Amsterdam'dan Ablam Geldi ("Behlül Kaçar")
En son güncellendiği tarih: 5 Haz 2020
Bizim yaşadıklarımıza benzer şeyleri yaşayan bir çok insanın olduğunu farketmemize ve bu yaşadıklarımızı paylaşmak istememize sebebiyet veren Amsterdam'a taşınma kararım ve taşınma sürecim oldu. Süreç boyunca bir çok somut adım atılması ve bu adımları atarken yolun sonuna gelene kadar pes etmemek gerekiyordu. Kurulu düzen bozmak her zaman zor olmuştur. Hem özel hayat, hem kariyer hayatında verilen emeklerin çöp olması herkesi korkudur. Aileni bırakıyorsun, Facetime'lar istenen etkiyi vermezse bu böyle olmadı hadi döneyim diyecek halin yok, konfor alanından çıkıyorsun ki hele birde ilk girdiğin şirkette uzun seneler çalıştıysan... Ama farketmez zor olsa da çabalamaya devam edeceksin, bu süreçleri herkesin yaşadığını kendinize hatırlatırsanız daha kolay olacaktır. Denemeden bilemezsin tabii, belki kolay belki zor gelecek.
Ben İtalya'da yüksek lisans için 2 sene yaşamıştım, yurtdışı deneyimim vardı. Çok önceleri Amsterdam'a taşınmış arkadaşlarıma süreçte bolca danıştım. Herşeyi söylenmeden bilmek ya da yaşayarak öğrenmek zorunda değilsiniz. O yüzden siz de planlarınız hakkında bilenlere danışmaktan çekinmeyin. Önünüzde örnekler olması her zaman işinizi kolaylaştırmak için iyi bir fırsattır. Bu gibi fırsatları olmayanlar için detayları daha sonra ayrıntılı yazacağım. Almanya'dan gelen abiler gibi Amsterdam'dan gelen abla olacağım. Ben geri gelene kadar sarmalar hazır olsun.
İşin son noktasına gelene kadar yaşananları ayrıca anlatacağım ama en zevkli kısmını (ilk istifam:)) anlatarak başlamak istedim. Tabii ki bir çok yere başvuruldu, bir çok telefon, skype görüşmesi yapıldı, vaka çalışmaları (case study) için zaten işten, trafikten ayarı şaşmış düzen içinde zaman yaratıldı ve bu çalışmalar karşılığında redler alındı :) Olur mu , olmaz mı? Bilmem kim gitmiş ama o şurdanmış, onun bunu böyleymiş derken tadaaaaaaaa !!!! Artık umutlarımın tükendiği noktada (ki bu tükenme zamanı tam olarak Hollanda'yla aramızın gerildiği tarihlere denk gelir, herşey bana karşı triplerine girmişken) beklenen telefon geldi ve benim için şirketlerden bağımsız anonimleşmeye başlayan 'telefondaki ses' diğerlerinden farklı birşey söyledi "We want to make an offer to you...". Bu cümleyi ilk duyduğum an mini bir hata verdim, teklifi dinlerken haberin sarhoşluğu ile telefondakinin söylediklerine tam odaklanamadım. Standart algı seviyeme tekrar ulaşıp telefonu kapadıktan sonra eski şirketimin toplantı odasında tahtaya gizlice "X Şirketi Hatırası" yazıp çektiğim selfimi Poli'lere yolladım ve sessiz çığlıklarımla o anki fast and furious kutlamamı yaptım. Bir kaç dakika sonra bilinmeyene başlama temelinde endişe üretme mekanizmam yeniden çalışmaya başladı tabii ama o ilk saniyeler kaygısızca eğlendim kendi içimde :)
