XIX ve XX yüzyılların başında. İspanya, F. Magellan seyahatinden bu yana kendisine ait olan Filipinler'i bile kaybetmeyi başardı - Güneydoğu Asya'daki bu takımadalar, Amerika Birleşik Devletleri tarafından fethedildi ve Karayipler'deki Porto Riko'daki küçük ada kolonisi tarafından fethedildi. Filipinler'de, Amerikan işgalinden önce 1898 yılında İspanyol egemenliğine karşı bir ayaklanma yaşandı; bununla birlikte, tersi sonuçlara neden oldu - ulusal bağımsızlık kazanmak için değil, 1902 yılında (başlangıçta "özgürlük savaşçılarının savunucusu olarak poz veren" ABD’ye sömürge bağımlılığı getirdi). “Amerikalılar takımadaları sömürgelerine çevirmediler”. Bu nedenle, 20. yüzyılın başlarında, Afrika - İspanya Gine (gelecekteki Ekvator Ginesi), İspanyol Sahra (şimdi Batı Sahra) ve İspanyol Fas (liman şehirleriyle kuzey Fas) İspanya’da yalnızca önemsiz ve ekonomik açıdan zayıf koloniler İspanya yönetiminde kaldı. Ceuta ve Melilla).
Bununla birlikte, kalan kolonilerde düzeni sağlama ve gücü koruma sorunu, Madrid'in Yeni Dünyanın yarısını kontrol ettiği yıllardan daha az olmamak üzere İspanyol liderliğini endişelendiriyordu. Her durumda değil, İspanya hükümeti metropolün birliklerine güvenebilirdi - onlar bir kural olarak, yüksek savaş yeterliliği ve askeri ruhla ayırt edilmediler. Bu nedenle, İspanya'da, sömürgelere sahip olan diğer Avrupa ülkelerinde olduğu gibi, özel askeri birimler kuruldu, Afrika sömürgelerine yerleştirildi ve büyük ölçüde sömürgelerin sakinleri arasından işe alındı. Bu askeri birliklerin arasında en ünlüsü, İspanya’nın Fas’ın bir kesiminde yaşayanlar arasında toplanan Fas oklarıydı. İspanya İç Savaşı’ndaki General Francisco Franco’nun zaferinde ve ülkedeki gücünün kurulmasında kilit rol oynadılar.
Ekvator Ginesi, İspanyol yetkililere Fas ve Batı Sahra'nın militan ve daha gelişmiş Berberi ve Arap kabilelerinin nüfusundan çok daha az sorun sunduğundan, İspanyol sömürge birliklerinin temelini oluşturan ve en büyük savaş tecrübesi ve iyi bir askeri eğitim ile metropol bölümlerine göre ayırt edilen Fas birimleriydi.
"Reglares" birimlerinin oluşturulması
Resmen, kısaltılmış Düzenli olarak da adlandırılan Düzenli yerli güçlerin (Fuerzas Regulares Indígenas) yaratılma tarihi, 1911 yılıydı. O zamanlar General Damaso Berenguer, İspanya Fas bölgesinde yerel askeri birliklerin askere alınmasını emretti.
Damaso, sömürgelerdeki askeri birliklerin komutasında gerçek bir savaş deneyimi yaşayan birkaç İspanyol komutandan biriydi. 1895-1898'e geri dönün. İspanya'nın anavatanlarının bağımsızlığı için savaşan Kübalılara karşı yürüttüğü Küba savaşında yer aldı. Daha sonra, bir tugay generalinin apoletlerini aldığı Fas'ta hizmet etmek üzere taşındı.
Gumières'in birimleri veya Fransa'nın Senegalli atıcılar gibi "düzenleyicilerin" parçaları, yerel halkın temsilcilerinden alındı. Uzun süredir sömürge sömürgeci olan Ceuta ve Melilla popülasyonları arasında ve İspanyollara sadık olan Rif dağlarının Berber kabilelerinin bir parçası arasında, gençlerin, bir kural olarak, Ceuta ve Melilla nüfusu arasında toplanan Fas sakinleri oldular. Bu arada, Reef Savaşında, partizan karşıtı ve istihbarat birimleri olarak düzenli olarak yapılan ana “savaşın” yaşanması gerçekleşti. 1914 tarafından, her biri üç şirketten oluşan iki piyade "kamp" (tabur) ve üç filonun bir süvari taburunu içeren dört grup reglar oluşturuldu. Gördüğümüz gibi "rejimler" bölümlerinin yapısı, aynı zamanda Faslılar tarafından görevlendirilen ve aynı yıllarda Fransız Fas'ta yaratılan Fransız Gumières bölümlerini andırıyordu.
