Yerel madencilik işletmesiyle ilgili ilk bilgi, Pechora havzasında bakır ve gümüş cevherlerinin keşfedildiği, III. İlk demir fabrikası Çar Mikhail Romanoviç döneminde 1628 yılında Tobolsk eyaletinde inşa edildi. Şimdiki anlamında alırsak, "bitki" terimi, elbette, yukarıda belirtilen girişim olan ve düşük demirin düşük miktarlarda üretildiği sıradan bir demirhane için çok yüksek oldu. Bu "zanaatkar" metal üretimi son derece küçüktü ve ülkenin tüm ihtiyaçlarını karşılayamıyordu ve bu nedenle, on altıncı yüzyıla kadar ithal demir esas olarak Rusya'da kullanılıyordu.
Rusya'daki büyük fabrika işletmelerinin ortaya çıkışıyla ilgili daha spesifik veriler, sadece on yedinci yüzyılın sonlarına atıfta bulunuyor. Hem “el sanatları” işletmeleri hem de yeni fabrikalar yalnızca en gerekli ve en metalik demir - demirle uğraştı. O zamanlar Rusya'da daha asil metallerin işlenmesi ve üretilmesi bilinmiyordu. Her türlü cevherin neredeyse dünya yüzeyinde yer almasına rağmen, o zamanın kamusal yaşamının yapısıyla birlikte bilgi, işletme ve sermaye eksikliği, bunların kullanılmasına izin vermedi ve metallerin yurt dışından getirilmesi gerekti. On yedinci yüzyılın sonuna kadar, çelik ve demir bile İsveç'ten geldi; bu da, özellikle bu devletle olan çatışmalarda, malların fiyatla büyüdüğü ve sınır ötesi taşımasının zor olduğu durumlarda büyük sıkıntı yarattı.
İsveç ile savaşan Peter I, çeşitli metallere korkunç bir ihtiyaç duyuyordu. Kralın toplara bile kilise çanları döktüğü, halkın “Deccal” takma adını güçlendirmesine yardımcı olduğu bilinmektedir. Evde yetkin yeteneklere dayanmayan Çar, Avrupa'dan madencilik ve metalurji uzmanlarını ve Avrupa'dan “madencileri” taburcu etti. Bu arada, Olonets bölgesinde bir fabrika işi kuran, muazzam enerji ve bilgi sahibi ünlü Vilim de Gennin de vardı. Ancak Peter Tula’dan bir demirci olan Nikita Demidovich Antufiev’le olan şansım, ülkemizdeki madencilik sorununu tamamen farklı bir toprağa devreterek özel girişimlerin gelişimini tetikledi.
Demidov ailesindeki en önemli kişiler şüphesiz atalarıdır - Tula demirci Nikita ve en büyük oğlu Akinfiy. Tarihçiler, Nikita’nın 1656 yılında doğan çocukluğu ve gençliği hakkında çok az bilgiye sahipler. Nikita'nın babasına Demid Grigorievich dendiği ve Tula'nın yakınında bulunan Pavshino köyünden bir köylü olduğu yalnızca biliniyor. Yerel bir silah fabrikasında sahtekarlık yapmaya karar vererek şehre taşındı ve 1664 yılında, oğlu sekiz yaşındayken öldü. Nikita, demirci ustası olmak için babasının ayak izlerini takip etti. Gelecekteki sanayicinin çocukluğu, zorlu çalışmalarda ve ciddi yoksunluklarda harcandı, onun içinde amaçlanan amacının peşinde güçlü bir karakter ve tükenmez bir enerji geliştirdi.
Nikita Demidovich'in okuryazar olup olmadığı - bu yönde kesin bir talimat yoktur, ancak her zaman kendisine Akınfiye'ye veya görevlilere imza atmasını emretti. Günah ile birlikte okuyabildiğine dair çok sayıda kanıt var. Ancak Akıncı, oldukça hoşgörülü bir şekilde okuma ve yazma becerisine sahipti ve bağımsız olarak fabrika ve ticaret defterlerinde kayıt tuttu. Kuşkusuz, o zamanki Rusya sakinlerinin çoğu gibi, ilk Demidovların eğitimi iyi değildi, ancak atölyelerde uzun yıllar süren çalışmalarla kazanılan olağanüstü beceri, aynı zamanda birçok Rus insanını ayırt eden eşsiz doğal keskinlik becerisine sahipti.
Tula usta zırhçısı Nikita Antufiev'in krala nasıl tanındığı ile ilgili olarak, birçok efsanevi efsane var. Onlardan birine göre - en güvenilir - ünlü hanedanlığın kurucusu Tula'dan bazı büyükşehir büyükbabalarına (belki de Baron Peter Shafirov'a) yaptığı yolculukta popüler Avrupa silah ustası Kuchenreiter'in kırık tabancasını düzeltti ve bir tane daha yaptı. orijinaline göre aşağı değil. Bu, Tula silah ustasının kendisine getirilmesini emreden Peter I tarafından tanındı.
