Bizler her birimiz bu Dünyaya sınav için gelmiş bulunmaktayız herşey bir hayal herşey bir oyun bir kafeste gibiyiz bunu sadece yakınımızdaki bir insan öldüğünde o dehşetle anımızı yaşarken farkediyoruz bu akdar hırs bu çaba ne için her an ölüp gideceğimiz bir yalan için mi?
Sorumluluk getirecek diye dinimizi bile düşünmüyoruz Allahtan uzaklaşıyoruz ama "O" kaybeden neyi bulmuş veya onu bulan neyi kaybetmiş diye sorguluyor insan herşeyimizi var olan herşeyimizi sevdiğimizi küçükken bize vurduğunda yine anne diye ağlayan o çocukluğumuzu bu sevgiyi yaratandan çok yarattıklarına kul olmakla geçiriyoruz bu hayatı bizler nereye doğru gidiyoruz böylee aklımızın alamayacağı kadar çok şey yaratılmış bize sunulmuşken bizler farkına varmayacak kadar kaybetmişiz kendimizi ne mi kazanıcaz koca bir pişmanlık ölüm anımıza yaklaştığımızda o kırışan yüzümüzü aynada izlediğimizde gerideki o koca pişmanlık bizi dehşetli bir korku kapanına sokucaktır ....
__________________
Herşeye inat delice gülümsemek herşeyin seni deli ediyor olmasından uzaklaştırır..