AKP'nin, iktidar olma umuduyla 5 ay gibi kısa bir arayla ülkeyi yeniden erken seçime zorlamasıyla birlikte, dün partiler, 1 Kasım seçimleri için milletvekili adaylarını açıkladılar, pardon, “Adaylarını atadılar.” 1980 darbesi ikliminde hazırlanan siyasi partiler kanunu, çağdaş bir çizgiye getirilemediğinden, çoğunlukla vekil adayları, kıran kırana geçecek bir mücadele ile değil, parti genel merkezlerindeki birkaç ismin teveccühü ile belirlendiklerinden kendileri için “atandılar” nitelemesi daha doğru oluyor.
CHP, 7 Haziran seçimleri öncesi pek çok ilde adaylarını ön seçimle yani kısmen delegelerin oylarıyla belirlediğinden göreceli olarak daha adil bir vekil adayı listesi hazırladı. Ne var ki bu partinin de, vekil adayı tayininde, dönemin kimi darbeseverlerine halen teveccüh gösteriyor olması, bir anamuhalefet partisi olarak, toplumu cendereye almış olan iktidar partisini sandıkta alaşağı etmesini engelleyen önemli etkenler arasında yerini koruyor.
Türkiye'nin istikrarsızlığının temelinde sivilleşememiş olduğumuz gerçeği yatıyor. 35 yıl önce dönemin Junta'sının icazeti ile hazırlanmış olan bir anayasayı bile değiştirememiş, parti içi demokrasiyi sağlayacak yepyeni bir siyasi partiler kanunu yapamamış bir Meclis iradesinin, ne denli zayıf ve sivilleşmeyi gerçekleştirmekten uzak olduğunu saptamak gerekiyor.
Çoğunluğu iradesini, halktan değil parti liderleri ve onların dar kadrolu yakın çevresinin iki dudağının arasından çıkacak vekil adayı olabilme kararına bel bağlayan pek çok isim, dolayısıyla Meclis'e girdiğinde topluma hizmet yerine liderine biat ediyor. Bu kategoriye uymayan az sayıdaki vekil ise halkın iradesini yansıtmada doğal olarak yeterli olamıyor.
Daha önce de vurguladığım üzere, parti içi demokrasi, güçlü bir yasama faaliyeti ile iktidar üzerinde denge ve denetleme mekanizmasının sağlanması dolayısıyla sivilleşmeyi, istikrarı yakalamak anlamına gelir.
Türkiye'nin sivil siyaseti gerçekleştirebilmesinin anahtarı, vekil adayı belirlemede tüm yetkinin, yerel örgütlere ve parti üyelerine verilen yöntem yani ön seçimdir. Bu parti içi mevcut oligarşik yapının kırılmasını sağlar, sivil siyasetin önünü açar.
Bugün iktidarın, ülke genelinde sürdüregeldiği, en ufak eleştiriyi bile suç kategorisine alan, yetmedi, muhalif görülen kesimlere şiddet uygulanmasına yol veren korku ikliminin giderilmesi, gücünü halktan alan, sivilleşmeyi hedef alan bir Meclis ile mümkün olabilir.
Bu noktada, CHP'nin, 7 Haziran seçimleri öncesi, çok geç de olsa halkın partisi olma yolunda yakaladığı ivmeyi devam ettirmesi gerekiyor.
CHP ve sosyal demokrasi üzerine araştırmaları olan, babası da 25 yıla yakın CHP'den, hem de kıran kırana geçen ön seçimlerle Meclis'e girmeyi başarabilen Dr. Selim Sarıibrahimoğlu, geçenlerde CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu'na yazdığı mektubunda, şu önemli saptamayı yapıyor:
“CHP'nin köklü tarihinden gelen bütün sosyal sorumluluklarını gerçekleştirmesi için yeni bir anlayışla hareket edilmelidir. Einstein'ın dediği gibi: ‘Aynı şeyleri yapıp farklı sonuçlar beklemek, akıl dışılıktır.'”
Ben nihayetinde sivilleşmenin öncüsü olacak, demokratik bir Türkiye'yi inşa edecek yeni bir hareket bekliyorum.
NOT: İngiliz Kültür Derneği, yakınlarda, 1940 yılında Türkiye'de kuruluşunun 75'inci yılını kutladı. Dernek aracılığıyla, iki ülke arasında kurulan kültür ve eğitim alanındaki ortaklıklar, sağlanan burs imkânlarıyla da pekiştirilerek, bu imkândan yararlanan Türk öğrencilerin, hem demokrasi ufuklarını geliştirmelerini hem de alanlarında daha yetkin hale gelmelerini sağlıyor.