New York’ta eğitim sistemini güçlendirmek isteyen The L!BRARY INITIATIVE okullara çocukların daha önce deneyimlemedikleri kütüphaneler yapmaya karar veriyor. İlk kütüphanelerini yaptıkları sırada okulların tavan yüksekliğinin fazla olması nedeniyle, çocuklara uygun raflar ile tavan arasında tanımsız bir boşluk olduğunu görüyorlar.
Logolarını da tasarlamış olan ünlü tasarımcı Michael Beirut’tan bu konuda fikir talep ediyorlar. Beirut’un aklına çocukların fotoğraflarını çekip kalan boşluğu doldurmak geliyor. Eşi fotoğrafçı Dorothy Kresz, çocukların fotoğraflarını çekiyor ve kütüphaneye aidiyet getiren bir hava oluşturuyorlar.
Tahmin edeceğiniz gibi bu uygulamayı duyan okullar da kendi kütüphanelerinde bunu uygulamak istiyorlar. Bugüne kadar 60’tan fazla kütüphane yapan inisiyatif özgün tasarımlar ile her kütüphane için yeni fikirler geliştiriyor. Lynn Pauley çocukların İllüstrasyonu yapıyor, Charles Wilkin oluşturduğu kolajlar ile alanı değerlendiriyor, Rafael Esquer ise çocuklarla sohbet ediyor ve kütüphaneyi tanımlayan kelimeler ile siluetler hazırlıyor, Peter Arkle ise bu sohbetleri kitaplar üzerine yapıyor ve sohbetleri karikatürleştirerek alana yerleştiriyor, Stefan Sagmaister ve Yuka Shimizu mangalarıyla, Christoph Niemann içerisinde saklı kitaplar olan illüstrasyonlarıyla ve Maria Kalman okul için anlamlı nesneleri duvara yerleştirerek tasarımlarını yapıyorlar.
Bu kadar insan neden bu kadar uğraşıyor? Hepsi New York’ta olan proje okullarının hepsine ilk uygulamayı neden yapmıyorlar? Neden o alanı boş bırakmadılar? Sticker ya da kendi kültürlerinin bir parçası olan Disney karakterleri ile doldurmadılar duvarı? Ellerinde bağışla toplanmış bir bütçe varken neden logo ile ve özgün tasarımlar ile uğraştılar?
Geçtiğimiz günlerde Ankara’da gerçekleştirilen Akıllı Şehirler ve Belediyeler Kongresinde Beyoğlu Belediye Başkanı Haydar Ali Yıldız konuşmasında Turgut Cansever’in bir sözüne yer verdi:
“Şehri imar ederken nesli ihya etmeyi ihmal ederseniz; ihmal ettiğiniz nesil, imar ettiğiniz şehri tahrip eder.”
The L!BRARY INITIATIVE yaptığı okul kütüphanelerinde özgün çalışmalara yer verdi ve hatta kullanıcısı olacak çocukların fikirlerini aldı, fotoğraflarına/çizimlerine kütüphanede yer verdi. Çünkü nesli önemsediler, zekalarını ve fikirlerini değerli gördüler, mekanı benimsemelerini, keyif almalarını hedeflediler… Çocuklara o samimiyeti vermediklerinde kütüphanenin kullanılmayacağını biliyorlardı. Çocukları anladılar, çocuklar da kütüphanenin önemini anladı.
Kaynak: