Ufuk Uras’ın ÖDP Başkanlık seçimini kaybettikten sonraki girişimleri, basında sıklıkla tartışılıyor.
Solda azımsanmayacak bir kesim, Ufuk Uras’ın solla ilgisini sorgular hale geldi; ne de olsa ÖDP Genel Başkanı’yken Zaman Gazetesi’ne “soldaki ergenekoncuları” şikayet etmiş, Obama’yı protesto eden ÖDP’liler dışarıda polisin müdahalesiyle darp edilirken, Ufuk Uras Meclis’te Obama’nın konuşmasını dinlemişti.
Şimdi solda bazı kesimler, yayınlarında, Ufuk Uras’ın ayrılması dolayısıyla ÖDP’yi tebrik ediyorlar.
Solla ilgisi zayıflayan Ufuk Uras’ın egemen basında söyleşilerinin arttığını görüyoruz. Kısa süre önce Akşam Gazetesi’ne konuşan Uras, 30 Haziran tarihinde Habertürk’te Balçiçek Pamir’in programına çıktı.
Ufuk Uras’ın yeni projelerini, bunları nasıl gerçekleştireceğini uzun uzun tartışma gereği duymuyoruz. “Emekten, demokrasiden, gerçek laiklikten, sosyal politikalardan” yana bir parti kurmak, “demokratik sosyal Türkiye’yi inşa etmek;” “tepeden inmeci siyasete karşı tabandan örgütlenmeyle,” “ortak akılla,” “insanlara bir projenin parçası değil, aktörü olduklarını hissettiren bir anlayışla” çalışmak gibi söylemler, ÖDP’nin kuruluşundaki saiklerin bayağı birer tekrarından ibaret. Nitekim, Balçiçek Pamir de, “bu sözlerin ÖDP’nin söylediklerinden ne farkı var?” yollu sormaktan kendini alamadı.
Bu harcıâlem sözler, Ufuk Uras’ın kafasında ciddiye alınır bir siyasal programdan çok, bir takım “temenniler” olduğunu gösteriyor.
Ufuk Uras’ın açıklamalarını bir hayır duası olmaktan kurtaran noktalar ise, güncel siyasete ilişkin görüşleri oldu; bunlar, Uras’ın “temenniler” arasına gömdüğü dünya görüşünü fazlasıyla belli ediyor.
Uras, son günlerde tartışılan, belge adındaki “kağıt parçasına” ilişkin olarak “belge sahte olsa bile, utanç vericidir, vatan kurtarmaya girişen bir takım şabanlardan kurtulmak lazım” demektedir.
Uras’ın parlak zekasına göre, o belge uydurulmuş olsa da önemi yok. Uydurmalar temel alınarak, Türkiye’nin kontrgerilla tarihi soruşturulmaya devam edilmeli.
O sakin üslubun altında, aslı bulunamayan provokatif bir kağıttan siyasal seferberlik çıkarma beklentisindeki “radikal” bir “demokratla” karşılaşıyoruz; liberal-İslamcı basınımızda bunlardan bolca bulunuyor.
Ufuk Uras, pek çok işadamının son günlerde sıklıkla dile getirdiği bazı güncel talepleri de yineliyor: hemen Anayasa değişikliğine gidilmesi ve reformların hızlandırılması.
12 Eylül Anayasası’nın değiştirilmesi herkesin isteği. Yalnız, Uras, Anayasa’yı bir kurucu meclisin değil, mevcut meclisin değiştirmesi gerektiğini vurguluyor. Kurucu meclis istemenin, “topu taca atmak” olduğunu söyleyerek, “zaten bir meclis var, reformları bekletmeden gerçekleştirelim,” diyor.
Başka deyişle, “tepeden inmeciliğe karşı” “lider sultasına karşı” “katılımcılık yanlısı” türü etiketlerle kendini sunan Uras; yüzde 10’luk barajın, ön seçimsiz katı lider sultasının, cemaatler, tarikatlar, aşiretler ve türlü lobilerin ağır etkisi altında gerçekleşmiş seçimlerle oluşan bir Meclis’in, tüm toplumu bağlayacak Anayasa’yı değiştirmesinde ısrar ediyor.
