By Kara Sonrası Kennedy
Bir zamanlar "romantik jestler" de as olan bir adamla çıkmıştım.
Sebepsiz çiçekler, el ele tutuşan uzun yürüyüşler, tenha yerlerde piknikler ve harika ev yemekleri vardı.
Jackpot, değil mi?
Ben de her zaman düşünceli davranışlardan biri oldum, bu yüzden sürprizlerle, hediyelerle ve iki kişilik mini tatil kutlamalarıyla aynı şekilde karşılık verdim. İster inanın ister inanmayın, sonunda ayrıldığımızda, bu "sorunlarımızdan" biri olarak ifade edildi. Bana şöyle dedi: "Benim için her zaman çok şey yapıyorsun, HİÇBİR ŞEKİLDE TUTAMAM!"
Birinci dünya sorunu hakkında konuşun!
Ama gençtim ve çok cömert olabileceğim korkusuyla çok fazla uykusuz kalmadım. Ben sadece kendim oluyordum, diye düşündüm. Yani sorun benim YAPTIĞım şey değil, onun kim olduğumu gerçekten sevmemesiydi.
Tabii ki haklıydım. Fakat bu beni kalıbı tekrar etmekten alıkoymadı ve kesinlikle sonraki ilişkilerimde bunu yapmayı bırakmaya (tekrar) ikna etmedi. Güzel şeyler yapmaktan ve sevdiğim insanlara bakmaktan hoşlanan bir insan olduğuma dair cesur tavır aldım, bu yüzden eğer birini rahatsız ediyorsa ÇOK KÖTÜ.
Tekrar sağ. Ama her iki durumda da yanlış yaptığım şey, beni birisinin sevgisine layık yapan şeyin “iyi” davranışım olduğunu düşünmekti. Ayrıca, Keşke DAHA FAZLA insanın beni DAHA FAZLA sevebileceğine inanmakla da yanılmışım.
Sevginin istemsiz bir tepki olduğunu sık sık tekrarladım - kime aşık olursan aşık olursun, kurallar lanetlenir. Hepimizin bize karşı çok tatlı olan talipleri ya da arkadaşları vardı, dişlerimizi ağrıtabilirdi ... ama bu bizi hiçbirine aşık olmadı, değil mi? Aşk, başka bir insana karşı çok tuhaf, harika ve karmaşık bir tepkidir; neden ve nasıl olduğunu açıklamaya çalışmak anlamsız.
Ama bence çoğumuzun içine düştüğü tuzak, ister aşkı arıyor olalım ister bir ilişkide olalım, YAPTIKLARIMIZIN kim olduğumuzdan daha önemli olduğuna inanmaktır. Burada istihdamdan bahsetmiyorum, sevdiklerimizi memnun etmek veya sevindirmek için attığımız eylemlerden bahsediyorum. Dünya gezegeninde hiç kimse kendisine elmas yüzük aldığı için birine aşık olmadı; adamla evlenebilir ama aşık olup olmaması rock ile hiçbir ilgisi yoktur. Ama bu tamamen başka bir makale.
İtiraf etmeliyim ki, çocuklarımızın bize gerçek sevginin doğası hakkındaki bu en değerli dersi (teorik olarak) zaten kararlı bir ilişkiye girdikten SONRA öğretmeleri biraz ironik. Çocuklarınız size defalarca onlar için yaptığınız her şey için sizi sevmediklerini gösteriyor. Aslında, nankör küçük veletler (jk) eve çekiçle vurun. Çocuklarınız sizi anne ya da babanız olduğunuz için seviyor; istismarcı olsanız da veya onları Disney World'e götürüyor olsanız da (ne yazık ki) bu doğrudur. Sizi seviyorlar, yaptığınız şeyi değil; ve bu iyiliğe karşılık verirsiniz, onları her türlü kötü davranış ve artan acılarla severek.
Öyleyse hayatınızdaki ilişkilere bakın - arkadaşlıklar, romantikler, iş dünyası, aile - ve kendinize karşı dürüst olun: kaçına aldığınızdan daha fazlasını veriyorsunuz? Herkesin en az bir tane var (çoğumuzda birkaç tane var). Şimdi şunu düşünün: EN ÇOK sevildiğinizi hissettiren, EN ÇOK yaptığınız insanlar mı? Çoğu zaman değil , değil mi?
Öyleyse neden bunun kim olduğumuzdan çok ne yaptığımızla ilgili olduğuna dair inancımızda ısrar ediyoruz? Örneğime geri dönecek olursak - Ben, doğası gereği, değer verdiğim insanlar için düşünceli şeyler yapmaktan hoşlanan bir insanım, bu sorun değil. Ama bunları kendimi memnun etmek ve daha "sevimli" olmaktan ziyade kendime dair fikrimle yaşamak için yapmalıyım.
