Mesut Özil’in ne kariyeri tartışılır, ne de kumaşı...
Özil sadece sahada değil, sosyal hayatın içinde de çok önemli işlere imza attı. Ne kazandı, ne kadar parası var, bizi zerre ilgilendirmez.
Mesut, dünyanın neresinde olursa olsun yardıma ihtiyaç duyan insanlara hiç ama hiç duyarsız kalmadı. Kelimenin tam anlamıyla Mesut Özil, iyi futbolcu olmanın yanı sıra gerçek bir ‘hayır sever’ unvanının da sahibidir.
Hangisini yazsak?
İngiltere’de ‘Big Shoe Vakfı’ için bağış yaparak bin çocuğun ameliyat masraflarını karşıladı.
Suriyeli mültecileri hiçbir zaman ihmal etmedi, yemek ve erzak yardımı yaptı. Özil, Kızılay’a büyükçe bir yardım yaparak yaklaşık 16 bin mültecinin yemek ihtiyacını karşıladı.
Londra’da yaşadığı 7.5 yılda okulların ve kimsesiz çocukların hep yardımına koştu.
Bu tip derbilerde pozisyon üretmek ve gol atmanın zorluğunu anlatmaya gerek yok. Demem o ki, bulunca, kaçırmayacaksınız arkadaş!
Yılın ilk derbisinde Kartal ‘iştahlı’ ve de ‘baskılı’, Aslan ise ‘kontrollü’ oyunu tercih ederken, savunma güvenliğini de elden bırakmadı. Haaa Aslan elbette savunmasına yaslanmadı, kontra toplarla fırsatlar kovalamadı değil.
Şimdi ilk 45 dakikalık bölümü kantara koyarsak, Kartal’ın ağır bastığını görürüz. Ne var ki, bu ağırlık pozisyon üretimine biri hariç, pek yansımadı dersek abartmış olmayız.
Yani 37’de Cyle Larin’in kaleci Okan ile karşı karşıya kaldığı pozisyon... Yüzde yüz ötesi, gelin görün ki, krallık yarışında ikinci sırada olan Larin, çerçeve yerine zor olanı yaptı, topu dışarı attı.
Dönelim Aslan’a... Marcao uzaktan kaleyi yokladı, Atiba çizgi üzerinden mutlak bir golü önledi, bir de ilk yarıda kaleci Ersin’in Diagne’nin ayağından aldığı top var, hepsi bu kadar. Denemeler vardı, var olmasına da çerçeveyi bulanlar yoktu!
***
Diagne, Aslan’ın gol umudu, 58. dakikada kızardı, oyun dışı kaldı! Pozisyon tartışmasız kırmızı, neyin itirazı? Zaten takımın baskı altında, onları yalnız bırakmaya ne hakkın var Diagne!
Bu oyunda her başarının arkasında mutlaka birileri vardır.
Örneğin Beşiktaş; müthiş bir çıkış yakaladı, zirveye tırmandı. Elbette başta Sergen Yalçın olmak üzere oyuncu grubu bunu başarmıştır, lafımız yok.
Peki, Ümraniye’deki huzurun perde arkasında kim ya da kimler var? Şu ana kadar yazılı ve görsel medyada futbolcuların alacakları konusunda tek bir olumsuz satır var mı? Yok...
Peki bu ortamı yaratan, ekonomik anlamda Ümraniye’yi pas geçmeyen asıl aktör kim?
Bu isim elbette Başkan Ahmet Nur Çebi’dir...
Neredeyse Başkan Çebi, her gün Ümraniye’de, sonra bir bakıyorsunuz Ankara’da, yerinde durmuyor.
Niye?
Böylesi keyifli, heyecanı yüksek ve bol gollü maçları seviyorum. Beşiktaş’ı tanıyoruz, Hatayspor’a da fazla uzak sayılmayız. Çok iyi bir kadrosu ve etkili oyuncuları var. Özellikle Boupendza, çok teknik ve de soğukkanlı, hiç panik yapmıyor, buldu mu atıyor, yeter ki ayağına top gelsin, faturayı kesiyor. Demem o ki, bu tip oyunculara nefes aldırmayacaksınız, eeyyy Kartal’ın savunmacıları!
