Gençlik köşeye sıkıştırılıyor
Öğrenci konseyleri kaldırıldı
Üniversitelerarası Kurul, 09 Kasım 2013 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan bir yönetmelikle “Üniversiteler Öğrenci Konseyi Yönetmeliği”ni yürürlükten kaldırmıştır.
Üniversitelerde öğrenci konseyleri, Üniversitelerarası Kurul tarafından, 26 Aralık 2002 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle kurulmuştur. Bu konuda 2547 sayılı Yükseköğretim Yasası’nda çok açık bir kural bulunmamasına karşın, Üniversitelerarası Kurul, 10. madde ile kendisine verilen genel görev ve yetkiler bağlamında değerlendirerek bu yola yönelmiştir.
10. maddede, “akademik” bir organ olduğu belirtildikten sonra, Üniversitelerarası Kurul’a; çalışmalarını kolaylaştırmak amacıyla birimler ve komisyonlar kurmak ve üniversitelerin tümünü ilgilendiren eğitim-öğretim etkinlikleri ile ilgili yönetmelikleri hazırlamak görev ve yetkisi verilmiştir. Üniversiteler Öğrenci Konseyi Yönetmeliği de bu yetki çerçevesinde hazırlanıp yürürlüğe konulmuştur.
Yönetmeliğin amacı, eğitim, sağlık, spor ve kültürel gereksinimlerinin karşılanmasında öğrencilerin görüşlerinin üniversite yönetimine yansıtılmasını sağlamaktır. Böylece üniversite yönetimi ile öğrenci arasında iletişim sağlanmış olacaktır.
Yönetmelik, bir yandan demokrasinin katılımcı ve çoğulcu özelliğine uygun düşerken; öte yandan öğrenci sorunlarının büyümeden çözülmesine yardımcı olacağı için kamu düzenine ve toplumsal huzurun sağlanmasına katkıda bulunacak niteliktedir. Doğrusu bu uygulama öğrencilerini geleceğe hazırlayan bilim kurumlarına yakışmıştır.
Ne var ki, üniversite gençliğine bu denli önem veren bir düzenleme, kendisini “ileri demokrat” ilan edenlerin ele geçirdiği Kurul’ca 2013 yılında yürürlükten kaldırılmakta ve öğrenci konseyleri feshedilmektedir.
YÖK gibi Üniversitelerarası Kurul da, siyasal iktidarın dünya görüşünü paylaşan öğretim üyelerinin üniversite rektörlüklerine atanmasıyla siyasal iktidarın isterlerine uygun davranan bir organ durumuna gelmiş, akademik niteliğini yitirerek siyasallaşmıştır. Gençliğin yönetimle ilişkisini sağlayan konseylerin feshi böyle bir Kurul’un marifetidir.
Öğrenci konseylerinin kaldırılması iktidarın gençliğe yaklaşımını ortaya koyması yönünden ibret vericidir. İstenen gençlik, “kinine sahip çıkan dindar gençlik”tir. Biat kültürü ile yetişmiş bu gençliğin katılımcı demokrasiye, üniversitelerde söz sahibi olmaya gereksinimi yoktur. Emirlere sorgulamadan itaat, bu kültürde esastır. O halde konseylerin kaldırılmasından amaç, her zaman olduğu gibi Atatürkçü gençliği üniversite yönetiminden silmektir.
GEZİ DİRENİŞİ BAŞLANGIÇ OLDU
AKP’nin dünya görüşünü paylaşmayan, siyasal rejimin dinsel kurallarla yeniden düzenlemesine karşı olan gençlikle uğraşması Gezi Direnişi ile yoğunlaşmıştır.
Gezi Direnişi, laik demokratik Cumhuriyeti daha İslami bir yapıya kavuşturmaya kalkanlara, özel yaşam biçimine karışarak çağdaş yaşam biçimini değiştirmeye çalışanlara, ülkeyi babalarının çiftliği gibi yönetenlere, halkın ve ülkenin varlıklarını yok pahasına yandaşlara peşkeş çekenlere, tek kişinin egemen olduğu bir parti devleti kuranlara, karşı devrimcilere, sivil darbeyle siyasal rejimi dönüştürmeye çabalayanlara karşı milletin isyanıdır.
