“Çadır ,çadır kurulan obalara uğradık. Sevda türküleri dinledik kırık sazlardan. Sevdasından yanan yürekleri duyduk sessizlikte. Kılıç yarasından daha derin onmaz yaralar tanıdık. Elleri derman güzellere ,güzellemeler dizdik.
Demirin değerini bildik ve demiri emrimize soktuk. Demir savrulan öfke oldu. Demir anlaşmalara uymayana son söz oldu.
Sözü kıymetli kılan otağlar kurduk. Sözü belgesiz kalıcı tuttuk. Rüzgarlara yalanı, deryalara talanı attık. Hep hak batıla üstün geldi kültür sohbetlerimizde.
Şehirler kimliğimize büründü ezanlarımızla. Batıl teslim oldu yiğitlik destanlarımızla. Adalet hep hürmetle karşıladı. Adalet asil bir kadın gibi sevdalandı ülkülerimize.
Yıldırım Beyazıtlı yıllar…İstanbul çoktan aşık bu durdurulmaz yiğide.
Yüzyıla sığan bir devletin bütün dünyaya kendini kabul ettirdiği müthiş bir zaman dilimi. Bir gün Anadolu’da, bir gün Niğbolu’da, bir gün Bursa da görülen bir kahramanın tebaasındaki hızlı hayat süreci.
Oba oba kuvvetlenip kenetlesen büyük sevdayı arayan inanmış binlerce yürek. Zulüm tanımlı her hareketi yok etmeye adanmış fikirler. Bu inanca bilenmiş bilekler.
Bir çadırda ne düşünüyorsa diğerinde de aynı düşüncenin,ülkünün,davanın olduğu binlerce çadır.
Bu uğurda yetiştirilen gençlik. Kılıçkullanan, kuranokuyan, ilmiyle yeni icatlar yapan nitelikli insan.
Onun için kurulan camiler,mescitler,medreseler,mektepler.
Allah inancıyla yoğrulmuş,davası,ülküsü,sevdası,ve kavgası olan bir nesil. Donanımıiman,irfan,ve hakkaniyet olan bir doğal kaynak.
Destan yazmaya güdülenmiş gönüller.Yiğitçe sevip yiğitçe yaşamak erdemi içinde bir düsturlar anlayışı.
Bu yüzyılın yarısından fazla bir bölümüne şahitlik etmiş bir roman kahramanı Yanık Sipahi…
‘Çocukluğundan ders çıkarmış yiğit bir genç,Sevdanın ve dürüstlüğün kıymetini bilen ve yaşayan bir adam.’’
Tarihin bu sayfasın da acılar var. Kavgalarvar. Kanvar. ÖlümVar. Zaferlervar. Yenilişler var.
Romanın kahramanı ,sevgisiyle, bilekkuvvetiyle, irfanıyla giriyor gönüllerimize.
-Hoş geldin hayatımıza YANIK SİPAHİ.