Bu hafta hayatımın en üzücü haftasıydı sanırım.
Ben de ne zaman HIV ile ilgili bir şey duysam içime kurt düşer. Zamanında yediğim boklar oldu, buna rağmen hiç test yaptırmadım. Garip bir şekilde bana bulaşmaz diye düşünmüştüm hep. Haftasonu bu hikayeyi dinlediğimde yine kuşkulandım ve pazartesi test yaptırmaya karar verdim. Pazartesi gelmek bilmedi tabii, haftasonu içim içimi yedi resmen. Yavaş yavaş kendimi enfekte olduğuma inandırmaya çalıştım, içimden bir ses gerçekten bu kadar bok yiyip sağlıklı çıkamayacağımı söylüyordu.
En sonunda pazartesi olmuştu ve hastaneye test yaptırmaya gittim. Kan verip dışarıya çıktım, sonuçları bekledim. Sonra doktorun yanına gittim, bana oturmamı söyledi. ''Kanında HIV pozitif bulgusuna rastlandı.'' dedi.
O an çok yükseklerden bir okyanusa düşmüş gibi hissettim. Kulaklarım tıkanmış, boğazım düğüm düğüm olmuştu. Gözlerim bulanık görmeye başladı, bedenim sanki orada değilmiş gibi hissettim. Doktor, Sağlık Bakanlığı, ilaçlar, RNA, direnç bir şeyler diyordu ama ben duymuyordum. Sonra dışarıya çıktım ve o şokla okula kadar yürüdüm. (Yürürken kafamda Lady Gaga'dan Princess Die çalıyordu.) Kimseyle konuşmadım, o gün son vizem vardı ve kendimi zorla o vizeye soktum. Halbuki içimden bir ses ''Zaten öleceksin, neden sınava giriyorsun?'' diyordu.
Bu yaşımda kendi kuyumu kazmama üzüldüm. Bir daha asla eskisi gibi olamayacağıma üzüldüm. Annemi yine çok ama çok üzeceğim için üzüldüm. Yapmak isteyip yapamadığım, söylemek isteyip söyleyemediğim her şey için üzüldüm. Kendime acıdım, sonunda ağlamaya başladım. Baya bi ağladım. Hiç beklemediğim insanlar yanımda toplanıp bana ne olduğunu soruyorlardı. Kimseye anlatamadım. Fakülte'nin kullanılmayan merdivenlerinin olduğu yere gittim. Ağlamaya devam ettim, sonra kendimden geçmişim.
Uyandığımda her şeyin rüya olduğunu sandım, en azından öyle olmasını umdum. Telefonumda cevapsız arama vardı, numarayı tekrar aradığımda hastanenin sekreterliğine bağlandı. Bana doğrulama testi yaptıklarını ve aslında HIV pozitif olmadığımı söylediler, sonuçlara internetten bakabilirmişim.
Yaklaşık beş saat boyunca öleceğimi düşündüm. Yanlış anlaşılmasın, HIV kapan herkes öldüğünden değil, hayatlarının sonuna dek ömrü uzatmaya yarayan ilaç tedavilerini görüyorlar. Fakat şu an hepsinin sonu aynı. HIV, AIDS'e dönüyor ve ölüyorsunuz. Hasta olmasan ölmüyor musun? Ölüyorsun tabii ki, ama o psikolojiyi geçici olarak da yaşamış olan biri olarak söylüyorum bu çok farklı. Hepimiz biliyoruz yarına çıkamayacağımızı, fakat hiçbirimiz bunun korkusuyla yaşamıyoruz. Eğer hastaysanız bu korku içinizde hep oluyor. Her an ölecekmiş gibi hissetmek kadar kötü ne olabilir ki?
İki saatini merdivenlerde uyuyarak geçirdiğim o beş saat bana hayatımın en büyük dersini verdi. Hayatın ne kadar kısa olduğunu zaten hep biliyordum ama hiç bunu anlayamamıştım. Etrafımdaki hiçbir şeyin değerini bilmediğimi anladım. Bu hayatta sahip olduğun her şeyin değerini bilmen gerektiğini anladım. İnsanlar birbirlerini boş yere üzüyor diye düşündüm, bu kısıtlı zamanımda bir daha kimseyi üzmeyeceğim dedim. Bir daha hiçbir dilenciyi boş geçmeyeceğim, bir daha hiçbir işimi yarına bırakmayacağım dedim.
