We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Eski Japonya ve Çin arasındaki ilişkiler uzun bir geçmişe sahiptir ve belirli dönemlerde ikisi arasındaki siyasi, dini ve kültürel pratik alışverişi yoğun olmuştur. Çok daha eski ve daha gelişmiş olan Çin, pirinç ekimi, yazı, Budizm, merkezi hükümet modelleri, kamu hizmeti sınavları, tapınak mimarisi, giyim, sanat, edebiyat gibi uzun bir fikir listesini Japonya'ya (bazen dolaylı olarak Kore aracılığıyla) aktardı. , müzik ve yeme alışkanlıkları. Japonya'nın MS 9. yüzyıldan itibaren kendi benzersiz kültürel yolunu geliştirmeye başlamasıyla birlikte, ticari ilişkiler kültürel ve diplomatik bağları büyük ölçüde geride bıraktı.
Erken İletişim
Jomon Dönemi'nin sonunda, yaklaşık MÖ 400'den (hatta daha erken) itibaren, Japonya'nın ilk yabancı teması, muhtemelen Çin genişlemesinin neden olduğu savaşların yol açtığı, kıta Asya'dan, özellikle Kore yarımadasından gelmeye başlayan göçmenler biçimindeydi. ve rakip krallıklar arasında. Yanlarında yeni çanak çömlek, bronz, demir ve daha verimli tarım araçları ve daha iyi silah ve zırh üreten gelişmiş metal işleme teknikleri getirdiler.
Politik düzeyde, Japonya uluslararası ilişkilerde ilk girişimlerine başlıyordu.kokusai kankei) Yayoi Dönemi'nin sonuna kadar (c. 300 BCE veya daha önce c. 250 CE). c'ye göre. 82 CE Han Shu ('History Of Han'), Güney ve Batı Japonya'daki küçük devletlerin yeni gelişen konfederasyonu bilindiği için, Wa tarafından kuzey Kore'deki Çin komutanlıklarına elçiler ve haraç gönderildi, en önemlisi Yamato idi. Bu, Japonya'ya yapılan en eski metinsel referanstır. İkinci bir erken Çin kaynağı 297 CE'dir. Wei Chih ('Wei'nin Tarihi'). Çin'e yapılan ilk haraç misyonları MS 57 ve 107'de kaydedildi. Çin topraklarına elçiler gönderdiği bilinen bir Japon hükümdarı (238, 243 ve MS 248 civarı) ve dönemin en ünlü şahsiyeti Kraliçe Himiko'dur (MS 189-248). Sonraki Kofun Döneminde (c. 250 CE - 538 CE) elçiler Çin'e gönderilmeye devam etti: MS 425'te, MS 478'de ve daha sonra MS 502'ye kadar on bir tane daha. Yamato Japonya yavaş yavaş uluslararası bir diplomatik varlık kuruyordu.
Asuka Dönemi ve Budizm
Asuka Dönemi (MS 538-710), Çin'deki yasaların ve ceza yasalarının getirilmesi, kalıcı bir başkentin yaratılması ve toprağın millileştirilmesiyle kültürel alışverişin hızlandığını gördü. Budizm'in MS 6. yüzyılda, geleneksel olarak MS 552'de Japonya'ya girişi de vardı. Aslında Koreli bir keşiş tarafından tanıtıldı, ancak bir Çin inancı olarak görüldü ve resmi olarak İmparator Yomei (MS 585-587) tarafından kabul edildi. Budizm, imparatorun en üstte olduğu ve Budist hukukunun Dört Koruyucu Kralı tarafından korunduğu, farklı sosyal statü seviyelerine sahip katmanlı bir toplum fikrini pekiştirdi. Aristokrasi, daha önceki yaşamlarında liyakat biriktirdikleri için toplumdaki ayrıcalıklı konumlarından yararlandıklarını da rahatlıkla iddia edebilirdi.
Japonya'nın Budizm'i benimsemesinin, Kore ve Çin'in daha gelişmiş komşu kültürleri tarafından olumlu karşılanacağı umuluyordu.
Budizm'in benimsenmesinin, Kore ve Çin'in daha gelişmiş komşu kültürleri tarafından olumlu karşılanacağı ve Japonya'nın Doğu Asya'da yükselen medeni bir ulus olarak itibarını artıracağı umuluyordu. Çin'in saray görgü kuralları, resmî adres ve unvanlar, çay içme ve yeme alışkanlıkları törenleri de aynı nedenle kopyalandı. Resmen kabul edildikten sonra, keşişler, bilim adamları ve öğrenciler, Budizm'in ilkelerini daha derinlemesine öğrenmek ve bu bilgiyi, sanat ve hatta bazen kalıntılarla birlikte Japon halkının yararına geri getirmek için düzenli olarak Çin'e gönderildi.
Budizm, hem Hindistan'da hem de Çin'de gelişen yeni mezheplerle birlikte bir inanç olarak gelişmeye devam etti ve sonunda yurtdışında okuyan keşişler aracılığıyla Japonya'ya doğru yol aldı. En çok tanınan bilgin keşişlerden ikisi, sırasıyla Shingon ve Tendai mezheplerini kuran Kukai (774-835 CE) ve Saicho (767-822 CE) idi. Bir diğer önemli keşiş, Çin'de dokuz yıl ezoterik Budizm eğitimi alan ve bu yeni fikirleri, orijinal metinleri, mandalaları ve ritüel nesneleri Japonya'ya geri getiren Ennin'di (MS 793-864).
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Diplomatik Görevler
594'ten MS 622'deki ölümüne kadar İmparatoriçe Suiko adına naip olarak hüküm süren Prens Shotoku, Çin ile bağların büyük bir destekçisiydi ve yemek çubuklarından Budizm'e kadar Çin'in her şeyinin ateşli bir savunucusuydu. Onun ünlü Onyedi Madde Anayasası 604 CE Taocu, Konfüçyüsçü ve Budist fikirlerden büyük ölçüde etkilenmiştir. Shotoku da c Çin'de Sui mahkemeye resmi elçilikler gönderdi. 607 CE ve daha sonra MS 7. yüzyıl boyunca. 607 ve 839 CE arasında Çin'e gönderilen 19 devlet destekli misyon olacaktır. Görevler, meclis üyeleri, akademisyenler, keşişler, sanatçılar, doktorlar, müzisyenler, falcılar, yazıcılar ve tercümanların eşlik ettiği yüksek rütbeli bir mahkeme görevlisi tarafından yönetiliyordu. Böylece her büyükelçilik birkaç yüz kişiyi içerebilir. Önemli memurların masrafları ev sahipleri tarafından karşılandı. 'Övgü' verildi ve karşılığında özellikle resim ve kitaplar olmak üzere hediyeler alındı.
Sanatçılar, referans eser olarak alabilecekleri eserleri kopyaladılar, müzisyenler ünlü öğretmenlerden dersler için para ödedi ve ünlü dini ustalar altında eğitim gören akademisyenler (tipik olarak keşişler). Doktorlar akupunktur, yakı, masaj ve şeytan çıkarma sanatlarını edindiler. Öğrenciler daha uzun süre kalacak ve ana elçilikle geri dönmeyeceklerdi. Birkaç yıl çalıştıktan sonra maliyetleri çoğu durumda Çin hükümeti tarafından karşılandı. Çin'de ciddi bir şekilde okumak için zaman ayıranlar, Japonya'ya döndüklerinde genellikle yüksek pozisyonlarla ödüllendirildiler, hükümet danışmanları veya Konfüçyüs ilkelerinin öğretildiği ve Çin edebiyatı ve hukuku derslerinin en çok olduğu Nara'nın üniversitesi gibi kurumların başkanı oldular. popüler. Keşişler, yeni bilgileri mevcut okulların ve başrahiplerin konumlarını gasp etmelerine izin verdiği için son derece popüler hale gelen kendi Budizm mezheplerini kurmaya ve yönetmeye devam edeceklerdi.
Asuka Dönemi boyunca (538-710 CE) Japon edebiyatı ve müziği, sanatçılar anakara Asya'dan fikirler getirdikleri için Çin modellerini izledi. Benzer şekilde, mimari stiller Çin'den geldi. Nara'nın kamu binalarının mimarisi ve halefi başkent Heiankyo (Kyoto) Çin modellerini takip etti ve kamu yönetimine yönelik binaların çoğunda yeşil kiremitli çatıları destekleyen kıpkırmızı sütunlar vardı. Heiankyo, tıpkı Nara'nın olduğu gibi, Ch'ang-an'daki Batı Başkenti'nin Çin modeli boyunca düzenli büyüklükte bloklar oluşturan dik açılı sokaklarla düzenli bir ızgara planı üzerine yerleştirildi. Kraliyet sarayı Çin fikirlerini takip etti ve şehrin bir Çin Öğrenim Akademisi bile vardı (Daigaku-ryo). Buna karşılık, Japon mimari geleneğine göre özel evler, depolar ve çiftlik binaları inşa edilmeye devam edildi.
