Çocuklar hangi davranışların kabul edilebilir olduğunu ve erişkinlere karşı ne kadar güçleri olduğunu sınırları test ederek öğrenirler. Aşırı miktarda dikkat çekerse, bu dikkat negatif olsa bile ve sınırlar kesin değilse denemeler artar. Deneme genellikle ebeveynin öfkesini doğurur veya çocuğun ayrılma çabası ebeveynlerde buna karşılık gelen bir sıkıntı oluşturdukça ebeveynlerde uygunsuz bir evham ortaya çıkar: gitmesine izin vermek. Aşırı sıkı sınırlar çocuğun kendi kendine karar verme yetisini köreltebilirken, fazla gevşek sınırlar hiç kimsenin kontrolünde olmadığını hisseden çocukta anksiyeteyi tetikleyebilir. Kontrol temel bir konudur. Küçük çocuklar yaşamlarının birçok yönünü kontrol edemez- nereye gideceklerini, ne kadar kalacaklarını, marketten eve ne alacaklarını. Bunlar ayrıca içsel kontrollerini de kaybetmeye yatkındır, yani öfke nöbetleri olur. Bir ebeveyn çocuğun ihtiyaçlarını arada sırada verdiğinde, aralıklarla öfke davranışını güçlendirir, öfke nöbetleri kontrol çabaları için sağlama alma stratejisi haline gelebilir. Korku, aşırı yorgunluk veya fiziksel rahatsızlık da öfke nöbetlerini başlatır. Öfke nöbetleri normalde 1 yaşın sonuna doğru başlar ve prevalansı 2 ve 4 yaşlar arasında tepe yapar. Öfke nöbetlerinin 15 dk'dan uzun sürmesi veya düzenli olarak bir günde üç kezden fazla olması altta yatan tıbbi, duygusal veya sosyal problemleri yansıtabilir. Beş yaşından sonra sık olan öfke nöbetleri çocukluk çağı boyunca devam etmeye eğilimlidir. Okul öncesi çocukları normalde ebeveynlerine karşı karmaşık hisler besler, bunlar arasında bir ebeveyni sahiplenme, kıskançlık ve diğer ebeveyne dargınlık, ve bu negatif hislerin terk edilmeye yol açacağına dair korkular yer alabilir. Çoğu çocuğun kavrama veya ifade etme yeteneğinin ötesinde olan bu duygular, genellikle oldukça değişken mizaçla ifade bulur. Bu krizin çözümü (yıllar süren bir süreçtir) çocuğun ebeveynleri ile yarışmak yerine onlara benzetmeye çalışması şeklinde aldığı konuşulmayan kararını kapsar. Oyun ve lisan çocukların duygularını ifade etmesine ve gerçek hayatta tabu olan ödüllerden (büyük veya güçlü olma gibi) hoşlanmasına imkan vererek duygusal kontrolün gelişimini besler. Tıpkı mastürbasyon gibi genital bölge ve erişkin cinsel organları ile ilgili merak normaldir. Kompulsif nitelikte veya çocuğun normal aktivitelerine karışan mastürbasyon, diğer çocuklarla cinsel ilişkinin taklit edilmesi,aşırı alçakgönüllülük veya erişkinlerin ayartıcı davranışlarının taklidi, hepsi cinsel taciz ihtimalini düşündürür.