Başarı dolu olmalı
2008 - 2011 yıllarındaki bu makalenin yazarı, defalarca ABD'nin silahsızlaştırıcı nükleer olmayan bir grevin stratejik nükleer kuvvetlerimiz üzerindeki tehdidi hakkında yazdı. Ayrıca, böyle bir grevin, Tomahawk SLCMB ve ALCM'nin yanı sıra, gizli teknoloji kullanılarak yapılan B-2 bombardımanlarının da yardımıyla gerçekleştirileceği söylendi.
Gerçek şu ki, silahsızlanma grevinin kısmen başarılı olamayacağı yönünde. Örneğin, Rus SNF'lerinin% 20'ini imha edemezsiniz, grevin sonuçlarını değerlendirirsiniz ve birkaç gün sonra, ilk Amerikan grevinin ABD’ye “kendi gücüyle” gideceği hemen ardından (en fazla bir saat içinde) hayatta kalan 80% SNF’si yeni bir grev yapar. ABD ve Rusya’nın ve aynı zamanda, görünüşe göre, tüm insan uygarlıklarının garantili şekilde imha edilmesi.
Bu nedenle, neredeyse aynı anda, Rus stratejik nükleer kuvvetlerinin% 100'inin imha edilmesini sağlayan tek bir silahsızlanma grevi olabilir. Ve bu yalnızca mutlak bir sürpriz greviyle mümkün olabilir, yani Rusya, ilk Amerikan füzelerinin Rus kıtalararası balistik füzelerine (ICBM'ler), denizaltı stratejik füze taşıyıcılarına (PKK CH) ve stratejik bombardımanlara çarptığı anda grevin gerçeğini öğrenmelidir.
Bu tür bir ani ancak tespit edilmesi oldukça zor olan havacılık saldırısı (SVKN) vasıtasıyla sağlanabilir ve bu tam olarak SLCM, ALCM ve B-2'tir. Bunların ortak dezavantajı ses altı uçuş hızıdır, bu nedenle, örneğin, Tomahawk iki saat boyunca maksimum menziline uçar. Ve bir seyir füzesinin veya bir bombacının bile tespiti hemen sürpriz yapmaz. Ancak, Rus ICBM'lerin ve PKK SN'lerin sayısındaki keskin bir düşüş ve hava savunma grubunun çok ciddi bir şekilde zayıflaması koşullarında, darbe, en azından 10'ten önce ortaya çıkan trendlerle, gerçek oldu.
Ancak şimdi durum önemli ölçüde değişti. Rusya'daki bir bütün olarak ICBM'lerin ve SLBM'lerin sayısı, diğer taraftan, Donanmanın ve ABD Hava Kuvvetlerinin gerçekten kullanabileceği SLCM'lerin, ALCM'lerin ve V-2'lerin sayısı sabit kalmaktadır. Ancak Rusya Federasyonu hava savunma grubu, uçak mühendisliği füze kuvvetleri (hava savunma kuvvetleri), Su-400S ve Su-35SM / Su-30SM / Su-2SM / M31, MiG önleyicilerinin modernizasyonu havacılıkVoronej tipi bir radarı devreye alarak füze saldırısı uyarı sistemini (SPRN) güçlendirerek. Bu koşullar altında, ABD için, seyir füzeleri ve B-2 yardımıyla silahsızlanma grevi mümkün olanın kapsamı dışındadır. Ve hiçbir şekilde “hızlı bir küresel grev” bu seçeneğin yerini alamaz.
Bu darbeyi sağlaması gereken çok hipersonik uçak henüz orada değil (en azından seri üretim ve hizmette). Fakat ortaya çıktıklarında (ve eğer) ortaya çıksalar bile, taşıyıcıları geleneksel ICBM'ler ve SLBM'ler veya (X-51 roketi için) B-52 bombardıman uçakları olacak. Diğer bir deyişle, “hızlı bir küresel grev” sağlamak için Amerikalılar nükleer savaş başlıklarını ICBM'lerden ve SLBM'lerden çıkarmak ve bunun yerine hipersonik cihazları kurmak zorunda kalacaklar (bunun kendi içinde hızlı ve fark edilmeden gerçekleştirilememesi). Ve sonra Rusya'da bu ICBM'lerin ve SLBM'lerin büyük bir lansmanını yapmanız gerekir. Tüm erken uyarı sistemlerimizde (hem yeni Voronej'ler hem de eski Daryaller, hem de coğrafi yörüngede uydular), bu büyük lansmanı tespit etmek için “keskinleştirildi”. Bu nedenle, ani kesinlikle dışlanır. Elbette Rusya’da, bir nükleer saldırı olarak algılanacak ve ardından ABD’deki tüm Rus stratejik nükleer güçlerini kullanma talimatı verilecek.
