Şeyhimin illeri uzaktır yolları
Açılmış gülleri dermeye kim gelir ya Hû
Şeyhimin özünü severim sözünü
Mübarek yüzünü görmeye kim gelir ya Hû…
Devirlerden bir devir, zamanlardan ahir idi. Mürşidi kamillerin "Talip çok amma herkes gönlünden geçene talip..." dediği bir zaman idi. Güneş'in erenlerin yüzü suyu hürmetine açtığı; yağmurun, alimlerin ilmine mürekkep olduğu vakitti.
Bir bahar günü başlamıştı yolculuğu, hizmeti sırasında. Mevlânâ Cami hazretleri, omzuna heybesini asmış ve sabah ezanının ardından düşmüştü yola. Seher yeli, nazlı nazlı eserken gönlünde zikri ığıl ığıl akıyordu. Pirinin (k.s) "Vahdet sırrı ve tevhid manası bana öyle galip olmuştur ki benim onu kendimden uzaklaştırmaya gücüm yetmez. Bundan başka hiçbir şey hatırıma gelmez." dediği gibi rabt etmişti gönlünü saadetli mürşidine. Gayrı gelir miydi masiva, kalbine? Toprak hürmetle eğilmiş, ariflerin yoluna baş koymuştu.
Ube kasabası yolları dürülmüş, kıvrım kıvrım yolları damar damar çatlamıştı. Onu dergâha yeniden çağıran mürşidinin nefesi gibi. Zira mektup kalemsiz yazılınca, satırlardan evvel ulaşırmış sadra. Kıymetli Sa'addedin Kaşgari hazretleri, can paresi müridini özlemişti. Birkaç adımlık hasretlik dahi bağrını yakmıştı.
"Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla...
O'nun selâmı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. Hak Teâlâ sizi kendiyle birlikte eyleyip kendinden ayırmasın ve böyle tehlikelere düşürmesin. İşte gözümün nuru kardeşim Mevlâna Abdurrahman-ı Cami...
Bu değersiz fakir ömrünü boşa harcadı. Buna rağmen şerefli hatrınızdan bizi uzak tutmayınız. Size olan hasretimiz artmıştır.
...
Ne söyleyeceğimi bilemiyorum.
Yanağım burada sen güle bakıyorsun.
Selam ve dua ederim.”
el-Hakir el-Fakir Sa'dül Kaşgari
Kaynakça:
Reşehat, Mevlana Ali b. Hüseyin es-Safi, Semerkand yayınları)