Uluslararası Adalet Mahkemesi - International Court of Justice
|Uluslararası Adalet Mahkemesi|
|Mahkeme uluslararası adalet|


Uluslararası Adalet Divanı Mührü
|kurulmuş||1945 (PCIJ, 1946'da çözüldü)|
|yer||Lahey , Hollanda|
|Koordinatlar||Koordinatlar:|
|Yetkili|
|Hakim süresi||9 yıl|
|Pozisyon sayısı||15|
|İnternet sitesi||www.icj-cij.org|
|Devlet Başkanı|
|Şu anda||Abdulqawi Yusuf|
|Dan beri||6 Şubat 2018|
|Uç konumu bitiyor||5 Şubat 2021|
|Başkan Vekili|
|Şu anda||Xue Hanqin|
|Dan beri||6 Şubat 2018|
|Uç konumu bitiyor||5 Şubat 2021|
Uluslararası Adalet Divanı ( UAD 'nin bazen de denir), Dünya Mahkemesi , altı temel organlarından biri olan Birleşmiş Milletler (BM). Devletler arasındaki anlaşmazlıkları çözer ve BM tarafından atıfta bulunulan uluslararası hukuki konularda danışmanlık verir . Görüşleri ve kararları uluslararası hukukun kaynakları olarak hizmet eder .
ICJ, 1920'de Milletler Cemiyeti tarafından kurulan Daimi Uluslararası Adalet Divanı'nın (PCIJ) halefidir. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, hem Lig hem de PCIJ sırasıyla Birleşmiş Milletler ve ICJ tarafından yerine getirildi. UAD Tüzüğü, selefinden büyük ölçüde çıkar ve ikincisinin kararları geçerliliğini korur. BM'nin tüm üyeleri UAD Tüzüğüne taraftır.
UAD, Genel Kurul ve Güvenlik Konseyi tarafından dokuz yıl için seçilen 15 hakemden oluşan bir panelden oluşur . Mahkeme oturduğundan Barış Sarayı'nda içinde The Hague değil New York'ta bulunan tek anapara BM organı haline, Hollanda. Resmi çalışma dilleri İngilizce ve Fransızca'dır.
Tarih
Uluslararası anlaşmazlıkların çözümü amacıyla kurulan ilk daimi kurum , 1899 Lahey Barış Konferansı tarafından oluşturulan Daimi Tahkim Mahkemesi'dir (PCA) . Rus Çarı II. Nicholas tarafından başlatılan konferansta, tüm dünyadaki büyük yetkiler yer aldı. birçok küçük devletin yanı sıra, savaşın yürütülmesiyle ilgili ilk çok taraflı antlaşmalar ortaya çıktı. Bunların arasında Lahey, Hollanda'da gerçekleşecek olan tahkim yargılamaları için kurumsal ve usul çerçevesini ortaya koyan Pasifik Uluslararası Uyuşmazlıkların Çözümü Sözleşmesi de vardı . Duruşmalar, işlevleri bir sekreterlik veya mahkeme siciline eşdeğer olacak bir daimi büro tarafından desteklense de, hakemler, Sözleşmenin her üyesi tarafından sağlanan daha büyük bir havuzdan tartışmalı devletler tarafından atanacaktır. PCA 1900 yılında kurulmuş ve 1902 yılında işlemlere başlamıştır.
Bir ikinci Lahey Barış Konferansı dünyanın egemen devletlerin çoğu katılan 1907 yılında, Sözleşme'yi revize ve PCA önce tahkim davaları düzenleyen kuralları geliştirilmiş. Bu konferans sırasında ABD, Büyük Britanya ve Almanya, hâkimleri tam zamanlı olarak görev yapacak bir daimi mahkeme için ortak bir teklif sundular. Delegeler, hâkimlerin nasıl seçileceğine karar veremedikleri için, daha sonraki bir toplantıda kabul edilmesi için bir anlaşma yapılmak üzere, mesele geçici olarak rafa kaldırıldı.
Lahey Barış Konferansları ve bundan ortaya çıkan fikirler, 1908 yılında en eski bölgesel yargı organlarından biri olarak kurulan Orta Amerika Adalet Divanı'nın kurulmasını etkiledi . 1911 ve 1919 yılları arasında, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra yeni bir uluslararası sistemin kurulmasına dönüştürülmeyecek uluslararası bir yargı mahkemesinin kurulması için çeşitli planlar ve öneriler yapıldı.
Daimi Uluslararası Adalet Divanı
Birinci Dünya Savaşı'nın eşi görülmemiş kan dökülmesi, 1919 Paris Barış Konferansı tarafından barış ve kolektif güvenliği sağlamayı amaçlayan dünya çapında ilk hükümetlerarası örgüt olarak kurulan Milletler Cemiyeti'nin kurulmasına yol açtı . Madde 14 Lig Antlaşması , itiraz eden taraflarca kendisine gönderilen herhangi bir uluslararası anlaşmazlığı karara bağlamaktan ve atıfta bulunulan herhangi bir anlaşmazlık veya soru üzerine bir danışma görüşü sağlamaktan sorumlu bir Daimi Uluslararası Adalet Divanı (PCIJ) kurulması çağrısında bulundu. Milletler Cemiyeti tarafından.
Aralık 1920'de, birkaç taslak ve tartışmanın ardından, Lig Meclisi oybirliğiyle, ertesi yıl üyelerin çoğunluğu tarafından imzalanan ve onaylanan PCIJ Tüzüğünü kabul etti. Yeni Tüzük, diğer şeylerin yanı sıra, hakimlerin hem Konsey hem de Lig Meclisi tarafından aynı anda ama bağımsız olarak seçilmesini sağlayarak hakimlerin seçilmesi konusundaki tartışmalı sorunları çözdü. PCIJ'nin yapısı, "ana medeniyet biçimlerini ve dünyanın başlıca yasal sistemlerini" yansıtacak PCIJ , Daimi Tahkim Mahkemesi ile birlikte Lahey'deki Barış Sarayı'na kalıcı olarak yerleştirilecekti .
PCIJ, uluslararası hukuk alanında büyük bir yeniliği çeşitli şekillerde temsil etti:
- Önceki uluslararası tahkim mahkemelerinden farklı olarak, kendi yasal hükümleri ve usul kuralları tarafından yönetilen daimi bir kurumdu.
- Hükümetler ve uluslararası organlarla irtibat görevi gören kalıcı bir sicili vardı;
- Duruşmaları, sözlü iddiaları ve tüm belgesel kanıtları içeren davaları büyük ölçüde kamusaldı;
- Tüm devletler tarafından erişilebilirdi ve devletler tarafından anlaşmazlıklar konusunda zorunlu yargı yetkisine sahip olduğu beyan edilebilir;
- PCIJ Tüzüğü, üzerinde çalışacağı hukuk kaynaklarını listeleyen ilk şirketti ve bu da uluslararası hukukun kaynakları haline geldi
- Hâkimler, önceki uluslararası yargı organlarından daha fazla dünyayı ve hukuk sistemlerini temsil ediyordu.
