Hiç bir şeyler yapmak isterken aslında kendinizi hiçbir şey yapmazken buldunuz mu ? Bazılarınızı duyar gibiyim, kimisi ben beeen diye söyleniyor gibi ya da birkaçı hüzünlü bir iç çekişle onaylıyor olabilir. Bu hüzünlü iç çekiş genelde kız arkadaş grubumun takındığı acınası ve aramızda ikonikleşmiş bir tavır. Ya da kiminiz sadece okuyup ne boş karalamış yaa bu deyip iki küfür etmişsinizdir. Sanırım ben son dediğim tepkiyi verebilirim, ahahah. Her neyse soruma dönecek olursak eğer; ben kendimi hayatımın her noktasında boşlukta buldum. Ve bir türlü dolduramadım, doldurmayı başaramadım. Kendi kendime yenilmiş bir insanım kısacası. Her zaman neyi nasıl yapmam gerektiğini bilirim, planlarım ya da fikirlerim vardır ama gelin görün ki sonuca bağlanmaz. Belki sizde de böyledir diye karalıyorum şu an. Ama bu yazıyı nasıl bağlayacağıma dair fikrim var mı derseniz, hayır ! Çünkü ne zaman bir şeyi sonuna kadar getirebildim ki… Ama artık benim de ve bunu okuyan senin de başladığı her şeyi bitirme vakti. Öncelikle çelişkili duygularla aynada kendine bakan ve hep kararsızlıkla boğuşan sen ! İkilem dolu duygular yansıtmayı bırakıyorsun. Düşünsene aklına bebek tanesi fikrin ilk düştüğündeki heyecanını. Minik bir tırtılın değişimini içinde hissediyordun. Yapmak istediğin o şeyi yaptığını, başardığını kafanı yastığa koyduğunda hayal ediyordun. Klişe biliyorum ama hayallerini gerçeğe dönüştürmen için kendinden başka hiçbir engelin yok. Unutma, sen kendi kendinin düşmanısın !
Gel gör ki hayat terazimizde yaptıklarımız ile yapmadıklarımızı tartmak gerek. Yapmadıklarımız ağırsa hayat terazimizde elimizde pişmanlık kalır; yaptıklarımız fazla ise de mutlu geçen bir ömür. Ve gel gör ki bunlar cesaret etmeden olmuyor.
Mesela bu karantina sürecinde spor yapmayı düşündün bol su tüketeceğine karar verdin ama sonra ya bir arkadaşın kilolu olmadığını söyledi ya da rahatını bozmaya üşendin hayalindeki fizik için;
ya da annen muazzam bir şekilde mutfakta döktürdü ve sen iradene hakim olamadın ooof bir daha mı gelicem dünyaya amaaan evden de çıkamıyorum tek aktivitem bu dedin
ya daaaaa en kötüsü ne biliyor musun; çok vaktin olduğunu sandın. Dediğim gibi altını çizmek istiyorum, sandın. Kesinliği olmayan bir şeye tutundun ve hayatını erteledin peki bunu okurken bir saniye sonra bile hala nefes alabileceğine emin misin ? Geriye dönüp baktığında elle tutulabilecek ne bıraktın kendine, otur düşün. Artık duraklama değil başlama vakti. Hayatta “iyi ki” lerinin, pişmanlıklardan fazla olması için çabalama vakti. Kendin için unuttuğun pek çok şeyi yeniden hatırlama vakti. Bu yüzden doya doya ve dilediğince yaşa.
Unutma, uçurumdan atlamadığın sürece kanatlarının farkına varamazsın !