We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
James Buchanan genellikle ilk (ve sadece şimdiye kadar?) eşcinsel Amerikan başkanı olarak kabul edilir. Bunun en büyük kanıtı (en azından wikipedia'ya ve bununla ilgili okuduğum bazı popüler makalelere göre) 15 yıl boyunca bir politikacıyla aynı evi paylaşması ve arkadaşlıklarından çok duygusal bir şekilde bahsetmesi:
Artık 'yalnız ve yalnızım', evde yanımda kimsem yok. Birkaç beyefendiye kur yaptım ama hiçbirinde başarılı olamadım. Bir erkeğin yalnız kalmasının iyi olmadığını hissediyorum ve hasta olduğumda beni emzirebilecek, iyi olduğumda bana iyi akşam yemekleri hazırlayabilecek yaşlı bir hizmetçiyle evli olduğumu görmek beni şaşırtmamalı. benden çok ateşli veya romantik bir sevgi bekle.
Ancak, bunun çok kesin olduğundan emin değilim. Bu da benim soruma yol açıyor: Heteroseksüel erkeklerin uzun süre aynı evi paylaşması olgusu o zaman ve yerde ne kadar yaygındı? Buchanan ve King tekil bir çift miydi (ve dolayısıyla büyük olasılıkla bir çift) yoksa başkaları da var mıydı?
Kendi okumam, bunun (Buchanan'ın ayrı ayrı özleminin) 19. yüzyılda Kuzey Amerika'da oldukça yaygın olduğuna inanmamı sağladı. Örneğin. Joshua Wolf Shenk'in biyografisi Lincoln'ün Melankolisi bu pasajı içerir:
Sadece aileler değil, hanlardaki yabancılar ve tarladaki askerler de sık sık birbirlerine sımsıkı sarılırlardı. Başka bir deyişle, yatak paylaşımı ortak bir şeydi ve aslında bugün insanların daireleri paylaşma biçimine çok benziyordu.
Abraham Lincoln ve yakın arkadaşı Joshua Fry Speed'in bir süredir aynı yatağı paylaştığını ve bunun Lincoln'ün eşcinsel bir ilişkiye sahip olabileceğini gösterip gösteremeyeceği anlatı bağlamında ortaya çıkıyor. (Yazar, sorunun her iki yönde de kesin bir kanıt kabul etmediğini düşünüyor.)
Toprak sahibi eşraf
NS toprak sahibi eşraf, ya da Köleler, tamamen kira geliriyle yaşayabilen veya en azından bir ülke mülküne sahip olabilen, büyük ölçüde tarihsel bir İngiliz sosyal toprak sahipleri sınıfıdır. İngiliz akranlarından farklı ve sosyal olarak aşağıda olmalarına rağmen, topraktaki ekonomik temelleri genellikle benzerdi, ancak aslında toprak sahibi soyluların bir kısmı bazı akranlarından daha zengindi ve birçok eşraf, akranların yakın akrabalarıydı ve eşraf için nadir değildi. soylularla evlenmek. Daha geniş Avrupa soylu sınıfının İngiliz unsurudur. Asil unvanı olsun ya da olmasın, kırsal arazi mülklerine sahip olmak, genellikle malikanenin efendisinin yasal haklarını ve daha az resmi adı veya unvanını beraberinde getirdi. yaver, İskoçya'da bey.
Genel olarak topraklar ilkel nesiller tarafından geçerdi ve kızların ve küçük oğulların mirasları nakit veya hisse senediydi ve nispeten küçüktü. Tipik olarak, topraklarının bir kısmını çiftçiler, keresteyi sömürdüler ve değirmenlere ve diğer gelir kaynaklarına sahip oldular, ancak arazinin çoğunu kiracı çiftçilere kiraladılar. Birçok aile reisi ayrıca siyaset veya orduda kariyer sahibiydi ve din adamlarının, subayların ve avukatların büyük bir bölümünü eşrafın küçük oğulları sağlıyordu.
Gentry'nin düşüşü büyük ölçüde 1870'lerin tarımsal depresyonundan kaynaklandı, ancak İngiltere'de bu güne kadar hala birçok kalıtsal soylu var.
atama toprak sahibi eşraf başlangıçta yalnızca toprak ağaları olan ama aynı zamanda İngiliz anlamında ortak olan üst sınıf üyelerine atıfta bulunuldu - yani, soylulara sahip değillerdi - ancak kullanım zamanla daha akıcı hale geldi. 19. yüzyılın sonlarında, bu terim aynı zamanda arazi mülklerinde yaşayan Westminster Dükü gibi akranlara da uygulandı.
Başarılı şehir sakinleri, genellikle birikmiş servetlerini, kendilerini toprak sahibi eşraf olarak kurmak amacıyla taşra mülkleri satın almak için kullandılar.
kitap serisi Burke'ün Landed Gentry bu sınıfın üyelerini kaydeder.
19. yüzyılın ortalarında ABD'de üst sınıf erkeklerin birlikte yaşaması - Tarih
On dokuzuncu yüzyılın ilk yarısında, kuzey Amerika Birleşik Devletleri'ndeki aileler, piyasa devriminin yarattığı nakit ekonomisine giderek daha fazla katıldılar. Sanayileşmenin ilk kıpırdanmaları işi evden uzaklaştırdı. Bu değişiklikler Amerikalıların çalışmayı neyin oluşturduğuna dair fikirlerini dönüştürdü ve dolayısıyla Amerikalı bir kadın ve bir Amerikalı erkek olmanın ne anlama geldiğini değiştirdi. Amerikalılar mağazalarda daha fazla malla karşılaştıkça ve evde daha az ürettikçe, kadınları ve çocukları işten çıkarma yeteneği bir ailenin sınıf statüsünü belirledi. Bu ideal, elbette, kadınların evde çalışması gerçeğini görmezden geldi ve sadece zenginler için mümkündü. Dolayısıyla piyasa devrimi yalnızca ekonomiyi dönüştürmekle kalmadı, Amerikan ailesinin doğasını da değiştirdi. Piyasa devrimi, işçileri yeni üretim sistemlerine iterken, toplumsal cinsiyet rollerini yeniden tanımladı. Piyasa, aileleri yeni bir nakit ekonomisine entegre etti ve Amerikalılar mağazalardan daha fazla mal satın alıp evde daha az ürettikçe, ev içi alandaki faaliyetler – idealleştirilmiş kadın ve çocuklar alanı – giderek bir ailenin sınıf statüsünü ifade ediyordu.
Kadınlar ve çocuklar, birçok erkek işçinin düşük ücretlerini desteklemek için çalıştı. On bir ya da on iki yaşlarında, erkek çocuklar, anne babalarının gelirlerini desteklemek için haftada belki bir dolar kazanarak, ofis koşucusu ya da garson olarak iş bulabilirler. Masum ve korunaklı bir çocukluk ideali, yoksul aileleri küçük görebilecek orta ve üst sınıf aileler için bir ayrıcalıktı. Fakir Bostonlulara hizmet eden Üniteryen bir bakan olan Joseph Tuckerman, yoksul çocuklar arasındaki disiplin ve düzen eksikliğinden yakınıyordu: “Bir saatte yakıt almak için işte tutuluyorlar ya da bir sonraki saatte istedikleri yere gitmelerine izin veriliyor. , ve yapacaklarını yapmak için.” Okula gitmeleri engellenen yoksul çocuklar, bunun yerine yoksul aileleri için ekonomik varlık olarak hizmet ettiler.
Bu arada, orta sınıf çocukları tarafından alınan eğitim, gelecekteki ekonomik ayrıcalık için bir temel sağladı. Zanaatkarlar ticaretleri üzerindeki kontrollerini kaybettikçe, genç erkekler daha sonraki yaşamlarında vasıflı pozisyonlar bulmak için eğitime zaman ayırma konusunda daha fazla teşvike sahip oldular. Resmi eğitim, perakende veya ticari işlerde çıraklık eğitimi almak isteyen genç erkekler için özellikle önemliydi. Müteşebbis eğitmenler, “genel olarak sıradan okullarda alınandan daha üstün, ancak bir kolej eğitiminden farklı ve kendi işlerine daha iyi adapte edilmiş bir eğitim isteyebilecek, ticari ve diğer arayışlara hazırlanan genç beylere” yardımcı olmak için okullar kurdular. 1820'de Boston'dan Warren Colburn tarafından organize edildi. Bu ihtiyaca yanıt olarak, Boston Okul Komitesi (Latin Okulu'nun aksine) “bir çocuğa aktif yaşama uygun bir eğitim verebilecek ve mesleğinde saygınlık için bir temel oluşturacak olan İngiliz Lisesi'ni kurdu. "Ticari veya Mekanik", "devlet okullarımızın şimdi sağlayabileceğinin" ötesinde.
Godey's Lady's Book vol. 40 (Mart 1850): s. 209, Virginia Üniversitesi aracılığıyla.
Eğitim, genç kadınları sofistike, nazik yaşamlar sürmeleri için gerekli araçlarla donattı. On altı yaşındaki Elizabeth Davis 1816'da okula gitmek için evden ayrıldıktan sonra, babası bu deneyimin "gelecekteki karakteriniz ve saygınlığınız için bir temel oluşturacağını" açıkladı. Alexis de Tocqueville, 1830'larda Amerika Birleşik Devletleri'ni gezdikten sonra, "dünyanın muhteşem manzarası kendisine açık" olan ve eğitimi, hem aklını hem de aklını silahlandıran genç Amerikalı kadına tanınan bağımsızlığı övdü. Erdem." Orta halli genç kadınlar da eğitimlerini genişleyen ortak okul sisteminde okul öğretmeni olarak görev almak için kullandılar. Örneğin, Tauten, Maine'deki Bristol Akademisi, kız öğrenciler için “öğretme sanatında… öğretimi” ilan etti. 1825'te Nancy Denison, Concord Academy'den “başarılı ve kârlı bir şekilde öğretmeye nitelikli” olduğunu ve “bu çok sorumlu istihdam” için “çok neşeyle tavsiye edildiğini” belirten referanslarla ayrıldı.
Orta sınıf gençler örgün eğitim yoluyla saygın istihdam fırsatları buldukça, yoksul gençler marjinal konumlarda kaldılar. Ailelerinin umutsuz mali durumu, eğitimin meyvelerinden yararlanmalarını engelledi. Yoksul çocuklar New York City'deki House of Refuge gibi kurumlar aracılığıyla eğitim aldıklarında, genellikle aynı anda başarılı ailelere tarla işçisi veya ev işçisi olarak hizmet etmek üzere kiralandılar. New York City'deki Çocuk Suçluları Reformasyon Derneği, vesayetlerini Sylvester Lusk'un Connecticut, Enfield'deki çiftliği gibi yerlere gönderdi. Lusk, erkekleri “çiftçiliğin ticareti ve gizemini”, kızları ise “ev hanımlığının ticaretini ve gizemini” öğrenmeye götürdü. Çıraklar, “Bir Çırağa yakışan yeterli Et, İçecek, Giysi, Konaklama ve Yıkanma” ve ilkel bir eğitim karşılığında itaat, ahlak ve sadakat vaat ettiler. Yoksul çocuklar da Samuel Slater'in güney New England'daki tekstil fabrikaları gibi fabrikalarda iş buldular. Slater, “Pamuk Fabrikasında Çıraklık Yapacak 15 Yaşında Dört veya Beş Aktif Delikanlı” için bir gazete ilanı yayınladı.
Ve böylece, on dokuzuncu yüzyılın başlarında, eğitim ve istihdam fırsatları genellikle belirli bir ailenin sınıfına bağlıydı. Sömürge Amerika'sında, neredeyse tüm çocuklar, ister tarım ister zanaatkar olsun, ebeveynlerinin seçtiği meslekte çalıştı. Ancak piyasa devrimi sırasında daha fazla çocuk istihdamı erteleyebildi. Amerikalılar, erkek ve kız çocuklarının evde korunduğu ve ilkokul eğitimiyle beslendiği bir dönem olan Romantik bir Çocukluk sağlamayı arzuladılar. Bu ideal, çocuklarının emeği olmadan hayatta kalabilen aileler için mevcuttu. Ve bu tür korunaklı kız ve erkek çocuklar olgunlaştıkça, erken dönem deneyimleri, onların saygın, iyi maaşlı pozisyonlara girip girmediklerini veya sosyal hareketlilik için çok az beklentiye sahip bağımlı işçiler olarak kalıp kalmadıklarını genellikle belirledi.
Çocukların yetişkinlerin iş dünyasından korunmaları beklendiği gibi, Amerikan kültürü de evlilik ve aile hayatına hazırlanırken erkek ve kadınların farklı cinsiyet rolleri üstlenmelerini bekledi. “Ayrı alanlar” ideolojisi, kamusal alanı – ekonomik üretim ve siyasi yaşam dünyasını – erkek alanı olarak ve tüketiciler dünyasını ve ev yaşamını kadın alanı olarak ayırdı. (Çalışmayan kadınlar bile ev için alışveriş yaparak, yiyecek ve giyecek üreterek, temizlik yaparak, çocukları eğiterek ve benzeri faaliyetlerde bulunarak çalıştılar. Ancak bunlar, zaruri olmalarına rağmen eve para getirmedikleri için “evcil” sayıldılar. hanehalkının ekonomik yaşayabilirliğine.) Gerçeklik ideali bulandırırken, özel, kadın ev dünyası ile kamusal, erkek iş dünyası arasındaki ayrım Amerikan cinsiyet hiyerarşisini tanımladı.
Ayrı küreler fikri de ayrı bir sınıf yanlılığı sergiliyordu. Orta ve üst sınıflar, “kendi” kadınlarını ücretli emeğin sert gerçeklerinden koruyarak statülerini pekiştirdiler. Kadınlar üretimde ortak değil, anne ve eğitimci olacaktı. Ancak alt sınıftan kadınlar doğrudan ev ekonomisine katkıda bulunmaya devam ettiler. Orta ve üst sınıf ideali, yalnızca kadınların ücretli emeğe ihtiyaç duymadığı hanelerde uygulanabilirdi. Daha yoksul hanelerde, fabrika işçisi, pazar tüketimi için ürün üreten parça başı işçiler, meyhane ve hancılar ve ev hizmetçileri olarak ücretli emekle uğraşan kadınlar. Kadınların gerçekleştirdiği temel görevlerin çoğu aynı kalırken -giyim yapmak, sebze yetiştirmek, süt üretimini denetlemek ve herhangi bir sayıda başka ev işi yapmak- temel fark, bu görevleri bir piyasa ekonomisinde nakit karşılığı yapıp yapmadıkları ve ne zaman yaptıklarıydı.
Ev içi beklentiler sürekli değişti ve piyasa devrimi birçok kadının geleneksel ev içi görevlerini dönüştürdü. Örneğin kumaş üretimi, yeni mekanize üretim, sıradan insanlara sunulan kumaşların hacmini ve çeşitliliğini artırdıkça, piyasa devrimi boyunca ilerledi. Bu, daha iyi durumda olan birçok kadını geleneksel bir çalışma yükümlülüğünden kurtardı. Kumaş üretimi ticarileştikçe, kadınların ev tabanlı kumaş üretimi hane ekonomileri için daha az önemli hale geldi. Kumaş ve daha sonra hazır giyim satın almak kadınları üreticiden tüketiciye dönüştürmeye başladı. Maine'den bir kadın olan Martha Ballard, 1785'ten 1812'ye kadar tuttuğu günlükte düzenli olarak eğirme, dokuma ve örmeye atıfta bulundu. Martha, kızları ve komşu kadınları keten ve yün iplikleri eğirip katladılar ve bunları çeşitli kumaşlar üretmek için kullandılar. ailesi için kıyafet dikmek için. Kumaş ve giyim üretimi yıl boyunca emek yoğun bir süreçti, ancak ticari pazarlar için değil ev tüketimi içindi.
Kadınlar, ucuz ithal kumaşları alıp giysiye dönüştürebildikleri şehirlerde, vasıflı tüketiciler haline geldiler. Değerleri karşılaştırarak ve fiyatlar üzerinde pazarlık yaparak kocalarının parasını yönettiler. Tipik bir deneyimde, bir kaptanın karısı olan Bayan Peter Simon, 130 sterlin değerinde olduğundan emin olmak için yirmi altı yard Hollanda kumaşını inceledi. Zengin kadınlar bile yüksek değerli mallar için alışveriş yaptı. Hizmetçiler veya köleler rutin olarak düşük değerli alımlar yaparken, evin hanımı pahalı veya özel alımlar için yalnızca onun ayırt edici gözüne güvenirdi.
Kadınlar ayrıca feminen becerilerini işletmelere de aktarabilirler. Kadınlar, terzi, şapkacı veya çamaşırcı olarak çalışmanın yanı sıra komşuları veya tanıdıkları için ücretli işler yapabilir veya giyim üretimini bir pansiyonun yönetimi ile birleştirebilir. Giysi üretmede özel beceriye sahip köleler bile daha yüksek bir fiyata kiralanabilir veya kendileri için yarı zamanlı çalışmak için pazarlık bile yapabilirler. Ancak çoğu köle, ev tüketimi için daha basit giysiler ve giysiler de dahil olmak üzere ev eşyaları üretmeye devam etti.
Thomas Horner, “Broadway, New York,” 1836.
