27.08.2000 - 01:00 | Son Güncelleme: 27.08.2000 - 01:00
Bir sokakta üç keresteci
Hareketli müteahhitlik dönemindeki ortaklık başarısızlıkla sonuçlanmış. Babamla kiralık dört duvar bir dükkan, bir bıçkı bir planya makinesi ve de kafadan kızma (dizel) bir Deutz motorla baş başa kalmıştık.
Hareketli müteahhitlik dönemindeki ortaklık başarısızlıkla sonuçlanmış. Babamla kiralık dört duvar bir dükkan, bir bıçkı bir planya makinesi ve de kafadan kızma (dizel) bir Deutz motorla baş başa kalmıştık. Yıllar sonra ve 50li yılların ekonomik yönden oldukça ılımlı ikliminde herkes gibi biz de biraz kendimizi toparlamıştık. Alın teri derler biz rahmetli ile ayrıca beden teri döktük yıllarca. Sonunda biraz sermaye biriktirdik. Dükkanımız birazcık kerestecimtrak olmaya başladı. Aynı caddede iki tane sermayesi kuvvetli keresteci amca vardı. Onlarla fiyat açısından rekabet mümkün değildi. Zira kereste bir emtia idi. Ucuz veren satardı o zamana kadar. Ama babam bitmez tükenmez enerjisi ve çalışma azmiyle keresteyi emtia olmaktan çıkarmıştı. Dükkanımızda kendi makinelerimiz olduğundan, keresteyi az bir gayretle müşterinin ihtiyacına göre doğrardık.(Doğramacı sözü buradan çıkmış olmalı.) Müşteri için oluşturduğumuz bu değer, rakiplerimiz karşısında bizim rekabet üstü olmamızı sağlıyordu. Çünkü diğerleri bu hizmeti sunmak için kerestelerini bizim dükkana taşımak, biçtirmek ve geri götürmek için bayağı bedel ödemek zorunda idiler. Diğer taraftan bundan önceki dükkan maceralarımda arz ettiğim gibi diğer dükkanlarda hurdaya ayrılması gereken kerestelerin sağlam taraflarından konfeksiyon kapı pencere yapardık. Bu arada bu faaliyet akraba, komşu ve hatta mahallelinin acil durumlarda hediyelik yakacak odun ihtiyacını da sağlardı. Dahası bu faaliyet tarzı dolayısıyla babam rahmetli dükkanda patron değil bir işçi gibi davrandığı için, müşteriyle daha yakın münasebetler geliştirdi. Müşteriyle bizzat ilgilendiği için, iş süreçlerini müşteri odaklı bir anlayışla daima yenilerdi bu ise dükkanda işe yaramayan ve satılmayan malların asgaride tutulmasını sağlardı. Ayrıca da dükkanın en önemli prensibi mal alırken kazanılır olduğu için, telefonla sipariş vermez ayda bir veya iki defa üşenmez İzmire gider, peşin parayla her kereste toptancısından istediği, beğendiği malı alırdı. Bu davranış belki de bizim rekabet gücümüzün artmasında en önemli unsurlardandı. Bütün bunlara rağmen bir caddede ellişer metre arayla dizilmiş bu üç keresteci esnafın aralarında dostluk babında su sızmazdı. Birbirlerine maddi manevi her türlü desteği verirlerdi. Ne günlerdi...