- Kalıcı bir organ olarak PCIJ, zaman içinde uluslararası hukuku geliştirecek bir dizi karar ve karar verecekti.
ICJ'den farklı olarak, PCIJ Lig'in bir parçası değildi veya Ligin üyeleri otomatik olarak Statüsüne taraf değildi. Hem ikinci Lahey Barış Konferansı'nda hem de Paris Barış Konferansı'nda kilit bir rol oynayan ABD, vatandaşlarının birçoğu Mahkeme hakimi olarak hizmet etmesine rağmen, özellikle Lig üyesi değildi.
1922'deki ilk oturumundan 1940'a kadar PCIJ, 29 eyaletler arası anlaşmazlığı ele aldı ve 27 tavsiye görüşü verdi. Mahkemenin yaygın kabulü, yüzlerce uluslararası anlaşma ve anlaşmanın, belirtilen uyuşmazlık kategorileri üzerinde yargı yetkisi vermesi gerçeğiyle yansıtılmıştır. PCIJ, birçok ciddi uluslararası anlaşmazlığın çözümüne yardımcı olmanın yanı sıra, uluslararası hukukta gelişimine katkıda bulunan birkaç belirsizliğin açıklığa kavuşturulmasına yardımcı oldu.
ABD, Dünya Mahkemesi'nin kurulmasında önemli bir rol oynamıştır ancak hiçbir zaman katılmamıştır. Başkanlar Wilson, Harding, Coolidge, Hoover ve Roosevelt üyeliği desteklediler, ancak bir antlaşma için Senato'da 2/3 çoğunluk elde etmek imkansızdı.
Uluslararası Adalet Divanı'nın kurulması
1933'teki bir faaliyet zirvesinin ardından PCIJ, dönemi karakterize eden artan uluslararası gerilim ve soyutlanma nedeniyle faaliyetlerinde gerilemeye başladı. İkinci Dünya Savaşı etkin bir ABD ve Birleşik Krallık ortaklaşa kurulması veya uluslararası mahkemeyi yeniden kurulması için destek beyan Aralık 1939 yılında son kamu oturum düzenledi ve 1942 yılında Şubat 1940'da son emirleri Mahkemesi'ne, bir son vermek Savaştan sonra ve 1943'te İngiltere, konuyu tartışmak için dünyanın dört bir yanından hukukçulardan oluşan bir panelden oluşan "Müttefikler Komitesi" ne başkanlık etti. 1944 raporunda şunlar önerildi:
- Herhangi bir yeni uluslararası mahkemenin statüsü, PCIJ kararına dayanmalıdır;
- Yeni mahkeme bir danışma yetkisine sahip olmalıdır;
- Yeni mahkemenin yargı yetkisinin kabulü gönüllü olmalıdır;
- Mahkeme siyasi meselelerle değil, yalnızca yargı ile ilgilenmelidir
Birkaç ay sonra, büyük Müttefik Güçler konferansı - Çin, SSCB, İngiltere ve ABD - “mümkün olan en erken tarihte, genel bir uluslararası organizasyonun ilkesine dayanarak kurulmasının gerekliliğini kabul eden ortak bir bildiri yayınladı. barışı seven tüm devletlerin egemen eşitliği ve büyük ve küçük tüm devletlerin uluslararası barış ve güvenliğin korunması için üyeliğe açık ”.
Birleşik Devletler'deki Dumbarton Oaks'taki müttefik müteakip konferansı, Ekim 1944'te uluslararası bir mahkeme içerecek hükümetler arası bir örgütün kurulması çağrısında bulunan bir teklif yayınladı. Daha sonra Nisan 1945'te Washington DC'de önerilen mahkeme için bir yasa taslağı hazırlamak üzere dünyanın dört bir yanından 44 hukukçunun katıldığı bir toplantı yapıldı. Taslak tüzük PCIJ'dekine büyük ölçüde benziyordu ve yeni bir mahkemenin oluşturulup oluşturulmayacağı sorgulandı. 25 Nisan - 26 Haziran 1945 tarihleri arasında gerçekleşen ve 50 ülkeyi kapsayan San Francisco Konferansı sırasında, yeni Birleşmiş Milletler'in ana organı olarak tamamen yeni bir mahkemenin kurulması gerektiğine karar verildi. Bu mahkemenin tüzüğü, sürekliliği sağlamak için, Uluslararası Adalet Divanı'nın (UAD) Tüzüğünün PCIJ'ye dayandığını açıkça belirleyen Birleşmiş Milletler Şartı'nın ayrılmaz bir parçasını oluşturacaktır .
Sonuç olarak, PCIJ Ekim 1945'te son kez toplandı ve arşivlerini Barış Sarayındaki yerini alacak halefine aktarmaya karar verdi. PCIJ hakimlerinin tümü 31 Ocak 1946'da istifa etti ve UAD'nin ilk üyelerinin seçilmesi, bir sonraki Şubat ayında Birleşmiş Milletler Genel Kurul ve Güvenlik Konseyi'nin Birinci Oturumunda gerçekleşti . Nisan 1946'da PCIJ resmi olarak feshedildi ve ilk toplantısında ICJ, PCIJ'nin son Başkanı olarak görev yapan El Salvador Cumhurbaşkanı José Gustavo Guerrero olarak seçildi . Mahkeme ayrıca Sicil Dairesi üyelerini atadı, büyük ölçüde PCIJ'den çekildi ve o ayın ilerleyen saatlerinde bir açılış oturumu düzenledi.
İlk dava Mayıs 1947'de Birleşik Krallık tarafından Arnavutluk'a karşı Korfu Kanalı'ndaki olaylarla ilgili olarak sunuldu .
faaliyetler
1945 yılında BM Şartı tarafından kurulan mahkeme, 1946 yılında Uluslararası Uluslararası Adalet Divanı'nın halefi olarak çalışmaya başladı . Uluslararası Adalet Divanı Statüsü , selefi benzer, oluşturan ve mahkemeyi düzenleyen başlıca anayasal belgedir.
Mahkemenin iş yükü çok çeşitli yargı faaliyetlerini kapsamaktadır. Mahkeme, ABD'nin Nikaragua'ya karşı örtülü savaşının uluslararası hukuka aykırı olduğuna karar verdikten sonra ( Nikaragua / ABD ), ABD 1986'da mahkemenin yargı yetkisini sadece isteğe bağlı olarak kabul etmek için zorunlu yargıdan çekildi. Birleşmiş Milletler Şartı'nın XIV. Bölümü BM Güvenlik Konseyi'ne Mahkeme kararlarını uygulama yetkisi verir . Ancak böyle bir uygulama, ABD'nin Nikaragua davasında kullandığı Konsey'in beş daimi üyesinin veto gücüne tabidir .
