sorunlar çözülmüş gözükse de Batılı güçlerin de dâhilinde geçiştirilmiş ve bir bakıma buzdolabına kaldırılmıştır. Balkanlaşma farklı etnik gruplar arasında sosyal mesafeler oluşturması, çözüme kavuşmamış sınır sorunları ve çok dillendirilmese de süregelen megola idealar sebebiyle Balkan ülkelerinde hala hissedilmektedir.
Her ne kadar kavram olumsuz anlamlara haizse de son tahlilde balkanlaşma kavramına Yugoslavya’nın balkanlaşmasından sonra oluşan ülkelerin mevcut durumları açısından tamamlanmış balkanlaşma ve başarısız balkanlaşma şeklinde yeni bir açılım getirmek mümkün gözükmektedir. Tamamlanmış (başarılı) olanlar Slovenya ve Hırvatistan örnekleri tamamlanmamış (başarısız) balkanlaşma örnekleri ise Makedonya, Bosna Hersek, Kosova, Karadağ ve Sırbistan örnekleridir. Başarılı olanlar AB’ye, NATO’ya üye, milli gelir düzeyi yüksek, devletin sosyo-politik yapıları ve kurumları oturmuş ülkelerdir. Başarısız olanlar ise sınır sorunları hala çözülememiş, AB üyeliği olmayan, uluslar arası düzeyde tanınma sorunu olan ülkelerdir.
uygun olması sebebiyle tasfiye edici ve asimile edici bir tesir icra etmemiştir. Türklerin en belirgin özelliği “hür ve müstakil olarak yaşama” ve “dünyaya hâkim olma”
iradesidir. Fakat bu durumu salt kılıç gücüyle izah etmek yanlıştır. Türkler riayetinde bulunan ve etkileşim halinde olduğu kavimlere karşı saygılı ve adaletli davranmışlardır.
Bunu yanı sıra Türk devlet ve medeniyeti sadece gazilerle değil aynı zamanda gönülleri fetheden Mevlana, Hacı Bektaş Veli ve Yunus gibi insanlığı sevgi ile kucaklayan, birleştiren velilerle, dervişlerle kurulmuştur (Kaplan, 1989: 39-41).
Türk tarihi denildiğinde tek bir Türk topluluğunun belirli ve sınırlı bir coğrafyadaki tarihi anaşılmamalıdır. Çünkü Türk milletinin tarihi incelenirken mazinin herhangi bir devresinde ayrı yerlerde başka Türk topluluk ve devletlerinin teşekkül ettiğine şahit olunmaktadır. Bu bakımdan her ne kadar ayrı hükümdar ailelerin idaresi altında olsa da Türk adı ile veya hususi adlarla anılan dili, dini, töresi ve ananeleriyle aynı milli kültürün sahibi olan Türk topluluklarının farklı coğrafyalarda ortaya koydukları tarihlerinin bütünü anlaşılmaktadır (Zaim, 2005: 101-102).
Özellikle söz konusu Balkanlar olduğunda nasıl ki Balkan tarihini Osmanlısız düşünmek ve anlayabilmek mümkün değil ise modern Türkiye Cumhuriyeti dönemi de dâhil olmak üzere Türk kültür tarihini anlayabilmek için Balkanlarla birlikte bir bütün halinde ele almak gerekmektedir (Nureski, 2016: 386). Zira Ortaylı’nın da belirttiği üzere 15. Yüzyıl sonunda Osmanlılar bir Balkan İmparatorluğu haline gelmiştir (1983:
53). Osmanlı mirasının Balkan coğrafyasındaki mana ve muhteviyatının anlaşılması açısından Bulgar tarihçi Maria Todorava’nın “Balkanlar’da Osmanlı mirasını aramak anlamsız bir şeydir. Bizzat Balkanlar, Osmanlı mirasıdır” sözü oldukça anlamlıdır (Todorova, 2013b: 72). Bu kavrayış bizzat başlığı yapı bozumuna uğratarak aksi bir durumun anlamsız olduğuna işaret etmektedir
Bu bakış açısıyla T.C. sınırları dışında kalan ve Balkanlar özelinde teşekkül etmiş olan Türk kimlik ve kültürünün neliğini Türk tarihinden ve Türk coğrafyasından kopmuş bir şekilde değil geniş bir coğrafya ve uzun bir tarihi süreç içerisinde ele alınması gerekmektedir.
