Camiide Kıyam* !
21 Mayıs Cuma günü Cuma namazını eda etmek için oturduğum evin yakınındaki camiiye gittim. Salgın sebebiyle Cuma namazını dışarı da bir ağacın gölgesinde kılıyorum. Seccademi serdim ilk sünnetten ve ilk ezandan sonra İmam minbere çıkıp hutbeye başladı. Konu değişmeyen gündemimiz Filistin idi.
Ne yani Filistinde yaşanan insanlık dışı saldırılar karşısında sessiz mi kalalım ? diye itiraz edenleriniz olabilir lütfen biraz sabredin.
İmamın hutbeye Filistin ile başlaması üzerine ayağa kalktım, merdivenleri çıkıp camiiye girdim. Giriş kapısının önünde ayakta hutbenin okunup bitmesini bekledim. Bekledim çünkü belki Hoca konuşmasının sonuna doğru diğer mazlum coğrafyalardaki bilhassa 21. Yüzyılda akıl almaz zulümlere, insanlık dışı muamelelere maruz kalan Doğu Türkistandaki din kardeşlerimizden, soydaşlarımızdan da bahseder mi diye bekledim.
Öyle ya şanı yüce Allah (c.c.) kutsal kitabımızda:
Size ne oldu da Allah yolunda ve "Rabbimiz! Bizi, halkı zalim olan bu şehirden çıkar, bize tarafından bir sahip gönder, bize katından bir yardımcı yolla!" diyen zavallı erkekler, kadınlar ve çocuklar uğrunda savaşmıyorsunuz! (Nisâ, 75.) buyurmuyor mu?**
Yine Hz. Resulullah (a.s) efendimiz:
"Birbirlerini sevmede, birbirlerine merhamette, birbirlerine şefkatte mü'minlerin misâli, bir bedenin misâlidir. Ondan bir uzuv rahatsız olsa, diğer uzuvlar uykusuzluk ve hararette ona iştirak ederler." (Buhârî, Edeb 27; Müslim, Birr 66, 2586) diye buyurmuyor mu?
Ve yine adı güzel kendi güzel Muhammed Mustafa (s.a.v) Efendimiz bir başka hadisinde:
"Kim müslümanların dertlerine önem vermeyerek, onların dertleriyle ilgilenmeyerek sabahlarsa onlardan değildir." (Aclûni, Keşful-Hafa, II/227.) diye buyurmuyor mu?
Ve ayrıca yüzyıllardan beri Müslümanların dilinde kelâm-ı kibar olarak:
Hakkı söylemeyen haksızın karşısından suskun kalan şeytandır, Hakkı söylemekten sakınan ise dilsiz şeytandır. (Kuşeyri Risalesinde Ebu Ali ed-Dekkak ve İbn Kayyim de el-Cevabul-Vafî isimli eserinde s.136) denilmiyor mu?
Heyhat !
Boşuna beklemişim !
Hoca hutbesini bitirdi. Son cümleleri her Cuma hutbesinden sonra olduğu gibi Muhterem Müslümanlar, Namazdan sonra Camiinin çıkışında Filistinli kardeşlerimiz için yardım toplanacaktır. Yardımlarınızı esirgemeyin. oldu.
Cuma günleri İmam efendilerin en samimi ve içten cümleleri bu
yardım edin cümleleridir. Hoca efendi duasını tamamlayıp minberden inerken her şeyi göze alarak Ya Bismillah ! deyip, Camiinin içindeki ve dışındaki cemaatin duyacağı bir yüksek sesle:
Hocam, hutbenizi dikkatle dinledim. Kudüs Müslümanların ilk kıblesi ve üç dinin kutsal beldesidir. Tabii ki Filistinli kardeşlerimizin yanında olmamız gerekir. Ama Filistinli kardeşlerimizin dışında da insanlık dışı muamelelere maruz kalan din kardeşlerimiz, millettaşlarımız, soydaşlarımız var. Onları da unutmamalıydınız!
Hoca Efendi! Size soruyorum Filistinli kardeşlerimizle Doğu Türkistanlı, Kırımlı kardeşlerimizin dini olsn İslam aynı İslam değil mi?
Filistinli kardeşlerimizin varlığına ve birliğine iman ettiği Allah (c.c.) ile Doğu Türkistanlı, Kırımlı, Musul Kerküklü Batı Trakyalı din kardeşlerimizin inandığı Allah (c.c.) aynı Allah (c.c.) değil mi ?
Bu mazlum coğrafyalarda yaşayan din kardeşlerimizin de feryatları arş-ı âlâya çıkmaktadır. Müslüman Türk milleti olarak bize bu feryatlara kulak tıkamak değil onların da dertleriyle dertlenmek düşer!
