1929 Yeniden Paylaşım Yasası - Reapportionment Act of 1929
|Uzun başlık||Bir Kanun On beşinci ve sonraki on yıllık nüfus sayımlarını sağlamak ve Kongre'de Temsilcilerin paylaştırılmasını sağlamak.|
|Düzenleyen||71 Amerika Birleşik Devletleri Kongresi|
|Etkili||18 Haziran 1929|
|Alıntılar|
|Kamu hukuku||Pub.L. 71–13|
|Yürürlükteki Kanunlar||46 Stat. 21 ile 46 Stat. 27 (7 sayfa)|
|Yasama geçmişi|
1929 Yeni düzen Yasası (Böl. 28, 46 Stat. 21 , 2 USC § 2a ) olarak da bilinen 1929 Daimi Apportionment Yasası , kombine olan nüfus sayımı ve paylaştırma geçti tasarı ABD Kongresi'nde , 18 Haziran 1929 tarihinde ABD Temsilciler Meclisi'nde her nüfus sayımına göre sabit 435 sandalyeyi paylaştırmak için kalıcı bir yöntem oluşturan .
Bu yeniden paylaşım, 1911 Bölünme Yasası'ndan önce geldi ve 1932 seçimlerinden sonra yürürlüğe girdi, yani Meclis 1920 Birleşik Devletler Nüfus Sayımı sonucunda asla yeniden paylaşılmadı . Alt salondaki temsil yirmi yıl boyunca donmuş durumda kaldı.
Bununla birlikte, daha önceki Bölünme Yasaları gibi, 1929 Yasası da önceki bölüştürme yasalarının, kongre bölgelerinin bitişik, yoğun ve eşit nüfuslu olması şartlarını ne yürürlükten kaldırmış ne de yeniden düzenlemiştir. Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi, Wood v. Broom (1932) davasında , her bir paylaştırma yasasının hükümlerinin yalnızca yazıldıkları paylaştırmayı etkilediğine karar verene kadar, bu şartların hala yürürlükte olup olmadığı net değildi . Böylelikle, en son 1911 Bölünme Yasasında belirtilen büyüklük ve nüfus gereksinimleri, 1929 Yasası ile sona erdi. 1929 Yasası, kongre yeniden sınırlandırmaya ilişkin çok az talimat verdi. Yalnızca, Meclis koltuklarının nüfus değişimleri olan eyaletlere yeniden tahsis edileceği bir sistem kurdu. İlçelerle ilgili tavsiyelerin eksikliğinin birkaç önemli etkisi oldu. 1929 tarihli Yeniden Paylaşım Yasası, eyaletlerin farklı büyüklük ve şekildeki bölgeleri çizmesine izin verdi. Ayrıca eyaletlerin bölgeleri tamamen terk etmesine ve en azından bazı temsilcilerin genel olarak seçilmesine izin verdi; New York , Illinois , Washington , Hawaii ve New Mexico dahil olmak üzere birçok eyalet bunu yapmayı seçti . Örneğin, 88. Kongresi (1960'ların başında) 435 temsilcileri 22 seçildiler en geniş .
Tarihsel bağlam
Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın Birinci Maddesi , Bölüm 2, Madde 3'ü, Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi'ndeki koltukların, en son on yıllık nüfus sayımında açıklanan nüfusa göre çeşitli eyaletler arasında paylaştırılmasını gerektirir, ancak diğerlerinin yalnızca beşte üçünü sayar . köleler dahil kişiler. Bununla birlikte, On Dördüncü Değişiklik , 21 yaş ve üzerindeki tüm erkek vatandaşların tam olarak temsil edilmesini veya 21 yaş ve üzerindeki erkek vatandaşların miktarına göre devletin payının düşürülmesini gerektirerek beşte üçün yalnızca 21 yaş ve üzeri erkek vatandaşlar dışındaki herkes için geçerli olmalıdır (örneğin, gönülsüz esaret altında tutulan hapsedilmiş kişiler). Meclisin büyüklüğünü ve temsilci tahsis etme yöntemini düzenleyen ilk federal yasa olan 1792 Bölünme Yasası, Nisan 1792'de George Washington tarafından imzalandı . Meclis üye sayısını 105 olarak belirledi (4 Mart tarihinden itibaren geçerli olmak üzere) 1793, 3. Kongre ile ).
Kongre , bir istisna dışında, 1842 Bölünme Yasası dışında, Temsilciler Meclisi'ni, sonraki her nüfus sayımını takiben 1913'e kadar çeşitli derecelerde genişletti; bu tarihe kadar üyelik 435'e yükseldi. 1790'lardan 19. yüzyılın başlarına kadar, koltuklar paylaştırıldı. Jefferson yöntemini kullanan eyaletler arasında . 1842'de Meclis, Jacksonian Demokratları deviren Whig Partisi tarafından 242'den 223'e düşürüldü . 1842 Yasası, bir eyalette büyük çaplı seçimler yerine tek üyeli bölge seçimleri gerektiren ve Kongre gücündeki artışa karşı tepkiye yol açan bir değişikliği de içeriyordu.
1842'de, Meclis'te paylaştırma tartışması, geleneksel bir şekilde, Jefferson'un yöntemini kullanarak bir bölenin seçimi için bir şaka yaparak başladı. Yalnızca bir günde, 242 üye içeren bir Mecliste, bir bölenin düzeltilmesi için 59 farklı hareket yapıldı. Değerler 30.000 ile 140.000 arasında değişirken yarısından fazlası 50.159 ile 62.172 arasındadır. Ancak Senato bu yaklaşımdan bıkmıştı ve bunun yerine Webster yöntemini kullanarak 223 üyenin paylaştırılmasını önerdi . House'da John Quincy Adams, yöntemin kabul edilmesini teşvik etti, ancak New England'ın payı giderek azaldıkça, üye sayısını artırmak için ateşli bir şekilde savundu.
