İçine Kadın Giren Erkek
Buket Uzuner
hiç kimseye...
Bir erkeği çok sevmiş bir kadının, onun içine
girdiğinin öyküsünü anlattılar. Bunu dinlerken, içe girmenin yalnızca
insan bedeninin alt tarafıyla ilgili olduğunu iyi bilen bir grup insan
arasındaydım. İnsanlar güldüler. Acaba insanların başka girişleri yok
muydu? Zekası ve akıl gücü bütün canlılardan üstün sanılan bir canlı
türü, yalnızca bacak arasından mı açıktır dünyaya? Doğrusu, bu
tanımlama, hiç yeterli gelmedi bana. İnsan havasızlıktan patlar diye
ürktüm bile. Fakat sonra hiç değilse gözyaşı için bir delik olması
gerektiğini hatırladım. Duymak ve nefes almak, yemek yemek, dışkı atmak
ve terlemek derken, bu kez de delik deşik bir insan bedeni oluştu
gözümde. Hikayeyi anlatan yaşlı adamla herkes dalga geçiyordu ama, adam
ya buna alışkındı ya da delinin teki... Yanına gidip, içine kadın giren
erkeğin nerede olduğunu sordum. Yaşlı adam duymadı beni. Yanına oturdum
ve bir çay ısmarladım, bir de sigara ikram ettim. Benim develi sigarama
burun büktü, kendi Samsun'undan tüttürdü. Birden dönüp gözlerimin içine
baktı, sonra canı sıkılmış bir sesle konuştu:
Sen enayi misin be oğlum? Neden inanıyorsun
kimsenin inanmadığı şeylere?
Neresinden girmiş erkeğin içine?
Kahvedekiler kahkahalarla güldüler, bazılarının
gözlerinden yaş aktı. İncindim. Alıngan birisiyim ben!
KAHVENİN KAPI ÖNÜ
Hava serindi, bu iyi geldi. Kahkahaların didik
didik ettiği yüzümün hücreleri soğukta gerildi, eski şeklini aldı.
Ellerimi ceplerime soktum, eve doğru yürümeye koyuldum. Beni evde
bekleyen genç bir karım var; heyecanlı, hayat dolu, araştıran ve bana
aşık güzel bir kadın. Onu seviyorum. Fakat sık sık ona yetmediğimi,
egomun çok fazla gelişmiş olduğunu düşünüyorum. Belki de ben, yalnız
yaşaması zorunlu bencillerdenim. Yalnızlığımın üretici yanını bile bile
de, gidip fıstık gibi bir kızla evlendim. Ne bileyim, birlikte
olabilmemizin sanki tek pratik yolu buydu ya da bana öyle göründü o
sıralar. İlk başlarda, yani durun bakayım, hımm, evet beş yıl kadar
önce, ben yirmi altı, karım yirmi iki yaşındayken her şey tam bir oyun
keyfinde ve gırgırındaydı. Şimdi? Şimdi, sıradanlıktan böyle çok
tiksinirken, nasıl olup da kolaycacık sıradanlığın konforlu tembelliğini
seçtim diye kendimi sevmiyorum. İnsan kendini sevmeden başkasını da
sevemez ki...
YAŞLI ADAM BENİ TAKIP EDİYORMUŞ
Ensemde beliren bir elle irkildim. O kadar çok
kendime dalmışım ki, benim dışımda koskoca bir dünya olduğunu yine
unutmuştum. Tipik ben! Kahvede o tuhaf hikayeyi anlatan yaşlı adamın
eliydi ensemdeki. Onun benden uzun boylu olabileceğini düşünmemiştim;
biraz bozuldum.
Gerçekten tanımak istiyor musun o adamı?
Hem de nasıl!
Canı sıkılmış gibi başını salladı. Bu bana, annemin
küçükken "Bu çocuk adam olmaz," derken yüzünde beliren ifadeyi
anımsattı.
Altunizade'de oturuyor. Korkmaz Sokak, 66 numarada.
Haziran Apartmanı'nda. Giriş katı. Bulabilir misin?
Evet!
