ERDEMLE KIRBAÇLANAN KADIN
Ajda Pekkan sevgisinin, yalnızca şarkı ve albümlerle sınırlı kalması mümkün değil elbette; sayısı epeyce olan filmler de, her Ajda Pekkan hayranının ilgi alanına giriyor. Benim de öyle. Televizyonda denk geldiğinde hiç kaçırmam bu filmleri, defalarca seyretmiş olsam bile bir daha bakarım. Eşi benzeri olmayan bir eğlence sunmakta bu filmler; üstelik Superstar, büyük bir kısmında şarkı söylemeyi de ihmal etmemiş, çoğunlukla plak haline gelmemiş şarkılar...
Bu şarkıları keşfetmek, yeniden dinlemek de ayrı bir keyif. Adı, yanılmıyorsam “Babamız Evleniyor” (Vahi Öz’ün her gece Ajda Pekkan’ın çalıştığı bara dadanması üzerine, oğulları Tamer Yiğit ve Süleyman Turan tarafından kurtarılmaya gayret edilmesini anlatan film) olan filmi belki bin kere seyrettim. Super Kanal çok sık gösteriyor bu filmi ve barın şantözü rolündeki bizimki, Sezen Cumhur Önal’ın sözlerini yazdığı ve Sacha Distel vasıtası ile Türk Popunun en önemli şarkılarından biri haline getirilen “Kime Derler Sana Derler”i söylüyor olduğu için her seferinde ekrana yapışırım. Yüzlerce plak yapmış birinin bir tek Sezen Cumhur Önal şarkısını bile plak olarak kaydetmemiş olması çok ilginç.
Bu filmi görmeden önce, Ajda Pekkan’ın, ısrarla bundan kaçınmış olacağını düşünmekteydim. Ama böyle değilmiş demek ki, filmlerde söylemiş ve her niyeyse 45’lik haline gelmemiş işte. Elimin altında video olmasına rağmen bu filmi bir türlü kaydedememiş olmam da ayrıca tuhaf, belki de beceriksizlik. Her seferinde bir şey çıkıyor. Ya elimin altında boş video kaset olmuyor, ya yanlış bir düğmeye basıyorum ya da ben “bu sefer yetiştim işte” deyip kayıt yaptığımı sanırken, beta / VHS / VCD Player aletleri arasında dolanıp duran kabloların biri yerinden çıkmış olduğundan vuslat yine bir başka sefere kalıyor...
Superstar’ın son filmi olan “Harun Reşid’in Gözdesi” konusundaki şanssızlığım ise daha da fazlaydı, bu filmi hiçbir şekilde seyredememiştim. Bu filme ulaşmak için yıllar yılıdır, aklınızın almayacağı şekil ve usullerde çırpınmış ama bir sonuç elde edememiştim. Nihayet, yakın bir zamanda, bir tür Supermen olarak kabul ettiğim Anabala Han’daki Dip Sahaf’tan Volkan Özboz, bu filmin Almanya’da basılmış bir video kasedini buldu da muradıma erdim. Önce kendimi sağlama aldım, kaseti VCD’ye çevirdim ve sonra da oturup seyrettim. Meğer neler kaçırmışım.
