Bazen eskilere bakarım, eski fotoğraflar, eski insanlar, eski zamanlar.
Her bakışımda 2000'lere ait olmadığımı düşünürüm.
Türkiye'mizin şu günlerine bakarken insanların kalitesini, medeni bir toplumu, mutlu ve nitelikli insanları görüyorum.
O sıcaklık içimi ısıtıyor, hayallere dalıyorum, kendimi o yıllardaymış gibi 10 dakika bile olsa mutlu hissediyorum.
Sonra gözlerimi açıyorum, pencereden dışarıya bakmama, yada sokağa çıkmama gerek kalmadan sadece gözlerimi açıyorum ve ne bu medeni toplumun nede o birlik ve beraberliğin kalmadığını kalbimde hissediyorum.
15-16 li yaşlarımda füturistik fikirlerim, bilimin zaman makinasını mümkün kılacağına inanırdım. O yıllarda bile şu zamanlara gitmeyi hayal ederdim. İnsan büyüdükçe, yaş aldıkça hiçbir şeyin bir daha asla geri gelmeyeceğini anlıyor...
Sizi, hiç yaşayamadığımız ama var olduğunu bildiğimiz o eski güzel günlerle bırakıyorum.
Yıl 1930'lar İstanbul'da bir taksici. Evet taksici...
Yıl 1930'lar... Taksim - İstiklal caddesinde kadınlarımız...
İstanbul Darülfünunu (İstanbul Teknik Üniversitesi)
Baş öğretmenimiz, Mustafa Kemal Atatürk'ün Ankara tren garı önünde çekilmiş bir fotoğrafı..
20 Ekim 1935, Nüfus memurumuz mesai başında.
Beni en çok etkileyen fotoğraflardan birisi de aşağıdakidir... Sizce aşağıda ki fotoğrafta nasıl bir etkinlik izleniyor dersiniz ? Opera ? Hayır... Burası Taksim stadı, yıl 1930'lar ve medeni ulusumuz bir futbol maçı izliyor...
Bu fotoğrafların hiçbirisi, o yıllarda "INSTAGRAMA" atılmak için çekilmemişti... Düşünsenize, belki de bu fotoğrafları sadece bir kaç kişi görecekti ve poz vermelerine bile gerek yoktu. Doğal, mutlu, birlikte ve güzel yıllara...
Medeniyet... Dini inançlar "siyasallaştırılmamış..."
Akıllı tahtaları yoktu ama akılları vardı.
Galata köprüsü.
Harbiye.