Avrupa kalkınmasında dönüm noktası Birinci Dünya Savaşı idi. Aktif katılımcıları, başta ABD olmak üzere, tüm Avrupalı güçlerin yanı sıra dış güçlerdi. İnsanda ilk kez hikayeler Toplam ve küresel bir yapı aldı. Avrupa’nın savaş alanlarındaki kanlı katliamlara, beş kıtadan 60’ten fazla milyon asker katıldı. Savaş, 6000'in her gün yaşadığını iddia etti. Verdun'un kıyma makinesinde ve Flanders'in ölüm tarlalarında, dört kat daha fazla Fransız, üç kat daha fazla Belçikalı ve II. Dünya Savaşı'ndan iki kat daha fazla İngilizce öldü. Temmuz 1916’te sadece Batı Cephesi’ndeki büyük savaşta 60 000 ingiliz askerleri öldürüldü.
Yeni katliam türlerinin kullanımı оружия Zaten Birinci Dünya Savaşı'nda eşi görülmemiş oranlarda satın alındı. Alman silahı "Big Bertha" Paris'e 130 km mesafeden ateş etti. Amerikan Maxim makineli tüfeği dakikada 600 mermi üretebiliyordu. 12 Eylül 1918'de gerçekleşen tek bir saldırıda, Amerikalılar Alman birliklerine 1,1 milyon mermi ateşledi. Savaş alanlarında ilk kez tanklar ve toksik maddeler.
Sosyo-politik ve ekonomik ayaklanmalar, devrimler, kötüleşmiş Versailles Barışı, kaybolanların yeniden doğuşunun ortaya çıkışı, Almanya, İtalya ve diğer Avrupa ülkelerinde totaliter ve diktatörlük rejimlerinin kurulması, Birinci Dünya Savaşı'nın neden olduğu İkinci Dünya Savaşı'na yol açtı. 31 Versailles Antlaşması'nın sona ermesinden sonraki savaş arası yıl aslında büyük güçlerin yeni bir dünya çatışmasına teorik, maddi, diplomatik ve propaganda eğitimi aldı. Alman tarihçi Wöhler'in tanımına göre, Birinci Dünya Savaşı, Avrupa'da “İkinci Otuz Yıl Savaşı” nın başlangıcına işaret ediyordu. Ünlü meslektaşı Ernst Nolte, 1917'tan 1945'a kadar Avrupa'nın gelişimindeki dönemi, ulusal sosyalizm ile Bolşevizm arasındaki “iç savaş” olarak adlandırdı. Aslında, sadece iki sosyo-politik sistem arasındaki çatışma bu tarihsel dönemin karakteristiği değil, bir yandan Almanya, diğer yandan İngiltere ve Fransa da dahil olmak üzere Avrupa güçleri arasındaki hakimiyet için jeopolitik mücadele idi. Avrupa “sivil çatışması” ABD tarafından özellikle Avrupa'daki dünya işlerinde jeopolitik ve ekonomik ağırlığını arttırmak için çok ustaca kullanıldı.
İkinci Dünya Savaşı, düşmanlıkların kapsamı, şiddeti ve ciddiyeti, içinde yer alan insan sayısı açısından, kullanılmış askeri teçhizat sayısında, insanlığın asırlık tüm tarihi için muazzam can kaybı ve maddi yıkım açısından eşleşmedi. 61 eyaletinde, bir milyar kişiden oluşan nüfusu 1,7’e dahil edildi. Milyonlarca insanın 110'i silah altına kondu, çatışmalar 40 eyaletlerinin topraklarını ele aldı. Savaş muazzam üretim kaynaklarını yutmuştu. Sadece Almanya, ABD, İngiltere ve SSCB savaş yıllarında 653 000 uçakları, 287 000 tankları, 1,041 milyon silahları üretti. Doğrudan askeri harcama ve maddi imhadan kaynaklanan hasar dahil olmak üzere savaşın toplam maliyeti, astronomik bir 4 trilyon dolarlık rakama ulaştı. Sovyetler Birliği'nin maddi kayıpları milli servetinin üçte birini oluşturuyordu. Savaş, 50 milyonlarca insanının, neredeyse 30 milyon insanının Sovyet halkının payına düştüğünü iddia etti. Bu, insanlığın ve her şeyden önce Avrupa'nın küresel askeri ihtilaf için para ödemeye zorlandığı korkunç bir haraç.
