fazla dramatikleştirilen bir olaydır. kilo alıp vermek - sağlık sorunlarından bağımsız- tamamen matematik ile alakalı. işin girdisini çıktısını takip edersen, zorlanmadan verirsin. aksi durumda alırsın. bu kadar.
yaş 30u devirince kaçınılmaz yük. bir oturuşta bir dünya şeyi yiyip de yaktığımız o günler geride kaldığından her ay tartı göstergesinin birler basamağında artma görülmektedir. sabah yürüyüşü yaparak tartıya karşı zafer elde etmek mümkündür.
normal insanların şikayetçi olduğu benim gibi anormal kişiliklerin ise isteyip de kolay kolay gerçekleştiremediği eylem.
4 ay önce 185 boyunda 68 kilo bir erkek insanıyken, yoğun çabalarım sonrasında 6 kilo alarak insanlığımdan bir şey kaybetmeden bir ufak irileştim. son 4 kilo daha aldıktan sonra bir ömür bu aldığım kiloları kaybetmemek ve üzerine de yenilerini eklememek için uğraşacağım. (böyle söyleyince kulağa çok zor gibi geldi ama bakacağız artık.)
şanslı olduğumu düşündürmüyorum, boşuna ay siz çok şanslısınız felan diye yalanımsı tebrikler etmeyiniz. ben yiyorum ama kilo almıyorum bu benim zoruma gidiyor mesela. bir deri bir kemiksin gibi tabirleri duymaktan gına geldi. hayır yani o kadar zayıf değilim ama yaşa göre ortalamanın altındayım. ne kadar çabalasam da olmuyor, doktora da gittim herhangi bir sorunda yok tek yol kalıyor genetik. ne yapalım kendime göre de derdim bu.
ne kadar yersem yiyeyim kilo alamamam konusunda bazı arkadaşlarımın imrendiği bazılarının ise çok zayıfsın diyerek hasetlendiği biri olarak gönül rahatlığıyla istediğim şeyi istediğim kadar yiyebiliyorum. sonunda kilo almayacağımı biliyorum. alsam bile ertesi hafta bir bakıyorum gelen gideni götürmüş. çok zorlandığım eylemdir. nice diyetler denetmiştir. çevremdekiler kilo verme tartışması yaparken ben alma mücadelesi verdiğimde beni öldürecek şekilde bakmaları dışında memnunum. zordur efendim alması da zor vermesi de zor.