33. ANKARA FİLM FESTİVALİ İZLENİMLERİ-2
Geçen hafta, Ankara Film Festivali’nin yarışmalı bölümünde izlediğimiz filmlere bir göz atmıştık. Bu hafta sıra, yarışma dışı bölümlerde. Her ne kadar bu kısımda pek çok alt bölüm yer alsa da, bu defa bu ayrıma girmeden, önce yabancı filmlerden, sonra “Yakın Tarih” bölümündeki, orta metrajlı iki belgeselden bahsedelim.
Godland (Tanrı'nın Unuttuğu Yer):
Festivalin en merak edilen filmlerinden biri Godland'di. Yönetmen Hlynur Pálmason, son 5 senedir emin adımlarla ilerleyen bir filmografi inşa ediyor kendine. Bu da çok iyi çekilmiş bir film. Harika kadrajları, eşsiz görüntüleri var. Filmin içinden herhangi bir kareyi tesadüfen seçseniz, hayran hayran bakacağınız bir fotoğraf olma ihtimali çok yüksek. Bu açıdan festivalde izlediğim filmler içinde, en iyisi. Hatta muhtemelen yılın da en iyilerinden biri. Ama anlattığı şey benim o kadar ilgimi çekmedi açıkçası.
19. yüzyılda, Danimarkalı, fotoğraf tutkunu genç bir rahibin, İzlanda'nın uzak bölgelerinden birine bir kilise inşa etmek için gitmesini ve burada yaşadıklarını anlatan filmin ilk bölümü, uzuuuun bir yolculuk şeklinde geçiyor. Bu kısmın süresi bir saatse, hissedilen süresi beş saat. Ama zaten bu bölümde, yönetmenin de seyirciye bu yolculuğun uzunluğu ve zorluğunu hissettirmek istediğini anlayabiliyoruz. Bu anlamda filmin zorlu ama başarılı bir kısmı burası.
İkinci bölümde rahibinin, yerel halkın ve onların kültürlerinin içine girmesini izliyoruz. Bu bölümde aynı zamanda, rahiple, o bölgeden genç bir kadının romantik ilişkisini de izliyoruz. Açıkçası bu bölüm, yerlilerin arasına giren ve onların kültürlerini öğrenip, aralarından birine âşık olan beyaz adam hikayesini, hadi adını koyayım, Kurtlarla Dans'ı hatırlattı. Bu kısımda filmin, bildik sularda dolaştığı söyleyebilirim. Neyse ki, final bloğunda rotasını değiştiriyor ve anlatısını tekrar ilginç kılmayı başarıyor. Spoiler vermeyeyim ama dinin karşısına doğayı çıkardığını ve bu karşıtlıkta doğanın yanında durduğunu söyleyebiliriz.
Filmin dağıtımcısı Bir Film’di, izlediğimiz kopyanın üzerinde de gömülü altyazı vardı. Demek ki, büyük ihtimalle Başka Sinema'da gösterime girecek. Sinemada izlenmesini öneririm ama yorgun bir şekilde izlemeyin.
Wir könnten genauso gut tot sein (Biz de Ölmüş Olabilirdik):
Çok iyi bir çıkış noktası olan, ama tam bir başarıya ulaşamamış bir film. Elimizde, çok büyük bir apartman var, dışarıda ise ne olduğunu bilmediğimiz, ölümcül bir durum. Bir salgın da olabilir, bir zombi saldırısı da. Bizim ve filmin karakterleri için önemli olan şey, içerinin güvenli, dışarının güvensiz olduğu. Bir şekilde apartmana kadar ulaşabilmiş olan insanlar, sıkı bir elemeden geçtikten sonra apartmana kabul edilip edilmeyeceklerine karar veriliyor. İçeride de huzuru sağlamak için çok keskin kurallar var aslında. Ufak bir huzursuzluk durumunda oklar hemen Alman olmayanlara ve alt sınıftan olanlara dönüyor. Hikâyenin tümüyle yabancı düşmanlığı ve sınıf çatışması üzerine bir metafor olduğu, faşizmin ne kadar kolay yayılabileceğini anlattığı söylenebilir. Yönetmen Natalia Sinelnikova’nın Rusya’dan Almanya’ya göç etmiş, Yahudi bir ailenin kızı olduğunu göz önüne alırsak, filmin içine kendi deneyimlerinden bir şeyler kattığını düşünmek de yanlış olmaz sanırım. Ama bulunan fikir iyi olsa da ilk film sendromu dediğimiz durum burada da var. Film içine pek çok yan unsur eklenmiş. Özellikle baş karakterimiz Anna’nın kızının sorunu, filmi ana ekseninden fazlasıyla koparıyor.
