

Tunus tarihi
Tunus sadece yumuşak kumlu ve ılık güneşli kumsallar değil, aynı zamanda zengin bir gezi programı düzenlemek için harika bir fırsat, ülkedeki tarihi cazibe merkezlerinin sayısı çok büyük. Arkeolojik zenginliklerine Tunus, bu sayfada kısaca anlatacağımız zengin ve ilginç bir tarihe sahiptir.
Bu makalenin amacı, Tunus tarihini kısaca anlatmaktır, ancak “kısaca” kavramı tüm okurlar için farklıdır. Biri 5 sayfa A4 için - bu gerçekten kısa ve biraz, ama bu 5 sayfa biri okumak için çok tembel.
Bu nedenle iki versiyon sunuyoruz. Birincisi 3 sayfa A4 kadar kısa, ikincisi daha eksiksiz, ikonik olaylar ve Tunus tarihinin en ilginç yerlerinde ayrıntılı olarak durduğumuzda, yaklaşık 14 sayfa A4.
Tunus tarihi - çok kısa versiyon
Doğum öncesi dönem
İlk kez insanlar 200.000 yıl önce Tunus topraklarında ortaya çıktı. İlk kültür yaklaşık 10 000 yıl önce M.Ö. M.Ö. 5000 yıl kadar. Berberlerin bir kültürü - Tunus'un yerli halkı. Berberler çiftçilik ve sığır yetiştiriciliği, ilkel seramikler ve dinin başlangıcı ile uğraştılar.
Punik dönemi (814 - 146 yıl)
M.Ö 1200-1000 yıllarında. Yunanlılar ve Fenikeliler, yüksek bir kültürel gelişme seviyesine ulaştılar ve Akdeniz kıyısı boyunca koloni yaratmaya başladılar. Tunus'ta, ilk önce Fenikeliler vardı. Onlar tarafından kurulan kolonilerinden, Carthage en büyük gelişmeyi başardı.
Kartaca, etki alanını genişletir ve kaçınılmaz olarak Roma ile karşılaşır. Çıkar çatışması ünlü Punic Savaşlarına yol açar.
İlk Punic Savaşı (264-241 yıl) Sicilya, Sardunya ve Korsika adaları üzerinden patlak verdi. Savaşın başlangıcındaki Kartaca askeri filosu daha güçlüydü, ancak Romalılar filolarını inşa ettiler ve büyük bir deniz savaşı kazandılar. Savaştan sonra Carthage adalardaki bütün malları kaybetti.
İkinci Punik Savaşı (günün 218-201 yıl). Savaşın başlangıcında, ünlü general Hannibal Barka, Alplerin ordusuyla geçti, İtalya'yı işgal etti, birkaç Roma ordusunu yendi, ancak Roma'yı fethetmeye cesaret edemedi. Bu arada Romalılar, Kartaca'yı tehdit eden Tunus'a bir ordu gönderdi. Zam Savaşı'nda Romalılar yenilgiye uğradı, Hannibal'in tüm başarıları kayboldu ve Kartaca aşağılayıcı bir barış anlaşması imzalamaya zorlandı. Kartaca tüm uzak bölgeleri kaybetti, tazminat ödemek zorunda kaldı ve Roma'daki Senato ile bütün siyasi ve askeri kararları koordine etmek zorunda kaldı.
Üçüncü Punik Savaşı (149-146 yıl). Roma, Kartacalıların anlaşmazlıkla uyuşmazlığını - Numidia ile olan çatışmalarını - kullandı. Roma ordusu Tunus'a indi ve Kartaca'yı kuşattı. Romalılar üç yıl şehri kuşattı ve 146'da fırtınadan aldılar. Kartaca tamamen tahrip edildi.
Roma dönemi (146 gün - 439 ne)
Romalılar Tunus'un her yerine geçti, bazı şehirler yağmalandı, bazıları el değmemiş kaldı. Bütün bu şehirlerde, Romalılar ve Yunanlılar yerleşir. Şehirler Roma prensiplerine göre yeniden inşa edilir. Afrika eyaleti (o zamanlar Tunus toprakları denir), zeytinyağının ticareti ve satışından gelir bakımından daha da zenginleşiyor.
İmparator Augustus, Kartaca'nın yerine yeni bir Roma kenti inşa etme emri verdi - Afrika eyaletinin yeni başkenti.
238 yılında, yerel nüfus ve elit, Roma İmparatorluğu'nun tahtına bir taklitçi olan Gordian'ı destekliyor. Misilleme olarak, başka bir rakip Maximinus birkaç büyük şehri yok eder.
Fetih ve Vandallar Krallığı (439-534)
Vandallar Tunus'u çok zorlamadan fethetti, Afrika eyaleti asla savaşçı değildi. Vandallar güç kazandılar, ama hiçbir şey değiştirmediler. Ülkeyi diğer ülkelerin kıyı şehirlerindeki baskınlarında bir sıçrama tahtası ve tedarik üssü olarak kullandılar.
Bizans dönemi (534 - 670 yıl)
Bizanslılar, ülkenin kıyı kısmını kolayca fethederken, iç bölgeler Berbers tarafından işgal edildi, Bizanslılar buna uymadı. Bu tarih dönemi, Bizanslılar ve Berberler arasındaki bir kaos zamanı ve yüzlerce küçük çatışmadır.
Arapların Tunus fetihleri (647 - 705)
Tunus'un Araplar tarafından ele geçirilmesi 58 yıl sürdü ve üç aşamada geçti. 647'deki ilk yürüyüşte, Arap ordusu Bizanslı kuvvetleri yendi, ancak ülkede bir dayanak kazanmaya ve büyük bir fidye almış olmaya karar vermedi.
670'teki ikinci kampanyada Araplar ülkenin büyük bir kısmını fethetti ve Kairouan'ın da aralarında bulunduğu çeşitli şehirler kurdu, fakat Arap ordusu daha batıya taşındı, sonunu yakalamadı. Ayaklanma patlak verdi, Araplar yerlerini kaybetti. 698 yılında üçüncü kampanyada, fetih bitti.
Ülkede gerçek bir insani felaket vardı. Milyonlarca insan öldü, köleliğe çalındı ya da kırsal alanlara ya da başka ülkelere kaçtı. Arapların genişlemesinden önceki nüfus Romalı ve Yunanlıydı ve Arap ve Berberi olduktan sonra.
Arap dönemi (670 - 1574 yıl)
Arap dönemi, ekonomi ve kültürün spasmodik bir büyümesi ile karakterizedir. Zeytinyağı ve transit ticaretin satışından refah ve yüksek gelirler vardı. İç savaşlar, hanedan değişiklikleri ve harabe anları vardı. Bu dönemde insanların yaşamları neredeyse değişmedi.
800 yılına kadar Tunus, Arap Halifeliğinin bir parçasıydı. 800 yılında, İbrahim ibn el-Aglab iktidarı ele geçirdi, Tunus'un Arap Hilafetinin bir parçası olarak özerkliğini tanıdı. Onun tarafından kurulan Aglabids hanedanı 800'den 909'a hükmetti.
909'da büyük bir ayaklanma gerçekleşti, Abu Abdallah iktidarı ele geçirdi, kendisinin Mesih'i (Arap: Mehdi) ilan etti, yeni bir sermaye inşa etti, Mahdia şehri ve Fatimi'nin yeni hanedanlığını kurdu. Fatımî halifeleri Tunus'ta oyalanmak istemediler, tüm Arap dünyasını fethetmeyi ve doğuya Mısır'a taşınmayı hayal ettiler.