Hemen karıma telefon ettim, ona ilk kez yalan
söyledim (her şeyin bir ilki olduğuna inananlardan mısınız?). Artık
bütün gece benimdi. Bir taksi bulup, doğru Altunizade! Elimle koymuş
gibi Korkmaz Sokağı'nı buldum. Haziran Apartmanı, 1 nolu dairenin önüne
dikildim. Buraya kadar koşarak, büyük bir heyecanla, sanki çok sevip,
özlediğim eski bir dostla buluşacakmışım coşkusuyla gelmiştim. Dışarıya
her evdekinin benzeri sarımtırak bir ışığın sızdığı pencereyi tıklatıp,
"Ben geldim!" diyecek denli sevinçliydim. Oysa ne tanırım, ne ederim...
Tekrar pencereye bakıp, sıradan bir ev vitrini görünce, iyice cesaretim
kırıldı. Kapı zilinin çerçevesinde ne isim ne de soyadı vardı. Bomboş,
beyaz bir kart. Elimi zile değmeden geri çekip, sokaklarda aylak aylak
dolaştım. Gecenin saat onunda, hiç tanımadığım bir adamın evine gitmeye
neden heveslendiğimi düşündüm. Belki daha ilginç bir şeyler
bulamadığımdan, belki de yaşamın en coşkulu, uğruna savaşılacak
değerlerinin bile kısacık sonra sıradanlaştığını artık öğrendiğim
için... Sıradanlığa çok dayanıksızım ben!
Sanki bütün sıradanlıklara kendi yetersizliğim yol
açıyormuş gibi suçluluk hissediyor, alınıyor, kırılıyorum.
Kabullenemiyorum coşkusuz, sürprizsiz yaşamayı bir türlü!
Otuz bir yaşında bir erkeğin böylesi konulara kafa
yorması ve kırılganlığının yüksek dozu, çevremdekilerde hep 'teminine'
bir çağrışım yaptı. Allahtan Sartre çıkıp; 'Kuramsal sorunlarla uğraşan,
akılcı bir adamın, kadın duyarlılığından etkilenme isteğinden söz etti
de, benim gibi erkeklerin de sağlıklı ve normal (ne demekse bu?)
olduğuna kendimi ikna edebildim.
Sonunda, dönüp dolaşıp yine 66 numaranın önüne
geldim. Saat on bir olmuştu. Cebime sakladığım yassı otuz beşlik kanyak
şişesinin boşalmasının yarattığı cesaretle zili çaldım.
KAPININ ARDINDAKİ EV
Kapıyı son otuzlarında bir adam açtı. Uzunca, ince,
bakımlı, bıyıksız, sakalsız. İnsanda temizlik ve çalışkanlık duygusu
uyandırıyordu. Kimi aradığımı sordu. Nazik ve mesafeliydi.
İçine kadın giren bir erkekten söz ettiler. Onu
arıyordum...
Gecenin bilmem kaçında kapınıza böyle biri dayansa
neler hissedersiniz bilmem ama, ben olsam ya kapıyı yüzüne çarpar ya da
deliler boşanmış diye paniklenirdim. Oysa bu adam sakindi ve sabırlı bir
sesle sordu:
Böyle şeylere inanıyor musunuz siz?
Gözlerinde alaycı bir ifade mi vardı, yoksa bana mı
öyle geldi, bilmiyorum. Birden durumumun ne komik olduğunu olanca
çıplaklığıyla fark edip, kendimi zavallı hissettim. Ne işim vardı
elalemin evinde? Ama gerçek şuydu, oradaydım ve bir şeyler
söylemeliydim!
Yanlış adres olmalı... diye geveledim. Özür
dileyip, düşmüş omuzlarımı taşımaya çalışarak döndüm, ayrıldım. Arkamdan
seslendi:
Siz Bertan mısınız yoksa?
Bertan?
Başka şansım var mıydı?
İçeri girdiğimde, hiçbir özel eşya dikkatimi
çekmedi. İlk gördüklerim, bol kitap, bol dergi ve içi meyve dolu büyük
bir sepetti. Adam şimdi biraz tedirgin görünüyordu. Aslında belki de
tedirgin falan değildi de, ben öyle olmasını istiyordum. Ah insanoğlu
insan, görmek istediğini görmez misin zaten?
Ne kadar zamandır tanıyorsunuz onu?
Kimi? Ben mi? Hık mık... Uzun, çok uzun, belki de
yüzyıllardır. ..
Evet, anlıyorum. Böyle olması gerekmez mi zaten?
Anlıyormuş! Ben hiçbir şey anlamıyorum ama...
