(İlk Yayınlanışı: Kanlı Peri Kızı-1, Gölge E-Dergi, 33.Sayı, Haziran 2010, s.76-80.)
Güneş ışıklarını göremeyeceğim bu yerde zamanı tahmin edemiyorum. Hatırlayabildiğim en son zaman dilimine göre daha saat on bir olmadı diye hatırlıyorum. Ama burada kaldığım süreden beri kayıp olduğum anlaşılana ve bulunana kadar çoktan öleceğimin farkındayım. Vücudumdan akan kanlardan oluşma bir öbeğin içinde, tavandaki tozlu tahtalardan gelen mum ışığının sönük parıltılarının altında yavaş yavaş ölümü soluyorum. Oynamaktan sıkılan bir çocuğun kenara attığı küflü bir bezbebek gibi süklüm püklüm bir halde tozlu zeminde yatıyorum. Vücudum gibi acıyı da hissetmiyorum. Üzerimde dolaşan böceklerin gezinmesini hissetmeyeli uzun süre oldu. Aldığım alkolün etkisi geçti ama yaşadıklarımdan dolayı ruhum hala sızlamakta. Gerçi ruhumu kaybedeli çok oldu bu modern zamanlarda yaşadığım kasvetli gotik hikayede şimdilik sadece can çekişiyorum. Elinde tuttuğunuz şey, burada bulduğum boş beyaz yapraklı eski bir defterdir. Başıma gelenleri aktarmak ve ne olduğu belirsiz bir ceset olmak istemediğimden paslı bir çivi parçasına bulaştırdığım kanımı kullanarak hikayemi yazıyorum. Yazıyı içeren kanlardan ve defterin yanında yatan ölüm kadar beyaz ve boş gözlerime, çarpılmış cesedime katlanabildiysen emin ol ki tiksineceğin ve korkacağın en son şey bunlar olsun. Çünkü burada anlatacağım şeyler, gördüklerinden daha kanlı ve daha korkunç olacaktır.
Kim olduğumu zaten gazetelerden tanıyacaksın ve başıma gelenleri de -eğer "o" daha önce bulup yok etmezse öğreneceksin. Yine de bu defterin, ardımda kalanlara bir uyarı olarak kalmasını, okul koridorlarında dolaşan o lanetli yaratığa ve şehrin çıkışındaki büyük köşke -evet o kasvetli, Hunâşamzadeler Konağı- dikkat etmelerini diliyorum. Yaşadığım bu korkunç acıya maruz kalan son kişi olacağımı umuyorum. Bu arada üslubum garip gelebilir, malum ölüm hali kafam kıyak o nedenle yazdıklarım seni yanıltmasın. Belki inanmayacaksın, şaka sanacaksın, intihar ve alkolün hisleriyle bu satırlarda böyle bir hikaye uydurduğumu düşüneceksin ama inan ki yaşadıklarım gerçek. Olayların başlangıcına gelirsek.
Diğer insanlara oranla bir hayli sönük bir lise hayatı geçirmiştim. Biraz da benim tercihimdi. Boş insanlarla boş şeylerle vakit geçirmektense, bu küçük sınır şehrinin sıkıcı insanlarına katlanmaktansa, sınırsız internet bağlantısıyla online mmporg oyunlarına bağlanıp kendimi odama kapatmak bana daha cazip geliyordu. Yani sıradan bir lise yaşantım vardı. Lise son gelip çatmış, ben dershaneye daha sık gidip gelir olmuştum ama devam uygulaması yüzünden okulda daha fazla zaman geçiriyordum. Sonradan böyle bir zorunluluk olmamasına rağmen sürekli gidecektim sonum olacağını bile bile.
