Yıllar önce 25 hakkında annem bana “Ne istiyorsun? bir kariyer? ”Sözünü vurgulurken kariyerdehşet verici annem inanamayarak kafasını salladı.
Annem ev dışında hiç çalışmadı ve o zamanlar birçok kadın bunu yapmaya teşvik edilmedi. Kızı için aynı sınırlı beklentileri vardı, ancak farklı insanlar olduğumuzu ve ruhumun çevremdeki dünyadan haberdar olduğum andan itibaren daha fazla çığlık attığını dikkate almadı.
Beni bir kolej eğitimi almaya ya da herhangi bir alanda profesyonel olmaya teşvik etmedi. Aksine, üniversite için ayrıldığımda, bana bu istikrarlı mesleklerden birini izleyen uygun bir koca bulmak için hukuk ya da tıp kütüphanelerinde okuduğumu önererek MRS Derecem ile geri dönmemi hatırlattı.
Bir keresinde ona çalışmak isteyip istemediğini sorduğumda, bana büyüdükleri zamanları hatırlattı, “Kadınlar sadece bunu yapmadı.” Gizlice dışında kendi evini oluşturmak isteyip istemediğini asla bilemeyeceğim. Evimizde, eşine ve çocuklarına özen göstererek iç sorumluluklarını yerine getirmek.
Farklı Nesiller, Farklı Seçenekler
Annem muhtemelen, hanehalkına maddi katkı sağlaması beklenmeyen ya da desteklenmeyen son nesil kadındı ve buna karşılık kendileri için sahip olabileceği birkaç gizli arzuyu yuttu. Tabii ki, geç 1940 ve 50 ve 60 sırasında çalışan birçok kadın vardı. İş sahibi olan birkaç kadın akraba ve aile arkadaşım olduğunu biliyordum, ancak o zamanlar çalışma hayatlarıyla ilgili en içten düşünceleriyle ilgileniyorlardı.
Annem neredeyse günlük olan günlük gezilerinden pazara lezzetli yemekler hazırlarken, hüsrana uğramış olmalı. Keskin aklı, titiz okumaları, sanat ve müzik sevgisi, birçok meslek alanında ona iyi hizmet etmiş olabilir.
Sık sık üniversiteye gitmesini öngörürdüm ve çeşitli derslerimde yanımda bir koltuk biriktiremeyeceğimi söyledim. Ne yazık ki, asla bilemeyeceği ama mükemmel olacağı bir dünyaydı. Asla tam olarak farkında olmadığı bu kayıp için üzüldüm.
Bağımsızlık İhtiyacı
Üniversiteye giderken, bir koca bulmayı hatırlatmayla birlikte, formumun doğru olması beni uyardı. değil Aynı şekilde çalışmak, bazı annelerin kızlarına sıkı çalışmalarını hatırlatıyor. Öyleyse, üniversitedeki ilk birkaç ay içinde, annemin dikkat sözlerine cevaben, iç isyanımı işe almam şaşırtıcı değildi.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bana yarı zamanlı çalışmamda neden meydan okuduğumu merak ederek, bana çok kızmıştı. Bağımsızlık ihtiyacımı ve dünyada kendim için bir alan yaratma isteğimi, yatak odasında sabun operaları seyrederek çok uzun saatler geçirme tercihini anlayamadığımdan anlayamadı.
Ona karşı dürüst olmak gerekirse, benim için en büyük kaygısı, çalışmalarıma uyarlanırken ve ondan evden uzakta yaşarken ilk defa çok fazla çalışmamdı. En büyük korkusu kendime bakmam ve hastalanmamdı.