Adamla birer kahve içtik. İkimizin de çok iyi
tanıdığı besbelli (?) bir kadından, hiç anlaşılmaz biçimde söz ettik.
Sonra portakallı kampari ikram etti bana. "Karımın en sevdiği içkidir,"
diye ekledi.
Geceyi hiç tanımadığım bir adamla, yine hiç
tanımadığım bir kadını konuşarak geçirmek korkunç bir fiziksel yorgunluk
yarattı bende. Bu yorgunluk artıp, kollarımı ağırlaşmış, bacaklarımı
taşınamazmış kadar uzamış hissettiğimde, bir de boğulacakmışım gibi
bunalmaya başladım. Biraz klostrofobiğimdir ben!
Bir an önce bu tuhaf evden kaçmak ve kendime
sığınmak istediğim 'o an' geldi. Hani astımlıların, 'Biraz oksijen,'
epilepsilerin, 'Biraz dinginlik,' diye yalvardıkları kriz anları,
doğurmak üzere olanlarınsa, 'bir an önce bitsin' paniği gibi... (Ne
astımlıyım, ne epilepsim var. Erkekler doğuramadığı için doğum olayının
gizemli bencilliğini ve hiçbir erkeğin asla yaşayamayacağı ayrıcalığını
da bilmiyorum. Ama orada bütün bu söylediklerimi çağrıştırır bir korkuya
kapıldım.) Kalan son enerjimle izin istediğimde, geceyarısını çoktan
geride bırakmıştık. Veda etmek için elimi uzattığımda adamın
gözbebeklerinden bana bakan bir kadın yüzü gördüm. Bir yanılsama sandım
önce; reklamlar, sinema, özel efektler öylesine yaşantımın içinde ki,
herhalde bunların etkisi diye düşündüm. Adam gözlerini yumdu, başı
dönmüş gibi duvara yaslandı.
Neniz var, iyi misiniz?
Hayır, iyi değildi. Sustu. Tansiyonu düşmüş gibi
bembeyaz kesildi. Kolundan tutup, koltuğa oturttum. Masanın üzerindeki
sürahiden biraz su verdim. O, gözlerini yummuş, kendiyle konuşur gibi
mırıldanıyordu.
Uzun zamandır iletişim kurmuyordu benimle. Şimdi
birden böyle pat diye ortaya çıkınca... Tabii sizi tanımış olmalı...
Beni nereden tanısın, hiç bilmiyoruz ki birbirimizi... Acaba eski bir
sevgili falan? Ama bütün eski sevgililerimin kimlerle evlendiklerini
biliyorum. Elimde değil, eskiden sevdiklerime bile çok vefalıyımdır ben!
Zaten topu topu sekiz tane kız sevdim, hepsi de benden sonra apar topar
evlendiler. Bazen ne evlilik düşkünü kadınlar sevmişim diye içim
sızlıyor. Kim bilir, belki de kızların hiç suçu yok... Belki de ben...
Tanrım, neden kendimizi aynada olduğumuz gibi değil de, olmak
istediğimiz gibi görürüz?
Sizinle konuşmak istiyor o. Yürek atışları
hızlandı, bu beni çok yoruyor...
Kim bu kadın? Benimle ne konuşabilir? Neden çekip
gidemiyorum, beni tutan yalnızca merak mı?
Adam gözlerini açıp, tekrar yüzüme bakabildiğinde,
kadını daha net biçimde gördüm. Gözbebeklerinin içinde dikilmiş, tam
gözlerime bakıyordu. Bu, 18 mm.'lik objektifin çektiği bir fotoğraf gibi
dışbükey bir görüntüydü. Saçları kısa kesilmiş, ince hatlı bir kadındı.
Ağzı kımıldıyordu, ama sesini duyamıyordum.
Nasıl konuşabilirim onunla? Hiç dışarı çıkmıyor mu?
Aaaa, bunu söyleyen ben miyim? Kırk kez deli denen,
sonunda deli olduğuna inanır derler. Eyvah!..
Hayır, hiç dışarı çıkmaz. Zaten o yüzden 'içerde'
ya.
Peki nasıl buluşacağız? Siz mi taşıyacaksınız onun
düşüncelerini bana?
Ah keşke öyle olsa...
Nasıl yani? Başkaları da oldu mu?
Başkalarıyla mı? Şaka mı yapıyorsunuz Allah aşkına?
