Geçenlerde bir filmin tanıtımını yaparken televizyonda yaptığım bir röportajı gördüm. İçinde doğum sonrası depresyonla ilgili deneyimim soruldu ve izledikçe korktum. 'Bir kabustu' veya 'Bir kara deliğin içindeymiş gibi hissettim' gibi şeyler söyledim. Ama gerçek hislerimi ifade etmeye bile başlayamadım. Ekranda çok birlikte görünüyordum, o yüzden tamam, sanki her şey kontrolüm altındaymış gibi. İzledikçe, aklıma geldi. Doğum sonrası depresyonla yaşadığım sıkıntıyı, bu ışıkların parıltısı altında doğru bir şekilde aktarabilseydim, büyük olasılıkla hiçbir şey söylemezdim. Mülakatı yapan kişiye derin ve derin bir kayıp ifadesiyle bakardım.
Düğünümden yedi gün sonra hamile olduğumu öğrendim. Ailemle balayındaydım. Uzun hikaye - ama evet, balayımı tüm ailemle paylaştım. Kahraman bir kocam var! Hamilelik testini yaptıktan sonra, gösterge işaretinin görünmesini beklerken kağıt şeridi tuttum ve “Hamile olmalıyım! yapacağımdeğilhamile değilsem tamam ol. ' 25 yaşımdan beri garip bir düşünceydi ve kocam ve ben 30'lu yaşlarımıza kadar bir aile kurmaya niyetimiz yoktu, ama ince şerit maviye döndüğünde neşeyle havaya sıçradım.
Hamile olmayı sevdim. Evet, altı ay boyunca her gün kustum ve evet, çatlaklar (ve hala) müstehcen. Ama içimde büyüyen bu yeni hayatla geçirdiğim her ana değer verdim. Kocam ve ben tek yatak odalı dairemizden zar zor karşılayabileceğimiz bir 'aile' evine taşındık. İzledik Köpeklere Fısıldayan Adam Teriyerimizi yoldaki bebek için alıştırmak için. Aileye ve arkadaşlara çocuk yetiştirmeyle ilgili sonsuz sorularla biber yaptık. Kustum, kilo aldım ve biraz daha kustum ve teraziyi 200 poundun üzerinde devirerek son aya güven ve mutlu bir beklentiden başka bir şeyle girmedim.
Doğal bir evde doğum için hevesle planlamıştık. Ve dürüst olmak gerekirse, yaptığımıza sevindim. Doğal emek acı vericiydi, ancak evde olduğum için, eşim ve ebeveynler her adımda yanımdaydı ve hastaneye gitmeme neden olan komplikasyonlar ortaya çıktığında bile oğlum tıbbi müdahale olmadan doğdu.
Çoğunlukla birisinin oğlumu bana verdiği anı hatırlıyorum ve sevinç çığlıkları duydum ve babamın 'Bryce, sen inanılmaz bir annesin!' Ve daha sonra…
Hiçbir şey değil. Hiçbir şey hissetmiyorum.
Aşağıdaki olayların anıları bulanık. Anestezi olmadan dikiş atılmama rağmen aniden ağrı hissetmeyi bıraktığımı hatırlıyorum. Oğlumu onu kucaklayan ve kulağına fısıldayan kocama verdim, “Dünyaya hoş geldiniz. Burada her şey mümkün. ' Bunu yazarken bile, 25 yaşındaki kocamın bu yeni insanı, oğlunu ilk kez kucağında tutan ve defalarca 'her şey mümkün' dediği nezaketini anımsamaya başlıyorum. Oğlumuz uykuya dalmadan önce hâlâ bu sözleri her gece söylüyor.
Yine de doğum yaptıktan sonraki o anlarda hiçbir şey hissetmedim. Biri beni oturmaya teşvik etti ve yavaşça tek tek arkadaşları ve aileleri ziyaret etti. Bazıları ağlıyordu, diğerleri neşe içinde. Cam gibi gözlerle, yeni oğlumuz hakkındaki izlenimlerini kibarca dinledim. Benim hiçbir izlenimim yoktu.
Doğum yaptıktan kırk dakika sonra eve dönmeyi seçtim. Yürümek zor ve acı vericiydi, özellikle de Motrin IB'yi inatla fırlattığım için, doktor beni oğlumla birlikte bulunma yeteneğimi engelleyeceğinden korkmam için çağırdı.
Benim için emzirmek doğum yapmaktan daha acı vericiydi. Ve bir emzirme danışmanının yardım teklif etmesine rağmen, kendimi yetersiz hissettim. Vazgeçmeyi reddettim, kendimi mümkün olan her şeyi yapmaya zorladım, böylece oğlum hiçbir takviye olmadan sadece anne sütümü tüketecekti. Uyuyordum, zar zor uyuyordum, her zaman ya emziriyordum ya da pompalıyordum ve asla takılmadım. Ara sıra birkaç dakikalığına sürüklendim, ancak 'ne pahasına olursa olsun beslenmek' kararı bana iyileşme, hislerimi keşfetme alanı, dinlenecek zaman bırakmadı.
