Merhaba. Ben klişeyim. Tanıdınız mı beni? Hani “iyi misin?” sorularına “iyiyim abi, sen?” diye cevap verenlerinden. İyi olmasam bile kurarım bu cümleyi. Hatta bazen somurturum,ama ağızdan çıkan cümle aynıdır. O kadar iki yüzlüyüm işte. Dostlarıma olan cevabım da değişmez. Bazen aklımdan geçmiyor değildi. “ne boka yarar lan bu dostlar, dertlerimi söylemedikten sonra?”. Ama yok. Ne kadar düşünsem ve kendime sosyal mesaj versem de cevap aynı. Sadece sözle kalsa iyi. Yalancı ve yavşak bir sırıtma da yüzüme oturur, aslı olmayan bu cümleleri söylerken. Dişlerimi göstermeyecek şekilde dudaklarım hafifçe kıvrılır,şirinliğimi yaptıktan sonra malum cavabı veririm. Sonra da pişman olurum. Veririm ama, asla şaşmaz. “ay mert nasılsın?” iyiyim beyinsiz, sanane. Çok da sikindeydi. Daha önce beş dakika muhabbetimiz yok yaptığın yavşaklığı 10 yıllık arkadaşlarım yapmıyor. Böyle diyemiyor tabi insan. “iyiyim ya, sen nasılsın? Ablan girebildi mi üniversiteye?” ha buna da ayarım. Umurumda olmayan şeyleri sormak konusunda üzerime yoktur. Ama nedendir bilinmez, sormazsan kötü adamsın. Suratsızın, dürüstün, dobra adamın tekisin. Adam olan yalan söyler, karşısındakini kırmaz. Sen sıçmışsın. Git ve bizi yalanlarla dolu ama mutlu dünyamızda yalnız bırak, buraya ait değilsin.
Sen ölüsün.
Toplum insanları nasıl da yönlendiriyor. Hani derler ya “insanlar özgürdür.” Nah özgürdür. Toplumun yönlendirmeleri ve “ahlak” kuralları alıkoyuyor seni. İstediğini yapamazsın. Yaparsan kötü adamsın. Ama özgürsün: yalan söylemekte.
Ama bu gün diğerleri gibi olmayacak. Hayır, komşumuz Hasibe Teyze’nin haberinden sonra eskisi gibi olmak doğaya küfür gibi olurdu. Bu sabah geldi kapıma. Uyuyordum. Kapı bir iki kez çalınca uyanıp hemen kapıya koştum. Açtığımda karşımda 50 li yaşlarının başında, gençliğindeki güzelliğinin soluk kırıntılarını yüzünde barındıran hasibe teyze çıktı karşıma. Güleç suratı taştan yapılmış gibi sertti.
Giydim hemen gülümseme maskemi ve gerçek benin görülmemesi için nezaket denen canavarın ardına saklandım. “günaydın abla. Hayırdır?” abla. Aramızda nerdeyse 30 yaş fark var ve benim ona hitabım; abla. Hee abla. Yok o değil teyze demeyi de denedim ve abla demenin faydalarını daha iyi anladım. Göz göre göre yalan söyledim, kadın mutlu oldu. Dedim tamam. Düzenine göre oyna, karlı çıkan sen olursun. Çok pragmatik bir yaklaşım gibi gelebilir ama aslında sadece mimlenmek istemedim. Yanlış anlaşılmasın; Saygısız çocuk olmak umurumda bile değil. Ama ne kadar sivriyseniz o kadar göz önündesiniz demektir. Ben sadece bu insanlık zırvalarından uzakta, kendime karşı açık sözlü olabileceğim şekilde yaşamak istiyordum. Bu yüzden uydum kurallara, bozmadım mutlu dünyalarını. Salaklar.”teyze mi? Yok bari nine deseydin!” e derdim ama ağzıma sıçarsın diye korkuyorum. Yoksa ben seni gayet babaannemin yerine koyabilirim. Ama Allahın belası nezaket ve toplum kuralları ve tabiî ki sen götümden kan alırsınız. Yok efendim,ablamsın sen. Canımsın.
