|Ateşi Yakmak|


O gün doktorun ofisinde bir kibrit yaktım ve onu Kutsal Mabedin üstüne attım.Yeruşalayim'deki Mabedi yıktım. 21.ci yüzyılda kutsal Mabedi yıkan, dünyanın temel ışık kaynağını ve Tanrı ile olan bağlantısını çalan kişi basit bir ev kadını olan bendim.Olay çok çabuk cereyan etti ve hiç de çarpıcı olmadı. Aile doktorumuzun ofisinde sekreter ile sohbet ediyordum. Çocuklarını aynı doktora getiren ve her zaman randevularını kaçıran kuzenimden söz ediyorduk.
Ben Laşon Ara yapmıştım. Yahudi Kanununa göre bir başkası hakkında olumsuz konuşmak, doğru olsa bile yasaktı.
Talmud'a göre, Mabet 2000 sene önce, sinat hinam yüzünden, diğer bir deyişle nedensiz nefret yüzünden yıkılmıştı.
Doktorun ofisindeki sıradan düşüncem gerçekten de Yahudi sürgününe yol açan nedenle aynı mıydı? Evet, bu tür sözler olumsuzluk taşırlar ve insanlığı birlik ve hoşgörü amacından uzaklaştırır.
Ben ise sarsılmış ve çok öfkelenmiştim. Bu kabul edilemezdi. Kızım oğluma uygun bir şekilde davranmasını öğrenene kadar, ondan ayrı kalacaktı.
Yol boyunca kızım şekerini açmak için mızmızlanıp yalvardı. Evde onu bekleyen taze pişmiş tavuğu ve pilavı anlatarak kızımı oyalamaya çalıştım.
Eve varınca kararlı olan kızım şekeri bulmak için selofan kâğıdından yapılmış çantayı yırtarken sızlanıp durdu. Pakedi yakından incelediği zaman, bir değil iki şekere sahip olduğunu gördü.
"Anne, burada iki şeker var!" diye bağırırken yüzünde aniden bir tebessüm belirdi. "Biri benim, diğeri de kardeşim için!"
Mutluluktan uçuyordum.
Cömert kızım erkek kardeşi için şekerleri açarken sağlıklı bir öğle yemeği yeme arzusu da yok oldu.
Ve bizler nasıl davranıyoruz? Sahip olduklarımızı başkalarıyla paylaşıyor muyuz? Başkalarını olumlu yönde yargılıyor muyuz?
İsrael'de roket ateşi altında olan veya Sudan'da açlıktan ölmek üzere olan insanların acılarını paylaşıyor muyuz?
Bu da bize, bizi sürgüne gönderen düzeni değiştirme ve sevgi dolu bir dünya yaratma gücüne sahip olduğumuzu öğretir. Aradan 2000 yıl geçmesine rağmen, Tanrı bizden umudunu kesmedi: Onun yerine, her birimizin kusurlarımızı düzeltmemizi, Onun evini iyilik ve anlayış tuğlalarıyla inşa etmemizi bekler.
Tevet ayının onuncu günü Yahudi takviminde Mabedin yıkılışı üzerinde tefekkür etmemiz için ayrılmış oruç günlerinden bir tanesidir.
Rabi Eliyahu Kitov bu oruç günlerinin amacını şöyle anlatır:
"Orucun temel amacı acı ve yas tutmak değildir, çünkü o dönemde çekilen acılar yeterliydi! Onun yerine, orucun amacı yüreği harekete geçirmek, onu canlandırmak ve Teşuva için yolu açmaktır."