Filmi izlerken, Lanthimos ve Haneke gibi farklı yönetmenler akla geliyor. Sinelnikova’nın, onların seviyesinde olduğunu söylemek zor ama bu henüz ilk filmi ve aslında mezuniyet projesi imiş. Belki ileride, onu ilk filmiyle keşfetmiştik dediğimiz yönetmenlerden biri olur.
107 Mothers (107 Anne):
Ukrayna'da bir kadınlar hapishanesinde, bebek bekleyen kadın mahkumları anlatan, şaşırtıcı derecede gerçekçi bir film. Yönetmen Peter Kerekes, deneyimli bir belgeselci imiş zaten. Filmde bunu çok net hissettiriyor. Filmin özellikle ilk yarısında, hiçbir karakteri ön plana çıkarmadan, hapishanede hamilelik ve doğum sürecinin nasıl geçtiğini, çocuk doğduktan sonra neler yapıldığını, mahkumların nasıl bir eğitimden geçtiğini, bir belgeselci titizliğinde anlatıyor. İkinci yarıda da, 3 yaşına gelen çocukların, annelerinden ayrılma sürecini ve bunun kurallarını anlatıyor aslında. Ama bu bölümde belirgin şekilde annelerden birini, onun çocuğunu ve gardiyanlardan birini karakter olarak öne çıkarıyor. Bu kısımda kurmaca hikâye daha belirgin.
Ama yine de bu bölümde de film, gerçekliğinden bir şey kaybetmiyor. Hatta kendini belgesel olarak konumlayan ama bazı yönleri ile gerçekliğinden şüphe ettiren bazı yapımlardan daha inandırıcı olduğu söylenebilir. Çok gösterişli bir sinema ya da oyunculuklar sunmamasına karşın, gücünü de bu doğallığından alıyor zaten. Gözlerden kaçmasın.
Bu arada filmin, anlattığı sisteme belli bir eleştirel bakış açısıyla yaklaştığı da söylenebilir ama belli ki Sovyet geleneğinden gelen, sert kurallara yaslanan bu sistemin bir şekilde işlediği de görülüyor. Elbette düzeltilmesi gereken yanları olduğu görülüyor ama en azından anneler bir belirsizlik ortamında bırakılmıyor.
Fighter (Boksör):
Kuzey Kore'den Güney Kore'ye iltica eden genç bir kadının hikayesini anlatan bir film. Anladığımız kadarıyla, bu gibi durumlarda, geçiş sürecinde önce belli bir süre kampta kalıyor sonra bir gözetmen eşliğinde, ülkede yaşamaya başlıyorsunuz. Kahramanımız Jin-ah, hem içinde bulunduğu yeni kültüre adapte olmaya, hem de para kazanmaya çalışıyor. Bunun için de birden fazla işte çalışıyor. Bu işlerden biri de bir boks salonunda temizlik yapmak. Giderek bu sporda yetenekli olduğu anlaşılıyor ve boks yapmaya başlıyor. Her ne kadar, zor şartlarda başlayan, başta kimsenin inanmadığı ama sonra başarı kazanmaya başlayan bir boksörün hikayesini anlatsa da aklınıza Rocky gibi, epik boks sahnelerinin olduğu bir film gelmesin. Aslında boksörlük de Jin-ah için, yaşama tutunacak, herhangi bir iş.
