SON MEKTUP
(Göktuğ ŞEREMETLİ)
Kırk, kırk beş yıl kadar önce halı-kilim üzerine yaptığım bir araştırmada konuk olduğum evde, Milli Mücadele; seferberlik derken sohbet bir ara Çanakkale üzerine yapılmaya başlandı. Kimler gitti, kimler geldi konuşulurken evin yaşlı ninesi birden kalkıp sandığından bir bohça çıkardı.
Saygı ile bohçayı açtı, içinden çıkan bir Türk bayrağı idi. Gözlerinden yaşlar damlıyor, bir yandan dualar mırıldanarak bayrağın kıvrımlarını açıyordu. Bayrağın ortasında solmuş, yıpranmış bir kağıt duruyordu. Titreyerek mektubu açtı, bana uzattı.
Mektubu Çanakkale’den ağabeyi yollamış. Okunaklı bir yazısı vardı.
Önce uzun bir selam faslı ile başlıyordu. Aklımda kaldığı kadarıyla;
“ Altı yerimden yaralandım. Sahra hastanesinde tedavi oldum. Tebdil-i hava (hava değişimi) verdiler. Kabul etmedim. Arkadaşlarımın yanına cepheye dönüyorum. İnşallah harp bitince görüşürüz…” diyordu.
Mektubun sonuna adet olduğu gibi iki de mani eklemişti. Hemen defterime manileri not ettim.
(O zamandan beri Çanakkale ile ilgili manilere daha fazla önem veririm.)
Çanakkale içinde
Asker denize bakar
Kader de ölüm varsa
Benim kanım da akar
İki kıyı arası
Eller geçmez arasından
Düşmana aman vermem
Kan damlasa yaramdan
Mektubu okudum. Nine bu mektubun alınışından kısa bir süre sonra ağabeyinin şehit olduğu haberini aldıklarını söyledi.
Buruşuk yanaklarından aşağı yaşlar süzülüyordu.
(Aydın AYHAN Hoca’dan alınmıştır)