İşte saatler yine dokuzu beş geçti. Nefeslerimizi tuttuk. 78 yıldır artık sadece yüreklerimizde çarpan o koca yüreğin sesini 79. yılda yine büyük bir iştiyakla duyuyor, dinliyoruz. Ve bugün… Yaman esiyor yine Dolmabahçe’de rüzgâr. Anıttepe’de savruluyor yine sarı yapraklar. Gözlerimiz nemli, kalplerimiz teessür içinde elemli.
“Belli bir konuda yeterli bilgisi olmayan.” (TDK) Türk Dil Kurumunun Güncel Sözlüğünde “Cahil” “kelimesi bu şekilde tanımlanıyor. Bu tanıma bakarsak etrafımızda yüzlerce, teşbihte hata olmayacağını düşünürsek binlerce hatta hatta on binlerce cahil var diye düşünmeden geçemiyorum. Zira yeterli bilgi sahibi olmak için çabalayan çok
“Ah, bilmiyor, hiç kimse bilmiyor kıymetini. Yalnızlığın sebeb-i kutsiyetini…” Hümeyra KAYA Yalnızlığın kesif kokusunu çektim içime. Arkada “Dönülmez akşamın ufkundayız vakit çok geç…” diyen sanatçının; önde, yüreğimin sesi birbirine karışırken üstelik. İnce bir kâğıt kesiğinin açtığı yara misali usul usul sızlıyordu yüreğim. Cama düşen
“Bu gerçek hayat mı? Yoksa sadece rüya mı? İki arada kalmış Gerçeklerden yok kaçış Gözünü aç, gökyüzüne bak ve gör; Serserinin tekiyim ama sempatiye ihtiyacım yok Çünkü sempati benim Çünkü haydan geldim huya giderim, biraz aşağı biraz yukarı Rüzgâr ne yönden eserse essin mühim