Gerçekte, tankın gelişimi Aralık 1944'ta sona erdi ve prototip 1945'un Ocak-Şubat aylarında yapıldı. Hükümet üyelerini aynı yılın Mart-Nisan aylarında makineye gösterdikten sonra, komisyonun belirlenen eksikliklerin zorunlu olarak ortadan kaldırılmasıyla Kızıl Ordu’nun evlat edinmesini tavsiye etmesinin tavsiye edildiği bulduğu Kubinka’daki NIBTPolygon'da test edildi. Tank bir endeks T-54 aldı.
Kendi ve diğerleri
Seri "kırk dört" seriden, T-54 yukarıda belirtildiği gibi kule ve tabancadan farklı olarak, motor ve gövde ile şasinin bazı detayları arasında farklılık gösterdi.
Omuz askısı çapına sahip 1800 milimetrelik döküm kulesi, 180 milimetresinin ön kısmında zırh kalınlığına (T-44 - 120 mm cinsinden) ve yanlarına - 90'ten 150'e milimetrede (T-44 - 90 mm cinsinden) değişken tilt 20 °. Kaynaklanmış taret çatısı, birbirine kaynaklanmış, 30 milimetre kalınlığında (T-44 - 15 mm cinsinden) iki haddelenmiş zırh plakasından yapılmıştır.
Davanın bir bütün olarak tasarımı, T-44'in tasarımına benziyordu. Bununla birlikte, sırasıyla dikey 60® ve 45® köşelerine monte edilmiş üst ve alt ön tabakaların kalınlığı, T-120'teki 90 milimetre ve 44 milimetre idi. İkincisinden farklı olarak, T-54 gövde ön plakasında görüntüleme yuvası yoktu.
Aracın silahlandırması, X-NUMX-mm tank tabancası D-100ТК ile iki adet 10-mm GWT makineli tüfeği bant beslemeli bir silahtan oluşuyordu: biri tabanca ile eşleştirildi, ikincisi, kurs sürücünün sağındaki kontrol bölümüne yerleştirildi.
Tankın motor bölmesinde (MTO), gövdenin boyuna eksenine dik olarak, beygir gücünde 12 olan bir V şeklinde 54 silindirli dört zamanlı sıkıştırılmamış dizel B-520 monte edildi. Yakıt sistemi, toplam 530 litre kapasiteli dört yakıt deposundan oluşuyordu. Depo dışındaki dahili (ana) yakıt tanklarına ek olarak, her biri çitlerle çevrili raflara üçer adet ilave (sağ ve biri solda bir adet) 55 tankı yerleştirildi. T-54'te, T-44'in aksine, yakıt sistemine ilave tanklar dahil edildi. Ana tanklardan yakıt tüketimi, ilavelerinden üretildikten sonra yapıldı.
Ek yakıt depoları kullanarak karayolu üzerinde seyir, 300 - 360 km'ye (T-44 - 235 km) ulaştı.
Şasi neredeyse tamamen T-44'ten ödünç alındı, lastik tekerleklerin genişliği 150'tan 185 milimetreye yükselen yol tekerlekleri hariç.
Tankın kütlesi 35,5 tona yükseldi ve maksimum hız 43,5 km / s'ye düştü.
649 değişiklikleri
Temmuz ayında, 1945 tesisinin tasarım bürosundaki 183-th, T-54’in ilk prototipinin test edilmesinin sonuçlarını göz önünde bulundurarak yapılan sonuçları göz önünde bulundurarak, “137 objesi” fabrika ismini alan ve yeni bir kule tasarımı, silahlanma ve şasi ile öne çıkan ikinci prototipini geliştirdi.
Döküm taret, IS-3 ağır tankın kulesine göre yapıldı. Küresel ön kısmının kalınlığı 200 milimetreye, kenarları - 125'ten 160 milimetreye, 45 ° 'e değişken bir eğim açısı ile ulaştı. Kulenin çatısının kalınlığı - 30 milimetre.
Taret, 100 mm makineli tüfek SG ile eşleştirilen 1 mm tank tabancası LB-7,62 monte edildi. Diğer iki SG makineli tüfeği (kurs işi) sol ve sağ çitlerdeki zırhlı kutulara yerleştirildi, mekanik şoförün kursu silahları kullandı. Kulenin çatısında, komutanın kapakları ile yükleyici arasında bir 12,7 mm uçaksavar silahı uçaksavar silahı vardı.
