Ayla filmi ile Oscar yolunda büyük bir üzüntü yaşayan oyuncu İsmail Hacıoğlu, Sözcü’den Devrim Demirel’in sorularını yanıtladı.
Türkiye’yi Oscar töreninde temsil etmesine neredeyse kesin gözüyle bakılıyordu. Ancak film son anda listeden çıkarıldı. Yaşanan bu üzücü gelişmenin ardından Ayla’nın başrol oyuncusu İsmail Hacıoğlu filme ve dizi sektörüne dair bakın neler söyledi.
Tabii ki… O kadar gidildi. Tanıtım yapıldı. Çünkü bu, bir adım olacaktı. “Beyler biz geldik” diyecektik. Kapıyı açacaktık. Bir başkası daha sonra içeri girecekti. Olmadı. Önümüzdeki maçlara bakacağız artık!
Bence siyaset… Normalde Oscar’a gidiyorduk. Siyasi gündem değişti. Bizim filmi çıkarıp başka bir ülke filmini kabul etmişler. Tabii ki Ayla’nın da sinematik tarafı tartışmaya açık. Ama bu kadar siyasetin ön planda olduğu bir durumda sinema konuşmak saçma ve sakil kalıyor. Bence biz de kendi öykülerimize yatırım yapmıyoruz. Ayla böyle bir öykü. Bunun gibi niceleri var. Kore, Kurtuluş Savaşı, Çanakkale, Mezopotamya, Anadolu…
Yapımcıların, yani para kaynaklarının doğru projelere yatırım yapmamasından kaynaklanıyor. Para sahibi olanların para kaybetme korkusu. Saçma sapan 5-6 film yap, 1’er milyondan maliyetini yükselt. 500 bin de gişe yap. Allah bereket versin! Yapımcılar ticaret kafasıyla yaklaştığı sürece, seyirci kötü film izlemekten kurtulamayacak.
İçeriği çok önemli değil. Bir şekilde pazarlıyor. İyi iş yapmak gibi bir dertleri yok çünkü. Sadece pazarlama… Pazar payı büyüdükçe kalite düşüyor.
Biz uluslararası seviyede dizi çekebilir miyiz?
Bu iş parayla bağlantılı. Teknolojik imkânlar belli. Bastır parayı yaptır işini. Kapalıçarşı 1000 yıldır orada duruyor. Geldi adam Bond filmi çekti. Filmi izlerken ayağa kalktım! Kendimi kötü hissettim.
Yok. Ama kalifiye eleman sıkıntısı var. İlk işinde ‘time code’ tutan bir adama ikinci işinde yönetmenlik yaptırınca sıkıntı oluyor. Senaryo yazanlar da şöyle takılıyor: Ben yazdım, bu böyle! Burnundan kıl aldırmayan tipler var. Halbuki film öyle çekilmiyor.
Hareketlenir mi diye yapıyor sektörün içindekiler. Hiç öyle özgürlüğümüz filan yok. Sen istediğin kadar iyi film yap, bir tane salon sahibi arkanda durmazsa ne yapacağız?
Oynadığın filmleri menajerin mi buluyor, sana mı geliyorlar?
Çok şükür kimsenin kapısını çalmadım. Bu çok özel, çalıştığım menajerleri de sinir eden bir durum! Geliyor çok şükür…