Ebu Abdallah'ın kendisi Mısır'ı fethedemedi, ancak soyundan gelenlere başarılı oldu. Fatimi'ler Mısır'ı fethetti ve Kahire kentini kurdu. Tunus'taki güç, vali Bulbulin ibn Ziri'ye transfer edildi. O ve onun soyundan gelenler bağımsız olarak Zirid hanedanı olarak hüküm sürdüler, ama Fatimid hilafeti 1048'e kadar, hükümdar Şaraf el-Davud el-Muiz'in Fatımiler'den bağımsızlık ilan ettikleri zamana kadar. Sonraki 100 yıllık siyasi istikrarsızlık Tunus'u 1160'da Halife Abd al-Mumin tarafından fethetti ve ülke Almohad hilafetinin bir parçası oldu.
1229'da, Abu Zakariya iktidarı ele geçirdi, 1574'e kadar süren Hafsid hanedanını kurdu. Uzun bir siyasi istikrar ve ekonomik büyüme dönemiydi.
Osmanlı dönemi (1574 - 1881)
16. yüzyılda, Akdeniz - İspanya ve Osmanlı İmparatorluğu'nda iki güç çöktü. Tunus mücadelelerinin arenası haline geldi, Türkler yenildi. Tunus, Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. İlk önce Türkler ülkeyi valileri aracılığıyla yönetmişlerdi, ancak 1591'de Yeniçeriler bir isyan çıkardılar ve ülkede iki hükümdar vardı - onların deyişi ve Türk valisi.
Al-Husayn I bin Ali, 1705 yılında Bey'in (cetvel) unvanını aldı. O ve onun torunları 1957'ye kadar Tunus'a hükmetti, bu da Husseinidlerin hanedanıydı.
Bu dönemde ülke barış içinde ve sakin bir şekilde yaşadı. Bey, Ahmet Bey'in 1837'de yapmaya cesaret edememesine kadar reformları uygulamaya teşebbüs etmedi. 1846'da kölelik tamamen ortadan kaldırıldı. Ordusu düzeltmek için girişimlerde bulunuldu, ancak çok fazla başarı elde edilmedi. 1861'de Arap dünyasında ilk Tunus anayasayı kabul etti. Ancak, ekonomik kriz durdurulamadı, 1869'da ülke iflas etti ve Fransa'ya ve diğer Avrupa ülkelerine bağımlı hale geldi.
Fransız himayesi (1881 - 1956)
Fransızlar 1881'de Tunus'u kolayca fethetti. Ülke Fransız yönetimini yönetmeye başladı. Bu tarih dönemi ilerici, Fransız gelişmiş tarım, inşa edilmiş demiryolları, modernleştirilmiş limanlar olarak kabul edilir.
İkinci Dünya Savaşı'nda Tunus, İtalya'nın işgaline maruz kaldı, daha sonra Rommel'in emriyle Almanların Afrika Kolordusu topraklarına indi. Almanların Mısır'ı fethetme ve Süveyş Kanalı'nın kontrolünü ele geçirme girişimleri başarısız oldu, İngilizler Almanları ve İtalyanları Tunus'a geri götürdü. Burada, orduların çoğu Cap Bon yarımadasında ele geçirildi.
Tunus Cumhuriyeti (1957 - şimdiki an)
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Tunus'ta bağımsızlık hareketi daha aktif hale geldi. Liderlerinden biri Habib Bourguiba. 1952'de protestolar ve grevler başladı, ülke felç oldu, insanlar Fransa'dan bağımsızlık talep etti.
1954'te, Fransız halkın heyecanını içeremeyen özerkliği kabul eder. 1956'da Tunus'un bağımsız olduğu bir anlaşma imzalandı. 1957'de Tunus Cumhuriyeti'nin kuruluşu ilan edildi ve Habib Bourguiba başkan oldu.
Habib Burgiba, Tunus'u 1957'den 1987'ye kadar 30 yıllığına yönetmiştir. Eğitim ve sağlık, tarım ve ulaştırma alanlarında kapsamlı reformları vardır. Bazı reformlar başarılı olmuştur, bazıları yoktur. Ama insanlar onu sadece ulusun bir kahramanı olarak hatırladılar.
1987'de zaten hasta olan Habib Bourguibu, Ben Ali'nin yerini aldı ve 2011 yılına kadar ülkeyi yönetiyor. Saltanatında ekonomi büyüyordu, ancak yolsuzluk büyüyordu, insanlar düşük yaşam standardı ve özgürlük eksikliğinden memnun değillerdi. Aralık 2010'da huzursuzluk başlıyor ve Ocak 2011'de Başkan Ben Ali devrildi.
2011'den günümüze Tunus siyasi bir istikrarsızlık içinde yaşıyor. Ancak, siyasi mücadele sadece demokratik yöntemlerle gerçekleştirilir, bu turistlere yansır. Tunus'un mevcut durumu hakkında daha fazla bilgi " Modern Tunus - bilgi ve gerçekler " makalesinde okundu.
Tunus tarihi kısa ama ilginç detaylarla
Doğum öncesi dönem
Kelibia kasabası yakınlarındaki Cap Bon yarımadasında, MÖ 200.000'den kalma taş aletler bulundu. Bu anda, ilk insanların modern Tunus topraklarında göründüğüne inanılmaktadır.
Buradaki ilk kültür, MÖ 10.000 civarında (Mezolitik Çağ) oluşmuştur. Bu kültüre, taş bıçaklar, aletler ve figürlerin bulunduğu Gafs kentinin onuruna tarihçiler Capzian tarafından isimlendirilmiştir.
Tunus'ta, “Sahara taşında resim” eserleri bulunur - bu kaya resimleri, Sahara çölü boyunca bulunur. Resimler avlanma sahneleri, silah ve maskeli avcılar, avcıları, filler, eşekler, vahşi atlar, koyunlar ve diğer hayvanları tasvir ediyor. Bu çizimlerin proto-Berbers'e mi yoksa güneyden Tunus'a göç eden siyah Afrika halklarına mı ait olduğu bilinmemektedir.
Çağımızdan yaklaşık 5000 yıl önce, erken bir Berberi kültürü gelişti. Sağdaki fotoğrafta Berbers'in efsanevi kraliçesi Tin-Hinan adında. Tuareg kabilesinin atası olarak kabul edilir, adı SUV şirketi Volkswagen adını almıştır. Ayrıca onu yaralayanların hepsini öldürmekle ünlendi. Berberler sert insanlardır.
Yerel Berberler zaten çiftçilik, buğday, arpa, bezelye ve diğer baklagillerle uğraşmaktadır. Hayvanları evcilleştirdiler, koyun, keçi ve sığır yetiştirdiler.
İlk çanak çömlek ortaya çıkıyor - tabaklar, büyük tabaklar, bardaklar ve kaseler. O günlerde Berbers hala çömlekçinin çarkını kullanmamıştı; bu da daha sonra Fenike tarafından Tunus'a getirildi. Berberi seramikleri ilkeldi, fakat bu Tunus'un çömlek sanatının oluşumunun başlangıcıydı.
Berberler zaten karmaşık bir kültüre ait din ve dinin temellerini oluşturmuşlardır. Antik Berberlerin mezarlarından, arkeologların kültürel gelişimine dair kanıt elde ettikleri - seramikler, taş ok uçları, doku artıkları.
