Bir zamanlar zengin ama mutsuz bir kral varmış. Mutlu olmak için ne kadar uğraşsa da mutlu olamıyormuş.
Ülkenin en bilge kişisini huzuruna çağırtıp nasıl mutlu olabilirim diye sormuş. Bilge:
– Kralım, mutsuzluktan kurtulmak istiyorsanız; mutlu bir adam bulup onun gömleğini giymeniz gerekir.
Kral adamlarına emir vermiş; bu mutlu adamı bulun diye, ülkede aranmadık yer bırakmamışlar. Fakat mutlu birine rastlayamamışlar. Kimileri eşinden, kimileri yoksulluktan, kimileri de hayırsız çocuğundan yakınıyormuş. En sonunda çaresizlik içinde saraya dönüş yolunda, kırık dökük bir evin önünden geçerken içeriden birinin şöyle dua ettiğini duymuşlar:
– Tanrım, sana şükürler olsun. Sağlığım yerinde, karnım bugün de doydu, bugüne kadar rızkımı eksik etmedin. Ben mutlu olmayayım da kim mutlu olsun?
Sonunda mutlu birini bulduk diye kralın adamları hemen evin içine dalmışlar. Adamın gömleğini alıp krala götürelim diye düşünmüşler. Fakat içeri girince bir de ne görsünler, adamın sırtında bir gömlek bile yokmuş.
BİR ŞİİR
Sanki az ilerde bir ışık var,
Elimi uzatsam tutacak gibiyim gökkuşağının tüm renklerini,
Kulağımda devrim türküleri,
Zaman sayaçlarına inat,
Tüm evrene selam gönderiyorum,
Yıldızlar kardeşlik türkülerini mırıldanıyordu,
Tekrarı yok,
An’ı yaşamanın, An’da yaşamanın,
Bir türlü alışamadım devrin söylemlerine,
Bu yanılsamalar
cennet vaadiyle suç makinesine kaptırdı kendini,
Kendim olarak kalabilmek,
En zor savaşı verebilmektedir, Biliyorum.
Çocukluğumu kucağımda taşıyorum,
Gözgöze geldiğimizde sadece gülümsüyorduk,
Sevgiyle…