Mağazalar Karakol binasının üst katında ki 1 ve 2ci Şube müdürlüğü polislerinin öldüresiye dövmelerinin ardından salonun batısındaki yüksek pencere demirlerine, Kasaplık koyun gibi bileklerimden kelepçelediler…
Yüzüm doğuya bakıyor. Sağımdan birinci oda Takunyacı diye adlandırılan Hanifi Avcı’nın…
Hemen onun yanında ki oda 1. Şube Müdürü Ömer Güneş’in …
Yerler, Eski Mersin evlerinin tahta döşemesinden. Gıcırtıları, kulağa yapışıyor…
Vaktin kaç olduğunu, saat olmadığı ve soramadığın için bilemiyorsun.
Ama hava kararmıştı.
Polislerin arasında sanki vardiya değişimi var.
Ortam hareketli…
Koridorun girişinde, Ahmet Sarı!
Tanıyorum O'nu!..
…
Polisin işkencede öldürüp, kaçtı süsü verdiği Ali Uygur’un,
Gözaltında öldürüldüğü günün gece yarısından sonra cesedinin
Mersin Devlet Hastanesine getirildiğini, Rahmetli Kayınbabam Mecit Demircan’dan öğrendim.
Ali Uygur gibi Kayımbabamda Nizipli idi. Festival alanında birlikte çalıştığı, elektrik işletme müdürlüğünde ki arkadaşları sohbet sırasında söylemişler. Olayın peşinde olduğumu bildiği için O da bana aktardı...
Tesadüf bu ya!
O gecenin nöbetçileri, Kurtuluş örgütü sempatizanı iki sağlıkçı genç.
Onlarla sabah acil kapısı önünde buluştuk.
Ali Uygur’un vesikalık resmini gösterdim.
Hemen tanıdılar.
-Polisler gece yarısından sonra bu şahsı getirip, morga koymamızı istediler.
Bizde ‘raporsuz ve belgesiz morga koyamayız’ diye direndik.
Aramızdaki tartışmadan sonra gittiler. Bir saat sonra geri gelip cesedi alıp götürdüler…
Ali Uygur’un her izini bulduğumda, Demokrat Gazetesine yaptığım haberler büyük ses getiriyor…
Arkasından da DEV_YOL yaptığı eylemlerle…
Bu haberin ertesi günü, Mersin Belediyesinde çalışan gazeteci Nevzat Kelleli(merhum),
En üst katta Fen işlerinde bulunan ve memur olarak çalıştığım İstimlak şefliğine,
yanıma bir kişiyle geldi.
-Bu Komiser arkadaşım!
Hanımı da bilirsin bizim Personel Şubede görevli (…) İşte onun beyi bu.
Adı da Ahmet Sarı.
Beni nasıl biliyorsan, Ahmet kardeşimizi de aynı bil.
Nevzat Kelleli, herkese kefil olmaz!
Benim de gazetecilik mesleğimde ilk eğitmenim. Ona çok değer veririm…
-DEV-YOL evini kurşunlamış. Evde karısı ve çocukları çok korkmuş!
Bunlara söyle uzak dursunlar. Ahmet kardeşimiz Demokrat bir polis…
…
Yapılan iyilikler unutulmuyormuş!..
Pencere demirine asılı halimi gören Ahmet Sarı,
Kelepçe takan bekçiye geri açtırdı.
-Ne yaptılar böyle sana Vahap!..
Kırık parmağımı gösterdim. Çok acıyor dedim.
Bekçiye ‘Senin Baban sınıkçıydı değil mi? diye sorduktan sonra,
Mağazalar karakolu önündeki perdeli minibüse binerek üçümüz,
Çilek mahallesindeki çardak eve geldik.
Akşam yemeği yeniyordu…
Baba sofradan kalkıp kırık parmağıma baktı;
'Bu parmak, elinin uyluk yerinden çıkmış.
Parmağının ikinci boğumu da kırılmış.' dedi.
Çıkığı yerine taktı. Kırık yerle birlikte güzelce sardı.
Fakir sofrasına davet eden Sınıkçı Babayı, Ahmet Sarı kırmadı.
Biliyor ki ben acım. Sabaha kadar da aç kalacağım.
Ağzımın, yüzümün şişliğinden 4-5 kaşık çorba ancak içebildim…
…
Kaya Mutlu, makam arabasını verdiği meclis üyesi Ülker Babacan ve nişanlım
Hülya Demircan, izimden şubeye gelmişler beni soruyorlar. Seslerinden tanıyorum...
Torpil yapılıp serbest bırakılmamın önüne geçmek için, Ömer Güneş ve gestapoları, ikinci gün beni Akdeniz Garnizon Komutanlığına teslim ettiler…
…
Garnizon Komutanlığına girişte. Nizamiye kapısında, teslim işlemleri yapıldı.
Perişan bir vaziyetteyim ama polislerin elinden kurtulduğuma da seviniyorum.