Çin ara sıra Japonya'ya elçiler gönderdi ve görevler Kyushu, Nara ve Heiankyo'ya kaydedildi. Ancak bunlar, Çin'in Japonya'dan öğrenmesiyle ilgili değildi, daha ziyade Japonya'nın bir 'haraç' ulusu olarak kabulünün resmi bir onay mührüydü. Çinliler, değerli hediyeler ve daha da önemlisi, Japon meslektaşlarıyla kazançlı ve uzun süreli ticari ilişkiler kurabilen tüccarları getirdiler. Gerçekten de, iki ulus arasındaki ticaret diplomatik ilişkilerden çok daha uzun sürecekti.
Başarısız İlişkiler
Japonya'nın anakaradaki komşularıyla ilişkiler her zaman dostane değildi. Kore yarımadasında Baekje'nin uzun süredir rakibi olan Silla krallığı, sonunda MS 660'ta devasa bir Çin Tang deniz kuvvetinin yardımıyla komşusunu ele geçirdi. Bir isyancı Baekje kuvveti, Japonya'yı krallıklarının kontrolünü yeniden ele geçirme girişimlerine yardım etmek için Abe no Hirafu komutası altında 800 gemi göndermeye ikna etti, ancak ortak kuvvet, Geum/Paekchon'un ağzındaki Baekgang Savaşı'nda (Hakusonko) yenildi. 663 CE'de nehir. Birleşik Silla Krallığı'nın başarısı, çökmüş Baekje ve Goguryeo krallıklarından Japonya'ya giren başka bir göçmen dalgasıyla sonuçlandı. Yenilgilerinin ardından Japonya, Silla, Tang veya her ikisi tarafından işgal edilebilirdi. Japonya'nın güneydoğusundaki Dazaifu'da büyük bir tahkimat inşa edildi, ancak işgal tehdidi hiçbir zaman gerçekleşmedi.
Heian Dönemi ve İlişkilerin Soğuması
Heian Döneminde (MS 794-1185), MS 838'de Tang sarayına yapılan son büyükelçiliğin ardından, Japonya sınırlarını savunmak veya toprak fetihlerine girişmek zorunda kalmadan bir şekilde tecritçi hale geldiğinden, Çin ile artık resmi diplomatik ilişkiler yoktu. MS 900 civarında, büyük Tang Hanedanlığı çöktü ve Çin, rakip devletlerin bir parçası haline geldi. Bu gerçek, kıtaya yelken açma tehlikesi ve Çin etkisine karşı artan tepki ve buna karşılık gelen Japonların kendi siyasi gelişmelerini gerçekleştirme arzusu, iki devlet arasında diplomatik misyonların zayıflaması anlamına geliyordu.
Gelişen ticaret
Siyasi misyonlar azalmasına rağmen, daha önce olduğu gibi Çin ile ara sıra ticaret ve kültürel alışverişler devam etti. Çin'den ithal edilen mallar büyük ölçüde lüks ürünlerdi, ancak liste çeşitliydi ve ilaçlar, parfümler, işlenmiş ipek kumaşlar, şam, brokarlar, seramikler, silahlar, zırhlar, karanfiller, misk, lapis lazuli, zinober, boyalar ve müzik aletlerini içeriyordu. Kitaplar da geldi, MS 891'e tarihlenen bir katalog, Japonya'da kullanıma sunulan ve tarih, şiir, mahkeme protokolleri, tıp, yasalar ve Konfüçyüs klasiklerini kapsayan 1.700'den fazla Çince başlığı listeler. Japonya karşılığında inci, altın tozu, gümüş, kehribar, akik, ham ipek, kamelya yağı, cıva, kükürt, kağıt ve yaldızlı cilalar gönderdi. Yine de, bu değiş tokuşlara rağmen, iki devlet arasında MS 10. yüzyıldan itibaren düzenli misyonların olmaması, Heian Dönemi'nin genel olarak Çin kültürünün etkisinde bir azalma gördüğü anlamına geliyordu, bu da Japon kültürünün kendi benzersiz gelişim yolunu bulmaya başladığı anlamına geliyordu. .
MS 13. yüzyılda, antik dönemin en sonunda, Moğollar Çin'i ele geçirdi ve ardından gözlerini Japonya'ya dikti. Japonya, güçlü Kubilay Han'ın imparatorluğunun tebaası olmayı reddettiğinde, büyük bir istila gücü toplandı. 1274 ve 1281'de iki kez, Moğol filoları tayfunlar tarafından geri püskürtüldü - tanrılar tarafından Japonya'yı en büyük tehlike anında korumak için gönderilen ilahi rüzgarlar veya kamikaze olarak bilinen şey. Ulus hayatta kalmıştı ve şimdi Ortaçağ döneminde gelişmeye ve kendi bağımsız ve benzersiz kültürel kaderini sürdürmeye hazırdı.
Bu içerik, Büyük Britanya Sasakawa Vakfı'nın cömert desteğiyle mümkün olmuştur.
Çin-Japonya ilişkileri
Çin-Japonya ilişkileri veya Çin-Japon ilişkileri (basitleştirilmiş Çince: 中日关系 geleneksel Çince: 中日關係 pinyin: Zhōngri guānxì Japonca: 日中関係 , romanlaştırılmış: Nicchu kankei) Çin ve Japonya arasındaki uluslararası ilişkilerdir. Ülkeler coğrafi olarak Doğu Çin Denizi ile ayrılmıştır. Japonya, dili, mimarisi, kültürü, dini, felsefesi ve hukuku ile kademeli bir Çinleşme sürecinden geçerek tarih boyunca Çin'den güçlü bir şekilde etkilenmiştir. 19. yüzyılın ortalarında Batı ile, özellikle Batı Avrupa ile ticari ilişkilere başladığında, Japonya, 1868'deki Meiji Restorasyonu sırasında aktif bir Avrupalılaşma sürecine daldı ve Modernleşme süreci yoluyla Avrupa geleneklerini benimsedi ve Çin'i görmeye başladı. Eskimiş bir uygarlık olarak, kısmen Birinci ve İkinci Afyon Savaşları ile Sekiz Ulus İttifakı'nın Boxer İsyanı'nı bastırmaya dahil olması nedeniyle Batılı güçlere karşı kendini koruyamadı.


Çin


Japonya
|Diplomatik görev|
|Çin Büyükelçiliği, Tokyo||Japon Büyükelçiliği, Pekin|
|elçi|
|Büyükelçi Kong Xuanyou||Büyükelçi Yutaka Yokoi|
Çin hükümetine göre, Çin ve Japonya arasındaki ilişki, Japonya'nın savaş zamanı geçmişini Çin'i tatmin edecek şekilde kabul etmeyi reddetmesi nedeniyle zaman zaman gergindi. Ancak Japon hükümetine göre Halk Kurtuluş Ordusu'nun genişlemesi ve iddialı eylemleri ikili ilişkilere zarar veriyor. Önde gelen Japon yetkililer ve bazı Japon tarih ders kitapları tarafından 1937 Nanking Katliamı ile ilgili olarak yapılan revizyonist yorumlar, özel tartışmaların odak noktası olmuştur. Çin-Japon ilişkileri, Shinzō Abe'nin Eylül 2006'da Japonya Başbakanı olmasından sonra önemli ölçüde ısındı ve Çin ile Japonya tarafından yürütülen ortak bir tarihsel araştırma, 2010'da Japon savaş suçları konusunda yeni bir fikir birliğine işaret eden bir rapor yayınladı. [1] [2] Senkaku Adaları anlaşmazlığı [3] ayrıca Doğu Çin Denizi'nde bir dizi düşmanca karşılaşmaya, hararetli söylemlere ve Çin Halk Cumhuriyeti'nde (PRC) isyanlara neden oldu.
Çin ve Japonya ekonomileri, nominal GSYİH açısından sırasıyla dünyanın ikinci ve üçüncü en büyük ekonomileridir. Ayrıca, Çin ve Japonya ekonomileri, GSYİH PPP'ye göre dünyanın ilk ve dördüncü en büyük ekonomileridir. 2008'de Çin-Japonya ticareti, 2007'ye göre yüzde 12,5 artarak 266,4 milyar dolara yükseldi ve Çin ve Japonya'yı iki yönlü ticaret ortakları haline getirdi. Çin aynı zamanda 2009'da Japon ihracatı için en büyük hedefti. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana, Çin-Japon ilişkileri hala gergin durumda ve bu da Asya'da bir çatışmanın patlaması riskini taşıyor. Bu iki ülke arasındaki düşmanlık, Japon savaşı tarihinden ve Doğu Çin Denizi'ndeki emperyalizm ve deniz ihtilaflarından kaynaklanmıştır (Xing, 2011). Dolayısıyla, bu iki ulus ne kadar yakın iş ortağı olsalar da, her iki tarafın liderlerinin bastırmaya çalıştığı gizli bir gerilim var. Çin'in Paramount lideri Xi Jinping, Premier Li Keqiang ve Japonya Başbakanı Abe Shinzo, iki ülke arasında samimi bir ilişki kurmaya çalışmak için birkaç kez yüz yüze görüştüler (Fuhrmann, 2016). Gözlemciler ve yorumcular arasındaki temel tartışma, Çin ve Japonya arasındaki ilişkilerin güçlü ikili ticaretleri nedeniyle istikrarlı mı kalacağı yoksa tarihi rekabet ve düşmanlık nedeniyle ilişkilerin mi çökeceğidir (Xing, 2011).
