‘Kalana da zor. Hayata devam ettiğini hissettiğin her an utanıyorsun!’
Pek çok yerde karşıma çıktı bu cümle. Yaşamak, utanarak yapılan bir eylem artık ülkemizde. Sabah utanç içinde uyanıp, ezilip büzülüp, aynalara bakmadan güne adım atıyoruz. Tabi vicdan sahibi insanlar böyle yapıyorlar, içlerinde hala iyi ve güzel şeyler barındırabilenler. Hem kendileri adına, hem insanlık adına, hem dünya adına utanan güzel insanlar var hala yeryüzünde. Tüm kötülüklerin içlerine bıçak darbesi gibi atılan yaralarla yaşamaya çalışan, rahat nefes alamayan, rahat uyku uyuyamayan insanlardan bahsediyorum.
Geride kalanlara hep daha zordur aslında hayat. Öğrenmelidir yeniden yaşamayı, büyük veya küçük yaşta yeni baştan, bazen zorla. Başka hayatlara bakıp şükreden olduk artık, kendi kendimize oluşturduğumuz içsel dengesizliklerimizle barıştık. Dünyadan içimiz bulandı. Dünyanın şimdiki hali tabiri caizse içimde büyük bir bulantı oluşturuyor. Sınava girecek gibi bir heyecan ve kalp çarpıntısı da artısı. Günleri telaş içinde geçiriyoruz. Yaşamak eskisi kadar anlamlı ve güzel gelmemeye başladı. Hayallere tutunmak elbette ki kolay bir seçenek ama hayal etmeye bile utanıyor ki insan.
Hayallerim de bulanıyor artık dünyanın çılgın tavırları karşısında. Bir zamanların durgun su gibi berrak olan aklı şimdi öyle çırpıntılı ve çamurlu ki, fikirlerimi birbirinden ayıramıyorum. Bir şeyler yapmak, yeniliklere tutunmak veya eski alışkanlıklarla yaşamak bile zor. Toplumsal olarak üzerimize inan koca bir kül kitlesi var sanki. Kolektif bir sükût arıyoruz kenarda köşede, her nerede kaldıysa. Sakinlik, huzur, barış ve en olmazsa olmazımız sağlık ve mutluluk. Yaşama sevinci gerek bize yeniden ve her gün!
Peki düşünceli ve kederli suratlardan başka ne görüyoruz ki aynaya baktığımızda, birbirimize baktığımızda. Toplumun aynası kişilerdir ve kişilerin yüzlerindeki ifadeler. Kahkahalarla gülenler de var elbet, peki ya sonrası? Yastığa kafalarını koyduklarında da gülüyor mu o ufacık dudaklar. Gözler huzurla mı kapanıyor? Televizyonlarda tanık olduğumuz delilik halleri reklamların sonrasında da aynı şekilde yayılmaya devam mı ediyor etrafa? Duyarsızlık bu kadar mı net bir şekilde dolaşıyor damarlarımızda. İnanmak istemiyorum. Bulanıyor düşüncelerim ve içim. O renkli dünyaya her baktığımda bulantı hissinden başka bir şey hissedemiyorum ben. Başkalarının acılarını kişiselleştirmekten bu kadar mı uzaklaştık? Empati yeteneğini bu kadar mı kaybettik, yoksa aslında hiç sahip olamamış mıydık acaba? Düşünmek gerek…
Yaşamak için o sevinci içimizde bulmamız gerek yeniden ve her gün!