Oğlumuz doğduktan beş gün sonra, kocam bir film çekimi için ayrılmak zorunda kaldı, bu yüzden annem ve en iyi kız arkadaşım, o sırada esrarengiz bir şekilde 'o' olarak adlandırdığım 'Theo' nun ve benim yanımda yatağında uyuyorlardı. biz ona isim vermiştik. Bunu bir işaret olarak almalıydım.
Yalnız kaldığım ilk geceyi çok iyi hatırlıyorum. Doğumdan bir haftadan az bir süre geçti ve sütümü nasıl etkileyebileceğinden korktuğum için Alleve'i bile almayı reddettim. Theo yanımda uyandı ve emzirmeye başlamam gerektiğini biliyordum. Dikişler yüzünden, bir santim bile hareket etmek vücudumu yırtarak acıdan hançerler gönderdi. Oturmaya çalıştım ama sonunda pes ettim ve minik oğlum ağlarken kıpırdamadan yattım. 'Burada, yeni doğan oğlumun yanında yatarken öleceğim. Bu gece gerçekten öleceğim. '
Bu şekilde hissettiğim son zaman değildi.
O zamanlar neye benzediğimi hatırlamak benim için tuhaf. Duygusal hafıza kaybı yaşıyor gibiydim. Gerçekten ağlayamadım, gülemedim ya da hiçbir şeyden etkilenemedim. Oğlum da dahil çevremdekilerin iyiliği için, öyle davrandım, ama ikinci hafta tekrar duş almaya başladığımda, kontrol edilemeyen hıçkırıklarla üstümden su akarak banyonun mahremiyetinde gevşemeye başladım.
Ebeyi bir kontrol için ziyaret ettiğimde, bana bir anket verdi ve duygusal durumumu anlayabilmesi için olayları 1-5 arası bir ölçekte derecelendirdi. Kendime mükemmel bir puan verdim. Günlük 'duş arızalarıma' rağmen, gerçek hislerimi kabullenmeden önce aylar geçti.
Theo doğmadan önce 80 kiloluk kilo alımım konusunda iyi bir mizah içindeydim, ama şimdi bundan utanıyordum. Emzirmede başarısız olduğumu hissettim. Evim berbattı. Korkunç bir köpek sahibi olduğuma inandım. Korkunç bir oyuncu olduğumdan emindim, doğumdan sadece birkaç hafta sonra çekmeyi planladığım bir filmden korktum çünkü senaryoyu okuyacak kadar odaklanamıyordum. Ve en kötüsü, kesinlikle çürümüş bir anne olduğumu hissettim - kötü değil, çürük bir anne. Çünkü gerçek şu ki, oğluma her baktığımda ortadan kaybolmak istiyordum.
Her ne kadar anlayışlı, sezgisel ve hassas bireyler beni kuşatmış olsalar da, “mutlu yeni anne” konusundaki uyuşmuş performansım herkesi kandırıyor gibiydi. İnsanların endişelenmeye başlaması, 'duş arızalarım' açıkta tezahür etmeye başlayana kadar değildi.
Bir öğleden sonra en iyi arkadaşım beni yatak odamın zemininde Theo yanımda beşikte uyurken buldu. Öğleden sonraydı ve henüz yemek yememiştim çünkü yemek yemek için alt katta nasıl yürüyeceğimi bulamayacak kadar bunalmıştım. Arkadaşım, 'Bryce,' dedi kafası karışmış bir şekilde, 'yemek hazırlarken yardıma ihtiyacın olursa, bana sor.'
'Kendime bakamazsam oğluma nasıl bakabilirim?' Ağladım.
Kocam bir televizyon dizisi çekmeye başladı ve akşam geç saatlerde eve döndüğünde onunla kapıda karşılaşırdım, öfkeyle titreyerek, “Duvara çarptım ve içinden geçtim ve daha ileri gitmem gerektiğini hissediyorum. '
Yardım etmek için ne yapabileceğini sorardı, ama yapabileceği hiçbir şey olmadığını bildiğim için ona küfürler haykırdım, birlikte olduğumuz yedi yıl boyunca hiç yaşamadığı davranışlar.
Perişan ve endişeli, bana her şeyi çözeceğini söyledi, endişelenmeme gerek olmadığı konusunda beni temin etmeye çalıştı. Bir plan yaptı ve ben de eşimin, arkadaşlarımın ve ailemin desteğiyle ebeme döndüm. Sonunda sorularını dürüstçe yanıtlamam gerektiğini anladım ve bunu yaptığımda, bir homeopatik tedavi planı önerdi, beni bakımımı denetleyen doktorumla yeniden bağladı ve beni şiddetli doğum sonrası depresyon teşhisi koyan bir terapiste gönderdi.
