Bizim SES KOCAELİ’nin ofisi, Kocaeli Devlet Hastanesi’nin hemen alt tarafında, Cedit Mahallesi Muzaffer Fidan Sokak’ta. Özellikle hafta içi günlerde çok ciddi otopark sorunu yaşanıyor.
Dün sabah, bizim ofisin hemen yanındaki ticari işletmenin önüne, bu dükkana insan girişini engelleyecek şekilde park etmiş bir özel otomobil vardı. Bu araç yüzünden kendi dükkanına güç bela girebilen dükkan sahibi, (155) Polis telefonunu aradı. Adres verdi, kaldırımı da kapatacak şekilde park etmiş haldeki aracın plakasını verip, şikayetçi oldu.
Ben ki, bu kentte yıllardır trafik düzeninden sorumlu tuttuğum ve pek işe yaramadıklarına inandığım trafik ekipleri hakkında yazmadık yazı bırakmamış adamım. Yanımdan polisi arayıp, dükkanının kapısının önünü ve kaldırımı kapatan aracı şikayet eden komşuma döndüm, “Boşuna arıyorsun. Bu şehirde kaldırımdaki araç şikayeti için polis gelir mi?” diye takıldım.
10 dakika sonra mahcup oldum. Resmi kıyafetli, motosikletle bir polis memuru 10 dakika içinde geldi. Nasıl bir düzen varsa, bu memlekette polis artık herkese anında ulaşabiliyor. Araç plakasından aracın sahibinin telefonuna ulaştılar. Polis memuru araç sahibini aradı, hatalı park ettiğini belirterek, “Aracınızı buradan çekmezseniz, çekici ile aldıracağım” dedi. Beş dakika içinde araç sahibi geldi, hatasını kabul edip özür dileyerek arabasını çekti.
Dükkanının kapısının önü açılan komşum, çok kısa süre içinde bu sıkıntıdan kurtulduğu için memnundu. Sorunu halleden genç polisi gazetenin önündeki hasır koltuklarda oturmaya davet etti, buz gibi bir ayran ikram etti.
……………………………
Bu şehirdeki trafik keşmekeşi hakkında en çok yazı yazmış, bu şehirdeki trafik polislerini en çok eleştirmiş kişi olan benim karşımda, şehir içi trafiğinde aktif görev yapan bir polis memuru. Düşünsenize benim için ne kadar büyük bir malzeme.
Genç polisle, bir süre sohbet ettik. Aslen Giresunluymuş. 30 yaşından ufak. 4 yıllık otelcilik okumuş, turistik otellerde çalışmış, sonra ailesinin de baskısıyla polis sınavına girmiş, kazanmış. Henüz 3 yıllık polis memuru. İlk görev yeri olarak Kocaeli’ye atanmış.
Bir efendi, bir beyefendi, bir aklı başında çocuk anlatamam size. Son aylarda Siber Suçlar Şubesi, Güvenlik Şubesi, KOM falan Emniyet’in bütün birimlerini tanıma fırsatı bulmuştum. Allaha şükür bir narkotikle (Tahir Reis bu konuda henüz suçlayacak bir malzeme bulamamış olsa gerek) işim olmadı, bir de trafikçilerle hiç muhatap olmamıştım.
Bizim genç polis, dükkanının önündeki arabadan kurtardığı esnaf komşumun ikram ettiği buz gibi ayranı, ben bizim Nazo’nun yaptığı köpüklü kahveyi içerken muhabbet ettik. Genç Polis’e, “Siz ne biçim polissiniz. Bu İzmit’in trafikteki hali nedir böyle. Bu nasıl işkence. Siz neden görevinizi doğru dürüst yapmıyorsunuz?” diye çıkıştım. Motosikletli genç polisin son günlerdeki görev alanı, Devlet hastanesi, Santral Sapağı, İnönü Caddesi çevresiymiş.
Biz polis memuru ile sohbet ederken, zaten büyük trafik sorunu olan bizim sokakta “Park Yapılmaz” tabelasının hemen altına yeni araçlar geliyor, sahipleri park etmeye çalışıyorlar. Resmi giysili genç polis ayağa kalkıp kendisini gösteriyor, daracık sokakta park etmek isteyen sürücüye, “Park yasaktır” tabelasını gösteriyor. Sürücü mecbur çekip gidiyor.
“Abi” dedi genç polis (Adını yazmıyorum. Neden İsmet Çiğit’le konuştun diye çocuğun başına dert açabilirler.),
“Görüyorsun vatandaşın halini. Kimse kural tanımıyor. Park yapılmaz tabelasının altına adam göz göre göre arabasını bırakmaya kalkıyor. Her tabelanın altına bir polis dikseniz, yine başa çıkamazsınız.” Dertliydi genç polis. Benim gazeteci olduğumu da bilmiyor. Hele hele bu kentte trafikle en çok uğraşan gazeteci olduğumu hiç bilmiyor.