Son yıllarda Japonlar ve Çinliler arasında giderek artan bir şekilde karşılıklı hoşnutsuzluk, nefret ve düşmanlık var. 2014 BBC Dünya Servisi Anketine göre, Japonların %3'ü Çin'in etkisini olumlu olarak değerlendirirken, %73'ü olumsuz bir görüş ifade ederek dünyadaki Çin'in en olumsuz algısını ifade ederken, Çinlilerin %5'i Japon etkisini olumlu olarak değerlendirirken, 90 kişiyle % olumsuz görüş ifade eden, dünyadaki en olumsuz Japonya algısı. [4] Pew Araştırma Merkezi tarafından 2014 yılında yapılan bir anket, Japonların %85'inin Çin ile komşu ülkeler arasındaki toprak anlaşmazlıklarının askeri bir çatışmaya yol açabileceğinden endişe duyduğunu gösterdi. [5]
Çatışmalara rağmen, Çin ve Japonya ilişkilerini istikrarlı bir şekilde geliştiriyor ve her iki taraf da sağlıklı ilişkiler geliştirmeye odaklanacaklarını belirterek "yeni bir başlangıca" işaret ediyor. Her iki ülke de, küresel ticareti ve Asya'nın ekonomik faaliyetlerini artırmak, Tek Kuşak Tek Yol Girişimi üzerinde el ele çalışmak, [6] daha iyi iletişim için deniz ve hava temas sistemi kurmak ve aynı zamanda küresel ticareti desteklemek de dahil olmak üzere birçok alanda işbirliği yapmaya başladı. birkaç üst düzey toplantı ve istişare. [7] [8] [9] [10] [11] 2018'de, iki ülke bağları daha da derinleştirme ve ticaret savaşında ortak bir zemin paylaşma sözü verdi ve Shinzō Abe, "Japonya-Çin ilişkileri gelişiyor. büyük gelişme yönü". [12] [13]
Genel Bakış: Dört Portal Üzerinden Dış İlişkiler
Bu sistemin görselleştirilmesine yardımcı olmak için, Edo döneminde Japonya'nın diğer ülkelerle etkileşimini gösteren iki diyagram hazırladım. Her ikisi de, erken modern Japonya'da geleneksel olarak "ulusal inziva" ile ilişkilendirilen dönemle ilgilidir: Hirado'daki Hollanda ticaret merkezinin Nagazaki açıklarındaki Dejima adasına nakledildiği 1641'den, Matthew Perry'nin gemilerinin gelişinin büyük bir baskıyı zorunlu kıldığı 1853'e kadar. Şogunluğun dış politikasında değişiklik.
Şekil 1, dönem boyunca Japonya'nın komşu devletler ve Doğu Asya'daki halklarla siyasi (öncelikle diplomatik) ilişkilerine şematik bir genel bakış sunmaktadır. Çin ve Kore'ye ek olarak, bu komşular arasında (yukarıdan saat yönünde) Santan, deniz ticaretiyle uğraşan Kuzeydoğu Asya kıyı halkına (ağırlıklı olarak Orok ama aynı zamanda Nivkh ve Oroqen) Japon ataması dahildi. ancak günümüz Hokkaidō ve Ryūkyū krallığının (bugünkü Okinawa) en güney bölgesi. Ezo ve Ryūkyū, daha sonra Japon topraklarının ayrılmaz bir parçası olmalarına rağmen, o zamanlar hala kendi ulusal kimliklerine sahip Japon olmayan halkların yaşadığı yabancı topraklar olarak görülüyordu. Bu anlayış benim dört portal teorimin temelidir.
Nagasaki ve Üç "Gateway Daimyō"
İlk kez 1978'de açıkladığım gibi, dört portalın her biri, erken modern çağda Japonya'nın dış ilişkilerinin yürütülmesinde ayrılmaz, yapısal bir rol oynadı. Özünde, Tokugawa şogunluğu, uluslararası ilişkilerin yürütülmesini üç uzak alanın daimyō'sine ve güney Kyūshū'deki mdashSatsuma'ya, Kyūshū'nun kuzeybatı kıyısındaki Tsushima'ya ve güney Hokkaidō'deki Matsumae'ye ve Nagasaki'nin özel şogunal ticaret şehri olan Matsumae'ye devretti. Üç "ağ geçidi daimyō"nin her biri, belirli bir ülke veya bölge ile ilişkiler üzerinde münhasır yargı yetkisine sahipti: Satsuma'nın Shimazu klanı, Ryūkyū ile ilişkilerden sorumluydu, Tsushima'nın Sō klanı Kore ile ilişkileri ele aldı ve Matsumae bölgesinin Matsumae klanı vardı. Ezo ile ilişkilerde yargı yetkisi. Nagazaki, Nagazaki'nin merkezi olarak genel olarak dış ilişkiler üzerinde resmi yargı yetkisine sahip olması bakımından biraz farklıydı. araba (vali), liman idaresinden sorumlu önemli bir shogunal yetkilisi.
Bu düzenlemelerin merkezinde lord ve vasal arasındaki feodal ilişki vardı. Şogun vasalları olarak Nagazaki ve üç daimyo, askerlik hizmetinin bir parçası olarak şogun'a borçlu oldukları yabancı varlıklarla ilişkileri denetledi. Tazminat olarak ve bu işlevleri desteklemek için, onlara özel bir tür tımar olarak kabul edilen ticaret tekelleri verildi (daha yaygın olarak shōgun'un vassallarına etki alanları şeklinde verildi). Bu anlamda dış ticaret bir ayrıcalıktı. Ancak, Japon toplumunda önemli bir rol oynayan malların tedarikine yardımcı olduğu için, aynı zamanda bir hizmet olarak da kabul edildi, bunun kanıtı, şogunluğun ticaret zayıfladığında kınama yaptığı biliniyordu. Aşağıda, bu portalların her biri aracılığıyla Japonya'nın dünyanın geri kalanıyla olan ilişkilerini inceleyeceğiz.
Kore ve Ryūkyu ile ilişkiler
Kore ve Ryūkyū, Çin'in vasal devletleri olarak kabul edildi ve bu nedenle Qing imparatoruna düzenli haraç misyonları gönderdiler. Ancak Kore'nin Joseon kralları da Tokugawa şogunluğuna misyonlar gönderdi. tsushinshi (diplomatik misyonlar) ve Ryūkyū krallarının tarihinde dördüncü misyondan shaonshi (şükran misyonları) ve keigashi (tebrik görevleri). Toplamda, Tokugawa şogunluğu Kore'den 12 misyon (1607'de başlayıp 1811'de sona erdi) ve Ryūkyū'den 18 misyon aldı (1634'ten 1850'ye kadar). Tsushima bölgesi, şogun adına Kore'ye elçiler göndermiş olsa da, şogunluk her iki krallığa da doğrudan elçi göndermedi.
Kore ve Ryūkyū misyonlarını besleme, barınma ve koruma masrafları şogunluk ve ilgili daimyō tarafından karşılandı. Japonya ayrıca, her iki ülkeden de kazazede denizcilerin bakımı ve geri dönüşü ile ilgili tüm masrafları ödedi. Aynı şekilde Kore, Tsushima'nın Busan'da ikamet eden elçilerine çeşitli bütçe başlıkları altında para ve yiyecek sağladı. Kore'deki Japon tüccarlarla birlikte, bu elçiler, Kore olarak bilinen özel bir yerleşkede kaldılar. wakan, Kore hükümeti tarafından yaptırılmıştır. Bundan da anlaşılacağı gibi, her alandaki ikili bağlar, ulusal egemenler arasında karşılıklı yarar, karşılıklı dostluk bağları ilkesi üzerine inşa edilmiştir.kokuo, Tokugawa şogunluğuna ve Kore kralına atıfta bulunarak). (*2) Bu tür bir ilişki daha sonra şu şekilde sınıflandırıldı: tsushin (kabaca diplomasi), aynı terim, 1858'de imzalanan dostluk ve ticaret anlaşmaları yoluyla Batılı ülkelerle kurulan bağlar için de geçerliydi.
Çinliler ve Hollandalılarla İlişkiler
Nagasaki portalı aracılığıyla Çin ve Hollanda ile ilişkiler, doğrudan hükümet müdahalesi olmaksızın Nagasaki tüccarları ile Hollandalı veya Çinli meslektaşları arasında yürütülecek "özel sektöre" devredildi. Bununla birlikte, 1630'lardan itibaren, yönetmen veya opperhoofdDejima'daki Hollanda fabrikasının, görünüşte Nagasaki'de ticaret ayrıcalığı için şogun'a teşekkür etmek için yılda bir kez Edo'ya uzun bir yolculuk yapması gerekiyordu. Shogun'un bakış açısından, bu ziyaretler, doğrudan şogunluğun kontrolü altındaki Edo, Osaka ve diğer şehirlerden yetkililer tarafından ödenen Yeni Yıl nezaket çağrılarıyla aynı statüye sahipti. Bu, masrafların tamamen, şogun, yakın ailesi ve kıdemli danışmanları ve bakanları için değerli hediyeler getirmesi beklenen Hollandalılar tarafından üstlenilmesi anlamına geliyordu.