Önümüzde zorluklar olmasına rağmen, yavaş yavaş iyileştim. Olduğu gibi, çektiğim bağımsız film, bir kadının kendi çılgın sanrılarının derinliklerine daha da derinlere düştüğünü anlattı. Bu deneyim tesadüftü, sadece gerçek hislerime yeniden bağlanmama yardımcı olmak için üzerinde çalışmam gereken materyaldi. Ayrıca, günde 12 ila 18 saat çalıştığım ve çoğunlukla geceleri çekim yaptığım için, Theo'nun bakımına yardımcı olmak için çevremdekilere güvenmek zorunda kaldım. O haftalarda kritik bir değişim oldu.
Bir arkadaşım beni annelerden oluşan bir 'pow-wow' a davet etti (yine de bir çadırda) orada anneliğin zorlukları ve sıkıntılarından bahsettik. Yanımdaki kadın “doğum sonrası inkar” ifadesini icat etti ve onun hikayesini duymak kendi hikayemi anlamama yardımcı oldu. Kendi hayal kırıklıklarımdan biraz kopuk ve anlaşılmaz bir şekilde bazılarını paylaştığımda, Theo'nun bir annede hak ettiği şeyi ölçememe duygumu bir kadın yanıt verdi, “Büyümeleri uzun zaman alıyor. Nasıl bir anne olduğunu keşfetmen için zamanın olacak. ' Başka bir kadın Brooke Shields'ı okumamı önerdi ' Aşağı Yağmur Geldi . ' Kitabı bir ifşaydı.
Sonra bir gün evimde en iyi arkadaşım ve kız kardeşimle oturuyordum ve birdenbire bu ani yaz hissine kapıldım. Onlara söylediğimde bana merakla baktılar ve biraz kıkırdadılar. Duygularımı daha iyi tarif etmenin daha iyi bir yolunu aradım, 'Bilmiyorum, sadece bu hisse kapıldım ... sanki her şey yoluna girecek gibi.'
Depresyonum düzeliyordu. O günün ilerleyen saatlerinde, en yakın arkadaşlarımdan birini düğün törenimizi yapan ve Theo’nun doğumunu videoya kaydeden kişiyi gördüm. Bana baktı ve bir ritmi atlamadan, 'Arkadaşım geri döndü' dedi. Gülümsedim. 'Bir buçuk yıldır' The Borg 'tarafından kaçırılmış gibisin ve şimdi geri döndün.'
Borg uzaylı bir türdür Yıldız Savaşları işgal ettiği bireyin zihnini ve ruhunu ele geçirir. Kurbanlar, kendi ölümlerinden tamamen habersiz, duygusuz robotlar olarak tasvir edildi. Arkadaşım bunu söylediğinde kahkahayla uludum - Theo'nun doğumundan önce yapmadığım bir şey. Derinlemesine doğru olan bir şeyin farkına varıldığında ortaya çıkan bir tür kahkahaydı.
Doğum sonrası depresyonu tarif etmek zordur - bedenin, zihnin ve ruhun, çoğu kişinin bir kutlama zamanı olduğuna inandığı şeyin ardından kırılma ve parçalanma şeklini. Röportajımı televizyonda izlediğimde, yaşadıklarımı, pek çok kadının yaşadıklarını samimi bir şekilde paylaşamadığım için utandım. Sık sık korkuyorum, sadece bu nedenle sessizliği seçiyoruz. Ve sessiz olma tehlikesi, yalnızca başkalarının sessizlik içinde acı çekeceği ve bundan dolayı asla bir bütün hissedemeyeceği anlamına gelir.
Doğum sonrası depresyona hiç katlanmamamı ister miydim? Kesinlikle. Ama deneyimi reddetmek, kim olduğumu inkar etmektir. Hala olabileceklerin kaybının yasını tutuyorum, ama aynı zamanda yanımda duranlara, yardım istemekten asla korkmamamız gerektiği dersine ve hala kalan yaz hissine derin şükran duyuyorum.
Not: Ben bunu yazarken şu an 3 buçuk yaşındaki küçük oğlum üst katta uyuyor. Bu gece onu yatağa yatırdığımda, doğrudan gözlerimin içine baktı ve 'Theo ve Anne bir elmanın iki küçük bezelyesi!' Dedi. Bu ifadeyi nereden öğrendiğine dair hiçbir fikrim yok, ama orada oturup kıkırdayarak ifadenin mucizesi üzerimde kaybolmadı. Bu doğru. Her şeye rağmen, Theo ve ben bir elmanın içinde iki küçük bezelyeyiz.
-Bryce Dallas Howard son zamanlarda rolleriyle tanınan bir aktris Alacakaranlık: Eclipse, Örümcek Adam 3 , ve Terminator Kurtuluş, ve olağanüstü performansı için Sevdiğin gibi . Hollywood'da kocası ve oğluyla yaşıyor.