Çocukların yaşam haklarının ebeveynleri, kolluk kuvvetler ya da sokaktan geçen bir insan tarafından ihlal edildiği,
Çocukların kötü muameleye maruz bırakıldığı,
En az 1,5 milyon çocuğun işçi olduğu,
On binlercesinin zorla evlendirildiği,
Çocuğa yönelik cinsel istismar suçlularının infazdan yararlanabildiği,
Eğitimin eşit, bilimsel, anadilinde ve parasız olmadığı,
Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’yi imzalamasına rağmen hala işlevsel, sürdürülebilir bir çocuk koruma politikasının geliştirilemediği Türkiye’de;
23 Nisan’ı coşkuyla, sevinçle kutlayamıyoruz.
Çünkü bizim için “Çocuk olmak, hakları hayata geçebilen çocuklar olmaktır.”
Çocuk haklarından daha yüksek sesle söz edebilmeyi istiyoruz. Çocuklarla birlikte yaşamı inşa ederken fırsat eşitsizliğinin, kimlik temelli ayrımcılığın önüne geçmesi için devletin sorumluluğunu hatırlatmayı sürdüreceğiz. İhmal ve istismara yönelik önleyici ve koruyucu politikalar geliştirilmesini talep edeceğiz. Tüm dünya çocuklarının her gününü bayram edecek değişimin bununla sağlanacağını öngörüyoruz.
23 Nisan’larda kırmızı koltuklara oturtulmuş çocukların, gerçek katılım ve sahici temsile sahip olmasını, göstermelik katılım ve maskotluk olarak kavramsallaştırabileceğimiz bu geleneğin son bulmasını istiyoruz.
Biz çocuk bayramımızı, çocukların ulus devletin makbul vatandaşı olarak gösterildiği günlerde değil, çocukların yeryüzünde birer özne olduğu ve haklarının hayata geçebildiği günlerde kutlayacağız. Şimdilik 23 Nisan’ı çocuk hakları adına söz söyleyebileceğimiz, seslenebileceğimiz bir fırsat olarak görüyoruz.
Çocukların, eşit ve özgür bir çocukluk geçirebilmeleri için bütünlüklü bir çocuk politikası uygulanmalı, başta Çocuk Hakları Sözleşmesi olmak üzere, çocuklar için de koruyucu maddeler içeren İstanbul Sözleşmesi ve çocukların cinsel sömürü ve istismarına karşı imzalanan Lanzarote Sözleşmesi derhal uygulanmalıdır.