İlk kitapta Dorian, ikinci kitapta Chaol ve üçüncü kitapta da 638174927302 yaşındaki mitolojik fey prensi! Yuppi.
Romantik olayları eleştirirken darp edilmek istemiyorum doğrusu, romantizme karşı biri değilim. Ama okuyup okumama konusunda tereddüt edenler için söylemem gereken bir çift lafım var: Eğer romantizm sona erecek sanıyorsanız, ermiyor. Ha ama kurgu biraz daha açıklığa kavuşur diye umuyorduysanız, o kavuşuyor ve bu iyi bir şey. Birinci ve ikinci kitaba göre daha güzeldi bu, çünkü sonunda bu feyler ne yapıyor, cadılar ne yapıyor, Kral ne yapıyor biraz biraz anlayabildik!
Şimdi gelelim kitabı incelememe. Buradan sonrası spoiler içerebilir.
Celaena ders almak üzere Wendlyn’e mi ne gidiyor. Orada Rowan adlı kaslı elemandan ders alırken aynı zamanda biz feylerle ilgili bilgi edinebiliyoruz. İlk defa kitapta beni rahatsız eden kısımlar Celaena’lı bölümler değildi, bu yüzden diğer karakterlerin bölümlerine geçeceğim.
Chaol’un Aedion ve diğerleriyle ittifakı güzeldi. Hala Celaena için bir şeyler yapıyor olması beni oldukça duygulandırdı. Şu yeni gelen Aedion’u da çok sevdim, diyecek pek bir şeyim yok burada da.
Ama gelelim Manon bölümlerine. :Ddd?¿ Bölümleri kısaca özetlemem gerekirse: — Hrr biz cadıyız, kötüyüz kötülük yaparız çocuğumuza kötülük öğretiriz. — Neden? — Bilmiyoz.
Yani bakmayın espri yaptığıma cadılar ne yapıyor sahiden anlamadım ben. Aslında hikayeye sonunda ejderhalar girecek diye çok sevinmiştim ama Manon bölümlerinde o kadar sıkıldım ki... Hani cadılar ilkel mi değil mi anlayamıyorsunuz. Amaçları da belirsiz.
Ve gelelim beni en çok rahatsız eden bölümlere: Dorian ve Sorscha. Öncelikle Dorian’ı çok sevdiğimi söylemeliyim ama kişiliği oturtturulamamış sanki. Çapkın deniliyordu, değil bence, Celaena’yı da Sorscha’yı da çok güzel sevdi. Asi deniliyordu, kitabın sonuna kadar asiliği ile ilgili bir şey de göremedik. Her neyse, asıl söyleyeceğim şu ki: Sorscha çok gereksiz bir ayrıntı oldu. Kızla Dorian arasında geçenler öyle sahteydi ki... Hani yazar, “ben en son bu kızı öldürürüm Dorian da hayat dersi almış olur” diye düşünüyordu sanki. Çok basit aşık oldular, ilişkileri çok basit ilerledi ve kız da çok basit öldü. Üstelik ben bu süreç boyunca Dorian’ın olgunlaştığını falan da düşünmüyorum.
Hani sonda bir sahne var, Chaol Dorian’ı bir kral olarak mı ne görüyor, ben hiç de göremedim o kralı ama görmeyi çok isterdim. Tamam, belki biraz daha kendi ayakları üzerinde durmaya başladı, büyü yetisi gelişti falan. Ama bir kral olmanın onurlu, iyi biri olmaktan ibaret olduğunu sanmıyorum. (Dorian’da liderlik vasfı yok bi kere, ehe.) Şimdi gurur, şeref, liderlik, dürüstlük, cesaret gibi sıfatlar fantastik okurlarının bir kralda isteyeceği sıfatlar elbette ama dürüst olalım, bir kral olmak aynı zamanda da bir politikacı olmak değil mi? Dorian ise politikayla ilgileniyor gibi görünmüyor. Ülkenin dertlerini yakından takip ediyor mu, doğru olanı bilmek bir yana nasıl doğru olanı uygulayacağını biliyor mu, bilmiyoruz. Çünkü yazmıyor. Ama ileriki kitaplarda Dorian’ın kendini geliştireceğini ve favori karakterlerimden biri haline geleceğini düşünüyorum.
