L'
WORD
ARALIK, 1915.
|Telif Hakkı, 1915, HW PERCIVAL tarafından.|
ARKADAŞLARLA ANLAR.
Hafıza kaybına ne sebep olur?
Hafıza kaybı, fiziksel ya da psişik ya da zihinsel bir nedenin sonucudur. Hafıza kaybının derhal fiziksel nedeni, beyindeki sinir merkezlerinde bulunan, duyuların kendi sinirlerinden geçmesini engelleyen bir bozukluktur. Açıklamak gerekirse: Optik sinir ve görme merkezi ve optik talaminin belirli kusurları varsa, bunların farklı “görme hissi” veya görme olan ile temastan çıkmasına neden olacaksa, o zaman bu kavrama ne de fiziksel kanallarını, zihin için duyudan etkilenen fiziksel nesneyi yeniden üretmek için kullanmayın. Eğer işitsel sinirin ve sinir merkezinin çarpması etkilenmişse, “ses duyusu” bunları kullanamaz ve bu nedenle görme duyusunun başarısız olduğu nesnenin veya sahnenin fiziksel sesini veya adını akla getiremez. Üreme, ve böylece görme belleği kaybı ve fiziksel nedenlerden dolayı ses belleği olur. Bu, fiziksel nedenlerden dolayı tat ve koku kaybını gösterir. Sinir merkezlerinde bir basınç, kafanda bir darbe, düşmeye bağlı ani bir sarsıntı, bozulmuş dolaşım, beklenmeyen olaylardan kaynaklanan sinir şokları, fiziksel hafıza kaybının hemen nedeni olabilir.
Merkezlerindeki sinirlerin fiziksel engelleri veya kusurları giderilmiş veya onarılmışsa, yalnızca geçici fiziksel bellek kaybı yaşanmıştır. Çıkarılması veya onarılması mümkün değilse, kayıp kalıcıdır.
Hafıza, fiziksel organizmanın herhangi bir kısmı tarafından veya bir bütün olarak fiziksel organizma tarafından tutulmaz. Yedi bellek sırası: görme hafızası, ses hafızası, tat hafızası, koku hafızası, dokunma veya his hafızası, ahlaki hafıza, “Ben” veya kimlik hafızası — Kasım'da “Arkadaşlarla Anlar”, 1915, sayı—Bir bütün olarak duyu-hafızayı oluştur ve hangisi kişilik hafızası? Duygu hafızasının her biri ve birlikte koordine edilen ve birlikte çalışan yedi hatıranın tümü, kişilik hafızasını oluşturur. Kişilik hafızasının iki tarafı veya yönü vardır: fiziksel taraf ve psişik taraf. Kişilik hafızasının fiziksel tarafı, fiziksel beden ve fiziksel dünya ile ilgilidir, ancak bunların algılanması ve hafızası psişik duyulardadır, fiziksel bedende ve duyu organlarında değildir. Kişilik hafızası, insan elemental, insan, duyularının ikisini veya daha fazlasını kendi fiziksel bedenindeki kendi duyu organları ile ayarlayıp koordine etmeyi ve bunları fiziksel bir nesneye odaklamayı başardığında başlar. Tabii ki, “Ben” duygusu, kendi özel duyu organlarına odaklanmış ve işleyen bir veya daha fazla duyuyla odaklanmış ve koordine edilmiş duyulardan biri olmalıdır. Birinin fiziksel dünyadaki varlığına dair ilk hafızası, “ben” kişiliğine dair algısının uyandığı ve bir veya daha fazla başka duyularıyla koordine edildiği, bir fiziksel nesneye veya olaylara odaklandığı zamandır. Bebek veya çocuk nesneleri görebilir ve “ben” duygusu uyanmadan ve görüp duymadan koordine edilmeden önce sesler duyabilir. Bu süre zarfında sadece hayvandır. Bebek görme, duyma ya da diğer algılamalar ile bağlantılı olarak “Ben” deyince düşünebiliyor ya da hissedemiyorsa ya da söyleyemiyorsa, insanın varlığı ya da kişilik hafızası başlar. Kişilik hafızasının fiziksel tarafı fiziksel bedenin ölümü ile sona erer, bu sırada insan duyuları ile temel element kabuğundan, fiziksel bedeninden çekilir ve organlardan ve sinir merkezlerinden kesilir.
