Mart 1941'de Ordu günün terminolojisinde tam bir Negro uçan birimi olan 99. Takip Filosu'nu eğitmeye başladı. Kısaca 99 olarak yeniden adlandırıldıinci İsimlendirmedeki servis çapında değişiklik gösteren Avcı Filosu. Bu Tuskegee Airmen denemesiydi - tüm ırkları Amerikan silahlı kuvvetlerine entegre etme sürecindeki küçük bir adım.
Grup, Nisan 1943'te konuşlandı. Hedef, Kuzey Afrika idi. Siyah havacılar savaş bölgesine doğru yola çıktıklarında, dönüştürülmüş lüks yolcu gemisi SS'deki 4.000 askerin sadece küçük bir kısmını temsil ettiklerini fark ettiler. Mariposa. Birbirlerinin ezici bir şekilde beyaz bir tamamlayıcısıyla yakın mahallelerde olmak nasıl bir şey olduğunu düşünen Davis, daha sonra kendisi ve adamlarının “en azından şimdilik ırksal ayrımcılığın kötülüklerinden serbest bırakıldığını” yazdı. Belki denizaşırı savaşlarda evde yaşadığımızdan daha fazla özgürlük ve saygıya sahip olurduk. ”
Filo Kazablanka'ya geldi ve oradan yeni Curtiss P-40L Warhawk savaşçılarıyla aşılama eğitimi için Fas çölündeki Fez'den uzak olmayan izole bir yere yavaş bir tren aldı. 27 deneyimli pilotinci Fighter Group, son derece başarılı Philip Cochrane de dahil olmak üzere,inci'nin hava muharebe ticaretinin püf noktaları. Talimat 27 ile sahte it dalaşları dahilinciKuzey Amerika A-36 savaşçıları, P-51 Mustang'ın dalış bombalama versiyonları. Bölgedeki diğer birimlerle ilişkileri mükemmel olarak gören Davis için canlandırıcı bir deneyimdi.
O zaman, 99inci mevcut beyaz avcı gruplarına bağlı olmalıydı çünkü normalde bir avcı grubu oluşturacak üç filoyu oluşturmak için Tuskegee'den yeterince siyah mezun olmamıştı. Bu düzenlemede birbirleriyle ilişkili olan siyah beyaz pilotların büyük ölçüde ev sahibi grubun beyaz komutanının tutumuna bağlı olduğu ve Davis'in yüksek umutları yakında söndürüldü.
Davis, bu tutumun ne olacağına dair ilk ipucunu aldı ve savaş grubunun 99inci muharebeye eklenirdi. Albay William W. “Spike” Momyer tarafından karşılandı, 33rd Avcı Grubu'nun komutanı, “dostane bir şekilde değil, sessizce resmi.” Chris Bucholtz'un birim tarihindeki toplantının açıklamasına göre Momyer, Davis'in veya 99'un selamlarını geri vermediincikomutan yardımcısı.
En iyi durum, gelecek şeylerin habercisi olacaktır. Şimdilik, Davis'in yürütme sorumlulukları vardı, bu yüzden karşılaştığı küçümsemi bir kenara bıraktı. Önümüzdeki gerçek dünya testinde tatmin edici bir performans sergilemek onun için önemli olan şeydi.
Gropman'a göre Davis, adamlarını ateş vaftizlerinden önce topladı ve onlara şunları söyledi: “Bir iş yapmak için buradayız ve Tanrı tarafından bunu iyi yapacağız, bu yüzden onunla başlayalım.” , 99inci 2 Haziran 1943'te Tunus'un Cap Bon Yarımadası'ndaki Fardjouna'daki eski bir Luftwaffe üssünden uçarak harekete geçti. Pantelleria adasındaki düşman mevzileri, Tirbuşon Operasyonu'nun bir parçası olarak dalış bombalama baskınlarına hedef alındı.
9 Haziran'dainci, 99inci Luftwaffe savaşçılarıyla ilk kez temas etti. Bir düzine Douglas A-20 bombardıman uçağına Pantelleria'ya yapılan baskından geri dönülürken, 13 P-40'tan beşi saldıran Messerschmitt Bf 109'ların sıcak arayışındaki oluşumdan ayrıldı. Charles W. Dryden liderliğindeki bu beş P-40, daha hızlı düşman uçaklarını, onları gökyüzünden çıkarmaya nezaketsiz bir girişimde kovalarken dağıldı.
