Vakt-i şafakta soğuk ve yağmur buluşuyor İstanbul’da.
Rüzgar tam o esnada ağaçların yapraklarını okşuyor,
Martılar, sevinç çığlıklarıyla karşılıyor güneşin usul aydınlığını.
Deniz, rızkını vermek uğruna balıkçıları kabul ediyor,
Ve sen eksiksin…
İçimi ısıtır ümidiyle bir sütlü kahve ile devam ediyorum seyr-i hayata.
Kahvem sıcaklığını paylaşırken soğukla, yalnız tüttürüyor dumanını,
Çikolatam yarıdan kırılmış değil.
Üşüyorum; hem bedenim hem yüreğim…
İki battaniyeden tekini sırtıma alıyorum,
Bir an iki sandalyeden hangisine oturacağımda kararsız kalıyorum.
Çünkü sen yine eksiksin!
Sonsuz mavinin aramıza girmesine rağmen bakışıyoruz Galata’yla…
Sonra bir an kaldırımlara bakıyorum:
Bölük pörçük,ıslak,kapkara ve yapayalnız…
Aralarında İstanbul’un ahını aldığı aşıkların ayrılıkları birikmiş…
Sokaklar sessiz ve İstanbul yalnız vedasında vakt-i şafağın,
Ve ben yine eksiğim vedaya kalan son günlerimde,
Allahaısmarladık demek istedim sadece.
Allahaısmarladık…