Tam 4 senedir çalıştığım şirketimde benim jenerasyonumdaki herkesin yaşadığı sorunların farklı versiyonlarını farklı insanlarla tabiki ben de yaşıyordum. Sıkıntılarınızı anlatarak iş değiştirmek istediğinizi söylediğinizde 'heryer böyle' telkinini duymayanımızda kalmadı çok şükür. O yüzden ayrılırken 'pişman olur muyum, şimdi ne olacak, özler miyim ki, çok zorlandım ama herşeyi öğrenmiştim, benim canım konfor alanım' düşünceleri içerisinde işteki son günümü merakla ve heyecanla bekledim, bekledim, bekledim... O bir ay geçmek bilmedi :) Son gün yakın şirket arkadaşları ile klasik veda öğle yemeğine çıkıldı. Muhabbet sohbet derken anladım ki şirkette benim gibi düşünen, benim yaşadıklarımı yaşayan ve hayatında bazı şeyleri değiştirmek için istekli, kendi motivasyonlarını arayan arkadaşlarım var. Senelerdir kendi kendimizi motive etmeye o kadar alışmışız ki, insan bunun kendini ne kadar yorduğunu anlamıyor. Bu düşünceler ve konuşmalar içerisinde yemekler yendi, içkiler içildi derken veda konuşması vakti geldi :) Önce ne yapacağımı bilemedim, yani konuşmam herhalde, bir şekilde o kısmı atlatırım diyordum. Atlatamadım. Hadi madem iki kelam edeyim diye ayağa kalktım ve boynumda 4 senedir taşıdığım giriş kartımı farkettim. Bu konuşmayı o kart boynumdayken yapamazdım ve 'Evet arkadaşlar galiba bu konuşumayı yapacaksam bunu çıkarmalıyım boynumdan.' dedim. O an bu hareket 'This is Spartacus' diye bağırıp çileli bir yöneticiyi kuyuya doğru tekmelememişim gibi bi etki yarattı. Hepimizin konuşma yerine beklediği hareket buymuş galiba, şirket kartımı boynumdan çıkarıp havada sallamamla veda için çok detay bir konuşmaya ihtiyacımız kalmadı. Kahkaha, alkış derken goygoya devam şekilde şirkete döndük. Sonra ben çıktım gittim, onlar orda kaldılar. 4 senelik dert ortakları, çoğuyla sıfırdan başlayıp işi gücü beraber öğrenmişiz. Keşke onlardan da götürebilsem...
Hah bir de kapıdan çıkarken bir dizi vedalaşma, sıra sıra masa gezme (sevilmeyen tiplemeleri de arada öpmüş olduk), hayırlı olsun dilekleri toplama, ne diyeceğini bilemeyip size de hayırlı olsun demeler, servis, Whatsapp gruplarından çıkma, genel ve özel veda mailleri atmalar, 4 senedir düzenli olarak geldiğin masana bir daha gelmeyeceğini bilerek oradan ayrılmanın yaşattığı itiraf ediyorum hafif bir göz yaşarması, kartın güvenliğe bırakılması ve 4 senedir aynı şirkette çalıştığım iş arkadaşımdan öte dert ortaklığı yaptıklarımla kapıda tekrar veda.
Benim jenerasyonuma tam olarak hissettiklerimi en iyi şu örnekle açıklayabilirim galiba ÖSS'den yeni çıkmış ve ne yapacağını bilemeyen bir öğrenci gibiydim. O günün akşamını Arnavutköy'de mantı yiyerek peşine de Alexandra Cocktail Bar'ın terasının muhteşem manzarasında zencefilli kokteylimi içerek kapattım (Hayat bana mı güzeldi :)) İş bulma süreci yaklaşık 1 yılımı almıştı, azcık mantılamak partilemek bizim de hakkımız.
Gönülden çalışan ve isteyen herkesin başarması ve gönlünce kutlaması dileğiyle....
Başlangıç ve ana menü detay yazılarım ile yakında buradayım :) Bundan sonra Mesela işte ilk gün pek çileliydi... Anlatacağım :)
Sevgiler,
Naz
Clutchnbackpack