Frank Miller Sin City filmini üçleme olarak çekmeye karar vermişti. 2005 yılında yapılan film oldukça başarılı olmuş ve bu ikinci filmin gelişini dört gözle bekletmeye başlamıştı. Nihayet dokuz yol sonra ikinci film Sin City: A Dame to Kill For karşımıza çıktı. Şöyle kısaca eleştirmek gerekirse aslında Sin City: A Dame to Kill For şahsen bütün beklentileri hayal kırıklığına uğratan bir film. İlk filmin yanından bile geçmezken biraz zorlama olduğunu da gözler önüne seriyor. Continue reading “Sin City: A Dame to Kill For”→
Usta yönetmen Wes Anderson‘dan yine başarılı bir film var karşımızda. Bildik Anderson filmlerinden biri Moonrise Kingdom. Yine renk, oyunculuk, hikaye olarak oldukça başarılı. Tabi oyunculuk deyince kadrodan da bahsetmek lazım. Karşımızda yine çok iyi bir kadro var.
Wes Anderson hayal dünyasına yolculuk bu filmde de devam ediyor. Diğer filmleri ile aynı kalıba sokabiliriz bu filmi de. Ancak bir fark Sanki burada büyükler küçük, küçükler büyük. Film aslında bir çocuk filmi edasında ilerlerken, çocuk filmi olmasın diye, çocuklara sigara içirtilmiş ve diyaloglar biraz daha argoya çekilmiş. Tabi bunlar rahatsız edici seviyede değil. Muhtemelen filmin yaş sınırını arttırmak için.
Filmin pastel renkleri hikayeye can katıyor. Karakterlerin çoğu garip olmasına rağmen izlerken onlarla empati kurmanızı sağlıyor. Filmin müzikleri çok iyi. Görüntüler ve renklerle birleştiğinde akıcı bir hal alıyor. Film dozu düştüğü anda müzikler işi kurtarıyor. Ancak filmi izlerken sürekli bir merakta yakanızı bırakmıyor. Filmin mekanları da oldukça iyi. İç mekanlar bir masal evini andırır şekilde sade de gösterişsiz. Ayrıntılarla insan boğulmuyor. Öyle ki izci kampı rutinine sizde alışıyor ve bir aksilik olduğunda hissedebiliyorsunuz.
Karakterler güzel betimlenmiş. Tabi böyle usta oyuncuları bu rollerde görmek biraz şaşırtıcı oluyor ama onların usta oldukları da burada çıkıyor insanın karşısına. Eğlenceli, romantik, macera dolu bir film çıkıyor karşımıza. Tabi tüm bunlara sabırla ulaşabiliyoruz keza film başlarda biraz sıkıyor.
Filmin konusu ise şöyle. Hikaye izci kampında geçmekte. Sam izci kampında olan çocuklardan biridir. Bir gün ortadan kaybolur. Oymak beyi, onu aramaya başlar. Bu arada sorunlu ve ailevi dertleri olan Suzy’de ortadan kaybolmuştur. İki çocuğun birlikte kaçtıklarını düşünmeye başlarlar.İki çocuksa bir okum müsameresinde tanışmış ve mektup arkadaşı olmuşlardır. Sonra kaçmak için karar vermişlerdir. Onların peşindekilere yakalanmama çabası, diğerlerinin onları bulma çabasıyla hikaye eğlenceli bir aksiyona döner. Fark tabiki karakterlerin farklılıklarıdır.
Özetlemek gerekirse, aslında anlatması zor bir film. Çünkü anlatıldığında basit bir hikayeymiş gibi geliyor insana. Ancak diyaloglar, deyimlemeler, görüntüler, kesinlikle filmin sıradanlığını bozuyor. Oyunculuklar da kadroda çok iyi. Filmin soundtracki kesinlikle dinlenmeye değer. Ben filmi izleyin derim.