Kompozisyon
UAD, Daimi Tahkim Mahkemesinde ulusal gruplar tarafından aday gösterilen kişiler listesinden BM Genel Kurulu ve BM Güvenlik Konseyi tarafından dokuz yıllığına seçilen on beş hakemden oluşur . Seçim süreci UAD Tüzüğü'nün 4-19. Maddelerinde düzenlenmiştir. Mahkemede sürekliliği sağlamak için seçimler üç yılda bir beş hakem seçilerek kademelendiriliyor. Bir hakim görevde ölürse, uygulama genel olarak, süreyi tamamlamak için özel bir seçimde bir hakim seçmek olmuştur.
Hiçbir yargıç aynı ülkenin vatandaşı olamaz. 9.Maddeye göre, mahkemenin üyeliğinin "ana medeniyet biçimlerini ve dünyanın başlıca hukuk sistemlerini" temsil etmesi beklenmektedir. Esasen, bu ortak hukuk , medeni hukuk ve sosyalist hukuk (şimdi komünizm sonrası hukuk) anlamına geliyordu .
Koltukların coğrafi bölgelere göre dağıtılacağı konusunda gayri resmi bir anlayış var, böylece Batı ülkeleri için beş, Afrika devletleri için üç sandalye (bir frankofon medeni hukuk hakimi , Anglofon ortak hukuku biri ve bir Arap dahil), ikisi Doğu için Avrupa devletleri, üç Asya ülkesi ve iki Latin Amerika ve Karayip devletleri için. Mahkemenin tarihinin çoğunda, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin beş daimi üyesi (Fransa, SSCB, Çin, İngiltere ve ABD) her zaman görev yapan bir hakime sahipti ve böylece Batı koltuklarından üçünü işgal etti. Asya koltukları ve Doğu Avrupa koltuklarından biri. İstisnalar, 1967-1985 yılları arasında Çin'in mahkemede yargıç olmaması ve bu süre zarfında aday göstermedi ve İngiliz yargıç Sir Christopher Greenwood bankta ikinci dokuz yıllık bir süre için seçim adayı olarak geri çekildi 2017'de İngiltere'den hiçbir hakimi mahkemeye bırakmadı. Greenwood BM Güvenlik Konseyi tarafından desteklenmişti, ancak BM Genel Kurulunda çoğunluk alamadı. Hintli yargıç Dalveer Bhandari yerine oturdu.
Tüzüğün 6. Maddesi, tüm hâkimlerin kendi ülkelerindeki en yüksek yargı makamı için nitelikli olan veya uluslararası hukukta yeterli yeterliliğe sahip avukatlar olarak bilinen yüksek ahlaklı kişiler arasında uyruklarına bakılmaksızın seçilmelerini öngörmektedir. Yargı bağımsızlığı özellikle 16-18. Maddelerde ele alınmıştır. UAD'nin hakimleri başka bir görev alamaz veya avukat olarak hareket edemezler. Uygulamada, mahkeme üyelerinin bu kuralları kendi yorumları vardır ve dış tahkime katılmalarına ve çıkar çatışması olmadığı sürece mesleki görevlerde bulunmalarına izin verir. Bir hakim ancak mahkemenin diğer üyelerinin oybirliği ile reddedilebilir. Bu hükümlere rağmen, UAD hakimlerinin bağımsızlığı sorgulandı. Örneğin, Nikaragua davası sırasında ABD, Sovyet bloğundan hâkimlerin varlığı nedeniyle mahkemeye hassas materyal sunamayacağını bildiren bir tebliğ yayınladı.
Hâkimler ortak kararlar verebilir veya kendi ayrı fikirlerini verebilirler. Kararlar ve danışma görüşleri çoğunluktadır ve eşit bir bölünme durumunda Başkanın oyu belirleyicidir ve Silahlı Çatışmada Nükleer Silah Devletinin Kullanım Yasası'nda meydana gelen karar (WHO tarafından talep edilen görüş), [1996 ] UAD Raporları 66. Hakimler ayrıca farklı muhalif görüşler de sunabilirler.
Geçici hakimler
Tüzüğün 31. maddesi, geçici hakimlerin mahkeme önünde tartışmalı davalara oturdukları bir prosedür ortaya koymaktadır . Sistem, herhangi bir tarafın çekişmeli bir davaya (aksi takdirde mahkemede oturanların vatandaşlarından biri yoksa) yalnızca bu davada yargıç olarak oturacak bir kişi seçmesine izin verir. Bu nedenle, on yedi kadar yargıç bir davada oturabilir.
Sistem, yerel mahkeme süreçlerine kıyasla garip görünebilir, ancak amacı devletleri dava sunmaya teşvik etmektir. Örneğin, bir devlet müzakereye katılabilecek ve diğer hakimlere yerel bilgi ve devletin bakış açısını anlayabilecek bir adli görevliye sahip olacağını biliyorsa, mahkemenin yargı yetkisine başvurmak daha istekli olabilir. Bu sistem bedenin yargı niteliğine uygun olmasa da, genellikle çok az pratik sonuç verir. Geçici yargıçlar genellikle (ancak her zaman değil) kendilerini atayan devlet lehine oy kullanırlar ve böylece birbirlerini iptal ederler.
Chambers
Genel olarak, mahkeme tam tezgah olarak oturur, ancak son on beş yıl içinde, zaman zaman bir oda olarak oturmuştur. Tüzüğün 26-29. Maddeleri mahkemenin davaları dinlemesi için genellikle 3 veya 5 hakim olmak üzere daha küçük odalar oluşturmasına izin vermektedir. 26. maddede iki tür oda düşünülmektedir: birincisi, özel durum kategorileri için odalar ve ikincisi, belirli anlaşmazlıkları duymak için geçici odaların oluşturulması. 1993 yılında, ICJ tüzüğünün 26 (1) maddesi uyarınca, özellikle çevresel meseleleri ele almak için (hiç kullanılmamış olmasına rağmen) özel bir oda kuruldu.
Özel odalar daha sık toplanır. Örneğin, Maine Körfezi Davası'nı (Kanada / ABD) dinlemek için odalar kullanıldı . Bu durumda taraflar, mahkeme taraflar tarafından kabul edilebilir şekilde mahkemeye hakimler atamadığı sürece davayı geri çekeceklerini açıkça belirtmişlerdir. Daire kararları, tam Mahkeme kararlarından daha az otoriteye sahip olabilir veya çeşitli kültürel ve yasal bakış açıları ile bilgilendirilen evrensel uluslararası hukukun doğru yorumunu azaltabilir. Öte yandan, odaların kullanımı mahkemeye daha fazla başvurulmasını teşvik edebilir ve böylece uluslararası uyuşmazlık çözümünü geliştirebilir .
