aklımı planlarla aşkla meşkle halihazırdaki meşguliyetlerle doldursam da gerçeklerle yüzleşmem lazım; yalnızlık fırsat buldukça düşüncelerimi ele geçiriyor.
benimle ilgilenen bir adam var artık, her daim konuşup dertleşebileceğim güzelim dostlarım var, yine de kendimle karşı karşıya kalıyorum her gün muhtelif vakitlerde... habire sevgi sözcükleri türetip duygulardan bahsetmeyi, etrafımı kelimelerle çepeçevre sarmayı istiyorum, lafla şişirilmiş hava yastığı gibi benliğimdeki çarpıklıkları en az hasarla atlatmaya çalışıyorum.
çok tedirginim, hatta öyle zamanlar geliyor ki sevdiğimin bana verebileceği zarar, yıkıntı hissi, itileceğim hiçlik ürkütüyor, belki dilimin dolaşması her mühim meselede, bunca laf dolamalarım, bunca karışmam bu yüzdendir herhalde, ödlekliğimden yani… karamsarlık iplerimi dolamış eline çekiştiriyor, öyle.
kalbim bir kırlangıç gibi hep aynı mevsimi arıyor, her bahar yeni bir yerde sağlamlığına özen gösterilmiş bir yuva, göç zamanı kimbilir ne zaman, belki başka bahara?!... kuş kadar aklım yok.
yanlış yollara sapmamam lazım, bünyem bir hatayı daha kaldırmaz, duaya ihtiyacım var.