Köle devletlerinde benzer ev içi beklentiler ortaya çıktı. Köle kadınlar tarlalarda çalıştı. Beyazlar, Afrikalı Amerikalı kadınların beyaz kadınlardan daha az narin ve kadınsı olduğunu ve bu nedenle tarım işçiliği için mükemmel şekilde uygun olduğunu savundu. Bu arada güney ideali, beyaz plantasyon metreslerinin, beyazlıkları nedeniyle el emeğinden korunduğunu ortaya koydu. Bununla birlikte, köle devletleri boyunca, düzinelerce arduvazlı plantasyonların azınlığı bir yana, beyaz kadınların çoğunluğu, kültürel damgalamaya rağmen, zorunlu olarak ekim, hasat ve tarımsal projelerin işlenmesine yardım etmeye devam etti. Beyaz güneyliler yiyecek ve giyeceklerinin büyük bölümünü evde üretmeye devam ettiler. Beyaz güneyliler, pazar odaklı nakit mahsul üreticileri olduklarında bile, plantasyon köleliğine ve ırksal hiyerarşiye bağlılıklarının onları açgözlü Kuzeylilerden ve onların acımasız, acımasız ticaretinden ahlaki olarak üstün kıldığı konusunda ısrar ettiler. Güneyliler ve kuzeyliler yaşam tarzlarını giderek uyumsuz olarak görüyorlardı.
Piyasa devrimi birçok kadının ekonomik rollerini yeniden şekillendirirken, yasal statüleri esasen değişmedi. Evlendikten sonra kadınlar, evli çiftleri koca tarafından temsil edilen tek bir birim olarak sayan gelenek olan örtünme kavramıyla yasal olarak ölü hale getirildi. Kadınlar özel önlem ve müdahaleler olmadan kendi parasını kazanamaz, kendi mülküne sahip olamaz, dava açamaz, dava edilemezdi. Kazanılan veya harcanan paralar kanunen kocalarına aitti. Kadınlar kocalarının kredisiyle alışveriş yaptılar ve kocalar istedikleri zaman karılarının krediye erişimini sonlandırabiliyordu. Her ne kadar birkaç eyalet boşanmayı mümkün kılmış olsa da -boşanma daha önce sadece evliliğin dini olmaktan çok bir medeni sözleşme olduğu Massachusetts ve Connecticut gibi Cemaatçi eyaletlerde yasaldı- son derece pahalı, zor ve nadir kaldı. Evlilik tipik olarak kalıcı olarak bağlayıcı bir yasal sözleşmeydi.
Yasal gerçekler olmasa da evlilik fikirleri değişmeye başladı. Bu dönem, “kurumsal” evlilikten “arkadaş” evliliğine geçişin başlangıcı oldu. Kurumsal evlilikler, öncelikle çiftin ve çocuklarının hayatta kalma ve gelişme şanslarını en üst düzeye çıkaran iş düzenlemeleriydi. Görünüm ve kişilik kesinlikle denkleme girmiş olsa da, erkekler ve kadınlar ev üretimiyle ilgili olarak birbirlerinin becerilerini değerlendirdiler. Ancak 18. yüzyılın sonlarında, Aydınlanma düşüncesinin etkisi altında, gençler, potansiyel ortaklarında karakter ve uyumluluğa ayrıcalık tanımaya başladılar. Para hala gerekliydi: evlilikler, mülklerin ölümle ödenmesinden önce en büyük yeniden dağıtıma yol açtı. Ancak bu yeniden dağıtımın araçları değişiyordu. Zengin genç erkekler sadece çiftçi ve tüccar değil aynı zamanda bankacılar, katipler veya profesyoneller olduklarından, özellikle Kuzey'de toprak çöpçatanlık için daha az önemli bir temel haline geldi. Gençlerin kucakladığı sevgi ve çekiciliğe artan vurgu, depolamak, taşımak ve zenginlik yaratmak için yeni yollar sunan ve ailelerin potansiyel eşleri değerlendirirken kullandığı kriterleri serbestleştiren, giderek daha karmaşık hale gelen bir ekonomi tarafından kolaylaştırıldı.
Orta sınıf bir Amerikalı erkek, aile hayatında başarılı sayılmak için genellikle rahat bir eve sahip olmayı ve erdemli, iyi huylu çocuklar yetiştirme sorumluluğunu üstlenecek güçlü ahlaklı ve dini inançlı bir kadınla evlenmeyi arzulardı. Orta sınıf karı kocanın görevleri açıkça ayrı alanlara ayrılacaktı. Zenginlik yaratmaktan ve ticaret ve siyasetle, yani kamusal alanla ilgilenmekten yalnızca koca sorumluydu. Eş özelden sorumluydu - iyi bir ev tutmak, ev harcamalarına dikkat etmek, çocukları büyütmek ve onlara gelecekteki başarılarını sağlayacak orta sınıf erdemlerini aşılamak. Ancak yoksul aileler için eşlerin ve çocukların potansiyel ekonomik katkılarından fedakarlık etmek imkansızdı.
5e. Güney Plantasyonunda Yaşam
Maryland, Sotterley Plantation'daki Köle Kabini, eyalette türünün kalan tek özgürce erişilebilen örneklerinden biridir.
Plantasyon yaşamı, net sınıf ayrımlarına sahip bir toplum yarattı. Şanslı birkaç kişi, göz alabildiğine arazileri olan en tepedeydi. Çoğu Güneyli bu derecede bir zenginlik yaşamadı.Zengin ve fakir arasındaki karşıtlık, hayatta kalması için gerekli olan emek sistemi nedeniyle, Güney'de diğer İngiliz kolonilerindekinden daha büyüktü. Güneylilerin çoğu küçük çiftçiler, sözleşmeli hizmetçiler veya kölelerdi. Plantasyon sistemi aynı zamanda kadın ve aile yapılarında da değişiklikler yarattı.
Gelgit suyu aristokratları, emrinde yüzlerce hizmetçi ve köle ile görkemli plantasyon malikanelerinde yaşayan şanslı birkaç kişiydi. Çoğu plantasyon sahibi işletmenin faaliyetlerinde aktif rol aldı. Elbette avcılık gibi boş zaman aktiviteleri için zaman buldular, ancak günlük olarak da çalıştılar. Bir plantasyondan diğerine olan mesafe, en zengin sınıf için bile sonuçlarla birlikte tecrit edici olduğunu kanıtladı. Kanunen devlet eğitimini zorunlu kılan New England'ın aksine, seyahatin zorlukları ve aday öğrenciler arasındaki mesafeler Güney'de bu tür okulların büyümesini engelledi. Özel öğretmenler en zengin aileler tarafından işe alındı. Çocuklar, ekim zamanlarında tarlalarda çalışmak için zaman tanımak için sonbahar ve kış aylarında çalıştılar. Kızlar, daha soğuk aylarda dokumaya zaman tanımak için yazın okudular. Güneyde birkaç şehir gelişti. Sonuç olarak, tüccar bir orta sınıf için çok az yer vardı. Avukatlar gibi şehirli profesyoneller Güney'de nadirdi. Zanaatkarlar genellikle tarlada köle veya hizmetçi olarak çalışırlardı.
Kadınların rolleri, plantasyon toplumu tarafından dramatik bir şekilde değiştirildi. Her şeyden önce, sözleşmeli hizmetçilerin çoğu erkek olduğundan, sömürge Güneyinde çok daha az kadın vardı. 1600'lerde Chesapeake'de erkekler koloniye yediye bir oranında girdiler. Bir açıdan bakıldığında, bu kadınların gücünü artırdı. Ezici sayıda istekli erkek tarafından çok arandılar. Bölgedeki yüksek ölüm oranı, tipik bir evliliğin yedi yıl içinde ölümle sona ermesiyle sonuçlandı. Sonuç olarak, çok sayıda yeniden evlilik oldu ve karmaşık bir üvey erkek kardeşler ve üvey kız kardeşler ağı gelişti. Kadının, erkeğin yokluğunda mülkü yönetmesi gerekiyordu. Sonuç olarak, birçok gelişmiş yönetim becerisi. Ancak azınlık olmanın dezavantajı vardı. New England'da olduğu gibi, kadınlar siyasi süreçten tamamen dışlandı. Kadın köleler ve sözleşmeli hizmetçiler genellikle saldırgan erkek efendilerin kurbanı oldular.
Amerika'da Flört ve Flörtleşmenin Kısa Tarihi, Bölüm 1
Mümkün olduğunda, kelimesini kullanmayı seviyorum kur hem genç hem de yaşlı ile günlük konuşmada.
Çoğu insanın aşina olduğu, ancak ne anlama geldiği konusunda çok farklı görüşlere sahip olduğu kelimelerden biridir. Birçokları için flört eski moda bir kelimedir. Erkeklerin vizyonlarını çağırıyor kur küçük sevgi belirtileri olan ve diz çöküp evlenmek isteyen kadınlar. Sosyal bilimciler için, flört çalışmaları genellikle “eş seçimi” sürecine bakar. (Aralarında zaman zaman yer aldığım sosyal bilimciler asla romantik olmakla suçlanmazlar.)
Bu makalenin amacı doğrultusunda Evliliğe hazırlık ve evlenme teklifi, eylemi kur yapma olarak nitelendiren şeydir.
Kültür tarihçileri Alan Carlson ve Beth Bailey'nin Mars Hill Audio Report'ta belirttiği gibi, Sunağa Doğru Gezinmek: Amerikan Flörtünün Düşüşü20. yüzyılın başlarından önce, flört, bir erkek ve bir kadının, diğerini potansiyel bir karı veya koca olarak değerlendirmek amacıyla, birbirlerini tanımak için kasıtlı olarak birlikte zaman geçirmesini içeriyordu. Erkek ve kadın genellikle aynı topluluğun üyeleriydi ve flört etme genellikle kadının evinde, ailesinin, çoğunlukla annesinin ve erkek kardeşlerinin huzurunda (ve dikkatli gözüyle) yapılırdı.
Bununla birlikte, 1800'lerin sonları ile 1900'lerin ilk birkaç on yılı arasında, yeni "dating" sistemi, kur yapmaya yeni aşamalar ekledi. En belirgin değişikliklerden biri, bir bireyin evlenmeden önce sahip olabileceği partner sayısını (ciddi olandan sıradan olana) katlamasıydı.
Bu yüzden, baştan anlamamız gereken önemli bir nokta (ve kilisenin içindeki ve dışındaki birçok kişinin kafası karışmış durumda), hareket etmemiş olmamızdır. itibaren bir kur sistemi ile bir flört sistemi, ama bunun yerine katma flört sistemimize bir flört sistemi. Genç yetişkinlerin çoğu evleneceğinden, karı koca bulma süreci hala flört olarak kabul edilir. Ancak flört etme sürecine “dating” dediğimiz ekstra bir katman eklendi. Bilgisayar programlama terminolojisine aşina iseniz, flört sistemini kur sistemine eklenen bir alt rutine benzetebilirsiniz.
Bu iki bölümden oluşan makale boyunca, özellikle bu tarihlendirmenin “alt rutininin” kökenine odaklanarak, bu değişikliğin nasıl meydana geldiğinin izini sürmek istiyorum. eş seçimi Alan Carlson'un belirttiği gibi, birkaç yüzyıldır var olan daha öngörülebilir kültürel senaryodan, çok katmanlı sisteme ve (bence çoğu aynı fikirde olacaktır) “tarihi” içeren daha belirsiz kur sistemine kadar.
Batı'daki flört uygulamalarında bulduğumuz ilk ve muhtemelen en önemli değişiklik, 20. yüzyılın başlarında, flörtün özel alanlarda (örneğin, aile verandası veya oturma odası) kamuya açık eylemlerden kamusal alanda yürütülen özel veya bireysel eylemlere geçmesiyle meydana geldi. Beth Bailey'nin kitabında öne sürdüğü gibi, öncelikle eğlence dünyasında yer alan mekanlar, Ön Sundurmadan Arka Koltuğa: Yirminci Yüzyıl Amerika'sında Flört. Bailey, 1930'lar ve 'larda, (bir sonraki bölümde daha ayrıntılı olarak inceleyeceğiz) “tarih”'in ortaya çıkmasıyla birlikte, sinema salonları ve dans salonları gibi kamusal alanlarda flörtün giderek daha fazla gerçekleştiğini gözlemliyor. ev ve yerel topluluğun barınma ve kontrol bağlamlarından uzaklık ve anonimlik ile. Aile odasında arkadaşlık etmenin yerini yemek ve dans, sinema ve “parking” aldı.
Eski flört sistemini etkileyen ikinci bir kültürel güç, “kamusal tavsiye” yazının yükselişi ile psikologlar, sosyologlar, istatistikçiler, vs. gibi bir "uzman" sınıfın yükselişiydi. 20. yüzyılın başlarında kamusal eğlence kültürü yükselişteydi, dergi makalelerinin ve kitapların çoğalması kur yapma, evlilik ve cinsiyetler arasındaki ilişki hakkında tavsiyeler vermeye başladı.
Ken Myers'ın dediği gibi Sunağa Doğru Gezinmek1930'ların sonlarından itibaren gençler, ülke genelindeki yaşıtlarının ne düşündüğünü ve yaptığını yüzde noktasına kadar biliyorlardı. 'Normal'in ne olduğunu biliyorlardı. 20. yüzyıldan önce aileler ve yerel topluluklar içinde 'normal' belirlenirken, şimdi geniş tirajlı ve okuyuculu bir 'yüksek otorite', '%8220normal' başladı. ulusal bir bilinç oluşturmaktır.
Üçüncü olarak, bir değişiklik görüyoruz. cinsel normlar batıda. Cinsel devrimin başlamasıyla birlikte şu soru ortaya çıktı: “Bir erkek, evliliğin başlıca faydasını, yani cinsel tatmini hiçbir taahhüt olmaksızın ücretsiz olarak elde edebilecekken neden bir kadına kur yapar ve kur yapar?” (Arkadaşlık “with ile) faydalar” çağdaş bir örnektir.)
Bununla yakından ilgili olan, doğum kontrolünün icadıdır. Burada söylenebilecek çok fazla şey var, o yüzden kısa keseceğim. Basitçe söylemek gerekirse, kimyasal ve diğer doğum kontrol araçlarının yaygın kullanımının başlamasıyla birlikte, üreme dili -çocuk sahibi olma- evlilik dilinden ayrıldı. Chicago'lu hukukçu Leon Kass'ın, ABD'de kur yapma konusundaki bölümünde tartıştığı gibi. Sağlıklı Bir Kültür İnşa Etmek: Amerikan Rönesansı İçin StratejilerEski kur sistemi altında, evlilik ve dünyaya çocuk getirmek ayrılmaz bir şekilde bağlantılıydı. Ama artık değil. Giderek azalan hamilelik riskiyle, seks yapmak ve evlenmek artık birbirine bağlı değildi.
Dördüncüsü, evi ve aileyi tanımlamak için kullanılan model ve metaforlarda bir değişiklik buluyoruz. 20. yüzyıldan önce, flört hakkında konuştuğumuzda, ev ve aile dilini ve metaforlarını kullanırdık: “O’İyi bir baba olur,” “Birlikte çok mutlu bir yuvaları olabilir,” vesaire.
NS yeni eğlence kültüründe ve meydanda kendini gösteren flört sistemi, nasihat ve “uzman” sınıfı tarafından modern endüstriyel kapitalizmden alınan metaforlarla büyük ölçüde anlaşılmış ve anlatılmıştır. Kadın-erkek ilişkisini yazan ve yorumlayanlar, sanki Süleyman'ın Şarkısı ve Jane Austen'i Adam Smith, Karl Marx ve John Maynard Keynes lehine okumayı bırakmış gibi.
Yeni kur sistemine önem verildi yarışma (ve nasıl kontrol edileceği konusunda endişeli) değer verdi tüketim ekonomik bir model sundu. kıtlık ve bolluk kişisel ilişkilerde bir rehber olarak kadın ve erkeklerin - Geriye o kadar çok iyi adam kaldı, o yüzden iyiyken bir tane alsan iyi olur!
Bu yeni flört dilinin büyük bir sembolik önemi vardı ve bu güne kadar ilişkilerle ilgili düşünme, konuşma ve hareket etme şeklimizi şekillendirmeye devam ediyor. Tam bir salak olan ama sosyal olarak ilerlemesine yardımcı olabilecek bir erkekle çıkan bir kız tanıdın mı? (Ve kadınları seçmemek, tam tersi de kolayca gerçekleşir.) Bu kararlar, karşı cinse yönelik herhangi bir İncil arzusu kavramından çok, 19. ve 20. yüzyılın ekonomik teorisine dayanmaktadır.
Bunlar, 20. yüzyılın başlarında, kültürümüzü 19. yüzyılın sonlarından önce var olan eski kur sisteminden “dating” içeren bir kur sistemine taşımaya yardımcı olan dört önemli kültürel güçtür. Bir sonraki makalede tartışacağım, çok daha belirsiz ve kafa karıştırıcı. Ayrıca flört etmenin kendisinden de bahsedeceğim (kelimenin kökeni de dahil olmak üzere). tarih) ve zaman içinde nasıl değiştiği.
