Xuan’ın verdiği bıçağın keskinliği benzersizdi, kolayca kapıyı kesebilmiş/yarabilmişti.
Zheng yardığı kapıyı tekmeledi ve hem kapıyı, hem de iki insanı uçar vaziyette dışına gönderdi. Aynı zamanda o, kurşun geçirmez yeleğini ve makineli tüfeğini de çıkardı.
Bu kurşun geçirmez yelek de yüksek teknoloji ürünü bir itemdi; herhangi bir kişinin vücuduna göre şeklini alıyordu. Zheng, yeleği kendini ve Lori’yi koruyacak şekilde giydi.
Sağ elinde bıçağı, sol elinde de hafif makineli tüfeği vardı. Kapıyı tekmeledikten sonra Zheng çıkışa doğru koşmaya başladı.
Diğer tarafta, sorgulama odası tam bir kaos içindeydi. Hepsi Zheng’in yokluktan bir şeyler çıkardığını kendi gözleriyle görmüştü. Eğer sadece bir bıçak olsaydı, onu bir yerlerde gizleyebileceğini düşünebilirlerdi, fakat ya o yelek ve makineli tüfek?
Sosyal Güvenlik’teki insanlar çöp değildi, onun üzerindeki bu büyüklükteki eşyaları nasıl bulamazlardı?
Zheng koşarken bıçağı dikkatli bir şekilde inceledi. Bıçağın alt kısmında yanıp sönen bir nokta buldu. O pirinç tohumu büyüklüğündeydi. Onu yere fırlattı ve Xuan’dan bunun için nefret etti.
Salona girerken, koşan insanların ayak sesleri diğer uçtan gelmeye başladı. Onları tereddüt etmeden silahını kullanarak püsküttü. Sonra merdivenlere doğru koşarak üçüncü kata çıktı.
Zheng hızla koşuyordu, hava kalın ve yoğunlaşmaya başlamıştı. O merdivenlere ulaştığında aşağıya atladı. Lori hemen çığlık attı, ama ardından anında ağzını kapadı.
Sabit bir şekilde yere indi ve ardından sonraki merdivenlerin üzerine zıplayarak atladı. Tam atladığında, silah atışları geldi ve bunlar deminki bulunduğu yere isabet ettiler.
İkinci katta insan sayısı arttı, ancak Zheng bir an bile duraklamadı. Bir kattan diğerine atladı. Hızı, onu kovalayanlardan çok daha fazlaydı.
Birkaç dakika sonra polis karakolundan çıktı. Dışarı adım attığı an, mermi sol bacağını sıyırdı ve üzerine derin bir iz bıraktı.
“Keskin nişancı?”
Bu tehlike duygusu, yüksekti. Zheng tüm gücünü ve Qi’sini kullanıyordu. Kurşunlar ona doğru gelmeye devam ediyordu, ancak hiç biri onu vurmadı.
Biraz duraklamaya bile cesaret edemedi ve eğik bir hat ile ana yoldan geçti. Şirketinin binası bu yolun ilerisindeydi. Ofis, onun tek umuduydu!
—
Polis karakolu şu an kargaşa içindeydi. Çok sayıda polis garaja doğru koştu, insanlar iletişim cihazlarında bağırışıyordu. Sonra aniden biri yerde yanıp sönen bir şey gördü. Eğer etraf çok karanlık olmasaydı, bunu fark edemezdi.
O koştu ve pirinç boyutundaki şeyi yerden aldı. Hoş bir sürpriz içinde birkaç kişi etrafında toplandı. “Acele edin, acele edin, teknoloji departmanından insanları buraya getirin hemen! Albay Chu Xuan konumlandırma cihazını bıraktı! Bunun içinde, bırakılan mesajlar olmalı… “
—
Zheng polis karakolunda olanlardan haberdar değildi. 1000 metre uzaktayken silah sesleri kesildi. Yine de birkaç yüz metre boyunca kavisli bir hatta koştu. Sonra bir arabayı durdurdu.
“Sen ölmek mi istiyorsun lan…” Aracı süren sarı saçlı bir ergendi ve yolcu koltuğunda hoş bir kız vardı.
