Yeni yılın adı bile güzeldir.
Yeni yıl umuttur, heyecandır.
Zor bir yıldan sonra, bir gecede hayatlarımıza sihirli değnek dokunmayacağını hepimiz bilsek de, modumuz yükseliyor... Umutlanıyoruz.
Bunları yazarken, pencereden dikine dikine gelen güneş gözümü alıyor!
Aralık sonunda bahar havası yaşatıyor bize, iklim krizi.
"Baltala ormanı, dik binayı" derken sistemin bağrına hançeri sapladık.
Karsız yılbaşı ne kadar da yavan kalıyormuş meğer...
Daha durun, karsız yılbaşları susuz yazlara gebe!
İlkokulda öğretmenlerimiz yılbaşı kartları hazırlatırdı.
Bütün ailemize yılbaşı gecesinde sevinçle verirdik o kartları.
"Simli yapıştırıcılarımızla hazırladığımız sevimli yılbaşı kartları" tadında bir hayat hiç yaşanmadı bu ülkede.
Ben yine de yandı bitti kül olduculardan değilim.
Gayet umut dolu sözlerle yazmayı düşünüyordum bu yazıyı.
Ta ki bir kadın cinayeti haberi daha gelene kadar.
Sonra bunları yazarken bir tane daha...
Yanarak can vermek nasıl bir histir, hayali bile çok acı...
Yakarak can almanın psikolojisini ise uzmanlar ele almalı, hukuk gereğini yapmalı.
Bizler, her ne kadar bu canilerin en ağır şekilde cezalandırılıp, diğer sapkın niyetliler için caydırıcı olmasını istesek de, öncelikle bu psikolojinin altında yatan travmalar ve kodlamalar çözülmeli.
Toplumumuzda erkek çocuklarının eline tutuşturulan oyuncak tabancalar masum değil.
Tabancanın oyuncak edildiği yerde, öldürmek de oyun zannediliyor.
Ataerkil sistemin dayatmalarından biri olan; "göster oğlum amcana" saçmalığı, bilinçsizce bir kodlama yapıyor.
Aileler farkında olmadan, ruhları vahşileşmeye müsait evlatlar yetiştiriyor.
Farkında değiller çünkü onları da aileleri öyle yetiştirdi.
Biliçaltı çok sinsi işliyor ve yüzde doksan dokuz bizi o yönetiyor.
Düşünen beyni geliştirip, ilkel beyin ve bilinçaltını alt etmek çok kolay olmasa da bilimsel yöntemleri var.
Bizim gibi "kendini aşamamış" toplumlarda, eller havaya çabuk kalkar.
Siz eğer eğitiminizle, toplumsal yapınızla el kaldırmayı değil, el sıkmayı aşılamazsanız;
Yasalarınızla bunu desteklemezseniz;
O eller bugün gelir, bir insanı yakar.
Kolayca havaya kalkan bir el, bugün bir annenin yüreğini dağlar,
Kolayca havaya kalkan bir el, bin el olur;
Bütün bir toplumun kimyasını bozar.
Dün bir annenin evladı yakıldı bu ülkede;
Bugün bir adam (!), su tabancısıyla su sıkar gibi, çekti vurdu eşini.
Yılın yenisinden ziyade, zihniyet yenilenmedikçe;
Bizim canımız daha çok yanar...