GEÇEN haftaki yazımda, Yavuz Sultan Selim Köprüsü’nün, yani 3. köprünün şehirlerarası otobüs sektörüne olumsuz etkilerini rakamlar vererek anlatmaya çalıştım. Tabii yaşanan olumsuz ekonomik koşulların da etkisi büyüktür ama, otobüs işletmecileri özellikle 3. köprü mecburiyetinden sonra daha fazla kan kaybetmeye başladı.
Bakın özellikle bu durgun dönemde, otobüslerdeki doluluk oranı yüzde 25’ler seviyesinde.
Kısa mesafe çalışan otobüslerin köprü ve otoyol maliyetleri neredeyse bu doluluk oranına denk geliyor.
Dolayısıyla bu mecburiyetin kaldırılması gerekir.
Geçen hafta söylediklerim ve bu giriş, köprünün otobüsçüye olumsuz yansıması. Bunun bir de ‘insan’ boyutu var. Hükümetlerin politikaları, insan odaklı olmak zorunda. Neticede kendisine ‘hükümet’ yetkisi veren toplumdur, yani insandır.
Doğrudur, 3. köprü bir mega projedir. Bu projede hedef ise, insan hayatını kolaylaştırmaktır.
Ya da öyle olmalıdır. Ama söz konusu ‘mecburiyet’ olunca, bırakın hayatı kolaylaştırmayı, çileye bile dönüştürüyor. Bizim otobüslerimiz gidiş gelişte ekstra 140 kilometre yol alıp, fazladan akaryakıt harcıyor. Yaklaşık 2 saate yakın da bir zaman kaybı söz konusu.
Hadi varın otobüsçüyü düşünmeyin; her gün seyahat eden onbinlerce insanı da mı düşünmüyorsunuz! Kocaeli’de, Sakarya’da okuyan zava llı öğrencilerimiz neden her gidiş ve gelişlerinde 2 saat zaman kaybı yaşasın.
Bu zamına derslerine ayırabilse daha iyi olmaz mı? İstanbul’dan Kocaeli’ne yol, zaten 1.5 saat; siz köprü mecburiyetiyle neden bir saat daha kaybettiriyorsunuz?
Bu bir işgücü , bu bir enerji kaybıdır. Hem insanlara ‘toplu ulaşımı kullanın’ diyeceksiniz, hem de otobüsleri tercih edenleri cezalandıracaksınız; burada maalesef bir tutarlılık yok.
Toplu ulaşımı ekonomik ve hız açısından cazip hale getiriniz ki, insanlar özel araçlarıyla yola çıkmak yerine otobüsleri, trenleri, uçakları tercih etsin.
Tekrar ediyorum; otobüsleri 3. köprüye mecbur ederek herkese zulüm etmeyin!