Okulların açılmasından bir hafta sonraydı. Ben hala mmporg oyunlarıyla zaman geçirdiğim yaz tatilini özlemekle meşguldüm. Pazartesi günü, sabah sekiz buçukta bahçede sıralanmıştık. Kulağıma gelen gürültülere aldırmadan o günün nasıl sıkıntıyla geçeceğini düşünmekteydim. Bir an gözüm çarptı arkamda duran iki lise iki öğrencisinin av köpeği gibi okul kapısının olduğu tarafa baktıklarını gördüm. Bakışlarından anlamıştım ki okulun popülerlerinden bir hatun okulumuza duhul etmişti. Ama gözlerindeki yabancılık ve çaresizlik hissini hissetmemem mümkün değildi. Onlar gibi kapıya bakma hatası gösterdiğimde gelenin gerçekten bir yabancı olduğunu anladım. Kapıdan bize doğru tarfi edemeyeceğim denli güzellikte bir kız yaklaşıyordu. Hakikaten yabancı bir kızdı. Daha önce eşini benzerini görmediğimiz birisiydi. Yeni kız, yeni çocuk vakası değildi. O zaman "o"nun cazibesiyle gerçeği göremedim ama hem bize hem gerçekliğimize yabancı, bilinmeyen, karanlık bir dünyadan okulumuza geçiş yapmış bir istilacıydı. Ama o an ki düşüncelerim ve diğerlerinin düşüncesi farklıydı.
Onun güzelliğini ve şeklini nasıl tarif edebilirim ki? Ortadan uzunca boylu, eski bir derebeyinin kızıymış gibi asil ve vakarlı bir duruşa ve asil yüz hatlarına sahip, açık tenli, sanki kasvetli gün ışığında parlıyormuş gibi görünen yeşil gözlü, narin endamlı, belki de en önemlisi o soluk gün ışığında hayal ötesi bir parlamayla insanın aklını başından alabilecek bal rengi saçlara sahip bir kızdı. Yürüyüşü ve bakışları, eski zaman filmlerinde görebileceğiniz soylu saray kadınlarını andırıyordu. Bizim sınıfın sırasına girdiğini görünce sınıfımdakilerle birlikte bende kalp krizinden ölebilirdik. Bendeki etkisi daha fazlaydı zira sınıfta mmporg oyunları oynamaktan kafayı sıyırmış olan ben onu oynadığım oyundaki büyüleyici elflere benzetiyordum. Gerçi "o"nun sonradan elf olmasada yine onların aleminden birisi olduğunu öğrenecektim.
Sınıflara dağıldığımızda benim yan tarafımda duvar köşesindeki sıraya oturmuştu. Tüm gözler ona bakıyordu. Otururken bile ayrı bir havası vardı. Belki daha o andan onun ne olduğunu, onun o bizim dünyamıza yabancı halini anlayabilirdik ama dediğim gibi kendi doğal özelliğinden gelen yapısından gelen cezbedici güzelliği o an için bu tür şeyler düşünmemizi engelliyordu. Hiç bir kimseyle konuştuğunu, merhabalaştığını görmemiştim. O duru yeşil gözleriye boş boş duvar boşluğunu seyredip, sanki bir ölü gibi neredeyse nefes almadan hareketsiz durmaktaydı. İlk gün utangaçlığının neden olduğunu düşünmüştüm. Öğretmen sınıfa girip yoklama listesini eline aldığında, öğrencilik tarihimde ilk kez diğerleri gibi sınıf listesine kulak kesilmiştim. Bu masallardan gelme güzelliğin adını gelecekteki üniversitemden bile daha çok merak ediyordum. Tanıdık isimler geldi geçti. En son durdu, ilk kez okumanın verdiği aşina olamamanın verdiği hisle durakladı. Ağzından daha önce hiç dikkatle bakmadığı sınıfa bakınarak: "Elif Hunaşamgil?" diye seslendi. Artık isminden emindik, "o" arka taraftan elini kaldırdığında da bilgimiz kesinleşmiş, Elif Hunaşamgil adı beynimize kazınmıştı.