Her ne kadar, umut verici başlasa da karakterleri tanıdıktan sonra, hemen her şeyin beklediğimiz gibi geliştiği, sinemasal açıdan da bizi pek şaşırtmayan bir film. Başrol oyuncusu, Lim Sung-mi'nin performansını övebiliriz yine de. Kahramanımızın eskiden tanıdığı bir kadın üzerinden bir gizem kurulmaya çalışılmış ama Kuzey Kore'den tanışılan gizemli bir kadının kim olabileceği konusunda fazla bir alternatif de yok zaten. Akla ilk gelen kişi çıkınca, kurulmaya çalışılan gizem de boşa düşüyor.
Bu arada, filmin İngilizce adı Fighter, filme daha uygun bir isim aslında. Kahramanımızı sadece sporcu olarak değil, hayattaki duruşu olarak da niteliyor. Boksör, aynı anlamı verememiş.
January (Ocak):
1991 yılında, arka planda Letonya'nın bağımsızlık mücadelesi devam ederken, ön planda sinema okulu öğrencisi iki gencin aşkını anlatan film, hikayesini farklı katmanlar üzerinden başarılı şekilde ele alıyor. Yönetmen 1971 doğumlu olduğuna göre, baş karakteri Jazis'de kendisinden izler olduğunu düşünmek yanlış olmayacaktır. Kaçak video kasetlerden Bergman ve Jarmusch izleyen ve elbette yeni Tarkovsky olma hayalleri kuran Jazis, bir yandan da ülkesindeki olayları filme çekiyor. Anti-komünist annesi ve parti üyesi babası, bir yanı Sovyet geleneklerine bakan, diğer tarafı batıya dönük yüzü ile tam da arada kalmış bir kuşağın temsilcisi bir yandan da. Film, bu durumu anlatırken, bir yandan da bir aşk ve büyüme filmi olmayı da başarıyor. Yönetmen Viesturs Kairiss, anlattığı döneme uygun bir görsel tercih de yapmış. Dar kadrajlar, Super 8 video kayıtları, renkleri solmuş görüntüler, bizi dönemin atmosferine sokuyor. Festivalin çok adı anılmasa da iyi filmlerinden biri olduğu söylenebilir.
Post Mortem:
Macarlar, ana akım korku filmi yapsalar nasıl bir şey ortaya çıkar sorusunun cevabını merak ediyorsanız, doğru adres. Hatta tek adres. Çünkü film, Macaristan'ın ilk korku filmi olarak tanıtılıyor. Gerçi birkaç kaynağa baktım, pek de doğru gibi durmuyor. Macaristan'ın çok az sayıdaki korku filminden biri dersek, bir anlaşmazlık kalmaz. Afişte sadece bir kısmını gördüğünüz onlarca ödülünden ve Macaristan'ın 2 yıl önceki Oscar adayı olduğundan anlayabileceğiniz gibi, kötü film değil. Çok iyi mi? Eh, bence o kadar da değil.
Birinci Dünya Savaşı'nda ölümün kıyısına kadar gelip dönen bir kahramanımız var. Bu deneyimden sonra, ölülerin fotoğraflarını çekmeye başlıyor ve gizemli bir kızın yönlendirmesi ile hayaletlerin cirit attığı bir köye gidiyor. Sonrasında olaylar gelişiyor.
Film başarılı bir atmosfer kurmayı başarıyor ki, bir korku filmi için en önemli şeylerden biri bu. En azından bir kısmında, çok fazla göstermeden ve abartmadan tedirgin etmeyi de başarıyor. Fakat ilerledikçe, bildik korku filmi yöntemlerine fazlaca başvuruyor. Özellikle çok fazla "jump scare" yapıyor. Halbuki bunu yapmadan da seyirciyi eline almayı başarmıştı. Bunu fazla kullandıkça ve bulduğu birkaç numarayı da tekrarladıkça, orijinalliğini de kaybediyor.
