"Vefat eden çocuk, bir Hâlık-ı Rahîmin mahlûku, memlûkü, abdi ve bütün heyetiyle onun masnuu ve ona ait olarak ebeveyninin bir arkadaşı idi ki, muvakkaten ebeveyninin nezaretine verilmiş..." Devamıyla izah eder misiniz?
Değerli Kardeşimiz;
"ÜÇÜNCÜ NOKTA"
"Vefat eden çocuk, bir Hâlık-ı Rahîmin mahlûku, memlûkü, abdi ve bütün heyetiyle onun masnuu ve ona ait olarak ebeveyninin bir arkadaşı idi ki, muvakkaten ebeveyninin nezaretine verilmiş. Peder ve valideyi ona hizmetkâr etmiş. Ebeveyninin o hizmetlerine mukabil, muaccel bir ücret olarak, lezzetli bir şefkat vermiş."
"Şimdi, binden dokuz yüz doksan dokuz hisse sahibi olan o Hâlık-ı Rahîm, mukteza-yı rahmet ve hikmet olarak o çocuğu senin elinden alsa, hizmetine hâtime verse, surî bir hisse ile, hakikî bin hisse sahibine karşı şekvâyı andıracak bir tarzda meyusâne hüzün ve feryad etmek ehl-i imana yakışmaz, belki ehl-i gaflet ve dalâlete yakışıyor."(1)
Çocuk, anne ve babasına Allah’ın bir emaneti ve ikramı şeklinde veriliyor. Yani evlat Allah’ın bir sanatı, bir mahluku, bir kuludur; anne ve babaya peşin bir şefkat ve evlat lezzeti karşılığında geçici ve emaneten veriliyor. Bir gün Allah bu emanetini daha güzel bir aleme götürmek için, yani cennete koymak için yanına aldığında anne ve baba mahzun olabilir, ama asla isyan ve uygunsuz bir serzenişte bulunamaz. Zira o çocuk zaten Allah’ın emanet, bir ikram ve ihsanı idi, o emaneti bazı hikmetler için anne ve babaya geçici bir süreliğine vermişti, o hikmet tahakkuk edip o süre bitince elbette geri alır ve almayı da bir kural yapmıştır.
Alması ise, ebedi bir ayrılık ve ebedi bir yok etme şeklinde değil kısa dünya hayatı noktasındadır, yoksa anne ve baba evladı ile yine cennette ebedi olarak mesut ve bahtiyar bir şekilde yaşayacaklar. Madem ölümün gerçek yüzü bu, neden ölümden korkup feryadı figan edelim, gereksiz ve haksız yere Allah’a isyan edelim.
Sevimli ve şirin bir çocuk vefat ettirildiği zaman, cennetin bir kuşu oluyor ve anne ve babasına dehşetli mahşer meydanında şefaatçi olacak. Hal böyle iken mümin birisi çocuğu vefat ettiği zaman şikayet ve isyanı andıracak bir tarzda meyusâne hüzün ve feryad etmemelidir.
(1) bk. Mektubat, On Yedinci Mektup
Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü