Sonunda (Bu yazı dizisinde kaç tane yazı olur bilmiyorum ama istediği kadar sonunda diyerek başlayayım, asla sonunda olmayacak, hani bunu da kafamızın bir köşesine yerleştirelim de öyle devam edelim) okuldan “evet bu bizim öğrencimizdir” ve “evet Erasmus’a gideceğiniz biliyoruz” minvalindeki belgeleri aldıktan sonra, vize telaşı başlıyor bu kez de.
Samimi fikrimi soracak olursanız, konsoloslukların bu belgeleri bu kadar umursadığını sanmıyorum. Ooo bu kadar uğraştıysa verelim vizeyi gitsin bile diyor olabilirler. Ülkeler sadece başlarına kalmayalım istiyorlar. Ne zaman döneceksin, geldiğinde nerede kalacaksın, kendini geçindirecek paran var mı? Hepsine cevap gösterebiliyorsan tamam bitti. Bir de öleceksen bizi cesedinle uğraştırma, bir sigorta yaptır birileri gelip alsın Türkiye’den. Mevzular aslında bundan ibaret bence. Ama aracı kurumlarda hikayeler çok başka. Onlarca sayfa teminat istiyorlar sizden.
Bana kalırsa dünyada sınırlar kalksın, herkes istediği yerde oturma, okuma, yaşama hakkına sahip olsun. Ama inanın bu düşüncemle yazmıyorum bunları. 32 yaşında kendi parasını biriktirip, kendi istediği okula seçilmiş bir kadın olarak emekli babamı sponsor göstermek zorunda olmam sizce de komik değil mi?
Tabi bu arada işin şanından mıdır, yapmayanı insandan saymıyorlar falan mı bilmiyorum ama bu süreçte sizi kazıklamayan kalmıyor. En son sayfası 4 TL’ye çıktı alıyordum bir yerden. 50 kuruşluk çıktıyı bana 4 TL’ye alan amca, Euro 7 Tl’nin başındayken seyahat sigortan için kuru 7,84’ten sabitleriz diyen genç, 40 TL’ye 4 tane fotoğraf çeken adam.. Bunların hepsi aynı çarpık zihniyetin ürünü. Bundan 10 sene önce sahaflarda 12 TL’lik kitap için, “öğrenciyim abi 10 TL’ye olmaz mı?” dediğimde bana “öğrenci olmasa kime satıcam” diyip iğrenç iğrenç gülen abi de bunların bir üst soyu mesela. Zor durumdaysanız sizi daha zora sokmak isteyen birileri mutlaka oluyor ya, en çok da ona üzülüyorum.
Vizenizin evrakları başvurduğunuz ülkelere göre ufak farklılıklar gösterse de temelde aynı mantıkla isteniyor: “BAŞIMIZA KALMA!”