Vardır var olmasına da aslında ülkemizin tanımını biraz değiştirmenin, yeni nesillere farklı öğretmenin zamanı gelmiştir. Nasıl tarif edebiliriz bilmiyorum ama memleketimiz için şunları söyleyebiliriz belki... Normal ülkelerde 3-5 senelik gündemi 3-5 saatte yaşayabilir, ertesi gün hayatınıza aynı şekilde devam edebilir, bugünün kahramanlarını yarın hain olarak görebilir, dünyada her şeyden anlayabilir ‘ulemaları’ bir çatı altında görebilir, adrenalin bağımlısı olabilirsiniz.
Yine o ‘birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğumuz’ günlerdeyiz. Bugünkü tüm kötülüklerin sebepleri, güzel olan her şeyi elimizden alanlar, iğrenç sonuçların günahkarları o ihtiyaçlarımızın sorumluları yine bizleri kocaman bir krizle başbaşa bıraktı! Normale göre değil de en anormale göre yasa yapanlar, normalleri tüm güzel alanlardan soğutanlar bugün gelinen noktaya çözüm ararken, aslında kaybedilenin insanlığımız, vicdanımız olduğunun bile farkında değiller. Hala erteleme, öteleme, devlet gücüyle böbürlenme, ayrımcılığı daha da keskinleştirme peşindeler. Ve biz bu kadar abukluğun içinde bir yandan da futbol izlemekteyiz. Hangimizin ailesinde her renkten insan yok ki! Ama işte her rengi birbirine savaştaki düşman bayrağından öte şekilde düşmanlaştırdılar. Yarın, bugün masa başında, eyyamla, ahkamla, işlemeyen kanun-kuralla düzelmez bunlar. Ama deneyin bakalım, biraz daha kurcalayın, koca bir labaratuvar haline getirdiğiniz memleketi.
Ve hadi hızlı bir geçiş, karşınızda Konya-Trabzon maçı! Konya özellikle evinde, seyircisiyle bir başka oynuyor. 90 dakika boyunca coşkulu, hak ederek, üstelik Trabzon’u tutmayı da bilerek oynadı. Erkan ve Mehmet’siz Trabzon, fırtına etkisinden çok uzakta. Organize olamıyor, Cardozo doğru isimlerle ya da sistemle oynamıyorsa boşuna oynuyor. Sonuç kaçınılmazdı. Trabzonspor ders çıkarması, Konyaspor da alkışlanması gereken bir maç daha çıkardı.
Sıradaki haber yükleniyor...