‘Hiç kimse vazgeçilmez değildir. Vazgeçebileni vazgeçilmez kılan vazgeçmek istemeyendir.
‘Affet beni papatya tanesi, bundan böyle bir ömür sana ait yüreğimin en güzel bahçesi. Ve hiçbir şekilde bir papatyanın son yaprağına bağlı olmamalı bir aşkın kaderi. Papatya dalında sevilmeli, aşk kalpte hissedilmeli.
‘Ve insanlar bizim bittiğimiz noktada başkalarına başladılar.
…
‘Çünkü ben, koptuğumuz gün senden hiçbir yere ve hiç kimseye gidemeyecek şekilde sende kalmışım. Artık annemin duaları bile yetmez beni ayağa kaldırmaya.
‘Bendeki de öyle bir çaresizlik ki seni görmeyeceğimi umarak girdiğim her sokak beni sana çıkaracak.
‘Alınması gereken tek şey sevenlerin gönlü iken, alınan sadece sevenlerin ahıdır.
‘En doğru duygular, en yanlış insanlarda tüketildi.
…
‘Beni kışın ortasında kapı önüne koysan da bu kalbim sana daima evdi.
‘Sevilen alabildiği kadar yol alırken, seven sevdiği ilk noktada sadece sevilenin gidişini izliyor.
‘Aşk ne yazık ki içinde adaleti barındırmıyor. Biri çok güzel seviyor, biri çok güzel gidiyor.
‘İlahi adalet diyorum, ona emanet cezanız…
…
Yazarın ilk “Sen On Yedi Yaşımsın’ kitabı ile başladım bu maceraya. Fakat ilk kitapta hissettiğim burukluk gitti. Yerine bu kitapla öfkeye bıraktı. Kendi kendime şunu sormaktan alamıyorum. Nasıl o insafsızların isimlerini kitaplarında zikredebiliyor.
…
Belki bana düşmez, yazarın hayatından birini yargılamak ama kendimi engelleyemiyorum. Ya bir insan nasıl terk ettiği birinin imza gününe gurursuzca, acımasızca ve yüzsüzce gelebiliyor demeden edemiyorum. Ben onun yerine utandım ama o utanmadan imza istiyor. Ayakta alkışlıyorum. Oscarlık oyunlar sergileyip iyi ödüller hak ediyor doğrusu.
…
Son kitapta hayallerinizden vazgeçmeyin öğüdü beni etkiledi ve cesaret verdi. Teşekkür ediyorum güzel yürekli insan.
10/10