Bugüne kadar yüzlerce kitap okudum ama yüreğimin üstüne böylesine bir yük koyanı, dünyaları omzuma böylesine yükleyeni ilk defa okudum. Hani derler ya " Bir kitap okudum ve hayatım değişti" diye, işte benim için bu kitap tam da o. Hayatım değişti mi bilmiyorum ama ben değiştim onu biliyorum.
Sık sık " Şimdi ölsem geride kalanlar bana dair ne görürdü diye ? " düşündüm. Not : Bir gün öyle bir şey olursa kitaplarımı okumaları yeterli. Her şey onların içinde.
Kitap boyunca öyle kedere boğuldum ki kendi sancılı aile ilişkilerimi gördüm. Reddettiklerimiz, görmezden geldiklerimiz, pes ettiklerimiz, söyleyemediklerimiz, ilgilenmediklerimiz, sevgimizi gizlediklerimiz, yanlış anladıklarımız ve daha bir sürü şey. Kitabın yarısında zaten ağlamaya başlamıştım bile. Mevcut ailemde hiç bir şeyi değiştiremeyeceğimi bile bile belki bir gün sahip olacağım ailede her şey daha başka olur diye düşündüm. Geçmişe ve geleceğe ağladım. Şimdiye ve gelmeyeceğe ağladım.
Kitapta 5 kişilik bir ailenin tüm bireylerinin geçmişi de göz önünde bulundurularak hayatları daha doğrusu hayata bakış açıları anlatılıyor. Bir olaya herkesin nasıl baktığı, kimin neye sebep olduğu işleri karmaşıklaştırmadan öylesine tertemiz veriliyor ki ; hem farklı olduğu için tüm ömrünü herkes gibi olmaya adamış bir baba oldum ( sırf bu yüzden kızını herkes gibi olmaya zorlayan) , hem kendi hayallerine kavuşamadığı için onları kızının sırtına bindirmiş ve diğer çocuklarına kör ve sağır olan bir anne oldum ( tüm ömrünü diğerlerinden farklı olmaya adamış ama sonunda yine onlar gibi olmuş, sırf bu yüzden kızını farklı olmaya zorlayan), hem tek erkek olduğu halde hep gözden silinen umursanmayan ve tek derdi gitmek kaçmak kurtulmak olan erkek çocuk oldum, hem gösterilen her ilginin tonlarca beklenti doğurduğunu bilen ve kendisinden isteneni yapan sırf bunun için yaşayan kız çocuk oldum ( ve onunla birlikte öldüm ), hem de tamamen gözden çıkarılmış, ilgisiz, sevgisiz, gölge gibi yaşayan ve bu sebepten aslında herkesin içini bilen, gözleyen, izleyen onlarla birlikte hisseden küçücük bir kız çocuğu oldum. Hepsinin gözünden gördüm. Yeri geldi kolundan tutup sarsmak istedim, yeri geldi şefkatle sarılmak, yaşananlar düğüm oldu boğazıma oturdu. Aile ; kanayan yaramdır, en büyük zayıflığımdır , beklentimi kesemediğimdir, hayalkırıklığımdır, kırıldığım ama kıramadığımdır, kesip atmak istediğim ama kopamadığımdır bu yüzden bu kitap bana çok ama çok ağır geldi. 300 küsur sayfa ama binlerce ton ağırlıkta. Yıkıcı bir derinliği var.
Herkese ama herkese öneriyorum. Neticede hepimiz bir ebeveyn, bir evlat, bir kardeşiz ve her şeye rağmen öğrenecek çok şeyimiz var...