Yalçın Tosun'un ilk kitabı Anne, Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler, bloglarda sıkça gördüğüm ve isminden etkilendiğim, yavaş yavaş meraktan içimi kemirten bir kitaptı.
Şu sıralar okuduklarım ve aldıklarım genel anlamda öykü kitapları oluyor. 20 dakikalık metro maceralarımda öykü kitapları inanılmaz keyif veriyor bana. Gün boyu "iş bitsin de, kaldığım yerden devam edeyim" diye kitabı düşünüp durmuyorum öykü kitaplarını okurken. Yavaş yavaş, sindire sindire okunabilmeleri; kısacık bir hikayede çok şey anlatabilmesiyle öyküleri ayrı seviyorum.
Yalçın Tosun'un bu ilk kitabını da okurken çok beğendim, beğenmekten fazlası takdir ettim. Büyük bir cesaret örneği aslında yaptığı. Sen ilk kitabını yazacaksın, bunu bir de öykü kitabı olarak yazacaksın, hem de bu öykülerin suya, sabuna dokunan cinsten, cıs dedirten öykülerden olacak. Yalçın Tosun'un diğer kitaplarını okumadan konuşmamalı elbet ama, yeni nesil öykücülüğünde Yalçın Tosun'un ayrı bir yeri olacak gibi.
Çok farklı bir kitap Anne, Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler. İnsanın bir yanını rahatsız ediyor okurken. Tam da bu amaçla yazılmış gibi zaten. Düşündürüyor, "farklılıkları" hatırlatıyor, sorgulatıyor.. Her bir öyküsünü ayrı ayrı beğendim. Özellikle kitabın sonundaki Unutmabeni Çiçekleri öyküsü, bu güzel kitap için en uygun vedaydı sanırım.
Şöyle her şeyden uzak bir saat geçirmek, düşüncelerinizden sıyrılıp, farklı insanları, farklı hayatları yaşamak için birebir bir kitap Anne, Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler. Deneyimlenebilir değil, deneyimlenmelilerden.