Hastalar düşünmekten kaçınmaya çalışarak sık sık obsesif düşünceleriyle başa çıkmaya yeltenirler. Dahası onlar belirli eylemlerle meşgul olarak anksiyetelerini azaltmaya çalışırlar. (...) Bu tür eylemler genelde anksiyeteyi geçici olarak azaltır ve fakat sonrasında obsesif davranışın güçlenmesini sağlarlar.
*
Bu kaçınma ve telafi edici davranışlarla ilgili iki problem vardır. Birincisi, bir şey hakkında düşünmemeye çalışmak, başkasının onu düşünecek olma ihtimalini arttırır. Başka bir ifadeyle OKB hastaları obsesif düşüncelerinden sakınmaya çalışmakla, bu düşünceleri daha sık gündeme taşımış olurlar. İkincisi, telafi edici eylemler ile sağlanmış olan rahatlamaların geçici rahatlamalar olmasıdır. Düşünceler akla hücum edince eylemlerin tekrarlanması da kaçınılmaz olur. Sonuçta OKB hastaları kaçınma teşebbüsü, kompülsif (zorlamalı) davranış ve tekrarlayan obsesif düşünce şeklinde kısır bir obsesif düşünce döngüsü içinde uğraşıp dururlar.
*
OKB'nin standart tedavisi bu şartlı tepkilerin kırılması için tasarlanmıştır ve iki unsurdan oluşmaktadır: Birincisi, korkulan düşüncelerle yüzleştirmedir. İkincisi de alışılmış kaçınma tepkilerinin veya kompülsiyonların önlenmesidir. Yüzleştirme, hastaların korkulan düşüncelerden kaçınmak yerine onlar üzerine odaklanılır ise bu durumda olumsuz hiçbir sonuç ortaya çıkmayacağını ve en sonunda anksiyetenin yok olacağını keşfetmesini sağlar. Hastalar yüzleştirmeye eşlik eden anksiyeteden kaçınma ve etkisini azaltma için ritüellerini kullanabileceklerinden tepki önleme zorunlu olur. Araştırmalar ne yüzleştirmenin ne de tepki önlemenin tek başına, birlikte kullanıldıkları zamanki kadar etkili olmadığını göstermiştir. "Obsesif-Kompülsif Bozukluk"