Söylemeye gerek var mı? Uras, bu konuda da seçkin AKP ve Taraf’tarlarıyla tamı tamına aynı görüştedir. Bu kesimler de, bir kurucu meclisle değil, AKP’nin egemen olduğu bu meclisle Anayasa’nın değiştirilmesi gerektiğini söylüyor.
Bu kadar da değil: Uras, askeri yargıyla ilgili gece yarısı yapılan yasa değişikliğini de sonuna kadar savunmaktadır. Hükümet sözcüsünün bile çekinceyle savunduğu, Taha Akyol’un bile usül açısından eleştirdiği bu eylemin arkasında durmaktadır. Balçiçek Pamir, yasanın geçirilmesinde usül sorunu olduğunu ima ettiğinde, Uras, “Gece yarısı geçen hukuk yasadışıdır diye bir şey mi var,” gibi ciddiyetten uzak bir yanıt vermekte sakınca görmüyor.
Daha ilginci şu; Balçiçek Pamir, Ufuk Uras’a “Siz o sırada Meclis’te miydiniz?” diye soruyor. Uras’ın yanıtı, “yasa görüşülürken Meclis’te bulunmadığı” yolundadır. Soru “Peki haberiniz var mıydı?” diye devam ediyor, Uras, “Yoktu,” diye yanıtlıyor.
Radikal demokrat Uras, bizde tek parti döneminde bile görülmemiş bir hızda, yeterince tartışılmadan, komisyonlara gitmeden, toplumun çeşitli kesimlerinde görüşülmeden yasa çıkarılmasını desteklemektedir.
Demek, bu “siyaset bilimci” akademisyen, demokratik bir meclisi, totaliter ya da faşist rejim meclisinden ayıranın, “sonuna kadar tartışma,” dolayısıyla “ağır işleme” olduğunu, bu nedenle pek çok ülkede çift Meclis sisteminin varolduğunu bilmemektedir.
Daha önemlisi, Uras’ın, yasa geçiş sürecinden haberi olmamasını, Meclis’teki iradesinin, yani seçmenlerinin iradesinin AKP tarafından gaspı olarak görmediği anlaşılıyor.
Kuşkusuz, öyle görmemesi doğal karşılanmalı; görüşleri bu kadar ortaklaştığına göre, AKP milletvekilleri orada olduğu sürece, Ufuk Uras’ın Meclis’te bulunmasına biz de gerek görmüyoruz.
Tüm bunları doğrular biçimde, Balçiçek Pamir, Uras’a “Meclis’e alıştınız mı?” yollu soruyor.
Uras da “Çok şükür, hayatım mecliste geçmiyor,” deyip hep sokaklarda ve eylemlerde olduğunu anlatıyor.
Ufuk Uras, şecaat arz ederken sirkatini söylemektedir.
Bir avuç Türkiye İşçi Partili milletvekilinin 1960’lı yıllarda yaptıklarından anımsıyoruz: Bir solcu, muhalif milletvekilinin başat görevi, Meclis’te katı biçimde emekçilerin çıkarlarını savunmak, egemenlerin, iktidarın siyasal açılımlarını engellemek, engelleyemiyorsa, klasik sol jargonla, kürsüden “teşhir etmek” değilse nedir? Arkası gelmeyen birkaç tane göstermelik soru önergesi vermek mi?
Cihangir Firüzağa kahvesinde reklamcılarla sohbetten kalan zamanı sokak ve eylemde geçirmek marifet değil, şu seçim sisteminde muhalif oylarla milletvekili olarak son derece zor ulaşılmış olanakları çöpe atmaktır.
Güncel siyasette görüşlerini, Meclis’te iradesini AKP’ye devretmiş bir vekilden de bu beklenir.
Bu vesileyle, ÖDP’yi biz de kutluyoruz.
Barış Zeren
Odatv.com
“Babacığım sensiz ilk bayramım ama ikimiz de güçlü durmalıyız”