Enflasyon rakamlarının açıklanması ile ekonomide istikrarın sağlandığı iddia eden sadece Hazine ve Maliye Bakanı sayın Berat Albayrak kalmıştır.
Enflasyonun düşüş nedeni ekonomide sağlanan istikrarın değil, alım gücünün bitmesidir.
Merkez Bankası’nın enflasyon hedeflerini aşağıya çekmesi kendisine sunulan koltuğu sağlamlaştırmaktan öte bir anlam taşımamaktadır.
Kasım ve aralık aylarında yine TÜİK tarafından düşük açıklanacak olan enflasyon oranları, işçi ve memura yapılacak zam oranlarını da direkt olarak etkileyecektir.
Gündelik yaşamdaki fiyat artışları açıklanan enflasyon rakamlarının yüzde 40-50 oranının üzerinde bulunmakta; kağıt üzerinde düştüğü ilan edilen oranlar ile sokaklar aynı doğrultuda değildir.
Vergi ve harçlara yüzde 22.5 zam yapılırken, memur ve emekliye takdir edilen zam oranı ise yüzde 4 tür.
Vatandaşın yüzde 20’sini teşkil eden yüksek gelirli kesimler, lüks tüketim ürünlerine harcamalarını yönlendirmekte iken geriye kalanlar sadece günlük zaruri gıda gereksinimlerine harcama yapabilmekte; bunun için de pazarlarda fiyatların düştüğü akşam saatlerini tercih etmektedir.
Enflasyondaki düşüş nedeni tüketimin kısıtlanması, talebin azalmasıdır.
Gramla, kavun ve karpuzda dilimleme metodu ile satışlar başlamıştır.
Dar gelirli ailelerin, memur ve emeklilerin yaşam standartları dibe vurmuştur.
Kahvaltı ve bakliyat ürünlerindeki fiyat artışlarını, hangi ekonomik gerekçeler gösterilerek enflasyonun düşüş trendi ile izah edilebilir?
Üretici ve tüketici arasındaki fiyat makası gittikçe artış kaydetmektedir.
Çünkü üreticinin girdi maliyetleri sürekli yükseliş trendindedir.
Geçen yıla göre mazot, ilaç ve gübre fiyatları yüzde 100 artarken ve ekim sahaları gittikçe azalırken, TÜİK vasıtası ile enflasyonun düştüğünü ilan etmek ‘bu kurumda yetkilileri aldatıyor mu?’ sorusunu akla getirmektedir.
Emekçilere yapılacak zam oranlarının kısıtlanması adına suni frenler ile fiyat ayarlamaları yapmaktan geri kalmayan ekonomi yönetimi, zaman içinde inandırıcılığını yitirmekte; ekonomi yönetimine olan güveni sarsmaktadır.