Fransız Çinhindi'ndeki Yabancı Lejyon Askerleri, 1953
Şimdi Ho Chi Minh başkanlığındaki Vietnam vatanseverlerinin Fransız sömürgecilerini Vietnam'dan ayrılmaya zorladığı Birinci Çinhindi Savaşı'nın trajik olaylarından bahsedeceğiz. Ve döngünün bir parçası olarak, bu olaylara bir prizma ile bakıyoruz hikayeler Fransız Yabancı Lejyonu. İlk kez bazı ünlü lejyon komutanlarının isimlerini adlandıracağız - aşağıdaki makalelerin kahramanları olacaklar, ancak bu konuda onlarla tanışmaya başlayacağız.
Vietnam Bağımsızlık Ligi (Vietnam)
Fransızların Çinhindi'ye nasıl geldiği bir makalede anlatıldı Fransız Yabancı Lejyonu'nun "Savaş Köpekleri". Ve II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden sonra, Fransız Çinhindi toprakları Japon egemenliğine düştü. Fransız yönetimi (Vichy hükümeti tarafından kontrol edilen) sömürgede Japon birliklerinin varlığıyla örtülü bir şekilde anlaştı, ancak bir nedenden dolayı Vietnamlıların Japonlara direnme girişimlerine çok gergin bir şekilde tepki verdiler. Fransız yetkililer savaşın sonunda Japonların etki alanları konusunda anlaşabileceklerine inanıyorlardı. Ve Vietnamlılar, onların görüşüne göre, daha sonra kimin ustaları olacağı sorusu hakkında endişelenmek zorunda kalmadılar. Ülkenin kuzeyindeki Baxon ilçesinde ve Dyolong merkez ilçesinde 1940'lık iki Japon karşıtı ayaklanmayı ezen Fransız sömürge güçleriydi.
Sonuç olarak, Fransız sömürge yetkilileri arasında anlayış bulamayan Vietnamlılar, Mayıs 1941'de Komünistlerin kilit rol oynadığı vatansever örgüt “Vietnam Bağımsızlık Ligi” (Vietnam) yarattı. Japonlar sadece Kasım 1943'te Vietnam'daki partizanlarla mücadeleye katılmak zorunda kaldılar - o zamana kadar Fransızlar onlarla başarılı bir şekilde başa çıkmıştı.
İlk başta, Vietnamlı isyancıların zayıf ve zayıf silahlı müfrezeleri sürekli olarak yenilendi ve savaş deneyimi kazandı. 22 Aralık 1944'te, Vietnam normal ordusunun ilk müfrezesi, o zamanlar az bilinen Vo Nguyen Ziap, Hanoi Üniversitesi mezunu ve Fransızca'nın eski bir öğretmeni tarafından komuta edildi - daha sonra Kızıl Napolyon olarak adlandırılacak ve XNUMX. yüzyılın en büyük komutanlarının çeşitli versiyonlarına dahil edilecekti.
Fransız Indochina'nın Vichy hükümetinin yetkilileri aslında Japonya'nın müttefikleri gibi davranmasına rağmen, 9 Mart 1945'te Japonlar Vietnam'daki Fransız sömürge birliklerini silahsızlandırdılar. Bu birliklerin askeri personelinin salt çoğunluğu itaatkâr ve uysal silâh. Yabancı Lejyonun Beşinci Alayı askerleri ve memurları, Çin'e kavga ve ağır kayıplarla giren Fransa'nın onurunu kurtarmaya çalıştı (bu, önceki makalede açıklanmıştı - “Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarında Fransız Yabancı Lejyonu”).
Vietnam çok daha ciddi bir rakip olarak ortaya çıktı - birimleri Japon birliklerine karşı başarılı bir şekilde savaşmaya devam etti. Sonunda, 13 Ağustos 1945'te Vietmin bir saldırı başlattı, 19 Ağustos'ta Hanoi tarafından alındı, ayın sonunda Japonlar sadece ülkenin güneyinde tutuldu. 2 Eylül'de kurtarılmış Saigon'daki bir mitingde Ho Chi Minh yeni bir devletin (Vietnam Demokratik Cumhuriyeti) kurulduğunu duyurdu. Bu gün, Vietnam ülkenin neredeyse tüm şehirlerinin kontrolünü ele geçirdi.
Nguyen Shin Kung, daha iyi Ho Chi Minh ("Hafif Taşıyıcı") olarak bilinir. Hayır, bu öz-kibir değil ve Vietnam vatandaşlarına bir ipucu değil: bu, belgeleri Kuomintang tarafından tutuklanan genç bir devrimci tarafından kullanılan fakir adamın adı. Ho Chi Minh'in 12 takma adı daha vardı. Farklı yıl fotoğrafları kolaj bir
Ve sadece 6 ila 11 Eylül arasında, İngilizlerin 20. (Hint) bölümünün askerleri Saigon'a inmeye başladı. İlk gördükleri sloganlardı:
“Hoşgeldiniz, İngilizler, Amerikalılar, Çinliler, Ruslar - Fransızlar hariç!”
