Yolculuğum sırasında bir çok kişi ile tanışıyorum. Uzun-kısa sohbetler, birlikte gülmeler, kahkahalar… Hepsi de güzel. Fakat özlemini çektiğim birşey de varmış, bir Türkle karşılaşınca anladım! Yabancı bir dilde, farklı kültürlere sahip kişilere kendi kültürünüz/siyasetiniz üzerine espriler yapmaya çalışırsanız, karşınızdaki kişinin size boş boş bakmasını göze almanız gerekiyor. Hele bizim gibi ağlanacak haline gülen toplumların ince esprilerini hangi gelişmiş ülkelerin insanı anlayabilir ki?
Mesela hangi Avustralyalı duyduğu anda kahkaha atar “kızlı erkekli” diyerek espriler yapsak, yada yeni aldığı ayakkabının kutusu bir Brezilyalı için sadece bir kutudan başka bir şey değildir. Ya bizim için? Üzerine 10 saat konuşacak ne kelimeler saklıdır o kutunun içinde. Yani ancak bir Türk, leb demeden leblebiyi anlar.
Buenos Aires’in koca koca binaları arasında kaybolmaya başladığım, daha küçük bir yerlere doğru yola çıkmam gerekiyor diye düşündüğüm sırada, 3 aylık Güney Amerika yolculuğu için hazırladığı sırt çantası sırtında klarnetini öttüre öttüre gezen Özdeniz’le yollarımız Buenos Aires’te çakıştı. Bir üfledi klarnetine, Buenos Aires’teki koca koca binalar, birer birer yıkılmaya başladı, ben de bu vesile ile daha rahat nefes alır oldum.
Neyse efenim, n’olcak bu memleketin halleri, ne zaman huzura ereceğiz diye Özdeniz’le dertleşirken, Güney Amerika’nın en huzurlu ülkesi Uruguay’a birlikte gitmeye karar verdik.
Buenos Aires’ten bindiğimiz hızlı feribot bizi 1 saat 20 dakika sonra Uruguay’ın Sacramento del Colonia şehrine ulaştırdı. Hızlı feribot öyle hızlı gidiyordu ki sanki Buenos Aires’i o da benim gibi çabucak arkasında bırakmak istiyordu.
Hemen hemen herkes için bir ülkeye/şehre adım attığı anda hissettiği duygu çok önemli ve unutulmazdır değil mi! Mesela otobüsle Yunanistan’dan İstanbul Esenler Otogarı’na gelen bir Danimarkalı’nın, otogardan Taksim meydanındaki hosteline ulaştığı süre içerisinde yaşadığı maceraların hiç birini Sacramento del Colonia’da biz yaşamadık Özdeniz’le.
Colonia’ya vardığımızda hava kararmıştı. Attık çadırımızı sahile yakın çimlerin üzerine, huzurlu bir ülkede insanlar nasıl uykuya dalıyormuş onu deneyimledik. Oh ne güzelmiş! Ertesi güne daha umutlu ve mutlu başlıyormuşsun. Daha ne olsun!
Yaklaşık bir sene önce sosyal medyada çokça dönen, “tası tarağı toplayıp Uruguay’a yerleşmek için sebepler listeleri” vardı. Gittik doğrumuymuş bizzat deneyimledik.
Her tarzdan insana hitap eden bir ülke aslında Uruguay.
Evlerin duvarlarından mor salkımların sarktığı, taşlı yollarında köpeklerin peşinizden sevgiyle dolandığı, her sokağa dekor niyetine konan eski model arabalari ile Colonia..