Çocukluğumun sokaklarını özlüyorum, her yerde. Sokağın insanların geçişlerini engelleyecek şekilde köşebaşlarına bile park edilmediği, hatta yarısının boş olduğu günleri özlüyorum. Ikarus marka otobüsleri, daha rahatsız ama eski vapur banklarını (tahta idi oturma yerleri) özlüyorum. Aslında o kadar fazla şey var ki özlediğim. Belki özlediğim tek tek nesneler değil, o zamanki insanlığı özlüyorum.
Merhaba; çocukluğum Alacahırka da geçti. Bayırları meşhur olan bir mahalle Asa sokak. İnşaat olduğunda arabalar bayıra kum çıkartamıyordu. At lar ile taşımacılık yapılıyordu.Hatta Belediyenin çöpçü At ları (katanalar) vardı. Neyse o zamanlar ameleler bize at ları verip kum sevkiyatını mahallenin çocukları olarak bizlere yaptırıyorlardı. O gün bedelsiz ve süresiz bindiğimiz at lara bugünlerde çiftliklerde ancak tur atabiliyorsun. Tabiiki o turu kaç aile çocuğu atabiliyor.
Çocukluğumun ve gençliğimin müzik seti...
Gençlik yıllarım 80'lerin efsane müziklerini, o zamanlar UKW dediğimiz TRT' 3' radyosundan ona kayıt yapmakla geçti, yeni evimize taşınırken de eskiciye vermek zorunda kaldım gözlerim dolarak.
Çok özlüyorum onu.