İnsanlardan nefret ettiğini, yanlışlarını, sana hissettirdiklerini açıkça söyleme isteği kime gelmez ki... Ama insan söyleyemiyor işte, her şeyi açıkça dile getiremiyor. Git diyemiyor sıkıldım senden diyemiyor. Karşındaki kişiyi düşünüyor ya da o insanın bunu anlayamayacağını. Karşındaki insanın gurursuzluğunu hatırlıyor. Bir şeyleri söylesen de onun düzelemeyeceği aklına geliyor. İnsan birbirini hep düzeltemez zaten, herkes kendini düzeltmeyi bilmeli. Karşısındaki insana sözcüklerle değil de gözlerle anlatmayı bilmeli. Hislerle anlaşmayı bilmeli insan.
Deniz Feneri Virginia Woolf'un okuduğum ikinci kitabı bundan önce Kendine ait bir odayı okumuştum. Woolf'un farklı bir kalemi, eşsiz cümleleri var. Kendine ait bir dünyası var. İlk okumaya başladığım zaman bir tepetaklak oldum. Okudum başa sardım kitabın ağır olmasından değil kitaba tam olarak konsantre olamadığımdan. Bir karakteri anlatırken, birden diğer karaktere geçmesi, başka olaylara açıklık getirmesi insanın kafasını karıştırıyor. Ama iyi bir konsantre olduğun zaman kitabın içine girdiğin zaman bir daha çıkamaz oluyorsun. Nereden geldim Pencere bölümünden, Fener bölümüne diyorsunuz. Kitap beni çok sardı, sarmaladı. Kitaptan bir gram bile sıkılmadım. Woolf ender bir yazar. Kendine ait bir oda'dan da izler bulabiliyorsunuz bu kitapta. Kadınların evliliklerindeki rollerini ve evlilik haricindeki yaşamlarının olup olmadığını ve feminist sorunlarını dile getirmiş kitapta. Lily(Ramseylerin aile dostu) resim yaparak evlilik harici de kadınların bir yaşamı olduğunu çok güzel bir şekilde gözler önüne sermiş.
Ramsay'ler her yaz adaya giderler. Orada sakin, mutlu bir yaşam sürerler. Ramsay'lere aile dostları da eşlik eder. Ramsay ailesinin sekiz çocuğu vardır. James, Ramsey'lerin küçük oğlu Fenere gitmeyi çok ister fakat hava şartları nedeniyle ya da başka sebepler araya girer ve bir türlü gidemez. Hayalindekine ulaşamaz. Biz de hayaller kurarız geleceğe dair... Ya gerçekleşir ya da gerçekleşirken biz eskisi gibi olamayız. Artık o duyguyu yitirmişizdir. İlk defa gitmediğimiz bir yolda yürürüz, ilk defa farklı bir yemeği tadarız, İlk okula başladığımız o heyecan, ilk dinlediğimiz bir şarkı.. ikinci defa o eylemi gerçekleştirdiğimiz zaman ilk günkü gibi hissedemeyiz. Bize o tadı vermez artık. O ilk anın heyecanı yoktur. James de işte böyle hisseder. 10 yıl sonra geldiği zaman artık o çok istediği fenere gitmeyi eskisi gibi arzulamaz. 10 yıl da çok şey değişmiştir, duyguları, hayalleri, onu oraya bağlayan şeyler yok olup gitmiştir. Şahsen bende de böyle oluyor çoğu zaman. Bir zamanlar istediğim bir şey, bir zaman sonra bana cazip gelmiyor. Belki de yeterince istemediğimden ya da James gibi o ilk isteğin heyecanı kaybolmuştur. Beni bu kitaba bağlayan bir şey de şu; yazar kitapta olaylardan çok karakterlerin davranışları ve hayata karşı olan bakış açılarını işlemiş. Ailenin fertlerinin iç monologlarını, duygu çöküşlerini, davranışlarını tasvir ederek okuyucuyla paylaşmış. Kitapta 2 kadın karakter birbirlerine söylemek istediklerini sözcüklerle değil de iç konuşmalarıyla birbirlerine aktarmışlar.”İnsan zaten her şeyi söyleyemezdi ki.”
Kitapta betimlemeleri, karakter tahlillerini yazar çok güzel işlemiş. Kitaba ara verdiğim zaman sanki yemeğimi yarıda bırakmışım gibi hissediyorum. Yaşamaya ara veriyorum .Kitap okumayınca bir eksiklik hissediyorum. İnsan yemek yemeyince açlık hisseder, uyumayınca uykusuzluk çeker ya kitapta benim için öyle. Hayatımla bir bütün. Deniz fenerini okurken böyle hissettim. Beni kitaplara bir adım daha yaklaştırdı.
Sevdiğimiz, önceden bizim için bir anlamı olan insanlar uzakta olduğu zaman onu sevmekten vazmıgeçeceğiz? Onu sevmeyi sürdürmeyecek miyiz? Uzaklık arttıkça ona karşı olan hislerimizde mi uzaklaşacak? Hayır böyle olmamalı. Sevgi mesafeyle ölçülmemeli.
Kitabı kesinlikle tavsiye ediyorum. Keyifli okumalar dilerim.