Selçuklular ve Osmanlılar’dan da evvel ön Türkler olarak da ifade edilen Türk boylarının Balkanlarda yerleşmiş oldukları bilinmektedir. Bu bağlamda Makedonya ve Kosova özelinde de Balkanlarda Türk kimlik ve kültürüne ait izlerin tarihini çok daha eskilere dayandırmak mümkün gözükmektedir. Makedonya özelinde örneklendirilecek
olursa; Batılı ve Makedon bilim adamları Makedonya’daki Türk kimlik ve kültürünün mevcudiyetinin Osmanlı Türkleriyle başladığını iddia etmektedirler. Fakat tarih ve arkeoloji gibi bilim dallarının bulguları ise bu bölgedeki Türk varlığını IV. Yüzyılın ikinci yarısından itibaren Hun Türkleriyle başlamış olup daha sonraki dönemlerde ise Avar, Bulgar, Oğuz, Kuman, Peçenek, Selçuklu ve Osmanlı Türkleriyle devam ettiğini göstermektedir. Türk kültürü Makedon ve diğer Balkan unsurlarının kültürlerinde;
özellikle dil, edebiyat, ad, soyad, yer isimleri, bazı inanç ve hatta fizyonomilerine de aksetmiştir. Türk kimlik ve kültürü Makedonya’da Osmanlı Öncesi Makedonya Türklüğü (378-1370), Osmanlı Dönemi Makedonya Türklüğü (1371-1912) ve Osmanlı Sonrası Makedonya Türklüğü (1912 sonrası) olmak üzere üç dönemden geçmiştir (Hamzaoğlu, 2000: 4-5).
Kosova özelinde de Türk varlığının Osmanlı’dan çok önceleri Avarlar ve Peçenekler gibi bazı kavimlere dayandığı bilinmektedir ve bunun en önemli kanıtı dildir. IV. yüzyıldan itibaren başlayan akınlarla Balkanlar V. yüzyılda Türk boylarının yerleşimine şahitlik etmiştir. Bu Türk boyları her ne kadar bir devlet oluşumu gösteremeseler de geniş bir coğrafyada yerleştikleri bilinmektedir. Hatta bazı Türk boylarının kurdukları kimi yerleşim yerleri bugün bile kendi adlarıyla anılmaktadır.
Örneğin Kosova’da Peç şehri (İpek) Peçeneklerden, Makedonya’da Kumanova kenti Kumanlardan adını almıştır. Kısacası bu tür yer adları Osmanlılardan önce de bu yerlerde yerleşim kurmuş Türk boylarının var olduğunu göstermektedir. Bugünkü Kosova topraklarında X. Yüzyılda Peçeneklerin, XI. yüzyılda ise Kumanların yerleştiklerini tarihi kaynaklar göstermektedir. Fakat bahsi geçen bu Türk boyları Müslüman değildir. XI. yüzyıldan itibaren Orta Asya’dan gelen Müslüman Türkler, daha doğrusu fütüvvet geleneği içerisinde gazi dervişler muhtemelen Türkçe anlaşabilecekleri bu Türk boylarına İslam’ı tebliğ etmek için gelmişlerdir (Süroy, 2007:
5-7).
Osmanlılardan önce ise Selçuklu Türkleri Balkanlar’a yerleşmeye başlamıştır. İlk yerleşme 1261’de Moğol istilalarından kurtulmak için Selçuklu Sultanı İzzettin Keykavus’un Bizans’a sığınmasıyla başlamıştır. Bizans İmparatorunun da bilgisi dâhilinde İzzeddin Keykavus, Sarı Saltuk ve beraberlerindeki Türkmen obası günümüz Bulgaristan ve Romanya sınırları arasında Dobruca olarak bilinen bölgeye yerleştirilmişlerdir. İbn-i Batuta 1332'de bölgeden geçerken Baba Saltuk kasabasını
"Türklerin oturduğu bir şehir" olarak tasvir etmiştir (İnalcık, 2005: 21). Moğolların Anadolu Selçuklu Türklerini bozguna uğratmasının ardından (1243) Anadolu’da elde ettikleri egemenlikle birlikte Mısır, Suriye ve Anadolu’ya yönelen Haçlı saldırıları Anadolu’da gaza idealini güçlenmesini de beraberinde getirmiştir. Gaza idealinin gelişmesi ve Türkmenlerin Balkanlara doğru gerçekleştirdiği göçlerin sonuncu olarak ise 14. Yüzyılın ikinci yarısında Osmanlılar Rumeli’ye geçip Balkanlardaki Bizans mirasını da ele geçirerek büyük bir imparatorluk haline gelmiştir (İnalcık, 2009: 8-9).
1389 yılında yapılan I. Kosova Meydan Savaşı’ndan sonra ise Osmanlı öncesinde bölgede meskûn olan yerli Türk boyları Müslümanlığı kabul ederek buralarda Müslüman nüfusun çoğunluğunu oluşturmuştur. Fatih Sultan Mehmet kumandası altında Osmanlı ordusu 1455 yılında Nobırda’yı ele geçirdikten sonra Kosova’nın tamamı kesin olarak Türk egemenliği altına girmiştir. Ardından Anadolu’nun birçok yerinden aileler getirilip Kosova’da iskân edilmiştir (Süroy, 2007: 5-7).
