Modern ebeveynler, gelecek nesilleri aşındırıcı cinsiyetten ve ırkçı klişelerden arınmış olarak nasıl yetiştirebilir? Çocuklar ilkokula başladığında cinsiyet ve ırk, ebeveynlerini engellemek isteyebilecekleri birçok şekilde yaşamlarını şekillendirir. Birinci sınıf kadar erken kızlar erkeklerden daha az olasıdır kendi cinsiyetlerinin üyelerinin “gerçekten, gerçekten akıllı” olduğunu düşünmek. Ve üç yaşına kadar, Birleşik Devletlerdeki beyaz çocuklar, kalıplaşmış klişeleri açıkça onaylıyorlar. Afrikalı-Amerikalı yüzler beyaz yüzlerden daha diktir.
Bu stereotipler çocukların inançlarından daha derine iner - bir çocuğun davranışını da şekillendirebilirler. Altı yaşına geldiğinde, kızların, olmaları gereken etkinlikleri seçmeleri erkeklerden daha düşüktür. gerçekten akıllıgelişimine katkıda bulunabilecek fen ve matematik başarısında uzun vadeli cinsiyet farklılıkları.
Bu tür küçük çocuklarda neden klişeler gelişir? Erken bilişsel ve sosyal gelişim profesörü olarak araştırmamın, dilin şaşırtıcı özelliklerinin şaşırtıcı özelliklerinin çocuğun dünyaya sosyal klişelerden bakma eğilimine nasıl katkıda bulunduğunu gösterdiğini gördüm.
Genelleme sorunu
Birçok ebeveyn, “erkekler matematikte iyidir” veya “kızlar lider olamaz” gibi şeyleri söylemekten kaçınarak çocuklarda klişelerin geliştirilmesini önlemeye çalışır. Bunun yerine, ebeveynler “kızlar yapabilir gibi” olumlu şeyler söylemeye özen gösterebilirler. istedikleri herhangi bir şey ol. ”
Fakat Araştırmamız Gelişen akla göre, bu olumlu ifadelerin bile olumsuz sonuçlara yol açabileceğini buldu.
Küçük çocuklar için, nasıl konuştuğumuz, söylediklerimizden daha önemlidir. Genellemeler, "Kızlar istedikleri herhangi bir şey olabilir", "Bronks'ta yaşarlar" ya da "Müslümanlar farklı yiyecekler yerler" gibi "olumlu ya da tarafsız" şeyler söyleseler bile, birinin nasıl bir şey olduğunu söyleyebileceğimizi söylerler. cinsiyetini, etnik kökenini veya dinini bilerek.
Araştırmamızda, yayınlanan Çocuk Gelişimiişitme genellemelerinin, iki yaş kadar küçük çocukları grupların bireysel insanlar arasında istikrarlı ve önemli farklılıklar olduğunu varsaymaya başladığını gösterdiğini belirledik.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bu çalışmada çocuklar, insanları kategorize etmek için yeni ve telafi edilmiş bir yolla tanıtıldı: “Zarpiler.” Yalnızca belirli kişiler hakkında açıklamalar duydukları takdirde (örneğin, “Konuşurken Fısıldayan Bu Zarpiler”) çocuklar, bireyler olarak insanlar, hepsi aynı etiketle işaretlenmiş ve benzer kıyafetler giymiş olsalar bile. Ancak bir genelleme ile aynı bilgiyi duyarlarsa (örneğin, “Konuşurken Fısıldayan Zarpiler”), “Zarpilerin” diğerlerinden çok farklı olduğunu düşünmeye başladılar. İşitme genelleştirmeleri, çocukları grubun bir üyesi olmanın üyelerin nasıl olacağını belirleyeceğini düşünmeye yönlendirdi.
In başka bir son çalışma, bu tür genellemeleri duymanın - hiçbiri olumsuz olmasa bile - beş yaşındaki çocukları daha az kaynak paylaşmalarına (bu durumda, renkli çıkartmalara) kendi sosyal gruplarının dışındaki üyelerle paylaşma yolunda bulduk.
