İsveç, bağımsız olarak birinci sınıf oluşturabilen dünyadaki birkaç ülkeden biri olmuştur ve olmaya devam etmektedir havacılık tekniği. Bu İskandinav ülkesinin savaş uçakları her zaman bir "vurgu" ile ayırt edilmiştir, onları diğer ülkelerden aynı tip uçaklarla karıştırmazsınız. Dünyada birbirine yeterince benzer uçaklar var, ancak belki de İsveç savaşçılarına benzer bulunamıyorlar. Açıklama, bence basit: 1930'ların sonundaki kuruluşundan bu yana, İsveç havacılık endüstrisi zaten inşa edilmiş yabancı uçakları kopyalamadı, ancak kendi örneklerini tasarladı ve inşa etti. Ve kısa bir süre içinde İskandinav mühendislerinin (örneğin, modern jet motorları veya elektronik ekipman) geliştiremedikleri gerçeği, bunların üretimi için lisanslar da dahil olmak üzere yurtdışından satın alındı.
Bu kadar yetkin bir teknik politikanın sonucu, savaş sonrası “jet yarışında” İsveç'in neredeyse önde gelen dünya havacılık güçlerine neden olmadığı ve hatta bazı durumlarda onları aştığı gerçeğiydi.
Fransa, Rafale'yi ihraç etmeye çalışırken, İsveç dünyaya küçük bir ulusun kendi savaşçılarını nasıl yaratabileceğini ve hatta ihraç edebileceğini gösteriyor.
Havacılık, havacılık ve askeri teçhizat konusunda uzmanlaşmış bir İsveç firması olan Saab AB, İsveç'teki başlıca ve belki de havacılık ekipmanı üreticisi ve geliştiricisidir. Linköping'deki ana üretim ve montaj, 1937’e dayanarak, varlığı sırasında, çeşitli İsveç savaşçıları için 13 geliştirdi ve çoğu İsveç Hava Kuvvetleri’nin özel gereksinimlerini karşılayan 4000 uçağı üzerine inşa edildi.
Google Earth Satellite Image: Linköping Fabrika Havaalanında JAS 39 Savaşçıları
İsveç silahlı tarafsızlık politikası, yabancı teknolojiye dayanmayan bir ulusal havacılık endüstrisinin oluşumunu etkiledi. SAAB, 1950-ler'in ortasından beri İsveç Hava Kuvvetleri'ne hizmete giren tüm büyük savaş uçaklarını geliştirdi. Bunlar arasında J32 "Lansen", J35 "Draken" ve J37 "Viggen" gibi ünlü savaşçılar var. Şu anda İsveç, önde gelen havacılık ülkeleri tarafından tasarlanan benzer savaşçılara göre biraz daha düşük olan modern savaş uçakları yaratabilen en küçük ülkedir.
savaş sonrası tarih İsveç uçak endüstrisi, uçak J21 ile veya daha doğrusu jet versiyonunun piyasaya sürülmesiyle başladı. Tek kişilik avcı SAAB-21, hem pistonlu hem de turbojet motorlu bir seride üretilen dünyadaki tek uçak olması nedeniyle benzersizdir. SAAB-21 avcının bir pistonlu motorla seri üretilmesi Daimler-Benz 605В güç 1475 l. İsveç'te SFA lisansı altında üretilen pp., 1943 yılında piyasaya sürüldü. İtici pervaneli bir uçaktı, böyle bir şemanın kullanımı aşağıdaki avantajları sağladı; burundaki iki 13.2-mm makineli tüfek ve iki 20-mm silah, ayrıca iki 13.2-mm makineli tüfek şeklinde kuyruk silahlarında daha iyi görünürlük, güçlendirme ve konsantrasyon.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, pistonlu uçakların geçmişte bir şey haline geldiği ve bunun yerine turbojeli uçakların (turbojet) yer aldığı anlaşıldı. Doğal olarak, İsveçliler kenara çekilmek istemediler ve bir jet uçağı geliştirmeye başladılar. TRD kurulumu için yeni bir uçak yaratılmaması için J-21’i kullanmaya karar verildi (benzer bir sorunu çözmek için, Yakovlev Tasarım Bürosunda da aynı şeyi yaptı. Sonuç olarak Yak-3 TRD, Yak-15 aldı).
J-21R'un bir savaşçı olarak kısa süreli kullanımından sonra, uçağı sadece kara saldırı uçakları olarak kullanmaya karar verildi. J-21A ve J-21R uçaklarının kısa ömürlü olduğu, J-21R sadece 54-th'in ortasına kadar hizmet etti.
Uluslararası olarak tanınan ilk muharebe mücadelesi, süpürülen kanat J-29 "Tunnan" ile bir jet avcısıydı. İlk uçuşu kim yaptı 1 September 1948g. Seri olarak 1950 - 1956 (yerleşik 661 makine) olarak üretilmiştir.