Adam ayağa kalktı. Şimdi o ilk dinamik dikilişinden eser
yoktu. Yorgun ve yaşlanmış görünüyordu. İçerdeki
odalardan birine yöneldi. Kısa bir süre sonra, içinde gazete kesikleri
olan kalınca bir dosyayla geri döndü. Bunlar dört yıl öncesinin
gazetelerindendi. İri puntolarla, beş sütuna iki satır, büyük manşet:
KADIN KATİLİ MİMARIN İDAMI İSTENİYOR
Altında, yanımda oturan ve artık gözlerini
meditasyon gevşekliğiyle kapatmış gibi bekleyen adamın fotoğrafları.
Şimdikinden çok daha genç görünüyor fotoğraflarda. Yüzünde patlayan
flaşların yarattığı yorgunluk, biraz da şaşkınlık... Aceleyle öbür
gazete kesiklerine baktım.
Mimar Ali Fuat Ergüven, kayınpederi tarafından
karısını öldürmekle suçlanıyor. Kızı Günsu Ergüven'in üç yıllık evli
olduğunu, ancak kendisinden son beş aydır hiç haber alamadıklarım
belirten emekli bankacı, damadının kızının yerini bilip, bunu
gizlediğini iddia etti. Bütün suçlamaları reddeden mimar Ali Fuat
Ergüven, karısının kendi isteğiyle uzun bir yolculuğa çıktığını söyledi.
Polis Ergüven'i gözaltında tutuyor.
Altta, küçük bir fotoğrafta kısa saçlı, iri gözlü,
yaramaz bakışlı bir genç kadın.
Mimar Ali Fuat Ergüven'in esrarengiz biçimde
kaybolan karısı çellistti. Senfoni orkestrasında çalışan talihsiz kadın
çevresinde çok sevilen bir insandı ve kayboluşu
derin bir üzüntü yaratmıştır.
Kaybolan müzisyen kadının yakın arkadaşı piyanist
K.B.: Günsu, tanıdığım en canlı, hayat dolu, güzel insandı. Onun
intihar edebileceği fikri bile yabancı geliyor bana. Ali Fuat'a aşıktı,
onlar ideal bir çifttiler. Ne oldu, nasıl oldu hiç anlamıyorum... dedi.
Piyanist K.B.'nin konuşurken ağladığı görülüyordu.
Kaybolan genç kadının cesedi bulunamıyor! Mimar
koca susuyor.
Bu kadına ne oldu? Öldürüldü mü? İntihar mı etti?
Kaçtı mı? Kimse bilmiyor. Esrar perdesi sımsıkı, kapalı. Kilit adam Ali
Fuat Ergüven konuşmuyor.
in dubio pro reo: şüpheden sanık yararlanır!
Delil yetersizliğinden düşen dava sonunda serbest
bırakılan mimar koca Ali Fuat Ergüven'i kayınpederi lanetledi. Kızının
katili olduğuna inandığı damadının cezasız kalmasına sert tepki veren
kayınpeder güçlükle yatıştırılabildi. Gözü yaşlı kayınvalideyse:
"Damadımı çok severdim. Onun kötü bir şey yapmış olacağına inanmıyorum.
Bu işte başka bir iş var, dedi.
Katil zanlısı serbest. Peki bu sırrı kim çözecek?
Adaletin sesi kısıldı mı? Bu adam bir katil mi?
Şaşkınlıktan terlemiştim. Tuhaf doğrusu,
şaşkınlıktan terlendiğini hiç bilmezdim. Başımı kaldırıp, Ali Fuat
Ergüven'e baktım. Yuttuğu kuzuyu hazmetmeye çalışan bir boğa yılanına
benzemiyordu. Ne de Kıbrıslı kadın düşmanı heykelci Pygmalion'du. O daha
çok, midesi ağrıyan bir migrenimin tansiyonu yükselmiş halini
andırıyordu. Bakışlarımın tenine değmesiyle irkildi, gözlerini açıp,
benim varlığımı anımsadı. Sonra gözlerini benden kaçırarak, usulca
konuştu:
Şimdiye dek benden başka kimseyle konuşmamıştı...
İlk kez bir başkasıyla... Ah tabii, siz başkası
sayılmazsınız...
Siz Bertan'sınız...
Daha fazla dayanamadım ve bas bas bağırmaya
başladım.
