Bugün yaşadığım şehre bu yılın ilk yağmuru yağdı. Yağmur, beraberinde küçük de olsa bir hüzün de getirdi sanki. Sevdiğim, sevmediğim her şey cam arkasında otururken gözümün önünden akıp geçti; yaşadığım ve yaşayamadığım her şey.
Bu yaşa kadar kimler beni ne kadar kullandı ya da gerçekten ne kadar sevdi, bir an aklıma geldi. Sokakta koşturan insanların kaçı ile karşı karşıya gelip muhatap oldum, kaçının varlığından haberdar değilim. Baktıkça düşündüm, düşündükçe efkarlandım. Efkarım bir sebebi de yalnızlığım.
Etrafım çok kalabalık aslında. Ailem, dost çevrem geniş. İyi de bu kalabalıkta yalnızlığımı aklıma getirecek neler oluyor hayatımda. Tabii ki dost görünen, arkadaş görünen tipler.
Bazıları ekonomik anlamda, bazıları çevremi veya sosyal konumumu kullanma anlamında, bazıları sevdiklerine ulaşma amacıyla duygularımı sömürme anlamında bir şekilde benimle bir münasebete girmişler. “mişler” diyorum; çünkü duygularımın hengamesinden bunları çok sonra algılıyorum. Ben de sanıyorum ki; ne güzel, bugün yine birilerine faydalı oldum. Ben faydalı olmuyorum aslında, benden faydalanılıyor. Birkaç yağmur damlasının bana bunlar düşündürtüyor olması da pek hayra alamet değil. Psikolojim galiba giderek pelteleşiyor. Düşündükçe kendimi telkin etmekte zorlanıyorum. Küçük küçük yeni kararlar almaya başlamalıyım sanki.
Nereden başlayacağıma henüz karar veremiyorum. Ama mesela günde bir kez hatırımı sormak için aramayanı, aramayacağım. Yokluğumu fark etmeden yaşayıp gidenleri görmezden gelip, nerede olduklarını merak etmeyeceğim. Mesela özel hiçbir şeyime kıymet vermeyene “özel”miş gibi davranmayacağım. Mesela sadece kendi dertlerini anlatmak için iletişime geçen dost dediklerimi kendime dert edinmeyeceğim. Gereksiz insanlara ayırdıkları vakti, bana ayırmayan insanlara hayatımda çok gereklilermiş gibi davranmayacağım. Benim onlara hissettiğim samimi duyguları, çaresizlik ya da bağımlılık gibi algılayanların alayını bir çırpıda nasıl silebileceğimi de göstereceğim.
Sanırım kendi kendimi dolduruşa getirip, kaba tabirle “gazlama” yoluna gidiyorum. Yakın tarihte yaşadığım küçücük şeyler, içimde bir dağa dönüşüyor belki de.
Doğal şartlarda yazdığım yazılarda kendimle ilgili kendimle ilgili konulara değinmek pek istemem, ama durum biraz başa çıkılmaz oldu herhalde. Affınıza sığınıyorum artık.
Yalnız artık bir şeye eminim; altını çizerek sevip saydıklarınızın, her hatalarını görmezden gelerek yaşamaya devam ederseniz ve de üstlerine derin bir çizik atmayı beceremezseniz, çok üzülüyorsunuz bu hayatta.
Hele bir bakın; şu birkaç damla yağmurcuğun bana yaptıklarına!
Rabbimin iyi insanlarla karşılaştırması temennisi ile…