“Fransız emperyalizmiyle aşağı!”
Ancak 20 Eylül'de Saigon'a gelen 13. Tümen komutanı İngiliz Tümgeneral Douglas Gracie, Vietnam'ın ulusal hükümetini tanımadığını söyledi. Ülkenin eski ustaları, Fransızlar iktidara gelecekti.
Sömürgecilerin dönüşü
22 Eylül'de, Fransız yönetiminin kurtarılmış temsilcileri, İngilizlerin yardımıyla, Saigon'un kontrolünü ele geçirdi, cevap şehirdeki grev ve huzursuzluktu, Gracie'nin üç Japon mahkumunu yeniden silahlandırmak zorunda kaldığını bastırmak için. Ve sadece 15 Ekim'de ilk Fransız savaş birimi Saigon'a geldi - Altıncı Sömürge Alayı. Sonunda, 29 Ekim'de Raul Salan, bir önceki makalede biraz tarif edilen Indochina'ya geldi. Tonkin ve Çin'de Fransız birliklerinin komutasını aldı.
Uzak Doğu'daki Fransız Silahlı Kuvvetleri Komutanı, Onur Lejyonu Büyük Süvari Raul Salan ve Laos Prens Savang Loeang Prabang, 4 Mayıs 1953
Fransız askerleri, Vietnamlı birlikler tarafından kurtarılan, ancak İngilizler tarafından Vietnamlılardan alınan Saigon'un etrafında gururla yürüyorlar, Kasım 1945
Ekim ayının ikinci yarısında, İngilizler ve Japonlar, Vietmin müfrezelerini Saigon'dan sürerek Thuduk, Bien Hoa, Thuzaumoti ve sonra Suanlok ve Benkat şehirlerini ele geçirdi. Ve Teğmen Col. Jacques Massouux (adını döngünün sonraki makalelerinde bir kereden fazla duyacağımız) liderliğindeki Yabancı Lejyonun Fransız paraşütçüleri Mitho şehrini aldı.
Ve sonra kuzeyden saldırı 200.Kuomintang ordusu tarafından başlatıldı.
Yıl sonunda, Fransızlar ülkenin güneyindeki birliklerinin sayısını 80 bin kişiye getirdi. Bu son derece aptalca davrandılar - öyle ki o kadar ki, Lord Mountbatten'in (Japon alan mareşal Terauti birliklerinin resmi teslimini kabul eden) Tom Dreberg, savunmasız annamitler tarafından içilen "aşırı zulüm" ve "utanç verici intikam sahnelerini kabul etti" yazdı.
Binbaşı Robert Clark, geri dönen Fransızları şöyle anlattı:
Diyerek şöyle devam etti: "Onlar oldukça disiplinsiz haydutların bir çetesiydi ve daha sonra Vietnamlıların kurallarını kabul etmek istemedikleri benim için sürpriz olmadı."
İngilizler, 20. İngiliz bölümünden Fransızların Müttefik Hintlilere karşı açık bir şekilde alçakgönüllü tutumundan şok oldular. Komutanı Douglas Gracie, askerlerine "ten rengi ne olursa olsun, arkadaş olduklarını ve" siyah "olarak kabul edilemeyeceklerini açıklamak için resmi bir istekle Fransız makamlarına döndü.
Vietnamlılara karşı cezalandırıcı operasyonlara katılan İngiliz birimlerinin raporları karşısında şok olduğunda, Lord Mountbatten aynı Gracie'den (“Fransızlar bu tür şüpheli işleri terk edemedi mi?”) Açıklama yapmaya çalıştı.
“Fransızların katılımı, 20 değil, 2 evin ve büyük olasılıkla bölge sakinleriyle birlikte yıkıma yol açacak.”
Yani, 20 Vietnam evini tahrip eden İngilizler, bu hizmeti talihsiz Aborijinlere de verdiler - “Fransız yozlaşmışlardan afyonla içilmelerine” izin vermediler.
Aralık 1945'in ortalarında, İngilizler Müttefiklere pozisyonlarını aktarmaya başladılar.
28 Ocak 1946'da, Gracie'nin Fransız General Leclerc'e teslim olmasıyla elde edilen iki Japon kılıcını teslim ettiği Saigon Katedrali'nin önünde İngiliz ve Fransız askeri birliklerinin veda ortak geçit töreni gerçekleşti: böylece Vietnam üzerindeki gücün Fransa'ya transfer edildiğini herkese gösterdi.
