

ELİF VE NUN
Mevlanayı Şems mi seçti
Güneşi ay, yıldızları gece
Suyu toprak mı seçti, hayır
Birbirine tutulan aynalardı hepsi
Çünkü aşk, yanlız aşkın avucundan içilebilirdi.
Güneşi ve ayı düşün
Suyun içinde ki ateşi,
Nedir onları bir arada tutan
Ve nedir hiç bir zaman kavuşturmayan.
ELİF VE NUN.
Bir varmış, bir yokmuş
Zamanın birinde
Hiç kimsenin bilmediği, görmediği bir yerde,
Nun isminde
Kimsesiz bir delikanlı yaşarmış.
Ruhu yücelerde
Gönlü nicelerde
Bir garip çobanmış Nun, kendi halinde.
Günlerden bir gün
Yine, otlatırken koyunlarını tepelerde
Bir ses duymuş gaip den.
Gel diyen bir ses
Yankılanmış uzun uzadıya
Sanki âlemin her yerinden.
Peki demiş çoban geliyorum
Ve bırakıp her şeyi ardında
Düşmüş yollara
Nice dağlar, tepeler
Uzun uzun sular, vadiler aşmış
Ve nihayet, suyu kekik
Toprağı amber kokan
Sabe adında bir beldeye varmış.
Girmeden önce şehre
Soluklanayım demiş şu ağacın dibinde
İhtimal bir geçen olur
Ölsem de burada
Bir Müslüman gelir belki, beni bulur.
Tam uyumak üzereymiş ki yorgunluktan
Çan sesleri duymuş hafiften
İşte demiş;
Nihayet bir çoban geliyor.
Şu yalnızlık yok mu ah şu yalnızlık
İnsana nede giran geliyor.
Gitgide yaklaşmış çan sesleri
Ayağa kalkmış usulca, görmek için geleni.
Gelenler, iki koyun üç kuzu
Bir de onları güden bir ahu
Sadece bir ah, dahası yok
Bu nasıl bir göz Allahım
Nihayeti, ridası yok
Sanki kalkmış da büsbütün
Cennetle cehennemin üzerindeki perde
Işıl ışıl parlıyor ikisi bir, bir mahın cemalinde.
Aynı gül yaprağının avucuna düşen,
İki yağmur tanesinin adıymış,
Elif ve Nun
Her biri bir başka kıyısında hayatın
Ne uzak ne de yakın
Ateşten nefes alır gibi birdenbire
Saplanmış bir eğri hançer
İkisinin de aynı anda yüreğine.
Korkmuşlar önce, Nun da Elif de
Kaçmak istemişler,
Kaçıp gitmek
Bırakıp ruhlarını uzak bir menzile.
Bu nasıl olabilir demiş Elif
Bu esrarın karar yeri neresidir
Bana kim, nasıl bu kadar derinden bakabilir
Nereden doğuyor bu güneş
Neden benim ufkumda batıyor
Beni böyle odsuz, böyle ateşsiz nasıl yakıyor
İki kapı açılmıştı sanki sonsuzluğa
Ardında birer ayna
Her kim ki baksa, kaybolurmuş ihtimal
Bu iki siyah nura.
Neden sonra
Aklı dönmüş de Elifin başına
Geldin mi? demiş
Ey rüyalarımda ağladığım;
Ey adını bilmeden çağırdığım sevgili, geldin mi?
Geldim demiş Nun
Çağırdın ve geldim.
Ama neden ve nasıl bilemedim.
Ben sana senden seslendim
Demiş Elif
Sen de beni sende buldun
Yoksa sen kendini bilmiyor musun?
İçinde saklı olan cevheri görmüyor musun?
Her şey Birden gelmiştir
Ve yine Ona dönecektir.
Zaman ve mekân, hepsi bir andır
Ve aslında bütün kalpler hep bir aradadır.