SARAYIN YOLLARI TAŞTAN
Atıf Yılmaz’ın (yardımcı yönetmen de Zeki Ökten) bir filmiymiş “Harun Reşid’in Gözdesi”... Bu bilgiye Agah Özgüç’ün film kataloglarından da ulaşabilirmişim ama, filmi tek arama nedenim Ajda Pekkan olduğu için pek de umurumda olmamış demek ki. Film, neredeyse üç-beş metrekarelik bir alanda çekilmiş gibi duran savaş sahneleri ile başlıyor. Harun Reşid’in (Tuncer Necmioğlu), çıkan isyanı bastırmak üzere Horasan’a gönderdiği komutan (Turgut Özatay), bu kadar işin arasında, Horasan valisinin kızına da (Ajda Pekkan) tecavüz (film iğfal diyordu) eder. Vali kızı Dilara (ya da Dilaram; oyuncular bir öyle bir böyle sesleniyorlardı ona), tecavüzden hemen sonra, orada bulunması için bir sebep olmayan (filmin devamında, rekabet halindeki bu iki adamın asla aynı yere ya da aynı göreve gönderilmediğini öğreniyoruz çünkü) Harun Reşid’in oğlunun yardımı ile kaçar, kaçar... Ve köle tüccarlarının eline düşer. Köle pazarlarında açık artırma ile satışa çıkarıldığında boynunu büküp kaderine razı olacak diye düşüneniniz varsa yanılıyor. Gururundan bir milim bile feda etmiyor Dilara; tüller içinde yarı çıplak pazarlanmaktayken, kendisine dokunan adamları zincirleriyle yerlere seriyor, sahibinin işine engel olduğu için kırbaçlandıkça kırbaçlanıyor. Ne gam, gururun fazlası sarayın kapısının açılmasına sebep oluyor sonunda. Komutanımızın karısı Lale Belkıs, hiç inandırıcı olmayan bir sebep (ki bazen, herhangi bir sebep de olmayabiliyor bu filmlerde) ileri sürerek Dilara’ya talip oluyor ve “kızım marifetlerin ne?” sorusunu takip eden bir-iki göbek hareketi ve arkasından patlatılan bir “aranjman” sonrası, iki bin beş yüz altına onu satın alıyor...
Filmin, bizimkinin saraya girişinden sonrasını anlatan bölümleri (film o niyetle çekilmemiş bile olsa) Almodovar filmleri tadında sahici bir komedi: Önce rakibi Devlet Devrim’i ipe gönderir, sonra Harun Reşid’i kendisine bağlar; sonra da, bu tip filmlerde hiç eksik olmayan sihir-zehir gibi şeylerin yardımı ile babasının intikamını alır, şehzadeyi kendisiyle evlenmeye ikna eder...
Bütün bunları da yaparken, şarkıcının üçüncü albümünün kapağındaki fotoğrafta üzerinde olan dans kostümleri ile sarayın koridorlarında koşturur da koşturur, her an her saniye birileri ile kumpaslar kurar ve seyredene “estetiğin gücü” üzerine acayip bir ders verir. Gerçekten de, bu koridorlarda koşturan Ajda Pekkan ile, 70 ve 80’lerdeki Ajda Pekkan arasında, şöyle genel bir benzerlik bile olsun mevcut değildir. Kaba, iri-yarı ve filmdeki gibi boncuk ve yıldızlarla süslenip gözümüze sokulacak yerde mutlaka kapatılması gereken göğüslere sahip bir kadın var bu filmde. Harun Reşid ve oğlunun, böyle bir kadının peşine düşme nedenini asla anlayamıyorsunuz, hiç inandırıcı görünmüyor size; tüller, şifonlar, boncukların bile yardımı dokunamıyor... İntikamın alınmasını müteakiben de, bizimki apansız çark eder ve (türbemsi bir yerde ağlayan yaşlı bir kadını görüp bütün mücevherlerini ona vermesinden hemen sonra) her şeyden feragat ederek, Horasan bahçelerinde çiçek yetiştirmek üzere bahçıvanlığı seçer. Hikaye içinde belki biraz tuhaf ama bir parça olsun makul de gözüken bu karar, yapımcı ya da yönetmenimize yetmez, şehzade bizimkinin peşine düşer, onu çapa sallarken bulur, o da çok diretmez ve bizzat kendisinin söylediği (muhtemelen ağaçlar arasına gizlenmiş bir piyano eşliğinde) “Hatırlar mısın, hatırlar mısın, o günlerimizi” şeklindeki bir aranjmanı müteakiben şehzadenin koluna girer ve saraya döner...
Bir enkazdan Superstar yaratmış Ajda Pekkan. Yıldızın parladığı bir an arkasına dahi bakmadan Yeşilçam’ı terk edip müziğe geçişi benzersiz bir kararmış. Müzik piyasasında, tuttuğunu koparan biri olan ‘Superstar’ın, sinemada, neredeyse herkesin elinde oyuncak olması ise ancak gençlik ile açıklanabilir, ya da hem gençlik hem de cehaletle. Allahtan her ikisi de ömür boyu sürmemiş.
