psikanalistler bölünme adını verdikleri, doğada sadece insanlarda gözlemlenen bir refleksten söz ederler. bölünme, tahammül edemediğimiz duygularımızdan kaçınmamızı sağlayan bilinçsiz bir savunma mekanizmasıdır derler.
genellikle kendimizi iyi insanlar olarak görme, utanç duyduğumuz niteliklerimizi başka kişi ya da gruplara atfetme eğilimindeyiz ya. işte bölünme denen refleks, benlik bilgisinden kurtulmak için geliştirdiğimiz yöntemlerden en önemlisidir ve sürekli yedeğimizde bulunur.
bu kısa bilimsel açıklamadan sonra psikanalistler bu hastalığı “cephe ne kadar büyükse, arkası o kadar kalabalıktır” diye izah eder ve şöyle devam ederler:
bir insan durduk yere ne kadar sıklıkla ahlâktan söz ediyor, onu bunu ahlâksızlıkla itham ediyor, cepheyi ne kadar büyütüyorsa gündelik hayatında toplumdan gizlediği veya gizlediğini sandığı o kadar ahlâksızlığı, o kadar rezilliği, o kadar kepazeliği vardır!
(bkz: http://www.mehmetyar.com/…ukse-arkasi-kalabaliktir/
)