Bugün 14 Şubat Sevgililer Günü. İstiklal’de gezerken çiftlerin birbirleriyle hediyeleştiğini gördüm. Hediyeleşmiş, hatta çiçekleşilmiş ama asık suratlar da yok değildi, çünkü ihmal edilen bir birliktelik söz konusu. Kalkıp da sevgililer günü gereksiz bir tüketim günü demiyeceğim ancak fark ettiğim ve son günlerde de tekrar tekrar karşıma çıkan bir şeyden bahsetmek istiyorum.
Evlilik kelime anlamı olarak ev-lenmekten gelse de, netice itibariyle bir kişi ile hayatınızı birleştiriyorsunuz. Materyal bir birliktelik işin en basit tarafı. Sağlıkta ve hastalıkta, zenginlikte ve fakirlikte birisi ile ömrünüzün sonuna kadar hayatınızı birleştiriyorsunuz. Eksiğiyle fazlasıyla, alışkanlıklarıyla o kişi hayatınızın bir parçası oluyor. Ama şu da var, milyar insan içinden o kişi doğru mu? Evliliklerde ayrılık oranları artarken, bizim için doğru olan kişiyi belki de ihmal ediyoruz. Hem de fazlasıyla ihmal ediyoruz. Aslında sağlıkta ve hastalıkta, iyi günde kötü günde hep yanımızda olan birisi var. Ve ilkin onunla evlenmemiz, onun mutluluğu için çalışmamız gerekiyor. Onun mutluluğu bizim mutluluğumuz. O kişi kendimiziz.
Günümüzde o kadar çok fazla dış faktör varken kendimizi ihmal ediyoruz ve belki bize iyi gelmese de ilişkide olduğumuz için ilişkileri devam ediyoruz. Çünkü kendimize sormuyoruz. Sadece romantik ilişkiler için de değil, iş, aile gibi diğer önemli konularda da kişi kendisini ihmal edebiliyor. Bencillikten farklı olarak eğer birisi ile evleneceksek o kişi öncelikle kendimiz olmalıyız, bize kendimizi iyi hissettirecek şeylere odaklanmalıyız. Bu da daha çok kendimizle vakit geçirmemizle mümkün olur. Kendinizi sevin ve kendinize iyi bakın, çünkü ömür boyu onla birliktesiniz.