1920-lerin başlangıcında, birimler İspanya Fasının şu bölgelerinde düzenli olarak yerleştirildi: Tetuan düzenli düzenli kuvvetlerinin 1-I grubu - yerli güçlerin Tetouan kentinde, yerli kuvvetlerin Melilla-X düzenli grubu - Melilla ve Nador, 2-I grubu “Ceuta” - Ceuta'da, 3-I grubu “Larache” - Asilah ve Larache'da, 4-I grubu “Al Khoeima” - Segangan'da. Daha sonra, bir yandan İspanyol Fas topraklarındaki operasyonel durumun karmaşıklaşması ve diğer yandan koloni dışındaki regülatörlerin kullanımının gerektirdiği Düzenli Yerli Kuvvetlere birkaç grup daha tahsis edildi.
Bilindiği gibi, İspanya'nın Resif Cumhuriyeti'ne ve Rif Dağları'nın Berber kabilelerinin milislerine karşı sürdüğü uzun ve kanlı Resif Savaşı'nda, metropol birlikleri ardı ardına acı çekti. İspanyol birliklerinin düşük savaş başarısı, hazırlıksızlığı ve askerlerin denizaşırı kolonideki düşmanlıklara katılma motivasyonunun olmamasından kaynaklanıyordu. Özellikle İspanyol ordusunun dikkat çeken zayıflığı, Cezayir ve Fransız Fas'taki komşu Fransız birlikleri ile karşılaştırıldı. Nihayetinde, İspanya'nın desteği ile İspanya, Rif Dağları Berberlerinin direnişini yenmeyi ve Kuzey Fas topraklarında yetkisini kurmayı başardı.
Bu arka plana göre, sadece iki birim az ya da çok muhteşem görünüyordu - bunlar Düzenli yerli güçler ve İspanyol Lejyonu, biraz sonra yarattılar ve İspanya'nın gelecekteki diktatörü Francisco Franco tarafından yönetildi. Bu arada, Franco'nun Faslı askerleri generalin en güvenilir desteğiydi ve İspanya İç Savaşı'nda büyük ölçüde üst sıralarda yer alması onların yardımlarıyla oldu.
İspanya İç Savaşı ve Franco'nun Fas askerleri
Rifan Dağları'ndaki gerilla karşıtı savaşa ve İspanyol Fas topraklarında düzeni sürdürmenin yanı sıra, ülkenin liderliği İspanya’daki hükümet karşıtı protestoları bastırmak için "rejimler" kullanmaya çalıştı. Bu, farklı bir dine inanan ve genellikle İspanyolları oldukça olumsuz algılayan yabancıların - Faslıların, cezalandırıcıların rolüne mükemmel şekilde uygun olduğu gerçeğiyle açıklandı. İber Yarımadası'nın bastırılmış işçileri ve köylüleri için yazık, sandığımız gibi, onlardan neredeyse hiç yoktu ve bunda da aynı işçilerden ve köylü konsoloslarından alınan metropol birliklerinden çok daha güvenilirdi. Böylece, Ekim ayında 1934, büyük ölçüde Faslılara teşekkür ederek, endüstriyel Asturias'taki bir işçi ayaklanmasını bastırdı.
1936-1939 içinde Fas’lar İspanya İç Savaşı’nda aktif rol aldı. "Düzenli" lerde görev yapan memurlar, büyük savaş birliklerinin komutanlarından, gerçek bir savaş deneyimi ve yerlileri olmasına rağmen, Rifian dağlarında kan döken ön cephe yoldaşları olan Faslı askerlerin özel muamelelerinin varlığı nedeniyle farklılık gösterdi. İspanya’daki iç savaş, sömürge güçlerinin subaylarının, cumhuriyetçi 17 hükümetine karşı, Temmuz 1936’in Temmuz’undaki isyanıyla - ve tam olarak İspanya’nın toprakları ile başladı. Bu durumda, asilerin tarafı İspanya'nın tüm Afrika kolonilerini - İspanya Gine, İspanya Sahra, İspanya Fas ve Kanarya Adaları - aldı.