General Gracie bir Japon kılıcını General Leclerc'e veriyor, 28 Ocak 1946
Rahat bir nefesle, İngiliz general Saigon'dan uçtu ve Fransızlara beklenmedik derecede güçlü Vietnam komünistleriyle başa çıkma fırsatı verdi. Son iki Hint taburu 30 Mart 1946'da Vietnam'dan ayrıldı.
Yanıtla Ho Chi Minh
Ho Chi Minh uzun süre müzakere etmeye çalıştı, hatta Başkan Truman'a yardım için döndü ve sadece barışçıl bir çözümün tüm olanaklarını tükettiğinde, güneydeki Anglo-Fransız birliklerine ve kuzeydeki Kuomintang birliklerine saldırmak için emir verdi.
30 Ocak 1946'da Vietnam ordusu Kuomintang birliklerine çarptı ve 28 Şubat'ta Çinliler paniğe kapıldılar. Bu koşullar altında, Fransızlar, De Gaulle'nin avukatları tarafından aceleyle icat edilen Çinhindi Federasyonu ve Fransız Birliği'nin bir parçası olarak DRV'nin bağımsızlığını tanımak için isteksizce 6 Mart'ta gitmek zorunda kaldı.
Kısa süre sonra Fransa'nın hala Vietnam'ı güçsüz sömürgesi olarak gördüğü ve DRV'nin tanınmasına ilişkin anlaşma ancak tam teşekküllü bir savaş yürütmek için yeterli güçleri biriktirmek için sonuçlandı. Afrika, Suriye ve Avrupa'dan gelen birlikler aceleyle Vietnam'a transfer edildi. Kısa süre sonra düşmanlıklara devam edildi ve Fransız ordusunun şok oluşumları tam olarak Yabancı Lejyonun birimleri oldu. Fransa, Lejyon'un dört piyade ve bir zırhlı süvari alayı, iki paraşüt taburu (daha sonra alay haline geldi) ve ayrıca mühendis ve mühendis birimlerini bu savaşın "kıyma makinesine" attı.
Çinhindi'deki Yabancı Lejyonun İkinci Paraşüt Taburu Askerleri
Kuzey Vietnam'daki Yabancı Lejyonun Beşinci Alayının Askerleri, 1950
Saygon'da işten çıkarılma sırasında Lejyonerler
Birinci Çinhindi Savaşı'nın başlangıcı
Çatışma, Fransızların DRV yetkililerinden 21 Kasım 1946'da Haiphong şehrini kendilerine devretmelerini istediğinde başladı. Vietnamlılar reddetti ve 22 Kasım'da metropol savaş gemileri şehri bombalamaya başladı: Fransız tahminlerine göre yaklaşık 2000 sivil öldürüldü. Böylece Birinci Çinhindi Savaşı başladı. Fransız birlikleri her yönden bir saldırı başlattılar, 19 Aralık'ta Hanoi'ye yaklaştılar, ancak şehri neredeyse tamamen yok eden 2 aylık sürekli dövüşten sonra almayı başardılar.
1. Tabur'dan Lejyonerler, Fransız Çinhindi'nde 2e REI, 1950
Fransızların şaşkınlığı için Vietnamlılar pes etmedi: kalan birlikleri Vietnam'ın kuzey sınır eyaletine geri çektikten sonra, “bin iğneli atış” taktiklerine başvurdular.
En ilginç şey, Vietnam'da kalan bir nedenden dolayı 5 bin kadar Japon askerinin Vietnam tarafında Fransızlarla savaştığı ve bazen yüksek komuta görevlerinde bulunduğudur. Örneğin, Binbaşı Ishii Takuo Vietnam'da albay oldu. Bir süre Quang Ngai Askeri Akademisi'ne (burada 5 eski Japon subayı öğretmen olarak çalıştı) daha sonra Güney Vietnam partizanlarına “baş danışman” olarak hizmet etti. Daha önce 38. İmparatorluk Ordusunun karargahında görev yapmış olan Albay Mukayama, Vietnam silahlı kuvvetleri komutanı Vo Nguyen Ziap'a ve daha sonra Viet Cong'a danışman oldu. Vietnam'daki hastanelerde 2 Japon doktor ve 11 Japon hemşire çalıştı.
Japon birliklerinin Vietnam tarafına geçmesinin nedenleri nelerdi? Belki teslim olduktan sonra “yüzünü kaybettiklerine” ve anavatanlarına dönmek için utandıklarına inanıyorlardı. Bu Japonların bazılarının savaş suçları nedeniyle kovuşturmadan korkmak için bir nedenleri olduğu da öne sürüldü.
