Bütünsel değerlendirme temeline dayanan bu yaklaşım bir işin değerini işletme içerisindeki diğer tüm işlerle karşılaştırarak belirlemektedir. Bu değerlendirme yapılırken kullanılan dört temel faktör bulunmaktadır. Bu faktörler; departmanın büyüklüğü, iş sorumluluğu ve/veya karmaşıklığı, beceri ve nitelik gereklilikleri, işletme için önemdir. Bu yöntemde işler, işlerin gerektirdiği bilgi, yetenek ve güçlükler bir bütün olarak dikkate alınarak, en yüksek değerde olanından en düşük değerde olanına doğru bir sıralamaya tabi tutulmaktadır. Basit sıralama yöntemi üzerinde işlerin içerdiği görev ve iş gereklilikleri hakkında özet bilginin verildiği iş tanım kartlarının doğrudan doğruya önem sırasına göre yerleştirilmesine dayanmaktadır. İkili karşılaştırma yönteminde ise kartlar üzerinde iki adet iş bulunmaktadır. Her kart bir diğeri ile dolayısı ile tüm işler birbiri ile karşılaştırılır. Daha yüksek öneme sahip işler puan alırken diğer işlere puan verilmez. Tüm işler karşılaştırıldıktan sonra her işin toplam puanı hesaplanır. En yüksek puanı alan iş en önemli en düşük puanı alan iş ise en önemsiz iş olarak belirlenir. Ardışık Sıralama Yönteminde ise önce en önemli ve en önemsiz iş belirlenir. Daha sonra bir sonraki en önemli ve en önemsiz iş belirlenir. Bu sıralama tüm işler değerlenene kadar sürer. Diğer teknik ise karşılaştırma matrisinin kullanılmasıdır. İşlerin adı bir matrisin satır ve sütunlarına yazılır. Daha sonra işler tek tek karşılaştırılır. İki işin karşılaştırılmasında bir işin değeri diğerinden fazla ise 2, değerleri eşit ise 1 ve değeri diğer işten az ise 0 puanı alır. Tüm işler bu yaklaşımla karşılaştırılarak matris doldurulur. Böylelikle her işin aldığı puan hesaplanır ve sıralamadaki yeri belirlenir.
22.214.171.124 Sınıflandırma (Derecelendirme)
Sınıflandırma iş gruplarının açık bir biçimde tanımlanması ile başlar. Bu sınıflama mühendislik, muhasebe ya da sekreterlik gibi iş gruplarını oluşturur. Bu tanımlama bittikten sonra işin bileşenlerini oluşturan faktörleri belirleyen kartlar hazırlanır. Genellikle bir iş şu bileşenleri kapsamaktadır; sorumluluk, görevler, karar verme derecesi, yönetim görevi ve gerekli nitelikler. Değerleme ve sınıflama aşamasında iş tanımları ve iş gerekleri, iş sınıf tanımları ile karşılaştırılarak işlerin hangi sınıflara girdiği belirlenir. Sınıflar kendi aralarında önemlerine göre sıralandığı için işlerde doğrudan önemlerine göre sıralanırlar. Ancak sınıflama, bütün işler arasındaki önem farklılıklarını ortaya koymaz, yalnızca iş sınıflarına göre farklılıkları belirler.