Çinli tüccarların Edo'ya yıllık elçiler göndermeleri zorunlu değildi (*3), ancak bunun yerine Nagazaki'de pahalı hediyeler dağıtmaları bekleniyordu. araba ve diğer yerel yetkililer limana vardıklarında. Buna ek olarak, Çin fabrikasının bir temsilcisinin Şogun'a şükranlarını Nagazaki aracılığıyla iletmesi bekleniyordu. araba her yıl sekizinci ayın ilk gününde Tokugawa klanı için önemli bir tatil.
Hollandalılar ve Çinliler, Nagazaki limanında ticaret ayrıcalığı için ağır bedeller ödediler. Onlardan, belirlenmiş yerleşkelerindeki konaklamaları için kira tahsil edildi ve gelen ve giden kargolar için çeşitli vergi ve diğer ücretleri ödemeleri istendi. Ayrıca fabrikadaki günlük yaşamı sürdürmek için gereken tüm yiyecek ve malzemelerin yanı sıra yerel fahişelerin hizmetlerini de ödediler. Buna ek olarak, Hollandalılar ve Çinliler (Koreliler ve Ryūkyūans'ın aksine) batık denizcilerin bakımı ve iadesi için suçlandı.
Hem Hollanda hem de Çin fabrikaları, Hollandalıların ve Çinlilerin yıllık kiralarını ödedikleri Nagazaki vatandaşları pahasına shōgun emriyle inşa edildi. (Dejima'nın ilk inşası doğrudan 25 yerel zengin tüccar tarafından finanse edildi, Çin fabrikasının inşası ise şogunluğun kredisiyle yapıldı.) Bu tesisleri kiralayan "ev sahibi" olarak Nagazaki şehri de sorumluluk taşıyordu. özel olarak gözetim ve kontrolleri için her fabrikaya bir otona (danışman) ve resmi tercümanlardan oluşan bir ekip. (*4) Nagazaki iken arabaShōgun'un temsilcisi olarak, Nagazaki'nin Çin ve Hollanda ticareti üzerinde nominal bir gözetimi vardı, ticari işler temelde bir yanda Çinli ve Hollandalı tüccarların, diğer yanda Nagasaki'nin ayrıcalıklı tüccarlarının elindeydi ve Nagazaki şehri olarak işlev görüyordu. bir nevi aracı. Daha sonra şogunluk tarafından geliştirilen kavramsal çerçeve altında, bu düzenlemeler (Qing hükümeti tarafından 18. yüzyılın ikinci yarısında Avrupa ülkeleriyle ticareti kontrol etmek için geliştirilen Kanton Sistemine çok benzeyen) şu kategoriye giriyordu: tsuşoveya ticaret.
Ainu ile ilişkiler
O zamanlar Ezo olarak bilinen topraklarda yaşayan Ainu halkı, Edo'daki şogun'a elçi göndermedi. Bu tür görevlerin yerine iki tören yaptılar: uimamuAinu'nun bir temsilcisinin her yıl güney Hokkaidō'deki Matsumae bölgesinin efendisine saygılarını sunduğu ve omuşaŞogunluğun gezici müfettişlerinden birinin katılımıyla Ezo ve Japon toprakları arasındaki sınırda bir haraç töreni düzenlendi. Bu düzenlemenin mantığı, Ezo'nun "egemenliği olmayan bir ülke" olmasıydı, yani şogunluğun görüşüne göre, sakinlerin kendilerine ait bir siyasi egemenliği yoktu. Ritüeller, Matsumae daimyō'nun şahsında şogunluğun "koruması altında yaşama" ayrıcalığı için teşekkür ifadesi olarak kabul edildi. buiku.
Japon Merkezli Düzenin Oluşumu
Yukarıda özetlenen sistem, Japonya'nın üç kategoride yabancı etkileşimi gerçekleştirmek için dört portal kullandığı (tsushin, tsuşo, ve buiku) erken modern çağda yavaş yavaş şekillenen Japonya merkezli bir bölgesel düzenin temeliydi ve zirvede Tokugawa şogunluğu ile Çin merkezli dünya düzeninin bir Japon versiyonu olan mdashin özü.
Ming Çin ile resmi ilişkilerin yeniden başlaması, on altıncı yüzyılın sonları ve on yedinci yüzyılın başlarında birbirini izleyen üç Japon hükümdarının karşılaştığı en büyük dış politika sorunuydu: savaş ağası Toyotomi Hideyoshi, ilk şogun Tokugawa Ieyasu ve Ieyasu'nun halefi Tokugawa Hidetada. Gerçekten de, Hideyoshi'nin Kore'yi işgalleri (1592&ndash98), bu talihsiz maceranın ardından çetin barış görüşmeleri ve Satsuma kuvvetlerinin 1609 Ryūkyū işgali, hepsi bu büyük hedefe yönelikti. Bununla birlikte, 1620'lerin başlarında, Japon hükümeti, Çin ile ilişkileri yeniden başlatmak için tüm çabalarının boşuna olduğunu kabul etmek zorunda kaldı. Bu başarısızlığın öncülünden ve deneme yanılma yoluyla diğer bölge ülkeleriyle yeniden kurduğu ilişkilerden yola çıkarak, dikkatini Çin merkezli modelde modellenen, ancak şogunluğun merkezde olduğu hiyerarşik bir bölgesel sistem inşa etmeye yöneltti. Bu süreç (burada yalnızca ana hatlarıyla anlatılabilir) Hidetada yönetiminin ikinci yarısında başladı ve üçüncü şogun olan Tokugawa Iemitsu altında devam etti ve Shimabara İsyanı'nın (1637&ndash38) bastırılması, Japonların yasaklanması gibi olayları kapsayacak şekilde devam etti. Çin denizlerinde deniz yolculuğu (1635), Portekiz gemilerinin dışlanması (1639) ve Ming hanedanının düşüşü (1644). Kalan sadık Ming isyancılarının 1684'te Qing kuvvetlerinin elindeki yenilgisinden sonra, bu Japonya merkezli sistem, Doğu Asya'daki uluslararası toplumun bir gerçeği olarak kök saldı. Bu düzenin kurulması, Japonya'nın Çin'den siyasi bağımsızlığını müjdeledi; bu, Japon devletinin erken modern çağda tam özerklik kazanması sürecindeki ilk adımdı. (*5)
Elbette, Japonya, ticaret sistemini kuralsızlaştırması için Batılı güçlerin baskısı altına girene kadar, şogunluğun açıkça benimsediği ve yabancı etkileşimin bu resmi sınıflandırmasını üç kategoriye dayalı olarak ortaya koyması değildi. tsushin, tsuşo, ve buikuve bazıları bunun sonucu olarak, dört portal ve üç etkileşim sınıfına dayalı olarak tanımladığım sistemin tamamının o zamandan önce var olmadığını savundu. Ancak bu sistemin altında yatan düşünce, erken modern çağdan çok önce var olmuştu. Gerçekten de, Doğu Asya'da uluslararası ilişkilerin geleneksel olarak inşa edildiği bölgesel dilbilgisinin temelini oluşturmuştur. Tokugawa shogunate tarafından geliştirilen sistem ile Çin'in Batı ülkeleriyle ticareti kontrol etmeye çalıştığı Kanton Sistemi arasındaki çarpıcı benzerlik, her iki sistemin de üzerine inşa edildiği ortak dilbilgisini doğrulamaktadır.
Kakin Japonya, Kore ve Çin'de
Yanlışlıkla "ulusal inziva" olarak adlandırılan Japon politikasının merkezi kaikinyani, deniz seyahati ve ticareti üzerindeki hükümet kısıtlamaları. Aşağıdaki tablonun gösterdiği gibi, Çin, Kore ve Japonya, özelliklerinde farklılık gösterseler de benzer kısıtlamalara sahipti. Aslında, Japonlar terimi ödünç aldılar. kaikin Çinlilerden haijin, bu da Ming Kodundaki bir hükümden türetilmiştir.
Denizcilik Faaliyetlerine İlişkin Japon, Çin ve Kore Düzenlemeleri
|Düzenlemelerin odak noktası||Çin||Kore||Japonya|
|Gemiler (yerli)||Boyut, inşaat |
Arma vb.
Mürettebat büyüklüğü vb.
Gemide izin verilen maddeler (askeri silahlar güherçile, kükürt, bakır pirinç vb.)
|○ |
○
○
○
|&mdash |
&mdash
&mdash
&mdash
|○ |
&mdash
&mdash
&mdash
|deniz yolculuğu||Hedef |
Süre
|○ |
○
|&mdash |
&mdash
|○ |
○
|İhracat, ithalat||ihraç edilen mallar |
ithal mallar
|○ |
○
|○ |
○
|○ |
○
|Ticaret||Ticarete açık limanlara kısıtlama |
Yabancılar mahallesi (belirlenmiş)
Yerli tüccarlar (ayrıcalıklar verildi)
Mal, hacim, süre
Resmi olmayan ticaret yasağı
|○ |
○
○
○
○
|○ |
○
○
○
○
|○ |
○
○
○
○
|haraç, misyonlar||Belirlenen ülkelerle kısıtlama |
Görevleri yöneten kurallar (haraçların sıklığı, üye sayısı vb.)