Bu saldırganlık temelde istenmeyen bir durum değildi; sonuçta, savaş pilotlarının havada pugnacious olması bekleniyordu. Ancak filo arkadaşlarınızla birlikte kalmak, hava savaşında temel bir kuraldı. Kovalamak için soyulmak, greenhorn savaş pilotlarının nadir bir reaksiyonu olmasa da, önümüzdeki aylarda bu örnekte formasyonun bütünlüğünü sürdürmemek, siyah uçan programı çözmeyi amaçlayan bir anlatı besleyecektir.
Genel olarak, Davis filonun performansından memnun kaldı ve 11 Haziran'dainci Pantelleria, Davis'in sözleriyle “savaş tarihinde sadece hava gücünün uygulanmasıyla yenilecek ilk savunan pozisyon” haline geldi. Davis, 99 hakkındaki görüşünü onayladı.inci Müttefiklerin bölge komutanı olarak görev yapan albaydan bir not aldığında, “Düşmanın mücadelesiyle karşılaştınız ve ilk vaftizinizden her zamankinden daha güçlü bir savaşa geldiniz.”
Haziran ayının ortalarında görevler, Akdeniz'de nakliye için teminat sağlamayı da içeriyordu. Ardından, 2 Temmuz'dandDavis, oluşumun yukarıdan düşman savaşçıları tarafından atlandığı zaman bir düzine arkadaşının Sicilya'nın güneybatısındaki Castelvetrano'ya bir bombardıman eskort görevine liderlik etti. Sonraki karşılaşmada, 99inci iki pilotu Sherman W. White ve James L. McCullin'i kaybetti, ancak filo ilk hava zaferini Charles B. Hall'un Focke-Wulf Fw 190'ı vurmasıyla da kazandı.
Olaylar filonun ruhunu etkiledi. İlk kez 99'lu erkeklerinci Dövüşte yakın arkadaşlarını kaybetmenin ve bir rakibi düşürmenin sevgisinin karışık duygularını hissetti. İkincisi, üst düzey hava komutanları, Korgeneral Carl A. Spaatz ve Binbaşı General James H. Doolittle ve John K. Cannon'un eşlik ettiği yüksek Müttefik komutanı General Dwight D. Eisenhower tarafından tebrik ziyaretinde bulundu.
Sicilya'nın işgali hızlandı ve 99inci 19 Temmuz'da Licata'da operasyonlar düzenleyerek adaya taşındıinci. Filo çeşitli görevler uçurdu, ancak düşman avcı uçaklarıyla çok fazla temas kurmadı. Alman ve İtalyan kuvvetleri 17 Ağustos'ta tahliyeyi tamamlayana kadar mücadele devam ettiinci. Ertesi ayın başında Davis, yeni kurulan tamamen siyah olanın emrini almak için Amerika Birleşik Devletleri'ne geri çağrıldığına şaşırdı 332nd Avcı Grubu.
Her görev 99 tarafından uçurulduinci pilotlarının becerilerini geliştirmişti. Ancak, Momyer 99 arasındaki arayüzü kısıtladığı içininci ve grubun diğer üç filosu olan siyah pilotlar, beyaz pilotların deneyiminden yararlanmadılar. 99'lu erkekler içinincinormalde olduğu gibi grubun diğer pilotları ile önemli bir karışma yoktu. Grup içindeki gerginlik gereksiz ve karşıtıydı, Momyer'in ırksal hoşgörüsüzlüğünü, as haline gelen ve hava taktiği olarak becerisini kanıtlayan mükemmel bir subayın karakterinde zayıf bir nokta olarak ortaya çıkardı.
99 aydan sonraki birkaç ay içindeinci Kuzey Afrika'ya gelmişti, Momyer gerçek duygularını şımarttı ve Davis'in altından gizlice 99incifilonun hava muharebe sonuçlarına yön veren performansı tahta üzerinde. 99 pilotları hakkındainciMomyer şöyle yazdı: “Benim görüşüme göre bu gruptaki herhangi bir filonun savaş kalibresi değiller.” 9 Haziran'dan itibaren haksız yere tahmin edildi.inci görev, pilotların “filonun dağılması gibi görünen düşman uçakları tarafından atlanıncaya kadar” formasyona sahip olduklarını iddia ederek. Momyer, aslında, gerçekte 99 pilotun pilotlarınıninci korkakça.
Momyer'in patronu Tümgeneral Edwin J. Onikinci Hava Destek Komutanlığı Evi, görevlileri ve tıp uzmanları arasında fikir birliği olduğunu iddia ettiği kendi yorumunu ekledi: “sic negro tipinin birinci sınıf yapmak için uygun reflekslere sahip olmadığı savaş pilotu. ”Bu tutkular, siyahların“ doğanın itaatkâr ”ve“ zihinsel olarak aşağı ”olduğunu iddia eden meşhur 1925 Ordu Savaş Koleji muhtırasından ırkçı pasajları açıkça yineledi.inci P-40'larını Afrika'nın kuzeybatı kıyısına yeniden atanarak daha az manevra kabiliyeti olan Bell P-39 Airacobras ile değiştirdi. House ayrıca, siyah bir avcı grubunun oluşması halinde ve ne zaman kurulduğunu, vatan savunması için geri tutulması gerektiğini önerdi.