Yeter artık, ben Bertan Mertan değilim! İçinizdeki
kadı nı da tanımıyorum. Allah kahretsin, burada ne işim var, onu da
bilmiyorum! Bıktım bu deli zırvalarından, bir lokma bile istemiyorum...
Ben yalnızca günlük yaşamın tekdüzeliğine katlanamayan, sıradan bir
adamım!.. Bütün bunlar çok karmaşık geliyor bana ve artık
ilgilenmiyorum! Anlıyor musunuz? İlgilenmiyorum!
Öfkelenince çirkinleşirim. Kalkıp, en çirkin
adımlarla kapıya yöneldim. Kapıyı vurup, çıkacaktım; ebediyen!!! Ama
çıkamadım. Mantoluğun üzerinde eski şapkamla, şemsiyemi gördüm. Gerçekte
eşyalarımı bir görüşte tanıyan birisi değilimdir, ama bu ikisi oldukça
özel iki parça oldukları için, tanımamam olanaksızdı. Şapkamı New
York'ta bir elden düşme giysi dükkanından almıştım. Satıcı, bu şapkanın
Bob Dylan'a ait olduğu konusunda ısrarlıydı. Benim için pek fark
etmiyordu, çünkü şapkayı çok sevmiştim. Eh, gizli gizli gurur duyduğumu
pek gizleyemem doğrusu. Siyah yünlü kumaştan, geniş bir şapkaydı bu. İlk
zamanlar bu şapkayla İstanbul sokaklarında dolaşıyordum, ama kimsenin
değil de, köylülerin benimle dalga geçmesine çok incindim ve şapkamı
giyemez oldum. Şemsiyemi de Amsterdam'da bir bit pazarından almıştım.
Sapı sedef kakmalı, eski bir parçaydı. Sonra sık sık ev taşımaları,
yolculuklar derken, önce az kullanılanlar, ardından da kayboldukları pek
farkına varılmayan eşyalar listesine dahil olmuşlardı. Peki, bunların
burada ne işleri vardı? Birileri bulup, satışa mı çıkarmıştı? Doğrusu
pek anlayamadım... Bazı özel eşyaların dokusunda sizin teninize yanıt
veren titreşimleri vardır. Uzanıp, dokundum; evet, bunlar benimdi.
Sizin şemsiyenizle, şapkanız...
Nereden buldunuz onları?
Karıma bırakmışsınız ya...
Reincarnation'a inanmıyorum ama, hadi inandım desem
bile, eşyalarımın daha eskimesi gerekmez mi?
Onunla nasıl buluşabilirim?
Güç olan da bu ya! İçime girerken bir daha çıkmamak
üzere karar vermişti. Bu, tıpkı bir kadının histerektomi kararı gibi
geri dönüşsüz bir karardı. Yumurtalıklarını ve rahmini aldırtan kadın
bir daha asla fikrini değiştiremez.
Yani o dışarı çıkmayacağına göre, ben mi? Yok
artık, nifinin nişi...
Size ait başka şeyler daha var burada.
Olur vallahi, artık her şey olur bu gece. Radyo
kontrollü bir mekanik aygıt gibi takip ettim Ali Fuat'ı. Arkada, küçük
bir çalışma odasına girdik. Yazı masasının çekmecelerinden büyük, sarı
bir zarf çıkartıp, bana uzattı. Zarfın içi mektuplarla doluydu.
Başkasına ait mektuplara dokunmak bile canımı yakar benim.
Ama bunlar sizin yazdıklarınız. Günsu'yla ben
evlenme den önceki yazışmalarınızdan...
Aaaaaa, bunlar benim el yazmalarım!!!
Bu kadarı da fazla, çok fazla...
Karınızla buluşmayı kabul ediyorum! (Ne yani, sanki
siz olsanız farklı mı davranacaktınız?) Yalnız bir şartla; ben tekrar
dışarı çıkmak istiyorum. Kesinlikle!
Sabaha karşı, Ali Fuat'ın dev bir huni gibi açılan
gözyaşı deliğinden 'içeri' girdim. Onun bu sırada çok acı çektiğini
biliyordum. Kendi kendime ağır geldiğim olurken, içimde iki kişi daha
taşımak benim başarabileceğim bir iş değil, ama Ali Fuat Ergüven'in
farklı ve güçlü birisi olduğunun çoktan ayrımındaydım.