Makedonya’nın kesin olarak Türk egemenliğine girmesi de aşamalar halinde gerçekleşmiştir. Sultan I. Murad’ın Anadolu’dan Rumeli’ye geçmeden evvel Makedonya’da harekâta geçilmesini emretmesi üzerine Vardar’ın sol sahilindeki İştip 1380’de alınmıştır. Sonrasında büyük bir ordu ile Vardar nehrini geçen Timurtaş Paşa 1382’de Manastır ve Pirlepe şehirlerini almıştır. Haraca bağlanan Manastır şehri sonradan elden çıkmış olsa da 1385’te Çandarlı Halil Hayreddin Paşa ve beraberindeki akıncı kumandan Evrenos Bey Makedonya’nın batısına doğru harekâta başlamış ve Manastır şehrini tekrar zapt etmekle birlikte Ohri’yi de fethetmişlerdir (Uzunçarşılı, 2016: 175-176).Üsküp’ün fethi de bu fetihler içerisinde ayrı bir öneme sahiptir. Kesin bir tarih olarak kabul edilmese de Üsküp’ün 6 Ocak 1392 tarihinde Paşa Yiğit Bey tarafından fethedildiği kabul edilmektedir. Batı Anadolu’daki Saruhan bölgesinden getirtilen Türkmenleri iskân edilmesiyle Üsküp Osmanlı Devleti’nin Balkanlardaki en önemli ‘uç şehri’ haline gelmiştir (Özer, 2006: 14-15). Nihayet II. Murad döneminde Ekim 1448’de yapılan İkinci Kosova Savaşında Türklerin Haçlıları yenmesiyle bütün Makedonya kesin olarak Osmanlı Devletinin hâkimiyeti altına girmiştir (Uzunçarşılı,
Üsküp’te Paşa Yiğit Bey ve hocası Meddah Baba’nın türbeleri 2016 yılında Bursa Büyükşehir Belediyesi’nin katkılarıyla restore edilmiş ve Paşa Yiğit Bey adına yapılan kültür merkezinin bahçesinde
2011: 446). Aslında genel anlamda Balkanlarda Osmanlı Devlet’inin yerleşmesi I.
Murad Hüdavendigar’ın (1362-1368) önderliğinde başlamış ve kesin yerleşme ve yayılma ise II. Murad döneminde gerçekleşmiştir (İnalcık, 2009).
Osmanlılar diğer milletlere duydukları hoşgörü ve onları koruyup-kollamayı esas edinen tutumları sayesinde kısa zamanda Balkanlar’da fethettikleri topraklardaki halkın gönüllerini kazanmışlardır. Zimmî hukukunu uygulayan Osmanlı Devleti gayr-i Müslim unsurları cizye almak dışında Müslüman tebaadan ayrı olarak görmemişlerdir. Gayr-i Müslim tebaanın canlarını ve mallarını korumayı Tanrı’nın emri ve devletin başlıca görevi olarak telakki etmişlerdir. Macaristan, Venedik ve Haçlılar Balkanlar’da Katolik mezhebini hâkim kılmaya çalışırken; kilise ve manastır vakıflarına el koyarken, köylü kitleleri Osmanlıların kendi dinlerini ortadan kaldırmak bir yana Ortodoks kilisesini koruduğuna şahit olmuşlardır. Bu siyaset, Kur'an'da te'lifu'l-kulüb ve Osmanlı kaynaklarında ise istimâlet kavramlarıyla ifade edilmiştir (İnalcık, 2005: 28-29).
İnançları gereği Osmanlılar yönetimleri altında tuttukları çok geniş bir coğrafyada millet sistemi içerisinde farklı din ve mezheplerin kendi inançlarını kendi kanun ve kaideleri içerisinde yaşamalarına ve azınlıkların iç işlerinde de kendi kendilerini yönetmelerine müsaade etmişlerdir (Kymlicka, 2003: 156).
Dört asır boyunca Devlet-i Aliye’nin bölgede tesis ettiği düzen 19. Yüzyılın sonlarında bozulmaya başlamıştır. 1877-1878 Osmanlı-Rus savaşları ve 1912-1913’te gerçekleşen Balkan savaşları Müslüman-Türk unsurlar açısından oldukça ağır sonuçlar doğurmuştur. Bu süreçlerde bir milyon Türk öldürülmüş ve iki milyondan fazlası göçe mecbur edilmiştir. Osmanlı Devleti döneminde Balkanlarda Türk kelimesi Müslüman kelimesiyle eş anlamlı olarak kullanılmıştır. Türkler yani Müslümanlar bölgedeki hâkim kültürü temsil etmekteyken Hristiyan etnik milliyetçiliğinin hedefi haline gelen Türk kültür ve kimliği özellikle Rusya’nın da teşvikleriyle Bulgar ve Sırp etnik milliyetçiliğinin ‘öteki’si haline getirilerek asimile edilmeye ve ortadan kaldırılmaya çalışılmıştır. Rusya kendi emperyalist politikalarını hayata geçirmek niyetiyle Balkanlarda çoğunluğu Ortodoks ve Slav halklardan oluşan devletlerin kurulması niyetini gütmüştür. Bu bakımdan Ortodoksluk Rusya’nın Balkanlardaki politikaları açısından önemli bir dayanak noktası olmuştur. Balkan Müslümanları-Türkleri özellikle Sırp ve Bulgarlardan kaynaklanan ırkçı milliyetçilikler ve dini çatışmalar sebebiyle gerçekleşen savaşlar sonucunda azınlığa dönüşmüşlerdir (Karpat, 2013: 18).