İkinci Dünya Savaşı, Hiroşima ve Nagazaki'nin uğursuz semboller haline geldiği uluslararası ilişkilerin gelişiminde niteliksel olarak yeni bir aşamaya girdi. Bundan böyle, büyük güçler arasındaki savaş, politik hedeflere ulaşmanın rasyonel bir aracı olmaktan çıktı. Onların emrindeki ölümcül araçlar o kadar ileriydi ki, gelişimlerinde sınıra ulaşmışlardı: nükleer füze silahları ortaya çıkmıştı, ki bu kaçınılmaz olarak insan medeniyetinin ölümüne yol açacaktı. Ve yine de, 1945’te Almanya ve Japonya’nın yenilgisinden hemen sonra, insanlık yine bu kez soğuk, dünya savaşı ile karşı karşıya kaldı. Kırılgan dünyanın Birleşik Devletler ile Sovyetler Birliği arasında iki kutuplu bir “nükleer korku dengesi” nde tutulması nedeniyle evrensel bir “sıcak” hale gelmedi. Birleşik Devletler için, jeopolitik mücadelede devlet yapılarını, ekonomiyi ve Sovyet halkının manevi durumunu baltalamak için gizli, dolaylı mücadele araçları ön plana çıktı.
Soğuk Savaş'ın ana nedenlerinden biri, Almanya’nın yenilgisinden sonra Stalinist liderliğin başlattığı ve Doğu Avrupa’nın Sovyetler Birliği tarafından ele geçirilmesine ve küresel ve Avrupa’nın güç dengesinin sert bir şekilde bozulmasına yol açan Batı’nın pozisyonuna bir saldırı olan mesih komünist genişlemesiydi. Batılı güçler bir caydırıcılık politikası benimsemek ve ardından Sovyet mesihsel genişlemesini atmak zorunda kaldılar. Sovyet liderliği adına bu, ülkeye ABD'nin önderliğindeki Batı güçlerinin birleşik cephesiyle savaşmanın dayanılmaz bir yükünü getiren, temelde bir kısır ve tamamen gereksiz bir politika idi. Sovyet tarzı sosyalizm bölgesinin genişlemesi ve diğer ülkelere zorla getirilmesi, SSCB'nin zayıflaması ve düşmesinin önemli nedenlerinden biriydi.
Böylece, üç dünya savaşı Avrupa'yı temellerine sarstı. Milyonlarca ölü, yaralı, zehirlenmiş, işkence gördü, kovuldu, talihsiz dullar, yetim çocuklar, yüz binlerce şehir ve köy harabeye döndü, Avrupa'nın sınai ve bilimsel potansiyelinin acımasız yıkımı, ulusların bilincinin ve hayatının militanlaşması, düşmanlığın, nefretin, ruhani ve ideolojik hayatın bilinçsizleştirilmesi totaliterliğe, diktatörlüklere, toplama kamplarına, ahlakın ve ahlakın parçalanmasına - tüm bu ölümcül olaylar, geçen yüzyılda Avrupa'nın gelişimine eşlik etti. Savaşlar arasındaki aralıklar yeni kanlı çatışmalar hazırlamak için kullanıldı. Onlara sürekli olarak Avrupa bölünmesi ve uluslar arasında giderek daha fazla yeni ayrım çizgileri oluşturulması eşlik ediyordu. Bütün bu talihsizliklerin nedeni, Avrupalı büyük güçlerin iktidarlarının dönüşümlü olarak tahakküm ettiği egemenlik sendromuydu. Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa güçleri arasındaki savaş ve düşmanlıklardan muazzam jeopolitik faydalar kazandı. Bu savaşları kışkırtmak, kışkırtmak ve hazırlıklarını finanse etmekle ilgilendiler. Dahası, yirminci yüzyıl boyunca Amerikan toprakları hiç de acı çekmedi, savaş bölgesinin dışında kaldı.
