1. ukte: (yazar: paris kedisi)
hande altaylı'nın ilk romanıdır. kitabı hiç aklımda yokken beklentisiz bir biçimde okumuş ve çok beğenmiştim. daha sonra bir arkadaşıma verdim. elinde kitapla bu böyle bitemez diye geldi. gerçekten de sonunda o tür bir hisse kapılıyorsunuz.
açıkçası size bir şey katacak bir kitap değil. zaman geçirmek için çerezlik denilebilecek kitaplardan. yolculuk esnasında, bir oturuşta bitirebilirsiniz.
kitap tanıtımından;
Sıradan insanlar yoldan çıkmaz, en masumlar günahkar olmaz, iyiler kötülük yapmazdı; eğer aşka şeytan karışmasaydı... Gençliğin verdiği cesaretle zor bir aşkın içine gözü kapalı giriverir Aslı. Toplum kurallarını, ahlakı, vicdanı, ayıbı bir kenara atarak, teyzesinin sevgilisi Ömer’e kaptırır kalbini. Sevgilisinin evli olması bile umurunda değildir ilk başlarda. Ama kıskançlıklar, sorgulamalar, hayaller ve hayal kırıklıklarının ardından çareyi kaçmakta bulur. Yıllar sonra, artık olgun bir kadın olduğunu sandığında Ömer tekrar çıkar karşısına.
geride beğendiğim bir kaç söz bıraktı benim için bu kitap.
-----spoiler------
Ama işte her şeyin bir sonu vardı ve hayat denen şey bir ilüzyonlar silsilesinden ibaretti. Yaşanan ya da var olan her şey senin baktığın yere göre anlam değiştiriyordu. İyi ya da kötü, doğru ya da yanlış diye bir şey yoktu; yalnızca senin o an olduğun yer vardı. Sen yer değiştirdikçe anlamlar kayıyor, iyiler kötüye kötüler iyiye, yanlışlar doğruya dönüşmeye başlıyordu. Aşağıdan baktığında büyük görünen şey, yukarıdan baktığında küçülüveriyordu, oysa baktığın şey hep aynıydı. Adamın sevgilisinin arkadaşıysan başka düşünüyordun, karısının arkadaşıysan başka…
Daha kötüsünün olmayacağını düşündüğünüz anlar hayat şaşırtıcı bir şekilde bunun aksini ispat eder ve siz bir önceki adımda olabilmek için can atarsınız.
Sevmemenin özrü olurmuş gibi ya da sevilmemenin çaresi…
-----spoiler-----