1501
son kapalı üst kombinesine sahip olduğum stadyum. kıymetini bilemedik inanılmaz farklı bir atmosferi vardı. ah samiyen ah.
1503
evimizin bahçesi, camımızdan yansıyan sokaktı. orada oynayan galatasaray futbol takımıda, o bahçe ve sokakta oynayan çocuklardı, çocukluğumuzdu. şimdi ne o çocukluk kaldı ne de çocukların futbol oynayabileceği bir sokak ve bahçe. ama olsun çocukluğumu nasıl özlüyorsam, nasıl mutluluğu içime işlediyse, sende öylesin içimde. öyle kaldın öyle kalacaksın.
mecidiyeköyünü merkez, galatasaray’ı dünya kulübü yapan mabed.