Martin Scorsese filmlerinde müzik ve filmler göbekle iç içedir. Sinemasını Rolling Stones, Çamurlu Sular, Eric Clapton, Napoliten bir sokak şarkıcısı ya da herhangi bir sayıdaki küçük ve hatta gizemli doo-wop, Latino, Brill Building ve r 'nin bir parçasına eşlik etmeden düşünmek neredeyse imkansız. n ”b 1950'lerin, 60'lerin ve erken 70'lerin harikaları.
Her ne kadar Scorsese, Bernard Herrmann ve Elmer Bernstein gibi harika bestecilerin hizmetlerini unutulmaz bir şekilde kullandı. Taksi şoförü (1976) ve Masumiyet Yaşı (1993), ergenliğinin ve erken yetişkinlik döneminin müziğidir ve en iyi ve en çok merak edilen filmlerinin çoğunun yoğun, oldukça öznel, hiper-eril ve savaşçı dünyalarına hükmeder.
Bu kişiseldir ve Scorsese'nin Küçük İtalya'nın kalabalık mahallesindeki yetiştiriciliğini, mekânlar ve durumlar arasında süzülen ses eritme potası ile yansıtır. İlk dönemindeki proeandaki sayılardan bazıları, Kim Kapımı Çalıyor? (1969), yapımcının kendi koleksiyonundan bile tedarik edildi. Scorsese'nin filmlerinin en önemli müziği, başındaki “parmak izleri” ile bize geliyor.
Gündelik tarih, maddiyat ve popüler müziğin atmosferi - bu dünyayı içine çeken ve çevremizdeki dünyayı gösteren bu hayranlık - Scorsese filmlerine, film tarihine olan tutkusuyla teker teker bir müzikal boyut verir.
Her ne kadar popüler müzik kullanımı Quentin Tarantino'dan daha organik veya sosyolojik görünse de, hala bu konuda arşivci-koleksiyoncu anlayışına sahiptir.
Melbourne Cinémathèque, Scorsese'nin belgeselini gösterme iznini istediğinde Italianamerican (1974) 1990'lerin başlarında, karşılığında tek istediği Bob Dylan'ın tam bir CD sürümünü göndermemizdi. Şaheserler (daha sonra yalnızca Avustralya’da bulunur) koleksiyonuna eklemek için.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Her ne kadar Scorsese, 20. Yüzyılın ortalarından itibaren, çoğunlukla kentsel popüler müzik türlerine derinlemesine uysa da, Kenneth Anger'ın homo-erotik filminin ses parçalarını bulduğu çığır açan ilham kaynağını buldu. Akrep Yükselen (1964) ve Stanley Kubrick'in klasik-modernisti 2001: A Space Odyssey (1968) 'in yanı sıra bir kameraman ve editör olarak yaşadığı deneyim Woodstock (1970). İkincisi, onun durgunluktan kot pantolona kaymasına neden olan hayat değiştiren bir olaydı.
Scorsese'nin önceki özelliklerinde müzik, öncü derleme puanlarının yanında oturuyor Yüksek Lisans (1967) ve Easy Rider (1969), ancak eserleri daha az nostaljik (yani Woody Allen'a kıyasla) ve müzikal “geçmiş” in geçici olarak sığ görüşünü temsil ediyor.
Bu, Tarantino, Wes Anderson ve Paul Thomas Anderson gibi Scorsese yardımcılarının iyi öğrendiği bir derstir. Scorsese'nin filmlerinde altın kural, müziğin belirli bir sahne belirlendiği zaman serbest bırakılması gerektiğidir - ama aynı zamanda müzik tarihinin derinliğini de yansıtmalıdır.
Scorsese filmde müziği nasıl kullanır?
Scorsese genellikle akılda belirli bir şarkı ile bir dizi veya an düşünür.