Çar ve Nikita Antufiev'in ilk toplantıda söylediklerinin hayatta kalamadığı, ancak kısa bir süre sonra Nikita'nın Moskova'ya Moskova'ya mükemmel bir şekilde yapılmış altı silahtan oluşan bir parti getirdiği ve her 1 ruble için 80'e bir ücret tahsis ettiği bilinmektedir. Bu arada, hazine daha önce on beş ruble için yurtdışındaki aynı silahları ödedi.
İsveç savaşının doruğunda oldu. Tabii ki, kral anavatanında böyle yetenekli ve girişimci bir usta bulduğu için memnundu. İşini ertelemeyen Büyük Peter derhal Malinova Zasek'teki Nikita Antufyev'e Tula'dan on iki ay önce kömür yakmak ve demir cevheri çıkarmak için birkaç dönümlük arazi almasını emretti. Ayrılmadaki ifadesine göre, kral 100'in demirciye ruble verdiğini söyledi: "Demidych, fabrikanı yaymaya çalış, ben de seni bırakmayacağım."
Bu nedenle, kralın desteği ile Nikita, Tulitsa'nın ağzına su ile çalışan makinelerde büyük bir demirhane inşa etti, Pushkarsky düzenine ve yabancılara göre kalitesiz olmayan hazine tabancalarına düşük fiyatla satış yaptı. Peter, evcil hayvanını unutmadı, 1701'te bitkinin arttırılmasına izin verdi ve ona yakınlardaki streltsky topraklarının mülkiyetini verdi. O zamandan beri, "Demidych", Malinova Zasek'teki özel cevher madeninin yanı sıra Shcheglovskaya Zasek'teki kömürün tamamı için ve beş mil uzunluğunda kömür yakma şeridi aldı. Bununla birlikte, Peter I, önceki emirleriyle tereddüt etmeden, kısa süre içinde yetiştiricinin, ülkenin gemi inşa etmesi için ihtiyaç duyduğu Shcheglovskaya Zasek'te Ash, Maple ve Meşe'yi kesmesini yasakladı. Nikita Antufiev'i gerekli yakıt malzemesi olmamasından ötürü büyük ölçüde karmaşıklaştıran bu durum, Demidov ailesini Rusya'daki madencilik tarihindeki en onurlu yerlerden birine teşvik ederken, aynı zamanda onlara da büyük servet sağladı.
Tula yakınındaki cevherlerin, Nikita Antufiev'in üretkenliğini sınırlayan yüksek nitelikleri yoktu. Bir sanayici, muazzam cevher birikimiyle, çeşitli ve tükenmez mineral zenginlikleriyle, bir çöl ve el değmemiş Ural sırtını çağırıyordu. Ve Uralların ötesinde, yaşadığı ve girişimci öncüleri bekleyen Sibirya dağları ve bozkırları vardı. Tula demirci döndüğü yer orasıydı.
1696'te Protasiev Voivode, Peter I'e Neiva nehrinden demir cevheri örnekleri verdi. Kral onları yurtdışında incelemeye gönderdi ve parçaların bir kısmını Demidych'e devretti. Nikita, Nevyansky demirinin İsveççe bilinen Avrupalılardan daha kötü olmadığını ilan ederek bu cevherden birkaç şato, tüfek ve keçe çıkardı. Test sonuçları yurt dışından geldi - donanımımız mükemmeldi. Zaten 1698'te Peter, Neive'de bir fabrika kurdu ve kafasında cesur bir Tula demirci, faaliyetlerini uzak ama fevkalade zengin bir bölgeye nasıl transfer edeceğine dair bir plan yaptı. Hikayelerden birine göre, kral Antufyevlerin, Nikita'nın ve 1678'te doğmuş en büyük oğlu Akinfiy'in gelişi hakkında bilgilendirildiğinde akşam yemeği yedi. Kral onları masasına oturdu, besledi ve dinledi. Bu yemekte cesaret toplayan Tula silah ustası, Çar'dan Nevyansk fabrikasını vermesini istedi ve Peter kabul etti.
