Osman Gürçay tam bir tuzak kurmuş . Bana “agazete" de yazı yazmam konusunda uzun zamandır ısrar ediyordu.
Bursa' ya gelir gelmez, kendisini aradım.
"Aşk olsun abi! İnsan kardeşine, gazeteye gelip 'bir hayırlı olsun' demez mi? " diye sitem etmez mi?
Çaresiz, yol kenarından birkaç papatya koparıp, " Sana bu bile fazla " diye söylenerek yola koyuldum.
Odasına girer girmez yapmacık bir sevinç gösterisinden sonra, " Abi bak bu yazı işini, silah zoruyla da olsa halledeceğiz" dedi ve telefona sarılıp, " Geldi" ihbarını yaptı .
Biraz sonra odaya 190 boyunda, Amerikan kovboy filmlerinden fırlayıp gelmiş, şerif misali bir delikanlı içeri girdi. Silahı ne zaman doğrultacak gibi bir hisse kapıldım. Meğer Genel Müdür Erdal Şimşekmiş.
Arkasında orta boylu, saçı rüzgâr almış gibi dağınık biri vardı. Yazı işleri müdürü Ahmet Kundakçıymış.
Osman Bey sinsi sinsi gülerek "Abi güzellikle bu iş bitecek mi, yoksa Erdal Bey olaya müdahil olsun mu ?" diye sorunca, kendi kendime " Adamlar, benim yazı yazmak için üste para bile vereceğimi bir bilseler?" dediğimi hatırlıyorum.
Biraz sonra yazı işleri müdürü söze girdi.
Baba mesleği kundakçı ya, bize bebe muamelesi çekip kundaklamaya soyundu.
" Siz hep siyaset yazmışsınız, ben esasen magazinciyim. Erdal Özdür' den el almışlığımız var. Bu sebeple magazin yazılarını tercih ederim"
Tabii insan istediğini istediği zaman söyleyemiyor. Nasıl söyleyeyim ki, kendileri henüz dünyaya şeref vermemişken, "Erdal'ın içindeki magazinci cevheri ben keşfetmişim" diye.
İşe bak, ben açık oturumlardaki konu mankenlerine tahammül edemezken, adam beni 20 yaşındaki mankenlerin peşinden koşturmak istiyor. Allaha şükür ki, ekmek parası için orada değildim.
Yoksa iki adımda bir soluk alarak, kızın kaçıncı sevgilisi olduğunu hatırlamaya çalışarak genç mankenlerin peşine düşecektim.
"Yok...Yok…Ben magazin yazamam…" dediğimi hatırlıyorum…
İnşallah bundan sonra günün olayları hakkında imbikten geçirmeye çalıştığım düşüncelerimi sizinle paylaşırım.