1800'lerin Başlarında Amerikan Sınıflarında Öğrenciler Kendilerini Yönetirdi
Okul günleriniz boyunca, karşılaştığınız tek monitör muhtemelen koridorda ya da tuvalet gibi sınıfınızda bir tür geçişi koruyordu. Ancak, 19. yüzyılın başlarında birkaç on yıl boyunca, öğrenci gözlemcileri, fiilen öğretmenler oldukları için Amerikan okullarının 2014'teki akranlarına göre üstün oldular.
O zamanlar, Amerika'nın 2019'un gelişen okul sisteminde ortalıkta dolaşmak için yeterli eğitimci yoktu, bu yüzden az sayıda öğretmen, görevlerinin çoğunu öğrencilere devretti. Bunu, öğretmenlerin sadece kendi yaşlarındaki öğrencilere değil, diğer öğrencilere de eğitim vermesine izin verdiği seçilmiş bir grup öğrenci olan 'monitors' yardımıyla yaptılar.
Kendi adıyla anılan monitör sistemi, 19. yüzyılın ilk 30 yılında Kuzeydoğu Amerika Birleşik Devletleri'nin çoğunda popülerdi. İşte nasıl çalıştı: Okul başladığında, öğretmen monitörlere, yüksek sınav puanları veya örnek karakterleri için seçilen bir öğrenci kadrosuna bir ders verdi. Daha sonra bu gözlemciler sınıflarına geri döner ve dersleri diğer öğrencilere aktarırdı.
Sistemin pratik faydaları vardı: Bir öğretmenin çok sayıda çocuğu eğitmesine izin verdi ve çoğu durumda kitap kullanımını bile gerektirmedi. Düzenli ve disiplinliydi. Eğitim yöneticisi Ellwood P. Cubberley'nin sözleriyle, "öğretmen yalnızca örgütlemek, denetlemek, ödüllendirmek, cezalandırmak ve ilham vermek zorundaydı. Ve 1800'lerin başındaki öğretmen kıtlığı göz önüne alındığında, kasabalar için daha da çekiciydi. ve çocuklarını eğitmesi gereken şehirler.
Erken dönem Amerikan sınıflarında öğrenciler her zaman kendilerini yönetmezlerdi. 18. yüzyılın tek odalı küçük okul evlerinde, öğrenciler öğretmenlerle bireysel veya küçük gruplar halinde çalıştılar, ekinlere bakmak ve diğer aile görevlerini yerine getirmek için uzun süre okulu atladılar ve çoğu zaman çok az şey öğrendiler. Diğerleri ise hiç okula gitmedi, bunun yerine öğretmenlerle özel ders aldı.
Bu gevşeklik, buna karşı koymak için bir sistem icat eden Joseph Lancaster adlı bir İngiliz öğretmen için kabul edilemezdi. 19. yüzyılın başlarında, sistemi Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti ve birçok şehri bir okul alabilecekleri konusunda ikna etti. Pennsylvania'da devlet okuluna ihtiyaç duyulmadan önce bile, Harrisburg gibi şehirler sistemi kullanarak kendi ücretsiz okullarını kurdular. Maryland, 1820'lerde eyalet çapında kısaca gözlem okullarına sahipti ve diğer eyaletler de katıldı. 1806 ve 1830'lar arasında, Lancaster ve monitörleri ABD'deki sınıflara egemen oldu. Sistem misyonerler tarafından 1840'larda Kızılderili çocuklarına talimat vermek için bile kullanıldı.
Lancaster ilkesine göre yürütülen bir okul, şimdiye kadar katıldığınız herhangi bir okuldan farklı görünüyordu. Her yaştan öğrenci sınıflara veya konulara göre farklı sınıflara ayrılmak yerine tek bir odada sıralar halinde oturuyordu. Yaşlarına göre değil, belirli konulardaki ustalıklarına göre sınıflara ayrıldılar.
Gözetmenler, sınıf yönetiminin hemen hemen her alanından, dersi kaçıran çocukları yakalamaktan, öğrencileri muayene edip farklı sınıflara terfi ettirmekten, sınıf materyalleriyle ilgilenmekten, hatta diğer monitörleri izlemekten sorumluydu. Okulların büyüklüğü birkaç öğrenciden binlerce öğrenciye kadar değişiyordu. Gözetmenlerin ağır iş yükleri vardı, ancak birkaç özel ayrıcalık ve sınıflarındaki bazı ciddi rütbeler dışında, ücret almıyorlardı.
Daha büyük okullarda, monitör dersleri sınıfta, öğretmenleri tarafından sağlanan ve diğer öğrenciler için görsel yardımcı olarak duvara yapıştırılan önceden basılmış kartları kullandığı belirlenmiş bir istasyonda yer alabilir. Daha küçük okullarda öğrenciler monitörün etrafında toplanıp dersi kulaktan kulağa öğrenebilirler.
Ezber derslerini ezberledikten veya bir tahta üzerinde kendilerine verilen yazılı çalışmayı tamamladıktan sonra, sınıf üyeleri bunu monitöre göstereceklerdi. Gözetmenlere yeni bir ders verilecek ve okul günü devam edecekti.
Lancaster, sistemi, takdire şayan bir düzen oluşturan bir orduya benzetiyordu. Bir okul müdürü, ancak gözlemcisi kadar iyi olduğunu düşündü. İzleyiciler, özel sınavlardan geçtikten sonra rütbelerine yükseldi ve özel ayrıcalıklar verildi. Bazıları özel rozetler takıyordu ve bu pozisyon bir gurur işaretiydi.
Londra'nın Doğu Yakasında Joseph Lancaster'ın İzleme Sistemi altındaki bir okulda küçüklerine ders veren son sınıf erkek çocuklar. (Kredi: Rischgitz/Getty Images)
İzleme sınıfında gurur duymanın başka nedenleri de vardı. İnsanlar bir sınıfa yükseldiklerinde, iyi hal veya doğru dersler için alınan biletlerle övgü veya küçük ödüllerle ödüllendirilirlerdi. Bununla birlikte, bir sınıfın 2014'te yetersiz burs nedeniyle rütbesinin düşürülmesi aşağılanma olarak kabul edildi.
O zamanlar öğretmenlere ne saygı duyuluyor ne de iyi maaş veriliyordu. Okul müdürleri (sistemdeki neredeyse tüm öğretmenler ve öğrenciler erkekti) zor bulunurdu ve genellikle kendilerinin eğitimleri yetersizdi. Eğitim veya öğretim deneyimi olanlar, 1840'larda mesleği kadınlar devralana kadar, daha kazançlı meslekler için kariyerlerini erkenden bıraktılar. Kadınlar, onlar için çok az başka profesyonel seçenek olduğu için öğretmenlik işlerinden ayrılma olasılıkları çok daha düşüktü.
Bu, Lancaster okullarını (ve aynı zamanda Andrew Bell tarafından icat edilen neredeyse aynı sistemden sonra adlandırılan Bell veya Lancaster-Bell okullarını) özellikle okul kurulları için çekici hale getirdi. Sistem işin yükünü öğretmenlere değil monitörlere veriyor.
Ancak bu, bazı ebeveynler için pek hoş olmadı. Çocuklarının öğrenmekten çok öğretmek için zaman harcadıklarından ve okulların ezberciliğe odaklanmasından ve onlara asla başka beceriler öğretmediğinden şikayet ettiler.
Zaman içinde ve özellikle 19. yüzyıl reformcusu Horace Mann profesyonelleştirilmiş eğitim, ortak müfredat ve yaşa dayalı sınıf gruplaması fikrini ortaya attıktan sonra bu fikir ortadan kalktı. Monitörler salonlara ve pasolara düşürüldü.
Ancak öğrencilerin diğer öğrencilere ders verme fikri tamamen ortadan kalkmadı. Amerika Birleşik Devletleri'nde akran öğretmenler hala kullanılırken, İngiltere'de Lancastrian okullarının ortadan kalkmasından sonra yarım yüzyıl boyunca öğretmenlere yardımcı oldular. Sonunda, İngiltere'nin öğretmen kolejleri sistemi haline gelen kendi okullarına yönlendirildiler.
Bu günlerde Lancaster'ın sistemi yanlış yönlendirilmiş ve kişisellikten uzak görünüyor ve öğrenci-öğretmen oranı herhangi bir okul yönetim kurulunu utandırabilir. Ancak o zamanlar bu bir fırsat gibi görünüyordu. Herhangi bir eğitim, öğretmen değil de bir gözlemci iletse bile, hiç olmamasından daha iyiydi.
Çit sürüngeni (n). bir fahişe.
Neyse. Yani şimdi Kilise'deyiz. Oh, bakın, Tom Hiddleston da bizimle zamanda yolculuk yapmış - asla onsuz seyahat etmem - ve şimdi gerçekten muhteşem bir sakalı var. Bir evlilik umudu olarak ona oldukça düşkünsünüz ama aktif olarak onun peşine düşemezsiniz. Sana gelmesine izin vermelisin. Fazla ileri olmak, bir erkeğin erkekliğini kaybetmesine ve bir kadının esnek, ahlaki özünü kaybetmesine neden olabilir. Ayrıca, yüzsüz flört etmen seni bir Jezabel gibi gösterir. Gevşeklik, şaşkın bir zihne hitap eder ve hiç kimse kendini o vagona bağlamak istemez.
Bu yüzyılda bir kadının yeri zayıf olabilir. Geri dönemeyeceğiniz bazı hatalar vardır. Evlenemez olmak için gereken tek şey gözden düşmek, ki bu korkunç olurdu. Çünkü bir kadın olarak kendinizi destekleyebileceğiniz pek çok yol var.
Ama biraz paramız olduğu için 25 yaşında kız kurusu olmayı göze alabiliriz. Harika görünmeyecek ama işe yarayabilir. Daha az istikrarlı finansal koşullarda doğan kadınlar için öyle değil. Bu kadınlar için - kadınların çoğunluğu - hizmetçi veya aşçı olabilirler. Çiftçiler, işçiler veya dükkan asistanları olabilirler. Kadınlar için tıp okulları çok uzak olmasa da, bir şifacı veya ebe olabilirler, ancak doktor değiller. Ücretin kötü ve kesinlikle erkeklerin kazandığından daha az olduğuna inansanız da, onlar fabrika işçisi olabilirler. Ve sonra, elbette, bir fahişe olabilirsin. Ama tavsiye etmem. Göz alıcı bir hayat değil ve zührevi bir hastalığa yakalanma şansınız oldukça yüksek. İşlerin hâlâ şekillenmekte olduğu Batı'da işler biraz farklıydı ama biz Doğu Sahili'ndeyiz. Ve bu, güvenli bir yaşam için en iyi seçeneğinin evlenmek olduğu anlamına gelir. En azından mali durumunuz söz konusu olduğunda, en güvenli kurstur.
O halde biraz da kadın haklarından bahsedelim. Bu çağda kadınlar oy kullanamıyor - hatta yakın bile değil.Niye ya? Çünkü bu erkeklerin alanına giriyor. Ayrıca, kocalarımız açıkça bize oy verecek çünkü.
Bu bizi kültürümüze kök salmış Hıristiyan ideallerini geri götürür. Hayatına Tom's ile katılırsan, bir sözleşmeye giriyorsun. Victoria toplumu romantiktir ve eğer yapabilirseniz aşk için evlenmeniz sizin içindir, ancak yine de esasen vatandaşlığınızdan vazgeçtiğiniz bir sözleşmedir. 1790'lardan bir makalenin belirttiği gibi, bir hanımefendi "kendi isteklerinin [sic] hükümetine neşeyle boyun eğme" lüksüne sahiptir. Başka sözleşmelere giremezsiniz, yasal belgeler imzalayamazsınız: kendinizden sorumlu tutulamazsınız.
Ancak bu, kadınların yasal hakları için savaşmadığı anlamına gelmiyor çünkü kesinlikle savaşıyorlar. 12 yıl önce Elizabeth Cady Stanton, New York, Seneca Falls'da kadınların birçok şeyi istemekten bahsettikleri ilk kadın hakları sözleşmesini düzenledi - eşit ücret, iyileştirilmiş çocuk velayeti düzenlemeleri (bu durumda doğrudan babanın ailesine gitme eğilimindedirler). boşanma), hukuk ve tıpta ve ötesinde kariyer fırsatları. Amerika'daki kadınların reddedildiği her şeyi ortaya koydular:
Lucretia Mott ve Susan B. Anthony gibi kadın hakları devleri bu dönemde faaliyet gösteriyordu. Ancak kadınların oy kullanabilmesi için altmış yıl daha geçecek. 60 yıl. Bu ne kadar çılgınca?
Bu neşeli notta, evlilik umudumuz Tom Hiddleston'a tekrar odaklanalım. Onu nasıl tavlayabilirsin? Muhtemelen size şarkı söylemeyi, belki bir enstrüman çalmayı, biraz Fransızca veya İtalyanca konuşmayı ve dikiş dikmek gibi temel ev işlerini yapmayı öğretmiş olacaksınız.
Bazı kadınlar okula gitti, ancak genellikle sadece 12 yaşına kadar. Devam etmek için paraları ve özgürlükleri olsaydı, Latince, Fransızca ve Yunanca, matematik, tarih ve felsefe öğrenebilirlerdi. Ama çoğunlukla sana masum ve tatlı olman öğretilirdi. Çünkü unutmayın: Kadınları eğitmek tehlikeli olabilir. Bu aşırı bir görüş değil: F.C. Saygın bir doktor ve Harvard profesörü olan Fowler, üniversiteye gitmenin kadınlara fabrikada çalışmaktan daha zararlı olduğunu yazmıştı - yani aşırı derecede. Kadın beynimize çok fazla yük bindiriyor. Kadınlar üniversitede ısrar etmeye devam ederse, 1910'a kadar tüm ülkenin kısır olacağı konusunda uyardı. Bir dakika: Damızlık Kızın Öyküsü'nün içinde kapana kısıldık mı? Numara? Pardon bir dakika kafam karıştı.
Seninle akraba olmayan bir erkekle yalnız olamayacağın için (Kraliçe'nin birinci dereceden kuzeni bile onunla evlendi, biliyorsun) Tom'un anne babanı gözden geçirmesi gerekecek. Bununla birlikte, onu akşam yemeklerinde, danslarda ve diğer sosyal gezilerde tanıma şansınız olacak. Hatta bazı mektupları değiş tokuş edebilirsiniz. Tinder'dan önceki bir çağda, bu, kısa ve uzun mesafelerde ana iletişim şeklidir.
Tom'u bir dakikalığına görmezden gelelim ve iletişim hakkında konuşalım. Seyahat etmenin başlıca yolları yaya, araba, at, vapur veya demiryoludur. Her şeyin alıştığımızdan ne kadar uzak olduğunu bir düşünün. Paramız olduğu için uzun mesafelere seyahat etme olasılığımız daha yüksek. Ancak bu dönemde birçok kadın için doğdukları yerin o kadar dışına asla seyahat etmeyecekler. Dolayısıyla, bizim gözümüze göre, o dönemde çoğu kadının dünya görüşü küçük görünüyor. Ancak her ikisi de ilk olarak 1830'larda ortaya çıkan demiryolu ve elektrikli telgraf, dünyaya bakış açımızda ve onun içinden geçme yeteneğimizde devrim yaratıyor.
Baskı teknolojisinin ucuzlaması ve ulaşımın daha hızlı ve daha geniş hale gelmesiyle, Victorian America çok daha samimi bir yer haline geliyor. 19. yüzyılın ortalarında, hem ticarileştirilmiş zarflar hem de pullar nispeten yeni bir şey ve posta siparişi fikri henüz burada değil, ancak demleniyor. 1000'den fazla gazete, Amerika Birleşik Devletleri'nde milyonlarca okuyucuya ulaşıyor. Harfler size bir kişi hakkında çok şey söyleyebilir ve biraz daha cesur olabileceğiniz yerlerdir. Bu tür mektuplar hakkında yayınlanan tavsiye kılavuzları bile var. Tom'la mektup yazmak, metin yoluyla flört etmenin daha yavaş ama aynı derecede acı verici bir versiyonu olabilir. Bu gerçek hayat mektubu yazarının yaptığı gibi, dediğinde:
. "Seni seviyorum" mu, yoksa "etinizin sallanma şeklini seviyorum" mu demek istiyor? Her iki durumda da, gerçekten iyi bir eş olup olmayacağını anlamalısınız - çünkü statüsü ve centilmen erdemleri, tadını çıkarmayı bekleyebileceğiniz birçok konfor ve ayrıcalığı belirleyecektir.
Diyelim ki her şey yolunda gidiyor ve evleniyorsunuz. Düğün gecesinin nasıl olabileceğini hayal etmeye çalışın. Kadınlara hayatları boyunca cinsel dürtülerinden utanmaları öğretilmiş, kendi bedenlerini gerçekten tanımamaları teşvik edilmiş ve bu zevk bir utançtır. Şimdiye kadar, yattığınız bu kişiyle bir öpücüğün tadını çıkarmış olabilirsiniz ve muhtemelen ikinizin de seksin nasıl çalıştığı hakkında fazla bir şey bilmiyorsunuzdur. Tabii ki, bu konuda size yardımcı olacak birçok rehber kitap var. Sevgilinin Evliliği Deniz Feneri gibi, 1858'de yayınlanan ve "manevi döllenme" adı verilen bir süreçte "bir eşin önce kocasını gözleriyle döllemesi gerektiğini" söyleyen popüler bir kitap. Belki de bu yüzden sokaktaki yabancı adamlara doğrudan bakmamamız gerekiyor. bugün gözlerinle birini hamile bıraktın mı?
