Aklıma gelen ilk düşünce aptalca: Annem burada değil, demek ki böyle bir gün yok. Annem kısa bir süre önce bir binadaın tepesinden atladığı için benim annemi tebrik eden yok.Herkes kendi annesini tebrik ediyor. Babam bir otelin konferans salonuna tıkılıp asla tanışmayacağım bir dizi insanla “stratejik önemi olan” bir konuda pazarlık etmek zorunda kalacağını iddia ediyor. Herhalde doğrudur. İki şirketin birleşme sürecinin sonuna gelindiğinde iş bitene kadar aralıksız çalışmak gerektiğini söylüyor ama zamanlaması biraz kuşkulandırıcı. Bugün berbat bir gün olacak. Pazar günü sabah sekizden akşam sekize kadar devam eden bir toplantıyı annem bile biraz kuşkulu bulurdu bence.
Babam büyük toplantısı için takım elbisesini kuşanmış halde mutfağa girdiğinde önümdeki mısır gevreğini kaşıkla kâsenin içinde döndürüyorum. Tenis turnuvasından kaçmak için yalan söylüyor olsa bile en azından hikâyesine uygun bir kostüme bürünecek kadar kötü hissediyor demektir. Şu anı nasıl atlatacak acaba? Bana bebek muamelesi yaparak mı? Günün önemini görmezden gelerek mi? Artık ne yapacağını söyleyen annem olmadığından ebeveynlik konusunda tam bir beceriksiz.