Tom Santopietro 1972'de filmi izlediğinde 18 yaşındaydı. vaftiz babası memleketi Waterbury, Connecticut'ta bir tiyatroda. Filmi ilk kez ailemle birlikte izledim, yazar hatırlıyor. Babamla ve benim ona sarıldığımla ilgili çok belirgin bir anım var ve annem eğilip bana 'Bu ne kadar daha uzun?' diye soruyor.
Santopietro'nun annesi Nancy Edge Parker İngiliz kökenliydi ve babası Olindo Oreste Santopietro İtalyandı. Dedesi Orazio Santopietro ve Maria Victoria Valleta, 1900'lerin başında güney İtalya'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne göç ettiler. Ama görüyordu vaftiz babası Santopietro'yu sonunda İtalyan köklerine ve göçmen deneyimine uyandıran üçleme.
Yeni kitabında, Baba Etkisi Santopietro, film destanının İtalyan-Amerikalıları nasıl canlandırdığına ve bunun kendisi, film endüstrisi ve ülke için ne anlama geldiğine bakıyor.
Bu kitap fikri nasıl ortaya çıktı - kısmen anı, kısmen çalışma vaftiz babası filmler - biçim?
Dünyadaki milyonlarca insan gibi ben de takıntılıyım vaftiz babası üçleme. Bunun hakkında yazmak istedim. Sonra, filmler hakkında yazmaya başladığımda, İtalyan-Amerikalıları ve klişelerin ne kadar korkunç olduğunu anlatan başka filmler hakkında da yazmak istediğimi fark ettim. Bu, göçmenlerin Amerika'ya gelmek için yaptıkları yolculuğu, yolculuğun arkasındaki nedenleri ve gerçekten mafya tarihini düşünmeye başlamama neden oldu. Kendi hayatımı düşünmeye başladım ve yarı İtalyan yarı İngiliz olduğum için bunu kısmen bir anı kitabı yapmak istiyorum diye düşündüm. Bir çekim vardı, çünkü çok Anglo bir dünyada büyüyen çok İtalyan bir ismim vardı.
Gördüğümde Baba: Bölüm II ve filme on dakika kala, Amerika'ya gelen ve Özgürlük Anıtı'nın yanından geçen gemideki genç Vito'nun görüntüsü varken, ampul aniden söndü. Bu görüntü bana büyükbabamın yolculuğunu ve 13 yaşındayken buraya tek başına ne kadar cesur geldiğini hatırlattı. 13 yaşında özel bir okuldaydım, ortalıkta forma ve okul kravatımla koşuşturuyordum, bu yüzden onun tecrübesinden uzaklaştım. Böylece sadece bir film aşığı olarak sevdiğim bir film değil, benim için Amerika yolculuğunun çok kişisel bir tasviri oldu.
Godfather etkisini nasıl tanımlarsınız?
Film Hollywood'u değiştirdi çünkü sonunda İtalyanların filmde gösterilme biçimini değiştirdi. İtalyanların klişeler değil, daha tam anlamıyla gerçekleşmiş insanlar gibi görünmesini sağladı. İtalyanlar tarafından İtalyanlar hakkında yapılmış bir Hollywood filmiydi. Daha önce, İtalyan gangsterlerin yer aldığı mafya filmlerini yapanlar İtalyanlar değildi.
Amerikan kültürünü İtalyanlaştırmaya yardımcı olduğunu hissediyorum. Bir anda herkes Don Corleone'den bahsedip şakalar yapmaya başladı, sana reddedemeyeceğin bir teklif yapacağım. Sanırım bu, İtalyan-Amerikalıların bu tasvirinde İrlandalı veya Doğu Avrupa'dan Yahudiler olsun, kendi göçmen deneyimlerinin bir yansıması olduğunu görmelerine yardımcı oldu. Bu ortak noktayı buldular.
Sonra tabii ki beni değiştirdi çünkü o gemide dedemin Amerika'ya geldiğini hissettiğimde, İtalyanlığımı tamamen benimsiyor gibiydim. O zamana kadar kendimi gerçekten İtalyan hissetmemiştim.
yapımı sırasında vaftiz babası , İtalyan-Amerikan Sivil Haklar Ligi protestolar düzenledi, çünkü filmin yalnızca İtalyan eşittir gangster klişesini güçlendireceğini hissetti. Ve bir dereceye kadar, elbette, öyleydi. Kitapta alıntıladığınız gibi, Amerika İtalik Enstitüsü 2009 yılında FBI istatistiklerine dayanan bir rapor yayınladı ve İtalyan-Amerikalıların sadece yüzde 0.00782'sinin herhangi bir suç örgütüne sahip olduğunu belirtti. Yine de, ulusal bir Zogby anketine göre, Amerikan halkının yüzde 74'ü İtalyan-Amerikalıların mafyayla bağları olduğuna inanıyordu. Dürüst ol, soyadımın Gambino olduğunu bilerek bu röportaja farklı mı yaklaşıyorsun?