Avrupa çekişmesi ve savaşlarının kullanımına ek olarak, Amerikan yönetici seçkinleri, diğer ülkelerin pahasına ABD’nin inanılmaz derecede zenginleşmesine ve küresel ekonomide baskın pozisyon almasına izin veren küresel finansal aldatmacaya başvurdular. Öyle oldu. Bretton Woods uluslararası sözleşmesinden 1971'e girdikten sonra, dünya pazarında finansal anlaşmalar için altın standardı belirleyen 1944'te, ABD'nin merkez bankası olarak hizmet veren ve özel şirketlerin elinde bulunan Federal Reserve System'i (FRS-FED) tamamladı. kendi takdirine bağlı olarak, kontrol edilemeyen ve çok büyük miktarlarda dolar yazdırın. Alman Orta Sınıf Sorunları Araştırma Enstitüsü Direktörü Prof. Homer'in, 30 yıllarında, 1971'ten 2000'in başlangıcına, 40'in başlangıcına, dünya pazarındaki malların kütlesinin iki katına çıktığını ve para arzı, XNUMX zamanının, özellikle dolar payındaki büyük artışların bir sonucu olarak arttığını hesapladı. .
Matbaayı kullanarak Amerika Birleşik Devletleri, ülkeye bilim, teknoloji, kültür ve sanatın önde gelen temsilcilerini çekmek için ihtiyaç duydukları her şeyi yurtdışından almak için petrol, gaz ve diğer ürünler için ödeme yapmaya başladı. Dahası, eğer Amerikan yönetici seçkinleri için faydalı olsaydı, birçok Avrupa ülkesini ve dünyanın diğer bölgelerini gaz bağımlılığına sokma, ekonomik gelişimlerini etkileme ve hatta finansal krizleri kışkırtma fırsatını elde ettiler. Profesör Hamer bu bağlamda şunları yazdı: “Federal Reserve System tarafından özelleştirilen dolar dünyaya kantitatif olarak hükmediyor. Tüm dünya para arzının% 75'inden fazlasını oluşturuyor. Büyük finansal sermaye, kontrol ettiği emtia piyasalarına hammaddeleri sadece dolara satmaya zorladı. Kim petrolünü satmak isterse değersiz dolar değildir, ancak euro için terörist (Saddam) ilan edilir. Diğer ülkelerin merkez bankaları da dolarları rezerv para birimi olarak kabul etmek için büyük miktarları (Eurobank -% 90'ten daha fazla) kabul etmeye zorlanmaktadır. Euro gibi geri kalan para birimleri, değerlerini ABD'nin büyük mali sermayesinin gücü ve iradesinin desteklediği değersiz dolar faturalarına göre% 90'in üzerinde tutarlar ... Böylece, ikincisi, Reserve Federal sistemi aracılığıyla dünyanın dört bir yanından gelen nakit akışlarını ve para birimlerini yönetir. . Dolar, ABD'nin büyük mali sermayesinin özel para birimidir. Onun dışında hiç kimse değerini garanti edemez, mümkün olduğunca kötüye kullanabilir ve sayısını artırabilir. Dolar, dünya hakimiyeti için bir araç ve dünya pazarında önemli türdeki hammadde ve malları yağmalamak için bir araç olarak hizmet ediyor. ” Maalesef, Sovyetler Birliği ve daha sonra Rusya dahil olmak üzere Avrupa ülkeleri, ABD yönetici elitinin bu sinsi politikasına hiçbir şeye karşı çıkamadı.
Yirminci yüzyılın Avrupa'sının en büyük kötülüklerinden biri, Potsdam Konferansında Sovyetler Birliği'nin buna karşı çıkmasına ve birleşik bir Almanya'nın korunmasını savunmasına rağmen, Batı güçlerinin ısrarına bağlı olarak Alman ulusunun bölünmesiydi. ABD, Avrupa’ya “yerleşmek” ve Batı Almanya’daki işgal bölgesini almak ve zaman içinde bir koruyucuya dönüştürmekle ilgileniyordu. Sonuç olarak, Batı Avrupa’nın Amerikanlaşması ve Doğu Avrupa’nın Sovyetleşmesi gerçekleşti. Mayıs 1945’ten sonra, ABD’nin Avrupa dışı dünya gücü Avrupa’nın çıkarlarına yabancı, sürekli askeri-politik var olma ve Avrupa’daki Amerikan hegemonik etki faktörüne dönüştü.