Ama, korku meraklıları yine de en başta yazdığım özelliği nedeniyle izleyebilir.
Die Wannseekonferenz (Wannsee Konferansı):
1942 yılının Ocak ayında, Nazilerin üst düzey yöneticileri, Berlin’in Wannsee bölgesinde toplanırlar. Bu toplantının gündem maddesi “Yahudi Sorununun Nihai Çözümü”dür. İnsanlık tarihine bir kara leke olarak geçen uygulamaların planladığı bu konferans, daha önce de filmlere konu olmuştu. Burada da muhtemelen konferansın kayıtlı metinleri üzerinden giden, bir tek mekân filmi izliyoruz. Dönem üzerine çok fazla film izledik, Nazilerin neler yaptığını tüm ayrıntıları ile biliyoruz. Ama birtakım yetkililerin, tüm Avrupa geneline yayılmış, 11 milyonun kaderine kadar vermelerini ve onları öldürmekten, basit bir lojistik problemi gibi bahsetmeleri halen kan dondurucu. “Nihai Çözüm”ün Yahudilerin ölümü olduğu konusunda, konferanstaki kimsenin şüphesi yok, sadece bir yerden başka bir yere nakilleri nasıl olacak, en kısa zamanda en çok sayıda ölümü, en düşük maliyetle nasıl gerçekleştirebiliriz, emek gücünden faydalanabilecek olduklarımızı hemen öldürmeyip, önce çalıştırıp sonra öldürelim gibi konular tartışılıyor. Ciddi anlamda tartışma çıkan tek konu, Yahudi ve Alman evliliklerinden doğan yarı Yahudileri ve çeyrek Yahudileri de öldürelim mi konusu. Burada en insancıl(!) öneri, onları kısırlaştıralım oluyor. Bir de Alman askerleri, Yahudileri öldürürken psikolojik olarak kötü etkileniyorlar, buna bir çözüm bulalım, sorunu gündeme geliyor. Gerçekten de insanın bunların konuşulduğuna inanası gelmiyor. Üstelik üzerinden 100 yıl bile geçmemiş. Tarih için, çok çok kısa bir süre.
Filmin derdi, konferansta yaşananları anlatmak olduğu için, işin sinemasal yönüne, tek mekânda çekilen bir film için bulunabilecek yaratıcı çözümlere pek fazla odaklanılmamış. Böyle bir filmin işlemesi için oyuncular önemli tabii. İşin o kısmında bir sorun yok. Birkaç karakter daha fazla ön plana çıksa da, herkes üzerine düşeni yapıyor.
Karanfil Meydanı:
Festivalin "Yakın Tarih" başlığı altında gösterdiği orta metraj belgesellerden Karanfil Meydanı, Cumartesi Anneleri'ni konu alıyordu. Bu hareketin nasıl başlayıp ilerlediğini, karşısına çıkan engellerle ettiği mücadeleleri anlatıyordu. 45 dakikalık belgesel, çoğunlukla söyleşiler ve arşiv görüntülerinden oluşuyordu. Ele aldığı konu önemli olmakla beraber, konuyu az-çok takip eden biriyseniz, önünüze yeni bir şey koymuyordu. Ama yönetmen de filmin amacını, Cumartesi Anneleri'ni tanımayanlara, onları tanıtmak olarak açıkladı. Böyle bakarsak, amacını yerine getiriyordu. Yine de, bu durumda da şöyle bir eksiklik vardı bence. Şu anki iktidarın ilk dönemlerinde, eylemlere hiçbir müdahale yapılmazken, 700. haftada nelerin değiştiği ve neden sert bir müdahale yapıldığı, belgeselden anlaşılamıyordu. Bu kısım hakkında biraz daha bilgi olsa, en azından temel amacını daha iyi gerçekleştirirdi.
