Daha önce “İslam Düşünce Tarihi” üzerine yapılan çalışmaların Batılılar tarafından yapıldığını ve bu nedenle de bu alanda sonradan yapılan çalışmalara bir engel teşkil ettiğine dair bir makale yazmıştım. Şimdi bu girişe paralel olarak, “İslamcı siyasi düşünce” üzerine de çalışmaların yeni yeni yapılmaya başladığını söyleyebiliriz.
Bilindiği üzere belki Tanzimat’tan sonra, belki de Kırım harbinden sonra bu ülkede üç fikri akımdan söz edilir: Batıcılık, Türkçülük ve İslamcılık. Osmanlıcılık fazla uzun ömürlü olmamıştır. Bu akımlardan Batıcılık ve Türkçülük üzerinde epey çalışma yapılabildiği halde, İslamcılık üzerinde yeterince çalışma yapılamamıştır diyebiliriz. Elbette gerek Batıcılığın gerekse Türkçülüğün devlet yönetiminde revaç bulması, birçok insanı o akımları kabul ediyor(muş) gibi bir tutuma zorlamıştır diyebiliriz.
Özellikle akademyada İslamcılık konusu çok değil, yakın zamana kadar hiç tartışılmamıştır. Buna neden olarak da dönemin yöneticilerinin özel tutumlarıyla, müfredatların bu çalışmalara uygun olmadığı zikredilmektedir. Günümüzde de bu konuda yeterince yüksek lisans ve doktora alanında çalışma yapıldığını pek söyleyemeyiz. Özel çaba ve alaka ile yapılan birkaç çalışmanın olduğunu yeni yeni görmeye başladık. Tabi bu sahada incelemeye tabi tutulacak şahsiyetlerin de yer yer perdelendiğini, yer yer de toplumun gözünden düşürülmeye çalışıldığına dair bilgiler mevcuttur. Bazı şahsiyetler de adeta olduklarından farklı gösterilerek, onların şahsında fikirlerinin de tartışılmasına uygun zemin bırakılmamıştır.
İslam toplumlarının maddeten Batı’dan geri olduğu doğru olduğu halde, bu toplulukların kısmen kendi kusurlarından kaynaklanan ama daha çok Batı tarafından koloni hayatı yaşatıldığı ve bu zayıflatma çalışmalarının bu gün de devam etiği yeni yeni tartışılmaya başlanmıştır. Libya’da, Mısır’da, Irak’da, Suriye’de ve güçleri yeterse Türkiye’de olayların dört tane çabulcu tarafından çıkarılacağına inanan saf (hadi ahmak) insan hala var mıdır? Yakın zamana kadar İslam’dan yana olmak bir tarafa Batıcılığın tenkit edilmesinin bile takibatlara neden olduğu söylenemez mi?
Halbuki Müslümanlar, İslam’dan uzaklaştıkça yeni değer yargıları ile hayatlarını devam ettirmeye mecbur kalmışlardır. Bu gün lüzumundan fazla yerelleşmenin, ben merkezci olmanın, etnik aidiyetlerin dinin önüne geçmesinin esas nedeninin İslam’dan uzaklaşmayla ilgisinin olup olmadığının tartışılması iradi olarak engellenmemiş midir acaba? Hakk ve adalet kavramlarının yerine başka kriterler kabul ettirilmiş ve bu kriterler de hakk ve adaletten daha hikmetli gösterilmiştir. Kalabalıkların teveccühü, hakk ve adalet kavramlarının önüne geçirilmeye çalışılmıştır diyemez miyiz acaba?
Bu gün hala medeniyet ile uygarlık ve kültür arasındaki benzerlikler ve ayrılıklar yeterince topluma sunulamıyor. Toplumlar dinamik yapılar olması nedeniyle, toplumsal dinamiklerin ve değişikliklerin iyi okunması gerekir. Bir adım daha atarak, toplumların küreselleşme olgusundan etkilenme dereceleri ve yönleri iyi tespit edilerek ona göre tavır almak gerekmez mi?
Bu savrukluk toplumu o kadar etkiledi ki, devletin üniversitesinde görevli yüzlerce akademik kadroda yer bulabilmiş insan, devletin terörle mücadelesinin yanında durması gerekirken, aksine yayımladıkları bildiri ile devletin terörle mücadelesine “kıyım” diyebilmektedir. Halbuki bu bildiriye imza atan 1128 kişinin 439 kişisi yabancı idiler, belki de çeşitli yabancı servislerin görevli adamlarıydılar. Peki geri kalanları da acaba bir yerlerden ihale mi alıyorlardı? Eğer öyle ise satılık adamlar nasıl yüksek öğretimin aktif öğretim elemanı olabilirler? Değişik bir ifade ile çocuklarımızı bunlara emanet etmemize devlet nasıl razı olur?
Sonuçta yine aynı yere dönüyoruz; üniversitelerimizde İslam’dan uzak, müstemlekeci bir ruhla yetişecek insanların yönettiği ülkelerin özgün bir yönetim ortaya koymaları mümkün müdür?