Bir de bu gidişlerin yazın ve kışın olduğunda, yolun hangi şekle bürüneceğini, insanların üretim için, istihdam için gayretlerini gözümün önüne getirdim, milyonlarca lira harcayarak ekonomiye katkı sağlayan bu firmaların en önemli, en ciddi sorunlarının yol olduğuna kanaat getirdim.
Oysa ne diyordu büyüklerimiz, ‘yol medeniyettir.’ Öyleyse…
Tamamen yerli ve milli sermaye ile kurulan et ve süt üretimine dayalı ari çiftliğe (hastalıklardan – tüberküloz ve brucella) giderken, yolun bazı bölümlerinin sulandığına şahit oldum. Beni götüren çiftlik sahibine sordum, yol neden ıslak diye.
Meğerse yol üzerinde tarlası olan, sebze ve meyve ekimi yapan ziraatçılar, ürünleri tozdan zarar görmesin, vatandaş sağlıklı ürün yesin diye yolu sulamış. Garibime gitmekle birlikte tarla sahiplerinin çabasını haklı buldum.
ÇÜNKÜ YOL, YOL DEĞİL. PATİKA…
Kahramanmaraş’ta et ve süt üretimine dayalı, onlarca kişiyi istihdam eden firmalar var. hepsinin de ortak amacı, insanlara sağlıklı, hijyenik ortamda hazırlanan ve üretilen et ve süt yedirmek. Ama asıl ortak sıkıntıları yol.
Bu firmalardan Doru, Madatel, Gürdal, Akalp ve Bulsuyu, dondurma şehri Kahramanmaraş’taki dondurma sektörüne tonlarca süt veriyorlar.
Ve süt mamülleri üretiyorlar. Çiftliklerinde besledikleri büyükbaş hayvanlar için kendi çocukları gibi özen gösterirken, çiftliklerinde çalışan onlarca teknik ekip ve diğer çalışanlarla ekonomiye katkı sağlıyorlar.
Ama tek problemleri yollarının toz-toprak, çamur oluşu.
Gaziantep’te bu işle uğraşan yaklaşık 30’a yakın firma varken, hepsinin de yolunun asfalt oluşu, yerel yönetimler tarafından desteklenmeleri karşısında, insan sormadan yapamıyor; “Bizde niye yok!”
Oysa ne diyordu Cumhurbaşkanı, “Üretim yapan, istihdam sağlayan işletmeler desteklenecek!”
Kimse maddi karşılık beklemiyor, ama yol diyorlar, başka bir şey demiyorlar.