Zaman, zaman okuduğum kitapları yeniden tetkik ederim eminim bazı okurlarda böyle yaparlar. Böyle yapmak tipik bir hafıza tazeleme işlemi. Bazen okuduğumuz satırları bir süre sonra tekrarlayınca farklı algılarız. ''Bunu niye fark edemedim ki acaba?'' dediğimiz bile olur. Charles Baudelaire - Paris Sıkıntısı adlı kitap için geçerli değil bu söylediklerim fakat bu kitap özelinden yola çıkarak bunları kendime belki size de hatırlattığım için memnunum yine de. Sanırım bu kitap üzerine ''inceleme yazısı'' yazmamış olmanın eksikliğini duyumsadığım için yazma gereksinimimi gideriyorum. Belki de yazma gereksinimi duyduğum için bu kitap üzerine düşüncelerimi aktarma yolunu seçiyorum. Neyse. Amacım dişe dokunur olmayan şeyler geveleyerek zaman doldurmak değil, ne de siz değerli okurların değerli zamanlarını hor biçimde harcamak, biliyorum Dostoyevski, eminim, oyalamak sözcüğünü kullanmayı tercih ederdi. Yazıma doğrudan giriş yapmamak için acelesiz bir özentisizlikle yazdığımın farkındayım. Yazmayı bir an önce tamamlamam gerektiğinin de. Peki öyleyse nasıl bir kitaptı. Ben bu kitabı bir kez başladığım için, su gibi akıp gittiği için okumadım. Seçip okudum çünkü yazarına ve eserine yapılan atıflara, okuduğum bazı kitaplarda rastladığım için, biraz merak duydum okudum diyebilirim. Okumasaydım çok şey yitirmezdim sanıyorum, (fakat belli olmaz biz farkında olmasak da bazı kitaplar bize çok şey katarlar). Şiirsel bir üslupla yazılmış makale benzeri öyküler mevcut kitapta. Yazarın üslubu kitabı değerli kılıyor edebi lezzet bakımından. Yazar yaşam tecrübelerini okurla paylaşıyor, insani duygularını yansıtarak. Kitabın sunuş adlı başlangıç bölümünden kısa bir bölüm aktarmak istiyorum eserin Fransızca aslından çevirisini üstlenmiş Tahsin Yücel şöyle diyor: Baudelaire’se, Poe’nun yolunu seçer: aşırı duyarlıktan, abartıdan kaçınır esini değil, çalışmayı önemser, kimseciklere yol göstermeye kalkmaz, yalınlığı, yoğunluğu, kısalığı yeğler.