İşlere güçlere daldık, unuttuk, ihmal ettik kaç zamandır muhabbeti.
Halbuki yola burdan çıkmıştık.
Birbirimizi burda tanımıştık.
Siz bize burada güvenmiştiniz…
Şimdi biraz daha afili krem kutularımız, kombucha şişelerimiz oldu diye mesafe mi koyalım aramıza? 🙂
Olmaz… O başka, bu başka…
Yazmayalı beri bizden haberler şöyle:
2018 yazını yine Taş Mutfak’da, bahçemizde, kalabalık ailemizle geçirdik.
Ama bu sefer işimiz pek yoğundu. Bazen bahçeye çıkıp o domates fidelerini koklamaya bile zaman bulamadık. Çok eksik hissettik bu konuda.
Ama başka konularda da çok yollar katettik. Bazılarınız takip etti, biliyorsunuz.
Cilt gıdalarımızda etiket ve ambalaj iyileştirmesine gitmeyi arzu ettik yaz ortası.
Ön hazılıklarımızı yaptık, formüllerimizi gözden geçirdik, analizlerimizi tamamladık ki…
şu malum dolar krizi başladı ülkemizde.
Çok kişi sordu “zam mı gelecek, onun için mi yok ürünler?” diye…
Halbuki biz tam yenilenmeye kalkışınca krize yakalanan şanssızlardandık, aklımıza bile gelmemişti fiyat değişikliği oysa.
Bu konuda da içimizi dökmüş olalım 🙂
Yaşadığımız her süreci öğrenmeye çevirmeye çalıştık.
Söylediğimiz her lafı bir “son söz” değil, “başlangıç” olarak gördük.
Bu sebeple “yenilebilir” kozmetik lafını artık arkamızda bıraktık.
Evet yola çıkmak için iyi bir hedefti, ulaştık hep beraber ve artık yeni bir sözümüz var:
“Tamam yenilebilir, peki sürülebilir mi?”
Gerçekten bir tur atıp, esas sorunun bu olduğunu gördük.
Yediğimiz bir gıdada sindirim sistemi devredeyken ve her türlü savunma mekanizmasını çalıştırabiliyorken, sürdüklerimizde ise tamamen devre dışı kalıyor…
Peki bu durumda bir gıdanın yenilebilir olması, güvenle sürülebilir olduğunun kanıtı olur mu?
İşte şimdi biz “yenilebilir olması yetmez, sürülebilir mi?” sorusuyla yeniden yola çıktık.
Epeydir raflarda olmayan cilt gıdalarımızı, işte bu yeni anlayışla, yeniden üretmeye başladık.
Temelde ambalaj ve etiket değişiklikleri, detayda ise ufak formülasyon değişiklikleri ile karşınıza çıkacaklar.
Umuyoruz ki eskiden olduğu gibi yine sizden tam not alacaklar.
Yazın bitmesi ile birlikte yavaş yavaş bir ayağımızı İstanbul’a doğru uzatmaya başladık.
Derdimiz ve işimiz az geldiğinden olsa gerek Tarabya’daki yerimizde tadilata giriştik.
Önce kendimizin daha keyifle çalışabileceği bir yer haline getirebilmek için, sonra da olur ya bizi ziyaret etmek isteyeniniz olur, daha güzel bir ortamda ağırlayabilmek için.
Bu sebeple şimdilerde ailecek toza toprağa karışmış haldeyiz.
Hadi biraz da küçüklerden haberler 🙂
Mavili Kapı’nın büyük kızı ilkokul 3’e, küçük kızı da ilkokul 1’e başladı.
En küçük oğlancık da arkalarından heves ediyor evde…
Şimdilik bizden bu kadar…
Daha sık yazabilmek niyeti ile bitirmiş olalım bu yazıyı.
Okuyan herkese bolca sevgiler…