Sebat edene dair....
21 Kasım 2017, Salı - 14:04
Yüreği sevgiyle yoğrulmuş. Dışa vurumunda biraz nekes.
Merhameti tüm canlılara.
Hassasiyeti bam teline dokunuşlar.
Bir baba şevkatinde, bir çocuk mahsumiyetinde, sadakatin sınırsızlığında.
Yüreği yettiğince herkese iyi.
Kırdımı bir fırtına şiddetinde
Özgürlük mutluluk
Yalnızlık sevgili
Doğa varoluşu
Yaşam su misali
Haksızlıkta kavganın en önünde
Sınırların aşılmasında ise sinırların ucunda.
Sevdimi tam sever, sildimi bir kalemde
Vazgeçmediklerinde ısrarlı
Haklığında inatçı
Ruhunun naifliğinde suskun
Eğlencede olması gerektiği yerde
Mabedi evi
Tek nefreti yalan riya
Hislerin algısında yüce….
Arife tarif gerekmez ama kendmi kendime yazmanın abesliğinde
Bir haller bir coşku bir huşu bir kuşku bir deli misali
Yazdıkça yazası var kalemimin
Biri beni durdursun diyecek oluyorum sonra deli koça emir olunmaz diye yutkunuyorum.
Daha önce hiç yazmamış hiç yaşamış misali
Neredeyse roman olacak daha önce hiç okunmamış gibi.
Kendini kendine niye yazar ki
Bilemedim ki….