Riyazet’in tanımı genel olarak; Dünya işlerinden el etek çekmek anlamına gelir. (Nefsi kırma)
Tasavvufda; Allah Yolcusu’nun (salikin) dünyasal ve bedensel ilgilerini azaltarak, bütün iradesiyle kalbini ve ahlakını güzelleştirme eylemlerine yönelmesi anlamını taşır.
Tasavvufta “Bir gönülde iki sevgiliye yer olmaz” ilkesinden yola çıkılarak Salikin, Tanrı dışındaki bütün varlıklardan ilgisini kesmesi ve iradesini, kendisinde Tanrı bilgisini geliştirecek eylemlere vermesi öngörülmüş, bu yolda gösterilecek bütün yoğun çabaya riyazet ya da mücahede denilmiştir.
Riyazetin başlangıcı zühd’dür. Çünkü salikin güzel işler yaparak nefsini eğitebilmesi, öncelikle geçici olan duygusal ve bedensel isteklerden uzak durmaya bağlıdır. Riyazet zühd’den daha ileri bir makam olmakla birlikte, zühd riyazet’in hazırlayıcısı ve dayanağıdır. Zahit olmayan riyazete koyulamaz, riyazet yapmayan da sufi olamaz.