Prof. Dr. Nurselen Toygar, bir konuşmasında: “Hayal gücüyle, beyni çalıştırmaya sevk edebiliriz. Bir amaç ve hedefimiz varsa, beynimizde bu amaç ve hedefe adım adım ulaşma yollarını hayal ederek ve daima pozitif düşünerek ulaşabiliriz.” diyor.[COLOR=white]Bu metni okuduğumda, düşüncelerimi açıkça söylemek gerekirse, “al bakalım” dedim, anlamsız boş bir laf daha! Sebebi de şuydu: İnsanların hayal ettiği hangi şey gerçekleşiyor ki? Hayal edilen, elde edilemeyince – çoğu kez böyle oluyor- bunun iç açıcı bir şey olduğunu söylemek mümkün mü? Sonrasında işler daha da zorlaşmayacak mı? Ama iş burada bitmiyor işte.[/COLOR][COLOR=white]Bu tür bir düşünce yapısı, beni yine de başka türlü arayışlara itekledi diyebilirim. Fark ettiğim önemli bir ayrıntı şu: Normalin dışında beynin daralıp sıkıştığı, insanı sinir edecek boyutlara vardığı ya da işin içinden çıkamadığı durumlarda kendine sanal bir neşe ortamı yaratıp içine düştüğü bu sıkıntılı hali hissetmek istememesi. Ve bunu dışarıya yansıtmaması. Çevrenize dikkâtle bir bakın, bu şekilde davrananları rahatlıkla fark edebilirsiniz. İşin ilginç olan yanı ise beynin bu işlemi bizim pek fark edemeyeceğimiz bir şekilde yapması.[/COLOR]Anlaşılan şu ki beyin, üzerine düşen görevi insanın içini ürperten bir düzenlilik ve disiplinle yerine getiriyor ve kendini korumayı gayet iyi biliyor.A.f.yüksel..