Çünkü gezegende geçirdiğim yıllarımın bana öğrettiği bir şey varsa, o da başka bir sürücüyü aptalca ve tehlikeli sürüşleri için lanetlediğimde beni sevmiyorsan? Beni hiç sevmiyorsun ve "yaptığım" hiçbir şey bunu değiştirmeyecek.
Şimdi, bu hepimiz için bir "beni sev ya da terk et" duruşunu alırken en kötü şekilde davranmaya başlamamız için bir çağrı değil, ama sevginin kazanılamayacağını ve çoğu zaman onun peşinden koştuğumuzu nazik bir hatırlatmadır. bizden daha çok kaçar. Bunu daha önce söylemiştim, ama şunu tekrarlamak gerekir: Kendinizi birisini sevemezsiniz ve BAŞKA BİRİNİ SİZİ SEVECEĞİNİZ. Öyleyse kredi kartınızı bir kenara bırakın ve Spanx'ınızı çıkarın… eğer biri sizi sevmiyorsa, o dar kot pantolonu giymeniz ikna edici olmayacaktır. Ve tersine, eğer biri seni seviyorsa? Devam edip arabalarına kusabilirsiniz.
Ve sizi sevgi veya onay “kazanmaya” meydan okuyan ya da daha kötüsü sizi aşk için bir tür REKABETE sokan herhangi bir ilişki (bunu ebeveynler de yapar) sağlıklı ve sevgi dolu bir durum değildir. Sizi kurallarına göre oynatan biri, ancak bir takım olarak çalışarak "kazanabileceğinizi" anlamaz. Denge ve saygı anahtardır.
Ve nihayetinde bu, bozuk veya sağlıksız bir ilişkinin "davranış" ile düzeltilemeyeceğinin de kabul edilmesidir. Davranış tam da şudur, *** düşündüğümüz bir standarda uymanın hoşuna gideceğini; çoğu zaman gerçek dışı pandingdir. Güven ya da bağlantı koptuğunda (ya da hiçbir zaman orada olmadıktan sonra, dürüst olalım), aşkı asla yeniden ele geçirmeden sonsuza kadar düz ve dar yoldan gidebilirsiniz. Kendimiz olmalıyız; kusurlu, evet, ama samimi ve içten. VE başkalarının gerçekte oldukları gibi olmasına izin verme lütfuna karşılık vermeliyiz.
Bence insanları sevmenin önündeki en büyük engellerden biri, "keşke" şundan veya bundan "daha fazla" olsaydık, insanların bizi daha çok seveceği fikridir; Yüzeysel standartlara takılıp kalıyoruz ve kim olduğumuzla gerçekten iyi değilsek, başkalarının olmasını oldukça zorlaştırdığını unutuyoruz. Kişisel gelişim SADECE bu olmalıdır… kendinizle olan ilişkinizi geliştirmenin bir yolu . Makyaj filmleri lanet olsun, hiç kimse birisine sırf kilo verdikleri, bronzlaştığı, yeni bir gardırop, saç kestirmesi veya estetik ameliyatı olduğu için aşık olmadı.
Kim olduğun konusunda sorun yoksa, başka birinin seni sevip sevmemesi artık önemli değil. Sahip olacağınız en önemli ilişki sizsiniz, bu yüzden iyi bir ilişki olduğundan emin olun. Kendiniz olun ve gerçekte ne kadar sevimli olduğunuza şaşırın.
Medium'da Kara Post-Kennedy'den daha fazlası:Egonuz İşin İçindeyse Aşk Değil SİZ DEĞİL, ONLAR: Zehirli İnsanlarla Başa Çıkmak İçin İpuçları 'Keşke Olursa' Durumunuz Var mı?
Hikaye daha önce The Good Men Project'te yayınlandı .
21. yüzyılda erkeklerin rolü değişiyor. Ayakta kalmak ister misin?
The Good Men Project'in en iyi hikayelerini doğrudan gelen kutunuza buradan alın.
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
İnternetten soru: “Bilmekle ilgileniyorum. Bugünün dünyasında derinden eksik olan ne sizce?” Bu kulağa aptalca veya hippi gelebilir, ancak dünyada derinden eksik olduğumuz şey "aşktır.
Gerçek aşk ayrıntılarda gizlidir. "En çok aşık olduğumuzda yaşıyoruz.
Artık çizgi romandan keyif aldığına göre. Noktaya gelelim.
Yakın zamanda yeni biriyle bağlantı kurmaya ve konuşmaya başladım. Karşılıklı duygular var gibi görünüyor ve pek çok ortak yönümüz var.
Bugün, insanlar hayatlarında birçok kez hayal kırıklığına uğradıklarında, ayrıldığında veya boşandıklarında, gönülden yeni bir ilişkiye başlamanın çok zor olduğunu biliyorum. Tam bir G giyerken herkes kırmızı bayrakları ve şüpheli işaretleri arıyor.