7 Ekim 1947'de Fransızlar Vietnam liderliğini yok ederek savaşı bitirmeye çalıştı: Lea Operasyonu sırasında Lejyon'un üç paraşüt taburu (1200 kişi) Bak-Kan şehrine indi, ancak Ho Chi Minh ve Vo Nguyen Ziap ayrılmayı başardı ve paraşütçüler ve acele ettiler piyade birimlerinin Vietnam ve partizanlar ile savaşlarda ağır kayıplar yaşamalarına yardımcı olmak.
1500'ü de içeren Fransa'nın iki yüz bininci sömürge ordusu tanklar"yerli" birlikler (ayrıca yaklaşık 200 bin kişi) tarafından desteklenen Vietnam isyancılarıyla hiçbir şey yapamadı, sayıları ilk başta 35-40 bin askere ulaştı ve sadece 1949'un sonunda 80 bine yükseldi.
Fransız birlikleri Hoa Binh nehri boyunca hareket ediyor
Vietnam'ın ilk başarıları
Mart 1949'da, Kuomintang, Vietnam birliklerinin tedarikini hemen iyileştiren Çin'de yenildi ve o yılın sonbaharında, Vietnam'ın askeri birimleri saldırıya geçti. Eylül 1950'de Çin sınırına yakın Fransız garnizonları yok edildi. 9 Ekim 1950'de Khao Bang savaşında Fransızlar 7 bin insanı öldürdü ve yaraladı, 500 araba, 125 havan, 13 obüs, 3 zırhlı müfreze ve 9000 küçük silah.
1950 sonlarında Cao Bang
6. Paraşüt Koloni Taburu, Tat Ke'de (uydu sonrası Kao-Bang) çevriliydi. 6 Ekim gecesi, birlikleri bir atılım girişiminde başarısız oldu ve bu sırada ağır kayıplar verdiler. Hayatta kalan askerler ve memurlar yakalandı. Bunların arasında yirmi dört yaşında olan ve üçü (16 yaşından itibaren) Nazi Almanya'ya karşı savaşan Teğmen Jean Graziani vardı - önce ABD Ordusu'nda, sonra İngiliz SAS'ta ve nihayet Özgür Fransa birliklerinin bir parçası olarak. İki kez kaçmaya çalıştı (ikinci kez 70 km yürüdü), 4 yıl esaret altında kaldı ve serbest bırakıldığı sırada yaklaşık 40 kg ağırlığındaydı ("yaşayan ölülerin kadrosu" olarak adlandırıldı). Jean Graziani, Cezayir'deki savaştan bahsedecek olan makalenin kahramanlarından biri olacak.
1957'de Cezayir'de Yüzbaşı Jean Graziani'ydi.
"Yaşayan ölülerin kadrosu" nun bir diğer üyesi, Fransız Direnişi'nde aktif bir katılımcı olan Pierre-Paul Janpierre (Mauthausen-Gouzen toplama kampında bir yıldan fazla zaman geçirdi) ve Yabancı Para Lejyonu komutanı oldu ve aynı zamanda yaralanan Charton kalesinde de yaralandı. yakalanan. İyileşmesinden sonra, 1 Eylül 1955'te alay haline gelen yeni oluşturulan İlk Paraşüt Taburu'na liderlik etti. Cezayir savaşıyla ilgili bir makalede onun hakkında da konuşacağız.
Teğmen Albay Pierre Jeanpierre ölümünden kısa bir süre önce
Vietnam kuvvetleri büyüyordu ve Ekim 1950'nin sonunda Fransız birlikleri Kuzey Vietnam'ın çoğundan geri çekildi.
Sonuç olarak, 22 Aralık 1950'de Fransızlar yine Vietnam'ın Fransız Birliği altındaki egemenliğinin tanındığını ilan ettiler, ancak Vietnam liderleri artık onlara inanmadı. Cephedeki durum, sömürgecilerin ve onların "yerli" müttefiklerinin lehine değildi. 1953'te, Vietnam'ın emrinde zaten yaklaşık 425 bin asker vardı - düzenli birliklerin ve partizanların askerleri.
Şu anda ABD Fransa'ya büyük askeri yardım sağladı. 1950'den 1954'e Amerikalılar Fransız 360 savaş uçağına, 390 gemiye (2 uçak gemisi dahil), 1400 tank ve zırhlı araçlara, 175 bin küçük silahlara teslim oldular. 24 Amerikan pilotu 682 sorti, ikisi öldürüldü.
1952'de ABD askeri yardımı, 40'te Çinhindi'nde Fransız birimlerince alınan tüm silahların% 1953'ını oluşturdu,% 60 -% 1954 -% 80.
Şiddetli düşmanlıklar birkaç yıl boyunca değişen başarılarla devam etti, ancak 1953 baharında Vietmin, kendine güvenen Avrupalıları hem stratejik hem de taktiksel olarak aştı: bir at hareketi yaptı, Laos'a çarptı ve Fransızları Dien Bien Phu'daki büyük kuvvetleri yoğunlaştırmaya zorladı.