Temsilcilerle ticaret
|○ |
○
○
|○ |
○
○
|○ |
○
○
Notlar: Kore ile ilgili bilgiler şuradan alınmıştır: Taejon Hoetong (Kore Hükümeti Enstitüleri) Japonya için, Tsuko ichiran (Yabancı İlişki Anketi), vb. Çin için, Masui Tsuneo'nun "Kaikin" başlıklı makalesi biçimindeki ikincil bir kaynağa güvendim. Shukusatsu Tōyō rekishi daijiten (Kısaltılmış Doğu Tarihi Sözlüğü) (Rinsen Book Co.) Da Qing huidian (Büyük Qing Hanedanlığının Toplanan Tüzükleri) ve Da Qing huidian shili (Örneklerle Büyük Qing Hanedanlığı Tüzüğü).
Kaynak: Arano Yasunori, Kinsei Nihon'dan Higashi Ajia'ya (Erken Modern Japonya ve Doğu Asya), Tokyo Press Üniversitesi, 1988.
Özel vatandaşların denizaşırı seyahatlerini veya yabancılarla etkileşimini yasaklayan Ming sistemi, on dördüncü yüzyılda Wokou korsanları olarak adlandırılanları kontrol etmede etkiliydi, ancak tek amacı bu değildi. Ming Kodunda, kaikin tüzük başlığı altında yer almaktadır. guanjin, yani deniz ve kara taşımacılığının kontrolü ve yönetimine ilişkin yasalar. Bu gruplandırma, yasanın, devletin (veya devlet başkanının) temel bir ayrıcalığı olarak, ülke içindeki ve dışındaki insan, mal ve bilgi akışını kontrol etmeyi amaçladığı fikrini, "aralarında diplomasi olmaması" ilkesiyle doğrulamaktadır. konular." Bu ilke Çin'de ortaya çıkmış olsa da, eski zamanlardan beri Japonya'da da geçerliydi ve Doğu Asya'daki uluslararası ilişkileri yöneten ortak "gramer" in temel bir unsuru olarak kabul edilmelidir. NS kaikin Doğu Asya'da görülen politika, bu kavramın sistemik bir tezahürüdür ve bu nedenle tarihsel ve geleneksel önemi bakımından, Hollanda'daki ulusal inzivaya çekilme anlamından temelde farklıdır. sakoku dayanır.
Tabii ki, kaikin hükümetin ayrıcalığının resmi olarak benimsendiği, ancak erken Qing hükümetinin kıyı sakinlerinin iç bölgelere (Büyük Açıklık, 1661 & ndash83) Japon ve Kore uygulamasına geçmelerini gerektiren politikasını pratik olarak görmezden geldiği ortaçağ Japonya'daki durum da dahil olmak üzere çok çeşitli biçimleri ve tarihsel aşamaları kapsar. ülkeye giriş ve çıkış hareketlerini ve bölgedeki modern devletler tarafından kullanılan daha sofistike gümrük ve sınır koruma sistemlerini sıkı bir şekilde kontrol etmek için birkaç "portal" kullanmak.
Be that as it may, at the end of the seventeenth century, the rulers of Japan, Korea, China, and Ryūkyū all enforced kaikin policies that banned or strictly controlled the private movement of people and goods in and out of the country, while simultaneously building a network of official ties&mdashin essence, international relations. Through the exchange of diplomatic missions, trade in goods, agreements regarding the return of shipwrecked mariners, and other understandings, this system functioned effectively to avert serious conflicts between states, as indicated by the long peace that persisted in East Asia until the second half of the nineteenth century.
Chinese influence on Japanese religion: Buddhism
Buddhism was introduced to China through India during the Eastern Han Dynasty, and later from China to Japan.
During Prince Edward’s regency, Buddhism was actively spread. Based on the idea that “the world is false, but Buddha is true.”
Against such a historical background, Japanese culture has achieved considerable development, especially in architecture, sculpture, painting, and decorative arts, and has formed a golden age of Buddhist culture centered around the Prince Edward’s era.
Buddhism promotes the concepts of punishing evil and promoting goodness, reincarnation, moral self-cultivation, etc. so it has played a very important role in protecting the country and benefiting the people in Japanese history.
Buddhism has also played a huge role in the development of Japan. Without the Japanese monks who traveled a long way to China to bring back the superior knowledge, Japan would not achieve its historical development.
Japan Makes War on Big Brother
Though for centuries Japan was in a period of isolation, it was still acutely aware of China’s dominance within its region and perceived China as Big Brother ya da Master in the East. As Western nations used trade as a political force from the 16th Century onwards, China was slowly but forcibly opened to the West and its social order and political hegemony threatened by these foreign nations. By the 18th Century the West’s superior technology, particularly in terms of warfare, culminated in colonisation of many parts of China and Asia as a whole. When the Qing Dynasty (1636–1912 AD) attempted weak and ill-conceived revolts against their Western intruders during the mid-19th Century this resulted in humiliating defeat during what have been coined the Opium Wars of 1839–42 and 1856–60.
After the forcible opening of Japan by US Admiral Matthew Perry in 1853, Japan saw it had no other choice but to modernize or face the same humiliation as China. The Meiji Restoration was a direct result of China’s inability to modernise and deflect Western influence. There was a psychological need for Japan to fulfil a gap left by a weakened and humiliated China, a nation that was for millennia the strong man of Asia. At the same time Japan wished to emulate the West’s desire for colonisation and expansion, not simply for wealth creation but also as a form of jingoism.
In 1875 Japan developed a strategy to invade Korea so as to grab rich agricultural lands and other natural resources, this aggression lasted until 1894, with its strategy to control Korea’s sea lanes and cut trade. In 1880 Japan annexed the independent string of islands between Japan and Taiwan, then called Ryukyu Island, and now Okinawa (Liugiu in Chinese). The stand-off in Korea lasted until 1894, when Japan triggered the first Sino-Japanese War by intrusion into Chinese territory during this Korean conflict. After a decisive Chinese defeat an ignominious peace treaty was signed in 1895. Although Korea became an independent nation again, China lost Taiwan and the Liaoning Peninsula to Japan. Japan’s contempt for China’s weakness was fully expressed in the first Sino-Japanese war of 1894–95. The defeat of a once mighty China by the former ‘vassal’ state of Japan was more humiliating than defeat by European powers. On the other hand, Japan’s rapid rise demonstrated how an ancient Asian state could swiftly modernize. After years of war, intimidation and political machinations Japan added Korea to its Empire in 1910. As part of Japan Taiwan was pacified, prospered and modernized under Japanese rule, and this encouraged Japan to believe that further annexations in China would have the same result.
Japan’s belief in its own superiority resulted from its victory in the territorial inflamed Russo-Japanese war of 1904–5 and in Japan’s 1914 capture, in alliance with the British, of the German concession at Tsingritao (today Qingtao) on the Shandong Peninsula. These conquests established Japan as the dominant power in the region, a position confirmed by the decision at Versailles in 1919 to hand Japan the German holdings in China. The annexation of Tsingritao set off the May the Fourth Movement protests[2], which in turn spawned ideas of democracy, science and modernisation, and influenced many young Chinese including Mao Zedong.
As a result of the rise of Fascism in the West in the 1920s and 30s, in 1931 Japan was emboldened to grab Manchuria from the Nationalist regime in China, and then in 1937 launch a war to annex China into Japan’s Empire that lasted until 1945 (now known as the Second Sino-Japanese War). The war is the subject of a new book by Rana Mitter, who also wrote a history of the May the Fourth Movement. China’s War with Japan 1937–1945: The struggle for Survival is multi-faceted in describing the many currents that affected China. On the Chinese side there were the Nationalists, with their stronghold in Chongqing the Collaborationist regime in Nanjing, where the worst single atrocity of the conflict had been committed by the advancing Japanese invaders and the Communists in their base in the north of country, where they fought as little as possible, waiting for a civil war to follow. The Japanese controlled most of the major towns, ports and communication routes.
The 2013 British Museum exhibition, entitled The art of Influence: Asian Propaganda, was organised by propaganda academic Mary Ginsberg. The exhibition strikingly highlighted the periods before, during and after the 1937–45 War. It brought together images from the Nationalist, Communists, Collaborationist and Japanese-held regions of China, along with home front items from Japan. Traditional forms such as Japanese folk tales portrayed in ‘paper theatre’ are used to convey propaganda messages of racial superiority and Chinese children magazines of the Japanese devil. There is a kimono with patriotic inscriptions and a sake cup decorated with invocations of victory and daredevil pilots swooping from the skies, while Chinese posters depict the invaders as fearsome bringers of death and destruction. What the exhibition and Mitter’s book both bring home is the total nature of the Sino-Japanese war, not only in its death toll of between 14 and 20 million, but also in its effect on everyday life with its flood of refugees and societal destruction.
