Yavuz Sultan Selim babasını yıkıp padişah olduktan sonra çok sevdiği kardeşi Korkud Bey’i katletmemiş, vali olarak Manisa’ya (Saruhan) göndermişti.
Korkud Bey fıkıhta hatırı sayılır bir âlimdi. Yavuz’un istediği de ilimle irfanla uğraşmasıydı. Kıyamamıştı.
Bu arada merkezden eski padişaha mensup bazı vezirler ve askerler Korkut Bey’e mektuplar yazarak kendisini padişah görmek istediklerini, bunun için şartların hazır olduğunu bildirdiler. Bu teklife müsbet cevap vermek, üstelik padişah olduğunda maaşlarını arttıracağını vaadetmek talihsizliğine düşen Şehzade Korkud’un mektubu Yavuz Sultan Selim’in eline geçti. Aynı zamanda hukuk bilgisiyle meşhur olan Şehzade, hadiseyi inkar edemedi ve bu onun sonu oldu (1513).
Yavuz Selim, biraz öfkeli, biraz da hüzünlü bir sesle, çevresindekilere şöyle yakınıyor:
“Ben bu saltanatı, ümmete hizmet içün pederumun elinden aldum ve ıslâh-ı âlem (insanların ıslahı ile mutluluğu) uğruna birader ve biraderzadelerimi (kardeşlerimi ve çocuklarını) feda eyledum... Ben uykularımı, rahat ve huzurumu terk ile din-i mübînin te’yidine uğraşıyorum. Eğer İslâm’ı ihyâ etmek maksudunuz değilse, benum de nefs-ül emirde saltanata kat’a hevesum yoktur. ”
Son devir İslâm-Osmanlı hukukçusu Ali Himmet Berki gibi bazı zatlar, bu kanunnâmenin sahte olduğunu, böyle bir maddenin bulunmadığını ileri sürmüşse de zamanımızda ilmî çevrelerde bu kanunnâmenin sahte olmadığı kanaati hâkimdir.
Fransız düşünür Fernand Grenard’ın da dediği gibi, “Osmanlı Devleti, gücünü devamlılığından alır.”
Yani uzun soluklu oluşunu, hiç bölünmeden yürümesine borçludur.