"...İnsanlar gerçekten de akıl karıştırcı bir ırk ve dünyanın kaderi gün geçtikçe onların her yere ulaşan ellerine geçiyor. Bu nazik bir denge oluşturabilir ama kesinlikle renksiz olmayacaktır. İnsanlar, karakter çeşitliliğine tüm diğer varlıklardan daha fazla sahipler; onlarınki, kendi ırklarına karşı -endişe verici sıklıkta- savaş açabilen tek 'iyi' ırk..."
Anayurt ve Sürgün ile devam eden yolculuk Göç ile sonlanıyor. Drizzt Do'Urden'in özgürlük yolculuğu Buzyeli Vadisi'nde sürecek.
Kara Elf Üçlemesi bu kitapla son buldu ama bu üçleme Drizzt Efsanesi için iyi bir başlangıçtı. Drizzt'i sevdim ve diğer kitaplarını da okumak istiyorum. Seri biraz klişelerden biraz özgünlüklerden beslense de ortaya çıkan sonuç iyi, insanda devamını okuma isteği uyandırıyor, bir şekilde kendini sevdiriyor. Serinin en sevdiğim yönlerinden biri -kesinlikle- Drizzt'in ruhsal karmaşası.
Drizzt Do’Urden gibi zeki,çevik ve en önemlisi ve diğer drowların aksine vicdanı olan bir savaşçının üç kitaplık Kara Elf Üçlemesi’nde doğumu,gelişmesi ve hayatı sorgulayıp kendi yolunu seçmesi gerekti. İlk kitap olan Anayurt’ta Drizzt’in doğumunu ve babası Zak tarafından eğitilmesini gördük. Ardından kendinin de babası gibi Örümcek Kraliçe’ye inanmadığını -daha doğrusu Lolth’un zulmüne hizmet etmek istemediğini- fark edince babasının yapamadığını yaptığını ve Menzoberranzan’dan yani anayurdundan ayrılışını gördük. İkinci kitap olan Sürgün’de ise kahramanımızın bir sürgün hayatı yaşadığını, anayurdundan uzak geçmişte katledilmekten kurtardığı ancak ellerinden olmasını engelleyemediği arkadaşı oyuk sorumlusu Belwar’a -bir yer altı gnomuna- sığındığını gördük. Ancak her ne kadar oyuk sorumlusu bu kara elfi kabul etse de yaşadığı şehrin kralı Drizzt’i halkının güvenliği açısından kabul etmedi. Drizzt de kendine yeni bir ev aramaya koyulacakken arkasından Belwar’ın da geldiğini gördük ve yeni ev arayışında başarısız olduklarında ancak Svierbnili şehrinden ayrılmasına neden olan beladan kurtulduklarında Drizzt tekrar Belwar’la şehre geliyor ancak hala kral güvenli bulmayarak Drizzt’i tekrar reddediyor. Drizzt de bu sefer Belwar olmadan yeniden bir ev arayışına giriyor. Ancak bu sefer evini Karanlıkaltının derin dehlizlerinde değil yüzeyde arıyor. Üçüncü kitapta yani Göç’te Drizzt gerçek evini bulmaya çalışırken çok daha zorlanıyor.Yüzeyin ışığı silahlarında ve pelerininde bulunan büyüyü zayıflatıyor ve sonunda silahlar kırılıyor ve pelerin de yırtılıyor. Bu genç drow yeryüzünde insanlarla karşılayor ve tahmin ettiğimiz gibi hoş bir karşılama olmuyor. Drizzt de Montolio deninen yaşlı bir adamın korusuna şans eseri denk geliyor.Yaşlı korucudan öğütler alıp kendine dersler çıkaran kara elf tam evimi buldum artık burada yaşarım derken korucu ölüyor ve ölmeden önce de Drizzt’e burada yaşama daha çok gençsin önünde uzun yüzyıllar var gibi laflar ediyor. E tabi Drizzt de tekrardan yola koyuluyor.Tam artık yeter yoruldum derken Ağlayan rahiplere denk gelen drow Ağlayan rahiplerle birtakım maceralara girdikten sonra rahiplerden biri kara elfe başına buyrukların yeri olan on-kasabada