Okumaya üşenenler için özet: 80’lerin sonu 90’ların başında çocuk olduysanız, o zamanın TV programları ile şimdikileri kıyaslamayın. Erkenden yaşlanırsınız, aman diyim.
Takvim yaşıma göre “bizim zamanımızda…” diye başlayan cümlelere en az bir 15 yılım daha olmalıydı oysa. Nerede o eski bayramlar konulu yıldıran sohbetlerin oflayıp puflayan tarafıyken; torunlarını pencere önünde buğulu gözlerle bekleyen yalnız dedelerin oynadığı bayram şekeri reklamlarına gözleri dolan kadın oldum.
Nostalji denince aklıma sadece Muazzez Ersoy kasetleri gelmeye devam etsini ben de isterim.
“Beterin beteri var” avuntusundan güç almak zorunda kalmasaydım da güzel olurdu.
Anne babalarımız gibi iki askeri darbe görmedik en azından diyeceğim ama şu kurbağa deneyini bilmemden olsa gerek, dilim varmıyor. İçinde bulunduğu suyu yavaş yavaş kaynatılan küçük masum kurbağalarızdır belki biz, 80’lerde çocuk olanlar, olamaz mı?
Barış Manço tarafından toplam 40 puanla ( dikkatinizi çekerim 100 bile değil ) bir oyunda birden fazla şampiyon olabileceğine inandırılmış çocuklardık biz. Şimdi bi adada gündüz beraber yiyip içip, akşamına da arkadaşlarının ismini gizlice kağıtlara yazıp, testilere atmalar falan bize yakışmadı. En çok bize yakışmadı. Barış abiyi hiç tanımayanlar bu yeni kültüre daha hızlı bir şekilde adapte olacaklar tabi ki. Bizse daha 30’larımızda “ah ah bizim zamanımızda böyle miydi ya” diyen yaşlı teyzeler, amcalar gibi dolanacağız ortalarda. Bizden başka kim dolanacaktı ya?
Hepimiz kirlendik
Bütün renkler aynı hızla kirlenirken ben birinciliği beyaza değil, 80’lerde çocuk olanlara verdim yüksek müsadelerinizle.
Turbo marka sakızlar, kalem sokularak yeniden sarılan kasetler, tırnakla düzleştirilen çokomel kağıtlarından bahsetmeyeceğim bile. Internette bununla ilgili o kadar güzel şeyler var ki, üstüne söz söylemeye kıyamam. Hem yukarıda yaptığım gibi birini saysam diğerinin hatırı kalır nazarımda.
Teknoloji gelişir, sakızlar değişir, zaten o Walkman pratik bir şey miydi allasen? Hem şimdiki çocuklara ağladığında ipad yerine çokomel kağıdı ver de yapıştırıversin suratına, parıl parıl parlasın alnın.
Teknoloji güzeldir, insanlar değişir, toplum gelişir. Benim nostaljim, asgari müşterekte buluşan hayatlarımıza. Politik görüşlerimiz ayrılsa da hırsızlığı siyasetten bağımsız olarak ayıpladığımız, tecavüzün bir kere iki keresinin hesabını yapmadığımız, cehaleti ulu orta savunacağız diye bir yerlerimizi yırtmadığımız hayatlara, ölenin ardından ağız dolusu “oh oldu” demeye utanacağımız yıllara…
Öyle bir hayat oldu mu ki hiç
Belki de olmadı, çocuktum öyle kalmış aklımda diyeceğim ama, hatırladığım başka asgari müşterekler de var.
Mesela bir dönem kuponla arcopal marka tabak dağıtıyordu gazeteler. Gazete tabak mı verirmiş diye hem eleştirip hem de o koyu mavi tabaklar sahiden kırılmıyormuş diye sevinmedi mi nice hane? Gazeteler o dönemde de muhalifliklerine göre ayrışsa da aynı gazetede farklı görüşler olabildiğini hatırlıyorum ben. Uğur Mumcu’nun katledilmesine sevinen radikaller yine olmuştur ama gözümüze soka soka “oh olsun” dendiğini değil de milyonların gazsız, susuz yürüdüğünü hatırlıyorum ben. Belki de çocuk aklım böyle hatırlamak istediğindendir. Öyle bile olsa; “şimdi iki gazete var sadece, 80’lerde sakallı bebek haberi yapan bu, bir de Kabataş haberini yapan şu” deseler; Tan gazetesini seçerim. Tereddütsüz.