Bunun ayırdında olan siyasal iktidar önlem almakta gecikmemiştir. Toplum demokratik hakkını kullanarak gerçekleştirdiği direniş nedeniyle cezalandırılmaktadır.
Direniş eylemleri en acımasızca ve ölçüsüz güç kullanılarak bastırılmaya çalışılmıştır. Gezi direnişine katılan ya da destek veren;
- Öğrencilerin başına gelmeyen kalmamıştır. Evleri basılarak gözaltına alınmışlar, haklarında ceza ve disiplin soruşturmaları açılmış; yurttan atılarak cezalandırılmışlardır. Hatta Öğrenci Disiplin Yönetmeliği değiştirilerek, hakkında disiplin soruşturması başlatılan öğrencinin, daha suçluluğu kanıtlanmadan üniversiteden uzaklaştırılması sağlanmıştır.
- Öğretmenler, yargıçlar ve kamu görevlileri gözaltına alınıp haklarında soruşturma başlatılmış, okul yöneticileri ve yandaşlık yapmayan din adamları sürgünle cezalandırılmış; öğretim elemanları hatta dekanların görevine son verilmiştir.
- Özel tiyatroların ödeneği kesilmiş, sanatçılar ölümle tehdit edilmiş, iş çevreleri, gazeteciler, yazarlar için linç kampanyası başlatılmıştır.
- Binlerce yurttaş hakkında soruşturma başlatılmış, iddianame hazırlanmış ve davalar açılmıştır.
- Yurttaşlar, Türkiye Gençlik Birliği üyelerini, öğrenciler ve okul yöneticileri öğretmenleri, komşular komşularını ihbara ve suçlamaya zorlanmıştır.
- Gazeteler, televizyon kanalları ve haber portalları hedefe konulup haklarında suç duyurusu yapılmıştır.
- Yaklaşık 3,5 milyon yurttaş, “terör örgütü kurmak ya da üye olmak”[1] suçlamasıyla fişlenmiştir.
Öğrenci konseylerinin kaldırılması da direnişçi gençler ile hükümet üyelerini üniversitelerde protesto edenlerin cezalandırılmasından başka bir şey değildir.
Olayları ilk kararlarında “terör suçu” görmeyen savcılar, Başbakan’ın “protestoların arkasında illegal örgütler var” sözleri üzerine karar değiştirmişlerdir.[2]
Yargıtay Başkanı ile Diyanet İşleri Başkanı bile direnişçileri hedef almaktan çekinmemişlerdir. Rotterdam İslam Üniversitesi Rektörü, “Gezi Allahsızların işi”[3] diyerek, İslam Cumhuriyeti kurmak isteyen iktidarı, din faktörünü kullanarak desteklemeye çalışmıştır.
Her türlü tavrı siyasal iktidar tarafından desteklenip şiddetini artırması konusunda yüreklendirilen polis, direnişçilerin üzerine “Ya Allah Bismillah”, “Allah Allah” nidalarıyla saldırmaya başlamıştır. Gençler ve aileler, kendilerine “Biz Osmanlının torunlarıyız” diyen polislerin, “Mustafa Kemal’in askerleriyiz diyorsunuz; gelsin kurtarsın bakalım sizi” tehditlerine muhatap olmuşlardır.[4]
Gezi Direnişi sırasında gençlere kolluk güçlerince reva görülen işlemler, AKP iktidarını destekleyip Türkiye’nin bugünlere gelmesinde baş sorumlulardan biri olan dış güçleri bile isyan ettirmiştir. AKP hükümetine ve özellikle Başbakan’a, uluslararası kuruluşlardan ve ülkelerden yoğun eleştiri yöneltilmiştir.
