PAPALARIN İTİRAFLARI VE MERHUM ÂKİF
İtalya’da bir devlet var; cirmi çok küçük, ama cürmü oldukça büyük bir devlet. Adı, VATİKAN. Bu devletin bir de lideri var; PAPA. Bu devlet, 50 değil, yüz değil, tam beş yüz yıllık plan ve projelerle hareket edermiş. Bu yazımızda o devletin ruhani liderlerinin bazı beyanat ve itiraflarından söz etmek istiyorum.
Papa Franciscus, İtalyan La Repubblica Gazetesine bir beyanat vermiş. Ve “Katolik Kilisesi'ndeki her 50 din adamından birinin ‘ÇOCUK İSTİSMARCISI’ olduğunu ve dünya genelindeki yaklaşık 414 bin Katolik din adamından 8 bininin “PEDOFİLİ HASTASI” olduğunu beyan etmiş. Bunlar arasında, rahipler, piskoposlar ve kardinallerin de olduğunu söylemiş..
Papa, çocuk istismarını, 'Kilise'ye bulaşan cüzzam hastalığı”na benzetmiş ve istismara karşı mücadele edileceğinin sözünü verirken: “Pedofillere karşı İsa gibi baston kullanacağım” demiş. Franciscus, din adamlarının istismarına uğrayan mağdurlardan da af dilemiş.
Görevinden İstifa Eden Papa
Papa Franciscus’tan önce bir papa vardı; Papa XVI Benedictus. O, yaşlılık nedeniyle 2013 yılında istifa etmişti. Gerçekten yaşlılık nedeniyle mi istifa etmişti. Yoksa o istifanın altında başka sebepler mi vardı? Mesela; 2+6+5=13 ediyordu. Papa, bu on üç rakamı, Hristiyan dünyasınca uğursuz addedildiği için mi istifa etmişti acaba?
Yoksa Alman gazeteci Peter Seewald’ın dediği gibi; “ hiçbir zaman güç peşinde koşan bir adam olmadığı, Vatikan’daki entrikaların içine girmediği” için mi?
Ya da, ‘Vatileaks olayı’ olarak bilinen olayda, Paolo Gabriele’nin özel belgeleri dışarıya sızdırmasına seyirci kalıp, hiçbir şey yapamadığı için mi? Hani o, Tanrı adına yeryüzünde icrayı hükümet eden adamdı ya. Peki, bu konuda gücünü niçin kullanmamıştı?.
Onun istifasında, faiz lobisini ve faizciliği, Hıristiyanların dünyevileşmesini eleştirmesi mi vardı? Onun istifasının gerçek nedeni öğrenilemedi giti, ama bu papa Afrika Katolik kilisesi piskoposlar meclisinde Avrupa Medeniyetini eleştiriyor ve şöyle diyordu:
“Sözde birinci dünya ülkeleri, kendi manevi çöküşlerine yol açan bozulmuş ahlâkî değerlerini şimdiye kadar başka kıtalara ihraç ettiler; başta AFRİKA’ya.”
Bu ihraç olayında Vatikan’ın hiç mi dahli veya payı yoktu acaba?
Ve Papa Françesko’nun Güncel Beyanatı
Papa Françesko, Vatikan’da San Pietro Bazilikası’nda yaptığı konuşmada da, Osmanlı dönemindeki Ermenilerin öldürülmesini, 20. Yüzyılda insanlığın yaşadığı 3 büyük trajediden biri olarak görmüş ve bunu bir soykırım olarak nitelendirerek, bu olayı görülmemiş bir ‘şeytani olay olarak ilan etmiş. Ve daha sonra da, bir daha böyle bir trajedinin yaşanmaması için dua etmiş…
Akifimizi Dinleyelim mi?
Batı’nın bu tarz tavırlarına, ikiyüzlülüğüne tarih içinde de sıkça şahit olmuştur milletimiz. Bunun somut bir örneğini Milli Şairimiz Merhum Âkif anlatır. Dilerseniz şimdi hep birlikte onu dinleyelim. Bir, Âkif’in sözlerini, bir de Papa’nın son beyanatını düşünelim.
O, 1920 yılının bir Cumasında Kastamonu’daki Nasrullah Camiinde Âl-i İmran Suresinin 118. ayetinin orijinalini okuduktan sonra şöyle konuşuyordu:
“Müslümanlar! Bu ayette Cenabı Hak buyuruyor ki: “ Ey Müminler! Size ellerinden gelen fenalığı yapmaktan çekinmeyen, bu hususta hiçbir fırsatı kaçırmayan, dininize yabancı olan kimseleri kendinize mahremi esrar (sırlarınızı açacak şekilde) dost, arkadaş edinmeyiniz.
