B-29’in enkazı, Kasım 9’taki bir 1950 tarafından Sovyet MiG-15 tarafından düşürüldü.
Yetmiş yıl önce Kore Savaşı başladı. Stalin'in son başarılı savaşı. Rusya için adil ve olumlu bir savaştı. İçinde Ruslar, hava savaşında Amerika'ya ciddi bir yenilgi yaptı ve ABD askeri-politik elitinin Rusya'ya karşı başarılı bir hava ve nükleer savaş umutlarını gömdü.
Batı ve ABD'de, Ruslarla yapılan iç savaşta, yeni oluşturulan NATO'nun zafer şansı olmadığını gördüler. Rusların kara kuvvetleri ve hava kuvvetlerinde bir avantajı var (stratejik havacılık) Batı'nın nükleer saldırısıyla, bir darbeli Sovyet orduları Batı Avrupa'daki zayıf Amerikan güçlerini yok edecek, Asya ve Kuzey Afrika'da stratejik dayanaklara sahip olacak ve orada batı askeri üslerini yok edecek. Aynı zamanda, SSCB, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan sonra harap olmuş ülkenin son derece sınırlı terimleriyle ve sınırlı kaynakları ile ekonomiyi rekor sürede harabelerden kaldırdı ve en gelişmiş nükleer, elektronik ve havacılık ile reaktif endüstrileri yarattı. Güçlü konuşlandırılmış tank ordu ve hava bölümleri. Korkunç savaştan sonra Sovyet Rusya yeni bir askeri-ekonomik mucize gerçekleştirdi. ABD liderliğindeki Batı geçici olarak geri çekilmek zorunda kaldı.
Korece soru
1910-1945 yıllarında. Kore Japonlar tarafından işgal edildi. Ağustos 1945'te, Sovyetler Birliği Uzak Doğu'daki Japon İmparatorluğunu yendi. Sovyet birlikleri Kore'yi Japon işgalcilerinden kurtardı. Japonya'nın teslimiyetine göre, Kore 38. paralel boyunca Sovyet ve Amerikan işgal bölgelerine ayrıldı. Şubat 1946'da Kore Yarımadası'nın kuzey kesiminde Kim Il Sung başkanlığında Kuzey Kore Geçici Halk Komitesi kuruldu. Bu, Kuzey Kore'nin geçici hükümetiydi.
9 Eylül 1948'de bir kararname ile Sovyet işgal bölgesinde yeni bir devlet kuruldu - Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti (DPRK). DPRK'daki güç Kuzey Kore İşçi Partisi'ne (TPSK) aitti. TPSK planlı bir ekonomi, kamulaştırılmış sanayi ve ticaret tanıttı, arazi küçük ve orta ölçekli köylü çiftlikleri lehine yeniden dağıtıldı. İşçi Partisi Merkez Komitesi'nin ilk başkanı Kim Doo Bon'du. Yasama organı başkanı ve resmi devlet başkanlığı görevlerinde bulundu. DPRK hükümeti Kim Il Sung tarafından yönetildi. 1948'de Sovyet birlikleri yarımadadan ayrıldı. 1949'da Kim Il Sung, Kim Doo Bon'u parti üzerindeki iktidardan itti. Pyongyang politikasında SSCB ve Çin'e odaklandı.
Eylül 1945'te Amerikalılar Güney Kore'ye indi. Çok solcu olduğu düşünüldüğünde Seul'de oluşturulan geçici hükümeti tanımadılar. Amerikalılar yerel yetkililere dayalı bir askeri yönetim kurdu (önce Japonlar da dahil olmak üzere Japonya'ya sürüldüler). ABD, yerel komünizm karşıtı hareketi destekledi. 1948'de lideri Lee Seung Man, Kore Cumhuriyeti'nin başkanı oldu ve Amerikan birlikleri yarımadadan çekildi.
