BİR halkın yüzde yüzünden, yüzde 50’sini çıkarırsanız, geriye diğer yüzde 50 kalmaz...
Nasıl halk olunur?
Ya da bir halk kendisini diğerinden çıkarmaya kalkarsa, işte o zaman geriye hiçbir şey kalmaz.
Çünkü geriye kalacağını umduğunuz öteki yüzde elli giderek yalnızlaşır, öksüzleşir...
Fethettiğini zannettiği o toprakta kuruyup gider.
Çünkü halkın aritmetiği yoktur.
Çünkü memleket sevgisinin istatistiği olmaz.
Çünkü halktan halkı çıkararak demokrasiyi toplayamazsınız.
Bırakın onu, çoğunluktan azınlığı çıkararak da çoğalamazsınız.
Çünkü azınlığı reddederek çoğunluk olamazsınız.
Kurursunuz...
Çünkü toplama çıkarma yaparak halk olunmaz.
Bazı ağaçları ormandan çıkarırsanız, belki o ormana yine orman diyebilirsiniz.
Ama hiçbir zaman bir önceki ormanın yeşilini, gölgesini, huzurunu bulamazsınız...
Peki ne olunur?
Ağacını kaybetmiş bir ardıç kuşu gibi olursunuz mesela.
Kanatlarınız ağırlaşır. Ormanın yeşilini kaybedersiniz. Kalbinizdeki pusula bozulur.
Bulutunu kaybetmiş bir yağmur gibi savrulup gidersiniz.
Çığlığı olmayan, denizini kaybetmiş bir martı olursunuz.
Olalım mı?
Yakışır mı?
İşte alt alta yazıyorum.
Tek çaremiz var. O da birbirimizin sesini duymaktır.
Tam demokrasidir.
Ne askeri vesayet, ne de polis baskısının bunaltıcı görüntüleri...
Korkuyla, menfaatle, “benim adamım”, “senin kampın” demek olmuyor.
“Benim hayat tarzım, senin hayat tarzından daha önemlidir” diyen bir bakışla nereye gidebildik ki...
Tek tip halk olur mu?
Tek tip ağaç. Tek tip kuş...
Tek tip insan ya da...
Üniformadan yapılmış tek tip bir hayat...
Olmaz. Olmamalı.
Vicdanları kalabalıklara çarparak çoğalabilir miyiz?
Demokrasiyi sindirmek ve yaşamak bu kadar zor mudur?
Birbirimizin üzerinden toplama çıkarma yaparak...
Eşittir bir halk olabilir miyiz?