19. yüzyıl evlilik sözleşmesiyle ilgili bir şey var: esasen kocanıza iç çektiğiniz için, istediği zaman sizinle seks yapması için ona sonsuza dek izin veriyorsunuz. 1857'de Commonwealth v. Fogerty adlı bir dava, evlilik içi tecavüz vakaları için “sözleşme savunmasını” resmen tanıdı. Tom'la kendi özgür iradenle evlendin: bunun ne anlama geldiğini biliyordun, değil mi? İzin vermezsen senden boşanabilir. Ama bunun hakkında daha sonra. Şimdilik, deneyelim ve keyfini çıkaralım.
Peki ya doğum kontrolü? Demek istediğim, Tom Hiddleston'ın çocuklarına bakmak bizim görevimiz, bu yüzden muhtemelen bunun için endişelenmeyeceksin. Ve muhtemelen zaten hamilesiniz ve böyle olmak için çok zaman harcayacaksınız. Ancak, biraz aile planlaması yapmak istiyorsanız, bazı 'uzmanlar' - görünüşe göre hepsi erkek - sizi kısır yapacağını söylese de, geri çekilme mantıklıydı. Birkaç doğum kontrol yöntemi daha var: İlk diyafram, 1840'larda "Karının Koruyucusu" olarak adlandırılan patenti aldı, ancak görünüşe göre işe yaramadı. Bu nedenle tatlı küçük takma adı, 'Karının İşkencecisi'. Ritim yöntemi de var, ama bu pek işe yaramayacak, çünkü günün bilgeliği, adet öncesi ve sırasında seksten kaçınmanız gerektiğidir - yani, tam olarak doğrunun tersi. Çekimser olmak da etkilidir, ancak aşırı popüler değildir.
Pekala, ileri sar: hamilesin. Hamilelik korsenizi takın ve bunu konuşalım. Şu anda Amerika'daki ortalama bir kadının altı çocuğu var, ancak yapacak oldukça iyi olduğumuz için muhtemelen daha az çocuğumuz olacak.
Bu bebeği her zamanki gibi evde doğuracaksınız. Muhtemelen, kimsenin alçakgönüllülüğünü kırmamak için odayı karanlık tutacak ve ellerini yıkamamış bir erkek doktor tarafından ziyaret edileceksiniz. Ama sadece kadın ebeleriniz de olabilir. Bu iyi, çünkü muhtemelen size nasıl yardım edeceklerini bir erkek doktordan daha iyi anlıyorlar. Tom'la evlisin, yani bu düşünmen gereken bir şey değil ama doğum yapan bekar kadınlar için ebeleri genellikle itiraf ettikleri biriydi. Doğum yaparken babanın adını seslenseydin, muhtemelen daha sonra seninle evlendirilirdi. İnsanlar o dayanılmaz acı anında söylediğin her şeyin doğru olabileceğini düşünmeye meyilliydi…
Ağrı yönetimine ne dersin? Eter ve kloroform vardı. Kraliçe Victoria 1850'lerde daha sonraki doğumlarından birinde kloroform kullandı, bu yüzden bizim de kullanmamız kabul edilebilir olmalı. Bazı insanlar, kadınların acı çekmesi gerektiği gibi yapmamanız gerektiğini söylese de: 'Havva'nın lanetini' taşıyorlar ve tüm bunlar. Yüzyılın ortalarında doğum, Güney'de 25 kadından 1'inin eylem sırasında öldüğü 1800'lerin başlarında olduğundan daha az tehlikelidir. Ama yine de endişe verici çünkü doktorların anlamadığı birçok durum var. En büyük sorun kirli el ve aletlerden kaynaklanan enfeksiyondur. Pek çok kadın, lohusa ateşi denilen bir şeye yakalanır - doktorların anlamadığı ve genellikle nahoş ölüme yol açan, çocuk yatağı ateşi olarak da adlandırılan aşağıdan bir enfeksiyon.
Büyük bir sorun çocuk ölümleriydi. Yüzyılın bu noktasında, beş yaşına kadar ölen çocukların yaklaşık %40'ına sahipsiniz. Bir dizi hastalık için endişelenmeniz gerekiyordu: tüberküloz, zatürree, sarı humma, kolera, çiçek hastalığı, difteri ve tifo. Şunu düşünün: Abraham Lincoln'ün dört çocuğundan üçü yetişkinliğe ulaşmadan öldü, ikisi hastalıktan (tifo ve tüketim, ki bu "bilmiyoruz" anlamına gelen tamamlayıcı terim). Bu yüzden insanlar birkaç taneye sahip olma eğilimindeydiler: Kaç tanesinin dolu bir hayat yaşayacağından emin olamazsınız.
Bebek sahibi olmanın dışında evinizi yönetecek, kiliseye gidecek, aile sosyal hayatını yönetecek ve yazışmaları sürdüreceksiniz. Ayrıca, kafa karıştırıcı miktarda görgü kuralları ve aşırı sayıda çatal gerektirebilecek akşam yemekleri ve diğer sosyal katılımları da planlıyorsunuz.
Pastörizasyon 1850'lerde geldi, ancak gerçekten yaygın bir şekilde uygulanmıyor. Konserve yapmak bir şeydir, ama yine de bozulmamak için güvenebileceğiniz bir şey değildi. Diyetiniz öncelikle beyaz un, mısır, tuz, yağ ve etten oluşur. Pazarda ne yetiştirebileceğinize veya satın alabileceğinize bağlı olarak etrafta sebzeler de olacak, ancak vejeteryanlık bu çağda kesinlikle uç bir diyet. Buz hasadı şu anda en rekabetçi durumda, bu nedenle soğutma konusunda biraz girişimde bulunabilmelisiniz. Ancak şüpheli su kaynakları ve günlük et ile, hala hazımsızlık konusunda endişelenmekten sorumlu olmanız gerekir: veya başka bir deyişle, 19. yüzyıl deyişiyle sizi 'her şey yolunda' hissetmenize neden olabilecek ciddi mide sorunları. '
Açıkçası, Tom şanlı ve ilerici bir kocadır. Ama diyelim ki boşanma hakkında boş düşünceleriniz var. Bu neye benziyor? Eh, itibarın için cehennem olacak. Büyük bir kırmızı H takmaya da başlayabilirsin - bunun ne anlama geldiğini biliyorsun. HARLOT. Ancak bu konuda güçlü hissediyorsanız, bir erkek yargıca ahlaki açıdan mükemmel bir örnek olduğunuzu ve kocanızın şiddet yanlısı, azgın bir sarhoş veya deli olduğunu kanıtlamanız gerekir. O zaman bile, çocukların velayetini alma olasılığı senden daha yüksek. Çocuklar babanın malıdır, bilirsiniz. Tıpkı senin gibi!
TAMAM. Yani sen, ben ve Tom Hiddleston yaklaşık bir yıldır D.C.'de bebek yapıyor ve zamana uyum sağlamaya çalışıyoruz. Ama şimdi 1861 ve bu, iç savaşın burada olduğu anlamına geliyor.
İç Savaşı açıklamak hem inanılmaz derecede basit hem de karmaşıktır. Haşlanmış, savaş kölelikle ilgiliydi: Ahlaki bir mesele olarak, elbette, ama aynı zamanda ekonomik ve politik bir mesele olarak. Güney, devlet egemenliğine - kendi kaderlerini kontrol etme - haklarına sahip olduklarını iddia etti, bu da onlar için ekonomilerinin nasıl yönetileceğine karar vermek anlamına geliyordu. Kuzeyin onlara hükmetmek istediğini hissettiler. Kuzey, Birliğin bireysel devlet haklarından daha önemli olduğunu kabul etmelerini istedi. Diğer bölümlerde savaşa yol açan çatışmalar ve siyasi hamleler hakkında konuşacağız, ancak ülkenin bu üç parçası - Kuzey, Güney ve genişleyen Batı - ülkenin nasıl görünmesi gerektiği konusundaki görüşlerinde giderek daha fazla çelişkiye düştü. Bunu daha da karmaşık hale getiren şey, Kuzey'deki herkesin her şeyden önce Birlik'e VEYA köleliği kaldırmaya inanmaması ve Güney'deki herkesin ayrılmaya ve köle sahibi olma hakkına inanmamasıydı.
Modern bir karşılaştırma için, 2016'da New York Times tarafından oluşturulan Trump ve Clinton'ın Amerika'sının seçim haritalarına bakın. Bu haritalar, ülkenin o seçim sırasında ne kadar bölünmüş olduğunun ve aynı zamanda bu bölünmenin ne kadar kafa karıştırıcı bir şekilde yamalandığının bir resmini çiziyor. NS. 1861'de uygulanan aynı tür haritayı hayal edin: Kuzey ve Güney'e bölünmüş iki ülke, ancak baştan sona çok sayıda parçalı parça. Tarihçiler bu savaşın kardeşi kardeşle, komşuyu komşuyla karşı karşıya getirdiğini söylerken abartmıyorlar.
Ama bu çıkmaz nasıl oldu da dört yıllık erkek kardeşin erkek kardeşini (ve bazen kız kardeşini) vurmasına dönüştü? Her iki tarafın da çatışma hakkında nasıl hissettiği konusunda dinin ne kadar büyük bir rol oynaması gerektiğini hatırlamaya yardımcı olur. Kuzey, demokrasiyi yayarak ve Birliği koruyarak tanrının planını takip ettiklerini hissetti, Güney bu birliği tanrının planına göre daha mükemmel hale getirdiğini düşündü. Tanrı, ülke, itibar ve fedakarlık kavramı, dağınık ve kafa karıştırıcı bir karmaşa içinde birbirine bağlıdır.
Şimdilik savaşın 'nedenlerini' bir kenara bırakıp kadınlar için ne anlama geldiğine odaklanalım. Birincisi, ailelerini parçaladı. Coğrafi olarak nerede olduğumuzu düşünelim. Washington, DC, kuzey ve güney arasındaki ayrım çizgisinde, bir tarafta Konfederasyon Virginia ve Konfederasyon olmak istiyor, ancak Birlik Maryland'e izin vermiyor. Buradaki aileler ve arkadaşlar kendilerini iki neden arasında parçalanmış buluyor. First Lady Mary Todd Lincoln'ü ele alalım. Çok sevilen kayınbiraderi Benjamin Hardin Helm, Konfederasyon ordusunda bir generaldi. Onun gibi kadınlar için hangi taraf kazanırsa kazansın önemli olan bir şeyi kaybetmeye mahkumdu.
Ancak savaş başladığında, her iki taraftaki kadınlar da erkekler kadar davaları için şevkle doluyor. Hizmet etmek istemeyen erkekler ve bu konuda deli gibi deli olan kadınlar var. Ohio'da gönüllü sayısı bir noktada o kadar düşüktü ki, bir grup genç bayan "ileri adım attı ve ülkelerini ve haklarını savunmak için adlarının gönüllü olarak kaydedilmesini istedi ve üniformalarla donatılabildiği anda dediler. , kıyafetlerini ülkelerinin bayrağına saldırıldığında savunacak mertlikten yoksun gençlere bırakırlardı.” Boston'dan bir Bayan Black yanlışlıkla askere alındı, ancak yine de yoklamaya geldi ve onlara “yedeğini istemediğini” söyledi.
Güneyde kadınlar, erkekleri neredeyse kapıdan dışarı ve Konfederasyon ordusunun kollarına itiyor. “Askerin Karısı Olmaya Bağlandım veya Yaşlı Bir Hizmetçi Öldüm” gibi başlıklarla şarkılar söylüyorlar. Gazeteler, sevgililerinin başında silah tutan pantolonlu kızların “Ya siz ya ben efendim” diyen karikatürleri bastı.
Kadınlar olarak, savaş işlerimizin çoğu evden yürütülecek. Birliklere ihtiyaçları olan şeyleri sağlamak için yardım toplulukları örgütleyeceğiz: yiyecek pişireceğiz, giysi ve battaniye dikeceğiz ve belki kapı kapı dolaşarak nakit para toplayacağız. Panayırlarda, çarşılarda da bir şeyler satacağız, ama “Kadının masa başında durup bir şeyler satması hiç yakışmıyor” diye düşünen erkekler var.
Başlangıçta vatansever olmak yeterince kolaydı. Herkes savaşın birkaç ay içinde biteceğini düşünüyordu. Ancak aylar yıllara dönüşüyor ve kadınlar dul kalacaklarından ya da asla evlenme şansı bulamayacaklarından derinden korktular.
Ölçek hakkında konuşalım. Amerikan Devrimi, 30.000 erkeğin asker olduğunu gördü, İç Savaş ise neredeyse 3 milyonu gördü. Ölü sayısının 620.000 civarında olduğu tahmin ediliyor - hem dünya savaşlarında, hem Meksika savaşında, Kore savaşında, 1812 Savaşı'nda hem de İspanyol-Amerikan savaşında toplam Amerikan ölümlerinden daha fazla. Nüfusun %2'sinden bahsediyoruz - bu, bugün 6 milyondan fazla insan demektir.
Güney davası hakkında ne düşündüğünüzün önemi yok, yardım edemezsiniz ama onlar için hissedebilirsiniz. 4 beyaz adamdan 3'ü savaşta savaştı. Her 5 kişiden 1'i hayatta kalamadı. Bunun, iş bulma şansı az olan kadınlar için ücretli bir koca ve belki de onun borçları olmadan bırakılmasının ne anlama geldiğini bir düşünün.
Savaşta da yaklaşık 50.000 sivil öldü. Savaşın ilk sivil zayiatı aslında bir kadındı. Kulübesinden çıkmak için çok yaşlıydı ve Birinci Boğa Koşusu Savaşı'nda başıboş bir kurşunla duvardan vuruldu. Savaş başladığında, kadınlara büyük zarar verdi. Kendilerini yardım almadan ve çok para olmadan haneleri ve çiftlikleri işletirken buldular. Eylemlerin çoğunun gerçekleştiği Güney'de, kederin yanı sıra şiddet tehdidiyle de yüzleşmek zorunda kaldılar. Malzemeler azaldıkça, bazı kadınlar ve çocuklar açlıktan ölüyordu.
Güneyde ve batıda, bazı kasabalar savaş bitmeden defalarca işgal edildi ve ele geçirildi. Korkunç tecavüz ve yağma hikayeleriyle birlikte, Güney'de, özellikle geride çok az erkek kalmışken, bir savaş bölgesinde başlarına gelebileceklerden ciddi şekilde korkan kadınlar var. Birçoğu, erdemlerini savunmak zorunda kalacaklarından emin olarak çantalarında silah taşımaya başladı. Bu bölümün ilk yarısında kabarık etekler ve davranış kuralları hakkında konuşuyorduk. Öyleyse, bu tür bir şiddeti gören terörün kalbinize vuracağını hayal edin.
Evde oturup beklemek ve aileniz ve servetiniz için endişelenmek zorunda kaldığınızı hayal edin. Güneyde olduğunuzu, dünyanızın bir savaş alanına dönüştüğünü izlediğinizi hayal edin. Siyah bir kadın olduğunuzu, köleleştirilmiş veya özgür olduğunuzu, hedefinizin üzerinde gezinirken hayatınız için verilen savaşı izlediğinizi ve kaderinizi tamamen değiştiremediğinizi hissettiğinizi hayal edin. Bazı kadınların kaderini değiştirmesi dışında - savaşın ve hatta belki de ülkenin kaderini. Kendilerinden beklenenin sınırlarının dışına çıkacaklar, her zamankinden daha fazlasını yapacaklar ve daha fazlasını yapacaklar. Bir sürü şaşırtıcı, yaşa meydan okuyan şekilde önemli olacaklar. Onları size tanıtmak için sabırsızlanıyorum.
Baba Beni Duyabiliyor musun? 19. yüzyıl ABD ve İngiltere'de babalık
Averill Earls, PhD tarafından yazıldı.
Averill Earls, PhD ve Elizabeth Garner Masarik tarafından kaydedildi ve üretildi
Averill: Sarah'nın muhteşem kitabının 6. BÖLÜMünde, Mavi Vücutlar, Amerikan İç Savaşı'nın savaşan erkekler ve bu askerlerin aileleri üzerindeki etkisini tartışıyor. Savaştan önce “üretken” olarak nitelendirilen, ancak artık bir işte çalışamayan veya aileleriyle günlük yaşamla uğraşamayan sivil hayata dönüşle baş edemeyen erkeklerin hikayelerini anlatıyor. Birçoğu akıl hastanelerine, kasvetli tıbbi deney yerlerine ve korkunç yalnızlığa bağlıydı. Sarah, yıllarca başarılı bir çiftçi olan, karısına ve birkaç çocuğuna bakmış, ancak Birlik için savaştıktan sonra on yıllar içinde giderek daha düzensiz hale gelen bir adamı tartışıyor. Sonunda, Utica'daki New York Eyalet İltica'da öldü. Bir başka yürek burkan hikayede, Caleb Moncrief adlı genç bir adam, gazi babasının “çok grileşip ağlanmadığını” ve ailesini bile hatırlayıp hatırlamadığını sormak için akıl hastanesine yazdı.Küçük bir nüfus sayımı araştırması, Caleb Moncrief'in kendi bebeğine uzun süredir kayıp olan babasının adını verdiğini gösterdi. Savaşın kaybettiği, kırıldığı ve travmatize ettiği erkekler, Viktorya dönemi babalarından beklenen görevleri yerine getiremediler. Bugün, babalığı tartışmak için Sarah'nın çalışamama ve çalışamama, Viktorya dönemi erkekliği ve toplumsal cinsiyete dayalı ev içi kavramsallaştırmalarına ilişkin tartışmalarını geliştirmek istiyorum. İç Savaş sonrası ABD'de bu konuları daha odaklı araştırması için elbette kitabının bir kopyasını almanız ve kendiniz okumanız gerekecek! Onun çalışmalarından ve toplumsal cinsiyet, aile ve Viktorya dönemi erkekliğiyle ilgili bilim adamlarının çalışmalarından yola çıkan bu bölüm, 1850'den 1900'e kadar ABD ve İngilizlerin babalık hakkındaki fikirlerini bir araya getiriyor.