Dienbienfu: Fransız ordusu için Vietnam tuzağı
Dienbienfu Vadisi, yukarıdan görünüm, 1953 fotoğrafı
20 Kasım 1953'te Fransız paraşütçüler Kuvshinov Vadisi'ndeki (Dienbienfu) Japonlardan kalan havaalanı ve askerler ve teçhizatlı uçakların gelmeye başladığı 3 km'lik bir köprübaşı 16'ü ele geçirdi. Etraftaki tepelerde, Albay Christian de Castries'in emirleri üzerine 11 kalesi inşa edildi - Anna-Marie, Gabriel, Beatrice, Claudine, Francoise, Huguette, Natasha, Dominic, Juno, Elian ve Isabelle. Fransız ordusunda, isimlerini de Castries'in metreslerinin adlarından aldıkları söylendi.
Dienbienfu ve Fort Isabelle
Fransız ordusunun çeşitli birimlerinden 11 bin asker ve subay, siper geçit galerileri ile çevrili ve her taraftan mayın tarlaları ile korunan 49 müstahkem nokta işgal etti. Daha sonra sayıları 15 bine (15.094 kişi) ulaştı: 6 paraşüt ve 17 piyade taburu, üç topçu alayı, bir kaz alayı, bir tank taburu ve 12 uçak.
Dienbienfu Fransız siperleri
Bu parçaların temini 150 büyük nakliye uçağından oluşan bir grupla gerçekleştirildi. Şimdilik, Vietmin Fransızlara müdahale etmedi ve daha sonra ne oldu, ünlü stratagem şöyle diyor: "çatıya cazip olun ve merdivenleri çıkarın."
6-7 Mart tarihlerinde Vietnam’ın birimleri pratik olarak bunu “kaldırdı”: Za-Lam ve Kat-bi havaalanlarına saldırdılar ve “taşıyıcıların” –78 aracının yarısından fazlasını yok ettiler.
Sonra Vietnamlı Katyuşa, Dienbienfu pistlerini kırdı, son Fransız uçağı 26 Mart'ta iniş yapmayı başardı.
Son uçaklardan biri de yaralıları Dienbenfu'dan alıyor. Mart 1954
O zamandan beri, tedarik sadece paraşütle malları bırakarak gerçekleştirildi, bu da aktif olarak üs etrafında yoğunlaşan Vietnam uçaksavar silahlarına müdahale etmeye çalıştı.
Şimdi kuşatılmış Fransız grubu neredeyse mahvoldu.
Gruplarını abartmadan beslemek için, ormanda yüz kilometrelik bir otobanı keserek ve Dienbenfu'ya 55 km mesafede bir aktarma üssü inşa ederek bir iş başarısı gerçekleştirdiler. Fransız komutanlığı, topçu mermileri ve harçlarını Dienbienf'e teslim etmenin imkansız olduğunu düşündü - Vietnamlılar onları dağlarda ve ormanda taşıdı ve üs çevresindeki tepelere sürükledi.
13 Mart'ta 38. (Vietnam) Vietnam bölümü saldırıya geçti ve Beatrice Kalesi'ni ele geçirdi. 14 Mart'ta Fort Gabriel düştü. 17 Mart'ta Fort Anna-Marie'yi savunan Tay askerlerinin bir kısmı Vietnamlılara geçti, geri kalanı geri çekildi. Bundan sonra, Dienbenfu'nun diğer surlarının kuşatması başladı.
Fransız askerleri yaralı bir adamı Dienbienfu'daki bir hastaneye götürdü, Mart 1954
15 Mart'ta Dienbienfu garnizonunun topçu birimlerinin komutanı Albay Charles Piro intihar etti: Fransız topçusunun savaş boyunca hakim olacağını ve düşmanın silahlarını kolayca bastıracağına söz verdi:
"Vietnam silahları, onları yok ederken üç kereden fazla ateş etmeyecek."
Eli olmadığı için silahı kendi başına yükleyemedi. Ve bu nedenle, Vietnam topçularının “işlerinin” sonuçlarını (ceset dağları ve çok sayıda yaralı) görünce, bir el bombasıyla havaya uçtu.