İçimden "Demek peri kızının adı buymuş" diye düşündüm. Fantastik kurgu ağırlıklı oyunlara ağırlık veren biri olarak eski Türk inançlarına atıfta bulunmam kaçınılmazdı. Birden aklıma gelen bu benzetmeyi hemen benimsemiştim. Artık okula gidip gelmem için bir nedenim vardı. Gecelerimi onunla geçiriyordum düşlerimde. O ötelerden gelen peri kızı benim hayallerimin ve düşlerimin yegane kalıcı özelliği olmuştu. Geceleri adını sayıklıyordum. Okulda sürekli onu takip ediyordum. Adetim olmadığı halde günlük tutmaya başlayarak sayfalarca onun duruşunu, hallerini hareketlerini tasvir ediyordum. Onu görmem, yanımdan geçmesi dünyayı gözümde bambaşka bir masal alemi haline büründürüyor bu sevinç hali bana sayfalar dolusu Elif tasviri yazdırıyordu. Bir gün sınıfa gizlice girip sırasından kalemini çalıp o kalemi adeta kutsal bir nazarlık gibi yanımda taşımaya başladıktan sonra ona aşık olduğumu anlamıştım. Yalnız bu cazibe hissiyle beraber kafamda bir merakta büyümeye başlamıştı. Bana çok garip gelen durumlar gözüme çarpmaya başlamıştı. Bunlardan birisi, kalemini alırken sıra civarında hiç saç teline rastlamamış olmamdı. Normalde kafasına dokunduğunda veya kazağının üzerinde muhakkak bir kaç tel olurdu, en sağlam saçlarda bile bu muhtemeldi ama o sanki "hiç yokmuş" gibi saçlarından bir izde yoktu.
Günlerim böyle geçiyordu. Ben böyle yaşarken "o" da ortama uyum sağlamış gibiydi. İnsanlarla sohbet ediyordu ama duruşuyla, bakışlarıyla, konuşmasıyla gizliden gizliye ezen bir kibri vardı. Kimseyi doğrudan aşağılamıyordu ama o cazibesisyle beraber vakur duruşuyla bambaşka bir kişilik sergiliyordu. Daha önce görüp görebileceğim birisi değil. Bizim zamanımıza ait olmadığını sonradan anlayacaktım. Hani liselerde belli kişilerle takılan popüler kızlar olur ya. Bu öyle değildi. Biz ergenlerin av alanı partilerimize hiç gelmemişti. Kızların, kız kıza düzenlediği pijama partilerinde dahi boy göstermişliği yoktu. Sanki evle, okul arasında gidip gelen bir hayaletti. Zaten kızın görebildiğimiz kadarıyla özel hayatıda yoktu. Sonuçta küçük bir şehirde yaşıyorduk ve onu ne kitap kafelerde nede eşraf çocuklarının modifiyeli arabalarının içinde görememiştik. Yalnız okuldaki kayıt defterlerinden oturduğu yere bulabilmiştik.
Şehrin çıkışında, ana yoldan sapıldığında büyük bir korunun tam ortasında bulunan eski Hunaşamzade'ler konağında kalıyordu. Bu bilgiyi keşfetmeden önce soyadıyla konak arasında bir bağlantı kurmuştum ama en fazla benzerliktir diye düşünüyordum. Çünkü dedemden ve eskilerden işittiğime göre Hunaşamzadeler, Osmanlı döneminde balkanlarda hemen her bölgede görülen derebeyi ailelerinden biriydi. Doksanüç Harbi zamanında şehrimize gelerek adeta üç katlı geniş bir şato-kule benzeri kasvetli bir yapıyı andıran bu konağı yaptırmışlardı. Aileyi eskiden beridir görüp bilen yoktu. Konakta yaşayanda yoktu. Ama ailenin sonradan buraya geri dönmüş olabileceğini düşünmüştük, çünkü gece vakti o korkulu yere, küçüklüğümüzde hayalet cin öykülerinin etrafında yaşandığı o kasvetli, ürpertici yapının yakınlarına gidip bahçesine girdiğimizde, elimizdeki biralar henüz ilk şişesindeyken bile solukta olsa bazı odalardan ışık geldiğini görmüştük. Bizim tahminimize göre şehirde yaşayan Hunaşamgil'ler, kızlarının şehirde yaşadığı sosyete rezaleti bir talihsizlikten ötürü unutulana kadar eğitimini bu sınır şehrinde tamamlamasını istemişlerdi. Çünkü bilirsiniz genelde böyledir, eşraf kızı veya eşraf çocuğu bir kabahat işeldiğinde hele rezalet boyutundaysa tıpkı eskiden isyan eden Bizans prensleri, prensesleri, asilzadeleri, gibi yada Osmanlı döneminin asi şehzadeleri gibi, ailenin köklerinin bulunduğu küçük şehre sürgüne yollanırlar. Bu eşraftada normal ailelerde de böyledir. Hepimiz zamanında Bursa'ya halasının yanına gönderilen kız, Zonguldak'a amcasının yanına gönderilen erkek görmüşüzdür.
