Bir cızırtı geliyor mutfaktan... Isınan yağa dökülen yumurtanın cızırtısı. Mis bir kahvaltı kokusu yayılıyor ortalığa. Huzurun bir kokusu olsa, hafta sonu ailecek yapılacak olan kahvaltının eve yayılan kokusu olurdu mutlaka...
Huzurun kokusunu çok duydum o vakit diyebilirim. Ama şu an durum farklı. Hayat farklı bir cephede devam ediyor, ama benim cephemde değil.
Bir cızırtı geliyor evet mutfaktan, yağa dökülen yumurtanın cızırtısı, fakat kokuyu alamıyorum ben artık. Birşey olmuş, tuhaf birşey, mutsuzluk ve umutsuzluk gibi değil. Mutsuzluk ve umutsuzluk geçer . Kalmaz ya. Her doğan gün bin umut atlısı getirir şükür. Efkar gam dağılır gün doğunca. Bu doğan gün ben de bir gariplik var, varım ama yok gibiyim hayatta.
Dünya gitmekte ama ben gölgesinde değilim artık. Ölüm molası vermiş arafta kalmışım. Ne ölmüşüm ne kalmışım. El alem öldüğümü sanmış ama yanlarındayım aslında. Yanlarındayım ama dahil olamıyorum onlara.
Kimsenin göremediği ölümümün elinden tutup, şehrimin en kadim camisine götürüp tuhaf bir cenaze namazı kılıyorum zannıyla namaz kılıyorum.
Kimse bilmiyor.
Araftayım.
Yarım kalmışlıklarımla arafta kalmışım.
Anlatacak herşey yarım kalmış.
Kalın duvarlar arasında tüm söyleyeceklerim yarım kalmış. Acele ve hızlı dünyada kalıp yaşamayı ve sevebilmeyi hep denedim, ellerim hep boşlukta yarım kaldı.
Âh ben âh ben mavi mavi bakardım tüm kainata çoçukken... Şimdi sustuklarım karanlık bir deniz hep içime hep içime akar... Bir düşünüyorum da:
Şimdi:
Avare hallerimin yüreğine dokunabilen, hikayesi içime işleyen kitaplarda bulmaktayım teselliyi.
Âh.
Yalnızlık:
Bazı vakitler ruha şifa...
Hayat:
Gözlerini kapatıp uyuma numarası yapma, talip olduğum sende değil, zahirde görünür değil...
İnsanlar:
Biraz sessiz olsa, kafamda dönen kalabalık ses sussa, kendimi dinlesem ve iyileşsem.
Umut:
Belki de arafta kalmak yeni başlangıçların kapısıydı... Bekliyorum. Umut atına binip son bir gayret şahlanıyorum maveraya. Çünkü bize mutsuz olmak yakışmaz. Biz böyle görmedik...