Bundan 20-30 yıl sonra dönüp bugünlere baktığımızda yaşananları değerlendirdiğimizde, "Bu bir şaka! Böyle bir şey olamaz!" diyeceğimiz kesindir...
Evet ben bugün bile hayretle izliyorum yaşadıklarımızı ve yaşananları...
Düşünün ki tarihin en ağır değişim ve dönüşümüne talip olan siyasal bir parti, meğerse tümü ile "Sermayesini liderine yüklemiş apolitik bir parti!" Yani liderinden başka gücü olmayan, herkesin kendi derdine düştüğü br oluşum!
Bunu göre göre bir elinde puro, bir elinde şarapla kendisini herkesten akıllı gören beylerin, "Diktatör" bir iktidar tanımı yapmasını ibretle ve gülünç bir durum olarak karışılıyorum.
Düşünebiliyor musunuz?
12 yıldır iktidar olacaksınız ve o ülkenin hiç bir kurumunda kendiniz söz sahibi olmayacaksınız.
O ülkenin kurumlarını yönlendirecek, önlerini açacak ve dönüştürecek kadrolarınız olmayacak.
Daha da vahimi lideriniz dışında bir konuda strateji belirlemede ya da kamuoyu oluşturmada siyasal kadrolarınız olmayacak.
Cumhuriyet tarihinin en ağır saldırısı olan (7 şubat MİT krizini geçtim) 17 Aralık saldırısından sonra dahi bu saldırıya yönelik düşüncelerini açıklayacak, tehlikeyi işaret edecek aklı başında kadrolarınız olmadığı gibi burada insanları fitne kapsamına alacak kadar kör, apolitik ve asosyal düşünce adamlarınız her tarafta olacak.
Böyle bir partiye parti denilebilir mi?
Bu partinin kağıt üzerinde şekillenmesine karşı hangi emareleri sayılabilir. Bunu saymam mümkün mü?
Bakınız parlamentoda birinci partisiniz,
300'den fazla milletvekiliniz var,
Ve "yaşanan bir darbe girişimidir tanımlaması" yapılıyor.
Peki eğer gerçekten bir darbe girişimi inancı var ise o 300 milletvekili neden tek vücut olup bildiri yayınlamazlar?
Böyle bir ön görüye sahip olmamak, böyle bir dirayete sahip olmamak mümkün müdür?
Sizce bu, bir siyasi akılla mümkün müdür?
Böyle bir girişime karşı siyasi temsil anlamında en uç noktada tek vücut olunması gerekmez miydi? Sadece parlamentoda bulunmakla geçiştirilecek bir durum değil ki bu...
Bir diğer yönü başta İstanbul olmak üzere Türkiye'de 100'lerce belediyeniz var. Siz bir darbe süreci yaşıyorsunuz, Peki siz bu darbe süreci karşısında Belediye Başkanlarının dik duruş sergilediğini gördünüz mü?
Tabloya bakar mısınız? Yüzlerce belediye başkanınız var ama darbe girişimine karşı aklı ve direnci göstermiyorlar!
Burda bir tuhaflık yok mu?
Ve Türkiye'nin istinasız her yerinde örgütü olan parti, darbe girişimine karşı tek vücut olduğunu gösteren bir bildiriyi bile yazmayı gündeme getirmiyor!
Sizce böyle bir partiye parti demek mümkün mü?
- Her şeyini liderinin sırtına yüklemiş ve onu sürekli sırtından beslenerek tüketmiş bir partinin lideri diktatör olabilir mi?
- Komik olmayın Allah aşkına! Devletin herhangi bir mekanizmasında bile etkisi olmadığı birine diktatör denilebilir mi?
- Kağıt üzerinde dev bir örgüt olmasına rağmen politik kadrolar yetiştirememiş kendisini yok edecek bir yapılanmaya teslim etmiş bu örgüte sahip bir lider diktatör olabilir mi?
- MİT Müsteşarını, ancak fiili bir müdahale ile tutuklanmaktan kurtaran bir lider diktatör olabilir mi?
- Onlarca düşünce kuruluşu olmasına rağmen tehlikeyi haber vermeyen, öngörüleri kamuoyu ile paylaşmayan, bu yapılara kağıt üzerinde yakınlık dışında siyasal ortaklığı olmayan bir lider diktatör olabilir mi?
- Ve en acısı da 24 saati dinlenen, izlenen, attığı her siyasal adım boşa çıkarılan, her ekonomik adımı sabotaja uğratılan, her demokratik adımı antidemokratik çerçeveye büründürülen bir lider diktatör olabilir mi?
- Aslında Cumhuriyet tarihinin en yalnız liderliğini yaşayan Erdoğan'a Diktatör demek için sadece akıldan yoksunluk değil, vicdan da yoksun olmak gerekir.
Böylesine apolitik bir örgüte sahip bir liderin ayakta kalması bile mucizedir.
Bu mucizenin aslında ana sigortası da Kürt siyasetinin barışı içselleştirmesi,
Kürt siyasetinin politik gelişmişliği mucizenin yaşamasını daha da kalıcı hale getirmiştir.
Muhafazakar dünyanın Kemalistlere özenerek yazmış oldukları kendi resmi tarihleri ne yazık ki, 17 Aralık darbe girişimi ile boşa çıkmıştır.
Bu boşa çıkmayı kalıcılaştırmanın yegane yolu tüm mağdurların, demokratların, liberallerin, muhafazakarların, tüm inanç ve etnik yapıların ortak tarihini ama, resmi olmayan gerçek ortak tarihini beraber yazmaktan geçtiğini artık birilerinin görmesi gerektiği inancındayım...