Ben bu varsayımdan yola çıkarak google'da ufak bir araştırma yaptım ama Elif Hunaşamgil adına bir kayıt bulamadım. Bir tek şehrin kütüphanesinde yerel ailelerle ilgili kayıtlarda, Hunaşamzadeler'den Elif hanım isimli birisine denk geldim. 1901 yılında, genç yaşta bir hastalıktan vefat etmiş. Olsa olsa büyük halasıdır diye düşünmüştüm ama sonradan yaşadıklarım bana o Elif'in benim sınıfımda gördüğüm Elif olduğunu gösterecekti. Bu araştırmam birazda sevdiğim kızı merak etme düşüncesiydi. Bu yüzden ona ve ailesine dair ne varsa didikliyordum ama bulabildiğim Osmanlı dönemine ait çok dar şeylerdi. Ansiklopedik bilgiydi kıza yaklaşmamı sağlayamazdı. Zaten aileside kız gibi ketum olmalıydı ki hiç bir fotoğraflarına rastlamamıştım. Sonradan "onların" ne olduğunu öğrenecek ve resimlerde suretlerinin görülemeyeceğini öğrenecektim.
"O"na gelince, çok ilginç bir yaşayış tarzı geliştirmiş ve bizde buna uyum sağlamıştık. Belli bir beğeni ölçütü yoktu. Gerçek yüzünü gösterdiğini, sosyete günlerine geri döndüğünü anladık. Sonuçta Osmanlı'dan kalma bu eski aileler artık bugün sosyete olmuştu bu kızcağız mı kurtaracaktı kendini. Çok sık sevgili değiştiriyordu ama vakarından bir şey kaybetmiyordu. Normalde böyle takılanlar için hoş şeyler söylenilmez, hoş gözle bakılmaz ama onun cazibesinden biz tek başımıza kaldığımızda onun hayali karşısında bile utanıp sıkıldığımızdan bunu diyemiyorduk. O da zaten bu karakterde biri değildi. Asil bir yapısı vardı ve kendini gönlünü eğlendirse de genelde ilk terkedilen bu kız oluyordu. Bu çok garip gelen bir durumdu ama o zamanlar takmıyorduk fazla. Bu kızla çıkmaya başlayan birisi mutlu oluyordu ama sonra gün geçtikçe çöküyor, sanki mutlululuğu çekiliyor ve kızı kendiliklerinden bırakıp bir daha yanına yaklaşamıyorlardı. Kızda bunlara bir daha ilgi göstermiyordu. Beğeni anlayaşının bir ölçütü yoktu. İç görünüşe önem veren kızlardan olduğunu bu nedenle bizim gibi yüzüne bakılmazlardan bile birileriyle çıktığı için şansımız olabileceğini düşünüyorduk. Hangimiz lisede hoş bir anı bırakmayı istemeyiz ki?