Askeri biyografisinin çoğunu İspanyol Fas'taki sömürge kuvvetlerine komuta eden Francisco Franco, Fas birimlerine güveniyordu. Ve ortaya çıktığı gibi, iyi bir sebepten dolayı. İç savaş sırasında, Franco ve cumhuriyet karşıtı güçlerin yanında, 90, binlerce Faslıya "düzenleyiciler" birimlerinden savaştı. Büyük oranda yabancılar tarafından görevlendirilen Franco ve İspanyol Lejyonu tarafındaki düşmanlıklarda yer aldı - Latin Amerika ülkelerinden gelen göçmenlerin gerçek soyundan.
Özellikle İspanya Komünist Partisi temsilcileri arasından, Cumhuriyetçi liderlerin bağımsızlık olmasa da, en azından Fas’ın geniş özerkliklerini yakında İspanya yönetiminden tam olarak bağımsızlık kazanma ümidiyle tanımalarını tavsiye etmeleri dikkat çekicidir. Ancak, Fas askerleri, cehaletleri ve komutanlara bağlılıkları nedeniyle, bu nüanslara girmediler ve iç savaş sırasında özellikle düşmana karşı acımasızdılar. Tam da, cumhuriyetçi güçler için birçok önemli yenilgiye yol açan Afrika bölünmeleri - Faslılar ve İspanyol Lejyonu - olduğuna dikkat edilmelidir.
Aynı zamanda, iç savaş, Fas birimlerinin bazı eksikliklerini de ortaya çıkardı. Bu yüzden, şehir savaşlarında pek başarılı olamadılar, çünkü bilinmeyen arazide gezinmek zordu ve eşsiz askerlerin bulunduğu dağlarda veya çölde, kentsel ortamlardaki operasyonlarla mücadele etmek için hızlı bir şekilde geçiş yapamadılar. İkincisi, İspanyol yerleşim yerlerine girerken, sıradan suçları yağmalamaya ve işlemeye kolayca yöneldiler. Nitekim Faslılar için metropolün keşfi, Avrupa nüfusunu yağmalamak ve evde bile hayal bile edemedikleri çok sayıda beyaz kadına tecavüz etmek için harika bir fırsattı.
İşgal altındaki şehirlerde ve İber Yarımadası'ndaki köylerdeki vahşetleriyle Fas askerleri sonsuza kadar İspanyol nüfusunun anısına kalmayı başardı. Kesin konuşursak, Fransız servisindeki Gumeras ile ilgili bir önceki makalede değinilen Faslıların çapkın hileleri İspanya'da gerçekleşti. Ancak Faslıların düşmanın işgal kuvvetlerini İber Yarımadası'na getirmediği farkla, ancak Kuzey Afrika askerleri tarafından yürütülen sivil nüfusun yağmalanmasına ve kitlesel tecavüzüne kör gözle bakmaları gereken kendi İspanyol generalleri ve subayları. Öte yandan, Cumhuriyetçilere karşı zafer kazanma konusundaki Düzenli Düzenlemelerin başarıları, yalnızca bu birimleri iç savaşın bitiminden sonra tutmayan değil, aynı zamanda her şekilde seçerek özel elit birimlerden birine dönüştüren Franco tarafından da takdir edildi.
İç Savaşı kazandıktan sonra, Fas birimleri İspanya topraklarında isyan önleme operasyonlarına katılmaya devam etti. Fasların sayısı kuruldu ve birimler doğu cephesinde Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Sovyet ordusuna karşı savaşan ünlü Mavi Bölüm'e dahil edildi. Fas’ta, Fas’tan bir çok “ek” birimi daha yaratıldı - Chefchaouen’de 6-I Chefchaouen, Melilla’da 7-I Liano Amarillo, El Had Beni Sychar’da 8-I Resifi, 9- Ben Kzag el Kebir'deki Asilah grubu, Bab Taz'daki Bab Taz 10 grubu, Tetouan ve Melilla'daki iki süvari grubu var. İç savaştan sonraki dönemdeki toplam Faslı “kayda değer” sayısı yerel halkın temsilcileri ve 12 görevlileri arasından 445 127 askerine ulaştı.
Fas birliklerinin temsilcileri arasında, Franco'nun Beyaz Mağara atlarında süvari ustalarının görev yaptığı kişisel bir escort olan "Mağribi Muhafız" ı yarattığı Franco'yu yarattı. Bununla birlikte, Fas'ın bağımsızlığı ilan edildikten sonra, bunun yerine, "Mağribi Muhafız" - beyaz pelerinler ve beyaz Arap atlarının dış niteliklerini koruyan İspanyol süvari askerleri değiştirildi.