1875-1878 Büyük Doğu bunalımının getirdiği çatışma ortamında ve 1912-1913 Balkan Savaşları esnasında Balkan Türklerinin ve diğer Müslüman unsurların maruz kaldığı katliamlar Osmanlı’nın bölgeden tasfiye edilmesinden sonra da devam etmiştir.
Katliamlar ve göçlerle sağlanan Türk ve Müslüman unsurların imhasının yanı sıra Türkler eğitim ve kültür alanlarında da soykırıma maruz kalmıştır. Birinci Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı’ndan sonra da Müslüman unsurlar imha edilmiştir. Makedonya Türkleri özelinde örneklendirilecek olursa; Alman ve Bulgar istilacılar tarafında 6 Ekim 1944’te Negotin civarında bulunan Pırjova ve Reçitsa köylerinde 60 Türk kurşuna dizilmiştir. Makedonya ve Yugoslavya idarecileri tehlike olarak gördükleri Türklere yıldırma politikası uygulamaya, malların kamulaştırılması; ferace giyilmesinin yasaklanması, Rus tipi kolektiflere göndererek karşı gelenlere işkence edilmesi, sürgün ya da hapis hayatı gibi baskılar yaşatmışlardır. Batı Makedonya Türklerinin Türkçe eğitim hakkı ellerinden alınmıştır. Amaç Türkleri tıpkı Balkan savaşlarında olduğu gibi imha etmek veya zorla göç ettirmektir. Çünkü sorun bir anlamda Türk sorunudur. Ve 1952-1975 yılları arasında 296 bin Türk T.C.’ye göç etmek zorunda kalmıştır. Bu sayı 1990’larda 350 binlere ulaşmıştır. 1948’de Yücel teşkilatı üyesi 4 Türk münevverinin asılması bazılarının ise müebbet olarak veya onlarca yıl hapse mahkûm edilmeleri, Türk kültürüne ait yüzlerce eserin türlü bahanelerle yıkılıp tahrip edilmesi ve 1992’de Türk kültürünün yadigârı olan Manastır ve Pirlepe’deki saat kulelerine haç dikilmesi gibi pek çok hadise neticesinde Türklerin ve Türklüğün Balkanlardan atılması için çaba sarf edilmiştir (Hamzaoğlu, 2000: 345-346).
Devlet-i Âlîye’nin Balkanlardan tasfiyesinden sonra Türk kimlik ve kültürünün korunması ve muhafazası açısından en kritik devre 1912’den 1951’lere kadar geçen süre olmuştur. Bu dönem Kosova ve Batı Makedonya’da Türkler adına adeta bir fetret devridir.1912’den 1951’e kadar geçen zaman içerisinde ise eski Yugoslavya döneminde Kosova’da ve Batı Makedonya’da Türk varlığı resmi anlamda tanınmadığı için Türkler milli haklarından yoksun bırakılmıştır. Buna rağmen Türkler Müslüman kimliği altında kurulan dernekler vasıtasıyla hem Müslümanları temsilen faaliyet göstermiş olup hem de etkinlikler ve çalışmalar sırasında Türkçe kullanılmış olması sayesinde Türk kültürü ve gelenekleri bir şekilde muhafaza edilebilmiştir (Süroy, 2007: 7).
Kosova-Metohiya Özerk Bölge Meclisi’nin 20 Mart 1951 tarihli Türk azınlığı için Kosova-Metohiya Özerk Bölgesinde Türk dilinde okulların açılması kararını almasıyla
birlikte Türk varlığının resmen kabul edilme hakkı ancak 1951’de elde edilmiştir. Bu yıldan başlayarak Türklerin yaşadığı tüm kent ve köylerde Türkçe okullar, kültür ve güzel sanatlar dernekleri, Türk tiyatroları kurulmuş, Priştine radyosunda Türkçe yayınlar başlamıştır. 1953 yılında yapılan devlet nüfus sayımının sonuçlarına göre Kosova’da 34,583 kişi kendini Türk bildirmiş ve böylece Kosova’da tüm nüfusun
%4,3’nü Türkler oluşturmuştur. Türk varlığının resmen tanınmasından sonra da şovenlerin ve aşırı milliyetçilerin Türklere uyguladıkları baskıların neticesi olarak 1971 yılında yapılan nüfus sayımında Türk nüfusunun 12.244, 1981 yılının nüfus sayımında 12.513 olarak tespit edilmiştir (Süroy, 2006: 39-43).
