Otuz bir yıl önce, Hollywood filmi zafer sinemalarda gösterime girdi, eleştirmenlerden olumlu yorumlar ve tarihçiler, Kuzey'de kurulan ilk tamamen Siyah alay olan 54. Massachusetts Gönüllü Piyade'nin İç Savaş hikayesini anlattı. olmasına rağmen gişede vasat bir başarı elde etti Film, lise tarih derslerinin gözdesi haline geldi ve popülaritesi ancak Netflix kütüphanesine yakın zamanda eklenmesiyle artacak.
Tarihi destanın akış devi üzerindeki görünümü, bir yazın sonunda geliyor. kabaca 75 Konfederasyon anıtının bazen şiddetli bir şekilde kaldırılmasına tanık oldu Black Lives Matter bayrağı altında ülke çapında protestoların ortasında. Ancak İç Savaş sırasında Birleşik Devletler ordusunda görev yapan siyahi Amerikalıların hikayesi daha yaygın bir şekilde bilinir hale gelse bile, filmin yeni izleyicileri, gerçek ve hiziplerin nerede kesiştiğini merak edebilirler. zafer .
Ed Zwick'in yönettiği filmde Matthew Broderick, gerçek hayattaki Albay Robert G. Shaw rolünde. Yardımcı oyuncular arasında Çavuş John Rawlins rolünde Morgan Freeman, iyi eğitimli Thomas Searles rolünde Andre Braugher ve kaçak köle Trip rolünde Denzel Washington yer alıyor. (Bazıları Searles'ın alayında görev yapan Frederick Douglass'ın oğullarından birine dayandığını öne sürse de, tüm siyah karakterler kurgusaldır.)
genel yörünge zafer tarihsel kayda yakından bakar; senaryo, büyük ölçüde Shaw'ın orduda geçirdiği süre boyunca eve gelen mektuplarına dayanıyor (filmi açan bir başlık kartı yazışmalara atıfta bulunuyor.) İki saatten biraz fazla bir süre içinde, izleyiciler Antietam Savaşı'ndan alayın askeri eğitimine ve derinlere doğru ilerliyorlar. Georgia'nın güneyi ve Güney Carolina. 18 Temmuz 1863'te Battery Wagner'e 54'üncü başarısız saldırıyı içeren filmin doruk noktası, zorluklara karşı nihai bir zaferi ve bayrak etrafında toplu bir fedakarlığı tasvir ediyor. Shaw, sonunda alay renklerini kucaklayan Trip gibi, adamlarını son bir saldırıda yönetmeye çalışırken öldürüldü.
Ne zaman zafer İlk olarak 1989'da piyasaya sürüldü, çatışmayı cesur beyaz askerler etrafında toplayan ve kölelik ve özgürleşmenin zorlu sorularıyla boğuşmak için çok az yer bırakan savaşın derinden yerleşik bir popüler anısına meydan okudu. Filmin en önemli katkısı, beyaz Amerikalılara Birlik saflarında yaklaşık 200.000 Siyah Amerikalı'nın hizmetini ve bunların savaşın kazanılmasına ve köleliğin sona erdirilmesine yardımcı olmadaki rolünü hatırlatarak bu dar yoruma meydan okumadaki başarısıdır.
1863'te savaşın sonucu kesin olmaktan uzaktı. O yılın 1 Ocak'ında Özgürlük Bildirgesi'nin imzalanmasının ardından, Başkan Abraham Lincoln, Konfederasyonu yenmeye yardımcı olmak için Siyah birliklerin yetiştirilmesine izin verdi. Bu politikanın, diğer iki tamamen siyah birlik ile birlikte 54. Massachusetts'in yükseltilmesiyle hemen başlayan Massachusetts Valisi John Andrew'dan daha hevesli bir destekçisi yoktu.
Shaw o sırada 25 yaşında bir gençti ve Broderick, ailesinin kölelik karşıtı referanslarına rağmen, albayın alayın komutasındayken kendi ırksal önyargılarının üstesinden gelmek için karşılaştığı zorlukları ustalıkla ifade ediyor. Yine de film, Shaw'un tamamen siyah alayın komutasını teklif etme konusundaki kararsızlığının boyutunu yakalamakta yetersiz kalıyor. Filmde, aslında Shaw, siyah askerlere komuta etmenin ordudaki kendi kariyerini ve itibarını geliştirip geliştirmeyeceği konusundaki endişelerini öne sürerek valinin komisyonunu başlangıçta reddettiğinde, birkaç dakikalık düşünme gerektiren bir soru olarak oynanıyor. Savaşın ilk yarısı boyunca eve gelen mektupları, özgürleşme konusunda filmin kabul ettiğinden daha fazla belirsizliği ortaya koyuyor.
Shaw, Antietam savaşından sonra annesine yazdığı bir mektupta, Lincoln'ün Ön Kurtuluş Bildirisi'ni yayınlamasını sorguladı. Benim açımdan Shaw yazdı, ne olduğunu göremiyorum pratik iyi şimdi yapabilir. Ordumuz nerede olursa olsun köle kalmadı ve bizim gitmediğimiz yerde Bildiri onları özgür bırakmayacak.
