Adam daha önce vizyonlarında ortaya çıktı, Antonio Cosentino’nun zihninde gerçeklik ve sanat arasındaki çizgide yürüyen bir kahramanın tekrarlayan kahramanı. O, büyük boy dişleri ve alnından boynunun arkasına kadar temiz bir kellik şeridi ile başa çıkıyor, geniş bir kayak izi gibi, fil kulaklarının arkasında yükselen siyah saç tutamları ile sınırlanmıştır. Ama sıradan bir beyaz takım elbise giymiş bir dapper arkadaşı.
Figürün Cosentino’nun resimlerinde daha önce ortaya çıktığı yerde, ahşapta “Ağustos” (2020) parçasıyla şekillendirilen “Jpeg Takımadaları” için taze ortaya çıkıyor. Elbise paltosunun tek düğmesi, sol bileğinde taktığı saatle tam olarak paralel uzanıyor. Boyasız, ağartılmış pantolonları ayak bileklerinin üzerinde yükseliyor. Ayakkabıları zarif bir siyah ve beyaz. Animasyonlu olsaydı, dokunmaya başlayabilir.
Bunun yerine, meraklı adam hareketsiz, ham bir tahta bloğunun yanında, belki de kökenlerinin bir akrabası, kesildiği madde duruyor. İfadesi, Cosentino’nun kendine özgü yaratıcı çıktılarının özelliklerinin aydınlatıldığı ve yer adlarının neon ekranları aracılığıyla oluşturulduğu zemin kurulumunun merkezi parçası olan “Haygaz” (2020) kağıt üzerinde büyük ölçekli bir kömür parçasında yaşlanıyor. ve “Aura Boat” (2020) gibi teneke yapılardan.
2018 kışında Cosentino 2013 teneke heykel “Stelyanos Hrisopulos” u Riverrun adlı alternatif bir galeride gösterdi. Eser, Türk yazar Sait Faik’in aynı isimdeki kısa hikayesini uyarlayan bir video gemisidir ve bir video sanat eseri olarak İstanbul sokaklarında çekilmeye devam etti ve tanıkları en büyük açıklıktan geçen tarihi Grek macerasını kavramaya zorladı Türk metropolü.
Şu anki şovu “Jpeg Takımadaları” için Cosentino, “Aura Boat” başlıklı yeni bir gemi hazırladı. Onun malzeme seçimi, yani kalay, İstanbul’daki doyumsuz kentsel keşiflerinden kaynaklanır, burada esnek metalin petrol, peynir veya zeytin gibi Türk mutfağının tüm zımbaları için bir kap olarak çok yönlülüğünü gözlemledi ve sonra Bahçe bitkileri yetiştirmek için park veya toprağı düzenlemek için betonla doldurulduğunda geri dönüşümü.
Değişiklik kartografisi
“Jpeg Takımadaları”, Cosentino tarafından bilinen dünyanın en benzeri görülmemiş bir uyarlamasını yansıtmak için çizilen başlık resmi olan meraklı bir harita etrafında dönüyor. Toprakları ve denizleri, sınırların tarihinin kendi coğrafyasına göre yeniden yazıldığı yerlerinden edilmiş şehirlerin bir karışımıdır. J.R.R.’nin fantezileri Tolkien popüler kurguda akla geliyor, ancak Cosentino filolojik buluşun neolojizmlerinden tam olarak isimler çizmedi.
Örneğin, Londra, “Jpeg Takımadaları” nda, Cosentino’nun arsız mizah markasında, “Çiğ Köfte Adalar” ın (Çiğ Köfte Adaları), bir dış bölgede bir nokta. 16. yüzyıl İstanbul Bienali’nde küresel tarihin yeniden yaratılmasına yönelik yaklaşımın yerel bir enkarnasyonu, Norman Daly’nin “Llhuros Uygarlığı” adlı çalışmasıyla gösterildi. Ancak Daly gibi sanatçılar müzecilik modelini kopyalarken, Consentino daha sanatsal.
“Jpeg Takımadaları” nı oluşturan 16 yapıtın yerleştirilmesi sürükleyicidir ve görücülerine iki toprak arasında, yani “Jpeg Takımadaları” na göre daha elverişli bir yer olan Aura, liminal bir fantezi bölgesi sunar. Cosentino’nun haritası, “500 Desibel Şehri” veya “Enverland” gibi yerlere, küresel kalkınmaya ve güneye benzer bir şey olan geriye dönük kalkınmayı ifade edebilecek etimolojik uydurmalarla doludur.
