Gece 3'te yatıp 11'e saat kurmak ve saat kurduğum halde uyanamamak.
En sonunda 11.30'da kendini zorlayarak kalkmakla günüm başlıyor. Şanslıysam sevgilim ya da whatsapp kız grubum yazdığı için telefonum titriyor ve öyle uyanıyorum. Sonrasında instagrama bakıp uykumu açmak, kalkıp elimi yüzümü yıkamak derken saat 12 oluyor. Kendime kahve yapıyorum, çok düşük bir ihtimal kahvaltı yapıyorum. İş ilanlarına bakıp, günü nasıl geçiyor diye sevgilimi arıyorum. Sonra bir bakmışım saat 1 olmuş ve Kısmetse Olur başlamış. O gerizekalı beyin yiyici programı seyredip, seyreden diğer whatsapp kızlarıyla saçma sapan yazışıyorum. O bittikten sonra, hayatımın bir gününü daha tamamiyle boşa geçirdiğimin bilinciyle büyük bir boşluğa düşüyorum. Normalde boş geçen bir güne göre çok daha büyük bir boşluk yaşıyorum Kısmetse Olur izlediğim zaman. Acilen kült bir film izlemek, felsefe ya da psikoloji kitabı okumak, Darwin ya da Carl Sagan'la evrenin sırlarını çözmek falan istiyorum. Ama onun için de kıçını kaldıran bir insan evladı gerekiyor. Peki o insan evladı ben miyim a dostlar?
Dün akşam New York'la whatsapp grubundan tartıştık. Ben bu tartışmalarda hep öfke problemim yüzünden kendimi suçlardım ama dün fark ettim ki kendime biraz fazla yükleniyormuşum. Hangi arkadaş IELTS sınavının giriş parasının 500 TL olduğuna ve iş bulamadığına üzülen arkadaşına "O sınavlar odaklanarak çalışılması gereken zor sınavlar sen hiiiç heveslenme" der? Ne demek o? Ve daha neler söyledi... Neyse ayrıntısına girmeye hiç gerek yok. Terbiyemi ve sakinliğimi koruyaraktan cevaplarımı verdim ve sustum. Bir süre kendisini görmek istemiyorum. Gerçi ailesinin zoruyla Adana'ya dönmüş olan Roma 2 hafta sonra bizi ziyarete gelecek ve hep birlikte buluşmak zorunda kalacağız ama olsun. İki hafta kim bilir nelere kadir?