Kırk yılı aşan meslek hayatımda haberciliğin en üst doyumuna ulaştığım güzel keyifli, huzurlu ve anılarla dolu unutulmaz günlerim oldu. Gazetecilik mesleğine kendisinden hatta ailesinden çok zaman ayıran, mesleğinle evli diyebileceğim..
Kırk yılı aşan meslek hayatımda haberciliğin en üst doyumuna ulaştığım güzel keyifli, huzurlu ve anılarla dolu unutulmaz günlerim oldu. Gazetecilik mesleğine kendisinden hatta ailesinden çok zaman ayıran, mesleğinle evli diyebileceğim meslek büyüklerimle çalışma fırsatını yakaladım. Üstat ve duayenlerden mesleğimi geliştirmek amacıyla çok şey öğrendim, öğrenmeye çalıştım. Öğrenmenin yaşı yok ilkesiyle hareket ettim.
Gelişen teknolojiyle birlikte, internet ortamında pıtrak gibi ortaya çıkan bülten haberciliği kolaycılık gibi görünse de ikili ilişkileri de sanal ortama sürükledi. Sıcak dostluklar yerini soğuk internet ortamına bıraktı. O yıllarda şimdiki gibi bırakın kopyala yapıştır bülten haberciliğini, haber için hiçbir fedakarlıktan kaçmadığımız günlerdi. Hiç unutmam! Bodrum açıklarında arıza yapan ve Yunan karasularına sürüklenen Türk savaş gemisinin haberi geldiğinde, hızlı bir şekilde hazırlanıp bölgeye gitmem istendi.
Kısa süre içinde Bodrum’a ulaştım, geminin sürüklendiğini görüyordum ama elimdeki fotoğraf makinesi fotoğraf çekmem olanaksızdı. İzmir’de haber müdürüm arayarak durumu anlattım, bu şekilde fotoğraf çekmenin mümkün olmadığını anlattım. Bana ne istediğimi sorduklarında, ancak havadan görüntülenmenin mümkün olacağını söyledim. Aşırı fırtına ve dalgalı denizde tekne ile fotoğraf çekmenin olanaksız olduğunu bildirdim. Net fotoğraf çekimlerinin havadan gerçekleştirilebileceğini anlattım. Çok kısa süre içinde Bodrum’da bulunduğum olay mahalline bir helikopter gönderildi. Çekimleri yapıp, kurtarma çalışmalarını izleyip helikopterle tekrar İzmir’e dönüp haberimi yetiştirdim.
Günümüzde habercilik anlayışında çok şey değişti. Hele dijital medyaya ortamına geçildikten sonra geleneksel medya anlayışından hızlı bir şekilde uzaklaşıldı. Eline cep telefonunu alan hemen herkes gazeteci oldu. Bu gazete ve televizyonların da işine geldi. Whatsapp üzerinden telefon numaraları vererek, “çekin, yazın, atın haberinizi yayınlayalım” diye duyurular yapılınca ortalık sanal gazeteciler ile doldu taştı, hem de bedava, maaş yok, sigorta yok, sorumluluk yok, gelsin bedava haberler.
Herkes gazeteciliğe soyundu. Ortada büyük bir bilgi kirliliği oluştu. İnternet ortamında sadece İzmir’de yüzü aşkın haber siteleri oluştu. Gün geldi, ekonomik koşulların da dayatmasıyla ayakta kalmak hem yerel hem dijital gazeteler için zorlaştı. Durum böyle olunca eleştiri bağımsız gazetecilik de değer kaybetmeye başladı.
Tehditle, yalan haberler yaparak kolay para kazanmanın peşinde koşan “gazeteciyim” diyenler pıtrak gibi çoğaldı. Meslek ilkelerinden, onurundan ödün vermeyen; gerek yazılı basında gerekse dijital ortamda alın teri döken gerçek gazeteciler ayakta kalma mücadelesi verdikçe bu bize mesleğin geleceği açısından umut oluyor.
Parayı ben veririm düdüğü ben çalarım zihniyetinde olanlar mesleğin ayağına pranga vuruyor. Bu zihniyettekiler, meslek örgütlerimizin seçimlerinde bile arka planda etkili olmaya, yönlendirmeye bile cesaret edebiliyorlar. Geçtiğimiz yıllarda, İzmir Gazeteciler Cemiyeti’nin yönetimine bu mesleği gerçekten yapan arkadaşlarımla birlikte talip olduğumuzda bu acı gerçekle yüzleştim.
Şimdi önümüzde yeni bir seçime sayılı günler var. Bağımsız gazetecilik için, mesleğimizin geleceği için, çoban ateşini yakmanın tam zamanı. Tarihe not düşecek, dert yanmak ve yakınmak yerine ayaklarımıza takılmaya çalışılan prangalardan kurtulmanın tam zamanı. Arkamızdan gelen, mesleğin geleceği genç gazeteci kardeşlerimizin yolunu açmanın sorumluluğunu taşıyoruz. Üzerimize düşen sorumluluğu yerine getirmenin tam zamanı. Kaybedip, yakınmanın, dertlenip ağlamanın faydası kime olmuş ki, şimdi, hemen, tam zamanı.