Sevgili günlük yazarken yanına corona günlerinde oldugumuza dair bir vurgu yapmayı düşündüm önce fakat geriye dönüp baktığımda bu süreci hayatımın bireysel akışından ayrı tutmak ve herkese mal etmek istemedim.
Tam olarak idrak edemediğim bir durumun içindeyim. Güvenlik önlemi olarak evden dışarı çıkmıyoruz. Birimiz haftada bir markete gidiyor, mahallede yürüyüşe cıkıyoruz. Dışarısı ile olan bağımız bundan ibaret. Aslında dış görünüşü açısından çok bir şey değişmedi. Fakat hayatın içinde kendime yer edinme anlayaşım eskisine dönemeyecek şekilde değişti. Yani sanırım öyle oldu. Anlam atfettiğim, önceliklendirdiğim şeyler tepetaklak oldu. Ama bundan rahatsız degilim. Sarsılmış ve güvensiz değil de kendine gelmiş hissediyorum daha çok. Bilinmezliğin ne demek olduğu ile ilgili bu zamana dek bundan daha net bir tablo ile karşılaşmamıştım. Muhtemelen karşılaşmışımdır ama ben okuyamamışımdır. Şimdiki ise insanın gözüne sokulur cinsten. Belirsizlik kavramını kıyısından köşesinden algılayabildiğim için memnunum.
Başına ne geleceğini öğrensen dehşete kapılırsın diye sorsalar cevaplarımdan biri “eve hapsedilmek” olurdu. İnsan kendini hiç tanımıyor. Varsayımların da hiçbir geçerliliği yok. Ve bu durum herkesi eşit bir yerde bırakıyor.