Kadim Berberlerin dini hiçbir şekilde belgelenmez, sadece mezarları bulduklarına dayanarak bunu tahmin edebiliriz. Berberler doğa güçlerine, putlaştırılmış su kütlelerine, kayalara, kayalara taptılar. Kuvvet ve erkekliğin kült sembolleri hayvanlardı - bir aslan, bir boğa, bir koç.
Dişinin kült sembolleri deniz kabuklarıydı. Berberi kültüründe, sözde nazardan koruyan fallik semboller yaygındı. Berberlerin erken dönem mozaiklerinde ve çizimlerinde genellikle balık vardır, bu sembolün anlamı tam olarak çözülmez.
Punik dönemi (814 - 146 yıl)
Çağımızdan yaklaşık 1000 yıl önce, Finike ve Yunanistan bölgelerinde eşi görülmemiş bir ekonomik büyüme yaşandı. Popülasyon hızla büyüdü, bu da bir kolonizasyon dalgasına neden oldu. Fenikeliler ve Yunanlılar yetenekli gezginler ve tüccarlardı, Akdeniz boyunca koloni kurmaya başladılar. Tunus'ta, Fenikeliler ilk geldi, Yunanlılar geç kaldı, onların tek büyük kolonisi, Nabeul'un modern kenti yerine Neopolis kentiydi .
Fenikeliler 11. ve 8. yüzyıllarda koloniler ve ticaret merkezleri kurdular. Kartaca kolonisi (soldaki resimde) nispeten geç bir tarihte kuruldu - gün 814'te, bu tarih antik Yunan tarihçi Timaeus of Taurromania tarafından bize verildi.
Romalı tarihçiler Guy Sallustius Crisp ve Pliny the Elder, daha önceki tarihlerde ısrar ettiler - "kalan Phoenician kolonilerine birkaç yüz yıl boyunca", ancak bunların versiyonları henüz arkeolojik kanıtlara sahip değil.
Phoenician'dan "Kartaca" ismi "Yeni Şehir" olarak tercüme edilir. Şehrin temeli ile ilgili ilginç bir efsane.
Carthage Kurucusu Efsanesi
Bu efsanenin Fenike metni korunmaz, Roma kaynaklarına dayanmak zorunda kalıyoruz.
Tire şehrinin Kraliçesi Dido, mahkemede ve saray entrikalarındaki düşmanlardan kaçmak zorunda kaldı. Gemiler filosuyla batıya yelken açtı. Bu hikaye Roma tarihçisi Gnaeus Pompeii Trog tarafından ayrıntılı olarak anlatıldı. Diğer versiyonlara göre Dido, Lastiğin Kraliçesi değil, bir prensesdi, sonra ona öyle deriz.
Tunus'a gelince, Prenses Dido şehri kurmaya karar verdi, ancak yerel Berberler açıkça karşıydılar. Araziyi şehir için Dido'ya satmayı kabul ettiler, fakat "bir boğa sığacak kadar" kadar topraktan vazgeçeceklerini söylediler.
Dido kurnazdı, cildi dar şeritler halinde kesiyordu, bu şeritleri birbirine bağlıyordu ve Bierce tepesine giriyordu, oradan oradan da Carthage'e bir gezintiye başlıyordu. Berberler, Didon'a tepeyi vermek zorunda kaldılar, bu tepeden Kartaca başladı.
Bu efsane bize eski Roma şairi Virgil'i Aeneid şiirinde anlatır. Fotoğrafta Alman ressam Heinrich Friedrich Füger'in "Dido'nun Ölümü" adlı bir fotoğrafı var.
Kartaca ve Roma
Birkaç yüzyıl boyunca Carthage en büyük koloni ve tamamen bağımsız bir devlet oldu. Kuzey Afrika'daki diğer tüm Fenike kolonileri, İspanya, Sicilya, Sardunya ve Korsika adaları Kartaca eyaletine girdi. Kartaca, batı Akdeniz'in en güçlü gücü oldu.
6. yüzyılda, Kartaca Roma ile karşılaştığı gün, ilk ticaret anlaşması MS 509'da sona ermiştir. Bununla birlikte, Roma ve Kartaca arasındaki çıkar çatışmaları ancak yıllar içinde çoğalmıştır. 264'te İlk Punic Savaşı başladı.
İlk Punic Savaşı (264-241 yıl) Sicilya adası üzerinden patlak verdi. Kartaca daha güçlü bir filoya sahipti, fakat kara ordusunun kalitesi ve büyüklüğü açısından Roma daha güçlüydü. Savaş sırasında, Romalılar Fenike savaş gemisini ele geçirdiler ve aynı gemilerden kendi filolarını kurdular. Roma, başlangıçta deniz savaşını kazandı ve ardından Sicilya ve Sardunya'da kara savaşları kazandı.
Kartaca kayıptı ama kırılmadı. Muhalifler yeniden güçlendi, dinlendi ve 218'de İkinci Punik Savaşı (218-201 yıl) başladı. Kartaca General Hannibal Barka, İspanya'dan İtalya'ya Alpler'i geçerek Roma lejyonlarına birçok yenilgi yaptı. İtalya'daki bazı şehirler, özellikle Pompeii'nin Hannibal tarafına taşındı.
Roma'nın düşeceği görünüyordu, ama Romalılar devasa bir seferberlik potansiyeline sahiplerdi, yenilmiş her lejyona yeni bir tane koydular. Hannibal, Roma'yı fırtına etmeye cesaret edemedi ve Romalılar kararsızlığından faydalandı ve Kartaca'nın yakınlarında bir orduya bindi. Hannibal, İtalya'dan Tunus'a geri dönmek zorunda kaldı, İtalya'daki tüm başarılarını kaybetti.
İkinci Punik Savaşı'nın son savaşı - Zama Savaşı MS 202'de gerçekleşti. Afrika'nın Scipio komutası altında Romalılar, Kartaca ordusunu yendi. Savaşın sonuçları Kartaca için elverişli değildi - Kartaca kentine bitişik hariç, büyük bir katkı, bütün toprakların kaybedilmesi yükümlülüğü.
Kartacalıların eski büyüklüğünü yeniden kazanma şansı olmamasına rağmen Romalılar, Kartaca'nın yeniden canlanması tehlikesi konusunda çok endişeliydi. Eldeki Cato, Senato'daki her konuşmasını şu sözlerle bitirdi: "Ben de Carthage'ın imha edilmesi gerektiğini düşünüyorum."
149'da Üçüncü Punik Savaşı başladı (149-146 yıl), “savaş” kelimesinin eylemi adlandırması zor olsa da, “imha” kelimesi daha uygundur. Romalılar Tunus'a indi ve Kartaca'yı kuşatma altına aldı.
Romalılar üç yıl şehri kuşattı. Tarih kitaplarında Kartaca'nın kahramanca savunması hakkında yazıyor, ama bu tamamen doğru değil. Romalılar uzun süredir idari gecikmeler yüzünden şehri kuşattılar. Ordu, Roma'nın konsoloslarından biri tarafından komuta edildi ve konsül, bir yıllığına seçildi. Konsolosluk görevden alındı, kuşatmaya geldi, durumu anladı, birliklerde en azından bir düzen empoze etti ve ... ... dönemin sona ermesiyle geri dönme vakti geldi. Ek olarak, bazı askerler köylülerdi, bazen de ekim ve hasat için geri dönmek zorunda kalıyorlardı.
