Çocuk yemedi. Kararmış çömlekten iğrenmişti.
Ancak bilmiyordu ki, o üç odunla pişmiş kara çömlekteki yemekler mübarek Anadolu’nun bereketini simgeliyordu. Çömleğin etrafına toplanan, elleri nasır bağlamış, yanık tenli işçiler, toprağın kudretine iman etmiş kimselerdi. Bende onlar gibiydim. Evet ben sahne adamıydım. Işıklar, belki bir vitrin kadar bana gurur verebilirdi. Ancak insanlık ve yaşam biçimi bakımından bu işçi insancıklardan farklı değildim. Çünkü Tolstoy’un dediği gibi “ Dünyada yalnız akıl ve kuvvet dengesizliği vardır. Başka hiçbir şey yok…”