seattle karması mad season'ın unutulmaz eseri.layne staley tüm agresifliğiyle vokal yaparken mark lanegan büyüleyici sesiyle duru duru eşlik eder ona.ayrıca mark lanegan tüm sahneyi sigara dumanına çoktan boğmuştur.
metrobüs yolculuğunun bile güzel geçmesini sağlayabilen şey. yağmur yağaydı daha masalsı olacağını bildiğim bir hikaye. boş sokakta "long gone day, uuu, who ever said-we wash away with the rain..." diye mırıldanmanın getirdiği dinginlik. hayat güzel falan. (in the loving memory of layne olmak şartıyla.)
şimdiye dek dinlediğim en mükemmel, en çok süper şarkı olmaya aday. o vokal, o saksofon solosu, o hımmlamalar vs. tam bir grunge şaheseri. daha ne denir bilemiyorum.