Yahuda Kralı Herod...Büyük Herod..!
Vaftizci Yahya'yı getirmelerini emrettiğinde gözlerindeki yorgunluk ve alnındaki gelgit gün kadar aşikardı. Kaşları çatılmış, çenesi sarkmış, yüzü kararmıştı. Zihni bir mesele ile meşgul olduğunda aynen böyle kararırdı çehresi... Gardiyanlar vaftizci Yahya'yı zindandan alıp huzura çıkardığında, vakit gece yarısını çoktan geçmişti.
"Uzun zamandır zihnimi karıştıran, uykularımı kaçıran bir mesele var. Bilginlerle de konuştum, kahinlerle de konuştum, tatmin edici bir cevap alamadım hiçbirisinden..." dedi Herod.
"Bilirim, sen peygamber soyundan gelen, aziz bir adamsın. “
Herod burada bir an durdu, bir süre süzdü muhatabını. Yaltaklanmasının karşılığını beklermiş gibi...Vaftizci heykel katılığındaki duruşunu hiç bozmadı. Bunun üzerine Herod, konuşmasına devam etti.
"Firavun’la Musa’nın hikayesini bilirsin. Hani Firavun İsrailoğullarına musallat olmuştu da Allah Musa’ya kavmini alıp da Mısır’ı terk etmesini söylemişti. Ve Musa da kavmini alıp Kızıldeniz’in kenarına gitmişti. Peşlerinde Firavun ve ordusu. Musa çaresizlik içersinde gözlerini göklere çevirince Rabbi, asasını Kızıldeniz’e vurmasını buyurmuştu. Musa asasını Kızldeniz’e vurmuş ve Kızıldeniz de ikiye yarılmıştı. Musa da kavmiyle birlikte sağ salim karşıya geçmişti. Peşlerinden gelen Firavun ve ordusu ise Kızıldeniz’in bulanık sularında boğulmuştu. Mesele şu; her şeye Kadir olan Rabb, niçin İsrailoğullarını su üstünde yürütmedi de Kızıldeniz’i ikiye yarıp, deniz yatağını kendilerine yol eyledi?
Bu soru üzerine; “Hikmet öyle bir lokmadır ki senin gibi aldanmışların kursağından asla geçmez.” dedi Vaftiz Yahya... ve devam etti. “Ama benim vazifem sorulan her soruya doğru cevap vermektir, soran kim olursa olsun. Senin sualinin hikmetine gelince… Bu Rabbin bir hilesidir. Firavun aldansın diye kurulmuş bir tuzak”… “Çünkü” dedi Yahya, "İsrailoğulları su üstünden geçip Kızıldeniz’i geçseydi, o zaman Firavun ve ordusu peşlerinden gitmezdi. Herkes bilir ki suyun üstünde yürünmez. Bir mucizedir bu. Halbuki deniz yarılıp da deniz yatağı yani toprak ortaya çıkınca Firavun ve ordusu “Biz toprağın üzerinde yürürüz.” dediler. Herkes toprağın üzerine yürüyebilir çünkü. Oysa denizin ikiye yarılması da bir mucizeydi. Ama Firavun ve ordusu toprağı görünce mucizeyi unuttu.
“Aldandılar. Ve herkes bilir ki aldanmak… Öldürür!”
Cemil Meriç, kitaplarında genellikle hikayelere yer verir. Yukarıda aktardığımız hikaye de bunlardan bir tanesiydi. Bugün Ortadoğu’da ve Doğu’da ve İslam coğrafyasında yaşananlara baktığımızda hep bu hikaye gelir aklıma. Aldanıyoruz teker teker ve gene teker teker ölüyoruz.
Mısır, Suriye, Irak, Arap Yarımadası, Libya, Körfez Ülkeleri, Pakistan, ve niceleri… Kimi kendisine ait olmayan değerlerle donatılmış “demokrasiye”, kimi “özgürlüğe”, kimi başka şeylere aldanıyor ve ölüyor.
Irak Kürdistan’ında bu sabah başlanan bağımsızlık referandumu (25.09.2017) Türkiye başta olmak üzere bölge ülkeleri tarafından protesto ediliyor. Hatta Türkiye savaş tezkeresini geçen hafta onaylamıştı. Peki neden? Irak’ın toprak bütünlüğü korunsun diye. Batı aldatıyor, Ortadoğu ülkeleri aldanıyor bugün. Bugün eğer Türkiye bu tavrı sergilemek yerine, ihracatıyla, ithalatıyla, kültürüyle, değerleriyle Irak Kürdistan’ında hayatın her alanında yer alan Türkiye, halkların kendi kaderini belirleme hakkına saygılı olduğunu belirtse, inanın her anlamda kazançlı çıkardı. Ama Batı planını farklı şekilde yaptı. Neden mi?
Çünkü, Batı bir plan yaparken iki taraflı düşünür; eğer referandum başarılı bir şekilde olur da bağımsızlık ilanı verilirse; Türkiye’nin, İran’nın buna karşı yapacağı hamleye göre tavır alır ve iki güçlü ülkenin gücünü emer. Türkiye’nin tüm karşı çıkmalarına rağmen bir oluşum meydana gelirse o zaman Türkiye’nin tavrı ne olur? Türkiye o zaman da karşı çıktığı bir oluşumu tanımak zorunda kalacak, ekonomik hinterlandını kaybetmek istemeyecektir. O zaman da iş işten geçmiş olacaktır.
Aldanmak öldürür… Aldanmayalım!..