Ahh, ahh! Ne denilebilir ki?..
Daha yeni bitirmenin verdiği hüzünle; nasıl bir inceleme kaydedilebilir ki bu esere...
Her zaman diyoruz 'eğitim sistemimiz çok kötü, kök yok, bu yok, șu yok!' peki ya hiç soruyor muyuz kendimize: "Eğitim sistemi iyi olan ülkelerdeki çocukların ruh halleri nasıl? Onların ailevi ilișkileri, manevi dünyaları nasıl? Onlar yașamaya bizler gibi yelteniyorlar mı? Onlar bizler gibi yașamın zerreciklerini, birer birer içlerine çekebiliyorlar mı? Ne gibi bir denetim altındalar?" Tüm bu ardı gelmez sorulara, yalnızca eğitim sistemi iyi olan ülkelerden değil, kendi ülkemizden yola çıkarak da cevap verebiliriz.
Tıp Fakültesi, Uçak Mühendisliği, Șu, bu yönetimi, falan filan sektörü... Öğrenci hayatı ne için soluyor? Kim bilir lise yıllarında hayatı anlamlandırmak adına ne gibi faaliyetlerde bulunmaya çalıșıyor; mutluluk sahilinde gezinmek adına, belki de gizlice ne gibi uğrașlarda bulunmaya çalıșıyor?... Peki bunlar seyir alırken, aileler ne alemde? Onların yanında, biricik evlatlarının yanlarında olmak yerine, neler yapıyorlar? Belki bedenen yandalar, ama ruhen... Soruyorum ruhen?
Inanın Tıp okumak ya da türevlerinde iș bulmak o kadar iyi ki! O kadar mühim ișler ki... Mükemmel olduğuna tek kelime, Yarabbi.. Ama herkesin bir isteği var. (Eleștirimi okurken lütfen bașta kitaptan yola çıkarak daha sonra biraz olsun gerçek hayatla ilișkilendirmeye çalıștığımı anlayın. Herkesin isteği olduğu kadar, saçma sapan isteği olanlar da var... ). Herkesin isteklerine ayak direyen caniler de var. Canilerin vurdumduymazlığı ile olușan nefret var! Kırım var! Dert var! Tasa var! Kim bilir, belki de ucunda ÖLÜM VAR!