Bugün sizlere futbol ve futbolda defans oyuncusu olmak hakkında deneyimlerimi ve yaşadıklarımı anlatacağım. Uzun süre futbol ile ilgilenen futbolu artık bir yaşam biçimine dönüştürmüş bir insan olarak futbolsuz,sporsuz olmaz diyerek sözlerime başlıyorum. 7 Yaşında futbola olan ilgim başladı. Öncelikle 7 yaşında Fenerbahçe’de oynamaya başladığımda kulübün en küçük ufak tefek oyuncularından biriydim. İlerki yıllarda etkili sol ayağım sayesinde kadroda yer buldum ve kendimi sol bek’te gösterme imkanı yakaladım. Bek’ler sürekli koşan oyuncular olduğu için aslında bana göre bir mevkii değildi. Ben biraz üşengeç bir insanım, ileriye desteğe gittiğimde dönene kadar gol olabilme ihtimali yüksek.Ama hocamız bende ne bulduysa artık ilk 11′de sol bekte hep bana şans veriyordu. Bende her maçta yapabileceğimin en iyisini yapmaya gayret gösteriyordum. 3 Sene Fenerbahçe’de oynadıktan sonra Fikirtepe tesislerine altyapı seçmeleri için kampa gittik. Herşey çok güzeldi. Düşünsenize birçok çocuğun hayali 4 büyüklerden herhangi bir takımda futbolcu olabilmek. Kulağa bile muhteşem geliyor. Herneyse kamp başlamıştı. Hocalarımız antreman maçlarında, hazırlık maçlarında sürekli oyuncu seçiminde bulunuyordu. Bende o yıllarda biraz ufak olduğumdan pek göze çarpmamıştım. En son oynadığımız antreman maçında hocamız beni yanına çağırdığında;
Hocam; “Evladım sen kaç yaşındasın?”
Ben; “11 yaşındayım hocam.”
Hocam; “Futbol oynamayı seviyor musun?”
Ben; “Futbol olmadan yapamıyorum hocam. Küçük olmama rağmen benden oldukça büyük kişilerle maçlarda bulunuyorum.” dedim.
der demez hocam hemen beni beğendiğini söyledi ve beni altyapıda görmek istediğini belirtti. Ben bunu duyar duymaz insanın içindeki tüm hücreler ayaklanır ya çok mutlu oldum tabiki. Hemen aileme haber verdim bu durumu. Annem,Babam futbol konusunda hep yanımda olmuşlardır. Hep beni desteklemişlerdir. Her maçıma gelip izlemişlerdir. Herneyse sevinçliydim, ama büyük bir sorun vardı tabiki. O yaşta futbola başlamak ve futbola Fenerbahçe gibi büyük bir kulüpte başlamak muhteşem birşeydi tabiki. Ancak çok büyük bir sorunumuz vardı.
“Ulaşım Sorunu.”
Fikirtepe tesisleri bana oldukça uzaktı. Benim oturduğum yer Tuzla, Fikirtepe tesisleri ise Kadıköy’deydi. Bu sebepten dolayı altyapıya gidemedim. Ama hırsım hiç bitmedi. Semtimizin takımı olan Tuzlaspor’da futbol hayatıma devam ettim. Tuzlaspor’dada sol bek olarak bir süre görev yaptım. Yaklaşık 2,5 sene Tuzlaspor’da oynadıktan sonra başka kulüplerle görüşmeye başlamıştım. Pendikspor,Kartalspor derken araya bir sakatlanma dönemi girdi yaklaşık 1 sene futboldan uzak kaldım. Eski hızımı, eski kuvvetimi ve eski hırsımı kaybetmiştim. 1 sene futbol oynayamayan birisi için bunlar gayet doğal şeyler. Futbola bağlı olan futbol olmadan yapamayan birisi olarak 1 sene futbolsuz bir hayat gerçekten çok zor geçmişti. Artık üşengeçliğim zirveye vurmuştu. Tuzlaspor’da lisansım olmasına rağmen antremanları hep eksik tamamlıyordum. Haftada 5 gün antreman varsa ben 3 gününe gidiyordum. Bir süre sonra oradanda koptum. Okulda turnuvalarda tekrardan kendimi göstermeye ve eski gücüme dönmeye başlamıştım. Beden eğitimi öğretmenim beni okul takımında denemek için alacağını söylemişti. Bu benim için büyük bir fırsattı. Bu düzenlenecek turnuvada kendimi göstermem gerekliydi. Hocam benden yaşta büyük arkadaşlarımla turnuvaya katıldık. Turnuvada beden eğitimi hocam beni stoper mevkiinde denedi. Çokta başarılı oldum aslında. Ben her zaman gol atmak yerine gol çıkarmayı, asist yapmayı her zaman daha sıcak bulmuşumdur. Sağlam sol ayağım ve o yaşlarda iyice iri vücudum ile stoperde vazgeçilmez bir adam olarak oynamaya başlamıştım.
