Kaynak: Waithamai, Flickr. CC 2.0
Müvekkilimin anonimliğini korumak için alakasız detayları değiştirdim. Ayrıca okuyuculara daha iyi hizmet verebilmek için modeli biraz geliştirdim.
Bob, 50’li yaşlarına kadar her zaman iyimser ve uyumlu bir insan olduğunu söyledi. Sonra, çok çalıştığı bir terfi alamayınca aniden değişti: En iyi çabalara rağmen, kendini bir sonraki ayakkabıyı düşüreceğinden endişelenirken buldu: Karısı işini kaybeder mi? Oğlunun tekrar okuldan uzaklaştırılmasına neden olacak bir öfke patlaması daha olur mu? Aşı, yeni varyantlara karşı yeterince uzun ve yeterince işe yarar mı?
Terfi almamak dışında açıklamalar için araştırma yaptım. çocukluk sunmak, oynamak için çalışmak, fiziksel olmak manevi. Ancak zihinsel durumundaki değişikliğin doğrudan ve yalnızca terfi almamasından kaynaklandığı konusunda ısrar etti.
Daha sonra olası yaklaşımları inceledik. kaygı. Karar verdiğimiz şey PUSH idi: Pozitifler, Unclench, Suppress, Hop.
Pozitifler
Bob yatmadan önceki her gece, bir not defterinde, o gün meydana gelen tüm güzel şeyleri ve hem yarın hem de uzun vadede dört gözle beklediği iyi şeyleri listelerdi. İlk listesi şunları içeriyordu:
Onun işi.
Yürüyüşe çıkmak, bitkilerin canlandığını görmek
Akşam yemeği hazırlamak
Longmire’ı izlemek
Perşembe günü poker oynamak
Şimdi aşılanmış, bir aile gezisi.
Ne zaman gereksiz yere endişelenmeye veya olumsuz hissetmeye başlasa, o listeye danışırdı.
Unclench. İzin vermeyi dene sorun hakkında endişelenmenin onu durduracağı hissinden kurtulun. Aşırı kontrol hissini bırakmaya çalışırdı.
Bastır ve Atla. Gereksiz endişenin farkına vardığında ve gevşemeye çalıştığı anda, kendini pozitifler listesindeki bir şeye veya yapıcı başka bir şeye atlamaya zorlayacak, evet kendini zorlayacaktır.
Bir kas gibi, negatif hakkında ne kadar çok düşünürseniz, o kadar büyük hafıza Negatifle ilişkili nöronlar, düşüncelerinize o kadar hakim olur. Yani, negatifi bastırıp onu pozitif ile değiştirerek, beyninizin pozitif “kasları” büyür ve negatif olanlar küçülür.
Seans sırasında, PUSH alıştırması yaptık ve seans biter bitmez müvekkilimi en azından sonraki bir saat için PUSH 1 numaralı hedefine PUSH yapmaya davet ettim. Daha sonra planın işe yarayıp yaramadığını, hurdaya çıkarılması veya ayarlanması gerektiğini değerlendirecekti. Bir saat sonra bana e-posta göndermesini istedim. O yazdı,
İyi çalıştı. Alışkanlık haline gelmesi zaman alacak. Bu arada, planı değiştireceğim: Not defterimde, her defasında gereksiz yere olumsuz olmaya meyilli olduğumu ve nasıl yanıt verdiğimi yazacağım. Kendimi kontrol edilemeyen bir üzüntüye sürükledim mi yoksa PUSH kullanarak bunu durdurabildim mi? Ne tür bir “sıçrama” nın işe yaradığını da fark edeceğim: dört gözle beklediğim belirli bir şey? Dört gözle beklediğim en erken pozitif olan? İşte veya evde karmaşık bir görev mi? Ben iyimser bu PUSH yardımcı olacaktır.
Klinik düzeyde kaygısı olan kişiler bir profesyonele danışmak isteyebilir. İT. bir kendi kendine yardım araç, klinik altı, bahçe tipi anksiyetesi olan kişilere yöneliktir. Bu veya bir varyant size yardımcı olabilir mi?
Bunu yüksek sesle okudum YouTube’da.
Kaynak Linki