Elizabeth: Ve ben Elizabeth Garner Masarik
Averill: Ve biz Dig'in bu bölümü için tarihçileriniziz.
Elizabeth: Tüm Patreon destekçilerimize, özellikle Auger ve Excavator seviyesindeki patronlarımıza çok teşekkür etmek istiyoruz: Danielle, Lauren, Christopher, Colin, Maggie ve Peggy'ye çok özel teşekkürler! Cömertliğiniz tarihe geçecek. Dinleyici, henüz bir kullanıcı değilseniz, daha fazlasını öğrenmek için – patreon.com/digpodcast adresine gidebilirsiniz.
Averill: Her şey gibi “babalık”ın da bir tarihi var. Bu bölüm için 19. yüzyıl ABD ve İngiltere'deki babalık tarihlerini bir araya getirmek istedim. Tarih yazımında göletin karşısında gerçekten çok fazla konuşma yok. (Tarih yazımı, az çok tarihin tarihi anlamına gelir). Bu nedenle, Davidoff/Hall's gibi kapsamlı sınavlardan beri okumadığım şeyleri tekrar gözden geçirmenin yanı sıra aile serveti ve John Tosh'un Bir Adamın YeriGenelde “Victoria dönemi” olarak adlandırdığımız dönemde İngiltere ve ABD'de babalık hakkında bulabildiğim her şeyi araştırdım. ABD ile ilgili önemli çalışmalar var. ve “Erkeklik çalışmalarının” gerçekten başladığı 1990'ların sonundan itibaren İngiltere ve ardından 2000'ler ve 2010'lar boyunca dağılmış birkaç yeni kitap ve tez. Sarah'nın kitabı İç Savaş ve Yeniden Yapılanma döneminde bu konuya değiniyor, ancak şovun arkadaşı John Riley'nin tezi daha da özel olarak İç Savaş'ta babalığa odaklanıyor. Stephen Frank'in yanı sıra baba ile hayat ve Brett Carroll'un John Shoebridge Williams hakkındaki makalesinde, özellikle Riley'nin 19. yüzyıl ABD'si için bu konudaki çalışmasına baktım. John Tosh ve Claudia Nelson, orta halli İngilizler arasında babalık üzerine harika kitaplar yazdılar ve Julie-Marie Strange, Britanya'daki işçi sınıfı babalığına çok ihtiyaç duyulan bir bakış ekledi. Tosh, Nelson, Strange, Frank ve Carroll özellikle beyaz adamlardan bahsediyorlar. Brenda Stevenson'ın Siyah Beyaz Yaşam, ve Riley'nin tezinin bazı bölümleri köleleştirilmiş siyah babaların deneyimlerini ele alıyor. Göçmen topluluklarında, Kızılderili topluluklarında, emperyal babalıkta (kahverengi yerli kadınlardan çocuk sahibi olmak) ya da Birleşik Krallık'ta babalığın bir dini topluluktan diğerine farklılık gösterme biçimlerinde özel olarak babalıktan bir kavram olarak bahseden pek bir şey bulamadım. veya ABD (ve bununla birlikte bu dönemde her iki ülkedeki Katolik, çeşitli Protestan ve Yahudi topluluklarını düşünüyorum). Bu, kütüphanelerimin bir sınırı olabilir, bu yüzden dinleyicilerinizden herhangi biri, henüz ortaya çıkarmadığım bazı yayınlanmış geçmişlerden haberdarsa, lütfen bizimle paylaşın! Bir e-posta, bir tweet, bir Facebook gönderisi veya mesajı –, sizden haber almayı çok seviyoruz. Ama biliyorsun, aynı zamanda 1 saatlik bir podcast, kitap değil, bu yüzden bir şeyi atlamak zorunda kaldım!
Elizabeth: Karmaşık olan bazı tarihsel kategorilerden bahsedeceğiz. İngilizlerin “işçi sınıfı” veya “orta sınıf” olarak düşündükleri, Amerikalıların sosyo-ekonomik sınıflar olarak düşündükleri ile her zaman aynı görünmüyordu. Victoria iktidara geldiğinde, İngilizler köleliği çoktan kaldırmıştı ve Amerikalıların da aynı şeyi yapması 30 yıl daha alacaktı. 19. yüzyılda Birleşik Krallık'ta kesinlikle beyaz olmayan insanlar varken, hiçbir yerde Güney Amerika'da ve hatta Kuzey eyaletlerinde olduğu kadar sayıya yakın bir yerde yoktu, İngiltere'de köleleştirilmiş bir işçi sınıfı için orada olduğu gibi hiçbir zaman aynı talep olmamıştı. Amerika kıtasındaydı. Ancak işleri biraz daha basit tutmak adına, hem siyah hem de beyaz olan Anglo-Amerikan “orta” ve “çalışma” sınıfları hakkında birbirinin yerine geçecek şekilde konuşacağız, ancak köleleştirilmiş renkli insanlarla ilgili tartışmalarımız neredeyse yalnızca ABD'deki örnekler.
Averill: (Ayrıca… ABD tarihçilerinin, Amerikalılar 1785'te İngiliz monarşisinden kaçınmış olmalarına rağmen, İngilizlerin yaptığı gibi, 1840'tan 1900'e kadar olan dönemi “Victoria dönemi” olarak adlandırmasını her zaman tuhaf bulmuşumdur. ABD'de insanların neden "Victoria dönemi" hakkında konuştuğunu biliyor musun Elizabeth?)
Elizabeth: (Bunun bir kolaylık meselesi olduğuna inanıyorum. Daha küçük zaman dilimleri için pek çok başka ismimiz var – Antebellum, Civil War Era, Reconstruction, Gilded Age, Progressive Era, vb. Yüzyılın uzun mesafe hakkında konuşmak için. Amerikan tarihinde bir "Victoria" döneminden bahsetmek mantıklıdır.ABD gerçekten bir dünya gücü olarak gelişme aşamasındaydı ve Amerika'nın bağımsızlığından çok sonra Birleşik Krallık ile hala bir ilişkisi vardı.İngiltere'deki devasa pamuk üretim endüstrisi, örneğin, İç Savaş nedeniyle nakliye hatları kesintiye uğrayana kadar ham pamuğunun çoğunluğunu ABD'den aldı.Manchester, İngiltere gibi "Cottonopolis" olarak da bilinen yerler tamamen pamuk üzerine kurulu ekonomilerdi ve bu ucuz hammaddeye güveniyorlardı. köle emeği yoluyla Atlantik'i aşıyor. İngilizler 1807'de köle ticaretini ve 1830'larda kendi kolonilerinde ve evlerinde köleliği kaldırmış olsalar da, birçok İngiliz ABD'nin köleleştirilmiş halklarından kâr etmeye devam etti.)
Averill: Tipik. Her neyse, ABD ve İngiltere'de babalık hakkında "Viktorya dönemi" fikirleri. Bu konu hakkında elime geçen her şeyi okudum. “Bütün beyaz orta sınıf erkekler bu şekilde babalık yaptı” deyip burada bırakmak mümkün değil. Elbette her baba işleri biraz farklı yaptı, hayatını yaşadı ve ebeveynliğini özel geçmişinin ve deneyimlerinin onu hareket ettirdiği şekilde yaptı. Ama yine de, Viktorya dönemi babalığı hakkında konuşmamızın geniş kapsamlı bir yolu var. Ayrıntılar, farklı sınıf ve etnik kökene sahip babalar için farklılık gösterse de, Viktorya dönemi babalığının ortak temeli, sağlamakla ilgiliydi. 'İyi' bir baba olmak, birinin ailesine ekonomik olarak sağlamasını gerektiriyordu, bu beyaz orta ve işçi sınıfı erkekleri, özgür siyah orta ve işçi sınıfı erkekleri ve göçmen erkekler için geçerliydi.Babalar Gururu | Currier ve Ives 1859 / Kongre Kütüphanesi
Elizabeth: Köleleştirilmiş erkekler farklı zorluklarla karşılaştı. Ailelerinin geçimini ekonomik olarak sağlamayı düşünmek yerine, ailelerini nasıl bir arada tutabileceklerini düşünmek zorundaydılar, John Riley'nin belirttiği gibi, çocuklarının devlet dışında satılmasını engelleme umuduyla, zor kazanılan ücretleri teslim ettiler. [1] Eyaletler arası köle satışları aileleri düzenli olarak ayırdı ve babalar başka bir plantasyondaki bir eş ve çocukları ziyaret etmek için düzinelerce mil yürümek zorunda kalabilirler. Riley ayrıca, köle olmayan eyaletlerde özgürlük arayan, kaçan köleleştirilmiş siyah erkeklerin bunu karılarının ve çocuklarının özgürlüğünü satın almak için yeterli ücret kazanmak için yaptığını savunuyor. Bu durum karmaşık olsa da ve babalık hakkında düşünürken görmezden gelemeyeceğimiz nüanslar ve önemli ayrıntılar olduğuna dair kanıtlar olsa da, köleleştirilmiş siyah erkekler de ailelerinin geçimini sağlamaya çalıştılar: güvenlik ve özgürlük sağlamak.
Averill: Ekonomik anlamda “Sağlayıcı” köleleştirilmiş siyah baba için biraz gergin, ama sorun değil. Bu nüanslara birazdan döneceğiz. Bununla birlikte, ilk olarak, Viktorya döneminden önce babaların neye benzediğine (veya neye benzemesi gerektiğine) dair küçük bir arka plan ile sağlayıcı konuşmalarımıza başlamalıyız. Ana babalık rolü sağlayıcı, Viktorya dönemi erkekliğine bağlı bir şeydir — her zaman böyle değildi, örneğin, erkekler orta sınıf ailenin tek geçimini sağlayan kişilerdi. Ekonomik üretim her zaman baba kimliğinin en önemli unsuru değildi.
Elizabeth: Tarihçi Catherine Hall ve Lenore'ye göre, daha erken bir çağda, 18. yüzyılın ortalarından 19. yüzyılın ortalarına kadar, beyaz toplumun orta ve üst sınıf seviyelerinde babalığın “ev hayatıyla uyum içinde” olduğunu söyleyeceğiz. Davidoff. Babalar, özellikle orta sınıf babalar, çocuklarının dini ve (erkekler için) dünyevi eğitiminden sorumluydular, haneyi yönettiler ve ekonomik çıktıları, eşleri tarafından yardım edildi ve desteklendi. Davidoff ve Hall standardı aile serveti 18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarındaki İngiliz aile yaşamı, babaların çocuklarıyla “yoğun bir ilişki içinde olduğu” Viktorya öncesi bir orta sınıf ev içi yaşam modelini tanımlar.
Averill: Benzer şekilde, Brett Carroll, yaklaşık 1750'den Viktorya dönemi boyunca, Amerikan orta sınıf aile ilişkileri kavramsallaştırmalarının, o dönemin sosyal, politik, ekonomik ve dini çalkantıları tarafından yeniden şekillendirildiğini savunuyor. Evliliklerin arkadaşça ve romantik olması gerekiyordu, ebeveynler ve çocuklar arasındaki ilişkilerin daha eşitlikçi, daha az otoriter olması gerekiyordu (Bağımsızlıktan önce büyük ölçüde Kalvinist kuzey kolonilerinde olduğu gibi) ve Cumhuriyetçi Annelik ideali, kadınlara, kadınları annelik duygusuyla aşılamaktı. Amerikan vatandaşlarının yeni neslini şekillendirme sorumluluğu. [2] Victoria iktidara geldiğinde, bu aynı ideallerin çoğu Birleşik Krallık'ta belirgindi. Özellikle Victoria ve Albert'in evliliği, ideal yoldaş, sevecen ve eşitlikçi olarak tasvir edildi.
Elizabeth: (Yan Not: Amerikalılar İngiliz kraliçesine âşıktı – Amerika'da 1838'deki taç giyme törenini anmak için Victoria sabunları satın alabilirdiniz, bazı Philadelphialılar şehrin adını Victoria-delphia olarak değiştirmeyi önerdiler ve Amerikan gazeteleri onu tanımlamak için binlerce kelime ayırdı. genç kraliçenin gösterişli törenleri ve Victoria'nın taç giyme törenini kutlaması. Pamuk, edebiyat ve demiryolları gibi, İngiliz ünlü kültürü ve babalığı çevreleyen normlar Amerika Birleşik Devletleri'ne nüfuz etti!)
Averill: Bu nedenle, bilgin Claudia Nelson'ın Gürcü Britanya'da “Babaların disiplini denetlediğini, aileyi duada yönlendirdiğini, çocuklarının eğitimlerinin, evliliklerinin ve kariyerlerinin doğasını belirlediğini” belirtmesine rağmen, özellikle İngiliz babalara atıfta bulunarak yazılmıştı. Amerikan Devrimi'nden önce ve sonra Amerikalılarla ideoloji. [3] Basılı veya popüler kültürde bu düzeyde bir baba katılımı için büyük zorluklar yoktu. Bunun yerine, o sırada Atlantik çevresinde iş başında olan dini canlanma tarafından desteklenen beklenti buydu. Genel olarak, özellikle Sanayi Devrimi öncesi orta sınıf işletmelerin evden çıkma eğiliminde olduğu için, çalışma ve ev yaşamının farklı alanları yoktu. Ancak Viktorya dönemi, Sanayileşme, kentleşme, buna yanıt veren dini canlanma ve değişen toplumsal cinsiyet rolleri tarafından şekillendirildi. Viktorya döneminin başlangıcında, Victoria tahta geçtiğinde 1837 diyeceğiz, iş ve ev hayatı ayrıldı. Orta sınıf düzeyinde, kadına ve evlilikteki, ailedeki, hanedeki ve toplumdaki rollerine ilişkin değişen tutumlar vardı ve kadınlara yönelik tutumların yanı sıra erkeklere yönelik tutumlar da değişiyordu.
Elizabeth: Viktorya dönemi, her şeyden önce sağlayıcılar olarak baba kavramının şekillendiği koşulları o kadar etkili bir şekilde yarattı ki.
Averill: Aynen. Ve 200 yıl önce aynı genel toplumsal alanı işgal eden kırsal köylülerden veya çiftçilerden farklı bir “işçi sınıfı”, Sanayi Devrimi'ne kadar gerçekten var olmadığı için, bu insanlar için sağlayıcı kimliğinin yaklaşık olarak aynı zamanda.
Elizabeth: Bir yanda, özellikle siyah ve beyaz işçi sınıfı ve orta sınıf erkekleri hakkında konuşurken, Viktorya dönemi babalığının “sağlayıcı” olduğu konusunda geniş bir şekilde tasarlanmış bir fikrimiz var. Öte yandan sınıf, ırk ve milliyet tarafından şekillenen nüanslar da vardı elbette, bunlara da elimizden geldiğince değineceğiz.
Averill: İçinde Bir Adamın YeriJohn Tosh, Viktoryen babayı üç türden birine ayırır. İlki aynı zamanda beyaz orta sınıf babaların popüler kültürdeki en yaygın temsilidir: kayıp baba. Bu, bir ofiste uzun günler çalışan ya da bir fabrikayı denetleyen adam, belki de o odanın başında adamlarla dolu olabilir. En Büyük Şovmen, daktilo görünümlü büyük hesap makinelerinin başında, gözlerindeki parıltıyı önlemek için tuhaf yeşil şeffaf vizörler takan düzinelerce adam, günde 10 saat sayıları tuşlayarak. Sonra işten sonra yerel bir centilmenler kulübünde rahatlarlar, sert içkiler içip puro tüttürürler, belki biraz zar atarlar, belki bir boksör maçına ya da tavuk dövüşüne bakarlar. Akşam yemeği için eve gelebilir, ancak daha büyük olasılıkla akşam yemeğini arkadaşlarıyla dışarı çıkaracaktır. Çocukları yattıktan ve bulaşıkçı evdeki yangınları söndürdükten, yatak odasına hırsızlık yaptıktan çok sonra eve dönebilir– ve her şeyi yeniden yapar.
Elizabeth: Bu evde olmayan baba, uzun saatler boyunca çalışarak ve oğlunu yatılı okula göndermeye, evini birkaç yatılı hizmetçiyle sürdürmeye, karısının ihtiyacı olan her şeye sahip olduğundan emin olmaya yetecek kadar gelir getiriyor, ailesinin geçimini sağlıyor. çocuklarını yetiştirmek için. Tosh'a göre, “uzak, çocuklar tarafından şaşkına dönmüş” ve tüm bu ev işlerini karısına bırakmaktan daha memnun. Tosh'a göre, bu kayıp baba, İngiltere'deki beyaz orta sınıf erkekler arasında, dönemin daha önceki bilginlerinin öne sürdüğünden çok daha nadirdi.
