Ana Yol, Güzergah 66
Ana yol olan Route 66, ülkeyi doğudan batıya geçerken Karayolu 40 boyunca uzanır. Altmışlı yıllarda 66, Chicago ve LA arasında gidip geldiğim yoldu, araba, otobüs ve başparmak ile yolumdaydı. İki asfalt şeridi idi, ara sıra uykulu şehir tarafından kesilen tarım arazilerinin kilometrelerce yolunda ilerliyordu, sonra da zaman zaman eski batı kültürüne bir bakışla çöl alanlarından geçiyordu. Sonunda, Colorado Nehri'ne ve palmiye ağacının Kaliforniya mucizesine inmeden önce dağları Oatman'a sürdü.
Yolculuğa ilk başladığımda onsekiz yaşımdaydım, her şeyimizle dolu dövülmüş eski bir arabada iki adamla seyahat ediyordum. Gezi, terli sıcak, titreyerek soğuk, korkunç yeni ve tamamen şaşırtıcıydı. Sonsuza kadar süren, aşağıya doğru açılan pencerelerde her şeyin daha yeni olduğunu görmek için hala bu yolculuğun hissini uyandırabilirim. Dört gün ve geceler yavaş ilerliyor, iki bin mil yol, manzaralar ve sesler, maceralar ve keşif yolculuğu.
Son zamanlarda, uzun zamandır arkadaşım Bob Harvey ile birlikte LA'dan Santa Fe'ye gittim. ABD 40'ı gezdik, ancak eski 66'nın kemiklerini görmek için sık sık indik. Yolda vakit geçirmekten hoşlandığımız ve zevk aldığımız yerde durduk, eski müzik dinliyor ve küçük kasaba kafelerinin harika kötü yol yemeğini yiyoruz. Ne gördüğümü anlamama yardımcı olacak resimler yaptım.
İşte o zaman resimler, ve sevgili karayolu boyunca gördüğümüz şeylerin birkaç küçük hikayesi. Barstow ve Needles, Williams ve Holbrook'ta göz gezdirdiğimiz anlar, hepsini bir araya getiren Yol boyunca yaşamın enstantaneleri, Ana Yol.
Arkasındaki otel olmadığı sürece, Motel 6 işaretinden daha fazla yaya yoktur. Kuzey Amerika'da, çoğunlukla sizi yoldan geçen kasabalara yönlendiren yollar boyunca uzanan 1200 Motel 6s vardır. Uyuyacak yüz bin oda ile ve tanrı bilir ki kaç gece insanlığın maceralarını ve travaillerini hatırlatacak bir milyon hikaye olduğunu anlatabiliriz ama bugün hiçbirini duymuyoruz. Bunun yerine, "İşte bu ışıkta, bu yerde, bu günde nasıl göründüğü" gibi bir resim var.
Yoldaki ilk öğle yemeğimiz için burada durduk. Kalın kahverengi sosla kaplı dev Pork Egg Foo Young tabaklarını yedik, bize ellili Chicago'daki çocukluğumuzu hatırlatan yiyecekler. Şu an için mükemmel bir yemek oldu.
Bu resmi yapmak için bekledim. Bu adamları yoluma çıkarken gördüğümde, halksız bir versiyon daha çekmiştim. Sokakta durdum sabırlı. Çerçeveye girdiklerinde fotoğraf makinemi kaldırdım ve çekmeye başladım, tıklayın, tıklayın, tıklayın, bir… iki… üç kare, deklanşör sesi sessiz öğleden sonra yeterince yüksek. Duydular ve sonra adamlardan biri korkmuş bir hayvan gibi koşmaya başladı. Asla bakmadı, varlığımı asla kabul etmedi, gözü kapalı oluncaya kadar tükendi.
Yolun biraz aşağısında, demiryolu raylarının yanından geçen İğneler'e geldik ve yüz yıl boyunca bir yolcunun gideceği yer olan Fred Harvey istasyonunda dinlendik. Sıcak İğneler öğleden sonraları, bir radyolog grubundaki kurşun battaniye gibi, ağır ve sakinleşen güneşin ağırlığı vücudumun üzerinde duruyordu.
Geçtiğimiz zamanlarla bağlantı kurmak için istasyonun girişine doğru yürüdük. Bunun yerine, park yerinin aydınlık sıcaklığından istasyonun gölgesine geldiğimizde, bir ses duyduk ve köşeyi döndükçe, mobilyalarla çevrili bir kadınla karşılaştık, her şey bir apartman dairesinde düzenlenmiş. Sandalyesinde oturdu, cep telefonunda sohbet etti, makyaj oturma odasında bize habersizdi, sadece gerçek dünyasından geçen başka bir gerçeklikten hayaletler.
