Yakın zamanda çok değer verdiğim bir insanın ölüm haberini aldım. Yüreğimdeki buruk acıya ince bir tebessüm eşlik etti. İnsan sevdiği birinin ölüm haberini alınca yüzünde nasıl bir tebessüm olabilir ki?
Bir yanım öğretmenlik, sınıf yönetimi, otorite derken; diğer yanım içimizdeki çocuk, her zaman ders işlenir ama leylekler her zaman tepemizde bu güzelliği sunmaz, diyordu.
Çocukluğum köyde geçti. Koyunlarımız, ineklerimiz, keçilerimiz, kedimiz, köpeğimiz, eşeğimiz, tavuklarımız, hindilerimiz vardı. Biz onlara bakıyorduk, onlar da bize. O kadar iç içe idik ki onların yürüyüşünden, otlanma biçiminden, su içmelerinden hasta olup olmadıklarını anlar; hemen müdahale ederdik.
Evet, hepimiz de bozmuştuk oruçlarımızı. Çektiğimiz zahmet boşuna mı gitmişti bilmiyorum. Zaten orucu da kendimiz için tutmamıştık. Akşama kadar durabilseydik, evdeki büyüklere satacaktık hâsıl olan sevabı. Birkaç kuruş yolumuzu bulup bakkala dadanacaktık. (Bir ramazan hatırası)
İlk kitap, ilk heyecan… Okumak, bir hayata bakış hengâmesi olduğu kadar; yazmak da hayatı yorumlama vetiresi… Yeni bir şey icad etmedim, olağanüstü bir bir insan da değilim. Benim de söylemek istediklerim vardı. Söyledim kendi dilimce. Taktir okuyucunun. Sonuç ne olursa olsun söylemeye, yazmaya devam edeceğim.
Evet, orada dağlar her zaman yüksek olurdu, yollar her zaman tek… Orada baharlar çiçeksiz olmazdı, kışlar karsız… Orada insanlar ya kötüydü ya da iyi, renkler ya siyahtı ya da beyaz… Tıpkı ölümle hayat gibi, tıpkı gerçekle hayal gibi, tıpkı sahte ile hakikat gibi, tıpkı Yusuf’un annesinin sevinci ile hüznü gibi…
Bütün namazlarımı camide kılarım İzzet Efendi, derdi. Ona göre “namaz, adamı yolda komaz”dı… Dün vefat haberini aldık Haceli dede’nin. Allah rahmet eylesin. Namazı ve iyilikleri ona yoldaş olsun. Dar- ı bekada peygambere komşu olsun inşallah.
Merhabalar değerli dostlarım, 11 Mayıs 1954 yılında aramızdan ayrılan, edebiyatımızın önemli kilometre taşlarından Sait Faik’ten bahsedeyim istedim. Biz onu dilimize kazandırdığı özgün öyküleri ile […]
Kültür Kamusal bir alanda, makinadan fişlerimizi almış, arada bir başımızı kaldırıp sayaçlara bakarak, sıramızın gelmesini bekliyoruz. Oturduğumuz sandalyeler demir ve hepsi aynı renk. Oturanlar […]