Ne Seninle Ne Sensiz, Benimle
Kıskançlık, korkular, sitemler, öfke, kompleksler… Aşk ne kadar kirlenebilir? Şartları olan, beklediğimiz, bir gün bize ihtiyacımız olanı verirler ümidiyle bir kenara çekildiğimiz aşkları konuşuyoruz.
Ama bu hayatta bizi şaşırtan çok az şey var, özlediğimiz şeyin bizi bekleten bir aşkın elinden asla gelmeyeceğini çabucak tahmin edebiliyoruz.
Sonra gölgeler gelir, 7 bela, bin kötülük, hüzün, yorgunluk ve hayal kırıklığı. Ve yaptıklarında, ilerlememizi engelleyen ve kendimizi terk etmemize neden olan en mutlak ıssızlık hüküm sürer.
Esir doğmadık, tutsak edildik
Üzücü gerçek şu ki , engelleyen ve yok eden çılgın aşkları geliştirmek için duygusal zemini gübreliyoruz . Yabani otları yolumuzdan kaldırmıyoruz ve bunun sonuçları var. Önce kendi içimizde gerçek sevgiyi geliştirmezsek, onu başkalarında aramaya meyledeceğiz. Bu, sağlıksız ilişkiler bile kurmamıza neden olabilir.
“ Yalnız ve sensiz olmaktansa seninle kötü olmayı tercih ederim ” diye düşünebilir birçok insan. Bu şekilde yalnızlık korkusuna, kendimizle nasıl olunacağını bilememeye ve hatta mutlu olmayı hak etmediğimizi düşünerek bir seçim yapıyoruz . Bu son düşünce, birçok toksik ilişkinin altında yatar. Kendine karşı düşük düzeyde bir sevgi ve empati, bizi mutlu eden birini hak etmediğimiz bilinçaltında o zehirli sevgiyi aramaya yol açar.
Tersi yönde hareket etmezsek üzüntü ve umutsuzluktan kurtulmamız mümkün olmayacaktır. Gözlerini kapatmamak daha iyidir. Bir şeyler ters gittiğinde, basitçe bilinir, algılanır ve çevrede hissedilir.
Ne özgürlük sevgisizliktir ne de bağlılık sevgidir
Gerçekte, ilişkileri ve aşkı anlamanın yolu çok görecelidir. Özgür bir ruh olmayı istemek, aşktan vazgeçmek anlamına gelmez. Aynı şekilde, karşımızdaki kişiyi çok sevmemize rağmen gerçekten zehirli ve acı veren ilişkiler vardır.
Gurur, unutkanlık veya basitçe dikkatsizlik nedeniyle kaybedilen birçok aşk hikayesi vardır. Ama bugün aşkın kara dulu tarafından zehirlenen ilişkilerden bahsediyoruz: duygusal teslimiyet.
Bu yüzden aşk ne seninle ne de sensiz olduğunda, onu terk etme ya da geri dönüştürme zamanıdır. Başka bir deyişle, her ilişkide kişinin kendi duygusal sağlığı hakim olmalıdır. Sevgiyi hissetmek yerine hakim olanın bağlanma olduğu bir nokta gelir. Yani, diğer kişinin bağımlılığı ve ihtiyacı. Partnerimizi mutluluğumuzun nedeni olarak etiketler ve bundan onu sorumlu tutarız. Kimsenin bizi mutlu etmek gibi bir zorunluluğu olmadığı için bu yaklaşım tamamen yanlıştır.
Özgürlük, karşındakini koşullandırmadan, nasıl olması gerektiğini söylemeden olduğu gibi sevmektir. Aynı zamanda özgürlük içinde sevmek, zamanı geldiğinde onu serbest bırakmak anlamına da gelir. O kişiye ihtiyacınız olduğunu düşünebilirsiniz, size birçok şey getirebilirler, ancak bazen göz bağını çıkarmanız ve bunun duygularınızı rahatsız ettiğini anlamanız gerekir.
Aşk acıtmayacak kadar kendini sevmiyorsun
Bu doğru, ihtiyacımız olmayana kadar kendimizi sevemeyiz. Birbirimizi sevmeye ve anlamaya olan bu içsel ihtiyaç, biri ya da bir şey bizi başarısızlığa uğrattığında ortaya çıkar, çünkü ancak o zaman eksikliklerimizi görürüz.
Hak etmeyen bir aşk için her şeyimizi verdiğimizde birbirimizi sevmeye başlarız. Gururumuza dokunmak, iç sevgimizin kıvılcımlarını yakar. Neyi başaramadığımızı sorgularız, kendimize nasıl daha iyi hissedebileceğimizi ve nasıl ilerleyeceğimizi sorarız. Başka bir deyişle, kendini sevme kalpten değil kafadan girer.
Bize iyi gelmeyeni bırakmanın yarattığı hüzün ve boşluk hissi, bize olabilecekleri ve olmayanları, olmak istediklerimizi ve gelmediklerimizi sunan özlemin bir yansımasıdır.
O hüznü korkmadan içeri alırsan, seni kesin kurtuluşa, bağımsızlığa, direnişsiz, kıskançlıksız, sitemsiz ve suçluluğu kirletmeyen bir hayata götürecektir.