Kocasını epeyce üzüp yaptığına pişman etmedikçe, beklediği teselliyi vermezdi. Hatta bu yüzden aralarında kavga çıktığı bile olurdu. Ali Rıza Bey, yüz yüze kavga etmeye cesaret ettiği tek insan karısı olduğu için, çocuk gibi hırçınlaşır:
— Sen, zaten böylesin... İnsanın içine sindirmezsin. İnşallah geberirim de kurtulursun! diye bağırıp çağırırdı.
Hayriye Hanım onu bir zaman üzüp bağırttıktan ve yaptığını iyice burnundan getirdikten sonra politikayı değiştirirdi.
Açılış cümlesi bulamadım, o yüzden herkese selam. Ahmet Ümit’in okuduğum ikinci kitabı. Baya uzun sürmüş okumam aslında ama bu kitap kötü olduğu için falan değil yani ben okumadım ondan. Kitap okuma sınavı için okumamız gerekiyordu ve ben bunu duyunca yani pek sevindiğim söylenemez sdjdjddf. Daha önce Aşk Köpekliktir’i okumuştum ve pek sevmemiştim. Bu kitabı okuyacağımızı duyunca da işte o yüzden baya bir ön yargı ile yaklaştım ve kitabı öyle okumaya başladım. Ahmet Ümit’in aslında polisiye kitap yazarı olduğunu da bu şekilde öğrendim.
Aslında ön yargı ile başladığım için pişman değilim, çünkü bu kitabı baya sevmeme neden oldu. Mesela diğer arkadaşlarım benim kadar çok sevemediler hatta okurken baya sıkıldılar ama ben hiç sıkılmadım. Kitabın değişik melankolik ve ağır bir havası vardı. Uzun zamandır polisiye okumadım ama bu kitapta John Verdon’ın kitaplarında ki türden bir gerilim, heyecan yoktu. Sanırım bizim yazarlarımız daha duygusal ama ben o melankolik havayı baya sevdim. Evet kitabı ağırlaştırıyordu bazen cinayeti unutuyordunuz ve sizi sıkılmak değil de yoruyordu ama yine de hoştu.
Kitabın baş karakteri Cinayet Masası Baş komiseri Nevzat. Nevzat karısını ve kızını kaybetmiş bir adam, dolayısıyla işte duygusal, nazik, yumuşak ve hafif melankolik bir adam. Evgenia diye bir kadınla olmasına rağmen sürekli karıma ve kızıma ihanet etmiş mi oluyorum diye düşünüyor ve ara sıra pişmanlık yaşıyor Evgenia’yı çok sevdiği için. Bu onu daha çok sevmeme neden oldu. Evgenia da gerçekten çok güzel bir kadın. Nevzat hakkında çok az bir şey söylüyor onu tanımlarken ama kısa ve öz öyle anlatıyor ki ben bile aşık oldum kadına. Çok anlayışlı ve Nevzat’ı seviş biçimi çok güzel.
Neyse, sonra ansızın bir gece bir cinayet ihbarı geliyor. Necdet Denizel adında bir adam, boğazı kesilerek öldürülmüş ve Sarayburnu'nda ki Atatürk Büstü’nün önüne avuçlarına Byzantion sikkesi konulmuş ve hafiften elleri bağlanmış bir şekilde bırakılmış.
Nevzat, Ali ve Zeynep, yani Nevzat’ın ekibi bu olayı araştırmaya başlamak için kolları sıvamışken, ertesi gece de benzer bir cesedi farklı bir tarihi mekanda bulmalarıyla ve daha sonra cinayetlerin devamı gelmeye başladıkça bunun bir seri katilin işi olduğunu anlıyor ve cinayetlerin ardındaki gizemi çözmeye çalışmak için İstanbul’un geçmişine bir yolculuk yapıyorlar. Çünkü cinayetler her zaman İstanbul’un tarihinde yer etmiş önemli bir hükümdarı ve mekanı vurguluyor.