Averill: Tersine, beyaz işçi sınıfı erkekleri arasında, aile için çalıştığı için 'yok' baba yoktu – bu, işçi sınıfı babasının fedakarlığı ve bağlılığıydı. Ortada olmayan baba, Viktorya dönemi Britanya tarihindeki işçi sınıfı anlatısının bir klişesidir, ancak ailesi için önemli. Julia-Marie Strange, işçi sınıfının babalığı üzerine son çalışmasında, işçi sınıfının otobiyografilerini ve diğer kaynakları inceleyerek bunu araştırıyor ve vurguluyor.
Elizabeth: Strange, çağdaşları tarafından başarısızlık diliyle ifade edilen işsizliğin, babaların kendileri için aslında kırılganlık olduğu fikrini de ortaya koyuyor. York işçi sınıfı ailelerinin yoksulluk araştırmasını kullanan gerçekten etkileyici bir bölümde, görüşmeciler çalışmaya dahil edilen işsiz erkekleri tasvir ederken oldukça cömertler. Birçok orta sınıf beyaz Viktorya reformcusu ve yoksul yardım görevlisinin aksine, bu çalışmadaki katalogcular, ailelerini geçindirmek için gerçekten çok ama çok çaba sarf eden erkeklerin kanıtlarını ve durgun bir ekonominin, eksik istihdamın ve ölümün etkilerini anlattılar. Bölgedeki geleneksel üretimin ailede ve daha özel olarak babalarında vardı: sıskaydılar, iş aramak için günde 30 mil yürümekten ayakları şişmiş ve şişmişti, nadiren buldukları çoğu yerde sessiz kaldılar. röportaj, odanın bir köşesinde oturmak, yüzlerine kazınmış, kambur omuzlar, kıpırdayan eller ailelerine bakamamanın utancı ve parçalayıcı umutsuzluğu. Pek çok orta sınıf beyaz reformcu, bu tablolarda kayıtsız, tembel, hak etmeyen yoksullar görürdü, ancak Strange raporlarında bilirkişilerin gerçek empatisini okur. [4] Strange, “kırılgan babalar” kavramını tanıtırken, bu durumlarda erkeklerin ve eşlerinin, işsizliğinin gölgesi ailenin üzerine düştüğünde “erkeklerin hane ve aile statüsünü doğrulamaya çalıştıklarını” belirtiyor. [5]
Averill: İngiltere'de beyaz orta sınıfta daha yaygın ama aynı zamanda Stephen Frank'in gösterdiği gibi ABD'de “uzak” ve “sevgi dolu” babalar vardı. Uzak ve sevecen babalar, Viktorya dönemi Anglo-Amerikan dünyasında aile ilişkilerini karakterize eden “evlilik kültü”nden ortaya çıktı. Evcilik kültü, her iki ebeveyn tarafından, özellikle de anne ve evet, sağlayıcı ve geçimini sağlayan baba tarafından dikkatle işlenmesi gereken, çocukluğun masumiyeti olan bir sığınak olarak evle refakatçi, romantik evlilikten oluşuyordu.“Harold ve Babası” | Kongre Kütüphanesi
Elizabeth: Evcilik kültü, kadınların ev kılavuzlarında, kurgularda, çeşitli ev ürünleri için gazete ilanlarında, Kraliçe ve ailesiyle ilgili hikayelerde, kızlar için okulları ve erkekler için özel okullarda bitirmeyi hayal etti. İdeal, eğer daha az düzenliyse, gerçeklik ayrı alanları vurguluyordu. Evanjelizm, orta sınıf profesyonelleri ve işadamlarını, çalışmalarının ölümlü ruhlarını tehlikeye attığından endişelendirse de, — çünkü açgözlülük günahtır—, bunu gerekli bir kötülük olarak gördüler. Çözüm, bu lekeyi sakin, ahlaki bir alan olarak yeniden şekillendirilen evden uzak tutmaktı. "Ev meleği" ya da beyaz orta sınıf eş ve anne, iş ve finans alanındaki geleneksel rolünden sıyrılmıştı. Bunun yerine ona yüksek ahlaki otorite onuru bahşedilmişti. Gücü, evin yönetimine dayanıyordu. Evle ilgili bu ideal vizyonda, çocukların yetiştirilmesi, eğitilmesi ve din eğitimiyle ilgilenmek onun yeri olurdu ve baba pastırmayı eve getirirdi, ancak aksi takdirde zamanının çoğunu evin dışında geçirirdi. İş yerinde, centilmenler kulübünde, politik konuşma ve karar alma yerlerinde ya da narin melek karısı için çok fazla olan cinsel şehvetlerini uygulayabileceği bir metresiyle olurdu.
Averill: Dönemin popüler temsillerinin bizi inandıracağından daha fazla gerçeklikten uzak olsa da, bu idealleştirilmiş aile ve babalık vizyonuydu. Ancak ideal, gerçek sonuçlar olmadan değildi. Erkeklerin hayali “doğal” şehvetleri ve kadınların cinsel zayıflığı, Bulaşıcı Hastalıklar Yasası ve 1885 tarihli Ceza Yasası Değişikliği Yasası gibi yasaları savunmak için manevra yaptı.İlkinde, İngiliz hükümeti istilacı ve zorunlu tıbbi muayeneler ve zührevi hastalık hastanelerinde gözaltında tutularak seks satan kadınları düzenlemeye çalıştı. İkincisinde, 1860'larda fuhuşun “zorunlu bir kötülük” olduğu konusunda ısrar eden aynı erkeklerin çoğu, kadınları ve kızları fuhuş tuzağına düşmekten koruması gereken Ceza Yasası Değişikliği Yasasındaki değişiklikleri destekledi. Gerçekte, kadınları kapalı alanda seks işçiliğinin göreceli güvenliğinden Londra gibi yerlerin daha tehlikeli sokaklarına zorlayan genelevlerde baskınlara izin verdi.
Elizabeth: Dindarlık, orta sınıf beyaz erkeklerinin bu cinsel şehvetleri kontrol altında tutmak için ellerinden geleni yapmalarını gerektiriyordu elbette. Ancak, Bulaşıcı Hastalıklar Yasası'nın genç bir savunucusunun dediği gibi, "krallar, filozoflar ve rahipler, bilginler ve soylular, en az cahiller kadar bilgeler de her çağda ve her iklimde Circe'nin kadehini özgürce tatmışlardır. Ve böylece her zaman var olduğumuza göre, [fuhşın] her zaman devam edeceğinden korkmak için iyi bir nedenimiz yok mu? Bazı muhaliflerimiz fuhuşun tamamen ortadan kaldırılabileceğine inanıyor. Ama Londra'da tek bir fahişenin bile bulunmayacağı gün, korkarım hiçbirimizin zamanında olmayacak. Bu nedenle, fahişeliğin zorunlu bir kötülük olduğunu söylediğimizde, yalnızca, onun doğasının hayvani yanı insanda baskın olduğu sürece, onun her zaman var olacağını ima ederiz.” Başka bir deyişle, erkekler erkek olacak.
Averill: Brüt. Ama elbette, bu yasaları kabul eden erkeklerin çoğu, Viktorya döneminin ev ideallerine bir dereceye kadar bağlı kalan aile erkekleriydi. Bazıları babaları yoktu, bazıları uzak ya da düşkün olabilir.
Elizabeth: Uzak baba, ailesi için endişeleniyor ve ona yatırım yapıyordu, ancak ailenin ahlaki refahı ve istikrarı konusundaki görevinin gereği olarak, çocuklarına karşı katı, hatta sert olmak ve çok fazla sevgi göstermemekle yükümlü hissediyordu. Tosh'a göre düşkün baba, çocukları için bir oyun arkadaşıydı, sevecen ve eğlenceliydi. Bu, Ave'nin “Get Lit” bölümünde biraz hicivli bir şekilde tanımladığı babadır. Bununla birlikte, her iki durumda da, babanın birincil işlevi, daha geniş bir anlamda gerçekten ebeveynlik yapmak değildi; uzak baba, ebeveynliği anneye bıraktı, gerekli hissettiğinde çocukların ölümlü ruhlarını korumak için aracılık etti, ancak genellikle satın aldı. orta sınıf kadınların ahlaki olarak üstün ve çocukları yetiştirmek için daha donanımlı oldukları fikrine göre eğlenceli baba çocukları yatmadan önce kızdırdı ve sonra onları çatı katındaki havasız yatak odasında uyumaya ikna etmek anneye düştü.
Averill: Yani beyaz orta sınıfta, kayıp baba yaygın bir mecazdı, ancak işçi sınıfı ailesinde sıra dışı bir gerçeklikti, kayıp baba iyi bir şey olabilirdi ve Strange'in öne sürdüğüne göre, kayıp babalar muhtemelen ya uzaktı. 8211, çocuklarla duygusal olarak nasıl bağ kuracağından emin değil, ancak onların refahı ve başarısı konusunda endişeli – ya da düşkün, oyuncu ve sevecen. Tüm bu tarihçiler, bireysel babaların ebeveynliğini kategorize etmenin zor olduğunu gösteriyor, ancak bu geniş vuruşlar bize babalık hakkındaki fikirleri ve pratikleri şekillendiren daha geniş sosyal ve kültürel koşullar hakkında bilgi veriyor.
Elizabeth: ABD ve İngiltere'ye gelen ve asimile olmaya çalışan göçmenler de bazen abartma noktasına kadar Viktorya dönemi babalık idealine öykündüler, ancak birçoğu kendi geleneklerini sürdürmek adına Viktorya dönemi aile hiyerarşilerini reddetti veya onları harmanladı. Yine de, havalelerin beklendiği topluluklar için, aynı zamanda sağlayıcı olan “uzak” baba yaygındı. 19. yüzyılda, 1882 Çin Dışlama Yasası'ndan önce Çin'in ABD'ye göçü ezici bir çoğunlukla erkekti. Örneğin 1852'de, bir kaynağa göre, Kaliforniya'ya gemiyle gelen 8.129 Çinliden sadece sekizi kadındı. Erkekler tarım, madencilik, demiryolu inşaatı ve diğer düşük vasıflı işlerde buldukları ekonomik fırsatları Amerika'da aradılar. Bazıları Amerika'ya geldiklerinde babaydılar ve ailelerini desteklemek için eve para gönderdiler. Bazıları önce ABD'de para kazandı, eve döndü ve – ile evlendi ve ardından yeni (genellikle hamile) karısını geride bırakarak ABD'ye geri döndü. 19. yüzyıl seyahati, Kaliforniya'dan Hong Kong'a en az 5 ay olmak üzere uzun deniz yolculukları gerektirse de, ABD'de çalışmak genellikle mevsimlikti ve kazanılan ücretler yetersiz olsa da, bu adamların bir aileyi geçindirmeye yetecek kadar artık eve dönüşünü satın alabilirdi. Yüzyılın ortalarında işçiler haftada 4-15 dolar arasında kazanıyorlardı, Kaliforniya'dan Çin'e giden bir buharlı geminin dümen kabinindeki bir biletin maliyeti, her zaman uyumak için ayrılmış bir yer olmasa da, yemek dahil ortalama 30 dolardı. Daha düşük ücret alan Çinli emekçiler, eve seyahat etmek, bir aile kurmak ve ardından ABD'ye dönmek için yeterli parayı ayırmadan önce birkaç yıl beklemek zorunda kalabilir. Diğerleri, ücretlerini kârlı işlere dönüştürdüler; bu, diğerlerinin Çin'deki kasaba ve köylerinden ABD'ye geçişini finanse etmelerine ve havale yoluyla geniş bir aileyi desteklemelerine izin verdi.
Averill: ABD ve Birleşik Krallık'taki siyah babalar arasında sağlayıcı kavramı 19. yüzyılda hala önemliydi. CaVar Reid, Laura Dawkins, Brenda Stevenson, Mark Okuhata ve diğerleri tarafından tartışıldığı gibi, köleleştirilmiş siyah erkekler, "normal" bir babalık işlevine benzeyen herhangi bir şeyi gerçekleştirme özgürlüğünden mahrum edildi. Sadece çocuklarına bakmaktan alıkonmakla kalmadılar, aynı zamanda çocuklarını şiddetten, cinsel istismardan, aileden uzaklaştırılmaktan, açlıktan veya hastalıktan, ağır işlerden korumak için yapabilecekleri çok az şey vardı. Kölelik, siyah erkekleri babalık da dahil olmak üzere erkeklik olarak düşündükleri pek çok şeyden mahrum bırakan bir sistemdi. Bu, yakın zamanda Birleşik Devletler kıyılarına bırakılan köleleştirilmiş erkekler ve burada köle olarak doğanlar için geçerliydi. Hiçbir köleleştirilmiş adamın kültürel geçmişi, ailesinden gelen bu düzeyde bir bölünmeye izin vermez; ne Afrika'nın Batı kıyısından köleleştirilmiş insanlarla gelen kültürler, ne de birçoklarının nesiller sonra benimsediği Hıristiyanlığın ve bağnazlık biçimleri.
Elizabeth: Özgürleşmeden önce köle devletlerinde köleleştirilmiş Afrikalı Amerikalılar mülktü. Mülk sahibi olmalarına izin verilmedi, çocukları üzerinde ebeveyn hakları yoktu. 1811'de bir Kentucky mahkemesi bulgusunun özetlediği gibi, "yasamızda bir kölenin babası bilinmiyor." Aileler köleleştirme ile parçalandı. 1837'de anılarını yayınlayan köleleştirilmiş bir adam olan Charles Ball, köleliğin kendi babası üzerindeki etkisi hakkında yazdı. Annesi sürüklenerek götürüldü, başka bir plantasyona satıldı ve Ball onun "Efendim, beni çocuğumdan alma!" diye bağırmasını izledi. ve onu satın alan adam onu başından ve omuzlarından dövdü, küçük Ball'u kollarından kopardı ve onu uzaklaştırdı. Ball, sesini her gün ummasına rağmen bir daha hiç duymadığını söyledi. Babası, ailelerinin bu yıkımıyla paramparça oldu. Eskiden sosyal bir mizaca sahipti ve bir Cumartesi gecesi bizi görmeye geldiğinde, bize her zaman, zavallı bir kölenin ellerine, kavunlara, tatlı patateslere veya Başka bir şey bulamazsa, biraz kavrulmuş mısır, ki o getirmişti, çünkü bizim kulübemizde daha lezzetliydi. … Bu saatten sonra onun içten bir şekilde güldüğünü, şarkı söylediğini hiç duymadım. Ben hariç herkese karşı huysuz ve huysuzlaştı ve neredeyse tüm boş zamanını Afrika'daki bir kraliyet ailesiyle akraba olduğunu iddia eden ve kendi ülkesinde büyük bir savaşçı olan büyükbabamla geçirdi.
Averill: Ball'un babasının kölesi çok fazla kaçma riski olduğuna karar verdiğinde, onu sattı. “Fiyatta anlaşmaya varıldı, ancak babam çok güçlü, aktif ve kararlı bir adam olduğu için, Gürcü'nün gündüz vakti, başkalarının yardımıyla bile olsa onu yakalamaya çalışması güvenli değildi. işteydi, bilindiği gibi, üzerinde büyük bir bıçak taşıyordu. Bu nedenle, onu bir taktikle güvenceye almaya kararlıydı.” Ball'un büyükbabası, kölelerin Ball'un babasını satmak için yumurtadan çıktıkları komployu öğrendi ve kaçmasına yardım etti. Oğluna karşı şefkatli ve iyi olmasına rağmen, Ball'un babasının onu geride bırakmaktan başka seçeneği yoktu. Ball, babasından hüzünlü bir tür kahramana taparak, babasının büyük gücünü betimleyerek yazar, ama aynı zamanda her iki ebeveyni de kaybetmenin ayrılığını açıkça hissetti. Bundan sonra ona tek bir akrabalık bağı kaldı, "bir insanın bir çocuğa karşı hissetmesi beklenebilecek tüm sevgiyi bana karşı sergileyen" büyükbabası.
Elizabeth: Ball'un büyükbabası ona inancını uygulayan herkesin sade bir dille yazılmış tek bir küçük kitaba güvendiğini ve bu kitabın tüm inanç ve uygulama kurallarına sahip olduğunu söyledi. “Oruç, kefaret veya hac değil, eşlere ve çocuklara karşı şefkat gerektiren kitap, onun en olumlu emirlerinden biriydi.”“A Köle Baba Ailesinden Uzak Satıldı” | Childs'ın Kölelik Karşıtı Kitabı 1860 / Kongre Kütüphanesi
Averill: Benzer şekilde, 1854'te anısını yazdığı sırada İngiltere'de yaşayan, eskiden köleleştirilmiş bir adam olan John Brown, bir azatlının ailesi için erzak sağlamasının önemini vurguladı. “John Glasgow (John Brown'ın tanıdığı bir adam) para biriktirmişti, ancak boşta kalan bir karısını desteklemek için yeterli değildi. … Böylece genç çift, kendi çabalarına güvenmeleri gerektiğini gördü ve buna göre işe koyuldular. Babanın ilgisiyle, civarda küçük bir çiftliğe girdiler ve John Glasgow, biriktirdiği parayı üç at, bir saban ve bir at arabası almaya yatırdı. Karısı çiftçilik faaliyetlerine alışık olduğu için, çiftliğin endişeleriyle ilgilenmeyi kabul ederken, John's, bir geminin ekonomisini iyi bilmesine rağmen, kelson'dan sinyal mandarlarına kadar, çiftçilik hakkında hiçbir şey bilmiyordu. 8211, görevine devam etmeye karar verdi ve bu nedenle Liverpool ile Batı Hint Adaları arasında ticaret yapan birçok gemiden birinde yetenekli bir denizci olarak görev yaptı. İkinci yolculuğunun sonunda kendini güzel, kahverengi bir bebeğin babası olarak buldu ve limandan ayrılma zamanı geldiğinde üzerine çok gözyaşı döktü. Ama John ve karısı başarılı oldular, o mesleğinde, o onun çiftliğindeydi ve o denizciliğe ticaret eklemeyi başardığı için, birkaç yıl içinde onun servet biriktirme ihtimali var gibi görünüyordu. Gerçekten de sadece okuma yazma bilseydi, uzun zaman önce eş olabilirdi.”
