izledikten sonra iyi mi yoksa kötü mü olduğuna bir türlü karar veremediğiniz sizi psikolojik edip bünyede ellllleeeeeehhh diye dışarı kapağı atma hissiyatı uyandıran tuhaf film. iyi kötü demiyorum karar veremedim. ama dünyanın gerçekten böyle bir filme ihtiyacı yok.
--- spoiler
---
bi nükleer saldırıyla açılıyo film. siz filmi izlerken konu hakkında hiç spoiler yok, yani niye koca şehri yok ettiler, herkesi mi yok ettiler, birazını mı, niye birileri kızı kaçırdı diğerleri ölsün istedi. herkes mi kötü adam... filan neyse bunları geçin. bunları zaten film izlerken merak etmiyosunuz, bitince aklınıza geliyo.
özetle, bi avuç insanın umutsuzluktan ve mutsuzluktan ve korkudan psikolojik olup birbirini zitişine tanıklık ediyosunuz. ama etmez olaydınız, o nasıl bi umutsuzluktur o nasıl... lan amerika diye bi şey varken bu dünyada bu dünyanın böyle filmlere ihtiyacı mı var? siktirin gidin çiçek çocuklarının belgeselini yapın. film aklıma geldikçe bunalıma giriyorum.
--- spoiler
---
edit: bu arada bin kişiye sorduk, bini de aynı cevabı verdi "sevdim mi sevmedim bilemiyorum" - sevdik çünkü gerildik. ama sevmedik yüz kere filan söylediğim gibi "ne gerek vardı? canım kardeşim?"