Georgia, Darien'in gerçek hayatta yakılması filminden bir sahne.(United Archives GmbH / Alamy Hazır Fotoğraf)
Filmdeki en doğru sahnelerden biri, 11 Haziran 1863'te Darien, Georgia'nın yanmasıdır. Shaw ve adamları, Albay James Montgomery'nin gücüne eşlik etti ve gösterildiği gibi, kasabanın ateşe verilmesine yardım ettiler. Shaw, aslında, olayın adamlarına olumsuz yansıyacağından ve onların savaşta savaşma fırsatına sahip olmalarını engelleyeceğinden endişeliydi. Shaw'un General David Hunter'ın yasadışı faaliyetlerini ifşa etme tehdidinin gerçek bir temeli yok, ama daha da önemlisi, Montgomery ile olan ilişkisi yazılandan çok daha karmaşıktı. Shaw, Montgomery'nin kölelik karşıtı ilkelerine bağlılığına ve komutası altındaki erkeklere karşı ırkçı bakış açısına rağmen Güney toplumunun tamamen yeniden yapılandırılması gerektiğine olan inancına saygı duydu. Shaw, karısına yazdığı bir mektupta, Montgomery'yi çok vicdanlı bir adam olarak tanımladı ve daha sonra annesi, onun benim için çok çekici olduğunu itiraf etti ve gerçekten de ondan hoşlandım.
Film, Shaw'un savaş sırasında, özellikle de eğitim alacakları süre boyunca, 2 Mayıs 1863'te Anna Kneeland Haggerty ile nişanlı olduğu ve daha sonra evlendiği için, adamlarından önemli ölçüde uzakta geçirdiği gerçeğini de göz ardı ediyor. alayın Güney Carolina, Beaufort'a gönderilmesi planlanmadan haftalar önce .
Diğer dramatik lisansları arasında, alayın öncelikle daha önce köleleştirilmiş olanlardan oluştuğu tasviri, kölelikten özgürlüğe geçişi vurgulayan yaratıcı bir seçimdir. Özgürleşmiş erkeklerin asker olmaları ve özgürlükleri için savaşmalarının öyküsü, çoğu siyah alay için gerçekten doğru olan güçlü bir anlatı sağlarken, 54. Massachusetts, esas olarak Ohio, Pennsylvania ve New York gibi eyaletlerde doğan özgür siyah erkeklerden oluşuyordu. Shaw'ın silah, yiyecek, üniforma veya diğer malzemeleri temin etmek için mücadele ettiğini gösteren sahnelerin aksine, Vali Andrew'un kara askerliğe bağlılığı nedeniyle askerlerin çok az eksiği vardı.
Filmin en güçlü sahnelerinden birinde, Washington's Trip, tüm alayın önünde kamptan izinsiz ayrıldığı için İrlandalı bir talim çavuşu tarafından kırbaçlanır. Çıplak sırtlı, eski kırbaç izleri olan eski bir kölenin görüntüsü, kesinlikle izleyicilerin duygularını harekete geçiriyor, ancak ordunun kırbaçlama uygulamasını zaten yasakladığı için aslında çok az temeli vardı.
Bununla birlikte, tarihsel kayıttan bu sapmaların başardığı şey, siyah askerlerin savaş alanında tehlikeler yaşadığı ve beyaz erlerin hiç karşılaşmadığı ırk ayrımcılığı gerçeğini pekiştiriyor. Bu mesajı iletmek bir başka zafer halkın Amerika Birleşik Devletleri Renkli Birlikleri hakkındaki anlayışına yaptığı önemli eklemeler. Bu adamlar, beyaz askerler tarafından ırkçı alaylara ve tacizlere maruz kaldılar ve savaşma becerisine veya cesaretine sahip olmadıklarına inanmayan subaylar tarafından el emeğiyle çalışmaya zorlandılar.
Bu ayrımcılık, hükümetin siyah erkeklere ayda 10 dolar ödeme kararına kadar uzandı (beyaz askerlerin 13 dolarına kıyasla). Bu politika, film tarafından kısaca Albay Shaw'ın maaş makbuzlarını yırtmak için adamlarına katıldığı zaman ele alınmaktadır. Sahne, Shaw'a kendi önyargılarını aşması ve adamlarıyla bağ kurması için başka bir fırsat sunuyor, ancak izleyicileri politikanın durdurulup durdurulmadığı sorusuyla baş başa bırakıyor. O değildi.
54. Massachusetts ve diğer Siyah alaylar, Shaw'ın Temmuz 1863'te ve 1864'ün büyük bölümünde ölümünün ardından eşit olmayan ücretlerini protesto etmeye devam ettiler. Vali Andrew'un devlet fonlarından 3 dolarlık farkı ödeme teklifi bile alay tarafından sert bir şekilde reddedildi. . Disiplin, 54. Massachusetts ve diğer alaylarda, erkekler eşit olmayan ücretlere tepki olarak itaatsiz davranışlarda bulundukça kötüleşti. Nisan 1864'te, 55. Massachusetts'teki 75 adam, acil yardım için Başkan Lincoln'e başvurarak açık isyanla flört etti. Kongre nihayet 1864 yazında politikayı durdurdu, ancak 55. Massachusetts'te bir askerin, bir emri yerine getirmeyi reddettikten sonra komutanının yüzüne iki kez vurduğu için idam edilmesinden önce değil.
