beni hiçbir şeyin vazgeçiremeyeceği, taviz vermeyeceğim ilkelerimden bir tanesi anti-istanbul
düşünce yapımdır. istanbul
güzellemelerinden, kendini istanbullu
addetmiş kitlelerden ve bunun romantizme dökülmesinden haz etmem. bakınız
işi bu boyuta taşıdığımız hızlı bir dönem bile oldu.
lâkin gel gör ki ben bu şehre sadece işim düştüğü zaman gitmekten büyük keyif alıyorum. kabul; şehrin havasına, insanına, mültecisine, hızlı hayatına, insan çeşitliliğine ve tüm bunların getirdiği megaköy
atmosferine bir haftadan fazla dayanamıyorum ama bu şehre düzenlediğim her kısa ziyaretin sonucunda sıcak ve tatlı anılarla dönüyorum. altı gün kalsam yedinci gün "bu martı neden burada uçuyor??" diye söylenmeye bile başlıyorum bırak arap istilası
nı bir kenara.
bugün de dahil olmak üzere bazı sabahlar uyanır uyanmaz kendimi beyoğlu
'nun yokuşlarında bulmak istiyorum. o dar sokakların arasında kaybolayım, istiklâl
'in grafitilerini seyrederek insan seli arasında yol alayım falan. hakikaten arada canım çekiyor bunu ve kendime şaşırıyorum. bir klasik olarak bir şehri güzel kılan içinde yaşayan insanlardır
biliyorum ama bu şehri istemenin tuhaf bir aura
sı var. istanbul
insanın hayatını yerle bir eder, yeni biri olur çıkarsın. bunun iyi yönleri de olur kötü yönleri de. hayatta kalmanın en güç ve bir o kadar tecrübe kazandıracağı türkiye'nin en büyük köyü
dür bana göre.
tüm bunlara rağmen var bir çekim. sanki burada yaşanacak şeylerin yaşanması gerekiyormuş gibi bir çağrı. ufak kaçamaklardan yol yaparım yine tez vakitte.