Yazmadan uyuyamayacağım..
Cumartesi günü yorucu ama bir o kadar da keyifli bir gün geçirdik minik Kerem‘in 2. senesini doldurduğu güneşli bir günde yemyeşil bahçelerinde.. Bu hafta Alpay’ın şehir dışında olması sebebiyle Erin ve ben son üç gündür yalnızdık. Yalnız olmanın zor bir tarafı var evet ama bu zorluğu yazmak yerine beraber başbaşa papatya toplamanın ne kadar unutulmaz birkaç saat olduğunu, uyuduğu zaman dinlenmenin ve sonrasında beraber yine günü paylaşmanın nasıl büyülü olduğunu düşündüm dünden beri..
Günün benim için en önemli sonuçları Erin’in son zamanlardaki arkadaş ve ” bu benim” sorunsalının sorun olmadığını, hepsinin aslında aynı dönemden geçmekte olduğunu, müdahele etmediğimde herşeyin daha yolunda gittiğini anlamış bulundum. Evet oyuncağına sahip çıkabilir, vermeyebilir, istemediği kişi ile oynamayabilir ( istemediğim ve ayıp olmasın diye görüştüğüm kişileri düşününce buna en baştan hakkı olduğunu öğrenmesini diliyorum zaten ) , tek başına oynamak isteyebilir..ve bütün bunların hepsi son derece normal 2 yaşındaki bir çocuğun verdiği tepkiler olarak kabul edilebilir.. Bir de gördüğüm aslında anne-baba yokken yanlarında çok da sorun değil ne zaman ki onlardan birini görüyorlar o zaman başlıyorlar :=)
Son zamanlarda birkaç arkadaşının doğumgününe gitmemek durumunda kaldık çünkü Erin bir şekilde ” istemediğini” söylüyor ve yalnız kalmak istediğini belirtiyor. Kerem’in doğum günü için son dakikaya kadar sorarak gitmek istemesi üzerine katıldık. Bahçe olmasından dolayı en kötü ihtimalle gezeriz ve döneriz diye düşündüm. Doğru bir karar oldu.. en az sıkıntı ile hatta galiba sıkıntısız bile atlattık. Bundan cesaret dönüşte normalde “geçerken uğramanın” zor olduğu kuzenimize gittik.. burada da sorun yaşamadık. O mutlu ben mutlu ama çok yorgun evimize döndük.
Sabah saat 10:00’a kadar uyumuşuz beraber. Yorgunluktan kutlamalarımızı telefonla yaptıktan sonra öğlene doğru ben bayılma noktasına gelmişken çözümü yatağa girerek orada beraber sohbet etmekte buldum. Bir ara gözlerim artık iflas noktasındayken ” göbeğine yatimmii ?” diye soran oğluma “tamam” dediğimi hatırlıyorum..neden sonra gözümü açtığımda Erin göbeğimde ben yastıkta uyuyakaldığımızı fark ettim.. 2 saat devam ettik bu duruma. Babasını sayıklıyordu uyumadan önce son duyduğum” baba eve gelmedi.. baba işe de gelmedi.. ” dün de bahçede zaten herkesin babasına tacizde bulunuyordu ” sen gel kum oynayalım” diye.
Allah hiçbir evladı anasız babasız bırakmasın dedim.. tam da böyle duygu seli içindeyken amcası aradı.. amca baba yarısıdır dedik, hem iki tane var iki yarı bir tam eder..
Uyandığımızda ise Erin ilk cümle olarak bana şöyle dedi : ” ANNELER KUTLU OLSUN ANNECİM!!!” ( sabah anneanne ve babaanneye söyletmiştim telefonda yoksa anlamını bildiğinden söylediğini düşünmüyorum, kimbilir belki de bu sene biliyordur 🙂 )
Aslında yazmadan uyuyamam dediğim buydu ya…
Gözlerimde yaşlar sarıldım bebeğime..
Senin kokun bu dünyada eşi benzeri olmayan bir hediye benim için canım oğlum…