SAAB tasarımcıları, diğerlerinden farklı olarak, asla kural olarak seri bir yapıya girmeyen uçak prototipleri olmadan yapabildiler. İsveçli tasarımcıların, diğer ülkelerdeki sürekli pahalı deneyler sırasında elde edilen teorik bilgilerin kendileri için mevcut olmadığı veya mevcut olmadığı ancak küçük bir hacimde olması nedeniyle çalışması çok daha zordu. Bu arada, SAAB J-29, ok şeklinde Avrupa kanatlı kanatlı ilk seri avcıydı. Bir santrifüj kompresör ile "Gost" büyük bir çap farklıydı. Bu nedenle, Saab 29 (bu atama R1001 şirket projesine verilmiştir) tam anlamıyla motorun etrafında şekil vermek zorunda kaldı. Küçük bir dik burun havası girişine sahip gövdenin, motorun bulunduğu yere ve hava aracının ağırlık merkezine göre belirgin şekilde kalınlaşmış olduğu ortaya çıktı.
Zira savaşçının kendine özgü ana hatları "Tunnan" adını aldı (boğa, İsveççe). Gövdenin gerekli rijitliği ve bakım kolaylığı, çalışan bir cilde sahip bir kafes olan yarı-monokok gövde tasarımı sağlamıştır.
Pilot kabini tam anlamıyla motor giriş kanalını atadı. Kuyruk birimi, egzoz memesinin üstünde ince bir kuyruk çubuğuna yerleştirildi. Basınçlı kabin donanımı ve ejeksiyon koltuğu SAAB J-21R'den değiştirilmeden ödünç alındı.
J-29B serisinin birinde, Mayıs 6-th'deki İsveç Hava Kuvvetleri K. Westerlund 1954'in kaptanı bir dünya hız rekoru kırdı, 500 km / s hızıyla kapalı bir 977-kilometrelik daireyi geçip Amerikan Kuzey Amerika F-86E "Seiber" e ait iki yıllık rekoru kırdı ".
Uçaklar, 60-x'in ortasına kadar savaş birimlerine hizmet ediyordu. Üzerlerine yeni radyo elektronik ekipmanı kurdular ve bazı araçlara SAAB tarafından Rb.24 adı altında lisanslanan havadan havaya yönlendirilmiş füzeler "Sidewinder" verildi. J-29, J-32 "Lansen" ve J-35 "Draken" ile değiştirildi. Görevden alınan savaşçılar hurdaya yöneldi, eğitim birimlerine nakledildi, çöplüklerde yer hedefi olarak kullanıldı. Oldukça fazla sayıda otomobil, özellikle de S-29C çekme hedeflerine dönüştürüldü. F3’in 1967’teki “kanadı” kapsamında, özel bir savaş eğitimi destek birimi kuruldu. Son "Tunnans", J-1975D "Lansen" ile değiştirildiklerinde, 32'a kadar bileşiminde uçtu. "Tunnan" uçağının tüm modifikasyonlarının işletimi neredeyse olaysız gerçekleşti. Pilotlar, uçuş özellikleri, iyi manevra kabiliyeti ve tırmanma hızı ve personelin - cihazın uygun şekilde bakımı için büyük önem kazandı.
J-29 İsveç havacılık tarihinde özel bir yere sahip: İsveç Hava Kuvvetleri'nin ülke dışındaki askeri bir ihtilafta yer alan ilk ve tek uçağı. Bu, uzak Afrika Kongo'da 1961-62 yıllarında oldu. İsveçlilerin asıl görevi, hava limanlarına ve asilerin konumlarına saldırmaktı. "Tünel" sert iklim koşullarına ve arzda sürekli kesinti olmasına rağmen, iddiasızlık ve yüksek performans özellikleri gösterdi.
J-29B bu savaşa bir son verdi. 12 Aralık 1962: Tshombe’nin Elizabethville’deki evini yendikten sonra diktatörün hükümeti ve gardiyanları Rhodesia’ya kaçtı. İsyan ezildi, nisan ayında 63'inci uçağı İsveç'e geri döndü. Kongolu operasyonu sırasında, savaş hasarı ve uçuş kazaları nedeniyle iki J-29B öldürüldü. Savaş operasyonu bir kez daha ilk İsveçli jet makinesinin yüksek kalitesini doğruladı - bu, farklı ülkelerden gelen çoğu ordunun görüşüdür.
J-29 Tunnan uçağı başka bir geleneğin başlangıcına işaret ediyordu. İlk İsveç savaş uçakları haline geldiler, yabancı bir ülkenin Hava Kuvvetleri ile hizmete girdiler. 1960’te, Avusturya eski savaş eğitimi “Vampir” in yerini aldığını duyurdu. Sovyet MiG-1961F ve Amerikan F-17 "Sabre" 'nin yer aldığı yarışmanın sonuçlarının ardından 86'ta J-29F seçildi.
Savaş araçlarının serisinde bir sonraki J-32 Lansen oldu. Prototipin ilk uçuşu, 1952'in sonbaharında gerçekleşti. Uçak, şirketin test pilotu, test pilotu Bent Olafo (Bengt Olow) tarafından pilotluk yaptı.
