Daha onsekizinde gözleri ışıl ışıl gülen, atlarına ve dahası atlarının da ona aşık olduğu bir genç, Aslı Güleç. Atlarla doğup büyümüş, bugününe gelmiş. Bundan sonrasında da çıkartabileceğe pek benzemiyor! Ona göre insan ancak at binerek deşarj olabilir.
Öncelikle sizi tanıyabilir miyiz?
18 yaşındayım. Koç Lisesi son sınıf öğrencisiyim. Biniciliğe ablam sayesinde başladım. Atların içinde doğup, büyüdüm. İki yaşında atın üstüne oturtmuşlar beni. Önce tabi pony ile binicilik hayatım başladı, 2009 yılında da at binmeye başladım.
“Uyuyunca şarj olursun derler, benim için şarj olmak ata binmek”
Peki at binmek nasıl bir duygu? Nasıl duygular hissettiriyor?
Ben ata hiçbir zaman hobi olarak bakmadım. Ne zaman moralim bozulsa, kötü hissetsem; kendimi atların yanında buluyorum. Onlarla olmak beni mutlu ediyor. Uyuyunca şarj olursun derler, benim için şarj olmak ata binmek.
Yarışmalara katılma kararını nasıl aldınız?
Açıkçası çok küçüktüm hatırlamıyorum. Sekiz yaşında ilk ponylerle koşmaya başladım. 2009’da Pony Türkiye Şampiyonu olunca ata geçme kararı aldım. 2012 senesinde Bacatina’ya binmeye başlamam spor hayatımı değiştirdi diyebilirim. İlk kez ciddi olarak bu işi yapacağımı o zaman anladım.
“Atım bana kendimi kontrol etmeyi ve sabretmeyi öğretti”
Biniciliğe başladıktan sonra hayatınızda neler değişti?
Eskiden çok hırslı, sabırsız bir insandım. Atım bana kendimi kontrol etmeyi ve sabretmeyi öğretti. Aslında çok fazla hırs yapmanın ne kadar kötü bir şey olduğunu gördüm. Çünkü hırs yüzünden yaptığım çok fazla hata oldu. Ayrıca takım çalışmasını öğrendim. Bu iş sadece binici ve atla bitmiyor. Resmin arkasında antrenörler, seyisler, nalbantlar, veterinerler gibi çok fazla emek var. Herkes bir arada çalıştığı ve uyumlu olduğu zaman başarı elde ediliyor. Ben de bunu yapmaya çalışıyorum.
Kaç tane atınız oldu bu zamana kadar?
Ablam da ata bindiği için bu konuda çok şanslıydım çünkü onun da atlarına binerek farklı atlara binme şansı elde ettim.
Şu an üç tane atınız var. Onların antrenmanlarıyla siz mi ilgileniyorsunuz?
Antrenörümle, Ata Zorlu ile birlikte paslaşıyoruz. Şimdi okullar açıldığı için ben genelde iki at biniyorum. Bir gün o biniyor, bir gün ben biniyorum. Atlayacağımız zaman genelde ben biniyorum. Önümüzde önemli yarışmalar var. Onlara hazırlanıyoruz.
Peki, en çok sevdiğiniz, hayatınızda önemli olan at hangisidir?
Bütün atların benim için çok ayrı bir değeri var. Çok ayrım yapamıyorum. Ama bir Bacatina’nın benim için çok ayrı bir yeri var. O zamana göre ilk yüksek koşmaya başladığım, beni Milli Takım’a sokan atım.
Milli Takım maceranız nasıl başladı?
2012 Nisan ayında Arezzo’da enternasyonel bir yarışa gittim. Bir ay orada kaldık, üç hafta yarıştım. Sonrasında Avusturya’da Avrupa Şampiyonası’na katıldım. Milli Takım maceram da bu şekilde başlamış oldu.
Hala Milli Takım kadrosundasınız. Milli Takımdaki başarılarınızdan bahsetmek istesek?
2012 ve 2013 yıllarında Yıldızlar Avrupa Şampiyonası’na katıldım fakat finale kalamadım. Benim için çok güzel bir tecrübeydi. 2013 yılında Yıldızlar Balkan Şampiyonası’nda beşinci oldum. 2014’te Arezzo’da Geçler Nations Cup yani Milletler Kupası takım yarışına katıldım ve beşinci olduk. Aynı sene Balkan Şampiyonası’nda geçlerde takım ikincisi olduk. 2015 yılında maalesef iki atım da ciddi olmayan bir sakatlık geçirdiği için çok fazla yarışmaya katılamadım. Geçen sene de Avrupa Şampiyonası’nda geçler takımındaydım. Bu sene ise Balkan Şampiyonası’nda genç yetişkinler takımındaydım ve şampiyona genelinde dördüncü oldum.
