Sayıları 200’ü bulan üzerlerinde siyah takım elbiseleri , başlarında takkeleri olan gençler; bembeyaz cüppeleriyle yüzlerce metre uzaklıkta fark edilen, kimi sakalına yeni aklar düşmüş kimi sakalında tek siyah kalmamış orta yaş ve yaşlı hocalarının peşlerine düşmüş kendinden emin adımlarla Siirt’te Tillo caddesine girdiler. Yetiştirdikleri öğrencilere örnek olmak istercesine birbirine kenetlenmiş vaziyette yürüyen hocaların her yüz metrede bir “Selam ey Siirt, selam! Bu gün direniş, bugün diriliş günüdür, uyan ey Siirt!” haykırışlarına arkadan 200 kişilik dev bir koro eşlik etmekteydi.
Halkın şaşkın bakışları arasında Tillo caddesine giriş yapan grubun ellerindeki pankartlar dikkatlerden kaçmadı. Başlangıçta bir icazet törenine veya bir cenaze merasimi gibi düşünülen bu görüntüye anlam vermek isteyen halk grubun yaklaşmasıyla birlikte pankartlarda gördükleri sloganlarla olayın içyüzünü anlamıştı. O gün sıradan bir gün olmayacaktı. O gün bir devrimin, bir değişimin bir aydınlığın Siirt’in sokaklarında halk ile ilk defa bu kadar sımsıcak yaklaştığı bir gün idi. En büyük pankartı Tillo’nun en saygın ve en tanınmış hocaları, alim dedikleri, molla dedikleri, başlarının tacı ettikleri, modern anlamda lider dedikleri iki kişi taşımaktaydı. “Her kim bir canı kurtarırsa bütün insanları kurtarmış olur.” pankartıyla yürüyen liderlerine eşlik eden genç yürekler de boş durmamış akabinde ikinci büyük pankarta “Ölüm Değil Çözüm” yazısını büyük puntolarla yazmışlardı.
Siirt Siirt olalı böyle bir görüntüye şahit olmamıştı. Tabiri caizse şok olmuşlardı. Ama şokların sayısı bitmiyordu. İkinci bir şok dalgası geliyordu, ardı ardına geliyordu. Ufukta yine bir kalabalık göründü. Bu sefer genç kızlar ellerine bağladıkları zincirlerle zincirleri kırmak için yola koyulmuştu. Yine bir pankart göründü ellerinde .”Barışın Sesini Yükselt, Barış hemen Şimdi” yazılıydı. Simsiyah kıyafetlerinin üzerine taktıkları beyaz türbanları adeta “aydınlık” diye haykırıyordu.
Şok dalgasının yarattığı sessizlik uzun sürmedi. İnce sakallı bir genç eline aldığı hoparlörle ilk sloganını Tillo caddesinin esnaflarına haykırdı: Başkaldırıyorum o halde varım!
Ali Şeriati’nin bu sözü seyirci konumundaki insanların yüreklerini delip geçti. Başkaldıranların ancak varlığını hissedebileceği anlaşılmıştı. Kalemiyle, sloganıyla, yürüyen bedenleriyle ama mutlaka bir şekilde başkaldıracaktı. Zulme seyirci kalıp buğz etmeyi tercih eden; pasif, edilgen, etkisiz elemanların oluşturduğu sessiz küme olmayacaktı.
Yürüyüş korteji yönünü Güres caddesine çevirmişti. Anlaşılan seslerini duyuracakları daha büyük bir mekana doğru yol alacaklardı. Bu arada ikinci üçüncü ve derken dördüncü slogan Güreş caddesinin girişinde yankılandı. “Silav Pêxemberê Mazluma re Silav!” “Bijî Biratiya Gelan” “Zalim Şer, Mazlum Aşitiyê Dixwazê” “Barışa Bin Kurşun Sıksa da Ölüm Unutma Barışa Kurşun İşlemez Gülüm” “Savaşa Hayır Barışa Zaman Ayır”
Artık eylemin nedeni anlaşılmıştı. 30 yıldan fazla bir sürede bü ülkede yaşanan savaşta yaşanan onca kayıptan sonra barış çin yolun sonuna gelmişken bir daha bu ülkenin genç fidanlarının yaşamlarını göz göre göre kaybetmelerine İslami eğitim merkezi konumunda olan Tillo ve Siirt’in birçok medreselerinde eğitim gören öğrenci ve eğitim veren hocalarının vicdanlarını sızlatmıştı. Kendilerini peygamberlerinin varisleri olduğunu hatırlayıp zulme artık seyirci kalmayacaklarını anlamışlardı.