BULURSANIZ KAÇIRMAYIN
Harun Reşid’in Gözdesi – Kalkavan Film – Video kaset
NAİM DİLMENER
email@example.com
Diğer Yazılar
Özbek sanatçı Yulduz Usmanova geçtiğimiz hafta birkaç günlüğüne İstanbul’ a geldi... Bir –iki ay önce çıkmış albümü “Dünya” , türlü çeşitli nedenlerden dolayı bir kenarda kalmıştı. Avrupa piyasası ile aynı anda bizde de - hem de Türkçe olarak yayımlanmış albüm ( ister deprem nedeniyle deyin ister Sony’nin isteksizliği, ister Usmanova’ nın memleketimizde bir türlü şeytanın bacağını kıramamışlığı deyin) hak ettiği ilginin bir bölümünü olsun görmemiş ve bir kenarda kalmıştı. Usmanova bu nedenle Istanbul’ daydı.
1969 yılının Diskotek dergisi, sayılarından birinde, Moğollar’ın Fitaş Sineması’nda verdikleri konser için bu başlığı atmış. Jose Feliciano’nun “Rain” ile listelerin tepesine kurulduğu; en sevilen yabancı kadın şarkıcı dalında Sandy Posey’nin başı çektiği; Esin Afşar’ın Paris’te “Dario Moreno ödülü” aldığı; Sezen Cumhur Önal’ın Kamuran Akkor’u ( aralarında üç yıllık mukavele olduğu halde, sen kalk başkasına ait ‘Reyhan’ı plak yap, olacak şey değil) mahkemeye verdiği; Selçuk Alagöz’ün, ‘müzisyenlerimizin çilesi’ ni “ne yapsa Ahmet, boşuna zahmet” diye özetlediği o günlerde; Moğollar, Fitaş Sineması (zamanın en popüler konser mekanı)’nda sahneye çıkıyor, hem İngilizce hem de Türkçe şarkılar söylüyor ama kendilerini kimseye beğendiremiyor, yani bekleneni veremiyorlar.
Türk popunun efsane ismi Selmi Andak için geçen pazartesi muhteşem bir gece düzenlendi. “Bir Sevgi Yeter / Selmi Andak 2000” olarak isimlendirilmiş bu olağanüstü konser; Selmi Andak için yapılacak bir dizi etkinliğin ilk adımıydı. Yıllar yılıdır, Türk Popu’na birbirinden önemli şarkılar armağan etmiş Selmi Andak’ın bu gecesine; başta bu şarkıları her zaman söylemekten haz duymuş şarkıcılar olmak üzere herkes destek vermiş, herkes ince ince hazırlanmış ve gelmişti...
Yunanların ünlü sanatçısı George (yani Yorgo) Dalaras, geçtiğimiz Pazar akşamı Rumelihisarı sahnesinde olmalı, bir konser vermeliydi. Fener Rum Patrikhanesi’nin düzenlediği “2. Uluslararası Ortodoks Gençliği Konferansı” çerçevesinde olacaktı bu konser; konferansa katılan gençlere bir tür hediye, bir çeşit ikramiye babında. Hediye ya da ikramiye yalnızca “Ortodoks gençler”e mi isabet edecekti? Hayır; sayısı azımsanmayacak miktarda çok Dalaras hayranı da bu fırsatı kullanacak ve ünü bütün dünyayı çoktandır sarmış bu dev müzisyeni-şarkıcıyı nihayet canlı canlı dinleyip, seyredecekti. Olmadı ama. Tam anlamıyla “sudan bahane”lerle Dalaras’a, “Dur! Olmaz!” dendi. “Gerekli evrak tamamlanmadığı için Valilikçe izin verilmemiştir…” gibi bir açıklama yapıldı; ne evrakıydı, nasıldı-niçindi, tamamlanamaz mıydı, süre yok muydu… belli bile değildi. “Evrak eksikse konser yok!”tu işte…
Bir terslik ya da bir “son dakika yasağı” olmazsa eğer, Yunanlıların efsane müzisyeni/yorumcusu George Dalaras, 26 Haziran Cumartesi akşamı, İKSV’nin önderliğinde ve sanatçının “Encore Tour” adı verilmiş Avrupa turnesi kapsamında, Açıkhava’da olacak. “Son dakika…” deme sebebimiz de, ilan edilmiş bir önceki konserinin, bizzat bizim buralardaki işgüzar yöneticiler tarafından ve üstelik açıklamaktan hicap duymadıkları (tam anlamıyla) sudan bahanelerle yasaklanmış olmasıydı. “İkametgah/nüfus sureti/vesikalık fotoğraf/vize…” demişti, Dalaras’ın herhangi bir biçimde ne ifade ettiğinin farkında olmayan “memur” kesimi; ya da buna benzer sebepler yığını sıralanmıştı. Bazı kırtasiye eksiklikleri, şu bu.
