Eskiden en azından rüyalarım vardı, uyuduğum zaman kavuştuğum. İsteklerim vardı. Mesela biri beni anlasın, düşüncelerime ortak olsun istiyordum. Uzaktan kumandalı araba, tren seti vb bir şeyler bir şeyler… İstiyordum.
Gördüğüm rüyaların çoğu gerçek hayatta yaşadım gibi gibi. Zaten ben öyle aşırı rüyalar görmedim hiç. Biri beni anladı. Anladı ama pek umursamadı. Neyse… Anlaşılmak, oyuncak vb isteklerimin çoğunu da gerçekleştirdim. Zaten öyle çok ağım şahım bir isteğim olduğunu da düşünmüyorum.
Yani nasıl desem mutlu oldum ben. Bir yere kadar yaptıklarımla hep mutlu oldum. Her zaman ben yaptım dedim. Fakat şimdi büyük bir boşluk gibi. Ne istediğimi bilmiyorum sanki. Nasıl davranacağımı, ne yapacağımı, ne alacağımı, ne düşüneceğimi yada ne düşünmem gerektiğini bilmiyor gibiyim.
Bilmiyorum belki hava soğumuştur, belki çekilmektedir kanım. Zaten birazdan otobüs gelir, biner giderim…
Şu aranıp duran korkak ellerimi tut benim. Tuttukça güçleniyorum, kalabalık oluyorum.
İşte bilmiyorum… Bir isteğim, bir zevkim kalmadı ya. Ama şunu biliyorum en azından, artık anlaşılmak istemiyorum. Birisinin aklıma girip, beni tanımasını istemiyorum. Açık açık ağzıma gelen küfürleri direk suratlarına vurmak istiyorum. Birde şunu istemiyorum, artık bir grubun üyesi olmaya zorlanmak, o grubun yaptığı şeyleri yapmaya zorlanmak, eğer yapmazsam bir sorunum mu var diye köşeye çekilmek istemiyorum.
Kaçamak ışıklardan, şeker kamışlarından. Gözlerimi al kurtar, durmadan harcadığım…