Eşimle üç yıl önce evlendik. Evlenmeden önce de üç yıl birlikte olmuştuk. Birbirimizi tanıyorduk ve mutlu olacağımızdan hiç şüphemiz yoktu. Olduk da... Ama zor zamanlar yaşadık. İlk iki yıl ailem onu kabullenmedi. Çünkü onların kafasındaki damat adayı statü sahibi ve daha çok para kazanan biriydi. Bu yüzden ben üniversite mezunuyken eşimin lise mezunu olması hoşlarına gitmedi. Kişilik sahibi olmanın statü sahibi olmaktan daha önemli olduğunu aileme bir türlü anlatamadım. Hem para da ne işimize yarayacaktı ki.. Geçen yıl yaşadığımız olay ise ailem ve eşim arasında bir dönüm noktası oldu. Hamile olduğumu öğrenme fırsatını yakalayamadan düşük yaptığımı öğrenmek zorunda kaldık. Hiç kimse böyle zor bir deneyim yaşamaz umarım. Ama düşük yaptığım sırada hastaneye giderken ve hastanede, sonrasında çıkınca evde eşimin bana nasıl destek olduğunu görünce ailemin de tavrı değişti. Sonuçta benim mutlu olduğumu gördüler. Beni gerçekten sevdiğini anlamak zorunda kaldılar. Tabi ki bir anne adayı olarak büyük üzüntü yaşadım ama eşim bana destek oldu ve hep moral verdi. Anti depresan kullandığım dönemler oldu ama kocam umudunu hiç kaybetmedi. Beni sevmeseydi her şey çok daha zor olabilirdi. Neyse canınızı sıkmak değil niyetim. O zor zamanlar geride kaldı ve ben şimdi mutlu bir haberi paylaşmak istiyorum: Hamileyim! Hamilelik de gayet iyi gidiyor. Ailem de artık eşimi kabullendi. Henüz doğmamış bebeğim nasıl da hepimizi mutlu etmeyi başardı... İlk hamileliğimde hamile olduğumu öğrenememiştim bile, ama şimdi her sabah karnımdaki bebeğimle uyanmak büyük mutluluk veriyor. Her gün yeni bir şeyler okuyorum (Anne Olunca Anladım’a da teşekkürler). Sanki ne kadar çok okursam bebeğime o kadar iyi bakabilirmişim gibi geliyor. Şimdilik tek yapabildiğim bu. Eşim ve ben artık bebeğimizle, büyüyen ailemizle birlikte daha mutlu olacağımız günleri heyecanla bekliyoruz. Darısı tüm isteyenlerin başına...
Nihan Amiroğlu

