Vatansız kalmayı yaşamadık çok şükür ve bilmiyoruz. Ama bi düşünsenize, ülkenizi, şehrinizi, yuvanızı mecburiyetten terk edip, dilini veya dinini bilmediğiniz bir ülkeye, her şeyinizi ardınızda bırakıp kaçtığınızı. Çok zor olmalı.
Evet şu bir gerçek ki Türk devleti korkmaz ve kanının son damlasına kadar savaşır da yine de vatanını terk etmez. Ama her devlet insanı bir değil sonuçta ve onları da anlamak lazım bir yerde. Her an evlerine düşecek bir bombanın korkusu ile, her an bir kurşun ile sevdiklerinin kollarında can verişini çaresizce izlemek, aç, susuz, evsiz, barksız kalmak, hatta namusuna göz diken namussuzlar ile silahsız ve kimsesiz savaşmak zorunda kalmak hiç de kolay değildir. Bir lokma ekmek, bir yudum su bulup evladına, anasına, babasına getirmek için ölümü göze alanlar da var bu dünyada.
Göç ettikleri ülkelerde, dışlananlar mi, bile bile üzerlerine ateş açıp öldürülenler mi, denizin ortasında ölüm kokan botlarda bırakılanlar mi dersiniz, her türlü zorbalığa maruz bırakıldılar, kundakta bebekler, masum çocuklar ve çaresiz insanlar. Kendi ülkelerinde, kendi topraklarında yaşadılar hem de bunları. Ne için peki? Doyumsuz başka ülkelerin insanları için...
Biz Türkiye olarak sahip çıktık her cana. Çaresiz insanların çaresi olduk. Sığınan hiçbir insanı ölüme terk etmedik. “Allah için size sığınan kimseye sığınak olun. Allah için isteyen kimseye verin."
(Ebû Dâvûd, Zekât, 38)
Denilmiştir. Allah için biz bunu yaptık. Rabbim yapmayan ülkelerde ki insanlara merhamet ve vicdan versin. Yapan bizim gibi ülkelere de güç ve bolluk versin. Versin ki rabbim daha çok canı kurtaralım ve hiçbir masum hırs uğruna yitip gitmesin.
Bu dünyanın hepimize yeteceğini hâlâ daha öğrenmeyenler de bir gün o ölümün kendilerini de bulacağını hatırlatmak isterim. O sırtlarını dayadıkları dağların yerle bir olacağı günden korksunlar.