aşırı kişisel.
16 Ekim 2012 § 1 Yorum
evet, aşırı kişisel. ama bir yandan da burada bulunsun istiyorum. çünkü söz hakikaten uçuyor, ama yazı kalıyor. birkaç haftadır buraya bir şeyler yazmak istiyorum; yazıyorum, beğenmiyorum, siliyorum, vazgeçiyorum. ne olduğunu çok önemi yok. önemi yok, çünkü üç-beş yıl önce adeta bir paradigma kayması yaşayarak açtığım duygusal musluklarımı kapamaya karar verdim. bundan sonra yeniden, eskiden olduğum gibi, hislerimi paylaşmak konusunda aşırı seçici olacağım.
buna karar verişimin sebebi, kahve falı baktırmayışımın sebebiyle aynı: insanların hakkımda spekülasyon yapmasından hoşlanmıyorum. “size ne, hayatımı dilediğim gibi yaşarım,” türünden isyankar bir tavır değil bu, kimsenin ağzını büzmek niyetinde değilim, kaldı ki dedikodu benim yapmadığım bir şey de değil, ama ben telkine açık bir insanım. birilerinin benim onlara sunduğum bilgilerden yola çıkarak yorumlar yapması, benim bunlardan etkilenmem, doğru olduklarına inanmam filan, işlerimi çok kolaylaştırmıyor. anlattıklarımın bir beklenti yaratması, karşılanamayan bu beklentinin kalp kırması, sonucunda yine benim kalbimin kırılması da pek hoş değil öte yandan.
terapiye de bu yüzden gitmiyorum. biliyorum ki daha şahane bir insana dönüşmem için bana birtakım ödevler verilecek. bense bu ödevleri yerine getirmek için büyük sancılar çekeceğim. ya da hepten bunları yapmaktan vazgeçeceğim; biraz tembellikten, biraz da aslında kendim gibi olmaktan vazgeçmek istemediğimden. kendim gibi olmaya devam edebilmenin yolu da, benim anladığım kadarıyla, nasıl biri olduğumu mümkün olduğunca gizlemekten geçiyor. demem şu ki, hayatı sinsi gibi yaşamaya, mutluluğu ketumlukta aramaya devam.
bilmiyorum anlatabildim mi, anlatamadıysam da sorun değil, anlatmak istemiyorum zaten.