Herhangi bir diyet verildiğinde uyumluluk konusunda, erkekler kendileriyle aynı boy ve kilodaki kadınlardan daha fazla kilo verirler çünkü buna daha eğilimli vücut kütleleri vardır, yağ yüzdeleri daha azdır dolayısıyla daha fazla enerji tüketirler.
- Yaşlı kadın ve erkekler daha düşük enerji harcarlar ve dolayısıyla gençlerden daha yavaş kilo verirler; metabolizma her on yılda yaklaşık % 2 oranında düşer (100kcal/on yıl).
- Genetik faktörlerin önemi, kilo almaları için biri daha fazla beslendirilen ikiz erkek kardeşler üzerinde yapılan bir çalışmayla örneklendirilmiştir. On iki tane ikiz kardeş, 84-100 gün boyunca günlük olarak fazladan 1000/kcal almış. Sabit bir kalori alım artışıyla kilo alım derecesi ikiz kardeşler arasında oldukça çeşitlilik göstermiştir (4.3 ile 13.3 kg arası), oysa ikiz kardeşler arasında kıyaslandığında, hem kilo hem yağ kütlesi bakımından üç kat daha fazla farklılık gözlenmiştir.
Normal bir yetişkinde vücut ağırlığı kilogramını sürdürmek için yaklaşık 22 kcal/kg gereklidir.
Yani 100 kiloluk bir kadının beklenen ya da hesaplanan enerji harcaması günlük 2200 kcal’dir. ± % 20 farkı, en yüksek 2620 kcal, en düşük 1860 kcal günlük enerji ihtiyacı verebilir.
Günlük ortalama 500 kcal’lik bir enerji açığı haftada yaklaşık 0.5 kg kaybı ile sonuçlanabilir. Bununla birlikte 3-6 aylık bir kilo kaybı sonrası, enerji alımında vücut ağırlığının değişikliğe verdiği etkiyi yavaşlatan, dolayısıyla süregelen kilo kaybını azaltan enerji harcama adaptasyonu oluşur. Resmi olarak tahmini birçok enerji harcaması yöntemi vardır; bir Dünya Sağlık Örgütü (WHO) kriterini kullanmayı öneriyoruz. Bu yöntem direkt tahmini metabolik dayanma oranını ve günlük enerji gereksinimi hesaplamayı sağlar. Düşük aktivite seviyesi (1.3 x RMR) hareketsiz yaşam süren kişileri kapsar. Yüksek aktivite seviyesi (1.7 x RMR) ağır işte çalışan kişiler ya da günlük fiziksel aktivite programları olan hastaları içerir.
Kilo Kaybının Devamlılığı – Fazla kilolu kişinin, kilo kaybının neden olduğu enerji harcamasının düşüşünün kilo kaybını sağlamayı ve sürdürmeyi çok zorlaştırdığını anlaması önemlidir. İştahı düzenleyen periferal hormon sinyallerindeki değişiklikler nedeniyle kilo kaybını sürdürebilmek de zordur. İştahı tetikleyen grelin gibi gastroistestinal peptitler ve enerji depolamaya yarayan gastrik önleyici polipeptitler diyete bağlı kilo kaybı sonrasında artar. Alımı engelleyen dolaşımdaki diğer medyatörler (örn. leptin, peptit YY, kolesistokinin, pankreatik polipeptit) yükselir. Kilo alımını doğrulayan bu hormonal adaptasyonlar, diyete bağlı kilo kaybı sonrası en az 1 yıl devam eder.