Depuis les années 1980, la production des vidéos de mariage est devenue une partie inséparable des cérémonies nuptiales. Transformés à un rituel dans un autre rituel, de notre point de vue ces vidéos sont plus que les documents de l’histoire de la famille ; ils satisfont à certains besoins culturels de ceux qui les pratiquent. Dans notre monde contemporain, l’immigration est une expérience sociale déterminante et ces vidéos peuvent être un moyen pour interrelier les cultures d’accueil et d’origine. Ce papier a le but d’explorer les traces d’une telle relation à travers l’étude du processus de tournage d’une vidéo particulière concernant un mariage turc à Paris.
1980’lerden itibaren düğün ritüeli içinde yer almaya başlayan ve günümüzde düğün törenlerinin ayrılmaz bir parçası olarak bir alt ritüele dönüşen düğün videoları, aile tarihçesi açısından önemli belgeler olmalarının ötesinde, kullanıcıları açısından bazı kültürel gereksinimleri karşılamaktadırlar. Göç olgusunun çok güçlü bir toplumsal belirleyici olduğu günümüz dünyasında, bu videolar farklı kültürler arasında zamansal/mekânsal sınırların ötesinde bir köprü işlevi üstlenirler. Bu sunuşun amacı, Paris’te gerçekleşen bir Türk düğününün video çekim kaşamalarını inceleyerek Türk göçmen aileleri arasında kurulan zamansal/mekansal bağlantıların izlerini takip etmektir.