Başka bir Kosova Türkü ise 1961 yılında yapılan nüfus sayımında ülke nüfusunun 1 milyon 82 bin olduğunu Türklerin nüfusunu ise 53 bin civarında olduğunu aktarmıştır.
1971 yılındaki nüfus sayımlarında ise Türklerin nüfusu 12.513 olarak gösterilmiştir.
1981 yılında da yine Kosova’da Türk nüfusu 12.513 olarak gösterilmiştir. Yazara göre bu açıkça her şeyin Türklere karşı bir oyundan ibaret olduğunu anlamına gelmektedir ve
“Herkesin yapabileceği basit bir hesapla 10 yıl içinde tek Türk doğmamış ve tek Türk ölmemiştir” (Jable, 2015: 5009-5010).
Nüfus konusunda benzer sorunlar Makedonya’da da yaşanmıştır. İkinci Dünya Savaşı yıllarında İtalyan işgali altındaki Batı Makedonya Arnavutluk’a devredilmiştir.
Bunu fırsat bilen Arnavut idareciler Prizren Birliğinin “megali ideası” olan Büyük Arnavutluk’u hayata geçirme güdüsüyle idarelerine geçen topraklarda yaşayan Türkleri eğitim, kültür, ekonomi ve sair alanlarda haksız uygulamalara tabi tutmuştur.
Arnavutluk da dâhil olmak üzere komünist bir Balkan federasyonu kurma hayalinde olan Yugoslavya idarecileri Arnavutluk’u kendilerine yakın tutmak için Batı Makedonya’da yaşayan Türklerin idaresini Arnavutların vermiştir. Yine bazı Arnavut idareciler bu dönemde (1941-1944) Türk kimliğini eritmeye dönük politikalar yürüterek sonuç olarak on binlerce Türkün asimilasyona yönelmesine veya T.C.’ye göç etmesine sebep olumuştur. 1921’de Sırp-Hırvat-Sloven Krallığı içerisinde yapılan nüfus sayımında Makedonya’da 150.000 ve Yugoslavya’da ise 430.000 Türkün yaşadığı tespit edilmiştir. 1948 nüfus sayımında ise Batı Makedonya Türklerinin bir kısmı çeşitli sebeplerle kendilerini Arnavut göstermek zorunda kalmışlardır. Hatta nüfus sayımlarındaki bazı manipülasyonlarla yok sayılan Makedonya Türklerinin toplam nüfusu 95.940 olarak kayıtlara geçmiştir. 1912’den itibaren süregelen özellikle Batı
Makedonya Türklüğünün bu fetret dönemi Yugoslavya’nın 1948’de Sovyetler Birliği ile arasının açılmasıyla değişmeye başlamıştır. Yugoslavya Arnavutluk ve Makedonya Arnavutlarına karşı tavrını değiştirmiştir. 1950/51 ders yılından itibaren Gostivar, Raptişah, Kalkandelen, Aşağı ve Yukarı Banitsa, Kalkandelen, Zdunya, Tearçe, Ustruga ve Yukarı Debre Nahiyesi dâhil olmak üzere Batı Makedonya’da Türk ilköğretim okulları açılmaya başlamıştır. O güne kadar gerek manipülsayonlarla gerekse baskılar gibi çeşitli sebeplerle kendilerini Arnavut gösteren veya gösterilen Türkler yeniden Türk kimliklerine dönmeye başlamışlardır. 1953 yılında Türk nüfusu 203938 olarak kayıtlara geçmiştir ve bu nüfus o dönemdeki Makedonya nüfusunu % 15,6’sına denk düşmektedir (Hamzaoğlu, 2000: 42-47).
Özetle ifade edilecek olursa özellikle Doğu Makedonya’da ve Kosova’da 1912 ve 1951 yılları arasında Türk kimlik ve kültürünün resmiyetteki temsilinin kesintiye uğradığı görülmektedir. 1950-51’lerde tekrar tanınan Türkçe eğitim hakkıyla birlikte Kosova ve Makedonya’da Türk kimliği günümüze kadar varlığını sürdürmeye devam etmektedir. Kosova’ya oranla Makedonya’da daha fazla olan Türk nüfusu 1948’de 95.940 olarak kayıtlara geçerken aradan geçen 5 yıl sonraki nüfus sayımında konjonktürün değişimiyle ve tehdit algısının azalması ile birlikte 1953 yılında 203938’e ulaşmıştır. Her iki ülkedeki nüfus sayımlarından da anlaşılacağı üzere tehdit algısının ve Türk kimliğinin imhasına yönelmiş olan şöven tavırların arttığı dönemlerde Türk kimliğinin ifadesi nicel olarak azalmalar rahatlama dönemlerinde ise yükselmeler göstermiştir.