Filmin ikincisi de geldi. Zaten geleli çok olmuştu ama ben yazmaya yeni fırsat buluyorum tabi. Şimdi bu film bize ne veriyor onu söyleyeceğim. Aslında maksadım yazıyı uzatmak. Film hakkında söylenecek çok bir şey yok. Film bize ne veriyor da kalmıştım. İlk filmden bir farkı yok. Büyük bir aksiyon ve Amerikan propagandası.
Tabi ben bunlara takılmıyorum benim için film önemli. Bu filmde ilk filme oranla aksiyon daha fazla. Kadroda da büyük ilaveler var. Chuck Norris, Jean-Claude Van Damme. Yani bizim dönemin olmazsa olmazlarının geçlik döneminin vurdulu kırdılı ilahları bu filmde. Zaten geçlerin gidip filmi izleyeceğini/izlemiş olduğunu düşünmüyorum. Varsa yoksa bizim dönem için bu film.
Tabi gelenler olduğu gibi aynı zamanda gidenler de var. İlk filmin kötü adamlarına ek olarak, Mickey Rourke bu filmde yok. Jet Li ise aksiyon sahnelerinde yok. Senaryo yine çok düşünülmemiş. Zaten bu kadar adamı bir araya toplamışım ne gerek var senaryoya edasını yine görebiliriz. Filmde yine esas oğlanımız, botokslu Sylvester Stallone. Kendisini seviyoruz.
Hikeye bir önceki ile aynı yine bu iş için bir ada seçilmiş. Aslında bu filmde bir Chuck Norris’in bütün hepsine bedel oluğunu görüyoruz. Finalde aslında ilk filmde beklediğimiz olay gerçekleşiyor. Tüm ekibi yediden yetmişe çarpışırken görüyoruz. Ne büyük zevktir.
Özetlemek gerekirse işte bol aksiyon yine bizlerle. Kadro ve bol aksiyon için izlenir Oscarlık bir film değil ancak Oscar bile alabilir. Merakla üçüncü filmi bekliyoruz. Hayırlısı olsun. İzleyiniz. Hatırlatmak lazım bu filmin yönetmeni Simon West. Ancak pek fark var mı Sylvester Stallone‘dan emin değilim.
Aksiyonun duayenleri bir araya gelmiş ve bir film yapmış izlemeden durulmaz tabi. Tabi burada gördüğümüz şey hepsinin nasılda yaşlandığı. Tamam hepiniz aksiyon adamısınız belki ama artık yaşlanmışsınız. Film zaten sırf gişe için yapılmış bir film. Hikaye ve kurgu olarak bize hiç bir şey vermiyor. Aksiyon sahneleri ise sırf bu işin duayenleri olduğu için güzel ve eğlenceli.
Filmin hikayesinde öyle önemli bir şey yok. Sylvester Stallone Rambo ile başladığı adalıları özgürleştirme hikayesine burada da devam ediyor. Tabi filmin balında göndermeler de yaparak filmi ne için çektiğini demokrasiyi nasıl getirdiklerini anlatıyorlar. Eh ne yapalım Amerikalı bunlar diyoruz. Ancak bu kez biraz daha insaflı davranmış işin içine bir Amerikalı sokarak bu kötü zulmeden yöneticiyi de yöneten birini devreye sokmuş. Aslında mesaj belli “ne yaparsak biz yaparız siz piyonsunuz” diye.
Neyse konumuz bu değil. Film aksiyonun dibine vuruyor. Arada gelen replikler fazla düşündürmeyecek ve eğlendirici nitelikte. Zaten kimse Sylvester Stallone’dan Oscarlık bir film beklemiyor. Kadronun bu şekilde geniş olması zaten para kazanmaktan başka bir şey değil. Ama Sylvester Stallone’un o botokslu hali gözümden gitmiyor desem yeridir. Resmen mimik yoksunu bir şebeğe dönmüş. Şişirilir şişirilir bu kadarda şişirilmez yani.