Tankın elektrik santrali ilk prototipte olduğu gibi kaldı. İç yakıt depolarının kapasitesi, ilave harici depolar olan 530'ten 545 litreye - 165'ten 180'e yükseltildi. 39,15'a yükselen savaş kütlesine rağmen, otomobilin karayolundaki seyir aralığı düşmedi ve yine de 300 - 360 kilometreye ulaştı. Transmisyon, 2, 3, 4 ve 5 inertial senkronizör dişlileri ve yan sürtünme kavramaları yerine iki aşamalı planet rotasyon mekanizmaları üzerine yerleştirilmiş üç yollu beş vitesli bir şanzıman kullandı. Alt takımda uygulanan paletli tsevochnogo nişan izlenir.
Temmuz-Kasım 1945’te, T-54’in ikinci prototipi NIBT tesisinde test edildi, sonuçlarına göre, tank yine seri üretim için önerildi, ancak birkaç eksiklik giderildikten ve gerekli olan belgelerin kesinleşmesinden sonra. SSCB Bakanlar Kurulu kararı ile Nisan 29’taki 1946’tan alınan bir sonraki ön testlerin sonuçlarına göre, T-54 Sovyet ordusu tarafından kabul edildi.
Seri üretim için hazırlıklara başladı. 1946 sırasında, 165 seri makinelerinin üretilmesi planlandı, ancak gerçekte sadece üç prototip üretildi. Devlet testleri dayanamadı. Bölümlerarası hükümet komisyonu arabanın kitlesini düşürmek, silahların kurulumunu geliştirmek, dişli çalıştırmak ve vitesleri kontrol etmek istedi. Yıl boyunca, tasarım 649 değişiklik yapmak zorunda kaldı. 1947 yılı için plan, 250 ünite sayısında onaylandı, ancak yalnızca 22 üretildi. Aynı yılın nisan-mayıs döneminde, önde gelen iki seri tank deniz deneme ve bombalama testlerine tabi tutulmuştur. Sonuçlarına göre, 1490 parçaların ve montajların revizyonu için emir verdi ve bu nedenle ilk X-NUMX T-20 tank serisi yalnızca yılın sonunda piyasaya sürüldü. Bu makineler T-54-54 (görünüşe göre, T-1 54 serisi) veya T-1 rev.54 g adını aldı.
Mükemmel olmaktan uzak
T-54-1 klasik bir arka motor düzenine sahipti. Gövde zırh haddelenmiş levhalardan kaynaklanmış ve keskin bir burnu ve dikey yanları vardı. Mukavemeti arttırmak için alt oluk şeklinde (redan) yapıldı. 120 milimetrelik bir kalınlığa sahip monolitik üst ön gövde levhası, dikey olarak 60® bir açıyla yerleştirildi. Teknenin zırh kenarlarının kalınlığı sırasıyla 80 milimetre, gövdenin tavanı ve altı - 30 ve 20 milimetre idi.
Kule, büyük bir gövdeye sahip, kaynaklı bir çatı ve tüm çevre boyunca alttan bir ters eğim ("zaman") olan bir dökümdür. Ön kısmının kalınlığı - 200 milimetre. Bir elektrikli tahrikli kulenin döner mekanizması kontrolör tarafından topçu olarak ve komutan kontrol sisteminin desteğiyle - komutan tarafından kontrol edildi.
Taretin içine SG-100 makineli tüfekle eşleştirilmiş X-NUMX-mm D-10T top takıldı. Dikey kılavuzunun açıları -7,62® ile + 43® arasındadır. Çitler üzerindeki zırhlı kutulara iki adet SG-5 makineli tüfek yerleştirildi, bunlardan gelen işaretsiz ateş sürücü tarafından yönlendirildi. Yükleyicinin ambarının üstünde, EC-18 ve EC-43 tanklarında kullanılana benzer bir taret üzerine bir 2 mm DShK uçaksavar makineli tüfek yerleştirildi. Tank mühimmatı, 3 üniter 12,7-mm atışlarını (34 - sürücünün sağındaki kontrol bölmesinde, 100 - dövüş bölmesinde), 20 14 kalibreli kartuşları ve 200 12,7 kalibreli kartuşlarını içeriyordu.
Tank, 54 beygir gücüne sahip bir B-520 motorla donatıldı. 520 litre kapasiteli yakıt tankları, dövüş bölmesinde ve kontrol bölmesinde bulunuyordu. Çitlerde, motor güç kaynağı sistemine bağlı olmayan ilave silindirik tanklar kuruldu. Tankın yakıt rezervi 330 kilometredir.