Kuzeybatı Afrika Taktik Hava Kuvvetleri komutanları, Teğmen General Spaatz ve Tümgeneral Cannon da dahil olmak üzere neredeyse tüm komuta zinciri Momyer belgesini onayladı. Canon kendi yorumlarını ekledi. 99incipilotları, beyaz pilotların dayanıklılık ve kalıcı niteliklerinden yoksundu, kara havacıların savaş koşullarında çalışırken ve beyaz muadillerine kıyasla “olağanüstü özellikleri” olmadığı sonucuna vardı.
Değerlendirme, Ordu Hava Kuvvetleri Şefi Henry H. “Hap” Arnold'un masasına çarptığında potansiyel olarak en zararlı desteğini aldı. Siyah uçan deney hakkındaki uzun süredir devam eden şüphelerini yansıtan Arnold, Genelkurmay Başkanı George C. Marshall'a bir dizi öneri gönderdi.inci ve 332'nin üç yeni filosund “arka savunma bölgesine” taşınması. Ayrıca, siyahlar için hava muharebe eğitim programının terk edilmesi önerildi. Arnold tavsiyeleri, uygulansaydı, gelecek yıllarda askeri havacılığın ön saflarında Afrikalı Amerikalılar için ölüm patlaması olurdu.
Davis, Momyer arkasından gittiği için ABD'ye dönene kadar olumsuz değerlendirmenin hiçbirini bilmiyordu. Haksız suçlamalardan öfkeli ve tamamen kör olan Davis, önümüzdeki ay resmi bir hükümet heyeti önünde Momyer'in suçlamalarına cevap verecekti. Bu 99 için bir yapma veya mola anı olurduinci Avcı Filosu, 332ndAvcı Grubu, 477inci Bombardment Group (o sırada eyalet talimatı alan tamamen siyah bir orta bombardıman birimi) ve Tuskegee'deki eğitimdeki pilotlar.
William Momyer'in suçlamaları, Ordu Hava Kuvvetleri hiyerarşisinde çekiş kazanırken, kara askeri uçma deneyi, varlığına daha ciddi bir meydan okuma ile hiç karşılaşmadı. Varsayılan olarak, Benjamin Davis, Jr. 99'u savunmanın ağır yükünüinci Avcı filosu. Yeni başlayanlar için, 10 Eylül 1943'te Davis, sakin bir şekilde 99'un ilerlemesini tanımladığı bir basın toplantısı düzenledi.inci emir aldığı ve siyahların gerçekten etkili savaş pilotları olabileceğini kanıtlamaya başladığı andan itibaren. Ona hizmet eden adamlardan çok bahsetti. İyi gidiyor gibiydi.
Ancak zaman dergisi Momyer'in eleştirisini ve Arnold tavsiyelerini aldı. 20 Eylül'de yayınlanan bir makaledeincidergi Tuskegee Havacılarının işe yaramadığını iddia etti. Davis, eşi Agatha Scott Davis gibi öfkeliydi. Editöre, derginin “tüm Zencilerin gururla işaret ettiği bir organizasyon hakkında olumsuz bir kamuoyu yarattığı” ve bu nedenle “Zencilerin moralini destekleyen en güçlü direklerden birini savaşın kazanmasına katkıda bulun. ”
Davis için problemi birleştirerek, kolayca değiştirilebilir karar vericilerden daha azıyla karşılaştı. Savaş Bakanı Henry L. Stimson, Phillips Akademi, Yale Koleji ve Harvard Hukukunun bir ürünü olan kuruluşta kuruldu. 1891 yılında, hukuk fakültesinden yeni çıkmış, Elihu Root'un New York hukuk bürosuna katılmış ve müşteri listesi nihayetinde New York sosyal kaydındaki bir kişi gibi okuyacak ve Carnegie, Gould, Whitney ve Harriman. Root, William McKinley'in kabinesine üye olmak için hukuk pratiğinden ayrıldığında, Stimson firmanın isim ortaklarından biri oldu ve hükümete girip çıkarak firmanın kamu hizmeti geleneğini sürdürdü.