Bizleriz onları ayrı ayrı gören,
Varlığının manasını bilmeyen,
Bizler değil miyiz ki ey sevgili
Yokluğunu varlık zanneden.
Peki demiş Nun
Sen kimsin?
Ben senim diye cevap vermiş Elif,sen de bensin
Biri iki gördüğümüz için yanılıyoruz
Hakikatte ne sen varsın ne de ben
Sadece O var. Sadece O
Bunun üzerine;
Ey Nur Demiş Nun
Ben ki, bir garip çobanım bu âlemde
Anlamam, bilmem, kalp nerede, sır nerede.
Sen bana aşkı öğret,
Ben neden uğradım be derde.
Düşsem mesela,
Geçerken kıyısından gözlerinin
Düşsem, bir yıldız gibi kayıp da,
En derin yerine âlemin
Acep tutar mı beni kirpiklerin.
Sen deniz olsan
Diye cevaplamış Elif
Ben de yağmuru bu şehrin
Buğulanıp da damla damla aksa gözlerimden yüreğim
Her damlamda seni anar, seni arar ellerim.
Ve devam etmiş
Aşk kimseye öğretilmez sevgili Nun
Aşkı ancak aşk öğretir
Sen yeter ki yan
Bak işte o zaman,
Aşk sana neler söyletir.
Öyle ise demiş Nun
Zırhımı çıkartayım
Atıp aşk oduna nefsimi
Varlığımdan soyunayım
Pervane olmak kolay, yanmak kolay
Ben ölümsüz aşka ulaşayım.
Bunu gerçekten istiyor musun?
Diye sormuş Elif.
Evet demiş gerçekten istiyorum
Lakin aşk karşısındaki çaresizliğimden hicap ediyorum.
Kapatsam bazen diyorum
Kapatsam da gözlerimi,
Sevdiğim görmese acziyetimi.
Kaşlarını çatmış ilk defa Elif
Sendemiş, beni mi seviyorsun yoksa kendini mi?
Eğer beni seviyorsan
Sen, sen olmamalısın
Aşkın karşısına gururunu koymamalısın.
Yok, eğer kendini seviyorsan
O zaman da ben olmamalıyım.
Hayır demiş Nun
Kendimi sevmiyorum
Senden başka bir şeyde görmüyorum
Bana kim olduğumu sorsan, onu da bilmiyorum
Zaten senden başka bir şeyde bilmek istemiyorum.
Senden ne bir ihsan, ne de lütuf istiyorum
İstediğim tek şey seni seyretmek.
Sen bir mum ışığı ol, ben de etrafında döneyim
Kirpiğinin rüzgarından alev aldığı zaman kalbim
Gözyaşımla söndüreyim.
Her neyi seversem senin için
Senin adına seveyim.
Sen yeter ki duy beni
Bilinmez sana nereden nasıl seslenirim
Belki bir gün gül rengi
Başka bir zaman figan dillenirim.
Sen bana nasıl sevgiliysen
Senden gelen her şey de bana öylece sevgilidir
Ne gül isterim ne gülşen
Rayiha i aşkın bana kafidir
Eyvah demiş Elif
Sen öyleyse beni sevemezsin
Bu âleme ait değil çünkü senin kalbin.
Velev ki hep avucunun içinde de olsa ellerim
Sen bu hasreti dindiremezsin.
Ben hakikatte sadece bir perde
Sadece bir suretim
Bir sor şimdi kendine
Benden sonra ey Nun nereye gideceksin.
Ey sevgili demiş Nun
Ben artık sönmem, sönemem
Kendimde ölmeden sana geri dönemem.
_Peki demiş Elif
Gel öyle ise dokun bana birlikte yanalım
şimşekler çaksın gök gürlesin
Damla damla yok olalım.
Belki yine bir gün BİR oluruz.
Ölüm öldürmez aşkı biliyorsun
Belki bir gün bir yerlerde yine buluşuruz.