Gambino suç ailesinin bir parçası olmadığını biliyordum ama sana söylemeliyim ki kocaman bir gülümseme oluştu. Hakkındaki kitabım hakkında bir Gambino ile röportaj yapabilir miyim diye düşündüm. vaftiz babası , Çok mutluyum.
Yazar Tom Santopietro ilk gördüğünde Baba: Bölüm II ve Amerika'ya gelen gemide genç Vito'nun görüntüsünü görünce, büyükbabasının yolculuğunu ve 13 yaşında buraya tek başına ne kadar cesur geldiğini düşündü.(Fotoğraf Festivali)
Baba Etkisi film destanının İtalyan-Amerikalıları nasıl canlandırdığına ve bunun Santopietro, film endüstrisi ve ülke için ne anlama geldiğine bakıyor.(Everett Koleksiyonu)
Kendi yasalarını oluşturacak ve kendi eline alacak kadar emin bir adam olan Don Corleone, pek çok insana hitap etti.(Fotoğraf Festivali)
Ataerkil İtalyan tarzı, 1924. Santopietro'nun büyükanne ve büyükbabası Orazio ve Maria, soldan sağa, kızları Julia ve Emma, yeğeni Katherine, oğulları Andrew ve yedi yaşındaki babası Olindo.(Tom Santopietro'nun izniyle)
Santopietro, takıntısı hakkında yazmak istedi. vaftiz babası ama yazmaya başladığında, İtalyan-Amerikalıları betimleyen başka filmler ve klişelerin ne kadar korkunç olduğu hakkında da yazmak istediğini fark etti.(Tom Santopietro'nun izniyle)
Santopietro 1972'de 18 yaşındaydı. vaftiz babası memleketi Waterbury, Connecticut'ta bir tiyatroda.(Tom Santopietro'nun izniyle)
sen bunu savunuyorsun vaftiz babası filmler aslında bazı klişeleri eziyor. Hangileri?
İtalyan-Amerikalılar, filmlerdeki imajları konusunda çok hassastır, çünkü bu imaj geleneksel olarak çok olumsuz olmuştur, ya gangsterler ya da daha çok basit fikirli köylüler gibi-böyle-böyle konuşurlar. Bu basmakalıp görüntüleri sevmiyorum ama yine de bu filmleri çok seviyorum.
Bence İtalyanların büyük çoğunluğu filmi kabul etmeye ve gerçekten benimsemeye başladı çünkü bence filmin dehası, çok güzel bir şekilde çekilmiş ve kurgulanmış olmasının yanı sıra, bunların korkunç şeyler yapan, ancak her şeye nüfuz eden gangsterler olması. aile duygusu ve sevgi duygusudur. İlk filmin sonlarına doğru Don Corleone [Marlon Brando] ve Michael Corleone [Al Pacino] bahçedeyken, bunun tamamen kapsüllenmiş olduğunu hissediyorum. Bu gerçekten babadan oğula güç aktarımıdır. Don Corleone o konuşmayı yaptı: Bunu senin için hiç istemedim. Senatör Corleone olmanı istedim. Korkunç eylemlerden bahsediyorlar. Çete gücünü transfer etmekten bahsediyorlar. Baba, oğlunu ona kimin ihanet edeceği konusunda uyarıyor. Ama sahnenin neyle ilgili olduğunu gerçekten hatırlamıyorsun bile. Hatırladığınız şey, bir babanın oğluna olan sevgisini ifade etmesi ve bunun tersi. Bu çok önemli sahnede karşımıza çıkan şey budur ve bu yüzden başkalarının itiraz ettiği klişe tasviri geçersiz kıldığını hissediyorum.
Sanırım İtalyanların eğitimsiz olduğu ve İtalyanların hepsinin ağır aksanlarla konuştuğu fikrini ezdi. Michael bir gangster olsa da, Michael'ı üniversiteye giden, eğitim gören ve İtalyanların kendilerini Yeni Dünya'nın bir parçası haline getiren kişi olarak görüyorsunuz. Bunlar gangsterdi ama bunlar tamamen gelişmiş, gerçek insanlardı. Bunlar, maymunuyla birlikte organ öğütücü ya da tamamen okuma yazma bilmeyen bir gangster değildi. Garip bir şey. Sanırım bugüne kadar hala İtalyanları öteki olarak gören bazı insanlar var - Amerikalı olmayan, çok yabancı biri. gibi filmlerde Yaralı surat [1932], İtalyanlar neredeyse başka bir gezegenden yaratıklar gibi sunuluyor. Çok egzotikler, çok korkunç konuşuyorlar ve çok korkunç giysiler giyiyorlar. vaftiz babası durumun böyle olmadığını gösterdi. soyundan gelen vaftiz babası , tabii ki The Sopranos, karakterler bir kez daha gangsterler. Ama onlar New Jersey banliyösünde yan komşuda yaşayan gangsterler, bu yüzden diğer İtalyan hissini biraz azaltıyor.
1970'leri, filmlerin piyasaya sürülmesi için özellikle ilginç bir zemin yapan şey vaftiz babası filmler?