The war left a complex legacy. The War resulted a deeply divided and injured China, and after the war the many power divisions assisted greatly in the rise of the Communists. After the War the Mao’s Communists’ success against the democratic forces of Chiang Kai-shek’s Nationalists saw China withdraw into isolation and attempt to remake itself as a Nation. Re-education of intellectuals and the uplifting of the masses was its communist aim, all the while a deep-seated hatred of Japan’s invasion festered in this wounded ‘dragon’. Even though diplomatic relations were re-established between China and Japan after WWII and financial involvement by Japan in re-construction and economic development was critical to its rise, anti-Japanese feelings have lingered for decades.
After the infamous Tiananmen Square Massacre in 1989 ‘patriotic education’ became the norm of Chinese schooling in the 1990s, refocussing the populations’ attention on Japan’s previous crimes and away from any democratic inspirations that had been championed by their intellectual youth and that had the potential of being a true threat to the Communist Party. Chinese government created a new target — a foreign enemy. A resurgence of the deep hostility towards Japan continues to see anti-Japanese demonstrations and boycotts break out regularly throughout China. Even though Japan continues to be a major trading partner with China, over the past thirty years Japan has done little to dispel such anti-Japanese sentiment. Japan continued to fuel the flames with insensitive yet non-intentional incidents such as the photographs of Prime Minister Shinzo Abe sitting in a fighter plane with the same number 731[3] as the biological warfare plant where Chinese human ‘guinea pigs’ were experimented. Beijing and Tokyo are at loggerheads over a group of uninhabited islands called Senkaku (or Diaoyu in China) in the East China Sea. Both sides have been stepping up the rhetoric against a backdrop of troubled regional relations — North Korea’s nuclear ambitions, China’s current maritime disputes in the South China Sea with its neighbours as well as China’s more emphatic claims of control over Taiwan.
Japanese Confucianism to 1600
The Confucianism to which the Japanese were first exposed represented more than the humble ethical dicta of Confucius himself. By this time, those doctrines had been overlaid and to some extent obscured by the doctrines of Daoism and Yin-yang dualist speculation, which combined to form a sophisticated cosmology. Prior to the seventh century it is likely that these Confucian teachings remained a virtual monopoly of scribes and literati attached to the Yamato court where they probably assisted with quasi-diplomatic correspondence and record keeping.
Both supporting and being supported by the political forces of centralization in the nascent Japanese state, Confucian teachings first achieved prominence in Japan during the time of Sh ō toku Taishi (573 – 621), who served as regent to his aunt, the empress Suiko (592 – 628). In 604, Sh ō toku Taishi issued the Seventeen-Article Constitution, which was intended to centralize further the administration of Japan by emphasizing administrative efficiency and harmony among contending factions. The constitution reflected the Confucian cosmology that regarded the universe as a triad composed of heaven, earth, and man, with each element having specific and mutual responsibilities. Again under Confucian influence, the cause of centralization and unification was furthered by the Taika Reforms of 646, which asserted the Confucian imperial principle of unified rule, and by the introduction of a complex legal and administrative system patterned after the codes of the Chinese Tang dynasty during the eighth century.
The influence of Confucian principles in government administration declined during the ninth and tenth centuries along with the political power of the imperial court. Confucian advice on how to regulate the state and the affairs of man was secondary to the more superstitious uses to which the Confucian cosmology could be applied. The Korean monk Kwalluk (Jpn., Kanroku) had brought books on geomancy and divination as early as the year 602, and "Confucian" advice on where to build a home or when one might auspiciously marry was more familiar at the popular level than were other Confucian principles. Perhaps disillusioned by this trend, Japanese Confucians of the eleventh and twelfth centuries engaged more in textual analysis and criticism than in original thought or interpretation.
The Neo-Confucian doctrines of Zhu Xi (Jpn., Shuki, more commonly, Shushi 1130 – 1200) were introduced to Japan, if the sources are to be believed, soon after Zhu Xi's death. Institutionally, the doctrines were taught in Zen monasteries where such Neo-Confucian practices as "maintaining reverence and sitting quietly" (jikei seiza ) were regarded as intellectually stimulating variations of what Zen practitioners already knew as "sitting in meditation" (zazen ). Though Neo-Confucian doctrines were from time to time favorably received at the imperial and shogunal courts, particularly during the reigns of the emperors Hanazono (r. 1308 – 1318) and Go-Daigo (r. 1318 – 1339), and despite the attempts of the Ashikaga Academy to propagate Neo-Confucian teachings, Neo-Confucianism would remain largely in the shadow of its Zen patrons through the sixteenth century. Nonetheless, since Neo-Confucianism originally arose in China as a secular and rational alternative to the teachings of Buddhism, it may have been inevitable that a rupture would eventually occur between the two, and it was out of that rupture that Neo-Confucianism achieved independent status in Japan.
The Brutal History of Japan’s ‘Comfort Women’
Lee Ok-seon was running an errand for her parents when it happened: a group of uniformed men burst out of a car, attacked her and dragged her into the vehicle. As they drove away, she had no idea that she would never see her parents again.
That fateful afternoon, Lee’s life in Busan, a town in what is now South Korea, ended for good. The teenager was taken to a so-called 𠇌omfort station”𠅊 brothel that serviced Japanese soldiers—in Japanese-occupied China. There, she became one of the tens of thousands of 𠇌omfort women” subjected to forced prostitution by the imperial Japanese army between 1932 and 1945.
Lee Ok-seon, then 80, in a shelter for former sex slaves near Seoul, South Korea, holding an old photo of herself on April 15, 2007.
Seokyong Lee/The New York Times/Redux
It’s been nearly a century since the first women were forced into sexual slavery for imperial Japan, but the details of their servitude remains painful and politically divisive in Japan and the countries it once occupied. Records of the women’s subjugation is scant there are very few survivors and an estimated 90 percent of 𠇌omfort women” did not survive the war.
Though military brothels existed in the Japanese military since 1932, they expanded widely after one of the most infamous incidents in imperial Japan’s attempt to take over the Republic of China and a broad swath of Asia: theRape of Nanking. On December 13, 1937, Japanese troops began a six-week-long massacre that essentially destroyed the Chinese city of Nanking. Along the way, Japanese troops raped between 20,000 and 80,000 Chinese women.
The mass rapes horrified the world, and Emperor Hirohito was concerned with its impact on Japan’s image. As legal historian Carmen M. Agibaynotes, he ordered the military to expand its so-called 𠇌omfort stations,” or military brothels, in an effort to prevent further atrocities, reduce sexually transmitted diseases and ensure a steady and isolated group of prostitutes to satisfy Japanese soldiers’ sexual appetites.
A Nationalist officer guarding women prisoners said to be 𠇌omfort girls” used by the Communists, 1948.
Jack Birns/The LIFE Picture Collection/Getty Images
“Recruiting” women for the brothels amounted to kidnapping or coercing them. Women were rounded up on the streets of Japanese-occupied territories, convinced to travel to what they thought were nursing units or jobs, or purchased from their parents asindentured servants. These women came from all over southeast Asia, but the majority were Korean or Chinese.
Once they were at the brothels, the women were forced to have sex with their captors under brutal, inhumane conditions. Though each woman’s experience was different, their testimonies share many similarities: repeated rapes thatincreased before battles, agonizing physical pain, pregnancies, sexually transmitted diseases and bleak conditions.
“It was not a place for humans,” LeetoldDeutsche Welle in 2013. Like other women, she was threatened and beaten by her captors. “There was no rest,”recalled Maria Rosa Henson, a Filipina woman who was forced into prostitution in 1943. “They had sex with me every minute.”
The end of World War II did not end military brothels in Japan. 2007 yılında, İlişkili basın reportersdiscovered that the United States authorities allowed 𠇌omfort stations” to operate well past the end of the war and that tens of thousands of women in the brothels had sex with American men until Douglas MacArthur shut the system down in 1946.
A group of women, who survived being forced into brothels set up by the Japanese military during World War II, protesting in front of the Japanese Embassy in 2000, demanding an apology for their enslavement.
Joyce Naltchayan/AFP/Getty Images
By then,between 20,000 and 410,000 women had been enslaved in at least 125 brothels. In 1993, the UN’s Global Tribunal on Violations of Women’s Human Rightsestimated that at the end of World War II, 90 percent of the 𠇌omfort women” had died.
After the end of World War II, however, documents on the system were destroyed by Japanese officials, so the numbers are based on estimates by historians that rely on a variety of extant documents. As Japan rebuilt after World War II, the story of its enslavement of women was downplayed as a distasteful remnant of a past people would rather forget.
Meanwhile, women who had been forced into sexual slavery became societal outcasts. Many died of sexually transmitted infections or complications from their violent treatment at the hands of Japanese soldiers others committed suicide.
For decades, the history of the 𠇌omfort women” went undocumented and unnoticed. When the issue was discussed in Japan, it was denied by officials who insisted that 𠇌omfort stations” had never existed.
Former comfort woman Yong Soo Lee next to a picture of comfort girls.
Gary Friedman/Los Angeles Times/Getty Images
Then, in the 1980s, some women began to share their stories. In 1987, after the Republic of South Korea became a liberal democracy, women started discussing their ordeals publicly. In 1990, the issueflared into an international dispute when South Korea criticized a Japanese official’s denial of the events.