Moğollar:
Festivalin "Yakın Tarih" bölümündeki, yarım saatlik bu belgesel de adından ve afişinden anlayabileceğiniz gibi, Moğollar grubu ile ilgili bir yapımdı. Açıkçası bu film de, grubu az-çok takip ediyorsanız, önünüze yeni bir şey koymuyordu. Zaten mütevazı bir öğrenci projesi olduğu da anlaşılıyordu. Muhtemelen grupla iletişime geçilmiş, bir konserleri öncesi kısa söyleşiler yapılmış, sonra da konserden birkaç şarkının kaydı alınmış. Sonrasında da biraz arşiv çalışması yaparak toparlanmış. Kendi adıma zaten bildiğim hikayeleri tekrar dinlemiş oldum ama Moğollar konserine hiçbir zaman hayır demeyeceğim için, o kısımlarda yine gaza geldim, keyifle izledim. Hatta tümüyle bir konser filmi olsa da, hiç fena olmazmış.
Bu arada, Moğollar'ın cidden şöyle iyi bir belgesele ihtiyacı var. Özellikle ülkedeki müziği nasıl etkilediklerini gösteren, daha detaylı bir arşiv çalışması ile yıllar önceki kayıtlarını önümüze getiren bir film, çok güzel olurdu.
Haftaya görüşmek üzere.
HASAN NADİR DERİN
GALERİ
Diğer Yazılar
Bu hafta yine vizyondan devam edelim. Yılın ilk haftalarının popüler korku ve komedi filmlerine, Çağan Irmak’ın beklenen seyirciye ulaşamayan yeni filmine bir göz atalım. Festival notlarını sevip takip eden okuyucularımız için, çok yakında yılın ilk festivaline de bakacağız diyelim.
Bu hafta, sinemalarımızda az gördüğümüz türde bir filme, bir konser filmine göz atarak başlayalım. Sonrasında Cannes’dan bir filme ve bir popcorn filmine bakalım. Yine bambaşka filmlerin bir araya geldiği bir yazı olsun.
2023 yılına, sinemalarda yeni filmlerle başladık. Bu hafta gösterime giren filmler içinde, Spielberg’in yeni filmi ön plana çıkıyordu. Öncelikli olarak, ona bakalım ve geçen haftadan kalan filmlerden, hayvan dostu bir yerli komedi ve ortalama bir korku filmi ile devam edelim.
Uzunca bir süredir, bu köşede çeşitli festivallere yer veriyoruz. Vizyon filmlerini biraz ihmal ettik. Bu hafta da planım, İnsan Hakları Film Günleri ile ilgili yazı hazırlamaktı ama haftanın yoğunluğu, oradan istediğim kadar film izlememe müsaade etmedi. O zaman bazılarının üzerinden biraz vakit geçmiş olsa da önce geçtiğimiz haftalardan kalan vizyon filmlerine bir göz atalım, sonra da İnsan Hakları Film Günleri’nde izlediğim birkaç filme kısaca bakalım.
Gezici Festival, 1995 yılından beri, bıkıp usanmadan yolculuğuna devam ediyor. Bu süre içinde, sinema salonu olmayan şehirleri yılın önemli filmleri ile tanıştırdı, buralarda sinema tarihinin önemli filmlerini gösterdi. Aradan geçen sürede, dijital platformların ortaya çıkması ile filmlere ulaşmak kolaylaşsa da, oralarda pek bulunmayacak filmleri karşımıza çıkarmaya, seyirci ile sinemacıları bir araya getirme misyonuna devam ediyor. Ankara Sinema Derneği’nin düzenlediği festival, bu yıl da Ankara’dan yola çıktı. Sırada Sinop ve Kastamonu var. Biz de yine Ankara ayağını takipteyiz. Programdaki filmlerin bir kısmını önceden izlemiştim notunu düşerek, ilk kez bu festivalde izlediğim filmlere bakmaya başlayalım.
