Cahilin Nizamı
Namaza durduk. Namaz kılarken aynı zamanda sohbet eden çocuklar, imam fatihayı bitirip amin deyince yüksek sesle amiiin diye bağırdılar. Bu benim namaz üzerinde gülümsememe neden oldu ama namazdan sonra kötü bir şeyler olacağını da anladım.
Biz selam verir vermez o dediğim iki kişi yerlerinden kalkıp çocukların yanına gittiler. Biri onları uyarıyordu böyle yapmayın diye. Ötekiyse çok sinirliydi. Kalkın gidin diyordu. Kimi kimin evinden kovduğunun farkında olmadan resmen çocuklara kalkın çıkın diyordu. Çocuklar kalkmak istemeyince de onları dövmeye niyet etti, elini tokat vuracakmış gibi kaldırıp kaldırıp indiriyordu. O sırada ön saflardan biri, camiye niçin geldiğini bilen biri çocukları yanına çağırdı ve onlara kendi yanında saf tutturdu.
Bu sertlik yanlısı, camiyi kendi malı sayan genci tanıyorum. Camiye çok yakın bir yerde demir doğrama dükkanları var. Bunun abisi ben her cumaya gittiğimde dükkanında çalışıyor. Camiye zaten gelmiyor, tam o saatte camiye yirmi otuz metre ötede çalışmasına devam ediyor.
Amacım genci küçültmek, abisi yüzünde onu eksik göstermek değil ama onun da İslam, namaz hakkında hemen hemen hiçbir şey bilmediğini biliyorum. Sırf bu yüzden onun böyle bir şeyi yapmasını kabullenemedim. Eğer herhangi bir çocuğa bir tokat vursa, gidip ona "sen namaz kılmasını bile bilmeden neden insanları camiden" kovuyorsun diyecektim. Hiçbir şey yapmadım, sadece yanımda saf tutan kişiye "biz insanlar camiye gelsin diye kırk takla atıyoruz, bunlar kovmak için fırsat arıyor" diyebildim.
Bu tür tatsız olayların yaşanmaması için işi her zaman ehline vermek lazım. Eğer o adam birazcık bir şey bilse, caminin insanlardan korunacak bir yer olmadığını bilirdi. Eğer her işi, o işte mahir olan biri yaparsa dünya yaşanacak bir yer olabilirdi.