Gerçekçi çatışma teorisi (RCT olarak da bilinir), sınırlı kaynaklar üzerindeki çelişen hedefler ve rekabetin bir sonucu olarak gruplar arası düşmanlığın nasıl ortaya çıkabileceğini açıklamakta ve ayrıca gruplar arası düşmanlığa eşlik eden dış gruba karşı önyargı ve ayrımcılık duyguları için bir açıklama sunmaktadır. Gruplar para, siyasi güç, askeri koruma veya sosyal statü gibi gerçek veya algılanan kaynak kıtlığı nedeniyle rekabet edebilirler.
Grupların kaynaklar üzerindeki rekabeti sıfır toplamlı bir kadere sahip olarak gördüğü, sadece bir grubun kazanan (ihtiyaç duyulan veya istenen kaynakları elde ettiği) ve diğer grubun kaybeden olduğu(sınırlı olanları elde edemediği) durumda kızgınlık hissi ortaya çıkabilir. Çatışmanın uzunluğu ve şiddeti, verilen kaynağın algılanan değerine ve eksikliğine dayanmaktadır. RCT’ye göre, pozitif ilişkiler ancak üstün hedefler mevcutsa geri yüklenebilir.
Tarihçe
Teori resmen Donald Campbell tarafından adlandırıldı , ancak 20. yüzyılın ortalarından beri başkaları tarafından da dile getirildi. 1960’larda bu teori, Campbell’ın sosyal psikologların tüm insan davranışlarını hazcı hedeflere indirgeme eğiliminden tanınmasıyla gelişti . John Thibaut , Harold Kelley ve George Homans gibi gıda, cinsiyet ve acıdan kaçınmayı tüm insan süreçlerinin merkezi haline getiren teorileri vurgulayan psikologları eleştirdi . Campbell’e göre, hedonistik varsayımlar gruplararası ilişkileri yeterince açıklamamaktadır. Campbell ve öteki sosyal değişim teorisyenleri, hayvan davranışlarıyla kişilerarası etkileşimi karşılaştırarak insan davranışını basitleştirdiler. Bu araştırmacılar Campbell’den önce sosyal değişim teorisyenlerinin sosyal psikolojinin özünü ve gruplar arasındaki değişimlerin önemini göz ardı ettiğini belirtmişlerdir. Önceki teorilerin aksine, RCT’ne göre, gruplar arasındaki uyuşmazlığın sebeplerini, bunlar arasında çatışan hedefleri ve sınırlı kaynaklar üzerinden rekabet oluşturur.
Soyguncular Mağarası Deneyi
Muzafer Şerif ve Carolyn Wood Şerif’in 1954’teki Soyguncular Mağara Deneyi , RCT’nin en çok bilinen gösterilerinden birini temsil ediyor. Sherif ve Wood çalışma içinde 200 dönümlük Robbers Cave State Park yaz kampında üç hafta içinde yürütülmüştür. Bu çalışmada araştırmacılar, daha önce hiç karşılaşmamış ve karşılaştırılabilir geçmişleri olan 22 on bir ve on iki yaşında erkek çocuğu gözlemleyerek, gruplararası davranışlara odaklanmışlardır.
Çalışmadaki yirmi iki oğlan daha önce birbirini tanımıyordu.Ve hepsi beyaz orta sınıf geçmişe sahipti. Hepsi Protestan, iki ebeveynli bir arka plan paylaştılar. her bir çocuk rastgele olarak iki gruptan birine atandı.
Deney üç aşamaya ayrıldı. Birinci aşama , girişte erkeklerin benzerliklere dayanarak yaklaşık olarak eşit iki gruba ayrıldığı ” iç grup oluşumu ” dur . Her grup diğer grubun varlığından habersizdi. Çocuklar kampın ilk haftasında gruplarına bir bağ geliştirdiler, yürüyüş, yüzme vb. Çeşitli aktiviteler yaparak birlikte kendi kültürlerini ve grup normlarını hızla kurdular. Çocuklar gruplarından biri Kartallar diğeri ise Çıngıraklar ismini seçti ve seçtikleri hayvanları gömlek ve flamalarına yapıştırdı.