İletim - iki atalet senkronizatörü ile beş vitesli. İki aşamalı planet mekanizmaları, hesaplanan iki dönüş yarıçapı sağlayan dönme mekanizması olarak görev yaptı. Teknede dişliler - tek sıra. Tahrik tekerlekleri - çıkarılabilir dişli kenarı ile döküm. Dişliler - pim.
Her iki taraftan alt takımda beş adet çift lastikleştirilmiş destek silindiri vardı. Germe mekanizması - sonsuz tip Tırtıl açık çelik menteşe ile çeliktir. İz genişliği - 500 milimetre. Yol tekerleklerinin askıya alınması - her bir yana monteli kanatlı hidrolik amortisörlerin birinci ve beşinci makaralarının süspansiyonunun düğümlerinde ayrı bir torsiyon çubuğu.
İletişim ekipmanları, dört abone için bir radyo istasyonu 10-РТ-26 ve interkom TPU-47'den oluşuyordu. Tank otomatik tipte bir yangın söndürme karbondioksit tesisatı vardı. Makinenin kıtasına bir duman perdesinin takılması için, uzak bir sigorta ve deşarj sistemi bulunan iki adet MDS duman bombası monte edildi.
T-54'e girme arzusu nedeniyle, büyük kalibreli bir silahla birlikte ayrılan minimum hacim, mühimmatı önemli ölçüde azaltmak zorunda kaldı. Dünyadaki kule omuz askısının çapındaki 1825 milimetreye kadar olan artışa rağmen, silahın büyüklüğünün büyüklüğünden dolayı, dövüş bölümünün yakın olduğu ortaya çıktı. Askıya alınmış bir policinin olmaması, taret döndüğünde yükleyicinin çalışmasını büyük ölçüde engelledi, ateş oranını düşürdü ve bazen onu sakat bıraktı. Yoğun ateşlemeyle, iki pervanenin varlığına rağmen, dövüş bölümünün gaz bölmesi yüksekti - bir enjeksiyon (kule çatısında) ve bir egzoz (güç bölmesinin bölümünde).
İkinci seçenek
Toplamda, 1949, 54 prototipleri, 54 eğitimi ve sadece 13 serisi dahil olmak üzere 25 T-16 tankını piyasaya sürdü. Tasarım iyileştirmelerinin kapsamı aşağıdaki şekillerle tanımlanır: Kule grubu, 400'ten daha fazla yeni çalışma çizimleri, kolordu - 350'ten daha fazla, motor - 300, ekipman grubu - 250'ten daha fazla hazırladı. Testler Kasım ayına kadar devam etti ve ardından yeni bir değişiklik - T-54 rev.1949 veya T-54-2 kabul edilmesine dair bir kararname çıkarıldı.
T-54-2 üzerine, top için dar bir 400-mm'lik kabartmalı yeni bir taret, önünde ve yanlarında geriye doğru bir eğim olmadan, bir komutanın tareti ile yerleştirildi. Uçaksavar silahı tareti, yeni ve geliştirilmiş tasarımın yerini aldı. Tanktaki vuruşların yüzde 90'inin yerden bir metreden daha fazla bir yüksekliğe sahip olduğu ve ayrıca ortalama bir tank için belirli bir maksimum kütlenin korunabilmesi için üst ön gövde levhasının kalınlığı 100 milimetreye indirildi.
İki SG-43 makineli tüfek yerine, sürücünün sağındaki kontrol bölmesine bir adet değişim makineli tüfek yerleştirildi. Mühimmat 7,62-mm kartuşları, 3500 parçalarına düşürüldü.
Enerji santrali, bir yağ banyolu çok-siklonlu bir hava temizleyicisinin varlığı, bantlar ve toz toplayıcıdan tozun dışarı atılmasıyla birinciden farklıydı. Üç dış silindirik yakıt tankı yerine, çamurlukların arka kısmında sağa yerleştirilmiş iki düz dikdörtgen tank kurdular. Bu tanklar motor güç sistemine dahil edilmiştir.
İletim küçük değişiklikler geçirdi. İz, 580 milimetreye genişletildi ve bu, spesifik basıncı 0,93'ten 0,81 kg / cm2'e düşürmeyi mümkün kıldı. Elektrikli ekipman ve iletişim sistemi değişmeden kaldı.
İnşaat testi tamamlandı
1950’te T-54’in seri üretimi yeniden başladı. Bu yıl boyunca yalnızca fabrika numarası 183, planlandığı gibi 423 yerine 400 makineleri üretmeyi başardı. 1951'in piyasaya sürülmesi zaten 800 tanklarından daha fazlasını yaptı.
