Bu filmi övmek doğayı övmek gibi, çünkü filmin ciddi bir bölümü evrenin etkileyici fotoğraflarıyla bezenmiş sıradışı bir belgesel tadında.
Hayat ağacı, Terence Malick tarafından yazılmış ve çekilmiş, 2011 yılında da Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye ödülünü almış, tüm görüntü zenginliğine rağmen tamamen seyircisinin algılayacağı kadar anlaşılır olmaya razı geldiği için, herkeste bırakacağı tadı bambaşka olacak şahsına münhasır benzersiz bir film.
Hayatı, aileyi, ebeveynliği, inancı, çocukluk hafızalarını ve yarattığımız kimlikleri sorgulatan ve tekrar tekrar izlenebilecek bir film. Sevgiyi gösteriş ve gösteremeyişimizle ruh halimiz nasıl şekilleniyor, sonra hafızaya dönüşüyor, karakterimize yön veriyor, en sonuna gelince ve olan biten herşeyin sebebini sorgularken başlangıca döndürüp kişisel arşivlere danıştırıyor.
Sevginin ve doğanın gücüne inanan, zarif ama cesareti olmayan bir anne ile, dünyevi işlere kapılmış, diğer erkeklerle rekabet halindeki iş hayatında kaybolmuş bir baba arasında 3 erkek çocuğun doğumu ve gelişim safhaları o kadar gerçekçi çekilmiş ve o kadar estetik yansıtılabilmiş ki, ordaki aile kavramına doğru kesintisiz çekiliyorsunuz. Küçük çocukların mimiklerini ve duygu geçişlerini bu kadar doğru yakalaması adına, Emmanuel Lubezki’nin görüntü yönetmenliğinde duayenler arasına girmesi gereken bir yönetmen olduğunu hissettiriyor. Eski bir film olsaydı, çekim tarzının başkalığı, anlatım tarzının öz az diyalog ve güçlü görsellikle gayet makyajsız ve doğal oluşuyla kült filmler arasında yerini almış olabilirdi.
İyi olmamayı seçerek babasının ona öğütlediği gibi ayakta kalmayı başaran Jack için bizlere bir psikanaliz deneyimi yaşatan film, seyircisini hipnotize ederek akıştan çıkmasına asla izin vermiyor. Kopuk kopuk görüntülere rağmen alıp götürebilen bir eser. Dünya, evrim, tanrı, iyilik, kötülük… çok bölümlü ve çok uzun tartışmalara açık
Oyuncular; Jessica Chastain, Sean Penn, Brad Pitt