Hayattaki en büyük şans yüreği güzel bir adama rastlamak. Alıp canıma katmak istiyorum bu adamı ama buna aşk diyemeyiz, ayıp olur. Kahkahası çok olanın acısı bol olur, acısı olanın dostluğu da acısı kadar gerçektir derler. İşte bu adamdaki olay da tam bu. Sesinin, bana duyduğum en güzel ezgiymiş gibi gelmesi mantıklı mı sizce? Bilmiyorum sizin için ne kadar mantıklı veya değil ama ben bu işte mantık aramayı bıraktım. Böyle nasıl anlatsam, o konuşmaya başlayınca etrafımdaki her şeyin sesi kesiliyor sadece onun sesin kulaklarıma geliyor. Sonrasında istemsizce bir gülücük yerleşiyor suratıma. Böyle geçsin karşıma aklına ne gelirse konuşsun, saatlerce konuşsun. İnanın bana, bir kere olsun yeter sus artık demem, o kadar güzel sesi. Sesini bırakın duymayı aklıma gelince bile gülümsememe sebep oluyor. Sanırım ses telleri pamuktan falan. O yumuşacık, içimi ısıtan sesini her an duymak istiyorum. Şey gibi, baharın ilk günü. Güneş bütün güzelliğiyle etrafını ışıldatıyor ama yakmıyor, kuşlar ötüyor, ağaçlarda minik minik çiçekler açmış gibi. Bir insanın gülümsemesi ve sesi üzerine ne kadar konuşulabilirse o kadar konuşabilirim.
Ben bir kaç güne kaçıyorum bu şehirden. Geldiğimde bir masada kahvemizi yudumlayıp, heyecanla dedikodu yapacağız. Yüreği güzel adam, sana kaçırmadan anlatmam gereken aylar biriktireceğim. Biraz sessizlik olacak. Hüzünlü gözlerimi uzaklara dalacağım. Cümlelerim topallayacak, ağır aksak soracağım nasılsın diye. İyi olmana içimden defalarca dua ederek. Hiç bir sözümüz umutsuzluk taşımayacak. Herkes sokaklarda günlük telaşlarına koştururken biz gülümseyerek kahkahalar atarak, herkesin unuttuğu bir çoçuğun okşayıp ona gülümseyeceğiz. İnsanların koşarak farketmediği bir selpakçı amcanın gülüşüne karşılık vereceğiz.
Bekle beni, döneceğim,
Hakikaten bekle.
Bekle sarı yağmurlar
Hep hüzün getirse de.