Bazı günler çok güzel. Mesela 17 Aralık 2011.
Öğlene doğru attım kendimi yollara. İstikamet "en sevdiğim". Hava öyle güzel ki... Hafif serin, hafif rüzgarlı.
Evde açıp bakmadığım facebook hesabımı yolda yapacak bir şey bulamadığımda telefondan kontrol ediyorum. Merak ya da bağımlılık değil, sıkıntıdan. Ekranın en üstünde bir bildirim diyor ki a.nur bir gönderide seni etiketledi. Hayatta tesadüf diye bir şey zaten yok ama olsaydı da bir gün önce neşelenmek için dinlediğimi bilmediği şarkıyı paylaşıp üstüne bir de beni etiketlemesi bu tesadüflerden biri olmazdı. Hayatımda yüzlerce sevimli insan yok ama olanlar öyle sevimliler ki tüm ihtiyacı karşılıyorlar.
Sonra İstiklal Caddesi'nde çok özlenmiş bir dostla buluşma.
Güzel havayı kalabalık içinde ziyan etmemeli deyip Bebek yollarına düşüş. Parkın önünden geçerken tanıdık bir şarkı peşimi bırakmadı yine. Hüzünleniyor insan.
Bebek sonrası Emirgan. Sahil boyunca rüzgarla birlikte yürümek ne büyük keyif!
Ardından "içimden geldi, aldım hediyesi" adını verdiğimiz hediyelerden yepyeni bir tanesi bırakıldı önüme.
Üzerinde sevimli bir notla:
Dostlar azdır zaten ve onların bile bazıları seni neyin mutlu edeceğini bilmez. Bazıları ise seni mutluluktan deliye çevirecek şeyi bilir! Benimki onlardan biriydi ve paketin içinden bu güzellik çıktı:
Beyoğlu, Bebek, Emirgan, Beşiktaş derken tüm gün dolaştık. Uzun zamandır böyle iyi hissetmemiş olmam mümkün. Durup durup "Hayat çok güzel" diyorum, "2012 güzel olacak", "Güzellikler yolda".
Daha fazla mutluluk için çikolatalı tatlılarımızla karşılıyoruz akşamı. Karşımızda ışıl ışıl köprü, ışıklarla süslenmiş ağaçlar, şahane bir sonbahar akşamı... (Kış mevsimindeyiz ama kış mevsimi özelliklerine sahip bir gün değildi dün.)
Eve geldikten sonra, sanırım saat 12'ye geliyordu pek çok sevdiğim grubun uzun zamandır günleri sayarak çıkmasını beklediğim albümünü dinlemeye başladığımda. Tüm yorgunluğuma rağmen bırakıp yatamadım. Tekrar, tekrar, tekrar...
UÇSUZ BUCAKSIZ azınlığın bir ferdi olarak gülümsedim bize ithafen yazılmış o güzel cümleye.
"Sen olurun olmazsa olmazı, olmazın illa da oluru değil misin?"
Güne son noktayı "Atlar Dönmedi" diyerek koyduk.
Çünkü sen, sen say beni de kendinden
başka insan,
başka şehir,
başka lisan,
başka nehir bilmem ben.
Çünkü atlarım henüz dönmedi o geçmişten.
Sonra yatmaya hazırlanırken "1 yeni mesaj" geldi telefona. Bir başka dosttan. Arada uzun yollar olsa da her daim yanı başımda hissettiğim bir dosttan. "Seni çoook seviyorum. İyi geceler." yazan bir mesaj. Durup dururken hem de. (ki bu en güzel kısmı zaten.)
Ben mutlu olmayayım da kim olsun şimdi?
Bak bir gün içinde 3 şahane dost sayesinde (Kesmeşeker'le birlikte 4) yüzümden bir saniye bile gülümseme eksik olmamış. Olmayanlar var, olmasını istediklerim, özlediklerim... Ama mutlu insanlar hayatlarında her şey iyi giden insanlar değil ya hani, var olanla mutlu olanlar onlar. İşte bu yüzden mutluyum. Böyle...