Örneğin, Yaşamın Kıyısında (1999), Van Morrison'un fetidini kullandı ve TB Sheets'i bir leitmotif olarak çalkaladı. Bu şarkı, REM, Johnny Thunders ve The Clash'ın yoğun ve sinirli parçalarının etrafını örüyor. Gangs of New York (2002), İngiliz grubunu belirgin biçimde öne çıkardı (bir Scorsese favorisi).
Scorsese, belirli bir anın ritmine ve hissine kapılmak için film setlerinde de müzik çalar.
Derek ve Dominos 'Layla'nın codası GoodFellas (1990), çekimin ilk gününden itibaren yapılır ve sözlü olarak ortaya çıkarılan cisimlerin sırasını belirtir. Aynı zamanda, gangsterlerin nihai çöküşü olacak olan fazlalığı ve çöküşü de etkiler.
Popüler müziğin gerekli ilham kaynağı, Nick Nolte'nin ressamının çılgınca, epik dışavurumcu felçlerinde Procol Harum ve Bob Dylan ve The Band’ın göz kamaştırıcı derecede gürültülü suşlarına da hitap ediyor. Hayat dersleri (1989).
Popüler müziğin bu kullanımı, yönetmenin kendi zevklerini, yükselişini ve kontrata düşkünlüğünü yansıtmasına rağmen, karakterlerinin dünyalarında ve öznelliklerinde de derinden etkilenmiştir.
Scorsese'nin çığır açan özelliğinin sürükleyici dünyasında Ronettes 'Be My Baby'nin açılışındaki sıradışı saldırı, Sokaklarbir grup küçük zaman grubunun heyecanını, tehlikesini ve periyodik terkini tecrübe ve hatta paylaşmamızı sağlayan, daha sonra ekranı aydınlatan gangsterler.
Eleştirmen Ian Penman'ın tartıştığı gibi, müzik geleneksel anlamda bir film müziği gibi görünmüyor, ancak ortaya çıkıyor
gözlükleri veya hareketli cisimleri kırarak havaya salınması.
Müzik kadar ses.
Robert De Niro’nun Johnny Boy’u, Jumpin 'Jack Flash’ın karmaşık zamanlanmış ve düzenlenmiş adrenalinine yavaş hareket eden bir bara çarptığını gördüğümüzde, müziğin nereden geldiğini tam olarak belirleyemiyoruz: yönetmenin sinema fikrinin) veya Johnny Boy'un kendi içindeki bir yerden mi?
Ortalama Sokaklar, GoodFellas ve daha sonraki masterworks gibi Kumarhane (1995), jerkebox'ın sarsıntılı itici ve programlanmış rasgeleliğinden bir şeye sahiptir. Müzik, aynı zamanda Scorsese'nin takip ettiği ortamdaki sıkışık bar iç kısımlarını yansıtan ve galvanizleyen bir şekilde düşer, düşer ve düşer. Müzik kullanımı programlanmış ve hatta küratörlüğünü hissediyor, aynı zamanda organik ve sezgisel.
Chelsea Morning
Scorsese'nin en az gösterilmiş filmlerinden birinde harika bir dizi var. After Hours (1985), bir arı kovanı saçlı daireye geri dönen baş karakterini içeriyor ve Teri Garr'ın canlandırdığı kokteyl garsonuna gidiyor. Unworldly Paul (Griffin Dunne) gece geç saatlerde Soho'nun tavşan deliğinden kayboldu ve şehir merkezindeki apartmanının güvenliğine gitmek için bir yol bulmaya çalışıyor.
Garr'ın '60s-revivalist'i, gecesinin kabusundan acısını çıkarırken, Monkees'ın Son Treninin ilk acımasız pop şekerlemesinden Clarksville'e (trenini henüz kaçırdı), Joni Mitchell'in daha coğrafi olarak iç karartıcı özlemine kayıtlarını değiştirdi. apt Chelsea Sabah.
