Cumhuriyet Üniversitesinin düşmüş olduğu maddi dar boğazı artık duymayan kalmadı. Bu darboğaz yıllara yayılan yanlış yönetim ve yöneticilerin ürünüdür ve sadece mevcut yönetim suçlanamaz. Gelinen durum: zihniyetin asla değişmediği, yöneticinin değiştiği YÖK´ün; üniversiteleri yakınlarının iş kapısı olarak gören politikacıların; üniversitesine sahip çıkma yeteneğinden mahrum halkın ve “aydın” olmanın kenarından bile geçmeyen öğretim üyelerinin tamamının eseridir.
Yeni yönetim ise seçim zamanında pek çok açıdan, kendilerini “yeni” olarak tanıttı. Az oy almasına ve bir tür “azınlık yönetimi” olmasına rağmen; üstün destek ve yetkilerle gelmiştir. Vakıftan, hastaneye, öğrenciye kadar verdikleri yüksek vaatleri, sosyal medyadan izleyebilirsiniz, yıllarca izlenecektir. OHAL yetkilerinin sağladığı avantaj, ayrıca kendilerine muhalefetsiz bir yönetim imkânı sağlamıştır.
Aradan bir yıl geçti, artık yönetim zihniyetinin ne olduğuna tanıklık edecek icraatlar meyvelerini verdi. İlk icraat logo değiştirmek, ikinci icraat tahsisli konutların tepeden tırnağa yenilenmesi, üçüncü icraat “Özel mi özel” bir makam aracı almak, dördüncü icraat vakıf yönetiminin güvenilir kan bağıyla tahkimi, beşinci icraat rektör yardımcılarının çocuklarının kitabına uydurarak müflis döner sermayeli kadrolara yerleştirilmesi için gayret gösterilmesi, beşinci icraat kaldırım taşlarının yenilenmesi, altıncı icraat yolların genişletilmesi, sekizinci icraat şebeke suyuna muhtaç sanat eseri çeşmeler, dokuzuncu icraat akla ziyan ölçüde ağaç kesimleri…
İcraat ayrıntılarını yazsak sayfalar doldurur. Şu anlar, ağzını bıçak açmayan öğretim üyelerinin, doktorların, haksız muamele görenlerin, mobinge maruz kalanların henüz sustuğu anlardır. Bütün yöneticiler sabah rektörlük binasına girmekte, ne yaptıkları kamuya ve basına meçhul bir kapalı hayat sürmektedirler. Önemli bir icraatı saymayı sona bıraktım. Yüksek yöneticilerin hepsinin odasına özel tuvalet ve banyo yaptırmaları, “Ağalık” zihniyetinin bir uzantısı olarak görülebilir. Şener Şen, Kemal Sunal, İlyas Salman üçlüsünün oynadığı Kibar Feyzo filmini çağrıştırıyor; tam bir Yeşilçam klasiğidir… Feyzo (Kemal Sunal), köye bir paralı tuvalet yaptırır, ağa çıldırır. Film de, replikler de güzel ama ağanın, “Ula ağa po…nun üstüne p...k ulur mu ulaa!” deyişi, darb-ı mesel olmuştur. Ağalar, öyle kat tuvaletlerine, personel tuvaletlerine şey ettiremezler. Sadece araba değil, tuvaletler de “özel mi özel” olmalıdır. İşin mali tarafını bilmiyoruz; her yüksek yönetici filmdeki ifadeyle “apteshane”sinin maliyetini üniversite bütçesinden değil, kendi cebinden ödemiş de olabilir. Taze binadır ama imar tadilatı olarak daha neler yapıldığı kamuya da, basına da kapalıdır. En azından fayans, mermer seçiminin; çeşmelerdeki yüksek tarza ve ilerisi için düşünülen görkemli kapı projelerine uygun olup olmadığını görürdük. Tartışmamız zaten mümkün değildir, mimarlık fakültesinin mutlaka bu konularda estetik katkıları olmuştur.
Normal şartlar altında üç yıl kaldı ama böyle bir yönetimin yıldızının yüksek, geleceğinin parlak olacağı düşünülebilir. Genişletilen yollar demiştik, o yollardan birine “Sayın Cumhurbaşkanımızın" ismi verilecekmiş muhteşem bir açılış töreni de olabilir. Ara sokaklara bakan, milletvekili, YÖK başkanı gibi ileri gelenlerin adlarını koymaları kadirşinaslık olur. Unuttuk… Bir eğitim kurumu üzerine konuşuyoruz, hemi de yüksek eğitim… Eğitimle ilgili konuşacak tek cümle kuramadık.