Uçuş başarılı oldu, ardından testler yapıldı. 25 Ekim 1953, hafif bir dalıştaki uçağın ses bariyerini kırdı. Kısa süre sonra dört prototip makinenin tümü testlere bağlandı, seri üretime paralel hazırlık yapıldı, inşaat planları belirlendi. Üç ana versiyonda bir araba yapması gerekiyordu: bir şok, her hava şartlarına müdahale eden bir avcı uçağı ve bir deniz keşif uçağı.
1955’te, ilk seri J-32A "Lansen" İsveç Kraliyet Hava Kuvvetleri’nde hizmete girdi ve saldırı filolarının jet teknolojisine yeniden silahlandırılmasını başlattı. 1955 - 1958'te, 287 grev uçağı, İsveç Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne teslim edildi.
Uçağın grev versiyonu o zamanlar oldukça güçlüydü. Dört 20-mm'lik top, ilerideki gövdede bulunan toplam mühimmat cephaneli M-49 "Bofors". Silahlara ek olarak, pilot "Lansen" ayrıca, dört adet 250 kg kalibrelik bomba ya da bir çift 500 kg kalibreli de dahil olmak üzere etkileyici bir bomba silah cephanesine sahipti. Harici süspansiyonun on iki düğümünde, asıl amacı Sovyet gemileri olacak olan 24'tan 120 mm'ye kadar iki adet katı yakıt robotu olan “Robot” 240 (daha sonra tanım - Rb 304) olabilir. Genel olarak, UR Rb 04 ayrı bir makaleyi hakediyor, çünkü dünyada ilk olarak transonik hızlara ve aktif bir hedef arama kafasına sahip olanlardan biri. Üzerinde, İsveçli tasarımcılar hala 04'lerin ortasında. Şimdi çok popüler uygulanan "vur ve unut" ilkesi. Tabii ki, ilk doğanın birçok kusuru (kısa lansman aralığı - 1950 - 10 km, zayıf ses bağışıklığı, su yüzeyinde işin dengesizliği) vardı, ancak o yıllarda yaratılan mühendisler silâhsaygı duymaya layık.
"Lansen" in bir sonraki çeşidi, yılın 32’in ilk uçuşunu yapan 7’in ilk uçuşunu yapan tüm hava koşullarına müdahale eden J-1957B’di. Şok versiyonu ile karşılaştırıldığında, bu versiyonun önemli farklılıkları vardı. Yeni radarın yanı sıra, avcı bilgisayarları temel alan Sikte 6А silah kontrol sistemi gibi yeniliklerle donatıldı. Yakalayıcıların bir kısmı aynı zamanda sol kanat altına doğrudan iniş takımlarının önüne monte edilmiş Hughes'dan AN / AAR-4 kızılötesi istasyonu ile donatıldı. Silah kontrol sistemi, radardan ve kızılötesi istasyondan gelen hedeflerle ilgili bilgileri ve pilotun ve operatörün kokpitinde bulunan bir monitör ekranındaki navigasyon bilgilerini gösterir.
1972’te, altı durdurucu, çekici araçlara yükseltildi - 32 yılına kadar kullanılan J-1997D. 15 yılı ile başlayan daha fazla 1972 makinesi, EW uçağı J-32E'ye dönüştürüldü. Radar yerine eski dövüşçünün burnuna zemini ve gemi radarını sıkmak için tasarlanmış karmaşık G24 yüklü. Dalga bandı için üç farklı istasyon seçeneği vardı. Üzerine dikme direkleri üzerine "Adrian" sıkışma kapları ve uçak radarı "Petrus" a karşı bir sıkışma kabı ve iki dipol reflektörlü BOZ-3 yerleştirildi. Uçaklar, 1997 yılından önce - İsveç silahlı kuvvetlerinin personelinin eğitimi için de kullanıldı.
1947g sonunda. İsveçliler, ABD’de deney uçağı Bell X-1 14’in Ekim 1947’in ses hızını aştığını bildirdi. Ortaya çıkan teşvik, SAAB geliştirme departmanını süpersonik bir savaşçının tasarımına yansıtmaya zorladı.
O andan itibaren, yeni savaşçının formları ortaya çıkmaya başladı, 50'lerde bizi İsveç hakkında önde gelen havacılık güçlerinden biri olarak konuşmaya zorladı.
Draken tasarımındaki en zor anlar, özellikle afet sonrası tasarımı olan kanadın aerodinamiği, şekli ve motoruyla ilgili konulardı.
İlk uçağın dağıtılması (w / 35-1), Ekim 1955 yazısında 25. 1955 yazında gerçekleşti, Bengt R. Olafo'nun kontrolündeki uçak ilk uçuşu yaptı. Kök parçalarında yüksek bir açılma açısına ve düşük bir özgül yüke sahip olan bir delta kanadın kullanılması, Draken uçağının, mekanizasyon olmamasına rağmen, 215 km / s hızında inmesine izin verdi. Draken varyantlarının çoğu için, Rolls-Royce Avon motor tarafından Volvo Flugmotor lisansı altında üretilen RM6 motor çeşitli modifikasyonlardan yapılmıştır.