Bir ömür boyu New Deal'ın Cumhuriyetçi ve sadık rakibi olan Stimson, Franklin Roosevelt'in ona 1940'ta Savaş Sekreteri pozisyonu önerdiğinden şaşkına döndü. kendi adına, Stimson'un William Howard Taft'ın Savaş Sekreteri olarak hizmetine, özellikle de Orduyu modernleştirme çabalarına saygı duydu. Stimson'ın randevuyu kabul etmesi uzun sürmedi.
II.Dünya Savaşı sırasında yarış konusunda, McGeorge Bundy ile işbirliği içinde yazılan Stimson'un resmi savaş sonrası biyografisi, gururla “mahkumiyetlerinin doğduğu bir kuzey muhafazakarınınki olduğu” “Ordu ve Zenci” başlıklı bir bölümde belirtti. hakikaten, “tüm renklerin tüm erkekleri için politik ve ekonomik, tam özgürlüğe inandı.” Yine de, ırkların “sosyal karışımı” dediği şeyi kabul etmeyi reddetti.
Tıpkı Stimson'un Afrikalı Amerikalıların ırkları nedeniyle geri çekilmeleri gerektiği görüşünü sertçe vurduğu gibi, tam gelişmiş ve acil ırksal entegrasyon fikrini reddetti, “karmaşık gerçeklikten ulaşılamaz Ütopya'ya tek bir noktadan atlamak” dedi. Başka bir deyişle, Stimson, Yüksek Mahkemenin karar vermesinden önceki on yıldaki birçok elit gibi Brown / Eğitim Kurulu1896 tarihli kararında Mahkeme tarafından onaylanan “ayrı fakat eşit” doktrinine bağlı kaldı. Plessy / Ferguson.
Onun görüşüne göre, ırkların ayrılmasının “kalıcı mirası” olarak adlandırdığı uzun ve inkar edilemez bir tarih vardı ve bazı “radikal ve pratik olmayanlar gibi bu durumun aniden geri alınmasını teşvik etmek“ neredeyse yapıcı ”idi. “Savaş sırasında Afrikalı Amerikalı liderler. Bu liderlerden Stimson'un biyografisinde bahsedilmemesine rağmen, NAACP başkanı ve Uyuyan Araba Taşıyıcıları Kardeşliği gibi Walter White ve A. Philip Randolph gibi tutkulu sivil hak savunucularını mutlaka aklında tuttu.
En iyi ihtimalle Stimson, savaş sırasında siyah birliklerin büyük çapta istihdamı konusunda kararsızdı. Tiyatro komutanları “Zenci birimleri kabul etmek konusunda hevesli değildi; Her tiyatroda Zenci birliklerini sorun haline getiren özel düşünceler vardı. Ancak, ”biyografisinin belirttiği gibi,“ açık fikirli askerler, Ordunun Stimson'un 'ulusun renkli adamlarının büyük varlığı' dediği şeyi tam olarak kullanması gerektiği konusunda anlaştılar. ”
Stimson'un yarışa karşı tutumunda yumuşak bir nokta olsaydı, I. Dünya Savaşı sırasında savaş deneyiminden kaynaklandı. Yıllarca askeri hazırlık ve şampiyonluk müdahalesini savunarak geçiren biri olarak orduya katılmaya mecbur hissetti. 31 Mayıs 1917'de 49 yaşındayken, Stimson binbaşıya girdi ve yazını Virginia'daki Fort Myer'daki topçu birimlerinin çalışmalarıyla tanıştı. O zamanki Savaş Sekreteri Newton D. Baker ve Genelkurmay Başkanı Tümgeneral Hugh L. Scott'a kişisel bir itirazdan sonra, Stimson'un resmi ataması geldi - New York ağırlıklı 305'in komutasındaki ikinciinci Alay, 77inci Long Island'daki Camp Upton'daki saha topçuları bölümü.
Birimi öncesinde Fransa'ya gönderildi. İleri eğitimden sonra, New York'lu arkadaşları ile tekrar bir araya geldi ve 11 Temmuz 1918'de Bakara sektörünün yakınında savaşa girdi. Stimson'ın cephe hizmeti, 31'i yönetmek için eve bir transfer emri almadan önce üç hafta sürdü.st Topçu Maryland Camp Meade adlı bir çalışma. Dokuz ay yurtdışında geçirmiş ve kısa süreli bir mücadele vermişti.
Kendisi ve yeni birimi cephelere konuşlanmadan önce Ateşkes Antlaşması imzalandı. Aniden Stimson tekrar bir sivildi. Daha sonra Yedeklere katılmış ve tuğgeneral rütbesine erişmesine rağmen, son aktif görevinden taburcu edilme sıralaması nasıl hatırlandığıdır. I.Dünya Savaşı'nın sonundan itibaren, çoğunlukla yakın arkadaşları tarafından Albay Stimson olarak adlandırıldı.
