(güncellenmiş analizler Almanya’nın gaz ikilemi: demokratik değerler mi, ticari kâr mı? Şubat 1,2021)
1949’da Federal Almanya Cumhuriyeti’nin ilanından sonra, Alman entelektüeller genel olarak tüm dünyaya ve özellikle de vatandaşlarına, İkinci Dünya Savaşı ile ilgili tüm dehşetlerin, ilkesel olarak, yüksek kültürlü bir ortamda nasıl mümkün olduğunu açıklamaya çalıştılar. ve gelişmiş ülke. Sonuç olarak, “Almanya’nın özel yolu” (Deutscher Sonderweg) hakkındaki eski teori, iddiaya göre Alman tarihinin benzersiz özelliklerinden dolayı yeni bir ivme kazandı. Bazıları bu açıklamayı kabul ederken, diğerleri reddetti, ancak her halükarda Alman siyasetçilerin, işadamlarının ve kamuoyu liderlerinin bir kısmı, hayatlarındaki “özel bir yol” hakkındaki tezlerle gerçekten yönlendiriliyor.
En azından, bu Alman siyasetçileri parlamentoda, federal hükümette ve Mecklenburg-Batı Pomeranya federal devletinin liderleri arasında yönlendiren şeyin, Almanya’nın Avrupa kıtasındaki özel rolü olduğu izlenimine kapılıyor, Nord Stream 2 doğalgaz boru hattı projesini inatla destekleyen, Avrupa Parlamentosu’nun, birçok Avrupa Birliği üye devletinin, Fransa’nın (AB’deki ana ortak) ve Amerika Birleşik Devletleri’nin (NATO’nun ana ortağı) tutumunu şiddetle reddederek ).
NS2’nin nihai lansmanı, Avrupa gaz piyasasında herhangi bir AB vatandaşı için bir soru ortaya çıkaracak bir durum yaratacaktır. Yani, NS2 sayesinde Almanya, sistemine yılda 395 milyar metreküp gaz hacmi alabilecekken, tüm AB yılda yaklaşık 400 milyar metreküp tüketecek, Almanya’nın yurtiçi tüketimdeki payı 90 milyar metreküp olacak. Öyleyse, soru ortaya çıkamaz, ancak Almanya neden bu kadar büyük miktarlarda “mavi yakıt” almaya çalışıyor?
Bu sorunun cevabı var ve kulağa Alman hükümeti tarafından “enerji dönüşü” (Energiewende) kavramının uygulanması gibi geliyor. Bu kavram, Almanya’nın kademeli olarak fosil yakıt ve nükleer enerji kullanımından yalnızca yenilenebilir enerji kaynaklarının (RES) kullanımına geçişle uzaklaştığını varsaymaktadır.
Bu nedenle Almanya, RES’den elde edilen elektriğin payını 2030’da% 50’ye, 2040’a kadar% 65’e ve 2050’ye kadar% 80’e çıkarmayı bekliyor. Ayrıca bu konsept, tüm kömürlü termik santrallerin hızlı bir şekilde kapatılmasını sağlıyor. , nükleer santrallerin kademeli olarak kapatılması, sentetik gazların ve hidrojenin kullanımına ilişkin yeni teknolojilerin geliştirilmesi ve yeşil enerji kaynaklarına yapılan yatırımların genel olarak yoğunlaştırılması.
Dahası, AB lider ülkesinin konumundan yararlanarak ve muhtemelen Deutscher Sonderweg hakkındaki tezin rehberliğinde Almanya, Energiewende’yi tüm Avrupa Birliği’ne katı bir şekilde dayatmaktadır. Berlin, uzun vadeli Alman iklim politikası ve enerji stratejisinin Brüksel’deki Avrupa Komisyonu tarafından tamamen kopyalanıp benimsenmesini ve genel olarak tüm AB üye ülkeleri için bağlayıcı hale gelmesini sağlamaya çalıştıkları gerçeğini gizlemiyor.
Aynı zamanda, “enerji dönüşünün” başarılı bir şekilde uygulanmasına yönelik bir planın bazı ekonomik, teknik ve zamansal nüansları vardır. Almanya bugün kömürle çalışan elektrik santrallerini, yarın nükleer santralleri kapatıyor, yenilenebilir enerji kaynaklarına tam hakimiyet dönemi bekleniyor… yarından sonraki gün. Doğal olarak, pratik ve ihtiyatlı Alman politikacılarının ülkeye gelecek için bir tür enerji sağlaması gerekiyor. Doğal gaz arzındaki keskin artışta bir çıkış yolu buldular. Yani, gazın kömür ve nükleer enerji ile yenilenebilir enerji kaynaklarının yaygın kullanımı arasında bir tür köprü görevi görmesi amaçlanıyor. Bu nedenle Almanya, Rusya ile ortak NS2 projesini bu kadar inatla iptal etmek istemiyor!