Hasibe teyze heykelden suratını bozmadı.’ Garip’ diye düşündüm. Bu kadın ne zamandır şen şakrak, yalancı kahkahalar yerine somurtmayı seçiyordu.
Derin bir nefes aldı. “evladım. Ben.. eh…nasıl diyeyim…” Hadi be kadın çıkar ağzından baklayı. Dramatik hareketlerin seni ne seksi ne de karizmatik yapıyor, kabullen bunu. Hareketlerin ikimize de işkenceden başka bir sonuç getirmiyor.
Hafifçe gülüp-allah belamı versin- teşvik ettim kadını “ne oldu hasibe abla? Meraklandım vallaha.” Bir sırıtma daha.
Hasibe sonunda konuşmaya karar vermiş olacak ki “evlat. Mert. Bilirsin seni severim.” Hafifçe gülümseyip kafamı biraz eğdim. Ah ulan ah. “ama bu haberi vermek komşunuz olarak bana düşüyor heralde.” Gözlerime baktı ve ilk kez samimiyeti gördüm. Korktum. “baban dün akşam trafik kazasında öldü evladım.” Bana beklenti içinde bakmaya başladı.
Yaklaşık bir dakika bir şey demedim. Sonunda “teşekkürler-teşekkürler?-hasibe abla.” Deyip kapattım suratına kapıyı. Tuvalete gidip elimi yüzümü yıkadım. Çişim de vardı biraz ama sıçratma pahasına klozetin kapağını kaldırmadım ve işedim. Ellerimi de yıkamadım. Salona gittim. Televizyon açıktı. Kadın programlarında sahte kahramanlar haklıyla haksızı ayırıyor, kendilerince haksızın beynini sikerken haklıya ellerinden gelen her yardımı sunuyorlardı. Sunucu da yüzünde hafif bir yalancı üzüntüyle dayak yiyen kadına bakıyor, ellerini kadının omuzlarından eksik etmiyordu. Adam karısının dayak yemeyi hak ettiği konusunda inatla kendisini savunuyordu. Sunucu karizmatik olduğunu düşündüğü bir şekilde ayaklandı ve platformun ortasına alımlı bir şekilde yürüyerek dayakçı kocayla yüzleşti. Üzerinde kapitalizmin tüm gerekleri vardı. kırmızı elbisesi ince omuzlarına geçirilmişti ve elbisesinin kopçağı sağ omzunda seksi bir şekilde yamuk duruyordu. Altın bir kolye kuğu gibi boynunu süslüyor ayakkabıları ben buradayım diye bağırıyordu. Acaba kadın üzerindekilerin parasıyla Afrikalı kaç aileye yardım edeceğini bilse ne yapardı? Umurunda olur muydu? Zannetmiyorum. Kelime ustasıdır o. Yüzünde üzgün ve umursayan ifadeyle “televizyon karşısındakilere sesleniyorum. Aldığınız her kot pantolon bir Afrikalı kardeşimizin ölümüne sebep oluyor. Taşlama işi yüzünden kardeşlerimizin ciğerleri çöküyor. Gelin bu işe bir dur diyelim.” Evet hep birlikte dur diyelim tamam mı? Hadi bak bir dene. Üç deyince, ok mu? 1…2…3. DUR! Oh be artık Afrikalılar ölmeyecek ve sunucu kadın da o akşam kapitalizm dininin ibadet yeri olan alış veriş merkezine gitmeyecek. İstanbul’lu Ali, Kongolu Malik’e “gel kardeşim. Gel de yemeğimizi paylaş” diyecek. Ne kadar kolay. Hep birlikte bir “dur” deyince oluyormuş değil mi? E ‘dur’umuzu dedik, şimdi eğlenme vakti. Kafamızı boş yere bunlarla doldurup kendimizi üzmeyelim. Bize düşen dur demek, gerisi devletten.
