Adrenalini korku/gerilim türlerindeki filmleri izlemekten ibaret sayan biri olarak Everest’i seyrederken sürekli “Bir insan neden bu kadar fazla adrenalin ister ki?” diye sorup durdum. 121 dakika boyunca bolca üşüdüğüm, zaman zaman elimi ayağımı ovuşturup hissetmenin güzelliğini yaşadığım 3D özellikli film, 18 Eylül’de gösterime girdi. Yönetmen koltuğunda Baltasar Kormakur otururken 1996 yılında Everest’te yaşanan olayın kaleme alınışı William Nicholson ve Simon Beaufoy’a emanet edilmiştir. İngiltere, ABD yapımı macera, gerilimin oyuncu kadrosu ise hayli zengin: Jason Clarke, Josh Brolin, John Hawkes, Robin Wright, Emily Watson, Keira Knightley, Sam Worthington, Jake Gyllenhaal. 55 milyon $ bütçeye karşılık 177 milyon $’lık hasılat elde etmiştir.
1996 yılında Everest’e tırmanmak için kolları sıvayan iki ayrı dağcı ekibi, büyük bir engelle karşılaşırlar: Yoğun kar yağışı ve fırtına! Bu sefer zirveye ulaşmaya kararlı olan ekip, tehlikeyi göze alırlar.
Pek çok felaket senaryosunu izlemeye alışık olmamıza rağmen, Everest’te seyirciyi koltuğuna kilitleyen en önemli etken, yaşanmış olmasıdır. Her sahnesinde karakterlerin böyle bir adrenaline neden ihtiyaç duyduklarını sorguluyorsunuz. Tehlike kaçınılmaz; ya yaşar ya ölürsünüz. Ortası yok denecek kadar az. Genellikle gerçek / gerçeğe yakın mekanların kullanılması, teknolojinin çok göze sokulmaması ortamı daha da geriyor. Filmin gerçeklere ne kadar bağlı kaldığını filmin sonundaki fotoğraflardan ve ufak araştırmalarla öğrenmek mümkündür. Yaşananlara yeni şeylerin eklenmemesi, hemen hemen olaylara sadık kalınması takdire şayandır.
Filmin beni rahatsız eden iki yönü oldu. İlki karakterlerin zaman zaman fazla abartılı davranmasıdır. Olaylara sadık kalınırken, yönetmen/senarist karakterlerde de aynı sadakati gösterdiler mi, bilinmez. İkinci rahatsız eden şey ise 3D özelliğinin gereksizliğidir. Daha doğrusu yeteri kadar kullanılmayışıdır. Böyle bir felaket filminde o kar yığınları göze sokulup, fırtınalar üstünüze üstünüze gelebilecekken gözlükle filmi seyretmek anlamsız geldi. Eğer filmi gerçeklikten uzaklaştırmamak adına böyle bir şey tercih edildiyse, 3D’ye zaten gerek olmamalıydı.
Yaşananların dramatize edilmeden yansıtılmasında müzik çalışmasının payı vardır. Gözyaşı dökmeye hayli uygun sahneler varken bile filmin sonuna odaklanıp kendinizi cesaretlendiriyorsunuz. Everest’in görkemi, büyüsü bu gibi sahnelerde daha da yüceliyor. Doğanın gücü elinizi kolunuzu bağlıyor.
IMDB’den 7.5, Rotten Tomatoes’tan 72 alan filme gelen yorumlar da epeyce olumludur. Projenin beni en çok kendine çeken yönü ise oyuncu kadrosudur. Jake Gyllenhaal, Emily Watson, Josh Brolin, Sam Worthington ve Keira Knightley gibi oyuncuları bir arada görmek hayli mutlu ediyor. Oyuncular, isimlerinin öne çıkmasını düşünmeyerek irili ufaklı rollerde yer alıyorlar. Bu durum da kadronun gücüne güç katıyor.