Sosyalist Enternasyonel Kadın Konseyi toplantısı için İstanbul’a gelen Onursal Başkan Pia Locatelli şunları söylemiştir:
“Erdoğan’ın Gezi Parkı olaylarındaki tavrı da diktatörce bir tavırdı. Demokrasi gerçekten ciddi bir şeydir. Bir kişinin eline bırakılamaz. Bir kişinin elinde olduğu zaman, bunun adı diktatörlük olur…
Son üç yılda (Türkiye’de) durumun geriye gittiğini söyleyebilirim. Takip edebildiğim kadarıyla son yıllarda gittikçe otoriter yönde bir gelişim yaşanıyor…
Başlarda bazı kişiler Erdoğan’ın bir umut olduğunu söylüyorlardı. Bugün baktığımda, Erdoğan’ın bir umut olduğuna inanmıyorum.”[5]
Ne var ki iktidar, Türkiye’nin siyasal rejimini değiştirmek yolunda dış güçlere gereksinimi kalmadığı için bu eleştirilerin hiçbirini dikkate almamaktadır.
Gezi Direnişi’ne karşı alınan bu denli sert ve ayrıntılı önlemleri, yaratılan “AKP devletinin” korunması refleksine bağlamak yanlış olmayacaktır.
ÖNLEYİCİ GÖZALTI
Bu yıl üniversite eğitim-öğretim yılı açılışlarında siyasal iktidar eleştirilmesini önlemek için, açılışların öğrencisiz yapıldığına tanık olunmuştur.
Atatürkçü gençlik, artık Başbakan ya da hükümet üyelerinin bir kenti ziyaretinden önce, “olası” eylemlere karşı “önleyici önlem” olarak gözaltına alınmaktadır. Şimdi bunun yaygınlaştırılmasının hazırlığı yapılmaktadır. Polise, yargıç ya da savcı kararı olmadan şüpheli gördüklerini gözaltına alma yetkisi verileceğinden söz edilmektedir. Bu düşünce Lombrozo’nun “tipi bozuk insanlar tutuklanmalıdır” tezini akıllara getirmektedir.
Hükümetin karşıt görüşlü gençliği sindirme projesi yalnızca üniversite gençliğiyle sınırlı değildir. Önce taraftarların birbirine düşürülmesi için siyasal iktidar tarafından yandaş örgütlenmelere yardımcı olunmuş; örneğin Çarşı Grubu’na karşı 1453 Kartalları kurulup sahaya sürülmüştür. Bu taraftar grubunu kuranların AKP ile ilişkileri gazetelerde yer almıştır. Şimdi de, karşıt görüşlü taraftarların spor karşılaşmalarında AKP iktidarını eleştirecek sloganlar atmasının önlenmesi ve atanların da cezalandırılması için yasa çalışması yapılmaktadır.
AKP iktidarının gençlikle ilgili son icraatı, Türkiye Gençlik Birliği ve Atatürkçü Düşünce Derneği gençliğini baskılamak için, alternatif bir gençlik örgütlenmesi kurma yoluna gitmesi olmuştur. 60 milletvekilinin imzasıyla TBMM Başkanlığı’na sunulan yasa önerisinde, iktidar politikalarını desteklemek ve giderleri devlet bütçesinden karşılanmak üzere, Gençlik ve Spor Bakanlığı bünyesinde bir Türkiye Gençlik Konseyi kurulması istenilmektedir. Bu öneri, gençliğin birbirine düşürülmesinin resmi adımıdır ve öğrenci konseylerinin kaldırılmasının gerçek amacını da açıklamaktadır.
ÖĞRENCİ EVLERİ
Şimdi sıra kız erkek birlikte paylaşılan öğrenci evlerine gelmiştir.
