Evimizin balkonuna yuva yapmaya çalışan kuşlar,
Gagasında yeni birer yuvayla kanat çırpan iki kişilik aile gibiler…
Onlar değil mi kelimeleri gökyüzünde süzen?
Bizim yerimize umutlara kanat çırparak ufka dek uzanan.
Sabah ki telaşlı çırpınışlarıyla güneşi uyandıran… Seslerini duyanlara sakinlik, gönüllere anlamsız bir huzur katan.
Sonra yeni günün esneyen yüzünü görmemize vesile olan,
Güneş kollarını sıvamaya başlayıp tek tek basıyordur göğün lambalarına.
Uzaklardan görünen sahanda yumurta gibidir şimdi,
Tepelere dokunur, evin çatıları aydınlanır, sokak lambaları söner
Ve gece bir süreliğine ölür…
Tüm gece habersizce uyumuştur hayat,
Ta ki uykularını kaçıran kuş cıvıltılarına dek, yeni bir gün olacağını sanana dek…
Oysa onların neşidelerinde gizlidir nice anlam,
Onlar değil mi kelimeleri olmadan konuşan?
Onlarda gizli değil mi aşktaki nizam!
Beraber kanat çırpınışlarında saklı kalmaz mı kelimelerdeki en güzel anlam…
Kıştan sıyrıldıkları diyarların yorgunluğu vardı bir süredir üstlerinde,
Bir iki geceliğine tuttukları ağacın dallarına daha dün Tanrı misafiri olmuşlardı.
Ağaç ne kadar da mutluydu;
Anlamıştı bir eylülün arkasından gelen bu kutlu yolculuğu.
Sesleri geldikleri diyarın son ‘bahar’ soluğunu taşımıştı,
Toprak ise onlardan aldığı nefesle uyanmıştı.
Ağaçlar sevincinden çiçekler açmıştı,
Bilinmez diyarların bu bahar taşıyıcılarıyla.
Titrek bir mahzunluk var misafir seslerin ahenginde.
Hayata yüklediği bir ümit var dişi kuşun ötüşlerinde.
Bir belirsizliğin netletmiş yüzü var sanki onlarla karşımızda.
İşte bu yazıya da misafir oldular bir bayram sabahında.