Lee Son Man ABD'de okudu ve yaşadı, aslında Kore'nin Batı yanlısı liderinin rolü için eğitildi. Hemen komünistlere karşı bir kampanya başlattı. Birçok solcu politikacı ve eylemci hapse atıldı ve öldürüldü. Aslında Güney Kore'de otoriter bir rejim kuruldu. Güney Kore güvenlik güçleri yarımadanın güneyindeki sol kanat komünist hareketi terörize etti ve bastırdı. Katliamlar ve ayaklanmaların bastırılması sırasında binlerce insan öldürüldü. Lee Son Man’ın rejimi tüm Kore’yi kendi yönetimi altında birleştirmeye çalıştı.
“Kuzeye Kampanya” ve “Güneye İlerleme”
Hem Seul hem de Pyongyang, kendilerini yarımadadaki meşru otorite olarak gördüler ve ülkenin birleşmesi için bir savaşa hazırlandılar. Güney Koreli politikacılar açıkça "Kuzeye kampanya" ilan ettiler. Seul, Kuzey Kore'de bir "yeniden birleşme grevi" iddiasında bulundu. Pyongyang, Güney üzerinde hızlı bir zafer elde etmeyi umuyordu. Birincisi, SSCB ve Çin ile silahlı olan Kuzey ordusu Güney Koreli'den daha güçlüydü. Çin'deki komünizmin zaferinden sonra, Çinli yoldaşlarla savaşan binlerce savaşçı Kore'ye döndü.
İkincisi, Güney'deki iç siyasi durum istikrarsız görünüyordu. Güney Kore'de Lee Seung Man rejimine karşı partizan bir hareket genişliyordu. Ülkenin güney kesimindeki nüfusun çoğu Seul'de Amerikalılar tarafından desteklenen rejime karşı çıktı. Dava, Lee Son Man rejiminin çöküşüne gitti. Mayıs 1950'deki parlamento seçimlerinden sonra, milletvekillerinin çoğu cumhurbaşkanını desteklemedi. Pyongyang, DPRK ordusu bir saldırı başlattığında, Güney'de büyük bir ayaklanmanın başlayacağını umuyordu. Savaş yıldırım hızında olacak.
Moskova dengeli bir politika izledi. Batı ile doğrudan yüzleşmeye izin verilemedi. Bu nedenle, Sovyet Ordusunun Kore'deki savaşa katılımı planlanmadı. Kuzey Kore'nin kendisi ülkeyi birleştirme sorununu çözmek zorunda kaldı. Sadece sınırlı sayıda askeri danışmanın yardımına izin verildi. Çin'e destek sağlamak da gerekiyordu. 1950'nin başlarında Kim Il Sung, Moskova'dan ısrarla "Güney'e saldırı" planını onaylamasını istemeye başladı. Nisan 1950'de Kuzey Kore lideri Moskova'yı ziyaret etti. Stalin Pyongyang'ın planlarını destekledi.
Bununla birlikte, Moskova dikkatli olmaya devam etti ve birkaç ön koşul ortaya koydu: ABD'nin savaşa müdahale etmemesine tam güven gerekiyordu; Çin için destek gereklidir; Kuzey Kore kuvvetlerinin dövüş yeteneğinin acil olarak güçlendirilmesi, Batı'nın müdahalesine kadar savaş hızlı bir şekilde yıldırım olmalı. 13-15 Mayıs 1950'de Kim Il Sung, Çin ziyareti sırasında Mao Zedong'un desteğini aldı. Ancak bundan sonra Stalin devam etti.
