Hala İstanbul’a taşınmadım. Taşınamadım ama iple çekiyorum artık taşınmayı.
Sahip olduğum, mevcut düzenden ayrılmanın getirdiği “iyiydi böyle aslında yaa” duygusunu çoktan tükettim. Artık bulunduğum ruh hali, sabırsız veznedarınki gibi; “Sıradakiiii!”.
Heyecanlıyım tabii. Bir dizi planım var hayatımın yeni bölümüyle ilgili.
Planlarımdan biri seramikle ve tornayla mecburiyetten verdiğim arayı bir an önce kapamak. Yapmak istediklerimi pratiğe geçirememek sinirimi bozmasın diye -çünkü bozar- bu günlerde “teorik” olarak kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Bol bol eser görmeye çalışıyorum, elimden geldiğince tekniklerle ilgili bilgimi arttırıyorum.
Bir tanesi var ki, inanılmaz!
Bu şiirsel tekniğin arkasındaki felsefeyi aklın bir yerinde hep ama hep tutmak gerek. Bu tekniğin ardındaki fikir, yalnızca seramik çamurunu değil, insanın kendisiyle olan ilişkisini dahi zerafetle beziyor. Neydi o, insanın da çamurdan yaratıldığı mı söylenirdi?
Tekniğin adı Kintsugi. Kırılan bir tabak ya da çanağı çöp gözüyle görmeyen, bilakis tam da kırılma noktalarından altınla birleştirerek onu eskisinden daha benzersiz bir kırılganlıkla ve tam da bu yüzden değerli hale getirmenin sanatı.
Yaşarken kırılıyoruz. Bazen ebeveynler, bazen akranlar kırıyor. Bazen hayatın bizzat kendisi kırıyor; düzenler, sistemler kırıyor. Akla gelmeyecek olaylar başa geliyor, küçük parçalara ayrılıyoruz. Doğduğumuz coğrafya bazen parçalarımızı toplayamamamız için elinden geleni yapıyor. Biz birleştirdikçe başka bir yerden kıracak sebep oluveriyor.
Her durum için geçerli değildir belki ama kintsugiyi gördüğümden beri insanın yaralarıyla biricikleştiğini düşünmeden edemiyorum. Tanıdığım çok güzel insanlar gözlerimin önünden geçerken hepsi de yaralarıyla ışıldıyor.