Ölen Sanatçı – Zygmunt Andrychiewicz
Ölüm edebiyatta, resimde ve heykelde sıklıkla kişileştirilmiştir. Akla gelen en yaygın görüntü elinde kargı ile siyah giyinen ölüm meleği figürü olacaktır. Ancak tarih boyunca birçok eserde keman ya da aslında kemanı çalan çalan iskelet figürü ölümün simgesi olmuştur. Bu nasıl ve neden oluştu? Size bundan bahsetmek istiyorum.
Keman uzun zamandır “şeytanın aracı” olarak görülüyordu; “kemancı olarak şeytan” teması folklorda ortaya çıkıyor. Bildiğimiz kadarıyla modern keman 1500’lerde gelişti ve halk müziği aracı olarak kullanıldığında Protestan Reformu ve Katolik Karşı Reformasyonda danslara eşlik etti.Dansın kendisi ve bu nedenle dernek tarafından yapılan keman “şeytanın işi” olarak kabul edildi. Rönesans döneminde, Ölüm’ün (veya Şeytan’ın) aksesuarı olan keman resimlerde ortaya çıkmaktadır.İşte bu gördüğümüz sanat ruhlu ölüm meleğinin hikayesi böyle.