Öykü Fransa’nın Gumières’i gibi Fas’taki “rejimler” de, Fas’ın resmi bağımsızlık kazanması ve İspanya’nın ülke topraklarından çekilmesi sürecinin başlamasından birkaç yıl süren 1956’te sona ermişti. "Düzenleyici" birimlerde görev yapan Fas Berberi askerlerinin çoğu Kraliyet Fas Silahlı Kuvvetleri'ne transfer edildi. Ancak, İspanyol yetkililer yüceltilmiş kolordu ile ayrılmak istemediler. Bu aynı zamanda General Franco'nun, gençliği ilk önce birimlerle hizmetle ilişkilendirdiği ülkede iktidarda kalmaya devam etmesi ve ikinci olarak da iktidara gelmek zorunda kalmasından kaynaklanıyordu. Bu nedenle, "normalis" birimlerini İspanyol ordusunda bırakmaya ve Fas'tan çekildikten sonra onları dağıtmamaya karar verildi.
Şu anda, düzenli çalışan birimler, Kuzey Afrika kıyılarında kalan İspanyol yerleşim bölgeleri başta Ceuta ve Melilla halkı arasında çalışmaktadır. Ancak, "regularis" birimlerinin çoğu, İspanyol birliklerinin Fas'tan çekilmesinden sonra, yine de çözüldü, ancak 8 gruplarından (alaylardan) ikisi, şimdiki zamanda hizmet vermeye devam ediyor. Bunlar Melilla'da (ayrıca Homer adasında, Alhucemas ve Šafarinas adasında) ve eski Tetouan grubunda Celar'a devredilen Reglares Grubu. "Reglares" ın bir kısmı, Batı Sahra, Bosna Hersek, Kosova, Afganistan, Lübnan, vb. Barışı koruma güçlerinin bir parçası olarak mücadeleye katıldı. Aslında, günümüzde "regularis" birimleri, İspanyol vatandaşlarının çalıştığı, ancak askeri geleneklerini koruyan, Kuzey Afrika kıyılarında özel tören üniformaları ve istasyon birimleri giyen, kuruluşun özelliklerinde ortaya çıkan sıradan İspanyol birimleridir. Müzik aletleri Kuzey Afrika'lılar tarafından tamamlanan düzenli ordestra orkestraları da özgünlüklerini koruyorlar.
Batı Sahra Deve Süvari
İspanyol sömürge hizmetindeki Fas "rejimlerine" ek olarak yerliler tarafından işe alınan birkaç askeri birimlerden oluşuyordu. Bu nedenle, İspanya, Fas'ın güneyinde bulunan, İspanyol Sahra, “göçebe birlikleri” olarak bilinen Batı Sahra'yı veya yerel Arap-Berberi kabilelerinin görev yaptığı Tropas Nomadas'ı ele geçirmeyi başardığında, 1930'lerden başlayarak bu sömürgede yaratıldı. subayların emrinde olan "rejimler" 'in yanı sıra, uyruklu İspanyollar.
İspanyol Sahra her zaman en problemli kolonilerden biri olarak kalmıştır. Birincisi, toprakları çölle kaplıydı ve pratik olarak ekonomik açıdan sömürülmedi. En azından, çöl göçebelerinin toprakları, yerleşik tarımı sürdürmek için pratik olarak uygun değildi ve mineral kaynakları Batı Sahra'nın derinliklerinden uzun süre boyunca çıkarılmadı. İkincisi, bölgede yaşayan göçebe Berberi ve Arap kabileleri, militanlıkları için dikkat çekiciydi ve sömürgeci idare için sayısız sorun yaratan devlet sınırlarını ya da devlet gücünü kesinlikle tanımıyorlardı. Resmen Batı Sahra, İspanya'ya 1884 kadar erken bir tarihte “etki alanı” olarak atanmış olmasına rağmen, Berlin konferansında, aslında, Rio del Oro kolonisi toprakları üzerinde yalnızca 1904’te kurulmuş ve burada az ya da çok istikrarlı bir İspanyol gücü kurulmuştur. 1930'in başında 1904 ve 1934 arasında İspanya'nın Fransa'nın askeri yardımı olmadan bastırmayı başaramadığı Berber kabilelerinin sonsuz isyanları vardı. Son olarak, Fas ve Moritanya’nın bağımsızlık ilanından sonra, son ülkeler onu kendi aralarında bölmek isteyen Batı Sahra topraklarına yakından bakmaya başladılar. Fas bağımsızlıktan hemen sonra Batı Sahra toprakları üzerinde hak iddia etti.
