Manastırların dağılması, Henry VIII saltanatının en önemli özelliklerinden biriydi. Manastırlar, İngiltere ve Galler'deki Papalık otoritesinin temel taşı olarak görülüyordu. 1530'ların başlarında Papa'nın otoritesini sona erdiren İngiltere'ye çeşitli yasalar getirildikten sonra, manastırlar Papanın sadık kalacağı varsayıldığı için kralın saldırısının odak noktası haline geldi. Ancak, manastırlara yapılan saldırının - manastırların dağılması olarak bilinen - manevi mi yoksa maddi sebeplerden mi kaynaklandığına dair tartışmalar açık.
Henry VIII, babası Henry VII'den önemli miktarda para devralmıştı. 1530'ların ortalarında Henry bu mirasın büyük bölümünü harcadı. Bununla birlikte, manastırların İngiltere ve Galler'deki en zengin kurumlar olduğunu bilecekti. Thomas Cromwell gibi danışmanları, yıllık servetlerinin büyük bir kısmının Vatikan'a gittiği hikayesini anlattı. Bu, kralın Papa'ya karşı yürüttüğü kampanya için halk arasında destek sağlama çabasıydı. Bununla birlikte, hükümet tarafından, çok sayıda manastır servetinin Vatikan için İngiltere ve Galler'den ayrıldığı ve gerçekte çok zengin oldukları biliniyordu.
Henry 1509'da kral olduğunda, İngiltere ve Galler'de 850'den fazla dini ev vardı. Onlara olanlar “Manastırların Çözümü” olarak adlandırılırken, aslında bu kuruluşların çok azının manastır olarak bilinmesi yanıltıcı bir terimdir. Gloucester'daki Tintern'deki gibi daha büyük kırsal dini evlere manastır adı verildi. Orta büyüklükteki dini evler genellikle öncül (ya da manastırlar) olarak adlandırılır ve genellikle en küçük evleri tanımlamak için bir friaryo kullanılır. İkisi arasındaki en genel ayrım, bazıları kapalıyken bazılarının açık olmasıydı. Kapalı dini evler esasen bu - bu dini evde yaşayanların dışındaki herkese kapalıydı. Açık evler, işgalcilerin yerel halkla birlikte çalıştığı ve örneğin yerel topluluktaki erkekler için öğretmenler sağladığı anlamına geliyordu. Açık dini evlerin, topladıkları paraların yerel topluluğa harcanması kadar fakir olmaları yaygındı. Ancak, kapalı siparişler (ve çoğu) çok zengin olabilirdi. Kendilerini “ortak insandan” uzak tutsalar da, bu dini evlerin çoğu, yerel halkın kendileri için ücretsiz çalışmasına güveniyordu. Bu şekilde, bazı dini emirler olağanüstü derecede zenginleşti. Sık sık “manastır” olarak adlandırılan bu kurumlardı ve İngiltere ve Galler'deki tüm arazilerin yaklaşık üçte birine sahip oldukları düşünülüyordu. En zengin otuz manastır, ülkedeki en varlıklı soylulardan daha zengin ya da daha zengindi. Bu zenginlik yüzyıllar boyunca edinilmişti - cennete giden yollarını 'satın almayı ümit eden insanlar, manastırların kendilerine ait olduğu toprakların çoğunu ele geçirmişti. Pek çok kişi için keşişlerin ve rahibelerin çalışmaları yaşamın kabul edilmiş ve normal bir parçasıydı - çok az kişi bunun farklı olduğunu biliyordu.
Manastırların kapatılması yeni değildi. Kardinal Wolsey, Cromwell ve Henry'nin saldırısından yıllar önce bir dizi dini evi kapattı. Bunu, İngiltere’deki dini evlerin bir kısmının “çürümesine” neden olduğu için Papa’nın tam nimeti ile yapmıştı. Onları kapattığında, Wolsey, Ipswich'te yeni bir gramer okulunun inşası da dahil olmak üzere onlardan toplanan parayı hayır amaçlı kullandı. Bunun için yasal iş yapan adam Thomas Cromwell ve kayıtlar, yapılanların o sırada önemli kimseyle ilgilenmediğini gösteriyor.
