poseydon
1 yıl
yaptığım bazı şeylerden pişmanlık duyuyorum. yaparken yapmadan önce yaptıktan sonra duruma gore değişiyor .ama pişmanlık değişmiyor. ama bu bahsettiğim pişmanlık hissi biraz farklı o bildiğimiz pişmanlık hissinden. bu bahsettiğim şeyleri yapınca daha bir rahat daha bir kendim olduğumu hissediyorum. bu da pişmanlığa benzeyen o hissin üstüne kocaman bir göktaşı gibi düşüyor eziyor o hissi içimde. bu yapmış olduğum şeyler ya da olaylar o kadar büyütülecek o kadar abartılacak o kadar mühim şeyler de değil. bugün üstümde acayip bir karamsarlık hakim. neye nasıl neden bakacağıma bile karar vermekte veya neyi nasıl yorumlayacağım ya da bugün nasıl bir insan olacağımda tüm mesele. kaybedecek hiçbir şeyi olmayan insan yoktur. bunu söylemenin yeri bu satırlar arasında mi tam emin olamadım. ama insanlıktan başka kaybedecek neyimiz kaldi ki diyor şair. bir başka şair de “ne gelir elimizden insan olmaktan başka” diyor.ne güzel diyorlar veya demişler. İnsanlığımızı asla kaybetmemiz ve insan olarak kalmamız dileğiyle.