yaşayabileceğini söylüyor ve Drizzt de – drizzt efsanesinin bir sonraki üçlemesinin de adını taşıyan- Buzyeli vadisinde bulunan on-kasaba’ya gidiyor. Burada nihayet bir yer bulabilen Drizzt tam mutlu mesut yaşayacakken hoop eski hasımlarından biriyle karşılaşıyor. Bu iri yarı adam kara elfi bir takım nedenlerle öldürmeye geldiğini söyleyince Drizzt olayın aslında öyle olmadığını söyleyip teker teker bu üç kitaplık seriyi anlatmaya başlıyor kasabadakilere.En sonunda Drizzt nihayet rahata kavuşarak şu sözleri kasabanın kralından duyuyor: Eve hoş geldin Biliyorum çok karışık anlattım ancak kıtap insanı o kadar kendine bağlıyor ki ne yazsa mantıklı geliyor insana . Benim buraya yazmadığım daha onlarca şey var . Sonuçta üç kitap yahu. Kitapla ilgili kesinlikle şunu söyleyebilirim ki ben bu seriye devam edeceğim. Size de iyi okumalar dilerim…
Kara Elf serisinin son kitabı. Artık Drizzt yeryüzünde ve hiç tanımadığı topraklarda yaşamaya çalışıyor. Irkı yüzünden açık hedef durumunda. Zira drow ırkı hiçbir tür tarafından sevilen bir ırk değil. Yeni maceralar onu bekliyor. Orklar, İnsanlar, Elfler, Cinler ve worglar ile başı belaya giriyor. Ancak kendisine bu dünyada yardım edecek bir müttefik ile tanışıyor. Bu dünyaya ayak uydurabilmesi için gerekenleri ona öğretecek biri. Drizzt'in Buzyeli Vadisi üçlemesi öncesi yaşadığı son maceraları okumak oldukça keyifli oldu. Seriyi çok beğendim.
Drizzt'in kılıçlarını, zekasını, zerafetini, panteriyle iletişimini, doğayla bir bütün olup ne olursa olsun uyum sağlayıp yoluna devam etmesini seviyorum. Ama en çok kitap boyu devam eden içsel çatışmalarını, kendini sorgulamasını, sürekli cevaplar aramasını, yola böyle deyip devam etmek yerine aslında böyle olmalı deyip olaylara müdahil oluşunu sevdim. Özellikle de drizzt'in hayatın özünü ve kendini bulmaya çalıştığı mektuplar kitaba çok farklı bir hava vermiş. Kitap çok güzeldi. Her fantastik severin hatta bence herkesin okuması gereken macera dolu ama aynı zamanda herşeyi sorgulamasıyla dolu dolu yazılmış bir eser. Bir tarafım bir çırpıda tüm unutulmuş diyarlar serisini okuyup bitirmek istiyor. Diğer tarafım tadına vara vara yavaş yavaş ilerlemek konusunda kararlı. Bakalım hangisi kazanacak...
Dikkat spoiler içerir. Yüzeye yani yeryüzüne çıkan Drizzt, insanlarla iletişime geçmeye çalışır ancak bir çiftlik evi ailesi, Ugulgu adında bir yaratık tarafından öldürülür ve kasaba ahalisi bunu Drizzt'in yaptığını düşünür. Roddy McGristle ve beyaz elfler Drizzt'i yakalamak için yola çıkar. Ancak Drizzt katilleri öldürür ve kaçar. Kaçtığı yerde Mooshie lakaplı kör bir insanla karşılaşır ve dost olur. Ondan pek çok şey öğrenen Drizzt, Warg ve Orklara karşı onunla beraber savaşır. Mooshie aylar sonra ölür ve Drizzt tekrardan yollara düşer. Buzyeli vadisindeki bir dağa gider ancak Roddy peşini bırakmamıştır. Cücelerin yaşadığı bu yerde evlatlık olan insan Cattibrie ile iyi ilişkiler kurar. Ama üvey babası Bruenor ile anlaşabilecek midir? Roddy'den kurtulabilecek midir? Guenhywvyar ile bu maceraları nasıl devam edecektir? Keyifle bir solukta okunan bir roman.