Altı ay içinde mononükleoz sözleşmesi yaptım ve elbette annem bana ilk uyarısını hatırlattı: “Gördün mü? Sana bir iş bulmamanı söylemiştim. Bu yüzden hastalandın. Etrafta koşuşturmak için çok fazla. ”
Çalışmamı bırakıp iyileşmemde iki sınıfı bırakmaya zorlanırken, annemin daha iyi karar vermesine karşı sağlığım düzeldiğinde işime devam ettim. Velilerimin cömertliğine ve kişisel ihtiyaçlarıma ödediği cömert olmasına rağmen, zor kazanılmış yarı finansal ve duygusal özerkliğimi takdir ediyorum.
Doldurulmuş ve Hayatta Olmak
Asla arzulamamam gereken ilk işten, akademik yıl boyunca sicil bürosundaki bir bilgisayar terminalinde kıyafet satışı veya ders programı girip girmediği konusunda çalışmayı hiç bırakmadım. Mezun olduğumda ve evlendiğimde, ilk öğretmenlik görevimi yüksek lisans öğrencisi olarak aldım.
Çocuklarımız çok küçükken, on yıllık bir süre boyunca geceleri yarı zamanlı çalıştım, böylece kocam işte geçirdiği tam günden sonra evde olabilirdi. Birlikte akşam yemeğimizi yedikten sonra, ESL öğrencilerime İngilizce öğretmek için yakındaki topluluk kolejine gittim.
Akşam derslerim sırasında canlandım, yorgunluğuma rağmen annemden profesyonelliğe dönüştüm. Öğrencilerimi çok sevdim ve umutsuzca annelik dışında tanınması gereken biri tarafından öğretilen dil becerilerine ihtiyaç duyan yetişkinlerin duygusal geri bildirimlerini aradım. Annem neden bu kadar yoğun bir yaşam sürmeyi seçtiğim konusunda şaşırmaya devam etti; Bunu tatmin edici biri olarak gördüm.
Ben senin yüzünden ben kimim
Annem telaşlı çalışma ve annelik programımdan şikayet ederken annem sık sık hayal kırıklığına uğradı ve gururun unsurlarını görebiliyordum. Çalışma gereğimi asla anlamadı, ancak zor kazanılmış derecelerime ve ödüllerime saygı duydu.
Arada bir aramızda bir konuşma hayal ediyorum; belki böyle bir şey giderdi:
Aferin sana. Ne istersen yaptın. Çok çalıştın ve dünyada bir fark yarattın. Çok çalıştığın kariyere sahip olmana sevindim. Topluma kattığını hissettiğinize sevindim. Yıllar boyunca kariyerinize olan bağlılığınızın ve bağlılığınızın benimle bir ilgisi olduğunu düşünmek isterim. Asla yapamadığım şeyi yaptığın için mutluyum.
Sonra cevap veririm:
Evet anne. Birbirimizi anlamadaki zorluklarımıza ve kısıtlamalarımıza rağmen, bana birçok hediye verdiniz ve her şeyden dolayı, bugün olduğum kadın benim. Teşekkür ederim!
Makale Kaynağı
Ne Zaman Yeterince İyiyim?: Yeni Bir Çocuğun İyileşmeye Yolculuğu
Barbara Jaffe Ed.D.
Barbara, iki yaşında ölen küçük kardeşi tarafından bırakılan boşluğu doldurmak için doğmuş. Bu kitap, birçok sebepten dolayı “ikame çocuk” olan okurların çoğuna, onların da Barbara'da olduğu gibi umut ve iyileşme bulabileceklerini söyler.
Yazar Hakkında
Barbara Jaffe, Ed.D. California, El Camino College'da ödüllü bir İngilizce profesörü ve UCLA'nın Eğitim Bölümünde çalışmaktadır. Öğrencilere kurgusal olmayan yazılar yazarak yazarlarının seslerini bulmalarına yardımcı olmak için sayısız atölye çalışması yaptı. Koleji onu, Yılın En İyi Kadını ve Yılın Seçkin Öğretmeni olarak adlandırdı. Adresindeki web sitesini ziyaret edin BarbaraAnnJaffe.com