"Geçmişten ders almayan onu yeniden yaşar."
Ve
"Ne kadar geriye bakarsanız, o kadar ileriyi görürsünüz."
Bu değerli sözleri kulübümüzün her genel kurulunda hatırlarım.
Adayların Kocaelispor'la gönül bağlarını araştırırım.
Maziye hakim mi öğrenmek isterim.
Aşılan engelleri, çekilen sıkıntıları, coşkuları,
onların da zamanında yaşadığını umut eder,
beklenti içine girerim.
Beklentilerimin doğrultusunda aday görürsem,
Kocaelispor'un geleceği aydınlık der, kaygılardan kurtulurum.
Başarı, geçmişe hakim olan yöneticinin ufkuyla doğru orantılıdır.
Kalecimiz Bayram'la ilgili sıkıntılı bir süreç yaşadık.
Niyeti ayrılmaktı, üstelik bedel ödemeden ayrılmak.
Profesyonelliğin kurallarına ters düşen bu isteğe asla onay verilemezdi.
Zaten kısa zamanda da ipler koptu.
Bayram kendinden gayet emindi.
Belli ki daha önceki yaşanan yönetimsel hatalar kimilerini bayağı cesaretlendirmiş.
Eeee... Nasıl olsa her isteyen ceketini pardon ÇEKİNİ alıp gidiyordu.
Yine böyle olacağı düşüncesi bizleri, taraftarlarımızı endişelendirmişti.
Ortada bir oyun vardı.
Filenin bekçisi başrolde,
yönetim de yardımcı oyuncu rolündeydiler...
Final nasıl sonuçlanır diye merakla beklerken,
gördük ki,
kalenin emanetçisi kendi ekmiş, başkanımız biçmiş, hasadı da toplamış gitmiş.
Lisans ücreti yok, şampiyonluk priminden vazgeçmek yok.
Olaya yönetimimizin bakışı ise son derece dramatik.
Engin Koyun Başkan'ın
merak edilen satış ücreti alındı mı sorusuna verdiği yanıt şöyleydi;
"Ondan gelecek 300 bin TL'ye ihtiyacımız yok"
Nasıl yani?
Gelde çık işin içinden.
Kaçırdığımız paraya mı üzülelim, yoksa çok zenginmişiz ona mı sevinelim?
Üstü çizilen para yaklaşık 100 işçinin asgari ücreti.
Benim gözümde servet, başkana göre üstü kalsın bahşişi.
Sahi 200-300 bin TL'ye ihtiyaç duymayacak kadar
büyük bir bütçemiz mi var?
Biz de bilelim.
Kaynak mı çok verimli yoksa yönetim kendi cüzdanından mı çalışıyor?
Her ne olursa olsun Kocaelispor için harcanacak 1 kuruş dahi hassasiyet ister.
Bir zamanlar tesislerimizin elektriği yoktu.
Oyuncularımız cep telefonlarını şarj edebilmek için yakındaki camide sıraya girerlerdi.
Derince Belediyesi'nin çimler biçilsin diye iki bidon yakıt verdiğini,
zaman zaman gönderdiği erzaklarla mutfakta tencerelerin anca kaynadığını unutmadık.
Maaşını aylardır alamadığı için büyük sıkıntılar çekip,
intihar eden Ümit kardeşimiz hala yüreğimizi yakar...
Ne kadar parlatırsak parlatalım, ne kadar yüceltirsek yüceltelim,
şampiyonluklarımızın, başarılarımızın temelinde
yokluk günleri ve dramlar yatar.
Karşılığı ödenmemiş "AH"lı ALIN TERLERİ yatar.
O günleri bilir,
bilmiyorsak öğrenip her daim hatırlarsak kulübümüzü yaşatır,
yarınlarımızı güvence altına alırız
Böylece,
bilgiyi kurumsal düşüncenin hamuruna katan yöneticilerimiz,
inisiyatiflerini daha bir doğru kullanacaklardır.