Zilberman Gallery’nin cilalı döşemesi, Cosentino’nun sergisi çerçevesinde bir denizin durgun sularına dönüşüyor. Bir sanat eseri, “Ağustos” (2020) başlıklı bir dizi ahşap ve seramik heykel, hayali deniz ortamında boynuna kadar yüzen bir kadın figürü. Duvara karşı, tablo ufuk çizgisini temsil etmek için asılır. Bir gece sahnesinden itibaren “Ada” (2020) adlı bir tuval ortaya çıkıyor ve aynı anda hem gelip hem de gitmenin belirsizliğini yakalıyor.
“Ben uzaydayım, etrafımı saran havayı hissediyorum, garip bir yer. Buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum. Ama ben buradayım. Burada bir süre kalacağım, ”diye yazdı Cosentino, gösteriye eşlik eden bir kitapçık için, yaratıcı süreci genellikle çok değerlikli kurulumları ve performansları için resim yapmadan veya heykel yapmadan önce yaratıcı bir yazı ile başlıyor. “Jpeg Takımadalarına gitmek için tek bir çıkış yolu var.”
İçten çıkış yolu
Cosentino kendisi bir gezgin. Çalışmaları, bir galeri ortamında bile, arsa ve karakter tarafından yönlendirilen bir hareket hissi ile doludur. Enstalasyonlarını takdir etmek, hem roman okumak hem de film izlemek ya da oyun oynamak gibi bir deneyim getiriyor. Görsel ipuçları her yerde. Hikayeler anlattığı çağdaş sanat ortamı, her yerde yakaladığı bulaşıcı ilhamı yayarken aktif yaratıcı görmeyi teşvik eder o gider.
Bir sahne tasarımcısının yeteneği ile, aydınlatma için ayırt edici bir göz, bir Cosentino sergisini özel kılan unsurlardan biridir. Canlı, rengârenk aydınlatmaları, 2018’de Öktem Aykut’ta olduğu gibi, Riverrun tarafından düzenlenen şehir çapında “Büyük Çayır” yaz sergisinde İstanbul’un birçok mahalle galerisini canlandırdı. Teneke heykelleri, sokak sanatını, mimari modellemeyi ve şehir planlamasını birleştiren bir Yapılandırmacı kenara sahiptir.
Başlık konusunun nispeten basit bir minyatür rekonstrüksiyonu olan “Basketbol Sahası” (2016) gibi çalışmalara rağmen, “Jpeg Takımadaları” nda altta yatan bilinçaltı metaforlar ve felsefi sorular var.
Zilberman tarafından hazırlanan küratöryel metinde, Walter Benjamin tarafından ünlü bir makaleye, ölümsüz eleştirmenin endüstriyel modernizmin zeitgeisti içindeki sanatsal kaliteyi belirlediği “Mekanik Üretim Çağında Sanat Eseri” deniyor.
“Prensip olarak, bir sanat eseri daima yeniden üretilebilir olmuştur. İnsan yapımı eserler her zaman erkekler tarafından taklit edilebilir, ”diye yazdı Benjamin, eğitimci Harry Zohn’un 1935 çevirisinden. “Kişi ‘aura’ teriminde elimine edilen elementi alabilir ve söylemeye devam edebilir: mekanik üreme çağındaki solgunluğun sanat eserinin aurası olduğu söylenebilir. Bu, önemi sanat alanının ötesine işaret eden semptomatik bir süreçtir. ”
İlginç bir şekilde, Benjamin bir sanat eserinin özünü tanımlamak için “aura” terimini kullandığında, Cosentino’nun yaratıcı medya üretiminin çok yıllık bir medya hali içinde, yani süreç temelli hale gelme, nüks ile sembolize edilmiş olarak yeniden canlandırılması ile kesişir. “Jpeg Takımadaları” enstalasyonunun düşünüldüğü alanda kanvastan heykele fikre sıçrayan görsel bir kişilik.
Özlü sözleriyle, Benjamin’in makalesi, pandemik izolasyonun sanatı mekanik sayısallaştırmaya daha fazla zorladığı bir çağda kalır. “Çok sayıda reprodüksiyon yaparak eşsiz bir varoluş için çok sayıda kopya yerine geçiyor,” diye yazdı orijinal sanat eseri teknoloji karşısında kültürel bir fikstür olarak. “Ve çoğalmanın kendi özel durumunda izleyici veya dinleyiciyle buluşmasına izin verirken, çoğaltılan nesneyi yeniden etkinleştirir.”