İlk üretim öncesi uçak Draken olarak adlandırıldı ve bundan sonra J-35A olarak anıldı. Uçağın seri üretimi, 1959g'in ortasında geliştirildi.
Uçakta, Arenko Electronics hava parametreleri hesaplayıcısına sahip yarı otomatik hava sahası kontrol sistemi STRIL-60, SAAB FH-5 otopilotu ve Rb.7 ve Rb.27 roketlerinin kullanımına izin verecek şekilde değiştirilmiş SAX S28B gözetleme sistemi ile entegre bir veri iletim sistemi bulunmaktadır. Eriksson PS01 / A radarı, bir ufuk stabilizasyon sistemi ile donatılmış, hedef arama ve aralık belirleme sağlar.
Buna ek olarak, bir Hughes kızılötesi sensör takılı (F-102 Convair Delta Hançer üzerine de takılmış), SAX S7B görüşüne radar olarak entegre edildi. PN-594 / A ve PN-793 / A tarafından üretilen Phillips radar entegrasyon sistemi. Radyo iletişim ekipmanı, AGA Fr.-17 tarafından üretilen VHF alıcı-vericilerini ve AGA Fr.-16 tarafından üretilen VHF alıcısını (bazı uçaklarda bir Collins alıcısı kuruldu) ve AGA Fr.-15 mesafe ölçüm cihazını içermektedir.
Uçağın sabit silahlandırılması, kanadın yakın kanat kısımlarında bulunan iki Aden topundan (kalibre 30 mm) oluşur. Ayrıca, Sidender füzeleri, Bofors kabuklu Matra konteynerleri, toplam 3 kg kütleli bombalar ve yakıt depoları, ventral ve 6 kilitlerin altındaki 4480 üzerine asılabilir.
Uçak Avusturya, Danimarka, Finlandiya ve İsviçre'ye teslim edildi, toplamda 612 makineleri üretildi. En uzun, 2000'lerin başlamasından önce Avusturya'da işletiliyor.
50-x'in sonunda, De Haviland "Vampir" e dayanan Vampir Tabanlı UTI'nın hizmet ettiği ve değiştirilmesi gerektiğini açıkça ortaya koydu. "Draken" in başarısı, özel inisiyatif tasarımcı SAAB model SAAB-105'in gelişmesine yol açtı. Bu yüksek kanatlı süpürülmüş bir kanattır, iki (dört) mürettebat üyesinin koltukları iki sıralı bir kabinde düzenlenir ve iki turbojet motoru çekiş sağlar. Uçağın ilginç bir özelliği, standart versiyonda, uzay aracında iki pilot bulunmasıdır, ancak gerekirse uzay aracının kaldırılması ve bunun yerine dört sabit koltuk yerleştirilmesidir.
Eğitim uçağı olarak oluşturulan bu uçak daha sonra dünyadaki en çok yönlü askeri uçaklardan biri haline geldi. Tecrübeli TCB SAAB-105, yılın ilk uçuşunu 29 Haziran 1963 yaptı. Hem askeri pilotların hem de sivil havayollarının pilotlarının yetiştirilmesi amaçlandı. Makinenin tasarımı, savaş uçaklarına hızlı dönüşüm imkanı sağladı. 1964'te İsveç Kraliyet Hava Kuvvetleri, uçağı ana TCB olarak kabul etmeye karar verdi.
1960’lerin ortasında, Vietnam Savaşı’nın deneyimine dayanarak, dünyanın önde gelen havacılık güçleri, askerlerin doğrudan desteği için hafif uçaklara olan ilgilerini artırdı. İsveç'te, Sk.60B saldırı uçaklarına hızlı bir şekilde değiştirilen Sk.60A, bu rol için çok uygundur (makineye tüfek kapsamı ve bir sinema atıcısı ile birlikte altı silahlanma süspansiyonu için altı direk, ilgili kablolama ve tüfek kapsamı. Uçak, kara kuvvetlerini desteklemenin yanı sıra, düşman teknelere ve amfibi saldırı araçlarına karşı mücadeleyi destekleyecek şekilde tasarlandı. Mayıs ayında, yılın 1972'i, silahları güçlendiren şok Sk.60G'nin ilk uçuşunu yaptı.
Birkaç uçak Sk.60C'nin keşif versiyonuna yükseltildi (ilk aracın uçuşu - yılın Ocak ayında 18, yılın 1967'i). Takoz şeklindeki camları olan gövdenin modifiye edilmiş burun bölümüne bir keşif kamerası, görsel keşif sonuçlarını kaydetmek için uçağa bir kayıt cihazı yerleştirildi. Toplamda, İsveç Hava Kuvvetleri, tüm modifikasyonların SAN-150 105 uçağını aldı, seri üretimleri 1970 yılında kesildi. 29 Nisan Ayı 1967, Avusturya Hava Kuvvetleri için tasarlanan ilk uçuş hafif saldırı uçağı SAAB-105XT'yi yaptı (bu ülkenin yasaları, bölge süpersonik uçağı üzerinden uçarken yasaklandı, bu nedenle çok amaçlı ve düşük maliyetli SAAB, yüksek subsonik hız geliştirdi, neredeyse Avusturya ordusunun tüm ihtiyaçlarını karşıladı) . 1970-1972 içinde Avusturya Hava Kuvvetleri, TCB'ler, alçak irtifa önleyicileri, fotoğraf keşif uçağı ve hedef çekme araçları olarak da kullanılan 40 SAAB-105TX saldırı uçağını aldı.
