kalbimi hisediyorum. şurda atıyor. derin bir nefes aldığımda çektiğim hava gidip ona çarpıyor. birden heyecanlanıp "hii!" diyecek olsam onu yutacak gibi oluyorum.
"şem'i gör ki yanmadan yandırmadı pervaneyi"
pek hoşuma gitmiyor bu incelikli taraflarım ama bu ara böyleyim niyeyse. bu yazıcıkta yanan bir şem' görüdüğümü dile getirmekten başka anlatmak istediğim bir şey yoktur. ümid ederim ki pervane olabilirim.