Kişilik hafızasının psişik tarafı, kişilik hafızasının başlangıcıyla ya da öncesinde uyuşmalıdır. O zaman “ben” hissi uyanık olur ve kendini, tiryaki veya tövbe gibi bir ruhsal duyudan biri ya da birkaçıyla birleştirirdi ve bunlar ruhsal dünyanın fiziksel duyu organlarıyla ilişkilendirilirdi. ve fiziksel dünya ayarlanacak ve fiziksel beden ve organlarıyla ilgili olacaktır. Ancak, psişik kişiliğin kişisel hafızasının fiziksel tarafına uyarlanması yapılmaz ve psişik duyular genellikle insanda doğal olarak açılmaz. Psişik duyu-hatıraları, genellikle insanın fiziksel bedeni dışında ayırt edemediği veya varoluş hafızasına sahip olamayacağı, fiziksel organlar ve duyuların fiziksel nesneleri ile yakından ilişkilidir.
Kişilik hafızasının psişik tarafı fiziksel şeylere çevrilirse, psişik kişilik fiziksel bedenin ölümünden hemen sonra sona erecek ve kişiliğin hayatı ve işi sona erecek ve lekelenecektir. Böyle bir olay, kişiliğe bağlı zihin üzerinde bir boşluk veya leke veya yara izi gibi olacaktır. Duyular insanlığın iyileştirilmesi, şiir veya müzik, resim veya heykel veya ideal mesleklerin ideal arayışı ile ideal konularla meşgul olarak duyuların eğitimi ve geliştirilmesi gibi ideal düşünce konularına yöneldiğinde o zaman duyular kendilerini zihinlere göre etkilerler ve zihin ölümün ötesinde, üzerinde etkilenen ideal duyusal algıların hatırasını taşır. Kişilik ölümden sonra parçalanır ve kişiliğin fiziksel nesnelerle ve o yaşamdaki şeylerle bağlantılı olan özel anıları, bu kişiliği yapan duyuların parçalanmasıyla tahrip olur. Bununla birlikte, bu kişiliğin psişik duyumları zihinle bağlantılı ideal konularla ilgileniyorsa, zihin orada izlenimleri taşır. Zihin onun için inşa ettiğinde, yeni duyularından oluşan yeni kişilik, zihnin taşıdığı geçmiş kişiliğin hatıraları, sırasıyla, duyuları etkileyecek ve içinde bulundukları belirli konulardaki gelişimlerine yardımcı olacaktır. Geçmiş endişeliydi.
Geçmiş yaşamın ve önceki yaşamların hatıralarının kaybı, son ve önceki kişiliklerin kaybından kaynaklanır. İnsanlık, yedi kişilik-hafıza düzeninden başka bir belleğe sahip olmadığı için, bir insan kendini kişiliğinin duyularından, ne de o kişiliğe bağlı nesnelerden ayrı olarak bilemez veya hatırlayamaz. Geçmiş bir yaşamın hatırasını kaybeder, çünkü bir kişiliğin duyumları dağılır ve ölümle parçalanır ve bir sonraki yaşamda, kişiliğin ilgilendiği şeyleri duyu hatıraları olarak çoğaltmak için hiçbir şey kalmaz.
Bu hayata bağlı olan şeylerin kısmen veya tamamen kaydedilmesi, belleğin çalıştığı cihazın bozulmasından veya kalıcı olarak kaybedilmesinden veya bellek üreten temel varlıkların yaralanmasından veya kaybolmasından kaynaklanmaktadır. Görme veya işitme kaybı, göze veya kulağa verilen bir yaralanma gibi fiziksel bir nedene bağlı olabilir. Ancak görme denilen veya ses denilen varlık yaralanmadan kalırsa ve organın yaralanması onarılırsa, görme ve duyma yeniden sağlanacaktır. Ancak bu varlıklar kendi başlarına yaralandıysa, yaralanma ile orantılı olarak yalnızca görme veya işitme kaybı olmazdı, ancak bu varlıklar tanıdık oldukları manzaraları ve sesleri hatıralar olarak çoğaltamazlardı.
Hafıza kaybı, fiziksel nedenlerden dolayı olmadığında, duyuların kötüye kullanılması veya duyuların kontrolü ve eğitimi eksikliği veya duyu elementlerinin yıpranması, yaşlılığa neden olması veya zihnin olmasından kaynaklanır. Mevcut koşullara bakmaksızın düşünce konularıyla ilgilenir.