Enfekte olmadığımı öğrendikten sonra yeniden doğmuş gibiydim. Gerçekten şu an yeterince ifade edemiyormuşum gibi, üzerimde bıraktığı etkiyi anlatamam. Bundan sonra tabii ki o boklar bir daha yenmeyecek ama sadece o değil. Her şeyin kıymetini bilmem gerek ve bu hayatı olabildiğince dolu yaşamam gerek.
Birkaç gün içinde eski halime döndükten sonra bu seferde Bae'nin kardeşinin profilini stalklarken babalarını kaybettiklerini öğrendim.
Rasim amcayla ilk kez Bae ve ben Edirne'de, onların evindeyken tanışmıştım. Edirne'ye gittiğimizde onlar Bulgaristan'daydı. Birkaç gün evde yalnız kaldıktan sonra Bae'nin annesi ve babası gelmişti. Annesi Meryem teyze oğlunun ''bir arkadaşının'' geleceğini bildiği için Burgaz'dan türlü türlü yiyecekler hazırlayıp getirmişti bana. Tam bir anne şefkatiyle yaklaşıyordu bir anda evlerinde beliren bu kim olduğu belirsiz çocuğa. Rasim amca ise beni yakından tanımaya çalışıyor ve daha temkinli yaklaşıyordu. Bir gün ben, Bae, kardeşi ve babası rakı sofrasında otururken, bana Bae'yi nereden tanıdığımı sordu. Ben de ''Abim aracılığıyla tanıştık.'' diye cevap vermiştim. Aldığı cevaptan tatmin olmamış olacak ki daha çok soru sormaya başladı. O soru sordukça Bae sinirleniyordu ve sonunda babasına bağırarak ''Rahat bıraksana çocuğu!'' diye bağırmıştı. Sonra kavga etmeye başladılar. Bağırış çağırışı duyunca Meryem teyze gelip ''Misafire ne kadar ayıp ediyorsunuz, şu yaptığınıza bakın.'' diye ikisine de çıkışarak, beni içeri götürmüştü.
Beni yatak odalarına götürdü, ''Gel hele sana ne göstereceğim.'' dedi. Çeyiz sandığını açtı, içinden aile albümlerini çıkarıp bana Bae'nin küçüklük fotoğraflarını gösterip, onun ilk doğduğu günü nasıl dün gibi anımsadığından bahsetti. ''İlk göz ağrımdı o benim, çok sessiz bir bebekti, hep öyleydi. Hala da öyle.'' dedi. Ben de onaylarcasına tebessüm ettim. Sonra bana, ''Sen onu benden daha iyi tanıyorsun, hepimizden daha iyi. Gözlerin ışıldıyor ben görüyorum. Saklamana gerek yok ben biliyorum, hep bildim, analar bilir.'' dedi. O an ne yapacağımı şaşırmıştım haliyle ama Meryem teyzeye yalan söylemek istemedim. ''Babasına söylemeyin ama çok kötü tepki verir bence.'' dedim. O da ''Bilmem mi ya, belki de evlatlıktan bile reddeder bilse. Ama ben oğlumu nasıl silerim? Ana yüreği bu. Hem ne zararı var ki o da benim oğlum, sen de benim oğlum oldun artık.'' dedi ve ağlamaya başladı. Beraber ağlamıştık o gece çok iyi hatırlıyorum. Sonra bana bildiğini Bae'ye söylemememi istediğini ve babasının daha çok kuşkulanmaması için buradan gitmemiz gerektiğini söyledi.
Giderken Rasim amcayla vedalaşmamıştım. Bae ile benim yüzümden kavga ettikleri gece onu son görüşümdü.
Herneyse, Rasim amcanın vefat ettiğini öğrenince çok aramak istedim Bae'yi ama arayamadım. Sadece dua edebildim bu dönemi hızlı atlatması ve daha fazla üzülmemesi için, duaya bir de bir şey olsun da aklına geleyim diye ekledim. Gerçi her gün söylüyorum bu cümleyi, pek işe yaramış gibi değil.
Öyle işte ya Allah belamı versin çok melankoliğim. (∩︵∩)