Mikro Prematüre Emzirmeyi Başaramadım
Oğlum üç ay erken doğdu ve onu bedenimden çıkarıp benden aldıklarında bana hemşireye bir göğüs pompası getirdiler.
Göğsümde kızgın pembe kıvranan bir bebek yerine, bana bir makine, tüpler ve dişliler, oğlumun izoletine girip çıkan monitörleri zalimce taklit ederek getirdiler. Onun gibi ben de ölümün eşiğindeydim, dualara ve hayatta kalma oranı istatistiklerine bağlanmıştım.
Bebeğimle tanışmak ... ve pompam
Doğumdan ve doğumdan anneliğe geldiğim andan itibaren dakikalar içinde bana pompayı getirdiler. Sanırım şimdi onu bir arkadaşımın oğlum için ördüğü yeşil battaniyelerden biriyle beşikte beşikte gezdirmeleri gerekiyordu. Bir büyükanne-hemşire bana onu nasıl kullanacağımı göstermeye başladı.
Kral. Tatlım, hamile miydin? Göbeğin çoktan gitti. Sanırım beni daha iyi hissettirmek istiyordu. En azından hala figürüm var, değil mi? O gittikten sonra beni kova ağlattı.
O küçük şeylerden pek bir şey alamayacaksın, alay etti, sol göğsümü (bu arada daha büyük olanı) şakacı bir şekilde dürtüp, huni benzeri bardağı etrafına sığdırmak için bana yardım etti. Aslında güldüm.
Hemşire haritama baktı ve alay etmeyi ve gülümsemeyi bıraktı ama hiçbir şey söylemedi. Orada olmayan, en azından fark edilebilir bir çizgide olmayan bir kesiği kontrol etmek için harekete geçtiğinde kısa, kafa karıştırıcı bir an oldu. Acil sezaryen ameliyatına gitmiştim ama oğlum ameliyat masasına giderken sedyeyle geldi ve kimse haritamı güncellemedi.
Bu arada, pompanın bir ritmi vardı, hiç alışamadığım bir tür hırıltı-ve-girdap sesi. Bir tarafta on dakika, diğer tarafta on dakika yaptım, hepsi bir çay kaşığı kolostrum denilen muhallebi renkli bir sıvıdan daha az görünen şey için, süt aşağı gelmeden önceki ilk besin yüklü fışkırmalar.
Bir yenidoğan doktoru o gün bana, kolostrumun oğluma hemen intravenöz olarak verildiğini söyledi. Dedi anne sütüm en güçlü ilaçtı oğlum, vücudum tarafından özel olarak onun için özelleştirilmiş, potansiyel olarak hayat kurtaran, bağışıklık geliştiren antikorlardan oluşan bir kokteyl alabilirdi. Yeni bir klinik kelime hazinesiyle mücadele eden dünyevi biriyim, bu yüzden ona dinsel bir şevkle inandım. Yine de emzirmek istemiştim. Daha bir hafta önce, bebeğimi üç ay içinde emzirmek için heyecanlanmıştım.
Pompalamaya başlama
Her iki saatte bir anne sütü pompalamaya başladım. Bazen YYBÜ'den bile ayrılmadım; Perdeli küçük bir odaya girip dışarı pompaladım, sonra küçük şişelerimi dikkatlice etiketledim ve onları buzdolabında saklayacak olan hemşireye getirip, monitörlerin yanındaki şaşırtıcı derecede rahat koltuğa, kuluçka makinesine geri döndüm. ve bir kiloluk, 13 onsluk, 25 haftalık bebeğim.
Günlerce bunu yaptım. Alarmları kurdum ve gecenin bir yarısı pompalamak için kendimi uyandırdım. Sadece tarihleri değil, şişelerin etiketlerinin üzerine saatleri de yazdım. Anneanne-hemşire sabah 3'te bir kez geldi, uyanık ve pompalama konusunda gayretli olduğum için ruhumu kutsadı ve şişelerimde ne kadar az süt olduğunu görünce üzgün bir şekilde kaşlarını çattı.
Açacak, tatlım, devam et, dedi ikna edici olmayan bir şekilde.