Bu an Scorsese'nin çalışmasında dikkat çekicidir, çünkü karakterlerin bilinçli olarak müziği tanıdığı ve tepki verdiği az sayıdan biridir.
Ayrıca, Scorsese'nin kendi pratiğine ve ekrandaki eylemin karşıtı bir duygu, durum veya çalışma gösteren şarkıları nasıl konumlandırdığına dair bir eleştiri de sağlar.
Bu sahne bize - çok bilinçsiz bir biçimde - Scorsese'nin popüler müzik kullanımının mekaniği ve ton ve atmosferi değiştirebileceği, bir anlatı yayı yaratacağı ve kendisini karakterlerinin yaşamına yerleştirdiği bir yöntem gösteriyor.
Chelsea Morning'in kullanılması, Scorsese'in ilk 70 şarkıcı-söz yazarı geleneğine dayandığı birkaç kezden biri. Bir diğer önemli olay ise, De Niro'nun derinlemesine özlemci Travis Bickle'nin sonsuza dek izlediği, Jackson Browne'nin Kederli İçin Geç Kedisi'nin attığı Amerikan Bandstand'daki bir çift boş ayakkabının etrafında yavaşça dans ederken çiftler içinde kaybolduğu için kayıtsız seyrediyor. Travis'in kafasında?)
Bazı açılardan, bu anın izolasyonu ve uyuşmazlığı nedeniyle daha güçlü gözüküyor - Travis daha önce Kris Kristofferson'ın sözlerini yanlış anladı. Hacı, Bölüm 33 - Popüler müzik konusunda bir anlayışı ya da ilgisi olmadığını göstermek.
Scorsese'nin karakterleri çoğu zaman onlarla müzik alır gibi gözükse de, Paul ve Travis öyle bir yerde kalmıyorlar ki, ikinci durumda, Herrmann'ın uğursuz puanının yalıtıcı karanlığı dışında, etraflarındaki müziği dinleyemiyorlar.
After Hours, vites değiştiren kabusu ve zaman zaman Paul'un şehir merkezindeki odyssey'deki soluklanmasını yansıtan eklektik bir film müziği sunuyor. Örneğin, bir gece kulübünü terk ettikten sonra, kısa bir süre sonra geri dönerek, gol attığı hedonistik, kalabalık ve tehdit edici bir "Mohawk" tema gecesine ev sahipliği yapmaktan mucizevi bir şekilde dönüşüm geçirdiğini bulmak için geri döndü. Kötü beyinler boşalmak, Tekil bir orta yaşlı müşterisi ve sempatik bir şekilde Peggy Lee'nin çaldığı bir müzik kutusu ile terk edilmiş bir alana. Hepsi bu mu?
(Bir kez daha bilinmeyen karakteristik olarak kendini tanıyan kahramanı tarafından bilinçli olarak seçilen sıradışı bir seçim).
Scorsese, kendi zevklerine daha az dikkat çeken bir film müziği kullanarak uzatabilir.
İtalyan-Amerikan gangster üçlemesi
Yine de, Scorsese'nin İtalyan-Amerikalı gangster üçlemesi - Mean Streets, GoodFellas ve Casino - filmlerini puanlamak ve doldurmak için “bulunan” popüler müziği kullanma potansiyelini en iyi şekilde gösteren üç film.
Bu filmler aynı zamanda esas olarak müzikal olarak tanımlanabilir. Kalan kalıcı izlenim olsa da, müziğin bu filmlerde sürekli bir varlık olmadığını unutmamak önemlidir.
Müzik, sivri uçlarla bırakıldı veya belirli anlarda bile terk edildi - örneğin gangster dünyasının yıkıldığı GoodFellas'ın son bölümünde. Geriye kalan tek şey Joe Pesci'nin kameraya ateş ettiği ve Sid Vicious'un My Way'in şarkı söylediği son düzensiz, harap olmuş suşlarının hatırası.