Daha da önemlisi, savaşta önde gelen erkeklerin deneyimi ona ve Bundy'nin “alaydaki kayıtlı erkeklerin kalitesi” olarak tanımladığı şeyi ortaya çıkardı. Bu adamlar, “küçük resmi resmi olmasına rağmen,“ New York şehrinin ve çevresinin askerlerini hazırladılar ”. eğitim ”ve“ yetersiz beslenmiş ”gibi görünen“ Amerikan eritme potasındaki hemen hemen her ulusal türü ”temsil ediyordu ve“ hızlı, dayanıklı ve sonsuz derecede becerikli ”olduğunu kanıtladı. Stimson, altındaki çeşitli birliklerin endüstrisi tarafından“ sevinçle şaşırdı ”. onun emri.
Hizmetine üniformalı olarak baktığında, deneyimin her şeyden önce “ona savaşın dehşetini öğrettiğini” fark etti. Ama aynı zamanda “kendi ordusunun erkekleriyle çalışırken Amerika'nın gücü ve ruhu olmadığını öğrendi. herhangi bir grup veya sınıfla sınırlı. "Öyleydi" dedi Stimson, "Amerikan demokrasisinde en büyük dersim."
Savaştan sonra, Stimson “ilk başta renkli subayların eğitimine akılsızca karşı çıkmayı” kabul etti. “Ordunun bir sosyal reform ajansı olarak kullanılmasına erken güvensizlik” vardı. Beyaz Saray'dan gelen baskı ve insan gücü kıtlığının sıkıntıları nedeniyle “kendi sempatilerini değiştirdiğini” söyledi. Eğitimde Afro-Amerikan birimlerinin üç teftiş gezisini yaptı ve “akıllı beyaz liderlerin kaydettiği ilerlemeden her etkilendiğinde ve renkli askerler birlikte çalışıyor. ”
Biyografisi, böyle bir ziyareti anlatıyor ve 99 üyesine verdiği mesajı açıklıyor.inci Avcı Filosu: “herkesin gözleri üzerlerinde” ve “hükümetleri ve tüm ırk ve renklerden insanlar onların arkasındaydı.” II. Dünya Savaşı'ndan sonra Stimson, ordudaki siyahların gelecekteki başarısının “böyle bir subaya bağlı olduğunu hissetti. Stimson'a göre, “tüm renkli subayların yetersiz olduğuna dair ortak inancın doğrudan çürütülmesi” anlamına gelen Albay Benjamin O. Davis, Jr. ”olarak Stimson ayrıca“ Davis olağanüstü idi ”dedi.
Savaş sonrası dönemde gezinin yararı ile elde edilen ve nominal değerden alınan, tamamen siyah uçan birimlerin lideri için yüksek övgü oldu. Ancak, Ordunun en görünür siyah pilotuna alkışlarla övgüde bulunan Stimson, “bu tür istisnaların geliştirilmesinde zenci halkın umudunu kaybettiğini” eklemek için acele ettiğinde rahatsız edici bir kişisel inanca ihanet etti. başarılı olmak için Afrikalı Amerikalılar “istisnalar” olmak zorundaydılar. Son zamanlarda önyargılı olmasalardı, bu akıl ya da daha kötüsü, savaş departmanının ırk meselesi hakkındaki düşüncesini aşıladı ve Afrikalı Amerikalıların savaş hizmetleri sırasında karşı karşıya kaldıkları düşünce buydu. ve Davis'in evde filosunun savunmasında üstesinden gelmesi gerekti.
Davis 16 Ekim'de oturduğunda bahislerin yüksek olduğunu biliyorduinci Savaş Dairesi'nin Negro Birlik Politikaları Danışma Komitesi önünde tanıklık etmek için, ordunun siyahların istihdamı etrafında dönen meseleleri ele almak için bir buçuk yıl önce bir panel oluşturdu. Birkaç sempatik üye masaya oturdu: Chicago'dan Sekreter Stimson'un Negro olayları üzerinde sivil danışman olarak görev yapan siyah bir avukat olan Truman Gibson ve kuşatılmış birlikler komutanının babası Benjamin O. Davis. Ancak komiteye, azınlıkların muamelesindeki adaletinin makul derecede şüpheli olabileceği bir Savaş Sekreter Yardımcısı başkanlık ediyordu.
