Paralel devletten yana olmak gerekiyor
Türkleri ve Kürtleri yüz yıldır süren kendi aralarındaki bir kavgaya mahkum etmişler; bu kavgada sık sık taraflar değişiyor, ama bir şey değişmiyor: Umudunu siyaset, ırk ve din taşeronlarına bağlamış olan ezilenlerin sür git ezilme yazgısı... Türkiye siyasetinin yamukluğunu, bu siyasetin yarattığı daha alt siyasi tercihlerle, varlığını değişen iktidarlarla sürüden gazeteciler, aydınlar, yazarlar ve çeşitli gruplara ait hırsızlar besliyor.
Türk ve Kürt halkına bu nedenle devrim özürlü halkım dedim hep. Türk devleti, istediği an, Türk ve Kürt düşünce sistemini teslim almayı beceriyor.
2002 yılından 2013 yılına kadar AKP'ye karşı şiddetli bir muhalefet yürüten Kürt hareketi, 2013 yılında, en güçsüz zamanında AKP karşısında yelkenleri indiriverdi.
2011 referandumunu hatırlayanlar, o referandumda bir çok Kürt ve Türk yazar ve aydınlarının "evet" oyu kullandıklarını hatırlarlar. Hatta bir oyum olsa onu da AKP'ye veririm diyen o kadar çok ünlü Türk ve Kürt muhalifi vardı ki... Aynı tavır, Turgut Özal'ın ANAP'ı için de sergilenmişti.
Bunları, gerici Türk iktidarlarını sadece iktidar sahipleri değil, ruhunda muhafazakarlık taşıyan, ancak muhalif olarak bilinenlerin üretip desteklediğini hatırlatmak için yazıyorum. Ahmet ve Mehmet Altan kardeşlerle Cengiz Çandar'ların bir zamanlar AKP'ye taşıdıkları enerjiyi hatırlatmama bilmem gerek var mı? Şimdi her iki kardeş AKP karşıtı...
AKP'nin, daha önce destekledikleri AKP'den daha gerici ve baskıcı olduğu söylemi büyük bir yalnış. AKP şimdi biraz reforumcu oldu. 2012 yılına kadar Kürde karşı şiddetli bir savaş sürdürdü, cezaevlerini KCK davasından Kürtlerle doldurdu. AKP, PKK'ye karşı şiddetli bir savaş sürdürürken, PKK karşıtı Kürtler Türk televizyon ve gazetelerinde AKP propogandası yapıyorlardı.
Erdoğan yasaklı olduğu için Abdullah Gül Başkanlığında iktidara geldiği 2002 yılından bu yana AKP ile ilgili olumlu tek yazı yazmadım. Çünkü Kürt ve Türk siyasal taşeronluğunun bizi en az 15 yıl şiddetli bir şekilde meşgul edecek, soyup soğana çevirecek ve sonunda enkazını da özellikle Kürtlere kaldırtacakları gerici bir parti yarattıklarını biliyordum.
Rojevakurdistan yazarı M. Husedin: Türkiye Çatırdarken/ Kürdistan Kurulacakken başlıklı yazısında, devleti anlatırken şöyle demiş:
Bugün bildiğimiz uygar devlet nedir? En basitinden gidecek olursak, misal olsun; tapu kayıtlarıdır. Nüfus kayıtlarıdır. Emeklilik hakkını kazanabilmektir. İkamet kaydıdır. Yazılı olan ve tatbik edilen hukuktur. Toplumsal hayatın seküler düzenlenmesidir. Noter denilen sistemdir. Ve saire. Modern devlet, iktidar değişikliğiyle hiçbirşeyin alaşağı olmadığı sistemdir. Bu bilgi önemlidir.
Haçlı seferlerinden çok önce, henüz Bizans Roma İmparatorluğu olarak anılan bir devlet iken, bastığı altın lirası (Bizans dinarı) tüm dünyanın asal ve güvenilir para birimi iken, global ticaretin merkezi Bizans'ın başkenti İstanbul iken iktidarlar değişirken Bizans'ın devletinin aynen devam ediyor oluşuna akıl sır erdiremiyormuş Batı; her kral değiştiğinde eski kralın sistemi yerle bir olan, memurlarının komple tasfiye edildiği, prensliklerinin kral değişikliğiyle beraber el değiştirdiği bir yer imiş o zamanlar Batı.
