Sınavların bitmesi sonucu daha sık yazı girmeye karar verdim. Eh, girilmesi gereken bir çok kitap varken durmakta olmaz tabi. Bugün bahsedeceğim kitapta hem etkili hem güzel hem de bağımlılık yapacak türden. Ayrıca bir derttaş niteliğinde. Kitabın ana konusunu soracak olursanız hemen söyleyeyim:“Namaz.” Zaten kitabın derttaş olmasındaki en büyük etken namazın en ön planda tutulması. O zaman bir bakalım nelerden bahsetmiş bu güzel kitap.
Namaz her zaman önemli olmuştur. İster kabul edin, ister kabul etmeyin ama namazı olmayan bir kişi imanının direklerini kökünden sökmüş demektir. Bu da insanın çöküşe geçmesindeki en büyük etkendir. Zaten depresyon vb. psikolojik hastalıklarda namazsızlıktan doğmaktadır. İnsan bedenini besleyip ruhunu aç bırakmaktadır. Bu nedenle bir süre sonra iç sıkıntıları başlar. Her şey üstüne gelir gibi hisseder. Sanki bütün dünyanın yükü omuzlarındadır. Aslında bu ruhun dışarı vurduğu bir tepkidir. Mideniz aç olduğunu guruldayarak belli ediyorsa, ruhunuz da aç olduğunu bu şekilde dışarıya vuruyor.
Peki, namaz kılanların hiç mi sorunu yok? Olmaz mı, tabi ki var. Ama namaz kılan insan bu yükleri pekte hissetmez. Çünkü ruh gerekli olan vitaminleri almıştır. Yoluna büyük bir hızla devam edebilir. Önüne çıkan engelleri aşabilir. Eğer yeni engeller çıkarsa ve bu engelleri geçemezse yine üzülmez. Çünkü bilir ki o engelleri de önünden alacak bir yaratıcısı vardır.
Bu anlattıklarımı safsata olarak almayın sakın. Kitapta yazılanlar ve benim söylediklerim gerçekten böyle. Şahsen ben bir sene öncesine kadar namaz kılmazdım. O dönemlerde de depresyon geçirdim. Bir sürü antidepresan içtim, hiçbirinin faydasını göremedim. Ta ki namaz antidepresanını deneyene kadar. Bunları sizlere anlatma sebebim, namazın gerçekten büyük bir ilaç olduğunu anlamanızı sağlamak. Bu ilaca ihtiyacı olan kardeşlerimizin de ihtiyaçlarını gidermek.
Tabi kitabın ismi de konuşulacak ayrı bir konu. “İçiyorsak sebebi var.” Efkarlanınca ne içilir? diye sorsak bir sürü cevap gelir. Haram, helal karışık cevaplar. Ama biz inançlı gençlerden tek ses çıkar: Çay. Efkarlı zamanların, dertli olan zamanların en iyi ilacıdır çay. Cansızdır. Ama Allah’ın işine bakın ki derdinize öyle bir ortak olur ki, çoğu insandan daha iyi gelir.
Tabi çayı her zaman dertliyken içmeyiz. Mutluyken de çay içeriz. Mutluluğumuzu da paylaşır. Çay sanıldığı gibi sadece harareti almaz. Derdini de alır. Duygularını seninle birlikte yaşar. Her tebessümün de bir yudum daha alasın gelir. Her “ah” çekişinde bir bardak daha doldurasın gelir. Aslında sen bardağı bitirdikçe o seni iyleştirir. O senin mutluluğuna mutluluk katar. Bundandır bizim içmemizin sebebi.
Harun abinin bu kitabı sayesinde bir çok güzel huy edindim. Yanlışlarımı düzelttim. Eh, tabi kitabı okurken bir demlik çay da bitti 🙂 Ama değdi de. Gerçi olayda çay olur da değmez mi?
Uzun lafın kısası sizin de kapanması gereken yaralarınız varsa ya da dertleşmek istediğiniz birileri varsa da o kişiyi bulamıyorsanız bu kitap birebir. Ama hepsinden önce siz bir secde edin. Sonra başka derttaşlar arayın. Tabi gerek kalırsa 😉