Sadulla Sadulov Sadulov itibaren Korytnica, Polonya
Kitabı dinlerken, yazarı kim olursa olsun, kesinlikle sosyopat hakkındaki genel literatüre baktığına ikna oldum. Tüm klinik açıklamaları bir ders kitabından okunuyormuş gibi duymak beni rahatsız etti. Bunun dışında - kitap iyiydi. Her bir karakterin sahip olduğu gerçekçi bitleri ve parçaları sevdim, ancak bu noktada ana karakterin kusurlarını hatırlayamıyorum. Uzun ve ince, zeki ve güçlü, FBI için çalışıyor ve iyi çalışıyor, kendini kesin ve net bir şekilde anlıyor - sonunda her şeyi bırakıyor ve ilkokul öğretmeni oluyor. Hayır, ara sıra güvensiz hissetmenin yanı sıra onun yanlış yaptığını düşünemiyorum. Oh, ve 'kötü adam' olduğu ortaya çıkan adama güvendi - o da yanıldı - oh, bu onun için gerçekçi bir parça olmalı.
Buraya özellikle ilk Kate Daniels kitabını beğenmediğimi kabul edeceğim ve seriyi okumaya devam etmemin tek nedeni Sınırlar'ın işinden çıktığı zaman ilk üç ve beşinci kitapları satın almamdı. Bu arada, Magic Burns'ün beklentilerimi fazlasıyla aştığını söylemeliyim. İlk kitaptan sonra, gerçek insanların aksine, karton kesikli bir oyun gördüğümü hissettim. Kafamda, diyalogda bir çekişme yoktu, güçlü ilişkiler geliştirilmedi, kitaptan geçmemi sağlayacak kadar iyi değildi. Kısaydı, ki bu zarafeti kurtarıyordu - en azından yazar zaten şaşırtıcı bir komplo olmadığını düşündüğüm şeyi çıkarmadı. İkinci kitap biraz değişti. Kendimi karakterler hakkında daha fazla umursamıştım, olanları önemsiyorum ve bitirene kadar oturdum. Beni rahatsız eden birkaç tane cevaplanmamış soru vardı, ama bunun dışında bunu çok zevkli buldum. Benim düşünceme göre, belki birincisini atlayabilir ve eğer istersen hemen Magic Burns'ten başlayabilirsin, çünkü çok fazla bir şey kaçırmayacaktın. İlişkiler iki kitapta çok daha fazla gelişir ve hemen hemen herkesin birinci kitaptaki rolü bir cümleyle açıklanabilir ve yazar çok fazla tekrarlanmamak, ancak okuyucunun kafası karışmamak için yeterince açıklamak için iyi bir iş çıkarır. . Kate'in ve Curran'ın ilişkisinin ilerlemesinden büyük olasılıkla en iyisi oldum. Ona gönderdiği karışık mesajları ve bunun üzerine kafa karışıklığını sevdim. Çok gerçekçi gibiydi ve gerçek insanların gerçekte sahip olabileceği hisler gibi görünüyordu ki bu, bazen kentsel fantezi türünde eksik olan bir şeydi. Sadece karakterlerin "doğaüstü" olması, duygularının olmadığı anlamına da gelmez. Beni rahatsız eden şeylerden biri, Kate'in mirasına, hiçbir ipucu olmadan ve daha büyük bir amaç olmadan yapılan sürekli referanstır. Bir yaşam hedefi var gibi gözüküyor, ama bunun hakkında çok fazla şey bilmiyoruz, ya da neden buna sahip olduğu ve hayatındaki tüm kitaplar başlamadan önceki tüm insanlar buralarda olmadığından Yürüdüğün andan itibaren onun dışında. Ama yine de, ilişkilerini nasıl kuramayacağı konusunda sürekli konuşuyor çünkü arkadaşlarının ölümüne neden olacak ve nereden geldiğini kimsenin bilmemesine neden olamayacak. Sık sık ortaya çıkar ve daha büyük bir hikaye yayı olmadan, çok can sıkıcı olabilir. Sonuçta, bu keyifli kısa bir okuma buldum. Açıkçası hiçbir şey çok derin veya heyecan verici değil, fakat gidip geldiğim için iyi bir dikkat dağıtıcı ve ben şimdi üç numaralı kitabı okumaktan çok heyecanlıyım.
İkinci bir kitap olduğuna çok sevindim. Demek istediğim, Açlık Oyunları'nın sonunda, “BİR KİTABIN SONU” yazdım, fakat ikinci bir oyun çıktığı hakkında hiçbir fikrim yoktu. Bu site için çok şükür, yoksa hiç bilemezdim. Bunun ortaya çıkmasını bekleyemem. Bunu okumadan önce birincisini bile okuyabilirim. :-)
3,5 yıldız. Bazı hikayeler harikaydı, diğerleri kafa karıştırıcı ve aşırı karmaşıktı.
Bu kitap çok sevgi dolu ... belki de biraz garip ... ama hatırlanacak bir hikaye. İçten ve tutkulu
Bu kitabı çok sevdim. Kütüphaneden kontrol ettim, ama kaleci rafım için bir kopya alıyorum.
Excellent! A must read. So good.
Russky-crazed Scott decides to explore the former Soviet Union's most obscure republics. I was ambivalent about the narrow focus, and think that it may have worked better as a bunch of magazine pieces (come to think of it, I think some of the chapters were magazine pieces!). It alternates between endearing and annoying that Kalder is so ambivalent about the places he travels to. Yes, I do have a place in my heart for a smart-ass, but I don't think he always made the best choices of things to mock or emphasize. Yoshi was a professional photographer who had left Japan three years earlier to roam the globe and take pictures. He had lived all over the earth, in some of the worst hellholes under the sun -- places like Cambodia, Burma, Iran, and Turkmenistan. He was a true world citizen. He was also probably insane, but very quiet about it. I like to read about the Kazan of old, of dreaming minarets and Asiatic bazaars, I do. But I'm glad it was destroyed. If it existed today it would be a dilapidated heap, or a sterile heritage center, an empty shell that existed for tourists only, insipid and dull, like Prague. But the obliterated Kazan can never be visited, except in our imaginations, and thus it can never disappoint. It has a mythic power, a dreamlike power. Through annihilation it has been transubstantiated. And the pitiful squalor of the real Kazan only adds to the beauty and power of the unreal one.