Bazen böyle kendimi koltuğa atıp hiç bişey düşünmemeyi, aklımı sahile göndermeyi istiyorum. Çok konuşan boş insanlardan uzak, rüzgarın sesini yüzümde hissetmek istiyorum.
Ayaklarımla dalgaları yakalamak,
Dev gövdeli yeşil huzurun arasından süzülen aydınlığa bedeni bırakmak istiyorum..
Ruhumu tamamen olmasada daha fazla özgür bırakmak istiyorum:
Bizim bir enişte var, çok atıp tutuyor. Hadi lan sende! deyip palavrasının saçmalığını yüzüne vurmak istiyorum mesela.
Ama en çok da onun her palavrasına Amin diyenleri omuzundan tutup 'kendinize gelin' diyerek silkelemek istiyorum (istiyoruz)..
İnsanların suratına bakıp yalan söyleyen, Şener Şen'in 5 Metre boyunda aslan repliğini sürekli sıralayan, illa ki adamı zora sokan insanlardan nefret ediyorum.
Ama öyle bir toplumuz ki, 'şş birşey olmaz'i deyip herşeyi halı altına süpürmesini çok seviyoruz. Sonra hep böyle adamın ağzına sıçan biri çıkıyor illa ki. Bunu hakkıymış sanıp, dangalaklık yapmaya devam ediyorlar üstüne üstlük. Güzel başladığım bir yazıyı söverek bitirdim mi ne..
Şimdi çok asi bir cümle olucak ama : en doğrusu susmamak.. çünkü sustukça sıra sana da geliyor. Sonra : bir musibet der geçersin. Fakat o musibet sende yanık izi bırakabilir.. Bunların olmaması için rüzgara karşı yürüyecek cesareti olmalı insanın.
Başımıza bir olay geldi. Yazıp yazmamakda emin değilim.
Kısaca durum bu. Zamanında herşeyi açık açık konuşmamı hoş karşılamayanlar bugün yandı bitti kül oldular... Ama ne fayda..pff..
Neyse, Allah sağlık versin. Gerisi boş ..