İdeal aday
Gelecekteki korsan 1630’ta geçici olarak Les Sables-d'Olonn’da doğdu ve adı Jean-David No. Doğduğu yerin onuruna, "Olone" takma adını aldı. Yirmi yıl içinde, Jean-David West Indies Şirketi'nin bir askeri oldu. Bir zamanlar Fransız korsanlar şirketindeki Espanyol'a çıktı. Ve tabii ki, kendisi yakında San Domingo'daki soygunlardan koşmaya başladı.
On yedinci yüzyılın ortalarında, Fransa ve İspanya arasında uzun ve acı bir savaş vardı. Olone da savaşın onun mesleği olduğunu anlamıştı. "Meslektaşlar" arasında çok seçiciydi, bu yüzden Francois Tortuga valisinin kendisini fark etti. Korsan hareketin lideri, Fransızlardan gelir getiren iyi bir kaptan olacağını fark etti. Olone bir gemi ve ekip tahsis etti. Bu şans korsan tam programdan yararlandı.
Kaptanın sertliği ve sakinliği, rakiplerine değil aynı zamanda kendi ekibine de batıl bir korku verdi. Herkes biliyordu: Olona törene katılmaz, hemen bir sonraki dünyaya gönderin. Belirli bir nefretle, Fransızlar İspanyollara doğru yandı. Hiç kimseden vazgeçmedi ve takımını esir almak için yasakladı. İspanyol denizciler, Olon ile görüşmenin acı verici bir ölümle sonuçlanacağını biliyorlardı, bu yüzden de son savaştılar. Savaşta ölmek, bir korsan kaptanının eziyet ve uzun işkencesinden daha iyiydi.
O günlerde, Yeni İspanya'nın yardımcısı Juan de Leyva ve de la Cerdà idi. Bu adam güvenlik konularında çok hassastı. Bu nedenle, saltanatı boyunca, İspanyol ticari gemileri asla yalnız denize gitmedi. Onlara her zaman savaş gemileri eşlik ediyordu. Bu girişim sıfırdan görünmedi. Böylece Yeni İspanya kralı korsanlarla başa çıkmaya çalıştı. Sonuçta, bir kez yaralı bir asker, parmaklarından ve gözlerinden mahrum, kendisine getirildi. Bu talihsiz adam tek bir amaçtan kurtuldu - krala bir mektup vermek zorunda kaldı. Anlaşılan, mesajın yazarı belli bir Francois Olone. Juan de Leyva ve de la Cerda mektubu çaldı ve şöyle dedi: “İspanyolları köpekler gibi öldüreceğim. Bir gün sana ulaşacağım ve kafanı keseceğim. ”
Esir alma!
Olona'nın neden İspanyollardan bu kadar şiddetli bir şekilde nefret ettiğini açık değil. Ancak, bazı finansal zorunluluklara rağmen, onlardan vazgeçmediği gerçeği devam etmektedir. Ne de olsa, bir korsan gemisinin kaptanının, ganimetlerin bir kısmını “üstlerine” vermesi gerekiyordu. Ve tutsaklar, satmak zor olmayan bir emtia rolünü oynadı. Daha doğrusu, onlara sağlam bir fidye talep etmek. Fakat Olone, o zamanlar temelde herkesi öldüren tek korsandı. Ve yakalanan denizciler, çoğu zaman kendine kafa salladı. Yaşayanlar yalnızca bir tane bıraktı, o da korkunç Fransız korsanını anlattı.
Fakat Olona'nın ilk görevi neredeyse onun içindi. Altmışlı yılların başlarında, Yucatan'da bulunan zengin Campeche şehrini ele geçirmeye teşebbüs etti. Bu kasaba çok iyi korunuyor. Doğru, korsan özellikle endişeli değil. Kendi zaferinden emindi. Ancak hava ayarlamalar yaptı. İlk başta, korsan gemisi güçlü bir fırtınaya düştü, ancak sıkıntıları tamamlarken, resiflerle buluşmayı başaramadı. Kaptan ve takım tek bir çıkış yolu kaldı - karaya inmek ve savaşmak için. Sayısal üstünlük, İspanyolların tarafındaydı. Olon liderliğindeki bir kaç yüz korsan, göründüğü gibi, son savaşlarını yaptı. Fransızlardan, Francois hariç ... kimse hayatta kalmadı. Kazanamayacağı belli olunca, diğerlerinin kanlarıyla baştan ayağa sürüldü ve sayısız ceset arasında saklandı. Dönüm noktası korsanlara karşı kazandığı zaferin şerefine vali Campeche, ölü Fransızların cesetlerini sahil boyunca asma emri verdi. Ancak çok fazla ceset bulunduğu için, asma işlemi birkaç gün sürdü. Bunca zaman, Olona ölmüş gibi davranmak zorunda kaldı. Ama yine de birkaç gün sonra kaçmayı başardı. Hayır, böyle bırakamazdı. Acımasızca intikamını almak istemişti. Bu nedenle, Olone köleleri kaçmaya teşvik etti, sonra bir depo kundaklama yaptı silah ve bir balıkçı teknesini kaçırmayı başardı. Onunla birlikte, birkaç köle Tortuga'ya doğru yola koyuldu. Campeche'nin duvarlarında olanlardan, adanın sakinleri elbette biliyordu. Bu nedenle, kimse Olona'yı canlı görmeyi beklemiyordu. Bu inanılmaz kurtarma sayesinde, Fransız adam şanslı bir kaptan olarak ün kazandı.