Vikinglerin anavatanının coğrafi konumu, büyük ölçüde, üçüncü kuşak avcı uçağı ile ilgili olarak "ulusal uçak endüstrisinin özelliklerini" belirledi. İsveç Hava Kuvvetleri'nin 1970-90 uçakları ile mücadelede en önemli şartı. Yüksek kalkış ve iniş özelliklerinin sağlanması - ülkenin güney, düz illerinin bile peyzajı, kelimenin tam anlamıyla tarla havaalanlarının inşasını engelleyen granit kayaları, kayalar ve sayısız göl, nehir ve kanalla doludur.
Düşmanlıkların patlaması durumunda havacılığın dağılması sorunu, yolların düz kısımlarında (özellikle taksi yapmak, teknik pozisyonları ve stantları düzenlemek için özel olarak güçlendirilmiş ve yan dallarla donatılmış) çok sayıda bekleme pisti oluşturarak çözülebilir.
Otoyolların çalışmasını sağlama gereksinimi, nihayetinde, süpersonik savaşçı "Draken" in yanısıra, savaşçı bombardıman uçağı ve avcı uçağı savaşçısı SAAB "Lansen" in yerini alan üçüncü nesil İsveç savaş uçağının görünüşünün şekillenmesinde kilit rol oynadı. Üçüncü nesil savaşçı için gerekli şartlar, öncüllere ve iniş özelliklerine göre daha iyi hale getirildi. Hava Kuvvetleri, gerekli minimum pist uzunluğunu 500 m'ye (savaş kuvvetine sahip bir uçak için bile) getirme koşulunu belirledi. Uçağın yeniden yükleme versiyonunda normal uzunluktaki şeritten çıkarmak zorunda kaldı.
Draken uçağının tasarımı başlamadan önce, ordu uçağın selefinden iki kat daha hızlı olmasını istedi, fakat aynı zamanda mevcut hava alanlarından da çalıştırılabilirdi. Daha sonra, ön kenarı kırılmış üçgen bir kanat (kanadın kök kısımlarında geniş bir açılma açısı ile) uygulanmıştır. Wiggen uçağı söz konusu olduğunda, görev azami hızı yalnızca biraz artıracak şekilde ayarlandı ve aynı zamanda çalışma koşulu, 500 m uzunluğa kadar pistleri olan hava limanlarından getirildi.
"Çift üçgen" konfigürasyonu, amacı kanatların uçuş hızını düşük hızlarda geliştirmek ve süpersonik uçuş hızlarında iyi performansı sağlamak olan çok yönlü çalışmalara tabi tutulmuştur.
Böylece, iki kanatlı aerodinamik şema ortaya çıktı, burada kalkış ve iniş sırasında büyük bir toplam kaldırma kuvveti, kanatlarla donatılmış ön kanatta ilave kaldırma kuvveti oluşturularak elde edildi.
Bu kuvveti arttırmak için, kanatlar bir sınır tabakası kontrol sistemine (motor kompresöründen çekilen hava ile üfleyerek) sahiptir ve yardımcı kanadın kendisi ana kanattan çok daha yüksek bir konumda bulunur ve daha büyük bir montaj açısına sahiptir. Bundan dolayı, iniş sırasındaki saldırı açısı Draken uçağından daha büyük olabilir.
Uçak uzmanları, havacılık uzmanları üzerinde özgünlükleri ve sıra dışı teknik çözümleri ile güçlü (belirsiz olsa da) bir izlenim bıraktı. Aerodinamik düzeni belki de “tandem” şemasına en uygun olanıydı (bazı Batılı analistler arabayı “son çift kanatlı” olarak adlandırmasına rağmen). AJ-37, açıklık boyunca bir kapakla donatılmış ön, yüksek yerleştirilmiş üçgen bir kanadı ve ön kenar boyunca üçlü bir süpürme ile alçak bir arka ana kanadı vardı.
Uçağın deniz seviyesinde süpersonik bir uçuş hızına ve optimum yükseklikte 2 Max'a karşılık gelen bir maksimum hıza sahip olması gerekiyordu. Son derece yüksek ivmelenme özellikleri ve tırmanma hızını sağlamak gerekiyordu.
Viggen, navigasyon, silah kontrolü, yakıt üretiminin kontrolü ve pilotun kokpit bilgi alanının kontrolünü sağlaması beklenen dijital bir bilgisayarla donatılmış ilk Batı Avrupa savaş uçağıydı. Savaşçı için, araçta ve yerdeki kısımları içeren özel bir araç iniş sistemi olan TILS geliştirilmiştir.
