Hayat denge üzerine kuruludur. Bu çevremizdeki her şeyin ağaçların, rüzgarın, seslerin ve sessizliğin yani tüm yaşamın belli bir denge içinde olduğu anlamına geliyor. Hayat; yani bizim için canlılık anlamına gelen her şey belli bir uyumla inşa edilmiş sonsuz bir düzenek gibi. Etrafımızdaki her şeyin ve bilincimizin bu denge içindeki anlamı ya da anlamsızlığı defalarca sorgulanmış ama bazen de müthiş keskin bir alaycılıkla işlenmiştir. Alaycılık böylece belki de bir çoğumuzun gözünde ancak bir
Hayat denge üzerine kuruludur. Bu çevremizdeki her şeyin ağaçların, rüzgarın, seslerin ve sessizliğin yani tüm yaşamın belli bir denge içinde olduğu anlamına geliyor. Hayat; yani bizim için canlılık anlamına gelen her şey belli bir uyumla inşa edilmiş sonsuz bir düzenek gibi. Etrafımızdaki her şeyin ve bilincimizin bu denge içindeki anlamı ya da anlamsızlığı defalarca sorgulanmış ama bazen de müthiş keskin bir alaycılıkla işlenmiştir.
Alaycılık böylece belki de bir çoğumuzun gözünde ancak bir sanat halini alabilmiş. Müzik tarihinin en keskin örnekleri de bazen biraz da bu alaycılık üzerine kurulur.Hayatı tüm felsefi yaklaşımları sorunları ve tümünü eşsiz bir bütünlülükle The Beatles barındırırken aynı zamanda nasıl bu kadar alaycı olabiliyordu?
Kuşkusuz ki müzikal değerler üzerindeki mükemmel dengenin, öğelerin bütünlüğünün bir parçası olsa gerek.
Lennon katıksız bir alaycıydı, ve alaycı bir deha. Tüm bu hala eskimeyen popülaritesi de bundan geliyor biraz. Bir keresinde ‘’biz bütün görünür haliyle komiğiz, ve onlar bunu kaldıramıyorlar, demişti.
Değerli Değerli eserler şu yada bu şekilde günümüzde var olan modern müzik, edebiyat ve benzeri sanat dallarının temelini teşkil eder. Bence de ancak bu şekilde, bir eser çağının sonrasını etkileyebildiğinde değer kazanmış olur.
Zamanının çok sonrasında kavranılan ve yeni olan şeyler (akımlar türler vs) üzerinde etkileri fark edilen eser sanattır. Yoksa her besteci müzisyen söz yazarı vs, kendi çalışmalarına sanat diyecektir. Kimsenin sanat anlayışını sorgulayamayız. Ama ki zaman içinde sanatta temizlenecektir. Bir şekilde sanat ve zaman arasındaki dengenin de bu süreç olduğunu söyleyebiliriz.
En aristokrat kesimlerde bile müzik aristokrasinin en acımazsız eleştirisi olurken, acaba düşünsel eğilimlerle şekillenen sanatın bile geride kaldığını kimse hesaba katabilmiş miydi? Ya da sanatın en şekilsel halinin bozulup anlamının değiştiğini düşünebilmiş miydiler?
İşte denge böyle karmaşık ve anlaşılması güç öğeler üzerine kurulmuştur. Elvis Presley dünyaya Rock n Roll’u hediye ettiğinde herkes bunun sanat değil yozlaşma olduğunu düşündü. The Beatles, saç kesimi dahi yasaklanacak kadar büyük bir çılgınlık halini aldığında da onların sanatı kimsenin umurunda değildi. Pink Floyd müptelalıkla suçlanırken onları dinleyen benimseyen gençlik bile ne kadar eşsiz eserle ulaşma olanağına sahip olduğunu anlayamamıştı.
Ama aksini ummak da nasıl mümkün olabilir? Popülist bir kolaycılıkla ele almaya çalıştığımız eserleri anlayabildiğimizi. Dönemlerde inceleyelim; kim gerçeğin derinlerine, Lennon alaycılığının derinlerine bakabilmişti?
Müzikteki denge kavranamadığında, bu gibi yüzeysel sonuçlar kaçınılmaz bir hal alır. Politik felsefi ve daha bir çok konunun dengeli bir şekilde sunulduğunu fark etmememiz mümkün. Bu şarkılarda aşkı görmek isterseniz aşkı, ya da her ne görmek isterseniz barındırıyorsa onu görürsünüz. Bu sanat eserlerindeki dengeyi ancak resmin bütününü görebildiğinizde anlayabilirsiniz. Bu bakışın sonunda da aslında bu böyle değilmiş der toplum, yadırgayanlar da işte yanılgılarını ancak görebilir.
Bugün bunları yapabiliyoruz ama. Çünkü en acımasız ifade biçimiyle; insanlığının bunun üzerinde düşünmek için yeterince zamanı oldu. Yine de bu anlayışların ve zamanların ötesinde eserler hala kavranabilmiş değil. White Album hala bizim algılarımızın ötesinde. The Wall da öyle diyebiliriz, ve bence bu sanatın en son noktası. Gerçekliğin ve dengenin ötesi; gerçekten oraya ulaşabilen çok az sanatçı ve eser olmuştur.
Ölümlü zihinlerin kavrama sınırının ötesine!
Günümüzde sanki her şey tüm bu sanatsallığın çok dışında. Bu eşsiz düşsellik ve karmaşık alaycılık sanki sadece bu tanımları var eden eserlerde kaldı. Gençliğin zihinsel bir şekil değişikliğimi yaşadığını, yahut artık sanatın o kadarda derin olmaması gerektiğinin mi farkına vardı birileri bilmiyorum?
Belki de bazı şeyler artık fazlasıyla basit geliyordur. Eh aksini nasıl düşünebiliriz ki? Bu günlerin Rock, vazgeçtim Rock değil sadece Müzik anlayışı ile 70’leri kıyaslayalım.
Derinlik anlam belki biraz da mizah gibi keskin ve güçlü kavramları etrafımızdaki genç popülaritede ne kadar görebiliyoruz?
Her şeyin ötesinde, günümüzden kırk elli yıl kadar öncesinin aşk, siyaset, cinsellik, cesaret, özgürlük, gibi kavramlarının müthiş alaycı bir üslupla karıldığı o şarkıları ben çok daha fazla seviyor ve dinliyorum. O eserlerdeki derinliğin, anlamın, mizahın ve sade basitliğin mükemmeliyetçi dengesini, ve bu dengeyi her fırsatta göklere çıkarmayı da çok seviyorum.
Gerçekten sanat olan değerli şeylere adanmış bir ömrün ardından kimsenin pişmanlık duyduğunu sanmam. Ama bu günlerde popülist zengin şarkıcının biri dönüp eserlerine baktığında neler görecek çok emin değilim.
Alıntıdır ...
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)