Yol boyunca devam ederek, istasyonun büyük portalına, diğer yerlere açılan büyük kapılara geldik. Yakını çizerken bu orta yaşlı ve kalın olan başka bir kadına çarptık, bacaklarından biri bandajlandı. Girişin önünde alçak bir kaide üzerinde yatıyordu; vücudu kaldırımdan bir kurban gibi yükseldi. Öğleden sonra sıcağında dinlenerek dar yatağına uzandı. Bir tarafa, ondan özgürce çıkardığı şeyleri yere serpiştirmiş, yanlarında koltuk değneği olan büyük bir sırt çantası vardı.
Kapıyı denedim ama kilitliydi, kadın bana “23: 00'e kadar açık değil” diyene kadar tekrar çekti. Ardından, daha önce kaydettiğim işaret kaydedildi ve haklı olduğunu biliyordum, istasyonun sadece gece yarısından saat 2'den 2'ye kadar açık olduğunu biliyordum. Bir dakika sonra, “Ben treni bekliyorum” dedi ... İğneler öğleden sonra çimento üzerine 10 saatlik bir bekleme. Birkaç dakika boyunca Los Angeles'a ulaşabileceği diğer yollar ve yaşamındaki benzer imkansızlıklar hakkında konuştuk ve sonra gitme zamanı gelmişti, veda dedi ve arabamıza geri dönüp yola çıktık.
Ticaret Odası binası daha iyi zamanlar gördü. Bazı sıvalar kullanabilirdi ve bir kat boya ve tanrı başka ne bilir ama kapalı olduğundan dolayı anlamadım. Onları, oda insanlarını suçlamıyorum. İğneler sıcak öğleden sonra boştur. İnsanlar karanlık evlerinde saklanırlar, güneş batana kadar kitap okur veya izlerler. Bu ofiste oturup hiçbir şey olmamak için bekleyen hiçbir sebep yok.
Çöl güneşi keskin gölgeleri keser, mimarinin geometrisini ortaya çıkarır. Tuğla yüzeylerindeki duvar resimleri bana Mısır piramitlerini hatırlatıyor, uzun zamandır kapalı olan mağazanın eski işareti, geçen zamanı ortaya koyuyor, hepsi ekliyor.
Müze kapanmıştı ve bu çok kötü çünkü böyle yerleri ziyaret ettiğimde beni her zaman memnun eden şeyler buluyorum. Her yerde tarih var, günlük insanların küçük tarihi. Hayatımızı şekillendiren ünlü ve büyük olaylar hakkında birçok hikayemiz ve hatıralarımız var. Ama belki geri kalanımızla ilgili birkaç hikaye daha kullanabiliriz.
Doldurmak için bir benzin istasyonuna giriyoruz ve önümüzde bir Delorean'ı ateşleyen bir adam var. Bir resim çekip sahibim Ron Ferguson ile buluşacağım. Roket Bilimcisi ve sekiz defa Fireball Run katılımcısı. Ron güler yüzlü ve hevesli, sevincini arabasında paylaştığı için mutluydu. Onunla fotoğraf çekeriz, ticari adlar ve eğlenceler çekeriz, sonra tekrar yola koyuluruz çünkü yine de akşam yemeği ve geceyi durduracak bir yer bulmamız gerekir.
Meteor Şehri ticaret merkezi karayolu üzerinde, terk edilmiş ve yalnız başına oturmaktadır. Buradaki yoldan çekilmek, arabadan inmek ve dolaşmak için istekli olmak gerekiyor. İlk başta, belki de beklenmedik ve nahoş şeyler olacak bir filmdeymişsiniz gibi geliyor. Sonra, bir süre sonra, hiç kimse köşede bir silahla ve çılgınca bir gülümsemeyle karşı karşıya kalmazsa, kimsesiz ve boş doğası ele geçirilir ve sadece burada olmak iyidir. Fotoğraf çekerim ve duvarlara kelimeleri kimin yazdığını merak ederim ve bazen Cuma geceleri bira içip takılmak için burada toplanan yerel çocuklar olduğunu hayal ediyorum.
Geride bıraktığımız kalıntı beni büyülüyor - sürekli, ezici olan şeylere işaretler koymamız gerekiyor.
Burada kimsenin başka bir şeyden uzakta yaşadığı? Her kim oldularsa, enkazlarının arasında tünemiş üç uydu çanağı, dış dünyaya bağlı kalma isteklerinin kanıtı olarak sayıyorum.
Bir zamanlar buradaki insanların çok fazla bağlantısı vardı. Yolun kapısının hemen dışından geçen yolcular vardı ve yolcular burada satın almak, göz atmak veya çiş yapmak için durdu.
