biraz önce biraz insan içine karışayım dedim ve nedense hemen sıkıldım. bulduğum ilk fırsatta hemen yterkettim orayı. konuşmak istemiyorsun ama susunca da neden diyorlar neyin var diyorlar. sanki üzerlerinden bir sorumluluğu atarcasina ve bir o kadar da ilgisizce. bir insanın susmasina illa bir neden arıyorlar. tuhaflık bende mi acaba diye sormadan edemiyorum. bir insanın konuşmayı tercih etmemesi bu kadar mı göze batıyor diye düşünüyorum. ve nedense hiç istemememe rağmen ilgilerine bana yöneliyorlar bir an. bjraz şaşırıyorum bu duruma. neyse ki hemen ilgisiliklerine devam ediyorlar da biraz rahatlıyorum. şuan da rahatım tek başımayım da ondan. oturdum koltuğuma, mumu yaktım ve kulaklığımıda taktım. kendimi kapattım tüm dış seslere bu gece. uzun zamandır yapamadığımdan mıdır nedir gözümü kapayınca sanki başım dönüyor gibi oluyor biraz. ne tuhaf. İnsanın içinde bulunduğu huzurlu ve biraz da hüzünlü böylesine bir anda neden başı döner ki. ama bu da güzel. başımın dönmesi yani. ne bileyim biraz tuhaf hissediyorum böylece. tuhaf ve güzel bir durumun içindeyim. bir de şu içinde bulunduğum karmaşık duygular, hisler ve düşünceler silsilesinden kurtulabilir veya biraz uzaklasabilirsem biraz daha iyi olacağım sanırım. hepinize huzurlu geceler.
poseydon
1 yıl