Temelde Bayan A. Merkel’in Alman halkını (ve tüm AB’yi – uzun vadede) bir “yeşil cennete” sürüklemesi şaşırtıcı. Ancak bu hareket Mephistopheles tarafından inşa edilen köprünün üzerinde gerçekleşiyor ve bazı nedenlerden dolayı bu gerçek Almanya’da kimseyi rahatsız etmiyor!
Aynı zamanda Berlin, NS2’yi Paris, Varşova, Kiev ve Washington ile tartışırken, jeopolitik ve jeoekonomik alanlarda kesinlikle kişisel hedefler peşinde koştuğu için gerçekleri açıkça çarpıtıyor. Çevre dostu “yeşil” bir Avrupa yaratma çağrılarının arkasına sığınan Almanya, Rusya’dan gelen büyük ucuz gaz tedariki nedeniyle diğer tüm AB ülkelerinin üzerine çıkmaya çalışıyor. İkincisi, NS2 aracılığıyla pompalanan “mavi yakıt” için Almanya’ya şimdiden önemli ve uzun vadeli indirimler vaat etti.
Berlin, etrafındaki herkesi, yalnızca gerekli miktarda doğal gazı makul fiyatlarla sağlayanın Rusya olduğuna ikna ediyor. Bu bağlamda, Alman siyasetçiler ve işadamları, Avrupalılardan (özellikle Polonyalılar ve Ukraynalılar) ve Amerikalılardan Rusya Federasyonu’nun yayılmacı dış politikasına ve otoriter iç politikasına “gözlerini kapamalarını” göz yummalarını istemiyor.
Aslında Alman siyasetçiler açıkçası yalan söylüyor! Almanya, yalnızca demokratik olmayan ve NATO ile açıkça çatışan bir ülke olan Rusya’dan ek hacimde gaz alabiliyor. Bu nedenle, yatırımcılar (Alman, Hollandalı, Belçikalı ve diğerleri) birkaç yıldır federal hükümete, Almanya’daki sıvılaştırılmış doğal gaz (LNG) için dört terminalin inşaat projelerine finansman sağlamanın yanı sıra bağlantı maliyetlerini geri kazanmayı teklif ediyorlar. bu terminalleri ulusal gaz dağıtım ağına bağlar. Aşağıdaki tesislerin inşa edilmesi beklenmektedir:
-
Brunsbüttel (Schleswig-Holstein) – yılda 8 bcm’ye kadar yeniden gazlaştırma kapasitesine sahip bir terminal inşa edilecektir. Terminal 2023’te hizmete girecek;
-
Wilhelmshaven (Aşağı Saksonya) – Yüzer Depolama Yeniden Gazlaştırma Birimi (FSRU) biçiminde, yılda 10 bcm yeniden gazlaştırma kapasitesine sahip bir terminal. Çalışmalar 2022’de başlayacak;
-
Stade (Aşağı Saksonya) (Hamburg yakınında) – terminalin yeniden gazlaştırma kapasitesi yılda 12 bcm olacaktır (15 bcm’ye kadar artan kapasite ile). 2025 için devreye alınması planlanıyor;
-
Rostock (Mecklenburg- Batı Pomeranya) – yılda 300 bin metreküp kapasiteli küçük bir LNG transfer terminali planlanıyor.
Berlin, yukarıda belirtilen tesislerin inşasına karşı çıkmıyor, ancak federal fonları kullanarak erken inşaatlarına yardımcı olmak için acele etmiyor. Aslında, bu terminaller aracılığıyla gerçek LNG tedariği, federal hükümetin NS2 projesini kapatmasına ve Alman ekonomisini başarıyla karbonsuzlaştırmasına izin verebilir. LNG terminallerinin işletilmesinin ek bir bonusu, Almanya’ya “mavi yakıt” tedarikinin gerçek bir çeşitlendirmesi olacaktır, çünkü şimdi bile doğal gazın% 50’si Rusya’dan ülkeye giriyor (% 24’ü Norveç’ten,% 20’si Hollanda’dan ve Almanya topraklarında yaklaşık% 6 üretilmektedir). NS2’nin başlatılması durumunda, Almanya’nın Rusya’ya bağımlılığı doğal olarak daha da artacak.
Buna ek olarak, NS2 projesinden vazgeçilmesi, Almanya’nın hem Avrupa Birliği hem de NATO’daki ortaklarıyla ilişkilerini sürdürmesine izin verecektir. Belki de Almanlar, Avrupa Topluluğunun etkili siyasi kapasitesinin ancak iki temel ilkeye uyulması koşuluyla sağlanabileceğini savunan olağanüstü entelektüelleri Reinhart Koselleck’i hatırlamalıdır – eşitsizlerin eşitliği (yani, azınlık) ve uzlaşma yeteneği.