saçma sapan ruh hali
balkonumdan gelip geçen insanlara bakıyorum. nasıl bu kadar güçlüler? hayata rağmen nasıl bu kadar umarsızca mutlular? kendi hayatıma bakıyorum. yarısı kendi kendimi teselli etmekle geçmiş. arkamda duran, beni anlamak için çabalayan tek bir insan bile yok. ben gurursuz ve duygusuz değilim. neden diğer insanları umursayıp beni kale almıyorlar. beni tek kale alan insan bu hayata gözlerini yumdu ve ben gerçekten yine yalnız kaldım. insanın bu yalnızlığın ortasında kalması cidden acı veriyor. düşünüyorum... küçükken bahçeye çıkıp oynamazdım, oynayamazdım. benim o zamandan beri kimsem yoktu. annem çalıştığı için beni alt komşumuza bırakırdı. babamın hiçbir zaman yanımda başımı okşadığını hatırlamam. hayat telaşesi... abim... biz onunla abi-kardeş olamadık. ben 2 yaşındayken o evden ayrılmak zorunda kaldı. hayat telaşesi. çevremde hep benden çok büyük insanlar oldu. çok insanın içinde kendi yalnızlığımı yaşadım bende. kırıldım bolca, kırılıyorum da hala. insanlarla vakit geçirir oldum. arkama baktığımda yaslanacağım biri yok.