Sabahlara kadar süren siyaset meydanını izleyip okula uykusuz gitmeyi entellektüellik sayardık biz. Perşembe akşamları Olacak o Kadar programını izlerdik. Mizahla muhalefet diye bir şey vardı o zamanlar, hem de ulusal kanallarda. Düşünebiliyor musunuz? Şimdi çocuk olanlar düşünemeyecekler işte.
Cuma gecesi Bir Başka Gece programı ile haftasonuna anlı şanlı bir göz kırpış. Gecede üç farklı müzik türünden üç sanatçı. Geçerdik koltuğa insan gibi dinlerdik biz de. Öyle kimse sahneye kıçını dönüp, beğenirse koltuğu çevirmezdi. Şarkı söyleyenleri de tanırdık, şimdinin umut tacirlerinin eline düşmüş, adlarının başına 3333 yazıp gönderebileceklerimizden değildi onlar.
Ay ne giymişşin sen böyle
Tv programlarında kimse birbirine “ay ne giymişsin, götüme benzemişsin” ya da “bu pişirdiğin ne böyle, bokum gibi olmuş” demezdi. Denmezdi bizim zamanımızda. Uçan terlik, ansızın gelen çimdik, evdeki nezaketin bekçileriydi.
Hikmet Şimşek ile pazar konserleri sayesinde, klasik müziğe illa ki bayılmasak bile iyi kötü bir kulak aşinalığımız oldu bizim. Benim gibi yadırgadınız mı siz de, sevgilisini çöpe atmak isteyip de “atacağım poşete yazık” diye şarkı yazan adamı? Kayahan’la büyüdük biz yahu, sevgiliye çöp poşeti ne?
Kızlar için Mavi Ay ile başlayıp etkisi hala süren yamuk Bruce Willis gülüşüne, erkekler için ise Samanta Fox’un memelerine duyulan hayranlık, en büyük günahımızdı belki de ( tabi biz kızlar çocukken de daha masummuşuz ve gülüş daha korunabilir bir özellikmiş di mi) Çocuk dediğinin böyle günahları olur. Kız arkadaşının kafasını kesip bavula koymak nerden çıktı ?
E tabi mafya dizileri falan da yok, Uzaylı Zekiye ile başlayıp Süper Baba ile devam ediyoruz. Entrika bilgimiz Evimiz Hollywood’da dizisi ile sınırlı, belki de gördüğümüz en iğrenç şey, ziyaretçiler dizisinde bütün olarak yenen, şimdi burada adını anmak istemediğim, hayvanlar.
Ben ne Erkan Yolaç’a evet hayır demeyenleri ne de Cenk Koray’a kutu açtıranları yalvar yakar dilenirken görmedim, duymadım.
Seynan Levent’le “Akşam Saati” programı benim için akşam yemeğinin az sonra hazır olacağının habercisiydi. Kültür sanat programı diye geçiyordu adı; milyonların önünde “kaç para kazanıyorsun” diye sorabilen koca / karı avcıları henüz sahne almamıştı.
Dizilerdeki tek tük öpüşme sahnelerinde, anamızın babamızın yanında utanıp kafasını çeviren masum çocuklardık biz*, şimdi çocuk tecavüz haberleri ile nasıl dik dursun başlarımız.
Bildiğin yaşlıyız işte. Ağız dolusu söylenebiliriz pekala. “Ah ah böyle miydi bizim zamanımızda”
Hızlı yaşlanıp, hızlı ölmedik en azından diye şükrediyoruz. Ecelsiz ölenlerin coğrafyasında yaşlanmaktan şikayet etmek de neymiş hem !
Şimdiki çocuklar daha mı şanslı ?
Sokaktaki oyunun arasında salçalı ekmek yemenin güzelliğinden daha bahsetmedim bile….
* twitterde okumuştum da kim olduğunu hatırlamadığım için burada belirtemedim. Kendisinin affına sığınarak kullanıyorum
Kamu spotu: Sezen Aksu’nun her konuda olduğu gibi bu konuda da yazılmış bir şarkısı var tabi ki…Ama sözler bu sefer büyük usta Murathan Mungan’dan. Özleyenlere gelsin, buradan buyrun…
Hani herkes arkadaş
Hani oyunlar sürerken
Hani çerçeveler boş
Hani körkütük sarhoş gençliğimizden
Hani şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken
Eskidendi, eskidendi, çok eskiden