Soğuk Savaş’a son veren Almanya’nın birleşmesinden sonra, Avrupalıların içgörü dönemi kısa bir süre için geldi. Aniden, eski şekilde yaşamanın imkansız olduğunu ve tehlikenin tehlikeli olduğunu, çizgileri ve düşmanlığı bölmeden, büyük güçlerden diktatörlük ve şiddet olmadan Avrupa'nın yeni bir barışçıl gelişme kavramına ihtiyaç duyduğunu anladılar. Aksi halde, Oswald Spengler'in öngördüğü gibi Avrupa'nın son düşüşü tehdit etti. Yeni Avrupa gelişimi kavramı, tüm Avrupa ülkelerinin, ABD ve Kanada’nın üstün güçlerinin temsilcileri tarafından imzalanan Paris Şartı’nın içinde yer aldı. 21 Kasım 1990. Ciddiyetle ilan etti: "Biz, Avrupa Devlet ve Devlet Başkanları - Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Konferansı katılımcıları, Paris'te derin değişiklikler ve tarihi beklentiler sırasında toplandı. Avrupa'da yüzleşme ve bölünme dönemi sona erdi. Gelecekteki ilişkimizin saygı ve işbirliğine dayanacağını ilan ediyoruz. Avrupa geçmişten kurtuldu. Erkeklerin ve kadınların cesareti, halkın iradesi ve Avrupa'daki Helsinki Nihai Yasası'nın fikirlerinin gücü sayesinde yeni bir demokrasi, barış ve birlik dönemi yaklaşıyor ... Halklarımızın değerli umutlarının ve beklentilerinin yüzyıllar boyunca gerçekleştiği zaman geldi. İnsan haklarına ve temel özgürlüklere, ekonomik özgürlük ve sosyal adalet yoluyla elde edilen bir refah ve tüm halklarımız için eşit güvenliğe dayalı demokrasiye sarsılmaz bir bağlılıktır. ”
Ne harika sözler! Görünüşe göre, yirminci yüzyılda iki "sıcak" ve bir "soğuk" savaştan kurtulmuş olan Avrupa ülkeleri, düşünülemez korkuları ve kayıplarıyla, yepyeni bir barış, istikrar ve işbirliği Avrupası yaratma konusunda parlak umutlar yarattı. Aslında, Avrupa tarihinde ilk kez, tüm Avrupa uluslarının ulusal çıkarlarını karşılayan bir pan-Avrupa fikir birliğine varıldı. Ancak, ne yazık ki, bu proje gerçekleşmedi.
Avrupa'nın pasifleşmesi için büyük umutlar onun ekonomik ve politik entegrasyonu ile ilişkiliydi. II. Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra, Avrupa Ekonomik Topluluğu, daha sonra Avrupa Birliği olarak büyüyen Batı Avrupa'da kuruldu. Doğu'da, başka bir entegrasyon topluluğu ortaya çıktı - CMEA. Doğu-Batı çatışmalarında karşıt olan iki ekonomik tarafı kişileştirdiler. 1980-ler'e kadar aralarındaki işbirliği düşünülemez. İki sistem arasında çok büyük siyasi ve ekonomik farklılıklar var.
Yine de, Avrupa entegrasyonu fikri, çekiciliği nedeniyle, birçok politikacının ve kamuoyunun figürlerinin kafasını işgal etti. 1970’lerde “Yakınlaşma yoluyla değişim” kavramı Almanya’da ortaya çıktı. Doğu-Batı çatışmasının azaltılmasını ve Doğu Avrupa ülkelerinde demokratik değişikliklerin bir sonucu olarak pan-Avrupa işbirliğinin derinleşmesini öngörmüştür. 1980-ler'de, özellikle SSCB'de perestroyka başlangıcıyla birlikte, Sovyetler Birliği'nde ve diğer Doğu Avrupa ülkelerinde derin reformların başarılı bir şekilde uygulanmasını ve Avrupa entegrasyonu için uygun koşulların yaratılmasını hedefleyen yeni bir “Değişim yoluyla Raporasyon” kavramı gündeme gelmeye başladı. Her iki kavram da yakınsama teorisine, yani iki sistemin politik ve sosyo-ekonomik yapılarının evrimsel yakınlığına dayanıyordu. Avrupa'da gerilimleri etkisiz hale getirmede olumlu bir rol oynadılar. Sovyetler Birliği'nde, başarılı bir yeniden yapılanma sırasında gerçekleştiği düşünülen ortak bir Avrupa evinin karşı kavramı ortaya çıktı. Ancak bütün bu iyi niyetler ABD'nin planlarına uymuyordu.
