Aynı Görüşte Olamayış
Web yazmayı bir sohbete dönüştürüyor. Yirmi yıl önce, yazarlar yazdı ve okuyucular okudu. Web, okuyucuların cevap vermesine olanak veriyor ve giderek bunu daha çok yapıyorlar — yorum satırlarında, forumlarda ve kendi blog yazılarında.
Bir şeye cevap vermeye çalışanların çoğu onunla aynı fikirde değildir. Bu zaten beklenir. Anlaşma insanları anlaşamamaya göre daha az motive eder. Ve anlaştığınızda daha az şey söyleyebilirsiniz. Yazarın söylediklerini açıklayabilirsiniz ancak o muhtemelen en ilginç sonuçları araştırmıştır. Anlaşmazlığa girdiğinizde o belki araştırmadığı bir alandasınız.
Sonuç olarak, özellikle kelimeleri ölçtüğümüzde anlaşmazlık çok daha fazla var. Bunun insanların daha öfkeli olduğu anlamına gelmediğini söylemek gerekir. İletişim şeklimizdeki yapısal değişiklik bu değişikliği açıklamaya yeterlidir. Ancak anlaşmazlığın artışının öfkeyle ilgisi olmadığı halde, anlaşmazlıkların artması insanları daha öfkeli hale getirebilir. Özellikle çevrimiçi ortamda, yüz yüze söyleyemeyeceğiniz şeyleri kolayca söyleyebilirsiniz.
Eğer hepimiz daha fazla anlaşmazlık yapacaksak, iyi yapmak için dikkatli olmalıyız. İyi anlaşmazlık yapmak ne anlama geliyor, bunu söylemek gerekir değil mi? Çoğu okuyucu, sadece lakap takmak ile dikkatli bir mantıklı reddetmeyi ayırt edebilir ancak bu arada adı verilen aşamaların yardımcı olacağını düşünüyorum. O zaman şimdi “Anlaşmazlık Hiyerarşisi”nden bahsedelim:
AH0. Lakap Takma.
Bu, anlaşmazlığın en düşük formudur ve muhtemelen en yaygındır da. Hepimiz böyle yorumlar gördük:
Sen bir ibnesin!
Ancak daha açık bir şekilde ad takmanın da aynı kadar az ağırlığı olduğunu fark etmek önemlidir. Böyle bir yorum:
Yazar kendini önemseyen bir amatördür.
aslında “sen bir ibnesin”in daha süslü bir versiyonundan başka bir şey değildir.
AH1. Ad Hominem (Kişiye Atıfta Bulunma).
Kişiye atıfta bulunma sadece ad takma kadar zayıf değildir. Belki biraz ağırlığı olabilir. Örneğin, bir milletvekili bir makale yazdı ve milletvekillerinin maaşlarının artırılması gerektiğini söylediğinde, birisi şöyle cevaplayabilir:
Tabii ki böyle söyler. O bir milletvekili.
Bu yazarın argümanını geçersiz kılmaz ancak en azından durumla ilgili olabilir. Yine de çok zayıf bir anlaşmazlık formudur. Milletvekilinin argümanında bir hata varsa, ne olduğunu söylemelisiniz; ve yoksa milletvekili olması neyi değiştirir?
Bir yazara bir konu hakkında yazma yetkisinin olmadığını söylemek kişiye atıfta bulunmanın bir varyantıdır ve özellikle faydasız bir türdür, çünkü iyi fikirler sıklıkla dışarıdan gelir. Soru yazarın doğru olup olmadığıdır. Yetersizliğinden dolayı hatalar yaptıysa bunları belirtmelisiniz. Ve eğer hata yapmadıysa bu bir sorun değil.
AH2. Ton Polisliği (Tonu Eleştirme).
Bir sonraki seviyeye geçtiğimizde yazıya yönelik yanıtları, yazarın yerine görmeye başlarız. Bunların en düşük formu yazarın tonunu eleştirmektir. Örneğin:
Yazarın, akıllı tasarımı bu kadar düşüncesizce göz ardı ettiğine inanamıyorum.
