23 Nisan'ı çocuklara armağan eden, ulu önder Mustafa Kemâl Atatürk onları geleceğimiz olarak belirlemiştir.
"Çocuklar geleceğimizin güvencesi "
"Büyük başarılar, değerli anaların yetiştirdikleri seçkin çocukların, yardımıyla meydana gelir "
"Çocuklar her türlü ihmal ve istismardan korunmalı, onlar her koşulda yetişkinlerden daha özel ele alınmalı"
Yüce Atamızın niceleşmiş sözlerinden alıntı yaptım sizlere. Çünkü ; her şey çocukluktan gelir. Bir hayat o çocukluğun üzerine kurulur ve şekillenir.
Uygarlığın, en önemli mücadelelerinden ilkinin, kadınların boyunduruk altına alınması ve çocukların sömürülmesine karşı verilen çabalar olduğunu düşünüyorum.
Batı ülkelerde, her iki durumda da çözüme ulaşıldığını görüyorum. Kadınlara gereken haklar verilmiş, çocuklarda yasalarca sömürüden korunmuştur. Birinci dünya ülkeleri mücadele ederek, çocukları ve kadınları refah seviyede yaşatırken, üçüncü dünya ülkeleri gelenek adı altında, kadın ve çocuklar için kölelik sistemine devam etmektedirler.
On iki, on üç yaşında dahi kız çocukları, ebeveynleri tarafından, geleneğimiz denilerek gelin edilebiliniyor lar. Sonrasında, sağlıkları hiçe sayılarak bir çok çocuk doğurtturuluyor, kocaları ve ailenin diğer fertlerine hizmet etmeleri, durmadan çalışmaları, kaderleri kendilerinden evvel, o eve yerleşen çocuklar, orta çağ karanlığında yaşam mücadelesi veriyorlar. Yasal olarak gidebilme imkanları olsa dahi, eğitim imkanı verilmemiş, meslek edindirilmemiş olmaları ve buna ek olarakta anne oluşları, evlatlarından kopamayışları, onlara bu kaderi bu cehennemi çekmeye mecbur bırakıyor.
Erkek çocukları içinde, durum pek farklı sayılmaz. Küçük yaşta bedenlerinin üstünde, ağır işlerde çalıştırılması, cinsel tacize tecavüze uğramaları her gün gördüğümüz duyduğumuz durumlardır.
Çocuklar gelinciktir, ıncecik nazlı gelincikler. Peki nasıl kıyılır bu gelinciklere, iş gücü ve cinsel bakımdan sömürülmesi dehşet verici değilmi dir ?
Bu büyük sorunun çözülmesi için, önce görmek ve hissetmek gerekir. Aslında hayat bize her zaman sorunun çözümünü sunar. Yeter ki yürekli olalım. Herkes bu acı sorunun bir ucundan tutmak zorundadır.
Sadece bir ömrümüz vardır. Bu ömrü yaşam koşullarımız elverdiğince en doğru şekilde yaşama gayretinde olmalıyız. Gayretimizin önceliği çocuklar olmalı.
İnsan inşaatı, çimentosu "sevgi" demiri, "sağlık" projesi "eğitim" olmalı. Böyle olmalı ki ; gelişmiş dünya ülkeleri seviyesinde halklarımızla yaşamalıyız. En güzel ülkeler bir amaç için bir araya gelindiğinde oluşur. Tabi ki ; bu amaç çocuklar ve kadınlar söz konusu olduğunda temel zaten oturmuştur.
"pesimist her fırsatta bir zorluk
Optimist her zorlukta bir fırsat görür"
Winston Churchill
Gelincikler için yazdığım şiir'imi gönüllerinize bırakıyorum.
GELİNCİK GİBİ
Bir çocuk var yine
Çocuk diyorum size
Varlığı anlamsız olsada bize
Gelincik gibi bir çocuk diyorum size
Mendili uzantışından
Burnunun donuşundan
Ellerinin yok oluşundan
Arabaların buğulu camından
Kendisisini tanımayışından
Bir çocuk var diyorum size
Gelincik gibi bir çocuk
Varlığı anlamsız olsada bize
Görkemli saraylara bakışımdan
Giydiğim kabandan
Hatta ayakkabılarımdan
Bana hayatımı sorgulatan
Kaybolurken araçların arasından
Figanımı lime lime olmuş
Hırkasına dolayan
Boncuk boncuk gözlerini
İçime taa içime bırakan
Aldığım nefesten utandıran
Gelincik gibi
Bir çocuk var diyorum bize.