Kralın binlerce dönümlük arazinin, en zengin maden yataklarının ve bir bitkinin özel ellere devredilmesi için ön plana çıkmasına neden olan şey kesin olarak bilinmemektedir. Belki de asıl sebep, devlet yönetimi altında, tesislerin yetersiz çalıştığını ve pahalı olduğunu ve bu arada Nikita Demidovich'in güvenini kazanmayı başarabilmesiydi. Tula'nın ustası, yetenekli bir organizatör ve enerjik bir girişimci olduğunu kanıtladı, fabrika işini mükemmel bir şekilde biliyordu, olağanüstü bir hatırası vardı ve kişisel olarak fabrika ekonomisinin tüm ayrıntılarına dalmayı tercih etti. Hem o, hem de oğlu Akinfiy, tüm çalışmaları şahsen gözlemledi ve denetledi. Bu vesileyle Nikita şöyle dedi: "Bitkiler, çocuğun çocuğu olarak, bir ustanın gözüne ve özenine ihtiyaç duyar."
Her neyse, 4 Mart 1702'in mektubu, Verkhotursky ve Nevyansky bitkileri (Neiva ve Tagil'de), ünlü Manyetik Dağ da dahil olmak üzere büyük toprak ve orman alanlarına sahip, o zamandan beri Demidov olan Nikita Antufyev'e verildi. Verilen tüm zenginlikler için, Tula demirci fabrikalara beş yıl boyunca hazine demirle ödemek zorunda kaldı. Bunu çok daha hızlı bir şekilde yaptı - üç yıl içinde. Aynı ünlü diploma, Nikita'ya insanları işletmeleri için alma izni verdi. Bu hak, Uralların yoğun bölgelerinde çok az sayıda serbest işçi bulunması şartı ile ortaya çıktı, bu yüzden damızlık için gerekliydi. Ve Ocak ayındaki 9'te Peter, “bitkilerin çoğaltılması” amacıyla, tüm köyler, köylüler ve topraklarla birlikte Pokrovskoye köyü olan Krasnopolskaya ve Ayatsky bölgelerine Demidov tesislerine atanma emri verdi. Bunun için, Demidovlar yıllık olarak daha önce manastır ve hazineye tahsis edilen köylerin köylüleri tarafından yatırılan demir miktarını verdi.
Demidov'un sağladığı devasa faydalardan bahsetmişken, fabrika sahiplerinin satış için pazar aramak zorunda olmadıklarını belirtmekte fayda var - bu pazar, korkunç demir ihtiyacı olan tüm Rusya'ydı. Doğru, Nevyansk mevduat sahiplerinin hazine için son derece düşük fiyatlarla tedarik sağlamak zorunda kaldılar, ancak Demidovlar neredeyse hiç rakipleri olmadığı için kurtarıldı. Önlerinde çok az sayıda özel yetiştirici vardı ve yalnızca Demidov'ların örneği girişimci insanları Urallara akın etmeye zorladı. Ne yazık ki, birçoğu, iş yapamama veya sürekli ve sıkı çalışma arzusu eksikliği yüzünden yandı.
Ural fabrikalarının Demidov tarafından devralınmasıyla birlikte, Akinfiy'in kişiliği öne çıktı. Ural işletmelerinin faaliyetleriyle ilgili tüm eylemlerde Nikita'nın adından söz edilmesine rağmen, oradaki herkes aslında, iyi bir sahibi ve yorucu bir girişimci olan sert ve aktif bir kişi olan 24 yaşındaki Akinfiy'den sorumluydu. 1702 yazının başlarında, on iki Tula ustasının eşliğinde Nevyansk fabrikasında yaşamaya ve çalışmaya başladı. Nikita Demidov, Tula'da kaldı ve Peter'dan 1702'te yirmi bin silah yapma emri aldı.
Akinfiy'deki çalışmalar tüm hızıyla devam ediyordu - Urallar'daki çalışmaları sırasında, tek başına ve babasıyla birlikte, özellikle Nizhny Tagil'in ürünleri ile Avrupa'da ünlenen (Demidov'un demirli demiri) iki düzine demir ve çelik fabrikası kurdu. Devlet idaresinde, Verkhoturye tesisleri yılda 15-20 binlerce ton demir üretti. Aynı fabrikalardaki Demidov'larda, 350-400'e kadar binlerce demir demiri üretildi - bu süre için çok büyük miktarda.
Yetiştiricilerin Tula'dan Ural fabrikalarına en iyi posad demirci göndermelerine izin verildi. Nevyansk fabrikasında sürgündeki İsveçliler ve Polonyalılar da çalıştılar. Açıkçası, madencilik hakkında çok şey bilen bu tutsaklar, ilkel tekniklerde Demidov'a vakayı yeterli bir yüksekliğe koymalarına ve sadece ürünlerde gerekli gücü değil aynı zamanda zarafeti elde etmelerinde yardımcı oldular. Nevyansk'ta, "İsveçli" bir savaş için gerekli yüzlerce silah için Nikita'nın sipariş almasına izin veren bir silah tatbikatı düzenlendi.