Bizans ilk modern devletmiş tarihte. Bakmayın siz bugün mirasçısı bir toplum / topluluk olmadığından kendisine ait herşeyi yağmalanan veya kendisine ait olanlar ya camiye çevrilmiş veya sahipsiz bir şekilde toz – toprağın erozyonuna bırakılmış olmasına. Bizans tam onbir yüzyıl yaşamış ve kurumsallaşmayı / bürokrasiyi tüm dünyaya öğretmiş gerçek bir devlettir."
M. Hüsedin'in devletle ilgili yazdıkları önemli. Kürtler ve Türkler, Kuzey Kürdistan'ı da kapsayan Türkiye topraklarında hiç bir zaman tutarlı bir devlet isteminde bulunmadılar. Kişisel, ailesel, aşiretsel ve grupsal çıkarlarına hitap eden bir devlet istediler hep.
Kürtlerin sık sık Kemalistlerle Siyasal Türk islamı arasında gidip gelmeleri de bundandı. Modern devlette, iktidara kim gelirse gelsin, insanların yaşamında, işinde, emekliliğinde, hak ve özgürlüklerinde pek bir değişiklik olmaz. Modern devlette devlet ele geçirilmez, işlerinin yönetimi ele geçirilir.
Bin yıllık devlet tecrübesi olduğu söylenen Türklerin devletine bir bakın. İktidara gelen parti yargısını, polis müdürlerini, bürokratlarını, istihbarat elemanlarını, gazetecilerini, aydınlarını, yayıncılarını, kendi iş adamlarını da iktidara taşıyor. Daha sonra bunların çevresine, toplumun çeşitli kesimlerinden tarif edilmez bir çirkinlikle üşüşme başlıyor.
AKP'ye karşı 12 yıl ideolojik, siyasi ve askeri bir savaş yürüten Kürt hareketinin bir günde AKP'ye karşı tavrının değişmesinde de, istenilen devlet mantığındaki tutarsızlık yatıyor.
„Bizi kim tanırsa biz de onu tanırız."
Ama sizinle en güçsüz anında ilişkiye geçen bu iktidar, kısa bir süre sonra yıkılıp gidecek ve tıpkı daha önce İmralı'yla ilişkide olan komutanlarda olduğu gibi, onlardan geriye de yolsuzluktan ve yanlış yönetimden dolayı bir tutuklular ordusu kalacak ve bunların enkazı da Kürtlere kaldırtılacak.
Türkiye'deki bir çok kesimin devlet beklentisi muğlak... Buna Kürtlerin muğlaklığı da eklenince tekleşip çeteleşen bir devlet yapısı ortaya çıkıyor.
Tek ve asıl devlet her zaman böyle elden ele atılan ve insanları mutsuz eden çeteleşmiş bir yapıdır. Tek devlet yerine, bölgelerdeki halkın dil, din, inanç ve kültürüne göre ayarlanmış çok devlet istemek, modern devleti istemek anlamına gelir. Amerika ve Almanya bunu Federal devletler şeklinde çözmüş. İsviçre'de kanton devletleri var. Rojava kantonal sistem kurmaya çalışıyor.
Kürtlere ayrı devlet istemekten vazgeçen BDP çizgisi ise merkeziyetçilikten çıldırma noktasına gelmiş tek devlete karşı muhalif ve paralel hiç bir yapı istemiyor.
BDP'nin tek devlet talebine karşı, paralel yapılı çok devlet istemek çağa ve çok kültürülü Türkiye ve Kürdistan gerçeğine en uygun olanıdır.
Sınırlar aynı kalabilir, ama "Doğu ve Güneydoğu" denen Kuzey Kürdistan'da, aşırı merkeziyetçilikten dağılma noktasına gelmiş tek devletin karşısına "paralel Kürt devleti"yle çıkmak gerekiyor.