"Domino taşlarının dizilmesi ve ardından yıkılması uğraşı"nı (Buna ne isim veriyorlar bilmiyorum, ve hayır hiç böyle bir uğraşıya kalkışmadım) benim için ilginç kılan şey; ne o oluşturulan şaşırtıcı dizaynlar, ne o taşlardan çıkan sesler nede sonunda oluşan şekillerdir.
İnsanoğlunun/kızının; oluşumuna onca uğraş verdikten sonra yıkılmasını oturup keyifle izleyebildiği nadir durumlardan birisi olması ilginç geliyor bana asıl.
Yaşamın bir çok durumunda (Bir ilişki, bir iş, bir düzen vs) benzer tepkiyi göstermek kolay yada mümkün değil farkındayım. Buna gerek olup olmadığıysa tatışılır, o ayrı.
Ama sadece "ortaya çıkan sonucun belkide bir bütün olarak keyifli olabileceği düşüncesi"ni canlı tutabilmesi açısından bile önemli olduğunu düşünüyorum, hepsi bu:)