Sonunda, karşılıklı güvence altına alınmış bir imha değil, Amerika Birleşik Devletleri'nin tek taraflı intiharı. Ne de olsa, bu durumda nükleer olmayan bir grev yapacaklar ve Rusya nükleer bir silahla cevap verecek. Amerikalılar Rus stratejik nükleer kuvvetlerinin bir bölümünü imha etmeyi başarsalar bile, ICBM'lerin ve SLBM'lerin çoğu, garantili olduğu gibi sona erecek olan garantili ABD'ye ulaşacak. Komşu Kanada ve Meksika çok sert vurulacak. Rusya dahil medeniyetin geri kalanı zor zamanlar geçirecek ancak yok olmayacak. Ayrıca, Amerika Birleşik Devletleri'nde herhangi bir “yedek” ICBM ve SLBM bulunmayacak ve kalsa bile, onları kuracak kimse olmayacak. Buna göre, görünüşte, "hızlı küresel grev" öncesi Rus "korkusu" propaganda alanına aittir.
GET ALIN
Aynı Amerikan füze savunması için de söylenebilir. Neredeyse on yıllardır bizi korkutuyor, ancak Amerika Birleşik Devletleri, “hızlı küresel grevden daha da öte Amerika'nın tam teşekküllü bir füze savunma sistemine bile hiçbir zaman gerçek bir şey yaratmadı. Füze savunma sisteminin tek gerçek bileşeni, Standart standart birkaç standart modifikasyona sahip Aegis sistemidir, ancak ICBM'leri ve SLBM'leri yenmek için tasarlanmamıştır. Özellikle, Romanya’da kurulmuş olan ve Polonya’da kurulacak olan deniz UVP McNUMX’li füze savunma sistemi teorik olarak, Rusya Stratejik Füze Kuvvetleri’nin en batı füze birimleri için bile herhangi bir sorun yaratamaz, çünkü henüz hiç kimse fizik yasalarını yürürlükten kaldıramadı.
Avrupa’da rasyonel sayılabilecek tek bir Amerikan füze savunma sistemine yapılan tek iddia, Tomahawks’ın UWC McNUMX’te “Standartlar” yerine teorik olarak kurulabilmesidir. . Ancak bu tehdit bugün aslında hayalidir. McNXX'in zemin versiyonunda toplam bir 41 hücresi var. Bu sadece çok az. Ek olarak, Polonya'da henüz kurulmamış olan Mc41'ten "Tomahawks", Voronezh tipi radar istasyonlarından biri de dahil olmak üzere Kaliningrad bölgesindeki Rus Hava Savunma Kuvvetleri'nin "burnunun altında" başlaması gerekecek. Bu nedenle, ani olmak imkansız hale gelir ve keşfedilen Tomahawkların imhası bir sorun değildir. Ancak Romanya'dan, Rusya'nın stratejik nükleer kuvvetlerinin herhangi bir nesnesine çok uzak, üstelik füzelerin çeşitli hava savunma araçlarıyla doymuş Kırım'ı geçmesi gerekecekti.
Hem politikacılar hem de ordu olan ABD yetkilileri, “hızlı küresel grev” ve füze savunmasının, balistik füzelere ve / veya kitle imha silahlarına veya büyük ama arkaik ülkelere karşı erişebilecek terörist gruplara yönelik olduğunu defalarca dile getirdiler. örgütsel ve teknik açıdan, ordular (İran veya DPRK gibi). Bu ifadelere inanmak zordur, çünkü bunu hafifçe söylemek gerekirse, bu tür “tehditlerin” şüphesi ve bunlara verilen cevapların yetersizliği açıktır. Kısmen aynı zamanda, tüm bunların bize karşı yönelimi ile ilgili pek çok komplo teorisinin Rusya'da ortaya çıkmasının nedeni de budur. Yine de, ABD’nin uygulamalı eylemlerine dayanarak, Washington’a gerçekten çok garip bir dizi tehdit tarafından yönlendirildiğini kabul etmeliyiz (en azından yılın 2014’inden önceki). Anlaşılan ABD’de Rusya’nın siyasi ve ekonomik alanlarda tamamen felç olduğu kabul edildi ve Rusya Federasyonu’nun Silahlı Kuvvetleri İran’ın ve DPRK’nın seviyesine düşürülmedi. Bu nedenle, aslında, kimse Pentagon'da onunla savaşmaya hazır değil.
