pekmez de yemeyi unutma!
ankara eli ayağına dolanmış telaşlı insanlar gibi.
yağmur mu yağsa, rüzgar mı esse, güneşli mi olsa karar veremiyor.
bu gecenin sonunu şimdiden yazıyorum, tanımadığım bilmediğim bir evden erken bir saatte teşekkür notu ve bir de gülücük bırakarak ayrılmak.
ucuz istanbul romanı, bilirsiniz.
sigara içmek için balkona çıkıyorsun ya, balkonun nereyi görüyor bilmek istiyorum.
*çocuk düşerse ölür çünkü balkon
ölümün cesur körfezidir evlerde.
bazen bir şey için uğraşmaya başlayıp sonunda ne için uğraştığımı unutacak hale geliyorum.
aradan geçen zaman, aşındırıcı rüzgar bir gibi inceldiği yerden koparıyor insanı.
gece, hiçlik ve yalnızlık kokuyor dedim.
bir insan hiçliğin kokusuna nasıl böyle aşinadır dedi bilemedim.