Genel olarak, korsan kariyerinin ilk dört yılında, Olona üç gemi ve neredeyse tüm mürettebat kaybetti. Bu nedenle, gelecekte, Fransız küçük gemiler seçti ve mürettebatının sayısı üç düzine insanı geçmedi. Ve işe yaradı.
1663’de, Olon aniden Küba’dan “çıktı”. Ester Nehri üzerinde, o ve ekip, La Villa de los Cayos köyüne ulaştı. Bu kentin sakinleri adanın başkenti için başlıca deri, tütün ve balık tedarikçileriydi. Olone, gemileri kargo ile yakalama ve bölgedeki talihsiz denizcileri öldürme emri verdi. Havana valisi, Fransızların vahşetini öğrendiğinde, şehri kurtarmak için bir savaş gemisi gönderdi. Askerlere tüm korsanları öldürmelerini emretti, sadece liderlerini hayatta bıraktı. Onun için özel bir ceza hazırlamak.
Fakat Olona'yı nöbetten yakalamak başarısız oldu. Fransızlar nehre girer girmez gemiye saldırdılar. Saldırı beklemeyen İspanyollar beklemeye alındı. Bundan sadece kapaktan çıkmak mümkündü. Kendilerini bir tuzağa sürükleyen İspanyollar henüz "çok Fransız" la karşı karşıya olduklarından şüphelenmediler. Kapakta duran Olone, askerlere tek tek bekletmelerini emretti. Başarısızlık durumunda, korsan gemiyi havaya uçurmakla tehdit etti. Başka seçenek yoktu. Birer birer tutuklandılar, burada hemen kişisel olarak Francois Olone tarafından yönlendirildiler. Sadece bir tanesi hayatta kaldı. Havana valisine bir mektup verildi ve serbest bırakıldı. İkinci seferinde kazanmanın kolay olmadığını anlatan Olona, halkına adadan ayrılmalarını emretti. Fakat daha önce Fransızlar selvalara ateş açtı.
Maracaiboyu Yakala
Olağanüstü zulümlerinden dolayı, Fransızlar vatandaşlarına "İspanyolların Sahili" (Fleau des Espagnols) adını verdi. İspanyollar kendilerini Olon sangriento - kanlı çağırdı. Korsan Maracaibo ve Cebelitarık’a baskın yaptıktan sonra, adı Francois’i dünyadaki cehennemin kaynağı olarak temsil eden çocukları korkutmaya başladı. Bu kadar ün oldu ve bir Fransız edinmek istedi.
Maracaibo ve Cebelitarık’a yapılan saldırı, Olon’un korsan kariyerinin zirvesi oldu. Listesindeki ilk kişi Maracaibo şehriydi. Halkı olan bir korsan, aynı adı taşıyan gölün kıyısında kamp kurdu. Bundan sonra, en sevdiği pratiği uyguladı - şehre giren veya çıkan tüm gemileri ele geçirdi. Hiçbir mahkum alınmadı, insanlara işkence yapıldı, onlardan değerli bilgiler çıkarmaya çalıştı. Örneğin, garnizonun sayısı. Bir mahkum, şehrin neredeyse hiç korunmadığını söyleyemedi. Olone zaman kaybetmemeye karar verdi ve Maracaibo'ya saldırmasını emretti.
Ve saldırı sudan değil karadan geldi. Olone kıyıya indi ve ormandan geçtikten sonra gece şehre saldırdı. Neyse ki, şehir nüfusunun büyük bir kısmı yakınlarda bulunan Cebelitarık'a taşınmayı çoktan başarmıştı. Madencilik, Fransızların beklediği kadar büyük değildi. Bu nedenle, bir Maracaibo'da oturmamaya karar verdi. Kafasında Cebelitarık'ı ele geçirmek için bir plan olgunlaştı.
İspanyollar ayrıca Francois Olone'nin yakında şehir duvarlarının altında görüneceğini anladılar. Bu nedenle savunma için hazırlıklara başladık. Kasaba halkı, askerler ile birlikte, yeni bir kefalet dikti ve yeniden inşa ettiler. Şehrin tüm nüfusu, mağlup olması durumunda merhamet olmayacağını anlamıştı.