Kitabı okurken çok heyecanlanmamamın nedeni, sevgili arkadaşım Berfe sayesinde katili öğrenmiş olmam. Daha 150. Sayfadayken söyledi bana, hadi ben neyse de diğer arkadaşım öğrendiğinde öğrenmesine çok az kalmıştı onun için daha çok üzüldüm. Yani katili öğrendikten sonra ben daha çok cinayeti neden işlediklerini merak etmiştim ama onda da tahminim tuttu gibi bir şey. Zaten neyle ilgili olduğunu az çok çakmamak imkansız gibi bir şey. Ama buna rağmen yine de kitabı okurken sıkılmadım. Hem karakterleri sevmiştim, hem de İstanbul’un tarihini okumayı. Bu kitabın bana kattığı bir diğer şey de bu oldu.
İstanbul’u hiçbir zaman sevemedim hem çok büyük hem çok kalabalık diye. Beni hep boğuyordu ama bu kitabı okurken yaşadığım şehir hakkında ne kadar bilgisiz olduğumu fark ettim. Tüm o şeyleri okumak, bu şehri almak için kaç hükümdarın uğraştığını, savaştığını, tüm o tarihi mekanların tasvirleri ve tarihleri, yapılış nedenleri gerçekten çok güzeldi. Bu kitabı okuyana kadar Yerebatan Sarnıcı falan sadece burada yaşadığım için gezmem gereken bir yermiş gibi hissediyordum ama bu kitaptan sonra deli gibi merak ettiğim için gidip gezmek istiyorum.
Çoğu kişi yine bu kadar tarih okumaktan sıkılmış ama ben okurken oldukça keyif aldım. Ayrıca her şeye rağmen son atmış sayfa gerçekten kitabı elimden bırakamadım. Çünkü yine şu olay kötüye gidiyor durumu gibi bir şey yaşandı ve o durumlarda ne kadar gerildiğimi biliyorsunuz dhdjfhs
Ve kitabın kapanış kısmı, gerçekten gerçekten çok güzeldi. Daha hassas bir anda olsaydım ağlayabilirdim bile. Gerçekten çok güzeldi ve duygulandım. Daha duygusal ve iyi bir kapanış olamazdı.
Ahmet Ümit’e benim gibi ön yargılıysanız bu kitap sizin için iyi bir başlangıç olabilir. Bir kişi yorumunda kitaplarında kendini tekrar ettiğini söylemiş ama ben yine de ilerideki zamanlarda diğer kitaplarını da okumak isterim.
dipnot: Her şey sona erdiğine göre, artık Sahte Krallık okuyabileceğim.. ehe..hehe.. inej, kaz, nina, jesper, wylan ve biricik matthias helvar’ım sizleri kucaklamak için sabırsızlanıyorum.
dipnot2: ön yargı ayrı yazılıyormuş. artık unutmam.
en iyi yayınevlerini sıralarken çeviri, fiyat, editörlük, dizgi, baskı, ulaşılabilirlik, kitap seçimi gibi faktörlerden sadece birini alıp "en iyi" sıfatını bunun üzerine kurgulamak haksızlık olur.
benim naçizane değerlendirmelerim şu şekilde: (sayılar sıralama amacıyla değil okurken kolaylık olsun diye. yanlış anlaşılmasın)
1- iletişim yayınları
edebiyat çevirisi konusunda en önemli iki dilde türkiye'nin en iyi çeviri kadrosuna sahip olduklarını düşünüyorum. bunların ilki rusça. ergin altay ağırlıklı olmak üzere mehmet özgül, mazlum beyhan, leyla soykut gibi tümü başarılı çevirmenlerle çalışıyorlar. diğer dil ingilizce'den yaptıkları çevirilerde de murat belge, fatih özgüven, tomris uyar gibi yine hepsi önemli çevirmen/edebiyatçıların imzaları var. çeviri dışında editör/redaktör ekibi de oldukça başarılı, mesela dünya klasikleri serisinin editörlüğünü uzunca bir süre orhan pamuk götürmüştü. zaten yayınevinin başında murat belge gibi türkiye'nin en birikimli edebiyat tarihçilerinden (siyasi görüşünü cartını curtunu bir kenara bırakıyorum) biri var. ayrıca birçok kitabında önemli edebiyat kuramcılarının ve yazarların önsözlerini/sonsözlerini bulmak da mümkün. türk edebiyatında ise oğuz atay, ihsan oktay anar, sevgi soysal, hasan ali toptaş, yakup kadri karaosmanoğlu şeklinde muazzam bir kadroları var, şimdiki gençliğin meraklısı olduğu filinta takımı (afili filintalar) da cabası. siyasi tarih konusunda da çok başarılılılar. zaten bu iki konuda rakipleri can'ı çok geride bırakmış durumdalar.