Dini evlere yaklaşımın tamamı 1535'te değişti. Günümüzde Henry'nin Kilise'nin günlük çalışmasından sorumlu yardımcısı Cromwell, tüm dini evlerin temsilcilerinden biri tarafından ziyaret edilmesini emretti. Geleneksel olarak, yerel bir piskopos veya ilgili siparişin kıdemli bir üyesi bu ziyaretleri yapmıştı. Görevleri standartları vb. Kontrol etmekti. Şimdi Cromwell adamlarının onları yapmasını emretti.
Aynı yıl, 'Valor Ecclesiasticus' tanıtıldı. Bu, İngiltere ve Galler'deki Kilise'nin mülkünün ne kadar mülk olduğunu incelemek için tam bir girişimdi. Cromwell'e geri gönderilen raporların doğruluğu ile ilgili sorular sorulması gerekse de, bulgular Cromwell için çok önemli olduğunu kanıtladı. Soruşturmayı yapanlar, bulundukları yerdeki dini evlere yapılan herhangi bir saldırıdan en iyi şekilde yararlanabilecek olan ücretsiz yerel centilmenlikti.
'Valor Ecclesiasticus', Cromwell'in sipariş ettiği ziyaretlerle birleştiğinde dini evler için zor bir problem olduğunu kanıtladı. Ziyaretler esas olarak Thomas Legh ve Richard Layton tarafından yapıldı - ikisi de Cromwell'in güvenilir çalışanları. Her iki adam da iddialıydı ve Cromwell'in istediği son sonucu biliyordu. Raporlarını, Cromwell'in oyun planına uyacak şekilde uygun şekilde ayarladıkları varsayılmaktadır. Kanıt eksikliği kanıtlanamadığı anlamına gelse de, genel olarak her ikisinin de Cromwell'e bir evin sahip olabileceği güçlü noktaların aksine her evin eksikliklerinin bir listesini sağladığı düşünülmektedir. Onların 'comperta' listesi, her evin sahip olduğu pozitiflerden kesinlikle çok daha büyüktü. Birçok ev Legh ve Layton'ın zorbalık taktikleri hakkında şikayette bulundu ancak Cromwell'in bu şikayetleri görmezden geldiği anlaşılıyor. Bu, 1536'daki Grace Hacının özellikle “kötü konsey üyelerini” “özel ceza” almaya çağırdığı konusundaki şöhretleriydi.
1536 Mart'ında Parlamento, manastırların çoğunun korktuğu bir hareketi kabul etti. Yasa, yılda 200 £ 'dan az geliri olan herhangi bir manastırın (Valor Ecclesiasticus tarafından değerlendirildiği şekilde) feshedileceğini ve mallarının Taç'a geçtiğini belirtti. Her bir dini evde yaşayanlara, daha büyük bir ülkeye geçme veya toplumda yaşayacakları yoksulluk ve itaat yemininden bağımsız olarak, ancak yeminlerine saygı göstermek zorunda kalacakları için emekli maaşına sunulacaktı. iffet Yılda 200 sterlinin altında bir geliri olan bu kategoriye üç yüz dini ev düştü. Çoğunluk kapatıldı, ancak en azından 67'ye, harekete Henry'e bunu yapma hakkı verdiği için açık kalması için kraliyet izni verildi. Ancak, 'kurtarılan' dini evler hayatta kalmak için para ödemek zorunda kaldı. Bu genellikle bir yıllık gelirdi. Yani bu, krala 13.500 £ kazandıracaktı - buna rağmen 10 dini evin de bu kategoriye girdiği ancak kayıtlarının kaybolduğu sanılıyor. Öyleyse, katılan 77 ev, Henry'nin onlardan yaklaşık 15.500 £ aldığı anlamına gelirdi. Kralın muafiyetini kazanmak için ne gerekiyordu? Henry'nin doğru sözünü verebilecek doğru yerlerde hükümet bağlantıları kurmaktan başka bir şey olmadığı görülüyor. Bu bağlantılara sahip olmayan evler etkili bir şekilde mahkum edildi. Her iki durumda da, Henry'nin geliri oldukça belirgin bir şekilde arttı.
