Türkiye hemen hemen hiçbir alanda "cevher insan" yetiştiremiyor. Oysa geçmişimiz, yalnız zaferler açısından değil, insan kayakları açısından da çok zengin. Geçmişimizin her yılına birkaç "cevher insan" düşüyor. Günümüzün ise tamı tamına bir "kaht-ı rical/adam kıtlığı..." Oysa biz aynı milletiz. Peki dün insan yetiştirme bahsinde başarabildiğimizi bugün neden başaramıyoruz?Biz Osmanlıyız, Yavuz Bahadıroğlu (Sayfa 53)
Önceki incelemeleri okuyup, kitaba başlayıp ve yok artık diyerek bitirdiğim kitap. Adını Nizamiye Medreseleriyle duyduğumuz, taki eserini okuyana kadar saygı duyduğumuz Nizamülmülk beyefendinin bu eseri benim için öğretici oldu. Muhtemelen dedem Alparslan ın çeşitli nedenlerle sarayına aldığı, arada devlet meseleleri ve hayat hakkında danıştığı biri belliki. Ayrıca müslümanlığa geçişi hala devam eden türk toplumuna da pek yakışmış özellikle şaraptarlar ve kadınlar konusundaki yorumları. Kitapta, yazar tezlerini genellikle hadis ve hikayelerle desteklemiş. Pek az bir yerde türk tarihine ait hikaye yada ayet var. Geri kalanı tamamen fars hikaye ve söylencelerinden alintılar. Sonuç olarak kitaptan sadece şunlar kaldı aklımda. Kadın düşmanı, mezhepçi, hatta iranlıları saraya ve orduya sokmaya çalışıyor, en çokta bizim horasandan gelen inançlarımızı etkilemeye çalışıyor. Ayrıca yöneticilik konusunda da alınacak pek bir ders bulunmuyor içerisinde. Çünkü tamamen siyasi çıkarına bakıyor duruma :)
Yazık bu millete diyorum son olarak. Dün de aynı din tüccarı bugün de aynı din tüccarı.
Dün bugün hakkında konuşuyordun çünkü o zaman o yarındı; artık o bugün ve sen yarın hakkında düşünüyorsun. Ve yarın geldiğinde bugün olacak çünkü varolan her şey şimdi ve burada var olur, başka türlü var olması mümkün değildir. Ve zihninin sürekli yarına bakmasında olduğu gibi sabitlenmiş bir biçimde işliyorsan, o halde ne zaman yaşayacaksın? Yarın hiç gelmez. O zaman sürekli kaçırırsın ve bu günahtır.Farkındalık, Osho (Sayfa 46 - Ganj yayıncılık)
Salime Hanım -kıpkırmızı- en nazik Fransızcasıyla, "Ah mösyö, İngiltere'ye kendimizi muhakkak affettireceğiz," diye başlamıştı.Ateşten Gömlek, Halide Edib Adıvar (Sayfa 49 - Can Yayınları)
"İngilizler aflarını talep edenlere versinler."
Birdenbire şaşırdım. İhsan en aziz bir şey tehlike içindeymiş gibi Ayşe'ye doğru gitti. Haşmet Bey, genç askerler, hatta o sivil paşa da ona dönmüştü. Söyleyen Ayşe'ydi. Yerinden kımıldamıyor, yüzünde hareket yok, yalnız gözleri siyah daireleri içinden namütenahi açılmış, nihayetsiz bir itimat-ı nefs ve kudretle ve salim bir Fransızcayla söylüyordu. Odadaki etrafına toplanan hareketi görmemiş gibi devam etti:
"İngilizler aflarını talep edenlere versinler mösyö, affı zalimler değil, mazlumlar verir. Çanakkale'de dövüşürken ne asi ne esirdik. Namuslu bir millet gibi dövüştük, öldük, öldürdük. Ne zamandan beri ve hangi milletle harp edilir de mağlup olduğu zaman ona katil denilir?"
"İngiliz kanıyla Türk kanı bir mi madam?"
"Mikroskop altında İngiliz kanını görmedim. Rengi bizimki kadar kırmızı mı yoksa mavi mi, bilmiyorum. Fakat Türk kanı ateş gibi sıcak ve kırmızıdır."
"Peki madam, Türk kanını tahkir etmiyorum. Yalnız kendinizi İngilizlere affettirmeye muhtaçsınız, demek istiyorum."
"Siz bizden af talep ediniz. Dün mütareke yaptınız, dün silahlarımızı bize bıraktırdınız. Bugün memleketimize hırsızları, katilleri gönderiyorsunuz ve katilleri, hırsızları tarihi bir şerefi olan büyük donanmanız himaye etti. Yeşil İzmir'i kan ve alev içinde bıraktınız. Bakınız sokaklarına, üniformalı hırsızlar, katiller silahsız ahaliyi kurşunla, dipçikle öldürüyor. Her evden koltuğunda bir bohça, bir Yunan neferi çıkıyor. İhtiyarların başı taşla ezilmiş, siyahlı kadınlar mütemadiyen bu vahşi sürüden kaçışıyor. Elleri bağlı masum kafileleri süngüleyerek, yüzlerine tükürerek, kan içinde sürükleyerek gemilerinizin önünden geçiriyorlar. Haydutluğu alkışlamadığı için işte namuslu bir adamı parçalıyorlar, bir sürü Yunan askeri onu kendi kapısının önünde bağırarak, söverek parçalıyorlar. Zavallı yuvarlak küçük mahluk! Siyah gözlerinde yaşlar kurumadan kalbinden vuruldu, nişan o kadar iyi alındı ki, küçük dudaklarından "anne" diye bir şikayet bile çıkmadı."
İhsan, Ayşe'nin sandalyesinin arkasını iki elleriyle koparacak gibi tutuyor, yüzü öyle korkunç ve gergin ki.
Mister Cook, mazlumların zalimlerden kuvvetli olabileceğini duydu mu bilmem fakat odanın havasını fazla korkunç ve barid buldu. Tuhaf bir ciddiyetle kalktı. Biraz kısık bir yılan ıslığıyla, "Bugün bana İzmir kızını dinlettiniz, teşekkür ederim," dedi. Kimse elini uzatmadı. O, Salime Hanım'la çıkarken ben de kapıya kadar gittim.
Bence Şimdi Sende Herkes Gibisin / NAZIM HİKMET
Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
Onlardan kalbime sevda geçmiyor
Ben yordum ruhumu biraz da sen yor
Çünkü bence şimdi herkes gibisin
Yolunu beklerken daha dün gece
Kaçıyorum bugün senden gizlice
Kalbime baktım da işte iyice
Anladım ki sen de herkes gibisin
Büsbütün unuttum seni eminim
Maziye karıştı şimdi yeminim
Kalbimde senin için yok bile kinim
Bence sen de şimdi herkes gibisin