Biraz uzun yazdım hem içimi dökmek hem sizde fikirlerinizi sunun diye kusura bakmayın.
Arkadaşlar herkese merhaba, ben karakter olarak bu tür şeylerin İnternet ortamında konuşulmasına karşı bir insanım ama insanın başına gelmedikçe anlaması zormuş.
Boşanan diğer insanları duydukça derdimki ne meseleleri varmış hiçmi çözümü yokmuymuş, yokmuş arkadaşlar çözümü yokmuş insan başına gelmedikçe hep yargılıyor ama bu lanet şey kanser gibi geldimi gitmiyor. Yakın çevremde konuşmadığım dertleşmediğim arkadaşım dostum akrabam kalmadı ama insanlarıda artık kendi derdime ortak etmeye niyetim yok.
Evleneli 6 yıl oldu, herkes gibi bizde mutlu bir yuva kurma hayaliyle çıktık bu yola, hiç kimse boşanmak için evlenmezki yani demi?
6yıl boyunca eşimden tek bir kadınlık göremedim desem inanın yalan olmaz, cinsellik desen zaten 2 yıldır yok, öncesinde olduğu zamandada yüzeysel şeyler. şu 4 duvar evi yuva yapmak için tek bir çabasını bile görememek içimi parçalıyor.
Ben işim gereği ayın 15günü kadar şehir dışında olurum, olmadığım zamanlarda da evde olurum, eşimde akşam 6gibi eve gelir. Evde olduğum zamanlarda yemeği temizliği çamaşırı bulaşığı hep ben yaparım, helali hoş olsun bugün yaptım yarında yaparım. Ben yapmazsam o gün yemek olmaz, ben yapmazsam bok içinde otururuz.
Akşam eve geldiğinde 3 çeşit yemeği salatası hergün hazırdır. Ama o yedi yemeğini içti çorbasını yorgunum uykum var diye yıllarca hergün 8buçuk 9da uyumaya gitti. Bu zamana kadar ne giyiminden ne boğazından kestim, ailesinin yanında bir kere yüzünü düşürecek hareketi bırakın, onu yüceltmek için herşeyi yaptım. Yıllardır iş yerine ayda bir iki ayda bir çiçekler hediyeler yolladım. Hiç bir özel günü boş geçmedim.
Bunun karşılığında aldığım tek şey kuru bir teşekkür arkadaşlar sadece bir teşekkür. Saçını okşamak istedim, fönüm bozulur yapma dedi, saçım yağlanıyor etme dedi.
Dayanamadım, Ya kadın, bir kerede benim için süslen dedim, şu yatağa beni bir kerede uyku harici çağır dedim, o günler geçti carpediem bey dedi, o gün başıma yıkıldı dünyam ama işte insan kendine yakıştıramıyor benim başıma gelmez diye düşünüyor. Herşeye rağmen kaderim buymuş dedim boşanmak aklıma bile gelmedi, boşanmış erkek damgasını yakıştıramadım kendime.
Boşanma konusa geliş sebebimizde, bir gün yine yemek hazırladım akşam saati sofra hazırlıyorum, eşim arayıp annem yemek hazırlamış yemeğe çağırıyor dedi bende dedim ki ben hazırladım artık gel yiyelim akşam çay içmeye gideriz dedim, yok illa gitçez gitçez, akşam gideriz diyorum dinlemiyor. '' Ben anneme gidiyorum sen gelirsen gel dedi '' Dedim git, git ama gidersen sakın dedim bu eve bidaha gelme ''. Tabi akşam çıktı geldi kavga patırtı, arkadaşlar biz o akşam bir küstük 3 aydır küsüs. 1 ay önce boşanalım dedi ikinci kez dünyam yıkıldı, dedim öyle mutlu olacaksan tamam. Belki vazgeçer diye hiç bir şey demedim yatağımı bile ayırmadım, sırt sırta bile olsa beraber yattık..
Ben annem babamla konuştum boşanmamızı onaylıyorlar dedi gidelim mahkemeyi açalım dedi. Gittik anlaşmalı olarak açtık davayı, bu süreçte evi ayırmadık ama artık yataklar ayrıldı, 2 gün öncede gelerek özür dilerim ben vazgeçtim dedi, boşanıyor olmak beni çok üzüyor ama kalbim ve gururum çok kırıldı, yapıcı olmaya çalışan kendi aileme bireylerime saygısızlık gösterdi, nankörlük gördüm güvenim kalmadı bunları atlatıp çok mutlu olabileceğimizi düşünmüyorum, eğer şimdi boşanmazsak eğer eminim ki sadece ertelemiş olacaz. Yıllar sonra keşke boşansaydım demek istemiyorum.
Sizce ne yapmalıyım arkadaşlar nasıl davranmalıyım. Yalvarırım yol gösterin.
Edit : Arkadaşlar herkese tekrardan merhaba, biliyorum konu boş boğaz insanlar tarafından amacından saptırıldı ve ilgi maymunu biri tarafından ekşiye taşındı. Gerek yazdıklarıyla, gerek mesaj ile ulaşıp kendi hikayesini anlatarak gerek destek mesajlarıyla destek olmak isteyen cevap herkese teşekkür ederim.