Balkanlarda Türk nüfusunun ve dolayısıyla nüfuzunun azalması bir anlamda göç sorunudur. Doğu Sorunu veya Türk sorunu olarak ifade edilmesi mümkün olan başta Türkleri ve Türk kimliğine yakın Müslüman unsurları Balkanlar’dan atma girişimi asimilasyonu dayatmanın yanı sıra yıldırma ve caydırma şeklinde göçe zorlayarak uygulamaya konulmuştur.
Makedonya, Kosova ve Arnavutluk’ta Sırp, Bulgar ve Yunan işgalleri altında kalan bölgelerde Müslüman unsurların silahsızlandırılması, zorla Hristiyanlaştırılması, Sırplaştırılması, dini, milli ve ekonomik baskılarla sindirilme politikaları, Türk ve Arnavut Müslüman unsurların katledilmesi 1912-1913 Balkan Savaşlarında yoğun bir şekilde görülmüş ve Türk askerinin de çekilmesiyle birlikte ciddi bir göç dalgasını tetiklemiştir (Selimoğlu, 2008: 126-127).
Zaim’in (2005:103) de belirttiği üzere “iktisadi, soyal, dini, milli ve siyasi”
amiller sebebiyle Yugoslavya Türkleri göç etmeye mecbur edilmiştir. Her ne kadar işçiler rejim icabı himaye edilse bile işçi sınıfı arasında bile Türkler ayrı muameleye tabi tutulmuştur. “Komünist gayri Türk, komünist Türk, partisiz gayri Türk, partisiz Türk” şeklinde bir önem sıralamasıyla işçiler farklı muamelelere maruz kalmışlardır.
Yerine göre resmi yerine göre gayri resmi bir şekilde Yugoslavyalı yöneticiler tarafından uygulanan Türkleri Balkanlar’dan kovma politikasının sloganı haline gelen Cita Tursi Azia (Türkler Asya’ya) şarkıları 1930’larda Türk-Müslüman unsurun bölgeden kaçmasını sağlamak için tıpkı Yunanistan, Bulgaristan, Romanya’da da olduğu gibi milli bir politikaya dönüştürülmüştür.
Türk ve Müslüman unsurları bölgeden çıkartma projesinin sahiplerinin yanı sıra göç konusunda Türkler arasında da bir ihtilaf söz konusu olmuştur. Zira göç edenler arasında bazıları göç etmeyenleri Türklüğe ihanet etmekle suçlamışlardır. Makedonya Türkü İlhami Emin hatıratında Türkiye’ye göç eden bir arkadaşının kendisini “Seni Türkiye’ye ayak bastırmayacağım” diyerek hainlikle itham ettiğini aktarmıştır. Çünkü Makedonya’daki Türk siyasetçilerin ve dönemin belirli resmi Türk makamlarının da göçü teşvik ettiği dile getirilmektedir. Makedonya’daki Türk siyasetçilerden bazıları da Tito Yugoslavyası’nın resmi bir tutumu gibi körü körüne göçü desteklemişlerdir (Emin, 2011: 231-32). Bu tutumun aksine ecdadın vatan haline getirdiği topraklardan göç etmeyi hainlik olarak görenler de olmuştur. Bu şahsiyetler arasında Makedonya’da yapılan mülakatlarda en çok tekrar edilen örnek Fetah Efendi’dir. Bu konuda o kadar öfkelidir ki kendisini çok yakından tanıyan bir katılımcı (Erkek, 47, Üsküp) iki kardeşten birisi Türkiye’ye göç etmiş ve diğeri Makedonya’da kalmışsa Fetah Efendi’nin kalana göç edenle görüşmeyi yasakladığını aktarmıştır. Yine bir Makedonya Türkü (Emin, 2016a: 184-86) Fetah Efendi gibi kanaat önderlerinin Türkiye’ye göçü engellemeye çalıştıklarını hatta Fetah Efendi’nin “Bu toprakları terk etmek haramdır”
şeklinde fetva verdiğini de aktarmıştır.
Günümüzde anavatana göç edenler ve Balkanlarda kalan Türkler arasında ucuzlayan ve hızlanan ulaşım ve iletişim araçları sayesinde akrabalık ve arkadaşlık gibi güçlü bağlar sürdürülmeye devam etmektedir. Aynı zamanda Balkan Türklerinin Türkiye’nin sosyo-politik problemleriyle ve kaygılarıyla yakından ilişkili olduğu görülmektedir. Balkan Türkleri Türkiye’nin refah ve kalkınmasını; Balkan ülkeleriyle
olan ilişkilerini kendi güvenlikleri açısından da önemli görmektedirler. Onlar için anavatanın güçlü olması Balkan Türklerinin yaşadıkları coğrafyada pek çok anlamda güçlü olması anlamına gelmektedir. Balkan Türkleri Türkiye’nin Balkan coğrafyasıyla olan kültürel, politik ve ekonomik ilişkilerini arttırmasını beklemektedir. Dizi filmlerden haberlere ve Türk edebiyatından Türk-İslam mimarisine dek pek çok unsur Türklerin kimliklerini muhafaza etmelerinde önemli ölçüde etkili olmaktadır. Bunlara ilaveten Yunanistan, Bulgaristan, Makedonya ve Kosova gibi bazı Balkan ülkelerinde azınlık konumundaki Türklerin haklarını savunmak üzere hizmet veren Türk siyasi partileri, Türk siyasetçileri ve Türk kültür dernekleri de mevcuttur.