Mevcut kompozisyon
22 Haziran 2018 tarihi itibariyle mahkemenin oluşumu aşağıdaki gibidir:
|ad||milliyet||Durum||Dönem başladı||Dönem biter|
|Abdulqawi Yusuf||Somali||Başkan a||2009||2027|
|Xue Hanqin||Çin||Başkan Yardımcısı a||2010||2021|
|Peter Tomka||Slovakya||üye||2003||2021|
|Ronny Abraham||Fransa||üye||2005||2027|
|Mohamed Bennouna||Fas||üye||2006||2024|
|Antônio Augusto Cançado Trindade||Brezilya||üye||2009||2027|
|Joan Donoghue||Amerika Birleşik Devletleri||üye||2010||2024|
|Giorgio Gaja||İtalya||üye||2012||2021|
|Julia Sebutinde||Uganda||üye||2012||2021|
|Dalveer Bhandari||Hindistan||üye||2012||2027|
|Patrick Lipton Robinson||Jamaika||üye||2015||2024|
|James Crawford||Avustralya||üye||2015||2024|
|Kirill Gevorgian||Rusya||üye||2015||2024|
|Nawaf Salam||Lübnan||üye||2018||2027|
|Yuji Iwasawa||Japonya||üye||2018||2021|
|Philippe Gautier||Belçika||kayıt memuru||2019||2026|
|Bir 2018-2021.|
Başkanlar
yargı
BM Şartı'nın 93 belirtildiği gibi, tüm 193 BM üyesi otomatik olarak taraflar mahkemenin tüzüğüne. BM üyesi olmayanlar ayrıca 93 (2). Madde uyarınca mahkemenin tüzüğüne taraf olabilirler. Örneğin, BM üye ülkesi olmadan önce, İsviçre bu prosedürü 1948'de parti olmak için kullandı ve Nauru 1988'de parti oldu. Bir kez devlet mahkemenin tüzüğüne taraf olduğunda, mahkeme huzurundaki davalara katılma hakkı vardır. . Ancak, tüzüğe taraf olmak, bu tarafları içeren uyuşmazlıklar konusunda mahkemenin yargı yetkisini otomatik olarak vermez. Konusu yargı tartışmalı konularda, arızi yargı ve danışma görüşleri: UAD'nin durumlarda üç tür olarak kabul edilir.
Devam eden olaylar
Çekişmeli davalarda (bir anlaşmazlığı çözmeyi amaçlayan çekişmeli davalar), UAD mahkemeler kararına boyun eğmeyi kabul eden devletler arasında bağlayıcı bir karar verir. Çekişmeli davalarda yalnızca devletler taraf olabilir. Bireyler, şirketler, federal bir devletin bileşen kısımları, STK'lar, BM organları ve kendi kaderini tayin grupları, mahkemenin uluslararası kamu kuruluşlarından bilgi alabilmesine rağmen, davalara doğrudan katılmaları dışında tutulur . Bu, eğer bir devlet davayı başka bir davaya götürürse, devlet dışı çıkarların dava konusu olmasını engellemez. Örneğin, bir devlet, "diplomatik koruma" durumunda, vatandaşlarından veya şirketlerinden biri adına dava açabilir.
Yargılama, tartışmalı davalarda mahkeme için genellikle çok önemli bir sorudur. (Aşağıdaki Prosedür'e bakınız.) Temel ilke, UAD'nin yalnızca rıza temelinde yargı yetkisine sahip olmasıdır. 36. madde, mahkemenin yargı yetkisinin tesis edilebileceği dört temeli özetlemektedir:
- İlk olarak, 36 (1) tarafların davaları mahkemeye yönlendirebilmelerini öngörmektedir ("özel anlaşma" veya " uzlaşma " üzerine kurulu yargı yetkisi ). Bu yöntem, gerçek zorunlu yargı yerine açık rızaya dayanmaktadır. Belki de mahkemenin yargı yetkisinin en etkili dayanağıdır, çünkü ilgili tarafların anlaşmazlığın mahkeme tarafından çözülmesi arzusu vardır ve bu nedenle mahkemenin kararına uyma olasılığı daha yüksektir.
- İkinci olarak, 36 (1) mahkeme, "özel olarak ... yürürlükte olan antlaşmalar ve sözleşmelerde öngörülen hususlar" konusunda yargı yetkisini vermektedir. Çoğu modern antlaşma , UAD tarafından anlaşmazlıkların çözümlenmesini sağlayan uzlaşmacı bir madde içermektedir. Uzlaşma hükümlerine dayanan davalar, özel bir anlaşmaya dayanan davalar kadar etkili olmamıştır, çünkü bir devletin konuyu mahkeme tarafından incelemesini istemeyebilir ve bir karara uymayı reddedebilir. Örneğin İran rehine krizi sırasında İran , Viyana'nın Diplomatik İlişkiler Sözleşmesi'nde yer alan uzlaşmacı bir maddeye dayanarak ABD tarafından getirilen bir davaya katılmayı reddetti ve karara uymadı. 1970'lerden beri, bu tür maddelerin kullanımı azalmıştır. Birçok modern antlaşma, genellikle tahkim biçimlerine dayanan kendi anlaşmazlık çözümü rejimlerini ortaya koydu .
- Üçüncüsü, Madde 36 (2) devletlerin mahkemenin yargı yetkisini kabul eden isteğe bağlı madde beyanları yapmalarına izin verir. Eyaletlerin beyanları isteğe bağlı olduğundan, bazen Madde 36 (2) yargı yetkisine konulan "zorunlu" etiketi yanıltıcıdır. Ayrıca, pek çok bildiride belirli uyuşmazlık türlerinin yargılama yetkisi dışında bırakılması gibi çekinceler bulunmaktadır (" ratione materia "). İlkesi karşılıklı sınırı yargı daha da olabilir. Şubat 2011 itibariyle, altmış altı devletin yürürlükte olan bir bildirisi vardı. Daimi Güvenlik Konseyi üyelerinden sadece Birleşik Krallık'ın bir beyanı vardır. Mahkemenin ilk yıllarında, beyanların çoğu sanayileşmiş ülkeler tarafından yapılmıştır. Nikaragua davasından bu yana, gelişmekte olan ülkeler tarafından yapılan beyanlar arttı ve 1980'lerden bu yana mahkemeye olan güveni artırdı. Ancak sanayileşmiş ülkeler bazen son yıllarda istisnaları artırmış veya beyanlarını kaldırmıştır. Örnekler arasında daha önce de belirtildiği gibi ABD ve deniz sınırlarındaki anlaşmazlıkları dışlamak için 2002'deki beyanını değiştiren Avustralya (iki ay sonra bağımsızlığını kazanan Doğu Timor'un yaklaşmakta olan bir meydan okumayı önleme olasılığı) yer alıyor.
