İnsanlara hayatları boyunca yaşanabilecek unutulmaz şeyler veya olaylar hakkında sorular sorun ve hatırlamaları 15 ve 25 arasındaki yaşlarda olma eğilimindedir. Güncel olaylar, spor ya da halka açık etkinlikler önemli değil. Oscar kazananlar, hit kayıtları, kitaplar veya kişisel anılar olabilir. Bellek bilimindeki araştırmacılar biz buna, anımsatan çarpma diyoruz - verdiği şekle referans olarak Biz ne zaman Bir kişinin ömrü boyunca bir anı eğrisi çizin.
Bilişsel psikolojideki nadir görülen etkilerden biri de itiraz edilemez. Var olup olmadığını araştırmayı bıraktık ve nedenini sormaya başladık. Nörobiyolojik hesaplar önermek Beynin olgunlaşması hakkında, bu dönemde karşılaştığımız bilgilerin özellikle iyi kodlanmış olmasına yol açan bir şey var.
Bazı araştırmacılar önermek İlk öpüşme, ilk sürüş dersi ve benzerleri gibi ilk kez deneyimleri hatırlamakta daha iyiyiz - çoğu o yaşta oluyor. Diğerleri önermek Anımsatan çarpma, yaşamlarımızda kilit deneyimlerin gerçekleştiği, ardından paylaşıldığı ve tartışıldığı kültürel olarak tanımlanmış bir dönemin bir parçasıdır.
Kendi araştırmamız farklı bir şey önerdi, çünkü ortaya çıktı, çünkü bu, anılarımızı bıraktığımız ve hayatımızın geri kalanında kim olduğumuzu tanımlayacak bilgiyi sakladığımız dönemdir - isterseniz hafızanın kendisinin kristalleşmesi. Bunun doğru olup olmadığını test etmek için yola çıktık.
Yumru peşinde…
Daha önceki araştırmaların aksine, hafıza testlerine güvenmek istemedik. Teorimiz için hafıza testleriyle ilgili sorun, tanım olarak, insanların hatırladıkları şahsen onlar için önemli olduğudur. Başka türlü beklemeyeceksiniz: insanlar rastgele olayları hatırlamıyor, önemsiz bilgileri hatırlamak ve hatta buna dikkat etmek için mücadele ediyor. Bizi şekillendiren şeyleri önemsememiz gerektiğinden, elbette onları hatırlarız.
Katılımcılardan, kendilerine hiçbir şey ifade etmeyen olayları veya şarkıları hatırlamalarını isteyerek bu sorunu çözmeyi deneyebilirsiniz. Fakat sorun şu ki, hatırladıkları her şeyle tamamen ilgisiz olamazdı. Bu şey akılda kalsa bile, kişi için bir anlamı olmadığı için, bu şekilde kim olduğunuzu tanımlar. Bu döngüselliğin önüne geçmek istedik.
Yaklaşımımız, bu alanda daha az kullanılmış olan bellek araştırmacısından elde edilen başka bir klasik ölçü kullanmaktı: Tanınma. Katılımcılardan materyalleri serbestçe hatırlamalarını istemek yerine, 1950 ve 2005 arasındaki yayın listesinden hatırladıkları Oscar ödüllü filmleri veya en çok satan müzik singlelarını seçmelerini istedik. Bilgimizi, ya filmi / şarkıyı ilk kez deneyimlediklerini hatırladıkları ya da piyasaya sürüldükleri yaşları temel alarak, 15 ile 25 arasındaki ilişkilere yönelik bir önyargıya dair net kanıtlar bulduk.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Katılımcılardan çalışmamızın asıl yeniliği olan listeden beş favorilerini seçmelerini istedik. Bu, yaşlı 15-25'ten hatırladıkları filmlerin / şarkıların oranının umursamadıkları listedeki o yaştaki oran kadar yüksek olup olmadığını görmek için katılımcıların yaşamları boyunca bir eğri çizebileceğimiz anlamına geliyordu. Kişisel olarak önemli olmayan filmler / şarkılar da hatırlama kabartma şekli verdiyse, kendi kendimizi geliştirmenin bir açıklama olduğu teorisinden vazgeçip hafızayla ilgili olacağından vazgeçebiliriz.
Katılımcıların beğenmediği filmlere / şarkılara gelince, onları 15-25 döneminden tanıma olasılıklarının hayatlarındaki diğer zamanlardan daha fazla olmadığını gördük. Emin olmak için, aynı çalışmada yapılan ikinci çalışmada, hangi şarkıların en sevdikleri ve hangileri hakkında bir şeyler hatırladıklarını sorduk. O zaman bile aynı sonucu aldık.
Rahatına düşkünlük
Bulgularımız, insanların yaşamlarında bu kritik zamandan daha çok hatırlamalarının aslında kimliklerini oluşturdukları için olduğunu gösteriyor. Karşılaştığımız kimliğimize uygun olmayan şeyler unutulur. Zevklerimiz ve bu dönemdeki olaylara, bilgilere ve medyaya maruz kalmamız, hayatımızın geri kalanında bizi tanımlar.
Bu, mutlaka hatırlama konusundaki teorilerin, insanların hafıza gelişimi veya kültürel deneyimleriyle bağlantılı olduğu anlamına gelmez. Bazı şeylerin bizim için neden kişisel olarak önemli hale geldiği sorusu hala var ve bu teoriler hala burada cevaplar veriyor olabilir: neyin sevilebilir ya da önemli olduğu konusunda kültürel olarak paylaşılan görüşlere sahip olabiliriz; ya da biz güvenebilir kendi duyumuzu korumak için bellek mekanizmaları üzerine. Söyleyebileceğimiz şey, bizim için bir şeyin kişisel öneminin, hatırlama kabuğunu neden yaşadığımızın kilit bir bileşeni olduğudur.
Keşfetmek için başka bir cadde filmler veya şarkılar veya güçlü bir şekilde hissettiğimiz ancak sevmediğimiz diğer anılar. Bizi tanımlamamalarına rağmen, bu şeylerin aynı 15-25 kuralına uyup uymadığını araştırmamız gerekiyor. Şimdilik, ancak en azından bu sürecin nasıl yürüdüğünü anlamak için bir adım daha yakınız. Bizim için önemli olan genç yaşımızdaki şarkılar, filmler veya kitaplar veya olaylar, yaşam boyu eşlik edebilir ve hatta kim olduğumuz goblenin bir parçasını bile oluşturabilir.
Yazar hakkında
Chris Moulin, Psikoloji Profesörü, Université Grenoble Alpes ; Akira O'Connor, Psikoloji Bölümü Öğretim Üyesi, University of St Andrewsve Clare Rathbone, Psikoloji Kıdemli Öğretim Üyesi, Oxford Brookes Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = bellek; maxResults = 3}