Derin hisler yaşamak için hiç geç değil ve hiçbir zaman erken de olmadı. Şimdi bakıyorumda , aslında üzüldüğümüz şeyler bir sihirli değnek deyince geçicek kadar ufak. Varlığını sevmemiz bile yeter bazı şeylerin , insanların. Bir insanın varlığını sevmeyi öğrendik ,biliyoruz. Ailemiz biz doğduktan varoluşlarını sevdiğimiz ilk insanlar. Büyüdükçe bu duyguyu anımsamayı unutuyoruz. Güvenemiyoruz. Kırılıyoruz. Yanlış düşünüyoruz aslında bir insanın önce sadece varlığını sevdiğinizde onun yaptığı davranışlar , hatalar sizi kıramaz , inciltemez. Çünkü siz onun varoluşunu seviyorsunuzdur. O sizin içinizde koskocaman bir aydınlık olur. Tabii , bizler hep beklenti içinde yaşayıp , bir şeyleri tüketmeyi severiz. Bu yüzden varoluşu sevmek bizim için anlık olsada, uzun yolda yürümek için önce bunu farketmemiz gerekiyor.
Arka fonda en sevdiğin şarkılardan biri ve karşında varoluşunu sevdiğin bir insan senin huzurundur. Ne bir söze , ne de bir kelimeye ihtiyacın var.
Sadece izle, izle ..Hayat bundan ibaret . Huzurlu bir kaç dakika.
Her şey bir anda nasılda değişebiliyor , atmayan kalbimizin bir anda attığını hissediyoruz. Kapalı sandıklarda kalan duygularımız yeniden ortaya çıkıyor. En güzeli de ne biliyor musun , tekrardan hissedebilmek. Adını bile unuttuğunuz duyguyu parmakların ucunda , saç köklerinde ve belkide içindeki karanlıkta duyumsamak.
Özlemişim dediğiniz her şey bir gün kapınızı çalıyor. Hiç beklemediğiniz bir anda , her şey üstünüze gelirken ve siz kaybolmuşken biri çıkıp geliyor . Diyor ki beraber kaybolurken kendimizi bulalım biz olalım . Tanrım ne büyük bir mucize. İnanmakta güçlük çekiyorum. Her şeyimi anlatan ben hayatımda ilk defa bir şey bozulacak diye korktuğumdan kimseye bir kelime edemiyorum.
Korkum kaybetmek
Korkum kendim
Korkum cesaretsizliğimden..
Korkumla beraber kollarımı açtım bekliyorum.Bu sefer kaçmayacağım , sancılarla kıvransamda bu sefer kolaya kaçmayacağım sadece olduğumda yerde kalsam bile yeterli.
Güzel şeyler için olduğum yerde bekliycem…
Yalnızlıklar ve yalnız insanlar adına konuşmak istiyorum bugün.Çok sevdiğim bir şarkıyı dinliyorum bilirsiniz belki ama bende saklı kalsın istiyorum. Kulağımda kulaklık ve klavye parmaklarımın ucumda , beynim yönetiyor şuan onları. Benim iznim olmadan komut veriliyor gibi hissediyorum.
Anlatacak çok şeyim varken kısa cümleler kurmaya çalışıyorum ama beceremiyorum sanki. Günün yorgunluğu bir atsam üstümden , çözülecek gibi dilim.
Evet, evet. Başlıyorum şimdi anlatmaya. Bugün hiç yapmadığım bir şey yaptım sırf birini görmek için evimden yarım saat olan uzaklıkta olan bir yere, uyanıp , kahvaltı bile etmeden ( normalde asla yapmam) yanına gittim ve söylediğim cümle çok klişe. Burada işim vardı ve sana uğradım. Sanırım ona ilk yalanımı söyledim. Olsun , belki ilerde bunun gerçeğini söylerim , kimbilir belki de söylemem.
İçimde kıpırtılar , korkular var. Anlam veremedğim gülüşmeler ve bir anda içime kapanmalar. O üç harfli ,tılsımlı kelimeyi söylemeyeceğim. Ama bu duyguların beni nereye götürüceğini merakla bekliyorum .Aynı zamanda endişe ve korku duyuyorum.
Bilmediğim bir yola çıkıyomuş hissi gibi , merak ve endişe duyguları en çok bunu çağrıştırdı bana.
Bilmediğim bir yoldayım ve gelecek günleri mısır ve kolamla izleyeceğim .Merak ederseniz , buradayım.
Görüşmek dileğiyle. Mutlu yarınlara..
Okuduğum bir kitapta şöyle diyordu ; Değerleriniz , hedeflerinizden daha önemlidir.
Gerçekten de düşündüğüm zaman çok haklı bir cümle. Yaşadığımız onlarca olayın içinde değerlerimiz yani tutumlarımız birçok olaya sebep oluyor ve yön veriyor. Biz hedeflerimize , hayallerimize tutumlarımızla yol alıyoruz veya vazgeçişimizi tetikleyen tutumlarımız oluyor.
Aldığımız yolda yaralanmak , hedefe ulaşmak , mutlu yada mutsuz olmak bir sonuçken ; o süreçte temkinli olmak , özverili olmak , dürüst olmak gibi tutumlar bizi bu sonuçlara ulaştıran değerlerimiz.
Aslında bakıcak olursak hedeflerimizi belirlerken bile değerlerimiz bir iç sesimişmiz gibi bizi yönlendiren , bize neyi yaparak bu yolu başarıyla sonuçlandırabileceğimizi kulağımıza fısıldayan.
