Bir Ömürlük Bitmeyen Sevda... Annelik
Dünyanın en zor ve en güzel işiymiş annelik. Küçükken yaptığımız yaramazlıklarda senin bakışların korkuturdu ama bir o kadar da dünyaya meydan okuyacak gücü hissederdik. Sen vardın ya...
Büyürken seni ne yormuşuz ne üzmüşüz be annem. "Bunda ne var geciktiysem bir şey olmadı" dediğimde "Ben ol da bil" demiştin. "Anne olduğunda anlarsın çünkü annelik anlatılmaz yaşanır" demiştin. Sen oldum Anne!
Emanete sahip çıkın, yalan söylemeyin, güvenilir insan olun, çalışın, işinizin en iyisi olun, zayıfı düşkünü kollayın, kimseye haksızlık yapmayın size de yapılmasına izin vermeyin diyerek ilk hayat derslerini aldığımız öğretmenmiş anne.
Düştüğümde canım yandığında öperdin geçerdi, şimdi geçirmiyor hiçbir ilaç annem. Zormuş annem analık, hiçken hep olmakmış, çoğalmakmış durmadan... İçinde fırtınalar koparken dizlerin korkudan titrerken evlat için dünyaya meydan okumak aslan kesilmekmiş... Sarıp sarmalamak, ahir zamanda avucunda kor ateş taşımakmış... Sıksan yanacak bıraksan düşecek, onun için; için için yanmakmış. Hep güçlü olmak, üşümemek, yorulmamakmış. Bir yığın derdi varken, çocuğunun karşısındaki belki de en mutlu insan olmakmış... Hiç almadan, durmadan vermekmiş, karşılıksız menfaatsiz 'ölümüne kara sevda' imiş annelik!
Ciltlerce yazılsa anlatılamazmış... 'Oldum' öğrendim annem. Mevlana'ya göre "olduk, gördük, bildik"miş.
Hele bir de cennet kokulu engelli evlatlarını sarmalayan özel anneler... Ne zormuş ama bir o kadar da kutsalmış göreviniz... Otistik evladı olan annenin, "Oğlum boyumu aştı ama bir kez bile anne demedi" derkenki hüznü, "Eskidiği için değil sadece büyüdüğü için ayakkabı aldım topa bile vuramıyor" derkenki yürek yangısı, kendine zarar verirken, "Elimi ağzına verip beni ısırsın" derkenki acısıymış annelik!
Bedensel ve zihinsel engelli evladı olup da "Ben ona bakmaktan gocunmuyorum o bana Allah'ın bir lütfu" derken gözleri dolarak içi yanarak "Ya ben ondan önce ölürsem" endişesi sarıp, evladını kendinden önce Rabb'ine göndermek istemekmiş annelik. Pamuklara sarıp büyüttüğü evladı ondan sonraya kalırsa, hor görülmesinden, sefil olmasından korkmakmış, benim gibi kimse bakamaz endişesi yaşamakmış annelik!
Zor zanaatmiş annelik... İstemeden vermek, son nefese kadar sevmekmiş. Peygamber Efendimiz'in (s.a.v), "Cennet anaların ayakları altındadır" müjdesinin şerefine nail olmakmış annelik!
Bir ömürlük bitmeyen bir sevdaymış annelik...