Marcel Bijard ve paraşütçüleri
Çinhindi Marcel Bijard
16 Mart'ta 6. sömürge taburunun paraşütçülerinin başında Marcel Bijar, Fransız ordusunda gerçekten efsanevi bir kişi olan Dienbienf'e geldi. Asla askerlik hizmetini düşünmedi ve 23. alayda (1936-1938) hizmet ederken bile, komutanı genç adama onun içinde “askeri bir şey” görmediğini söyledi. Bununla birlikte, Bijar 1939'da tekrar orduda ortaya çıktı ve düşmanlıkların patlak vermesinden sonra alayının zeka ve sabotaj birimi olan bir grup frangı istedi. Haziran 1940'ta, bu müfreze kuşatmadan kurtuldu, ancak Fransa teslim oldu ve Bijar hala Alman esaretindeydi. Sadece 18 ay sonra, üçüncü denemede, Vichy hükümeti tarafından kontrol edilen bölgeye kaçmayı başardı ve buradan Siregal'in tyrael alaylarından birine gönderildi. Ekim 1943'te bu alay Fas'a transfer edildi. Müttefiklerin inişinden sonra Bijar, 1944'te Fransa ve Andorra sınırında faaliyet gösteren İngiliz Özel Hava Servisi (SAS) birimindeydi. Sonra ömür boyu onunla birlikte kalan "Bruno" (çağrı işareti) takma adını aldı. 1945'te Bijar, Vietnam'da sona erdi ve daha sonra şu cümle ile ünlü olmaya hak kazandı:
“Mümkünse bu yapılacaktır. Ve eğer imkansızsa da. ”
Marcel Bijard (telsiz ile), Çinhindi, sonbahar 1953
Dienbyenfu'da, altı paraşütçü taburu komutanlarının de Castries kararları üzerindeki etkisi, "paraşüt mafyası" olarak adlandırılacak kadar harikaydı. Bu "mafya grubunun" başında yetkililere raporlarını imzalayan Teğmen Colgle Langle vardı: "Langle ve 6 taburu." Ve yardımcısı Bijar'dı.
Teğmen Colgle, Mart 1954
Vietnam'daki Bijar'ın faaliyetleri hakkında Jean Puget şunları yazdı:
“Bijar henüz BB değildi. Bakanlarla kahvaltı yemedi, Paris Maçı'nın kapağına poz vermedi, Genelkurmay akademisinden mezun olmadı ve hatta genel yıldızları bile düşünmedi. Onun bir dahi olduğunu bilmiyordu. O oydu: Bir bakışta karar verdi, tek kelimeyle emir verdi, bir jestle onunla birlikte taşındı. "
Bijar'ın kendisi Dienbyenf'in çok günlü savaşı “Ormanın Verdun'u” olarak adlandırdı ve daha sonra yazdı:
“Bana en az 10 bin lejyoner verselerdi, hayatta kalırdık. Lejyonerler ve paraşütçüler hariç herkes aciz bir saldırgandı ve bu tür güçlerle zafer umuduyla imkansızdı. ”
Fransız ordusu Dienbienfu'ya teslim olduğunda Bijar, 4 ay geçirdiği yerde yakalandı, ancak 2010'da Amerikalı gazeteci Robert Messenger onu ölüm ilanında Çar Leonid ve 300 Spartalı ile paraşütçülerle karşılaştırdı.
Amerikalı tarihçi Max Booth şöyle dedi:
“Bijar’ın hayatı, İngiliz dünyasında Fransızların korkak askerleri olan“ peynir yiyen teslim maymunlar ”olduğu popüler mitini çürütüyor”(çiğ yiyecekçiler maymunlara teslim oldular).
Ona "mükemmel bir savaşçı, yüzyılın büyük askerlerinden biri" adını verdi.
Vietnam hükümeti, Dienbienf'teki Bijar küllerini atmaya izin vermedi, bu yüzden "Çinhindi Savaş Anıtı" na (Frejus şehri, Fransa) gömüldü.
Eylem Dienbienfu ile başlayan Mark Robson “Kayıp Komuta” tarafından filmin ana karakterinin prototipi haline gelen Bijar'dı.
Şimdi bize bu fotoğraftan gülmeyen 17 yaşındaki komik denizciye bakın:
1953-1956'da bu asker orduda görev yaptı donanma ve sürekli razdolbaiskoy davranışı için kıyafetler aldı. Kayıp Kadro filminde de önemli bir rol oynadı:
Onu tanıdın mı? Bu ... Alain Delon! İlk fotoğraftaki salaga bile, 17 yaşındayken “kolonyayı içmeyecek”, ancak çok popüler olmayan savaş sırasında donanmada hizmet edecekse, tüm neslin bir kült aktörü ve seks sembolü olabilir.
Donanma'daki hizmetini şöyle hatırladı:
“Bu zaman hayatımdaki en mutlu zamandı. Daha sonra olduğum ve şimdi olduğum kişi olmamı sağladı. ”
Ve yine, Alain Delon - eski meslektaşları ile. Savaşçılar son günleri hatırlıyor
Cezayir Savaşı ile ilgili bir makalede hem Bijar'ı hem de “Kayıp Kadro” filmini hatırlayacağız. Bu arada, bu cesur skydiver ve askerlerine tekrar bakın:
Marcel Bijard Operasyonu Irondel, Vietnam, Temmuz 1953
Bijar taburunun paraşütçüleri, Temmuz 1953. İlk üçü Dienbienfu'da ölecek
Dienbyenfu'da Fransız ordusunun felaketi
Yabancı Lejyonun ünlü 13. yarı tugayı da Dienbienf'te sona erdi ve tarihinin en büyük kayıplarını yaşadı - iki teğmen albay komutanı da dahil olmak üzere yaklaşık üç bin kişi.
