Eyvallah…
Yürüyüş Yolu’nu her gün binlerce kişi adeta park gibi kullanıyor.
Ne güzel…
Bu durum aynen devam etmeli.
Malum, artık seçim atmosferine giriyoruz.
İzmit’te siyasi partilerin miting yapacağı alan yok.
Kent Meydanı bile küçük.
Ne yapacaklar?
Geçmiş yıllarda seçim dönemlerinde Yürüyüş Yolu’ndaki curcunayı hatırlayın.
Siyasi parti bayrakları, pankartlar, megafonlu grupların sloganları...
Yine böyle olmasın!
Olmamalı.
En azından çınarlara çivi çakılmamalı, ip gerilmemeli.
Şu bizim çınarların çektiğini kimse çekmemişti.
Kimi gelir gövdesine satılık, kiralık ev ilanı asar.
Kimi karşılıklı ip bağlar, pankart gerer.
Kimi mağazasının tanıtımını yapmak için tarihi çınarları ışıklı elektrik kablolarıyla çevirir.
Ne yazık ki, kimsenin kılı kıpırdamaz.
…
Oysa bu kentin yakın tarihine tanıklık edip de hayatta kalan tek canlılar, çınarlardır.
Çınarların gövdesine çakılan her çivi, insan bedenine çakılmışçasına acı verir.
Zaten bizim çınarlar yıllardır beton kuşatması içinde can çekişiyor.
Çınarlara baktıkça, İzmit’in eski zamanlarını hayal etmek mümkündür.
…
Şöyle yüz yıl kadar öncesine gidelim.
İzmit, denizin kıyısında, yeşillikler içinde bir Anadolu kasabası.
Zaten o yıllarda çekilmiş fotoğraflarda bu durum açıkça görünüyor. Yüz yıl öncesinin İzmit fotoğrafına deniz tarafından bakarsak:
Denizde mavnalar.
Arka planda iskele, tersane, kırmızı tuğlalı, kübik çatılı depolar…
Daha arka planda Akçakoca Mahallesi. İki katlı, cumbalı Türk evleri. Aralara serpiştirilmiş konaklar…
…
Ağaçlar ise bu fotoğrafın en temel unsurları. Her sokakta, her evin bahçesinde ağaç var.
Bağçeşme henüz bugünkü gibi bir çam ormanı olmamış. Yüz yıl önce Bağçeşme’ nin çamları henüz fidan.
İzmit fotoğrafına bir de şehir içinde bakarsak:
Mutlak surette demiryolu…
O fotoğrafta asıl gözden kaçan unsur; çınarlar…
Demiryolunun her iki yanına, belirli aralıklarla dikilmiş çınarlar…
Henüz fidan seviyesindeler. Boyları daha iki-üç metre.
Yüz yıl önceki o fotoğrafa bakıp, bu çınarların bir asrı devirip bugüne gelebileceğini kim düşünebilirdi?
Bugün Yürüyüş Yolu’na binlerce çiçek, fidan ekildi. Bunların büyük bölümü ezildi, koparıldı.
Ama yüz yıl önceki hemşerilerimiz, şehrin en işlek ve yegane caddesindeki fidanları gözü gibi korumuş. Zamanla İzmit’imizin sembolü haline gelecek fidanlar büyümüş, asırlık ulu çınar olmuş. Üstelik de “Korunması Gereken Tabiat Varlığı” statüsüne girmiş. Anıtlar Yüksek Kurulu, İzmit’in çınarlarını anıt ağaç olarak tescil etmiş. Böylece bu dev ağaçların tahrip edilmesi, izinsiz budanması, kesilmesi önlenmiş.
…
Yürüyüş Yolu’nda özellikle çınarları rahat bırakın.
Bu kentin en masum canlıları, o çınarlardır.