Sovyetler Birliği'nin yıkılması, Avrupa kıtasında tamamen yeni bir jeopolitik durum yarattı. Varşova Paktı ve CMEA varlığını bıraktı, NATO ve AB ise sadece hayatta kalmayıp aynı zamanda Doğu Avrupa ülkelerinin pahasına genişledi. Sovyetler Birliği'nin yıkıntıları üzerinde ortaya çıkan Rusya, ekonomik potansiyelinin keskin bir şekilde zayıflaması ve Yeltsin zor zamanlarında ve sonraki Putin-Medvedev saltanatının tüm hayati bölgelerinde gerileme nedeniyle büyük bir güç statüsünü kaybetti. Batı için Doğu’dan gelen tehdit ortadan kalktı. İki sistem arasındaki yapısal farklılıklar da ortadan kalkmaya başladı, çünkü Rusya'nın yeni egemen rejimi ülkeyi kapitalist bir gelişim yoluna dönüştürdü.
Çok değişmiş bir ortamda, Avrupa Birliği, Avrupa entegrasyonunun itici gücü olabilir. Aralık ayında 2012, Nobel Ödülü'ne layık görüldü. İlk kez, bu ödül bireysel olarak seçkin bir kişiye değil, Avrupa'nın barışçıl kalkınmasına yardım etmesi de dahil olmak üzere uluslararası bir kuruluşa verildi. Bu ödülün lobicisi T. Jagland, bu etkinlikle ilgili olarak şöyle yazdı: “Kıtamızın elde ettiği şey gerçekten harika. Savaş kıtasından, barış kıtası oldu. ”
Ancak, böyle bir açıklama erken yapıldı. Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle birlikte, Amerikan yönetici elitinin küresel ABD egemenliğini kurma hayalini gerçekleştirmesi için eşsiz bir fırsat ortaya çıktı. Paris Şartı'nın ilkeleri bununla çelişiyordu, bu yüzden Beyaz Saray her şeyi denize attı. ABD, 1950’in başında NATO Genel Sekreteri Lord Ismay tarafından dile getirilen Avrupa politikasının eski üçlüsüne geri döndü: “Avrupa’daki Amerikalıları tut, Alman’ları kontrol altında tut, Rusları Avrupa’nın dışında tut” Rusları uzak tutmak için ").
Bu üçlü ABD Avrupa politikasında lider bir rol oynamaya devam etti ve önemli ölçüde değiştirildi. Şöyle görünmeye başladı: “ABD’nin Avrupa’daki egemenliğini korumak ve güçlendirmek, Avrupa ülkelerini ABD’nin küresel çıkarlarına hizmet etmek, Rusya’yı mümkün olduğunca zayıflatmak ve Avrupa’dan uzak tutmak”.
ABD politikasının küresel amaçları, Başkan Bush Jr.'ın yönetimi tarafından geliştirilen ve genel kamuoyu 3 Haziran 1997'a alaycı dürüstlükle sunulan resmi “Yeni Amerikan Yüzyıl için Yeni Yıl Projesi” (PNAC) 'de ortaya kondu. “Amerika’nın küresel liderliğini” sağlamak, “yeni yüzyılı Amerikan prensipleri ve çıkarları ruhuna dönüştürmek”, “çıkarlarımıza zarar vermek ve değerlerimizi reddetmek isteyen rejimleri bastırmak”. Bu hedeflere ulaşmak için, "Reagan iktidar politikaları" ruhu içinde herkesten daha üstün bir askeri güç yaratılması önerildi. Böyle bir politika, “Proje” de, “popüler olmayabilir, ancak Amerika Birleşik Devletleri'nin dünyada öncü bir rol oynamak istiyorsa gerekli” olduğu belirtildi.
Amerikan liderliği, Avrupa kıtasını bölmek ve Rusya ile Avrupa'nın geri kalanı arasında belirli bir çatışmayı sürdürmek için fayda aramaya başladı. Washington, SSCB ile mücadelenin ataletini Rusya'ya taşıdı. Bu sefer, bu mücadele, kişiliği Yeltsin ve çevresi olan Amerikan yanlısı beşinci sütuna dayanan “gizli savaş” karakterini üstlendi.
ABD’nin Avrupa’da hâkimiyetinin ana aracı NATO olmaya devam ediyor, ancak yeni “küresel işlevler” ile: NATO’yu Amerikan’ın küresel çıkarlarına hizmet eden bir organizasyona dönüştüren “yasaklama” ve “atma” yerine Sovyet mesih komünist genişlemesi.
