Kitap Okumak için İyi Bir Bahanemiz Var
Makalede Neler Var?
“Bu hafta bir konu belirleyip onun üzerine bir yazı yazalım.” deyiverin samimi bir mecliste. Genellikle itiraz gelmez; ancak işin peşini de bırakmayın. Az geride duranlara, “Hadi bakalım, dostum! Konuyu sen belirle!” deyiverin, bakın neler olacak!
Biraz düşünür ve hemen bu haftalık konumuz: “Eğitim, kitap, çocuk, kar, mevsimler…vb.” deyiverir. Artık konu belirlenmiştir. Bu haftanın konusu, diyelim ki, “çocuk” olsun. “Konuyla ilgili neler yazabilirim?” diye antrenman çoktan başlamıştır zihinlerde.
Örnek Bir Yazı Başlığı Nasıl Belirlenir?
“Çocuk, oyun, çikolata, eğlence, şeker, iletişim…vb.” Bir çırpıda bu kelimeler sıralanıverir. Sonra biraz daha derinlere dalıp çocuklarla ilgili kısa bir araştırma yapılabilir. Etrafımızdaki çocuklar, dikkatle gözlenir. Kendi çocuğumuz varsa biraz daha yakından ilgilenilir.
Kısacası çocukları her yönüyle anlamaya çalışırız. Çünkü bir derdimiz var. Yazı yazacağız. Yazmak, birikim ister. Kısacası dolu bir bardağın taşan kelimeleri lazımdır bunun için. Boş bir kabın dışarıya bir şey sızdırması düşünülemez. Olsa olsa kuru bir gürültü çıkarır, o da rahatsızlık vermekten öteye geçemez.
Yazmak için Temel Başlık Ne Olmalıdır?
Elbette ki okumak, okumak, okumak olacaktır. Yukarıda bahsedilenlerin doğal bir sonucu olarak iş dönüp dolaşıp kitap okuyup okumama alışkanlığına geliyor. Bolca kitap okuyan ve araştıran birisi hemen bir şeyler yazıverir.
Çocuklarla ilgili başvurabileceği kaynakları bilir. Kendisinde olanları hemen kullanır; olmayanlara da nasıl ulaşacağını çok, ama çok iyi bilir. Asıl başlık hiç şüphesiz sürekli okuma işidir.
Birikim Olmadan Yazılabilir mi?
Mutfakta malzeme olursa lezzetli ve kaliteli yemekler sofraya gelecek ve midemize bayram ettirecektir. Dağarcığımız dolu olursa yazmak kolaylaşacak ve yeni yeni eserler ortaya çıkacaktır. Zihnimizin bayramı da sürekli bir şeyler öğrenmekle olacaktır.
Bu yazı faaliyeti de bize ister istemez, kitap ya da kitaplar okutturur. Alın size kitap okumak için güzel bir bahane. Yazamayanlar, genelde az okuyanlar olacaktır. Ya da araştırmaktan zevk almayanlar. Yazmak için de okumak şarttır.
Okumadan da Yazılabilir mi?
Kitap okumayan bir yazar tekrarlarla okuyucuyu sıkacaktır. Birkaç öğretmen, esnaf, şoför, muhasebeci, öğrenci grubu…vb. Haftalık bir konu belirleyip yazı yazma yeteneklerini geliştirebilirler.
Bütün mesele, ben bu işi yapacağım deyip kolları sıvamaktır. Kısacası her şart ve zeminde kitap okumak ve okutmak için bahanelerimiz olsun. Derdimiz üzüm yemektir, bağcıyı dövmek değil. Yazmak, için kendimize sürekli bahaneler üretebiliriz. Yeter ki bu bahaneler birileri için faydalı olsun. Bir yaraya merhem olsun.
Kimler Okuyup Kimler Yazabilir?
Yazmak, sadece eğitim camiası içerisindekilerin yapacağı bir iş değildir sadece. Bir şoförün tecrübesini, her türlü deneyimini, hayata bakışını sadece okuyan insan dan değil bizzat işin içinde olup yaşayan şoförlerimizden dinlemek, okumak çok daha tesirli olacaktır.
Yazı Yazmak, Sadece Eğitimcilerin İşi midir?
Kitap okuyup yazmak bir grubun tekelinde olan bir alışkanlık değildir. Ancak genelde eğitim-öğretim alanında faaliyet gösteren kurumlardaki insanların bu işi yapması beklenir nedense? Bunun dışına çıkabilirsek çok daha farklı tatlarda kitaplarla karşılaşabiliriz.
Bir marangozun, sokakları süpüren bir temizlikçinin, her gün çöp arabasının arkasında saatlerini harcayan bir insanın yaşadıklarını yazıp çizenler; sadece gözlemlediklerini ve bir yerlerde yazılı olarak okuduklarını dile getirebilirler. Oysa işin içinde olan bu insanlar bu sahneleri çok daha gerçekçi ve samimi olarak yazabilirler. Keşke yazabilseler.
Oysa bir temizlikçi sabahın erken saatlerin sokağın sakin halini, yere çöp atanları, titiz davrananları bizzat yaşayarak görür. Çöp kokusun dayanılmaz halini sürekli içine çekmek zorunda kalan biriyle sadece onu uzaktan seyreden birinin yazdıkları kesinlikle aynı şey olmayacaktır.