Tekrar Suriye meselesine dönecek olursak Yavuz Sultan Selim Hanın Mısır seferi esnasında Suriyenin kuzeyine ve Lübnan bölgesine yüzlerce Türkmen köyünü yerleştirmesi ileride güneyden gelebilecek saldırılara karşı bir canlı duvar oluşturmuştu. Büyük hakanın siyasi dehası ve gelecek tahmini burada da kendini gösteriyordu. Suriyede başta Halep olmak üzere Türkler tarafından çok sayıda kurulmuş, medeniyet merkezleri haline getirilmiş şehirler vardı. Ne yazık ki Birinci Cihan Harbiinden sonra buraları kaybettik ve son yüzyılda bölgedeki tabii müttefikimiz olan Türkmenler Irakın kuzeyinde olduğu gibi burada da kaderlerine terk edilmiş ve gerek Arap unsurların gerek ise daha sonra ortaya çıkan PKK/PYDlilerin merhametsizliğine terk edilmişlerdi.
Irakın kuzeyindeki Musul vilayeti için Birinci Körfez Harekatında bir umut doğmuştu. Dönemin Cumhurbaşkanı Turgut Özal, ABD Başkanı Bush ile anlaşarak Musul-Kerkük bölgesine girme planları yapıyordu. Dönemin ANAPlı milletvekilleri ile gruplar halinde görüşüyor, Misak-ı Milliden dolayı tarihi haklarımız olan Musul-Kerkük yöresinin Türkiyeye ilhakı ile hem oradaki soydaşlarımızın Saddamın zulmünden kurtulacağı hem de bölgedeki zengin petrol yatakları sebebiyle Türkiyenin cari açık problemlerinin de halledilmiş olacağını merhum Türkeş Beğ de Turgut Özala yazdığı mektupta Musul-Kerkük ile ilgili bütün politikalarını var gücüyle destekleyeceğini ifade ediyordu. Dönemin Genel Kurmay Başkanı Orgeneral Necip Torumtay 3 Aralık 1990da istifa ediyor ve bu proje rafa kaldırılıyordu.
Kuzey Iraktaki Barzani ve Talabani güçleri ABDnin desteğiyle Türklerin meskun olduğu şehirleri işgal ediyor ve ilk iş olarak nüfus ve tapu dairelerindeki bütün belgeleri imha ediyorlardı. Neticede Saddamın karşı harekata geçmesiyle yüzbinlerce Kuzey Iraklı Kürt Türkiyeye sığınıyor, içlerinden en az 15-20 bin kişiyi ABD Türkiye üzerinden uçaklarla ABDye götürüp orada eğitip ileride Kuzey Irakta ilan edilecek olan özerk bölgenin idareci kadrolarını yetiştiriyordu. Bütün bu kargaşalardan ve bölgedeki otorite boşluğundan istifade eden PKKlı militanlar Irakın kuzeyinde Kandilde ve muhtelif kamplarda eğitilerek her vesileyle sınırı geçip Türkiyede kanlı eylemler sergiliyorlardı.
Suriyedeki bize hasım güçlerin konuşlanması daha da eskilere dayanır. 1960lardan sonra Türkiyeyi büyük kargaşaya sürükleyen aşırı solcu-devrimci, Marksist-Leninist ve bölücü gruplar önceleri Suriyede, Bekaa Vadisinde ve Filistinde Hafız Esadın himayesinde açılan kamplarda eğitilerek Türkiyede kanlı olaylarda rol alıyorlardı.
Daha sonra bu gruplara önce Apocular diye bilinen PKKlı militanlar da dahil oldu ve Öcalan Suriyede barındırılarak Türkiyedeki kanlı eylemlerini oradan yönetmeye devam etti. Hatayın Türkiyeye ilhakından sonra bunu bir türlü hazmedemeyen Suriye yönetimi hâlâ haritalarında Hatayı kendi sınırları içerisinde gösterir. Bu husus da bize düşman, terörist gruplara yataklık etmesinin bir başka sebebidir.
Yine ABD ve Batılı güçlerin, Suriyenin kuzeyinde ve Irakta özellikle Sunni Müslümanlara karşı akıl almaz zulümleri, haksızlıkları bu bölgede işgalci güçlere karşı bir tepki olarak DAEŞ doğmuştu. Bölgenin sosyolojisinin oluşturduğu bu IŞİD tehlikesini de bahane eden ABD ve batılı güçler Yavuz Sultan Selim Hanın hatırası olan Bayır-Bucak Türkmenlerini ve Müslüman Arapları göçe zorlamış etnik temizlik yoluyla muhayyel Kürdistanın coğrafî şartlarını oluşturmaya çalışmış ve milyonlarca Suriyeli yerlerinden yurtlarından edilmiştir. Bölgede PYD/PKKlı unsurların hâkimiyet kurması ve nüfuz alanlarının genişletilmesi hedefleri gitgide gerçekleştirilir olmuştu. Hatta bu süreçte, PYDnin o tarihteki sözde lideri Salih Müslimin Türkiyede devlet konut evinde ağırlanması, Dışişleri Ortadoğudan sorumlu müsteşar yardımcısı Ömer Önhon ile görüşmesi, bu görüşmeler devam ederken 12 Kasımda da Asiye Abdullahın Suriyenin kuzeyinde özerklik açıklaması yapması PYDlilerin iki yüzlü siyasetinin ve Türkiyeyi oyalama tak
tiklerinin bir başka yönünü teşkil ediyordu. Türkiye Cumhuriyeti Salih Müslime o kadar çok bel bağlamıştı ki İstanbulda onu memnun etmek için Boğaz Turları düzenliyordu. Bu da hamakat ve gafletin bir başka safhasını oluşturmuştu.