Avrupa’daki ABD’nin sürekli varlığı, Almanya’daki ve diğer Avrupa ülkelerindeki büyük Amerikan birliklerinin ve askeri teçhizatın konuşlandırılmasıyla sembolize edilmektedir. Soru şu: hiç kimse Avrupa'yı tehdit etmediğinde barış döneminde bu neden gerekli? Almanya neredeyse işgal altındaki bir ülke olmaya devam ediyor. Topraklarında 40 000 Amerikan askerleri var. NATO, Almanları kontrol altında tutmak ve Amerikan siyasetinin ardından onları seyretmeye zorlamak için uygun bir araç olmaya devam ediyor. Ve birleşmeden sonra, Almanya neredeyse ABD’nin koruyucusudur. Beyaz Saray, ülkenin gücünün en üst kademesindeki personel atamasını, medyanın faaliyetlerini etkiler. Katılımı olmadan ulusal olarak düşünen Alman politikacılar, gazeteciler ve halka açık şahıslar "siyasi doğruluk" a uyulmadığı bahanesiyle dışlanır.
ABD'nin baskısı altında, Federal Almanya Cumhuriyeti hükümeti, 1990 ve uluslararası hukukta yapılan anlaşmaları büyük ölçüde ihlal etti ve Bundeswehr birliklerini Amerikan Yugoslavya'ya karşı Amerikan savaşında bıraktı. Bu aynı "komplo", Almanya Savunma Bakanı tarafından Bundeswehr'e yapılan Struch'ların belirlediği bir görevi de içeriyor: Almanya'nın Hindu Kush'taki ulusal çıkarlarını savunmak için (?!). Demek Alman birlikleri Afganistan’daydı. Aslında, bu eylem ABD tarafından baskı altında gerçekleştirildi ve yalnızca Amerikan çıkarlarına karşılık geldi. Ve buna rağmen, Federal Almanya Cumhuriyeti temsilcisi de dahil olmak üzere Paris Şartı'nın “Bir daha asla savaş tehdidi Avrupa'dan gelmemeli” dedi.
Yalnızca Irak'ın askeri işgali sırasında, Bush yönetimi isteğini Alman Schröder hükümetine empoze edemedi ve onu bu ülkeye Bundeswehr birlikleri göndermeye zorladı. Bush yönetiminin bu serüvenine karşı, özellikle Almanya'da, Avrupa'da güçlü bir protesto hareketi olduğu çok açık. Almanya hükümeti,% 84’in Allenbach Demoskopik Enstitüsü'nün sandıklarına göre ABD’nin Irak’a karşı saldırganlığını kınadığı kamuoyunu görmezden gelemedi.
Ancak, başta Amerika Birleşik Devletleri'nin yardımsever atalarının hükümete geldiği, başta Doğu Avrupa ülkeleri olmak üzere pek çok başka Avrupa ülkesi, askeri birliklerini Irak'a gönderdi. Beyaz Saray bile Kuchma’nın Ukrayna’sını bu eyleme katılmaya zorladı. Bütün bunlarda, Avrupa ülkelerinin Amerikan “askeri küreselleşmesi” planları açıkça ortaya çıktı, yani Amerikan küresel genişlemesinin çıkarlarına boyun eğiyorlardı.
Washington NATO’nun yanı sıra AGİT’i de kontrol altına aldı. Ve Avrupa Birliği, Amerika’yı Rusya’ya ve diğer BDT ülkelerine yönelik politikasında sürdürmeye devam ediyor. Ukrayna'da 2004'in cumhurbaşkanlığı seçimi sırasında yaşanan olaylar bunu açıkça ortaya koydu: Solana'nın Yuşçenko'yu desteklemesi için muazzam ve kibirli bir AB müdahalesi gerçekleşti.
