Annelik, ilk insandan günümüze kadar insan neslinin devamını sağlamaktadır. İnsan nesli ise o günden bu güne kadar iyi ya da kötü birçok olaya şahitlik etmiştir. Bu olaylarda ise sahne arkasındaki en büyük oyuncu annelerdir. Anne karnındaki bir insan tıpkı toprağa atılmış bir tohum gibidir. Toprak nasıl ona gönlünü açar, onu besler, ihtiyaçlarını karşılar ve nihayetinde yeryüzüne çıkarırsa anne de evladını rahminden önce kalbinde besler, büyütür ve yeryüzüne getirir. Bu iki durum arasındaki benzerlikten olsa gerek ki doğaya birçokları doğa ana denilmiştir.
Nasıl ki bir bitkinin verimli, gür ve sağlam olması için topraktan iyi beslenmesi gerekmektedir. Nasıl ki iyi meyveler verebilmesi için zaman içerisinde dallarının budanması gerekmektedir. İşte benzer şekilde de topluma verimli, güçlü ve karakterli insanların yetişmesi için de ihtiyaçlarının iyi karşılanıp güzel bir şekilde eğitilmesi gerekmektedir. Bu insan neslinin daha iyi bir şekilde devamı için mutlaka gereklidir.
Şimdi annelerin çocuklarına karşı tutumu nasıl? Haberlerde görülen şiddet örnekleri umutsuzluğa mı sebep olmalı? Elbette hayır! Dünya döndüğü sürece kötü örnekler olmaya devam edecektir. Hem nereden biliniyor ki çocuğuna şiddet uygulayan annenin ne tür bir travma yaşadığını nasıl bir cinnet halinde olduğunu? O annenin de çocukluğunda gösterdiği şiddetten daha fazlasına maruz kalmadığını nereden bilinebilir ki?
Bir annenin çocuklukta travmaya maruz kalması onun da şiddet uygulamasını meşru kılar mı? Çocuk şiddet gördü büyüdü o da şiddet uyguladı… Sonra onun çocuğu da… Bu kısır döngünün bu şekilde sürüp gitmesini engellemenin yolu ‘anneler eğitim almalı mıdır?‘ sorusunda gizlidir. Gönüllerindeki toprak gibi sevginin ortaya çıkarılarak, anneler en iyi eğitimi almalıdır. Eğitim almayan annelere sahip olan bir toplum zaman içerisinde yozlaşmaya, çözülmeye ve yok olmaya mahkum olacaktır.