Bağımlı Ebeveyn misiniz?
Anne-baba olmak ve bir çocuk yetiştirmek çok keyifli bir süreç. Kendi çocukluk tecrübelerimizden yola çıkarak üzerine ebeveynlik ile ilgili öğrendiğimiz doğruları da katıp çoğumuz çocuklarımızın üzerine titriyoruz. “Çocuğumuz mutlu mu? Ona iyi bakabiliyor muyuz? İyi bir ebeveyn miyiz?” gibi endişelerimizle kontrolcü ve kaygılı bir halde fark etmeden hem çocuklarımızın bağımlı yetişmesine hem de bizlerin onlara fazla bağımlı hale gelmesine neden oluyoruz.
Ebeveyn rolümüz diğer tüm rollerimizin o kadar önüne geçiyor ki, çocuğumuzdan önceki hayatımızı adeta yok sayıyoruz. Tüm ilgi alanlarımızdan uzaklaşıp, yalnızca çocuğumuza ve ebeveynliğimize konsantre oluyoruz. Oysa anne-baba olmadan önce nelerden hoşlandığımızı hatırlayarak onları da yapmalı ve kendimizi yenilemeliyiz.
Bir çocuk büyütürken kaygılanmak en doğal duygu, ancak kaygıyı kontrol etmeyi, kendimizi tüketmeden endişelenmeyi de öğrenmemiz gerekiyor. Çocuğumuzun kendi kanatlarıyla uçmasına izin vermek işin püf noktası. “Sen yapamazsın, bırak ben yapayım” diyerek, hala çocuğunun yapabileceği her şeyi yapan anne-babalar karşılıklı bağımlılığı destekliyorlar.
Bağımlı bir aile ilişkisi çocuğun ileride “birey” olmasının önündeki en büyük engel. Bağımlı bir birey ise; iş ve özel hayatında ilişki kurmakta zorluk çeken, kendi kendine karar veremeyen, sorumluluktan kaçan ve stresle baş edemeyen yetişkinler demektir.
Oysa, ne anne-baba olarak bizlerin ne de çocuklarımızın bağımlı olmaya ihtiyacı yok. Hepimizin ihtiyacı sağlıklı aile bağları ve sonsuz aile sevgisi…