Bir süredir uğrayamıyorum blog civarlarına, sınavlarım ve sınav geçtikten sonraki o ağır kalan fazlalıkları atmak, rahatlamak istedim bir kaç gün. Her mesleğin, her uğraşın kendine göre zorlukları vardır. Bizimkisi de o hesap, gelecek ve sevdiğimiz işi yapabilmek hevesiyle aldık bir gaz gidiyoruz. Ama bu sırada zorluk çekiyoruz kendi çapımıza göre. Sınavlar zaten tamamen bir stres sebebiyken bir de öğretim görevlilerimizin öğrencinin üzerine gelmesi insanın ne okula gitme isteğini bırakıyor ne de o derste uyumadan kalmayı sağlıyor.
Bir yerde hak veriyorum, hatta bu hakkı abartıp “ulan bize müstahak” diyorum, diyorum ve üzerine bizi -en azından beni- serzeniş için haklı çıkarabilecek mantıklı bir sebep bulamıyorum. Öğrencisin kardeşim, mazeret bulabilirsin ama bulmayacaksın ya da bulmamaya çalışacaksın. Tamam bariz bir hata olur ihtilafa düşersin ancak bu sürekli olacak bir durum değil. Otur güzel güzel ders çalış dimi? Ne geveliyorsun ağzında “herkes yaşıyor benim çektiğime bak, üstüne bir de hocaların bağırtısını çek, gel sonra ders çalış” diye. Ne o ‘hoca’ mecbur sana bağırmaya ne de SEN mecbursun zorlamayla okumaya. Senin işin bu işin, nasıl ki öğretmen öğretmenliğini, doktor doktorluğunu yapıyor, çaycı çay demliyor, sen de oturup o kitaba gömüleceksin. Kitapla gömülene kadar.
Uzuuun uzun yazmak isterdim ama kim bilir kaç kişi okur? 1 ? 2? Belki daha fazla. Farkeden bir şey olur mu bilmiyorum ama ben bir kaç satır içimi dökmek istedim, yarın bir gün bir sonraki sınav için çalışmalar başlayacak. Tek amaç hakederek bir yerlerde olmak. Amacından sapmadan, ona ulaşmak nasip olsun herkese.
Ne sınav biter bu hayatta, ne de öğrencilik.
Allah, bu ve diğer hayatta yanımızda olsun, amin diyor ve yazımı bitiriyorum.
Bu arada dinlemeniz ve dinlenmeniz için;