O sırada ABD'nin önderlik ettiği Batı zor bir durumdaydı. Batı'nın gezegenin insan ve maddi kaynakları üzerinde parazitleşmesine izin veren eski sömürge sistemi çöktü. Sömürgeciliğin yıkılmasının ana nedeni, SSCB'nin II.Dünya Savaşı'ndaki zaferiydi, Batı dünya düzenine bir alternatifin varlığıydı. 1946'da Filipinler bağımsız oldu. 1947'de İngiltere Hindistan'ın kontrolünü kaybetti. 1949'da Hollanda Endonezya'nın bağımsızlığını tanıdı. Bununla birlikte, Batı, gezegenin önemli bir kısmı üzerinde gönüllü olarak iktidardan vazgeçmek istemedi. İngiltere ve Fransa kolonileri hala korunuyordu, halkın kurtuluş savaşı vardı.
1949'da Çin'de iç savaş Komünistlerin zaferiyle sona erdi. Çin Halk Cumhuriyeti (PRC) kuruldu. Kuomintang ve onu destekleyen Amerikalılar ciddi bir yenilgi yaşadılar. “Çin kaybı” Washington'a şok oldu. Moskova ÇHC'yi hemen tanıdı ve büyük ölçekli ekonomik, bilimsel ve teknik yardım sağlamaya başladı. Amerika Birleşik Devletleri'nde, bu kayıptan öfkelendiler ve dünyadaki konumlarını korumak ve genişletmek için her ne pahasına olursa olsun aradılar. Washington'da, Nisan 1950'de SNB-68 Ulusal Güvenlik Konseyi Direktifi'ni kabul ettiler ve dünya çapında “komünizmi içermeyi” amaçladılar. ABD daha fazla militarizasyon yolunu izledi. Ve bu durumda, 25 Haziran 1950'de Kuzey Kore bir saldırı başlattı. Aslında bu güne kadar tamamlanmayan, sadece “donmuş” savaş başladı. ABD ordusu 1947'de Güney Kore'nin büyük bir stratejik değere sahip olmadığını kabul etti, ancak Washington savaşa giremedi ve savaşta aktif rol aldı.
ABD provokasyonu
Böylece, Stalin'in Kore yarımadasında büyük bir savaşa ihtiyacı yoktu. Bir şey, Güney halkının kitlesel desteğiyle hızlı operasyon ve zafer. Başka bir şey, Batı koalisyonuyla uzun süreli bir savaş, ABD ile yüzleşme tehdidi. SSCB için Kuzey Kore'nin stratejik önemi: olası ABD saldırganlığı yolunda savunma hattı. Moskova ayrıca nadir toprak minerallerinin tedariki ile de ilgilendi. Bu nedenle, Kore'de Ruslardan Batı'ya hiçbir tehdit yoktu. DPRK'yı oluşturdukları anda Sovyet birlikleri derhal yarımadanı terk etti. Ana görev çözüldü.
Washington'un bir savaşa ihtiyacı vardı. İlk olarak, Lee Son Man’ın rejimi çökme tehlikesi altındaydı. Kore'nin Komünistlerin yönetimi altında birleşme tehdidi vardı. Savaş, dünya topluluğunun desteği, Amerika Birleşik Devletleri'nin askeri gücü ve acil savaş zamanı yasaları ile Amerikan kukla rejiminin güçlendirilmesini mümkün kıldı.
İkinci olarak, ABD'nin "dünya toplumunu" "Rus (komünist) tehdidine" karşı harekete geçirmesi gerekiyordu. Stalin ve Kim Il Sung'un saldırısı, "saldırganı" kınamak ve kapitalist ülkelerin saflarını toplamak için mükemmel bir bilgi fırsatı sağladı. 1949'da Kuzey Atlantik İttifakı kuruldu. Savaş NATO'nun çalışmalarını test etmeyi mümkün kıldı. Amerika Birleşik Devletleri Batı Avrupa üzerinde yeni bir kaldıraç elde etti ve onu uzun vadeli Soğuk Savaş'a çekti.
