Artık biraz normalleşelim değil mi?
Bu Pazar günü yine sizlere rakılı bir yazı yazayım da, bana saldırıp hakaretler yağdırmak için pusuda bekleyen AKP’li trollere biraz malzeme vereyim. Ama bu seferki rakı yazısı, “Lüferli rakı” değil, biraz farklı olacak.
Malum, çok gergin, çok büyük haksızlığa uğramış ama çaresiz kalmış insanların ezikliği içinde bir hafta geçirdik. Geçen hafta perşembe gecesi, evlerimizi sabaha karşı polis bastı. Benim oğlumun da aralarında bulunduğu bir grup arkadaşım gözaltına alındı.
Cuma günü daha stresli geçti. Bir gece nezarette kalan oğlum ve arkadaşlarım mahkemeye çıkartıldı. Şükürler olsun Seda ile Can ve Faruk serbest kaldı da, Güngör ortada hiç suç yok, delil yokken tutuklandı. Cuma günü öğleden sonra ruh halim çok kötüydü. Eğer şekerim, tansiyonum ölçülse, her halde ölmüş bir insanın değerleri çıkardı.
Gazetede bu halimi gören arkadaşlar cumartesi için program yaptılar, Tuğrul ile Sedat, “Abi gel bir yerde kafa dağıtalım. Sen iyi gözükmüyorsun” dediler. Nasıl olsa mekanlar 19.00’a kadar açık. Vakitlice eve gider, Galatasaray - Kayseri maçına da yetişirim diye düşündüm.
…………………….
İnanın, son 24 saatte yaşadığım olaylar, karşılaştığım haksızlıklar nedeniyle canım sokağa çıkmak, insan içine karışmak istemiyor. Ama iki tek rakıya da çok ihtiyacım var.
Geçit’e götürdüler. Orası çok dost ortamı… Daha kapıdan girişte, Geçit’in en önemli Demirbaş’ı Tayfun’a sataştım:
“-Tayfun” dedim, “Bak, organize suç örgütü üyesi olmaktan evim basıldı. Oğlum gözaltına alındı, benim ifadem alındı. Yani tekin adamlar değiliz. Yemekten sonra hesabı istediğimde akıllı ol. Bize fazla geçirme”
“Ayıp ettin abi” dedi Tayfun.
Hemen mutfağa daldım. Özlemişim Geçit’in mutfağındaki kokuyu. Ama mekanlar sınırlı saatlerde açık. Zaten gelen giden de yok. Muharrem Usta fazla yemek yapmamış.
Yeşil mercimek, nohut, ıspanak falan var hazır yemek…
Önce “Bana kuzu pirzola ile taze sıkılmış portakal suyu” dedim.
Geçit’te pirzolanın kralı var da portakal suyu yokmuş. Mecbur, rakı içeceğiz.
…………………….
Boş mekanda, en dip masaya oturduk. Muharrem Usta, Sezgin Usta, Tayfun da pandemi nedeniyle kapalı oldukları uzun süreden sonra bizimle görüşmekten hayli memnun. Zaten pek iş de yok. Yanımıza geldiler, sohbete başladık.
Şahabettin Bilgisu Caddesi üzerinde bulunan Geçit Restaurant’a pandemi nedeniyle kapalı olduğu dönemde hırsız girmiş, dükkandan çok miktarda rakı çalmıştı. Rakı dediğiniz üzerindeki büyük vergi yükü nedeniyle altın kadar değerli.
10 büyük şişe rakı çalsanız, bir gariban işçinin iki aylık asgari ücreti kadar para kazanırsınız.
Geçit’in sahiplerine, “Ne oldu, sizin dükkana giren hırsızlar yakalandı mı?” diye sordum.
Gecenin bir vakti(genellikle polislerin muhalif gazetecilerin evlerini bastığı saatler) ticari araçlarını lokantanın kapısına dayamış, kapıyı kırarak açmış, içeriden çok miktarda rakı çalmış hırsızları Türk Polisi yakalamış.
Bütün deliller tamam. Zaten sanıklar da inkar edememişler, suçu kabul etmişler.
Ama aynı gecede pek çok kapalı lokantayı soyan hırsızlar, mahkemede tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakılmış. Üstelik, “Neden dükkanınızda alarm sistemi yok? Neden pencerelerinize (mekan yerden 20-25 mt yüksekte) demir parmaklık koymadınız?” diye mekan sahiplerini suçlamışlar.
Düşüne biliyor musunuz benim güzel memleketimi. Aynı gün, hakkında hiçbir somut suç delili olmayan, abuk sabuk ifadelerle sabaha karşı evi basılıp gözaltına alınan arkadaşım tutuklanıyor. Ama sabaha karşı mekanın kapısını kırıp giren, dükkandaki bütün rakı şişelerini çalan hırsızlar tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakılıyorlar.
Ey benim Yüce Rabbim, sen bu adaletsizlere adaletini göster…
Geçit’e biraz kafa dağıtmaya, rahatlamaya gittim. Ama Güngör’ün tutuklandığı, oğlumun direkten döndüğü çok stresli bir günün sonunda, rakı hırsızlarının bile serbest kaldığını öğrenince içtiğim iki tek rakının da bir faydası olmadı.
Tayfun, ilk girişteki şantaj ve tehdidimden etkilenmiş olmalı ki, çok uygun bir hesap çıkarttı, evimize döndük.
Gelecek haftalarda çok keyifli Pazar yazılarında buluşmak umuduyla. Bizi süründürmek isteyenlere inat bu dönemde hayatın tadını çıkartmazsak, bizlere de yazıklar olsun değil mi?