Bizler bu hayalle her gün romantik sözler, şiirler ve çıkma sırasında yapabileceklerimizi planlayarak gezerken içimizde bizim aksimize hareket eden tek çocuk, sıra arkadaşım Celal'di. Koca sınıfta hatta okulda, en haset kızlar bile cazibesi konusunda ikna olmuşken onun Elif'e hiç bakmadığını hatta o varken ona sanki korkuyormuş gibi baktığını görüyordum. Utangaçlık diyordum en başta ama bu bir kıza açılırken yaşanılan o mahçup utanma hali değildi. Bildiğimiz ölüm korkusunun yüze yansımış haliydi. Bir gün sokakta yine elde bira takılırken bu konuyu Celal'e de açtım. Celal ilkin konuşmadı ama ben zorladıkça dalga geçeceğimi söyleyerek söylemedi. Çok bastırınca bana Elif'i garip bulup bulmadığımı sordu. Bende bazı tuhaflıklar gördüğümü ama o korkusuyla alakası olamayacağını anlattım. Biraz zorlamadan sonra, bana kızla ilgili gariplikleri saymaya başladı. Okula geldiğinden beridir okul civarında görülen bulutlar, saçlarının dökülmemesi, garip davranışlar ve cazibe halinden bahsetti. Onunla bir şekilde çıkan her erkeğin sonunda ayrıldığını ama mutsuz ve yaşama sevinci olmadan tıpkı bir zombi gibi yaşamlarını sürdürdüklerini anlattı. Son olarak defalarca yemin ederek gördüğü bir şeyi söyledi. Ayan beyan kızın aynada yansıması olmadığını farketmişti! Buna ilkin bende inanmadım ama öyle yeminler ediyor, o hali öyle bir anlatıyordu ki! İnsan olmadığı konusunda o an için neredeyse ikna olabilirdim. Ona bu kızın insan değilse ne olabileceğini sordum. Henüz araştırdığını ama bir şey bulamadığını anlattı. Kızın cazibesinden kendini koruyabilmesi zaten bana o an için gözüme çarpan garip gelen bir şeydi. Ona kızın cazibesinden nasıl etkilenmediğini sordum. Boynunda asılı bir diş parçasını gösterdi. "Babaannem'e anlattığımda, beni koruması için bunu boynuma taktı. Kurt dişidir." dedi. Bu zamanda böyle nazarlık taşıması başta bana gülünç gelmedi değil. Gerçi Celal'leri tanıyordum. Ailesi Tatar kökenliydi ve hala o eski geleneklerini ve batıl inanışlarını taşımaya devam ediyordu. Onun gözünde Elif'in doğaüstü bir varlık olarak görünmesi ve ondan korkması doğaldı.
Bu detaya o an için fazla takılmadım.
Sonra bir gün Celal'in ölüm haberini aldım. Sokak ortasında cesedini bulmuşlardı. Polis kan kaybettiğini ama burada olmadığını başka bir yerde kan kaybından öldükten sonra buraya bırakılabileceğini söyledi. Birde ilginç bir ipucunu değerlendirmeye almışlardı. Parmaklarıyla asfalt zemine kanla Res...Bat....İt...Tar...i...Os..ağ..ki...ap yazmıştı. Talihsiz bir kaza ve şehir eşkiyalarının barbarlığı olarak değerlendirip olayı unuttuk
Elif'in mutluluğunu hayatını sömrümediği kimse kalmayacağı anlaşılınca son kurbanı olarak ben kalmıştım. Bana ilgi gösteriyor, benimle konuşuyordu. Ondan hoşlanmadan da öte aşık olduğum için bu halleri beni sevinçten neredeyse öldürebilecek bir hale sokuyordu. Onunla çıkmaya başladığımda dünyalar benim olmuştu. Öyle hoş sohbet, öyle anlayışlı biriydi ki nasıl olurda insanların onu sonradan terk eder anlayamıyordum. Yalnız bu takılmalarım sırasında Celal'i mi hatırladım nedir bazı gariplikleri daha yakından tanıma fırsatım olmuştu. Elif'in aynalarla hiç arası yoktu. Makyaj tazelediğini de görmemiştim, sanki yüzü hep aynı gibiydi. Konuşması yaşça büyük ve olgun görünüyordu. El ele dolaştığımda ellerinin hava sıcakken bile çok soğuk olduğunu hisseddiyordum. Vücudundan yayılan bir soğukluk vardı sanki, onun yanındayken ölümüne üşüyor gibiydim. Özellikle bakışlarında bir tuhaflık vardı. İnsana baktığı zaman sanki insana değilde insanın içine ruhunun derinliklerine bakıyor gibiydi.
Maalesef yaşadığım tek tuhaflık bu değildi.
