Burada özellikle söylemek istediğim şey, avamın davranışlarını mecaz kabul edip kendilerine hüsn-i zan beslerken, bir yandan da talim ve irşad görevini ihmal etmemektir. Söz gelimi bir müride, başı dara düştüğünde "yetiş şeyhim","yetiş ya gavs filan"demesi yerine "Allah'ım filan veli kulun hatırına sana yakarıyorum, imdadıma yetiş" demeyi öğretmeli. Böylece hem "gerçekte istiğâse bir tür tevessüldür" derken savunduğumuz gibi, doğrudan asl olan tevessüle dönmüş, hem de ifadelerimize çeki düzen vermiş, kafalarda soru işareti bırakmamış oluruz.