Ekonomik krizin etkilerini kimisi yüksek sesle ifade ederken, kimileri sessizce yakınmayı sürdürüyor. Eğrisi ve doğrusuyla konuşulursa, memleketin işçisinden çiftçisine herkes için yangın yerine döndüğünü söylemek mümkün. Zaten söylemeye de gerek yok. Bir avuç hali vakti yerinde olanların dışında hepimiz feryat ediyoruz.
Evsizlerin, barksızların, sokakta yaşayanların, bir kuruş geliri olmayanların yaşadığı dram da cabası. Bunun somut bir örneğini Seyhan İlçemizdeki Karasoku Mahallesi’nde bizzat tanıklık ederek gördüm. Kasaplar Çarşısı ve civarındaki otel demeye bin şahit isteyen yerlerde, ihtiyaç sahibi yurttaşlarımız kelimenin tam anlamıyla yaşama tutunmaya çalışıyor. Herhangi bir geliri olmayan, düzenli işi bulunmayan, gün bulup gün tüketmeye uğraşan bu insanlarımız, izbe, penceresiz, ısıtmasız, küçücük odacıklarda hayatını geçiriyor.
Nefes bile alınamaz yerlerde, bu insanlarımız ancak ve ancak Seyhan Belediyesi’nin gönderdiği sıcak bir lokma gelince karnını doyurabiliyor. O da olmasa ne yiyecek ne içecek hiçbir şeyleri yok. Allah’tan Karasoku Mahalle Muhtarının girişimleri sonucunda Seyhan Belediye Başkanı Akif Akay’ın talimatıyla bu bari var. Burada hem muhtara hem belediyeye sonsuz teşekkürler. Bu drama kayıtsız kalmadıkları, hayli anlamlı bu karınca kararınca destekleri için sağolsunlar. Ya o da olmasaydı? Düşünmek dahi istemiyorum.
Türkiye Cumhuriyeti, anayasada ifade edildiği gibi sosyal bir devlettir ancak bu insanlarımızı görünce maalesef bunun biraz lafta kaldığını söylemek mümkün. Kelimenin tam anlamıyla dram yaşayan bu insanlara, insanca yaşam için koşulsuz destek verilmesi gerekmez mi? Elbette, atılan adımlar, yapılan yardımlar var. Ancak insani açıdan yeterli değil. Görünen köy kılavuz istemez. Yetkililer gelsinler, kendi gözleriyle görsünler. Bırakın burada yaşamayı, bırakın burada oturmayı, sadece 5 dakika kokudan rahatsızlık duymadan durabilseler ne ala..
Gelin bu dramı bitirelim!