Nusaybin Kampı Meselesi
Türkiye devleti bununla ilgili eleştiriler gelmeye başlayınca, Nusaybin’de Ezidiler için 17 bin kişilik kamp açmak istediğini ancak Bölge Belediyelerinin Ezidileri bu kampa yollamak istemediğini dillendirmeye başladı.
Koca devlet, Ezidi göçünden yaklaşık 3 ay sonra Nusaybin’de bir kamp kurabildi. Ancak AFAD kamplarına kimse giremediği için kampın kapasitesini bilmiyoruz. Belediyeler bu kampa Ezidileri yollayabileceklerini ancak kampın yönetiminde AFAD ile birlikte yer almak istediklerini belirttiler. AFAD bunu kabul etmedi.
Açıkçası Bölge belediyeleri oldukça zor durumdalar. Koordinasyon merkezinden aldığım bilgiye göre kamplarda bir günlük yemek maliyeti 1.5 milyon TL.yi buluyor, bu bazı belediyelerin bir haftalık bütçesine eşit. Birçok il ve ilçede kamplardan dolayı belediyeler hizmet veremez duruma geldiler.
Bu insanları devletin kampına yollamak öncelikle belediyeleri rahatlatacak bir durum.
Ancak Ezidiler Müslümanlara güvenmiyorlar. Türk devletini de kendilerini katleden İŞİD’in destekçisi olarak görüyorlar. Bu nedenle Belediye kamplarında kalan Ezidiler AFAD yani Türk devletinin kampına gitmek istemiyorlar. Bölge Belediyelerinin de yönetimde olması Ezidileri de rahatlatırdı. Ancak her zamanki gibi insani yardımın siyaset çekişmesi yapılması bunu engelliyor. Buna rağmen belediyeler Nusaybin’de yeni kurulan AFAD kampına Ezidileri yönlendirmeye çalıştılar.
Bu yazıyı yazdığım gün Nusaybin’de kurulan kampta kalan kişi sayısı 3300 idi.[1] Ancak Bölge kamplarından Nusaybin kampına giden Ezidi sayısı 325, dolayısıyla geri kalanlar kimdir, hangi grup göçmenlerdir kimse bilmiyor. Bunun nedeni de AFAD kamplarına dair dışarıya bilgilendirme yapılmaması, kampların sivil denetime açık olmaması, şeffaflık olmaması. Bu tarz sivil denetime kapalı kamplar göçmenlerde de ciddi rahatsızlık ve korku yaratıyor.
Kısacası devletin Bölgede sık sık dile getirdiği “biz Ezidilere bakmak istiyoruz, ama belediyeler izin vermiyor” söyleminin de bir tutarlılığı yok!
Eğer Türkiye bu insanları gerçekten desteklemek isteseydi en azından Belediyelerin kurduğu kamplardaki soba, odun, gıda, çadır, ilaç, elektrik…vs. gibi temel ihtiyaçları karşılayabilirdi. Bugün birçok kampta akşamdan sabaha kadar elektrik bile yok. On binlerce insanın bu çadırlarda elektrikli sobalarla ısındığı, elektrikli ocaklarla yemek, çay, mama yaptığı düşünülürse durumun vahameti anlaşılabilir. Ancak devlet belediyelerin yürüttüğü bu kamplara sırtını dönmüş durumda.
Türkiye bu insanlara neden bakmıyor?
Burada tekrar aynı soru akla geliyor: İŞİD saldırılarından kaçarak Türkiye’ye sığınan Ezidiler ve Kobaneli Kürtlere Türkiye devleti neden bakmıyor?
İki neden olabileceğini düşünüyorum:
Birincisi,bu yoksul belediyeler bu insanlara bakarken iyice bitsin, tükensin, hizmet veremez duruma gelsin, sonunda insanlar onlara isyan etsin ve ben de bundan siyasi olarak nemalanayım düşüncesi olabilir.
İkinci nedeni de devletin Kürt ve Ezidi düşmanlığında aramak lazım. Dönemin Başbakanı Erdoğan’ın 2 yıl önce Elazığ Havaalanının açılışında sarfettiği şu sözleri unutmayalım:
“Sevgili Kürt kardeşim, bu terör örgütüne tepkini koy ki bölgede abad olmasın. Bu teröristlerin yeri belli. Bunlar Zerdüşt. Bunlar Yezidilikten bahsediyorlar. Bu tür ayinleri yapıyorlar. Biz Yezidi de olsa teröre bulaşmamışsa onlara yaklaşan bir zihniyeti taşıyoruz”
Ama benden söylemesi devlet, hesabı yanlış yapıyor!
Kürt halkı soykırımdan kaçarak gelen bu insanlara tükenene kadar bakacak.
Ancak katliamdan, kırımdan kaçıp ülkeye sığınmış olan insanlar arasında ayrım yaparak, bu insanları soğukla, açlıkla test etmek bu ülkenin yüzkarası olarak tarihe yazılacak!
[1] 08.12.2014 tarihinde Nusaybin Belediyesinden alınan rakamdır.