Sunucu Kadın dayakçı adama yaklaştı ve sesini hafifçe yükselterek “kazım bey. Kendinize gelin. Bu ülkede hukuk var düzen var, karınızı dövemezsiniz. Sizi engelleriz.” Çok tatlı değil mi? Bence gayet cüretkar ve olumlu bakıyor olaylara. Karısını döven hayvan, ondan da hayvan olan seyirciler tarafından yuhalanırken, sunucu kadının suratındaki ego-tatmin ifadesini anlatmama gerek yoktur sanırım.
Değiştirdim kanalı. Dünden kalan Portekiz liginden maçların özetlerini gösteriyordu kanal. İzledim. Severim Portekiz ligini, golleri afili oluyor ve göz zevki veriyor. Maçlar bitince gözlerimin acıdığını fark ettim. Dün gece geç yatmıştım ve hala uykuluydum. Mutfağa gittim ve kendime bir sandviç hazırladım. Çok özenmedim. Peynir salam domates falan ne bulduysam koydum. Domatesi severim ama bunlar biraz ezikti. Ne yapalım. Yemeğimi sessizce yedim. Bitince ayağa kalktım ve hafifçe gerindim. Gittim yatağıma, uyku çabuk buldu beni.
Yine kapı ziline uyandım. Sırt üstü yatar hale gelip iki kapı zili boyunca daha gözlerimle tavanı gezdim. Örümcek yuva yapmıştı kalasların birleştiği noktaya. Alması zor olacak.
Kapılar ısrarla çalmaya devam etti. Yapacak daha iyi bir işim olmadığından kalktım, açtım. Yaklaşık 10 tane hüzünlü yüz bana bakıyordu. Gözlerime taciz edercesine bakıyor, şefkat sunuyorlardı. Hasibe hanım da aralarındaydı. Ne diyeyim bilemedim, bu yüzden kapıdan çekildim ve salona doğru yürüdüm. Kapıdakiler de bunu davet olarak algılamış olacaklar ki, yavaşça içeri girmeye başladılar.
Oturdum tekli koltuğa ve gelenleri süzdüm. İkili üçerli gruplar halinde geldiler içeri ve önlerine gelen koltuklara huşu ile yerleştiler.
İşkence başladı. “evladım. Kaybın için ne kadar üzgün olduğumu bilemezsin.” Allah bin türlü belanı versin be adam. Siktir git işine. Hayatında benimle üç kelime zar zor konuştun. Acaba bu sabaha kadar adımı biliyor muydun? Şimdi biliyor musun? Senin için ben Mert miyim yoksa babası ölen zavallı çocuk mu? Sökmez bana bu melankolik hareketler. İçini biliyorum ben senin. Yalancı piç. Nasıl üzülebilirsin. Babamı daha önce gördün mü? Adını biliyor musun be hayvan?
Sessiz kaldım.
Melahat hanım “canım babanı çok severdim, kaybın için çok üzgünüm. Allah sabır versin.” Allah belanı versin. Buruşturma suratını acıyla. Şu an nasıl hissediyorsan öyle davran. Gül be kadın gül. Bu bile bana daha çok anlamlı gelir. Yalanlarını al götüne sok.
Bu çok yakındı ama yine sessiz kaldım.
