26 Mayıs 2014 Pazartesi
İki giden kocanın ardından bakan iki kadın
İnternet fotoğraflarından seçtiklerimi dosyama aktarırken bu iki fotoğrafa uzun uzun bakındığımı
farkettim.İki fotoğrafın ortak yönleri bir hayli çoktu,iki kadın,iki eş,iki gidiş,iki gözyaşı,iki heyecan..
Ebru Ceylan, eşini ödül almaya uğurluyor.
Kocası gidiyor.
Giden kocanın ardından gözyaşlarına hakim olamıyor.
Koca, hakkı olanı almaya giderken gülüyor, karısının gözyaşları içinde ödülünü almak üzere kürsüye..
Koca kürsüde kendine ait olanı alıyor,alkışlar,alkışlar,alkışlar...Çok alkış alan koca,büyüdü,büyüdü
kürsülere sığmaz oldu...Bütün dünya kocayı tebrik ediyor,kadında kendini tebrik ediyor, iyi ki kocasının karısı olmuşum diye...
Kapkara yüzüne alışıktı ama bu maske ! Maskeli de olsa tanıdı işte, kocasının yüzü...Kocası gidiyor.
Kocası nereye gidiyor bilemiyor kadın.
Maske gerçek ise evlerine,sahte ise ....
Maske gerçek ise kocası eve gelecekti
Evi geldi aklına kadının.
Pimpirim otu toplamıştı,kocası sever diye, pimpirimin yemeğini yapıyordu, ocağın altını kapatmış mıydı?
Bir umut dalgalanıyor kadının yüreği,kocası maskenin ardından soluklanıyor mu ,yoksa nefesi çoktan kesilmiş de onu kandırmak için mi?
Yalancıktan mı yaşıyordu kocası?
Sahte maskeyi çekip çıkartamaz,bilmiyor , bilemiyor,hiç öğretilmemiş...Kandırılmayı biliyordu kadın,bildiği şeyleri seviyordu kadın.Kocasının sahte maskesi umutlandırıyor kadını .Bir an umutlanabilmek kadının yangınına su serpiyor,bir anlık
umutlara da alışıktı kadın,alışık olduğu şeyler damarlarına saplanan narkoz ...
Yeni bir şeye alıştırmak için kadının şah damarını arıyorlar...
Kocası gidiyor.
Ocağı kapatmamış olsun,içinde pimpirik olan tenceresi yansın,evi yansın,dünya yansın..
Kocası gidiyor...