Geçtiğimiz hafta Ankara’da Çağdaş İtalyan Filmleri Haftası düzenlendi. Pandemi döneminde çevrimiçi yapılmakta olan, geçen sene hem çevrimiçi hem de fiziksel olarak düzenlenen etkinlik, bu sene sadece fiziksel olarak düzenlendi ve gösterimler, Çankaya Belediyesi’nin Çağdaş Sanatlar Merkezi’nde yapıldı. Programdaki filmlerin bazılarını önceden izlemiş ve yorumlarını yazmıştım. Bu hafta kapsamında, ilk kez izlediğim filmlerin yorumlarına, vakit kaybetmeden geçeyim.
3-11 Kasım 2022 tarihleri arasında düzenlenen 33. Ankara Film Festivali’ne, bu yıl seyirci büyük ilgi gösterdi. Ulusal uzun kurmaca film yarışmasındaki çoğu filmin biletleri hızla tükendi. Kısa filmler ve belgesellerin bir kısmı da dolu dolu salonlara oynadı. Belli ki Ankara seyircisi, festivalini özlemiş. Bu yıl kendi adıma, geçirdiğim bir rahatsızlıktan dolayı, festival öncesinde planladığım kadar fazla film izleyemedim. Ancak daha önce Adana ve Antalya film festivallerini takip edebildiğim için, ulusal uzun bölümünden sadece bir eksiğim vardı zaten. Onu da izledim. Kısa film yarışmasını tümüyle, belgesel yarışmasını da dört filme takip edebildim. O halde bu kez festivalin biraz kıyıda köşede kalan bu bölümleri ile başlayalım.
Ankara Film Festivali’nin başlamasını beklerken, bu hafta yine bir vizyon turu atalım. Geçen haftaki gibi, bir de son haftaların gündemdeki dizilerinden House of the Dragon hakkında da birkaç yorum yapalım.
Üst üste gelen festivallerden sonra vizyona geri döndük. Bu hafta korku ve bilim-kurgu ağırlıklı bir vizyon turu yapalım. Arada son dört haftanın gişe şampiyonu filmine de bir göz atalım. Son olarak da geçtiğimiz haftalarda ilk iki bölümünü değerlendirdiğimiz Rings of Power’ın ilk sezonu nasıldı diyelim.
59. ANTALYA ALTIN PORTAKAL FİLM FESTİVALİ İZLENİMLERİ– 1 (ULUSAL UZUN METRAJ KURMACA FİLM YARIŞMASI)
Bu sene, 59. Antalya Altın Portakal Film Festivali’ni takip etme olanağı bulduk. Tıpkı Adana Altın Koza için yaptığımız gibi bu hafta, sıcağı sıcağına Ulusal Uzun Metraj Kurmaca Film Yarışması’nı yorumlayalım. Haftaya da diğer bölümlerdeki filmlere bir göz atarız. Yarışmadaki 10 filmden 9’unu izledim. Gösterimlerin ilk günündeki Bir Umut filmini, uçağımın rötar yapması nedeniyle izleyemediğim notunu düşeyim. İzlediğim sırayla, yorumlarım şu şekilde:
Güz festivalleri birer birer başlarken, sinemalar seyirci açısından halen umduğunu bulabilmiş değil. Önümüzdeki haftalarda, seyirci çekebilecek birkaç yerli film geliyor. Onların iyi seyirci çekeceğini umalım diyerek Adana Altın Koza ve Antalya Altın Portakal arasında, vizyonda neler izledik, bir bakalım:
2020 Mart ayından bu güne, artık hayatta olmayan canım ‘Sinema’ dergisindeki ‘Sinemadan Çıkmış İnsan’ adlı köşemde, geçmiş sayılarda yayınlanmış eski yazılarımı paylaştım. 5 Mart 2021’den itibarense, sinema salonları perdelerini açana dek, her yeni hafta, o tarihe ait eski ‘sinemadan çıkmış insan / vizyonda bu hafta köşeleri’ni sizlerle buluşturdum. Sizlere her hafta sinema tarihinden 5 klasik film önerdiğim ‘Önce Tavsiyeler’ adlı bölüm ve geçmiş vizyon haftalarını anımsadığımız ‘Tarihte Bu Hafta’ adlı bölümler devam edecek!... Ocak ayının son vizyon haftası, ikisi yerli yapım olmak üzere toplam altı yeni filme ev sahipliği yapıyor!