Günümüzde hem Kosova’da hem de Makedonya’da Türk kimlik ve kültür mücadelesi bir anlamda dil mücadelesidir. Kosova ziyareti esnasında Kosova Türklerinin dertlerini dinleyen dönemin T.C. Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan’a Prizren Belediyesi Başkan Yardımcısı Orhan Lopar “Sayın Başbakan, biz Türkçe konuşmasaydık, Türkçeyi savunmasaydık, bugün sizinle yanımızda tercümanla konuşurduk” diyerek Kosova Türklerinin bu konudaki hassasiyetlerine dikkat çekmiştir (Jable, 2015: 5012). Her iki ülkede de Yugoslavya’nın 1974 anayasasında resmi dil olarak mevcut olan Türkçe nüfus sınırlamalarıyla günümüzde yerel-mahalli dil konumuna indirgenmiştir. Türkçenin bu statüye gelmesine sebep olan süreçler Kosova’da 1999’daki savaşta UNMIK (Birleşmiş Milletler Kosova Misyonu) müdahalesiyle birlikte savaşın sona ermesiyle hazırlanan anayasadan sonra Makedonya’da ise 2001’de yaşanan iç savaşın ardından Batı desteğiyle Arnavutlar ve Makedonlar arasında imzalanan Orhi Çerçeve Anlaşmasından sonra gerçekleşmiştir.
Krizler fırsat bilinerek Batılı bürokratlar ve Batı’ya bağımlı Kosova ve Makedonyalı bürokratlar güdümünde Türkçenin ülkeler genelindeki resmiyeti ve Türklerin Yugoslavya’daki kurucu unsur olarak edindikleri haklar tasfiye edilmiştir.
Türkçe 1974 Kosova Anayasası’nda yer alırken günümüzde ise sadece Türklerin yaşadığı yerlerde yerel dil statüsüne indirgenmiştir. Türkçe’nin Kosova’daki 550 yıllık mevcudiyeti hem T.C. Dışişleri yetkililerince hem de Kosova Türklerini temsil eden siyasi yetkililerin öngörüsüzlüğü ve teslimiyeti sebebiyle feda edilmiştir. 1999 yılında BM tarafından UNMİK’in başına atanmış olan Sarkozy Fransası’nın Dışişleri Bakanı, Türk ve Müslüman karşıtlığıyla bilinen Bernard Kouchner, Kosova’daki Arnavutça, Sırpça ve Türkçe arasında sadece Türkçeyi resmiyetten kaldırmış ve yerine İngilizceyi
getirmiştir. Haberleri manipüle eden bazı yabancı medya mensupları da bunda etkili olmuştur. Normalde Kosova’ya gelen Türk askerinin sayısı yaklaşık 1027 olmasına rağmen bazı yabancı gazeteciler 4 Temmuz 1999’da Türk Taburunun Prizren’de büyük bir kalabalık tarafından karşılanmasını Türk askerinin sayısının bin değil yüz binin üzerinde rakamıyla lanse etmişlerdir. Bu tür haberler bazı çevreleri rahatsız etmiş ve Kosova Türklerinin haklarını kaybetmelerine neden olmuştur. O gün Türk askerinin Prizren’e girmesiyle hem millet varlığının hem de ümmet varlığının yaşadığı heyecanla oluşan kalabalık içerisinde böyle bir sonucun doğabileceği düşünülememiştir. Fakat asıl sorun T.C. Dışişleri Bakanlığı yetkililerinin “Ufak kazanımlarla yetinmeniz gerekir”
diyerek KosovaTürklerinin bu şartları kabul etmesi gerektiğini ifade etmeleri olmuştur.
Kısacası 1974 Anayasası’ndaki haklarını kaybeden Türk toplumu Türkiye’den yeterli desteği alamamıştır ve Kosova Türklerini temsil eden KDTP’li siyasetçiler de gereken iradeyi gösterememişlerdir. Sonuçta Türkçe’nin resmiyetten kaldırılmasında Türk Diplomasisi’nin başarısızlığı da etkili olmuştur (Jable, 2015: 5010-5011).
