Anılar anılar..
Küçük bir çocukken bir topa sahip olmak öyle hafife alınacak bir şey değildi, dolayısıyla cok değer verirdik ve başkalarıyla oynamaya başladığımız an peşin peşin konuşur uyarırdık:
"patlatan parasını verir, ona göre"
Ha Ha Ha bunu çokça yaşamıştım küçükken..daha öceki yazımda dile getirmiştim..çoçukken gerçekten çoğu seyin yokluğunu çekerdik..dolayısıyla varlığa sahip olmanın değeri büyüktü bizde..topu olanın arkadaşıda çoktu..yaşım tutmazdı belki ama topum olduğu için yaşça büyük abilerim benide takıma alırlardı..topumun havası ile oynardım aralarında..hatta bi zaman o kadar skıntı yaşamıştık ki; yaz tatilinde okul döneminde işe yaramayan kitap yapraklarından bir yığın sayfayı içiçe koyum dışını koli bandı ile bir güzel bantlayıp top yapmıştık..isminide kriz top koymuştuk..sanırım yıl 1998..demekki o zamanlarda kris faaln varmışkı çoçuk aklı ile kriz kelimesi haznemize yerleşmiti..(biraz uzun yazıyorum af buyurun iyi okumalar :) )
küçüklüğüme gittim bir an. küçükken mahallede top oynardık ve o topu patlatan kim olursa da yerine bir top alır diye de sözleşirdik ve bu şekilde bir zamandı ne günlerdi ya...