Ve ertesi gün beni taburcu ettiler. Bir emzirme uzmanı birkaç dakika benimle konuşmak istedi. Anne Sütü adında bir çay önerdi ve bana yardım edeceğime dair güvence verdi.
Ayrıca, siz pompalarken oğlunuzun bir resmine odaklanmaya çalışın, sonunda ben ayrılırken tavsiyede bulundu.
Bilirsin, porno gibi. İnsanların açılmak için pornoya bakışı gibi. Ne kadar yanlış görünürse görünsün, bu karşılaştırmayı asla kafamdan çıkaramadım. Her şeyin yanlış olduğu bu durumda yanlışlığı doğru görünüyordu.
Hastanenin pompasını kiraladım, çay aldım, eve gittim, pompaladım ve oğlumu görmek için doğruca hastaneye geri döndüm. Birkaç gün boyunca bunu yaptım, evde pompaladım ve sonra sütü geri getirdim ve izoletin yanında oturdum, ta ki daha fazla süt aldığımı fark edene kadar - çok değil, ama daha çok - bebeğimi ilk ziyaret ettiğimde, sonra pompaladım. küçük perdeli oda. Oradayken sık sık emzirme ve süt sağma ile ilgili makaleler okurdum, ancak hiçbirinde kendimi tanımadım. Oğlumun yanına geldiğimde bluzlarımın önlerini fark etmedim. Göğüslerim hiç acı verici bir şekilde sütle dolmamıştı. Ağrıyordum ya da zedelenmiyordum. Çok fazla süt üretmiyordum, çay lanet olsun.
Bu yüzden porno olayını denedim, yani fotoğraf olayını. Bir hemşire burun kanülünü değiştirirken oğlumun bir fotoğrafını yakından çektim ve yüzünü gerçekten net bir şekilde görebildim.
Yüzünün çok sevimli olduğunu söylemek istiyorum, minik düğmeli burnu bir sonraki bakımından çok kısa bir süre önce uyanmaktan dolayı kırışıyor (yani, bebek bezi değişiklikleri, beslemeler, yeniden kayıtlar, monitör okumaları, bir hemşirenin normalde bir hemşirenin yaptığı tüm planlanmış prosedürlerle ilgili şeyler. hastanede yatan bebek). Bu ilk fotoğraf çekiminin özel bir an olduğunu söylemek istiyorum.
Aslında olan şey, ağladım ve bulanık bir fotoğraf çekmeye başladım. Hemşireler benim çok tatlı olduğumu düşündü, düşkün bir anne, ne, sadece onun sevebileceği bir yüz mü yakaladı? Oğlum uzaylı görünüyordu, inanılmaz derecede hasta ve inanılmaz derecede küçüktü. Derisi kırmızıydı ve okşanamayacak ve hatta uzun süre dokunulamayacak kadar hassastı. Uzuvlarına zayıflamış ve merkezinde şişkin görünüyordu. Bu şekilde bakarken bir fotoğrafını istemedim.
Yine de bulanık fotoğrafı telefonuma kaydettim ve daha sonra evde göğüs pompamla çıkardım. Fotoğrafı sevmeye çalıştım. Sütümü düşürecek duygusal bağa inanmaya çalıştım, ama gerçek şu ki, yeni doğmuş bir bebeği değil, bir makineyi besliyordum.
Daha da kötüsü, nefret etmeye başladığım bir makineyi besliyordum.
Hala süt yok
10 gün sonra işe döndüm. Herkes deli olduğumu düşünüyordu, ama iyimserlik ya da mahvolmaya sarılıyordum ve doğum izni zamanımı oğlumun hastaneden taburcu edildiği zamana kurtarmak istiyordum ki bu en az iki ay daha olmayacaktı. O hastanede kiralık göğüs pompasını işe gidip getirerek, sabah bir kez, öğle yemeğinde bir kez ve öğleden sonra iki kez, genellikle en az bir veya iki kez daha pompaladığım hastanede geçirmeden önce pompaladım.
