Yaklaşık on gündür sabahları okula TRT türkü radyo dinleyerek gidiyorum. Te Allahım dedim pek âdetin değildir TRT türkü dinlemek ne iş diye şöyle bir eşeledim kendimi. Ne işti TRT Türkü?
Soru da sende cevap da sende saklı tabii. Hava acayip soğuk son günlerde ve bu ayaz ve bu Eskişehir… İzmir Eskişehir arası yolculuğun şehir içi seyahat gibi olduğu dönemlerime geldi dayandı.
Eskişehir’e giderken varış saatlerim genelde şimdi okula gidiş saatime denk geliyordu ve gözümü açıp ayılmaya çalıştığım saatlerde her yerde tam çeken TRT radyo açık olur ve radyonun sesi biraz daha açılır, yolcular uyanıp kendine gelsin derlenip toplansın. İçerisi kaloriferden ziyadesiyle sıcak ama dışarısının ayaz keser bilirsin ve artık o ayazla kucaklaşmana az kalmıştır. Eski, acıklı ama tempolu türküler aslına sadık kalınarak derlenmiş… Kulak kesilmezsin dinlemek için ama dinlersin işte.
Menzile ulaşmanın mutluluğu ayrılığın acısını unutturur. Üstelik başka kavuşmalar vardır menzilde. Pergel gibi iğneli uç sabit, kalemli hareketli ucu yeni boy boy çemberler çizer, bazısı çok düzgün bazılarında yola çıktığın uç başlangıcı ile birleşmeyen, bazılarındaysa birleşmeme ihtimalinin getirdiği tedirginlik titrek çizgilere yansımış. Benim iğneli ucum hep memleketimde, güvenli limanım…
Deli bozuk çemberler çizerim hala… Tek hamlede jilet gibi çemberler çizmede zorlanır ellerim. Bazı insanların acemiliği bitmiyor hayata karşı… İşte hep çömez kalanlardan oldum ben. Şaşırmak hoşuma da gidiyor belli ki, yanılmak, yanmak… Yanınca sıranın en sonuna geçmek ve yeniden başlamak. Bu da benim döngüm ama lanetli bir döngü değil hayret makamında sevdiğim vazgeçemediğim bir döngü.
Kimseler bilmedi kafamın ne karışık kararlarımın nasıl kararsız olduğunu. Herkes ne hayran bilseniz kararlı duruşuma. Tanrı kimseler anlamasın bilemesin diye öyle bir ifade yapıştırmış yüzüme belli ki. Bu işte tanrıyı işe karıştırmamak lazım biliyorum. Zira kişi ne olduğunu biliyor da güzel bir maske boyuyor kendine.
Hâsılı pergelin hareketli ayağı özlem çekiyor ilk gençliğine, en cüretkâr, dünyaya kafa tutan günlerine. Bunda anlaşılmayacak bilinmeyecek ne var…