9. bölgede yaşayanlarınızı kıskanıyorum. 9. bölgede yetişen çok sayıda portakal çeşidi de dahil olmak üzere, bir kuzey sakini olarak benim yapamadığım her türlü narenciye ağacını yetiştirme yeteneğine sahipsiniz. Bölge 9'da doğup büyüyen insanlar, arka bahçelerindeki ağaçlardan kolayca narenciye koparabilecekleri gerçeğine bayılırlar. Güneşle dolu bu bölgelere kuzeyden nakillere ne dersiniz? Bu insanlar için, 9. bölgede portakalların nasıl yetiştirileceğini ve 9. bölge portakal ağaçlarıyla ilgili diğer bilgileri öğrenmek için okumaya devam edin.
Evet, narenciye bölge 9'da bol miktarda bulunur ve bunun birkaç nedeni vardır. Öncelikle bu termal kuşakta hava hem kıyı hem de iç hava modellerinden etkilenir. Kuru ve sıcak hava günün şartıdır, ancak soğuk, nemli hava kıyıdan iç kesimlere doğru itilir. Bu, nadir kış donlarıyla birlikte sıcak yazlara neden olur.
Zone 9 bahçıvanları, Şubat ayı sonlarında başlayan ve Aralık ayı boyunca süren bir büyüme sezonunu dört gözle bekleyebilirler. Kış sıcaklıkları 28-18 F (-2 ila -8 C) arasında değişebilir, ancak bölge 9 nadiren don alır. Ayrıca, Kasım ayından Nisan ayına kadar, ayda ortalama 5 cm (2 inç) yağmur yağar. Son olarak, bu bölge, yoğun büyüme mevsimi boyunca sürekli güneş ışığı alan çok sıcak yazlara sahiptir. Tüm bunlar 9. bölgede portakal ağaçları yetiştirmek için mükemmel koşulları sağlıyor. Ve bu bölgeye uygun birçok turuncu meyve türü var.
Tatlı portakalların şeker oluşturmak için çok fazla ısıya ihtiyacı vardır, bu da 9. bölgedeki portakalları en tatlı hale getirir. Muhtemelen 9. bölgede yetiştirilen en iyi bilinen portakal Valensiya'dır. Bu popüler meyve suyu sıkma portakal, en sıcak bölgelerde Mart ayı başlarında ve biraz daha soğuk bölgelerde Temmuz ayına kadar meyve verir. Boyut, ince tenli bir beyzbol topunun boyutuna yakın. Valencia portakalları neredeyse çekirdeksizdir. Bazı Valencia çeşitleri Delta, Midknight ve Rhode Red'dir.
Diğer bir popüler portakal çeşidi olan göbek, Florida ve Teksas'ta yetiştirilebilen bir yiyen portakaldır. Erken olgunlaşan meyveler genellikle çekirdeksizdir. Ayrıca kırmızı greyfurt renginde etli kırmızı bir göbek vardır. Cara Cara portakallarının pembe bir tonu vardır ve California'da 9. bölgede de yetiştirilebilir.
Ananas portakalları, Valencia portakalları ve göbeklerinden daha sonra olgunlaşır. Florida'da hafif etli, ince kabuklu ancak tohumları olan sezon ortasında en iyi portakaldırlar. Portakal sıkmak için mükemmeldirler.
Ambersweet portakalların tadı hafif bir mandalina gibidir. Bu, soyulması ve kesilmesi kolay portakallar, mükemmel bir C vitamini ve lif kaynağıdır. Hamlin portakalları orta büyüklükte, yuvarlak ila oval, pürüzsüz, ince kabukludur. Aynı zamanda mükemmel bir meyve suyu sıkma portakal olan Hamlin portakalları genellikle çekirdeksizdir.
Narenciye ağaçları "ıslak ayakları" (ıslak kökleri) sevmez, bu nedenle onları iyi drene olan bir alana dikmek önemlidir. Florida’nın kumlu toprağı bu gereksinimi mükemmel bir şekilde karşılar. Günün büyük bölümünde tam güneş alan bir site seçin.
Herhangi bir yabani ot, çimen veya diğer bitki artıklarından ekim alanını temizleyin. Ağaç dikme alanının çevresinde 91 cm çapındaki bir alanı temizleyin. Ağacın kökleri kökle bağlıysa ve bir daire içinde büyüyorsa, gevşetmek için kök bilyesi boyunca birkaç dikey çizgi yapın. Dikimden önce kök topunu suya batırın.
Ağacı, kök yumağından üç kat daha geniş, ancak kabından daha derin olmayan bir deliğe dikin.
Ağacı dikildikten sonra sulayın. İlk 3 hafta boyunca gün aşırı sulamaya devam edin. Ağaç kurulduktan sonra, hava durumuna bağlı olarak haftada bir sulayın. İlkbahar, yaz ve erken sonbaharda narenciye gübre ile gübreleyin.
Çapraz uzuvları, hastalıklı veya ölü odunları çıkarmak dışında, portakalların gerçekten budanması gerekmez ve doğal olarak büyümeye bırakılırsa gelişir.
Yerli Çin ve Asya ile Hindistan'ın bazı kısımları, tatlı portakallar (Citrus sinensis) ticaret yolları boyunca Afrika ve Avrupa'ya seyahat etti. 1500'lerde İspanyol kaşifler meyveyi Güney Amerika'ya giden gemilerde taşıdılar. Lezzetli lezzetler sonunda Kuzey Amerika'ya gitti. Bugün tatlı portakallar dünya çapında subtropik bölgelerde yetiştirilmektedir. En tatlı çeşitler arasında, ABD Tarım Bakanlığı'nın 9'dan 11'e kadar bitki dayanıklılık bölgelerinde yetişen "Valencia", "Washington", "Cara Cara" ve "Moro" bulunmaktadır.
Dikenli Turunçgil Aurantium ağaçlarından elde edilen meyvelerin çoğu, yüksekliği 10 ila 30 fit arasında değişebilen kompakt taçlara sahiptir. Akdeniz Seville veya İtalyan Bergamot gibi Narenciye Aurantium çeşitleri marmelat veya çay yapmak için kullanılır. Diğerleri yağ ve parfüm yapar. Mersin yapraklı bir Aurantium çeşidi olan İtalyan chinotto ağacı, Campari apertifinin yanı sıra aynı adı taşıyan acı portakallı bir meşrubat yapar. Ekşi ismine rağmen, bazı tohumlu Aurantium meyveleri, Güney Amerika'dan Paraguay ve iki Çin çeşidi, Vermillion Globe ve Leather-Head dahil olmak üzere farklı kültürel tatlar için acı-tatlı meyve suyu üretir. Sinensis veya Reticulata çeşitlerinin aksine, Citrus Aurantium portakalları basık veya dikdörtgen-oval şekillidir. Narenciye Aurantium ağaçları, en sert narenciye ağaçları arasındadır. Kusurlu toprakta ve çok az ekimle gelişebilirler. Ekim ayından itibaren sezon başında meyve vermeye başlarlar.