Cinsiyet fonksiyonunun aşırı düşkünlüğü görme denilen kişinin yaralanmasına neden olur; ve devam eden yaralanma derecesi, kısmi kaybın veya toplam görme hafızasının derecesini belirler. Kelimelerin kullanımlarının ve seslerin ilişkisinin dikkate alınmaması, ses duyusu olarak bilinmenin büyümesini ve gelişmesini engellemekte ve aldığı titreşimleri ses hatıraları olarak yeniden üretememektedir. Damak kötüye kullanımı ya da damak yetiştiriciliği ihmali tadı denir ve tadı farklılaştırmayı ve tadı hafızayı çoğaltmasını sağlar. Damak, alkol ve diğer sert uyarıcılar ve gıdadaki belirli tat çeşitlerine dikkat edilmeksizin aşırı beslenme ile kötüye kullanılır. Duygu hafızasının kaybı, görme ve ses ve tat duyularının hareketlerindeki düzensizliklerden, mideyi ve bağırsakların sindirilebileceklerinden daha fazlasını alarak veya sindiremeyeceklerini içine sokarak ortaya çıkabilir. Koku olarak adlandırılan kişilik, temelde bir varlıktır, manyetik olarak kutuplaşmış bir cinselliktir. Diğer duyulara zarar veren eylem düzensizlikleri, koku duyusunu depolarize eder ve odaktan çıkarabilir ya da etkisiz hale getirebilir ve bir nesnenin karakteristik özelliklerini ortaya koyamaz veya çoğaltamaz hale getirebilir; ve hazımsızlık veya yanlış beslenme, durgunlaşabilir veya düzensiz olabilir ve koku hafızası kaybına neden olabilir.
Bu belirli duyu-anıların kaybının sebepleridir. Genellikle hafıza kaybı olmamakla birlikte genellikle hafıza olarak adlandırılmayan hafıza kusurları vardır. Bir kişi belirli eşyaları almaya gidiyor, ancak mağazaya geldiğinde ne almaya gittiğini hatırlayamıyor. Başka bir kişi bir mesajın bölümlerini, ne yapacağını, ne aradığını ya da bir şeyleri nereye koyduğunu hatırlayamaz. Diğeri ise kişilerin, yerlerin veya eşyaların adlarını unutur. Bazıları evlerin ya da yaşadıkları sokakların sayısını unutuyor. Bazıları dün veya önceki hafta ne söylediklerini ya da ne yaptıklarını hatırlayamıyorlar, ancak erken çocukluklarında doğruluk olaylarını tanımlayabiliyorlar. Genellikle bu tür hafıza kusurları, yaş ilerledikçe donukluk veya duyulardan kopma belirtileridir; Ancak, bu tür yaşlılık ilerlemesi bile, aklın kontrolü ile duyuların kontrolünün eksikliğinden ve aklın gerçek bakanları olmak için duyuları eğitmemiş olmasından kaynaklanmaktadır. “Kötü hafıza,“ unutkanlık ”,“ dikkatsizlik ”, kişinin zihni kontrol edememesinin bir sonucudur, zihnin duyuları kontrol edebileceğini kontrol edemez. Bellek kusurlarının diğer nedenleri, zihni meşgul eden ve yapmayı amaçladığı şeyleri dışlamalarına ya da etkilemelerine izin verilen iş, zevk ve önemsemelerdir. Yine, zihin, mevcut koşullarla veya duyularla ilgili olmayan düşünce konularıyla meşgul olduğunda, duygular doğal nesnelere doğru dolaşırken, zihin kendisiyle meşgul olur. Daha sonra akılsızlığı, unutkanlığı izler.
Hatırlamamanın nedeni, hatırlanmak istediğinin ne olduğuna dikkat etmemenin ve emri netleştirmemenin ve hatırlanması gereken emri yeterli güçle doldurmamanızdır.
Hafızası diğer açılardan bozulmuş olmasa da, bir kişinin kendi adını veya nerede yaşadığını unutmasına neden olan nedir?
Kişinin adını ve nerede yaşadığını hatırlamamak, “Ben” hissini atmak ve görüş ve ses duyularını dokunuştan veya odak dışı bırakmaktan kaynaklanıyor. Kişilik hafızasındaki diğer duyulardan “Ben” hissi kapatıldığında veya kesildiğinde ve diğer duyular uygun şekilde ilişkilendirildiğinde, kişilik kimliğe sahip olmadan hareket eder - yani, takıntılı olmaması veya bulundurulmaması şartıyla. başka bir varlık. Böyle bir deneyime sahip olan, yerleri tanıyabilir ve kendisiyle ilgili olarak tanımlanması gerekmeyen sıradan şeyler hakkında konuşabilir. Ama bildiği ve unuttuğu bir şeyi ararken sanki kendini boş, boş, kaybolmuş hissedecekti. Bu bağlamda, kişi her zamanki sorumluluk duygusuna sahip olmayacaktır. Hareket ederdi ama görev anlamında değil. Acıktığında, susadığında içer ve doğal içgüdüler tarafından istendiğinde, hayvanların yaptığı gibi biraz yorulduğunda uyurdu. Bu durum, beynin, ventriküllerin birinde tıkanması veya hipofiz gövdesine müdahale edilmesi sonucu ortaya çıkabilir. Öyleyse, engel kaldırılınca “I” duygusu geri kazanılır. O zaman “ben” hissi tekrar ortaya çıkacak ve diğer duyulara odaklanacak ve o kişi bir kerede ismini hatırlayacak ve nerede olduğunu ve evini tanıyacaktır.
HW Percival