Bunların, sureti haktan görünerek size güler yüz göstermelerine, hayrınızı ister gibi tavırlar takınmalarına asla kapılmayınız. Onların gece gündüz istedikleri, sizin felaketinizden, izmihlalinizden,/çökmenizden/ esaretinizden başka bir şey değildir. Baksanıza, size karşı kalplerinde besledikleri düşmanlık o kadar dehşetli ki, bir türlü zapt edemiyorlar ve ağızlarından kaçırıveriyorlar. Hâlbuki yüreklerinde kök salmış olan husumeti, ağızlarından taşan ile mukayese etmek bile mümkün değildir. (…..)
Ey Cemaati Müslimin! (….) Ben de bir zamanlar Kitabullah’ı tilavet ederken /Kur’anı okurken/ bu gibi âyâtı celileye geldikçe: “Acaba sair milletlere karşı biraz şiddetli davranılmıyor mu? Yabancı milletlere karşı daha merhametli olmak icap etmez miydi?” gibi düşüncelere dalardım. Vakıa bu düşüncelerin sırf şeytani düşüncelerden başka bir şey olmadığını bilirdim. Lakin şeytanî de olsa o düşünceleri içimden söküp atıncaya kadar hayli mücadele ederdim.” (….)
Bizler gözümüzü açtık, Avrupa medeniyeti, Avrupa irfanı, Avrupa adaleti, Avrupa efkâr-ı umumiyesi nakaratından başka bir şey işitmedik. Kiminin adaleti, kiminin dehası, kiminin terakkiyatı/ kalkınması/ kulaklarımızı doldurdu.
Lisan bilenlerimiz doğrudan doğruya bu adamların eserlerini; bilmeyenlerimiz tercümelerini okuduk. Edebiyatları, hele bu edebiyatlarının ahlâkî, insanî ve içtimai konuları pek hoşumuza gitti. Müelliflerin ahlaki ve insani değerlerini eserleriyle ölçmeye kalkıştık. İşte bu mukayeseden itibaren aldanmaya, hatadan hataya düşmeye başladık. Çünkü bu adamların, sözleri ile özleri arasında münasebet olamayacağını asla düşünemedik.(…..)
Bereket versin ki, yaşım ilerledi, tecrübem arttı; özellikle Avrupa’yı, Asya ve Afrika’yı dolaşarak Avrupalı dediğimiz milletlerin esaret altına aldıkları biçare insanlara karşı reva gördükleri zulmü, gadrı/ vefasızlığı/, hakareti gözümle görünce artık aklımı başıma aldım. Demin söylediğim şeytani vesveselere kapılmış olduğumdan dolayı Cenabı Hakka tövbeler ettim.(…)
Bunların bütün insanlara, bilhassa Müslümanlara karşı öyle kinleri, öyle husumetleri vardır ki, hiçbir şekilde teskin edilme imkanı yoktur.. Vicdan hürriyeti diyerek kâinatı aldatıp dururlar. Hele biz Müslümanları, biz şarklıları taassupla / tutuculukla/ itham eder dururlar! Heyhat. Dünyada mutaassıp bir millet varsa o, Avrupalılardır, Amerikalılardır. (….)
İşte Bir Maskaralık ve ikiyüzlülük Örneği
Bilirsiniz ki, bizim Harbi Umumi’ye (I. Dünya Savaşı) girmeyişimizden en çok müstefit olan /yararlanan/ bir millet vardır; Almanlar. Bütün dünya onlara karşı iken biz onların müttefiki idik.
Düşmanlarımız Kudüs’ü bizim elimizden aldıkları zaman, Almanlar ve Almandan başka bir şey olmayan Avusturyalıların bu işten bizim kadar müteessir olmaları icap ederdi. Amma öyle olmadı. Kudüs ve Filistin, Müslümanların ve Türklerin elinden çıktı diye Viyanalılar “şehr-i ayin” yaptılar; evlerini ışıklarla donattılar. Bu maskaralığı men edip, yakılan elektrik fenerlerini söndürünceye kadar Avusturya hükümetinin göbeği çatladı. Artık taassubun/bağnazlığın/ hangi tarafta, müsamahakârlığın/hoşgörünün/ hangi tarafta olduğunu siz anlayınız.”
Velhasıl
Merhum Âkif’in okuduğu bu ayet ve bu konuşmasından sonra, Papanın sözlerini hiç mi hiç yadırgamadım. Ve Dedem Ziya Paşa’nın şu dizelerini hatırladım:
“Onlar ki verir laf ile dünyaya nizamat
Bin türlü teseyyüp (pislik) bulunur hanelerinde”