SAAB 305A'nın havadan yüzeye güdümlü füzeleri, bir telsiz komuta rehberlik sistemine sahip, gelecek vaat eden bir savaş bombacısının ana silahları olarak kabul edildi. Füzelerin kullanımı düşük irtifalardan varsayıldı.
İlk prototipin yapımı Kasım 24’in 1966’inde tamamlandı ve ilk kez Şubat 8’te 1967’in havasına girdi ve SAAB baş mühendis Erik Dahlstrom tarafından kontrol edildi. Uçuş testi sırasında "Wiggen" uçağın aerodinamiği ile ilgili çok sayıda ciddi problem ortaya çıkardı.
Özellikle, süpersonik hızlarda hızlanma sırasında ani bir dekapaj eğilimi vardı; bu, ana kanadın alt ve üst yüzeylerindeki şok dalgalarının yer değiştirmesinden kaynaklanan farktan kaynaklanıyordu. Bu dezavantaj, üst kısmındaki gövdenin kesit alanında, omurganın önündeki alanda, bir tür "kambur" oluşumu nedeniyle hafif bir artış nedeniyle elimine edilmiştir.
Seri uçağın ilk uçuşu 23 Şubat'ta yapıldı 1971 g 1971'te, İsveç Hava Kuvvetleri tarafından kabul edilen ve 2005 yılına kadar kullanıldığı İsveç Hava Kuvvetleri tarafından kabul edildi. AJ-37 modifikasyonunun seri üretimi, bu tür 1979, 110 uçakları yapılana kadar sürdü.
Başlangıçta, ana yeni avcı-bombardıman "akıllı" şok silahlar yetenekli hem yüzey ilgi çekici kanat ve gövde yanı sıra SD ve radyo komut rehberlik Rb.04A (iki adet) altında asılı Rb.05E güdümlü radarla üç anti-gemi füzesi, olmuştur ve yer hedefleri. Wiggen, 1972’te AGM-65 Meyvrik Amerikan füzelerini (İsveç’te Rb.75 sembolü altında lisansla üretildi) ve İsveç’teki yeni gemi karşıtı füzeler RBS 1988F’i de aldı. Hava muharebesi için uçak, Rb.15 füzesi (lisanslı AIM-24 Sidewinder) ile silahlandırıldı.
Yeni avcı-bombardıman uçağına hakim olmak (temelde yeni savaş uçakları gibi) oldukça zordu. 1974-1975 içinde üç araba kaybedildi (neyse ki, onları yönlendiren bütün pilotlar kaçmayı başardı). Kazaların nedenleri, ilk 28 seri uçağının kanadının ana kolunda tutturma deliği bölgelerinde yorgunluk çatlaklarının oluşmasıydı.
1990 ile, birçok Avrupa ülkesinin hava kuvvetleri yeni nesil savaşçıları almaya başladı. 1980-ler'de yalnızca Amerikan uçak ihracatına bağımlılığı azaltmakla kalmayıp, aynı zamanda Avrupa havacılık endüstrisinin Amerikan ürünleriyle rekabet edebilecek modern savaş uçakları yaratma kabiliyetini göstermek için de geliştirilmiştir.
İsveçli SAAB firması avcı JAS 39 "Gripen" ı tasarladı. Gripen avcısının ortaya çıkmasına neden olan program, İsveç Hava Kuvvetleri'nin savaş havacılığının geleceği hakkında düşünmeye başladığı 1970'lerin başlarında başladı. 1960 sırasında İsveç'in silahlı kuvvetlerindeki savaşçılar, avcı parkının önemli ölçüde azaldığı sonucu yeniden yapılandırıldı. Yeni uçak satın alma maliyetinin artması nedeniyle gitmek zorunda kaldı. 1972'te ilk defa, çok pahalı olduğu ortaya çıkan AJ 37 Viggen avcı uçağı yerine tasarlanan yeni bir uçak geliştirme fikri ve SAAB 105 eğitim uçağı (TCB) ilk kez önerildi.
Mart ayında, 1980. İsveç hükümeti Taygershark, McDonnell-Douglas F / A-2000A / "Hornet" ve Northrop F-16" Hava Kuvvetleri öneriyi incelediğini ancak savaş uçağı Dassault Aviation "Mirage" 18, General Dynamics F-20 "Fighting Falcon" satın alınma olasılığı değerlendirmesine konusunda ısrar etmişti "(F-5S sürümünde). Sonunda, hükümet, ülkenin kendi uçağını yaratması gerektiğine karar vererek, SAAB'a, 1950'ta başlayan orijinal aerodinamik şemalarına (kuyruksuz veya ördek) göre yapılan savaş jetleri geliştirme geleneğini sürdürme fırsatı verdi. Mayıs ayında 1980g. Bienal keşif çalışmaları İsveç parlamentosu tarafından onaylandı ve aynı yılın Eylül ayında SAAB, Volvo Fligmotor, FFV Aerotec ve Eriksson firmalarının bir parçası olarak IG JAS sanayi grubu (“Industry Group JAS”) kuruldu. Bundan sonra SAAB, uçak ve onboard sistemlerini tasarlamaya başladı. JAS 39A avcı uçağı aerodinamik "tam" GIP'li ördek seçimi, yüksek manevra kabiliyeti için statik dengesizlik sağlanması anlamına geliyordu. Bu da, dijital EDSU'nun kullanılmasını gerektiriyordu. Bir elektrik santrali olarak, General Electric motor F12J'nin (F404 ailesinin motorları McDonnell-Douglas F / A-404A / B savaşçılarında kullanılmış) lisanslı bir modifikasyonu olan tek bir Volvo Flimmotor RM18 kullanmaya karar verdiler. JAS 39А savaş uçağının hesaplanan maksimum kalkış ağırlığı, 1 1 t'yi aşmadı.