Zheng silahıyla zemine sıktı ve namlunun ucunu ergene doğru uzattı. “Defol!”
Ergen, kızı yakaladı ve tek bir kelime bile etmeden arabadan atladı. Tam Zheng’in sürücü koltuğuna geçip ve Lori’yi önüne oturttuğu sırada, bir mermi arabanın arka ve ön camlarını indirdi.
Hız pedalına bastı ve ön camı yumruğuyla indirdi. Arkadan polis sirenlerinin sesi gelmeye başladı. Arka tarafa baktığında, ona ateş edenlerin yanı sıra, onu kovalayan en az 10 polis arabası vardı.
—
Sarı saçlı ergen ve kız şoka girdi. Polis arabaları gittikten sonra bağırdılar.“Tanrım, bu bir silahlı çatışma, gerçek bir silahlı çatışma, çok havalı.” Ergen daha sonra üzerinde uçan üç helikopteri gördüğünde sevinçten çığlık atmaya başladı.
—
Zheng’in zihni, yoğun şekilde konsantre olmaya çalışıyordu. Aklındaki tek şey önlerindeki yoldu. Araba gittikçe daha da hızlanırken, yoldaki diğer araçları bir bir geçiyordu. Ancak polis arabaları onu yakından takip ediyordu ve ona herhangi bir seçenek bırakmıyorlardı. Kovalamaca devam ederken kovalayan otomobil sayısının gittikçe artıyordu, ve şimdi de gökyüzündeki üç helikopter vardı.
“Kahretsin, Xuan bu kadar fazla mı değerli? Çok fazla insan…”
Zheng acı bir şekilde mırıldandı, ama cümleyi bitiremeden, bir mermi sol eline isabet etti. Bu mermi helikopterlerden birinden gelmişti. Bir süre, direksiyon hakimiyetini kaybetti ve neredeyse yol kenarındaki bariyerlere çarpacaktı.
Zheng dişlerini sıktı ve direksiyonu sol eliyle sıkıca kavradı. Kapitat kemiği kırılmış olmasına rağmen, direksiyonu tutmak gibi basit işlemleri yapabilirdi. Diğer eliyle Lori’yi tutuyordu.
Keskin nişancı birkaç atış daha gerçekleştirdi ancak hepsi aracın hızı yüzünden kaçtı. Lastikleri hedeflemiyorlardı. Çünkü eğer araba böyle bir hızda devrilecek olsaydı içerdeki insanlar kesinlikle ölürdü.
Araba şirket binasına yaklaşıyordu, sadece bir blok mesafedeydi. Ancak Zheng daha heyecanlanamadan, onlarca polis arabasının önlerindeki caddeye barikat kurduklarını gördü.
“Lori…” Zheng sakince dedi.
“Eh?” Lori bütün zaman boyunca başını Zheng’in göğsünde tuttu, neler olduğunu görmemişti.
“Lori … Ölmeyeceğiz! Biz ölmeyeceğiz! Gerçek dünyada olsa Filmlerde olsa… Biz yaşayacağız! “
“Ah!!!”
Zheng başını indirdi ve hız pedalına bastı. Araba sınırını aşıyordu. Kurşunlar bedenine çarptığı halde o ilerlemeye devam ediyordu. Yüksek bir patlamayla, üç polis aracıyla oluşturulan barikat aşıldı.
Arabanın hızı yavaşlar yavaşlamaz, helikopterdeki keskin nişancı hemen tetiği çekti ve aracın lastiğini vurdu. Araba birkaç bin metre kaydı, yolun kenarındaki bariyerlere çarptı.
Zheng’in kafası da direksiyona çarptı. Direksiyon parçalara ayrıldı ve kafasında büyük bir yara oluştu. Bir saniyede içinde, sarsıntıdan kurtulduktan sonra bıçakla kapıyı kesti. Zheng kapıyı tekmeledi ve hemen ardından onun hareketlerini kısıtlamak için bir tur silah atışı geldi.
Düşünmeden, Zheng Lori’yi sırtına aldı, hafif makineli tüfeği çıkardı ve sıkarak arabadan dışarı çıktı. Birkaç posta, polislere sıktıktan sonra o şirket binasına doğru koştu. Bina artık görüş alanı içine girmişti ve yaklaşık 1 km sonra oraya varacaklardı.
