Belgrad’dan başlayıp Niş şehrini de içine alan uzun bir yolculuk ardından Üsküp şehrine varmıştık. Karnımız iyice acıkmış ve zaten yol boyunca Türk çarşısında yiyeceğimiz balkan köftelerinin hayalini kurmaktaydık. Vakit geçtikçe sabırsızlanıyor ve bir an önce merkeze gitmek istiyorduk.
Booking’den kiraladığım yere gittik ev sahibini beklerken bagajdan “ sadece üstümüzü değişecek birkaç şey alalım bavulları yukarı çıkarmakla uğraşmayalım da kısa sürede çarşıya gidelim ” düşüncesine girdik.
Neyse, düşüncemizi gerçekleştirdikten sonra hemen Üsküp kalesine gittik. Şans o ki kale bahçesinde müzik festivaline denk gelmişiz çok güzel bir ambiyansla karşılaştık, e tabi hal böyle olunca araca yer bulmak sıkıntı oldu. Sonunda çarşının üst kısmında bulunan Mustafa Paşa Caminin az ilerisinde Türkiye Büyükelçiliği’nin hemen 10 metre alt tarafında kalan yol kenarına park ettik.
Dipnot: Ülkemizin elçiliğinin orada olduğunu ben o an bilmiyordum, tüm hadiseler bittikten sonra öğrendim bunu. Yazının ilerleyen bölümünde anlatıyorum nasıl fark ettiğimi.
İşin ilginç yanı biz sırbistan plakalı bir araca sahip olduğumuz için millettin yaptığı gibi kaldırıma falan park etmeyelim şimdi çekerler ederler diye uygun bir yer aradık 10-15dk, nihayetinde dediğim yere koyduk aracı. Bir çok türk tur firmasının da otobüslerinin olduğu, 2 ülkenin büyük elçiliğinin olduğu ve insanların olsun araçların olsun devamlı geçtiği yerden bahsediyorum bu arada.
Çarşıda güzelce vakit geçirip İskender meydanını gezdikten sonra güneşi batırıp aracın yanına döndük ki yerde cam kırıklarını görünce başımızdan kaynar sular dökülmüşçesine bir şok yaşadık. Evet, aracın arka camı kırılmış, koltuklar indirilmiş ve 5 bavulumuzdan 3’ünün + laptop çantamın çalındığını fark ettik. Arkamıza park etmiş olan aracında izmir plaka oluşu kaderin bir cilvesi sanırım. Hala hatırladığımda kötü oluyorum, gerçekten yabancı bir memlekette böyle bir durum yaşamak hiç iyi bir tecrübe değildi.
Şoku atlatıp internetten polisin numarasını buldum ve aradım, durumu anlattım nerede olduğumu sorduktan 2 dk sonra polis aracı geldi. Bu ne hız! Meğerse emniyet binası da 200 metre ilerideymiş! Yani demem o ki bu kadar işlek bir yerde olayın başımıza geleceği varmış. Arka koltuktaki cam kırıklarını temizledikten sonra emniyete gittik polis eşliğinde. Memur içeride işlemler ile uğraşırken ben de bir yandan kiralama şirketini aradım ve olayı anlattım. Balkanlarda 17 gün isimli gezi notumda da belirtmiş olduğum gibi SurPrice araç kiralama firması 2 yıldır tecrübe ettiğim ve güvendiğim bir şirket. Ama önemli olan bu tarz bir durumda ne olacağı, bana ne kadar yardımcı olacakları idi. Kaldı ki 2016 seyahatimde firma bana özellikle Arnavutlukta kötü şoförlerin dikkatsizliğinden birçok müşterisinin mağduriyet yaşadığı, yan aynalarının sorumsuz kişilerce kırıldığı, lastiklerin patlatıldığı gibi uyarılarda bulunmuş ve full+full kasko almamı önermişlerdi. Bu sene de onlar bana bir şey demeden ben bu talepte bulunmuştum, çünkü yabancı bir ülkede böyle bir hadisenin getireceği lojistik, psikolojik ve maddi sıkıntılarını yaşamak istemiyordum ve iyi ki de öyle yapmışım!