kitapların ulaşılabilirlik açısından da pek bir problemi yok. sadece yüksek fiyat politikaları iletişim'in kitaplarının ufak kitapçılara düşmesini biraz engelliyor. gerçekten de fiyatları oldukça yüksek olmasına karşın kitapların sayfa sayısı arttıkça rakipleriyle arasındaki fark kapanıyor, hatta 1000 sayfalık bir kitabı (mesela karamazov kardeşler) can yayınları'ndan daha ucuza sattıklarını görmek mümkün. dizgi kalitesi de son derece başarılı olan bu yayınevinin kapak kalitesi (yazı boyunca kapak kalitesi kriterinden kastım kitabın ciltleme kalitesi olacak, 'ciltli kapak' çağrışımı yapmasın diye ayırıyorum) ise en büyük eksiyi alıyor bana göre. muhteşem çeviriler tamam, muhteşem editörlük tamam ancak 2 okumada haşatı çıkacak bir kapak kalitesi kabul edilebilir gibi değil. "kitap dediğin şey evladiyelik olmalı, torunum bile aynı kitabı okumalı" diye düşünüyorsanız onca artısına rağmen iletişim yayınları size uymayacaktır. baştan söylemiş olayım. bir de stanislaw lem'i lehçe'den filan değil, ingilizce'den çeviriyorlar, gözümden kaçtığını sanmasınlar.
2- can yayınları
iletişim ile aşağı yukarı aynı siklette olan bu yayınevi modern dönem (1910 sonrası) ve çağdaş dönem (1960 sonrası) için iletişim'den bence bir tık önde. franz kafka, albert camus, thomas mann, george orwell, gabriel garcia marquez, jose saramago gibi yazarlarıyla yakın tarih için daha çeşitli bir seçki sunuyor gibi. bunun yanında krem renkli ve nispeten daha kalın kapaklı klasikler serisiyle dostoyevski, tolstoy, balzac, hugo, dickens, austen gibi dev isimleri de atlamamış oluyorlar. çeviri konusunda ise rusça ve ingilizce dışında yeterince zengin bir çeşitlilik sunmayan iletişim'i geçmiş durumdalar. rusça çevirilerde iletişim'in çevirmenleri dışında nihal yalaza taluy çevirileri de mevcut. ingilizce'de nihal yeğinobalı, celal üster; fransızca'da tahsin yücel, selahattin hilav; almanca çevirilerde ahmet cemal, kamuran şipal gibi dev isimlerle çalışmışlar vaktiyle. tahsin yücel'i eski türkçe kullandığı için sevmeyenler tabii var ama sen ülkece onun kadar aktif bir fransızca çevirmen çıkartamadıysan, bugün hala onun çevirilerine mahkumsan bunun sorumlusu tahsin yücel değil. bunun yanında ispanyolca, italyanca gibi dillerden de birçok önemli yapıtı başarıyla türkçe'ye çevirmişler.
editoryal açıdan da iletişim'in pek gerisinde olmayan can yayınları sayfa sayısı az olan kitaplarda iletişim'den daha ucuz bir fiyat skalasına sahipken, sayfa sayısı arttıkça fiyatlar iletişim'i geçmeye başlıyor. fakat benzer materyali kullansalar da iletişim'e nazaran daha iyi kapak kalitesine sahip olduğunu düşünüyorum, yıpranmaya daha dayanıklı kitapları var, dolayısıyla fiyat farkı çok can sıkmıyor. klasikler serisi ise daha kalın kapaklı, ciltli olmasa da ortalamanın biraz üstünde. bir de eski düz beyaz, minimalist tasarımları güzeldi, rafta bir can yayınları kitabı olduğunu uzaktan görüp anlamak kolaydı. oturup kitabı seyretmek için değil, kitapçı rafında fark edebilmek için önemli bu. muhtemelen yeni kapaklardan sonra satışlarında belli bir düşüş olmuştur. yeni tasarımları güzel olsa dahi renkli olduğundan insanlar fark edemeyebiliyor.
