KALEMİMDEN DAMLALAR
Açtım ellerimi göğe doğru. Sürekli dua eder gibi hissediyorum kendimi. İçimdeki bütün sıkıntılar bitsin istiyorum. Çok güçlü olduğumu zannediyorum çoğu zaman. Bu sadece bir zan mı yoksa aslında zayıf ve güçsüz müyüm bilemiyorum. Kim benden daha güçlü olabilir ki diye soruyorum kendi kendime. Cevap bulmakta zorlanıyorum. Tanrı diyorum, Tanrı herkesten daha güçlü. Hatta mukayese edilmeyecek kadar güçlü, inanıyorum buna ama bahsettiğim mahluklar olduğu için aslında cevap bu değil.
Dünya beni değil de sanki ben dünyayı taşıyorum sırtımda. Dünya üzerinde değilim, dünya benim üzerimde. Çeksem ayaklarımı dünya düşecek boşluğa. Bırakmamam lazım, bırakırsam bu kadar yaratığa yazık olacağını zannediyorum. Vazgeçmek istiyorum bazen. geçemiyorum, vicdanım elvermiyor. Bu kadar zalim biri değilim ben ve olamam, olmamam lazım. Bir gün vazgeçer miyim bu düşüncelerimden, emin değilim, şimdilik düşünmüyorum.
Kollarımı kaldırdım göğe doğru. Açtım ellerimi, parmaklarımı da. Yüzlerce kolum, binlerce parmağım var benim göğe doğru uzattığım. Isıtmak için güneş vuruyor üzerime. Daha çok yararlanmak istiyorum bu sıcaklıktan. Kollarımdan parmaklarımdan çıkan binlerce levha ile güneş enerjisini emerek ısınıyorum. Yavaş yavaş nefes alıyorum. Ayak derilerim çatlıyor. Kanım ayaklarımdan kollarıma ve parmaklarıma doğru çok yavaş akıyor.
Boyum uzadıkça gövdemin de kalınlaştığını hissettim yıllardır. Kemiklerim çatırdadı ama hiç kimse duymadı acılarımın sesini. Acılarımı duyurmak istemediğimden ses çıkarmadan yalnız başıma çektim kimseyle paylaşmadan. Başkalarına faydalı olmak dışında bir şey de yapmadım ömrümce. Benden faydalanmak dışında kimse benim yanıma gelmedi desem abartı sayılmaz.
Bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine yaşadım bu ömrü. Eninde sonunda bitecek her şey, bunu damarlarımda hissediyorum. Ben de herkesin yapması gerektiğine inandığım gibi sonuna kadar mücadele etmekten vazgeçmeden tamamlayacağım hayatımı. Belki ardımdan iyi, belki de kötü konuşacaklar ama bununla da ilgilenmedim, ilgilenmeyeceğim.
Binlerce yıl ötelere uzanan köklerimi sökemeyecekler yerinden. Bu köklerin üzerinde yeni çınarlar uzayacak göğe doğru. Ve onlar da benim gibi düşünecekler.