Yatmadan hemen önce gece tekrar pompaladım ve sabah ilk iş. Gece pompalarına devam etmeye çalıştım ama daha sonra uyuyamadım; Ben pompanın parçalarını dezenfekte ederken ve yarı dolu şişeleri etiketlerken meme uçlarım karıncalandı ve bebeğimi yeterince besleyemeyeceğimi düşünerek saatlerce uyanık yatıyordum. Ya onu eve getirmeme izin vermedilerse?
Bir keresinde, iş yerindeyken bir konferans odasındayken, o gece beni ziyarete gelen en iyi arkadaşımdan gelen bir aramayı cevapladım (zamanlayıcı ayarlamak için her zaman telefonumu yanıma aldım). Sohbetimizde kendimi kaybettiğimde göğsümde sıcak bir ıslaklık hissettim ve şişeleri taştığımı fark ettim. Bu daha önce hiç başıma gelmemişti. Sütüm sonunda düşmüştü.
Sevindim, arkadaşıma onunla buluşmadan önce eve gidip gömleğimi değiştirmem gerektiğini söyledim. Süt tedariğimle ilgili endişelerimin bittiğini düşünerek, daha fazla şişe ve etiket almak ve o gün oğlumu ikinci kez görmek için hastanede de durdum. Yine de o gece yatakta şişelerimi tekrar yarıya kadar zar zor doldurdum. Fotoğrafı çıkardım, kendime biraz çay yaptım ve tekrar denedim. Hemen hemen hiçbir şey.
Oğluma verebileceğimi sandığım tek şey ve vücudum yine beni yüzüstü bırakıyordu, çünkü plasenta üç ay çok erken rahimden açıklanamaz bir şekilde ayrıldığında beni başarısızlığa uğratmış gibiydi. Yıkıldım ve o noktada süt bir yana, gözyaşı bile üretemeyeceğimi fark ettim.
Ve şimdi keşke ertesi gün hastaneye gittiğimi ve oğlumu ilk kez emzirmeme izin verdiklerini ve oğlumu mükemmel bir şekilde kavradığını ve anne bağlılığıyla dolduğumu ve sütüm bir defaya mahsus bırakıldığını söyleyebilseydim. all ve ben onu bir yaşında şişman bir küçük olana kadar sadece emzirdim. Onu kısa süre sonra emzirmeye başladım ve muhtemelen YYBÜ ekibinden daha önce bana izin verecekti çünkü bundan vazgeçmeyecektim, bir endüstriymiş gibi davranmak zorunda kalırsam süt arzımın asla artmayacağı konusunda ısrar etti. dereceli göğüs pompası aç bebeğimdi. Ve buna rağmen Prematüre bir çocuğu emzirmek son derece zordur, oğlum mükemmel bir şekilde kavradı ve memeyi beklenenden daha hızlı ve daha iyi aldı.
Ama arzım hiç artmadı.
Oğlumu eve getiriyor
NICU'da üç ay kaldıktan sonra oğlum taburcu edildi. Göğüs pompasını üç ay daha tuttum. Nefret ettim. Emzirmeden sonra, hemen ardından her iki tarafa 10 dakika boyunca pompalar, ardından etiketler, dezenfekte eder, 20 dakika oturur ve işlemi yeniden başlatmak için neredeyse zamanım olurdu.
Oğlum yavaş yavaş büyüdükçe, sağlayabildiğim küçük anne sütüne ek olarak mamaya da ihtiyaç duymaya başladı, böylece rutine 15 dakikalık biberon süresi ve daha fazla dezenfektan ekledi. Can sıkıcı vızıltı sesleriyle tıpkı pompanın kendisi gibi rahatsız edici ve can sıkıcı bir ritmdi. Anneden çok bir mekanizma olan bu ritimde uyuşmuş bir şekilde hareket ediyordum.
Emzirmekten hoşlanmadım. Onu sevmek istedim, ama nihayet oğlum iki aylıkken bunu yapmanın ilk zevkinden sonra, bebek olmadığım için pompadan nefret etme fikrine, tabiri caizse fazla bağlanmıştım. Tüm süreç benim için lekeliydi, neredeyse boş bir kutu süt ekşiydi. Vücudum ne kadar normalleşirse, hamilelik öncesi kendine o kadar çok benziyor, akıl sağlığım o kadar çok acı çekiyordu. popüler inanışın aksine .