***
Beşiktaş’ın Aboubakar’ı, Cyle Larin’i var, yeter ki fırsat bulsunlan affetmezler. En önemlisi Kartal’ın en büyük şansı kuşkusuz Ghezzal’dır... Adrese teslim paslar atıyor, asistler yapıyor. İlk yarıda Aboubakar ve Larin’in attığı gollerde yine onun imzası var.
***
Dönelim maçın ilk yarısına... Elbette, futbol hatalar oyunudur, bunun da karşılığı fileleri bulan toplardır.
Boundpenza’nın attığı iki gole lafımız yok, ancak Kartal’ın savunmasına söylenecek çok şey var! Aboubakar’la öne geçen siyah-beyazlı takım, bir dakika sonra üstelik taçtan gol yer mi, dün bunu da gördük! Ya Boundpenza’nın attığı ikinci gole ne demeli? Welinton’un yediği çalımı gördünüz mü? Nasıl stopersin sen arkadaş? Ersin ne yapsın?
Fileleri bulan dört golün dışında kaçanlar da var elbette. Kartal’da Souza, Hatayspor’da ise Boundpenza, Necip’in asistini (!) değerlendiremedi.
Beşiktaş’ın çıkışında kuşkusuz Ümraniye’deki arkadaşlık ve takımdaşlık yatıyor. Yerlisi, yabancısı öyle kaynaşmışlar ki, tam bir kolej takımı olmuşlar.
Nitekim bu havanın maçlara müthiş yansımaları var, bunu da gözlemliyoruz. Bu oyunda istediğiniz kadar kadro derinliğiniz olsun, takımdaşlık yoksa neye yarar ki?
Önemli olan maçların dışında, yani sosyal hayatın içinde de birliktelik sağlanmasıdır. Kuşkusuz, Ümraniye’deki bu havanın oluşmasında Sergen Yalçın baş aktördür.
Niye mi?
Çünkü o da gençlik yıllarında böylesi bir hamurun içinde yoğruldu, tecrübesi var, takıma bunu şırınga etmesinden doğal ne olabilir? Elbette ekonomik sıkıntılar var, ancak maçlara en ufak bir yansıması olmuyor, birlikte hareket ediyorlar, birlikte sıkıntılara göğüs geriyorlar.
Aman nazar değmesin!
Sergen hocamızın, Kayserispor maçından sonra yaptığı açıklamalar, onun ne kadar olgunlaştığının en büyük göstergesidir. Düşünün Kartal lider olmuş, gelin görün ki Sergen hoca, coşkuya kapılmıyor, ayağını yere sağlam basıyor, gelecekle ilgili iddialı söylemlerden kaçınıyor. Yani futbolculara, “havaya girmeyin, daha çok yolumuz var” mesajını vermekten de geri kalmıyor.
Galatasaray’ın büyük umutlar ve büyük bütçelerle kadrosuna kattığı Falcao, beklentileri karşılamazken, davranışları ile de artık sabırları taşırdı.Adamın adale yırtığı ve kanaması var, sakatlığı kronikleşmiş, herkes bunun farkında...
Fatih Terim’i iyi tanıyorum, zor işler her zaman ona kalır!
Bir kere Terim’in, Falcao’nun alınmasına şiddetle karşı çıktığını cümle-alem biliyor. Bir yanda astronomik rakamlar, diğer yanda bitmek-tükenmek bilmeyen sakatlık konusu. Kaldı ki Galatasaray Kulüp Doktoru Yener İnce’nin ‘olumsuz’ raporu da hala raflarda yerini koruyor.
Ancak Fatih Terim takımı düşündüğü kadar, kuruma yani Galatasaray Kulübü’ne zarar vermemek adına söylemlerinde kelimeleri cımbızla seçer. Nitekim, birçok basın toplantısında Terim, farklı lisanlarla, satır aralarında Falcao konusunda ince mesajlar verdi bugüne kadar...Açık konuşmadı, “Ben onu hiç istemedim” diyemezdi zaten. Çünkü kurumun menfaatleri söz konusuydu. Tersi, Falcao’nun değerini aşağı çeker, oynama motivasyonunu kırar ve bu oyuncuyu başka takımlara pazarlama şansını ortadan kaldırırdı.