Kanun geçtikten sonra, hükümet komisyoncuları dini evleri kapatmak için hızla hareket etti. Hareketlerindeki herhangi bir gecikmenin, bu evlerin hareketli hazinelerinin ve servetlerinin 'ortadan kaybolmasına' izin vereceğinden korkuyorlardı. Bu küçük manastırlar kolay hedeflerdi ve hükümete karşı çok az şey yapabilirdi. Değerli metalleri - altın, gümüş, bronz ve kurşun - hükümet tarafından eritilmek üzere alındı. Arazi, hükümet tarafından talep edilmeyen diğer tüm eşyaların yerel olarak ihale edilmesi sırasında hızla kiraya verildi. Hükümetin talep etmediği şey yerel halk tarafından alındı. İyi kesilmiş tuğlalar, çitler vb. Yerel halk tarafından iyi karşılandı. Bu yüzden neden bu kadar çok sayıda manastır çok hızlı bir şekilde klasik harabeye döndü - hepsi hükümet tarafından ya da yerel halk tarafından (hükümetin desteğiyle) parçalandı. Bunun hızlı bir şekilde yaşanmadığı bir bölge, yerel halkın neler olup bittiğini desteklemediği Kuzey'deydi. Kuzeydeki komiserlerin teşebbüsleri, Büyük hacca sebep olan sebeplerden biriydi (1536 Ekim).
Bazı dini evler, Büyük hacca isyancılara yardım etmekle suçlandı. Bir kez sipariş geri yüklendiğinde, Henry merhamet göstermedi. Katıldığı düşünülen her dini evin başı, bir saldırı eyleminde bir hain ilan edildi ve idam edildi. Şüpheli bir yasallık eyleminde, idam edilen dini liderlerin evlerinin mülkleri olduğu ilan edildi. Bu nedenle, icra edildikten sonra tüm bu 'özel' mülkler, Taç'a devredildi - bir saldırganlık eyleminin gerektirdiği gibi. Bu evlerden kalan keşişler zorla alındı.
Bununla birlikte, Grace Hacının sona ermesinden sonra bile, birçok güçlü ve zengin manastır kaldı - 200 sterlinin üzerinde bir geliri olan ve bu nedenle 1536 Yasası'na girmeyen ve Grace'in Hacından etkilenen bölgenin güneyinde bulunanlar.
Bu evlere karşı yapılan eylem 1536 kanununun eşdeğeri geçmediği için parçalıydı. Cromwell, evlerin her birine komiserler gönderdi. Savaşmaya hazır gibi görünenlere dikkat çekildi, ancak Cromwell komisyon üyelerine, kendilerine bir derece korku yaydıkları zaman bu evleri terk etmelerini söyledi. Komiserlerin dini bir evin her bir başını ikna etmek için kullandıkları yöntem, 'kralı seviyorsanız' üzerine bir tehdit oluşturmaktı. Kuzeydeki şahlara, Hac sırasında krallara 'sadakatsiz' davranışlarından dolayı olanlara bir örnek olarak, birçok kişi kraliyet baskısına yenik düştü. 1539'da Parlamento'da, mülkünü Kraliyet'e gönüllü olarak teslim eden herhangi bir dini evin, gelecekteki bir mülk tesliminde olduğu gibi, yasal bir eylemin parçası olduğunu belirten bir yasa çıkarıldı. Yasada ayrıca, bir manastır gönüllü olarak çözüldüğü zaman kralın mülkiyet unvanının geçerliliğinde hiçbir zorluk çıkamayacağına dair bir binici de vardı. Eğer kral daha sonra mülkiyeti devraldıysa, bunlar da mahkemede itiraz edilemezdi.
Hükümetin komisyon üyeleri görevlerini büyük bir enerji ile sürdürdü. Hükümetin yol açtığı tehdidin, birçok dini ev başkanının topraklarını ve servetlerini teslim etmesine yol açtığı kuşkusuz - tıpkı Henry ve Cromwell'in dilediği gibi. Ancak, zorbalığa uğramayacak bazı abbotlar ve dini ev liderleri vardı. O zamanlar algılandığı gibi yasanın tam gücüyle yüzleşmek zorunda kaldılar. Glastonbury'den Abbot, İngiltere'nin en zenginlerinden biri olan çok zengin bir manastır olanı yönetti. İdam edildi ve manastırdaki binaların hepsi yıkıldı. Arazi krala geçti. Abbotun kendisi gizlice istifleme altın ve “abbotun bütün bu komisyon üyelerinden gizlice sakladığı diğer plaka parselleri” ile suçlandı.
1540'a kadar 800'den fazla manastır dağıldı. İşlem yaklaşık dört yıl sürdüList of site sources >>>