Yazarı saldırmadan daha iyi olmasına rağmen, bu yine zayıf bir anlaşmazlık formudur. Yazarın doğru veya yanlış olduğu konusunda tonu ne kadar önemlidir. Özellikle tonun nasıl değerlendirileceği konusunda karar vermek zor olduğundan. Bir konu hakkında düşmanca bir tavır takınan birisi, diğer okuyucular için nötr görünen bir tonu kırıcı bulabilir.
Bu yüzden bir şeyin en kötüsünü söylemek için onun tonunu eleştirmekse, çok fazla bir şey söylemiyorsunuz. Yazar küstah mı, ama doğru mu? Ciddi ve yanlış olmaktan daha iyidir. Ve yazar bir yerde yanlışsa eğer, nerede yanlış olduğunu söyleyin.
AH3. Çelişki.
Bu aşamada nihayet olan söylenen şeyin yanıtlarını, nasıl veya kim tarafından yapılmış olmasını görmekteyiz. Bir argümana verilen en düşük yanıt, destekleyici bir kanıt olmadan zıt bir görüşü ifade etmektir.
Bu, AH2 ifadeleriyle sıklıkla birleştirilir, örneğin:
Yazarın, akıllı tasarımı bu kadar düşüncesizce göz ardı ettiğine inanamıyorum. Akıllı tasarım meşru bir bilimsel teoridir.
Çelişki: Bazen, çelişki bazı ağırlıklara sahip olabilir. Bazen, karşıt görüşün açıkça ifade edilmesi yeterlidir ve doğru olduğunu görürüz. Ancak genellikle kanıt yardımcı olur.
AH4. Karşı Argüman.
Bu seviyede, inandırıcı bir anlaşmazlığın ilk formunu ulaşıyoruz: karşı argüman. Bu noktaya kadar olan formlar genellikle hiçbir şey kanıtlamadıklarından dolayı dikkate alınmayabilir. Karşı argüman bir şey kanıtlayabilir. Sorun, tam olarak ne kanıtladığını söylemenin zor olmasıdır.
Karşı argüman, çelişki ve/veya nedenleme ile birlikte gelir. Orijinal argümana doğrudan yönelirse inandırıcı olabilir. Ancak maalesef, karşı argümanların biraz farklı bir şeye yönelmesi yaygındır. Genelde iki kişi bir şey hakkında yoğun bir tartışma yapıyorsa, aslında iki farklı şey hakkında tartışıyorlardır. Bazen birbirleriyle bile anlaşırlar, ancak tartışmaları o kadar kaptırırlar ki bunu fark edemezler.
Orijinal yazarın söylediğinden biraz farklı bir şey hakkında tartışmak için geçerli bir sebep olabilir: özünü kaçırdıklarını hissettiğinizde. Ama bunu yaptığınızda, açıkça yaptığınızı söylemelisiniz.
AH5. Geçersiz Kılma.
En inandırıcı anlaşmazlık formu geçersiz kılmadır. Aynı zamanda en nadirdir çünkü en fazla çalışmayı gerektirir. Gerçekten, anlaşmazlık hiyerarşisi, bir anlamda piramit oluşturur, yükseldikçe bulunan örneklerin sayısı azalır.
Birini geçersiz kılmak için muhtemelen alıntı yapmanız gerekir. İsmini doğrudan belirtmediğiniz bir şeyle anlaşamadığınızda, yanlış olduğunu düşündüğünüz ve neden yanlış olduğunu açıkladığınız bir “ateşli silah” bulmanız gerekir. Eğer geçersiz kılmak için bir alıntı bulamıyorsanız, bir saman adamıyla -straw man ile- tartışıyor olabilirsiniz.
Geçersiz kılma genellikle alıntı yapmayı gerektirir ancak alıntı yapmak geçersiz kılmayı gerektirmez. Bazı yazarlar, geçersiz kılma için doğru görünümü vermek için anlaşamadıkları şeylerin bazı bölümlerini alıntılar, sonra AH3 veya hatta AH0 düzeyinde bir yanıtla devam ederler.