9 Aralık 1988. Test pilotu Stig Holmström tarafından pilotluk yapılan deneysel Gripen 39-1 ilk uçuşunu yaptı. Bundan önce, pilot uçuş standında 1000 saatten fazla çalışmıştı, ilk uçuşlarda, EDS'in çalışması ve uçağın statik olarak dengesiz düzeninin özellikleri ile ilgili ciddi problemlerle karşı karşıya kaldık. Altıncı uçuşta (2 Şubat, 1989), 39-1 avcı uçağı, Linköping tesis havaalanına inerken düştü.
Test pilotu Lara Redestrom, hasarlı bir dirsek ve küçük çizikler dışında, sağlam kalmayı başardı.
Kaza, programda bir savaşçı oluşturmak için uzun bir gecikmeye neden oldu. Araştırması, kontrol sisteminin yazılımındaki, rüzgarın şiddetli şiddetiyle ağırlaştığı hatalar nedeniyle kendiliğinden heyecanlı salınımların sebep olduğunu gösterdi.
1991g sonunda. SAAB, aviyonik ve yazılımla ilgili tüm sorunların çözüldüğünü açıkladı. Bu bağlamda, Hava Kuvvetleri Komutanlığı, testler sırasında pek çok tasarım özelliği geliştirildiğinden Gripen savaşçısının hizmete girebileceğine karar verdi. Haziran ayında, 1992'a iki kişilik bir JAS 38В uçağı yaratma izni verildi. Aynı zamanda, SAAB ile FMV arasında ikinci bir savaşçı partisi için sözleşme imzalandı. Eylül ayında, iki Gripen prototipi olan 1992, Farnborough'daki havacılık fuarında giriş yaptı.
İsveç Hava Kuvvetleri JAS 39 "Gripen", Kasım 1994’ta alınan İsveç Hava Kuvvetleri’ne yapılan Gripen savaş uçağının teslimatları üç partiye ayrıldı (Toplu 1, 2, 3). Aviyonik geliştikçe, yeni inşa edilen uçak, ekipman ve savaş yeteneklerinde farklılaştı. İlk partinin tüm savaşçıları, Amerikan firması "Lear Astroniks" tarafından üretilen tripleks dijital EDSU ile donatıldı.
Savaşçılar JAS 39C / D "Gripen" üçüncü şahıs, NATO savaş standartlarına tam olarak uyuyor ve bu da ortak savaş operasyonlarında yer almayı mümkün kılıyor. Uçakta yeni bir tanımlama sistemi bulunuyor ve pilotlar gece görüş gözlüğü aldı. Uçağı daha da iyileştirmek için planlar var. Örneğin, pasif IR-OTIS arama ve izleme sisteminin (SAAB Dinamix tarafından geliştirilen ve küresel bir kaportada, Rus dövüşçülerinin önüne kokpit kanopinin önüne monte edilmiş bir ısı bulucuya benzeyen) ve AFAR ile havadaki hedef belirleyici ve araç içi bir radyo kullanılması önerilmiştir. Tek kişilik avcı uçağı JAS 39А (veya JAS 39С) cephanesi, 27 mermi kovanına sahip, entegre, tek namlulu 27-mm Mauser VK120 topunu içerir. İlk olarak, hava hedeflerini vurmak için Gripen uçağı, ısıl homing kafalı ve 9'in ortasında, Rayduon AIM-74L Sidewinder (Rb1999) ile kısa mesafeli bir SD taşıyabilir.
İsveç Hava Kuvvetlerinde Rb120 ismini taşıyan orta menzilli AMRAAM AIM-99 hizmete girdi. Gelişimin en başından beri savaşçının AIM-120 füzelerinin taşıyıcısı olarak kabul edildiğine dikkat edilmelidir; ABD ve İsveç hükümetleri arasında ilgili anlaşmalar imzalandı. Ericsson Ericsson PS-05 / A radar, aktif bir radar rehberlik sistemi ile donatılmış bu füzeleri kullanmak için tasarlanmıştır. Gripen uçağı dört AIM-120 SD taşıyabilir ve aynı anda dört hedefe saldırabilir. Aynı zamanda, radar 10 hedeflerine bile eşlik edebilir.