146 yılında, Konsolos Emipçi Emilian orduya ulaştı, birliklere emir verdi ve ordunun fırtınaya liderlik etti. Vardığı tarihte Roma birlikleri kampında olanları anlatayız, makaleyi bile okuyamayacağız, makale çocuklar tarafından okunabilir.
Kartaca alındı ve yağmalandı, sakinleri öldürüldü ya da köleliğe alındı. Romalılar Kartaca'daki bütün binaları tahrip etti ve toprak tuzla kaplıydı, böylece bu topraklarda hiçbir şey yetişmedi. Bu arada, tuz serpmesi sembolik, bunlar oldukça güzel kelimeler. Zamandaki tuz delicesine pahalıydı.
Punik döneminin sonuçları
Modern Tunuslular ve şimdi nostalji ile şehirleri kültürel dünyanın merkezi ve Akdeniz'in yarısına sahip olduğunda, Kartaca çağını hatırlatıyor. Kentin adı ve ünlü generalleri artık aktif olarak kullanılıyor. Yasmine Hammamet beldesindeki Carthage Land eğlence parkını hatırlayalım. Dido Kraliçesi , Tunus dinarı sikkelerinde tasvir edilmiştir. Hannibal, Gastrubal ve Hamelkar'dan sonra pek çok otel vardır.
Roma'nın zaferinin bir sonucu olarak, bir yüzyıl boyunca modern Tunus toprakları diğer imparatorluklara eyalet ve ikincil oldu.
Romalılar sadece Kartaca'yı yok etmekle kalmadı, aynı zamanda Punik kültürünü sistematik olarak yok etti. Modern Tunus topraklarındaki çoğu Punic kenti yağmalandı, Romalılar tarafından işgal edildi ve daha sonra yeniden inşa edildi. Şimdi, sakinlerin Romalıların gelmesinden önce terk ettikleri tek bir Punik kentimiz var ve el değmemiş. Bu Hammamet beldesinin yakınındaki Kerkuan şehridir.
Dugga şehrinde bulunan tüm Punic binası arkeologları bulundu. Tunus müzelerinde bile, Punik döneminin eserleri pek bulunamamaktadır.
Roma dönemi (146 gün - 439 ne)
Romalılar ateşle yürüdüler ve Tunus'un her yerine kılıçla saldırarak, Punic şehirlerini yağmaladılar, halkı yağmalayıp köleleştirdiler. Ancak, bazı şehirler el değmemiş kaldı, örneğin, Karya'nın kuşatmasından önce, modern Sousse beldesinin yerine Hadrim şehri, Romalıların yanına gitti.
Romalılar Tunus topraklarının aktif bir kolonileşmesine başladılar, bunun için acil bir ihtiyaç vardı. Romalı askerler ekilebilir araziyi hizmet için bir ödül olarak aldı ve İtalya'daki topraklar sona erdi, yeni bir toprak kaynağı gerekiyordu.
Tunus'taki şehirlerin çoğu Romalılar tarafından dolduruldu. Başlangıçta ilin başkenti Utica idi. Daha sonra imparator Octavianus Augustus, Kartaca'nın yerine yeni bir büyük şehir inşasını emretti ve bu şehir ilin yeni başkenti oldu.
46-47 yıllarında Sezar ve Pompey arasındaki iç savaşın önemli savaşları vardı. Caesar kazandı ve Pompey öldürüldüğü Mısır'a kaçtı.
Roma döneminde Tunus toprakları gelişti. En azından Roma İmparatorluğu'ndaki üçüncü büyük amfitiyatroun El Jem kentinde, seyircilerin büyüklüğü ve kapasitesinde yer aldığını, sadece Roma'daki Colosseum ve Capua şehrinin arenasında olduğunu hatırlayalım. Eyalet sakinlerinin zenginliği artık evlerinde lüks için tahmin edilebilir. Arkeologlar Tunus'ta , Bardo Müzesi'nde ülkenin başkentinde görülebilen yüzlerce büyük mozaiği bulmuşlardır.
Tunus, tarımı hızla gelişen hububattan zeytinlere kadar yeniden inşa etti. Bölge, Roma İmparatorluğu boyunca en büyük zeytinyağı tedarikçisi oldu. Roma'daki yetkililer serbest bir petrol dağıtımı düzenlediklerinde, tüketim astronomik oranlara ulaştı ve Tunusluların zenginliği arttı.
Petrolün yanı sıra, şehir ticaretten çok büyük kazanç sağladı, çünkü Tunus Orta Afrika ve Akdeniz arasındaki ticarette bir ulaşım merkezi haline geldi. Djerba adası ve modern Zarzis'in limanı, fildişi, kara köleler, baharatlar ve incenses ticaretindeki ana aktarma noktaları haline gelmiştir.
Roma İmparatorluğu'ndaki politik mücadelede, Afrikalılar nadiren yer aldı. Afrika eyaletinin taht için aday gösterdiği zaman sadece 238 - altı imparatorun yılını hatırlayabilirsin, ama hiçbir şey iyi gelmedi. İmparator Maxim Traks'a sadık olan askerler ayaklanmayı bastırdı, birçok şehir Tizdra ve Udnu da dahil olmak üzere yok edildi.
İlin sakinleri zenginleşmeyi ve hayattan zevk almayı, entrikalar ile savaşmayı ve örgü kullanmayı tercih etmemiştir. Bu türden olumsuzluklar onları kötü bir hizmet olarak oynadı.
Fetih ve Vandallar Krallığı (439-534)
Barışçıllık, MS 439'da, Tunus toprakları, lider Heiserich'in önderliğindeki Cermen vandalları tarafından fethedildi.
Vandallar ekonomiye ve sosyal alana müdahale etmemeye çalıştıklarında, yürüyüşler, savaşlar ve baskınlarla daha çok ilgilendiler. Tunus yaşamını Roma hukuku altında yaşadı ve vandallar ülkeyi askeri kampanyalar için ekonomik bir üs olarak kullandılar.
Bizans dönemi (534 - 670 yıl)
534'te Bizans İmparatorluğu ordusu General Belizarius'un komutası altında vandalları yendi ve Tunus topraklarını imparatorluğa kattı.
Bizanslılar kıyı kentlerini korudu, nüfuzları ülkenin derinlerine uzanmadı. Kıyılarda Bizanslılar, Berberin derinliklerinde hayatlarını yaşadı. Aslında, uzun bir süre için ülke uzun ve durgun bir iç savaş durumundaydı. 670'de Arapların Tunus'a gelmesiyle, direnecek kimse yoktu.
Arap dönemi (670 - 1574 yıl)
Bir bakıma, bu dönem şu ana kadar sürer, çünkü ülkenin nüfusunun çoğu şimdi Araplardır. Arap dönemi 670'den (ikinci Arap yürüyüşü Tunus'a) sayıldı ve 1574'te bu topraklar Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası haline geldiğinde sona erdi.
Arapların Tunus fetihleri (647 - 705)
Arapların kampanyaları ve popüler makalelerde Tunus'un fethi hakkında çok az şey yazılıyor, ama boşuna, çünkü konu son derece ilginç. Fetih 50 yıldan fazla sürdü ve üç aşamada geçti.
Ülke tarihinin en kanlı zamanıydı. Arapların gelişinden önce, Tunus halkının büyük bir kısmı Roma ve Yunan idi ve Yunanlıların ve Romalıların fethinden hemen sonra neredeyse hiç yok kalmadı.