Günümüzde de hala bölgede devam etmekte olan fedakârlıklarıyla birlikte 1999 Kosova Savaşı’nda Türk askerinin Sırpların yıldırılmasındaki rolü herkes tarafından bilinmektedir. Kosova Savaşında T.C. hem millet varlığını hem de ümmet varlığını dikkate alarak Arnavutlar’dan yana tavır ortaya koymuş ve Sırpların teslim olmasında çok önemli gayretler sarfetmiştir. Buna rağmen T.C. Kosova’daki savaşın durdurulmasında sağladığı desteği gerek kontrolü dâhilinde gerekse kontrolü dışındaki bazı etkenler sebebiyle Kosova Türkleri açısından fırsata dönüştürememiştir. Üstelik Türkiye 2008’de de Kosova’nın Sırbistan’dan tek taraflı olarak ilan ettiği bağımsızlığı destekleyen ilk ülkelerden olmuştur.
Türkçenin resmi statüsü Kosova’da olduğu gibi Makedonya’da da aynı akıbete uğramıştır. Yugoslavya’nın dağılma sürecinde Makedonya’da yaşayan topluluklar 8 Eylül 1991 yılında yapılan referandumla bağımsızlık kararı almıştır. Başlıca hedef AB ve NATO üyeliğiyle birlikte demokratik ve ekonomik açıdan başarılı bir ülke olmaktır.
1999 yılında Kosova’da yaşanan savaş sırasında siyasi ve ekonomik sorunlar içerisinde olmasına rağmen Makedonya Cumhuriyeti Kosova’dan çok sayıda mülteciyi kabul etmiştir. Bağımsızlığının onuncu yılına geldindiğinde ise Makedonya bir iç savaşın eşiğine gelmiştir. 2001 yılında Makedonlar ve Arnavutlar arasında yaşanan silahlı çatışmaların ardından 13 Ağustos 2001 tarihinde Batı’nın desteği ile Ohri Çerçeve
Anlaşması imzalanmıştır. Bu anlaşmayla Makedonya’daki tüm toplulukların beraber yaşamasını sağlayacak daha adaletli bir zemin hazırlandığı sanılmaktadır. Fakat Ohri Çerçeve Anlaşması Türkleri hayal kırıklığına uğratarak daha çok Makedonya’da yaşayan Arnavutların durumunun iyileştirilmesini ve çeşitli kurum ve kuruluşlarda yer almalarını sağlamıştır. Arnavut partilerin sürekli olarak hükümette yer alması da sağlanmıştır. Türk siyasi partileri de son on yıl içinde iktidarda yer almışlarsa da yeni getirilen dil yasası ile resmi dil için getirilen en az %20’lik nüfus kuralı Makedon ve Anavutlar dışındaki diğer unsurları olumsuz yönde etkilemiştir. Getirilen bu yasa ile Türkçe resmiyetten kalkmış ve yüzyıllardır Türkçe konuşulan bölgelerde Türkçe artık resmi dil olmaktan çıkmıştır. İki Makedon ve iki Arnavut siyasi parti başkanları tarafından imzalanan Ohri Çerçeve Anlaşması’nda Türkler muhatap alınmamıştır.
Bağımsızlığın ardından geçen on yıl içinde Ohri Çerçeve Anlaşması ile Türkler yeni haklar elde etmekten çok Yugoslavya’da sahip oldukları haklarını da kaybetmişlerdir.
Ohri Çerçeve Anlaşması’nın temel özellikleri arasında yer alan devletin kurum ve kuruluşlarında nüfusa göre hakça temsil edilme ilkesi de hiçe sayılmıştır (İbrahim, 2001).
Makedonya’da arabuluculuk rolüyle birlikte entegre bir millet olan Türkler Ohri Çerçevesi’nin Anlaşması’nın sınırlamalarını hak etmediklerini düşünmektedirler.
''Makedonya ve Makedonya Türkleri'nin Geleceği ve AB'' panelinde konuşan Prof. Dr.
Frosina Remenski (2013) Türklerin arabulucu ve kurucu bir millet olarak Makedonya’daki fonksiyonlarını şu sözlerle ifade etmiştir:
“Türkler hakkında yaptığımız bazı araştırmalar gösteriyor ki Makedonya'da iki büyük etnik grup (Makedonlar ve Arnavutlar) arasında ki kriz olaylarında Türkler durumun çığrından çıkmasına engel olmuşlardır. Ondan dolayı Türkler Makedonyada küçük bir topluluk olduklarına rağmen Makedonyanın ağır başlı kurucularındandır.”
Bu gerçekle birlikte T.C. Makedonya Cumhuriyeti’ne siyasi, ekonomik ve kültürel anlamda desteğini sunmaya ve yatırımlar yapmaya devam etmektedir.
Makedonya Türkleri ise Ohri Anlaşması ile Makedonların ve Arnavutların devleti haline gelen Makedonya Cumhuriyeti’nin Makedonya Türklerinin varoluş mücadeleleri açısından gerekli desteği sunmadığını dile getirmektedirler.
Balkanlarda günümüze kadar süregelen koşullar içerisinde Türk kimliğinin var oluş mücadelesi bakımından Osmanlı Devleti’nin bölgeden çekilmesi çok zorlu bir