Bitiyor zaman.
Tüm saatler kum saatinin içinde birbiri üstüne yığılıyor.
Sahte mutluluklar giyiniyor sözcükler.
Sen-ben savaşında imtiyazsız yarınlara bugünden açıyorum gözlerimi.
Savaşacak kadar bile yakın olmayışımızı bilirim.
Bilirim, acı verişindir bu kadar sözcük dizdiren.
Ömrümü ömrünün ardında sürüyen…
Aynaları kırıldı mutluluğumun.
Söz dinlemeyen yanımı artık çok iyi tanıyorum.
Ayağım takılıyor bir acıya
ve yokluğunun üstüne düşüyorum.
Hala üşüyorum…
İğne deliğinden geçiriyorum sevdayı.
Sen oluyor nakışımın adı.
Bir an sen oluyorum anlayışsız, vurdumduymaz…
Sonra bana dönüyorum.
Harf harf işlerken kelimelerimi,
şimdiden yerleştiriyorum acılarımı parmaklarımın ucuna.
Son düşen cemreyi de ayırıyorum payıma.
Kapatıyorum gözlerimi.
Anlamadım yâr !
Sen mi yâr olmadın yoksa
ben mi yarenlikten uzaktım?
Hangi kıyıya vurmuştu aramızdaki eksik o taş?
Hangi şarkıda yarım kalmıştı notamız?
Hangi satır içine sığdırabilmişti de seni;
sen bulunmazım olmuştun?
sana bağlamazsam sözcüklerimi,
hep anlamsızlık oluyor yüreğimin dili.
sana bağlandığında da gözyaşına paralel oluyor.
Yok, mu önümde senden gayri gidecek bir yol?
İçim yine aynı mısra”ları tekrarlıyor..
Zamandan bir bir çalıp saatleri
sızlayan yanlarıma kattım.
Ben acıyı aşka yama yaptım.
Hafife almadım duyuları.
Kuytu köşelerde ölümüne besledim sevdayı.
Acıydı bildiğim aşkın ön adı.
Hiçbir şehre sığmadı yüreğim
Büyük bir uykudan ibaret sandım satırlarda yaşamayı.
Kelimeleri vurdum kumsallara.
Ve bir taş daha attım içimin karanlık dehlizine.
Hüzün meskenine kilitli aşk hangi
makamı kabul ediyordu ki sözlerine?
hangi yaram düşlerimi sana vurduğumda
acı damlatmıyordu?
yarım kalmış bir sözüm…
dinlemediğin…
şimdi son nefesini veremiyor aşk,
bende… / (sende olmadığı kadar…)
Yapraklar koparken canı yanar mı dalların,
Ya da üşür mü kar taneleri ayrılınca bir bulutun koynundan?
Kimse bilmez,
Küs oldukları için dokunmaz aslında
bir diğerine hiçbir yağmur damlası,
düşerken…
Dur!
Yani bekle biraz.
Yani sus…
Gözlerim çözsün önce alnıma mıhladığın
anlamsız bakışları.
Ayrılıktan makyaj olmaz sevgili
Sil dudaklarına sürdüğün gitmek zorunda olma yalanlarını.
Bak korkutuyorsun içimdeki çocuğu.
Yokluğun bile olmadan mı uyunacak yoksa bu gece?
Dur!
Yani bekle biraz.
Yani gitme!
Kaç keşke”yi kurban edersen diline,
o kadar kalbe alınmayacak bir günah olur aşK!
———————
Birbirimize dokunmalarımız korkak kelebeklerdir,
dokununca renkleri yıkılan…
Çünkü küskün çocuklar inanmazlar.
Ki inanmak küskün bir çocuğun en büyük kan kaybıdır.
Susarım içimde bir yangın başlar.
Dokunsam arta kalan sen, kül olan ben.
Taş duvarlar yanmaz bilirim.
Büyük yangınların isini giyinirler.
Her gece gözlerimden hatıralar çalınmış.
Bir denizci ağ atmış yalçınlaşmış düşlerime…
Düşmüşüm.
Bir ses… giden gitmiştir demiş…
Susmuşum…
Bir baharın bedeliydi bu…
Bir şairin dediği gibi : Nerden baksan tutarsızlık nerden baksan ahmakça…
Sinem Doğan