Aslında, Amerikalılar Pyongyang'ın yaklaşmakta olan saldırısını biliyorlardı. İstihbarat, Kuzey'in askeri hazırlıklarıyla ilgili tüm verilere sahipti. Ancak devletlerin bu savaşa ihtiyacı vardı. 12 Ocak 1950'de Dışişleri Bakanı Dean Acheson'a göre Washington, Güney Kore'yi Uzak Doğu'daki "savunma çevresinden" sınır dışı etti. Yani, Kim Il Sung'a "yeşil ışık" verildi. Birleşik Devletler hemen komünist bloğa saldırmak için yapılan sert müdahalelere işaret eden SNB-68 Direktifini kabul etti. Her iki taraf da aktif olarak savaşa hazırlanıyorlardı. 17 Haziran 1950'de ABD Başkanı Truman'ın gelecekteki Dışişleri Bakanı John Foster Dulles'in özel elçisi Kore Yarımadasını ziyaret etti. 38. paralelde Güney Koreli birliklerini ziyaret etti. Dulles, Güney Korelilere iki hafta süreceklerse "her şeyin yolunda gideceğini" söyledi. 19 Haziran'da Dulles Güney Kore Ulusal Meclisi'nde bir konuşma yaptı ve Seul’ün tüm askeri hazırlıklarını onayladı. Komünist Kuzey'e karşı mücadelede ABD'nin Güney Kore'ye manevi ve maddi yardım sözü verdi.
Kızıl imparatorun son savaşı
Savaş 70 yıl önce başladı ve aslında bugün bitmedi. Kore Yarımadası gezegenin "toz tonozlarından" biridir. Ancak asıl mesele, Stalin'in bu savaştaki son zaferini kazanmasıdır. ABD, II. Dünya Savaşı, Soğuk Savaş'ın patlak vermesinde tam bir üstünlüğe sahipti. Amerikalıların muazzam bir serveti vardı; gelişmiş, yok edilemez ve savaşı tükenmiş sanayi (tüm dünya üretiminin dörtte biri); nükleer üzerinde tekel silâh (Moskova atom bombasını sadece 1949'da test etti) ve en önemlisi, taşıyıcıları stratejik hava filosu. Amerikalılar, SSCB'yi her taraftan kapsayan askeri üslerin bir halkası olan Donanmanın güçlü uçak gemisi gruplarına sahipti. Washington, nükleer hava savaşının tehditlerini sindirmek ve parçalamak için silah yarışındaki Sovyet güçlerini baltalamak gibi net planlara sahipti.
Ancak, bu olmadı! Stalin 1946-1953'te yeni büyük bir zafer kazandı. 1948'de Sovyet lideri "atom bombasını ciddi bir güç olarak görmüyor, ki bu da bazı politikacıların göz önünde bulundurma eğiliminde." Nükleer silahlar kalbin zayıflığını korkutmak için tasarlanmıştır, ancak savaşın sonucuna karar vermez. Kızıl İmparator Amerikan nükleer tehdidini caydırmanın en iyi yolunu buldu: kara ve hava kuvvetleri kurmak. SSCB'ye yapılan atom saldırılarıyla, Stalin’in hava ordularının desteğiyle zırhlı donanması tüm Avrupa'yı ele geçirebilir, Asya ve Kuzey Afrika üzerindeki kontrolünü kurabilir. Aynı zamanda Moskova, Batı Avrupa'nın en önemli ABD askeri tesislerine saldırmak için yabancı bir sabotaj ağı oluşturuyor.
Sovyet Rusya bu yıllarda inanılmaz bir adım attı! Ülkenin savaşla harap ve kansız olduğu anlaşılıyor. Milyonlarca en iyi oğlu ve kızı yerde yatıyordu. Ama sonra büyük bir liderimiz oldu. Rekor sürede ülke harabelerden yükselir. SSCB'de bir süper gücün dalları oluşturulur: atomik, elektronik, havacılık jet ve roket. Ve Kore'deki savaş, ABD'nin bizi havadan yenemeyeceğini gösterdi. Ne cevaplamaya hazırız. ABD geri çekilmek, uzun vadeli “soğuk” çatışma stratejisine geçmek zorunda kaldı.