AH6. Merkez Noktayı Geçersiz Kılma.
Bir geçersiz kılmanın gücü, neyi geçersiz kıldığına bağlıdır. En güçlü anlaşmazlık formu birinin merkez noktasını geçersiz kılmaktır.
AH5 seviyesine kadar bile hala bazen kasıtlı dürüstlük görüyoruz, örneğin birisi bir argümanın küçük noktalarını seçip onları geçersiz kılar. Bazen bu yapılan ruh hali, gerçek geçersiz kılmadan daha gelişmiş bir ad hominem formudur. Örneğin birinin dilbilgisi hatasını düzeltmek veya isimlerde veya sayılardaki küçük hatalara odaklanmak. Karşı argümanın gerçekten bu şeylerden bağımsız olmadığı sürece, onları düzeltmenin tek amacı rakibini çürütmektir.
Gerçekten bir şeyi geçersiz kılmak, onun merkez noktasını geçersiz kılmayı veya en azından birini geçersiz kılmayı gerektirir. Ve bu da açıkça merkez noktanın ne olduğuna karar vermek anlamına gelir.Bu yüzden gerçekten etkili bir geçersiz kılma şöyle görünebilir:
Yazarın ana fikri X gibi görünüyor. O da şöyle diyor:
<alıntı>
Ama bunun aşağıdaki sebeplerden dolayı yanlış olduğu…
İşaret ettiğiniz hatalı alıntı, yazarın ana fikrinin gerçek ifadesi olmasa bile yeterlidir. Bir şeyin geçersiz kılınmasına dayandığı şeydir.
Bunlar Ne Anlama Geliyor?
Şimdi anlaşmazlık formlarını sınıflandırmak için bir yolumuz var. Bu ne işe yarar? Anlaşmazlık hiyerarşisi bize bir kazananı seçme yolu vermez. AH seviyeleri sadece bir ifadenin formunu, doğru olup olmadığını açıklamaz. AH6 cevabı hala tamamen yanlış olabilir.
Ancak AH seviyeleri, bir yanıtın inandırıcılığının alt sınırını belirlemediği halde, üst sınırını belirler. AH6 cevabı inandırıcı olmayabilir ancak AH2 veya daha düşük bir cevap her zaman inandırıcı değildir.
Anlaşmazlık formlarını sınıflandırmanın en açık avantajı, okuduklarını değerlendirmelerine yardımcı olacaktır. Özellikle, aklıselimden yoksun argümanların içinden görmeyi sağlayacaktır. İnce bir konuşmacı veya yazar, sadece güçlü kelimeler kullanarak bir rakibini mağlup eden bir izlenim vermek için elinden gelenin en iyisini yapar. Aslında bu muhtemelen bir demagogun tanımlayıcı bir özelliğidir. Farklı anlaşmazlık formlarına isim verdikçe, eleştirel okuyuculara bu tip balonları patlatmak için bir ip veririz.
Bu etiketler yazarlar için de yardımcı olabilir. Zihinsel dürüstlük eksikliğinin çoğu kasıtsızdır. Anlaşamadığı bir şeyin tonuna karşı çıkan birisi, gerçekten önemli bir şey söylediğine inanabilir. Anlaşmazlık hiyerarşisindeki mevcut konumunu yakından inceleme ve daha yüksek bir konuma geçmeye çalışmaya ilham verebilir.
Ancak iyi anlaşmazlık yapmanın en büyük faydası, sadece konuşmaların daha iyi olması değil, onları yapan insanların daha mutlu olmasıdır. Eğer konuşmaları incelerseniz, AH1'de çok daha fazla kötülük olduğunu görürsünüz. Gerçek bir noktayı savunurken kötü olmanıza gerek yok. Aslında istemezsiniz. Gerçek bir şey söylemek istiyorsanız, kötü olmak sadece engel olur.
Eğer anlaşmazlık hiyerarşisi insanları daha kötü yaparsa, bu çoğu için daha mutlu olacaktır. Çoğu insan gerçekten kötü olmayı sevmiyor; bunu yapmalarına yardımcı olur.