1951’te, T-54’in ikinci modernizasyonu gerçekleştirildi. Otomobil, ters eğimli yarım küre şeklindeki bir kuleyi ve omuz kayışının daha iyi sızdırmazlığını sağlayan sert bir nişi aldı. TS-20 teleskopik görüş yenisiyle değiştirildi - değişken 2 ve 22 katları olan TSH-3,5-7. Silah muylusu tozlarına, taretlerin omuz kayışlarına, taretlere, komutanın taretlerine, silah maskelerine, görme ve makineli tüfeklere, anahtarlara ve toggle sviçlerine karşı gelişmiş koruma. Makaralı maden trolünün montaj noktaları, alt ön gövde levhasında belirmiştir. Duman süzgecinin montajı için ekipmanı değiştirdik - iki taslak yerine, MDC'ler iki tane daha güçlü BDSH-5 kurdular.
T-54-3'in seri üretimi (veya T-54 rev.1951), 1952'ta başladı ve 1954'un sonuna kadar sürdü. Bu makineye dayanarak, bir T-54K komutanı tankı inşa edildi, ilave bir radyo istasyonu, navigasyon cihazı ve bir şarj cihazı ile donatıldı, bu da silahın mühimmat yükünü bir şekilde azaltmayı mümkün kıldı.
T-54-3’in seri üretime geçmesi, altı yıl süren elli altı yapının oluşturulması ve test edilmesi sürecini tamamladı. Araba nihayet bitmiş klasik görünümünü elde etti. Bu dönemde, departman yönetiminde ciddi personel değişiklikleri vardı were 520 - KB tesis numarası 183. Ekim ayında 1951, A. A. Morozov Kharkov'da KB-60 Fabrikası No. 75'in Baş Tasarımcısı olarak atandı (şimdi A. A. Morozov KMDB). Kolesnikov, aynı zamanda T-54 tankının seri üretim ve modernizasyonunun desteğine başkanlık eden oyunculuk görevlisi olarak atandı. Bu durum, L.N. Kartsev'in Nizhny Tagil'deki 1953 tesisinin baş tasarımcısı olduğu Mart 183'un başlangıcına kadar devam etti. Liderliğinde yürütülen T-54’in ilk büyük modernizasyonu, bir silah dengeleyicisinin kurulmasıydı.
10 yılında STP-1 "Horizon" dikey düzleminde sabitleyiciyi hedefleyen D-1951T tabancası oluşturuldu. Bu dengeleyiciye sahip silah D-10TG endeksini aldı. STP-1’ta, tabanca hedefinin ve onunla sıkı bir şekilde bağlantılı olan alanın sürekli izlenmesini sağlayan prensip belirlendi. Bu planın bir dezavantajı vardı - yükleme sırasında tabanca belirli yükseklik açılarında bloke edildi ve topçu hedefi gözlemleme olasılığından mahrum edildi.
İyileştirme devam ediyor
D-10TG tabancalı bir tank T-54А (nesne 137Г) ismini aldı. Dengeleyiciye ek olarak, tabanca atış sonrası deliği boşaltmak için bir fırlatma tertibatı ve bir dağıtım bağlantısına sahip bir kaldırma mekanizması (yabancı nesnelere dokunulduğunda mekanizmanın kırılmasını önler) ile donatılmıştır. Araba hareket halindeyken şok sırasında topun cıvatasına kendiliğinden inişe karşı bir güvenlik tertibatı sokuldu ve yeniden kurma mekanizması kullanıldı. Silahın yükseklik ve eğim açılarında dengelenmesini sağlamak için dengeleme mekanizmasında da değişiklikler yapıldı. Kopyalanmış kontrollerle otomatik bir elektrikli taret dönüşü, yeni bir taret durdurucu ve sola kaydırılan bir mercekle ve hedefe mesafe ölçeği ile geliştirilmiş bir TSH-2А-22 görüş açısı kuruldu. Sürücü için aktif bir gece görüş cihazı TVN-1 tanıtıldı.
Tankın motorunda da bazı değişiklikler yapıldı: güç sistemine 95 litre kapasiteli üçüncü bir harici tank yerleştirildi, üç kasetli iki aşamalı bir hava temizleyici ve radyatörlerin üzerinde düzenlenmiş olmayan giriş panjurları tarafından kontrol edilmek yerine, radyatörlerin üzerine yerleştirilen bir toz emici yerleştirildi. Kalan sistemler aynı kalır.
Stabilizatör ünitelerinin montajı ile bağlantılı olarak, elektrikli ekipmanın montajı ve şematik diyagramları değişmiştir. Tank bir radyo istasyonu P-113 ve TPU P-120 ile donatılmıştı.
