Yeşim Değer ÜSTÜNKAYA /YAZAR
Tıpkı eski şarkılar, filmler gibi bayramlar da siyah beyaz fotoğraflarda kaldı. O zamanlar çocuktuk, şimdi büyüdük. Bayramlar çocuklar için miydi yoksa biz değerlerimizi mi yitirdik?
“Siz de benim gibi nerede o eski bayramlar?” diyenlerden misiniz? Bilmiyorum.
Hani şu geceden başucumuza koyduğumuz kırmızı rugan ayakkabılarımızla uyanıp, grand tuvalet giyindikten sonra ailece yaptığımız mükellef bayram kahvaltısının ardından; büyüklerimizin elini öptüğümüz, akraba ziyaretlerini asla ihmal etmediğimiz, kapı kapı dolaşıp komşuların zillerine çalarak el öptüğümüz ve karşılığında verilen mendillerin arasını açıp çaktırmadan “Para mı yoksa şeker mi koymuşlar?” diye baktığımız, “Topladığımız paralarla acaba ne alsak?” diye sorduğumuz bayramlar yani mazide kalanlar.
BAYRAMLAR TATİL OLDU
İlerleyen teknoloji ve değişen toplum yapısıyla bayram kültürü de değişti maalesef. Kartpostalların yerini mesajlar, ziyaretlerin yerini görüntülü konuşmalar, çocukların küçük mutluluklarının yani mahalleye kurulan salıncakların yerini cep telefonları ve bilgisayarlar aldı. Eskiden bayramken bayramlar şimdi tatil oldu. Telaşa yol açan bayram hazırlıkları; yepyeni bayram kıyafetleri, mahalle esnafından aldığımız kolonyalar, anneanneler, babaanneler, öpülen eller yerine mevsimine göre denize, kumsala, güneşe ya da lapa lapa kara, kayak takımlarına bıraktı. Böylece değerler yitirildi, komşuluklar azalırken akrabalar birbirine yabancılaştı.
Bütün bunlar yaşandığı sırada bir virüs tüm dünyayı etkisi altına aldı ve insanlığı tehdit etti. Bayrama denk gelmesiyle birlikte aynı zamanda insanlara büyük bir de ders verdi. Eski bayramların tadını unutanlar ne tatile gidebildi ne de sevdiklerini ziyarete. Herkes evinde kendi çekirdek ailesi ile geçirdi bayramını. Şekersiz, tatsız, tuzsuz, bir başına, sevdiklerinden uzakta ve belki de yapayalnız.