Merhaba,
Charles Duhigg kaleminden paylaşmak istediğim hikaye.
Julia Rozovsky değişim zamanının geldiğine karar verdi. Yirmibeş yaşındaydı, hayatta ne yapacağından emin değildi. Matematik ve ekonomi alanında Boston’daki Tufts Üniversitesinde lisans derecesi almıştı. Daha önce bir danışmanlık şirketinde çalışmış, bu işten tatmin olmamıştı. Sonra Harvard’daki iki profesör İçin araştırmalar yapmıştı. Bu iş eğlenceliydi, ama uzun vadeli bir kariyer sunmuyordu.
Belki daha büyük bir kurumda çalışabilirim, diye düşünmüştü. Belkide akademisyen olmalıydı Yeni kurulmuş bir teknoloji şirketine girmek de bir seçenekti. Hepsi kafasını karıştıran düşüncelerdi. Bu yüzden karar vermesini gerektirmeyecek bir yolu seçti. İşletme Yüksek Lisansı’na başvurdu ve 2010 yılında Yale Yönetim Bilimleri Fakültesine kabul edildi.
Diğer tüm öğrenciler gibi bir çalışma grubuna dahil oldu. Çoğu öğrenci için , çalışma hayatındaki takım halinde çalışmanın bir denemesi gibidir. Gruptaki herkes zeki, meraklı ve dışa dönüktü. Julia birbirleriyle benzer yönlerinin fazla olmasının daha kolay kaynaşmalarını sağlayacağını umuyordu.
Daha işin başından itibaren grubu günlük bir dert kaynağına dönüşmüştü . Aralarında kendini rahat hissetmiyordu. Hep kendini kanıtlamak gerektiğini hissediyordu. Herkes kendi liderliğini ispat etmek peşindeydi. Ödev verildiğinde alttan alta kimin sözü geçecek mücadelesine girişiliyordu. Yüksek sesle konuşarak, birbirinin lafı daha bitmeden konuşmaya başlayarak otorite gösterisine başlıyorlardı. İnsanlar önce birbirlerini eleştiriyorlardı ama sonra şaka yapmış gibi durumu geçiştiriyorlardı. Yani sanki pasif agresif bir gruptu.
Gruptan arkadaşları olsun istiyordu, kaynaşamadıkları İçin üzülüyordu.
Julia kendine başka bir grup buldu. İncelediğimiz en iyi vak’alardan bir tanesi bizzat Yale hakkındaydı. O güne dek hep öğrencilerin işlettiği bir kantin vardı; ama yemek satışlarını artık üniversite üslenecekti. Bu yüzden söz konusu üniversite , kantini revizyondan geçirme konulu bir yarışmaya sponsor oldu.
Bir hafta boyunca her gece buluştular.
Julia’nın çalışma grubu ise ikinci dönem yavaş yavaş dağıldı.
Vak’a yarışma takımı aksine büyüyordu. Yeni öğrencilerde bu gruba katılmak istiyordu.
Bu iki takımın neden birbirinden bu kadar farklı hissettirdiği Julia’nın hep ilgisini çekmişti. Çalışma grubundaki herkes liderlik mücadelesine tutuşduğundan ve herkes birbirinin fikrini eleştirdiğinden , grup tam bir stres kaynağıydı. Vak’a yarışma takımı ise heyecan veriyordu; çünkü herkes birbirini destekleyici ve istekliydi. Ne var ki her iki takımda temelde aynı tür insandan oluşuyordu.Herkes dostça davranıyordu. Çalışma grubundaki dinamitlerin son derece rekabetçi olması İçin bir sebep yoktu.
Julia mezuniyetinden sonra Google’da çalışmaya başladı. İnsan Analizi Grubuna katıldı. Bu grubun görevi , çalışanların zamanlarını nasıl geçirdiklerini konusunda her şeyi incelemekti. Google Fortune dergisinde altı yıl üst üste Amerika’nın en iyi işyerleri listesinde yer almıştır. Şirket yöneticileri Bunun sebebinin , elli üç bin çalışana sahip olana dek büyümelerine rağmen , çalışanların mutluluğunun ve üretkenliğinin nedenlerini incelemek için muazzam kaynak ayırmalarına bağlamaktadır. Google’ın insan kaynakları bölümünün bir parçası olan İnsan Analizi grubu, çalışanların patronlarından ve iş arkadaşlarından ne ölçüde mutlu olduklarını inceler . Fazla çalıştırıyorlar mı, zekalarını zorladıklarını hissediyorlar mı, ücretleri adil mi, iş yaşam dengeleri gerçekten düzdün mü, yüzlerce parametreye bakar. Bu bölüm işe alma ve işten çıkartma kararlarına yardımcı olur.
Bu bölümün en temel hedefi, Google’da yaşamı biraz daha iyi ve çok daha üretken hale getirmekti.
Her firmanın dış ambalajından önce “içsel iyileştirmeleri gerçekleştirerek üretken hale gelebilmesi ” dileğiyle.
Benim hala ümidim var.
Sevgi’yle
Yasemin