Kemal amca konuştu ve ben artık özgürdüm. “çok iyi adamdı merhum ,çok seve-“
“Yalan!” kendi sesim beni bile şaşırttı. Bağırmak istememiştim ama pişman değildim. Belki daha iyi bile olmuştu. Ama önemli değildi, ben artık dizginlenemez bir ırmaktım. “göt herif, geçen kahvehanede babamın ne şerefsiz adam olduğundan bahseden sen değil miydin? Ha? Babam arsız herifin teki değil miydi? Çöplerini hep kapı önüne koyup apartmanı kokutmuyor muydu? Sen onu uyardığında seni takmayan o adam değil miydi ha? Nasıl üzülebilirisin? Her ölenin ardından ona üzülür,onu sevmeye mi başlarsın? Hitler hakkında ne hissediyorsun? Yahudileri yaktı maktı ama çok iyi adamdı, ha? Bu mudur? Ne bakıyorsun? Konuş lan konuş! Geberesice bir şey söyle. Bağır çağır. Küfret. Vur, öldür beni. Katilim olsan sana daha fazla saygı duyardım. Yalan söyleme artık.” Ağladığımın farkında değildim. “rehin verilmiş bu lanet hayatta hepiniz kalleş birer tefecisiniz. Allah hepinizin belasını versin. Ne anlarsınız lan birinin ölümünden, nasıl bana karşı anlayışlı olabilirsiniz? Siz öldürdünüz lan babamı. Ben öldürdüm. Hepimizin parmağı var bu işte. Gebereyim. Geber.” Adamın üzerine yürümeye başladığımı kemal amcaya iki adım kala fark ettim. Komşular tuttu beni. Ciğerim yırtılırcasına bağırıyordum. Ne dediğimi hatırlamıyorum. Söylediklerim iyi şeyler değildi ama en ufak pişmanlığım yok. Az bile yapmışım.
Bir süre daha bağırdım. Adamın yüzündeki o şaşkın ifadeyi hatırlayınca gülesim gelir hala. Beni tutan kadınlara baktım. Birisi Nuriye teyzeydi. Kemalin karısı. Sağ elimle tüm yalanları reddedercesine kadına tokat attım. Kadın koltukların üstüne düştü. Kemalin yüzü kızardı ve öfkeli bakışları içimden geçti. İşte görmek istediğim ifade. “piç kurusu. Baban gibi şerefsizin tekisin.” Ayaklandı. Bir kahkaha koyuverdim. Ölürsem, diye geçti kafamdan bir düşünce, yine de bu gün ben muzafferim, hayata ve onun yalanlarına karşı.
Ölmedim.
Neden bilmiyorum ama birden yere düşüvermiştim. Daha demin beni kemalden uzak tutmaya çalışanlar şimdi beni yere düşmeyeyim diye sarmalamışlardı. Kemalin öfkesi uçtu gitti. Suratına hayatımda gördüğüm en sinsi, en zavallı duygulardan biri hakim oldu: acıma. Öfkemden kulaklarım patlayacak gibi oldum. “şerefsiz!” diye kükredim. “bakma bana öyle. Bakma! Sen benden daha mı iyisin? Acınacak olanlar asıl sen ve senin gibi beyinsizler. Topunuz gitmelisiniz bu dünyadan. Dünyaya ve yaratıcıya birer küfürsünüz siz. Rüya olanı yaşıyorsunuz. Uyandığınızda bok gibi kalacaksınız.”
Meliha hanım alnıma elini koydu. “yanıyor. Hastaneye gitmesi lazım.” Yüzü endişeliydi.
“yalan.” Diye mırıldanıyordum. “rehineyim ben. Özgürlüğe karşı rehine. Bedelimse hayatım. Ölmeden özgür olmayacağım.”
“çabuk beyin kanaması geçirecek.” Zar zor duydum bu sözleri . “ ali, arabanın anahtarlarını al evden. Hastaneye yetiştirelim çocukcağazı.”
Kemal amca kucakladı beni kapıya koşturdu. Sonrası karanlık…
Muzaffer olmak…bu gün zafer benim… rehin yaşamımı, belki kendimin değil ama babamın canıyla satın aldım. Artık bana yalandan sırıtıp günaydın diyen birine teşekkür etmek zorunda değilim. Kötü müyüm? Neden olmasın? Kötünün iyilikten daha doğru olduğunu kim söylemiş? Ahlak kuralları mı? Sanmıyorum. Bu gün zafer benim. Tek bildiğim bu… Özgürüm…