Gözyaşı deliği doğrudan burun ve ağıza açılıyordu.
Sonra nefes borusundan akciğerlere geldim. Ali Fuat sigara içmediği için
burası tertemizdi. Bronşların labirent gibi yollarından hızla kayarak
kan damarlarından birine girdim. Her şey öyle çabuk olup bitiyor, öyle
akıl almaz biçimde yönleniyordu ki, şaşırmayı ve düşünmeyi bir kenara
koymak zorunda kalmıştım. Bu besbelli delirmemem için oluşan otomatik
bir savunma sistemiydi. Bu arada nedense Günsu Ergüven'le hep yürekte
buluşacağımıza dair bir beklenti oluşmuştu içimde. Yanılmışım! Beni hiç
de romantik olmayan bir yerde bekliyordu. Birden elimden çekildiğini
hissettim ve heyecanlandım. Bu Günsu Ergüven'di. Başka kim olabilir ki?
Her erkeğin içinde yalnızca tek bir kadının saltanatına yer olduğunu
ancak erkekler bilir!
Burası gevşek yün yumakları gibi pembemsi
bulutların dekore ettiği sağlıklı bir böbrekti. Önce hiç konuşmadan yan
yana oturduk. Heyecandan başımı çevirip, bakamıyordum bile. Biraz
çekingenimdir ben. Dikkat edince, genç kadının, kocasının daha önce
içtiği kampari portakalı yudumladığını fark ettim.
Bu nasıl bir düş böyle? Kimsiniz siz ve burada ne
yapıyorsunuz? Ya da neden birisi çıkıp da, bana delirdiğimi söylemiyor?
Çünkü kendiniz bile, bütün bu olanların gerçek
olabileceğine kısacık da olsa inanmak istiyorsunuz. Veya, kimilerinin
düşleri, kimilerinin gerçeğidir!
Sesi tanıdık mıydı? Çıkartamadım, ama sevdim. Net,
güvenli ve alımlı. Biraz cesaret toplayıp, başımı çevirdim. Ama
çevirmemle, çarpılmışa döndüm. Kadın çırılçıpaktı! Utandım. Utangaç
biriyim ben. Utanmak, merakla beslenince ne heyecanlıdır!
Burada giyinmek gereksiz de... Sesine biraz
çekingenlik,sinmişti şimdi.
O, yani kocanız bizi duyuyor mu?
İsterse evet, ama duymak İstemiyor. Biraz önce uyku
ilacı aldı. Birazdan uyuyacak ve bizim konuşmalarımız, abartılı
cümleler, bölük börçük görüntüler olarak girecek rüyasına...
Zavallı Freud'un kemikleri sızlıyor olmalı şimdi!
Bana anlatacaksınız değil mi? Her şeyi, hepsini,
başın dan başlayarak, tek tek...
Bilmiyor musunuz sanki?
Biliyor muyum acaba?
Diğer hikayeler gibi... Bütün hikayelerin
birbirinin aynı ve hiç benzemezi olduğu denli hem de... Bir kadın ve bir
er kek, bir aşk, tutku ve cinsellik... Çok heyecanlı, özgün, hiç
bitmeyecek sanılan... Aynı zamanda sahiplenme, kıskanma ve 'zaman'ın
gelişmiş görev bilinciyle çabucak üstünü ört tüğü ayrıntılar,
heyecanlar...
Kafam karışmıştı. Söylediklerini düşünmem
gerekiyordu.
Evlendiniz ama...
Neden böyle dediğimi anlayamadım. Zaten
söylediklerimiz, söylemeyi düşündüklerimizin tam tersi değil midir çoğu
kez?
Ah tabii... (Sesinde acımsı bir gülüş vardı.)
Evliliğe karşı olmalısınız...
Şeyyy, ben de evliyim...
Genç kadın kısacık bir kahkaha attı.
İlahi, elbette öyle olacaksınız. Evliliğe karşı
olanlar, hep evliler değil mi ki?
Öyle mi sahi?..
Bakın, benim göstermek istediğim, bir erkekle bir
kadının beraberliğinin zaman karşısındaki durumu. Bunun biçimi bana pek
önemli gelmiyor artık.
Birden deprem oldu, her yan sallandı, düşmemek için
birbirimize tutunduk.
