Blogumu boşladığımın fazlasıyla farkındayım ama bu sene hiç olmadığım kadar yoğun geçiyor.Fakülte,dersler ve B nin duygularıyla boğuşması.Haftada 3 gün dersimiz var bu yüzden fazlasıyla şanslıyım.Eee buna rağmen nasıl bu kadar dolusun derseniz eğer evet fazlasıyla boş zamanım var ama her gün dışarıda uğraşacak küçükte olsa bir işim oluyor ve bütün günüm gidiyor diyebilirim onun dışında boş zamanlarımda yatağıma uzanıp kulaklığımı takıp onu düşünüyorum.Hala kendi içimdeki savaşıma bir son veremedim.Hala ne yapacağımı bilmiyorum ve hala cevapsız sorularım kafamda dönüp dolaşıyor.Kafam çok karışık kalbim tek ona ait diye düşünürken diğerleriyle ne yapacağımı bilmiyorum onlarda kafamı karıştırıyor 3yle napacağımı bilmiyorum.Kimseyi kırmadan nasıl yapacağım.Kalbimin kime ait olduğunu bildiğime eminken neden kafam karışıyor bilmiyorum bazen emin olamıyorum.Belki de kalbim kırıldığı için böyledir.Belki de onu kırmaktan korktuğumdandır.Ama kimi istediğimden eminim bütün kalbimle bunu biliyorum tek korkum etrafımda kimsenin ona onay vermemesi ilk başta herkesin düşüncesi olumluyken neden böyle oldu bilmiyorum ama çok korkuyorum bir gün benim olursa kimsenin onu kabul etmemesinden,ona karşı yapılacak olanlardan,bize yapılacak olanlardan belki de bu yüzden uzak durmalıyım beynim bunu söylüyor ama kalbimi dinliyorum nedense ve her gün belki de ona daha yakın olmak istiyorum.Bunları yaparken kendime mi ona mı acı çektiriyorum bilmiyorum ama istediğim tek şey onun mutlu olması,ben onsuz yaparım ama onun mutsuz olmasına dayanamam.Belki imkansızı sevdim bunu biliyorum ama kendime hiçbir zaman itiraf edemiyorum.Hep içimde bitmeyen bir umutla onu bekliyorum.
"Ve Bazen Hayattır Sevmek Birini Çok Uzaktayken Bile Yüreğinde Taşıyabilmek."(Özdemir Asaf)