Glasgow bebeğini görünce ağlar, sevecen bir babanın dokunaklı bir tablosu, ama aynı zamanda o bebek için yapabileceği en önemli şeyin ailesini sağlamak için denize dönmek olduğunu da bilir.
Elizabeth: Babanın sağlayıcı ile eşit olduğu beklentisi, ailelerini hayal kırıklığına uğrattığını hisseden erkeklerin ve babalarının onları hayal kırıklığına uğrattığını hisseden ailelerin koşullarını yaratan şeydir. Orta sınıf ile işçi sınıfının ya da siyah ve beyazın toplumsal cinsiyet ve aile hakkındaki fikirlerinin farklı olduğu yerlerde bile, tüm bu topluluklardaki babalar, çocuklarını geçindirmekle ilgili dahili ve harici olarak yargılandı. Pek çok erkek için sinir bozucu bir şekilde, kurumsal ve yapısal güçler, babalık rolünü yerine getirmelerini engelledi. Örneğin, 19. yüzyılda Virginia'da, siyah ve beyaz insanların evliliğini yasaklayan yasalar, sonuçta ortaya çıkan çocukların genellikle her iki topluluğa da ait olmayan bir tür belirsizlik içinde bırakılması anlamına geliyordu. Tarihçi Brenda Stevenson, beyaz anneleri ve siyah babaları olan çocukları anlatıyor. Beyaz, hatta yoksul ya da sözleşmeli annelerden doğan çocuklarda olduğu gibi özgür doğarlarsa, çocuklar 18 yaşına gelene kadar sözleşmeli hizmetçi pozisyonunda “çırak” olabilirler. genellikle dünyada çok az parayla veya nüfuzla. Stevenson'a göre, ““melez” bir hizmetçi olan Jane Robinson, doğduğundan beri sözleşmeli idi. Yerel özgür bir siyah adam olan George Watson ile tanıştı ve evlendi ve özgürlüğünü kazanmadan önce beş çocuğu oldu. Virginia yasaları, çocuklarının yetişkinliğe ulaşana kadar "efendisine" hizmet etmelerini talep ediyordu. [6] İş çocukları üzerinde kontrol sahibi olmaya geldiğinde, beyaz olmayan insanlar için sözleşmeli kölelik kölelik kadar sert olabilir. Ancak bazı özgür siyah erkekler ve kadınlar bu yasaları atlatmayı başardılar. Stevenson, Cate adında köleleştirilmiş bir kadınla evlenen John Watson'ın hikayesini paylaşıyor ve herhangi bir çocuğu olmadan önce özgürlüğünü satın almak için 200 dolar borç alabiliyordu. köleliğini devralacaktı. [7]
Averill: Güneydeki özgür beyaz olmayan erkekler, iş bir aileyi bir arada tutmaya geldiğinde, özellikle de ailenin herhangi bir üyesi köleleştirilmişse, genellikle aşılmaz zorluklarla karşı karşıya kaldı. Stevenson'a göre, Caroline Hunter'ın babası onu, annesini ve üç kardeşini hepsi köle oldukları için terk etti ve o özgürdü. Köleleri babasına bir köle gibi davrandı ve onu dövdü, karısını ve çocuklarını tehdit etti ve böylece gitti. [8] Stevenson'ın Kuzey Virginia'yla ilgili çalışmasında, çoğu özgür beyaz olmayan insanın kuzeye, birçoğunun Philadelphia'ya, özellikle de özgür renkli insanları yöneten daha kısıtlayıcı yasalar getiren 1831 Nat Turner isyanından sonra taşındığını buldu. Philadelphia'da okulları, işletmeleri olan ve orta sınıf siyah kimliğine uyum sağlamakla ilgilenen özgür siyah insanlara yardım sunan güçlü bir orta sınıf siyah topluluk vardı. [9]
Elizabeth: Bununla birlikte, önceden var olan bir toplulukla bile, Kuzey Virginia'nın giderek artan riskli yaşamından kaçanlar için yaşam, Philadelphia'nın daha misafirperver olması karşılığında mücadele etti. Stevenson, gününün "geleneksel" değerlerini benimseyen Philip Nelson'ı, ailesindeki rolünü ekmek kazanan ve koruyucu olarak gördüğünü uzun uzadıya anlatıyor. [10] Onları Philadelphia'ya taşıdığında, hayatı daha pahalı ve iyi ücretli iş bulmanın zor olduğunu gördü. Sağlayıcının bu geleneksel rolünden duyduğu memnuniyet, ailesine ataerkil yaklaşımıyla desteklendi. Stevenson'ın önerdiği gibi, ne zaman taşınacağını, nereye taşınacağını, neyi tutacağını veya satacağını – aldı ve bu dönemde aslında özgür siyah aileler için norm değildi. Bunun yerine, “güneyli özgür beyaz olmayan insanların karşılaştığı ekonomik ve sosyal baskının doğası, onların köle geçmişine olan bağları ve farklı kültürel mirasları, toplu olarak, birçoğunun ataerkil olarak yapılandırılmış hanelerde yaşamadığı anlamına geliyordu. Bu aynı zamanda artan sayıda çekirdek aileye sahip olmadığı anlamına da geliyordu. Özgür siyahi aile içi ilişkiler, bileşimi, yapısı ve liderliği hem nesiller içinde hem de nesiller arasında değişebilen daha akıcı ve dövülebilirdi. Ancak bu çeşitliliğe rağmen, ataerkil otorite, gerçek olmaktan çok ideal olsa bile, özgür siyahların sosyal dünyasında temel bir tema olarak kaldı.” [11]
Averill: CaVar Reid'in, kurtuluş sonrası Georgia'daki siyah aileler üzerine son tezinde gösterdiği gibi, baba, Amerikan İç Savaşı'ndan sonra da hizmet vermeye devam etti. Bir anekdotta Reid, Mayıs 1868'de kızının velayetini almak için Freedman Bürosu ile birlikte çalışan Charles Billings adında bir azatlı adamdan bahseder. Annesi ölmüştü ve Billings onun ebeveynlik haklarını takip etmekte ısrar ediyordu. Vaka çalışanı Fred Mosebach, Billings'in kızına bir ev sağlama konusundaki belirgin duygusal ve finansal yeteneği hakkındaki raporunda yorum yaptı. Billings, önce Freedman Bürosu tarafından başka bir soruşturmadan geçmek zorunda kalacak olsa da, sonunda küçük kızıyla tekrar bir araya gelecekti. [12] Reid, siyah erkeklerin aileye bağlılığının, onların özgürleşme sonrası mücadelelerinin tanımlayıcı bir özelliği olduğunu savunuyor. Her ikisi de özgürleşme ilanıyla yasal olarak özgür kılındıktan sonra çocuğunun velayetini almak için savaşan Billings gibi, daha geleneksel bir erkeklik görünümü oluşturmak, özellikle erkeklik babalıkla bağlantılıyken, özgürleşmeden sonra siyah erkekliğin yeniden inşası için elzemdi.
Elizabeth: Viktoryen babanın "sağlayıcı" olması için ekonomik güce sahip olması gerekiyordu. Endüstriyel ekonomilerde kişinin değeri üretkenliğe bağlıdır. Yani işsiz bir adam, özellikle de ailesi olan biri, utanç vericidir. Ancak ekonomik güce sahip olmak her zaman mümkün değildir – bugün her zaman mümkün değildir ve 19. yüzyılda İngiltere ve ABD'deki pek çok kişi için kesinlikle mümkün değildi. Daha önce tartıştığımız gibi, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki köleleştirilmiş siyah erkeklerin ücret kazanma, mülk sahibi olma veya ailelerine ekonomik olarak sağlayabilecek bir şey üretme konusunda yasal hakları yoktu. Özgür bir beyaz olmayan adam için bile, ailesi köleleştirilmişse, karısının ve çocuklarının gerçekten ihtiyaç duyduğu tek şeyi sağlamak muazzam bir ekonomik güç gerektiriyordu: özgürlük.
Averill: Beyaz erkekler için, özellikle işçi sınıfındakiler için, ekonomik durgunluk, mevsimlik işçilik ve diğer işsizlik biçimleri genellikle felaket olabilirdi. Pek çok erkek, evet, maaşlarını içti ve ailelerini üşütüp aç bıraktı. Ancak çoğu, tamamen kontrolleri dışında kalan güçler yüzünden işsiz kaldı. Strange'in incelediği York, İngiltere vaka çalışması büyük ölçüde bir göstergeyse, bu toplumsal gelgitler, babaların tüm maaşları içip tüketmesinden çok daha düzenli bir şekilde işsizliğin nedeniydi. Çoğu erkeğin bar için ücretlerinin bir kısmını geri tutması daha olasıdır, ancak genellikle çoğunu hane gelirine katkıda bulunmuştur. Bu, hayatın o insanlar için her zaman zor olmadığı anlamına gelmiyordu ki, iki ebeveyn de elinden gelen her şeyi yapsa bile, işçi sınıfı için hayat genellikle sefil ve eziciydi.
Elizabeth: 19. yüzyıl işçi sınıfı aile yaşamını tanımlayan metinde Ellen Ross, işçi sınıfının aileleri için sürekli “Sevgi ve emek” içinde olduğu fikrini ortaya koyuyor. Bu, Ross'un çalışmasına odaklandığı, ancak babaları değil, işçi sınıfı anneleri hakkında düşünmenin standart yolu haline geldi. Garip, işçi sınıfının otobiyografisi ve anıları üzerine yapılan çalışmalarla, her ikisi için de durumun böyle olduğunu gösteriyor. “Aşk ve emek” 19. yüzyıl işçi sınıfı ebeveynlerinin merkezindeydi. Anne çocukları için fedakarlık eder ve onları besler, uzak anneleri olanlar bile hastalandıklarında veya incindiklerinde onu istediklerini hatırladılar. Bu fedakarlık, daha fazla para kazanmak için fazla mesai yaptığında, yemek yemeden gittiğinde, her bir parçasını ailesine döktüğünde, onun emeği ve emeği onun sevgi gösterisiydi. İşçi sınıfı babaları için çalıştılar, çocuklarının geleceğini ayarladılar, ücretli iş bulmak için günde 30 mil yürüdüler. Aşk ve zahmet aşktan bahsetmiyor, virgül zahmetinden. Daha ziyade, işçi sınıfı ebeveynliğinin, tedarik yoluyla beslemeye, fedakarlıkla ilgilenmeye, zahmetle sevmeye dayandırıldığı tek bir kavramdır.
Averill: Başarısız olan babalar, çocuklarının yazılarında, orta sınıf reformcuları ve diğer yabancılar tarafından verilen kararlarda, neredeyse her zaman sağlamada başarısız olan babalardı.
Elizabeth: Ancak Viktorya dönemi erkeğinin ailesini geçindirme becerisinin önündeki zorluklar, Birleşik Krallık'taki beyaz işçi sınıfı erkeklerine veya ABD'deki özgür ve köleleştirilmiş siyah erkeklere özgü değildi. Orta sınıf erkekler de aynı şekilde çalışamaz olmaya ya da çalışamaz duruma getirilmeye açıktı. Yetenek, ya da sakatlık, çalışmak da önemlidir. Yaralanma, akıl hastalığı ve kalıcı sakatlık, sosyo-ekonomik statü tarafından hafifletilmiş olabilir, ancak hiçbir Viktorya dönemi erkeği, vücudun başarısızlığının etkilerine karşı gerçekten bağışık değildi. Başarısız bir beden, ölüm için yaşam anlamına gelebilir veya bir işçi sınıfı beyaz veya siyah adamın ailesi, orta sınıf bir adam için ölüm dahil olmak üzere korkunç sonuçlar doğurabilir. 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında hem özel hem de kamu kuruluşlarından sosyal refah programlaması dönemlerine girmeye başladığınızda, engelli insanların çocuk sahibi oldukları için sanki onları hak etmiyorlarmış gibi karalandığını göreceksiniz.
Averill: Tüm bunları Sarah'nın kitabına bağlamak için, birincil babalık işlevi olarak ailelere "sağlamak", Amerikan İç Savaşı tarafından kesintiye uğradı. Viktorya dönemi babalık idealine geri dönmek için çok fazla erkek öldürüldü, fiziksel ve zihinsel olarak çok fazla kırıldı. ABD'de savaş sonrası dönem hâlâ, adamlarının değerini üretkenlikle ölçen kapitalist bir sistemdi. Sakatlık, kapitalizm, erkeklik, iş ve refah üzerine bazı gerçekten büyüleyici çalışmalar halihazırda devam etmekte, Margery Levine-Clark'ın 20. yüzyılın başlarındaki İngiliz refah sistemi ve erkeklik hakkındaki şu anki projesinde bu fikirleri araştırdığını biliyorum. Bu sorunlar özellikle babalığı karışıma dahil ettiğimizde daha da artıyor. Çünkü 20. yüzyılın sonunda ABD ve Birleşik Krallık'ta ikinci dalga feminizme kadar büyük ölçüde tartışılmaz olan babaları tek veya birincil ekmek kazananlar olarak gören Viktorya zihniyetinde, ailenin geçimini sağlamak çalışma yeteneğine dayanır. Bu nedenle, savaş zamanlarında, özellikle erkekliğin kargaşa içinde olduğu Amerikan İç Savaşı, Büyük Savaş ve İç Savaş gibi bu büyük karışıklıkları görüyoruz, hükümetler babanın kaybıyla nasıl başa çıkacaklarını düşünmek zorundalar. , yüz binlerce aile ve yaralı, paramparça, kalıcı ya da geçici olarak sakat kalan tek tek erkekler, her zaman olacağını düşündükleri baba, adam nasıl hala olabildiklerini bulmak zorundalar. Savaşa gitmeden önce baba olanlar, savaştan sonra nasıl bir baba olabileceklerini anlamaları gerekir.Gerry Mulligan ve babası | Kongre Kütüphanesi
Elizabeth: İlginç bir araştırma, kaç asker çocuğunun babalarının sevgi dolu babalardan uzak ya da yokluğa geçtiğini hissettiğini ölçebilir. Ancak bu, bugün için vaktimiz olduğundan biraz daha iddialı bir proje!
Averill: Bazı işçi sınıfı, orta sınıf, beyaz, Siyah, Kızılderili ve göçmen babalar, karısını ve çocuklarını korkutup aile otoritesine boyun eğdirmek için fiziksel, duygusal ve/veya ruhsal güç kullanan, şiddet uygulayan ve kontrol eden tiranlardı.
Elizabeth: Çoğu ailelerini geçindirmek için çalıştı. Orta sınıf ailelerde, babalar ekonomik üretimin birincil yükünü taşıyorlardı, çünkü bir kocanın başarısının karısının haneyi yönetmesi ve çocukları büyütmesi için yeterli olması gerekiyordu. İşçi sınıfı ailelerinde, kadınlar hem ücret karşılığında çalışırken (neredeyse her zaman erkek meslektaşlarından çok daha az ücret alıyorlardı) hem de yemek pişirme ve çocuk yetiştirme gibi günlük ev işlerinin çoğunu yaparken, babaların gelirin büyük kısmını getirmesi bekleniyordu. Bazıları fiziksel ve/veya duygusal olarak, zorunluluktan, iş aramak için düzinelerce kilometre yürüyor ya da çocuklarla ne yapacağını tam olarak bilemiyor, çoğu uzaktaydı, sevecen olmak için sosyalleşmemişti, ancak refaha derinden bağlıydı. Birçoğu çocuklarının geleceğine düşkündü, kuluçkalarıyla top oynuyorlardı, onlara balık tutmayı öğretiyordu, onlara kitap okuyor ya da “koltuğuna” kıvrılıp onlara masallar anlatıyordu. İki baba kesinlikle aynı değildi, ancak çoğu ailelerini sağlamak için ellerinden gelenin en iyisini yaptı.