In the years that followed, more and more women came forward to give testimony. In 1993, Japan’s government finallyacknowledged the atrocities. Since then, however, the issue has remained divisive. The Japanese government finallyannounced it would give reparations to surviving Korean 𠇌omfort women” in 2015, but after a review, South Korea asked for a stronger apology. Japan recentlycondemned that request𠅊 reminder that the issue remains as much a matter of present foreign relations as past history.
Meanwhile,ਊ few dozen women forced into sexual slavery by Japan are still alive. One of them is Yong Soo Lee, a 90-year-old survivor who has been vocal about her desire to receive an apology from the Japanese government. “I never wanted to give comfort to those men,” shetold the Washington Post in 2015. “I don’t want to hate or hold a grudge, but I can never forgive what happened to me.”
FACT CHECK: We strive for accuracy and fairness. But if you see something that doesn't look right, click here to contact us! HISTORY reviews and updates its content regularly to ensure it is complete and accurate.
The Most Dangerous Problem in Asia: China-Japan Relations
China and Japan have a thousand year history of fighting each other. What if that pattern repeats itself?
What is the most worrying relationship in Asia today? Where is there the greatest potential for the most destructive conflict? Would it be from North Korea, with its burgeoning and almost incessant nuclearization program, perhaps, or the ongoing tensions between Pakistan and India? Is a more urgent issue China’s ongoing clashes with the other competing parties in the South China Sea and the potential that this might lead to direct conflict with the United States? Or the real possibility of instability and fragmentation in, for instance, a young democracy like Indonesia, with its internal complexity and lack of institutional strength?
All of these are worrying problems. But if we look at history, the longest standing tensions — the area most strewn with competing, and frankly incompatible, visions for the region –is found in the relationship between China and Japan. It is this relationship that poses the most worrying problems for the future.
Though it is obviously a very complex issue, we can boil the Sino-Japanese conundrum the world and the Asian region have to sort out down to one simple question: in view of their inability to harmoniously exist side by side for the last millennia or so, can we really see ways in which a strong China and a strong Japan manage to exist alongside each other without conflict in the 21st century? If they do achieve this, they will be going against the pattern of their whole history with each other.
And what a terrifying history this has been. As American scholar June Teufel Dreyer shows in Middle Kingdom and Empire of the Rising Sun, a book just published by Oxford University Press, the fight for regional dominance stretches back 1,500 years. Japanese and Chinese imperial disdain for each other manifested itself very early on in prickly protocol, with the Chinese dynastic courts always trying to present Japan as a semi-vassal state, and the Japanese returning the contempt in the earliest dynasties. The documents Dreyer uses in her overview of the first thousand years of this history give ample testimony to this phenomenon. But the real clashes occurred when Japan undertook its rapid, and impressive, modernization in the late 19th century. Its victory in war not just with Qing China in 1895, but against the Russians in 1905, were preludes to a rampant nationalism that engulfed the whole region during World War II.
A long term view of this history shows a clear pattern: fractious troughs followed by warm peaks, before the troughs reoccur again. There were warm moments in the 1970s and into the 1980s, with the odd, short sunny period in the 1990s and mid-2000s. But the recent dip in relations has been a long one, continuing for almost a decade. Such dips and peaks are connected by an internal logic – they are evidence of strategic competition between the two. But the recent downturn occurs in a context in which, for the first time ever, both are modernized, globally significant economies. The risks arising from their inability to create long term, balanced, sustainable relations with each other have therefore escalated.
We know one of the main sources of this recent ill feeling on the Chinese side – the continuing anger over what is seen as Japanese unwillingness to confront their history of aggression in World War II. For Japan, where the vast majority of its people were born long after the tragic events of eight decades ago, however, this persistence by China for greater, continuing penance has clearly started to grate. Japanese irritation toward the Chinese is more recent, and stems from the ways in which former prime ministers from the early 1970s onward into the 1980s made a clear strategic decision to engage and work with China in its modernization process but received a poor return for it. Dreyer quotes one staggering statistic in her book that illustrates this – 70 percent of Japanese aid went to China in the 1980s. But the relationship was about more than mere money Japan was a major technology and knowledge partner. Chinese reform and opening up would not have succeeded as quickly, and as extensively, without this assistance.
In Japan, the consensus has been growing that the whole gamble of engagement with China is starting to look like it was a mistake. Their neighbor has not changed politically, nor has it developed grateful or friendly feelings toward Japan. On the contrary, it has come increasingly to look like Japan’s worst nightmare – a strong, Communist led one party state, angry and harboring revengeful sentiments toward Tokyo. Most worrying of all, China is now building up naval military assets that look increasingly like they are pointed directly at Japan’s interests.
Diplomat Brief
Weekly Newsletter
Get briefed on the story of the week, and developing stories to watch across the Asia-Pacific.
The ancient Greek historian Thucydides showed long ago that the price for peace is perpetual preparation for war. Complacency about China and Japan being able to just muddle along and never clash with each other again would run against the long history where these clashes and fights happened all too often – with disastrous results for the region, and the two countries themselves. Those that blithely counsel the United States to simply withdraw from Asia have to give reassurances that in the vacuum Japan and China won’t immediately fall directly on each other. Such reassurances are impossible to give. As Dreyer’s book shows, the history of Sino-Japanese relations has proved a terrible and bloody one. Creating a sustainable framework in which, at the very least, they can both manage their problems toward each other without resorting to fighting is the single greatest challenge, and the source of the most worrying instability, in Asia today.
One Thousand Cuts… Terrifying Ancient Chinese Torture and Execution Methods
While today we use boring methods of execution so as to preserve the humanity of both the executioner and the executed, back in the day they really didn’t give a shit about the people they punished. In fact, humiliation and suffering were important aspects of torture and execution, and no one did this better than the ancient Chinese. They were highly creative and seriously sadistic in their methods, and liked to do things slow and steady, often prolonging death for days. Below are some of the methods used in ancient China to torture and execute prisoners:
Lingchi
Also known as “slow slicing” or “death by a thousand cuts,” Lingchi involved the removal by knife of flesh from the body in small pieces and small, non-deadly cuts to limbs and torso. After chunks of flesh had been removed from all of the limbs, they were amputated from the living torso. The executioner made sure not to bleed the victim too much in order to prolong death until the final cuts to the throat or heart were made. Lingchi was brutal and slow, and a punishment that carried on into the afterlife, where it was said that a person killed by lingchi would not be whole after death. According to Sir Henry Norman in his book The People and Politics of the Far East, the executioner sliced off pieces by “grasping handfuls from the fleshy parts of the body, such as the thighs and the breasts…then the limbs are cut off piecemeal at the wrists and the ankles, the elbows and knees, the shoulders and hip. Finally the victim is stabbed in the heart and his head cut off.” Lingchi was one of those brutal torture methods that were photographed in the 1800s with the advent of the camera, so there are a lot of scary photos of this one!
**WARNING** seriously nasty pictures below!
Flaying, or the removal of skin from the face or body of a person, was practiced all over the ancient world, but the Chinese were very fond of it. Customarily, it was done with a sharp knife, carefully slicing into the dermis and removing the skin of the face in one piece. Many Chinese emperors and empresses loved flaying their detractors, The Hongwu Emperor in particular – he ordered the flaying of 5000 women in 1396. The skins were either stuffed with straw or nailed to a wall to show off to any potential enemies of the state. I also found a particularly gruesome story about flaying with mercury, whereby the victim would be buried upright to the neck, and have two cuts made in the scalp and mercury poured into them. The weight of the mercury would cause the skin to separate from the flesh, and when the victim writhed in pain they would slip from their skin like a banana from the peel. I couldn’t find anything to back this up, but it sounds awesomely fucking sadistic.
Bamboo grows at an insane rate, sometimes feet per day, so the Chinese took advantage of this by using it to slowly kill prisoners in an excruciatingly painful way. The prisoner would be suspended above shoots of living bamboo that had been sharpened to a point. As the bamboo grew, it would slowly pierce the victim’s flesh and grow into their bodies to pierce their organs. Nobody had to get their hands dirty, the bamboo did all the work. I can’t imagine the terrifying feeling of the bamboo pressing into my flesh, knowing that it would inevitably enter my body.
The Wooden Horse
According to the Chinese historical documents known as the Yirmi Dört Tarih, a woman who was convicted of conspiring to kill her husband with her lover was often punished with a device known as a wooden horse. This was basically just a sharpened wooden stake that she was hung above, with the tip in her vagina, and then she was cut down, allowing the stake to enter her body and pierce through it until it came out the top. Holy fucking hell that is disgusting.
The Nine Familial Exterminations
As well as creative torture and execution methods, some Chinese emperors were especially brutal when it came to whom suffered at their hands. The Nine Familial Exterminations is a good example – when a person was condemned for crimes like treason, the emperor may also choose to punish eight other levels of their family, which meant their children, parents, grandparents, siblings, siblings in-law, parents in-law, aunts and uncles, often by a method like lingchi. In one case, that of Fang Xiaoru, a scholar in the Ming Dynasty who refused to write the inaugural address for the incoming emperor, he asked that ten levels be executed, so the emperor also included his students, and executed a total of 873 people.