Bizans döneminde Kartaca kentinin nüfusu yaklaşık 300.000 kişi olarak tahmin ediliyordu, şehir Araplar tarafından çekildikten sonra nüfus 0 oldu, yani şehir ortadan kalktı. Ölen ve köleliğe götürülenlerin sayısı yaklaşık 2-3 milyon kişide tahmin edilmektedir. Orta Çağ'ın en büyük insani felaketlerinden biriydi.
Arapların ilk kampanyası (647)
Arap ordusu Mısır'dan batıya taşındı. 647'de Araplar Tunus topraklarına girdi. Onlar için tam bir işgalden ziyade keşif savaşıydı.
Bizans İmparatorluğu'nun valisi olan Grigory Patriky, Arap tehdidinin durumundan yararlandı, imparator ilan etti, iç bölgeyi Sufetula şehrine taşıdı ve Araplarla savaşmak için bir ordu kurdu. Grigori Patrikian, kızının savaşta Arap komutanını öldürecek olanla evleneceğine söz verdi.
Savaş Araplar tarafından kazanıldı, yeni imparatorun kızı Arap komutanına gitti - Abdullah ibn Zubayr. Grigory Patricki savaşta öldü, Arap tarihçeleriyle yargılanırken, Abdullah ibn Zubayr onu kişisel olarak savaşta vurdu.
Araplar Sufetul şehrini kuşattı, onu ele geçirdiler ve yağmaladılar. Yeni bir Bizans valisi ve Berbers Araplara ev sahipliği yaptı. Araplar, tam teşekküllü fetihlerin o tarihte planlarına dahil olmadığına karar verdiler. Satın alma ve yağmalamanın büyüklüğü şaşırtıcıydı - Arap ordusunun ayak askerleri için binicilik ve bin dinar için 3 bin dinar.
Araplar zengin Mısır'a döndü.
Arapların ikinci kampanyası (670)
Kuzey Afrika'nın Arap fetihleri bir süreliğine kesintiye uğradı. 656'da Halife Uthman öldürüldü, Araplar arasında iç savaş patlak verdi. 661'den beri durum Emevî hanedanının gelişiyle istikrara kavuşmaya başlıyor.
665 yılında yeni bir kampanya başlatıldı, Arap Ordusu General Uqba ibn Nafi'nin komutası altında 40.000 askeriye imza attı. 670'e gelindiğinde, ordu Tunus topraklarına ulaştı.
Bu sefer niyetler ciddiydi. Araplar Bizans ordusunu yendi ve Kairouan şehrini kurdu, ülkeyi fethetmek için bir üs oluşturdu. Dahası, Arap güçleri Yunan şehirlerini ve Tunus'un Berberi kabilelerini sistematik olarak fethetti.
Muhtemelen bu süreç Uqba ibn Nafi için pek ilginç değildi. Ülkenin sadece bir kısmını fethederek, orduyla birlikte Cezayir ve Fas'a daha batıya taşındı. Güçlü bir Arap ordusunun yokluğunda ülkede isyanlar patlak verdi. İsyancılar Konstantinopolis'ten desteklendi - Bizanslılar bir ordu gönderdi.
Araplar, Biskön Savaşı'nda yenildi, General Tuğba ibn Nafi öldürüldü. Bu ikinci girişimde başarısız oldu.
Arapların üçüncü kampanyası (698)
Yine, Arap Hilafetinin merkezinde güç mücadelesi yoğunlaştı. 680 yılında halife Muavia öldü, önümüzdeki beş yıl içinde dört halifenin yerini aldı. Halife Abdül-Malik'in askerleri Mekke'yi aldığında ve Emevî soyunun başlıca siyasi rakibi olan Abdullah ibn el-Zubayr'ı öldürdüğünde, durum 692 iken durum normaldi.
Hilafet emrini yeniden düzenleyen Emeviler, Kuzey Afrika'nın fethine devam etmeye karar verdiler. 698 yılında, Hasan ibn el-Numan'ın emri altında 40.000 kişilik bir ordu Tunus'u işgal etti. Araplar hızla iç bölgeleri ele geçirdiler, ancak kıyıya henüz dokunulmamıştı. Kartaca yaklaştılar.
O zaman, Avrupa ülkeleri zaten Arap tehdidini gerçekleştirdi. Kartaca, "bütün dünya", Trablus mültecilerinden milisamen, Konstantinopolisli askerler, İspanya'dan gelen Visigotik savaşçılar ve Körfez Sicilya'dan gelen gemilerle korundu. Araplar geri çekilmek zorunda kaldı.
Ama ertesi yıl tekrar Kartaca'ya yaklaştılar. Bu kez Araplar daha iyi hazırlanmış ve şehri ele geçirmişlerdir. Sonra Utica şehrini yağmaladılar. Dahası, tüm büyük şehirleri sistematik olarak aldı ve yağmaladı.
Ve tüm büyük şehirlerin ele geçirilmesinden sonra bile, Arapların Tunus fethi bitmedi. Kartaca'nın ele geçirilmesinden birkaç yıl sonra ayaklanma Berberler tarafından kaldırıldı. Araplar şehirlerde oturmak ve hilafetten takviye beklemek zorunda kaldılar.
Fetih yalnızca 705'te sona erdi, bu süre 647 ila 705 yıl - 58 yıl sürdü.
Arap fetihinin sonuçları
Tunus toprakları tanınmayacak kadar değişti. Zengin ve yoğun nüfuslu kıyı kentleri ortadan kalktı. Romalılar ve Yunanlılar ya ülkeden göç edebildi, ya da yok edildi ya da köleleştirildi. Arap valisi tarafından atanan Musa bin Nuseir'e göre, 300.000 kişi köleliğe düştü.
Araplar tarafından yeni şehirler kuruldu. Kartaca tamamen tahrip edildi ve binaları bir yapı malzemesi kaynağı olarak hizmet etti. Kartaca bölgesinde, Araplar daha sonra büyük bir şehre genişleyen Tunus deniz üssünü haklı çıkardılar.
Ancak, bazı halklar fetihleri etkilemedi. Berberler çöllerde yaşamaya devam ettiler, Yahudi toplulukları hayatta kaldı.
Emeviler ve Abbasiler altındaki Arap halifeliğinin bir parçası olarak (705 - 800 yıl)
Tunus yeni bir Müslüman toplum ve devlet kuruyordu. Günümüzde popüler beldeler olarak bilinen yeni şehirler kuruldu, burası Tunus medresesinin ilk versiyonu yapım aşamasında olan Sousse ve Hammamet.
Fas'ta 750 civarında, bastırılan bir Berberi isyanı patlak verdi, ancak Mağrip'te bu durumu istikrarsızlaştırdı. Nitekim, 750 yılı itibariyle Şam'dan gelen Arap Hilafetinin gücü artık Tunus'u kontrol etmiyordu. 750 yılında Emevîlerin halifeliği sona ermiştir.
Bağdat'taki başkenti ile yeni Abbasi hanedanı vardı, fakat Tunus'un kontrolünü de ele alamadı. Bağdatlı yetkililer emirlerini Tunuslulara dayatmaya çalıştılar, ancak sadece tahriş olmuş insanlardı. Ülke halihazırda Halife ve idaresinin kararlarını kabul etmeyen yerel bir elit oluşturmuştur.