Süre zafer Alayın Battery Wagner'e yönelik başarısız saldırısını en büyük başarısı olarak sunuyor, eşitsiz ücrete karşı genişletilmiş protestoları Siyah askerlerin hizmetini daha geniş medeni haklar tarihi içinde hizalamaya yardımcı oluyor ve belki de ırksal adaletsizliğe karşı günümüz protestolarıyla daha da güçlü bir bağlantı oluşturuyor. .
Film ayrıca, İç Savaş muharebesinin dehşetini ortaya koyarken hayal gücüne çok az şey bırakıyor, ancak yalnızca siyah askerlerin savaş alanında yaşadığı tüm tehlikeleri ima ediyor. İç Savaş savaş alanlarında düşmanla karşılaşan siyah askerler, onları isyanda köleler olarak gören Konfederasyonlar tarafından yakalandıktan sonra birden fazla durumda (özellikle 1864'te Fort Pillow ve Krater'de) katledildi. savaş kuralları. Hatta bazıları esir kamplarına gönderilmek yerine köle olarak satıldı. Shaw gibi beyaz subaylar da köle isyanını kışkırttıkları için idam edilme riskiyle karşı karşıya kaldılar.
Konfederasyonların Shaw'u artık ayakkabısız adamlarının geri kalanıyla birlikte toplu bir mezara gömdüğü son sahne, kendisinin ve adamlarının, nihayetinde ölüme yol açan bir savaşta saflar içinde ırkçılığı yenmeyi başardıklarını öne sürerek hikayeyi uygun bir şekilde tamamlıyor. Konfederasyon yenilgisi, Birliğin korunması ve 'özgürlüğün yeni doğuşu'. (Alayın hikayesi, savaşın sonuna kadar askeri harekatı gördüğü ve görevden alınmak üzere eve döndüğü Aralık 1865'e kadar Güney Carolina'da kaldığı için ekran dışında devam ediyor.)
İzleyiciler, Augustus Saint-Gaudens'in Boston'daki Massachusetts Eyalet Evi'nin karşısında bulunan Shaw ve alayı için yaptığı güzel anıtın görüntüsü üzerinde düşünmeye bırakıldı. 1897'ye adanan kabartma heykel, Shaw'ın Boston'da yaptığı yürüyüşü ve filmde güzel bir şekilde yakalanan 54. Massachusetts'i anıyor. 1990'lara kadar, İç Savaş sırasında Birleşik Devletler ordusunda kabaca 200.000 özgür ve daha önce köleleştirilmiş Siyah erkeğin hizmetinin halka açık hatırlatıcılarından biri olarak kaldı.
20. yüzyılın başlarında, Konfederasyon anıtları, Güney'deki ve hatta ötesindeki şehirlerde ve kasabalarda önemli kamusal alanları kapladı. Robert E. Lee ve Stonewall Jackson gibi generallerin yanı sıra Konfederasyon askerinin Hıristiyan erdemini ve cesaretini kutladılar ve savaşın köleliğin ve beyaz üstünlüğünün korunmasıyla bir ilgisi olduğunu reddettiler.
Bazı Konfederasyon anıtları daha da ileri gitti ve Konfederasyon davasına sözde bağlılıklarını kutlayarak Afrikalı Amerikalıların tarihini kasıtlı olarak çarpıttı. Örneğin, 1914'te, Birleşik Konfederasyon Kızları, Arlington Ulusal Mezarlığı gerekçesiyle, savaşa giden bir Konfederasyon subayının çocuğunu koruyan sadık Mammy'nin ve beyazın yanında yürüyen bir vücut hizmetçisinin resimlerini içeren büyük bir Konfederasyon anıtı adadı. askerler.
Toplamda, bu anıtlar, Afrikalı Amerikalıların Konfederasyona karşı savaşarak onu baltalamak için attıkları adımları görmezden geldi ve sonuç olarak özgürlüklerini elde etmede herhangi bir çıkarları olduğunu reddetti. Bu inkar, siyah Amerikalıların oy vermesini ve geçmişin kamusal alanlarda nasıl anılacağına dair herhangi bir kamusal tartışmaya katılma yeteneğini engelleyen Jim Crow beyaz üstünlüğü kültürünü güçlendirmeye yardımcı oldu.
zafer hala, ülke çapında Konfederasyon anıtlarını kaldırıp kaldırmamayı tartışan topluluklar için İç Savaşın risklerine dair güçlü bir hatırlatma sunuyor. Alınan kararlar, bugün ve tarihte 'Siyahilerin Hayatları Önemlidir' olup olmadığını belirlemede çok ileri gidecek.