Metin Kondel
Jose Perreira portresi
Jose Saramago’nun yurttaşı olarak bir Jose Perreira portresi.
Trabzonspor’un Portekizli futbolcusu çocuksu ve güleç bir yüz ile bütünleşmiş naif bir ruha sahip. Profesyonel futbolcu ciddiyetinin hemen yanında muzipliğe meyledebilecek tatlı bir karakteri mevcut. Eşi Hintli bir müzik öğretmeni..
Kafkasya turunda onlara rehberlik eden Sercan’ın telefona sarılıp bana ettiği sözüydü; ‘’Ağabey, nereden bulaşmış bilemiyorum ama bu uşakta bir şekilde Türk kanı var!’’
Sercan’a cevabım gayet soğuk ve senyör bir lisanlaydı.
‘’O zaman hapı yuttuk!’’
Ama Türklerin televizyon tutkusunun aksine Jose Parreira kitap okumayı seviyor, kitaplara bayılıyor. Alışverişini ise öyle lüks plazalardan değil, sıradan birisi gibi halk dükkânlarından yapıyor.
Felsefesi ise basit; ‘’ Kenarda kalanlar kazansın!’’
İşin en tuhaf tarafı Jose Parreira Hintli eşiyle Portekiz’de tatil yaparken ‘’Burada canımız sıkıldı, gel ilk uçakla Trabzon’a gidip biraz eğlenelim.’’ fikrinde mutabık olmalarıydı.
Dahası Perreira bir maçta rakibin kendisine yaptığı faullere düdük çalmayan hakemin nihayet bir teselli faulü çalmasına her iki elini sallayarak ‘’faul yok hoca!’’ şeklindeki tavrı, sinir harbi içinde geçen bir oyunun içinde saniyelerle açılmış Türk usulü başka bir bahisti.
Son Rizespor maçında sarı kart cezalısı olmasına rağmen Noel tatili için bir an evvel ülkesine gitmek yerine bir fanatik gibi tribünlerden maçı izlemesi ve galibiyet sonrasında soluğu soyunma odasındaki arkadaşlarının yanında almış olması şampiyonluk yarışındaki Trabzonspor’u be Portekizli Perreira’yı daha ayrıcalıklı bir kişilik yaptığı kanaatindeyim.
Evet, birçok iyi futbolcu var Trabzonspor’da ama Jose Parreira gibi değişik ve Trabzon’un sosyal dokusunda sahici insan olarak mutlu olabileni çok az.