John J. McCloy, Stimson tarafından “harika bir keşif” olarak tanımlandı. McCloy, Stimson gibi, I. Dünya Savaşı sırasında Fransa'da birkaç hafta boyunca bir topçu bataryası komuta etmiş, Harvard Hukuk Okulu'ndan mezun olmuş ve geçici olarak kazançlı bir mavi- New York'ta devlette çalışmak için yasal uygulamalarda bulunmak. Savaş Departmanında McCloy, savaşın tamamı boyunca Stimson'un dört kilit yardımcısından biri olarak görev yaptı.
Bundy'nin dediği gibi, “Beş yıl boyunca McCloy, hiç kimsenin idare etmediği her şeyi halleden adamdı… Washington'un yolunda o kadar çok bilerek oldu ki Stimson, bazen yönetimdeki herhangi bir kişinin tek kelime bile etmeden harekete geçip geçmediğini merak etti. McCloy ile. ”
Patronundan oldukça genç olan McCloy, savaştan sonra New York'a dönecek ve ismini Rockefellers'ı temsil ettiği en iyi bilinen hukuk firmasının zona haline getirerek başlayarak küçük bir servete parlatırdı. Daha sonra Dünya Bankası'na başkanlık etti ve Amerikan Almanya Yüksek Komiseri olarak görev yaptı. Profesyonel yaşamı Chase Manhattan Bankası Başkanı olarak atanmasıyla sona erdi.
Kâr amacı gütmeyen kuruluşun katılımı arasında Rockefeller Vakfı'nın mütevelli heyeti olarak uzun süreli hizmet ve ardından Ford Vakfı başkanı olarak bir görev vardı. Daha sonraki yıllarda Dış İlişkiler Konseyi'ne başkanlık etti. Özel hayatta hukuk, ticaret ve hükümet çevrelerinde büyük etkisi oldu ve yaygın olarak dış politika kuruluşunun bir örneği olarak görülüyordu. O ve aynı Ivy League soyağacı ve marka statüsüne (George Kennan ve Dean Acheson gibi adamlar) sahip bir avuç eski üst düzey yetkiliden “Bilge Adamlar” olarak adlandırıldı.
Ancak, bu evrensel olarak paylaşılan bir görüş değildi. Çeşitli azınlık grubu üyelerinin McCloy hakkında ciddi şüpheleri vardı. Savaş yıllarının başlarında hiçbiri Japon Amerikalılardan daha keskin bir şekilde değil.
McCloy, tüm avukatlık becerilerini, Japon Amerikalıları anayasal haklarından mahrum eden ve savaş sırasında toptan tutulmalarına izin veren 9066 sayılı İcra Emri'nin taslağına yardım etmek için kullandı. Başkan Roosevelt belgeyi 19 Şubat 1942'de imzaladı. Bu, Pearl Harbor saldırısının ardından ulusal güvenlik riski oluşturabilecek Japon Amerikalıların küçük bir yüzdesinin zaten gözaltında ya da gözetim altında olduğu bilgisine rağmen yapıldı.
McCloy, Yüksek Mahkemenin staj programını anayasaya aykırı ilan edeceğinden korkuyordu. Mayıs 1943'te sözlü tartışmalarla McCloy, Batı Sahili'nin tahliyesi hakkında hükümetin davasını altüst edecek askeri bir rapor yayınladı. Adaletlerin çoğu, bütün bir vatandaş sınıfının toplanmasıyla ilgili çekinceleri dile getirirken, baş komutan ve subaylarının askeri konularda karar vermesini erteleme eğilimindeydiler. Programın anayasaya uygunluğuna karar vermeden, iki davalı sanıkların sokağa çıkma yasağı emirlerini ihlal etmenin dar gerekçesiyle gözaltına alınabileceğine karar verdiler. Üçüncü dava, Korematsu / Birleşik Devletler, bir alt mahkemeye gönderildi.
1944 baharına kadar stajyerleri sona erdirmek için büyüyen bir his olduğu için, McCloy, gözaltına alınmayan stajyerlerin hepsine olmasa da, daha fazla sayıda eğilmeye ve izin vermeye istekli görünüyordu. McCloy'un biyografisi Kai Bird'e göre McCloy, Roosevelt'in Japon Amerikalıların “önemli sayıda” nın Kaliforniya'ya dönmesine izin verme teklifini “aşağı çektiği” Beyaz Saray'a gitti. Bu bir seçim yılıydı ve McCloy, Başkanın kararını Japon Amerikan stajyerinde algılanan zayıflığın Kaliforniya oylarını nasıl tehlikeye atacağı konusundaki endişelerini dile getiren siyasi danışmanlara atfetti.
