Geçen hafta gittiğim düğünde gelinin babası takılan takıları eksik buldu ve pistte olay çıkardı ya, sonra panikle ve şaşkınlıkla herkes kaçıştı ve düğün bitti ya, sonradan öğrendik ki gelinin babası ertesi gün kızını boşatmış ya; evliliğe dair şu kadarcık umudum ve sempatim kalmadı ya!
Akşam oturmasına bize gelen yengem, hal hatır faslından sonra 'Neden hiç bize gelmiyorsun?' diye sitem etti. Arkadaşlarımda kalma olayını biraz abartmış olmalıyım ki; ben daha ağzımı açamadan annem cevabı yapıştırıverdi. 'Valla bize de pek gelmiyor.'
Güneş 45 dakika daha erken batıyor diye ramazanda Trabzon'a gitmeyi düşünen kardeşimi, annem kutuplara göndermeyi planlıyor. Anca orada aklı başına gelirmiş.
Epilasyon aleti, ağda, selülit kremi ve saç boyası reklamlarını arka arkaya izleyen erkek kardeşimden müthiş yorum: "Şu kadınlar da ne problemli şeyler, iyi ki erkek olmuşum."
6. sınıftaki kız öğrencilerim "Hocam, Hakan sürekli bize taş atıyor." diye şikayete geldiler. Hakan'ı çağırdım, "Oğlum niye kızlara sürekli taş atıyorsun?" diye sordum. El cevap; "Hocam şeytan taşlıyorum!" Çok erken yaşta uyanmış olaya bu çocuk...
O çok sevdiğim Beşiktaş'ımın tek taraftar grubunun kapanması haberini duyduğumdan beri, nerede bir "çarşı" kelimesi duysam gözlerim doluyor, aynı şu an olduğum gibi. Sevgilimi bile böyle bir aşkla sevmemişimdir herhalde, ki bu zamana kadar gözlerim hiç bu kadar dolmadı.
Yeni evimize taşındığımız günlerde, kızımızın dolapta duran özel bir kutu dikkatini çekti. Ne olduğunu sorduğunda bir an tereddüt etmekle beraber, bilmesinin hiçbir sakıncası olmadığını düşünüp "Babanla benim bir birimize yazdığımız mektuplar, şiirler ve ses kasetleri var içinde..." dedim. Büyük bir merakla "Bakabilir miyim?" diye sordu. "Tabi." dedik ve üçümüz de yere oturup kutunun içindekileri tek tek çıkardık. Mektupları okuması için henüz yaşı küçük olduğu için, şiirlerin bir kısmını okuduk. Gözleri ışıl ışıl bir babasına bir bana bakıp durdu. Her okuduğumuz şiir sonrasında da hazine bulmuş gibi bizi öptü. O an anladım ki, bir anne babanın çocuğuna bırakabileceği en güzel miras, mutlu anne-baba hatırası, aşk ve sevgi dolu bir ev ve elbette aşkın gerçekten olduğunun kanıtı. Umarım o da bir gün en az benim kadar şanslı olur bu konuda.
@fiola'ya ithafen. İlk çalıştığım köyde, çocuklara sonu sıfırlı sayıları zihinden çarpmayı öğretiyorum. ''Sıfırları yok sayalım, önce tek basamaklı sayıları çarpıp sıfırları ekleyelim.'' diyorum ve birkaç örnekle açıklıyorum konuyu. Ardından öğretmenlikteki acemiliğimi belli edercesine, hayali davar çobanı olmak olan öğrencime soruyorum. ''20x20 kaç eder Süleyman?'' Süleyman'ın cevabı ''Örtmenim sıfırları gapatırık, iki kere iki dört ider, dördün g.tüne iki sıfır goyarıhk dörtyüz ider.'' oluyor. @fiola senin halan ya benim çalıştığım köyden ya da Anadolu'da g.t kelimesi sırt, arka anlamında kullanılıyor.
Yaklaşık 2 saat süren hummalı çalışmanın sonunda Excel tüm iyi niyetiyle sorar: "Değişiklikleri kaydetmek istiyor musunuz?" Zihinsel engelli küçük nevarnoldu (21) hür iradesiyle cevap verir: "Hayır!"
Futbol sevdalısı kocama derdimi anlatmanın yolunu en sonunda buldum. Maç anlatan spikerlerin kullandığı ses tonuyla konuşunca beni tek seferde anladı. Demek ki adamın dilinden anlamak gerekiyormuş.