Bir devri kapatım bir kaç ay önce. Yeni bir seyir defteri edinmiştim bir an önce. İlk sayfasına bir çizim ekledim. Sonra hislerim durdurdu ellerimi. Bu sefer değil diye fısıldadı adeta yüreğime boncuklar sere sere. Yanacaksa yazdıkların, kül olacaksa yaptıkların bu sefer değil. Zamanı gelmesin gerekirse emeğine duyulacaksa ihanet. Emekten kastım ruhun işlenmesiydi bir nevi. Ruhun aynı bir suyun bardağın şeklini alması gibi şekle girmesiydi. Ve o şeklin kendisini bütünlediğinin göstergesiydi beliren yapraklar. Durdurdu hislerim ellerim gibi düşüncelerimi. Yazmaz oldum. Yazmaya yazmaya hissizleştiğimi gördüm. Duygularım kaybolmuş kelimelerim düğümlenmişti. Giremiyordum satır başına, edinemiyordu iki kelime bir bütünde bir kare. Hayır sarmaş dolaş değil yazılarım. Yarım yamalak ve bağımsız bu sefer. Kimdi beni böylesine körelten, kulaklarımı kör, gözlerimi sağır eden? Kimdi beni her şeyin tersine döndüğüne ikna eden? belirsizlik düğümledi iplerimi. gri bilmezken bulandı dumanlar etrafımda. Sisten gözükmüyor etraf. Peki ya ne oldu bana?
7 şubat günlerden cuma. Bir dilekte bulunmuştum kindar ve düşüncesiz söylemlerimle. Saat 22.08 ruhsuz kalmayı dilemiştim nefret ile bütünleşen tüm düşüncelerimle. Ruh benim için hiçbir şey ifade etmeyen asılsız bir şeydi, ta ki çarpışana kadar özündeki anlamıyla. Herkesin farklıdır kelimelere yüklediği anlamlar. Beyaza temizlik, berraklık diye bakan da vardır, tüm pislikleri kapatırcasına üstünü örten diye bakan da… Siyah karanlıktır kimisine, kimisine derinlik, yoğunluk yükler içten içe. Sizi bir zamanlar mutlu eden, içinizi pırıldatan şarkı gün gelir açmaya korktuğunuz, duyduğunuzda kaçacağınız ezgi olur. Evet yüklenen anlamlar da değişir, yeri gelir kirlenir. Aynı ruhumuz gibi. Doğduğumuzda o saf, berrak, optimist ruhumuz her darbede gıdım gıdım kopar bedenden. Ruh tamamen koptuğunda cesetten ibaretizdir. Hissizlik işte tam olarak o an başlar. Peki ne oldu bana? Dileğim mi gerçekleşti? Koptu mu gıdım gıdım ruhum bedenimden? Ne yani, hissiz miyim şimdi ben? Gülerken gözlerim parlamıyor mu? Reflekslerim eskisi kadar güçlü değil mi yani?
Tozlu kitaplar bulundurur şimdi, sandıklarımız,
Oysa acıdan tir tir titriyor yaşıyor sandıklarımız…