Aghlabids hanedanı (800-909)
İbrahim ibn el-Aglab yetenekli bir yönetici, politikacı ve askeri liderdi. İyi eğitimli birliklere, Tunus topraklarına yeniden düzenlenmiş emirlere buyruk verdi ve 800'de Halife Harun el-Rashid'i Bağdat'a, tam teşekküllü bir Ifrikia valisini tayin etme önerisi verdi (bu terim Tunus ve doğudaki Libya'nın çevre bölgeleri ve batıda Cezayir için). emir başlığı ve unvanı ve pozisyonu devralma hakkı. Aslında Tunus tacını istedi.
Halife isteksizce kabul etti, hiçbir seçeneği yoktu, çünkü Tunus uzun zamandan beri Arap Hilafetinin kontrolünden çıktı. 800 ile 909 arasında İbrahim ve torunları ülkeyi yönetmişler, tarihte Aglabidlerin hanedanı olarak tarihe geçtiler.
Bu bir refah çağıydı, şehir hızla büyüdü, ticaret gelişti. Kairouan şehri, tüm Mağrip'in siyasi ve kültürel merkezi, soldaki fotoğraftaki Ulu Camii oldu. Nabeul, Sfax , Monastir - artık turistler tarafından bilinen yeni şehirler inşa edildi. Tunus şehrinde, Zaytun Camii ve Eze-Zitouna Üniversitesi inşa edildi ve Kairouan'da "Üç Kapılı Camii" inşa ediliyor.
Ayrıca ciddi askeri başarılar da vardı. 831'de Arap ordusu adada bir Müslüman devlet kurmuş olan Sicilya'yı fethetti. 846'da, şehre yağma ederek, Roma'ya karşı bir başka Arap saldırısı yapıldı.
Bununla birlikte, hepsi ülkenin içindeki Aghlabids'i sevmez. Ordunun üst düzey liderliği hanedanın gücünü gayri meşru saydı. 824-826'da, orduda patlak veren bir ayaklanma sadece Berberlerin ve siyah köle askerlerinin yardımıyla bastırıldı. Sicilya'ya yönelik söz konusu kampanya, askeri muhalefeti sakinleştirmeyi ve yeni toprakları ele geçirmemeyi amaçlıyordu.
Din adamları Aghlabid'lerden hoşnutsuzlardı. Emirler, İslâm'ın normlarına uymayan, çok gevşek bir şekilde iddialarla sunuldu. Örneğin, şarap tutkusu eleştirildi. Din adamları, Berberler ile yöneticilerin yakın ilişkilerinden memnun değildi.
903 yılında, Ziadat III'ün 11'inci ve son emirleri, babasının öldürülen katilin elinde öldürülmesi nedeniyle hayatlarından korktuğu için kardeşlerinin ve amcalarının infaz edilmesini emretti. Aslında hanedanlık kendini imha etti. Ziadat III. III, halkın, ordunun ve din adamlarının saygısını yitirmiştir. Onun yenilgisi sadece bir zaman meselesiydi.
Fatimilerin hanedanı (909 - 1171 yıl)
Aghlabids'le memnuniyetsizlik, ayaklanmalar için zengin topraklar ve ülkede yeni bir iktidara varılmasını sağladı. Ebu Abdallah, hoşnutsuz İsmaililer'in isyanını başlattı (Şii İslâm Şeridi’nin taraftarları “İsmailizm” olarak adlandırılır). 909'da isyancılar Kairouan'ı ele geçirdiler ve Ebu Abdallah halifelik ilan etti ve El-Mehdi ismini aldı. Ailesinin, Hz. Muhammed'in kızı Fatima Zahra'dan, yani hanedanlığın adından kaynaklandığını ilan etti.
El-Mehdi, başkentin geçtiği yeni bir şehir inşa ediyor. Bu tanınmış bir tatil beldesi ve Mahdia şehridir . Sağdaki fotoğrafta, Skidia Kahla denilen Mahdia'nın ana kapısı, uzun bir zamandan beri Mağrip mimarisinin ve Tunus ülkesinin sembollerinden biri olmuştur.
Tunus, El-Mehdi için amaç değildi, Arap Hilafetinin tüm topraklarını fethetmeyi hayal etti. Tunus, Mısır'ın işgali için üs olarak kullanıldı. 914 ve 919'da ordusu İskenderiye'yi ele geçirdi, ancak Abbasilerin birliklerinin her ikisi de onu yendi. Sadece 969'da 4. halifeli Al-Muiz Lidinillah Mısır'ı fethedebildi, Kahire şehrini kurdu. Halife el-Muiz Mısır'a taşındı, başkenti oraya taşıdı.
Tunus artık Fatimi hanedanı için endişelenmedi. Ülkedeki otoriteyi Berber Bullugin İbn Ziri'ye devretti.
Zirid ailesinin yönetim kurulu (972 - 1160)
Bu Tunus tarihinde çok zor bir dönem. Bullugin İbn Ziri'de refah ve askeri başarılar ile başladı, torunları ile ekonomik düşüş devam etti ve ülkenin Fatimi halifeliğinden çekilmesi ile sona erdi.
Bullugin ibn Ziri kuvvetli bir şekilde görev aldı, kampanyalarının birçoğunun batıda başarısı sona erdi. Onların torunları ile Tunus gelişti, ancak ekonomik kriz başladı. Afrika'dan gelen mallara olan talep keskin bir şekilde düştü. Tunus, Afrika mallarındaki transit ticaretinden çok şey aldı: fildişi, tütsü, boyalar, köleler. Fakat Avrupa'da bu malların tüketimi azaldı, buna ek olarak diğer ülkeler Mağripler limanları üzerinden transit ticaret geliştirdiler. Cenova, Pisa ve diğer İtalyan şehirlerinden gelen tüccarlar Tunus tüccarlarının denizine tecavüz etmeye başladılar.
1048'de, hükümdar Şaraf el-Davud al-Muizz ibn Badis, Fatımilerin Şii Hilafetinden bağımsızlığını ve Bağdat'taki Abbasi'lerin Sünni halifeliğine olan sadakatini ilan etti. Sadece politik değil, aynı zamanda çok ciddi sonuçlarla dini geçiş de yapıldı, binlerce Şiiler infaz edildi.
Buna karşılık Fatimiler, 1057'deki kararlı savaşta Zirid güçlerini yenen ve Kairouan'ı yağmalayan Banu Hilal'in Arap kabilelerinin Tunus'a göçünü onayladı. Banu Hilal kabilelerinin gelmesinden önce, Tunus halkının çoğunluğu Berberi'yse, o zaman Arap oldu. Ülkede Araplar Banu Hilal'in yeniden yerleşimi, sadece İslamlaştırmayı değil, Tunus'un Araplaştırmasını da tamamladı.
Sonraki 100 yıl boyunca Tunus, ülke Almohad iktidarının altına düşene kadar siyasi istikrarsızlık içinde yaşadı.
Almohad Hanedanlığı (1160 - 1229)
Almohad hareketi Fas'ın güneyinde doğdu, kurucu teolog Muhammed ibn Tumart. Hareket Almohad, Cezayir'in İspanya'nın bir parçası olan Fas'ı fethetti. Halife Abd al-Mumin, durumun iç karartıcı olduğu Tunus'a geldi. Siyasi istikrarsızlığa başka bir sorun daha eklendi, Sicilyalı Normanlar, ülkenin kıyı şehirlerinin çoğunu ele geçirdi - Mahdia, Sfax, Gabes ve tüm Djerba adası.