- Son olarak, 36 (5) Daimi Uluslararası Adalet Divanı'nın tüzüğü uyarınca yapılan beyanlar temelinde yargı yetkisi vermektedir . Tüzüğün 37. Maddesi, PCIJ'ye yargı yetkisi veren bir antlaşmada herhangi bir uzlaşma hükmü uyarınca yargı yetkisini benzer şekilde aktarmaktadır.
- Buna ek olarak, mahkemenin zımni rızası ( forum prorogatumu ) temelinde yargı yetkisi olabilir . 36. madde uyarınca açık yargı yetkisinin bulunmaması durumunda, davalı ICJ yargı yetkisini açıkça kabul ederse veya sadece esasa dayanırsa yargı yetkisi oluşturulur . Fikir , mahkemenin Arnavutluk'tan UAD'nin yargı yetkisine sunduğunu belirten bir mektubun mahkeme yetkisini vermek için yeterli olduğuna karar verdiği Korfu Kanalı Davasında (İngiltere / Arnavutluk) (1949) ortaya çıktı .
Arızi yargı yetkisi
Kesin bir karara varıncaya kadar mahkeme, bir tarafın bir uyuşmazlık haklarının korunması için geçici tedbirler alma yetkisine sahiptir. Bir anlaşmazlığın taraflarından biri veya her ikisi de geçici tedbirler almak için UAD'yi uygulayabilir. In Frontier Uyuşmazlık Durumunda, uyuşmazlığın her iki taraf, Burkina Faso ve Mali , geçici tedbir için mahkemeye başvuruda bulundu. Mahkemenin arızi yargı yetkisi, Tüzüğün 41. Maddesinden kaynaklanmaktadır. Nihai karar gibi, mahkemenin geçici tedbirleri kararı, anlaşmazlığa taraf devletler için bağlayıcıdır. UAD, geçici tedbirleri yalnızca prima facie yetki alanı karşılandığında belirtme yetkisine sahiptir.
Tavsiye görüşleri
Bir Mütalaa sadece belirtilen Birleşmiş Milletler organları ve kuruluşlara açık bir mahkemede bir fonksiyonudur. BM Tüzüğü, Genel Kurul'a veya Güvenlik Konseyi'ne mahkemeden herhangi bir hukuki soru hakkında danışma görüşünü yayınlamasını talep etme yetkisi vermektedir. Genel Kurul izin vermedikçe, GA ve SC'den ziyade BM'nin diğer organları UAD'nin görüşünü isteyemez. BM'nin diğer organları, sadece faaliyetlerinin kapsamına giren konularda mahkemenin danışma görüşünü talep eder. Mahkeme, talep üzerine hangi devletlerin ve kuruluşların yararlı bilgiler verebileceğine karar verir ve onlara yazılı veya sözlü beyanda bulunma fırsatı verir. Danışma görüşleri, BM ajanslarının kendi yetkileri altında yer alabilecek karmaşık hukuki meselelere karar vermede mahkemeden yardım isteyebileceği bir araç olarak düşünülmüştür.
Prensip olarak, mahkemenin danışma görüşleri yalnızca karakter niteliğinde olup, aynı zamanda etkili ve geniş bir saygı görmektedir. Bazı araçlar veya düzenlemeler, danışma görüşünün belirli ajanslar veya devletler için özel olarak bağlayıcı olmasını sağlar, ancak doğası gereği Mahkeme Tüzüğü kapsamında bağlayıcı değildir. Bu bağlayıcı olmayan karakter, danışma görüşlerinin yasal bir etkisi olmadığı anlamına gelmez, çünkü içlerinde yer alan yasal akıl yürütme, mahkemenin uluslararası hukukun önemli konularındaki yetkili görüşlerini yansıtmaktadır. Mahkeme, onlara ulaşırken, egemen devletler tarafından kendisine sunulan çekişmeli davalarda verilen bağlayıcı kararlarını düzenleyen aynı kural ve prosedürleri izler.
Bir danışma görüşü, statüsünü ve yetkisini Birleşmiş Milletler'in ana yargı organının resmi açıklaması olması gerçeğinden almaktadır.
İstişare soruları tartışmalı olduğundan ya da dava, gerçekten tartışmalı bir davayı mahkemeye getirmenin dolaylı bir yolu olarak izlendiğinden, görüş bildirme fikirleri genellikle tartışmalıdır. Danışma görüşlerine örnekler, Uluslararası Adalet Divanı davaları listesinde yer alan tavsiye görüşlerinde bulunabilir . Böyle iyi bilinen bir tavsiye görüşü Nükleer Silahlar Örneği'dir .
Çekişmeli dava örnekleri
- 1980'de ABD'nin İran'ın Tahran'daki Amerikalı diplomatları uluslararası hukuka aykırı olarak gözaltına aldığı yönünde bir şikayet .
- Tunus ve Libya arasında, aralarındaki kıta sahanlığının sınırlandırılması konusundaki anlaşmazlık .
- Bir ABD Donanması güdümlü füze kruvazörü tarafından İran Hava Uçuşu 655'in düşürülmesinden sonra İran'ın şikayeti .
- ABD ve Kanada'yı Maine Körfezi bölgesinde bölen deniz sınırı boyunca bir anlaşmazlık .
- Yugoslavya Federal Cumhuriyeti'nin Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü'nün üye ülkelerine karşı , Kosova Savaşı'ndaki eylemleriyle ilgili bir şikayet . Yargı yetkisi eksikliği nedeniyle FRY, başvuru sırasında ICJ tüzüğüne taraf olmadığı için bu durum 15 Aralık 2004'te reddedildi.
- Makedonya Cumhuriyeti'nin (eski Yugoslav Makedonya Cumhuriyeti) Yunanistan'ın NATO üyeliğini veto etmesinin iki ülke arasındaki 13 Eylül 1995 tarihli Geçici Anlaşmayı ihlal ettiğine dair şikayeti . Şikayet 5 Aralık 2011 tarihinde Makedonya lehine kararlaştırıldı.
- Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nin egemenliğinin Uganda tarafından ihlal edildiği ve DRC'nin milyarlarca dolar değerinde kaynağı kaybettiği yönündeki şikayeti DRC lehine karar verildi.
- Hindistan Cumhuriyeti tarafından, bir Pakistan vatandaşı olan Hindistan vatandaşı Kulbhushan Jadhav'a karşı ölüm cezası hükmüne ilişkin bir şikayet (casusluk ve yıkıcı olduğu iddia edilen iddialara dayanarak).
