Sevda İçin Ödenen Bedeller
Umut kayboldumu bulursun, ama yokolmasın... O zaman tüm aynalar KARA Üniversite zamanları, bin zahmet peşinde koşulan idea ve biten bir aşk. O şehir... Beraber yürüdüğün o sokak cellat, el ele tutuştuğun o bank kanser. Bıraktım tıp fakültesini, dayanamam dedim bu şehre... 1 yıl kadar sonra dirildim Dökülün...
Çocukluktan beri tanırdık birbirimizi, Türkiye'ye geldikçe bizde kalırlardı, biz de birbirimizi gırtlaklardık bebelik zamanlarımızda. Sonra lisede denedik ama uzak mesafe vs. derken olmadı, dedik arkadaş kalalım. Geldikçe görüşürdük, hemen her gün arardık birbirimizi. Sonra benim üniversite bitti, onun askerlik bitti, dikti evime bayrağını. İkimiz de köpek gibi seviyoruz aslında ama aramızdaki bağa zarar gelmesin diye hep öteledik aşkı. Fark ettirmedik de. Dostluk, fwblik, ev arkadaşlığı, tam 3 yıl bu sıfatlarla yaşadık evde. Araya başkalarını soktuk, o başkalarının ellerinde mahvolduk, yine dönüp onların açtığı yaraları beraber sardık. Hep korktum aşktan, bir ayrılırsak ömrümüzden 20 küsür senem ve beni seven tek insan giderdi. En sonunda bu yıl saldık ötelediklerimizi, dünyanın açık ara en korkak insanı olduğumu fark ettim. Burada yazılanların aksine sonu mutlu bitti ama kendime ve ona çektirdiğim çileyi İsa çekmemiştir. Aşık olmaktan korkacak kadar çok sevdim ben. Bu da kusurum olsun.
Daha çok küçüktüm. Ergenliğimin başlarıydı, hatta çocuktum. O sıralar babamdan yeteri sevgi, ilgi şefkat göremiyordum. Annemle sürekli kavga ederlerdi. Annem de benim yanıma gelip ağlardı. Bu yüzden daddy issuesim olmuştu. Yeni yıl yeni arkadaşlar derken sınıfta kalmış benden 2 yaş civarı büyük olan bir oğlan sınıfımıza gelmişti. Benden büyük olduğu için direk hoşlanmaya başlamıştım. Zaman ilerledikçe bu duygularım artmış artık ona aşık olmuştum. Sürekli yanında olmak sürekli ona sarılmak, bana şefkat göstermesini istiyordum. Arkadaşlarıma sürekli ne yaptığımızı anlatıyor ondan ne kadar hoşlandığımı dile getiriyordum. Bana o kadar güzel bakıyordu ki oda beni seviyor sanıyordum. Meğer öyle değilmiş. Her başbaşa kaldığımızda benden faydalaniyormuş. Ben ozaman ki çocuk aklımla bunları anlamamışım tabi. Hala salak gibi beni seviyor beni seviyor diye düşünüyorum. Bir zaman sonra kardeşim dediğim bir arkadaşım gelip ona çıkma teklif ettiğini söylemişti. Bana dedi ki birde hala seviyorsan kabul etmem yiaaa. Tabi ben sorun değil, sevmiyorum felan diyorum ama kalbim parçalanıyor. Zaman geçti bunlar askimlar canimlar cicimler demeye başladılar. Ben mutsuzum tabi ama yine benim yanıma geliyor bu oğlan. Yine benden faydalanmaya çalışıyor ve o kadar iğrenç şeyler yapıyordu ki... Ben hala beni sevdiğini onu kullandığını düşünüyorum tabi. Kaç kere astım krizleri geçirip kendimden geçtim bilmiyorum. Ne olduğunu 1 yıl sonra anladım. Yani şöyle söyleyeyim. Benim ödediğim bedel çocukluğum. Masumluğum, göz yaşlarım, hayallerim, duygularım, arkadaşlığım, sevgim, sağlığımdan oldum. Çocukluğum elimden alınmıştı ne yapacağımı şaşırmıştım. Sonra kalbimi kapatmaya ve kimseyi sevmemeye karar verdim. Duygusuz ve hissiz bir insan..
Beraber yapılan iki aylık staj. Onu ilk gördüğü anda sarsılan yüreğim bir daha kendine gelemedi. Dilimin ucuna kadar gelen cümleler masum bakışları karşısında eridi eridi gitti. Tepeden tırnağa her yerim hayatının en ağır ihmalliğine yürüdü gitti. Olmadı bir türlü olmadı. Sonradan essekler gibi ağlayıp zırlayıp pişman olacağını bile bile ona sevdiğini söyleyemedi bu kahrolasıca varlık! Platonik geldi ama bir ömür içimde kaldı gidemedi. Bunun pişmanlığı da bedel olarak bana yetti sanırım.