T-54A, 1954 yılında kabul edildi. Dördüncü çeyrekte, 50 makinelerinin kurulum serisinin piyasaya sürülmesi planlandı. Bununla birlikte, stabilizatörlerin teknik gerekliliklerle tutarsızlığından dolayı, yalnızca 25 üniteleri üretmek mümkündü.
Hatalı ayık seri üretim yalnızca altı ay sonra başladı ve 1955'ten 1956 yılına kadar yapıldı. T-54A komutanı tankı temelinde sınırlı miktarlarda T-54AK yaptı.
Dikey bir silah stabilizasyonu sistemi kurmak, 10'in, hedefi 3'ten yüzde 30'e çıkarma olasılığını artırmasına izin verdi.
Yaklaşık 17 500 tank
1956 tarafından, elli dört T-54B'nin (137-2 nesnesinin) aşağıdaki modifikasyonu, 183 bitkisinin Haziran ayında geri gönderildiği Nizhny Tagil'de geliştirildi. Sonbaharda fabrika testleri ve 1955 - 1955 kışın test sahaları yapıldı. Resmi olarak, tank, CPSU Merkez Komitesi ve SSCB Bakanlar Konseyi’nin Ağustos 1956 15’in kararnamesiyle görevlendirildi.
T-54B'de, D-10Т2 gun tabancası, STP-2 “Cyclone” elektrohidrolik iki düzlemli dengeleyici ile monte edildi; ikincisi, hareket halindeyken yüzde 60'e giderken hedefi vurma olasılığını getirdi. Aletin ve stabilizatör açıkken kulenin kontrolü, uzaktan kumanda kullanılarak gerçekleştirildi. Bu bağlamda, kulenin dönme mekanizmasının tasarımı değiştirildi.
Mürettebatın çalışma koşullarını iyileştirmek (öncelikle şarj etmek için), dövüş bölümündeki zemin, bilyeli yatağa monte edilmiş ve bir teslimat bağlantısına sahip dönen bir platformla donatıldı. Bu, cephanenin konumunu, ancak içinde değişmediği mermi sayısını kısmen değiştirmek için gerekliydi.
Tank aktif gece görüş cihazlarına sahipti: topçu TPL-1-22-11, komutan TKN-1'in gece cihazı ve sürücü TVN-2'in kızılötesi gece görüşü. Makinelerin çalışmasını sağlamak için makinede IR aydınlatıcılar: L-2, bir tabanca maskesi üzerine monte edilmiş ve OU-3, komutanın taretine monte edilmiştir. Sürücü ve komutanın aletleri değiştirilebilir (gündüz yerine monte edilmiştir). T-54B su altı sürüşü için ekipman aldı (OPVT). Sol çamurluğa yürüyen bir hava tüpü pozisyonunda yerleştirildi.
Doğrusal bir tank temelinde, bir komutan modifikasyonu da üretildi - T-54BK, ek ekipmanın bileşimi T-54AK'a benzer.
Çeşitli modifikasyonların elli dört elinin seri üretimi, Ulaştırma Mühendisliği Bakanlığı'nın üç fabrikasında 1947'ten Nisan 1959'e gerçekleştirildi: Nizhny Tagil'de No. 183, Kharkov'da 75 ve Omsk'ta No. 174. İkincisi, esas olarak T-54: SAU, ZSU ve mühendislik ekipmanlarına dayanan çeşitli muharebe ve özel araçların imalatı ile uğraşmaktadır. Bu arada, fabrika numarasındaki 75 paralelinde, aynı zamanda bazı periyotlarda tankların üretim hacmine göre "elli dört" esasına göre geliştirilen ağır topçu AT-T seri üretildi.
T-54 modelinin tam sayısını söylemek zordur. Bununla birlikte, (en azından yaklaşık olarak) dolaylı verilerle belirlenebilir: örneğin, üretilen 100-mm tabanca sayısıyla. Doğru, burada tam bir bilgi yok, ancak yılda 1947'ten 1957'e kadar olan üretim miktarları var. 10 yılında 16 197 toplar serbest bırakıldı: 10196 - D-10T, 4796 - D-10ТG ve 1205 - D-10Т2С, kabaca yıllar boyunca üretilen "elli dört" sayısına karşılık geliyor. Yaklaşık olarak tanklar silahlardan daha az inşa ettiler. İkincisi, çeşitli prototiplere eklenmiş ve başarısız silahların yerine kullanılmıştır. 1958'ta ve 1959'in başında yapılan muharebe araçları düşünüldüğünde, T-17 tarafından üretilen 17,5 - 54 binlerce hakkında konuşabiliriz.