Okul takımında oynadığım zamanlar artık bitmişti. Okuldan mezun olma dönemim gelmişti. Yaklaşık 4 Sene okul takımında oynadıktan sonra artık başka bir okula katkıda bulunma zamanım gelmişti.
Şimdi ise yeni bir sakatlık ile uğraşıyorum. Aslında sakatlanalı baya oluyor yaz tatili başlamadan son halısaha maçımda bu sakatlığın lüks ettiğini öğrendim. Nedir bu sakatlık?
“Kasıkta ödem.”
Gerçekten böyle bir sakatlığı Allah kimsenin başına vermesin. Bazen diyorum keşke ayağım kırılsaydıda bu kasıkta ödem sakatlığını yaşamasaydım. Ama olan oldu. Doktora gittiğimizde doktor ilk tehşisi koymuştu. “Kasıkta ödem”.
Doktor bu hastalığın biraz nazlı bir hastalık olduğunu ve kolay kolay geçmeyeceğini söylediğinde benim içimde artık bütün senaryolar şekillenmeye başlamıştı. “Bundan sonra futbol oynayamacak mıyım?”, “Futbolsuz yapamam.”, “Kaç aya bu sakatlık geçecek?“.
Bu soruların cevabını çok merak ediyordum. Taaki doktor cevaplamayana başlayana kadar.
Ben: “Doktor bu sakatlık kaç ay sonra düzelecek?”.
Doktor: ” Bu tür hastalıklar en az 3 ay’dan başlıyor düzelmesi. Ancak oda güzel bir bakım sayesinde olursa tabiki.”
Ben: “Bundan sonra futbol oynayabilecek miyim?”.
Doktor: “Elbette.Sakatlığın geçtiğinde eskisi gibi koşup eğlenecebileceksin.”
der demez benim umutlarım tekrardan yeşerdi.
Yaklaşık yaz tatili bitti diyebiliriz. 3 Ay geçti aradan ve sol kasığımda oluşan ödem nerdeyse tamamen geçmiş durumda. Ancak şimdide ufak bir sorunumuz var tabiki. Ödem sağ kasımdada ağrıya yol açıyor.Ve bu ne koşmamı, ne top kontrol etmemi, ne şut çekmemi sağlıyor. Halbuki ben kaleyi her gördüğümde şut çeken birisi olarak şut çekememek benim için ayrı bir üzüntü oldu.
Şimdi sağ kasığımdaki ağrılarda yavaş yavaş geçiyor. Futbol oynamaya başladım eskisi gibi olmasada yavaş yavaş eski formuma dönmeye başlıyorum. Haftada 2 defa halısaha maçlarına gidiyorum. Eski formumu kazanmam gerek. Şuan arkadaşlarım beni stoperde beğeniyorlar. Bende kendimi stoper için çok iyi bir mevkii olarak görüyorum ancak sakatlığım tam geçmediği için kendimi riske atmıyorum bu yüzden şuanlık forvette görev yapıyorum. Tecrübelerim sayesinde koşmasam bile çoğu defansı avlayabiliyorum. Maç başına nerdeyse 4 gol atıyorum. Buda sakatlığımın devam etmesine rağmen gayet güzel bir oran tabiki. Yarın başka bir halısaha maçım daha var. O maçıda sorunsuz atlatırsam yavaş yavaş düzeleceğim.