Ahmet Ümit'in kalemini tanımış olduğum; basit ve sürükleyici bir kitaptı. Ahmet Ümit'e kızıyorum; birçok dini konuları ele alarak, müslümanlığın kabul etmediği durumları nasıl bu kadar rahatlıkla yazabiliyorsunuz ? Arkasını tahmin edebileceğiniz, basit basit kelimeler ve cümleler ile kitabı tamamlamış yazar. İnanın sürekli bir tekrarlama halinde ilerliyor, başka bir şey olacak diyorum; kendi kendime heyecan katıyorum ama ne gezer ? Hiçbir tıkırtı yok. Bir mevlevi babanın, Allah aşkından ayrılarak, dergahı terk ederek İngiliz bir kadın ile evlenmesi sonucunda ortaya Karen Kimya Greenwood çıkıyor. Ve kızın başından beri babasını arayışını okuyoruz. Karen karakterini; İslamı basitçe eleştirecek bir karaktere büründürmüş, inanın Karen'ı anlamak o kadar zor ki, sürekli karmaşalar var, neye inandığı belli değil, babasının izinden mi gidiyor, anasının izinden mi belli değil. Guya Kimya (Karen) Hanım, kendince öyle mutlumsu bir hayat süren ve dini inançlara saygılı olan, hayatı basit kılan bir karakter. Ahmet Ümit böyle aktarmış en azından. Ben sevmedim, sevemedim. Sevdiğim karakterler de oldu elbet, mesela: Mennan Bey (Çok esaslı, yardımsever, hakikatli, yoldan çıkmayan meraklı bir adam), daha sonra Zeynep Komiser (Çok tatlı bir polis hanım, insanın halini anlmaya çalışan, zarif ve naif bir kadın.), ve İzzet Babamız... Ahmet Ümit'i de bir konuda takdir etmek lazım; Mevlana ve Şems-i Tebrizi Hazretlerini çok araştırmış adamcağız. Ama sen gel gör oku ki; kitapta anlattığı inanın hiçbir özellik ya da farklı bir durum yok. Ben bu eseri şu yönüyle seveceğim: Mevlana ve Şems-i Tebrizi hatta Kimya Hatun hakkında bazı bilgilere nail oldum. Sunny karakteri de çok komikti, ilahi Ahmet Ümit, ne güldürdünüz :). Dini konularda biligisi olmayan bir adamın böylesine rahat bir şekilde, dini kendince kurguluyarak yazması hoş değil. İslamın asla kabul etmediği durumları, normalmiş gibi aktarmış. Sevmedim, sevemedim; tavsiye etmiyorum. İncelememi okuduğunuz için teşekkür ediyorum.