İkinci aşama, grupların çeşitli kamp oyunlarında birbirleriyle rekabete girdiği “sürtünme aşaması” idi. Kazananlara değerli ödüller verildi. Bu, her iki grubun da dış gruba karşı olumsuz tutum ve davranışlar geliştirmesine neden oldu. Şerif gruplar arasında sürtüşmenin önümüzdeki 4-6 gün içinde gerçekleşeceği ‘rekabet aşamasını’ düzenledi.
Bu aşamada, iki grubun aralarında hayal kırıklığı yaratacak koşullarda birbirleriyle rekabet etmeleri amaçlanmıştır. Bir dizi rekabet etkinliği (örneğin, beyzbol, savaş römorkörü vb.) takım skoruna göre ödüllendirildi. Kazanan grup için, madalya ve çok kanatlı çakı gibi bireysel ödüller de vardı. Kaybedenlere ise teselli ödülü dahi verilmeyecekti.
Bir grup için diğerinin birşeylerden mahrumiyeti pahasına kazanılan durumlar da tasarlandı. Örneğin, bir grubun pikniğe gelmesi ertelendi ve geldiklerinde diğer grup yemeğini yemişti.
İlk başta yarışmaların sonuçlarına göre kazanan grubun kaybedenlere karşı tavrı; önyargı, alay hareketi veya lakap takma gibi sadece sözlü olarak ifade edildi. Rekabet ilerledikçe, bu ifade daha doğrudan bir yol izledi. Kartallar, Çıngırakların bayrağını yaktı. Ertesi gün, Çıngıraklar, kartalların kabinini bastı, yataklarını devirdi ve eşyalarını çaldı. Gruplar birbirleriyle o kadar agresif oldular ki araştırmacılar onları fiziksel olarak ayırmak zorunda kaldılar. Bu yarışmalardan sonra düşmanlık arttı ve iki grup artık aynı odada yemek yemeği de reddediyordu.
Sonraki iki günlük yatıştırma döneminde, erkekler iki grubun özelliklerini listelediler. Çocuklar kendi gruplarını çok olumlu terimlerle, diğer grubu ise çok olumsuz olarak karakterize etme eğilimindeydi. Bu çalışmaya katılanların sokak çetesi üyeleri değil, iyi ayarlanmış çocuklar olduğunu unutmayın. Bu çalışma, gruplar arasındaki çatışmanın önyargı tutumlarını ve ayrımcı davranışı tetikleyebileceğini açıkça göstermektedir. Bu deney Şerif’in gerçekçi çatışma teorisini doğruladı.
Üçüncü ve son aşama “entegrasyon aşaması” idi. Bu aşamada, gruplar arası işbirliği gerektiren ekip çalışması güdümlü görevlerle gruplar arasındaki gerilimler azaltılmıştır. Grup çatışmasını azaltabilecek faktörleri belirlemek için, araştırmacılar önce kampçıları eğlenceli aktiviteler için bir araya getirdi (yemek yemek veya birlikte film izlemek gibi). Ancak, bu çatışmayı azaltmak için işe yaramadı; örneğin yemekler birlikte yemek kavgalarına dönüştü.
Daha sonra Şerif ve meslektaşları, iki grubun psikologların üstün hedefler olarak adlandırdığı şey üzerinde çalışmasını sağladılar, her iki grubun da önemsediği ve başarmak için birlikte çalışmak zorunda oldukları hedefler. Bu aktivitelerden birinde kurmaca bir sorun yarattılar. Bir vandalın su kaynaklarını tahrip ettiğini (ortak bir düşman yaratma) söylediler. Su kaynağını tamir etmeleri gerekiyordu. İki grup bu amaç için birlikte çalıştılar.