Hem GoodFellas hem de Casino, karakterlerinin ve işgal ettikleri nadir bulunan yerleşim bölgelerinin yükseliş ve düşüşünü grafiklemek için müzik kullanır.
Casino'da bu, oyun masası dostu İtalyan-Amerikan kökenli Louis Prima ve Dean Martin şarkılarından Devo'nun gerçekten sinir bozucu versiyonunun sivri kullanımına geçişi ifade ediyor. (Hayır alamıyorum) Memnuniyet, BB King'in Heyecanı ve Hayvanların Yükselen Güneşin Evi Las Vegas'ın değişen demografisini ve ekonomisini çizecek.
Birçok yönden, Casino Scorsese için bir son nokta temsil eder. Mean Streets ve GoodFellas'ın enerjisi, insanca geniş "bulunan" şarkı müzikleri, keskin şiddet ve Las Vegas'ın haritalandırılmasına adanan adli detaylar ve Ace, Ginger ve Nicky arasındaki başarısız ilişkilerle tükeniyor.
Bu ölümün operasyonel, trajik boyutları Bach'ın St. Matthew Tutkusu ve Georges Delerue'nin melankolik ipuçlarını Jean-Luc Godard'ın elindeki kitaplarla işaret ediyor. Hakaret (1963). Bundan sonra nereye gidiyorsun?
Son 20 yıllarında, Scorsese'nin çalışmaları yalnızca zaman zaman önceki kariyerinin birçok önemli noktasını eşleştirdi. New York Çeteleri gibi filmler, The Departed (2006) ve forma dönüşü, Wall Street Kurt (2013), popüler müzik kullanımının ilginç örneklerini daha da öne sürüyor - ve yönetmenin etnik köken açısından erişimini genişletiyor - ancak bu yönü gerçekten geliştirmeyin ya da gerçekten unutulmaz görüntü ve ses kombinasyonları yaratmayın.
Belgeseller ve Vinil
Bu süre zarfında, Scorsese'nin popüler müzik ile sinema ve televizyon arasındaki bağa büyük katkısı, konvansiyonel derleme belgeselleri ve konser filmleri ve yeni HBO dizileri oldu. Vinil, Scorsese, Mick Jagger ve Terence Winter tarafından ortaklaşa yaratılmıştır.
Scorsese'nin belgeseli olmasına rağmen George Harrison: Malzeme Dünyada Yaşamak övgüye değer ve Rolling Stones konser filmi Shine a Light, paylaşılan bir esneklik portresi sunuyor, bu belgesellerin en iyisi No Direction Home: Bob Dylan.
Bir arşivcinin film yapımcısının derleyici ve editör olarak üstlendiği projesi, Dylan'ın patlayıcı ve mercurial erken kariyerini araştırırken çarpıcı görsel-işitsel kombinasyonlar sunuyor.
Fakat bu, Scorsese'nin kaygıları ve uyanıklıklarına uyması tam bir döngü halinde geliyor.
Şimdiye kadar Scorsese tarafından yönetilen tek bölüm olan ilk bölüm onu daha önceki çalışmalarının ilk 1970'lerine ve uyuşturucu kaynaklı, itici ve artırılmış izlenimciliğine geri götürüyor.
Film müziği, Hoople'un Memphis'e Yolculuğu Mott dahil olmak üzere eklektik bir döneme özgü izler dizisine sahip - Alice'in burada Yaşamıyor (40) Yılında 1974.
Sadece, şehir merkezindeki Mercer Sanat Merkezi'nin yıkılmasının evrelendirilmesi sırasında - anronistik olarak, New York Dolls'u Kişilik Krizi çalarken - bölümün hayali hayata geçmesi. Neredeyse De Niro'nun Johnny Boy'u binanın yıkılmasını beklediğini hayal edebilirsiniz.
Yazar hakkında
Adrian Danks, Medya ve İletişim Kıdemli Öğretim Üyesi, RMIT Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = Martin Scorsese; maxresults = 3}