MERCENARIES FLEE PENTAGON
Bu makalenin yazarı, "Amerikalılar nasıl savaşacağını bilmediği" şeklindeki yaygın görüşe kesinlikle katılmamaktadır. Amerikan ordusu her zaman dünyanın en iyilerinden biri olmuştur, her türlü karmaşıklık ve yoğunluktaki savaşları başarabilir ve kazanabilir. Ancak son iki ya da otuz yılda, işe alınan işe alım ilkesine geçiş (“Sözleşme veya taslak”, “NVO”, 27.10.17) ve aslında ABD silahlı kuvvetlerinin kasten “azimli” bir düşmana karşı savaşa yönelik bir yönelimi. Düşmanın şikayet etmeden ve cezasız kalabilmelerine izin verecekleri “ileri teknoloji temassız savaş” kavramına inanmaya başladılar. Ve gerçek bir savaş yürütme yeteneğini kaybetmeye başladılar.
Ajisa'ya dayanan çok pahalı “hızlı küresel grev” ve füze savunma sisteminin kime karşı belirsiz olduğu anlaşılıyor. Örneğin, neredeyse 10 yıl boyunca bu füze savunma sisteminin oluşturulmasının bir parçası olarak, ABD Hava Kuvvetleri YE-1'i test etti - Boeing-747 uçağında bir lazer olan YAL-2014'i test edildi. Bu kavram hem teknik hem de taktiksel açıdan saçmalıkların yüksekliğini kanıtladı. ABD’de, Rusya’da düşünmekten daha zeki insanlar olduğundan, bu saçmalığı fark ettiler. 5’te, lazer uçağı hurdaya gönderildi, en az XNUMX milyar Pentagon dolarını emmeyi başardı.
MRAP (mayın dirençli pusu korumalı) sınıfındaki çeşitli inşaat programları sınıfı tarafından on kat daha fazla para “yenildi”. Madeni korumanın arttırıldığı bu makineler, Irak ve Afganistan'daki savaşlar için tasarlandı, neredeyse 30 üretildi.Her iki tiyatroda da dağıtılan binlerce araç, her iki savaşın zirvesi geçtiğinde, 2007'ta başladı, ABD bu makinelerin bir miktarını kaybetti (77 kaybı resmi olarak kabul edildi). birim). Aynı zamanda, Amerikalılar hızla MRAP’lardan kurtuluyor ve onları en sık ve ücretsiz olarak sağa ve sola herkese dağıtıyor. Çok sınırlı bir klasik savaş için bile bu makinelerin tamamen uygun olmadığı anlaşıldı. Bugün Ortadoğu’daki savaşlarda Irak’ın, Suudi Arabistan’ın, Birleşik Arap Emirlikleri’nin ve Kürt kuvvetlerinin silahlı kuvvetleri Amerikan yapımı 300 MRAP’lardan çok daha fazlasını kaybetti. Amerikan zırhlı personel M-113'i aynı savaşlarda aynı orduyla aynı ordular tarafından yarı yarıya kaybetti. M-113 yarım asırda yaratıldı (!) MRAP’lardan önce ve hatta Amerikalılar bile bunu bir şaheser olarak görmezler. Ama klasik savaş için yaratıldı, bu yüzden yeni çıkıntılı el sanatlarından çok daha kararlı olduğu ortaya çıktı.
Впрочем, основной боевой машиной сухопутных войск США является не какой-либо из МRАРов и не М-113, а «Страйкер». Этими же машинами оснащены одноименные бригады, которые американское командование до сих пор считает очень удачным компромиссом между мобильностью легких (воздушно-десантных и десантно-штурмовых) и боевой мощью тяжелых (tank и механизированных) соединений. При этом, правда, «Страйкер» является обычным БТР (создан на базе швейцарской «Пираны»). Он, конечно, лучше МRАРов и М-113, однако эту машину можно прострелить в борт даже из крупнокалиберного пулемета. Никакой более тяжелой бронетехники бригады «Страйкер» не имеют. И если на поле боя такая бригада встретится, например, с танковой бригадой Корейской народной армии, оснащенной древними Т-62, северные корейцы американцев, говоря футбольным сленгом, «вынесут в одну калитку». Более того, бригада «Страйкер» не имеет вообще никакой собственной ПВО. В итоге неясно, на войну с каким противником она рассчитана? В Ираке и Афганистане было потеряно примерно 90 «Страйкеров», хотя противник не имел ни танков, ни артиллерии, ни авиации. В 2014 году именно на «Страйкерах» американцы устроили клоунаду в Восточной Европе, изображая готовность «отразить российскую агрессию». К сожалению, наша пропаганда и на это посмешище ответила ритуальной позорной истерикой в духе «войска НАТО приближаются к российским границам».
