Son zamanlarda romantik komedi türündeki filmlere, seyirciyi içine çekebilecek kadar dram öğesi ekleyip filmin türünü dramatik komediye çevirmek Hollywood’un ucuz oyunlarından biri olarak karşımıza çıkıyor. Güzel kadınlar, yakışıklı erkekler, biraz sizden biraz bizden aşk hikayeleri… Son birkaç yıldır bu tarz filmler iyiden iyiye birbirine benzemeye başladı. Birbirinin ikizi görünümünde aktörler ve aktrisler, başı sonu aynı senaryolar belki de izlenmesi en kolay tür olan romantik komediden bile soğumama sebep olabiliyor. Neyse ki, her sene içinde bu türü ayakta tutabilecek sağlam yapımlar çıkıyor. 2012 yılı için de Umut Işığım (Silver Linings Playbook) sadece türünün değil, senenin en iyi filmlerinden bir tanesi.
Eski bir tarih öğretmeni olan Pat, deliler gibi aşık olduğu karısını başka bir erkekle görünce kendini kaybetmiş ve şiddete olan eğiliminden dolayı sekiz ay rehabilitasyon merkezinde yatmıştır. Henüz doktorları tarafından gerçek hayata dönmesi önerilmiyor olmasına rağmen annesi sorumluluğu alır ve Pat’i çıkartır. Kendini yeniden karısını kazanmaya adayan Pat, bu amacına ulaşmak için her yolu denerken, karşısına kocasını yeni kaybettiği için ağır bir travma geçiren Tiffany çıkar. Tiffany’nin de akıl sağlığının Pat’den aşağı kalır yanı yoktur.
En baştan söylemem gerekiyor ki, psikolojik sorunları olan karakterlerin aşırı karikatürize edildiği bir film değil Umut Işığım. Karakterler derli toplu ve sadece filmin ana konusuna odaklı. Zaten başrol oyuncuları Bradley Cooper ve Jennifer Lawrence’ın bu kadar ön plana çıkmasındaki asıl sebep de bu. Burada filmin yönetmeni David O. Russell’in büyük payı olduğunu düşünüyorum. Aynı düşünceleri kendisi için Dövüşçü (Fighter) filminde de düşünmüştüm. Oyunculara gerekli özgürlük alanını sağlayarak, onların kendilerini daha iyi ifade etmelerine izin veriyor. Sanırım bunu tek düşünen ben değildim ki 2010 yılında Russell’in yönettiği Dövüşçü filmindeki rolüyle Christian Bale, En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü’nü kazanmıştı.
Kanımca, filmi bu kadar başarılı bulmamın en önemli sebeplerinden biri seyir zevkinin bir an bile düşmemesi. Tabii ki bu sebeplerin arasına Robert De Niro’nun canlandırdığı Pat Sr. karakterini de mutlaka eklemem gerekiyor. Bradley Cooper ve Jennifer Lawrence’ın muhtemel Oscar adaylıklarının konuşulduğu filmde, De Niro öyle sıcak bir karaktere hayat veriyor ki, sevmemek pek mümkün değil. Oyunculuklardan ve muhtemel adaylıklardan bahsetmişken Bradley Cooper’ı bu denli etkileyici bir rolde görmekten mutluluk duyduğumu, bir türlü kanımın ısınamadığı Jennifer Lawrence içinse artık çok daha ılımlı olduğumu söylemem gerekiyor.
Umut Işığım, Matthew Quick’in aynı isimli kitabından uyarlanmış. Açıkçası, henüz kitabı okumasam da okuyanlardan edindiğim bilgiler, kitabın filmle farklılıklar gösterdiği yönünde. Şu an için genelde alışık olduğumuz “Film, kitap kadar başarılı değil” yorumu Umut Işığım için geçerli değil gibi duruyor.
Kısacası, Umut Işığım David O. Russell’in Dövüşçü ile yakaladığı başarının tesadüf olmadığını kanıtlar nitelikte. Oyunculukları muazzam, öyküsü muazzam, müzikleri muazzam… Her yönüyle başarılı, senenin en iyi filmlerinden biri.
İyi seyirler…