Bir anne ve kızı tatil için Japonya’da buluşurlar. Yürüyüşe çıkarlar, trene binerler, sanat galerilerini ziyaret ederler, restoranlarda yemek yerler ve hediyeler için alışveriş yaparlar. Bu hemen hemen tüm yüzey eylemiyle ilgili “Kar için Yeterince Soğuk”, Avustralyalı yazar Jessica Au’nun ince ve sinsi ikinci romanı. Kız, kumdaki bir deseni dikkatlice izleyerek bir tırmık sesini çağrıştıran sakin bir düzyazıyla anlatıyor. Yol boyunca birkaç hatırasını paylaşıyor: Garson olarak çalıştığı Çin restoranında ürkütücü bir patronla; sevgili bir üniversite profesörünün evinin uhrevi cazibesi; kocasının büyüdüğü eve ilk ziyaretinden. Her iki karakterin de nereden seyahat ettiğini veya döndüklerinde onları bekleyen hayatlar hakkında hiçbir şey öğrenemiyoruz.
En başından beri, anne ve kızının bir şeyin etrafında dans ettiğine dair işaretler var. Ama karakterler için -okuyucu bir yana- bunun ne olabileceğini söylemek zor. Kız, ortak tatilin henüz adını koyamadığı nedenlerden dolayı “önemli olduğunu hissetmeye başladığı” için geldiğini söylüyor. Belki de cevap, anlatıcının hiç bahsedilmeyen babasının keskin yokluğunda yatmaktadır. Ya da belki annenin geçmişinde bulunabilir – yıllar önce Hong Kong’dan göç etmesi ve geride bıraktığı ailesi. Ancak, belirsiz bir “yoksulluk, aile ve savaş” izlenimi dışında, kız bu geçmiş hakkında çok az şey biliyor. Bir noktada, “bazen durup olup bitenler üzerine düşünmek, belki de üzüntüyü düşünmek aslında sizi mutlu edebilir” diye öneriyor. İpucu, ipucu, anne.
Gömülü sırlar ve bastırılmış hatıralar, yaygın hikaye anlatma araçlarıdır, çoğu atmosferik bilinç romanının okuyucuları cezbetmek için kullandığı varsayılan hazinelerdir. Aksi halde gevşek bir şekilde kurgulanmış anlatılarda, bu tür hazineler bizi kazmaya, yani sayfayı çevirmeye devam ettirmeye devam eder. Edebiyata bu yaklaşım, insan ilişkilerine bir yaklaşım önerir: onları en iyi tanımamızın yolu, insanların başından geçenler hakkında bilgi edinmektir.
Bazen Au, bu yaklaşımı teşvik ediyor gibi görünüyor, bize kitabını anlatıcının annesini okuduğu gibi okumayı öğretiyor: arka plan hakkında ipuçlarını yakından izleyerek, sonunda kendini ortaya çıkaracağı anı bekleyerek. en Öykü. Anlatıcı, her şeyden önce, çevresinin keskin bir gözlemcisi olmakla övünür. Romanın ilk sahnesinde, neredeyse bilimsel bir özgünlükle bir kaldırımı anlatıyor. Asfalta benziyor, ama değil – “fark edecek kadar umursadıysanız, bir dizi küçük, kare kiremit”. Bu bir alışkanlıktan daha fazlası. Bu bir etik: fark etmek, önemsemekle eş anlamlıdır. Daha sonra kız, annesiyle bazı eski resimlerin yüzeyinin altında gizlenmiş fırça darbeleri katmanları olan pentimenti hakkında bilgili bir şekilde konuşur. Ortalama bir izleyici onları tespit edemeyebilir, ancak özenli uzmanlar bunu yapabilir. Bir okuyucu olarak, bunun gibi pasajlarda kendi fırça darbesini algılama yeteneğinizin test edildiğini hissetmek kolaydır. Çoğu test gibi, tam olarak rahatlatıcı değil: anlatıcı kadar dikkatli olduğunuzu kanıtlamak istiyorsunuz ve yine de başarısız olmayı umuyorsunuz. Yeterince keskin görmek, yeterince yakından okumak için bu başarısızlık duygusu, kendine özgü bir etkileşim biçimi yaratır.
Yine de roman, en iyi haliyle, bu başarı ölçütünü karmaşıklaştırarak, gizli olanı ortaya çıkarmanın doğasında var olan değere dair şüpheler uyandırır. Anlatıcının kendisi, yüzeyin altını kazmanın içgörü edinmenin tek yolu olmadığını gördüğünde, farkındalık patlamaları yaşar. Okumak diye bir şey var mı? fazla yakından? Entelektüel bir uyanış yaşayan bir üniversite öğrencisi olduğunu hatırlıyor: “Düşüncelerimi parçalamaya bağımlı hale gelmiştim” diyor – revizyon, hatta kırılma içeren analiz deneyimlerine. “Her anın bir şey ifade etmesini” isteyerek, kitap ve film okuduğu gibi deneyimlerini incelemeye başladı. Ancak geriye dönüp baktığında, “bunun ne kadar dayanılmaz olduğunu fark etti: . . . her şeye anlam oku.” Durmaksızın pentimenti ararsak, gerçek resmi kaçırma riskini alırız.
