İsrail devletini demir ve ateşle kuran, tarihte eşi benzeri görülmemiş en vahşi yöntemlerle kadın, çocuk ve yaşlıları katleden bu terörün kendisidir. Öyle ki siyonist katiller, öldürdükleri hamilelerin karınlarında kız mı erkek mi olduğuyla ilgili iddiaya giriyorlardı. Sonra kimin kazandığını görmek için kadının karnını deşiyor ardından kahkalar atarak kadınla cenini boğazlıyorlardı.
Sevk günü Hüsrev Altınbaşak’ın kardeşi Ömer Altınbaşak, “İdama götürülüyorlar!” söylentileriyle sarsılır ve koşarak hapishaneye gider. Ağabeyinin ellerinin kelepçelendiğini görünce kendisini tutamayıp ağlamaya başlar. Kelepçelere bakıp ağladığını gören Hüsrev Altınbaşak gayet sakin ve vakur bir eda ile, “Üzülme Ömer, bunlar birer altın bilezik” diye kendisini teselli eder.
Steve Jobs; ölmeden önce yaptığı son konuşmalarından birinde, hayatın en iyi icadının ölüm olduğunu söylemişti.
Günahım kadar sevmediğim, ( Bak şimdi! Bu deyimi kullanınca fark ettim ki, ben aslında bazı günahlarımı çok seviyorum. Onların hatıraları sayesinde daha az mutsuzum. Haksızlık ettiğim tüm günahlarıma selam olsun!) mekanı “HELL” olasıca bu zatı muhteremin vecizesini çok beğendim.
Bizim asıl korkumuz ölüm değil, bilememek…
Ve bu bilinmezlik korkuyu doğurduğu gibi aynı ölçüde mizahı da doğuruyor. Kara mizahtan bahsetmiyorum. Kanser olan ergen bir kız çocuğunun gözünden; ölme ihtimali yüksek olan kişilerin çevresinde bulunan insanların, ölüme nasıl baktıklarını, süreç boyunca nasıl saçmaladıklarını görüyoruz.
Mesela benim tabutlarla ilgili bakış açım değişti. Tabutların ölüler için değil yaşayanlar için yapıldığını hissettim. “Giden” son yolculuğunda rahat etsin diye değil; “kalan”, bir ölünün görüntüsüne maruz kalmasın diye yapıldığını düşündüm.
Ve takdir ederseniz ki, bu kitap bir Safa Önal senaryosu olmadığından kitabın içinde bolca ölüm var.
Kaçış yok!!! Kitap boyunca ölüm hakkında düşünüyoruz.
Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden, bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden, deyip kendimizi avutabiliriz.
Zalimler için yaşasın cehennem deyip, gücümüzün yetmediklerinden öcümüzü alacak bir “intikam cenneti” fantezisi kurabiliriz.
Ölüm geldiğinde ben olmayacağım, ben varken zaten “o” yok, ehe ehe ehe, deyip, bit yavruluğunda nirvanaya ulaşabiliriz.
Herkes haklı, hiç biri haklı değil, bir kaçı haklı… Kimse bilmiyor. Yani bir Türk büyüğünün deyimiyle ; it is the football. That is the football. Something happened, everything is something happened…
Ne denersek deneyelim değişmeyen tek bir gerçek var: Hakkında hiçbir şey bilmediğimiz ama deneyimlemek zorunda olduğumuz bir evre, hiç de uzak olmayan bir zamanda bizi bekliyor.
Can Yücel’in seke seke şiirinde altını çize çize söylediği bir zorunluluk hali.