19:47, Haziran 10'uncu
rehabilite olduğum 4 gündü. tv izlemiyordum, instagrama girmiyordum, tweet atmıyordum ve sigarayı bırakmıştım. sigara bebeğimi artık çok özel dostlarımla ve güzel içkiler eşliğinde içecektim…
hayatın bir keskin virajını daha almak üzereydim. tam da geçen gün çok özellerden biriyle ‘hayatın dönüm noktalarından’ bahsetmiştik. öyle bir şey oluyordu. içimde bir korku vardı ama diğer yandan bir bütün olmuşluğun, kendinden ve ne istediğinden eminliğin memnuniyeti.. ölmekten korkmuyordum. ama bu güçle ölmek de istemiyordum. bu güçle, bu değişim yaşadıktan sonra yaşamak bambaşka olacaktı.. bunu biliyordum..
hayatından neleri çıkaracaksın biliyor musun şu sana 4 gün bana 4 ömür gelen süreçte? söyleyeyim sana: acabaları, keşkeleri, boşverleri.. boşvermek hatta en kötüsü bunların içinde. keşkeden bile kötü.. boşver demek rahatsızlığının devamı demek.. boşveri iyi his veren bir şeye diyemezsin. sana kötü hissettiren bir şeye boşver dediğin anda ise ona razısın artık demektir. ona razı oldukça razı olan bir insana dönüşürsün. razı olan insanlar ama dönüşümlerini tamamlayamazlar.. sesleri yoktur onların.. hisleri de hissettirdikleri de yoktur.. hisleri, hissettirdikleri olmayanlar zaten yokturlar ki.. böyle biri mi olacaksın boşver diye diye.. asla..
girdiğim bu virajı eğer sağ salim alabilirsem her şey çok farklı olacak.. hissediyorum.. çünkü ben büyüyorum.. yüzümde koca bir tebessüm.. ben büyük bir kız oluyorum.. hem de en özellerinden.. nasıl biliyor musun? yaşamışlarından şöyle.. en süzülmüşlerinden..
5/5/2017