Basketbol kesinlikle sağlığa zararlı bir spor. Dün Fenerbahçe muhteşem seyirci gümbürtüsünün ardından 13-0’lık seriyle başladığı ve kağıt üzerinde nispeten kolay görünen maçta, son dakikaya 4 puan geride girerken sarı lacivertli tribünler, pılıyı pırtıyı toplayıp kahrolarak o staddan cenazeyi nasıl kaldıracaklarını hesaplamakla meşguldüler.
Maçta her şey harika başladıktan sonra, aynı hızda işler tersine dönmüştü. İlk çeyreği rakibin geri dönüşüne rağmen 23-15 ileride kapatan sarı lacivertliler, ilk devreyi zar zor 41-40 ileride bitirdiler. 2. yarıda ise, her şey birden alt üst oldu. Size fazla eziyet çektirmeden, hemen o görüntünün özetini vereyim: Rakibin Bouroussis ve Adams'la mesafe tanımadan, kolunun arkasından, yandan, neredeyse tersten attığı her üçlük girerken, Fenerbahçe'de Antiç, Dixon, Bogdanoviç ve Datome'nin attığı hiç bir 3'lük girmedi! Sanki sihirli bir el, o toplarda, yalnız rakibe yardım edip, Fenerlilerin de toplarını havada kaydırıyordu! O dakikalarda şu düşüncelerle kahrolduğumu hatırlıyorum: Kardeşim, işte görüyorsunuz, 3'lükler olmuyor, niye daha yaklaşıp 2'lik atmıyorsunuzzz!!! İşte gözler skorda, eller saçları yolarak izledik bu cehennemi... Bobby Dixon, Fenerbahçe'nin oyun kurucusu olarak bu bölümde akıl almaz top kayıpları yaptı, rakibe 4-5 topu resmen hediye etti! Skor bir ara 59-66 bile oldu Laboral lehine... 7 sayı geride izlemekle yükümlüydük bu işkenceyi! O dakikalarda Fener'in hala maçta kalmasını sağlayan isim en başta Vesely'ydi.
O maç nasıl döndü, son saniyelerde, 72-72 beraberlik nasıl elde edildi, ondan önce kaç top gidip geldi, bunun tam dökümü imkansız. Sizler Datome'nin ortadan çalınan top ve attığı üçlük, ardından İspanyolların elde ettikleri faullerden birini kaçırmalarını ve Sloukas'ın 24 saniye kala attığı 2'lik beraberlik sayısını not edin. Bir de bunun ardından son 3-4 saniyede topun rakipte Adams'ta olması ve o nihai ölümcül şutun çemberden dönmesini kalbimiz sıkışarak izlemek durumunda kaldığımızı bilin ve bize acıyın
UZATMADA GELEN NEŞELİ DAKİKALAR!
Sonra iş uzatmaya gittikten sonra, ölüm diyarlarını görüp geri gelmiş olan Fenerbahçe'nin bu fırsatı artık her ne pahasına olursa olsun elinden kaçırmayacağı belliydi. Nitekim öyle de oldu. Bogdanoviç'in oyuna ağırlığını koyması, harika bir üçlük ve ardından faullerle arayı açması işi kopardı. Oyunun bu kısmında sarı lacivertlilerin ölümüne yaptıkları adam adama defans, %90 başarıya ulaştı. Skorbord maçın bitiş zırıltısını verdiği anda, sıra artık 10 bin Fenerlinin zafer sarhoşluğu ile marşlar söylemesine ve çılgınca bir kutlamaya geçmesine gelmişti...
TRİBÜNLER NASIL AYAĞA KALKTI?
Dünkü maç bence basketbol tarihimizden çok, tıp tarihine geçti... Berlin'de sarı lacivertliler ölüyü diriltmeyi başardılar... İtiraf edeyim, bizim oturduğumuz 204 nolu tribünün de doğrudan katkısı oldu sanki bu zaferde! Son 10 dakika maçı beraber izlediğim basketbolcu oğlum Suphi'yle 3-4 kişi aldığımız bir kararla, oturmadık ve susmadık, tüm tribünlere de aynı sendrom oradan yayıldı, bu çılgın destek her yeri sardı! O dakikalarla beraber sinema seyircisi gitti, yerine gerçek taraftarlar ordusu geldi! Islıklar, marşlar, alkışlar, bağırmalar.. Maçın ortalarında bir avuç İspanyol’a egemenliği kaptırmış seyirci gitmiş, birden mucizevi şekilde yerine muhteşem bir Saraçoğlu fenomeni gelmişti: "Burası Kadıköy, buradan çıkış yok!"...
Geçen yıl Madrid'de Real Madrid taraftarını susturan bu harika ve müthiş kitlenin, yarınki finalde tekrar tarihe geçeceğinden şüphem yok!
Bedri Baykam
Odatv.com