Beni kenara çekti. Rembrandt’a doğru götürüp sesini alçaltmadan resim hakkında konuştu ve ben oradaki başka insanlar bize bakıyor diye utanma aşağılığını gösterdim. Baba ve kız gibi göründüğümüzü düşündüm. Tablonun kökeni üzerine her şeyi, Rembrandt’ın o sırada neler hissetmiş olabileceğini, ne söylemek istediğini anlattı. Sanki sanat üzerine hiçbir şey bilmiyormuşum gibi. Bu resim hakkında edindiğim bir sürü ön yargıyı yok etmek istermiş gibi.
Ötekileri beklemek için dışarı çıktık. “Bu tablo beni çok duygulandırıyor” dedi. Sonra da bana baktı, gülmemi bekler gibi. Arada bir garip bir çekingenliğe kapılıyor.
“Şimdi beni de duygulandırıyor” dedim
Ama yüzünü buruşturdu. “Olamaz. Daha değil. Yıllar lazım.”
“Nereden biliyorsunuz?”
“Belki bir sanat eserini görür görmez duygulanan insanlar da vardır. Ben böyle bir ressamla hiç karşılaşmadım. Bu resmi gördüğümde tek aklımdan geçen, varmak için büyük yaşamımı feda ettiğim ama ulaşamadığım ve asla ulaşamayacağım yüce ustalığa sahip olduğudur. Sen gençsin. Anlayabilirsin. Ama henüz hissedemezsin.”
“Hissedebileceğimi sanıyorum” dedim.
“Öyleyse bu iyi bir şey değil” dedi. “Başarısızlığa kesinlikle ilgisiz kalmalısın. Senin yaşında. Bizim yaşımızda olmaya çalışma” diye ekledi. Büyümeyi denersen seni hor görürüm.”
Koleksiyoncu/ John FOWLES