31.08.2010 - 18:12
Şili'nin kuzeyinde yerin yarım mil altında mahsur kalan madenciler ortamı ateşsiz bir cehennem olarak tarif ediyor. Sıcaklığın sabit olarak 30 derecede kaldığı San Jose Madeni'nde kurtarmalar için zaman gitgide azalıyor.
17 gündür dünyayla teması kesilen işçiler için girişilen kurtarma faaliyetlerinin iki ila dört ay arası süreceği tahmin edilirken dünyanın dört bir yanından Atacama çölüne gelen gazeteciler de bu mucizevi olayla ilgili haberler yapıyorlar.
Burada tek mesele yaşam ve ölüm değil; sabırlı olmak, direnç göstermek, umudu kaybetmemek ve kilo kaybıyla savaşmak gerekiyor.
En büyük mücadele akıl sağlığını korumak
Şu ana kadar madencilerin fiziksel olarak korunabildi. Açılan bir delik sayesinde dünyayla bağları korundu. 10 santimetrelik bu delik onlar için hassas bir göbek kordonu gibi; oksijen, yemek, su, ilaç, iletişim bu delik sayesinde sağlanıyor.
Yollanan diş fırçaları, biralar, 33 tane minyatür İncil, nikotin bantları (orada kibrit ve çakmak yakma şansları olmadığı için sigara içemeyen tiryakiler için), kart oyunlarının yanında, ihtiyaç halinde aşağıya gönderilmeyi bekleyen 'güvercin' lakaplı anti-depresyon ilaçları da var.
Uzun süreli mahsur kalmaya dair tecrübe sahibi NASA uzmanları ve Şilili denizaltı komutanları da durumla ilgili fikir veriyor ve önerilerde bulunuyor.
Hayatta kalmanın anahtarı umut
Şili Sağlık Bakanı Jaime Mañalich işçilerden beşinin duygusal olarak çok kötü durumda olduğunu söylüyor. Kendilerini izole eden ve kamera karşısına çıkmayı reddeden bu kişilerin yaşadıkları felaketin karşısında takındıkları tavrı da normal görülüyor.
İşçilere depresyona ve endişeye karşı ilaçlar verilse de yaşamak için en önemli şey umut. Mikrofonla ülkenin başkanı ile konuşup kurtarılma sözü aldılar. Bu duruma göre de umutlu olduklarını farz edebiliriz.
Dışardaki bütün çabaya ek olarak mahsur kalanların psikolojilerini iyi tutmak da kurtarma çalışmaları kadar önemli. Çalışan araçlar bozulabilir, hatalar yapılabilir ancak sonunda kurtarılacaklarını, tekrar gün ışığını ve sevdiklerini görebileceklerini bilmeliler.
Aşağısı 'Sineklerin Tanrısı' gibi değil
Madenden alınan ilk görüntülerde oldukça kötü gözüken madencileri görünce "Acaba insanlıktan uzaklaşıyorlar mı?" sorusunu sormak doğaldır ancak daha önceki göçük olaylarına bakınca gerginlikler ve hayal kırıklıkları yaşanssa da büyük bir düzen bozukluğu olmadığı görülüyor.
Zaten daha öncede belli bir düzen içinde çalışan ekibin ustabaşısı Luis Urzúa grubun başında bulunuyor. Göçükten sonra gereken yiyecek miktarını da hesaplayan o oldu. Madenin sağlık görevlisi de grubun doktorluğunu yapıyor.
En zor mücadele yukarı geri çıkınca başlayabilir
Kurtarma sürecinde iyi ve kötü anlar yaşanabilir ama başa çıkması en zor iki şey beklemek ve kilo kaybetmek olacak. İşçilerden 9'unun açılması planlanan kurtarma deliğinden geçebilmek için çok kilolu olduğu ve zayıflamaları gerektiği söyleniyor.
33 kişi yüzeye tekrar çıktıklarında hayatlarına nasıl devam edecekleri sorusuyla da baş başa kalacak. Medya milli kahramanlar yaratmaya çalışacak. Göçük altındaki anları yazdığı söylenen Victor Segovia kitap yazma teklifleriyle karşılanacak.
Bazıları hayata eskisi gibi devam edecek, bazıları bu tecrübeyi korkuyla hatırlayacak, diğerleri içinse yaşam değiştirici bir tecrübe olarak anılacak.