Namazda Allah’a dışarda sisteme secde edenlere, Ramazan ayında 30 gün aç kalıp biriktirdikleri altın ve gümüşlerle halkı 12 ay aç bıraktıranlara, hacda ümmet için dua edip ülkesinde Türklüğüyle gurur duyup Müslüman Kürt halkına zulmedenlere, Kuran-ı Arapça okuyup ayetleri şeytanca yorumlayanlara, sabahtan akşama kadar iman lafzını dilinden düşürmeyip mazlumun dinini soranlara; alim ve hoca sıfatı taşıyıp Müslüman kardeşine! beddua üstüne beddua okuyanlara karşı sessiz kalmayacaklardı. Afyon ve şirk dinine karşı hak dininin tarafını tutacaklardı.
İşte o gün gelmişti artık! Vicdan; mal, mülk, şöhret, seyit, şeyh zincirlerini kırmışlardı. Vicdan ölüme giden en küçük bir canlının kalp atışını dahi duyacaktı. Hele bu insan olunca vicdan patlamaya hazır bomba olacaktı. İşte o gün vicdan patlaması yaşanmıştı. Ancak unutulan bir şey vardı. Antivicdanların da bir hesabı vardı. Vicdana gelen Seyda ve öğrencileri basın açıklaması yaparak halka ölüm ve ölümlere karşı duyarlılık çağrısında bulunacakken TSE garantili İSO 98907 kalite belgeli tamamen doğal biber gazlı saldırıya maruz kaldılar.
Gazdan en çok lider-mollalar etkilendiler. Ancak lider-molla, hoca-alimler gibi beddua etmediler. Onlar peygamberin duasına benzer bir duayla cevap verdiler: Allah’ım onlar esirdirler, iradesizdirler, emir kuludurlar, onları bağışla; günahkar biri varsa o da liderleridir.
Olmaz mı, imkansız mı diyorsunuz? Peki onlar katılmasın. Onlarsız olmaz mı diyorsunuz? Elbette olur. Onların kitaplar dolusu bilgi yığınları varsa bizim de o kitaplardan aldığımız vicdan yığınımız var. Onların arşı yaran salavatları varsa bizimde yürekleri yaran dualarımız, ağıtlaramız var. Ayrıca onların bilmedikleri veya düşünmedikleri bir şey var. Mazlumdan yana olmayan vicdan sahibi olamazlar. Vicdan sahibi olmadan dindar da olamaz. Vicdan sahibi olmadan dindar olacaklarını zannedenler daha ne kadar kuru bilgi yığınlarıyla kendine cennetten bir köşe ayarlamanın sevdası içinde yaşayacaklar. Toplumsal vicdanın sesi olmadan kendilerine cennetten köşkler ayarlamaya çalışanlar, bu gün cehennem hayatı yaşayan mazlumların ahına kulaklarını kapatarak hangi yüzle mazlumların Allah’ından cenneti talep edecekler.Biz bilgi ve ahlak dağıtmanın derdindeyken zalimlerin zulmüne karşı çıkma görevini başka müslümanlara devretik bahanelerinin arkasına mı saklanılacak. Bu ülkede barışı tesis etme görevi göstermelik barış yanlısı ifadeler kullanmakla yerine getirilmiyor. Ayrıca unutmayın ki dünyada cehennemi yaşayan insanlar için bir kurtuluş reçetesi sunmayanların cennet için sunacakları reçeteleri olamaz.
Muhammer Burak CAN