Avrupa Tarihinde Kadın Hükümdarlar Daha Fazla Savaşa Girdiler!
Kadınların Vietnam, Körfez, Afganistan veya Irak savaşlarını destekleme oranı erkeklere göre daha düşüktü. Kadınlar daha az cinayet işliyorlar. İHA (insansız hava aracı) saldırılarını daha az destekliyorlar. Bir psikolog olan Steve Pinker ve bir siyaset bilimci olan Francis Fukuyama gibi akademisyenler için tüm bunlar, kadınlar tarafından yönetilen bir dünyanın daha barışçıl olacağı yönündeki düşüncenin temellerini oluşturuyor.
Fakat her ikisi de siyaset bilimci olan, Chicago Üniversitesi'nden Oendrilla Dube ve McGill Üniversitesi'nden S. P. Harish'in yaptığı bir çalışmaya göre Bu ikili, Avrupa hükümdarlarının 1480 ile 1913 yılları arasında ne kadar sıklıkla savaşa girdiklerini araştırdılar.
Bu tamamen kraliçelerin suçu değildi: Mary Tudor'un 1553'te İngiliz Kraliçesi olmasıyla Protestan Reformcu John Knox, "Korkunç Kadın Sürüsü'nün" hükmetmeye uygun olmadığını bildirdi. Şöyle diyordu:
Doğaları gereği onlar zayıf, çelimsiz, sabırsız, cılız ve sersem.
Aynı hissi paylaşırcasına Prusya Kralı Büyük Frederick şöyle demişti:"
Hiçbir kadının, herhangi bir şeyi yönetmesine izin verilmemeli."
1740'da tahta çıktıktan aylar sonra, Avusturya'nın yeni taç giymiş Arşidüşesi Maria Theresa'nın üzerine çöktü ve imparatorluğunun en zengin bölgesi Silezya'yı topraklarına kattı. Bunun için yıllarca savaşmasına rağmen, Maria Theresa o toprakları bir daha geri alamadı. Aslında, evlenmemiş kraliçeler bütün diğer hükümdarlara göre daha fazla saldırıya uğradı. Theresa May'in çok sevdiği 1. Elizabeth'in İspanyol armadasını defedişini düşünün.
Araştırmacıların bulduğuna göre Kocasını devirdikten sonra Büyük Katerina, imparatorluğunu 518,000 km² kadar genişletti - ki bu, Rusya için bile çok büyük bir bölge (bu arada güncel politikaya değinecek olursak: Katerina Kırım'ı ilhak eden ilk Rus hükümdarıydı; ama son olmadı). Aynı zamanda
Akademisyenler, bu durumu çeşitli sebeplere bağlıyor. Öncelikle, evli kraliçeler daha fazla askeri ittifak oluşturabilmiş olabilir bu da onları savaşa teşvik etmiş olabilir. Kadınların askeri liderliği hala daha bir tabu olmasına rağmen, kraliçelerin eşleri çoğu zaman daha evlenmeden askeri hizmette bulunmuş olurlardı; bu da, iki tarafın da ülkeleri arasındaki askeri bağı güçlendirirdi.
İkinci olarak, kralların çoğunun aksine, kraliçeler eşlerine çok fazla güç bahşederlerdi, zaman zaman onları dış işleri ve ekonomiden sorumlu yaparlardı. 1479'dan 1504'e kadar 1. İsabella ile birlikte Aragon ve Kastilya'yı yöneten 2. Ferdinand Endülüsleri Granada'dan sürmüştü. 1740'lı yıllarda Maria Theresa Orta Avrupa'nın büyük bir kısmını yönetirken kocası 1. Francis Avusturya ekonomisini elden geçirmekle ve Avusturya ordusunu finanse etmekle meşguldü. Prens Albert Kraliçe Victoria'nın en güvenilir danışmanıydı. Ölene kadar kraliçenin dış politikasını şekillendirdi. Akademisyenlere göre bu iş bölümü kraliçelerin daha agresif politikalar sergileyebilmesi için onlara zaman kazandırdı.
Demokratik çağda da kadın liderler savaşmaya devam ettiler: İndira Gandhi ve Pakistan'ı, Golda Meir ve Yom Kippur Savaş'ını ya da Margaret Thatcher ve Falkland Savaşı'nı düşünün.
Kadınların daha fazla güç sahibi olduğu bir dünya daha eşitlikçi olabilir. Bu dünyanın daha barışçıl olup olmayacağı ise tamamen ayrı bir mesele.
Talha Karslıoğlu
kaynak: evrimagaci.org