Çeyrek yüzyılı aşkın, başta pop olmak üzere müziğin tarihini tutan, radyo programları üreten, kitaplar, eleştiriler yazan, plaklar çalan Naim Dilmener bu uzun yürüyüşün Gazete Pazar ile Radikal adımlarında kaleme aldığı yazılarıyla, müzik serüvenimizden önemli ve değerli isimleri bizlerle paylaşıyor.
‘La La Land’in yönetmeni Damien Chazelle’in son çalışması ‘Babil’, 1920’lerin başında Hollywood’un ‘sessiz sinema’ döneminden sesli yapımlara geçiş sürecinde yaşanan dramların yanı sıra sektörün şatafatlı ve kaotik yapısına odaklanıyor. Filmde başrolleri Margot Robbie, Brad Pitt ve Diego Calva paylaşıyor. UĞUR VARDAN (HÜRRİYET/21.01.2023)
Bu hafta yine vizyondan devam edelim. Yılın ilk haftalarının popüler korku ve komedi filmlerine, Çağan Irmak’ın beklenen seyirciye ulaşamayan yeni filmine bir göz atalım. Festival notlarını sevip takip eden okuyucularımız için, çok yakında yılın ilk festivaline de bakacağız diyelim.
Her biri meslekte en az 20 yılı devirmiş müzik yazarlarımızın saptadığı yerli grupların ‘şeref tablosu’nda Moğollar, Bulutsuzluk Özlemi ile ‘orta yaş’a dayanmış akranlar mor ve ötesi ile Duman gözüküyor. Hemen enselerinde Kurtalan Ekspres ile Dervişan yer alıyor. Bir alt basamakta ise, az zamanda çok iş yapmış Hardal ve Mazhar Fuat Özkan bulunuyor. Aslında gözler Mazharlar’ı daha üstte arıyor da, ‘ticaret’in dozunu kaçırmak bazen böyle sonuçlara neden oluyor.
Sinemamuzik.com, bir çoğu Altın Portakal’da jürilik de yapmış sinema yazarlarına sordu: ‘Antalya Altın Portakallı en iyi film hangisi’?... Birinciler listesinde ‘kortej’e çıkan ve bütün zamanların Altın Portakal birincilerini değerlendiren 31 sinema yazarının katıldığı araştırmada, Zeki Ökten’in 1980 tarihli Sürü filmi 213 puan toplayarak birinciliği kazandı. Sürü’yü 204 puanla Muhsin Bey (Yavuz Turgul) ve 192 puanla Uzak (Nuri Bilge Ceylan) izledi.
Sinemamuzik.com sinema yazarlarına sordu: ‘İlk uzun filmini 21. yüzyılda çeken en iyi 10 yerli yönetmen kim?... 30 sinema yazarının katıldığı araştırmada bol ödüllü Emin Alper 195 puan toplayarak birinciliği kazandı. Alper’i 145 puanla Pelin Esmer ve 136 puanla Özcan Alper izledi. Emin Alper'i 27 sinema yazarı listesine alırken, Pelin Esmer’e 25, Özcan Alper’e 20 listede yer verildi. Bazı popüler isimler ön sıralarda yer alamadı.
Yazar, araştırmacı, gazeteci Gökhan Akçura’nın yeni kitabı ‘Yıldızların Altında-Cumhuriyet Döneminde Türkiye’de Eğlence Yaşamı’ YapıKredi Yayınları etiketiyle satışa çıktı. Akçura’nın Osmanlı’nın son dönemine de sarkıp bugüne kadar incelediği eğlence tarihimizi, kültürümüzü, eğlenceden nasıl ve ne şekilde keyif aldığımızı ayrıntılarla yansıttığı yapıtı, sosyolojik saptamalar da içeriyor.