3 dakika okuma
Sanat, hayatta birçok biçim alır, nasıl öğrendiğimizi ve nasıl hissettiğimizi şekillendirir. Sanat olmazsa olmazdır. Ancak sanatın herkes için erişilebilir olmasını sağlamak için daha çok yolumuz var.
Salgının yaratıcı ve kültürel endüstrilerimiz üzerinde yıkıcı bir etkisi oldu. Aradan canlı performansa, topluluk temelli sanata, galerilerin kapatılmasına ve ötesine kadar, evde katılamayanlar için sanata erişim ciddi şekilde kısıtlandı.
Eğitim ortamlarında sanat zarar gördü. Kabul yılından mezuniyet sonrası döneme kadar, sanal öğrenme bu el sanatlarının birçoğunun gerçekleşmesini engelledi. Sanat konuları harcanabilir olarak görülmüştür.
Ne yazık ki, üniversite düzeyinde sanat daha uzun vadeli bir şekilde acı çekiyor. Hükümet kısa süre önce, güzel sanatlar, tasarım, dans, müzik ve drama gibi sanat konularına yönelik Stratejik Öncelikler Hibe fonunda yüzde 50 kesinti yapılmasına yönelik teklifleri duyurdu – bu, Birleşik Krallık’ta sanatın geleceği için varoluşsal olduğunu kanıtlayabilecek feci bir hareket.
Geçen hafta eğitim sekreteri Gavin Williamson’a bu konuda yazdım, bu planların yaratıcı endüstrileri çeşitlendirmeye yönelik onlarca yıllık çabayı tersine çevirebileceğini, düşük sosyo-ekonomik geçmişe sahip öğrencilerin çok daha kötü durumda olacağını ve erişimlerinin engellenme riskiyle karşı karşıya kalacağını vurgulamak için.
Son 11 yılda hükümet, geleceğin İngiltere’sini beslemek için sürekli olarak bilim, teknoloji, mühendislik ve matematik konularına öncelik verdi. Ancak bunu yaparken, okuldaki çocuklar fırsatlarını sınırlı buluyor ve çoğu okul dışındaki yaratıcı kültürlere katılmıyor. Birçok ebeveyn, yaratıcılığa ilham vermek için gereken malzemeleri ve zamanı karşılayamaz.
Sanata erişimde hala görünmez engeller var – harcanabilir zamanın olmaması, coğrafi engeller, farkındalık ve satın alınabilirlik eksikliği
Sanat bir şekilde günlük hayatımızda mevcut olsa da, birçok sanat türü ve kültürü sindirme yolları uzun zamandır zenginlerin ayrıcalığı olmuştur. Birçoğumuz sanatın “bizim işimiz” olmadığını, galerilerin veya tiyatroların göz korkutucu yerler olduğunu ve yüksek kültür dünyasının bizim için inşa edilmediğini varsayıyoruz. Kimse bunun böyle olmasını istemez, ancak yaratıcı mekanların erişimini ve içlerindeki kültür zenginliğini gerçekten genişletme çabaları yavaş olmuştur. Bu sanata kucak açsak ve gücü bize küçük yaşlardan itibaren pekiştirilse, kendimizi farklı hisseder miydik?
Yakın zamanda yayınladıkları kitaplarında, Konuşma Sanatı, Russell Tovey ve Robert Diament, yaratıcılığın önemini vurgularken, çoğu zaman özel sanat dünyasının çoğunda yer alan kafa karışıklığını ve korkuyu gidermeye çalışmak için çaba sarf ediyor. Yaratıcı mekanların yaratıcı bir ruhu ısıtmak ve gelecek nesil sanatçılara ilham vermek için yapabileceği harikaları saymak mümkün değil.
Bu gelişme olumlu olsa da, sanata erişimde – harcanabilir zaman eksikliğinden, coğrafi engellerden, farkındalık eksikliğinden ve satın alınabilirlikten – hala görünmez engellerin var olduğunu da kabul etmeliyiz. Artık tiyatrolar ve galeriler gibi mekanlar yeniden açıldı, oradaki insanları görmemiz gerekiyor, onlar için bir anlam ifade eden sanattan zevk almamız gerekiyor.
Farklı geçmişlerden gelen benzersiz ve anlatılmamış anlatılar da dahil olmak üzere, Britanya genelinde yaratıcı kültürün gelişmesi ve gelişmesi için verimli yollar inşa ederken gelecek nesillere ilham vermemiz gerekiyor.
Kökleri işçi sınıfına ve marjinalleşmiş topluluklara dayanan sanat formları, sürüklemeden tasarıma kadar gelişmeye ve gelişmeye devam ederken, tüm sanatlardan herkesin zevk almasını sağlamak için gidilecek uzun bir yol var. Bu arada, artan sayıda engeller ortaya çıktıkça, sanatın kalplerimizi şarkı söylemeye devam etmesini sağlamak için yaratıcılığa erişimi tanımalı ve savunmalıyız.
Sharon Hodgson, Washington ve Sunderland West için İşçi Milletvekili ve Eğitimde Sanat El Sanatları ve Tasarım için APPG’nin başkanıdır.