poşet giyen kadınların dominantlığı düşüyor kelimelerime fahişe kahkahalı harfler geliyor üstüme kıyafetsiz kalıyor imgesini öptüğüm her dudak nereye gitsem aç kalıyor edebiyat eylül yine sancılı bir ritüel bırakacak gözlerime
-II-
küçülüyor yüreğim bir şiir’in parmak aralarından geçen her sözde imlâsı bozuk lirik vaveyla ardışık masalı oynuyor yüz çehremde ay gecesinden soyunmuş ironik bir aşkın tutulmasını yazdırıyor ellerime
-III-
çentik atıyorum aklımı düşürdüğüm sebil dizelere buz tutuyor sevişmeler satır aralarında geçen başlıkların içinde anarşist tohumların metafizik günceleri ılık bir not düşüyor tırnak içinde geceye
-IV-
öpüşüyor su üstüne yazılan bütün şehirler üç nokta diplerinde düğmesiz kalıyor mevsimler ışığını kaybediyor mavi ihanet suskuların dilinde berceste
Ve bununla birlikte Aristonun sanatsal birikimlerini döktüğü eserinin ismi. Sanatsal.
Daha ilk dizede şiir, ben buradayım diye haykırıyor okura. Bu tür söylemler nedendir bilmem ama,nasıl hoşuma gider, sanırım en çok şiir bilir.İçi boş bir söylem de olabilir, öyle ya her sarfettiğimiz söz, içi dolu değildir maalesef -kulak için de olabilir,sanat sanat için-.
Tabiî şiir,bütün boşlukları dolduracak kadar cesurdur, bu da unutulmamalı.
Ama buradaki söylem:
Poşet giyen kadınların dominantlığı düşüyor kelimelerime
çok güçlü bir giriş gerçekten. Belki de dikkatimi celbeden ilk şey bu oldu şiirde. Öyle ki bazen başlık hiçbir anlam ifade etmiyor olabilir. Mesela kallavi başlıklar gördüğünüzde, hemen vakit kaybetmeden nefes almak istersin orada,bir keyif sürmek sadece; ne yazık ki her zaman beklediğiniz gibi olmaz işte:
Bir sükut-ı hayal: başlık, gerisi söz.
İlk pasaj,neden şiirin ismi poetika* olduğunu açıklıyor zaten. Sanatsal söylem demiştik ya yukarıda,aynen öyle. Bilahare edebiyatın yoksulluğuna dokunuş. Eylülün habercisi: sarı renkli elbisesiyle bize gülümsüyor sanki.Özlem bitiyor; şairlerin baharıdır eylül
Yine hüzne boğulacağız,şimdiden görüyorum olanları.
Sarı renkli hüzünler.
Lirik sözcüğünün en çok nereye yakışacağını şairler bilir Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu Murathan Munganın vaveylası süslesin istedim.
Sanatsal gezinti devam ediyor.Hâlâ.
bir şiirin parmak aralarından geçen her sözde imlâsı bozuk lirik vaveyla detone olduğu durumlar,notaların kifayetsiz kaldığı. anarşist tohumların metafizik günceleri aksın günceler o zaman. Belki o zaman karanlık çöker felsefenin/filozoflarının üstüne. Antik bir dokunuşuydu şairin
öpüşüyor su üstüne yazılan bütün şehirler imgenin en çok yakıştığı şiir.
Sevgili Oktay, büyük keyifle okudum, yer yer içimde sessiz çığlık attığım da oldu. Vaveyla!
Abartıyorum: çünkü sanat, abartıdan başka hiçbir şey değildir
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.