Nasıl bir şok ve moral bozukluğu yaşadıysam yanlışlıkla firmanın Yunanistan sorumlusunu aramışım 🙂 Tekrar hatırlatayım firma balkanlarda en geniş hizmet ağına sahip kiralama şirketi (o bilindik firmaların hepsi hava civa uyarıyım ve fiyatları oldukça fahiş). Beni ilgili kişiye aratacağını söyledi ve hemen Sırbistan sorumlusu tarafından geri dönüş sağlandı. Yaşadığım olaydan dolayı üzüntülerini ifade ettikten sonra benden adres istediler. Artık saat akşam 11 falan olmuştu ve o saatte açık servis olmadığı için yarın sabah erkenden Makedonya temsilcilerinden birinin aracı teslim alıp 1 saat içinde camı yaptırıp hiçbir ek ücret alınmadan geri teslim edileceğini söylediler. Biraz olsun rahatlamıştım.
Şimdi artık çalınan eşyalarımı düşünebilme vaktim gelmişti. Tek beni üzen şey laptop’un çalınmasıydı. Kişisel bilgilerimin gitmesi bir yana hastalarımla ilgili tüm veriler gitti. Resimler, muayene bilgileri, ders notları gibi bizzat kendimin tuttuğu tüm datalar artık yok olmuştu. Yapacak bir şey yoktu elbette. Tüm olayı dinleyenlerin verdiği ilk tepki gibi “ verileri yedeklemiş olsaydın keşke harici bir diskte ” diye siz de aklınızdan bu cümleyi geçiriyorsunuzdur belki şuanda. Elbette yedeği vardı lakin onu da yanıma almıştım çünkü laptop’un dahili hafızası oldukça azalmıştı. Ve ben bu gezide birçok hatıra depolayacağım için yer açabilmek adına yedek diski de yanıma almıştım. Çalınan bavullardan birinin içinde o da vardı ve artık yedeklerine de sahip değildim.
Polis memuru geldi ve zabıt tutmak için beni çağırdı. Üsküp gibi bir başkentin emniyet binası bu kadar kötü ve eski olamaz! Eşyalar nuh nebiden kalma resmen, her yer bakımsız ve tozlu. Neyse klasik tutanak mantığıyla benden Türkiye’deki adres ve iletişim bilgilerimi aldıktan sonra kendince bir rapor tuttu ve çalınan eşyalarımdan maddi değeri olan şeyleri kendimin yazmasını istedi.
İmzalayıp çıktık odadan. Bunlar yaklaşık bir yarım saat sürdü ve bana bundan sonra dikkatli olmam gerektiğini böyle hırsızlıkların Üsküpte yaygınlaştığını ve kendilerinin de artık yetişemediğini söyledi. Aracı açık ve işlek yerlerdeki otoparklara park etmemi ifade etti. Bu arada İngilizce konuşan 1 memur vardı ve o da çok iyi bilmemekteydi dolayısıyla işlemlerim totalde 2 saat sürdü. Fakat tutanağın imzalanması 3 gün sürebilirmiş ve ben bu süre boyunca başka yere ayrılamazmışım, sonrasında tutanağın bir örneğini almam gerekiyormuş! Bana bunları ifade eden memur o anda tatil planımın içine ettiğinden habersizdi tabi.
Fırsat bulduğum bir sırada ev sahibini aramış ve haber etmiştim. Ertesi gün yola çıkacaktım çünkü ve evi boşaltmam gerekiyordu ama sağ olsun kendisi bana “ sen yarını düşünme ve istediğin kadar kal ” dedi ve üzüntümü paylaştı, gelip beni almak istedi ama ben aracı kullanabileceğimi ifade ettim.
Olayı yaşadığımda ilk aradığım yer polis değildi aslında Türk Büyükelçiliğini aramıştım, fakat o saatler mesai dışı olduğu için açan kimse olmamıştı.
Sonunda işlemler bitmişti ve eve gitme vaktiydi. Polise bu kırık camla nasıl gideceğimi ve eğer bir polis denetimine yakalanırsam durumu nasıl ifade edeceğimi sordum. Sistem üzerinden sizin notunuzu düştüm ve böyle bir durumda herhangi bir cezai yaptırıma uğramayacağımızı ifade etti.
Ertesi gün surprice makedonya sorumlusu dediği saatte geldi ve aracı aldı servise götürdü. Yaklaşık 1.5 saat sonra camı yenilenmiş bir şekilde getirdi. Çalınan bavullar sonrası giyecek çok az eşyamız kalmıştı ve ne de olsa birkaç gün daha buradayız diye düşünerek tüm alışveriş merkezlerine gittik. Aralarında en fazla önereceğim Skopje City Mall. Konuyu dağıtmadan devam ediyorum.
