Türkan CEYLAN. 23 yaşında. Elazığ Fırat Üniversitesi Veterinerlik Fakültesi öğrencisi. İzmir’de bir köyde doğdu. Ailenin 7 çocuğundan biri ve aynı zamanda ailenin ilk okuyanı. Eğitimine devam edebilmek için de bir çok fedakarlık yapmış, yapmaya da devam ediyor. Lisede Kiraz Belediyesi’nin geçici bakım evine gidip barınak gerçeğiyle yüzleşmesiyle veteriner hekim olmaya karar veriyor ve Elazığ’a okumaya gidiyor. Elazığ barınağında mücadele veren hayvansever bir dostumuz.
Barınakta, sokakta, evde bir sürü cana bakıyor. Özellikle de zorlu kış aylarında açlıktan donarak ölmemeleri için çok uğraşıyor.
Ancak kendini tamamen onlara adayıp gözü başka hiçbir şey görmeyenlerden değil; onlara daha faydalı olmak için kendini geliştirmeye çalışanlardan. Elinden geldiğince okumaya, gezmeye, öğrenmeye de çalışıyor. Mücadelesi sadece Elazığ ile sınırlı değil. “Tayland’da fillere, Fas’ta atlara, İngiltere’de kedi ve köpeklere de yardım ettim” diyor.
Gününün çoğunu olabildiğince barınakta geçirmeye çalışıyor. Barınaktaki çocuklarla ilgileniyor, tek tek onları oradan kurtarmaya çalışıyor. Tedavi süreçlerinde eve alıyor ve sonra da sahiplendirmeye çalışıyor. İşte evde baktığı çocuklardan bazıları:
Bunları yaparken de göze batmamak için genellikle bodrum katlarında, güneş görmeyen evlerde oturmak durumunda kalıyor. Yaşadığı zorlukların, verdiği mücadelenin kelimelerle anlatılması mümkün değil. Hiçbir zorluk onun pes etmesine sebep değil. Çünkü bu canların bizden başka kimseleri yok. Dolayısıyla bizim pes etme lüksümüz yok. Türkan da böyle düşünüyor ki her zorluğun hatta tehdidin karşısında dimdik duruyor.
Barınaklar, kimsenin düşündüğü gibi yerler değil. Oralardaki çocukların yaşadıklarını tam olarak anlatabilmek de pek mümkün değil. Çünkü bazıları onları barınak diye bir yere toplayıp kilidi vurup giderken, bazıları da göstermelik başlarında duruyorlar ama yaptıkları başka hiçbir şey yok. Oradaki canlar çoğunlukla aç, açıkta ve hasta. Hiçbir canlı böyle bir yaşamı hak etmez. Hele ki bu ağzı dili bağlı, açlığını, susuzluğunu, derdini anlatamayan canlar. Dolayısıyla hepimiz onlar için mücadele etmek zorundayız. Önümüzdeki en güzel, en güçlü örnek ise Türkan, yani Barınak Meleği.
Barınaktaki canlarla Türkan ilgileniyor ama aslında bu onun görevi değil. Ancak bununla görevli olan ve buradan ekmeğini kazanan insanların da kedi köpek umurunda değil. Öyle ki; kendileri ilgilenmedikleri gibi, başkalarının da ilgilenmesine karşılar. Yani ne Türkan ne de başka bir gönüllü o barınak cehennemlerine kolaylıkla girip çıkamıyor, o canlara istedikleri gibi yardım edemiyorlar. Çünkü ne yazık ki “burası benim ahırım” diyerek gönüllülerin karşısında duran bir Veteriner İşleri Müdürü ve görevini hakkaniyetle yerine getirmeyenlerin karşısında durmayan devlet görevlileri var. Türkan da aslen oradaki görevlilerin yapması gerekenleri yaptığı için tehdit ediliyor. Üstelik sadece O’nu tehdit etmekle de kalmayıp annesini arayıp kalp krizi geçirmesine neden olacak kadar da çirkinleştiler. Bunlardan bahsetmemdeki amaç ise; insanların, başka canlıların yaşama hakkı için gerçek anlamda bir savaş verdiklerini biraz da olsa gösterebilmek ve Türkan’ın yanında olduğumuzu duyurmak.
Çoğumuz birbirimizi tanımasak da kalplerimiz aynı aşkla atıyor ve birbirimizi de sahipsiz canları da yalnız bırakmaya hiç niyetimiz yok! Kim ne derse desin, kim ne yaparsa yapsın hepimiz de bu yolda Türkan’ın arkasındayız. Hiçbir hayvan ve hiçbir hayvansever yalnız değildir bunu sakın unutmayın. Belki azız ama varız!
Son olarak da bu mükemmel insanı yetiştiren çok kıymetli annesine ve babasına herkes adına çok teşekkür ediyor ve annesine acil şifalar diliyorum.
NOT: Türkan’ın verdiği mücadeleyi bu sayfadan takip edebilirsiniz: https://www.instagram.com/barinak_melegi/