3- yapı kredi yayınları
benim en sevdiğim yayınevlerinden biri bu. belki de yaşadığım şehirde kendi kitabevi bulunduğu ve her kitabı %20 indirimle alabildiğim içindir. can yayınları'na göre daha seçici davranıyorlar. bu yönüyle insanlarda can ve iletişim'in artıklarını yayınladıkları düşüncesi hasıl olabilir ancak roza hakmen'in çevirdiği kayıp zamanın izinde ve don quijote, nevzat erkmen'in çevirdiği ulysses, ahmet cemal'in çevirdiği niteliksiz adam gibi dev eserlere girişmek herkesin harcı değil. bunlara cesaret edip başarılı olmak bence saygı duyulacak bir iş. kazım taşkent klasikleri dışında türk edebiyatında sait faik abasıyanık, sabahattin ali, yusuf atılgan gibi öykücü/romancıların yanında şiir derlemeleriyle de (başta ikinci yeni) yabana atılamayacak işler yapıyorlar. çeviri konusunda zaten yukarıdaki örnekleri verdim, onun dışında çavdar tarlasında çocuklar'ı can yayınları'nın kötü çevirisinden kurtarmış olmaları bile takdire şayan.
yıllarca enis batur'un etkisi altındaydılar, eb'den sonra orhan pamuk'u transfer etmiş olmaları editoryal açıdan da bir gelişim sağlayacaktır diye düşünüyorum. iletişim pamuk'u bu yönde kullandıysa, yky de geri kalmayacaktır muhtemelen. kapak kaliteleri iletişim'den de, can'dan da daha iyi çünkü daha sert bir materyal kullanıyorlar, kolay kolay zarar görmüyor kitaplar. bunun yanında kendi ayraçları da var; herhangi bir şeyi ayraç olarak kullanamayan, illa ki hususi ayraç isteyenler için güzel bir çözüm. fiyat politikaları ise bana kalırsa önceki iki yayınevine göre daha anlaşılır seviyelerde. belki indirimin de etkisi vardır bunda, bilemiyorum. ayrıca delta ismiyle çıkardıkları, ciltli kitapları da var. gerçekten çok uçuk fiyatlara satıyor olsalar da tasarımları oldukça güzel. ancak sarı ve yırtılmaya çok müsait yaprakları nedeniyle pek tercih edilesi değiller.
4- iş bankası yayınları
birçoklarının en favori yayınevi. nasıl olmasın ki; hem müthiş bir klasikler koleksiyonu var, hem çeviriler güzel, hem ciltli kapak seçeneği var, hem de fiyatlar ucuz. üstelik kendi kitabevinden alırsanız daha da ucuz oluyor. hasan ali yücel klasikler serisinden çıkardıkları kitaplar gerçek anlamda klasik eserlerden oluşuyor; romanın yanında deneme, oyun, şiir klasiklerini de bünyesinde barındırıyor. fakat modern ve çağdaş edebiyat alanında rakiplerinin çok gerisinde kalmaları büyük bir dezavantaj. modern klasikler serisi henüz çok dar, pek fazla gelişecek gibi de durmuyor açıkçası. zaten gelişmesin de, iki üç yazar transfer edecekler diye fiyat politikalarının değişmesini istemeyiz, ben istemem en azından. editoryal anlamda diğer rakiplerinin "ünlüler kadrosu"na pek yanaşamamış olmaları dışında çeviri alanında da başarılı bir yayınevi olduğunu düşünüyorum.
rusça çevirilerde iletişim ve can ile hemen hemen aynı kadro var (sadece çehov'u ataol behramoğlu'na çevirtmişler). fransızca, ingilizce çevirilerde sabahattin eyüboğlu ve vedat günyol gibi isimlerin egemenliği hakim. karton kapakları yky ile aşağı yukarı aynı, ancak ciltliler gerçekten iki-üç nesil kullanılabilecek kalitede. üstelik ciltliler internet alımlarında ya da kendi kitabevinden indirimli alımlarda can ve iletişim'in klasikleri ile aynı fiyata geliyor. yalnız kapak tasarımı/görselliği konusuna takıntılıysanız (neden olasınız, orasını bilmiyorum) iş bankası yayınları tümü aynı tasarımlarıyla sizleri tatmin etmeyecektir, söyleyeyim. kapağın görünüşüne bakarak kitap seçiyorsanız içimden "beter olun" demek geliyor ama gördüğünüz gibi demiyorum. ehe.
