Sıkıştım
Çok sıkıştım
Durup bir bakıyorum. Savaşım kimle? Savaşım niye?
Kendimle mi? Düzenle mi? Bir başkasıyla mı?
Elimde sihirli değnek yok. Elimden bir şey gelir mi ? Gelmiş hali bu mu?
Sıkıştım, çok sıkıştım.
Erken yaşta büyümenin zorluğundan hep bahsetmiştim. Romantize edilmiş bir yanlıştan başka bir şey değil. Aferin derler ama denilmemesi gereken bir şeydir. Sancıları da büyüme evresinde çıkar; erken yorgunluk, erken tükenmişlik…
Bir ilacın yan etkisi gibi vuruyor beni şu sıralar karşılaştığım hadiseler.
Sıkıştım, Ne yaparsam yapayım istediklerime yetişemeyecek gibiyim
Kendimi suçluyorum.
Yoksa hiçbir şey istememeli miyim?
Biz bu dünyanın insanı değiliz biliyoz da, galiba bu ülkenin de insanı değiliz.
Neyse…