Alemlerin Kalbi bugün Arafat.
Nefesler tevhittir,nefesler tekbir.
Vakkfede yasanan manevi hayat
Nefesler tevhittir,nefesler tekbir.
Iki defa olur namazın cemi.
Anlaşılsın namaz beş farzın cemi
Yaşamak gerek vakfedeki demi.
Nefesler tevhittir,nefesler tekbir.
En güzel günlerden bir gün arife.
Hacı olmak için Arafat’tayım.
Başlamak üzere birinci vakfe.
Veysel Karani’yi aramaktayım.
Haçta giydiğim kefenim ihramdır
Helallerin çoğu bugün haramdır.
Bulabilirsem yarınım bayramdır
Veysel Karani’yi aramaktayım.
Bir gün Abdülkadir Geylani’ye, “Bu işe başladığınızda, bu yola adım attığınızda, temeli ne üzerine attınız? Hangi ameli esas aldınız da böyle yüksek dereceye ulaştınız?” diye sordular
Buyurdu ki: “Temeli sıdk ve doğruluk üzerine attım Asla yalan söylemedim Yalanı kağıda bile yazmadım ve hiç yalan düşünmedim İçim ile dışımı bir yaptım Bunun için işlerim hep rast gitti Çocuk iken maksadım, niyetim, ilim öğrenmek, onunla amel etmek, öğrendiklerime göre yaşamaktı Küçüklüğümde Arefe günü çift sürmek için tarlaya gittim bir öküzün kuyruğundan tutunup, arkasından gidiyordum Hayvan dile geldi ve dönüp bana; “Sen bunun için yaratılmadın ve bununla emrolunmadın” dedi Korktum, geri döndüm Evimizin damına çıktım Gözüme, hacılar gözüktü Arafat’ta vakfeye durmuşlardı