5- ayrıntı yayınları
onlarla ilgili tanımım ismiyle çağrışımlı olacak, "ayrıksı yayınevi" kendileri. gidip öyle herkesin sevebileceği kitapları basmazlar, nerede bir kült kitap var hep bunların çatısının altından çıkar. yeraltı edebiyatı, lacivert kitaplar, felsefe/sosyoloji seçkileriyle ve felsefi içerikli romanlarıyla kendine özgü, sadık okur kitlesi yaratabilen ender yayınevlerindendir. ancak, bütün bu hoşluklarına rağmen kendileriyle bir hayli sıkıntılarım da var. öncelikle en önemli işlerden birini, çeviriyi pek sallamıyorlar. orijinali ingilizce, fransızca olmayan bir kitabı kendi dilinden çevirdikleri pek görülmüş şey değil. gerçi en azından hangi çevirinin esas alındığını yazıyorlar, bunu bilip alıyorsunuz, zira onu yapmayan da var. (oda yayınları diyeyim ama benden duymuş olmayın) çevirinin bu kadar önemli bir iş olduğunu belirtmişken bu kabul edilebilir bir şey olmasa da, özgün editoryal çalışmaları, seçkileriyle türkiye yayıncılığında önemli bir boşluğu doldurduklarını düşünüyorum. kapak kalitesi nispeten iyi olan bu yayınevinin eski kitaplarında saman kağıt kullandığını görebilirsiniz. kapak görselliği, ayraç haricinde saman kağıdı kokusu fetişiniz de varsa bu yayınevi de tam size göre. yalnız fiyatları bana biraz tuzlu geliyor. bir de dizgisi bazı kitaplarda gerçekten kötü olabiliyor, bir istikrar yok o konuda.
6- metis yayıncılık
ayrıntı ile aşağı yukarı benzer bir yayın politikasına sahip yayınevi. felsefe/sosyoloji yayınlarında önemli eserler çıkarmış durumdalar. bunun yanında ursula k le guin'in kitaplarını, tolkien'den yüzüklerin efendisi'ni filan basıyorlar. elif şafak zamanlarında fiyatları biraz yukarı çekmişlerdi diye hatırlıyorum, şimdilerde tekrar mantıklı sulardalar. editoryal açıdan ve kitap seçimi konularında sol görüşe biraz yatkın olduklarını düşünüyorum, sel yayıncılık kadar olmasalar da. kapakları kaliteli, tasarımları da güzel.
7- sel yayıncılık
hazır adı geçti, öne çekelim bu yayınevini de. sol görüşe yatkın dedim, belki alakası bile yoktur ama genel itibariyle kitap seçkileri ve fiyat politikaları bana öyle oldukları izlenimini veriyor. küçük iskender, ah muhsin ünlü gibi şairleriyle, john steinbeck, truman capote gibi romancılarıyla, alain de botton serisiyle, ayrıntı'dan arta kalan yeraltı edebiyatı kitaplarıyla farklı dallardan ortaya karışık bir şey yapıyorlar gibi ama fiyatları gerçekten uygun olabiliyor. tek tük, arada kalmış kitapları da basarak onların da bir eksiği doldurduklarını düşünüyorum, "bunu biz daha iyi yaparız" diyerek anlamsızca boylarından büyük işlere (bkz, bir sonraki yayınevi) soyunmuyorlar.
8- ithaki yayınları
ben bunları yayıncılığın pegasus'u (pegasus airlines) olarak görüyorum. kitapları tek tek, içerik olarak ele aldığınızda oldukça başarısız, özensiz çalıştıklarını söylemek uygun olur. fakat o kadar hızla büyümeye çalışıyorlar, o kadar çok konuya el atıyorlar ki kayıtsız kalmak mümkün değil. bolca fantastik/bilimkurgu, distopya, edgar allan poe, biraz boris vian, biraz althusser, biraz jules verne klasikleri, biraz da kemal tahir derken abandone oluyorsunuz. arada garnitür niyetine kafka, varlık ve hiçlik, komünist manifesto da çıkartıyorlar. yani ne yapmaya çalıştıklarını anlamak mümkün değil. fakat özellikle edgar allan poe öykülerinin çevirisinden aldıkları eleştiriler, boris vian kitaplarında her yönden yarattıkları fiyasko, fantastik/bilimkurgu başta olmak üzere dizgi konusundaki rezillikler bu yayınevini benim nazarımda çöp statüsüne sokuyor. fantazi/bilimkurgu meraklılarını memnun etmeleri de benim için hiçbir şeyi değiştirmiyor. gerekirse 2 tane kitap basarsın ama yaptığın işin başarısına/özenine herkes saygı duyar. bin tane kitabı özensizce ortaya dökünce başarılı olunmuyor.