Şu internet bambaşka bir şey… Hemen hemen her gün, hepimiz, bunu kendi kendimize ya da birilerine söyleyip duruyoruz. Yaklaşık bir yıldır internet bağlantım var ve hala duruma alışıp “ehh, varsa var” diyemedim. Günde en azından bir kaç saatimi (bazen bütün bir günümü ve gecemi) makinanın başında geçiriyor olmama rağmen her seferinde şaşıracak, “ bak sen şu işe” diyecek bir şeyler buluyorum. Bir kaç gün önce yine öyle oldu… e-mail’ i çok sık kullanıyor, neredeyse her türlü işimi böyle hallediyor olmama rağmen, gelen bir mail ile önce şaşırıp sonra da havalara uçtum. Mail Hümeyra’ dan geliyordu…
Despina Vandi; Giorgos Dalaras, Giannis Parios, Haris Alexiou, Anna Vissi, Glykeria, Keti Garbi ve Angela Dimitriou’dan sonra bir başka dünya çapında ünlenen Yunanlı yıldız olma yolunda. Şarkıcının kendi ülkesindeki emsalsiz başarısı, geçen yılın sonlarında çıkardığı “Gia” adlı albümle yurt dışına da taşmıştı. Mega Müzik, Vandi’yi, Harem ile destekleyerek, oldukça şık bir proje olarak sundu bize. Hem kendisi hem de şarkıları oldukça çekici olan Vandi’nin, bizde de tutmaması için hiçbir sebep yok. Kulaklar Yunan müziğne zaten artık epeyce aşina. Bunun da üzerine sıkı şarkılar eklenince, Vandi, Vissi ve Dimitrou sonrası yeni Yunanlı yıldızımız olacak gibi gözükmekte.
Yazımızın başlığını Galatasaray Liseli müzisyen ve sanatçıların bir araya gelerek yaptığı albümden aldık. Aralarında herhangi bir benzerlik ya da paralellik bulunmayan, üstelik bir kısmı gerçekten ‘karışık’ (ya da ‘derleme’, ya da ‘karma’) olan birkaç albümden söz edecek bir yazı için oldukça iyi bir başlık bu… (Geliri Galatasaray Eğitim Vakfı’na bırakılacak olan) “Karmakarışık” albümünde, Candan Erçetin’den Bora Ayanoğlu’na, Tuna Kiremitçi’den Dağhan Baydur’a uzanan epeyce zengin bir şarkıcı ve müzisyen desteği var. ‘En meşhur Galatasaraylı’ olan Erçetin’in “Bu Sabah”ı ile açılan albüm, Fikret Kızılok’un yıllar önce ilk yayınlandığı sıralarda epeyce tartışılmış – eleştirilmiş şarkısı “Why High One Why”ı (ya da, nasıl okuduğunuza bağlı olarak “Vay hayvan vay”) ile sona eriyor
Bir zaman önce, Türk Müziği dünyasının üstadlarından Zeynettin Maraş’ın danışmanlığında yayınlanan “Evvel Zaman İçinde”nin ikincisi, Odeon’un müzik tutkunlarına çektiği son kıyak oldu. Başta Nesrin Sipahi, Sevim Tuna, Sevim Çağlayan ve Sevim Şengül olmak üzere, tam 16 büyük ismin, 16 popüler şarkısı yer almakta bu albümde; hepsi de tarihi kıymete haiz şarkılar bunlar.
1990’lı yılların en yaratıcı isimlerinden biri olan Ümit Sayın, uzun bir ara sonrası “Mai” adlı albümü ile yeniden aramızda. Plakçı vitrinlerinde – raflarında, Candan Erçetin’in pembeli albümü ile özellikle yan yana tutulan maviler içerisindeki bu albüm, hem bir ‘şarkıcı’ hem de bir ‘şarkı yazarı’ olarak mükemmel işler çıkarmış Ümit Sayın’ın (çok genç yaşına rağmen) bir olgunluk dönemi çalışması.