—
Aynı zamanda polis karakolunda bir sürü araştırmacı vardı. “Şifre çözüldü, şifre olarak Albay Chu Xuan, kişisel yetkilendirmesini kullanmış.!”
Xuan monitörde konuşuyordu ve bu bilgisayara bağlı yazıcı durmadan planları yazdırıyordu. Oysa hiç kimse bu planlara bakmamıştı bile. Hepsi şok içinde Xuan’a bakıyordu. Dosyanın yazdırılması bittikten sonra, birkaç araştırmacı planları aldı ve her sayfayı incelemeye başladı.
“Gerçek, bu gerçek, hepsi gerçek! Haha…”
“Evet, hepsi gerçek! Bu, Gauss uzun mesafe kanunu! Bu şey Wang’ın, yaşamı boyunca bitiremediği şey… “
“Bu, yüksek verimli bir pilin yapı/oluşum listesidir. Gerçekten var! Li, çok erken öldün… “
Araştırmacılar aynı anda gülüyor ve ağlıyorlardı. O anda birisi bağırdı. “Kahretsin, ön saf ile temasa geçin, herkesi geri çağırın. Söyleyin bir kurşun daha sıkmasınlar… Ve bir bahane bulup bu dört yaşlı insanı(ebeveynleri) geri gönderin ve… “
—
O anda Zheng, anca koşarak arabadan 30 metre uzaklaşabilmişti. Tam yol kenarındaki bir bariyeri geçerken, bir mermi ile vurularak sol bacağı delindi ve yere yuvarlandı. Sonra sağ bacağına başka bir kurşun daha geldi.
‘Ölemem…ölemem! Ben ölemem!’
Zheng çığlık attı ve içinde birşeylerin kilidini açma hissi ortaya çıktı. Bacaklarından gelen acıyı anında kesti ve dört ayaklı bir hayvan gibi koşmaya başladı.
Vurulmasına karşın şu anki hızı, normal bir kişiden bile çok daha fazlaydı.
Sadece bu değil, aynı zamanda tehlikeye karşı daha hassastı. Bir atış yapılmadan önce sıyrılmaya başladı. Bu hızı ve kaçış şeklini gören keskin nişancılar şoke oldu.
Zheng binaya yaklaşmaya başlamıştı, ancak geçen sefer kapıyı sıkıca kapattığı için şimdi onu kırarak açması gerekiyordu. Bu onun bir saniye durması demekti.
Keskin nişancı için bir saniye onu indirmek için yeterliydi. Onu canlı canlı yakalamaya çalıştıklarından emin olamadığından, bu riski alamazdı.
“Ah!!!”
Zheng’in gözleri kırmızıya döndü. Artık endişelenecek vakti kalmamıştı. Kapıya vardığında, dört metre yüksekliğe zıpladı ve onu yardı. Aynı zamanda Zheng de bir etki hissetti.
Helikopterdeki insanlar sadece şok olmadılar,onlar bu sahne karşısında dehşete kapıldılar.
Aniden dört metre yüksekliğe zıplayabilen birini gördükten sonra onlar gerçek anlamda şok ve dehşete kapıldılar.
Zheng binaya yuvarlanırken onlar sadece izledi. Sadece içlerinden bir kişi ateş etti ve Zheng’i sırtından vurdu.
Zheng hemen yerden kalktı ve acil çıkışa doğru koştu.
“Başardık, Lori biz başardık… Biz kesinlikle hayatta kalacağız,biz ölm….Lori?”
Zheng birdenbire Lori ile ilgili bir şeyin yolunda olmadığını hissetti. Onu sırtından alıp önüne aldı ve onu gördüğünde, Zheng ölmüşcesine sersemledi.
Lori’nin beli kandan sırılsıklam olmuştu. Bu yeleğin örtbas etmediği bir alana, mermi isabet etmiş gibi görünüyordu. Mermi onun vücudunu, sırtından delip geçmişti. Onun üzerindeki yeleği çıkarttığında mermi yere düştü.