Hazer Halef isimli Yezidi kadın; "Çoğu kere şöyle düşünüyorum: Keşke tıpkı Halepçe'de yapıldığı gibi bizleri de kimyasal silahlarla öldürseydiler. O zaman bir kere ölür, kurtulurduk. Oysa şimdi her gün ölüyoruz. Her yakınımızın ölüm haberi bizleri kahrediyor. O kadar ölüm haberi aldık ki artık yaşam anlamsızlaştı bizim için" diye konuştu.
Bölgedeki AA muhabirinin edindiği bilgilere göre, 18 Ocak'ta Irak Kürt Bölgesel Yönetimi'nin (IKBY) silahlı gücü Peşmergenin gerçekleştirdiği Şengal operasyonuna rağmen Yezidilerin durumlarında yeni çadır edinme dışında herhangi bir değişim yaşanmadı. Yezidi sığınmacıların, yiyecek, içecek ve giyecek noktasındaki sıkıntıları artarak devam ediyor.
Peşmergenin kontrol ettiği yerleşim birimlerine oldukça uzak olan Şengal Dağı, 75 kilometre uzunluğunda. En yüksek noktaları bin metreyi bulan Şengal Dağı'nın güneyi Musul'a, kuzeyi ise Suriye'ye bakıyor.
Dağın güneyinde yer alan Şengal'den uzaklaşmak istemedikleri için aylardır yüksek bölgedeki vadilerde kalan Yezidiler, yardımların yeterince ulaştırılamaması nedeniyle dağ hayatı yaşıyorlar.
YOKLUK KAMPI
On bini aşkın Yezidinin kaldığı, Şengal Dağı'ndaki çadır kamplarda, elektrik ve su yok. Sığınmacılar, ısınma sorunlarını dağdan topladıkları çalı çırpılarla çözmeye çalışıyor. Aynı yöntemlerle ekmeklerini pişiriyorlar.
Yezidiler, iletişim ihtiyaçlarını ise her çadırın yanına kurdukları küçük güneş panelleriyle şarj ettikleri cep telefonlarıyla gideriyor. Su ihtiyaçlarını bölgede bulunan kaynaklardan gidermeye çalışıyorlar. Ancak temizlik için yeterli suyun olmadığı belirtiliyor. İçme suyu ise bazı yerlerde bulunan çeşmelerden eşeklerle çadırlara taşınıyor.
Şengal, IŞİD'den kurtarılana kadar dağ başındaki yaşamlarına devam edeceklerini anlatan Yezidiler, uluslararası güçler, Irak hükümeti ve IKBY'den acil yardım ve ilçelerinin özgürleştirilmesini istiyor.
"KEŞKE ÖLSEYDİK"
Aylardır çocukları ve torunlarıyla çadırda yaşam mücadelesi verdiklerini belirten Hazer Halef isimli Yezidi kadın, bir oğlu ve bir kızının IŞİD tarafından öldürüldüğünü, diğer gençlerin ise savaşmaya gittiğini, geriye yaşlı kadın ve erkeklerle küçük çocukların kaldığını belirterek, "Öldürülseydik belki de bu rezillikten kurtulurduk" dedi.
Taşların dibinde, çamurun içinde imkansızlıklar içinde yaşadıklarına dikkati çeken Halef, "Çoğu kere şöyle düşünüyorum: Keşke tıpkı Halepçe'de yapıldığı gibi bizleri de kimyasal silahlarla öldürseydiler. O zaman bir kere ölür, belki de kurtulurduk. Oysa şimdi her gün ölüyoruz. Her yakınımızın ölüm haberi bizleri kahrediyor. O kadar ölüm haberi aldık ki artık yaşam anlamsızlaştı bizim için" diye konuştu.