Filmde Mickey Rourke, Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis‘i yan karakter olarak görüyoruz. Ancak varlıkları didişmeleri bile yetiyor. Sanki eskilerden hasaplaşmalarla karşılaşıyor gibi hissediyorsunuz. Tabi bu kadar ünlü isim bir arada olunca insan kime odaklanacağını bilemiyor. Filmde de böle bir durum mevcut. Kardeşim hepsine kamera aynı anda dönemez ya. Bu sebepten dolayı Sylvester yönetmen ve senarist olduğundan dolayı kendine kıyak geçmiş ve hem lider hem en çok gözüken pozisyonunda. Gerçi ekibin diğerleri de biz ezeriz bakmayız ardıma diye bir havada.
Tabi yaz yaz bitmeyecek bir film ile karşı karşıyayız. Aslında filmde anlatılacak çok şey yok ama her karakter baş rol olunca insan değinme ihtiyacı duyuyor her birine. Ama ben bu oyuna gelmeyeceğim. Filmin konusundan biraz bahsetmek gerekirse, ekibimiz paralı askerdir. Bir gün gizli bir hükumet yetkilisi gelir anlara bir ada gösterir diktatörlükle yönetilen ada birde eski Amerikan ajanının yönetimi altındadır ve uyuşturucu işi yapılmaktadır. Ekibimiz oraya gider hem adayı özgürleştirir ven de uyuşturucuyu yok eder.
Özetlemek gerekirse eski tip aksiyonun tava yaptığı, kadrosunun iyiliği sebebiyle sırf bu yüzden izlenmesi gereken bir film. Siz senaryoyu hiç hesaba katıp kafanızı karıştırmayın. Aksiyon mu aksiyon bol miktarda var. Keyifli dakikalar geçireceğinize eminim. Vur, kır, patlat. Olay bu.
Merakla beklenip, bekleneni vermeyenlerden bir film de Surrogates. Çizgi roman uyarlaması olması ilginç bir konusu olması, bilim kurgu severlerde heyecan yaratsa da filmi izledikten sonra aynı şeyleri söylemek mümkün değil. Filmin üzerinde pek durulmamış anlaşılan. Kurgu biraz havada kalmış. Aynı şekilde beklenen aksiyon sahneleri isteneni vermiyor. Filmin tek artısı ise Bruce Willis‘in baş rolde oynaması.
Tabi çekim tekniklerine, efektlere, başlayıp biten olaylara biraz da oyunculuğa bu kadar söylenmişken biraz da hikayeye gelelim. Hikaye aslında çok güzel. O beklediğimiz bilim kurgulara yaraşır bir şekilde. Hatta filmin bazı yerlerinde eski bilim kurgulara benzetmedim desem filmi yalan olur. Ama o bekleneni vermiyor.
Filmde Bruce Willis’in suret olduğu zaman ile insan olduğu zaman arasında pek bir karakter farkı göremiyoruz. Bu da aslında suretleri ne olursa olsun insanların yönettiğini onların bir parçası olduklarının kanıtı olarak çıkıyor karşımızda. Suretler sayesinde insanlar olmak istedikleri forma giriyorlar. Bu da aslında sanal alemin -ki yaşanılan dünya bu şekilde adlandırılabilir- gerçeklerle ne kadar farklı olduğunu gözler önüne seriyor. Hatta finalde karşılaştığımız suretleri yapan kişinin bu oluşuma karşı bir karakter çizmesi. Tabi bu dünyanın yaratıcısı olarak bir tanrılaşma da söz konusu.
Film konu olarak iyi demiştim. Alt metinlerle desteklendiğinde devamı gelebilecek bir yapım ancak film bunu bize vermiyor. Yani başlayıp biten ucuz bir film edası ile kalıyorsunuz izlediğinizde. Konu olarak izlenebilecek, ancak sinema olarak ele aldığımızda ise bekleneni vermeyen bir film…