Çocukluk çağı, doğduğumuz günden itibaren süratli bir beyin gelişimi ile şekillenmektedir. Bu süratli gelişim sürecinde, beyin ile ilgili birçok hastalık tablosu ile karşılaşılabilmektedir. Epilepsi hastalığı da çocukluk çağında en sık görülen nörolojik hastalıklardan birisidir.
Epilepsi beyindeki hücrelerin çok ve olağandışı, uygunsuz deşarjı sonucu gelişen beden kısımlarında istemsiz hareketler ve/veya şuur değişikliği ile karakterize bir hastalıktır. Epilepsi ya da halk ortasında bilinen ismiyle sara hastalığı denilince akla şuurunu kaybetmiş, ağızında köpürme olan, dişleri kenetlenmiş ve tekrarlayan kasılmaları olan şahıslar gelmektedir. Fakat, şuurunu kaybetmeden yalnızca ağız kenarında çekilme ya da yalnızca göz kapaklarının kırpıştırılması stilinde nöbetlerde görülebilmektedir. Bilhassa okul çağı çocuklarda gördüğümüz başka bir nöbet tipi de farkındalığın bozulduğu, yalnızca boş bakma ya da dalmaların görüldüğü, eşlik eden öteki bir bulgunun olmadığı absans (dalma) nöbetleridir.
Epilepsi hastalığının birçok farklı nedeni olabilir. Gebelik ya da doğumda gelişen beyin hasarları, baş travmaları, beyin tümörleri, inmeler epilepsiye neden olabileceği üzere, ailevi genetik kökenli epilepsilerde bulunmaktadır. Olguların kıymetli bir kısmında ise yapılan ayrıntılı tetkiklere karşın altta yatan neden saptanamamaktadır.
Epilepsi teşhisinde en değerli kriter, klinik bulguların epilepsiyi desteklemesidir. Klinik bulgular çoğunlukla anne ve babaların gördükleri olayı tanımı ile anlaşılmaya çalışılsa da, olayın görüntü kaydının cep telefonları ya da gibisi elektronik aygıtlar ile kayıt altına alınması epilepsi teşhisinin konmasında çok kıymetlidir. Ek olarak tanısal ve altta yatan nedeni saptamaya yönelik olarak elektroensefalografi (EEG), manyetik rezonans görüntüleme (MRG) ve hastalarımızın yaş kümesine nazaran metabolik ve genetik hastalıkların araştırılmasına yönelik değerlendirmeler yapılmalıdır.
Bebeklik devrinden, erişkinliğe kadar birçok epilepsi dışı rahatsızlıklarda, çocuklarımız kazara epilepsi tanısı almakta ve uzun yıllar gereksiz tedavilere maruz kalabilmektedirler. Epilepsi ile karışan bu hastalıklar içerisinde bebeklik periyodunda uykuda görülen istemsiz kol ve bacak atımları, bedende görülen titreme atakları ya da ağlarken katılma ve kaskatı kesilme sayılabilir. Oyun çocukluğu ve ergenlik devrinde ise kimi bayılma çeşitleri, tik bozukluğu, uyurgezerlik ve gece terörü üzere uyku bozuklukları, baş dönmesi ve istemsiz kasılmalar üzere aslında çocuğumuzun gelişimsel sürecinde tedavi vermeden geçebilecek rahatsızlıklarda epilepsi tanısı konulabilmektedir.
Gerek epilepsi teşhisinin aile ve çocuklarımız üzerinde oluşturduğu ruhsal baskı, gerekse de kullanılan ilaçların bedenimizde oluşturabileceği aksilikler ehemmiyet arz etmektedir. Bu nedenle çocuklarımızda epilepsiden kuşkulanılması durumunda kesinlikle çocuk nöroloji tabiplerine başvurulması, ayrıntılı bir muayene ve gerekli tetkikler yapıldıktan sonra epilepsi teşhisine karar verilmesi gereklidir.
Çocukluk çağı epilepsilerinde yanlışsız teşhis sonrası, çocuk nöroloji tabibince uygun görülen, hastanın yaşı, cinsiyeti, nöbet tipi, EEG bulgularına nazaran belirlenen anti-epileptik ilaçlar ile tedavide muvaffakiyet oranları hayli yüksektir. İlaçların önerilen saat ve dozlarda sistemli olarak kullanılması gerekmektedir. Tedavide epilepsi ilaçları kadar tesirli öbür bir faktörde nizamlı hayattır. Kâfi sıvı alımı, tertipli uyku ve beslenme gereklidir. Kimi epilepsi hastalarında televizyon, telefon, tablet ve bilgisayar üzere elektronik aygıtlar nöbetleri tetikleyebilmektedir. Ekran vakitlerinin kısıtlı tutulması nöbet denetimine katkı sağlamaktadır. Çok sıcaklar ve ağır güneş ışığı maruziyeti de nöbet denetimini zorlaştırmaktadır.