1160'a gelindiğinde, Almohads, Hıristiyanları Tunus'tan tamamen yenilgiye uğratmıştı, ülke Almohad hilafetinin bir parçası haline gelmişti.
Ülkenin tarihinde bu yıllar göreceli refah ile karakterizedir. 1180'lerde Balear Adaları'ndan ganidler ülkenin bir kısmını fethetti.
Hafsid hanedanlığı (1129-1574)
Muhammed ibn Tumat'ın on en yakın takipçisi vardı; Onlardan bir tanesi Ebu Hafs Umar Anti idi, o cesur bir savaşçıydı, 1130 yılında Marakeş Savaşı'nda yaralandı. Çocukları ve torunları Almohad hilafetinde yüksek mevkilerde kaldılar.
Ebu Zakaria'nın torunu Gabes valiliğine atandı ve daha sonra 1226'da Tunus şehrinin valisi oldu. 1229'da başka bir isyan sırasında bağımsızlık ilan etti. Tunus’un tüm topraklarını ve komşu Cezayir’in ve Libya’nın bir kısmına hızla boyun eğdi. Hanedanı değişti, ama ülkede çok az değişiklik oldu. Hafızlar Almohads'ın altında benimsenen güç yapısını korudu.
Hafsidlerin egemenliği ülkenin refah dönemidir, savaşlar nadirdir. 1270 yılında, Fransa Kralı I. Louis tarafından yönetilen 8. Haçlı Seferi, Tunus şehrine yakın bir yere indi. Fakat büyük bir savaş yoktu, Haçlılar kampında, Haçlı Seferi'nin sona erdiği bir salgın patlak verdi.
Batıdan Hafsid hanedanlığının saltanatının başında Tunus, Faslı hükümdarlar tarafından Marinid hanedanından tehdit edildi. İkili Moroccans 1347 ve 1357'de Tunus şehrini aldı ve iki kez Tunuslular şehri geri aldı.
Tunus, Avrupa ile "siyah" Afrika arasındaki transit ticaret gelirlerinden yararlandı. Hafsidi halifeleri gümrük ve liman hizmetlerini kurdu. Her bir kargo limanından geçerken, vergiden% 5 ila% 10 vergi alınır. Bu mallar, depolara yüklenene kadar devlet depolarında mühürlü halde depolandı.
Tasarım, muhasebe ve kontrol büyük bir bürokratik aparatı içeriyordu. Görgü tanıklarına göre, o zamanlar Tunus limanlarındaki yüklerin tam kaydı sadece iki gün sürdü. Bugünün standartlarına göre bile, bu çok hızlı. Gümrükte, sadece (asil kökenli insanlar) sharifs hizmet etti.
Hafsid döneminde, İspanya'dan büyük bir Müslüman göçü var. Hıristiyanlar Müslümanları ezdi, bu büyük savaş tarihte Reconquista adı altında yıkıldı. Savaş, 1492'de Granada'nın düşüşüyle sona erdi. Kitlelerin Müslümanları Mağrip ülkelerine gitti.
Müslümanlar ile birlikte Yahudiler kaçtı, Avrupalı Hıristiyanlar tüm dinlere karşı çok hoşgörüsüzlerdi. Pek çok göçmen Tunus'u Tunus'un mimarlık, seramik ve müzik tarzlarını zenginleştirerek diğer Mağrip ülkelerine tercih etti.
Bu arada, Yahudi diasporaları Tunus'ta çok uzun bir süre yaşıyor, ilk Yahudiler MÖ 6. yüzyılda Djerba adasına geldi. Dünyadaki en eski hayatta kalan sinagogun adını taşıyan El Grib'in sinagogunu kurdular .
Bu göçmenlerin ailelerinden birinde bir çocuk doğdu - gelecekte büyük bir filozof, tarihçi ve sosyolog, Tunus ve Tunusluların gururu, onlar için Mendeleev ile aynıdır. Onun adı Ibn Khaldun, heykel turistleri Tunus kentinde Habib Bourguiba Caddesi'nde görünüyor .
Akdeniz - İspanya ve Osmanlı İmparatorluğu için mücadele
1453'te Türkler, tüm Küçük Asya'yı Hıristiyanlardan alan Konstantinopolis'i işgal etti. Büyük güçlerinin oluşumu, Osmanlı İmparatorluğu başladı. Savaşla savaşan ve savaşan Türkler, genişlemelerini doğuya doğru Akdeniz'e başlatıyorlar. Aynı yüzyılda 1492'de İspanyollar, İber yarımadasını Müslümanlardan tamamen fetheden Cordova'ya saldırdı. Büyük İspanya'nın oluşumunu ve batıdaki Akdeniz'de İspanyolların genişlemesini başlatır. Tunus'ta iki büyük güç çatıştı.
İlk girişim Türkler tarafından, 1569 yılında ülkenin çoğunu ele geçirdi. Ancak inisiyatif İspanyollar tarafından durduruldu, 1571'de Lepanto'da deniz savaşı kazandı ve 1573'te kıyı şehirlerini ele geçirdi. 1574'te Osmanlı Amiral Uluzh Ali büyük bir orduyla Tunus'a geri döner, hızla İspanyolların yerine geçer, şimdi finalidir.
Tunus, Osmanlı İmparatorluğunun bir parçası haline geliyor.
Osmanlı dönemi (1574 - 1881)
1591 yılına kadar Türk valisi Tunus'ta hüküm sürdü ve gücü Yeniçerilerin jurileri üzerinde yapıldı. Tunus şehrinde 4000 yeniçeri vardı, küçük kıyı kentlerinde 50 ila 500 yeniçerlik, şehrin büyüklüğüne bağlı olarak tutuldu. Örneğin, Hammamet Kasbah'da sadece 60 yeniçeri görev yaptı. Bu, işgallere direnmek için açıkça yeterli değildi, garnizon daha fazla polis işlevi taşıyordu.
Tunus'un bu küçük dönemi, Türklerin doğrudan gücü altındaydı. Ancak Türkiye'den yeni yeniçeriler göndermediler, garnizonlar bölge sakinlerinden ikmal etmeye başladı. 1591'de, Paşanın (Türk makamı), günah denilen subaylardan biri olan yöneticisini tanıması için zorlayan Yeniçerilerin ayaklanmasıyla sonuçlandı.
Uzun bir süredir Türk paşa ve günün askeri hükümdarı Tunus'ta bir arada yaşardı. Çoğunlukla rakipleri bir güç karakteriydi.
1705 yılında, Al-Husayn I bin Ali, ülkenin ilk baş hükümdarı olan ilk Bey oldu. Tunus'u 25 Temmuz 1957'ye kadar resmen yöneten Hüseyinid hanedanını kurdu.
Nominal olarak, Arı Husaynids, İstanbul'un otoritesini tanıdı. Cuma namazı, Osmanlı İmparatorluğu Sultanının onuruna yapıldı, padişahın adını para üzerine yazdı ve her yıl Tunuslu büyükelçi İstanbul'a hediyelerle gitti. Nitekim Tunus Arap diline geri döndü ve Türk gelenekleri unutuldu.
Türk yetkililer ülkede mevcuttu, ancak gözlemci olarak. 17. yüzyılda, villalarını inşa etmeye başladıkları Tunus şehri yakınlarında küçük bir kasaba gördüler. Şimdi bu şehir en popüler yerlerden biri haline geldi - Sidi Bou Said .
Bey kendi politikasını izledi. Avrupalı güçleri tahriş eden korsanları aktif olarak desteklediler, ancak 1819'da Tunuslu beyler Akdeniz'deki korsanları desteklemeyi reddettiler.
