HER Pazartesi HAYATA Celal'in Penceresinden SEVGİYLE bakarak yazdığımız yeni bir köşe yazısını yayınlıyoruz... Hayat sevince sevilince güzel...
"Derdimi seviyorum, Derdimi Vereni de seviyorum. Biliyorumki Derdimi veren de beni seviyor. SEVEN SEVDİĞİNİN NAZINI ÖLÇÜYOR. SEVİLEN ÇEKMESİNDE NEYLESİN... " (Hz. Mevlana)
Bu hafta Mesnevi Okumaları yazı dizisinin 7’ncisini yayınlıyoruz.
Efendim bu yazı dizisine nasıl başladığımızı ve Şefik Can Mesnevi
tercümesine nasıl kavuştuğumuzu çok kısaca anlatmak istiyoruz izninizle…
Yılbaşı akşamı sevgili dostum güzel insan Hülya Keleş hanım,
Youtube’dan bir film izlememi tavsiye etti. Filmdeki turist rehberinin; Ben
neden şu turist kadar Mesnevi’yi hiç okumadım diye hayıflanmasından etkilendik
ve bu sene biz de okumaya karar verdik.
Cep telefonumuza çeşitli Mesnevi uygulamaları indirdik ve okumaya
başladık.
Sevgili dostum Efkan Vural hocam; Celal istersen her hafta
okuduklarını özetle, hem sen daha iyi anlarsın, hem sayfana girenler
faydalanır, hem de bu yazılar arşiv olur, dedi.
Peki hocam haklısınız, dedim. Mesnevi’nin orjinali Farsça idi.
Onlarca tercümesi vardı ve öğrendiğimize göre en sade en anlaşılır rahmetli
Şefik Can’ın Mesnevi tercümesiydi.
Bu tercümenin telefon uygulaması var mı diye, yaşayan son Mesnevihan
Hayat Nur Artıran Hanımefendiye emaille sorduk. Yok, ama ben size bunların
kitaplarını göndermek istiyorum, adresini verir misin Celal kardeşim, dedi ve
gönderdi sağolsun.
Geçenki bir yazıda dediğimiz gibi bu tercümeden yazılara beyitler
alıntı yapmaya sevgili H. Nur Artıran Hocamız, izin verdi. Allah razı olsun.
Onu çok seviyorum.
Şimdi yine Şefik Can Mesnevi tercümesinden etkilendiğimiz bir
hikaye şöyledir:
Tacİr İle papağanı
Ticaretle
uğraşan bir adamın kafeste mahpus güzel bir papağanı vardı.
Tacir
Hindistan'a gitmek üzere yol hazırlığına başladı.
Cömertliğinden
ötürü, köle ve cariyelerinin her birine; "Çabuk söyle, sana Hindistan'dan
ne getireyim?" diye sordu.
Onlardan
her biri bir şey istedi. O iyi adam da hepsine istediklerini getireceğine
."dâir-söz verdi.
Sıra
papağana gelince, tacir ona da; "Sana Hindistan'dan ne getireyim?"
diye sordu.
Papağan;
"Oradaki papağanları gör... Benim durumumu onlara anlat; de ki:
'Sizi çok
özleyen filân papağan, Cenâb-ı Hakk'ın takdiri ile bizde mahpus bulunmaktadır.
Size
selâm söyledi. Sizden yardım diledi. Bir çare, bir kurtuluş yolu bulmanızı
niyaz etti.'
Ve yine,
size seslenerek dedi ki: Benim, gurbet ellerde, özlemler içinde, sizden ayrı
düşmenin acıları ile çırpınıp durmam, can vermem doğru mudur?
Ben
burada, demir kafes içinde mahpus olayım, her şeyden mahrum bir hayat yaşayayım
da* siz, bazen yeşil ormanlarda gezesiniz; bazen a-ğaç dallarına konaşınız? Bu
ilgisizlik size yakışır mı?
Dostlarm
vefası böyle mi olur? Ben hapiste çok sıkıntılı bir hayat yaşayayım, siz ise
gül bahçelerinde gezip tozasınız.