Bird şöyle yazdı: “McCloy şimdi erken tahliye yolunda neredeyse her adımı tek başına engelledi.” McCloy, Yürütme Emrinin Yargıtay tarafından devrilmesini önlemek için hiçbir şey yapmadan durdu. Bunu tam da bu noktada, tutukluluğun devamının ulusal güvenlik nedenlerinden ötürü değil, siyasi menfaat için olduğunu söyledi.
Machiavellian kurnazlığı ile McCloy, daha önce sakladığı raporu sessizce yayınladı ve raporun Japon Amerikalılara karşı yaptığı korkunç suçlamaların Adaletleri onları kazanmak için yeterince alarm edeceğini düşünüyor. Bird'ün işaret ettiği gibi, “rapor yanlış bilgi içeriyordu.” 18 Aralık 1944'te Yargıtay kalan davalarda görüşlerini açıkladı. Davalardan birinde, Adaletler oybirliğiyle merkezi anayasal sorundan kaçınırken bir Japon Amerikalıyı serbest bırakmaya karar verdiler. Ancak, Korematsu davada Mahkeme, mahk Ordermiyet kararını sürdürmek için altı üç kararla karar verdi ve böylece dar zeminde de olsa Yürütme Kararının anayasaya uygunluğunu teyit etti.
McCloy yoluna girmişti, ancak yasal bir kazanç elde etmedeki başarısı nihayetinde neredeyse bir adalet travestisi olarak görüldü ve geçici olduğu kanıtlandı. McCloy'un sordid olaydaki rolünün hafızadan kaybolmasından sonra gelen ayrı kararlarda, Yüksek Mahkeme kendisini geri çevirdi.
McCloy tarafından Japon Amerikalıların savaş zamanındaki uluslararası alanda sergilenen boğa güreşi, savaş sırasında Yahudi mültecilere yönelik politikasında eşit derecede belirgindi. 1944 yılının Mart ayında, Savaş Mülteci Kurulu'ndan John Pehle, Kongre'ye göçmenlik yasalarını serbestleştirme kongresizliği nedeniyle ABD'de mültecilere geçici sığınak verilmesi için bir yürütme emri verileceğini belirten bir plan sundu. McCloy dikkat çekti ve konuyu ele aldı.
McCloy, Japon Amerikalıları gözaltı merkezlerine koymak için bir yürütme emrini benimsemesine rağmen, ülkeyi geçici olarak mültecilere kaçmaya açmak için bir yürütme emrinin kabul edilmesine karşı çıktı. McCloy'un aklı, ulusal güvenliğin ilkinde tehlikede olduğu, ancak ikincisinde söz konusu olmadığıydı; insani düşünceler, müzakerelerinde herhangi bir rol oynamışsa çok az oynadı. Stimson, McCloy ile anlaştı.
McCloy'un Yahudi mültecilere kapı açma itirazları sadece ABD'nin ötesine uzanıyordu. Mülteci yerleşimini Amerikan toprağına sınırlama çabalarının aynı ayında, bölgedeki Arap nüfusunu rahatsız etmemek ve ABD'nin savaş zamanı petrol kaynaklarına erişimini korumak için Yahudi mültecilerin Filistin'e yerleşmesini engellemek için Capitol Hill'de gayretle ifade verdi. Tanıklığı, Kongrede, “özgür ve demokratik bir Yahudi topluluğu” oluşmasıyla birlikte “Yahudilerin özgürce girişini” isteyen bir karara cevabıydı. McCloy'un ikna edici güçleri tomurcuktaki insani planı ve Yahudileri sıkıştırdı. imha kamplarındaki ölümlerin artmaya devam etmesi nedeniyle kurtarılmış olabilecek istatistikler oldu.
Hitler'in Nihai Çözümü ile ilgili ayrı bir konuda, Haziran 1944'ün sonlarından başlayarak Yahudi ve insani liderler, meşhur Nazi toplama kampı Auschwitz'e giden demiryolu hatlarını bombalamak için defalarca talepte bulundular. Bir ay önce Almanlar, Avrupa'da kalan son büyük Yahudi topluluğunu ortadan kaldırmak için Macaristan'daki Yahudilerin ilk partisini Auschwitz'e sürgün etmeye başladı. Auschwitz, Rudolf Vrba ve Alfred Wetzler'deki bir kaç Yahudi mahkumun sınır dışı edilmesiyle neredeyse çağdaş olan kampın günlük dehşetlerini ayrıntılı bir şekilde anlatan 30 sayfalık bir rapor yazdı.
Auschwitz hakkındaki rapor McCloy için hiçbir fark yaratmadı. Yüz binlerce masumun bir tür müdahale olmadan belirli bir ölümle karşılaşması onu hareket ettiremedi; reddetme mektupları, savaşın sona ermesinin öncelikli olduğu iddialı tartışmayı ve talep edilen bombalamanın “önemli” kaynakların saptırılmasını gerektireceği yanlış iddiasını içeriyordu. Macaristan'daki 800.000 Yahudi'nin yarısından fazlası Auschwitz gaz odalarında öldü.