Peter ayrıca "Demidych" iyiliğini bırakmadı. 1709'te, Tula demirciye kişisel bir asalet verildi ve Eylül'de 21 1720, ölümünden sonra, 1726 Catherine I kararnamesiyle, ayrıcalıklı çocuklara, “soyundan gelme, herhangi bir hizmeti kullanmama ya da seçmeme” gibi kalıtsal bir asalete yükseltildi. Bununla birlikte, yeni yaşamdaki çoğu mütevazi yaşlı Nikita Demidov'un kalbine değildi. Büyüklüklerle tanışmak ve bir tür kınama ya da hileci korkusu ile karşı karşıya kalmaktan korkma, yerel yetkililerle sürekli çekişme onu çok yoruyordu, ama o, çalışanının alışkanlıklarını değiştirmedi, zenginlik ve güç başını çevirmedi, asla asaleti sallama Bu arada, o kabul etmek zorunda kaldı. Sert ve sert doğası da az da olsa değişti - hoşgörülere izin vermedi, sarhoş ve tembelliğe tahammül edemedi ve tüm kabahatler için suçlu şahısta katı bir yargıladı.
1719'ten önce Sibirya'da madenciliğin bütün bir patron kitlesinin kontrolünde olduğu söylenmelidir. 1700'te Cevher Emri kuruldu, ancak valiler ve valiler olay yerindeydi. Ayrıca, tüm Sibirya'nın adli ve idari konularda maruz kaldığı bir Sibirya emri vardı. Bu yapılara ek olarak, Demidov o zamanlar denizcilik ve askeri birimlerle de görüşerek ürünlerini tedarik ettiler. Bu makamların her birinin, “besleme” arayışı içinde sürekli olarak diğerinin eylem alanına girdiği açıktır. Ayrıca, her fabrika ürününün sınırsız sayıda ücrete ve harca tabi olduğunu da eklemeye değer - üründen% 10 ayni toplama, iç gümrük vergileri, ağırlık, ikinci el, en pahalı, ilkbahar ve yatak, işe alma arzıyla birlikte. Bütün bu ücretlerle ilgili özel kurallar yoktu ve çoğu zaman aritmetik açıdan bile - kesinlikle Tanrı'nın ruhuna koyacağı şekilde - yanlış olarak hesaplandılar. Ancak bu masrafların temerrüdü için, metallerin sahipleri para cezalarına, cezalara ve mülklere el konulmasına maruz kalabilir. Tüm bunlar madenciliğin gelişmesini geciktirdi ve yalnızca 1719'teki ilk madencilik yasasının yayınlanmasıyla, bu alandaki durum iyileşmeye başladı.
Ayrıca, Demidov'ların ani yükselişi ve hızlı bir şekilde zenginleşmesi onları birtakım muhalifler ve kıskanç yaptı. Yerel vali ile başlayıp son katip ile biten pek çok kişi, yetiştiricileri ezmeye ve en yüksek otoriteye indirgemeye çalışarak demir saklamak ve vergi ödememekle suçlandı. Şimdilik, Demidovlar başarılı bir şekilde kaba ağlardan çıktı. Peter bile valiye fabrika işinde çalışmamasını ve Nikita'nın Sibirya siparişinden sorumlu olmasını emretti. Demidov'ların kaçakları fabrikalarında tuttukları yönündeki temelsiz suçlamalar göründüğünde, arama bürosundan insanlar sahaya gönderildi. Arama üç yıl sürdü ve açık bir şekilde, “kaçak” tarafta büyük bir günah olan Tula demirciler komisyon üyeleriyle aynı fikirde olmak için çok para harcamak zorunda kaldı. 1715 yılında, Amirallik için büyük bir emir istendiğinde, kral, Demidov'ların birçok ihbarını göz önüne alarak, Prens Dolgorukov'a olayı incelemesini ve farklı müteahhitlerin fiyatlarını karşılaştırmasını emretti. Demidov ürünlerinin çoğunun iki kez daha ucuza sevk edildiği ve daha fazla değecek tek bir ürün olmadığı ortaya çıktı.
Demidovlar yeni ve modern demir tesisleri inşa etmeye ek olarak ürünlerini başkentine ulaştırmanın yollarını aradılar. Bu uzak bölgelerdeki ölümcül yollar en üst düzeye getirildi. Urallar'da daha sonra seyahat eden ünlü doğa bilimcisi Peter Pallas ve akademisyen Johann Gmelin, en sıkışık yerlere yerleştirilen, siperlerin kenarlarında kazılmış, sağlam köprüleri olan, ağaçlarla kaplı güzel toprak yollarını hiç görmediklerini yazdı. Ermak'ın açtığı Chusovoi'deki Kama'ya gidilebilir rota, kendilerine ait olan demirlerin üzerine metallerin taşınması için çok sayıda mavna yapan girişimci yetiştiriciler tarafından restore edildi.