Böylece, yirminci yüzyılda, Amerika Birleşik Devletleri Avrupa'nın Amerikanlaşmasını sağladı. Bölünmüş kalır. Pan-Avrupa güvenlik ve işbirliği sistemi oluşturmaz. ABD’nin egemen seçkinlerinin çıkarları, finansal ve ekonomik alan dahil, uluslararası gerginlik, çatışma ve kriz durumlarının varlığı ile karşılanmaktadır. Bu canlı Kıbrıs'ta benzeri görülmemiş bankacılık krizi ile gösterilir. Amerikan finansal sermayesinin etkisi olmadan ortaya çıkmadı ve bir Rus karşıtı yönelimi benimsedi. Rusya’ya, Kıbrıs’taki Kremlin’le Rus oligarşileri ve talihsiz girişimciler arasında herhangi bir muhalefet olmadan yerleştirilen AB komisyonu tarafından belirlenen büyük açık deniz fonlarının kamulaştırılmasına mal oldu. Rus endüstrisinin gelişimi için büyük miktarda para kaybedildi. Batı, Kıbrıs'ta mali dolandırıcılarla gizlenen Rus halkının çalınan zenginliklerinin bir kısmının yabancılaştırılmasını “yağma soygunu” yaptı.
Amerika Birleşik Devletleri, yirminci yüzyıldaki Avrupa gelişme tecrübesini yirmi birinci yüzyıla aktarmaya ve Avrupa kıtasındaki hakim konumunu korumaya çalışıyor. Ancak tarihin reddedilemez bir şekilde gösterdiği gibi, egemenlik politikası kaçınılmaz olarak çöküşle sonuçlandı ve tüm taşıyıcıları için ulusal bir felaketle sonuçlandı. Amerikan yönetici seçkinleri bu açık gerçeği doğru sonuçları çıkarmadı. Avrupalı aşıkların egemen olduğu aynı kaderi önleyemeyecektir. "Emperyal aşırı gerginlik" belirtileri ve ABD'nin küresel rolünün zayıflaması zaten belirgindir ve bu eğilim artacaktır.
Avrupalı siyasetçilerin, 21. yüzyılda Avrupa'yı nasıl Avrupalı hale getireceklerini düşünmeleri gereken zaman pek de uzak değil. Çeşitli projeler öne sürülüyor. Ekim 17 2012, Viyana'da “Avrupa Vatan veya Anavatan Avrupa mı?” Konulu bir konferans düzenledi. Bu konu, henüz ABD'nin etkisinden çıkmamış bürokratikleşmiş bir Avrupa Birliği'nin gelişmesinde ciddi yapısal zorluklardan ve kriz olaylarından ve daha verimli kalkınma yollarını aramaktan ilham aldı. Avrupa Rusya'nın Avrupa güç konserindeki yeri ve rolü konusu gün geçtikçe artmaktadır.
Birleşik ve barışçıl bir Avrupa yaratırken çözülmesi gereken temel konulardan biri, Alman Dışişleri Bakanlığına yıllarca 18’i yöneten ve Soğuk Savaş’ın sona ermesine yardım etmek için görevini gören ve en deneyimli Avrupalı siyasetçi Hans-Dietrich Genscher tarafından verildi. . Evdeki Berlin'deki konuşmasında onlara. Willy Brandt 10, “Almanların Avrupa'ya Sorumluluğu” konulu 2012 Kasım'ında, yeni bir Avrupa yaratmanın en önemli şartının, egemenlik politikasını kalıcı olarak sona erdirmek olduğunu vurguladı. Daha önce, Mayıs 18'teki 2012, Federal Almanya Cumhuriyeti'nde “Yüzleşme değil, Rusya ile işbirliği” başlıklı bir makale yayınladı. İçinde şunu yazdı: “Bugün ortak çıkarlarını ortaklaşa tanımlamak için Amerika, Avrupa ve Rusya ile ilgili. Brüksel'deki güvenliğin diğer bürokratlarından ve Washington ofislerinde olduğu gibi benzerlerinden çok daha fazla çakışıyorlar. Aynı zamanda Doğu'daki büyük komşumuza karşı olan tutum ve Doğu-Batı işbirliği şansını kullanma ile ilgili. Mevcut durumda, devlet bilgeliği gereklidir, bu da yüzleşmeyi durdurmak ve yeni bir yüzleşme tehdidini engellemek anlamına gelir ... Ve Avrupa'nın 1990 Avrupa Şartı'nın ana hatlarını yerine getirmesi önemlidir.Tüm bunlar ve zamanımızın büyük sorunlarının çözümü Rusya ile birlikte mümkün değildir dava ona aykırı değil. ”
Aslında bu, yirminci yüzyılda Avrupa tarihinin ana sonucudur. 21. yüzyılda hayatta kalabilmek için, egemenlik ve yüzleşme politikalarını gölgeleyen yeni bir barış ve işbirliği felsefesine ihtiyaç duyuyor.