Fatih Terim, kurt gibidir, dikkatli davranır, biliyorum. Ama Falcao konusunda Fatih hocanın içi içini yiyordur. Bağrına taş basıyor, ne yapsın? Sakal - bıyık meselesine dönüştü Falcao olayı!
Falcao’nun gündeme geldiği sezon başı transfer dönemine rotayı kıralım.
Tecrübeli hocanın, bu transferi engellemek adına adımlar attığını biliyorum. Ne girişimler yaptığını da biliyorum, o da ben de kalsın!
Şunu da iyi biliyorum ki, bu oyuncuya verilen parayla sezon başında birçok yeni transfer yapma imkanı olacaktı Terim’in... Demem o ki, Falcao’nun uçuk transfer ücreti, Fatih Terim’in elini - kolunu bağlarken, listede bulunan yeni oyunculara da Aslan’ın kapısı kapandı. Yani, o rakam, daha çok oyuncu, hem de daha çok sahada oynayan oyuncu demekti. Kuruma zarar vermeme adına Fatih Terim, birçok gelişmeyi, hep içine attı, atmaya da devam ediyor.
Beşiktaş’ta şunu bir kez daha gördük ki, artık ‘o niye yok, bu niye var’ eleştirisi tarihe karıştı!
Örneğin kadroda olmayan Atiba ile yedek soyunan Mensah ve N’Sakala’nın yokluğunu hissetiniz mi?
Sergen Yalçın hoca, rakibe göre kadro tercihi yapıyor. Eksiklere karşın Kartal’ın oyun anlayışında değişen hiçbir şey yok, hep kazanmak üzerine kurulu, nitekim skor tabelası da Sergen Yalçın’ın bu ufak - tefek rotasyonlarının ne kadar doğru olduğunu gösteriyor.
***
Çaykur Rizespor, savunmasına fazla yaslanmadı, ofansif oyun anlayışı ile mücadele etmeye çalıştı. Oyuna da renk kattılar, ancak tarihi farkı engelleyemediler!
İlk yarıda Kartal, konuk takım karşısında altı pozisyona girdi, ikisini Larin’le gole çevirebildi. Aboubakar’ı kaçırdığı goller veya arkadaşlarına çıkarmadığı paslar için eleştirebiliriz. Ne var ki, Aboubakar, durağan bir oyuncu tipi değil, yaptığı koşularla rakip savunmayı yıpratıyor, yani boş durmuyor, savunmaya da destek veriyor. Artı, annesini kaybetmiş, ayağının tozuyla maça çıkmış, büyük bir özveridir bu. Oğuzhan’ın attığı üçüncü golde yaptığı asist, kaçırdıklarını da unutturdu bence!
***
Beşiktaş’ın kadrosuna bakıyorum, valla eksiklerine karşın iyi oynuyor. Artı ofansta çoğunluğu yakalıyor, sadece rakiplerin savunma kilidini açmayı beceremiyor!
Geç olsa da açıyor, açmasına da taraftarlarına çile çektiriyor çile!
Yani, eksiğe - gediğe fazla sığınmamak gerekir, çilingirlerin iş başı yapması lazım!
Kayserispor’un konumu belli, çıkış arıyor, ‘Ne koparırsam kardır’ taktiğiyle oynuyor, savunmasına yaslanıyor, haklılar da. İlk yarıya bakıyorum, topla oynama yüzdesi uzak ara Kartal’ın lehine. Olsa ne olur, istersen topu al eve götür kardeşim!
Bu farkındalığını pozisyon üretimine yansıtamıyorsan, neye yarar ki?
Önemli olan rakibin o katı kilidini açmak. Gördük ki, Beşiktaş bu yarıda bu şansı bir kez yakaladı, o da penaltıdan.
Peki kardeşim, Mensah’ın sicili bu anlamda kabarık! Niye o kullanır, anlamıyorum arkadaş!