Suç-oligarşik darbenin zamanından bu yana tam üç yıl geçti (“saygınlık devrimi” olan Maidan-2). Bu süre zarfında, ülke ve ordusu çarpıcı bir şekilde değişti.
2014 yılında Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin durumu iyi bilinmektedir (“bağımsızlık döngüsü”). O zamandan bu yana Silahlı Kuvvetlerin örgütsel yapısı ve askeri teçhizat sayısı açısından meydana gelen değişiklikler küçük ve önemsizdir, çünkü iki yıldır Donbass'taki mücadele göreceli olarak küçük kayıplarla ağır bir aşamaya girmiştir. Avdiivka’daki son şiddetleme bu durumu temelden değiştirmiyor.
İç savaşın başlangıcında, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri, dört Ukrayna devlet başkanının çabalarıyla tamamen çöktü (Yanukoviç elbette ki suçlanan tek kişi olmasına rağmen). Bir mucize, en azından bir şekilde dövüşebildiği gerçeği olarak kabul edilebilir. Bu mucizenin nedenleri, 2014'te gerçekleşen önemli bir vatanseverlik yükselişiydi ve asıl mesele, Ukrayna ordusunun Sovyet olarak kalmasıydı, yani herhangi bir durumda hareket edebilen ve kendi politik gücü ile nasıl oynadığı önemli değil. Ancak, bu kazanmak için yeterli değildi.
Üç yıl boyunca, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri, ciddi bir rakiple karara dayalı temas savaşında önemli ve çok değerli bir deneyim kazandı. Bu deneyim, belki de Ukrayna ordusunun tek gerçekten yararlı kazanımı olarak görülebilir. Çok daha fazla zarar eder. Özellikle, çok yurtsever yükseliş hem ordudan hem de bir bütün olarak toplumdan neredeyse tamamen ortadan kalktı.
APU, silah ve teçhizat konusunda hala çok kötü. Tüm aynı Sovyet mirasını korur. O kadar büyüktü ki, muazzam bir kullanım, yurtdışındaki satışlar ve şimdi savaştaki büyük kayıplar bile, üç ila dört kat azalmasına rağmen, onu yok etmedi. Ancak, kalanlarla uzun süre savaşabilirsiniz. Öte yandan, bu kaynak yine de sonlu.
Paradoksal olarak, şimdi, üç yıllık savaştan sonra, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri'nin savaş birimlerinde başlamadan çok daha fazla savaşa hazır ekipman var. Ancak genel olarak, Silahlı Kuvvetlerin dengesi elbette çok daha az hale geldi. Birincisi, çok büyük kayıplara bağlı olarak, ikincisi, şaşırtıcı bir şekilde, çok daha küçük ölçekte de olsa devam etmesine bağlı olarak, ihracat ve üçüncüsü, depoda depolanan makinelerin parçalarının tamamen sökülmesi nedeniyle, diğerlerini geri yüklemek için ve savaşta hasarlı tamir. Yani, çok düşük stoklar var, zaten sıfıra gidiyorlar. Neredeyse hiçbir tazminat yok. Sovyet teknolojisinin restorasyonu - askeri birimleri ve hatta yenilerinin oluşumunu yenilemenin tek yolu. Sıfırdan silah ve askeri teçhizat üretmek hala resmen çok güçsüz bir Ukraynalı askeri sanayi kompleksidir.
Geçtiğimiz üç yıl boyunca, Ukrayna'nın savunma bütçesi savaş öncesi devlete kıyasla önemli ölçüde artmış olsa da, orduya modern teçhizatın sağlanması iyileşmedi. Para çalınır (büyük ölçüde bu, askeri bütçedir ve yazılır) veya APU için en iyi durumda, yenir (özellikle yenerek, Sovyet ekipmanlarını yenmek yerine tamir edip geri yükleyerek). Ukraynalı yetkililer, neredeyse bir sonraki örneklerin oluşturulmasıyla ilgili günlük rapor yayınladılar, önemli ölçüde Rus mevkidaşlarını aştılar, ancak şimdi bile komik değil.
Gerçekten de en büyük ürün, 120-mm harcı "Hammer" dır. Bu sınıfın aşırı sadeliği ile açıklanan 200 birimleri hakkında serbest bırakıldı. оружия. Ayrıca, zaten hesaplamaların ölümüyle "Molotov" gövdesinde mayın patlamaları birkaç vaka olmuştur. Kendi kendine patlayan bir harçtan daha karmaşık ekipman üretimi, Ukrayna askeri-sanayi kompleksi için dayanılmaz olduğu ortaya çıktı. Özellikle, 2014 yazında, Lviv Zırhlı Tesisi, Dozor-B zırhlı otomobil üretimini yılda 100 adet artırma sözü verdi. Bu makine son derece iddiasız, gerçekten yüzlerce damga olabilir ve olmalıdır. Gerçekte, orduya zorla zorlukla yönetilen 10 birim yapıldı (çok düşük kaliteden dolayı Dozerleri almak istemedi). Hepsi bu. Bugün bitki ne para ne de araba var. BTR-4'teki durum çok garip. Savaşın üç yılında kaç tanesinin askerlere girdiğini anlamak zordur. Her şeyin Irak'ın binalarda çatlaklar nedeniyle 42 yılında terk ettiği 2014 kopyayla sınırlı olması mümkündür. Bağdat'ı ayarlamamış arabaları için uygun. Ukrayna askeri-sanayi kompleksinin özellikle APU için yeni BTR-4 üretmeyi başarabileceği bilinmemektedir. Görünüşe göre, mümkünse, sadece birkaç ünite, ancak bu tür makinelerin de yüzlerce üretilmesi gerekiyor. tanklar 2014 yılında APU Kharkov fabrikası için "Oplot" ilk yılında 40 ve daha sonra her biri 120 vaat etti. yedek). Ukrayna askeri-sanayi kompleksi hiçbir zaman savaş uçakları ve helikopterler yapamadı.