Biz Tarih boyunca Dünyanın neresinde bir Türk zulme ve haksızlığa uğruyorsa, Dünyanın neresinden bir Müslüman zulme ve haksızlığa uğruyorsa, Dünyanın neresinde bir İnsan zulme ve haksızlığa uğruyorsa onların yanında olduk ve olmaya da devam etmeliyiz!
Diye hitap ettim. Sözlerimi bitirdiğimde sanki camiinin ortasına -bir top mermisi düşmüş gibi- büyük bir sessizlik oldu. İmam efendi ise hiç sesini çıkarmadan Cuma namazını kıldırdı. Tesbih duasına kadar da camiiden ayrılmadım. Aslında bu haklı tavrım ve hitabım Camii imamının şahsında Diyanet İşleri Başkanı Sayın Prof. Dr. Ali Erbaş Hocaya idi.
Şöyle ki:
22 Ocak 2020 Çarşamba günü saat 16.00da beraberimde Dünya Uygur Kongresi Genel Başkan Yardımcısı Ankara Üniversitesi DTCF öğretim üyesi Doç. Dr. Erkin Emet Bey ile beraber Türkiye Cumhuriyeti Diyanet İşleri Başkanı Sayın Prof. Dr. Ali Erbaş Hocayı ziyarete gitmiş ve kendisine Doğu Türkistanda yaşanan mezalimi uzun uzun anlatmıştık. Bize Ne yapabiliriz? diye sorduğunda da meselenin İslam ülkelerinin diyanet ve din âlimleri nezdinde duyurulması ve sahiplenilmesi konusunda yardımlarını ve desteklerini istedikten sonra özellikle iki talebimiz olmuştu:
1- Türkiyede bütün Camiilerde bir Cuma hutbesinde Doğu Türkistanda yaşananların Türkiye kamuoyuna duyurulması.
2- Çin Halk Cumhuriyeti yöneticileri -ve onların Türkiyedeki gönüllü taraftarları Doğu Perinçek ve şürekâsının- iddia ettiği gibi eğer Doğu Türkistanda El- Kaide, DEAŞ gibi örgütler çok etkili ise Türkiye Cumhuriyeti Diyanet İşleri Başkanlığı olarak Çin Halk Cumhuriyetine şöyle bir teklifte bulunulmasını istedik. Size istediğiniz sayıda Sünnî, Hanefî-Maturidî geleneğine göre yetişmiş din adamları gönderelim. Orada gerçek anlamda barış dini olan İslamı öğretsinler. Ayrıca Doğu Türkistanlı Türklerden Türkiyeye öğrenci getirtin İmam Hatiplerde ve İlahiyat Fakültelerinde eğitilip geri gönderilsin. Onlar da Doğu Türkistandaki soydaşlarımıza barış dini olan İslamı anlatsınlar. dedik. Sayın Hocamız bizi dikkatle dinledi. İnşallah bakalım dedi ve uğurladı.***
O tarihten beri her Cuma Camiiye Doğu Türkistanda ve diğer mazlum coğrafyalarda yaşanan mezalimleri konu alan bir hutbeyi dinlerim ümidiyle gidiyorum. En son 21 Mayıs Cuma günü de bu ümitle gitmiştim. Lakin -yıllardır değişmeyen klasiğimiz- Filistin mevzuunu dinledik. Daha önceki bir Cuma hutbesinde de iyiliğin faziletlerinden bahsedilmişti. Doğu Türkistandaki Müslümanlara iyilik ve yardım etmenin de Millî, İslamî ve İnsanî bir görev olduğunu ne zaman anlayacaklar doğrusu merak etmekteyiz.
Geçtiğimiz günlerde Türkiyenin İslam Ümmetine liderlik etmesi çağrısında bulunan Sayın Başkan, Doğu Türkistanlı Müslümanları İslam ümmetinden saymıyor olacak ki bu konuda bir kelime olsun konuşmuyor.
Gençlik yıllarımızda sık sık tekrarladığımız bir uranla haykırıyoruz:
MAO DEĞİL ALPASLAN, VİETNAM DEĞİL TÜRKİSTAN!
(Devam edeceğiz: Kudüsü Biz Mehmetçik İmanıyla Savunmuştuk
)
*Kıyam: Bir gaye için harekete geçme. (Bknz. Osmanlıca-Türkçe Lugat Ferit Develioğlu)
** Bu savaş kavramını ayrı bir yazıda değerlendireceğiz.
*** 20 Şubat 2020 günü Ülkücü Dünya Görüşü internet sitesinde yayınlanan yazıdan alıntılanmıştır:https://www.ulkucudunya.com/index.php?page=yazar-yazi-detay&yazar=11&yazi=1108
Yazarın tüm yazılarını okumak için tıklayınız.