Urallar'daki bitkilerin verimliliği çok yüksek çıktı, zaten 1720'de, en muhafazakar tahminlere göre, Rusya metalinin üçte ikisini verdiler. 1718'den bu yana Demidov'lar, demir, silah ve çapa tedarik eden tek tedarikçiydi filoBunun sonucu olarak, Admiralty'nin başı olan Fedor Apraksin'de etkili bir patron buldular. Demidovlar, baba ve oğul, yorulmadan yeni maden yatakları arıyorlardı. Voya nehri dışında bakır cevheri bulunduktan sonra, daha sonra devasa miktarda kaliteli bakır sağlayan Vyisky tesisi inşa edildi. Nevyansk fabrikasının yakınında bulunan İpek Dağı'nda asbest yatağı keşfedildi. Kendi deneyleri Nikita Demidov, 1722'de Peter I'e bu maddeden dayanıklı ve refrakter kumaş numuneleri sunarak işleme başladı. Buna ek olarak, Akinfiy'in porfir, granit ve jasper çıkartılmasını ve işlenmesini organize ettiğine dair kanıtlar vardır.
Bu kadar geniş bir aktivite için Demidov'un elbette uygun kuvvetler ve araçlara ihtiyacı vardı. Bu yıllarda buharın gücü henüz bilinmiyordu ve makine işi temel bir gelişme seviyesindeydi. Doğru, Demidov fabrikalarının büyük göletleri önemli miktarda güdüsel su gücü rezervi içeriyordu, ancak genel olarak fabrikalardaki ve fabrikalardaki işler için el emeği kullanıldı. Tula demircilerinin bütün büyük ölçekli planlarının uygulanmasına yönelik köylüler yeterli değildi ve Rusya içindeki köleleri satın almak ve onları, o yıllarda Demidov'lardan gelen Ural topraklarına yerleştirmek için yeterli para yoktu. Yetiştiriciler riskli de olsa kendilerini bu zorluktan çok kolay bir şekilde çıkardılar; bitkilerini ülkenin her yerinden korkunç işe alımlardan, vali baskılarından, dayanılmaz baskılardan kaçan köylüleri aldıkları yerlere dönüştürdüler. Fabrikalar ayrıca, mahkumların ve sürgünlerin kaçmasının yanı sıra asker ve askerleri de terk etmenin kapılarını açtı. Kaçaklara ve serserilere ek olarak, Urallar'daki Demidov fabrikasının hemen hemen tamamı "Eski İnanlılar" ve "şizmatiklerle" doluydu. Yetkililer tarafından takip edilen işçiler, iki ya da üç parmakla vaftiz edilmeden önce ucuz işgücüne ihtiyaç duyan ve hiç işi olmayan Akinfiy'e geldiler.
Yeni gelenlere çalışmaları için para ve ekmek verildi, ancak onlar için “yaşama ve ölme” hakkına sahip olan yeni ustaların tam mülküne düştüler, daha da fazlası, çünkü insanlar artık kendilerinin kaçtıkları yasada koruma bulamadılar. Bu tür eylemler için korkunç bir ceza olması gerekiyordu ve açıkçası, eğer Büyük Petrus bunu öğrenmiş olsaydı, Nemydych'i veya ailesini bağışlamazdı. Ayrıca, sahibinden kaçan köylünün evlat edinilmesi ve tutulması için yılda 100 ruble ödemesi gerekiyordu. Keşif edilmesi durumunda tüm kaçaklar için böylesine büyük bir miktarın ödenmesi Demidov'un gücünün ötesindeydi.
Demidov'un Aşil topuğunu oluşturan "kaçak" sorunu yirmi yıl sürmüştür ve bu süre zarfında yetiştiriciler pratik olarak vergi ödememiştir. Sorun, İmparatoriçe Anna Ioannovna'nın Demidov'ların arkasındaki tüm “kaçak” ve “yabancı” insanları sürekli olarak kayıt altına alarak, onları işe almalarından kurtardığı bir kararname çıkardığı 1738 yılında çözüldü. Aynı kararname, üreticilerin yeni kaçakları almasını yasakladı, ancak bu yasak ölü bir mektup olarak kaldı - Uralların eteklerinde idari kontrol çok zayıftı ve bu kontrolü uygun tekliflerle yatıştırmak çok kolaydı.