Başbakan Erdoğan, Kızılcahamam’da yaptığı konuşmada, yurt eksiği nedeniyle kız ve erkek öğrencilerin aynı evde kalmasına tepki göstermiş ve “Bu bizim muhafazakâr demokrat yapımıza ters düşer. Valiye talimat verdim denetim yapılacak” demiştir. Başbakan, “Kız ve erkek öğrencilerin aynı evde kalması İslam’a uygun düşmediği için buna izin vermeyeceğiz; özel yaşam alanına müdahale etmek gerekse de bunu engelleyeceğiz” demek istemektedir.
Batı’daki “Hıristiyan demokrat”lara öykünülerek icat edilen “muhafazakâr demokrat yapı” yakıştırmasının kendi içinde çelişkili olduğunu, tıpkı İslami cumhuriyette olduğu gibi muhafazakârlıkla demokratlığın bağdaşmayacağını yalnızca vurgulayıp geçelim.
Konuşmadan görev çıkaran valiler derhal öğrenci evleriyle ilgili inceleme başlatmaya, polis öğrencilerin evine dayanmaya, öğrencilere Kabahatler Yasasına göre, “çevreye rahatsızlık verme” suçlamasıyla ceza kesmeye, öğrenci kahvelerinde oturanların öğrenci evlerinde kalıp kalmadığını saptayabilmek için adreslerini belirlemeye başlamışlardır. Yapılanlar İran’daki “ahlak polisi” uygulamasını çağrıştırmaktadır.
İstanbul’da 40, Eskişehir’de 34 apart otel “ruhsatı yok” gerekçesiyle kapatılmıştır.
Son 5 yılda 6 binden fazla kadının öldürüldüğü, 5 bine yakın kadın ile 10 bine yakın çocuğun tecavüze uğradığı; devletin himayesindeki kimsesiz çocuklara yetiştirme yurtlarında tecavüz edildiği ve başkalarına pazarlandığı; çocukların, genç kız ve kadınların Kuran kursları, tekke, karakol ve ekip otolarında tecavüze uğradığı; hapishanelerinde erkek çocuklara tecavüz edildiği; imam nikâhıyla birlikte yaşayanların başını alıp gittiği, muta nikahıyla gecelik ilişkilerin yaşandığı, topluma örnek olması gereken onlarca milletvekilinin iki ya da daha fazla eşli olduğu[6] bir ülkede, siyasal iktidarın kafayı öğrenci evlerine takmasını anlamak ve anlatmak güçtür.
Üstelik 11 yıllık iktidarları döneminde yeterli sayıda öğrenci yurdu yapmayarak gençleri tarikat ve cemaat yurtlarına, özel yurtlara ve yer bulamayanları öğrenci evlerine mahkûm eden de bu hükümettir.
Örneğin Kredi ve Yurtlar Kurumu, 2013-2014 eğitim öğretim yılında yapılan 200 bin yurt başvurusunun ancak 87 binini karşılayabilmiş; 113 bin gence “başınızın çaresine bakın” demiştir. Örneğin yaklaşık 200 bin gencin öğrenim gördüğü Ankara’daki 13 üniversite (5 devlet, 8 vakıf) öğrencilerin ancak % 20’sine yurt sağlayabilmektedir.[7]
TOKİ aracılığıyla yurt sorununa çözüm bulmak bu iktidar için son derece kolayken, bunun yerine öğrenci evleriyle uğraşmak, “hem kel, hem fodul” atasözünü çağrıştırmaktadır.
Bülent Serim
Odatv.com
Dipnotlar:
[1] Deniz Yıldırım, Aydınlık, 26.09.2013
[2] Cumhuriyet, 21.09.2013, Ozan Yayman
[3] Cumhuriyet, 19.10.2013, Yusuf Özkan
[4] Yurt, Yurt’un Sesi, 25.06.2013; Cumhuriyet, 25.06.2013, Mustafa Çakır
[5] Yurt, 11.11.2013, Erdem Şimşek
[6] Hakan Gülseven, Yurt, 08.11.2013; Cumhuriyet, 08.11.2013, Meltem Yılmaz; İnci Hekimoğlu, Yurt, 09.11.2013
[7] Cumhuriyet, 11.11.2013, Sertaç Eş