Hayat devam ediyor boş sayfalara rağmen. Saniyelere eklenen dakikalar saatlere varıyor. Saatler günlere yolculuk ediyor. Günler gelip geçiyor, acı tatlı. Yıllar devriliyor koca çamlar misali.
Arkaya dönüp baktığında inanmak istemediği bir geçmişi geride bırakıyor insanoğlu. Habersiz geçti yıllarım diyor. Bir yürek avuntusuyla geçmişin silinmez izlerini örtmeye çalışıyor.
Yüreğinin açıkta kalan yanlarının yediği ayazdan nasır tutan duygularını yıllar sonra fark ediyor. Hissizleşen hislerini keşfediyor.
İnsan yaşadıkça insanlığın tadına varıyor. Geçen yılların iyi yanı bu olsa gerek. Sayfaları irdeliyor. Boş olanları ayırt ediyor.
İçinde bir yangın başlıyor ister istemez. Boş bıraktığı sayfalara geri dönmek istiyor. İstiyor ama ne çare! Zaman geri dönmez bir sevgili…
Aldatılmış, ihanetin yaralarıyla kanatılmış yüreği geçmişe kör olmuş. Geriye dönmek mümkün değil imkânsızlık bulvarından geçtikten sonra.
Yaşamı anlamlandırmaya başlayınca fark ettiğin yolun başıdır boş sayfalar. Karalanmış, gözyaşıyla ıslanmış sayfaların arkasıdır. Ateşin körüklendiği yerdir.
Geçmişten çıkarılacak derslerin başlangıcıdır hayatımızın boş sayfalarını keşfetmek. Bu keşif zaman zaman insanı umutsuzlukla doldurarak uçurumun eşiğine sürüklemektedir.
Kimi zaman vazgeçmek, yılmak gibi duygular ağır basarak yorgunluğumuzu hissettirir. Bu nedenle hayatın çemberi dışında nefes almaya başlarız.
Soyutlamaya kalkışırız yaşamı benliğimizden, kimliğimizden. İrademizi iradesizleştirmek için elimizden geleni ardımıza koymayız. Başkalarının insafında bir hayat yaşamaya kalkışırız. Bu durum ömrümüzün boş sayfalarını artırmaktan başka bir işe yaramaz.
Keza umut pınarlarını kurutarak hayatımızı çöle çevirmeye kalkışırız. Vazgeçtiğimiz “günü” kaybedeceğimizi bilerek veya bilmeyerek. İnancımızın kuvvetini hissetmemek için gerçeklerle yüzleşmekten kaçarız. Fakat tüm bunların sonu yine aynı yere varır; boş bıraktığımız sayfaların sayısına ek yapmak gibi.
Hâlbuki yaşamımızdaki boş sayfaların sayısı artıkça hayat daha da çekilmez bir hal alıyor. Saniyeleri, dakikaları, saatleri dolu dolu yaşamaya çalışmak sayfalarımızı kısmen de olsa dolduracaktır.
Geçmişe yanmak yerine sayfaları iyiliklerle doldurmak için yanmak, yolumuzu aydınlatan ateşi daha da alevlendirecektir değerli dostlar. Neticeten hem olgunluk kapıları aralanacak hem de adımlar daha sağlam basacaktır. Boş sayfalara rağmen kaldığın yerden devam ederek yaşam kalemini iyilik ve doğruluk için oynatmak, hayata dört elle sarılmamıza vesile olup gücümüze güç katacaktır. Yaşamı çekilir yanı da bu olsa gerek…
Selametle…