Deneyimli kişisel bilgisayar sahipleri, gelişimlerine önemli katkılarda bulunan işlemcileri hatırlamaktan hoşlanırlar. Bu arada, önde gelen üreticiler bile her zaman sorunsuz gitmemekte ve bazen ürünler başarısız olmaktadır. O kadar ki, nasıl serbest bırakmaya karar verdiklerini bile merak ediyorsunuz.
Sadece beklenen performansın altında değil, bazı temel kusurları olan işlemcilere bakacağız. Tarih, beklentileri karşılamayan birçok vasat ürünün hafızasını koruyor, ancak bunların en kötüsünü seçeceğiz.
Birçoğu Pentium FDIV hatasını buraya dahil eder, ancak biz eklemeyeceğiz. Intel’in oldukça büyük bir kuruşa mal olan büyük bir pazarlama hatasıydı. Hatanın kendisi o kadar önemli değildi. Herhangi bir bilimsel hesaplamaya dahil değilseniz, sizi hiçbir şekilde ilgilendirmiyordu. Bu olay artık yalnızca Intel’in üstesinden gelemediği için hatırlanabilir ve işlemci mimarisiyle ilgili bir sorun olarak değil.
Intel Itanium
Donanım karmaşıklığını ve yazılım optimizasyonlarını birleştirmeye yönelik radikal bir girişimdi. Hangi komutun paralel olarak yürütüleceğini belirleme işi, işlemci bir baytlık kodu bile yürütmeden önce derleyici tarafından yapıldı. Analistler, Itanium’un dünyayı ele geçireceğini tahmin ediyorlardı. Bu olmadı. Derleyiciler gerekli performansı sağlayamadı ve işlemci kendisinden önce gelen her şeyle tamamen uyumsuzdu. Görünüşe göre x86 mimarisini tamamen değiştirecekti, ancak sonunda işlemci birkaç yıl boyunca sefil bir varlık gösterdi ve niş bir üründü.
Intel Pentium 4 Prescott
Prescott, Pentium 4’ün zaten uzun olan boru hattını iki katına çıkardı ve 90nm sürecine geçerken 30 aşamanın üzerine çıkardı. Bu bir hataydı. Hız o kadar düştü ki yeni şube tahmin birimi bile yardımcı olmadı ve mevcut sızıntılar güç tüketiminin artmasına neden oldu. Bu, işlemcinin başarılı olacağı bir saat hızına ulaşılmasına izin vermedi. Prescott ve 2 çekirdekli akrabası Smithfield, o zamanın rakiplerine kıyasla en zayıf masaüstü ürünleri olduğunu kanıtladı.
AMD Buldozer
Bu işlemcinin verimliliği artırarak ve çip alanını azaltarak Intel’den pazar payı alması gerekiyordu. AMD, genel kaynak eksikliğini telafi etmek için daha yüksek frekanslı daha kompakt bir çekirdek sunmak istedi. Sonuç bir felaketti. Gerekli saat hızlarına ulaşılamadı, güç tüketimi çok yüksekti ve performans gerektiği gibi değildi. Sonuç olarak AMD, Intel ile rekabet etmeyi hayal bile edemezdi.
Cyrix 6×86
Cyrix, 90’lardan sağ çıkamayan x86 işlemci üreticilerinden biriydi. Bunun gibi işlemciler, şirketin olay yerinden kaybolmasının nedenlerinden biriydi. 6×86, tamsayı işlemlerinde Intel Pentium’un gözle görülür şekilde önündeydi, ancak kayan nokta birimi korkunçtu ve Soket 7 anakartlarda çalışırken kararlılık arzulanan çok şey bıraktı. 1990’ların sonlarında PC oyunları oynadıysanız, en iyi seçeneğiniz Intel işlemcilerdi, AMD iyiydi ve 6×86 kötü “Diğer” kategorisindeydi. Hediye olarak bile kimseyi memnun edemezdi.