Hava savunma ve donanmada HESAPLAMALAR
Ancak, grevdeki tugaylarda hava savunma eksikliğine şaşırmanıza gerek yok, bu bir bütün olarak Amerikan ordusunun bir sorunudur.
Rus kara savunmasının sadece C-300 ve C-400 ve Igla hava savunma füzeleri ile silahlı olduğunu hayal etmek mümkün mü? Arada hiçbir şey yoktur - “Bukov”, “Thors”, “Tungusok”, “Armor”, “Wasps” ve “Arrows-10” bile. Böyle bir varsayım o kadar aptal ki komik bile değil. Bu arada, ABD kara savunması bu şekilde tasarlandı. Patriot ve THAAD SAM'larına (C-300 ve C-400'e göre çok daha küçük miktarlarda) ve Stinger MANPADS'de (orijinal taşınabilir sürümde veya denilen Hummer şasisinde) sahiptir. Yenilmez "". Daha fazlası değil, planlı bile değil. Dahası, TNAAD sadece füze savunma görevlerini çözebilir (operasyonel taktik füzeleri ve orta menzilli balistik füzeleri düşürmek için), teorik olarak aerodinamik hedeflerle bile mücadele edemez. Ve Vatanseverler neredeyse sadece PAC3 versiyonunda kaldı, aynı zamanda füze savunmasına da odaklandı. PAC1 ve PAC2'in “uçaksavar” sürümleri temel olarak PAC3'e dönüştürülür veya yurtdışına satılır. Sonuç olarak, uçaklar ve helikopterlerle savaşmak için, esasen, sadece Stinger'ler, yaklaşık 8 km ve 4 km yüksekliğindedir. Yani Amerikan komutanlığı, birliklerin düşman uçakları tarafından vurulabileceği ihtimalini düşünmüyor. Veya Amerikalı savaşçıların bu uçakla kesinlikle baş edeceğine inanıyor. Çünkü savaşçılar, yer savunmasının aksine, hava şartlarına, hava alanlarının varlığına ve üzerlerindeki yakıt ve yağlama maddelerinin varlığına bağlı. Dahası, düşman savaşçılarının kalite açısından Amerikanlardan daha kötü olmayacağı ve bunlardan daha az olmayacağı göz ardı edilemez. Ancak, görünüşe göre, Pentagon'da sadece bu seçenek uzun süre hariç tutulmuştur. Güçlü değilse, çok makul değil.
Savaşa yönelik yönelim, LCS sınıfından gemiler (Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri Savaş Gemisi, bir kıyı eylem gemisi) alan ABD Donanması'ndan bile etkilendiği konusunda belirsiz. Beklendiği gibi, geleneksel Özgürlük düzenine ve fütüristik Bağımsızlık trimaranına göre inşa edilen bu geminin en iyi versiyonu için bir yarışma düzenlendi. Bu yarışmada kazanılan dostluk (yani askeri-sanayi kompleksinden lobiciler), her iki gemi de kabul edildi (bunun yalnızca SSCB'de mümkün olduğu düşünülüyordu). Ancak, seçim aslında çok zordu: Hem Özgürlük hem de Bağımsızlık, çok yüksek bir fiyata çok zayıf silahlara sahipti. Yukarıda “hızlı küresel grev” veya “Grevciler” ile açıklanan davalarda olduğu gibi, bu gemilerin hangi amaçlarla ve kime karşı mücadele etmeleri gerektiği konusunda tam olarak net değil. Aşağı yukarı, devriye gemilerinin rolü için uygundurlar, ancak çoğunlukla Avrupa'da inşa edilen “normal” devriye gemileri, çoğu zaman daha pahalı değildir, ancak her iki LCS varyantından daha ucuzdur.
