Şu dünya hayatında aradığımız en büyük şey, huzur ve mutluluktur.
Aslında tüm hedeflerimiz, bu arayıştan ortaya çıkmıştır.
Mesela zengin olmak istersin çünkü paran olduğunda mutluluğu ve huzuru yakalayacağını düşünürsün ya da kariyer yapmak istersin, tüm ömrünü bunun için harcarsın, tek bir amacın vardır:
Kariyeri yaptıktan sonra gelecek mutluluk ve huzur hissi…
Eş seçimi, arkadaş seçimi gibi çoğu seçim, bu arayıştan ortaya çıkmıştır.
Evliler, mutlu ve huzurlu olabilmek için çocuk sahibi olmak isterler.
Bu arayış, böylelikle uzar gider.
Peki, bunlara sahip olduğumuzda gerçekten de mutlu olabiliyor muyuz?
Çevremdeki gözlemlere dayanarak söylüyorum ki hedefimize ulaştığımızda büyük bir hayal kırıklığına uğruyoruz.
Çünkü bu hedeflerin bizi mutlu edececeğini sanıyoruz.
Oysa çocuk sahibi olmak isteyen kişi, çocuk sahibi olmanın zorluğundan yakınırken kariyer sahibi olan kişi, işlerin yoğunluğundan yakınıyor.
Hedeflerimize ulaştığımızda sanıyoruz ki tam bir mutluluk hâli olacak!
Ama mutluluk, yanında mutsuzluğu da getiriyor.
Şu dünyada her şey zıddıyla var oluyor.
Belki de asıl mutluluk, bulunduğumuz âna kanaat edebilmektir; mutluluğu uzak hedef olarak koymak yerine, "Şuan nasıl mutlu olabilirim?" sorusunu sorabilmektir.
Mutluluğun, bir kediye yemek vermekte, tanımadığın bir insana tebessüm etmekte de olabileceğini düşünmektir.
Belki kendimize, hiçbir şey yokken de mutlu olabileceğimizi öğretirsek büyük hedeflere ulaşma yolculuğunda, hayal kırıklığına uğramadan mutlu kalabiliriz.