17 Aralık 2008 Çarşamba
Büyülü Gerçekçilik
Hani var ya benim için Marquez'in dişisisin. Bunu diyebileceğimi hiç düşünmezdim. Kitaplıkta Marguez'lere dönüp şöyle dedim. "Hele bir kardeşinize yer açın bakalım."
Sonrada mutlu mutlu seyrettim manzarayı.
Bu E.Sevgi Özdamar var ya, beni elimden tutup bulutların üzerinde gezdiriyor. Sanki o anlatıyor ve ben bıkıp usanmadan dinliyorum. Arada dur bir çayımı tazeleyeyim diye sözünü kesiyorum.
Hiç bitmesin. Şehrazat’ın 1001 gece masalları gibi hiç ama hiç bitmesin istiyorum. Geceleri yıldızların üstünde uyuyalım, ay odamıza insin hatta.
Tüm gün yüzümde güzel bir tebessüm, içimde banyo sonraları hissedilen yeniden doğmuş olma duygusu.
Tamda zamanında karşılaşmadık mı? Ne öncesi, ne sonrası. Tam şimdi olmalıydı buluşmamız. Kaldığımız yerden devam ettiğimiz bir sohbete koyulmuş gibi.
Bir cigara daha yak hele, dur hatta ben çayımı tazeleyeyim olmaz mı?