Dün akşam Uğurcan’ı okuldan alıp Küçükyalı’daki aktara bir uğrayalım dedik. Karşıdankarşıya geöip aktara doğru giderken benim oğlan önce köşedeki Migros’u görüp çikolatalı süt istedi , sütünü aldıktan sonra tam karşısındaki sıra sıra balıkçıları görünce aaa anne burda yemek yiyelim dedi….
Şimdi buraya kadar herşey normal gibi..
Yani bir çocuğun dışarıda yemek istemesi çok normal amma ve lâkin benim oğlan şuncacık hayatına ağzına taş çatlasın 3. çataldan fazla balık atmamıştır.
Ve tabii ben çocuğumun bu talebi karşısında önce kendisine durumu açıklayıp bu restoranda sadece balık pişirdiklerini ve balık yemek isteyip istemediğini sordum. İstiyorum dedi.
Bu cevabın üstüne çok deşmek işime gelmediği ama içimden acaba bur sefer yeri diye heyecandan kendi kendimi yerken, peki hadi gel bakalım deyip gittik bir balıkçıya.
Gittiğimiz balıkçıdan eşim daha önceden de balık aldığı için bizi görünce tanıdılar. Uğurcan’a teflon tavada hamsi siparişi verip aktara gittik, köy yumurtalarımızı aldık. Aktar amca oğluma “dankek” hediye etti yemekten sonra yemesi için:) Yol üstündeki birkaç jetonlu oyuncağa bindikten sonra gittik restorana oturduk.
Tabi ben hala acaba yiyecek mi diye düşünürken gelen koca bir tabak hamsiyi bayıla bayıla yedi:) Yanında salatası ve çikolatalı sütü ile birlikte:))
Mutluyum hem de çok…. Hele ki bir de yemekten sonra “getirdiğin için teşekkür ederim annecim” deyişi var ki eridim bittim…İki gündür sevinçten uçuyorum…
Zaten daha akşamında eve varır varmaz önce babasına (babasına daha restorandayken mesaj attım), sonra Mehtap teyzesine, anneannesine… herkese haber verdim:) Utanmasam davul zurna ekibi tutacağım o kadar yani 😛
Ben küçükken babam “evdeki bedava ya illa dışarıda para verip yiyecek, öylesi daha tatlı oluyor ” derdi bana… Sanırım oğlan bana çekmiş:))) olsun yesin.. yeter ki yesin…
Darısı yemeğen tüm çocukların başına…