Çocukluğumda hiçbirimizin annesi çalışmazdı. Eve geldiğimizde hep kapıyı annemiz bize açardı. Öyle herkesin ayrı ayrı anahtarı yoktu. Annem zaten hep evdeydi. Ev işlerini yetiştirecek vakti bile bulamazdı. Evde su olmadığı için akşama kadar eve çeşmeden su taşırdık. Çamaşır makinesi, bulaşık makinesi vs. yoktu ki! Annem ev işyerinden zaman bulup da gezmeye gitsin. En büyük eğlencemiz sokaklarda oyun oynamaktı. Şimdiki gibi kafelerde lüks alışveriş merkezlerinde buluşmalar olmazdı. Okul, eve uzaktı ve arkadaşlarla beraber yürüyerek giderdik. O dönemlerde servis falan yoktu. Karda kışta yağmurda okulu hiç aksatmaz yine de giderdik. Hiç de hasta olmazdık. Güçlü kuvvetliydik. Okula giderken annemiz ekmek arası bir şeyler hazırlar, elimize tutuştururdu. Yokluk işte! Öyle beslenme çantaları sağlıklı beslenme menüleri yoktu. Mahalledeki herkes aile gibiydi. Herkes birbirinden haberdardı. Birini görmeseler hemen merak ederlerdi acaba hastamı? diye. Mahallede oynarken susardık. Su içmeye giden olursa hemen arkasına takılır, aynı bardaktan kana kana içerdik. Bazen bir sürahi su yetmez tekrar isterdik. Öğle yemekleri için eve gitmezdik. Kapıyı çalar kapıda beklerdik. Annemiz de ekmeğe salça sürer elimize verirdi. Kapıdan alıp kaçardık. Bazen de annemiz fazladan verir arkadaşlarımıza da götürürdük. Herşeyimizi paylaşırdık. Oyun oynarken cebimizdeki para düşmesin diye pencere önlerine ya da yol kenarlarına bırakır, oyun bitince tekrar alırdık. Kaybolacak, biri alacak diye endişelenmezdik. Sokaklar evlerimiz kadar güvenliydi.
Oyun oynarken çok düşerdik ama birbirimize yardım eder kaldırırdık. Kavga etsek öyle çok uzatmaz aileleri işin içine katmaz, karakollara taşımazdık. Kavga ederdik ancak sonrasında barışırdık, barıştırırlardı bizi. Küsmez kin tutmazdık. Akşama kadar sokaklarda oynar ama yine de mikrop kapıp hasta olmazdık.
Masum olan çocuk yüreğimiz miydi? Yoksa o zamanın insanları mıydı?
Sokaklar şimdi ruhsuzlaştı. Sokaklarda doya doya oynayan çocuklar yok artık! Tek katlı sıcak evler yerini plazalara bırakmaya mecbur kaldı. Akşamları soba üstünde pişen kestaneler, büyüklerin bizi oyalamak, eğlendirmek için etrafına toplayıp uydurdukları komik bazen de üzücü masallar bitti mi yok mu artık?