Yerel halk temsilcilerinden sömürge alt bölümlerini oluşturan İspanyol yönetimi, yalnızca koloni topraklarında düzeni sağlamaya katılmadıklarını, aynı zamanda komşu Fas ve Moritanya’nın dış birliklerinin veya kabilelerinin girişine karşı silahlı direnişe geçmelerini umduğunu da ümit etti. Göçebe birlikleri, Batı Sahra göçebe kabilelerinin temsilcilerinden toplandı; bu, Hassania'nın Arapça lehçesini konuşan, ancak aslında, Arap-Mağrip'in Sahara'ya nüfuz ettiği ve Bedevilerin asimileştirildiği Araplaştırılmış yerli Berberi nüfusunun temsilcileridir.
“Göçebe askerler” ulusal kıyafetler giydi - beyaz yakutlar ve mavi türbanlar, ancak teknik kadro modern haki üniformalarında görev yaptı, sadece kalan türbanlar ve haki de bu birimlerin “Sahara özgüllüğünü” hatırlattı.
Tropas Nomadas birimleri başlangıçta deve süvari birimleri olarak kuruldu. Faslı atıcılar olan Fransız Humières'in bariz etkisi altında "rejimler" birlikleri oluşturulduysa, Fransız maharistler, deve süvarileri, "Sahara göçebe birliklerini" oluşturmak için bir model teşkil ediyordu. "Göçebe Birlikleri" nin yeterliliği, İspanyol Sahra kolonisinin topraklarındaki polis işlevlerinin yerine getirilmesiyle ilgiliydi. Çoğu çölde olduğu için süvariler develere biniyordu. Ardından, üniteler kademeli olarak makineleşmeye başladı, ancak İspanya'daki Batı Sahra'dan ayrılınca, deve üzerindeki atlılar 1970'lere kadar hizmet etmeye devam etti. Yerli Sahralar araçları ve zırhlı araçları kontrol etmek için gerekli eğitimi almadığı için “Göçmen Birlikleri” nin mekanizasyonunun, birimlerdeki İspanyolların sayısında orantılı bir artışa neden olduğu belirtilmelidir. Bu nedenle, İspanyollar sadece memur pozisyonlarında değil sıradan askerler arasında da göründü.
“Göçebe Birlikleri” nin yanı sıra, İspanya’daki sivil güvenlik hizmetine benzer jandarma işlevleri yapan İspanyol Sahra topraklarına bölge veya çöl polisinin alt bölümleri de yerleştirildi. “Göçebe Birlikleri” gibi, çöl polisi de İspanyol subaylar ve hem İspanyolların hem de yerel halkın temsilcileri tarafından görevlendirilmemiş memur görevlerinde görevlendirildi.
İspanya'nın Batı Sahra'dan çekilmesi, “Göçmen Kuvvetlerinin” parçalanmasına ve birçok yerli askerin bağımsız bir Saharawi Arap Demokratik Cumhuriyeti kurmak için Fas ve Moritanya güçlerine karşı mücadele eden Frente Polisario'ya eklenmesiyle sonuçlandı. Ön saflarda, savaş görevlileri ve eski askerlerin ordusunun eğitimi çok kullanışlı oldu. Bununla birlikte, Birleşmiş Milletler bu toprakların Fas ve Moritanya arasındaki bölünmesini ve Saharawi Arap Demokratik Cumhuriyeti'nin ilan edilmesini kabul etmeyi reddettiği için Batı Sahra toprakları hala resmi olarak net bir ülkedir.
İspanya'nın, diğer Avrupa güçlerinin arka planına karşı, yirminci yüzyılın başlarında az sayıda sömürgeye sahip olması nedeniyle, özellikle de tüm mülkleri yalnızca az nüfuslu değil, aynı zamanda ekonomik olarak az gelişmiş, Madrid’in hizmetinde olan sömürge birlikleri de farklı değildi. İngiltere veya Fransa gibi güçlerin sömürgeci güçleri ile karşılaştırıldığında. Bununla birlikte, Afrika'da kurulan ve konuşlandırılmış birimlerdi. Uzun süredir isyancılarla ve Sahra göçmenleriyle kaçınılmaz çatışmalara kapılmış, sürekli mücadele deneyimlerine sahip olduklarından, İspanyol ordusunun en savaşa hazır birimleri olarak kaldılar.