Kadınlık damarımdan mıdır bilmem ancak pek Nazımcı olduğum söylenemez. Bundan dolayı da kadınlarına yazdıkları pek samimi gelmese de doğruya, haklıya, ülkesine, vatanına duyduğu aşk sonuna kadar gerçek. Gittiği, kaçtığı, sığındığı her şehirden memleketine yazmış.
Prag’dan şöyle dökülüyor hasreti, “Ne altın istiyorum Ne bilim, ne de gençlik Hasret cana yetti, pes! Beni İstanbul’uma götürsün bir saatlik...”
Vatan haini ilan edilip 1951’de Türk vatandaşlığından çıkarılan Mehmet Nazım RAN, 1956’da Moskova’da yazdığı “Karlı Kayın Ormanında” bir kez daha çaresiz sesleniyor, “Memleket mi daha uzak, Gençliğim mi, yıldızlar mı?”
En kötüsü belki de en güzeli “ Sözün kısası yoldaşlar” diyor “bugün Berlin’de kederden gebermekte olsam da insanca yaşadım diyebilirim.”
Bütün kaçaklığı, yanmışlığı dizelerinde dediği gibi karanlıkları aydınlığa çıkarabilme çabasıydı.
Okuduğum en iyi şiir kitaplarından biriydi "Henüz Vakit Varken Gülüm". Benim en sevdiğim şiirler bana bir şeyler düşündüren değil de bir şeyler hissettiren şiirler oluyor genellikle. Bu şiir kitabını okurken her bir sayfa ayrı duygular hissettirdi bana. Nâzım Hikmet hem devrimi hem de aşkı o kadar büyüleyici bir şekilde anlatıyor ki etkilenmemek elde değil. Yani benim en çok sevdiğim şiirleri devrimle ve aşkla ilgili şiirleri oluyor.
Eğer şiir kitabı tavsiyesi istiyorsanız mutlaka tavsiye ederim. Ben bu kitabı kitaplığımın baş köşesine koydum. Hâlâ arada kitabı elime alıp postitlediğim sayfaları tekrar tekrar okuyorum ve tekrar tekrar hissettiğimi hissediyorum...
"Ne güzel şey hatırlamak seni Sana tahtadan bir şeyler oymalıyım yine: Bir çekmece bir yüzük, Ve üç metre kadar ince ipekli dokumalıyım. Ve hemen fırlayarak yerimden Penceremde demirlere yapışarak Hürriyetin sütbeyaz maviliğine Sana yazdıklarımı bağıra bağıra okumalıyım..."
Nazım'ın şairliğini ve oyun yazarlığını takdir etsem de, diğer alanlarda başarılı olduğunu söyleyemeyeceğim. özellikle bu romanı başarılı değil.
tam metinli Yeşil Elmalar romanı, uzunca bir süre polisiye olarak ilerliyor. kişi analizleri, kişi-olay tasvirleri bakımından zayıf. yazar bu romanı, bu şekilde yazmayı tercih etmiş diyebiliriz. sonraki eksik metinli Yaşamak Hakkı'nda daha fazla analiz ve tasvir görüyoruz çünkü.
Yeşil Elmalar'ın bir diğer özelliği de kurgusal olması. yerli kabiledeki beyaz ve ilkellerin birbirleriyle olan yönetim/tahakküm ilişkisinde kullandığı metaforları örnek verebiliriz. ki bunların, doğru işlenmediğini düşünüyorum. romanı zayıflatan faktörlerden biri. bahsettiği dönem 19yy'ın son yılları. romanda bir yerde tam olarak hangi dönem olduğunu söylüyor.
burada da bir parantez açalım. olayın hangi dönemde geçtiği bilgisi de bence geç verilmiş. tasvir olmaması, kurgunun polisiye işlemesi bende açıkçası daha yakın bir zamanda geçtiği izlenimi bırakmıştı. cumhuriyet yıllarında mesela. aslında osmanlının son döneminde geçiyor. bu da bence kitabın sorunlarından biri.
bu dönemde ise güney amerika sömürgelerinin beyazlarla ilişkisinin bu şekilde işlemediğini biliyoruz. yani doğal ot böcüklerden viagra ilacı yapıp yerli halkı kandırınca seni dünyanın en güçlü kabile lideri zannetmeleri falan. yada kötü kokulu parfüm sıkıp timsahı kaçırtınca, sana kabile reisi diye tapınmaları... bunlara kim inanır?
sonraki eksik metinli roman da, başlangıcından belli ki, benzer sorunları taşıyor, taşıyacak. insan, nazi subaylarının gölgesinden korkup bir gecede karısına posta koyar mı? yada hikayesi anlatılması gereken insanlar bunlar mıdır?
ortalamanın altında kalmış bir roman. doğruya doğru.
Nazım Hikmet şiirlerini serbest ölçüyle yazmıştır. Bunu nedeni fütürizmdir. Makineleşmenin olması gerektiğini, toplumun kendini geliştirmesini, insanların birlik içinde olması gerektiğini savunur. Aşk şairidir de aynı zamanda. Hayatına giren kadınlar için yazdığı şiirleriyle de tanınır. Kitapta yer alan saçları saman sarısı, şiiri de Dünya Edebiyatındaki en güzel aşk şiirlerinden biridir