Sakin ol sevgili anne…
Uyuyamıyorsun, yiyemiyorsun hatta bazen üstünü değiştiremiyorsun.
Yorgunsun.
Arkadaşlarını, kim bilir belki de işini özledin.
Kocan var mı yok mu, farkında değilsin. Yanındaysa yardım etmiyordur, dışarıdaysa belki de evdeki işten kaçıyordur. (Tam tersi de olabilir tabii. 🙂 )
Bebeğin diş çıkarıyor. Ağlıyor. Yemiyor.
Yürümeye başladıysa, oturmuyor. Gece bile yürümek için uyanıyor.
Kusuyor.
Emmiyor.
Yemek seçiyor.
Birine bırakınca ağlıyor.
Okula alışamıyor…
ve daha fazlası…
Bunlar işin sadece o dönem “zor” gelen yanları. Ama biliyorsun değil mi zor olan bu değil. Sağlık olduktan sonra emin ol her anne yukarıdakilerin en az 2-3 tanesini yaşıyordur.
Kavga etmeyen karı koca var mı sanıyorsun?
Evden, işten ya da herhangi baka bir şeyden bunalmayan kadın var mı sanıyorsun?
Tek ağlayan, sonra da yorgun olduğunu söylediğin için vicdan azabı çeken sen değilsin. Yorgun olman senin içinde bulunduğun durumdan şikayet ettiğini göstermiyor ki… Yorgunsun, o kadar!
Herkes bunu yaşıyor.
Ah bir de “teyzeler, senden önce doğuranlar” ne de çok konuşuyor değil mi? Her söylenende kendini dünyanın en kötü annesi hissediyor, yetersizlik duygusuna mı kapılıyorsun. Aman sakın! Duyma. Duyarsan etkilenme! İyisin sen, emin ol harikasın.
Ne söylemek istiyorum biliyor musun? Yedi yemedi, kustu kusmadı, kum döktü, ağladı, okula alışamadı, biberon almadı derkeeeennnnn işte şimdi okuldan gelip oyun kuruyor, hatta ve hatta “babam oynasın benimle” diye sana posta da koyuyor. Sen de öyle dalıp gidiyorsun işte geçen zamanı düşünerek.
Bir zamanlar yemek konusunda çok dert edinmişim. Pişmanım. Şimdi de “çok yeme” diyorum. Pişmanım, o anları ağlayarak geçirmişim, “büyüyecek nasıl olsa” diye düşünmemişim.
Bu yüzden. Ben ettim, sen etme olur mu?
Yalnız da değilsin.
İlk de değilsin, son da.
Kimsenin hayatı sosyal medyadaki gibi dört dörtlük değil. Kanma sakın gördüklerine, en yakınlarına bile.
Bence, ne olursa olsun bebeğinle olmanın tadını çıkar. Tabii ki sana zor gelen zamanlar olacak, onlar iyilerin milyarda biri değil mi? Biliyorsun değil mi hepsini unutacağını…
Bu da nereden çıktı diyorsan, akşam çok duygulandım. Harf çalışmaları, okul, seçmeli dersler derken büyümüş işte. Sanki daha dündü ilk dişini çıkardığı gün. Şimdi 7 tanesi gitti bile.
İyi ki varlar, hep da çok sağlıklı olsunlar. Kimi zaman günlük hayatın koşturmasında küçük şeyleri dert etsek de, Hepimizin en büyük isteği bu değil mi?
Pek sevmem”sen”li konuşmayı. İçimden geldi yazdım.
Söz ver hadi. Yok kendini üzmek…