Askeri Cezaevi denize nazır etrafı çevrili telli konak!
Sivil ve asker gardiyanlar da çok nazik!
İki demir kapıyı arkamdan kapatırken: ‘Geçmiş olsun! Allah kurtarsın!’
Dileklerindeki sıcaklık bugün hala yüreğimi ısıtıyor.
…
Oh be burası çok güzel!
Tanıdık yüzler karşımda gülüyor.
‘Demokrat Vahap'ı da almışlar!’
konuşmalarını duyuyor ve gururlanıyorum!..
Tüm-Der Mersin Şube yönetiminde birlikte görev yaptığım ancak bugün için adını unuttuğum bazı arkadaşlarım ile Başkanımız Orhan Gönül, Dede Hüseyin Koçak, Mahmut Özgün, beni karşılıyor.
Mahallemin çocukları: Yusuf Güneş, Veli Uçan, Kenan Palamut, Atilla Ballıkaya, İsmet Karayağmurlu, ayakkabı boyacımız Yüksel Kaya(12 yaşında). Maraş katiamında öldürülen öğretmen ağabeyinin, Mersin'de ki cenaze yürüyüşünden tanıdığım, Yeni Mahalle Dolmuş Kooperatifi Başkanı Ali Çolak, Çerçici Ali Çavuş(merhum)…
O o herkes içerde
…
Bizler, kurbanda kesilecek koyunlar misali beklemedeyiz!
Her gün cezaevinin önüne gelen 'Perdeli Minibüs'teki polisler,
içimizden 3’er, 5’er arkadaşlarımızı alıp götürüyor…
Gardiyanımız Bedir, her iki güne bir sabah geldiğinde; içimizden
götürülenlerin, bazılarını tesadüf dışarda gördüğünü ve
selam gönderdiklerini söylüyor.
Seviniyoruz, götürülenler serbest bırakılıyor diye!
Tüm-Der yöneticisi arkadaşlarım ve ben yaklaşık 8-10 kişi kaldık…
Cezaevine geldikten çok sonra ağrısı dinmeyen kırık parmağımı,
Nuran Albay’ın izniyle Devlet Hastanesinde alçıya almışlardı…
Yaklaşık bir aydır içerideyiz…
Bizi niçin götürmüyorlar diye durumumuzu tahlil ediyoruz.
Mahmut Özgün; O da benim gibi dışarıda kalan ruhu, darağacına çekilenlerden.
-Bak Vahap, polis sana işkence yaptığının bilinmemesi için bizi mahkemeye götürmüyor...
Abim, ne olur bu alçıyı sökelim. Bizi de hemen götürsünler…
Dede Hüseyin Alçılı elimi söktü!
1ci gün bekledik gelen olmadı.
2ci gün perdeli geldi.
O ne! Adımız okunuyor.
Tüm yönetim kurulu üyeleri, Perdeli minibüse bindirildik ve ‘bir daha gelmeyecek,
Sevdiklerimize kavuşacağız’ düşüncesiyle geriye bile bakmıyoruz.
Birbirimizin yüzündeki tebessümler;
Adliye binası bölgesine dönüş yolunu geçince söndü!
Perdeli Minibüs Mustafa Kemal Bulvarında yoluna devam ediyor.
‘Bize ne yapacaklar’ diye bu kez içimize kurt düşüyor…
Edip Buran spor salonundayız.
Yıllardır Judo, Taekwondo yaptığım salonum!..
Demek toplu mahkeme burada yapılıyor!
Ana giriş kapısından içeri sokulduk!
Judo salonunun yolunu gösterdiler.
Merakla yürüyoruz.
Kapıdan içeriyi görünce küçük dilimizi yutar gibiyiz…
Vay lan!
Kandırılmışız…
Bizim gardiyan Bedir, şunun selamı var!
Bunun selamı var! dediği tüm insanların bir kısmı sıralı inci gibi yatak yorgan yatıyor.
Bir kısmı da sırtını duvara dayamış oturuyor!
Polisin Kara kutu dediği ve kanımın ısındığı Ali Çolak,
Ağır abi Tahir Tosunoğlu’nun bulunduğu tarafa yöneliyorum.
Tahir’in işaret ettiği sol tarafına oturdum.
Çevremi süzdüm.
Belli ki yatanlar işkence tezgahından geçmiş.
Tahir, bana dönerek kısık sesle:
-Vahap polislerin konuşmasını duydum.
Bu akşam işkenceye ilk seni alacaklar!..
…
Korona virüslü tutsak günlerim, 12 Eylül Faşist darbesini çağrıştırmaktan
geri kalmıyor!
Evde zaman geçirmenin en güzel yolu okumak, yazmak ve de içmek.
Ama araya Ramaza girdi. İçki içmek yok!
‘Kim Bunlar?’ Başlıklı yazım sizler ve de devrimciler arasında çok ilgi gördü.
Anıları yazmaya devam etmem için baskı da kuruldu.
Fırsat bu fırsat tek çare yazmak!..