Korkmayın, Ali Fuat öksürüyor.
Ona tutunduğumda, teninin zarif bir dokusu olduğunu
hissettim, hani kendi teninizle uyuşan tenlerde yakalanan büyülü doku...
O zaman biraz cesaretlenip, başımı çevirdim. Gördüğüm oldukça hoş bir
kadındı. Bacakları ve ayakları nefisti, göğüsleri biraz ufaktı, ince,
uzun bir boynu vardı. Karım geldi aklıma; onun dolgun taze memeleri ve
güzel yüzü... Şimdi evde heyecanla beni bekliyor olmalıydı. Hiç
tanımadığım bir adamın içinde, hiç tanımadığım çırılçıplak bir kadınla
geceyi geçirdiğimi bilse, korkudan ağlardı herhalde... Acaba ilk
evlilikler ille de, bizi pek iyi anlamaması için seçilen, iyi niyetli
ama yetersiz eşlerle mi yapılır hep?
Dünyanın en özel, en görkemli ve uyumlu aşkıydı
bizimkisi de. Ali Fuat'ın da, benim de ikinci evliliğimiz.
Sesi ağırlaştı, temposu düştü. Kederli değil ama
yorgundu sanki.
Zaman zaman onu sahiplendiğimi, kıskandığımı, hatta
her an birlikte olmak istediğimi fark ettiğimde, yalnızca üç yıllık
evliydik. Tıpkı diğer kadınlar gibiydim, tıpkı öbür iliş kiler gibi
olmuştu bizimkisi de. Fazla bitişik, gizli bağımlı ve bu yüzden
boğulmaya mahkûm. Nefes almanızı kendiniz önlersiniz, boğulmanızın adına
intihar denir!
Gök gürültüsü duydum, yağmur mu yağacak? Sanki
Kubrick, Curıning ya da Spielberg'in filmlerinin birindeki özel ses
efektiydi duyduğum:
...ve meşe ile selvi birbirinin gölgesi altında
yetişemez!
Korkmayın, Ali Fuat bu. Uyumadan önce şiir okur.
Daha uyumadı mı o?
Çok yakın. iç organlarının ritmi düştü.
Zavallı adamcağız, benim varlığımdan sıkılıyor
olmalı. Ne işim var adamın içinde, üstelik karısının yanında?
Ben gitsem artık. Çok rahatsız ettim sizleri...
Hayır, hayır! Biraz daha kalın. Lütfen... Size
anlatabilirim.
Neden bana? Kim bu Bertan?
Ah evet, açıklayacağım. Bu biraz güç olacak ama, en
çıplak şekliyle anlatacağım size. Bakın, bütün kadınların özlem duyduğu
bir erkek vardır, adı Bertan'dır. Bilmem böyle bir kavrama yabancı
mısınız? Herhalde erkeklerin de böylesi düşleri vardır kadınlardan
yana... Ama adının ne olduğunu bilmiyorum. Benim Bertan'ımın neden siz
olduğunuza gelince; bunun yanıtı, hayatınızda hiç kahveye gitmemişken,
neden bu gece bizim hikayemizin anlatıldığı kahveye gittiğinizle aynı
kutuda gizlidir. Üstelik bu öyküye inanan ilk kişi de sizsiniz!
Ne yani, bu bir oyun, bir sınav mıydı? Sınanan bir
aptal mıydım ben? Kullanılmış bir ciklet gibi hissettim kendimi;
üzerimde diş izleri, tükürük artıkları... öğğhhü!
Birden elimi tutan sıcacık eliyle irkildim.
Sıcacıktı, bense buz gibiydim. Galiba biraz heyecanlandım.
Lütfen yanlış anlamayın. Sizi önemsiyorum ama
söyler misiniz, her şeyin bir nedeni olduğunu düşünmek, insanın en çok
kendi kendini hırpalaması anlamına gelmiyor mu?
Yani araştırmadan, sorgulamadan kabullenmeyi mi
öneriyorsunuz?
Öyle de değil. Mutlak kavuşmazlık, rastlantılar,
şanssız lıklar...
Yine gök gürler gibi bir ses:
"...İnsanların yakınlığında gizemli bir çizgi var.
Bu çizgiyi aşamaz, tutku ve ölesiye sevmek. "
Artık Ali Fuat'a ve uyumadan şiir okuma
alışkanlığına ben de alışmıştım. Uyku ilacı bile onu uyutmadıktan
sonra...