Birinin geçmişini ararken, anlatıyı yanlış anlama ihtimalimiz de var. Anlatıcının çoğu zaman anlaşılmaz olan aile geçmişinden bir destan, yıllarca aklında kaldı. Bu, amcası ve onun lanetli ilk aşkı hakkında, asla toparlayamadığı bir başarısızlık hakkında biraz acıklı bir hikaye. Çocukken bu hikayeyi defalarca duyduğunu hatırlıyor ama yetişkinken annesine bunu sorduğunda annesi bunun hiç yaşanmadığını iddia ediyor. Anlatıcının kız kardeşi de hikayeyi hatırlayamıyor; ona lisede izlediği bir pembe diziyi hatırlattığını söylüyor. Olay bir uyarı gibi geliyor: Birinin geçmişi hakkında bir hikaye için çok fazla bastırın ve sonunda yanlış veya eksik bir şeye tutunarak aydınlatmayı umduğunuz gerçekliği karartıyorsunuz.
Elbette bu uyarıyı dikkate almadan da algılamak mümkündür. Japonya’daki tatili boyunca, Au’nun anlatıcısı annesini farklı şekillerde açmaya teşvik ediyor. Ama anne direniyor. Hayır, çıplak hamamı denemek istemiyor. Hayır, soyut sanatın onu nasıl hissettirdiği konusunda söyleyecek bir şeyi yok. Konuya baskı yapmak onu “anlamadığı bir soruya cevap vermek için çağrılmış gibi panik” yapıyor gibi görünüyor.
Alışılmadık bir spoiler türüdür, ancak yine de, son sayfada anlatıcının aradığı bilgiye hala sahip olmadığını ortaya çıkarmak bir spoiler. Bunu başarısızlık olarak okumaya meyillidir. “Gezi neredeyse bitiyordu” diyor ve “istediğim şeyi yapmamıştı.” Ama en başta ne istediğini biliyor muydu? Au’nun romanı belki de en ustaca, bizim arzumuzdan -kendimizden ve diğer insanlardan- ayrılmamızı uyandırmasıdır. Etkileyici bir sahnede, anlatıcı, annesinin sokakta kendisine doğru yürüdüğünü izler ve “yüzünde, tanışmak istemediği hayalet benmişim gibi net bir tanıma duygusu olmadığını” fark eder. Olmak en hayalet olmaktan çok farklıdır a hayalet: kızı bir yabancıya oyulmuş değil; onun kimliği başkasınınkiyle değiştirildi. Belki de insanları yanlış okumanın gerçek tehlikesi budur—böyle yaparak onları tamamen yanlış tanıyabiliriz, yalnızca gerçek benliklerini silmekle kalmaz, aynı zamanda kendi amaçlarımız için değiştiririz.
Sonunda, yolculuk bir fiyasko değil, getirdiği kitap da değil. Anlatıcı, annesinin geçmişinden dramatik bir şey – ya da hiçbir şey – ortaya çıkarmamış olabilir, ancak en iyi şekilde seyahat etmeyi mümkün kılan özel bir şekilde bugünü yaşıyor ve merak ediyor. İkili, trenlerde, otel odalarında, restoranlarda, müze ve galerilerde saatlerini iç içe geçirdi ve aynı şeylere dikkat etti. Bu, paylaşılan bilgiden ziyade paylaşılan deneyimi içeren bir tür yakınlıktır. Geri dönüşleri bir araya geldiğinde, anlatıcının kendisiyle hissettiğimiz bağlantıya benzer. Onunla ilgili “temel” bilgileri kaçırıyoruz; aynı zamanda onu iyi tanıyoruz. Bu tür bir yakınlığın içerdiği anlam ne olursa olsun, onu bozmadan doğrudan ifade etmek imkansız olabilir. Ama bunu Au’nun bazen anlatıcının ulaşamayacağı gerçeklere uyum sağladığını hisseden düzyazısının yumuşak, sabırlı sıcaklığında hissedebiliriz.
Anne, elbette, sonunda kızını tanır. Yeterince yaklaşması gerekiyordu – uzayda, akılda değil. Sonraki sahnede, çift gece için bir handa bir odayı paylaşıyor. Dramatik bir şey olmuyor, ama ayrıntılar beni çok etkiledi: bir süpermarketten köri ve pilav yiyorlar; anne kızına onu güldüren kalın, parlak kırmızı yün çoraplar hediye eder. Dışarıdaki fırtınayı dinleyerek birlikte uykuya dalarlar. Kızı annesinin ne düşündüğünü söyleyemez, biz de söyleyemeyiz. Ama yine de bağlantılarını hissedebiliyoruz ve organik olarak nasıl yükseltilmiş bir duruma getirildiğini de hissedebiliyoruz. Onlar hayalet değil; yemek yiyip uyuyan ve birbirini güldüren insanlar.
Genellikle diğer insanları, özellikle de ebeveynlerimizi, çözmeye çalışmadan edemeyeceğimiz gizemler, eksik bir gerçek veya olayla tamamlanacak yapboz bulmacalar olarak görmeye eğilimliyiz. “Soğuk Yeterince Kar” bu dürtüyü anlıyor, ancak başka bir yaklaşım için sessiz bir örnek oluşturuyor, hayatta romanlarımızın izin verme eğiliminden daha yaygın olabilecek ve daha teknik bir terimin olmaması nedeniyle basitçe şöyle diyebileceğimiz bir yaklaşım. yapabildiğimiz kadar birlikte.
Kaynak : https://www.newyorker.com/books/page-turner/a-novel-that-teaches-us-how-to-read-each-other