“Harika Çocuk” İlhan Erşahin, bu sefer de prodüktör kimliği ile karşımızda. Erşahin’in, “Müziğin bağımsızlığını korumak amacıyla” giriştiği “Nublu” projesi kapsamında açtığı mekanda; Norah Jones ve Bebel Gilberto gibi sonraları ünleri alıp yürüyecek isimleri ilk kez dinleyiciye sunmuş ve hem yenilikçi tavrı hem de geleceği görme konusundaki isabetli kararları ile dikkatleri çekmişti. Erşahin’in huzurlara çıkardığı Norah Jones, şimdi sekiz Grammy’li bir star.
Universal, fırtınalar koparmak ve kopacak bu fırtınalarla Ebru Gündeş ile Süha Yavuz'u birleştirmek için olsa gerek, şık ama çok şık siyah bir kadife kutu içinde gönderdi Ebru Gündeş'in son albümünü. "Hayat, Kadere İnat Seni Sil Baştan Yaşayacağım, Ahdım Olsun" gibi uzun bir isim verilmiş ama piyasanın yalnızca "Ahdım Olsun" olarak anmaya gayret ettiği bu albüm, bir mücevher kutusu görüntüsü verilmiş, sağ yanından siyah kurdelelerle fiyonk atılmış siyah bir kadife paketin içinde gönderildi 'hatırlı' kişilere. Hatırlı kişilerin başında, biliyorsunuz müzik eleştirmenleri geliyor.
Yunan müziğinin ülkemizdeki bilirkişisi Michael (Kuyucu) mükemmel bir işe daha imza attı: Haris Alexiou’dan “The Best Of”. Karşı kıyının ülkemizde de epeyce yaygın bir üne sahip süperstar’ı Haris Alexiouo’nun, kendi ülkesinde yayınlanmış çok sayıda ‘best of’ ya da derleme albümü var. Ama Michael’ın seçtiği şarkılardan oluşan bu albüm bütün bu daha önce yayınlanmışlardan farklı. Tamamen farklı ve tamamen bize özgü. Michael, Haris Alexiou’nun, Açık Hava’da (Sezen Aksu’lu ya da Aksuz’suz) verdiği konserler sırasında hep bir ağızdan söylenebilmiş şarkılarının üzerine Alexiou’nun (bilinçli ya da tamamen tesadüfi bir şekilde seçilerek) Türkçe söylenmiş şarkılarını eklemiş ve yalnız bizim için değil, dünyanın dört bir yanındaki Alexiou hayranlarını havalara uçuracak bir albüm oluşturmuş.
90’lı kuşağın harika çocuklarından Mirkelam ile aynı kuşağın mühim gruplarından Kargo’nun yollarını kesiştiren, ya da isimlerini bir ‘yıldız’ ile birbirine bağlayan şey, yalnızca bir tesadüf gibi görülebilir ama değil. Tesadüflere pek prim vermeyen ve farklı işlere, projelere imza atmak için fazladan çalışılması gerektiğini bilen bir isim var bu “mutlu beraberliğin” arkasında.
Vaktiyle, “Dertli dertli çal”ması istenmiş “Kemancı” dahil herkes ortadaydı artık. Bu durumun yarattığı sonuçlardan biri de, piyasanın yeni ya da genç isimlere ‘geçit’ vermemesi oldu. Hiç kimse, yeni bir isim için risk almak istemiyordu. Ardından büyük isimlerin durumu zora girdi. Barış Manço, Nilüfer, Sezen Aksu, Ajda Pekkan gibi ‘baba’ isimler bile rahat çalışamıyor, istedikleri türde albüm yayınlayamıyordu. Yaratılan her şarkıda, paketlenen her albümde o günlerin ‘hava’sı aranıyordu artık.
