Seyretmeyi düşündüğüm filmlerin fragramanını izlemeyi, seyretmiş kişilerin yorumlarını okumayı veya dinlemeyi pek sevmem aslında ama bu film ta ki ben onu seyredene kadar yani gösterime girdiği günden düne kadar hep benimleydi. Facebookta, köşe yazılarında, bloglarda hep Issız Adam vardı ve hakkında kötü bir yorum yapan bir kişi bile yoktu. Hal böyle olunca (ki hiçkimse beğenmese de gidecektim) pazar günü kendimi sinemaya attım. 16:15 matinesi dolu diye bağırdı görevli ben kuyrukta beklerken, bana sıra gelince 17:45 olsun madem öyle dedim, en önde yer kalmış bir tek, “kalsın, bir sinema keyfimiz var onu da en ön sırada heba edemem”, o zaman 18:45 var, “tamam 18:45 olsun bakalım”.
Evet, saat 18:40 ve artık sinemadayız. Allahtan en önde film seyretmek gibi bir hata yapmamışız. Sinemanın metrekaresine oranla gereksiz büyüklükteki ekranı orta sırada olmama rağmen ben bu filmin sonunu getiremem dedirtecek kadar başımı döndürüyordu, iyi ki aksiyon filmi falan değildi sanırım filmin sonunu getiremezdim. Demek oluyor ki Capacity’ de bir daha sinemaya gidileceği zaman en arkadan bilet alınacak.
Film hiç bitmesin, eve hiç gitmeyeyim istedim desem sanırım seyredenler ne demek istediğimi anlayacaktır. Seyretmeyenlerde şunu anlasın ki o kadar bizlerden, o kadar hayattan, o kadar doğal bir film ki etkisinden çıkabilmek zor ve kadın erkek ilişkilerinin günümüzde geldiği nokta o kadar iyi yansıtılmış ki Ada ile Alper’in aşkına üzülmüşken aslında çevremdeki Adalar’a ve Alperler’ e de üzüldüm, yaşanmışlıkları kolay harcayışımıza ve neden hayatı kendimize zorlaştırmak için bu kadar uğraştığımıza.
Sonuç olarak: filmi izlememişlere naçizane bir tavsiyem ; filmi gidip Beyoğlu’nda izlemeleri, sonra çıkıp belki de Galatasaray’dan aşağı doğru yürümeleri, ordan tünelde Leblon‘a uğramaları ya da eski 45’liklerin çaldığı bir mekanda bir kaç kadeh bir şeyler yudumlamaları.