İş tanımları ve iş gerekleri ile sınıf tanımları açık biçimde yapılırsa değerleme daha kolay gerçekleştirilir. Sınıf tanımları ve iş tanım ve gerekleri açık ve anlaşılır değilse değerleyiciler yoruma yönelerek değerlemenin nesnelliğini azaltabilirler. Derecelendirme olarak da bilinen bu yöntemde işler gruplar altında toplanır. Eğer söz konusu gruplar (restoran yöneticisi, kat hizmetleri müdürü yada rezervasyon sorumlusu gibi) benzer işleri kapsıyorsa sınıf olarak adlandırılır. Uygulamada sınıflandırma yönteminin en önemli eksikliği her sınıfın tam ve uygun bir biçimde tanımlanmasında yaşanan güçlüklerdir. Tanımlamanın işlerin ayrılmasında güçlükleri azaltacak yeterlilikte olması gerekmektedir. İşlerle ilgili tatmin edici ayrıntılar elde edilmelidir. Ayrıca, kaç sınıf olacağı, bunları kimin tanımlayacağı ve benzeri soruların yanıtlanması da önem taşımaktadır
Puanlama yöntemi, iş değerleme çalışmalarında en sık kullanılan yöntemdir. Puanlama yönteminde işin değeri, birçok faktör yardımıyla ve her bir faktör belli bir sistem içinde sayısal puan verilmesiyle belirlenir. Puanlama yöntemi, üretim birimindeki mevcut işlerin göreceli değerlendirilmesi sonucu, oluşan her bir işin faktörlere, alt faktörlere ve faktör derecelerine göre incelenerek puanlanması ve derecelendirilmesidir. Puanlama yöntemi işlerin göreceli değerini belirlemek için her faktörün kendi içindeki derecelendirmesinden ve faktör tanımlamalarından yararlanmaktadır. Derece düzeyleri ilgili iş için faktörlerin tanımlanmasında ortaya çıkacak belirgin farklılıkları yansıtan düşükten yükseğe puan değerlerini ifade etmektedir. İşler her bir faktör ve ifade edilen derece ile değerlenir. İşin hiyerarşi içerisindeki yeri her faktör için verilmiş puanların toplamı ile belirlenir. Puanlamanın ardından çeşitli puan aralıklarına denk gelecek biçimde iş derece grupları ve bu grupların saat başı ücretleri belirlenebilir. Örneğin; 0-100 puan arası işler birinci derece işler olarak belirlenebilir. Böylece işlerin dereceleri yükseldikçe göreceli önemleri artacak ve ücret sıralamasında yükseleceklerdir. Puanlama yöntemi ülkemizde yapılan birçok iş değerleme çalışmasında başarıyla kullanılmıştır. Birçok endüstri işletmesinde yaygın uygulama olanağı bulmasının bazı nedenleri vardır. Nedenlerin başında yöntemin uygulanmasının nesnel kurallara bağlanmış olması gelmektedir.
126.96.36.199 Faktör Karşılaştırma Yöntemi
Faktör karşılaştırma birkaç faktöre dayalı iş içeriği ölçüm yöntemlerinden göreceli olarak daha ayrıntılı bir yöntemdir. İyi tanımlanmış herhangi bir faktör yöntem içerisinde kullanılabilir. Ancak yöntem temel olarak geniş kabul görmüş dört faktörden yararlanmaktadır. Bu faktörler; yetenek, çaba, sorumluluk ve çalışma koşullarından oluşmaktadır. Yöntem bu faktörlere uygun biçimde her işi diğer tüm işlerle karşılaştırarak bir hiyerarşi oluşacak şekilde işlerin sıralanmasını gerçekleştirir. Faktör karşılaştırma yönteminde işler parasal karşılıkları belirlenmiş çeşitli faktörlere göre değerlendirilmektedir. Bu nedenle değerlenen işlerin doğrudan ana (kök) ücreti belirlenmektedir. Ancak bu durum yöntemin eleştirilmesine yol açmış ve ücretleme ile iş sıralaması faaliyetlerini birbirinden ayıran farklı faktör karşılaştırma planlarının geliştirilmesine neden olmuştur. Faktör karşılaştırma ile iş değerlemesi beş aşamada gerçekleştirilmektedir. İş değerlemede kullanılacak faktörlerin seçilmesi ve tanımlanması, anahtar işlerin seçilmesi, faktörlere göre anahtar işlerin sıralanması, faktörlerin parasal karşılıklarının belirlenmesi, diğer işlerin sıralanması.