Sabah 10.00 ben hala uykuda bizim çılgın gelin Müzeyyen geldi, kızım sen hala uyuyor musun? Dışarıda kar fırtına var dedi.
Ya git ne kar yağması dedim, beyaz pamuk parçacıkları İstanbul"a küsüp gitti daha gelmez dedim.
Pencereyi bir açtı her taraf bembeyaz tıpkı bir gelin gibi her taraf bembeyaz oldu.
Uzun bir aradan sonra nazlı gelin İstanbul beyazlara bürünmüştü neşe içinde kalkıp pencereden baktım.
İlk önce güzel bir kahvaltı yaptım sonra hemen iş başı yaptım ama nedense canım bir türlü iş yapmak istemedi.
Sonrada televizyonda alt yazı gördüm kamuda çalışan özürlüler kar tatili diye.
Oley, 2 saat kar tatili vereceğim kendime şöyle biraz televizyon izlerim.
Güzel bir kahve yaptım kendime pencereyi açtım ellerimi dışarı uzattım karın nazlı, nazlı yağışını izledim.
Sonra sokakta oynayan çocukları izledim uzun, uzun neşe içinde oynuyorlar yerlerde yuvarlanıyorlar.
Hepsi bir melek dert yok tasa yok, keşke çocuk olsaydım dedim.
Ama ben çocuk olduğum zamanlarda bile önümde engeller vardı.
Nasıl bir duygu acaba karda dışarı çıkmak kardan adam nasıl yapılır.
Of içimi bir dert sardı ki sormayın galiba bu yazım biraz kısa olacak.
Çünkü canım acıyı yazmak istemiyor mutluluğu yazmak istiyor ama yüreğimden dökülen sözler mutluluk değil yapamadıklarımı yazmaktı.
Ee yapamadıklarımı ( yapamadıklarımızı ) yazmaya kalksak ömür yetmez çünkü burası Türkiye
Hoş çakalın hep beraber güzel yarınlara inşallah