Nikita ve Akinfiy Demidov'un köylülerle ilişkisi hakkında çok az bilgi var, ancak her durumda, bu "demir" insanlar yumuşak sahipler değildi. Kendilerini köylülükten uzaklaştırdılar ve henüz atfedilenlere sahip olma tadıyla değil, zulme ve mantıksız zulme izin vermediler, katıydılar, adil davrandılar. Ancak, bu açıdan, fabrika yöneticilerine emirlerinde emir veren torunlarının çoğu, "kötülüklerin ve Kanal'ın tozunu bırakmamak için" bütün klanı ortadan kaldırmakla tehdit "tehdidini" işçilerden mahrum bıraktılar ". Bu korkunç tehditler boş laflar değildi - suçlu eşleri ve çocukları ile birlikte fabrika bodrumunda zincirlerle yıkıldı ve korkunç cezalar aldı.
Sürekli bakım, seyahat ve çalışmalar Kasım 17’te Nikita Demidov ve 1725’in sağlığını bozdu, bir yıl içinde, Tula’daki mezarı üzerindeki yazıtta “sanayicinin ebedi mutluluk içinde bıraktığı” Peter I ile bir yıl içinde. Neredeyse servetlerinin tamamı artık genç olmayan en yaşlı oğlu Akinfiyu'ya geçti, ama sınırsız enerji ile çalışmaya devam etti. Bu "kan ve demir" bir adamdı - astlarının ve etrafındaki insanların hayatı ve ıstırabı onun için boş bir ses idi. Akinfiy iktidara aç, gururlu, teslimiyete tahammül edemedi, olağanüstü bir güce ve muazzam bir iradeye sahipti. Babasına saygı duyduğu ve korktuğu biliniyor, ancak yaşlı adam "Demidych" ve kendisi, oğlunun unutabilmesine izin verecek türden biri değildi.
Alışkanlıklara göre Akıncı, babanın çileciliğinden, Elizabeth soylularının lüksüne geçişi temsil ediyordu. Eğer Nikita Demidov hayatını bir kulübede yaşadıysa, avluda bir demirci dükkanı vardı, oğul büyük taş odalarını tercih etti. Babam ağzına zıplamadı ve oğlu bazen Lucull’un bayramlarını düzenledi, bir peruk ve bir kaftan giydi. Bununla birlikte, tüm bunlar büyük ölçüde ticari hususlardan kaynaklanmaktadır. Babası gibi, bir “alıcı” ve bir “yaratıcı” idi ve ailelerinde daha sonra “brülörler” ve “çırpıcılar” ortaya çıktı.
Hayatında bir kez, Akinfy yurt dışına seyahat etti. Saksonya'da, daha sonra nadir Sibirya mineralleri ile takviye edilen Alman metaluristi Johann Genkel'in maden kabinesini satın aldı. Böylece, “nadir” koleksiyonlarını toplamaya başlayan ilk Demidov'lar oldu, daha sonra bu mineraller başkent üniversitesine bağışlandı. Nevyansk Fabrikası Akinfiy'in ana konutu Urallar'ın en kalabalık yerleşim yerlerinden biri haline geldi Tula ustasının ömrü boyunca üç binden fazla işçi vardı, el sanatları gelişti. Demir kaplı sandıklar, boyalı çizimler, özel lake kutular, tepsiler ve yerel zanaatkârlar tarafından üretilen diğer ürünler Rusya genelinde popülerdi.
1731'te, insanların Demidov'u tercih ettiği Berg-Collegium kaldırıldı ve oda ve ticaret kolejleri madencilikten sorumluydu. Eski müşterileri öldü ya da emekli oldu, ve Akıncı'nın yenilerini almak için zamanı yoktu. 1733'te, kendisine karşı yöneltilen bir dizi ciddi suçlama nedeniyle, damızlık Moskova'da gözaltına alındı ve araştırmacılar, İmparatoriçe Anna adına Urallara, görevlerini ödememek için metallerin saklanıp saklanmadığını kontrol etmek üzere gönderildi. Bununla birlikte, olayı araştıran komisyon, Akinfiy'i suçsuz buldu, 1735’te, hükümetin kararnamesiyle, tutuklu damızlık serbest bırakıldı.
Kısa süre sonra akıllı bir adam olan Akinfiy, egemen hayvanın Ernst Biron'un iyiliğini kazanmayı başardı ve İmparatoriçe'nin favorisinin gücü sayesinde damızın ihbarları durdu ve kaçak insanların ve metallerle ilgili görevler hakkındaki sorular lehine çözüldü. Ek olarak, 1738'te, komşu Başkurdülere yapılan baskınların tehlikesi göz önüne alındığında, Akinfiy'e fabrikalarına yakın burç ve toplarla kale inşa etme hakkı verildi. Her kalenin korunması için, yetiştiricinin içermesi gereken altmış asker vardı. Tula demirci muazzam bir servetin sahibi oldu - onbinlerce konu, asker, filo, milyonlarca toprak ve orman titi, birçok gelişmiş mayın vardı. Bu durumda, Demidov tesisleri, her türlü metal nesne üreten teknolojinin gereksinimlerini karşıladı: askeri mermiler, toplar, tüfekler, kalay, sac, çapalar, demir ve bakır tabaklar ve çan.