Fakat daha sonra Güzergah 66, sınırlı erişim 40 ile desteklendi ve gezginler sadece birkaç metre öteye gitti, ancak şimdi eyaletler arası çitleri tarafından hapsedildi.
Şimdi bile, yola doğru bakarsanız, saatte seksen mil hızla yelken açtıklarını görebilirsiniz. Yeni yoldan hipnotize edildiler ve burada durmaları mümkün değil.
Burayı kapatmak zor olsa gerek; Eminim geride bırakmaları gereken çok fazla anı vardı. Sonuncusunun kim olduğunu merak ediyorum, ışıkları kapatan ve kapıyı kilitleyen kişi.
Araba rastgele şeyler, bavullar, plastik torbalar, bir strafor soğutucu, kağıt artıkları ile doludur. Birikme pencere çizgisinin üzerinde yükselir. Sürücü azaldı, sohbeti ve önündeki yolla emilen minik kokpitinde tek başına oturuyor. Acaba eve mi yoksa uzağa mı yöneldi, sevdiği bir hayata döndüğü için mutlu mu yoksa yeniden başlamak için yeni bir yere giderken ıssız ve boş.
Holbrook'un hemen dışında bu dinlenme ve alışveriş fırsatına geldik. 11.99 dolara iki çift Hawk, Night & Day Güneş gözlükleri, 99 kuruşa da üç çanta Ekici Isıtmalı Fıstık alıyorum.
Arz ve talep yasaları sürekli çalışıyor ve bu da Holbrook çevresinde bir sürü Fıstık ve güneş gözlüğü olduğundan şüphelenmemi sağlıyor.
Batıda ne kadar boş yere yer bulabildiğinin her zaman farkındayım. Örneğin, burada en az elli araçlık otoparkı olan iki bölmeli bir susturucu dükkanı. Burayı bıraktıklarında ne düşünüyorlardı? “Cehennem George, onu yoldan uzağa geri koy. Tüm bu alanı geride bırakmanın bir anlamı yok. ”Bu binayı seviyorum; kendine özgü bir şekli, kendi stili, kendi yolunda “kendimi aynen hissettim”. Eğer Holbrook'da yaşadıysam, orası stüdyomu ve galerimi koyacağım yer. Sadece doğru olurdu.
İşte galaktik Trailways terminalinde gezgin gibi görünen şey. Takvimi kontrol ediyor gibi gözüküyor, yolculuğunun uzaktan görünmesini bekliyor. Bu yolculuğun nasıl olacağını merak ediyorum. Yükselişe tırmanıp ötesine baksaydım, uzakta bir yerde bir daire olurdu?
İşte ayın yüzeyinde yürüyen iki gezgin. Hiçbir yerde ortaya çıkmamışlar, bu engin ve hareketsiz yerde hareket eden tek şey. Hava, kayaların ve tozun kokusunu taşıyor ve gerçek boyutumuza, bu devasa görüntünün ortasındaki minik benliğimize ve içinde yaşadığımız sonsuz zamanın anında azalıyoruz.
İşte biz sürerken düşündüğüm şeylerden biri. Manzaradan çıkardığımız kısımlar. Arabadan inerken gerçekte nasıl göründüğü.
Bazen medeniyetin tükendiği yere gelirsiniz ve onun kenarını görebilirsiniz. Doğal dünya ile içinde yaptıklarımız arasındaki sınırlardan çok etkilendim. Şehirde yaptığımız şeyler doğru sıraya benziyor, ama burada doğa ile olan zor ilişkimiz otoparkın kenarları kadar açık bir şekilde kazındı.
Yol kenarındaki son öğle yemeğimizi Şef karanlıkta otururken durduk. Tam da bu sıcak, aydınlık öğleden sonra olmak istediğimiz yer. Gölgede oturuyoruz, burgerlerimizi yiyoruz ve kamyonların yuvarlanmasını seyrediyoruz. Buradan itibaren yol şanlı bir şey.
Yolculuğun sonu, elimizden geldiğince Santa Fe ve Mark Berndt’in Edition One Gallery’deki gösterisinin açılması. Bir dahaki sefere bolca yol kaldı.
Benim, Andy Romanoff. Yolu ve yol açtığı tüm yerleri seviyorum.
Ve bu Bob Harvey, uzun zamandır arkadaşım, Panavision günlerinden dost komplocu ve bu yolculukta seyahat arkadaşı. Meksika'dan Çin'e, Santa Fe'ye ortak maceralar yaşadık, yol kenarındaki öğünlerden sağ kurtulduk ve daha da fazlasıyla gülerdik.
Okuduğunuz için teşekkürler! Burada hikayelerimin daha fazlasını okuyabilirsiniz
Fotoğraflarımı burada görebilirsiniz.
Ve işte satışa sunduğum resimlere bir bağlantı; Piksel