“Sessiz değilsin; büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar” diyordu İlhan Berk. Senin uzaklardaki ışıklı beyazlığının beni kasvetli bir karanlığa hapsettiği şu anda, belki içimde biteviye yayın yapan tamtamların âhenksiz gürültüsünü duyan biri olur umuduyla kelimeler üflüyorum boşluğa.
Kahvehanedekiler hâlâ Kalaycı Hilmi’nin az önce anlattığı “Kop Cephesi” destanının hoşluğunu yaşıyordu. Sohbeti baldan tatlı bu ihtiyarı hemen bırakma niyetinde değildiler. Yeni bir destan bu hoşluğun üzerinde kaymaklı kadayıf olurdu; lakin bunun bir bedeli vardı.
Zamânın behrinde, şehrin birinde (yâni Osmanlı zamânında ve Osmanlı İstanbulu'nda) cevval, delidolu, haksızlığa gelmez, delikanlı; fakat fazla saldırgan, fazla atılgan bir adam yaşarmış. Bu adam aslen Tokatlı, doğma büyüme Atik Valde'den İnen Sokaklı'ymış.
Mustafa Şekip Tunç ve çağdaş Türk düşüncesinin kurucu nesline ithaf edilmiş bir kitap “Bergson'dan Mustafa Şekip'e Gülme”. Dolayısıyla Henri Bergson ve Mustafa Şekip üzerine merak duyan herkes için, “Giriş”in Henri Bergson’a, Türk düşüncesine ve Mustafa Şekip Tunç'un insan anlayışına ayrılması çok isabetli olmuş.