Peki şemsiyemle şapkamı da bu kaderci felsefenizle
mi açıklayacaksınız?
Aynı zevkleri ve düşünceleri paylaşmak dünyadaki
birkaç sihirden biri değil midir?
Ya mektuplarım, el yazım?
Benim Bertan'ım olduğunuza göre, el yazınız da
tıpatıp benzeyecekti elbet. Aşk mektupları, bahar yağmurları kadar
birbirine benzer, bilmez misiniz?
Sustum. Kafam iyice karışmıştı. Kim bilir, belki de
bundan böyle, yaşantımın sonuna dek çözmeye çalışacağım bir bulmaca
konmuştu önüme, hem de karşı konulmaz bir ambalaj içinde!
Onun içinde yaşama fikri sizin olmalı?
Bu daha çok ortak bir karar, ama benim fikrimdi.
Biz belki de aşklarını zamana ve güncelliğe karşı koruyabilen ilk ve tek
çiftiz.
EVİN DIŞINDAKİ DÜNYA
Sabahın ilk saatlerinde, henüz sokaklar omuz omuza
dolmadan evime dönerken, yaşadığım tuhaf gecenin yorgunluğu hücrelerime
dek işlemişti. Eve vardığımda, soğumamış bir ölünün henüz farkına
varılmamış yokluğunda oluşan yapay ve soğukkanlılık içindeydim. Kapıyı
açtım, antrenin ışığını yaktım. Yanımda getirdiğim şapkamla, şemsiyemi
mantoluğa astım. Ayaklarımın ucuna basarak yatak odasına yöneldim.
Pencerelerdeki panjurlar kapalı olduğundan, oda zifiri karanlıktı.
Karımı uyandırmamaya özen göstererek soyundum, usulca yatağa girdim.
Olup biteni ona anlatamazdım kuşkusuz. Hayır, onun aptal olduğunu
düşünmüyorum. Aksine, pratik zekasına, engin hoşgörüsüne, kolaylıkla
narsist olacakken, kollarını diğer güzelliklere açışındaki irade gücüne
hayranım. Zaman zaman, olayları benim gibi algılamıyor, kendini benim
seçtiğim yollardan ifade edemiyor diye onu hırpaladığımın dane yazık ki
ayrımındayım. Bu kadar haksızlık da fazla...
Kendimi ne sanıyorum ben!!! Hayır, aklımı başıma
toplamalıyım, şu kendimi beğenmişliği bir kenara atıp, kızın hakkını
yememeliyim. Hem madem küçümsüyorum, neden birlikteyim?
Eğer birlikte olmayı seçiyorsam, neden onu anlamaya
çalışmıyorum?
Yoksa şu tuhaf kadın; Günsu Ergüven... Hayır, onu ben
seçmedim. Mükemmeli arayan da kendisi. Tuhaf bir kadın o... Yine de çok
ilginç...
SONUN BAŞLANGICI
Uzanıp karımın uyuyan ılık, güzel bedenine dokunmak
istedim. Uykudaki sevgilinin çağıran nefesi nasıl da karşı konulmazdır...
Ama yoktu! Karım yoktu. Seslendim, yatağı karış karış
aradım. Işığı yakmayı akıl edebildim sonunda. Ama karım yalnızca yatakta
değil, evde yoktu! Beni terk edeceğini hiç düşünmemiştim şimdiye kadar. Bana
aşık, bağlı ve hayrandı. İnanılmaz bir acı çöktü içime. Yatağa çırılçıplak
oturdum ve öylece kalakaldım; külçe gibi!
Nereye gitmiş olabilir, ne zaman, nasıl? Bütün
eşyalarını da evde bırakmıştı. Günsu Ergüven'in söyledikleri geldi aklıma.
Bu içimdeki acıyı iyice büyüttü, katlanılmaz kıldı. Önce göğsüm, giderek
karnım... Midemde sanki ağır bir taş vardı. Yatağa uzandım. Acıyla
kıvranırken, komidinin üzerinde karımın el yazısıyla yazılmış bir not
gördüm. Acıyı falan unutup, fırladım yataktan.
"Sevgilim,
Seni terk etmiyorum, aksine..."
Dehşet içinde ellerimi karnımda ağrıyan yere koydum ve
öylece kalakaldım!