[Sen mükemmel bir insansın Anooshirvan Miandji!!
Vaktiniz varsa lütfen okuyunuz. ]
1999 senesinde Ankara, Altındağ ziraat mahallesin de oturuyordum, küçük nemli eski bir binada. Ev çok eskiydi mahallede yoksul. Ben o perişan evin kirasını ödeyecek param yoktu, zaten o eve geç diyende bir röntgen firmasının sahibiydi, ev annesinin eski eviydi ve oğluna matematik dersleri veriyordum, o derslere karşılıkta bu evde oturmamı teklif etmişti.
O evde ilginç olaylar yaşadım ama bir tanesini paylaşmak isterim. Son bahardı, yağmur yağıyordu, bir pencereden bakim dedim, baktım sokakta 2 torbası olan ve ayağında terlikle oturmuş yaşlı bir adam var, ayakları su içinde. Yüreğim sızladı, 3 çift ayakkabım vardı, bir çift kundura yeniydi, diğer kundura ve spor eskiydi. O eski ayakkabıları alıp aşağı indim adama yaklaştım bak bunlarda beğendiğin varsa sana vereceğim dedim. O da sporları giydi, ve gerçekten ayağına oturdu, diğer kundurayı da alıp torbasına koydu “ evlat Allah senden razı olsun, ne muradın varsa versin” dedi. Bende ya amca bir çiftini sana verecektim diyemedim, kıyamadım. Döndüm eve geldim. Ertesi gün otobüsü kaçırdım, zaten kaçırmaya istekliydim, kuyruk çok uzundu ve sabahları tıka basa gidiyordu, üstelik ilk ders analitik kimyaydı ( analitik düşünce ile ilgisi yok) ve ben hocasını beğenmiyordum. Okula yürüyerek giderken kendime serzenişte bulundum “sen kendin muhtaçken niye gidip adama ayakkabını veriyorsun, bak bu yeni kundura da ayaklarını vurdu vuracak… ders olsun” diyordun kendi kendime. Bir tarafımda veren el alan elden üstündür diyordu. Neyse başınızı ağrıtmayım, birkaç gün geçti, ayaklarım akşamları ağrıyordu. Bir akşam çok sevdiğim ve beni Türkiye çağıran hem şehrim beni aradı “anuş, İran’dan bir misafirim gelecek ermeni, ailesiyle, onların Amerika’dan yeşil kartları gelmiş, 3 gün Ankara’da kalacaklar, onlara rehberlik eder misin?” dedi. Bende “alireza, ya benim dolmuşa binecek param yok, nasıl gezdireceğim ,olacak iş midir?!” dedim. O da “alfred senin masraflarını karşılayacak merak etme dedi, sen yeter ki onu eşini ve kızını gezdir.” Dedi. Peki dedim ve aşti den alfredin ailesini karşıladım hotele yerleştirdim ve gezdirmeye başladım. İlk gün Tunalı’da kebap 49 a götürdüm, önünden çok geçmiştim ama orada hiç pide yiyememiştim, alfredleri oraya götürdüğümde buranın pidesi meşhurdur çok lezzetlidir demiştim ( gerçi hiç tadını bilmiyordum), onların sayesinde bende yemiş oldum. Günler güzel geçti ve son güne geldik, Kızılay’daydık, alfred ” bak biz yarın dönüyoruz, biraz alışveriş yapacağız ama yorulduk, her şeyi aynı yerden alabileceğimiz bir yer var mı?” gima nın önündeydi, karşıda YKM binası duruyordu. Gözüm oraya takıldı, “ bakın o binada her katta bir kategori var istediğimiz her şeyi oradan alabiliriz” dedim. YKM binasına girdik, eşi ve küçük kızı alt katlarda gezmeye başladılar, o da bana dönüp şunu dedi “ayağıma bakar mısın? Bu ayakkabılar sözde spor ama aslında çakma Adidas, ben aldım ama hiç memnun değilim, çok sert biraz uzun yürüyünce ayağım ağrıyor, burada orijinal ayakkabı bulunur mu? Bende 6-7 katlarda spor ayakkabılar var oradakiler hepsi orijinal bakabiliriz dedim. Beraber merdivenleri çıktık, tam karşıda nike ve addidas reyonları vardı, Adidas ayakkabılardan hangisi yürümek için uygun diye sorduk, bize bir çift ayakkabı gösterdi satıcı. Alfred ben bunu denemek istiyorum dedi, geldi denedi, bir de sen bir giyer misin nasıl başka ayakta görünüyor diye bakmak istiyorum dedi. Bende 43 numara bir çift istedim geldi, giydim, o yeni sert kunduradan sonra sanki havada yürüyordum, içimden bu ayakkabı çok pahalı ve güzel keşke bir gün param olsa da gelip alsam ( ama bunlar şimdi çabuk satılır bana kalmaz, dedim kendi kendime içimden). Ayakkabıları çıkardım, alfred kendi çiftini beğendi ve alacağım bunları dedi, sonra bana "ya bizim bavullar eski birde şimdi bir sürü şey alıyoruz, buradan bavulda alalım ne dersin" dedi. Bende etrafa bakında köşede 3 lü bavul setini gördüm oraya yönlendim, bavulcu geldi, “bey efendi bu hafta sonu kampanyamız var büyüğü alana, diğer iki bavul hediye”, bende sevindim hemen alfredin yanına döndüm baktım alfred yok, ararken baktım kasadan geri dönüyor elinde iki poşet, “ sevgili dostum, aslında emeklerinin, bizim için bu 3 günde harcadığın zaman ve enerji karşılığını ödeyemeyiz ama ben bu adidasleri sana aldım, aslında parfüm alacaktım ama bugün üzerinde çok güzel bir koku vardı, o yüzden bu ayakkabıyı aldım, güle güle kullan” dedi. Ben şaşkındım, ne diyeceğimi bilemedim, sarıldım ve teşekkür ettim.
Ertesi gün onları yolcu ederken adidaslerim ayağımdaydı, ( alfred de otobüse binerken onunda ayağında yeni adidasleri vardı) inanmayacaksınız ama o ayakkabıları 9 sene giydim, çok sağlamdı, bir gün alfred Amerika’dan ararken bu anımızı hatırlattım “ benim sevgili dostum, ne zaman istersen yenisin şerefle alırım”demişti.
O ayakkabıları eskidiğinde, Eryaman da depoya koymuştum, ortak alanda, bir gün depoya gittiğimde baktım yok, yöneticiye sorduğumda binayı boyayan işçilerden birinin ayakkabılarına boya dökülmüştü ona verdik giydi gitti demişti.
Zaman zaman aklıma gelir “denize at balık bilmezse halik bilir” diye. Giden ayakkabılarımın, böyle geri gelmesi hiç unutmadığım bir hikâye olarak anılarımda kaldı. Sonra çok aradım o adidasi bulayım diye modelini buldum “x mita tobacco” modeliydi, ama üretimi durmuştu. Bu yazıyı bitirdiğimde resmini bulmaya çalıştım internetten; buldum ama bulunca gözlerim doldu.
“Gül sunan bir elde, daima bir miktar gül kokusu kalır.”
Çin Atasözü
anooshirvan miandji