İlk üçleme bu kitapla sona eriyor. Buzyeli Vadisi ile devam ediyor seri. Drizzt hala pişmanlıkların pençesinde ve bir yerlere ait olma çabası içinde. Karşılaştığı varlıklar kimi zaman görünenin ötesini görmeyi başarıyor ve yeni dostları oluyor. Gittiği her yerde ırkı hakkındaki önyargılarla karşılaşıyor ve kovuluyor. Böylece toplumdan uzak tek başına, panterini saymazsak, sadece varoluş mücadelesi içinde bir hayata başlıyor. Dostu ve öğretmeni Montolio ile tanışıyor ve nihayet dostu onun akıl karışıklığının ve yalnızlığının büyük bir kısmını sona erdiriyor ve ona bir varoluş sebebi kazandırıyor. Drizzt bu kitapta da sürekli bir vicdan muhasebesi içinde ve kendisini affetmekte çok zorlanıyor. Kılıcını her kaldırdığında bu yüzden rakiplerinin sonu ölümle bitmiyor .
Drizzt'in yeryüzüne ilk defa yaşamak için çıkışı ve boğazına kadar ön yargıyla dolu -haksız mı tartışılır- insan toplumunun içine karışma çabalarını anlatan basit ve güzel kitap. Serisiyle birlikte herkese tavsiye ederim. Buzyeli'nde aynı performansı beklemeyin.
Uzun yolculuğumu artık gerçeği arayış olarak görüyorum...kalbimin içindeki gerçeği, beni çevreleyen dünyanın, neden ve varlık gibi büyük soruların gerçeğini. Bir kimse iyi veya kötüyü nasıl belirleyebilir?
"Karanlık tünellere mi alışkınsın?" diye sordu Catti-brie umutla, bildiği tek yer olan On-Kasaba sınırları dışındaki yerler hakkında hikayeler dinleme isteğiyle.
Drizzt ve kız harika bir gün geçirdiler. Drizzt, Catti-brie'ye Menzoberranzan'ı anlatmış, Catti-brie ise buna karşılık olarak Buzyeli Vadisi hikayelerini ve cücelerle olan hayatını anlatmıştı. Cüceler onlara en yakın ve de çok korkulan komşuları olduğu için Drizzt, özellikle Bruenor ve akrabaları hakkındakileri merak ediyordu.
"Bruenor, bir kaya kadar sert konuşur, ama ben onda bundan daha fazlası olduğunu biliyorum!" diye temin etti Catti-brie, drowu. "O gerçekten iyi biri, klanın geri kalanı da öyle."
Drizzt bunu duymaktan sevinçliydi, hem böyle bir dostluğun getirdiği kazançlardan dolayı hem de bu büyüleyici ve enerji dolu kızın varlığından mutlu olduğu için, bu bağlantıyı kurmuş olmaktan oldukça memnundu. Catti-brie'nin enerjisi ve yaşam sevinci dışına taşıyordu. Onun yanındayken, drow, üzerine lanet gibi yapışan hatıralarla boğulmuyor, fakat yıllar önce o elf çocuğunu kurtarmış olduğu için kendini iyi hissediyordu. Catti-brie'nin müzik gibi sesi ve omuzlarına düşen saçı dikkatsizce arkasına atışı Drizzt'in sırtındaki suçluluk yükünü, bir devin kayayı fırlatışı gibi savuruyordu.
"Peki neden ona gitmek istiyorsun?" diye bir soru geldi arkasından.