BM Güvenlik Konseyi ile ilişki
94. madde, tüm BM üyelerinin mahkemenin kendileriyle ilgili kararlarına uyma yükümlülüğünü belirler. Taraflar uymazsa, bu konu icra eylemi için Güvenlik Konseyi'ne götürülebilir. Böyle bir uygulama yöntemiyle ilgili belirgin sorunlar var. Karar, Güvenlik Konseyi'nin veya müttefiklerinin daimi beş üyesinden birine karşı geliyorsa, icra kararları veto edilir. Bu, örneğin Nikaragua davasından sonra, Nikaragua'nın ABD'nin mahkemenin Güvenlik Konseyi nezdindeki kararına uymaması meselesini getirdiğinde meydana geldi . Ayrıca, Güvenlik Konseyi başka herhangi bir devlete karşı bir karar vermeyi reddederse, devleti buna uymaya zorlamanın bir yolu yoktur. Ayrıca, Güvenlik Konseyi için harekete geçmenin en etkili formu , Birleşmiş Milletler Şartı'nın VII. Bölümü uyarınca zorlayıcı eylem , ancak uluslararası barış ve güvenlik söz konusu olduğunda haklı görülebilir . Güvenlik Konseyi bunu şimdiye kadar hiç yapmadı.
UAD ile Güvenlik Konseyi arasındaki ilişki ve yetkilerinin ayrılması, 1992 yılında Pan Am davasında mahkeme tarafından değerlendirilmiştir . Mahkeme , Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ekonomik yaptırım tehdidi tarafından ihlal edildiğini iddia ettiği haklarını korumak için geçici koruma önlemleri emri için Libya'dan bir başvuruyu değerlendirmek zorunda kaldı . Sorun, bu yaptırımların Güvenlik Konseyi tarafından yetkilendirilmiş olmasıydı, bu da Güvenlik Konseyi'nin VII. Bölüm işlevleri ile mahkemenin adli işlevi arasında potansiyel bir çatışmaya yol açmıştır. Mahkeme beşe karşı on bir oyla, talep edilen geçici tedbirleri sipariş edemediğine karar verdi, çünkü Montreal Konvansiyonu uyarınca meşru olsa bile , eylem Güvenlik tarafından emredildiği için uygun görüldüğü gibi prima facie olamazdı. Konsey. BM Şartı'nın 103. Maddesi uyarınca, Şartı kapsamındaki yükümlülükler diğer antlaşma yükümlülüklerine göre öncelik kazanmıştır. Bununla birlikte, mahkeme, başvurunun 1998'de kabuledilebilir olduğuna karar vermiştir. Tarafların (Birleşik Krallık, ABD ve Libya) davayı 2003 yılında mahkemeden çıkarmaları nedeniyle esasa ilişkin bir karar verilmemiştir.
Mahkemenin çoğunluğunun bir anlaşmazlığa Konsey'le potansiyel olarak çatışmasına yol açacak şekilde katılma konusunda belirgin bir isteksizlik vardı. Mahkeme Nikaragua davasında Güvenlik Konseyi'nin eylemi ile UAD'nin kararının verilmesi arasında gerekli bir tutarsızlık olmadığını belirtti . Bununla birlikte, çatışma için yer olduğunda, denge Güvenlik Konseyi lehine görünmektedir.
Taraflardan herhangi birinin "Mahkeme tarafından verilen bir karar uyarınca kendisine düşen yükümlülükleri yerine getirmemesi" halinde, Güvenlik Konseyi bu tür eylemleri gerekli görürse, "önerilerde bulunmak veya önlemlere karar vermek" için çağrılabilir. Uygulamada, mahkemenin yetkileri, kaybeden tarafın mahkemenin kararına uymaya isteksizliği ve Güvenlik Konseyi'nin sonuç vermeye isteksizliği ile sınırlandırılmıştır. Bununla birlikte, teoride, "davanın tarafları söz konusu olduğunda, Mahkeme'nin bir kararı bağlayıcı, kesin ve temyiz değildir" ve "Şart'ı imzalayarak Birleşmiş Milletler Devlet Üyesi herhangi bir yasaya uymayı taahhüt eder. Taraf olduğu bir davada Uluslararası Adalet Divanı'nın kararı. "
Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri daha önce 1946'da kurulduktan sonra mahkemenin zorunlu yargı yetkisini kabul etmişti, ancak 1984'te Nikaragua / ABD'den sonra, mahkemenin ABD'yi mahkemeden "durup Nikaragua hükümetine karşı "yasadışı güç kullanımı". Mahkeme (yalnızca Amerikalı yargıç muhalefetiyle) ABD'nin "Nikaragua ile Dostluk Antlaşması uyarınca Nikaragua'ya karşı güç kullanmama yükümlülüğünü ihlal ettiğine" karar verdi ve ABD'ye savaş tazminatı ödemesini emretti .
Yasa uygulandı
Vakaları karar verirken özetlendiği gibi, mahkeme uluslararası hukuku uygular Madde 38 arasında UAD'nin Statüsü kararlarında ulaşan mahkeme uluslararası sözleşmeleri, uluslararası özel ve uygulanacaktır öngörmektedir, "uygar uluslar tarafından tanınan genel hukuk ilkelerini." Mahkeme, stare karar doktrini kapsamında önceki kararlarına resmi olarak bağlı olmasa da, kanunun yorumlanmasına yardımcı olmak için akademik yazımlara ("çeşitli ulusların en nitelikli yayıncılarının öğretileri") ve önceki yargı kararlarına atıfta bulunabilir . 59. madde , emsal ya da eski kararların ortak hukuk kavramının UAD'nin kararları için geçerli olmadığını açıkça ortaya koymaktadır . Mahkemenin kararı sadece tarafları söz konusu tartışmaya bağlar. Bununla birlikte, 38 (1) (d) uyarınca, mahkeme önceki kararlarını değerlendirebilir.
Taraflar aynı fikirde olursa, mahkemeye eski aequo et bono'ya ("adalet ve adalet") karar verme özgürlüğü verebilir ve UAD'ye şartlar altında neyin adil olduğuna dayanarak adil bir karar verme özgürlüğü tanıyabilir. Bu hüküm mahkeme tarihinde kullanılmamıştır. Uluslararası Adalet Divanı şu ana kadar yaklaşık 130 dava ile ilgilenmiştir.
prosedür
UAD kendi kurallarını yapma yetkisine sahiptir. Mahkeme prosedürü, Uluslararası Adalet Divanı 1978 (29 Eylül 2005 tarihinde değiştirildiği şekliyle) Mahkemesi İçtüzüğünde belirtilmiştir .
UAD öncesi davalar standart bir kalıp izleyecektir. Dava, mahkemenin yargı yetkisini ve iddiasının esaslarını belirleyen yazılı bir anma töreni düzenleyen başvuran tarafından yapılmıştır. Davalı mahkemenin yargı yetkisini kabul edebilir ve davanın esası hakkında kendi anıtını sunabilir.
