Bugüne kadar insanların değerli yaşamlarını ve kaynaklarını feda ederek ilaç endüstrisinin gelişimi için zemin hazırladık ve günümüzdeki “hasta tedavisi” sistemini oluşturduk. Bu tedavi sistemi, ancak insanların sürekli hastalandıkları bir ortamda ayakta kalabilir. Şu anda yaşadığımız dünya da böyle bir ortamdır.
İnsan hem kendisi hem de bir başkasıdır; kendimizi tepeden tırnağa bildiğimizi sanırız, sonra birden bakarız ki, kılifımız sıyrılır, içini doldurandan tamamen yabancı bir hale gelir. Tam kendine bakmaktan bıktığını sandığı bir anda, insan karşısındaki görüntünün kendisi olmadığını görür
Aniden bana doğru seslenecek.. Sesi evin, evimizin holünde tatlı bir nisan rüzgarı gibi kayarak bana ulaşacak: "İrfaan! Hani salatayı sen yapacaktın?” Ama ben o cennet seslenişin iliklerime kadar işlemesi için biraz nazlanacağım: “Hele sen yemeği bitir de salata işi kolay.”
Bizi koruyan kanunlar aslında bizi can sıkıntısına mahkum etmekten başka bir işe yaramazlar. Gerçek karmaşaya ulaşamadığımız sürece, asla gerçekten huzurlu olamayacağız. Her şey berbat bir hal almadığı sürece, yoluna da girmeyecek.