Bu bulgular, duyma genellemelerinin, hatta olumlu veya tarafsız olanların, dünyayı sosyal kalıplaşmış mercekler aracılığıyla görme eğilimine katkıda bulunduğunu göstermektedir. Küçük çocuklar için önemli olan, tam olarak söylediği gibi değil, cümlenin şeklidir.
Gruplardan bireylere
Araştırmamız, çocuklar onları tanımıyor olsa da genellemelerin sorunlu olduğu anlamına gelir.
Küçük bir çocuk kulak misafiri olursa “Müslümanlar teröristtir”, çocuk Müslüman veya terörist olmanın ne demek olduğunu bilemez. Fakat çocuk hala problemli bir şey öğrenebilir - Müslüman olan kim olursa olsun, farklı bir insan. Müslüman olup olmadıklarını bilerek birinin neye benzediği hakkında varsayımlarda bulunmak mümkündür.
Özellikleri kullanan dil - genel iddialarda bulunmak yerine - bu sorunlardan kaçınır. “Ailesi İspanyol ve Bronx'ta yaşıyor”, “Bu Müslüman aile farklı yiyecekler yiyor”, “Bu kızlar matematikte harika”, “İstediğiniz her şey olabilir,” gibi cümle grupları hakkında genel iddialarda bulunmaktan kaçının.
Belirli bir dilin kullanılması, çocuklara kendi ve başkalarının genellemelerine meydan okumayı öğretebilir. Üç yaşındaki oğlum son zamanlarda birçok bayan gitaristi tanımasına rağmen “Erkekler gitar çalıyor” dedi. Bu beni rahatsız etti, çünkü gitar çalmakla ilgili ne düşündüğü önemli değil, çünkü bu konuşma şekli, cinsiyetin bir kişinin ne yapabileceğini belirlediğini düşünmeye başlaması anlamına geliyor.
Ancak bu gibi ifadelere cevap vermenin çok kolay ve doğal bir yolu vardır; Araştırmamız basmakalıp azaltmayı öneriyor. Basitçe, “Ah? Kimi düşünüyorsun? Kimin gitar çaldığını gördün mü? ”Çocukların aklında genellikle biri var. “Evet, restorandaki o adam bu gece gitar çaldı. Ve evet, büyükbaba da öyle. ”Bu yanıt, çocukları gruplar yerine bireyler açısından düşünmeye yönlendirir.
Bu yaklaşım, daha hassas genellemeler için de işe yarar - bir çocuğun “Büyük çocuklar kötüdür” veya “Müslümanlar komik kıyafetler giyer” gibi söyleyebileceği şeyler. Ebeveynler, çocuklara düşündükleri herhangi bir olayı düşünür ve tartışabilirler. Bazen çocuklar bu şekilde konuşurlar, çünkü genelleme yapmanın mantıklı olup olmadığını test ederler. Onları belirli bir olaya geri getirerek, onlara olmadıklarını söyleriz.
Her etkileşim sayar
Dilde bu küçük değişiklik gerçekten ne kadar önemli olabilir? Ebeveynler, öğretmenler ve diğer şefkatli yetişkinler çocukların duyduğu her şeyi kontrol edemezler ve açıkça ırkçı, cinsiyetçi veya yabancı düşmanlığı olan fikirlere maruz kalmak da çocuğun toplumsal normlar ve değerler hakkındaki görüşlerini etkileyebilir.
Ancak çocuklar, dünyadaki duygularını, yaşamlarında önemli yetişkinlerle dakikalarca konuşarak geliştirirler. Bu yetişkinlerin çocukları ile birlikte güçlü platformları var. Ebeveynler ve bakıcılar olarak, dilimizi, çocukların kendilerini ve başkalarını birey olarak görmelerini, kendi yollarını seçmekte özgür olmalarını öğrenmelerine yardımcı olmak için dikkatlice kullanabiliriz. Dilimizle, çevremizdeki kişilerin klişeleşmiş görüşlerini onaylamak yerine çocuklara meydan okuyan zihin alışkanlıkları geliştirmelerinde yardımcı olabiliriz.
Yazar hakkında
Marjorie Rhodes, Psikoloji Doçenti, New York Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = basmakalıp; maxResults = 3}