Bugün sizi ağlatacağım.…
Kimlerin, kimlerin dökülmüş sımsıcak kanları üstünde, sızlayan kemikleri, hâlâ alınmadık intikamları üstünde nasıl saltanat sürdüklerini gerçek bir öykü ile bilin.
Sözüm, elini vicdanına koyanlara yalnızca.
Sözüm; Türk Parlamentosunda ceylan derisi koltuklarda, Devletten yüksek maaş alarak Devletin temeline dinamit koyan Pkk’nın siyasal uzantısı partiye değil.
Dünyalık uğruna takla üstüne takla atan kiralık, satılık, medyatik, aşağılık kalemlere değil.
Tam yirmi beş yıl önceydi.
Tarih 26.10. 1995
Neşe Öğretmeni bilir misiniz? Nerden bileceksiniz ki?
Diğerleri gibi Onu da unutturdular çünkü.
Allahsız, kitapsız, artık Türk Parlamentosu’nda, Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde gördüğümüz Pkk’nın katlettiği unutulmuş Güneydoğu Şehitlerimizden biri.
Bismil’in Çavuşlu Köyü İlkokulu’nda ilk öğretmenliğini yapan Neşe Alten, henüz yirmi altı günlük öğretmenken babası ile birlikte yaşadığı evini basan katil Pkk’lılar tarafından kurşuna dizilerek acımasızca katledildi.
Terör örgütünün başı Abdullah Öcalan, öğretmenlerin Kürtleri asimile etme projesinin birer parçası olduğunu söylemiş ve örgütüne katliam emri vermişti.
Allahsız, bebek katili Pkk piçleri okulları yakıyor, öğretmenleri kurşuna diziyor, vahşi katliamlarını kendi yayın organları olan Serxwebun’dan “ajan ve işbirlikçileri öldürdük” diye duyuruyorlardı.
Neşe öğretmen Tekirdağlıydı ve 22 yaşındaydı. Gencecik, güzel mi güzel, çıtı pıtı bir kız.
Her genç kız gibi Onun da hayalleri vardı. Düşleri vardı gerçekleşmesini istediği.
Öncelikle okulunu bitirmek.
Sonra tayin olup memleketin en uzak, en ücra köşesinde de olsa öğrencileriyle buluşmak.
Gerekirse pırasa saçlı kızların, başı bitli oğlanların, sabun görmemiş başlarını kendi elleriyle yıkamak.
Kendi elbiselerinden onlara elbise dikmek.
Kendi komik aylığından defter, kalem, silgi alıp dağıtmak.
Türkçe konuşmayı bilmeyen, denizi, uçağı hiç görmemiş Güneydoğu’nun dağ köylerindeki çocuklara.
Ceyhun Atıf Kansu’nun şiirindeki gibi dünyanın çiçeklerine.
Kızamuktan ölen, ayşelere, dudulara, dönelere.
Ve evlenip yuva kurmak.
Bunlar masum istekler değil de neydi Allahaşkına söyleyin?
1993 yılında, eğitim fakültesinden mezun oldu ve aynı yıl ataması yapıldı. Diyarbakır'ın, Bismil ilçesi’nde görev verdiler Neşe Öğretmen’e.
Ataması,Bismil ilçesine çıkınca ailesi gitmemesi için baskı yaptı ise de o idealistti ve aynen gözleri ışıl ışıl şunları söyledi ki torpil yaparak Güneydoğudan kaçanlar utansın:
"Bayrağımın dalgalandığı her yere giderim."
Hangi bayrak?
Türk Bayrağı. Hani O kışladan bile indirilirken indirenin beynine sıkılmadığı, ciğerinin çözüm süreci adına sökülmediği, kanlı gözyaşları döken Türk Bayrağı.
Baba çaresiz. Gözbebeği yavrusu. Kıyabilir mi hiç saçının tek teli bile olsa?
Sonunda:
“ Seni yalnız başına göndermem.” dedi ve kendisiyle birlikte gurbetin, hiç bilmediği, görmediği ama aziz bildiği vatanın bir parçası oldukları yerlerin yolunu tuttular.
Uzun, yorucu bir yolculuktan sonra Bismil’e düştüler. Bismil İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü Neşe Öğretmen’e tayininin Çavuşlu Köyü İlk Öğretim Okulu olduğunu söyledi.
Neşe Öğretmen heyecan içinde. İçi içine sığmıyor. Köye ulaştılar yine binbir sıkıntılarla.
Okul mu? Ne okul ama!
Tam bir felaket. Ahırdan ibaret resmen. Camlar, sıralar, kapılar kırılmış duvarlar boyasız.
Devamını okuyun ki sizi ağlatabileyim.