Tunus, ekonominin bariz gericiliğine, orduya ve güç sistemine rağmen hayatını yaşadı. Reformlar sadece Ahmet Bey (1837-1855) tarafından yapılmaya başlandı. 1841'de köle ticaretini yasakladı ve 1846'da köleliği kaldırdı. Ordusu reforme etmeye başladı, evrensel askerlik hizmetini tanıttı. Kırım Savaşı'nda 4000 Tunuslu askerin birlikleri bile savaşa katıldı.
1861'de Tunus, Arap dünyasında ilk kez anayasayı kabul etti. Ancak bütün bu reformlar yüzyıllar süren geriye kalmışlıkla yetişemedi. 1869'da ülke iflas etti. Ekonominin yönetimi Fransa, İtalya ve Birleşik Krallık tarafından üstlenilmektedir. Avrupalı güçler, Tunus'a farklı bir bakış açısıyla bakmaya başladılar - kolonyal.
Fransız himayesi (1881 - 1956)
Fransızlar Tunus'un Cezayir'i işgali için bir mazeret olarak kullanmışlardı. 1881'de 36.000 Fransız askeri Tunus'u işgal etti ve ülkeyi hızla ele geçirdi. Arıların gücünü nominal kılan "Bardo Anlaşması" imzalandı ve ülke bir Fransız kolonisi oldu.
Tunus'u fethetme planının ana yazarı Başbakan Jules Ferry idi, fotoğrafı sağda.
Fransızlar Tunus'ta çok şey yaptı. Fransız kolonistlerinin dikildiği zeytin ağaçlarının sayısı sayılmamaktadır. Fransızlar ülkedeki ilk demiryollarını inşa ediyor, Gafsa'da fosfat yatakları geliştiriyor, Sfax ve Tunus limanlarını modernize ediyor.
Kamusal hayatta, Fransızlar, modern Tunus'u Arap dünyasındaki en eğitimli ülkenin statüsüne yönlendiren eğitimi geliştirmektedir. Ülkede tıp Avrupa seviyesine gidiyor.
Bu dönemde Tunus bir turist ülkesi haline geldi. Zengin Fransızlar, Hammamet'te kış tatilleri için evler inşa etmeye başlar. Bu tür en ünlü ev, Sebastian Evi . Fransızlar üzüm bağları dikti ve Tunusluları mükemmel şaraplar yapmaya adadılar. Şimdi Tunus, turistler için büyük bir artı olan en kaliteli alkollü bir Arap ülkesi olarak ünlüdür.
Tüm olumlu yönlere rağmen, Tunuslular bağımsızlık istiyorlar. Siyasi parti New Dustur ve lideri Habib Bourguiba arenaya giriyor.
Tunus Cumhuriyeti (1957 - şimdiki an)
18 Ocak 1952, Fransa'nın 70 bin askeri harekete geçirdiği durumu çözmek için Tunus'ta büyük bir ayaklanmaya başladı, ancak bu yardımcı olmadı. Fransızlar ülkenin özerkliğini tanıdığında insanlar sadece 1954'te sakinleşebilirler.
20 Mart 1956'da Tunus bağımsızlığı veren bir antlaşma imzalandı. Ve inanılmaz bir gerçek - Tunus yine Bey Muhammed al-Amin tarafından yönetilen bir monarşi olur. Sadece 25 Temmuz 1957'de halk meclisi cumhuriyeti ilan etti, Habib Bourguiba cumhurbaşkanı oldu.
Habib Bourguiba 30 yıldır Tunus'a hükmetti ve "kurallar" oldu. Onun hesabında, birçok ilerici reformlar. Dinin kamusal yaşam üzerindeki etkisini azaltmaya çalıştı. 1964 yılının mart ayında, ulusal televizyonun sağında bir bardak portakal suyu içti. Şimdi pek çok okuyucu şaşıracak: Bu eylem hakkında özel olan nedir? Habib Bourguiba bunu Ramazan ayında, Müslümanların gün batımından önce içmek ve yemek yememeleri yasak olduğunda yaptı.
Büyük çaplı bir eğitim reformu olan Habib Bourby adına. Gençlerin paralel din ve laik eğitimi aldıkları ikili eğitim sistemini kaldırdı. Öğretim sistemi iki dilde öğretmeye geçti - Arapça ve Fransızca.
Ayrıca, büyük bir başarı ile taçlandırılmayan açıkça sosyalist reformlar gerçekleştirdi. Başkan Bourguiba'nın yaptığı açıklamada, turizm endüstrisindeki birçok devrimci proje, inisiyatifiyle, iki özel tesis alanının - Yasmine Hammamet ve Port El Kantaoui - yapımına başladı.
1987'de Habib Bourguiba'nın sağlığı zaten çok zayıftı. Başbakan Ben Ali, Habib Bourguiba'nın artık ülkeye liderlik edemeyeceğini ve iktidarı kendi ellerine alabileceğini söyledi. Aslında, kansız bir darbe ve güç seçimi oldu. Yeni cumhurbaşkanının açılışı 7 Kasım 1987'de gerçekleşti. Habib Bourguiba siyaseti bıraktı ve 2000 yılına kadar Monastir memleketinde yaşadı.
Başkan Ben Ali'nin saltanatı (resmedilen) ekonomik büyüme gözlendi. 1987 ve 2008 yılları arasında kişi başına düşen GSYİH'nın üç kat artması gerçeğine borçlu. Bu gerçekten iyi bir göstergedir, örneğin ABD'de kişi başına düşen GSYİH bu dönemde sadece 2,5 kat artmıştır. Tunus'taki yoksulluk yarısına kadar düştü.
Ben Ali yönetimi, ülkede yabancı yatırımı çekmek için aktif olarak çalıştı, bazı endüstrilerin ve bölgelerin gelişimi için elverişli koşullar yaratıldı. Büyük ölçekli reformlar yoktu, ekonominin makul ve dengeli yönetimi vardı.
Ben Ali'nin "yüksek profilli" projelerinden Tunus'un merkezindeki büyük çaplı rekonstrüksiyonu, Tunus Big Ben'in kurulduğu ve ana caddelerin yenilenmiş olduğu hatırlanabilir.
Bununla birlikte, ekonomik büyüme sosyal ve politik sorunları telafi etmedi. Ben Ali'nin yönetimi otoriterdi, muhalefet bastırıldı, konuşma özgürlüğü yoktu. Böyle bir durumda, yolsuzluk “çiçeklendi ve kokuyordu” ve eğer daha açık söylemek gerekirse, “çiçek açıldı ve stank”.
Aralık 2010'da kitlesel protestolar başladı. Etkinliğin işareti, tüccar Mohamed Boisizi'nin kendi kendini harekete geçirmesiydi, bunu polisin aşağılanması ve malların el konmasına karşı protesto gösterisinde yaptı.
14 Ocak 2011'de, Başkan Ben Ali görevden alındı. Bu güne kadar devam eden uzun bir siyasi istikrarsızlık dönemi başlıyor. Tunus'un mevcut durumu hakkında daha fazla bilgi " Modern Tunus - bilgi ve gerçekler " makalesinde okundu.
Tunus'ta dinlenin ve bu muhteşem ülkeyle ilgili diğer ilginç makaleleri okuyun ( aşağıdaki bağlantıların listesi ).
Tunus hakkında web sitemizde okuyun