Bir dostum sol’da bölünmeyi anlatırken espri olarak şöyle demişti.” Biz çoğalma derken bölünerek çoğalmayı sandık”
Ne yazık ki sol’un en büyük sıkıntılarından biri çok basit farklılıklardan bölünmelerin olmasıdır. Bu bölünmeler fraksiyonlar şeklini alınca sol kendi içinde hem güç kaybeder hem de birbirleriyle mücadele etmeye başlar.
Bundan yararlanan da her zaman egemen güçler olmuştur. Sol’un bu zayıf noktasını bilen yönetimler ajan provokatörler vasıtasıyla içlerine sızarak hem bölünmeyi hızlandırırlar hem de yapılacak eylemelerden önceden haberdar olurlar.
Birbirleriyle didişen sol meydanı hep statükoculara terk ederler. Bunun acısını ise ezilen, sömürülen fakirleştirilen halk çeker. Biz ezilen ve sömürülen insanlarımızın ancak ve ancak bir çözümle olanaklı olacağını biliyoruz.
Bu amaçla sol’un birliğini ve mücadelesini önemsiyorum. Seçimler bir ara hedef görülse de gerçek hedef çözüm ve birleşik Kıbrıs olmalıdır. Oysa doğru tektir. Yanlış ise sonsuz kadar. Doğrunun etrafında küçük yorum farklılıklarını bırakarak birleşmek dururken niçin parça parça oluyoruz.
Tabi bunu yazarken her sol grup kendisinin doğru diğerlerinin yanlış olduğunu şiddetle savunmaktadır. Oysa Sol’un felsefesi de ideolojisi de aynı kitaplarda yazılmıştır. Sol ideoloji bir dogma değildir. Günümüz koşullarına göre yorumlanmasına olanak tanır.
Bu yorumlama farklılığı ayrıştırtıcı olmamalı. Temel hareket noktamız sömürüyü ortadan kaldırarak insanca yaşama hakkının elde edilmesidir. Adamızın kuzeyindeki statüko sağ kanat tarafından istedikleri gibi sürdürülmektedir. Sol’un dağınıklığı onlar için her zaman büyük bir fırsat olmuştur.
Türkiye’deki Erdoğan başkanlığındaki iktidar buradaki sağ ideolojiyi savunanları kendine işbirlikçi olarak görmekte ve büyük destek vermektedir. Yerli işbirlikçiler ise bunu fırsata çevirerek zenginliklerine zenginlik katmaktadır.
Bu zenginliğin yaratılması için de koşullar her zaman emekçi ve dar gelirli insanlarımızın aleyhinde olmaktadır. Sol’da birlik olma arayışlarımız sürerken klasik olan hastalıklı düşüncelerin burada da olduğunu bir kez daha gördüm.
Bazı partiler özellikle ezilen toplumun çıkarları yerine kendi dar parti çıkarlarını önde tutarak bu birlikteliğe onay vermediler. Bu davranışlarıyla karşısındaki sağ ittifak ile boy ölçüşmek intihar etmek gibidir. Bu intihar bir kez daha solu umut gören insanları hayal kırıklığıma uğratacaktır.
Mecliste beş on milletvekili ile temsil edilmek ezilen insanlarımıza çare olmayacaktır. Bunu yaşayarak görmekteyiz. Partilerin birlik olmama yönündeki tutumları çözümsüzlüğü savunanların ekmeğine yağ sürerken insanlarımızın çözüme olan inançlarını da erozyona uğratmaktadır.
Sıkıntılarımız var ancak aşılmayacak sıkıntılar değil. Yeter ki önce toplumun çıkarları diyebilelim.