İlk itirazlar
Mahkemenin yargı yetkisine boyun eğmek istemeyen bir davacı ön itirazda bulunabilir. Bu tür itirazlar, mahkemenin başvuranın talebinin esaslarına hitap etmeden önce karara bağlanması gerekir. Genellikle, ilk itirazlar hakkında ayrı bir duruşma yapılır ve mahkeme karar verir. Davalılar normalde mahkemenin yargı yetkisine ve / veya davanın kabuledilebilirliğine ön itirazda bulunurlar. Kabul edilemezlik, mahkemenin yargı yetkisini belirlemede dikkate alması gereken faktörler hakkında, meselenin haklı olmadığı veya "yasal bir anlaşmazlık" olmadığı gibi bir dizi tartışmayı ifade eder.
Ayrıca, gerekli tüm taraflar mahkemede olmadığı için itirazda bulunulabilir. Davanın mutlaka mahkemenin yargı yetkisini kabul etmeyen bir devletin hak ve yükümlülükleri hakkında karar vermesini gerektirmesi halinde, mahkeme esas hakkında bir karar vermeye devam etmez.
Mahkeme yargı yetkisine sahip olduğuna ve davanın kabuledilebilir olduğuna karar verirse, davacının başvuranın talebinin esasıyla ilgili bir Anma töreni imzalaması gerekir. Tüm yazılı argümanlar sunulduktan sonra mahkeme, esaslar hakkında kamuya açık bir duruşma yapar.
Bir dava açıldıktan sonra, herhangi bir taraf (genellikle başvuran) , davanın duruşmasını bekleyen statükoyu korumak için mahkemeden bir emir isteyebilir . Böyle emir Geçici (veya Geçici) Tedbirler olarak bilinen ve ara benzerdir olan emirler de ABD yasalarına . Tüzüğün 41. maddesi mahkemenin bu kararları vermesine izin vermektedir. Mahkeme, geçici tedbirler vermeden önce davanın esasını duymak için prima facie yetkisine sahip olduğundan emin olmalıdır .
Müdahale uygulamaları
Üçüncü bir devletin çıkarlarının etkilendiği durumlarda, bu devletin davaya müdahale etmesine ve tam parti olarak katılmasına izin verilebilir. Madde 62 uyarınca, "yasal nitelikte çıkarları olan" bir devlet geçerli olabilir; ancak müdahaleye izin verilip verilmeyeceği mahkemenin takdirindedir. Müdahale uygulamaları nadirdir ve ilk başarılı uygulama sadece 1991'de gerçekleşmiştir.
Yargı ve Telafiler
Müzakere bir kez gerçekleştiğinde, mahkeme çoğunluk görüşü alır. Bireysel yargıçlar (mahkemenin kararında varılan sonuca katılıp muhakemelerinde farklılık gösterirlerse) ya da muhalefette (çoğunluğa katılmamaları durumunda) muhalefet görüşleri verebilirler. İtiraz mümkün değildir, ancak herhangi bir taraf mahkemenin kararının anlamı veya kapsamıyla ilgili bir anlaşmazlık olup olmadığını netleştirmesini isteyebilir.
eleştiriler
Uluslararası Mahkeme, kararları, prosedürleri ve yetkileri bakımından eleştirilmiştir. Birleşmiş Milletlerin eleştirilerinde olduğu gibi , bu eleştirilerin çoğu, üye devletler tarafından tüzük yoluyla vücuda atanan genel otoriteye, hâkimlerin veya kararlarının bileşimi ile ilgili spesifik sorunlardan daha çok atıfta bulunmaktadır. Büyük eleştiriler şunları içerir:
- "Zorunlu" yargılama yetkisi, her iki tarafın da karar vermeyi kabul ettiği davalarla sınırlıdır ve bu nedenle saldırganlık vakalarının Güvenlik Konseyi'ne otomatik olarak iletilme ve karar verme eğilimi vardır . Uluslararası hukukun egemenlik ilkesine göre, hiçbir ulus diğerinden üstün veya aşağı değildir. Dolayısıyla, uluslararası hukukun ihlali durumunda devletleri yasanın uygulanmasına zorlayabilecek ya da devletleri cezalandıracak hiçbir varlık yoktur. Bu nedenle, bağlayıcı kuvvetin olmaması, UAD'nin 193 üye ülkesinin yargı yetkisini kabul etmek zorunda olmadığı anlamına gelir. Dahası, BM ve UAD üyeliği mahkemeye üye devletler üzerinde otomatik yargı yetkisi vermez, ancak önemli olan yargı yetkisini takip etmek her devletin rızasıdır.
- Örgütler, özel teşebbüsler ve bireyler davalarını Uluslararası Mahkemeye götüremez veya ulusal bir yüksek mahkemenin kararına itiraz edemez. BM ajansları da aynı şekilde, danışma görüşleri (mahkeme tarafından başlatılan ve bağlayıcı olmayan bir süreç) dışında bir dava açamazlar. Sadece devletler davaları açabilir ve davaların sanığı olabilir. Bu aynı zamanda, küçük etnik gruplar veya yerli halklar gibi insanlığa karşı işlenen suç mağdurlarının bir devlet tarafından uygun bir desteğe sahip olmayabileceği anlamına gelir.
- ICC gibi mevcut diğer uluslararası tematik mahkemeler Uluslararası Mahkemenin çatısı altında değildir. ICJ'den farklı olarak, ICC gibi uluslararası tematik mahkemeler Birleşmiş Milletler'den bağımsız olarak çalışmaktadır. Çeşitli uluslararası mahkemeler arasındaki böylesi dualist yapı, bazen mahkemelerin etkili ve toplu yargı yetkisine girmesini zorlaştırmaktadır.
- Uluslararası Mahkeme, yetkilerin tam olarak birbirinden ayrılmamasını sağlamış olup, Güvenlik Konseyi'nin daimi üyeleri, bağlanmayı kabul ettikleri bile, davaların uygulanmasını veto edebilmektedir. Yetkili mahkemenin bağlayıcı bir gücü olmadığından, çoğu durumda saldırganlık örnekleri Güvenlik Konseyi tarafından bir karar, vb. Kabul edilerek kararlaştırılmaktadır. Bu nedenle, Güvenlik Konseyi'nin daimi üye ülkelerinin yasal sorumluluktan kaçınma olasılığı vardır. Nikaragua / ABD örneğinde gösterildiği gibi Uluslararası Adalet Divanı tarafından gündeme getirilmiştir .
