Canlıları çeşitlendiriyoruz; insan, hayvan, bitki diye. Her şeyi bilen ve yaşamı kendi etrafında (çıkarı) oluşturmaya çalışan varlığa insan diyoruz. Bu üç çeşit içinde belirleyici olan insan, hayvan ve bitkiyi yönledirirken kendi içinde de yönlendirme yapma, egemen olma tutumunu sürdürüyor.
Tüm canlılara ‘cennet’ olabilecek olan dünya ‘cehennemden beter’ hale getiriliyor. Neyi paylaşamıyoruz da ‘cenneti’ ‘cehennem’ haline getirebiliyoruz. Bu mu insan olmanın gereği?
İnsanların gereksinimlerinin karşılanması, yaşanabilir bir dünya için olanakların seferber edilmesi bu kadar mı zor. Bu hırs neden? Milyonlarca insan içecek su, yiyecek ekmek bulamıyor ama bir kesim insanın sofrasında kuş sütü eksik…
Yapılan istatistiklere göre dünya malı, dünyadaki tüm canlılara yeter de artar durumda. Ancak insanlık dışı tutum, dünyanın yağmalanması milyonlarca insanın bir bardak suya, bir dilim ekmeğe muhtaç haline getiriyor. Böyle bir dünyayı yaratanlara da ‘insan’ deniyor!
İnsanların yaşam biçimleri ve gereksinimlerinin karşılanması bakımından makasın sürekli açıldığına tanık oluyoruz. Dünya malının yüzde doksanına (sermayesine) yüzde onun altında bir kesim egemen. Bu yüzde onun arasında da büyük farklılıklar var. Böyle bir dünyada haktan, hukuktan daha doğrusu insanlıktan söz etme olanağı var mı?
İnsanlaşma, fiziki görünümle değil; yürekle, beyinle ilgili. Her zaman söylenen ve herkesin çok iyi bildiği “Okumuşsun, vali olmuşsun ama adam olamamışsın.” sözü bu gerçeği çok güzel anlatıyor.
Açlık, yoksulluk; dünya nimetlerini paylaşamamak; ya katliamlar… İnsan bir katliamı nasıl yapar? Hadi insan görünümlü canavarlar katliamı yapıyor da katliamlara sevinenler nasıl olabiliyor?
İnsanlık; açlığı, yoksulluğu yok etmenin yolunu arayabilmek; tüm canlıların yaşam hakkını korumak için çaba harcayabilmektir.