Nobel ödüllü şair, şarkıcı ve şarkı yazarı Bob Dylan 39. stüdyo albümü “Rough and Rowdy Ways”de 10 yeni şarkıyla çıkıyor müzikseverlerin karşısına.
Bob Dylan’ın kafasını içindekileri çözümlemek gitgide daha zor bir göreve dönüşüyor, bu görevden hiç gocunmasak da. 70’li yıllarda örneğin yürek burkucu bir aşk şarkısı yazdığında karısıyla yaşadığı zorlu bir sürecin yansıması olduğunu bilirdik. Ya da “Hurricane”i dinlerken, bir zamanlar haksızlığa uğramış siyah bir boksörün hikâyesini anlattığı şarkısını, onun tam da o günlerin nabzını yakaladığını anlamak zor değildi. Şimdilerdeyse ilhamını nereden aldığı, “Murder Mous Foul”da örneğin ona Kennedy suikastını (tam da Dylan’ın yeni yıldızlaştığı döneme ait bir olay) yeniden hatırlatan şeyin ne olduğu sorusunun yanıtı çok daha karmaşık ve belki de sırf o yüzden çok daha açık… Onda bir peygamber olgunluğu gibi duran şeye ister yaşlılık deyin, ister tecrübe, ister ölüm duygusu; Dylan artık her şeye çok daha yukarıdan, belki uzaktan ama eşit bir uzaktan bakan ve sözleriyle; sadece bir dizesi ya da sözcüğüyle, kafalarda ışıklar yakıp söndüren biri. Diyor ya şarkısında “Ben sahte peygamber değilim”… Değil gerçekten de, hiç sahte değil hem de.
Anne Frank ve Indiana Jones’u aynı şarkıda anan (“I Contain Multitudes”); “İnsanlığın yararına bir şeyler yapmak istiyorum” diyerek bir yandan Nobel’e atıf yapıp, bir yandan da “Scarface’in Pacino’su ile Godfather’ın Brando’sunu alıp / ikisini bir yerde karıştırıp robot bir komando yapacağım” diyerek kendince bir Frankenstein öyküsü anlatan (“My Own Version of You”), şiirin ilham perisi Calliope’ye adadığı parçada Elvis ile Martin Luther King’i buluşturan (Mother of Muses”); kendini Ginsberg, Corso ve Kerouac gibi demiryolunun yanlış tarafında doğmuş olarak tarif eden (“Key West – Philosopher Pirate”); bir Macbeth alıntısından yola çıkarak yazdığı en uzun şarkıda (17 dakika) sayısız isme ve olaya gönderme yapan Bob Dylan 39. stüdyo albümünde uzun süre dinlenecek, her dinleyişte yeniden keşfedilecek bir bütüne imza atmış şüphesiz.