“D-100’e ağır vasıta girişi yasak. Tır’ların Uzunçiftlik- Körfez arasında TEM’i kullanması gerekiyor ama, bütün TIR’lar buradan geçiyor. Neden müdahale etmiyorsunuz?” diye sordum. “Abi, her gün yüzlerce TIR’a ceza yazıyoruz. Ama pek çoğunun D-100’den geçiş izni var. Yazdığımız ceza şoföre giderse bizim de içimiz acıyor. Aracın sahibi şirkete gitse, parayı ödüyorlar, umurlarında olmuyor” dedi.
İzmit içindeki caddeleri yolları ben mi kazdım diye sordu. Kadıköy Mahallesi’ne o biçimsiz otopark binasını nasıl yaptılar diye sordu. Devlet Hastanesi bahçesine neden birkaç katlı büyük otopark yapılmadı da buralar böyle arabalarla dolu. Bu benim suçum mu diye sordu.
Bu kentte trafik kurallarını ihlal ettiği için ceza uygulamak istediği insanların büyük bölümünden duyduğu ilk sözün “Sen benim kim olduğumu biliyor musun?” olduğunu anlattı. Santral kavşağında görev yaptığı için, bu kavşakta bayırdan yasak olmasına rağmen sürekli inen damperli kamyonları anlattı, “Bu rampaya bu kamyonların girememesi için bir düzenek yapılabileceğini anlattı. “Sıkışık bölgelerde trafik düzeni sağlamak için bazen şerit çekiyor, yolun üzerine dubalar koyuyoruz. Adam geliyor, şeridi kopartıyor, dubayı arabası ile ezip geçiyor. Bu kentteki insanlar biraz tuhaf. Polislere sert çıkmayı, polislere tavır koymayı kendilerinde hak görüyorlar. Biz bize verilen eğitimin ve telkinlerin gereğini uyguluyor, herkese karşı saygılı davranıyor, büyük özveriyle çalışıyoruz. Ama sadece bizim çabamız yetmiyor. Biraz insanların şehre ve birbirine saygılı olması gerekiyor. Bence sorunun temeli burada yatıyor” dedi.
Genç polisle muhabbet çok hoşuma gitti. Çocuğa şöyle dedim:
“-Bak kardeşim. Bu şehirde iki çeşit insan var. Birinci tipteki insanlar, AKP’ye adeta tapan, AKP’ye çok sıkı bağlanmış insanlar. Onlar, kendilerini devlet sanıyorlar. Ben iktidarım diye ortalıkta dolaşıyorlar. Seni de üniforma ile görünce, bu adam devletin adamı. O halde bana hizmet edecek gözüyle bakıyorlar. Bir de ikinci çeşit insan var bu şehirde. Nedense AKP’den nefret ediyorlar. AKP’nin her yaptığına karşı çıkıyor, kendilerine hakaret kabul ediyorlar. O insanlar da seni devletin üniforması ile görünce, bu nasıl olsa AKP’nin adamı. Benim düşmanım gözüyle bakıyorlar. Yani sen, bu şehirde kimseye yaranamazsın. Kimseye hoş görünemezsin”
“Abi ne güzel anlattın, ne güzel özetledin durumumuzu” dedi genç polis. O’nun gazete binasının önünde oturduğu 10-15 dakikalık süre içinde bizim dar sokakta trafiği engelleyecek şekilde park yapmaya hazırlanan sürücülerin hiç biri amacına ulaşamadı.
Ayranını içti, motosikletine atlayıp gitti genç trafik polisi kardeşim. Ben aklımdan, “Helal olsun. Bütün polisler böyle insanlarsa, elbet bir şekilde bir gün bu işler de düzelir” diye düşündüm. Ama polis motosikleti sokaktan çıkar çıkmaz, bütün “Park yapılmaz” tabelalarının altı bile çarpık çurpuk, sokaktaki trafiği etkileyecek şekilde park etmiş arabalarla hemen doluverdi.
Yani bütün bu yazının özeti şudur: Bu kentteki hepimizi çok rahatsız eden trafik işkencesinden sokakta karda kışta, kızgın güneş altında aralıksız 24 saat görev yapan, her gün yüzlerce kişin ağız kokusunu çeken polisleri sorumlu tutmayın. Doğru dürüst trafik düzeni kuramayan, bu kentin ihtiyacı olan otoparkları yapmayan, hiçbir planlama yapmadan kentin bütün caddelerini aynı anda kazıp yolları kapatan kent yöneticilerine içinizden sövebilirsiniz.
Bu kentte polis ne yapsın? Kentin ahlakı, dengesi bozulmuş, kent insanının psikolojisi bozulmuş… Buna rağmen devletine bağlı, milletine saygılı, eğitimli polisler olabildiğince görevlerini yapmaya çalışıyorlar.