9- cem yayınevi
en köklü yayınevlerinden biri. zamanında klasikler denince akla ilk gelen yayınevi buymuş. hatta klasikleri ciltlere bölerek yayınlamışlar. fakat birçoğu orijinal dilinden çevrilmemiş, anlaşılır bir türkçe de pek kullanılmamış, haliyle cem'in eski basım klasikleri bugün sahaflarda oldukça düşük fiyatlara gidiyor. çok fazla haşır neşir olduğum bir yayınevi olduğunu söyleyemeyeceğim ancak kafka okunacaksa, kafka'yı türkçe'ye en iyi çevirenlerden (ahmet cemal'den daha iyi olmamakla birlikte) birinin, kamuran şipal'ın kafka çevirileri buradan çıkar. aynı zamanda rainer maria rilke'yi de çevirmiştir şipal, onun da külliyatı cem'dedir. bu ikisinin (kafka ve rilke) de bütün öykülerini güzelce ciltleyip tek birer kitapta satma şıklığını da gösterirler ayrıca. bir de siyasi ve felsefi klasikleri de hala basıyorlar, yanılmıyorsam saman kağıdına üstelik. fetişlerine duyurulur.
10- remzi kitabevi
kendi yayınlarını satan (bildiğim kadarıyla indirim filan yapmıyorlar) kitabevi zinciri olan bu yayınevi ecnebilerin "non-fiction" dedikleri kurgusal olmayan her tür yayında önemli bir ekole sahiptir; siyasi-felsefi-sosyolojik-deneme yayınları çevirisinden ve özellikle de editörlüğünden şüphe duymadan alınılabilir. kurgusal konularda artık fazla öne çıkan bir kitabevi olmamasından mütevellit okuyucu kitlesi de diğer yayınevlerine göre biraz farklıdır. bir tek john steinbeck'i görebildim ben romancı olarak. bir de yerlilerden ayşe kulin, zülfü livaneli filan var sanırım.
11- altıkırkbeş
tümüyle ayrıksı, hatta çoğunluğa marjinal gelen metinlere ağırlık vermeleri çok hoş olsa da bunları düzgün bir çeviriyle birleştiremedikten sonra bir kıymeti kalmıyor. elimde sadece uçan spagetti canavarı'nın kutsal kitabı çevirileri var, dürüst olayım onda bir problem göremedim. fakat bunun dışında tasarımlarıyla dikkatimi çekip açıp incelememe vesile olan kitaplarında redaksiyon hatalarından, düşük cümlelerden göz gözü görmüyordu. bazı kitaplarında gerçekten ucuz fiyatlar oluyor ama bunun açıklamasının çeviriyi üç kuruşa ona buna yaptırmaları olduğunu düşününce yine bir anlamı yok. incecik bazı kitapları ise anlamsızca kırmızı ciltlere basıyorlar, parayı oradan kırmaya çalışıyorlar. bu yönüyle özgünlüğü başarıyla birleştirmekten çok uzaklar.