Bu savaştaki yenilgi aslında Birinci Çinhindi Savaşı'nın sonucunu önceden belirledi.
Lejyon Claude-Yves Solange'nin eski Çavuş Dienbienf'i hatırlattı:
“Lejyon hakkında bunu söylemek saçma olabilir, ama saflarımızda savaşan gerçek tanrılar ve sadece Fransızlar değil, aynı zamanda Almanlar, İskandinavlar, Ruslar, Japonlar, hatta birkaç Güney Afrikalı. Almanlar İkinci Dünya Savaşı'nı ve Rusları da geçti. Taburumun ikinci şirketinde Stalingrad yakınlarında savaşan iki Rus Kazak bulunduğunu hatırlıyorum: biri Sovyet alan jandarmasının (NKVD birlikleri anlamına gelir) bir teğmeniydi, diğeri SS'nin süvari bölümünde (!). Her ikisi de Isabel kalesinin savunması sırasında öldü. Komünistler cehennem gibi savaştılar ama onlara nasıl savaşacağımızı bildiğimizi gösterdik. Sanırım 20. yüzyılın ikinci yarısında tek bir Avrupa ordusu gerçekleşmedi - ve Tanrı isterse, bu lanet vadide yaptığımız gibi korkunç ve büyük ölçekli savaşları el ele vermeyecek. Topçularının ve şiddetli yağmurlarının kasırga ateşi, siperleri ve sığınakları bir karmaşaya dönüştürdü ve sık sık suda derinlemesine savaştık. "Onların saldırı grupları ya bir atılım yaptı ya da siperlerini bize getirdi ve onlarca yüzlerce savaşçı bıçak, süngü, hisse senedi, kazıcı kürek, balta fırlattı."
Bu arada, bu bilgilerin size ne kadar değerli görüneceğini bilmiyorum, ancak görgü tanıklarına göre, Alman lejyonerleri Dienbienfu'da sessizce kavga etti, Ruslar yüksek sesle çığlık attı (muhtemelen müstehcen kelimelerle).
1965 yılında, Fransız yönetmen Pierre Schönderfer (Dienbienfu'da yakalanan eski bir ön kameraman) Vietnam Savaşı ve kahramanlarından biri olan eski Wehrmacht askeri ve şimdi Lejyon Wildorf'un nişanı olan 1954 - "317 Müfreze" olayları hakkında ilk filmini çekti.
Bu film, yönetmenin iradesiyle Normandie-Niemen filosunun (Sovyetler Birliği'nin kahramanı!) Eski pilotu olan Yabancı Lejyon'un kaptanı olan kahramanlar arasında diğer görkemli eserinin - “Dienbyenfu” (1992) gölgesinde kaldı.
Pierre Schönderffer'ın “Dienbienfu” (1992) filminden çekildi. Patrick Chauvel, Duroc pilotunun rolünde: göğsünde, üst düzey Vietnamlı danışmanlardan biri tarafından “ödünç alınan” Sovyetler Birliği Kahramanının gerçek bir yıldızı
"Dienbienfu" filminden görüntüler:
Ve bu ön hat kameramanı Pierre Shenderfer, fotoğraf 1 Eylül 1953'te çekildi:
Ne içine düştüklerini fark eden Fransızlar “ağabeyi” çekmeye karar verdiler - atom bombası kullanma olasılığına işaret eden Dienbienf'i çevreleyen Vietnam birliklerine yüzlerce B-29 bombardıman uçağı ile hava saldırısı yapmak için ABD'ye döndüler. Amerikalılar daha sonra ihtiyatlı bir şekilde kaçındılar - Vietnamlılardan "boyuna geçme" sırası henüz gelmedi.
Vietnam arkasındaki son paraşüt birimlerinin inişini içeren Condor planı, nakliye uçaklarının olmaması nedeniyle uygulanmadı. Sonuç olarak, Fransızların piyade birimleri karadan Dienbienf'e taşındı ve geç kaldı. Üssün garnizonunda bir atılım ima eden Albatros planı, engellenen birimlerin komutasıyla gerçekçi değildi.
Fort Isabelle 30 Mart'ta çevrildi (Claude-Yves Solange'nın yukarıda hatırladığı savaş hatırlandı), ancak garnizonu 7 Mayıs'a kadar direndi.