Sosyolojik düzeyde, Vietnam Savaşı ve Watergate'in ikiz cesaretsizliğiyle karşı karşıyaydık, bu yüzden o zamanlar Amerikan yaşamına gerçekten nüfuz etmeye başlayan bu hayal kırıklığı duygusuna hitap ediyordu. Bence Godfather'daki nostalji faktörü de küçümsenemez, çünkü 70'lerin başında (ilk iki film '72 ve '74'teydi), çok değişen bir dünyaydı. Feminizmin yükselişiydi. Kara güç çağıydı. Ve ne vaftiz babası sunulan, kaybolan beyaz erkek ataerkil topluma bu bakıştı. Bence bu, hızla değişen dünyada kendini çok belirsiz hisseden birçok insanla bir akor yarattı. Kendi yasalarını oluşturacak ve kendi eline alacak kadar emin bir adam olan Don Corleone, pek çok insana hitap etti.
Kitapta, aktörler ve gerçek hayattaki mafya arasındaki etkileşimler de dahil olmak üzere filmlerin çekimleriyle ilgili bazı sahne arkası hikayeleri paylaşıyorsunuz. Birbirlerine karışmaları hakkında bulduğunuz en iyi hikaye neydi?
Bununla ilgili tüm araştırmaları yapmak gerçekten eğlenceliydi. Hepimiz iyi bir Hollywood hikayesini severiz. Tanıtımdan bu kadar çekingen ve anlaşılması güç olan Brando gibi birinin aslında bir mafya babasıyla tanışmak ve ona film setini göstermek için zaman ayırmasına şaşırdım. vaftiz babası . Ve James Caan, sette dolaşan tüm gangsterlerin tavırlarını incelemek için böyle bir noktaya değindi. Bunu sevdim. Görüyorsun. Şimdi filmleri tekrar izlediğimde, tüm jestler, tüm detaylar, eller, pantolonun bağlanması, kravatın ayarlanması, hepsi çok akıllıca gözlemleniyor.
Her ikisi de Mario Puzo, yazarı vaftiz babası ve filmleri yöneten Francis Ford Coppola, ancak daha sonra gerçek gangsterler tarafından benimsenen bazı terimler ve ifadeler kullandı. Bir örnek verebilir misin?
Kesinlikle. Vaftiz babası terimi. Puzo bunu uydurdu. Bunu daha önce kimse kullanmadı. Bunu dile getirdi. 40 yıl sonra buradayız ve çetenin tüm haberleri şimdi Gambino suç ailesinin vaftiz babası olarak anılıyor. Gerçek hayattaki gangsterler şimdi aslında ona reddedemeyeceği bir teklif yapacağımı söylüyorlar. Bu tamamen Puzo tarafından icat edildi. Bunların sadece genel halk tarafından değil, FBI tarafından da kullanılan ifadeler ve terimler olduğunu düşünüyorum. Yani bu güçlü bir sanat eseridir. vaftiz babası dokunaçlarına Amerikan yaşamının pek çok düzeyine ulaşır. Obama'nın tüm zamanların en sevdiği filmi olduğu gerçeğini seviyorum. Sadece bunu seviyorum.
Bugün izleyicilerin filme tepki verme biçiminde bir şeylerin değiştiğini düşünüyor musunuz?
Bence bugün izlediğinizde en büyük şey, karakterleri çok iyi tanımanızı sağlayacak bir hızda kaplandığını fark etmenizdir. Bugün, 80'lerde müzik videolarıyla başlayan etki nedeniyle, hepsi hızlı bir şekilde kesiliyor ve bir filmin bu hızda ilerlemesine asla izin vermezler, ki bu bizim kaybımızdır. Karakter zenginliğini kaybettik vaftiz babası temsil eder.
Mob Wives ve Jersey Shore gibi televizyon şovları hakkında ne düşünüyorsunuz? Ve İtalyan-Amerikan klişeleri üzerinde ne gibi etkileri var?
Bence Mob Wives ve Jersey Shore tek kelimeyle korkunç. Drama genellikle yapaydır, hem katılımcılar hem de editörler tarafından televizyonun dramatik amaçları için vurgulanır ve bu nedenle hiç de gerçek değildir. İtalyan-Amerikan kültürünün en kötü klişelerine oynuyorlar. Her ikisi de, izleyicinin kendilerini üstün hissedebileceği, yaşamdan daha büyük figürlere odaklanıyor. Seyirci bu karakterleri küçümser ve zevklerini bu şekilde alır. Tabii ki sadece Jersey Shore değil, çünkü herhangi bir realite şovunun izleyicileri için zevkin bir kısmı, kötü şarkı söyleyen, kilo verme girişimlerinde başarısız olan yarışmacılardan daha üstün hissetmektir. Ama gösterimi gavonne -İki dizideki benzer davranışlar, her iki gösteride de org öğütücünün maymunu ile 21. yüzyıl versiyonları gibi oynayan sonuçlarından söz ediyorsunuz - İtalyan-Amerikalıların Tom Amca figürü. Göçmenliğin zirvesinden bu yana 100 yıl geçti ve başladığımız yere geri döndük.