Geceleri korkunç kabuslar görüyordum. Her gece üstüme karabasanlar çöküyor, karanlık, umudu yok edici bir can sıkıntısı ve kasvet hem düşlerimi hem beni boğuyordu. Artık geceleri benim için bir işkence zamanına dönüşmüştü. Hayatımın aşkını bulduğum halde sabahları tüm benliğimi saran bir depresyon hissiyle uyanıyordum. Yürüyordum, yaşıyordum ama hayattan bir tat alamıyordum. Sanki her şey bana sıkıcı geliyordu. Aşık olduğum kızdan, hayallerimin peri kızından bile soğumuştum. Yaşadıklarımın diğerlerine benzemesi ve Celal'in uyarıları aklıma gelmeye başlamıştı. Son olarak Celal'in bile keşfedemediği ve belki keşfetse son anda hayatını ve bizleri kurtarabileceği bir başka garip detay yakalamıştım. Bu can sıkıntısı haliyle aynaya bakmaya bile dayanamıyordum. Bir gün yüzümü yıkarken gördüğüm bir şey dikkatimi çekmişti. Boynumda iki adet ufak sivri sinek ısırığına benzeyen ama aralıkları düzgün iki yara izi vardı. Bu ayrıntıyı o gün fark ettiğimde böcek ısırığı diyerek boşvermiştim. Ama benim için asıl korku hissi okula gittiğimde başlamıştı. Elif'in bir ara çıktığı benim gibi yaşama isteği tükenmiş insanların boyunlarında bu izlerden vardı ve hiç kimse buna dikkat etmiyordu. Detayları mühendislere bırakmış yirmi birinci yüzyıl insanlarına, eski ve karanlık çağlardan "Şeytan ayrıntıda saklıdır" dercesine yapılmış bir uyarıydı sanki.
Bundan sonra Celal'in ölümü ve diğerleri üzerine, kendim üzerine ciddi endişeler duymaya başladım. Bana saçma geliyordu bu gariplikler, tuhaflıklar bunu ÖSS stresinin getirdiği ruh haline bağlıyordum. Ama yine de bu kadar tesadüfün üst üste gelmesi ve sevgilisi olmama rağmen Elif'in esrarengiz davranışlarını çözememem beni durumu araştırmaya sevk etmişti. İlk araştırmaya belki de bana bir mesaj bırakmaya çalışan, olayları ilk fark eden Celal'den başladım. Res...Bat....İt...Tar...i...Os..ağ..ki...ap yazısının sırrını düşünüyordum. Bunun dışında yara izleri ve kabuslarla ilgili bir açıklama da bulurum diye daha önce de gittiğim il halk kütüphanesine gittim. Buraya gitmemde bir sebep daha vardı. Celal gazetelerden okuduğum ve duyduğum kadarıyla akşama doğru, kütüphanelerin kapanmasına üç saat kala kütüphaneye gideceğini söylemişti evdekilere. Bir ipucu bulurum diye ilk oraya gittim.
Kütüphanenin veritabanı sayfasında bir tarama yapmak üzere bilgisayar odasına gireceğim sırada, girişte bulunan "Teslim Edilen Kitaplar" odası gözüme çarptı. Burada kitapların arkasında onu teslim alanların isimleri ve tarihleri genelde yazılı olurdu. Biraz uzun sürsede burdan bir şeyler bulabileceğimi tahmine diyordum. Odaya girip kapıyı örttükten bilgisayardaki kayıt defterlerini karıştırmaya başladım. Celal'in öldüğü ayın kayıtlarını bulup tüm dikkatimle incelediğim sırada Celal'in ölümünden bir hafta önceki tarihte, onun adına alınmış iki kitabın kaydını buldum. Bunları gördüğümde aradığım ipucunu bulduğumu anladım. Doktor Resuhi Bey adıyla birinin yazdığı "Batıl İtikatlar" (Batıl İnançlar) adlı kitabı ve "Tarih-i Osmanağazade" adlı iki kitaptı. Bunların raf sıralamasını öğrendikten sonra mükemmel bir zamanlamayla görevliden önce odadan çıkarak kitapları aramaya koyuldum.
Devam Edecek
Mehmet Berk Yaltırık
10 Mayıs 2010 – Edirne