Amerika'nın II. Dünya Savaşı'na katılımının ilk yılında, siyahlar Ordunun ırksal politikalarıyla ilgili kaygılarını çok az dile getirdiler. 15 Ocak 1943'te, Sekreter Stimson'un zenci işleriyle ilgili ilk sivil danışmanı, ordunun siyahlara yavaş yavaş değişen muamelesi ve bıraktığı yeni siyah savaş filosunun konuşlandırılmasındaki gecikmeden ötürü hayal kırıklığına uğradı. Harvard Hukuk mezunu, eski federal yargıç ve Howard Üniversitesi Hukuk Fakültesi dekanı William H. Hastie, Jr.'ın kararı, Orduyu nihayet 99inci Savaş filosu savaşa.
Hastie'nin ayrılmasından dokuz ay sonra, filo komutanı şimdi pilotlarının tiyatro içi performansını savunmak zorunda kaldı. Benjamin Davis, Jr. siyah pilotların halka açık yüzüydü. Ordu Hava Kuvvetleri'nde kıdemli siyah subay olarak, Double V olarak adlandırılan mücadelede ağırlığın daha büyük bir bölümünü taşıdı: yurtdışındaki totaliterciliğe ve evdeki ırkçılığa karşı çağdaş savaşlarda ümit edilen ikili zaferler.
Birer birer bireysel savaşlarla savaşmayı gerektiren bir maratondu. Davis kelimenin tam anlamıyla Sicilya savaş alanları ve Savaş Departmanı'ndaki internecin çarpışmaları arasında değişti.inci yardımcısı Binbaşı George S. “Spanky” Roberts'ın yetenekli ellerinde bir sonraki görevi için eyaletlere döndü. Omuzlarındaki yük ölçülemezdi, ancak herhangi biri McCloy'un beğenisine dayanabilir ve soğuk kalpli hükümet ataletini tersine çevirebilirse, akıl, cesaret, azim, duruş, ahlaki doğruluk ve kamerada iyi oynamamış, ama bizzat şeylerin büyüyebilir, sanki bir şeyler olacak gibi.
Zamanının diğer zorlu hava komutanları gibi, Davis popülerlik yarışmasını kazanamazdı. Ama adamlarını tartışmalı göklerde başarı elde etmek için toplayabilir ve öncülük edebilir. Ve Washington'daki sahnelerin arkasında, bir akranın boyuna, yoğunluğuna, karakter derinliğine, performans kaydına ve gerçeklere yoğun bir şekilde odaklanan siyah bir adamdan masanın karşısında oturmaya alışkın olmayan memurlar ve politika yapıcılar eşliğinde , ve genellikle yaptı, gün taşımak.
Davis, siyah askeri havacılıktaki “denemenin” kaderinin McCloy Komitesi önündeki sunumuna dayandığını, danışma paneli yaygın olarak çağrıldığını biliyordu. Buharı bırakma cazibesine yenik düşmektense, “en büyük takdir yetkisini” kullandı. Anısına güvenirken, “Beyazların düşmanlığı ve ırkçılığını güdü olarak vurgulamak benim için umutsuz olurdu ... dosya. Sakin, mantıklı bir yaklaşım benimsemek zorunda kaldım.inci adalete hitap edecek bir şekilde… ”
99 savunmasındainciDavis, benzer koşullarda “siyah veya beyaz yeni bir avcı filosunun yanı sıra performans sergilediğini” belirtti. “İlk görevlerde bazı hatalar” kabul etti, ancak “bu, deneyimli pilotların eksikliğinden ötürü herhangi bir filo için geçerli olacaktı” dedi. Filonun pilotlarının deneyimsiz el ilanlarından hızlı bir şekilde olgunlaştığına dikkat çekti. tecrübeli gaziler. ”
Momyer'in siyah pilotların ateş altındayken soğukkanlılıklarının olmadığı iddiasını doğrudan çürüten Davis, 2 Temmuz'da lider olduğu bombacı eskort misyonuna atıfta bulundund“bombardıman uçaklarımızla birlikte doğru kaldık ve düşman uçaklarının saldırılarını emdik” diye detaylandı.inci o zamana kadar tek bir düşman uçağından daha fazlasını vurmamıştı çünkü filonun misyonları çoğunlukla dalış bombardımanı ve “düşman uçaklarıyla karşılaşmaların pratik olduğu kara birliklerinin desteği”