Çiftçi bir halk olan Helenler ya da Eski Yunanlılar, tarihlerinin başlangıcında çok sade bir yaşam sürerler, sırtlarına kendilerinin dokuduğu yünden bir gömlek, ayakalrına sığır derisinden bir çarık giyerlerdi. Köylüler tek bir odadan ibaret evlerinde oturur, evcil hayvanlarla bir arada yatarlardı. Soylualr sınıfı ömürlerini savaş, av, eğlence ve yarışmalarla geçirirlerdi. Deniz kıyısında yaşayanalr ise pek de dayanıklı olmayan teknelerle balıkçılık yaparlardı.
Savaşçı kavimler olan Akalar ve Dorlar tarafından istila edilmeden önce, Yunanistan Yarımadası’ndaki dağalrla çevrili küçük ovacıklarda birbirine rakip bağımsız siteleri oluşturan topluluklar yaşıyorlardı. Bu sitelerden özellikle Atina ve Isparta’nın Eski yunan uygarlığında özel bir yeri vardır. Eski yunan halkı MÖ. 6. Yüzyılda Anadolu kıyılarında ve Akdeniz’de (Güney İtalya ve Sicilya) yeni kentler kurdular. Siteler arasında büyük geçimsizlikler ve rekabet olmasına karşın Eski Yunan toplulukları din ve dil bakımından bir birlik oluşturuyorlardı ve bu birliktelik sayesinde persleri geri püskürterek 2 tane savaşı arka arkaya kazanmışlardır.
İşte bu olaylardan sonra Eski Yunan uygarlığı gelişmiş ve özellikle Atina, mimarları, bilginleri, tiyatrocuları ve heykelcileriyle bu uygarlığı ebedileştirmiştir.