Catti-brie'nin adımları dondu, yumuşak tonlu, melodik sesi hatırlamıştı, ardından yavaşça arkasını dönerek drowla yüzyüze geldi. Yalnızca üç adım gerisindeydi, karşılaştıkları anda lavanta rengi gözleri kendininkilere kilitlenmişti.
Drizzt karşı koymak, korucunun bu korunun Drizzt'in "yeri" olmadığından nasıl bu denli emin olduğunu sormak istiyordu. O sırada aklındaki hayali bir terazinin kantarı indi, kalktı ve gene indi. Maldobar ile ilgili hatıralarını tartıyordu; çiftçilerin ölümünü, ve ondan önceki yaşadığı tüm sınavlar ile karşılaştığı, onu inatla izleyen tüm kötülükleri. Buna karşılık, Drizzt, tekrar dünyaya çıkmak için içten duyduğu isteği gözden geçirdi. Kaç tane Mooshie daha bulabilirdi? Kaç dost daha? Ve bu koru kendine ve Guenhwyvar'a kaldığında ne kadar boş olurdu?
Drowların dünyasında, yükselen rütbe ile sağlanan maddi kazancın kaynağı olan hırs, tek amaçtı. Bu bile, var olmanın nedeni olmak için çok ufak görünüyordu. Şüphelerimi doğruladığın için sana teşekkür ediyorum Montolio. Kişisel amaçlar güden kişilerin hırslarının, karmaşa getiren bir kayıp olduğunu, sonsuz bir kayıpla sonuçlanan, sonu gelen bir kazanç olduğunu öğrendim. Çünkü gerçekten de evrende bir uyum var, sıradan mutluluğun uyumlu şarkısı. Bu şarkıya katılmak için bir kimsenin içsel uyumu, doğru görünen notaları bulması gerek. Gerçek hakkında ortaya konulması gereken bir nokta daha var: Kötü yaratıklar şarkı söyleyemez.
Hikayeleri tüm gün ve gece, hatta onu takip eden haftalar boyunca devam edebilirdi, ama Drizzt, güneşin batmak üzere olduğunu gördüğünde, kızın eve dönme vaktinin geldiğini farketti. "Seni bırakayım," diye teklif etti Drizzt.
"Hayır," diye yanıtladı Catti-brie. "Yapmasan daha iyi. Bruenor bunu anlamaz ve beni dağlar boyunda sorunların ortasına bırakmış olursun. Kendim geri dönebilirim, endişelenme! Bu patikaları senden daha iyi tanıyorum, Drizzt Do'Urden, ve eğer istesen bile bana yetişemezsin!"
Drizzt, bu böbürlenmeye güldü ama neredeyse inanmıştı. Vakit geçirmeden o ve kız, dağın güney duvarına doğru yola çıktılar, ardından birbirlerine veda ederken, bir daha ki erimede, ya da bir kez daha olmaması halinde gelecek baharda, tekrar buluşmaya söz verdiler.
"Söz verdiğim gibi," diye mırıldandı bir sabah Drizzt. Montolio, ondan, korucu gittikten sonra, yapacaklarını dikkatle gözden geçirmesini istemişti, ve artık Drizzt sözünde duruyordu. Korulukta rahattı ve hâlâ burada kabul görüyordu, ama koru artık evi değildi. Evi dışarıdaydı, biliyordu, Montolio'nun "acı ve neşe ile dolu" olduğunu temin ettiği koca dünyadaydı.
"...İnsanlar gerçekten de akıl karıştırcı bir ırk ve dünyanın kaderi gün geçtikçe onların her yere ulaşan ellerine geçiyor. Bu nazik bir denge oluşturabilir ama kesinlikle renksiz olmayacaktır. İnsanlar, karakter çeşitliliğine tüm diğer varlıklardan daha fazla sahipler; onlarınki, kendi ırklarına karşı -endişe verici sıklıkta- savaş açabilen tek 'iyi' ırk..."
Anayurt ve Sürgün ile devam eden yolculuk Göç ile sonlanıyor. Drizzt Do'Urden'in özgürlük yolculuğu Buzyeli Vadisi'nde sürecek.