Baba deyince aklıma , sadece kendi babam geliyor...
Oysa etrafa baktığımda ne çok "baba" var.Kardeşim de baba mesela,en yakın arkadaşımın eşi de.
Ama işte biz 4 kardeş, "baba" merhameti,sevgisi ve şefkati ile yoğurulduğumuz için sadece kendi babamı anımsıyorum.
36 yaşındayım,ne zaman gitsek kendi topraklarımıza,kahvaltıda zeytinlerimizin çekirdeklerini çıkaran,yumurtamızın kabuklarını soyan,gece uyumayıp üstümüzü örten,merhamet yığını biri var başımızda.
Sanırım onun en çok duygusal oluşu etkiliyor beni.Hislerimi,düşüncelerimi süzgeç olmadan yüreğinde hissettiği için onun varlığından güç alıyorum.
Yüzlerce mektupların arasında kaybolduğum günlerin birinde,anladım ki insanı ayakta tutan,hayata bağlayan şey; sevmek ve sevildiğini bilmekmiş.
Gözümü kapattığımda,aklıma gelen her karede,mutlu çocukluğumu,sevgi dolu yemek sofralarımızı,fotoğra çekilirken babamın saçlarımızı hep tarayışı,hiç olumsuz kelime kullanmadan ömrümüzü sürdürüşümüzü görüyorum.Hani hep deseydi,"para yok,sizinle ilgilenecek vaktim yok,şu azıcık zamanı da kendime ayırayım cümleleri sıralayan babalardan olsaydı ne çok icimiz acırdı şimdi...
O yüzden,biz insanlığı,sevgi dolu yaşamayı,her şartta mutlu olabilmeyi hem annemden hem babamdan gördük.
Allah'a içten yakarışlarımda,"ömürleri uzun upuzun olsun,torunlarının torunlarını görsünler sağlıcakla " cümleleri var hep.
Babalar günün kutlu olsun canım babam,euphoricle , hürmet ve özlemle öpüyoruz seni...İyi ki bizim babamız,iyi ki bizim idolümüzsün...