İnsan sevdiklerini kaybedeceği için mi yalnızlıktan korkar ? Yoksa yalnız kalmamak için mi sevdiklerini kaybetmekten korkar ?
Baş Başayım kendimle bir başıma. Sessiz sakin bir sahil kenarında. Evde bıraktım duygularımı, acılarımı ve ruhumu. Yalnızca bir başımayım.
Sahi ne de güzelmiş baş başa kalmak kendimle. Ne de güzel anlaşıyormuşuz. Kuşları ve denizi dinledik, izledik birlikte. Yürüdük sahil boyunca, kumsala uzandık gökyüzünü izledik. Ne de güzeldi mavi ve kızılın birbirine canla başla kavuşması. Bir kahve ısmarladım kendime. Bir bank bulduk, oturduk. Mavi ve kızıl kavuşmalarının ardından yerlerini yıldızlara bırakıp gittiler. Birazda yıldızları izledik. Zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamadık. Çıkarken evde bıraktıklarımız geldi aklıma birden. Merak ederlerdi sonuçta. Yol boyu ayaklarım geri adım atıyordu ait olduğumuz yere dönmemek için.
Ancak gelmiştik işte. Bedenim dönmek istiyordu. Kapıyı çalmadan kaçıp gitmek istiyordu.
Bir kaç dakika bekleyip, toparlanmaya çalışıp çaldım zili.
Kapıyı yalnızlık açtı. Perişhan halime bakıp derin bir iç çekti. Üzülme ben hep burdayım dedi. Biliyordum. Belki de ilk defa hiç çekinmedim, hiç korkmadım yalnızlıktan.
Çünkü anladım ki nereye gidersem gideyim,
O hep yanımdaydı.