1842'den 1860'lara kadar, Meclis her nüfus sayımında ve birliğe yeni eyaletler kabul edildiğinde asgari düzeyde arttı. Ancak On Dördüncü Değişiklik Güney eyaletlerinin paylaştırma nüfusunu önemli ölçüde artırdı çünkü siyah nüfus, sayılarının beşte üçüne indirilmek yerine tam olarak sayılıyordu. Sonuç olarak, kuzey eyaletlerindeki aynı sayıda sandalyeyi korumak için büyük bir koltuk artışı gerekiyordu ve Meclis 1870 nüfus sayımına göre 50 sandalye (% 21) genişletildi. 1872'nin yeniden paylaştırılması, 292'lik bir ev boyutu yarattı. 1850-1890 döneminde belirli bir paylaştırma yöntemi kullanılmadı, ancak 1890'dan 1910'a kadar, Meclisin artan üyeliği, hiçbir devletin kaybetmemesini sağlayacak şekilde hesaplandı. paylaştırma popülasyonundaki kaymalar nedeniyle koltuk. 1881'de, eşit nüfuslu bitişik ve kompakt tek üyeli bölgeler için bir hüküm, yeniden paylaştırma yasasına eklendi ve bu, 1911'e kadar tüm on yıllık yeniden paylaşım yasalarında yankılandı.
Daha sonra 1920'de Cumhuriyetçiler Demokratları iktidardan çıkarıp başkanlığı ve Kongre'nin her iki meclisini devraldı. 1910'dan 1920'ye artan göç ve kırsaldan kente büyük bir nüfus kayması nedeniyle, yeni Cumhuriyetçi Kongre, Temsilciler Meclisi'ni yeniden paylaşmayı reddetti, çünkü böyle bir yeniden paylaşım siyasi gücü Cumhuriyetçilerden uzaklaştıracaktı. 1921'de geleneksel tarzda yeniden paylaştırma, Meclis'in boyutunu 483 sandalyeye çıkaracaktı, ancak birçok üye, nüfus değişimleri nedeniyle koltuklarını kaybedecekti ve Meclis odası 483 üye için yeterli sandalyeye sahip değildi. 1929'a gelindiğinde, 1911'den bu yana hiçbir yeniden paylaşım yapılmamıştı ve ortalama bölge büyüklüğü ile ölçülen büyük bir temsili eşitsizlik vardı; 1929'a gelindiğinde, nüfus artışı ve demografik değişim nedeniyle bazı eyaletlerin bölgeleri diğerlerinden iki kat daha büyüktü.
Örnek olarak, Detroit şehri 1910 ve 1920 nüfus sayımları arasında iki katına çıktı. Meclis yeniden paylaşılmadığından, şehirde 497.000 kişiyi temsil eden sadece iki kongre üyesi vardı. 1920'deki ortalama kongre bölgesi sadece 212.000 kişiydi. On yılın sonunda işler daha da kötüye gitti. Bir Detroit kongre üyesi 1,3 milyon kişiyi temsil ederken, Missouri'deki bazı kırsal bölgelerde 180.000'den az insan vardı.
Etki
1929 tarihli Yeniden Paylaşma Yasası, temsilcilerin sayısını 435 olarak sınırladı (daha önce 1911 Bölünme Yasası ile belirlenen boyut), burada, 1959'da Alaska ve Hawaii'nin Birliğe kabulü üzerine 437 üyeye geçici bir artış dışında kaldı.
Sonuç olarak, bir kongre bölgesinin ortalama büyüklüğü üç katına çıktı - 1910 Sayımına göre 210.328 kişiden 2010 Sayımına göre 710.767'ye. Ek olarak, Meclisin değişmeyen büyüklüğü, ilçelerin eyalet sınırlarını geçmemesi gerekliliği ve 2010 Nüfus Sayımında eyaletler arasındaki nüfus dağılımı nedeniyle, kongre bölgeleri arasında büyük bir boyut eşitsizliği vardır: Montana en büyük ortalama ilçe büyüklüğüne sahiptir, 994.416 kişi ile; Rhode Island ise 527.624 kişi ile en küçüğüdür.
1941'den beri, Meclis'teki koltuklar eşit oran yöntemine göre eyaletler arasında paylaştırılıyor . Bu yöntemin uygulanması, ilçe büyüklüğü için uygun bölen hakkında tartışmaları ortadan kaldırmıştır; 435 üye veren herhangi bir bölen aynı paylaşıma sahiptir. Bununla birlikte, başka sorunlar yarattı, çünkü sabit büyüklükteki Meclis göz önüne alındığında, her eyaletin kongre delegasyonu, nüfus değişimlerinin bir sonucu olarak değişir ve çeşitli eyaletler sayım sonuçlarına göre sandalye kazanır veya kaybeder. Her eyalet, bölgelerinin şeklini tasarlamaktan sorumludur.
Yeniden sınırlandırma
Yasa aynı zamanda bölgelerden herhangi bir şekilde bahsedilmesini de ortadan kaldırdı. Bu, bir eyalet yasama organını kontrol eden siyasi partilerin diledikleri zaman ilçe sınırlarını çizmelerine ve genel olarak bazı veya tüm temsilcileri seçmesine izin verdi .