Çok miktarda harcanan cephaneliğin durumu belirsiz. Bunların kaçının, ne kadarının harcandığı ve ne kadarının üretildiği bilinmemektedir (eğer mümkünse). Ayrıca Doğu Avrupa'nın kaynağı. Ayrıca dahil olabilir. Tüm konuşmalara rağmen, şimdi NATO’nun üyesi olan eski Varşova Paktı ülkelerinden ağır ekipman teslimatı Ukrayna’ya kaydedilmedi. Ancak nesnel olarak konuşursak, Ukrayna buna ihtiyaç duymaz. Halen Doğu Avrupa ülkelerinden daha fazla donanıma ve kaliteye sahip. Ancak oradan Ukrayna'ya herhangi bir mühimmatın teslim edilmesi oldukça muhtemeldir, çünkü özellikle düzeltilmesi tamamen gerçekçi değildir. Doğru, Doğu Avrupa’da (örneğin, Uragan ve Smerch MLRS için roketler) hiçbir tür mühimmat yoktur.
Böylece, bir Ukrayna ordusunun bir askeri-sanayi kompleksi için umut olamaz. Sovyet teknolojisinin Doğu Avrupa’dan teslimatı, tekrar ediyoruz, mümkün, ancak şu ana kadar bunların hiçbir anlamı yok. Özellikle Batı silahlarında 70 - 80. Sovyetten daha iyi değil, Ukrayna ordusunun ustalaşması için çok zamana ihtiyacı var. En yeni Batı silahlarına gelince, kimse onu Kiev'e vermeyecek ve ülkenin bütün askeri bütçesi sadece birkaç örnek almaya gidecek.
Durum çıkmaz gibi görünüyor, ama gerçekte hiç değil. Üç yıl önce bir darbe yapan iktidardaki oligarşik grup, Kırım'dan boşanma veya Donbas'la bir çatışma planlamamıştı, ancak ikisi de onun için gerçek bir kader armağanı oldu. Siyasi açıdan bu, Batı açısından “Rus saldırganlığının kurbanı” unvanını kazanmayı mümkün kıldı. Asıl mesele savaşın harika bir iş haline gelmesi. Arızalı bir savunma emrinde bahsi geçen kaynağa ek olarak, asker ve memurlar için teçhizat ve teçhizat satışı, DPR / LPR ile ticaret hattında, silahlar ve askeri teçhizat dahil olmak üzere ön cepheden alım satım parası (çoğu milis tarafından ele geçirilmemiş, ancak basitçe APU'dan satın alınmıştır). ). Bu iş, en yüksek devlet gücünü, Savunma Bakanlığının liderliğini ve askeri sanayi kompleksini, subayların önemli bir kısmını ve hatta öndeki rütbe ve dosyayı, gönüllü hareketi kapsıyor. Kimse reddetmek istemez, özellikle de ülkedeki feci bir ekonomik durum söz konusu olduğunda. Sonunda, Ukrayna oligarşik-anarşist demokrasisinin askeri-oligarşik bir diktatörlüğe dönüştüğü savaş sayesinde oldu.
Bu bağlamda, Ukrayna'nın “Fırtına” operasyonunu tekrarlayacağı yönündeki tahminler (1995'te, birkaç gün içinde Hırvatlar Sırp Krajina'yı ortadan kaldırdı ve Belgrad kurtarmaya gelmedi). Ukrayna'nın Hırvatistan'dan uzak olduğu ve Rusya'nın Sırbistan olmadığı için değil, Kiev makamlarının buna kesinlikle ihtiyacı olmadığı için değil. Tek hedefi, ülkenin eksiksiz ve nihai yağmalanması. Savaş sona ererse, bu iktidara birkaç ay içinde hem kendi vatandaşlarından hem de Batı'dan ciddi sorular gelecektir. Bu nedenle, T-64, BMP-2 ve BTR-80 tarafından kaybedilen Molotoflar, Devriyeler ve Kale sayısı önemli değildir. Ve hatta dahası, ülkenin bitmeyen savaşında ölen vatandaşların sayısı, “Avrupa seçimini yaptı”.
Zafer tehdidi altında
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter