Mezar taşı, 1938'de Dersim'den, Elazığ'daki bir yatılı okula götürüldüğünde 14 yaşında olan Dünya Ana'ya ait... 1997'de hayatını kaybeden Dünya Ana'nın mezar taşındaki şiir tadında sözlerini okuduktan sonra, söyleyecek bir şey kalmıyor insana:
Biz cenneti de gördük cehennemi de... Daha dün gibi aklımda çocukluğum. Yediğimiz ekmek de içtiğimiz su da tertemizdi. Havada gül kokusu vardı o zamanlar. Ne zaman ki bizi terk etti peygamberleri başka olsa da o güzel insanlar... Ne zaman ki çocuklar süngülendi ve ben kör olası gözlerimle gördüm, Ne zaman ki sürüldük o Diyar-ı Jar ülkesinden, dilini bilmediğimiz bu yaban ellere... İşte o zaman başladı bizim için cehennem. Şimdi bu yanası İstanbul'da beton duvarlar arasında kimse duymaz sesimi. Bazen çıkıyorum şu Kartal'ın tepesine, Ay'la konuşuyorum. Ne yapayım ki? Soruyorum ona: Ey Asme! Nereye gidiyor bu dünya?
Ey benim ay yüzlü validem Gam dağında dert ile ah çeksem inlememe uymak için dağlar göğüs geçirirler Sen bu uzanan servinin ayağına bu ciğerin kanı sular gibi ırmak olur çağlar
Ey benim gözleri eşsiz validem her kim güzelliğinin gül bahçesini görüp gönül bağlarsa Gözleri bulut gibi gözyaşı dökerek ağlar Ey benim kederimin sultanı! Cihanı kaplayan yağmur değil akan gözyaşımdır. Gökyüzünde gümgüm eden ahuvah ağlayışlarımdır.
Ey benim kaderimin sultanı bu feleğin kenarında görülenleri şafağın başı sanma Göğsün içinde yer yer çıkan her dem dumanındır boynumu bükülmüş görüp hilal sanma Feleğin kargasının elinden düşürdüğü kemiğimdir
Ey benim ay yüzlü validem köşkün gökyüzünden yücedir derler Elimde bir ah kementi çıkılan merdivenimdir Kabul et Süleyman dünya bir hayaldir Soluduğun hava bastığın toprak içtiğin su yandığın ateş hayaldir daim sanma Kabul et her kim dalmışsa bu hayale uyanacaktır bir gün sultan olsan kar etmez Hakikatin ırmağında herkes üryandır Dünya bağında vefa kokusu olmadığı için vücudunda yer yer açan yaraların gül olduğunu kabul et
Ey gönül bu dünya evinin manzarasını gördüğünü kabul et Tutalım Feridun olup dünyayı baştan başa gezdim Rüstem olup alem de bu dünyanın pençesini vurduğunu kabul et Bugün yücelik meydanında istediğin gibi oklar atıp Devlet yayını çekmek için elinde kurduğunu kabul et Dünya ülkesinde İskender ve Hızır olup ömür sürdüğünü kabul et Kendinin dünya tahtının Süleymanı olduğunu kabul et Ancak sonunda taht taç ve saltanat yok olur
Bu mülkün sonu yaprak dökümüdür Zira ecel vakti ulaşır Kabul et Süleyman dünya bir hayaldir Soluduğun hava bastığın toprak içtiğin su yandığın ateş hayaldir daim sanma.. Kabul et her kim dalmışsa bu hayale uyanacaktır bir gün sultan olsan kar etmez.. Hakikatin ırmağında herkes üryandır
Ayak izlerimi silmek için sana gelen yolları tersinden yürüyeceğim önce. Şiir okumayacağım bir süre. Hediyelik eşya satan dükkânların önünden geçmeyeceğim. Senin için biriktirdiğim yağmur suyunu bir gül ağacının dibine dökeceğim. Yeni bir yanlışlık yapmamak için telefonlara çıkmayacağım. Ardı kuş resimli aynalar arayacağım mahalle pazarlarında, gençliğimi anımsamak için. Emekli kahvehanelerinde yaşlılarla konuşarak sonumu görmeye çalışacağım. Fotoğraflarını güneşe koyacağım bir an önce solsun diye. Içinde ay ışığı, iğde kokusu ve begonvil bulunan tüm resimleri duvarlardan indireceğim. Mican türküsünü asacağım yerlerine. Falcı kadınlara inanmayacağım artık. Trafik polislerine adres sormayacağım. Geleceğe ışık düşüren bir gülüşle gülmeyeceğim kimseye. Fesleğenden başka çiçek koymayacağım pencerenin önüne. Büyük kentlerin varoşlarında çırpınan üç milyon yurtsuza evimi açacağım. Nerde bir kayıp, bir faili meçhul varsa bıraktığı acının yanına resmini asacağım. Şaşırma yetimi korumak için yeni aşklar bulacağım kendime.