BALTI halkı, üç yüz yıldır yeraltında yaşayarak, yerüstünde Lider’in önderliğinde verilen savaştan korunuyordu. Ancak, Uroboros kutlamalarında tören yılanı kendi kendini yutunca tuhaf olaylar yaşanmaya başladı: Yeraltında bilinmeyen dilde konuşan bir aile bulundu; ampuller eriyip aktı ve Yaşlı İD gençlere, içlerinde gizli, eksik parçalarını hatırlattı. Belki de artık genç İD’lerin gizemlerle dolu yerüstüne çıkma vakti gelmişti…
Lina’nın düz çizgilerle başı derttedir. Yaya geçitlerinin, otobanların çizgilerini çizen babasının işi, tüm hayatlarına yansımıştır. Aile üyeleri çizgili kıyafetler giymekte, evin ortasından bir çizgi geçmekte, her şey dümdüz biçimlenmektedir. Okulun ilk haftasında da Lina’nın karşısına çizgiler çıkması, bardağı taşıran son damla olur. Bahçıvanın torunu Âdem’le birlikte, insan eliyle yapılmamış, dümdüz bir çizgi aramaya başlarlar. Acaba doğada böyle bir çizgi bulmak mümkün müdür?
Yatağında dönüp duran bir çocuk, kaçan uykusunu bulmak için yollara düşmüş. At, ayı, yarasa, flamingo… Daha neler neler… Bütün komşuların kapısını tek tek çalmış. Üstünde pijamalarıyla sokak sokak gezen ve gözlerinden uyku akan bu çocuk, acaba nerede uyumuş?
Bir yanda Genişler’in kenti Lata’da yaşayan Şlopgen; diğer yanda Darlar’ın kenti Şiba’da yaşayan Dara. Birbirinden habersiz iki çocuk. Genişler’in Lata’sında hayat yirmi top dondurma gibi; Darlar’ın Şiba’sındaysa her şey solucan gibi ince ve uzun. Eski bir kitap ve festivalde kendini gösteren bir gölge, Şlopgen’le Dara’nın dikkatini çekince olan olur! Yaşamlarının ve kentlerinin sınırını belirleyen yüksek duvarın ardında ne vardır acaba?..
ÇGYD 2011 Yılın En İyi Çocuk Öyküleri Kitabı Jüri Özel Ödülü’ne değer görülen kitapta çoğunlukla “komik dede” Ahmet Bey’in başrolde olduğu birbirinden eğlenceli on üç öykü, günümüzde özlemi duyulan aile neşesine, yaşama sevincine tanıklık ediyor. Yalın üslubuyla dikkati çeken yazar, öykülerinde özellikle nesiller arası iletişim, aile bağları, yaşama sevinci gibi kavramları içtenlikle işliyor.
Yaralı bereli, yaramaz oğlan, ailesiyle birlikte, kayalıklardaki deniz fenerinde yaşıyordu. En iyi oyun arkadaşları, köstebeği Arpacık’la yılanı Zilli’ydi. Oğlanın babası, aile geleneğini sürdürüyor, gemilere yol göstermek için, her gece aynı saatte fenerin ışığını yakıyordu. Fenerin ışığı, yaramaz oğlanın en sevdiği şeydi. Ama bir gün postacı kapıya öyle bir zarf getirdi ki, ailenin dünyası allak bullak oldu. Yaramaz oğlan, fenerin ışığına ne diyeceğini şaşırdı!..
On dokuz yaşındaydı ve insanlardan kopmuştu. Ne buluşmak istiyordu onlarla, ne de karşılaşmak. Konuşup yanlış anlaşılmaktansa, yazının güvenli ritmini tercih etti. Kapısını kapadı, kalbini açtı. Böyle böyle başladı mektup yazmaya. Kimseye söyleyemediklerini herkese anlattı. Günlerce, haftalarca, aylarca… Ve sonunda, hiç beklemediği birine yakalandı!