Hrant ve Abdulkerim
19 Ocak günü biri 9, biri 7 yıl önce iki insan can verdi.
Birinin canına kıyıldı.
Öbürü canından bezdirildi, onuruyla oynandı ve canına kıydı.
İlki Hrant Dink'ti. Sosyalist bir kimlik taşıyordu.
Fakat hiç de bugün, “Hrant'ın arkadaşlarıyız” diyenler gibi değildi.
Anti emperyalistti. Emperyalizmin uşaklığını yapan Ermeni diasporası ile arası iyi değildi.
“Bu toprağın çocuğuyum” diyordu…
“Emperyalistler gelir, işlerini görür, bizi birbirimize düşürür, günü gelince çeker giderler. Biz yine birbirimizle baş başa kalırız” diyordu.
9 yıl önceki 19 Ocak günü vurdular onu. Katil güya “milliyetçi” Trabzonlu 17 yaşında bir çocuktu.
Üstüne gazete kâğıdı serili Hrant’ın burnu birbirine bakan altı yarık ayakkabıları, toplumun acıma duygusunu katmerleştirdi.
Bu ölüm üzerinden “Ermeni soykırımı yapıldı” diyenler müthiş psikolojik bir üstünlük elde ettiler…
Bir ölüm kim ya da kimlerin işine yararsa, katili ya da tetiği çektiren eli önce oralarda ararsınız. Bu saldırının kime yaradığı belli. Bugünlerde katili yönlendirenlerin Fethullahçı örgütün polis içindeki uzantılarının olduğuyla ilgili somut deliller ortaya çıkmaya başladı.
Fethullahçı örgütü, hangi ülkenin istihbarat servisi kullanıyor?
Geçelim…
BU SATIRLARIN SAHİBİNİN "KOMANDO OKULU" HOCASIYDI
Diğeri yılları terörle mücadelede geçmiş, Sivaslı bir Türk Subayı.
Adı Abdülkerim Kırca idi. Bu satırların sahibinin de Komando Okulu’ndan hocasıydı… İki sevdası vardı eşi ve işi. Ülkesine ölümüne bağlıydı.
O dağ senin, bu dağ benim terörist peşinde koştu yıllarca…
Çocuklarının büyüdüğünü bile göremedi…
Bir çatışmada omuriliğine aldığı bir mermiyle felç oldu. Artık tekerlekli sandalyenin tutsağıydı.
Dağları çiğnemekten yorulmayan güçlü bacakları artık hiç tutmuyordu.
Ama alçaklar durmadı. Gittiler, İsveç'te bir eski teröristi para vererek konuşturup, iftiralar attırdılar gazetelerindeki başlıklarında. Ahlâksızca, hayâsızca, haince saldırdılar ülkesi için 11 yıldır tekerlekli sandalyeye mahkûm olan Kırca’ya.
Onu ikinci kez mahkûm ettirmek, Ergenekon Davasına eklemlendirmek istiyorlardı. Sebebi basitti!
Kırca üzerinden terörle mücadele edenlere gözdağı verilecek, mücadele azim ve kararlılığı içinde olanların, bu azim ve kararlılığı kırılacaktı. Kırılacaktı ki, PKK ile mücadelede Türkiye Cumhuriyeti zafiyete düşsün. Bölücü kalkışma başarıya ulaşsın…
BOP projesi kapsamında aralarında güçlü olasılıkla Türkiye’nin de bulunduğu “22 ülkenin sınırların değişeceğini” açıklayan ülke hangisiydi?
Bunun için Türkiye’nin Güneydoğu’sunda yoğun faaliyet gösteren ve bölücü odaklarla içli dışlı olan istihbarat servisi hangisiydi?
Geçelim…
HAYATINA SON VERDİ
Sonuç olarak; Kerim Albay dayanamadı bu hayâsız saldırıya, onuruyla oynuyorlar o ise bir şey yapamıyordu. Zaten birçok sıkıntı içindeki hayatına 7 yıl önce 19 Ocak’ta son verdi.
Onun kan gölünün ortasında yatan iri cüssesini çeken bir gazeteci olmadı. Dolayısıyla günlerce yayınlanmadı görüntüsü gazetelerde. Onun için onu yakından tanıyanlardan başka fazla üzüleni de olmadı. O öldüğünde bazı sözde gazeteler hâlâ ona saldırmaya devam ediyorlardı.
Cenazesine sınırlı sayıda arkadaşı katıldık. Gelmek isteyenlerin çoğu da, “Aman bizi de Ergenekon’a katarlar” korkusuyla gelmedi. Kimse, “Hepimiz Abdülkerim’iz” diye bağırmadı. Sessiz sedasız defnettik onu 19 Ocak 2009’da…
Gelelim bugüne. Evet, Hrant'ın anması yapıldı binlerce kişi tarafından İstanbul'da.
Çoğu Hrant üzerinden Türkiye'yi köşeye sıkıştırmak isteyen kesimlerin temsilcileriydi. Yaşasaydı Hrant'ın da karşı çıkacağı kişilerdi.
Bana göre ancak çok küçük bir kısım benim düşündüğüm gibi, samimi duygularla gitmişti oraya.
Anma, her yıl olduğu gibi zaman zaman “soykırım” şovuna dönüştürüldü…
Ya Abdülkerim Kırca?
Onu benim gibi bir kaç kişi ancak klavye başında andı?
Kabrinde bir anma yapıldı mı? Duymadım…
Nerede ömrünü bu ülke için harcayan Abdülkerim Kırca'nın arkadaşları?
Ne yaptıkları değil, ama ne yapmadıkları ortada.
Abdülkerimlerin sesi soluğu olmayacak mı bu ülkede? Bu milletin çocukları, kahramanları hep sessiz sedasız mı ölecek?
Unutmayın, milletin kahramanları intihara zorlanıyor, öldürülüyor, içeri tıkılıyor ve bir millet susuyorsa, gerçekte o millet intihar ediyor demektir...
Mustafa Önsel
Odatv.com