2. Dünya Savaşı’nın bitiminden sonra Batı dünyasının bir numaralı düşmanı SSCB’ydi. Nazi Almanyasına karşı aynı safta yer alan ve aynı ittifakın birer üyesi olan ABD ve Rusya, Avrupa’nın üzerindeki Nazi tehdidinin kalkmasıyla birlikte karşıt cephelere geçiverdiler. Yani, 2. Paylaşım savaşı biter bitmez, yeni bir paylaşım mücadelesi başlamış oldu: Soğuk Savaş!
Önce İngiltere’nin Almanya karşısında etkisizleşmesi, sonrasında da Avrupa’yı kasıp kavuran Almanya’nın dünya savaşını yine yenik kapatmasıyla, Avrupa küresel güç dengesinde bir süre ortalarda gözükmeyecekti. Bu yokluğu, 2. Dünya Savaşı’yla birlikte iyiden iyiye palazlanan “kurtarıcı”(!) ABD ile düşman ilan ettiği SSCB doldurmaya girişti.
Bu iki “süper” güç, öyle çetin ve amansız bir mücadeleye girişti ki, kısa sürede tüm dünya ya “özgür(!) dünya” tarafına ya da “kızıl Rusya”ya eklemlenmeye itildi. Avrupa’da ABD yanlısı kıta Avrupası devletleri, tabii ki kurnaz İngiltere, Akdeniz ülkeleri bir yana, Avrupa’nın “itilmiş kakılmışları” Doğu Avrupa devletleri Varşova Paktı marifetiyle kızıl cepheye geçiverdi.
Bu cepheleşmenin en klasik numunesi ikiye bölünmüş Berlin şehriydi. Bu amansız Soğuk Savaş, dünyanın da başına bela olmaya başladı ve hemen her ülkeyi birinden birine taraf olmaya zorladı. Ya Batı ittifakını ya da komünist bloğu tercihe zorlanan ülkeler, adeta filler tepişirken ezilen çimenler misali bu savaşın piyonları olacaklardı sadece.
SSCB’nin giderek zayıflamaya başlaması, önce 1989’da Berlin Duvarı’nın yıkılması neticesini doğurdu. Kuşkusuz, Berlin’in şahsında Almanya’nın bölünmüşlüğünü simgeleyen bu duvar bir simgeydi. Glasnost ve perestroyka hamlelerine rağmen Sovyet İmparatorluğu’nun önlenemez yıkılışının 1991’de gerçekleşmesiyle beraber, Soğuk Savaş’ın galibi olarak ABD tek “süper güç” olarak dünyanın başına bela olmaya başladı.
Dehşetengiz güç dengesi döneminde, ikisinden birisinin “kontrolsüz güç” şımarıklığını diğeri önlerken, SSCB’nin yerle yeksan olmasıyla bu durum ortada kalktı. Şunu belirtmekte fayda var; iki şerden bir hayır çıkmıyor! Dünyanın üzerindeki iki bela birbiriyle çatışırken de, birisi yıkılıp diğeri tek başına kaldığında da insanlık yararına bir şeyler gelişmedi. Amansız güç dengesi varken de, ABD tek süper güç olarak kaldığında da insanoğlunun huzur ve sükunu namına olaylar yaşanmadı.
SSCB’yle çekişirken rekabet ve dünyayı paylaşma uğruna ülkelere savaş ve katliam ihraç eden ABD, Soğuk Savaş’ın bitimiyle bunu aynı şekilde sürdürdü. Değişen sadece işgal gerekçeleri oldu. Önceden “komünizm tehlikesine karşı özgürlük götürmek” diyen ABD, yine “özgürlük” götürdüğünü iddia ederken artık komünizm tehlikesinden bahsetmez oldu. Soğuk Savaş’ın bitimiyle kendisine İslam’ı hedef olarak seçen ABD’nin bu uğurda gerçekleştirdiği işgaller, 11 Eylül’den sonra hız kazandı. BOP çerçevesinde İslam ülkeleri ya işgal edildi, ya iç karışıklığa sürüklendi ya da parçalandı.
Ortadoğu’yu yeniden şekillendirme sürecini aynı pervasızlıkla sürdüren ABD, yeniden palazlanan Rusya ve arkasına aldığı Çin, Hindistan, İran gibi ülkelerin oluşturduğu blok karşısında bocalamış vaziyette. Rusya, önce Kırım’ı işgal etti, şimdi de Ortadoğu’ya müdahil oluyor ve Batı izliyor. Ortadoğu’da kartlar yeniden dağıtılıyor, kirli planlar yeniden tasarlanıyor ve insanlığın baş belası Soğuk Savaş yeniden sahnelenmeye başlıyor yani.
İşin kötüsü, bu Soğuk Savaş’ın ana üssü Suriye ve Türkiye de “filler tepişirken ezilen çimenler” rolünde olacak gibi duruyor. Her iki taraf da, birisi koalisyon güçleri diğeri de Suriye rejimine destek adı altında Müslümanları katlederken, başta İslam ülkeleri sadece birinden taraf olma derdindeler maalesef.
Rus uçaklarının Türk hava sahasını ihlaline pek bir hevesle tepki koyan NATO ve ABD de gösteriyor ki, Soğuk Savaş fiilen başlamıştır. Bu noktada, sürekli olarak Türkiye’ye destek oluyormuş gibi gözüken NATO’ya bel bağlamak ve güvenmek ise fiyaskonun büyüğü olacaktır.
Sözün özü; Rusya’ya teessüf sunuyoruz, ABD’ye ise hiç ses bile etmiyoruz. İki beladan birine taraf olmak dışında varlığımızla yokluğumuz bir ne acıdır ki…