İstanbul hariç, Türkiye'deki tüm Belediyeler kimi eski Başkanlarla, kimi yeniler ile hizmete koyuldu. Aslında gönül tüm yerleşim birimlerinin Belediyeler ile yönetilmesini arzu eder. Fransa’da 36 bin belediye var. Türkiye’de 1400 belediye var. Türkiye 780 bin km2, Fransa 550 bin km2. Türkiye nüfusu 82 milyon, Fransa ise 65 milyon. Bu duruma göre, Türkiye’de hem göçü belli ölçüde durdurmak, hem de kent kültürü açılımı açısından Belediye sayısının çoğaltılması, çok yerinde olur.
Bakıyoruz ki, yeni seçilen belediye başkanlarının birçoğu, seçimlerden önce, vermiş oldukları sözleri yerine getirmekte aceleci davranmaktadırlar. Hatta bu durum bazı belediye başkanlarını yanlışlara sevk etmektedir. Oysa ilk yapılması gereken işlerden en önemlisi, imarda yolsuzluk var mı? Usulsüz harcanan para var mı? Ve personellerin bankamatik mi yoksa çalışan mı? olduğu bir çırpıda öğrenilmelidir.
Şaşırdığım bir şey de (heyecandan olsa gerek); bazı başkanların, kapıları kaldırmalarıdır. Geçmişte de bunlar yapılmıştı. Ama bir süre sonra o kapılar tekrar yerlerine takıldı ve Başkanlar daha verimli çalışmaya başladılar. Büyük ihtimalle şimdi de öyle olacaktır. Deneyimlerime dayanarak söylemek istiyorum ki; yapılan bu eylem yanlıştır. Başkan, evrak imzalayacaksa, ilgili birimin memurundan bilgi almak zorundadır. Bir karar verilecekse, ilgili birimlerin görüşlerini dinleyecektir. Hangi anlamda olursa olsun, bir misafir geldiğinde onu ağırlamak durumunda olacaktır. Bütün bunlar belli bir ciddiyet ister. Yüzyıllardır söylenen, “yol geçen hanı” tabiri boşuna söylenmemiştir. Benden bir ağabey nasihatidir bu.
1989 yılında ilk seçildiğimde, sizlerle bir anımı paylaşayım. İlçeme en yakın köylerden, Horozgediği’nden bir grup beni sadece tebrik etmek için ziyarete gelmişlerdi. Sekreter hanım durumu gelip anlatınca, bende kendilerine yarın gelsinler diye haber gönderdim. Aldığım cevap, bana unutulmaz bir ders vermişti. Dedikleri çok basit ama çok anlamlıydı; “Hangi otelde kalalım?”