Yarasa ve yunusların ses dalgalarını hayatlarında nasıl kullanır Yarasaların kulakları çoğunlukla çok büyük ve kıvrımlıdır. Burun ve kulaktaki bu çıkıntılar, duyu organı görevi görür, ses titreşimlerini almaya ve iletmeye yarar. Bazı yarasalar yalnız yaşar, mağaralarda, yarıklarda, içi oyuk ağaçlarda veya tavan aralarında. Diğer türler ise sürüler halinde yaşar. Kuzey bölgelerdeki yarasalar kışın göç ederler veya kış uykusuna yatarlar. Yarasalar baş aşağı tutunarak uyurlar. Geceleri aktif olan yarasaların koklama ve tat alma duyuları çok iyi gelişmiştir. Meyveyle beslenenler dışında, yarasaların görme duyuları iyi gelişmemiştir. Çıkardıkları çok yüksek frekanslı ses dalgalarının, etraflarındaki cisimlere çarpıp geri dönmesi yardımıyla yönlerini bulurlar. Bu sesler, çoğunlukla insanlar tarafından duyulmaz. Yunuslar , insanların anladığı şekli ile kulaklara sahip olmasa da gerçek bir ses dünyasında yaşarlar. Yunuslar alın bölgesi ile sesler çıkarır ve alt çene ile duyarlar. Bildiğiniz gibi ses dalgaları suda vücut içine girerler. Yunusların alt çenesi, sesi mükemmel bir şekilde iletebilen yağ benzeri bir madde ile doludur. Yunuslar bir nevi sonar ses sinyallerini ilgi duyulan nesne üzerine yoğunlaştırır. Sahip olduğu özelliklere göre yunusların sahip olduğu sonar, günümüzde bilinen en iyi sonardan kat-kat üstündür. Yunuslar balık sürülerini 3 kilometre uzaktan tespit edebilir, hatta balık cinsini bile belirleyebilir. Yunuslar gece ve karanlık sularda bile çok iyi görebilirler. Ses atışları ve ultrason dalgaları şeklinde kendini gösterir. Bunlar: cıvıltı, tıkırtı, şaklama, gıcırtı, çarpma, çığlık, bağırtı, vakvaklama olabilir. En çarpıcı olanları, yaklaşık 32 farklı çeşit olarak ayırt edilebilen ıslıklardır. Bunlardan her biri belirli bir anlam (ağrı, uyarı, selamlama, çağrı v.s. gibi sinyaller) içerebilir. Yapılan sayısız araştırmaya rağmen şu ana kadar yunusların dilini tümüyle çözmek mümkün olmamıştır.