Hayatın yükü çok ağırdı. Ve bu yükle nasıl yaşanılır öğrenmeye çalıştıkça hep uçlarda geziyordu.
Zihninde dolaşan yalnızca gazete kağıdının üzerine boşalan spermlerdi. Bir de nifak gibi kanında dolaşarak onu zehirleyen o acı. Her geçen gün kendini gerçekleşen beyin ölümüne hazırlıyordu.
Hilal: İnsanın inançları ne zaman yok olur biliyor musunuz?
Size soruyorum?
Psikolog: Sizden dinlemek istiyorum.
Hilal: Beyin ölümü gerçekleştiğinde. Ve beyin ölümü geriye kalan tüm organlarınız yaşama belirtisi gösterirken de gerçekleşebilir. Sadece nefes alırsınız ki nefes almak yaşamak değildir.
Psikolog sessizce Hilal’i dinleyerek önündeki deftere not alır.
Hilal: Bu yükten hayatım boyunca kurtulamayacağımı biliyorum. Yapmam gerekeni de beceremediğimden olsa gerek yaşayarak intihar edenlerdenim. En azından zaman zaman dibi boylamaya razı geldim.
Psikolog: Peki şu an ne düşünüyorsun?
Hilal: Ölümü…
Psikolog: Ne şekilde bir ölüm?
Hilal: Acı çekme eyleminin en trajik kısmını düşünüyorum. Mesela Antik Yunan’da zencefili soyup kadınların vajinalarına sokarlarmış ve bunun sonucunda oluşan yanma hissi de küçük bir işkence yöntemiymiş aslında. Bu durumda ben de zencefil yöntemiyle soyup soksam, o yanma hissiyle bağırta, bağırta gebertsem kaç yıl yerim sizce?
Psikolog: Emin olmamakla birlikte kasten adam öldürme suçundan üstelik işkence de eklenirse üzerine 24 ile ağırlaştırılmış müebbet istenebilir diye düşünüyorum.
Hilal: Çokmuş...Değmez doğrusu
Psikolog: Bak Hilal 6 aydır yanıma geliyorsun? 6 aydır dönüp dolaşıp geldiğimiz soru hep aynı. Fakat bugün senden bu sorunun cevabını istemeyeceğim.
Sadece soruyu soracağım. Ve cevabını bir daha ki yanıma geldiğinde yazmış olmanı istiyorum.
Hilal: Peki
Psikolog: Hayattan ne bekliyorsun?
Hilal: Beklentiler yaralar. Beklemediğin an yaşadıkların seni hayatın kıyısından çeker alır. Annem bugün gülümseyerek size selamlarını gönderdi.
Psikolog: Peki teşekkür ettiğimi söylersin annene
Hilal: Bugünlük seansımız bitti sanırım
Psikolog: Evet bitti
Hilal: Size iyi günler dilemek isterdim. Ancak böyle bir meslekte nasıl iyi bir gün olabilir ki hiç bilemedim. Psikolog gözlüğünü yavaşça burnunun ucuna indirip kalemi parmak uçlarında tutmaya devam ederek, donuk bir bakışla Hilal’in kapıdan çıkışını izler yalnızca. Hilal ofisin binasından dışarı çıkar çıkmaz bir sigara yakar. Kafasını yukarı kaldırarak içine çektiği sigara dumanını üfler. Arabasıyla giderken beynin de dans eden kelimeler. Hasarlı ve bir o kadar gerçek.
NE ÇOK ZAMAN OLDU
ASILI KALAN ACILARIN DUVARLARINI YIKTIM
YIKILAN DUVARLARIN ZEHRİNİ İÇİME GÖMDÜM
YANDIM Kİ O HALİ UNUTMAM
AÇIK KALAN KAPILARIN KİLİDİNİ YUTTUM
YUTTUĞUM HER HALİMDEN KUSTUM
SAKLADIM
UTANDIM
SONRA YORULDUM
BAŞKA ÜLKELERİN ÇAMURLU EVLERİNDEN
EN SIĞ HALİNDE BİLE
AYAKLARIMA DÖKÜLEN DENİZİN
KIYISINDA YÜRÜDÜM
YÜRÜDÜKÇE BÜYÜDÜM
BU İZAHI OLMAYAN KALBİMİN KUDRETİNİ GÖRDÜM
GÖRDÜĞÜM EVİ KENDİ ELİMLE YIKTIM
ÇAMURDUM SIÇRADIM
BULANDIM
HER ADIMI KANA BULADIM
Arabasını kullanırken yönünü değiştirir. En çok gitmek istediği yere doğru gider. Çünkü yol başkalaştırır.
Garson: Hoş geldiniz. Ne içersiniz?
Hilal: Bir bira alabilir miyim? Siz yeni başladınız sanırım
Garson: Evet bir hafta oluyor
Hilal: Bir hafta oldu demek. Sessiz bir arada bunu söylediği için
Garson: Bir şey mi söylemek istediniz?
Hilal: Yok teşekkürler
Garson tam giderken
Hilal: Bir şey soracaktım. Uğur abi yok mu?
Garson: Bugün gelmedi işleri vardı sanırım. Arkasını dönüp işine devam eder.
