Görücüye çıkacağı dönemi doğru planlayamamanın ya da enfes bir filmografinin içinde ‘görece vasat’ olarak nitelendirilmenin ceremesini çeken filmler vardır. Bunların bazıları küçük bütçeli bir ilk film, bazıları box office fiyaskosu, bazıları da eleştirmenler tarafından yerden yere vurulan mutlak başarısızlıklar olarak alır sinema tarihindeki yerini.
Düşününce, sevdiğim filmlerin çoğunu iyi sonları olduğu için seviyorum. Biri çıkıp bana Titanik’in tüm Oscar heykelciklerini riske edecek bir alternatif finali ya da Interstellar’ın yürekleri dağlayacak bir son fikri olduğunu söylese, inanmazdım. Ama hepsi gerçekmiş, bazı filmler neredeyse bildiğimizden farklı bitecekmiş.