İnsan dediğin.. Tanımını yapamıyorum. Ben de bir insan olmama rağmen. Çünkü farklıyız hepimiz, kimsenin mayası öbürüyle tutmuyor. Kul kula hiç benzemiyor. Ben insan dediğini bir hamura benzetiyorum. Evet ham maddemiz aynı, evet ağzımız iki gözümüz iki kulağımız var. Ama bu hamurların hepsinin tuzu baharatı farklı. Bu nedenle hayattan aynı zevki alamıyoruz, olaylara aynı bakamıyoruz, tabir-i caizse tatlarımız farklı.
Son zamanlarda hep bunu düşünür oldum. Bir insanın sergilediği tutumun bazen bana neden çok garip gelebildiğini, hatta ''insan mı bu ya?'' diye düşünebildiğimi.
Bunu bana düşündüren de şu; evet hepimiz bir şekilde sosyal medya denen şeye bulaşmış durumdayız. Ya facebook ile ya twitter ile, ya da her ikisi ile. Ki daha bilumum sosyal portalları bu kuyruğa ekleyebilirim. Bu ortamlar neden var? içinizden geleni yazmamız, insanlarla fikir alışverişi içinde olmamız, iletişim sağlamamız için değil mi? Yani ''sosyal paylaşım'' dediğimiz, şekerle balla kapladığımız, terim haline getirdiğimiz kavramın hakkını verebilmek için.
Fakat dışarıdan sadece ''şekerli'' kısmı gözüktüğü için, çok da haşır neşir olmadan göremedim ben de başta aslında içinde zehir taşıdığını. Aslında ne kadar tehlikeli hale gelebileceğini, elini eline sürmediğin insanlarla kanlı bıçaklı olabileceğini göremedim.
Bu uzun girizgahımdan sonra sadede gelecek olursam eğer; sosyal medya öyle bir yer ki, bazı insanlar sanki o ortamda bir o bir sen varmışsın da, her yazdığını ona ithafen yazıyormuşsun gibi davranıyor. Özellikle eleştirel yazıları üstlerine alınmakta birebirler. O kendilerine göre çok işlevsel olan ama aslında ele güne laf yetiştirmekten başka hiçbir işlevi olmayan dilleri, o boş beyinleri ile öyle bir kuruyorlar ki; ne zaman eleştirel bir yazı yazacak olsam, uzaktan yakından alakası olmadığı halde üzerine alınan onlarca insan çıkıyor karşıma. Ve bunu niye böyle düşünüyorsun diyeceğine, hemen zehirli oklarını sana fırlatmaya başlıyor. Sormadan etmeden dinlemeden.. Neye uğradığını şaşırıyorsun, amiyane tabirle adeta ''dumur oluyorsun''. Böyle zamanlarda düşünüyorum hep insanlar nasıl bu kadar fevri olabilir? Bunu yapan insanların ekran başında gereğinden fazla vakit geçirdikleri, artık düşünme yetilerinin kaybolmaya başladığı su götürmez bir gerçek. Adeta makineye bağlı yaşıyorlar, o makinenin adı da bilgisayar. Yine de anlayamıyorum, anlayamayacağım.
Böyle durumlarda hep şu ikileme düşüyorum; ya ben yazacağımı yazarım onlar ne anlarsa anlasın, tavrı. Ya da sırf insanlarla arayı bozmamak adına eleştirel, sivri dilli yazıları ortalık yere yazmamak, direkt olarak hedef alına kişiye ulaştırmak. Ha soracak olursanız hangisini seçtin diye, hala birini seçebilmiş değilim. Bir sonraki ''haksız yere taaruza uğrayışımı'' bekliyorum.
Ama her şeyi gereksiz yere, yazıyı yazana sormadan etmeden üzerine alınmaya pek hevesli insanlara son bir sözüm var; unutmayın ki, yarası olan gocunur.