02.04.2021 / İzmir / P.S.31
Sevgili Nilgün
Ağrılarım yine geceleri uyutmamaya başladı. Düşüncelerim hep ağırlar, çoklar. Her yönden kuşatılmış bir meydanın ortasında, en çok da içten düşecek bir krallık yok oluyorumdur. Üstüne bir de hiçbir şey olmamış gibi varlığımı hiç kanıtlamamış dergilerin kapaklarını boyuyorum. Boyaları gökkuşağından çaldığımı söylüyor bütün mahalleli, Psikolog Ayşe’de başıyla onaylıyor bu durumu. Bakkal Osman abi yazdığı şiirlerle ve not aldığı alışveriş listelerimle sağlamlaştırıyor tezlerini. Bir tek Füsun teyze Nilgün, bir Füsun anlayabiliyormuş gibi beni. Aramızdaki yaş farkı çok olduğu içinde Edebiyat öğretmenini devreye sokmaya çalışıyor. Ne tatlı kadın… Keşke bizleri de tanıma şansın olsaydı Nilgün. Burada bizimle olma şansın olsaydı. O zaman sana yazdığım kısa bir oyundan bahsederdim. Oyunumun ismi Sylvia. Evet, tezini yazdığın kadın. Oyunun içinde kendisini balkon demirlerine asan bir kadın var. Şüpheli kargalar var, konuşan daktilo var, yazdığına ya da yaşadığına emin olamayan bir adam var… Her ne kadar ölümsel bir sahneleme olsa da severdin diye düşünüyorum.
Bir keresinde “Hep yürüyen biri olmak istenmez, yürümek sürekli izlenimdir, duraklamak ve düşünceyi beklemektir yolun varlık kanıtı” demiştin. Yazdıklarım haricinde uzun süredir sabitlenmiş bir nesne gibiyim Nilgün. Ayaklarımı kullanmaya başlarsam düşecek gibi hissediyorum. Artık kanıtlanmış bir mesele masamın üzerinde duruyor. Peki şimdi? Bırakalım dağınık kalsın ve gözlerini de gözlerime değermiş gibi düşünüp ben de bu mektubu bitireyim.
Ne de olsa “Sonsuz düşün gidiş gelişleriyle kıvranabilirim.”
Sevgilerimle
Mert Kişot