Çok eski dönemlerden bu yana bahçe, insanoğlunun doğayla buluşma yeridir ve bu buluşma sonucunda, eski uygarlıklardan başlanarak gerçek sanat yapıtları olan bahçeler ortaya konmuştur.
Biraz tarih
Tarihte raslanan en eski bahçeler, zigguratların (Ba-bil tapınakları) asmabahçe-leridir. Piramit gövdeli, eğik yüzeyli yapılar olan ziggu-ratların tepelerinde, kare biçimi birer teras yer alırdı; gökyüzünün kutsallığına adanmış tapmaklar olmalarının yanı sıra,din adamları gökbilim çalışmalarını da bu anıt-yapılarda gerçekleştiriyorlardı.
Zigguratları tarihte, kokulu ve lezzetli meyve ağaçları ve bitkilerle dolu birer sebze-meyve bahçesi olan Eski Yunan bahçeleri izledi. Bu bahçelerde günümüzde-kinden farklı olarak (günümüzde sebze-meyve bahçesi yalnızca sebzelere ve meyve ağaçlarına ayrılmıştır; genel anlamda bahçedeyse yalnızca çiçekler vardır) meyve ve sebzeler ile çeşitli süs bitkileri ve çiçekler bir arada yetiştiriliyordu. Roma 1 bahçeleriyse, duvarlar arasında düzenlenirdi.
İslâm dünyasında bahçe anlayışı, bir cennet yaratma, doğayı güzelleştirme anlayışına dayanıyordu. Bahçenin cennet simgesi olarak ele alınması, Haçlı seferleriyle, Avrupa’ya da aktarıldı.
Ortaçağ’da en güzel bahçeler, Güney Fransa’da gerçekleştirildi: Toulouse kontunun sarayındaki bahçeler, Avrupa’nın en gösterişli bahçeleriydiler. XIV. yüzyılda Flandre bölgesinde mistik eğilimli topluluklar, bahçeyi insanın derin düşüncelere dalması için en elverişli yer olarak benimsediler.
XVI. yüzyılda, yeşillik, insanın hareket ve davranışlarının temel dekoru haline geldi. Bahçelerde mermer Eskiçağ büstlerine, heykellere, küçük tapınaklara yer verilmeye başlandı ve XV. yy. .sonunda belirmiş olan beğeninin iyice yaygınlaşmasıyla, bahçeler, tepecikler ve teraslarla hareketlendirilip, birer arkeoloji müzesi haline getirildiler. Böylece, bahçenin sebze bahçesinden kesinlikle ayrılması gerçekleşti: Bahçe, doğa güzelliğinin hayranlıkla seyredilebileceği bir yer, bostansa“üretim” yeri olarak düşünülmeye başlandı.
XVII. yüzyılda, akılcı felsefe akımının etkisiyle doğan, yapının bir parçası olma, yapıyla bütünleşme, konutu dört bir yandan çevirme özellikleri taşıyan Italyan bahçe üslubu gelişti. Bahçe düzenlenirken görkemli bir doğa görünümü yaratmak amaç alınıyor, geometrik biçimler verilmiş çitler duvar yerine* ağaçlarsa sütun gibi kullanılıyordu. Ayrıca heykeller, saksılar ve sütunların süsleme öğesi olarak kullanılmasına geniş ölçüde yer veriliyordu.
Çeşitli değişikliklerle günümüze kadar sürdürülen Italyan üslubu bahçenin düzenlenmesi için bir mimar ile bir bahçıvanın yardımı gereklidir. Mimar projeyi hazırlar, teraslar, basamaklar, balkonlar yaratır (bunlar yapıyı kuşatan öğelerdir). Projede ayrıca perspektif ve su oyunları en iyi biçimde değerlendirilir. Bahçıvansa,ağaçların kesim ve budanmasında uzmandır; çalılıklardan, defne ağaçlarından, pırnar ağaçlarından, selvi ağaçlarından, süsleyici özellik taşıyan ilgi çekici biçimler yaratır. Bahçenin özel ve geliştirilmiş bir öğesi de “çimiik ya da çiçeklik”tir. Bu terim,yuvarlak, dörtköşe ya da dikdörtgen biçiminde,basık çalılıklardan ve defne ağaçlarından oluşan bordürlerte sınırlanan ve süslenen tarhları dile getirir.Tarhlar kusursuz geometrik düzenlemeler oluştururlar; kumla ya da değişik renkte toprakla örtülü olmaları çevreye egemen yeşil renkle güzel bir karşıtlık oluşturur.
Romantik anlayışın yaygınlaştığı dönemdeyse, Avrupa’da, İngiliz üslubu bahçeler yaygınlaştı. İngiliz bahçesinde doğa kavramı, ormanın yabani durumu olarak ele alındı. XVII. yy. sonlarına doğru, İngiltere’ de, o tarihe kadar normal düzenli bahçeler gerçekleştirilirken, bahçeyi bir doğa görünümünün taklidi olarak düzenleme anlayışı benimsendi. Böylece bahçeler, artık mimarın kesin ölçüleri ve perspektifleri yerine, bir ressamın kırsal görüntülerini, bahçıvanın doğa sevgisini yansıtmaya başladı. XX. yüzyılda bahçe, konutun süsleyici öğesi haline geldi: Bahçenin biçimsel güzelliği, yapılma nedeninden, perspektif ve çizginin aranışından kaynaklanır, ama bu iki öğenin bahçenin kullanışlılığını bozmamasına dikkat edilir.