Kübizm, Fransa'da yirminci yüzyılın başlarında ortaya çıkan sanatsal bir harekettir. Kübist eserler, doğanın öğelerini geometrik formlarla, özellikle de kübik formlarla temsil etmeye çalıştı.
Böylece, kübist üslup, örneğin Rönesans döneminde tasvir edilen görüntülerin gerçekçiliğine karşı çıktı. Kübist sanatı tanımlayan ilkeler hem plastik sanatlarda hem de edebiyatta mevcuttur.
Bu hareketin özünü daha iyi anlamak için sanattaki temel özelliklerinden bazılarına göz atın:
Geometrik ve parçalanmış formların değerlenmesi
Mandolin ile Kız (1910), Pablo Picasso
Hareketin adından da anlaşılacağı gibi Kübizm, temel karakteristik olarak geometri formlarının eserlerde öne çıkan bir bileşen olarak kullanılmasına sahiptir.
Kübist sanatçı resimlerinde dünyanın sadeleştirilmesini istiyor ve bunun için küpleri, konileri, silindirleri ve diğer geometrik şekilleri düz ve basit çizgilerle düzenliyor.
Bu geometrileştirilmiş figürativizm soyut sanatla karıştırılmamalıdır, çünkü aksine, Kübist eserlerin formlarında belli bir tanımlama düzeyi vardır.
Örneğin sentetik kübizmde, şekiller geometrik şekillerden yapılmış olsalar bile nesnelerle veya kişilerle kolayca ilişkilendirilirler.
"Plastik tekerlemeler" kullanımı
La fenêtre aux collines (1923), Juan Gris
"Plastik kafiye" olarak adlandırılan, bazı Kübist sanatçılar tarafından uygulanan ve her geometrik formun diğerine süreklilik sağladığı ve çalışmalarında uyumlu bir etki yaratan bir teknikten oluşuyor.
Bu teknik, Pablo Picasso'nun en büyük öğrencilerinden biri olan İspanyol ressam Juan Gris (1887-1927) ve sözde Sentetik Kübizm (sanatsal hareketin ikinci aşamasına verilen isim) öncüsü olarak yaratılmıştır.
Kolajın görüntü rekonstrüksiyon tekniği olarak kullanımı
Gitar (1913), Pablo Picasso
Gerçek rakamları mümkün olduğunca parçalamak isteyen Analitik Kübizm önerisinden farklı olarak, Sentetik Kübizm, parçalanmış görüntüleri yeniden tanımayı ve onları daha tanınabilir hale getirmeye çalıştı.
Bunun için yapıştırma tekniği bu eserlerin kompozisyonunda en yaygın yöntemlerden biri olarak kullanılmaya başlandı. Ressam, gazetenin gazete kupürlerini, dergileri ve diğer materyallerin (tahta, cam, metal vb.) Resimlerini, eserlerinin üretimi için dokuları ve şekilleri karıştırıp tanıttı.
Kolajın amacı, gözlemci ile görsel alanın ötesindeki iş arasındaki etkileşimi iletmek ve ayrıca insanlarda dokunsal duygular uyandırmak olacaktır.
Perspektif istifa
Guernica (1937), Pablo Picasso
Çoğunlukla Kübizm'in ilk aşamasında (Analitik) sanatçılar, aynı zamanda ve aynı düzlemde, eserin çeşitli açılarını ve bakış açılarını sunmaya çalıştılar.
Üç boyutlu nesne parçalandı, geometrik formlarda temsil edildi ve üç boyutlu bir yanılsama yanılsaması yaratmak için üst üste bindi.
Bu parçaların üst üste gelen kavşağından gelen imgelerin yapımı, sanatçıya, resmi “heykeltraşlık” hissi veriyor. Bundan kübist hareketin birkaç eserini tanımlayan heykel sanatı kavramı ortaya çıkmaktadır.
Tek renkli ve opak renklerin baskınlığı
Keman ve Şamdan (1910), Georges Braque
Örneğin Pablo Picasso gibi Analitik Kübizm'deki önde gelen isimlerden bazıları, kahverengi, gri, siyah, yeşil, koyu sarı ve bej gibi koyu, monokromatik renkler kullanarak eserlerini karakterize ediyordu.
Renk paleti çok sınırlıydı ve bazı çalışmalarda fark sadece aynı rengin farklı tonları arasındaydı.
Bu sınırlı renk seçiminin kullanımına yönelik ilhamın, Cézanne ve Picasso'nun (Kübizmin ana öncüleri) çalışmalarını etkileyen Afrika sanatında olması dikkat çekicidir.
Hareket ilerledikçe, daha sıcak, daha canlı renkler, Kübist çalışmalarda kullanılır. Bu değişimin sorumlusu, Sentetik Kübizm'in "yaratıcısı" olan Juan Gris idi.
"Zihinsel bir egzersiz" olarak çalışmak
Oturmuş bayan çıplak (1910), Pablo Picasso
Kübizm, özellikle de analitik, kendisini gerçekte sunan formun doğasını canlandırmakla sınırlı kalmaz, içine yerleştirilen nesnelerin soyut bir kavramsal fikridir.
Bu nedenle, kübist çalışmalar, farklı geometri figürleriyle parçalanmış ve üst üste binmiş görüntüyü yorumlaması gereken gözlemci için “zihinsel bir egzersiz” olarak kabul edilebilir.
İlkel geri çekilme
Les Demoiselles d'Avignon (1907), Pablo Picasso
Kübizm'in öncü sanatçıları, temel olarak element sentezi ve bazı sınırlı renklerin tek renkli kullanımı fikri olan Afrika sanatından büyük ölçüde ilham almıştır.
Sözde "analitik öncesi kübizm" ya da "Cézanne kübizmi" sırasında Paul Cézanne tarafından yapılan çalışmalarda Afrika maskelerine ve primitivizm kavramına doğrudan referanslar görmek mümkündür.
Kübist hareket için bu özelliğin özünü gösteren bir başka eser ise Pablo Picasso'nun Les Demoiselles d'Avignon'u . Sanatçının canlandırdığı sahnede, bir kısmı Afrika kabilelerinin maskeleri takılmış gibi görünen Barselona'da bir genelevden kadınlar var.
Görelilik Teorisinden Etkilenen
Kübist hareket, bilimsel alanda büyük devrimler döneminde ortaya çıktı. Örneğin, yirminci yüzyılın başında, dünya Albert Einstein'ın Görelilik Teorisi (1879 - 1955) tarafından hayrete düşmüştü.
Fizikçi, şimdiye kadar olan üç boyutlu evrenin geleneksel anlayışını değiştiren dördüncü boyutun, zaman-uzayın varlığı fikrini savundu.
Kübist sanatçılar için, özellikle Pablo Picasso için, eserleri geleneksel mekan fikrine sınırlı değildi ve bu yüzden Einstein'ın teorilerinde eserlerinde uyguladığı konsept için büyük bir ilham kaynağı olduğunu gördü.
Kübizm hakkında daha fazla bilgi edinin.