Oğlumla kıvrılmak ve gece yarısı beslenmek için bir battaniye, daha sonra birlikte uyuklamak, yumuşak, içten geğirmeleri ve ilk tutam saçlarını koklamakla ilgili tatlı bir hikaye istedim. Bunun yerine, sadece o korkunç pompanın hırıltısı vardı ve şişeler ve tüpler buharlarını temizlemeyi bitirdiğinde mikrodalgalar bip sesi çıkarıyordu. Dünyevi olmaktan uzak, oğlumu beslemek, bana tamamen YYBÜ'yi hatırlatan klinik, mekanik bir süreçti.
Kurtuluş, sonunda
O halde emzirmeyi bırakmak bir kurtuluştu. Sonunda emzirme uzmanını aradım ve o berbat pompayı iade etmek için düzenlemeler yaptım. Onu gazyağı ile ıslatıp arka bahçemde alevlerinin etrafında dans etme şakamı beğenmedi. Pompayla NICU'ya geri dönene kadar emzirmede başarısız olduğumu bildiğinden ve hayal kırıklığına uğradığından şüphelendim.
Bunu altı ay sürdürdüğüne inanamıyorum, hayretle beni şaşırttı. Az önce bıraktığınız tedarik sorunları olan birçok YYBÜ annesi pes ediyor.
Onun övgüsünün beni daha iyi hissettirdiğini söylemek istiyorum, ama gerçek şu ki vücuduma kızgındım. Anneliğimin ilk üç ayı hamileliğimin son üç ayı olması gerektiğine ve oğlumu doğduktan hemen sonra kucağımda tutmayı kaçırdığıma, vücudumun elimden geleni yapmasına yardımcı olacak duygusal bağa zahmetsiz ve doğal gecikti. Kızgındım çünkü öfkemin belki de yeterince süt üretememe sorunumun bir parçası olduğunu ve onu kontrol edemeyeceğimi biliyordum. Ve emzirme uzmanının bana sadece duymak istediğimi düşündüğü şeyi söylediğinden emindim ve bu da beni kızdırdı.
Pompalamayı ve emzirmeyi bıraktıktan yaklaşık bir ay sonra, duşta göğüslerimden süt damlalarını hala sıkabiliyordum. Seks sırasında bir kez, süt tam anlamıyla sağ göğsümden fışkırıyordu. Aslında ben zıplayana kadar biraz sıcaktı, sütünün sonunda gerçekten düştüğünü düşünerek, vücudum aranan emzirmek ve denemeyi bırakma kararıma karşı isyan ediyordu. Suçluluk duygusuyla çıldırmış olarak, hastanenin tutmama izin verdiği ve daha önce tam olarak bir kez kullandığım manuel göğüs pompasını çıkardım. Hiçbir şey değil.
Sonra bir gün damla olmadı. Bir sevgiliyi terk etmek ve bir daha asla sahip olamayacağınızı bilmek gibi, şimdiye kadar hissettiğim en üzücü özgürleştirici şeydi.
Oğlum bir yaşındaydı, ben onu tutarken göğsüme burnunu sokmayı bıraktı. Emzirmek istedi ve ben yapamadım. Artık kızgın değilim, insanların meme konusunda kendini beğenmiş olmak en iyisidir ; (Çünkü bilim belki hayır diyor ) ama vücudumun bebeğim için daha fazlasını yapamayacağı için sonsuza kadar üzüleceğim. Anaokulundan önce fıstık ezmeli sandviçlerinin kabuklarını kestiğimde şimdi bile bunu düşünüyorum.
Emzirme duygulara bağlıdır ve NICU'nun çektiği sıkıntıdan sonra, tüm yanlışlarım oldu, zayıflatıcı bir öfke, anksiyete ve suçluluk müdahalesi. Emzirmede başarısız olmak herhangi bir ders verdiyse, bu şuydu: Vücudumun düzgün çalışması için zihnimin de düzgün çalışması gerekiyordu. Sanırım bu bilgiyi takas etmem, sadece ona geldiğim yolla.