Otizmli, işitme kaybı olan ve dolayısıyla konuşma yetisi gelişemeyen çocuk Deniz!
Otizmli, işitme kaybı olan ve dolayısıyla konuşma yetisi gelişemeyen bir çocuğa sahip ve aynı zamanda sağlıklı bir kız çocuğu daha olan anne Sevda!
Sabırlı, inançlı, sevgi dolu ama otizmli kızının durumuyla kocası tarafından yalnız, sevgisiz, ilgisiz ve desteksiz bırakılan, sadece kendi ailesinin desteğiyle herşeyin üstesinden gelmeye çalışan Sevda'nın yürek dağlayan ve tüm gerçekliğiyle satırlara dökülmüş çok zorlu yaşam mücadelesi...
~
Herkes çocuğunun büyümesini heyecanla izlerken, çocuğunun büyümesini endişeyle izlemek.
Büyüdüğünde kendi banyo yapabilecek mi, ihtiyaçlarını görebilecek mi kaygısı taşımak.
Bıcır bıcır konuşan çocukları görüp kendi otizmli çocuğunun 2 kelimelik bir cümle kurduğunda sevinçten havalara uçmak.
Derdini anlatamadığı için her çıkardığı sesten, her hareketinden derdini anlamaya çalışmak.
Anne her gün kahır çekerken , aslında o kendi dünyasında daha büyük kahırları çektiğinin farkında olmak.
Ve en önemlisi de "ben öldüğüm de ona kim bakacak endişesi taşımak..."
Evet! Kitap boyunca ağlamam yetmeyip, bitirince de bütün gece boyunca ağladım ve bir yandan da sıralayarak yazdığım üzere Sevda ve Sevda gibi annelerin çocuğu için kaygılarını, mutluluklarını düşündüm.
Diğer bir yandan da Türkiye'deki etkin eğitim hakkında ufak bir araştırma yaptım ve isyan ettim.
Aylık ders alma hakkı sadece 8 saat. Yani bu haftada 2 saate tekabül ediyor. Gelişmiş ülkelerde ise otizmli çocuğun haftalık ders alma hakkı 20 ile 40 saat arası değişiyor. Gelişmiş ülkelerde otizmli çocuk topluma kazandırılıyorken, bütün sıkıntılar ailenin omuzlarından alınıp tüm topluma veriliyorken ülkemde neden otizmli çocuklar ve aileleri kahır çekiyor?
Ve neden toplumdaki herkes onlardan vebalıymış gibi uzaklaşıyor?
~
Tüm anne adayları, aileleri ve hepimize otizm konusunda kılavuzluk niteliğinde ve farkındalık oluşturabilecek, bu kapağının ötesinde olan harika kitap, kesinlikle tavsiyemdir.