Bununla birlikte, bütün bunlar hırslı bir demirci için yeterli değildi - ünlü Altay madenlerini keşfetti ve gümüş, değerli metaller ve hatta altın madeni yapmaya başladı. O zaman, gümüşün erimesi hazinenin ayrıcalığıydı ve özel kişilere yasaklandı. En zengin madenleri kaybetmekten korkan Akinfiy, onları şehir yetkililerinden gizlemeyi başardı ve aynı zamanda gümüşü işlemeyi öğrendi ve kendi başına bir madeni para basmaya başladı. Bir zamanlar Akinfiy sarayında, kartlarda Anna Ioannovna ile aynı masada oynayan, yepyeni paralarla zararını ödemeye başladığı bir hikaye var. Belirsiz bir gülümsemeyle, İmparatoriçe eşine şöyle sordu: "Siz veya işim Nikitich?" “Biz, egemen ana, hepiniz seniniz. Ve ben seninim ve her şeyim senin, ”dedi Demidov kaçınılmaz olarak. İmparatoriçe geri sadece güldü. Bununla birlikte, sanayicinin gizlice yazı tura atması ve gümüş çıkartması çok uzun sürmedi. Söylentiler bulunan mayınlar hakkında yayılmaya başladığında, girişimci damızlık İmparatoriçe Elizabeth'i bulduğu cevher kaynakları hakkında bilgilendirmek için acele etti.
Asil metal birikimlerinin keşfedilmesi ve gümüşün erimesi, "bitkilerin çoğalması" için devlet konsey rütbesine layık görülen Akinfiy Demidov'un son eseri oldu. Ölümünden kısa bir süre önce, Elizabeth, kişisel bir kararname ile, yetiştiriciyi “şikâyetleri düzeltmek” için kesinlikle yasakladı ve doğrudan kendisi hakkında bilgi vermesini emretti, “Demidov bizim korumamız ve korumamız altında”. Yaşamının altmışıncı yedinci yılında, sanayicinin hainlikleri sanayicinin demir kalbine çarptı ve Akıncı çocukluğunu ve gençliğini harcadığı yerleri ziyaret etmeye karar verdi. Bir yolculuktan döndüğünde hastalandı, 5 August 1745'in öldüğü ve Menzelinsk bölgesindeki Itsk-Ustye köyünün yakınında durdu. Evde Tula'ya gömüldü.
Torunları için açıklanamayan zenginlikler bıraktı - büyük sermaye, evler, mücevherler, otuz binden fazla köylü ruhu, bazıları (Nevyansky ve Nizhny Tagil) Avrupa'da ünlü olan onlarca fabrika. Nikita ve Akinfiy'in çocuklarına ve torunlarına hiçbir çalışma yapmadan devralınan muazzam servet, aptallığa kadar çeşitli tuhaflıkların olgunlaştığı minnettar bir zemin haline geldi. Torunlar artık, ülkemiz tarihinde kesin bir iz bırakan ilk Demidovların sahip olduğu bütünlüğe sahip değildi. Ülkemizdeki yaşamın arka planına karşı parlak göktaşları fırlattılar, onları yiyen sıkıntıyı gidermek için zenginliklerini saçtılar. Demidov ailesinin diğer taşıyıcıları arasında, Akinfiy'in en küçük oğlu Nikita Akinfiyevich, Akinfiy'in en büyük oğlu Prokofy Akinfiyevich, Akinfiy'in torunu ve klanın son temsilcilerinden biri olan Pavel Grigorievich, "koskanın sonuncusundan biri olan Anatoly Nikolayevich," görkemli Prens San Donina, özellikle de "Donasena,"
Nikita Akinfievich Demidov, 1724 yılında doğdu. Mükemmel bir eğitim aldı, bilgin patronu, Voltaire'a karşılık gelen sanat objeleri konusunda uzman olarak kabul edildi. Artık Ural girişimlerinin yanında yaşamıyordu, ancak başkentlerde idi. Babasının çalışmalarına devam eden Nikita, birkaç yeni fabrika kurdu. Bununla birlikte, bütün bunlarla birlikte, adı fabrika köylülerinin zalim ve korkunç sahibinin ünlülüğünü kazanmıştı ve “sömürmeleri” ona bazı Afrika despot krallarının eylemlerini hatırlatıyordu.
