belki anlaşılırım diye...
Anlaşılmak gibi bir kaygım yok dediğim her an kendi yalanımın gerçekliğiyle dolardı gözlerim.İstemediğim bir zırhla kaplamıştım kendimi öylesine dokunulmaz hissediyordum. Başlangıçta herşey yolundaydı kendi içimde mutlu olmanın yolunu bulmuştum.Belki kalan ömrümü bu şekilde geçirmeliydim. Suskun.
Zamanla içinde bulunduğum zırh beni sıkmaya yanımda yöremdeki insanlar azalmaya başladı. Değişiklik yoktu konuşurken ki ben de ben değildim susarken ki ben de. Sadece sıkıcılık yüzdem artmıştı artık menfaatin sivri tırnakları beni çizerek çıkmaya başlamıştı üzerimden. Onlar benden çabuk yılanlardı o karanlıkta elimi tutmak isteyenleri de görmek istemedi gözlerim daha sonra. Paramparçaydım kimse beni görmemeliydi kimse çığlıklarımı duymamalı yaralarıma dokunmamalıydı. Ayakta kalan beni korumanın tek yolu bu gibiydi daha acısız yolların olduğunu nerden bilebilirdim?
Kördüm sağırdım hissizdim. Kendi kendime şöyle demiştim tünelin sonundaki ışığı görmesem de ziyanı yok ben karanlıktan çok şey öğrendim.
Bir arkadaşın hisleri
Hilal yaklaşırken
Yarım ay