Cyrix MediaGX
MediaGX, grafikler, bir CPU, bir PCI veri yolu ve tek bir çip üzerinde bir bellek denetleyicisi olan bir çip üzerinde kişisel bilgisayar sistemindeki ilk girişimdi. Ne yazık ki, 1998 bunun için doğru zaman değildi. Tüm bu bileşenler çok başarısız çıktı. Anakart uyumluluğu sınırlıydı. Cyrix 5×86 CPU’nun mimarisi Intel 80486 ile eşdeğerdi, çipin dışındaki ikinci seviye önbelleğe bağlanamadı (o zamanlar başkaları yoktu). Cyrix 6×86 en azından iş uygulamalarında Intel işlemcilerle rekabet edebilirdi, MediaGX bunu bile yapamazdı.
Texas Instruments TMS9900
IBM, orijinal IBM PC için bir işlemci ararken, bu çip ile Intel 8086/8088 arasında bir seçim yapıldı ve Motorola 68K hala geliştirme aşamasındaydı. TMS9900 16 bit adres alanına sahipken, 8086 20 bit sunuyordu. Sonuç olarak, bir durumda, RAM miktarı başka bir 1 MB’de yalnızca 64 kilobayt olabilir. Genel amaçlı kayıtlar yoktu. 16 16 bitlik kayıtlar ana bellekte saklandı. Doğal olarak IBM, Intel’i tercih etti.
Onursuz Mansiyonlar: Qualcomm Snapdragon 810
Snapdragon 810, Qualcomm’un TSMC’nin kısa ömürlü 20 nm sürecinde büyük bir küçük işlemci oluşturma konusundaki ilk girişimiydi. Son yıllarda en popüler Qualcomm yongası oldu. Samsung akıllı telefonlarında bunu tamamen kaçırdı, diğer şirketler onunla çalışırken ciddi sorunlarla karşılaştı. İşlemci geliştiricileri, mobil cihaz üreticilerinin zayıf güç yönetiminin suçlu olduğunu iddia etti. Her durumda, işlemci aşırı ısınıyordu ve çok fazla güç tüketiyordu.
IBM PowerPC G5
Apple’ın G5 olarak adlandırdığı PowerPC 970’te IBM ve Apple arasındaki ortaklık, yaşamı değiştiren bir ortaklık olacaktı. İlk G5 cihazları duyurulduğunda Apple, bir yıl içinde 3GHz’lik bir işlemci çıkaracağına söz vermişti. IBM, orta düzeyde güç tüketimi ile bu frekanslara ulaşabilecek doğru bileşenleri sağlayamadı. G5, yüksek güç tüketimi nedeniyle dizüstü bilgisayarlarda G4’ün yerini tam olarak alamadı. Apple, rekabetçi dizüstü bilgisayarlar üretmeye devam etmek için Intel ve x86 mimarisine geçmek zorunda kaldı.
Pentium3 1.13 GHz
Pentium 3’ün mimarisi harikaydı. Ancak AMD’ye karşı saat hızı yarışında, pahalı sistemlerin sevkiyatları düştüğü için Intel performans liderliğini sürdürmekte zorlandı. Bir zamanlar tahminler, AMD’nin 1GHz işlemci satışlarında 12:1’lik bir liderliğe sahip olduğunu gösterdi. Intel, 180nm sürecindeki Pentium 3’ün frekansını 1.13GHz’e çıkarmak için umutsuz bir girişimde bulundu. Başarısız oldu. İşlemci son derece kararsızdı ve Intel tüm grubu geri çağırdı.
Hücre Geniş Bant Motoru
Bir işlemcinin teoride nasıl olağanüstü olabileceğinin harika bir örneği, ancak pratikte uygulanması neredeyse imkansız. Sony bunu PlayStation 3’te genel amaçlı bir işlemci olarak kullanmıştı, ancak medya işleme ve vektör hesaplamada genel amaçlı uygulamalardan çok daha iyiydi. Gelişimi, Sony’nin merkezi ve grafik işlemcinin komutlarını tek bir mimaride işleyeceğine kadar uzanıyor. Sinerjistik İşleme Öğelerinden yararlanmak için komutları işlemek son derece zordu ve diğer mimarilerden farkları çok büyüktü.
Kaynak: www.extremetech.com