Hilal içer...İçer...İçer. Zihninin ona oynadığı oyunlarla kaybolmuştur sanki. Telefonu elinde tuşlara belirsizce basar. Her çevirdiği numara karşısında koca boşluk oluşturur. Dar geliyordur bedenine ruhu. İçi içinden taşarcasına kendine sığmaz. Çalan müzik kulaklarında yankılanıyor. Bir süre sonra uğultu gibi gelmeye başlamıştır. Kendini kaybetmiş bir ormanın ortasındadır ruhu. En saf ve kuytusunda. Alkolün verdiği etkiyle kalkıp dans etmeye başlar. Hilal’in içinde ki tek delik kendi içinde ki kara delikti. Çıkmak istedikçe içine gömüldüğü. Bu gece o delikten çıkmak istercesine delice dans ediyordu karşısındaki adamla. Farkında değildi bir adamla dans ettiğinin bile ki hiçte önemi yoktu. Kendine geldiğinde nede olsa hatırlamayacak olduğu bu sahneyi. Adamla yakınlaştılar dans değil sanki erotik bir dans sahneleyeceklerdi az sonra. Ancak bir el uzandı ve Hilal’i tuttu kolundan Hilal arkasına döndüğünde belirsiz gördüğü sureti çıkaramadı. Uzun saçlarından bir kadın olduğu anlaşılıyordu.
Meltem: Ne yapıyorsun sen? Utku beni aradı delirmiş gibi saçma sapan arama ve ne olduğu belli olmayan mesajlar atıp durmuşsun.
Hilal delirmiş gibi kahkaha atarak. Ne yapıyorum ki? Sadece eğleniyordum.
Meltem: Başlarım sana. Saat kaç farkında mısın? Neyin var senin?
Hilal: Fırçalamak için mi geldin? Hemen arkasından Utku belirir. Hilal Utku’yu görünce
Hilal: Kadın dayanışması demek. Ben bu gece buradayım. Sizi uyarıyorum. Bana hiç bulaşmayın. Masanın üzerine kafasını koyar içinden çıkan her kelimeyle arkadan gelen şarkıya eşlik eder.
Yüzüm gözüm şişene kadar ağlamak istiyorum
İçip sabaha kadar bağırmak istiyorum
Caddelerde dolanıp ağlamak istiyorum
Müsaadenle bu gece dağılmak istiyorum
O sırada dans ettiği çocuk masaya gelir ''istersen seni eve bırakabilirim’’. Hilal kendinde değildir.
Utku: Az öte git. Korkuluk muyuz biz? Eve bırakacakmış. Fırsatçı köpek. Adamla ağız dalaşına girer. Ortalık epey karışmıştır. Adam sinirlenip gider. Hilal umursamaz tavrıyla dans etmeye devam eder.
İşin içinden çıkılmaz bir boşluktadır. Etraf yoktur. Çünkü yok sayınca her şey yok olabiliyordur.
Hilal: Keşke başka bir yere gitseydik Uğur abiyi de göremedim yok herhalde
Meltem: Hilal canım tamam buradayım. Sakin ol. Biraz konuşalım daha sakin bir yere gidelim
Hilal: Ben hiçbir yere gitmiyorum
Utku: Peki biz de gitmiyoruz öyleyse
Hilal’e sarılır doğrulur ve garsondan bir bira da kendi için ister geceyi Hilal’e eşlik ederek devam ederler. Müzik sesleri ve gürültüler Meltem ve Utku’da kendilerini o anki durumun içine hapseder. Hilal’le savruk savruk dans etmeye başlarlar. İçinde oluşan bulanıklık Hilal in kursağına kadar gelir ve pistin ortasında kusmaya başlar Meltem gözlerini fal taşı gibi açar. Birkaç saniyeliğine olayı idrak etmeye çalışır. Utku hemen Hilal'i lavaboya götürür. Klozetin kapağını açar ve uzun sacları deliğe girmesin diye Hilal'in saçlarını tutar. Meltem’de hemen arkalarından girer. O da en az Hilal kadar kötüdür. Ancak buna lüksleri yoktur. Hilal'in yanında güçlü durmaları gerektiğinden, Meltem kendine bir tokat atar. Hilal yarı baygın gibidir. Utku Yüzünü yıkamak için çeşmenin başına götürür. Hilal öyle bitkindir ki tuvalete girmek ister. Klozetin kapağını kapatıp üzerine oturur ağlamaya başlar. Katilim ben! Katil. Bağıra bağıra ağlar. O sırada içeri girenler gariplikle bakar. Ancak onlar kimse yokmuş gibi, sessizlik içindedirler. Sadece Meltem, Utku ve Hilal oradadır. Geri kalan herkes tesirsiz bir domino taşıdır yalnızca. Hilal klozet kapağının soğukluğunu karnında hisseder. Gözleri buz kesmiştir. İçinden dışına taşmak ister. Bazen bazı insanlarla bir şey oluyor. Öyle kalıyor. Aynı anda acı içinde kıvransan bile kıvranarak susmayı başarabiliyorsun. Yakınlaşmak için susmak şart. Bütün eylemlerin teorik olarak altında yatan en büyük etken; son derece zeki ve sistematik olduğun da tepkisele döner. Haklılık payı susarak da kazanabilinir. Bizim hikayemizin kökü; susarak kazanmaktı. Ancak bugün bir şey oldu. Türümüzün tüm geleneklerine karşı gelerek, kimsesiz suyun üzerinde durmayı becerebilen ve yüzdürme cesaretini gösterebilen bir kadın ancak başka bir kadına örnek olabilirdi. Zırhlarımı kuşandım ve yumruğumu havaya kaldırdım. Tüm zehrini akıtmak için bir hamleyle klozetin kapağını açıp, içimdeki tüm zehri kustum. Meltem de üzerine sifonu çekti.