Ey mutlu
kardeşlerimiz, ey hür bir hayat süren büyükler. O yeşilliklerde bir sabah
şarabı içerken, bu ağlayıp inleyen esir papağanı da hatırlayınız.
Dostların
dostu yâd etmeleri, dost için kutluluk ve mutluluktur. Hele yâd Leylâ, yâd
edilen Mecnun olursa...
Ey
dostlar, siz, boyu poşu düzgün güzel eşlerinizle, zevk ve safa için desiniz,
bense burada mahpus bir halde, yüreğimden akan kanları içme deyim. ....
.'..".
Bana
yardım etmek istemezseniz bile, hiç olmazsa beni yâd ederek bi rer kadeh şarap
içiniz.
İçerken
de bu topraklara serilmiş düşkünü, zavallıyı yâd edin de içkinin bir yudumcuğunu
da toprağa dökün.
Bu ne
şaşılacak şeydir! O ahd, o yemin nerede? O şeker gibi dudaklardan çıkan vaadler
ne oldu? Dostluk ne çabuk unutuldu?'"
Tacir,
papağanın selâmını, Hindistan'daki papağanlara götürmeyi ka bul etti.
Ve yola
çıktı. Hindistan'ın tâ öte ucuna varınca, orada bir kaç papağan gördü.
Atını
durdurarak onlara seslendi. Evindeki mahpus papağanın selâmını onlara iletti.
Onun gönderdiği haberleri, söylenmesini istediği sözleri söyledi.
O
papağanların içinden biri, bu sözleri duyunca titredi, titredi düştü, nefesi
kesildi ve öldü.
Tacir,
söylediğine pişman oldu. "Bir canlının ölümüne sebep oldum, günaha
girdim." dedi.
"Bu
papağanın, belki de bizim papağanla akrabalığı vardı. Belki de bunların ruhları
birdi, belki de bunlar iki ayrı bedende aynı ruhu taşıyor lardı.
Bu işi
neye yaptım? O haberi ne diye verdim? Zavallı kuşu bu haberle yaktım,
yandırdım." dedi.
Tacir,
alış verişini tamamladı. Muradına ermiş bir halde, döndü memleketine geldi.
Her
kölesine Hindistan'dan armağan getirdi. Her cariyesine bir bağışta bulundu.
Papağan;
"Bu kulun armağanı nerede? Görüp söylediklerini bana anlat" dedi.
Tacir;
"Bırak Allah aşkına." dedi. "Söylediğime ve söyleyeceğime hâlâ
pişmanım^ pişmanlıktan ellerimi parmaklarımı ısırıyorum.
Ben
bilgisizliğimden, akılsızlığımdan böyle olumsuz bir haberi lâf olsun diye
götürdüm, ne diye söyledim." deyip duruyordu.
Papağan;
"Efendi!" dedi. ''Nedeıî pişman oluyorsun? Bu öfkeye, bu kedere sebep
nedir?"
Tacir
dedi ki; "Senin sözlerini, şikâyetlerini sana benzeyen papağanlara
söyledim.
İçlerinden
bir papağan, senin derdinden bir koku aldı. Şikâyetlerinin sebebini anladı.
Üzüntüden ödü patladı. Titredi, titredi, düştü ve öldü.
Ben ne
yaptım da söyledim diye pişman oldum ama... Değil mi ki söyledim, son pişmanlık,
neye yarar?" dedi.
Tacirin
papağanı da Hindistan'daki papağanın başından geçeni duyunca o da titreyerek
düştü, kaskatı kesildi.
Tacir,
güzel papağanının düşüp öldüğünü görünce, yerinden fırladı. Üzüntüden külahını
başından çıkarıp yere vurdu.
Papağanının
bu perişan haline dayanamadı, yenini yakasını yırttı..
"Ey
güzel papağan!" dedi. "Ey benim hoş sesli kuşum! Sana ne oldu? Neden
bu hâle geldin?
Vah benim
güzel sesli kuşum, vah benim yoldaşım, sırdaşım.