Başka bir durumda, kampçılara yiyecek getiren bir kamyon çamura saplandı(yine araştırmacılar tarafından sahnelenen bir olay), bu nedenle her iki grubun üyeleri de kamyonu çekmek için bir ip çekti. Bu faaliyetler, gruplar arasındaki ilişkiyi hemen onarmadı (ilk olarak, Çıngıraklar ve Kartallar, üst düzey bir hedefe ulaşıldıktan sonra düşmanlıklara devam etti), ancak paylaşılan hedefler üzerinde çalışmak nihayetinde çatışmayı azalttı. Gruplar birbirlerine isim vermeyi bıraktı, diğer grubun algıları (araştırmacıların anketleriyle ölçüldüğü gibi) iyileşti, hatta diğer grubun üyeleriyle arkadaşlıklar oluşmaya başladı.
Sonrasında, araştırmacılar herkesin sevdiği bir film göstermek istediklerini söylediler ancak filmi izleyebilmek için herkesin belli bir ücret ödemesi gerekiyordu. İki grup da gereken ücreti ödeyemedi ve yine ortak bir hedefe ulaşmak için işbirliği yapmaları gerekti. Birlikte pek çok sorunu çözdükten sonra birbirlerine karşı duydukları nefret azalmaya başladı. Öyle ki eve dönerken iki grubun aynı otobüste gitmesi istendi. Mola verdiklerinde “Çıngıraklı Yılanlar” grubu yarışmada kazandıkları parayı kullanarak herkese içecek ısmarladı.
Deneyin Sonuçları
Şerifler üç aşamalı Soyguncular Mağara Deneyi’ne dayanarak birkaç sonuç çıkardı. Çalışmadan, gruplar yaklaşık olarak eşit olduğu için gruplar arası çatışmanın oluşması için bireysel farklılıkların gerekli veya sorumlu olmadığını belirledi. Çalışmada, erkeklerin değerli ödüller için kamp oyunlarında yarışırken görüldüğü gibi, Şerif, gruplar yalnızca bir grubun elde edebileceği kaynaklar için rekabet ettiklerinde bir dış gruba yönelik düşmanca ve saldırgan tutumların ortaya çıktığını kaydetti. Şerif ayrıca bir dış grupla temasın, olumsuz tutumları azaltmak için tek başına yetersiz olduğunu tespit eder. Son olarak, gruplar arası sürtünmenin, ancak birleşik, işbirlikçi eylemi teşvik eden üst düzey hedeflerin varlığında sürdürülen pozitif gruplar arası ilişkilerle azaltılabileceği sonucuna varmıştır.
Soyguncular Mağarası’ndaki olaylar, tüm dünyadaki insanları rahatsız eden çatışma türlerini taklit etti. Bu çatışma için en basit açıklama rekabettir. Gruplara yabancıları atayın, grupları yarışmaya atın, potu karıştırın ve yakında çatışma var. İnsanlar kıt kaynaklar (örneğin iş, arazi vb.) İçin rekabet ettiklerinde gruplar arasında düşmanlıkta bir artış olduğuna dair çok sayıda kanıt vardır. Örneğin, yüksek işsizlik dönemlerinde, siyah insanlar (ya da sığınmacılar) ile yabancıların ve siyahların işlerini aldıklarına inanan beyaz insanlar arasında yüksek ırkçılık olabilir. Çalışma, yüksek ekolojik geçerliliğe sahip olduğu anlamına gelen bir saha denemesiydi.
Ancak, Robbers Mağarası çalışması bir dizi konuda eleştirilmiştir. Örneğin, çalışmadaki iki erkek grup, rekabet gibi yapaydı ve gerçek yaşamı yansıtmak zorunda değildi. Örneğin, rastgele iki ayrı gruba atanan orta sınıf çocuklar, rakip şehir içi çeteleri veya rakip futbol taraftarları değildir. Etik konular da dikkate alınmalıdır. Katılımcılar, çalışmanın gerçek amacını bilmedikleri için kandırılmışlardır. Ayrıca, katılımcılar fiziksel ve psikolojik zararlardan korunmadı. Sonuçlar gerçek hayata da genelleştirilmemelidir çünkü araştırma sadece 12 yaşındaki beyaz orta sınıf erkekleri kullanmıştır ve örneğin kızlar ve yetişkinler hariç tutulmuştur.