Çöl Sızısı
Düşlerimin çaresizlikle sancılandığı bir gecede söz ağzımdan çıkmıştı bir kere. Yüreğimi umursamadan ve gözlerimi sıkı sıkıya yumarak, söylediğim binlerce keşkeye rağmen ‘bir yolculuk‘ demiştim benden, yine içime. Simsiyah bir efkarın mültecisi olarak kendimi bir güvercin kanadında taşıdım, yurtsuzluğun kalbine. Şimdiyse yurdundan uzak bir anıyı karalıyorum, ellerimin buruş buruş olduğu bu çölde.
Bir eski zamandı, dardı, ruhum kan revandı. Henüz harfler, çölün en nadide çiçeğini açmamıştı. Ve yağmurun merhameti de yıldızlar kadar uzaktı. Kumun ateşten sözlerine kulak verdim, acının rüzgarından şiirler devşirmeye yeltendim. Ben çölde hangi cümlenin ardına düşeceğini bilmeyen, kalemi buruk bir acemiydim. Bilmezdim, taze bir yaraya hangi hüzünlü imgeyle üflenileceğini. Gurbet şaşkını, söz taşkınıydım.
Hüzün mü benimle barışıktı, ben mi hayata küskündüm? Bilmiyordum. Burada, vaktin beşe bölündüğü bu kum ülkesinde yönümü yurduma dönüp çöl harfleriyle düşünüp, üstüme Türkçe şiirler yakıştırıyordum. İnsan kendini sürgün ettiği çölde, bütün duygulara eşit bir mesafede incitiyor kendini. Bilmezdim. Öğrendim. Öğrendim, kum fırtınalarında gözüme kaçan hüzünlerin bir ‘ahh’ gibi sesime sindiğini.
Çöl, durmadan kavuran bir sarışınlık. Bense ölümüne esmerdim. Yeryüzündeki her şey, zamanla başka bir biçime dönüşürken bense çölün kalbinde antika bir sandığa kırk kilitle kilitliydim. Bir kedi, yaralarını yalaya yalaya sağaltırken ben kalbimi unutup yaralarımı incitmiştim. Her gece bir düş penceresi edinip kendime, düşlerimin kenarlarına mor çiçekler eklemiştim. ‘ İnsan, yalnızlığın karanlık kıyısında renklerin ve harflerin gölgesine sığınmalı. ‘ diyerek veciz sözlere yeltenmiştim.
Uzun upuzun yorgunluklarda çölün biricik gölgesi, bir hurma ağacının kalbine kalbimi dayardım. Her şeyin bir kalbi olduğunu unutmazdım. Kendime bunu mutlaka anlatırdım. Elimde bir Cansever şiiriyle dikenli sorulara, olmayan cevaplar aradım. Sonra da sordum kendi sesime:
‘ Bir mendil, niye kanar ki ? ‘
İmgenin sonsuzluğuna şaşırıp, kendi içime kanadım. Ayriyeten ben çölde yakışıksız dizelerin incecik sızısıydım.
Bir sabah, çölün ruhumu saran sarışınlığına kıpkırmızı harflerle ördüğüm imgesi esmer bir şiir gömdüm. Aldım, hatıra niyetine kumun sözlerini; yakası mor, bembeyaz gömleğime ilikledim. Öfkenin kuyusunda ırgalanan sözlerimi özenle törpüleyip, o sözlerin yerine kalbime mor ibrişimle yemyeşil düşler ektim. Ağzımdan çıkan sözün parantezini kapatıp ruhumun çölüne veda ettim. Ve yurdum hariç bir daha hiçbir çöle öykünmedim.
Şiirin kederli her bir imgesini, yurdu bilenler için söylemek isterim ki; dönseydim ruhumun çölüne, uğrun usul susacaktım. Mutlaka yeni sıkılganlıklar edinecektim. Kalbi bungun akşamlar, keşkeler, hadi oradanlar biriktirecektim. Kirpiklerim sahibini vuran bir ok gibi kıvrılınca kaşlarıma, eskimeyen bir anıya hüngür hüngür ağlayacaktım. Okunaksız şiirler biriktirecektim tekrar ve yeniden. Dalgın nakaratlarla dönüp duran şarkılarda kanatacaktım dilimi. Yurdum diyecektim, kalbim, yetim gülüşüm, şakağımdan yanaklarıma sızan eksik türküm…
Bu gönderiye abone olarak, gelecek yeni güncellemelerle ilgili ilk siz haberdar olabilirsiniz!