Yer hedeflerinin imhası için, İsveç Hava Kuvvetlerinde Rb65 ("Rb" - atama robotu) olarak adlandırılan uzaktan kumandalı hava savunma füzeleri kullanıldı Hughes AGM-75A / B Meyvrik. AGM-65B roketi, hedef büyütme modunun varlığı ile ayırt edildi; bu, hedefin AGM-65A roketinden iki kat daha büyük bir mesafede yakalanmasını mümkün kıldı. Silahlar arasında Küme mühimmatı VK90 (DWS39 "Mjolner") bulunuyor. BK90 mühimmatı, İsveç'te geliştirilen ve DARA DWS24 küme mühimmatının açık alanlarda hedeflenmemiş hedefleri yok etmek için tasarlanmış bir çeşididir. Yüksek hızlı devriye botlarıyla hizmet veren Rbsl5M roketi temel alınarak geliştirilen SAAB Dinamix Rbsl5F, yüzey hedeflerine karşı kullanılıyor.
Nisan ayında 2008g. 199 avcı inşa edildi. Güney Afrika Hava Kuvvetleri için tasarlanan ikinci Gripen avcısının deneme uçuşu sırasında aynı yılın Ocak ayının 28'i, filonun tamamı için 100000 uçuş saatlerini aştı. Total Swedish Air Force, 204 avcısı JAS 39 "Gripen" sipariş etti. İlk seri üretilen JAS 39 uçağının yapımı 604 gün aldıysa, o zaman ilk parti tamamlanınca avcı uçağının montaj süresi 200 güne düşürüldü.
Son yıllarda, Gripen savaşçıları Avrupa'daki çeşitli NATO tatbikatlarına katıldılar ve Temmuz-Ağustos aylarında 2006 ilk kez Alaska'daki Coope Coop Thunder egzersizine katıldı. Beş JAS 39C uçağı ve iki JAS 39D uçağı, beş gün boyunca İsveç'ten USAF Hava Kuvvetleri Eielson'a (Alaska) uçtu ve İskoçya-İzlanda-Grönland-Kanada güzergahı boyunca neredeyse 10200 km'yi geçti. İlk defa, İsveç Hava Kuvvetleri uçağı Avrupa dışındaki tatbikatlarda yer aldı. 2008 yazında, dört Gripen uçağı Nevada'daki Nellis hava üssünde geniş çaplı Kızıl Bayrak ABD Hava Kuvvetleri egzersizinde ilk kez sahneye çıktı.
Avcı, Çek ve Macar Hava Kuvvetleri tarafından teslim edildi (14 araçları tarafından kiralandı), Güney Afrika ve Tayland'da sırasıyla 26 ve 6 avcıları bulunuyor. Ayrıca, bu uçaklar İngiliz Hava Kuvvetleri sınav okuluna teslim edilir. Uçak Brezilya, Hindistan ve İsviçre'deki yarışmalara katılıyor, Hırvatistan ve Danimarka'ya ihracat yapmayı planlıyorlar.
İsveç Hava Kuvvetleri'nin bugüne kadar 330 uçağından daha fazlası var.
Kompozisyonlarında ayrıca Saab 890'e dayanan kendi üretimine ait ARLO ASC 340 uçakları da var. Cihazının temeli, iki yönlü aktif fazlı anten dizisine (AFAR) sahip olan 10-cm dalga boyu aralığında çalışan PS-890 Ericsson Erieye çok amaçlı radarıdır.
Çalışması toprak noktalarından kontrol edilen istasyon, 100'ten daha fazla hava ve toprak (yüzey) hedefini tespit edebiliyor. Mürettebat pilotlardan ve dört operatörden oluşuyor. 2000 - 6000 m devriye yüksekliği İsveçli uzmanlara göre, sistem, 1 м2'ten daha az etkili bir yansıtıcı yüzeye sahip seyir füzelerini ve küçük hedefleri tespit edip izleyebiliyor. Gösteri uçuşları sırasında, 400 km'ye kadar olan alçak irtifa hava hedeflerinin, 300 km'ye kadar olan yer ve yüzey hedeflerinin tespitini sağladı. Radar PS-890 Ericsson Erieye, çeşitli tiplerdeki küçük uçaklara kurulabilir.
İsveç uçak endüstrisinin Fransa'daki uçak imalat endüstrisi ile karşılaştırılması önemlidir. İsveç, neredeyse Fransızlar kadar iyi olan kendi geliştirdiği savaş uçakları ile hava kuvvetlerini yaratmayı ve donatmayı başardı. 9 milyon nüfusu olan ve Fransızcanın% 15'ine eşit bir GSYİH'ya sahip bir ülke için, özellikle İsveç'in denizaltılar, fırkateynler ve zırhlı araçlar gibi diğer silah türlerini geliştirdiğini göz önünde bulundurarak hiç de fena değil.
Göre:
http://www.modernarmy.ru/article/63
http://airspot.ru/catalogue/item/saab-aj-37-viggen
http://my.mail.ru/community/miravia/16EBA8A182B41DAC.html
http://www.airwar.ru/enc/fighter/jas39.html