umutsuz ya da.
öyle bakıp izlediğimiz, çaresizliğimizi yüzümüze vuran şeyler oldu yine.
hepinizin malumu.
ölenler…
acılarıyla, madene gömdüğü kocaları, evlatları, babalarıyla kala kalakalanlar…
çıkan gözleri, dövülerek öldürülmüş evladının gözünün ta bebeği gülen fotoğrafı ile kalakalanlar.
korumalarının tuttuğu insanı tekmeleyenler, meydanlardan 15 yaşında çocuğunun yasını tutan anneleri yuhalatanlar, gözümüzün içine baka baka yalan söyleyenler…
tüm bunları görüp, sesini yitirmişler gibi bağırıp da sesi karşılık bulmayanlar var bir de. Muhtemel ki işte biz ve bizim gibi olanlardan bahsediyorum.
çoğu zaman şunu söylüyorum kendi kendime bu sıra: “delirmemiz lazım aslında, ama deliremiyoruz. Bir delirsek geçecek sanki”
Sezgin Kaymaz’ı tanıdığım kitaptır “Zindankale”. Kitaptaki karakterlerden anne – tombul ve nevrotik bir karakter olduğu aklımda ama adı yok mesela. kalmamış.- neyse işte o anne, çok bunaldığında şunu söyler hep ” Şimdi bir cinnet her şeyi çözer.”
öyle işte, bir cinnet her şeyi çözer aslında da bizi güçlü olacaksın diye diye yetiştirmişler.
haybin kunduz di mi?
keşke bir deliriversek.
neyse, sıkıcı şeyler olurken yazamıyor insan.
ama öyle ya da böyle direnmenin yolunu buluyor.
benim minik direniş alanım da balkonum bu sıralar.
kah çiçekler dikerek, kah çiçekleri temizleyip düzenleyerek, kah epeydir el atmadığım balkonu kah kış boyu taşıdığım maydanoz dereotu kasalarını boyayarak. şakır şakır yağan yağmurda nasılsa yağıyor işte her yer su deyip fırça ve çamaşır sularıyla balkonun taşlarını ovarak direnmeye ve delirmemeye çalışıyorum.
bir içe kapanış sürecindeyim.
daha az konuşmak, çokça yapmak evresindeyim.
kendimi uzun zamandır ellemediğim kumaş parçalarımı, ahşap boyalarımı, bir gün bir şeyler yaparım diye oraya buraya sakladığım kurdele, kutu ve boncukları çıkarıp ne yapsam diye düşünürken yakalayıveriyorum.
Güçlü ol güçlü kal düğmesi otomatik devreye girmiş bende anlayacağınız.
oysa delirsek, deliriversek. apartmanın girişindeki merdivene oturmuş ağzımda bitmiş sigaramla gelene geçene ve caddede top oynamaya çalışan çocuklara sataşırken bulsalar misal beni evden kaçtığımda.
yok, düğmemiz var bizim, acil durumda otomatik olarak kendini devreye sokuyor.
bak şimdi kalkıp fasulye pişireceğim mesela.
elektra herkese delirmeden yaşama direnci diler.
Çok mu renk oldu?
olsun.
Dedim ya, delirmeyelim diye.
Siz de delirmeyin tamam mı?