Fort Elian-1, 12 Mayıs gecesi 6 Nisan'da Elian-2 Kalesi'ne düştü. 7 Mayıs'ta Fransız ordusu teslim oldu.
Dienbienf savaşı, 54 Mart'tan 13 Mayıs 7'e kadar 1954 gün sürdü. Fransızların insan gücü ve askeri teçhizattaki kayıpları çok büyüktü. Elit Fransız alaylarının 10863 askeri ve subayı yakalandı. Birkaç yüz lejyon da dahil olmak üzere sadece yaklaşık 3290 kişi Fransa'ya döndü: birçoğu yaralardan veya tropikal hastalıklardan öldü ve Sovyetler Birliği vatandaşları ve Doğu Avrupa sosyalist ülkeleri Vietnam kamplarından dikkatlice çıkarıldı ve “yüksek emekle paraya” gönderildi. Bu arada, diğerlerinden çok daha şanslıydılar - aralarında hayatta kalanların yüzdesi daha büyük bir mertebeydi.
Vietnam askerleri 1954 Fransız ordusunun ele geçirilen karargahı üzerinde bayrak kaldırıyor, Dienbienfu, XNUMX
Kamptan kurtulduktan sonra Fransız mahkumlar. Haipong, Ağustos 1954 sonu
Dienbienf'e teslim olan tüm Fransız birimleri değil: Fort Isabel'in komutanı Albay Laland, garnizonun Vietnamlıların pozisyonlarını kırmasını emretti. Bunlar Üçüncü Alayın Lejyonerleri, Birinci Cezayir Alayının zalimleri ve Tay birliklerinin askerleriydi. Tanklar, silahlar, ağır makineli tüfekler kaleye atıldı - hafif küçük silahlarla savaşa girdiler. Ciddi yaralılar kalede kaldı, hafif yaralılar bir seçim teklif edildi - saldırı grubuna katılmak veya kalmak, onlar yüzünden duracaklarını ikna etmek ve dahası, hiç kimse onları taşımayacaktı. Laland kaleden ayrılmadan önce ele geçirildi. Bir pusuya tökezleyen Cezayir, 7 Mayıs'ta teslim oldu. 8-9 Mayıs'ta, Kaptan Michaud'un sütunu teslim oldu, Vietnamlılar Isabel'den 12 km'lik uçurumlara bastırdılar, ancak 4 Avrupalı ve 40 Thais suya atladı, dağlardan ve ormandan Laos'ta Fransız birimlerinin konumuna ulaştı. Terk edilmiş tank ekipleri ve birkaç 11. şirket lejyoneri tarafından oluşturulan bir müfreze, kuşatmayı 20 günde 160 km tamamlayarak terk etti. Dört tankçı ve Fort Isabel'in iki paraşütçüsü 13 Mayıs'ta esaretten kaçtı, dördü (üç tank mürettebatı ve bir paraşütçü) de kendi başlarına gitmeyi başardı.
Yabancı Lejyonun 1. Paraşüt Taburu Lejyoneri, 1954
8 Mayıs 1954'te Cenevre'de barış ve Fransız birliklerinin Çinhindi'den çekilmesi üzerine müzakereler başladı. Vietnam'ın vatansever hareketine uzun bir savaş kaybettikten sonra Fransa, 17. paralel boyunca bölünmüş olarak Vietnam'dan ayrıldı.
Vietnam, Dien Bien Phu, Zafer Anıtı: de Castries bunker çatısında üç Vietnamca asker üzerinde ifade ile bir bayrak: “Savaşmaya karar verdi. Kazanmaya karar verdim "
Ekim 1945'ten beri Çinhindi'nde savaşan Raul Salan, Dienbienf'te yenilginin utanç duygusunu yaşamadı: 1 Ocak 1954'te ulusal savunma kuvvetlerinin genel müfettişliğine atandı ve 8 Haziran 1954'te tekrar Vietnam'a liderlik ederek Vietnam'a döndü. Ancak Fransız Çinhindi'nin zamanı zaten dolmuştu.
27 Ekim 1954'te Salan Paris'e döndü ve 1 Kasım gecesi Cezayir Ulusal Kurtuluş Cephesi militanları devlet dairelerine, ordu kışlasına, "kara ayaklı" evlere saldırdı ve Bon şehrinde çocuklarla bir okul otobüsü vurdu. Önde, Salan Kuzey Afrika'da kanlı bir savaş ve Fransız Cezayir'i kurtarmak için umutsuz ve umutsuz girişimi vardı.
Bu ayrı makalelerde ele alınacak, bir sonraki bölümde Madagaskar'daki ayaklanma, Süveyş krizi ve Tunus ve Fas'ın bağımsızlık koşulları hakkında konuşacağız.