Peki yurt dışında koşmakla Türkiye’de yarışlara katılmak arasındaki fark nedir?
Yurtdışında çok düzen var. Tüm yarışlar tam zamanında başlıyor. Listeleri akşamdan online olarak görebiliyorsun. Mesela, 10:06’da yarışa gireceğin yazıyor, tam o saatte yarışa giriyorsun gerçekten. Orada biniciler çok daha rahat. Diğer binicilerin ne yaptığı kimsenin umurunda değil. Herkes kendini, atını geliştirmek için koşuyor. Türkiye’de her ne kadar arkadaş olsak da hırs ve rekabet çok fazla.
“En önemli şey yapabildiğimin en iyisini yapmak”
Mutlaka kazanmalıyım dediğiniz bir yarışma var mı?
Yarışmalara katılırken birinci olacağım, yarışmayı kazanacağım hırsını ve stresini kendime yaşatmamaya çalışıyorum. Çünkü benim için en önemli şey o parkurda yapabildiğimin en iyisini yapmak. Eğer iyi bindiysem ve at iyi durumdaysa kupanın benim için hiç bir önemi kalmıyor. Ama önemli bir unvan yarışına girdiğimde dereceye girmek ister miyim? Tabi ki de isterim.
Adını koyduğunuz bir yarışma yok anladığım kadarıyla…
Aslında bir hedef koyup, o hedefe ilerlemek genelde benim yaptığım şey. Ama şu an öyle bir şey diyemiyorum çünkü; antrenörümle, daha program yapmadık. Daha bütün yarışmaların programları da belli değil zaten. Tam olarak nasıl bir yol izleyeceğimizi henüz bilmiyorum. Bir anda atın da pestilini çıkarmak istemiyorum. O yüzden atlar nasılsa, ona göre bir hedef koyacağım kendime.
Örnek aldığınız biri var mı?
Ablam. Çünkü o ev, okul hayatından, at hayatına kadar her şeyini izleyerek büyüdüğüm bir insan. Onun binişini de çok beğenen biriyim. Bana “Sen, Avrupa Şampiyonası koştun, ben hiç koşamadım. Kendine farklı bir hedef bulman lazım diyor”. Ama benim için o hep bir rol model oldu. Hep de olacak. Tabi ki, 1.60 koşan binicileri de izliyorum ve takip ediyorum ama ablamın yeri benim için çok ayrı.
Unutamadığınız bir anınız…
Evet, çok net hatırlıyorum. Bir yarış haftasonunun Cuma günü antreman yapıyoruz. Atlarken düşüp, üç farklı yerden kolumu kırıp aynı zamanda çıkarmıştım. Ben kolumu hareket ettiremiyorken, antrenörüm bana bakıp; “bir şeyin yok” demişti. Gülerek hatırladığım acı dolu anılarımdan biridir bu.
“Evet yurtdışında okumak istiyorum ama atlarımdan da ayrılmak istemiyorum”
İleriye dönük profesyonel anlamda bu işi yapmak istiyor musunuz?
Son zamanlarda bu soruyu çok duyuyorum. Evet yurtdışında okumak istiyorum ama atlarımdan da ayrılmak istemiyorum. Binicilik çok ciddi bir spor ve Hollanda’dayken şunu gördüm; benim yaşımdaki insanlar, gözlerini kırpmadan 1.60, 1.40 yüksekliklerini sanki bir metre parkur yapıyorlarmış gibi aynı sakinlikte koşuyorlar. Ben onu henüz yapabildiğimi düşünmüyorum. Çünkü oradaki binicilerin odaklandıkları, ilgilendikleri tek bir şey var, o da atlar. Bir yaz, üç ay boyunca Hollanda’da Carpe Diem Binicilik Ekibi tesislerinde Avni Atabek ile çalıştım ve sadece at bindimeye odaklanmayı denedim ama kendimi kocaman bir boşluğun içinde buldum. Ben su anda at haricinde okul, sosyal hayat, ailem gibi bir çok şeye okdaklanmış durumdayım ve hepsine aynı anda odaklanmak açıkçası çok zor. Şu an tam olarak nasıl ilerleyeceğimi bilemiyorum çünkü hiç birinden kopmak istemiyorum. Ama ne olursa olsun, kendimi kötü hissettiğimde arabaya binip atların yanına gidebileceğim bir ortamda bulunmak beni çok mutlu eder.
Kaplanmedya
Latest posts by Kaplanmedya (see all)
- 2. Pony Antrenörü Sertifika Programı - Ekim 11, 2017
- 2. Ulusal Hippoterapi Kongresi - Ekim 11, 2017
- TJK ve İzmir Büyükşehir Belediyesi “Atla Terapi”de Umut Olacak - Ekim 11, 2017