Biz sadece bazen onun dinlemiyoruz ya da duyamıyoruz kafamızın içinde uçuşan düşüncelerden. Biraz o iç sesimizi dinlesek değerlerimizi belirlesek ve o yola çıksak takıldığımızda her taşta böyle düşmeyeceğiz , düşsek bile değerlerimizin yardımıyla tekrar ayağı kalkıcaz.
Demek istediğim şu ki hala değerlerini bulamamış ya da bulduysa bile onların sesini duymayı unuttuysak , kendimize onları hatırlatma vakti geldi.
Geceleri değerlerinize sarılarak uyuyun, sabah kalktığınızda onlara ihtiyacınız olucak.
Görüşmek dileğiyle..
Yaz akşamları ne kadar sevgi dolu geçer. Soğuk , tedirgin edici kış ayları gibi değildir insanlar. Daha samimi , daha sıcak ve en önemlisi bol kahkahalı , tebessümlü yüzler görürsünüz etrafınızda.
Peki bu yaz ile kışı ayıran bu özellikler. İnsanları da birbirinden ayırmaz mı? Belki siyahla beyaz kadar keskin değil. İnsanları ayırmasına bile gerek yok. Bence her insanın da içinde barındırdığı kışı ve yazı var.
Nereye dönsek ağlayanlarla karşılaşmadığımız gibi heryer de gülücük saçan insanlarda yok. İnsanlar heryer de ama aynı zihin içinde yaşamıyorlar.Şayet Dünyamızın bir zihni olsaydı ve herkes onun etkisinde yaşasaydı ilk başta söylediğim cümle geçerli olabilirdi. Fakat öyle bir durum sınırlar ötesi , ütopik bir düşünceden ibaret.
Ve sen benim zihnim olsaydın. Belki bunu okurken benimle dalga geçiyor olabilirdin veya ağlardın. Çünkü her zihin kendine ayrı özel bir beden ve ruhta yaşar , kendi şartları dolaylarında ve duygularıyla. İşte bu yüzden senin zihninin içinde bunu okuma diyen bir yaratık var bastırmaya çalıştığı ve eleştirdiği her şey ile seni üzen.Dinleme Ve Oku.
YANINDAYIM!
Görüşürüz.
Buradayım. Demek ki bir gün daha geçmiş hayatımdan.
Deniz aşırı ülkelerde olmalıydık seninle. Yokluğunda pis deniz kokuları geliyor sadece burnuma. Nefess.. Nefeseyim kendimle. Müzik tınıları , beynimde hep bir acıyı uyandırıyor. Ellerimden kayıp gidişini izliyorum. Vedalaşma olduğunu bilmediğim , son sarılmamız.Bilseydim eğer son kez çekiyorum kokunu içime, bir daha nefes almazdım üzerine. Ciğerlerim seninle dolu kalsaydı keşke. Bilinmez ve keşkeler var şuan yanımda. Oturuyoruz hep beraber seni düşünüyoruz. Ve hepimiz ortak bir noktada buluşuyoruz. Akıllarımızda tek bir soru var ; Özlemiş midir koku mu ?
Evet. Bugün ruh halim birazcık inişli , çıkışlı ve bu yazıyı yazdım. İçimden geldi. Görüşmek üzere.
Bir sürü kitap okudum , bir sürü yazı. Sonunda hep düşüncelerimin esiri olduğumu farkettim. Her zaman kitapta yazan şeyler doğru değildi elbette.Özellikle kişişel gelişim kitapları , yazarın kendi kişisel gelişimiydi genelde. Ama mühim değildi , bir cümle de olsa kendimde bir şeyler bulmuştum hepsinde.
Peki.. Bu kitaplar nasıl yaradı derseniz? Bence , sormayın. Bende bilmiyorum.Bir sürü cümle, bir sürü kelime , bir sürü öğreti ve daha birçok şey. Ama diyorum ya beynimde benden bağımsız küçük bir dünya kendi bağımsızlığını yaşatıyor sanki ruhumda.
Böyle dediğime bakmayın . hep bir karamsarlık , melankolik duygu durumum var. Her gün daha iyi oluyorum. Burası da bana iyi geliyor.
Yani sadece anlatmak istediğim , o kitapları okuyun okumayın demiyorum ama hobi olarak okuyun.
Huzurlu günler dinlerim. Görüşmek üzere.
İlk yazım ve gerçekten sadece hissettiklerimi yazıcam , çünkü bu benim günlüğüm.
Dönemimizin sıkıntısı içsel çırpınışlar , kayboluşlar diğer bir deyişle panik bozukluklar ve kaygı bozukluğu.Hoşgeldiniz Dünyama!
İlaçlar veriliyor , bir takım konuşmalar ama sonuç başladığımız yere dönmek .
Deniyorum , çabalıyorum bu karanlık kuyudan çıkmak için kendime şu cümleyi çok kuruyorum , sizde söylüyor musunuz kendinize? – Ben bunun üstesinden gelirim. Zor olsa da başarabilirim. Sonuçta imkansız değil bu durumda olan tek ben değilim. Ve üzerinden sadece 10 dakika geçiyor ve cümlem şu şekilde değişiyor. – Ama elimde değil , beni yöneten duygularım , düşüncelerim.
Ve ne yazık ki kendimi yönetemiyorum.
Bugün böyle hissediyorum . Her gün ama her gün buraya nasıl hissettiğimi yazıcam. Yarın görüşmek üzere.