Yeni haftamızdan herkese merhaba. Her yeni haftaya ulaştığımızda şükürlerime bir yenisi daha ekleniyor. Bu haftaya da ulaştık çok şükür. Üstelik dün doktor kontrolümüz vardı ve şu an için her şeyin yolunda olduğunu öğrendik.Tehlikemiz tabii ki devam ediyor ama sık kontrollerimizle takipte kalacağız ve inşallah tüm bunlar korkudan ibaret olarak geride kalacak. Bir sonraki kontrolümüz 20.haftada detaylı tarama olacak.
Bu hafta bebeğimiz 14-15 cm’lere ulaşmış görünüyor ve haftasına gününe uygun olarak büyüyor. Bu büyüklüğe ulaşmasının benim için en fark edilir yanı hareketlerinin daha çok hissetmek oldu. Gün içinde düzenli olmadan birkaç kez yoklayıveriyor, hey unutma ben buradayım diyor artık. Şimdi sıradaki adımı bekliyoruz, hareketlerin babasının da hissedebileceği kıvama gelmesini. Zira bu hafta karnımın iyiden iyiye belirginleşmeye başlamasıyla kendisi de bu konuda sabırsızlanmaya başladı.
Bu haftaya kadar karnım çok belirginleşmemişti. Ama sanki bu hafta birkaç gün içinde bir atılım yaptı. İlk defa bu hafta hamile olduğumu fark etmeye başladılar. Ben endişelerim nedeniyle çok insanla paylaşmadım durumumuzu. En yakınlarım haricinde bilen yok hamileliğimi. Bir de siz!
İşte bu hafta saklayamaz duruma geldik artık. Bu bir yandan mutlu ediyor beni, çünkü her hamile kişisinin istediği gibi artık saklamak değil cümle alemle paylaşmak istiyorum bebeğimizin yolda olduğunun haberini. Doya doya onun hakkında konuşmak, kızsal hamilelik mevzularının üstünde muhabbet döndürmek istiyorum. Yaşadığımız bu dönemin ne kadar özel olduğunu biliyorum ve bunu bilen, farkında olan diğer insanlarla paylaşmak istiyorum. Daha doğrusu kendimi normal bir hamile gibi hissetmek istiyorum.
Her zaman böyle ayakları yerden kesecek nitelikte bir sohbet olmuyor. Daha önce yaşadıklarımızı bilenlerin, şimdiki hamilelik haberini ilk duyduklarında önce bir karaltı geçiyor gözlerinden. Sonra “bu sefer” ile ilgili temenniler başlıyor ve her şeyin hayırlısı diye bitiyor konuşma. Herkes iyi niyetle her şeyin yolunda gitmesi konusunda dileklerini dile getiriyor biliyorum ama bir anda kendimi moral verilmesi gereken, darda/zor durumda bir insan gibi hissetmeye başlıyorum. Geçen hafta da bahsettiğim iyi düşünme konusunda kendimle verdiğim savaş anlamsızlaşıyor, yerine şöyle bir düşünce yerleşiyor “Demek ki endişelenmekte haklıyım…”. O karaltı yok mu o karaltı, gözlerden geçen, girip içime yerleşiveriyor.
Karanlıktan aydınlığa ne çıkarır bizi? Güzel şeyleri paylaşmak bence. Ben de bebeğimle konuşuyorum böyle zamanlarda. Ona kardeşlerini anlatıyorum. O yüzden böyle kaygılı olduğumu. Onunla ilgisi olmadığını. Yoksa onu çok sevdiğimizi ve vaktinde sağlıklı bir şekilde aramıza katılacağını bildiğimizi, buna inandığımızı da. Hem babasının hem benim onu sevgiyle, merakla, ve en önemlisi sabırla beklediğimizi, onun da aynı sabırla devam etmesi gerektiğini. Biz evde üç kişi olarak bekliyoruz onu. O dedesiyle aynı evi paylaşan bence şanslı torunlardan olacak. Dedesinin de onu nasıl ümitle, hevesle beklediğini biliyor artık. Ben de dedemle büyüdüğüm için ne kadar güzel olabileceğini biliyorum bu durumun. Tüm bunları ve daha da aklıma gelen küçük ailemiz ve küçük dünyamızla ilgili ne kadar güzellik varsa anlatıp duruyorum. Karanlık bulutlar öylece dağılıyor işte o zamanlarda. Hikaye kahramanları gibi oluyoruz, mutlu sona ulaşan…
Göbeğimin benden önde gitmeye başlamasıyla bir konuda da rahatsız oluyorum. Ben tedavi süreçlerimde ve bebeklerimin kayıplarından sonra detektör gibi her hamileyi kalabalıklar içinde görür ve onun için mutlu olurken kendim için mutsuzluğum katmerleşirdi. Kıskançlık veya isyan değildi benimkisi sadece özlemdi. Karnında can taşımaya, o canın sağlıklı olmasına, sağlıklı bir doğuma doğru yol almasına ve bunun verdiği rahatlıkla göbeğini saklamadan taşıyabilme özlemiydi. Gördüğüm her hamile için arkasından çok dualar etmişimdir, her şeyin yolunda gitmesi ve benim yaşadıklarımın hiçbirini yaşamaması için. Şimdi de benimle benzer durumda olan herhangi bir kadının acılarını ayaklandırmaktan korkuyorum ve mümkün olduğunca dışarıda karnımı saklamaya çalışıyorum. Biliyorum ki çocuk düşleyen hiçbir kadının yüreğinde kötülük yoktur ve kendi için istediği, düşlediği tüm iyilikleri karşısındaki kadın için de ister. Bizim gibi kayıplar yaşayan, bebek için tedavi süreçlerinden geçen kadınların nazarlarından korkulur ve hamilelik-doğum gibi haberler sıklıkla saklanır bizlerden. (çokça yaşamışlığım vardır bu durumu) Benim saklamamdaki neden bu değil, sadece dileğim acılarını hatırlatmaya vesile olmayayım.
Bu hafta artık pantolonlarıma girememeye başladım. Hamilelik alışverişini mümkün olduğunca ertelemeye çalışmıştım mevsim geçişinde olduğumuz için. Kış gebesi olarak kalın, sıcak tutacak giysilerin çıkmasını bekledim. Bekledim de dün ufak bir tur attım, gördüm ki yaz gebesi olmak muhteşem bir şey. Kış gebesine mendil bile yok! Beşiktaş’ta umduğumu bulamadım. Bilindik bazı markalar da hiç göz kırpmadı bana. Bildiğiniz, önereceğiniz neresi varsa yol göstermenizi bekliyorum. Zira durum aciliyet kazandı, önümüzdeki hafta işe gidemeyebilirim, o derece!
Sevgilerimle,
Ayşenur