Otobüsle Inlay Gölü’ne seyahat etmek, Myanmar kolay bir iş değil, ama buna değer
Bago, Myanmar’dan Inle Gölü’ne giderken sıkışık sandalyemde oturduğum için her yerden uzak. Saat sabahın üçü, yorgunum, vücudum ağrıyor ve 19 saattir ya otobüsteyim ya da otobüse binmek için bekliyorum. Bu göl, tüm rehber kitapların dediği gibi “inanılmaz derecede güzel” olmalı, çünkü bu, beş ayda yaptığım en zorlu yolculuk.
Bu, su tatillerinin zamanı, yılın en sıcak zamanı ve ülkenin tüm sakinleri akrabalarını ziyaret etmek ve manzaraları kendi gözleriyle görmek için otobüsle seyahat ediyor. Inle Gölü’ne gecelik bir otobüs rezervasyonu yapmak için sabahın erken saatlerinde Kyakito üzerinden Yangon’un 80 km kuzeydoğusunda bulunan Bago’ya varıyoruz. Tur operatörü hevesle paramızı alıyor, ancak bu yoğun sezonda bu kadar kısa sürede yer bulmanın neredeyse imkansız olduğunu bize bildirmiyor. Saatler geçti, sabırsızlıkla boş yerin açılmasını bekliyoruz, çaresiz sahibimiz bu tozlu şehirden geçen her otobüsü işaretledi, sonunda şoför bizi almayı kabul edene kadar.
Otobüse bindiğimizde tatsızdı. İnsanlar bize yer açmak için koltuklarından atıldı. Onların dilini konuşmadan protestolarımız dikkate alınmadı. İnsanları bizim için yere oturtmak istemedik ama yapabileceğimiz bir şey yoktu ve bize gösterilen yerler gösterildi.
Sonraki 10 saat, tek kelimesini bile anlayamadığım çok gürültülü ve çeşitli “Gülme” şovlarından, 70 litrelik sırt çantamı ayaklarımın altına sokmak zorunda kaldığım kadar bagajla dolu bir otobüsten ve sıcaklığın düşmesinden oluşuyordu. o kadar yüksekti ki nefes almak zordu. Tam uykudan mucizevi bir kaçışa dalarken, sabah birde öğle yemeği için durduk. Gece yarısı kim yemek yer? Ama tabii ki herkes karaya indi ve yol kenarındaki bir yiyecek standında tam yemek sipariş etti. Sonuç olarak, otobüsümüz tamir edildiğinden ve yakın gelecekte hiçbir yere gitmeyeceğinden, bu yoğun durakta beklediğimizden çok daha uzun süre durduk.
Yine de bu manzaraya tanık olma fırsatım oldu.
Gece çok geç, çocuklar koşup oynuyor, müzik çalıyor, birkaç yemek tezgahı yemek hazırlıyor ve pazar sebze ve meyve satmak için açık. Burası geçimini burada duran, para harcamak isteyen insanlarla dolu gece otobüslerinden sağladığı için gelişiyor.
Ne de olsa yola çıkmıştık ve koltuklarımıza yerleşir yerleşmez eğlence şovu herkesin eğlenmesi için “11”e ayarlandı. Her nasılsa tekrar uykuya dalmayı başardım, ancak sabahın 5’inde hoparlörden kükreyen dualarla uyandım. Kimse aldırmıyor gibiydi, ben de oturdum ve manzaraya baktım. Pazar için yiyecek dolu arabaların, insanları kasabaya götüren atların, mandaların ve okula giden çocukların olduğu arabaların yanından geçtik, ta ki şoför otobüsü durdurup bizim durağımız olduğunu söyleyene kadar.
Yolun kenarında serbest bırakıldık ve otobüsün geri kalanı Mandalay’a doğru yola çıktı. Bir kamyonetin göle teslimi için görüşmeler yeniden başlayacaktı. Onu asla bulamadık, ancak sonraki sekiz saati 45 derecelik havada sıcaktan hiç rahatlamadan geçireceğim kalabalık bir minibüse binmeyi başardık. 5.000 kyat (6 ABD Doları) karşılığında üzerine oturabileceğim ince hasır minderli bir motor koltuğu aldım. Dördümüz minibüsün önünde toplandık. Sigarayı hiç bırakmayan şoför genç bir keşiş tarafından şoförle benim, kapı ile benim aramda sıkışan kocam tarafından sıkıştırıldı.
İlk varış noktamızdan ayrıldıktan 31 saat sonra, bulabildiğimiz ilk misafirhaneye bindiğimiz ve günün geri kalanında çabucak emekli olduğumuz İnle Gölü’ne ulaştık.
Inle Gölü rehber kitaplarda yazdığı kadar güzel miydi bilmiyorum çünkü yılın en sıcak ve kurak mevsiminde Myanmar’daydık ama gölde kaldığımız süre boyunca hava soğuk, yağmurlu ve bulutluydu. Bu nefes kesici panoramik manzarayı hiç görmemiştik. Ama her yerde olduğu gibi bu ülkede de insanlar tecrübe kazandı. Sıcak ve arkadaş canlısıydılar ve hatta çay ve sohbet için özel bir eve davet edildik. Göl kenarındaki Sıçrayan Kediler Manastırı adlı tapınakta bir grup insan bize o kadar hayran kaldı ki her şey alt üst oldu ve bizler cazibe merkezi haline geldik. İnsanlar sırayla bizimle fotoğraf çektirdi ve kameraya bakarken bir kahkaha paylaştık. Güneş gözlüğü takan rahipler barış işareti yaptı ve yaz tatilcileri fotoğraf çektirmemiz için bize sarıldı. Dave dijital kamerasıyla insanlara resimler gösterdiğinde, herkes ondan daha fazlasını yapmasını isteyerek çıldırdı.
Inlay Lake’in cehennemden gelen otobüs yolculuğuna değip değmeyeceğine gelince? Elbette öyleydi. Saf misafirperverliği deneyimledim, teknelerini bir ayağı kürek etrafında çevirme konusundaki eşsiz yetenekleriyle tanınan Intha Bacak Kürekçilerini görme konusunda ender bir fırsata sahip oldum. Keşişlerin çemberden atlamayı öğrettiği kedilerle dolu bir manastırı ziyaret ettim ve uzun süredir dış dünyadan izole edilmiş insanlarla iletişim kurma ayrıcalığına sahip oldum.