Cebelitarık sakinleri, Fransızları üzüm bağıyla karşıladı. Sonra tüfeklerle ateş açtılar. İlk saldırıda yaklaşık elli korsan düştü. Olone geri çekilme emri verdi. Ve burada İspanyolların kendileri beklenmedik bir kader armağanı sundu. İlk başarılarından çok memnun kaldılar ki korsanları öldürmek için koştular. Francois saldırı emrini verdi. Mücadelede kafa kafaya Fransızlardan daha güçlüydü. Bataklıkta yaklaşık on İspanyol asker vardı. Francois şahsen savaş alanından tabanca topladı ve ateş etmeye başladı.
Şaşırtıcı bir şekilde, korsan yakalanan Cebelitarık halkını kesmedi. Onlardan bir fidye topladı, o Maracaibo duvarlarına döndü. Fransızlar, sakinlerinden bir haraç topladı.
Korsan vs Nikaragua
Olone, şan ve şeref halevine geri döndü. Maracaibo ve Cebelitarık'taki başarı kafasını çevirdi. Ve bir sonraki kurbanı seçerek Fransız, kuruşlu olmayacağına karar verdi. Bu sefer Nikaragua idi. Böylesine büyük bir bölgeyi mahvetmek için, Francois, 6 gemilerini “taburcu” ve yüzlerce profesyonel korsanın 7'unun üzerinde bir filo.
Ancak en başından beri her şey planlanmamış bir senaryoya göre gitti. Olone ölümcül şanssızdır. İlk olarak, gemiler sakinleşti. Bundan dolayı Honduras Körfezi'ne doğru sürüklendiler. Rüzgarı beklerken boşta oturmamak için korsanlar, kıyıdaki kaplumbağaların yaşadığı küçük köyleri soymaya başladılar. Sonra Puerto Cabello'daki İspanyol gemisini ele geçirmeyi başardılar. Bu kasabadan Olona halkıyla birlikte San Pedro'ya gitti. İspanyollar, Fransızların ilerlemesini engellemek için ellerinden geleni yaptılar. "Amerika Korsanları" adlı kitabın yazarı olan Hollandalı Alexander Ekskvemelin bu yürüyüşü şöyle açıkladı: "Eğer Olona ve zavallı yaratık işkenceye başlamazsa, soruları derhal cevaplamazlardı, o zaman bu korsan kurbanı parçalara ayırmaya değmezdi ve sonunda kılıcı kandan yalar. . Herhangi bir İspanyol'ı öldürmeye hazırdı. Eğer herhangi biri, işkenceden korkmak veya buna tahammül etmekten korkmamakla birlikte, korsanları yurttaşlarına göndermeyi kabul ettiler;
Yine de Olone bu hedefe ulaşmayı başardı. Sert bir savaştan sonra, San Pedro yakalandı. İşte sadece madencilik son derece azdı. Hayal kırıklığına uğramış korsanlar kavga etmeye başladı. Büyük zorluk çeken Francois ekibi ile pazarlık etmeyi başardı. Yakında zengin bir ganimet vaadi için her şeyi yapmak zorunda kaldı. Korsanlar inanıyordu. Ancak şans kaptandan döndü. Büyük zorlukta, mürettebatın çoğunu kaybetmiş olan Olone, güçlü bir İspanyol gemisini ele geçirmeyi başardı. Ancak altın ve gümüş yoktu, sadece demir, kağıt ve mavi boya (indigo) vardı. İsyanı önlemek için bu sefer başarısız oldu.
Takımın bir kısmı Olona'dan ayrıldı ve Tortuga'ya geri dönmeye karar verdi. Kalan korsanlarla Fransızlar, Nikaragua sahiline yöneldi. Fakat gemi resiflere çarptı, sahile inmek zorunda kaldı. Gemiyi çıkarma girişiminde uzun süre sonra, Olon onu söküp bir calcalon inşa etmesini emretti. Birkaç ay sürdü. Ondan sonra, korsanların bir kısmı sahilde kaldı, geri kalanı Olona ile birlikte San Juan Nehri'nin ağzına gitti. Fransızlar, yerel halk kanolarını ele geçirmek istedi. Ancak bu girişim başarısız oldu. Hintliler ile ittifak içinde San Carlos de Austria kalesinden İspanyol askerleri korsanları mağlup etti. Olone kendisi mucizevi bir şekilde hayatta kaldı. İntikam arzusu, Fransız’ı ölümcül bir hata yapmaya zorladı. Geri dönmemeye karar verdi (şanslı yüzbaşının itibarı ve çok acı çekti) ve İspanyollardan bir gemi ele geçirmeye çalıştı. Ancak bu girişim tamamen başarısızlıkla sonuçlandı. Darien Körfezi'nde korsanlar Hint yamyamlarına rastladılar. Zulümlerinde, vahşiler Olona'ya bile şans verebilir. Eksveme¬¬lin, Fransızların son savaşını şöyle tarif etti: "Onlar Olone'yi yüreğinde parçaladı ve kalıntılarını kızarttılar."
Bu kavgada, sadece birkaç korsan hayatta kaldı. Ayrıca İspanyolların belasının ölümünü anlattılar.