Bu günahın nerede başladığı bilinmez. Cevabı yoktur. Sebebi ise yapanlar tarafından her hareketin anlamlı olmasıdır. Günah sadece karşılığında acı çeken için geçerlidir ve bu sebeple nerede başladığı bilinmez. Tek bir soru olabilir: Neden ben? Buna cevap bulanlar değişimin bizzat ispatı, evrimin bizzat örneğidir. Cevap veremeyenler ise diri şekilde hayata gömülürler. Üzerine dökülen toprak değil havadır. İnsan denilen bu canlılar hava ile yaşadıkları yanılgısını ölene kadar sürdürürler. Oysa hava cevabın üstündeki örtüdür. Cevabın kendisi ise ölümün esas olduğudur. Yaşamın hiçbir anı bir anlam taşımaz. Sadece derece kıymetli süreçleri vardır ve bu ölüme yaklaşma nispetinde artar. Hava ile olan ilişki bittiği anda cevap bulunur. Cevap ölümdür. Bu cevabı bulanlar kendilerini öldürürler, bulmayanlar ise hava tarafından öldürülür.
Cevap aramak ya da cevaba ulaşmak sadece yaşam süresini değiştirir. Bunun dışında insana kattığı hiçbir yenilik yoktur. Ancak cevapların bulunma sayısı artıkça insan evrilir, değişir ve sadece kendisine dönüşür.
Tarihin henüz tozu yeni sayfalarından birisi. 5 mart. Elinde cevaplar yok. Tek tutunduğu ise sorular. Neden sorusunun cevabını bulmadan adım atıyor zamanda. Farkında olmadığı ise zamanda ilerleme olmadığıdır. Değişmediği sürece aynı yerde kalacak ve bu zamanla birlikte bir rutine dönüşecek.
Tüm dinlerden uzak bir anlamda insanın doğaya düştüğü an soru sormayı bırakmasıdır. Soru eksikliklerin sorusudur ve ne zamanki ilk insan bunların eksikliğinden rahatsız olmamış, soru sormayı bırakmış ve sadece cevabın kendisine odaklanmışsa işte orada insan doğmuştur. Günah bizim çözemediğimiz, sorular bizim soramadığımızdır. Cevap bulunanlar ise zaten sorular değildir. Neden ben? sorusunun cevabı şudur: Benim olup olmamam önemli değil.
Kendisinin önemsizliğine inanan insan, evrimin başlangıcıdır. Bu bilindik anlamıyla soru sormayı bırakan insan kaşif olmuştur. İşte bu sebeple tekerlek bir sorunun değil, ilerlemenin cevabıdır. Tekerleği bulmak bir şeyin dönebilme imkanı üzerine sorulan bir soru ile değil, her şeyin dönebileceği cevabı ilgili ilgilidir. Her cevabın bir mastarı vardır. Bu anlamda dönen her şey özünde dönmek veya dönüşmek potansiyeline sahiptir. Bu durum, yani dönmek ve dönüşmek durumu, mevcut olanın dışına çıkmak yani aktif hale gelmektir. Bu evrimdir. Her evrimsel hareket ölüme yaklaşmak ve neden sorusundan uzaklaşmaktır. Dönüşün değeri artıkça dönüşümün değeri artar ve sonuş kaçınılmaz olarak ölümdür. Bunu ıskalamak şans değil şanssızlıktır. Alınan hiçbir önlem insanın kendisini bilerek öldürmesine engel olamaz. Tarih kendini ilk öldüren insan ile başlar, yazıyı bulur ve tarihe sadece cevapları bırakır. Bize cevapları bırakan bu kişiler kaşiflerdir ve kendilerini öldürenlerdir. Bu tarihi okuyanlar ve nasıl, neden sorusunu sormaya devam edenler ise ölümünü bekleyenlerdir.
Uzun bir gece ve saat henüz gece üç. Dışarıda hafif bir esinti ve tarih ölmemiş olanlar için henüz martın yedisi. Kibrit kutusu üzerinde yazılan ortalama 40 çöp gibi ortalama bir çöp halinde. Önünde duran çay biraz sonra Ortaköy yolu boyunca vücudunda dolanacak. Kafasında bulunan tek kelime neden. Kaşifleri henüz anlamamış ve hava çekerek ölümü bekleyenlerden birisi. Benim olup olmamam önemli değil demesine henüz sayılamayacak kadar çok saniye var. Bu sebeple her soruda bir anlam, her günahta bir neden arıyor. Bunların hiçbirisinin sonuca ulaşmaması soruların yanlışlığı ile değil, sorular ile sonuca ulaşılamasından. Cevap üzerinden harekete geçmek, dönmek ve dönüşmek için henüz sadece ortalama bir çöp.
Montunun cebinde ise sokağa atmadığı diğer çöpler var. Neden sokağa atayım ki? şeklindeki kendince anlamlı önermesinin ise anlamsız olduğunun dahi farkında değil. Her neden sorusunun kendini kirlettiğini anlamak için henüz yeterince dönüşmemiş durumda.
Ölümü beklemek sadece bir bekleyiştir. Asla bir eylem olarak ele alınamaz. Bunun sebebi beklenen her şeyin bir soruyla olan organik bağında gizlidir. Bu soru da neden kelimesi ile. Bu sebeple sadece beklenenin gerçekleşmemesi, nedeni insanın kendi bekleyişinde yani ilerlememesinde ve dönüşememesinde gizlidir.
Dönüştüğünü dile getirmek ile dönüşmek arasındaki fark şu şekilde anlatılabilir: Dönüşmek trenin rayından çıkmasıdır, dönüştüğünü söylemek ise trenin ilerlediğine duyulan inanç. Bir trenin rayından çıkması beraberinde ölüm getirsin ya da getirmesin fiziksel olarak bozulmalar oluşturur. Bozulan her şey ancak bir darbeyle ya da yenisi ile kullanılabilir hale gelir. İnsan da bu sebeple bozuldukça daha çok kullanılabilir ve tüketilebilir olandır. Örnek mi? Tarihe cevabı bırakanların hepsi tüketilir. İsimleri tüketilir, sözleri fikirleri tüketilir. Oysa kendi ölümünü hava alarak bekleyenler ise ,ki bunlar trenin ilerlemesini yanlış idrak edenlerdir, tüketilmeye dahi gerek duyulmayanlardır. Hep aynıdırlar ve sadece benzer güzargahları kullanma yeteneğine sahiptirler. Bu potansiyel ile ilgilidir. Sadece belirli bir potansiyele sahip olmak, sınırlı olmak ve sınırlandırılmış olmaktan farksızdır da. İstenildiği kadar kabul edilmesin bu gerçek olandır. Aktif halde bulunmak, yani eylemde bulunmak yani tüketilebilir olmak, potansiyelin tamamen dışında kalır. Bir sınır konmaz, bir hedef konmaz. Hedef konulan her yaşam kendini sınırlamış yaşamdır.
Ne kendine ait sırlardan ne de varsa sınırlardan haberdar. Kim olduğuna ait sorular yeniden meydana çıkmış durumda. Bu kendisini (tahminen) 8. sorgulayışı ve 7 kez soru sormayı bırakmıştı. Demekki her seferinde sorular cevaplardan bir fazla. Ölüm anına kadar. Ölüm onun için +1 verecek ve o an tüketilmeye başladığını anlayacak. Ancak halen ne olduğunu ve nelerin olması gerektiğini bile idrak edemiyor. Zavallı.