KOBANi VE 6-7 EKİM OLAYLARI
DAEŞli güçlerin PYD/PKKnın kontrolünde ve özerk bölge ilan ettikleri Kobaniyi (Ayn el-Arab) ağır silahlarla 23 Eylül 2014 tarihinde kuşatması üzerine Türkiyede HDP Merkez Yürütme Kurulu 6 Ekimde aldığı kararla taraftarlarına sokağa çıkma çağrısı yapıyor, protesto eylemleri ve silahlı çatışmalar neticesinde 46 vatandaşımız hayatını kaybediyor, 682 kişi yaralanıyor ve 110 bina hasar görüyordu. Hatta iddia edildiğine göre dönemin hükümeti, Selahattin Demirtaşa elçiler göndererek bu kanlı olayların durdurulması için çağrı yapması için rica ediyordu. Ne yazık ki Türkiye Cumhuriyeti HDPlilerin bu anarşik eylemleri karşısında PKKlıların şantajlarına boyun eğiyor, 29 Ekim 2014 tarihinde Kuzey Irak Bölgesel Yönetiminin peşmergelerinin ağır silahlarla donanmış olarak Türkiye toprakları üzerinden Kobanide savaşan PYDlilere yardım etmek üzere harekat düzenlemelerine müsaade ediyordu. Yani bağımsız bir devletin topraklarından TBMM kararı olmadan yabancı silahlı güçlerin geçmesine müsaade ediliyordu.
Halk arasındaki deyimle taviz tavizi doğuruyordu. Halbuki bilinen bir hakikat vardır ki, dünyanın hiçbir yerinde etnik problemler, etnik tavizler verilerek çözülemez.
Sözde müttefikimiz ABD ve Batılı ülkeler bu PYD/PKKlı unsurlara uzun yıllardır -bütün dünyanın da gözü önünde- binlerce, on binlerce tır silah ve mühimmat taşımaya devam etmekte, Türkiye Cumhuriyeti de bu emrivaki karşısında ne yazık ki bir takım kuru sıkı tehditlerin ötesinde bir şey yapmamakta veya yapamamaktadır.
Bölge halklarının adaletsizliğe, baskıya ve kötü yönetime karşı baş kaldırışı yerine kullanılan Arap Baharı kavramı, bu topraklardaki halkları, dolayısıyla devletleri farklı düzeylerde de olsa etkilemiş, Orta Doğuda yeni bir döneme girilmesine neden olmuştur. (Altan Çetin, Suriyede Tarihin Sonu, ÇAVSAM, Çankırı, 2015, s. 7)
Arap Baharının başladığı yıllarda biz de Türk Ocaklarının 42. Büyük Kurultayında yaptığımız konuşmada bölgeyle ilgili değerlendirmemizi özetle: Türkiyemiz ve tarihi coğrafyamız, büyük dönüşüm sürecinin en sıcak sahnesi haline gelmiştir.
Bir taraftan kendi aralarında bilek güreşine tutuşurken, diğer yandan etrafımızda nüfuz alanları kurmaya uğraşan Batılı ve Doğulu Emperyalist güçler her geçen gün daha fazla saldırganlaşmaktadırlar. Dünyada bugün Mağripten Maşrıka adeta bütün İslam alemi ayaktadır. Müslümanların kanları ve gözyaşları oluk oluk akmaya devam ediyor.
Bahtsız ve çilekeş Müslüman kardeşlerimizin zalim yönetimlerden kurtulmaya çalışırken, Batılı emperyalistlerin doymak bilmeyen iştahlarının kurbanı olmamalarını, enerji kaynaklarını ABD ve Batılı müttefiklerine kaptırmamalarını diliyoruz; ama maalesef görüyoruz ki bu topluluklar, sözde kurtarıcıların zulüm ve ateş çemberi içerisinde yanıp kavrulmaktadırlar.
Dileğimiz, esaret altındaki Türklerin ve diğer Müslüman toplulukların kendi mukadderatlarını, tam anlamıyla tayin edebilme, ülkelerinin idaresinde daha çok söz sahibi olabilme imkanına kavuşabilmeleridir. demiştik.
Ne yazık ki, daha sonraki gelişmeler bizim endişelerimizi haklı çıkaracaktı.
Devam edeceğiz
Yazarın tüm yazılarını okumak için tıklayınız.