Don’t open, dead inside!
Payday serisi ile adını altın harfler ile yazdırmış olan Overkill’s The Walking Dead oyunu için hazıladığı sinematikleri ile çenemizi yerlerde sürükledi. Çıkış günü anında içerisine dalamadım, şöyle bir 20 doldurmadan da oturup üzerine ahkam kesmek istemedim, haliyle her yerde incelemeleri geziyorken biz geç çıkabiliyoruz.
Oyunun beğendiğim tarafları var ancak beğenmediğim tarafları maalesef biraz daha ağır bastı. Üstelik ilk bir kaç saat acayip eğlenip “ulan neden gömmüşler ki oyunu bu kadar” diyordum, ancak ilk 5-10 saat sonrasında biraz darlanmaya başladım ve sonunda da oturup artık yazmanın vakti geldi dedim, neden darlandığımı ise aşağıdaki satırlarda daha iyi anlayacaksınız sevgili okurlar.
Fakat ilk etapta şunu dile getireyim, eğer Payday’de olduğu gibi patır patır çatışmak istiyorum diyorsanız bu oyunda öyle bir dünya yok. Ancak yine Payday’de olduğu gibi daha dakika bir dediğiniz gibi işin hesabını kitabını yapmanız, planlı hareket etmeniz gerekiyor. Yine dört kişilik bir takım oluşturduğumuz oyunda, aynı karakteri birden fazla kişi seçebiliyor.
Her biri farklı bir sınıfı temsil eden karakterlerimizin tamamen kişisel özellikleri ve yeteneği mevcut, silah konusunda da özelleşmiş durumdalar. Oyun bizi online olarak birileri ile eşleştirmeye çalışıyor, tabii bunu istersek kapatabiliyoruz da ancak tek başınıza bu oyunda hayatta kalmak gibi bir gerçeklik yok. Şimdi gelelim sevdiğim ve sevmediğim kısımlara.