Tabi bir yandan hem ben hem babam sürekli büyükelçiliğimizi arıyoruz ama açan yok telefonu ve sinir oldum. Facebooktan hesaplarına girip oradan son attıkları post’a durumumu anlatan bir yorum bıraktım ve beni acil aramalarını kendilerine ulaşamadığımı belirttim. Hal böyle olunca kalkıp gitmeye karar verdik. Google amcamız sağ olsun bizi elçilik diye götürdüğü yer Türkiye Cumhuriyeti Konsolosluğu çıktı! (resimde gerçek yerlerini paylaşıyorum) Oradaki güvenlik görevlisi arkadaş bizi oldukça samimi karşıladı ve durumu duyunca ciddi anlamda üzüldü fakat burasının değil elçiliğin bu konulara baktığını ifade etti. Nerede diye sorduk ve Üsküp kalesinin oradaki Mustafa Paşa Cami’nin üst kısmında olduğunu ve Türk bayrağını göreceğimizi söyledi ki evet tam da olayı yaşadığımız yerin 10 metre yukarısındaki sokakmış ama çapraz tarafta kaldığı için biz görmemişiz.
Türk Büyükelçilik
Türkiye Konsolosluk
Yola çıkmış giderken nihayet babam elçiliğe telefonla ulaşabilmişti! Durumu anlattı ve oraya doğru yolda olduğumuzu ifade etti. Bu tarz durumlarda bir şey yapamadıklarını söylemişler ama gitmeye kararlıydık. Ne demek biz bir şey yapamayız??! Stresli ve gergin dakikaların ardından elçilik önündeydik. Demir kapı kitli ve kapının ardında 2 tane çalışan olduğunu düşündüğümüz adam durmakta. Esmer kısa boylu tıknaz olan ayakta dikilirken, orta boylu sarışın eli yüzü düzgün olan ise bir vatandaşla yerel dilde konuşmakta idi. Apar topar esmer olana durumu anlattık ve gayet rahat bir şekilde “ ee biz ne yapabiliriz ki kardeşim ” dedikten sonra elindeki sigarayı tüttürmeye devam etti ve oldukça laubali tavırla lafımızı bitirmemizi beklemedi bile. Biz senin ülkenin vatandaşıyız böyle kötü bir tecrübe yaşamışız, tabi ki ilk başvuracağımız makam sen olacaksın ve benim tüm haklarımı koruyacak hukuki desteği saylayacak hatta gerekirse bana konaklama için yardımda bulunacaksın! Adamdaki gevşekliğe ve ettiği lafa bakarmısınız. Hele hele nedir o demir parmaklarının ardından dinlemek bizi içeri almamak, sen bir aç bakalım kapıları bizi al içeri oturt insanca dinle, umurunda olmasa bile ilgileniyormuş gibi yap en azından.
Derin bir nefes alıp sakinleşiyorum
Neyse tam adama laf edecekken diğer adam devreye girdi ve “ öncelikle hoş geldiniz, siz telefonda konuştuğumuz kişiler misiniz ” dedi. Nihayet insanlığa dair bir parıltı görmüştük. Geçmiş olsun dileklerinden sonra pasaportlarımızın çalınmadığını duyunca “ bu çok iyi yoksa baya uğraşacaktık ” dedi ve bizi sabırla dinledi. Lafımız bitince kibar bir dille maalesef ki pek bir şey yapamayacaklarını hatta 6 ay öncesinde elçilik bilgisayarının çalındığını ve hala ulaşamadıklarını kendilerinin de bu durumlarda yetkilerinin kısıtlı olduğunu bize insanca ifade etti. Fakat yazının ortalarında belirttiğim gibi polisin bize tutanak imzası çıkana kadar kalma zorunluluğumuz gibi bir şeyin olmadığını söyledi, istediğimiz yere istediğimiz bir ülkeye gidebileceğimiz söyledi. Ve eğer istiyorsanız sizin yerinize tutanak kağıdınızı biz takip eder ve alırız siz daha sonra bizden alabilirsiniz dedi. Almazsak sorun olur mu dedik, açıkçası çalınan eşyaların bulanacağını pek zannetmem dolayısıyla tutanak imzalanmasını beklemeniz gerekli mi size bırakıyorum bu sorunun cevabını dedi.
İşte tek istediğimiz buydu sadece! Mantıklı bir açıklama ve sorunumuzu paylaşabilmek. Ne o havalar artistliskler falan, zaten canımız sıkkın iyice damarımıza basıyordu saygısız herif.
Daha keyifli bir yazıda görüşmek üzere,
Sevgiler…