Iş ve ev hayatı
Bu tür siyasi ve kültürel çatışmalar, ekonomik kalkınma bağlamında daha büyük bir aciliyet ve önem kazandı. Ticaretin hızlanan hızı, imalathanelerin genişlemesiyle birleştiğinde, hırslı ve yetenekli insanlar için yeni fırsatlar yarattı. Artık babalarının ayak izlerini takip etmekten memnun olmayan çok sayıda çiftlik çocuğu, daha parlak bir gelecek umuduyla düşük ücretli memur ve öğretmen olarak çalışarak yeni kariyerler aradı. Şehirlerde, bazı usta zanaatkarlar kendilerini işçileri denetleyen ve hesap defterlerini inceleyen beyaz yakalı işadamlarına dönüştürdüler. Ancak orta sınıfın safları, çiftçilikle girişimciliği karıştıran erkekleri ve günlük işleri hem yönetimsel hem de üretken emeği kapsayan küçük iş adamlarını da içeriyordu. Bütün bu kariyerler okuryazarlık ve aritmetik gerektiriyordu, çoğu aynı zamanda en azından bir dereceye kadar incelik gerektiriyordu. Daha da önemlisi, hem inisiyatif almayı hem de risk almayı gerektiriyorlardı. Orta sınıf Amerikalılar, saygın girişimciliğin sınırları, hırsın derecesi ve sosyal ve ahlaki olarak kabul edilebilir risk türleri konusunda kesinlikle anlaşamadılar. Ancak on dokuzuncu yüzyıl Amerikalıları, kendi kendini yetiştirmiş insanı - beceri ve zeka egzersizi yoluyla değişken bir pazar üzerinde zafer kazanan efsanevi bir figür - detaylandırarak ve kutlayarak, çabalamayı iyileştirdi. İronik olarak, tarihçiler, övülen kendi kendini yetiştirmiş adamın tipik olarak, erken kariyerini finanse etmek için üyeleri birlikte çalışan doğum ailesine bağlı olduğunu keşfettiler. Eğitim ve mesleki eğitim için gerekli olan para, yıllar süren dikkatli birikimlerin yanı sıra anneler ve kız kardeşler tarafından sağlanan ek gelirden kaynaklandı.
Kendi kendini yetiştirmiş adamın kutlanması, yeni mesleklerin yaratılmasından daha fazlasını işaret ediyordu. Bunun yerine, erken dönem ulusal Amerikalıların üretken ve üretken olmayan emek ile kamusal ve özel alanlar arasındaki ilişkiyi hayal etme biçimlerinin daha geniş bir dönüşümünün parçasıydı. Ekonominin dönüşümü yavaş yavaş eski takas sistemlerini zayıflattı ve günlük işlemler için nakitin önemini artırdı. Üretkenlik, kadınların ücretsiz yemek pişirme, temizlik, bakım ve dikiş işlerinin ekonomik değerinin tanınmasını azaltan ücretli çalışmayla eş anlamlı hale geldi. Hem üretmeyi hem de biriktirmeyi içeren bu görevler, orta sınıf ailelerin ekonomik stratejileri için kritik olmaya devam etti. Ancak 1830'lara gelindiğinde, bir zamanlar ekonomik güvenliğin önemli bir bileşeni olarak kabul edilen kadınların ev içi emeğinin önemi, hem ücretli çalışmanın yükselişi hem de aileleri üretken varlıklardan ziyade sevgi dolu varlıklar olarak vurgulayan yeni bir ev içi ideal tarafından gölgede bırakıldı.
Bu tür ayrımlar, kadınlar ve erkekler arasındaki temel farklılıkların bir uzantısı olarak kamusal ve özel alanların ayrılmasını vurgulayan transatlantik bir yerel ideoloji tarafından pekiştirildi. Erkeklerin zekası, hırsı ve gücü onları kamusal alana ve iş ve siyaset dünyalarına uygun hale getiriyordu. Orta sınıf kadınları kamusal alandan dışlanırsa, üretken işletmeler olarak değil, aile hayatı için arenalar olarak hayal edilen evlerde kutsallaştırıldılar. Anne etkisi, ev içi idealin merkezinde yer alan ataerkil otoritenin yerini yavaş yavaş aldı. Yeni iş ve aile biçimlerini erkeklik ve kadınlığın amansız etkisi olarak benimseyen Atlantik'in her iki yakasındaki yerli ideologlar, radikal biçimde yenilikçi bir dizi toplumsal düzenleme ve idealin doğallaştırılmasına yardımcı oldular. Ayrıca dikkati ideoloji ve pratik arasındaki eşitsiz ilişkiden uzaklaştırdılar.
BİRİNCİL KAYNAK
trendler nelerdir? Verilerimiz, 1950'lerde başlayıp 1970'lere kadar olan evlilikler için ilk evliliklerin (ayrılık veya boşanma ile) sona erme şansının arttığını göstermektedir. 1970'lerin başından 1980'lerin sonlarına kadar, dağılma oranları oldukça istikrarlıydı. Boşanma sonrası yeniden evlenme olasılığı biraz azaldı ve ikinci evliliğin dağılma olasılığı 1950'lerden 1980'lere yükseldi.
Eğilimler ırka/etnisiteye göre farklılık gösteriyor mu?? Bu eğilimlerin Hispanik olmayan beyaz ve Hispanik olmayan siyah kadınlar için benzer olduğu görülüyor, ancak siyah kadınlar daha yüksek evlilik oranlarıyla, daha düşük ayrılıktan boşanmaya geçiş oranlarıyla ve daha düşük yeniden evlenme oranlarıyla karşı karşıya kaldı. Beyaz kadınlar arasında, ilk evlilikten ayrılma olasılığının artması 1970'lerde dengelendi, ancak 1980'lerde siyah kadınlar için yükselmeye devam ediyor gibi görünüyor.
Evlilikte başarı ile ilgili toplulukların özellikleri? Bu rapor, topluluk refahının başarılı birlikte yaşama ve evliliklerle ilişkili olduğuna ve mahalle yoksulluğunun birlikte yaşama ve evliliklerin başarısız olma olasılığını artırdığına dair net kanıtlar gösteriyor.
Evlilik dışı birlikte yaşama ve evlilikten ayrılmanın yanı sıra yasal boşanmayı da ölçersek, sendika oluşumu ve dağılmasının istatistiksel portresi etkilenir mi?? Evlilikle ilgili anket verilerinin önemli bir avantajı, yasal evlilik ve boşanmayı incelemekle sınırlı kalmamamızdır. Bu rapordaki veriler, bozulmamış bir evlilik öncesi birlikte yaşamanın evlilikle sonuçlanma olasılığının 5 yıl sonra yüzde 70 olduğunu ve bu olasılığın kadının ırkı, yaşı, eğitimi, hane geliri ve toplumdaki ekonomik fırsatlar ile ilişkili olduğunu göstermektedir. Veriler ayrıca birçok evliliğin yasal ayrılıkla sonuçlandığını, ancak boşanmayla sonuçlanmadığını ve yalnızca boşanmaya bakmanın bazı gruplar, özellikle de Hispanik olmayan siyah ve Hispanik kadınlar arasındaki evlilikteki bozulmayı büyük ölçüde küçümsediğini gösteriyor.
Evliliğin başarılı veya başarısız olma şansını hangi demografik, ekonomik ve sosyal faktörler etkiler?? Bu rapor, bir dizi özelliğin, bir evliliğin devam etme veya ayrılma olasılığıyla yakından ilişkili olduğunu göstermektedir. Örneğin, ilk evlilikler için, kadın iki ebeveynli bir evde büyümüşse, Asyalıysa, evlilikte 20 yaşında veya daha büyükse, evliliklerin dağılma olasılığı daha düşüktür ve başarılı olma olasılığı daha yüksektir. evlendiğinde, üniversite eğitimli olduğunda, daha fazla gelire sahip olduğunda veya herhangi bir dini bağlantısı olduğunda çocuklar.
Aşağıdaki önemli noktalar, bu raporda gösterilen bulgu türlerini göstermektedir:
İlk evlilik olasılığı Hispanik olmayan siyah kadınlarda diğer kadınlara göre daha düşüktür. 18. doğum gününde evlenmek Hispanik ve Hispanik olmayan beyaz kadınlar için daha olasıdır ve Hispanik olmayan siyah ve Asyalı kadınlar için daha az olasıdır. Dinlerinin önemli olmadığını bildiren kadınlar için ilk evlilik daha az olasıdır. Erkeklerde daha yüksek işsizliğin, daha düşük medyan aile gelirinin, daha yüksek yoksulluğun ve daha yüksek sosyal yardım almanın olduğu topluluklarda erken evlilik, kadınlar için daha olasıdır. İlk evlilik, metropol olmayan bölgelerde daha olasıdır ve merkezi şehirlerde daha az olasıdır.
Bozulmamış bir ilk evlilik öncesi birlikte yaşamanın evliliğe dönüşme olasılığı beyaz kadınlar arasında daha yüksek ve siyah kadınlar arasında daha düşük, daha yüksek gelirli çiftler arasında, daha düşük gelirli çiftlere göre daha yüksek ve herhangi bir dini inancı olan kadınlar için, özellikle beyaz kadınlar arasında, herhangi bir dini inancı olmayanlara göre daha yüksek. Dinlerinin bir dereceye kadar ya da çok önemli olduğunu bildiren beyaz kadınların birlikte yaşaması, dinlerinin önemli olmadığını bildirenlere göre daha olasıdır.
Birlikte yaşayan kadınların, erkek işsizliğinin daha düşük, ortanca aile gelirinin daha yüksek, yoksulluğun daha düşük ve sosyal yardımların daha düşük olduğu topluluklarda yaşıyorlarsa evlenme olasılıkları daha yüksektir. Erkek işsizlik oranı, siyah kadınlarda beyaz kadınlardan daha önemli görünmektedir.
İlk 3 yıllık birlikteliğin ardından, ilk evlilik öncesi birlikte yaşamanın ayrılma olasılığı siyah kadınlarda, Hispanik veya beyaz kadınlardan daha yüksek ve genç kadınlarda, özellikle beyaz kadınlarda, yaşlı kadınlardan daha yüksek. Birlikte yaşama başlamadan önce cinsel ilişkiye girmeye zorlanmış kadınların, evlilik öncesi ilk birlikteliklerinden ayrılma yaşamaları, hiç zorlanmamış kadınlara göre daha olasıdır.
Birlikte yaşayan kadınların, daha yüksek erkek işsizliği, daha düşük medyan aile geliri ve daha yüksek yoksulluk ve refah oranlarına sahip topluluklarda yaşıyorlarsa, ilk evlilik öncesi birlikte yaşamlarının çöküşünü yaşamaları daha olasıdır.
Siyah kadınların yaşama olasılığı daha yüksektir ilk evlilik bozulması ve Asyalı kadınların beyaz veya Hispanik kadınlara kıyasla ilk evliliklerinde bozulma yaşama olasılıkları daha düşük. 20 yaşını doldurmuş kadınların ilk evlilikleri, genç gelinlerin evliliklerine göre daha az dağılıyor, ancak Hispanik kadınlar arasında evlilik yaşına göre önemli bir fark yok. Dini bir dereceye kadar veya çok önemli olan kadınların, dini önemli olmayan kadınlara göre ilk evliliklerinde bir ayrılık yaşama olasılığı daha düşüktür. Çocuklukları boyunca her iki ebeveyni ile birlikte yaşayan kadınların, çocuklukları boyunca iki ebeveyni ile büyütülmemiş kadınlara göre ilk evliliklerinin dağılması daha az olasıdır.
ÖNEM
Ulusal Aile Büyümesi Anketini yorumlamak, gerçek raporun yarısından fazlasının sayısal tablolar olduğu 103 sayfadan oluştuğunu zorluyor. Kapsamlı istatistiksel analiz için bu ayrıntı düzeyi gerekli olmakla birlikte, çoğu okuyucu, raporun başlangıcına yakın bir yerde sağlanan bulguların bir özetiyle daha fazla ilgilenmektedir. Özetle raporun yazarları, boşanma oranlarının şu anda sabit olduğu, daha yoksul topluluklarda ve mahallelerde evliliklerin daha sık başarısız olduğu ve daha iyi eğitim, daha yüksek yaş ve gelir ve dini mensubiyetin ilk evlilikte daha düşük boşanma oranlarıyla ilişkili olduğu sonucuna varıyor.
Bunlar gibi genel bulgular kapsamlı veri analizi gerektirmez ve genellikle başka yerlerde bulunur. NSFG gibi bir çalışmanın değeri, çok özel soruları yanıtlama yeteneğinde yatmaktadır. Örneğin, belirli bir kentsel toplulukta boşanma oranlarını düşürmeye çalışan bir sosyal hizmet kurumunu düşünün. Bu kurumdaki çalışanlar, boşanmada demografik faktörlerin rol oynadığını biliyorlar ve boşanmanın belirli nedenlerinin etnik gruplar arasında farklılık gösterdiğini de biliyorlar. Bu gibi durumlarda NSFG, araştırmacıların kendi topluluklarıyla ilgili belirli faktörleri belirlemesine izin verir.
Örneğin, ilk evliliğin dağılmasına ilişkin ulusal istatistikler, 1970'lerde boşanma oranlarının daha yavaş arttığını gösteriyor. Bununla birlikte, bu gelişme etnik gruplar arasında tutarlı değildi ve takip eden on yıl boyunca oranlar siyah kadınlar arasında daha keskin bir şekilde yükselmeye devam etti. Bu tür bilgiler, daha önce bahsedilen kurumun çabalarını nereye odaklayacağına karar vermesine yardımcı olabilir.
NSFG gibi kapsamlı bir analiz, uzun süredir tartışılan bazı soruları yanıtlamada da yararlıdır. Birlikte yaşama veya bekarken birlikte yaşama konusunda iki farklı düşünce okulu vardır. Birlikte yaşamayı seçen çiftler, bunu genellikle düşük riskli bir uyumluluk testi olarak nitelendiriyor, potansiyel olarak daha az riskli ve evlilikten ve müteakip boşanmadan daha az karmaşık. Muhafazakar dini gruplar, duygusal olarak sağlıksız olduklarını ve bağlılığı zorlaştırdıklarını ve nihayetinde evliliklere zarar verdiğini öne sürerek bu tür düzenlemelere karşı eleştirel olma eğilimindedirler.
Çalışma verileri birlikte yaşama konusunda hangi bakış açısını destekliyor? Veri analizinde sıklıkla olduğu gibi, cevap karmaşıktır. Birincisi, evlilik öncesi birlikte yaşama ve evlilik arasındaki ilişki, ırk ve gelir düzeyi gibi faktörlerden etkilenir; örneğin, beyaz kadınlar ve daha yüksek gelire sahip olanlar, siyah kadınlara ve daha az kazanan kadınlara göre birlikte yaşamadan evliliğe geçme olasılıkları daha yüksektir. Genel olarak, çalışma, üç yıllık birlikteliğin ardından beyaz çiftlerin evlenme şansının yüzde 60 olduğunu, Hispaniklerin oranının yüzde 50 ve siyahların oranının yüzde 35 olduğunu buluyor. Birlikte yaşamanın ilk on yılında, yirmi beş yaşından küçükken birlikte yaşamaya başlayan çiftler, yüzde 60'lık bir ayrılma şansıyla karşı karşıyadır.
NSFG ve benzeri raporlardan alınan verileri yorumlarken, sonuçların doğru yorumlanmasına özen gösterilmelidir. Örneğin, evlilik ve boşanma üzerine yapılan araştırmaların çoğu, ayrılıkları değil, yalnızca gerçek boşanmaları ölçer. Amerikalılar bazen yasal olarak değil de ayrılarak evliliklerini bitirmeyi tercih ettikleri için, gerçek olmayan evliliklerin gerçek sayısı muhtemelen NSFG tarafından sağlanan rakamlardan daha yüksektir. Böyle bir çalışmadaki bir başka endişe, sosyal istenirlik yanlılığı veya katılımcıların aldatma gibi sosyal olarak kabul edilemez davranışlar hakkında yalan söyleme eğilimi ile ilgilidir. Bu önyargı, belirli davranışların sıklıklarının yanlış değerlendirilmesine neden olabilir.
NSFG, Amerikalıların ne zaman ve neden evlendiği, boşandığı ve yeniden evlendiğine dair ciltler dolusu bilgi sağlarken, aydınlattığı sorunlara çözüm önermemektedir. Çalışmanın amacı, çözüm sunan kuruluşların kaynaklarını daha verimli kullanmalarına olanak tanıyan kapsamlı veriler sunmaktır.
DAHA FAZLA KAYNAKLAR
Kitabın
Tucker, M. ve C. Mitchell-Kernan. Afrikalı Amerikalılar Arasında Evlilikte Düşüş. New York: Russel Adaçayı, 1995.
Waite, L.J. ve M. Gallagher. Evlilik Örneği: Evli İnsanlar Neden Daha Mutlu, Daha Sağlıklı ve Daha İyidir?. New York: Doubleday, 2000.
Zill, N. ve M. Gallagher. Yerinde Koşmak: Amerikan Aileleri Değişen Bir Ekonomide ve Bireyci Toplumda Nasıl Gidiyor?. Washington, DC: Çocuk Eğilimleri, 1994.
Süreli yayınlar
Amato, P. R. "Yetişkinler ve Çocuklar için Boşanmanın Sonuçları." Evlilik ve Aile Dergisi 62 (2000): 1269-1287.
Duncan, G. ve S. Hoffman. "Medeni Feshin Ekonomik Sonuçlarının Yeniden Değerlendirilmesi." demografi 22 (1985): 485-497.
Kunz, J. "Boşanmanın Kuşaklararası Aktarımı: Dokuz Nesil Bir Çalışma." Boşanma ve Yeniden Evlenme Dergisi 34 (2000): 169-175.