YABANCI DENEYİMİ ÖĞRENMEK İÇİN GEREKLİDİR
Bu makalede, eldiven veya özellikle şapka aramak için gerekli değildir. ABD Silahlı Kuvvetleri, en güçlü askeri makine olmaya devam ediyor; durum ve siyasi irade anlayışı ile, “normale dönebilirler”. Bununla, temelde sabun köpüğüne dönüşen Avrupa ordularından farklıdırlar ve bu süreç geri döndürülemez hale gelmiştir. Mesele tamamen farklı.
Herhangi bir alanın normal gelişimi için, hem olumlu hem de olumsuz olan en kapsamlı yabancı deneyim çalışması gereklidir. Ordu için bu iki kat önemli çünkü ülkenin silahlı kuvvetleri başta yabancı olmak üzere dış tehditlere karşı koymak için var. Buna göre, yabancı silahlı kuvvetlerin gelişimi, Rusya Federasyonu'ndaki askeri inşaatların düzenlenmesi sırasında düşünce için en önemli gıdayı sağlıyor.
Ne kadar şaşırtıcı olursa olsun, şimdi Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri ideale yakın. "Sovyet-Asya tipi" bir ordu olmaktan çıkıp, düşmanları kitleler tarafından baskı altına aldılar, kayıpları görmezden geldiler, ancak sadece adı olan bir ordu olan Avrupa tipi bir sabun köpüğüne dönmediler. Ve son derece önemlidir, bir uç noktadan diğerine ulaşmamak (ve ne yazık ki Rusya aşırı uçları çok sever).
Yakın zamana kadar İsrail Silahlı Kuvvetleri kesinlikle böyle bir idealdi. Her askerin hayatına karşı son derece saygılı bir tavırla IDF, sayısal olarak üstün bir düşman da dahil olmak üzere keyfi bir acımasız temas kara savaşı yapmayı başardı. Ancak İsrailliler de Amerikan ordusunun “temassız” konseptleri tarafından uzaklaştırıldı; Kanıtlar resmen kazandı, ama aslında Lübnan’da 2006 yazında Hizbullah’a karşı son derece başarısız bir savaş.
Rusya'da, pek çok insan içtenlikle Amerika'dan nefret ediyor, özellikle de bu nefret sürekli resmi propaganda ile beslendiğinden beri. Aynı zamanda, birçok nefret ve propagandacı da dahil olmak üzere Rusların çoğunluğu için aynı Amerika, hatalar ve düpedüz saçmalık dahil olmak üzere tüm yönleriyle tamamen kopyalanması gereken mutlak bir ideal olmaya devam ediyor.
Hatırlıyorum tarih40’un sonunda, SSCB’de, Tu-4 adı altında, Japonya’nın bombalanmasından sonra 29’ta Uzak Doğu’ya uçan Amerikan “Süper Kale” B-1944’ini kopyaladılar. Stalin'in kopyalamayı yönlendirmesini emrettiği Tupolev, uçağı daha iyi hale getirebileceğini söyledi. Stalin'in bir çığır açıcı ifade ile cevap verdiği: “Daha iyi olması gerekmez. Aynısını yapın. ” Sonuç olarak, ön paneldeki bir küllük ve bir şişe Coca-Cola yuvası bile kopyalandı (Sovyet pilotlarının uçuş sırasında uçması yasak olmasına rağmen, ülkedeki Coca-Cola hakkında hiçbir fikri yoktu) ve ayrıca kazara bir delik (görünüşe göre, bir Japon mermisinden) vardı. kanadı.
Maalesef, Silahlı Kuvvetlerimizin liderliğinde, tavizsiz, aptal bir düşmana karşı “yüksek teknoloji temassız bir savaşa”, “savaş artık tamamen farklı”, “bir daha asla tank savaşı olmayacak” vb. . vb Bütçemizin Amerikan bütçesinden çok daha küçük olmasına rağmen, bu nedenle MEPAP ve LCS gemileri gibi işe yaramaz el sanatlarına milyarlarca dolar atmanın lüksünü göze alamayız.
Terörizmle mücadelenin sadece tek değil, Silahlı Kuvvetlerin ana görevinden çok uzakta olduğunu açıkça ve açıkça anlamak gerekir. Örgütsel olarak, teknolojik ve psikolojik olarak, ordu ve donanma, her şeyden önce en güçlü iki potansiyel rakibi olan ABD ordusu ve yenilenen PLA (New Great Wall, NVO, 20.10.17) ile tam ölçekli savaşlar için hazırlanmalı. Bu savaşlara hazırlığımız ne kadar yüksekse, onları o kadar ücretlendirmek zorunda kalma ihtimalimiz o kadar düşüktür.