12- kırmızı kedi yayınları
aynı remzi gibi birkaç yerde kendi kitaplarını da sattıkları mağazaları var. remzi'nin aksine kendi kitapları indirimli, %20 gibi bir şey olması lazım. virginia woolf, sylvia plath, inci aral gibi feminist yazarlar ve jose saramago dışında dikkatimi çeken bir yayınları olmadı. kapaklarda kullandıkları materyal kendilerine özgü, tırtıklı karton gibi bir şey kullanıyorlar. woolf'ta iletişim gibi bir rakipleri var ancak fiyatların daha ucuz olması avantajları. yalnız iletişim'de woolf'u tomris uyar çevirirken, kırmızı kedi'de genellikle ilknur özdemir çeviriyor. cv'si güçlü ancak tartışmalı bir çevirmen. ulusalcı kanattan gazetecilerin kitaplarını da basan bir yayınevi aynı zamanda.
bundan sonrakileri ancak birkaç kelimeyle özetleyebilirim, yoksa bitmez bu entry agora kitaplığı: özellikle sinema kitaplığı ve emile ajar (romain gary) kitaplarıyla saygın bir iş yapıyorlar.
say yayınları: felsefe/sosyoloji yayınlarında öne çıkan bir yayınevi. fakat bastıkları hemen her kitabı daha iyi basan (çeviren, edite/redakte eden) başka yayınevleri var. nietzsche külliyatı düşünce itibariyle parmak ısırtsa da aynı şey onun çevirileri için de geçerli.
oğlak yayınları: aklıma direkt rekin teksoy'u getiren yayınevi. orijinalinden ve kesip/biçilmeden çevirilen decameron, ilahi komedya gibi klasiklerin yanında marquis de sade ve birkaç fransız klasiğini de başarıyla türkçe'ye kazandırmaları takdire şayan.
payel yayınevi: sadece elias canetti çevirileri bile yeter ama yetmemiş sigmund freud'u da çevirmiş adamlar. eli öpülecek insanlar.
kırmızı yayınları: özellikle şiir seçkilerinde belki de en başarılı yayınevi. sadece kitaplarının ele, çantaya, rafa uymayan tasarımlarından, manasızca beyaz kağıda basmalarından ve uçuk fiyatlarından şikayetçiyim. yoksa bilirler, severiz.
mitos boyut: tragedya diyorum, komedya diyorum, tiyatro diyorum, olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu diyorum. başka da bir şey demiyorum zaten.
dost kitabevi yayınları: dost kitabevi'ni severim, sayarım ama hemen hiçbir kitabının baskısının bulunamamasına ne gibi bir açıklama getiriyorlar onu bilmiyorum. mesela kurt vonnegut kitaplarının telifini alıp basmamak gibi bir stratejileri var. gerçi cep boyutundaki tematik kitapları güzel, hemen şeyetmeyelim. (kurt vonnegut şu sıralar can ve april yayınları tarafından basılmakta)
kabalcı yayınevi: en sevdiğim yayınevlerinden biri ama daha fazla çevirisini görmek istiyor insan. felsefe ve siyaset tarihi kitaplarını çok iyi çevirilerle ancak pahalı satıyorlar (çünkü yanında orijinal metni de tutuyorlar genellikle). bir de otostopçunun galaksi rehberi var tabii. kitaplarının kenarındaki k sembolünü yidiğim.
tübitak yayınları: kurum olarak tübitak eleştirilse de halen bilim tarihine dair önemli kitapları basıyorlar, buna evrim kitapları da dahil. devlet destekli olmasının da etkisiyle fiyatları uygun, ciltli üretimleri bile son derece makul.
everest yayınları: bu yayınevinde benim dikkatimi çeken üstat ile margarita çevirisi olmuştu. yeni nesil rus dili çevirmenlerinden sabri gürses'e yanılmıyorsam ödül kazandırmış bu çeviri. ayrıca muhteşem gatsby çevirileri de beklediğimden çok daha iyi çıkmıştı. görünen o ki türk edebiyatında da bayağı iddialılar, en azından işin satış boyutunda.
doğan kitap: hala türkçe'ye çevrilememiş şeytan ayetleri'ni bile çevirip bassalar benim gözümde kıymetleri yok. o fiyatlarla olmaz çünkü.
e yayınları: iki çevirisini okudum bu yayınevinin. ilki günlerin köpüğü'ydü, keyif aldım. diğeri boyalı kuş'tu, pek sevemedim. (çevirileri kastediyorum) kitaplarının dizgileri genel olarak kötü, bence biraz düzeltmeliler.
altın kitaplar: eskiden klasikleri güzelce üstelik ciltli basan bir yayıneviyken bugünlerde stephen king, agatha christie, dan brown ile işi götürüyorlar gördüğüm kadarıyla. mangırların tadı tatlı geldi herhalde.