Hikayelerinizle başka bir insan oldum. Keşke daha önceden sizi tanısaydım diye geçirdim içimden. Fakat bize bıraktıklarınız, anlatımınız ve kelimeleriniz öyle güzel dokundu ki yüreğimize. Farklı yaşlarımda tekrar tekrar okurum yazdıklarınızı, her defa farklı şeyler hissederim sanırım yaş aldıkça daha fazla anlamaya başlıyor insan. Edebiyatı hep sevmişimdir ve size yazmış olduğum ufak bir hikayemi armağan etmek isterim.
Uzun bir günün ardından yorgun adam penceresini açtı. Sessizdi bu gece gökyüzü. Yüzüne vuran tatlı bir soğuk vardı. Derin bir nefes aldı. Bazen hava böyle olurdu. Nefes almaya doyamıyordu. Yaşadığını hissediyordu. Gözlerini kapattı – pencereninin önünde oturuyordu. Düşüncelere daldı.. Tenine vuran bu küçük dokunuş onu geçmişe götürmüştü. Hatırladı. Bu yayla havası olmalıydı. Doğa ile seviştiği- böceklerin sesini dinlediği- balkonunu hatırladı. Kaç yıllar geçmişti. Çilekleri hatırladı. Çıktığı kiraz ağacını. Bir türlü yetiştiremediği elma ağaçlarını. Heyecanla indiği yokuşu özlemişti. O hep orada kalacaktı belki unutulacaktı. Fakat hissettirmeden başkalarına hikaye olmaya devam edecekti. Üşüdü adam. Kapattı hayallerini ve gerçek hayata doğru yelken açtı.
Sevgim ve Saygımla,
Batuhan