How an Ancient Kingdom Explains Today's China-Korea Relations
The Goguryeo empire has been gone for centuries -- but it still has a lingering impact on East Asian politics.
Historical narratives lie at the core of national identity. As a result, competing interpretations of the past can come to define international relationships. Nowhere is this more evident than in Northeast Asia, where so-called "history wars," combined with the destabilizing growth of Chinese power, have contributed to a fraught security environment.
The best known of these disputes stem from Japan's annexation of Korea and occupation of much of China in the decades before 1945. But if arguments about the legacy of Japanese imperialism have occasionally united Beijing, Seoul, and Pyongyang against Tokyo, another quarrel with much older roots has the potential to pit both Koreas against China -- and could even play a defining role in Sino-Korean relations in the event of Korea's reunification.
To whom does Goguryeo belong?
In late January, 2013, South Korea's Hankyoreh newspaper reported that an elite group of scholars in the northeastern Chinese province of Jilin was conducting "closed research" on a freshly discovered stele, an engraved memorial stone dating to the fifth century A.D. What interest could the examination of such an artifact hold for contemporary Korean readers? "Concerns are being raised," the Hankyoreh piece noted vaguely, "that with key figures from the Northeast Project taking part in the research, it is very likely that China will use the results of the study . to reinforce its argument that Goguryeo belongs to China."
Understanding the significance of this speculation requires a brief foray into the premodern history of Northeast Asia. For over 600 years, between the first century B.C. and the seventh century A.D., much of the Korean Peninsula and Manchuria were ruled by the kingdom of Goguryeo. Although governed in its final two centuries from Pyongyang, the kingdom's early capitals sat north of the Yalu River, which today demarcates the western portion of the China-Korea border. At its height, in the fifth century, Goguryeo controlled lands that would now include parts of South and all of North Korea, as well as contiguous land in northeast China and a sliver of maritime Russia. Because the Peninsula's south was then split between two other states, Silla and Baekjae, contemporary historians refer to this era as Korea's Three Kingdoms Period. The tripartite division finally came to an end in the second half of the seventh century, when the southeastern kingdom of Silla, having enlisted the assistance of China's Tang Dynasty, absorbed its western and northern rivals.
Tying modern nations to ancient predecessors can be a messy business, but historians generally concur in describing the Goguryeo state as proto-Korean. In 2002, however, this mainstream view came under attack, when the Chinese Academy of Social Science (CASS), a government-backed think tank, launched a re-evaluation of Goguryeo history under the auspices of its "Northeast Project," which sought to recast the pre-modern history of Manchuria and Korea. The Project concluded that Goguryeo had not been an autonomous political entity, but rather a vassal of the Middle Kingdom, "a regional government started by an ethnic group," falling within "Chinese local history."
It is unclear to what degree CASS's work was directed by figures in the central government, but official actions from the time permit an inference of collusion. In 2003 and 2004, while the project was still underway, Beijing applied to the UNESCO to register Goguryeo tombs in Chinese Manchuria as a World Heritage Site, and China's Foreign Ministry conspicuously scrubbed its website of references to pre-modern Korean history.
In South Korea, China's Goguryeo revisionism was explosive. In the popular press, which gave the issue extensive coverage, the Northeast Project was depicted as a negation of Korea's ethno-cultural independence from China. To combat China's version of history, the South Korean government established its own Goguryeo Research Foundation in 2004, and summoned China's ambassador in Seoul to protest the alterations to the Foreign Ministry website. The dispute triggered a near-instantaneous reversal in positive South Korean attitudes towards China, which dated back to the establishment of diplomatic ties in 1992. In the years that followed, the Three Kingdoms era provided fodder for several Korean television dramas. These included the international hit "Jumong," which offered a fictionalized account of Goguryeo's early years, in which the kingdom's founding monarch, Tongmyong, was imagined as an opponent of China's Han Dynasty.
Although it is harder to gauge the effect of the issue in Pyongyang, the North Korean regime -- which filed a UNESCO application for its own Goguryeo tombs in 2001 -- has incorporated Goguryeo themes into its regnant personality cult. The ancient northern kingdom seems to have held a particular fascination for the late Kim Jong-il. Western media outlets made light of the North's claim to have discovered an ancient "unicorn lair" in late 2012, but most missed its political significance: Pyongyang had actually intended to refer to a kirin, the mythical chymeric steed of Goguryeo founder Tongmyong.
Before the announcement of China's research on the Jilin stele this winter, the Goguryeo dispute had lain dormant since 2004, when Chinese diplomats, seeking to quell the growing controversy, promised Seoul that CASS's revisionist account would be kept out of Chinese textbooks. Nevertheless, a series of similar spats over culture and history have continued to roil Sino-Korean relations in the intervening years. In 2011, for example, South Koreans were outraged when Beijing included the quintessentially Korean folk melody "Arirang" on an official list of Chinese cultural assets, purportedly to celebrate an artistic contribution from China's own ethnic Korean population. Just last summer, Seoul again registered formal concern with Beijing after Chinese archeologists claimed to have established that the Great Wall was more than twice its previously-estimated length, extending nearly to the Korean border.
Given the damage these disputes have inflicted on Sino-Korean relations, it is worth asking why some in the Chinese leadership have indulged or even collaborated with such nationalist revisionism. Garden-variety chauvinism presumably plays a role, but the answer may also lie in China's abiding sense of strategic vulnerability. This insecurity is based on a number of contemporary strategic risks, but also has roots in the "century of humiliation" that followed the Qing Dynasty's embarrassing defeat in the First Opium War -- an era that saw China lose its longstanding dominance of the Korean Peninsula to Japan and then, in part, to the United States.
One particular source of Chinese anxiety is the possibility that ethnic Koreans might someday try to annex certain border territories. "Greater Korea" fantasies encompassing a large swath of Manchuria have little currency beyond a nationalist fringe, but many South Koreans reject the validity of a 1962 agreement between Pyongyang and Beijing acknowledging Chinese sovereignty over much of Mount Baekdu, a peak which plays a prominent role in Korean mythology. They also resent the loss of Gando, a marshy plot ceded to the Qing Dynasty by Imperial Japan in 1909. If the peninsula were reunified, these irredentist aspirations could be given greater voice. Even so, China's control of its borderlands is unlikely to face any serious challenge: the population of several million ethnic Koreans in northeast China has never been restive, and they are at any rate far outnumbered by their Han Chinese neighbors.
Invasion or secession may be vanishingly unlikely, but not all of China's fears regarding Korea are groundless. A more pressing threat is instability brought about by a failed North Korea. If the Pyongyang regime crumbles, Goguryeo could figure into China's calculus of intervention. Just as France's colonial rule in North Africa conditioned that nation's voters to support its recent intervention in Mali, the aggrandizement of China's historical role in Korea might make it easier for Beijing to sell intercession on the Peninsula to a skeptical public, should such an expedition -- however unpalatable to China's leaders -- be deemed a necessary evil.
China watchers are quick to dismiss the notion that Beijing has designs on North Korea, noting the risks and costs of occupation. If they are correct, the most significant factor in explaining CASS's assimilation of Goguryeo may lie over two thousand miles away, in China's far west. Beijing is anxious about two active independence movements -- one in Tibet, and the other in the Turkic Uyghur homeland of southwest Xinjiang. Ruling over a vast, multinational civilization-state, Beijing has embraced the modern idea of zhonghua minzu, or "Chinese nationalities," the concept that Chinese identity transcends ethnic and cultural divisions, embracing peoples outside its traditional Han heartland who have long been influenced by Sinic civilization.
Appreciating that any one challenge to this theory could endanger the entire edifice, Beijing regards its minority populations in parallel. Thus, CASS's Northeast Project was accompanied by Southwest and Northwest Projects, situating pre-modern Tibet and Xinjiang within "local Chinese history" as well, and Great Wall "discoveries" near Korea were anticipated by similar findings in Xinjiang. From Beijing's perspective, "splittism" endangers not only China's territorial integrity, but perhaps even the stability of the regime itself. As China scholar David Shambaugh has observed, its Communist Party leaders are "obsessed" with the Soviet Union's disintegration -- a process hastened, as they are surely aware, by the rise of ethnic nationalist movements.
Whatever defensive instincts may have inspired China's Goguryeo revisionism, efforts to downplay the independence of Korean civilization cannot but appear menacing from across the Yellow Sea. In a 2012 poll, nearly three quarters of South Koreans indicated that they perceive China as a military threat. Although some of this growing fear undoubtedly stems from Beijing's ongoing support for Pyongyang, it also reflects a deeper anxiety that a stronger China will seek to revive elements of the Sinocentric regional order that prevailed in East Asia before the arrival of Westerners and the ascent of Meiji Japan, under which Korea's rulers paid tribute to the Manchu Qing.
If the current Chinese investigation of the Jilin stele continues to make news in Korea, it will certainly exacerbate such unease. What remains to be seen is whether Beijing, mindful of its own security imperatives, will determine this a price worth paying. For the moment, at least, the ghosts of Goguryeo can rest. But William Faulkner's familiar observation is as true of Manchuria as Mississippi: "The past is never dead. It's not even past."