Ayrıca bakınız
- Ruanda Uluslararası Ceza Mahkemesi
- Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi
- Deniz Hukuku Uluslararası Mahkemesi
- Uluslararası Adalet Divanı'na yetki veren anlaşmalar listesi
- Geçici koruma önlemi
- Uluslararası örgütlerin uluslarüstü yönleri
- Evrensel yargı yetkisi
notlar
daha fazla okuma
- Accinelli, RD "Hukuk Yoluyla Barış: Amerika Birleşik Devletleri ve Dünya Mahkemesi, 1923-1935". Tarihi Makaleler / İletişim tarihçileri , 7 # 1 (1972) 247-261. https://doi.org/10.7202/030751a
- Bowett, D W. Uluslararası adalet divanı: süreç, uygulama ve prosedür (İngiliz Uluslararası ve Karşılaştırmalı Hukuk Enstitüsü: Londra, 1997).
- Dunne, Michael. "Bir Tür İzolasyonizm: ABD'de İki Kuşak Dünya Mahkemesi Tarihçiliği," Amerikan Araştırmaları Dergisi (1987) 21 # 3 s. 327-351.
- Kahn, Gilbert N. "Anlaşılmaz Bir Sorunda Başkanlık Pasifliği: Başkan Franklin D. Roosevelt ve 1935 Dünya Mahkemesi Mücadelesi." Diplomatik Tarih 4.2 (1980): 137-160.
- Kolb, Robert, Uluslararası Adalet Divanı (Hart Publishing: Oxford, 2013).
- Kwiatkowska, Barbara, "Dünya Mahkemesinin BM Deniz Hukuku Sözleşmesi ile İlgili Kararları" . Eski UAD Başkanı Stephen M. Schwebel'e ithaf edilen UNCLOS ile ilgili (Brill, 2010)
- Patterson, David S. "ABD ve dünya mahkemesinin kökenleri." Siyaset Bilimi Üç Aylık 91.2 (1976): 279-295. internet üzerinden
- Rosenne S., "Rosenne'nin dünya mahkemesi: ne olduğu ve nasıl çalıştığı 6. baskı (Leiden: Martinus Nijhoff, 2003).
- Van Der Wolf W. & De Ruiter D., "Uluslararası Adalet Divanı: Mahkemenin Tarihçesi ve Çalışması Hakkında Gerçekler ve Belgeler" ( Uluslararası Mahkemeler Derneği, 2011 )
-
Wilde, Ralph; Charlesworth, Hilary; Schrijver, Nico; Krisch, Nico; Chimni, BS; Gowlland-Debbas, Vera; Klabbers, Jan; Yee, Sienho; Shearer, Ivan (11 Aralık 2011). "Birleşmiş Milletler Uygulama Yoluyla Reform: Uluslararası Hukuk Birliği Birleşmiş Milletler Reformu Çalışma Grubu Raporu". doi : 10.2139 / ssrn.1971008 . Cite dergisi gerektirir
|journal=( yardım )
- Sienho Yee, UAD Tüzüğü ve Uygulanabilir Yasanın 38. Maddesi: Son Durumlarda Seçilmiş Konular, 7 Uluslararası Uyuşmazlık Çözümü Dergisi (2016), 472-498.
- Andreas Zimmermann, Christian Tomuschat, Karin Oellers-Frahm ve Christian J.Tams (ed.), Uluslararası Adalet Divanı Tüzüğü: Bir Yorum (2d. Ekim 2012, Oxford University Press).
|Wikimedia Commons, Uluslararası Adalet Divanı ile ilgili medyaya sahiptir .|
- Uluslararası Adalet Divanı , Resmi site
- ICJ Multimedya Galerisi (fotoğraflar, videolar, web yayını)
- 1946'da kuruluşundan bu yana UAD tarafından karara bağlanan davaların listesi
- Barış Sarayı Kütüphanesi - UAD Araştırma Rehberi
- Uluslararası Adalet Divanı Statüsü ile ilgili Birleşmiş Milletler AVL : prosedürel tarihin özeti, Statüsünün müzakere ve kabulü ile ilgili seçilmiş hazırlık türlü yazılı ve görsel malzemenin listesi.
- Uluslararası Ceza Mahkemesi : Ayrıca bkz. Bireyleri soykırım, insanlığa karşı suçlar, savaş suçları ve saldırganlık suçlarından kovuşturmak için bir mahkeme
Dersler
- Barış ve Adalet Hizmetinde UAD , Barış Sarayının Yüzüncü Yılında Düzenlenen Konferans
- Ders tarafından Avn Şevket el-Khasawneh başlıklı Uluslararası Adalet Divanı Yargılama Üzerine Düşünceler içinde Uluslararası Hukuk Birleşmiş Milletler Görsel-İşitsel Kütüphane Konferans Dizisi
- Ders tarafından Mohamed Bennouna başlıklı La Cour internationale de Justice, juge des souverainetés? içinde Uluslararası Hukuk Birleşmiş Milletler Görsel-İşitsel Kütüphane Konferans Dizisi
- Ders tarafından Philippe Couvreur başlıklı Adalet de La Cour internationale içinde Uluslararası Hukuk Birleşmiş Milletler Görsel-İşitsel Kütüphane Konferans Dizisi
- Vera Gowlland-Debbas tarafından Anlatım başlıklı Birleşmiş Milletler Baş Adli Organ Olarak Uluslararası Adalet Mahkemesi de Uluslararası Hukuk Birleşmiş Milletler Görsel-İşitsel Kütüphane Konferans Dizisi
- Mariko Kawano'ya tarafından Anlatım başlıklı Bazı Çıkık Uluslararası Adalet Divanı Örneklerden Çağdaş Uluslararası Uyuşmazlık Özellikleri içinde Uluslararası Hukuk Birleşmiş Milletler Görsel-İşitsel Kütüphane Konferans Dizisi
- Mariko Kawano'ya tarafından Anlatım başlıklı Uluslararası Adalet Mahkemesi ve Sözleşme tarafından kurulan Proceedings veya tümünde veya Topluluğun Uluslararası Topluluğun Ortak İlgi Üçüncü Tarafların İlgi İçeren Anlaşmazlıkları içinde Birleşmiş Milletler Görsel-İşitsel Kütüphane Konferans Dizisi Uluslararası hukuk
- Ders tarafından Edward McWhinney başlıklı Adli Aktivizm ve Uluslararası Adalet Divanı içinde Uluslararası Hukuk Birleşmiş Milletler Görsel-İşitsel Kütüphane Konferans Dizisi
- Ders tarafından Alain Pellet başlıklı Conseil devant la Cour Internationale de Justice in Uluslararası Hukuk Birleşmiş Milletler Görsel-İşitsel Kütüphane Konferans Dizisi
- Ders tarafından Jiuyong Shi başlıklı Uluslararası Uyuşmazlıklarının Barışçı Çözümü Uluslararası Adalet Divanı Bugünü ve Geleceği Rolü içinde Uluslararası Hukuk Birleşmiş Milletler Görsel-İşitsel Kütüphane Konferans Dizisi