İlaç olur sandım zamanı;
Sonbaharda yaprakların ayrılışına,
Kışın buz tutan parmaklara,
Dumanı tütmeyen ocaklara.
Sonunda ise
Beklentiler ve hiçlik başbaşa..
Zaman kurulu bir oyuncaktı sanki.
Oysa neler yüklendi bu vagonlara.
Her birinin ayrı dünyalar olduğunu düşünürken,
Onu çocuklar selamlıyordu yeşiller arasından.
Bir kum saatinde sevimli kılınmış taneler ardından akıyor zaman,
Deniz kızının ışıldayan saçları gibi.
Ve insan kuma ya da denize aldanıyor…