Akinfiy'in en büyük oğlu Prokofy, küçük erkek kardeşinin tam karşısındaydı. Asil, asil ve unvanlı insanlar için çok dostça duyguları vardı ve köylülerle olan ilişkisi o zaman için çok insancıldı. Çocuklarına yazdığı mektuplarda, çalışmayı reddeden işçilere yönelik şiddet kullanmamalarını ve “mahvetmeye” izin vermemelerini istedi. Ancak, Prokofy Demidov eksantriklikleri nedeniyle tarihin yıllarına girdi, bazen acımasız soygunlara ulaştı. Aptallığına rağmen aptal olmaktan uzaktı. Prokofy'nin profesyonel olarak botanikle uğraştığı ve onun tarafından toplanan nadir ağaçların toplanmasının büyük miktarda olduğu tahmin ediliyor. Ayrıca, bu krank Demidovlardan ilk büyük hayırsever yardımcısıydı. Yetim çocuklar, sokak çocukları ve buluntular için Catherine II tarafından kurulan Moskova eğitim evine bir milyondan fazla ruble bağışladı. Ayrıca Moskova'da Neskuchny Bahçesi'ni kuran Demidov Ticaret Okulu'nun kurucusu oldu. Madencilik Prokofy Demidov, bir şarkısı için, zamanın en büyük girişimcilerinden biri olan Savva Yakovlev'den babası (ünlü Nevyansky dahil) miras aldığı altı fabrika sattı. Ancak bu, para işlerini düzgün bir şekilde sürdürmesini engellemedi - faiz için para ödünç verdi ve borçluları ülkede çok sayıda tanınmış insandı.
Ancak Demidovların en eğitimli olanı Akın'ın torunu Pavel Grigorievich'tir. Dört yaşında, iyi tolere edebiliyordu, daha sonra yabancı dilleri mükemmel derecede okudu, keman ve piyano çaldı, Göttingen Üniversitesi ve Freiberg Akademisi'nden mezun oldu ve doğa bilimleriyle oldukça meşguldü. Çeşitli sanat koleksiyonları, nadir el yazmaları ve yazıları toplama tutkulu bir alışkanlığı vardı. 1803'te kendilerine bağışlanan bağışlarla Yaroslavl Devlet Üniversitesi kuruldu ve onun tarafından bırakılan fonlar daha sonra Tomsk Üniversitesi'nin kuruluşuna gitti. Bu Demidov hakkında tutulan anılar, onu basit, mütevazı ve uyuşuk biri olarak çekiyor. O lüksün düşmanıydı, hayatı inancını şöyle ifade ediyordu: “felaket bir boşta düşkünlüğe düşmeden çalışmak”. Yaşlılıkta öldü, onu tanıyan herkesin saygı ve minnettarlığından zevk aldı.
Nevyansk'ta Nikita Demidov ve Büyük Peter Anıtı
Eğer Demidov klanının ataları tamamen Rus halkıysa, ailelerinin sonuncusu olan insanlar (Anatoly ve Pavel San Donato) gerçek Avrupalılardı, hayatlarının çoğunu anavatanlarının dışında geçirdiler ve pratik olarak Rusça konuşmadılar. Anatoly Demidov, Floransa'da 1812'ta doğdu, harika bir terbiye aldı ve sanat hakkında çok şey biliyordu. Bununla birlikte, bir yetişkin olarak, kendisi için kesin bir iş bulamadı, amacını attırarak dünyayı bir amaç olmadan dolaştırdı. Bu arada, zenginliklerin kendisi cebine düştü - Ural fabrikalarında altın ve platin plasterleri keşfedildi. Anadolu'nun yıllık geliri iki milyon ruble'ye yükseldi. Avrupa'da, korkunç avları ve içtiği için önemli bir popülerlik kazandı. Anatoly Demidov, esas olarak Paris'te yaşadı ve Floransa yakınlarındaki San Donato Prensliği'nde satın aldığı lüks villada, bu yüzden Prens San Donato olarak tanındı. Nadiren Rusya'ya geldi. Prens hizmetinden ayrıldı - yıpranmış, zengin bir adama benzer bir kayış çekmek zordu. Farklı amaçlar için inanılmaz derecede büyük meblağlar bağışlayarak rütbe almak, emir vermek ve boş arzularını yerine getirmek için başka bir yol buldu. Muazzam zenginlik, Demidov'un Paris toplumunun daha yüksek alanlarına girmesini sağladı. 1841’te, Tula demirci torununun torunu Napolyon I’nin yeğeni, Kontes Matilda de Montfort’un kocası oldu. Ancak, evlilik ona mutluluk getirmedi, Nisan 1870’ta Paris’te çocuksuz öldü.
Kitabın söylediğine göre V. Ogarkov "Demidov. Yaşamları ve aktiviteleri. "