Durup dururken uyandım. Sanki uyandırıldım. İçimdeki çalar saat beni sabahları uykuda hiç komuyor. Sanki bana karşı bir hırsı var da neredeyse gün doğmadan uyandırıyor. Üstelik hergün bir evvelki günden daha erkene ayarlıyor. Usulca süzülerek kalktım yataktan. Paraklarımın ucuna basarak çıktım odadan... Bahçe kapısını açtım. Dışarıya adımımı atar atmaz, serin serin esen rüzgarı tenimde hissettim. Aldırmadım. Çıplak ayaklarımla çimlere bastım. Bahçedeki şezlonga oturdum. Toplayıp göğsüme ayaklarımı, kollarımla kucakladım. Uyku mahmuru gözlerle şöyle bir karşıya baktım. Ağaçlar pembe beyaz giysilerini giymiş. Doğa yeşil mi yeşil... Göz alabildiğine... Yeşile sevdalanmam olabilir mi bu manzara sebebiyle? Hep kaçanı kovalayan huyumla, bu bahar günü sabahında, gözümün alamadığı kadar uzaktaki bir göçmen kuşun hayalinin peşine düştüm. Hülyaya daldım. Önümdeki çınar ağacından bir yaprak düştü durup dururken. Üstelik daha Nisan'dayız, yaprak dökümü için çok erken... Zamansız düşen yaprak acıtmış mıdır acaba ağacın canını? Bu duyduğum yaprağın ağaca vedası mı? Bilmem!