Eylül ortasını bulduk… Kalabalık vizyon haftaları sürüyor. Her hafta biri veya ikisi hatta üçü doğaüstü korku öyküsü olan yerli filmler, aynı minval ve içerikle izleyiciyle buluşmaya devam ediyorlar! Özellikle kalabalık haftalarda keşfedilen birkaç iyi film, bünyeye o derece iyi geliyor ki o kadar olur! Hafifçe serinleyen hava, sinema salon klimalarını biraz insafa çağırıyor gibi! Kardeşim, biricik dostum ve değerli meslektaşım Murat Özer’in yokluğundan sonra benim ve bazılarımız için eski tadı yok hiçbir şeyin zira. Ne denli çok anı biriktirmişiz… Her sabah hemen önümdeki o boş koltuğa takılıp kalmak… Hayat sürüyor tabii fakat o dinmeyen, dinmeyecek ‘eksiklik’ hissi yok mu? Yalnız, renksiz, kahkahasız, tatsız günler.
Çeyrek yüzyılı aşkın, başta pop olmak üzere müziğin tarihini tutan, radyo programları üreten, kitaplar, eleştiriler yazan, plaklar çalan Naim Dilmener bu uzun yürüyüşün Gazete Pazar ile Radikal adımlarında kaleme aldığı yazılarıyla, müzik serüvenimizden önemli ve değerli isimleri bizlerle paylaşıyor.
Kenneth Branagh, Agatha Christie romanlarından yaptığı uyarlamaların üçüncüsü olan ‘Venedik’te Cinayet’te muhteşem bıyıklı, ‘inançsız’ dedektif Hercule Poirot’yu ruhlar âlemiyle buluşturmaya çalışıyor. Öykü, sular altındaki Venedik’te hayaletlerin yaşadığı varsayılan bir malikânede geçiyor. UĞUR VARDAN (HÜRRİYET/16.09.2023)
Güz festivalleri yavaş yavaş başlarken, vizyon da büyük ölçüde, ay sonundaki Kuru Otlar Üstüne filmine odaklanmışken, gösterimdeki filmlerin pek de parlak olmadığını, Harry Potter ve Yüzüklerin Efendisi serilerinin, tekrar gösterime sokulmasından ve iyi seyirci çekmelerinden anlayabiliriz. Bu hafta, ana akım sinemadan bir aksiyon ve bir korku filmine bakalım, Cage’in delice performanslarından birini daha övelim ve 20 yıl öncesinden bir modern klasiği analım.
Her biri meslekte en az 20 yılı devirmiş müzik yazarlarımızın saptadığı yerli grupların ‘şeref tablosu’nda Moğollar, Bulutsuzluk Özlemi ile ‘orta yaş’a dayanmış akranlar mor ve ötesi ile Duman gözüküyor. Hemen enselerinde Kurtalan Ekspres ile Dervişan yer alıyor. Bir alt basamakta ise, az zamanda çok iş yapmış Hardal ve Mazhar Fuat Özkan bulunuyor. Aslında gözler Mazharlar’ı daha üstte arıyor da, ‘ticaret’in dozunu kaçırmak bazen böyle sonuçlara neden oluyor.
Sinemamuzik.com, bir çoğu Altın Portakal’da jürilik de yapmış sinema yazarlarına sordu: ‘Antalya Altın Portakallı en iyi film hangisi’?... Birinciler listesinde ‘kortej’e çıkan ve bütün zamanların Altın Portakal birincilerini değerlendiren 31 sinema yazarının katıldığı araştırmada, Zeki Ökten’in 1980 tarihli Sürü filmi 213 puan toplayarak birinciliği kazandı. Sürü’yü 204 puanla Muhsin Bey (Yavuz Turgul) ve 192 puanla Uzak (Nuri Bilge Ceylan) izledi.
Sinemamuzik.com sinema yazarlarına sordu: ‘İlk uzun filmini 21. yüzyılda çeken en iyi 10 yerli yönetmen kim?... 30 sinema yazarının katıldığı araştırmada bol ödüllü Emin Alper 195 puan toplayarak birinciliği kazandı. Alper’i 145 puanla Pelin Esmer ve 136 puanla Özcan Alper izledi. Emin Alper'i 27 sinema yazarı listesine alırken, Pelin Esmer’e 25, Özcan Alper’e 20 listede yer verildi. Bazı popüler isimler ön sıralarda yer alamadı.