Her bir başlangıç bir nihayete; her bir sabah akşama, her bir dogum bir ölüme gebe demiş şair. Haddim olmasa da altına ufak bir şey eklemek isterim.
‘Her bir yeni icat yeni bir hastalığa gebe.’
Dünya pek de alışık olmadık bir şekilde hızla büyümekte. Yeni arabalar yeni evler yeni oyuncaklar yeni telefonlar.
Dünya büyüdükçe insanoğlu da küçülüyor; teknolojiye açtığı savaşa esir düşerek. Tembelleşiyor, çalışmıyor çalışmadıkca beden kendine düşen görevi kusursuz bir şekilde hantallaşarak gösteriyor bize.
İnsanoglunun bu sıkıntısı sadece bedenle kalmıyor. Bedeni küçüldüğü gibi en önemli organı olan beyni de bir o kadar küçülüyor ne yazık ki. Artık aradığı her şey bır tık uzağında insanoğlunun.
Cilt cilt ansiklopedilerden aradığını bulmaya çalışmıyor, işin duayenlerine başvurmuyor ve teknoloji ilerledikçe tarihe gömülmüş olan rıhle den bir haber insanoglu.
Teknoloji deyim yerindeyse ocağımıza incir ağacı dikti adeta.
Eskiden bütün aile fertleri bir odada oturur çay eşliğinde tadına doyum olmayacak muhabbetler ederlerdi. Şimdi ise herkesin elinde son model teknoloji icadı olan telefonlar, telefonu olmayan çocukların ise boyundan büyük televizyonların kumandaları var ne yazik ki.
Eski aile saadetleri, eski komşulukların lezzeti teknolojiyle beraber maziye gömüldü maalesef. Artık ocağımızda pişen iki kap yemeğin kendisini değil, fotoğrafını atar olduk komşularımıza.
Sosyal medya denen mecrada her gördüğümüze inanır olduk. Namaz vakti geçtiğinde telaşlanmayan lakin telefonun şarjı bitince kıyametler koparan bir nesil yetiştirdi teknoloji bize...
Kafasını iki eline alıp ayette de geçtiği gibi kendisine şu soruyu sorup, saatlerce düşünmeli insanoglu.
“Fe eyne tezhebün” Bu gidiş nereye…