TRUMAN SHOW 2
“Günaydın!.. Ve olur ya belki sizi bir daha göremem; iyi günler, iyi akşamlar ve iyi geceler ” diyerek, milyarlarca seyircisini selamladı Truman ve terk etti platoyu kendi gerçekliğine kavuşmak için. Fakat gerçek neydi ? Peki bulduğumuzda bizi mutlu edeceğinden nasıl bu kadar emin olabiliyoruz? Gelin bunu, hikayenin kahramanı Truman Burbank’dan öğrenelim. Henüz çekilmedi ama Hollywood’da hatırı sayılır bir kaç “mecbur” dostum aracılığıyla aldığım bilgiye dayanarak peşinen Truman Show 2’den spoiler veriyorum;
Truman kapıdan çıktıktan sonra, kayıt bitmişti. Back stagede Christof karşıladı onu. O sırada dünyanın her yerinden telefon yağıyordu stüdyoya. Platonun önü ana baba günüydü. Çok milyon kişi vardı.İzdiham oldu. Polis kalabalığı dağıtmak için biber gazı filan sıktı. Christof; “ben baban sayılırım senin öp elimi” triplerine girdi. Truman üzerine yürüdü bunun, zor ayırdılar. Esas Kız Sylvia buldu Truman’ı. İlk başta sarıldılar, ağladılar filan ama gerçek dünyada işler Sherman kasabasındaki gibi yürümüyordu. 30 senelik şov bitmişti. T.v kanalları deli gibi Truman’ı konuk almak istiyordu. Magazin basını peşinden ayrılmıyordu. Truman zaten iyice bıkmış bu kamera, televizyon olayından, adamın ömrünü yemişler. Tam kurtuldum derken, bu sefer daha kalabalık üşüşmüşler etrafına. Eskiden yine gizliydi, şimdi açıktan açığa takip ediyorlardı, özel hayatını didikliyorlardı. Truman iyice sinirlendi, tersledi bunları bir kaç defa. Bar çıkışında filan tartakladı bir ikisini. Başta dediğim gibi; Sherman kasabası değil ki burası. Basın altta kalır mı, yerden yere vurdular Truman’ı. İtibarını beş paralık ettiler. Böyle olur bu işler. Basın ne derse vatandaş ona inanır. İnsan içine çıkacak yüzü kalmadı Truman’ın sonra da gündemden düştü zaten. Truman, henüz bu yeni dünyasına, yeni insanlarına adapte olamamışken, bir de bu olaylar üzerine gelince kokaine filan bulaştı. Dayanamadı daha fazla, üç-beş sene sonra intihar etti. Bitki çayının faydaları konulu bir haberden önce 45 saniyelik bir VTR ile verdiler ölüm haberini. Yıllarca dünyanın sevgilisi olmuş, ellerinde büyümüş bu adamın cenazesine sadece Truman Show’dan bir kaç figüran arkadaşı gelmişti o kadar. Şöhret dünyası işte… Truman gibi onlarca örneğini görmedik mi?
Daha kırkı çıkmadan tek cümlelik intihar notu bir açık arttırmada bir kaç bin dolara satıldı; “Günaydın!… Ve olur ya belki sizi bir daha göremem; iyi günler, iyi akşamlar ve iyi geceler. ”
Neden biz de düşmüyoruz Truman gibi kendi gerçeğimizin peşine? Tam tersine, Truman olmaktan kaçmak yerine, neden her ilişkimizi, her yediğimizi, her gittiğimiz yeri paylaşarak Truman olmak istiyoruz? Tweeter’da Truman Show seyircisinin yüzde biri takipçi için neler vermezdik. Sizce önümüze düşen spot ışıklar, asansörün içlerinde sahne arkasını görmediğimiz için mi eminiz hayatımızın gerçek olduğundan. Peki marka takıntılı arkadaşlarınızın hayatımızın içine ürün yerleştirme yapmadığını söyleyebilir misiniz ya da her gün işe giderken otobüste aynı kadınla karşılaşmanın, Truman’ın sahte dünyasında yaşadığı rutinden farklı olduğunu? Okul, iş, evlilik döngüsünü yaşadığımız Sherman kasabanız biraz daha geniş olduğu için mi itirazınız yok Truman olmaya?
Peki bizim gerçeğimiz ne? Daha da önemlisi onu bulduğumuzda mutlu olacağımızın garantisi var mı? Tam olarak bu sorunun cevabından korktuğumuz için düşmüyoruz kendi gerçeğimizin peşine. Bu yüzden bozmaktan korkuyoruz rutinimizi, bu yüzden merak etmiyoruz Fiji’de ne olduğunu. Gerçek Sylvia’ya giderken ulaşamamaktan korkup, evdeki sahte Meryl’e razı oluyoruz. Ya çıkıp da densizin biri ciddiye alırsa bu Truman Show 2 fikrini, ya çekilirse bu film değil mi? İtiraf edelim kendimize, bundan korkuyoruz. Kendimizi garantiye almak istiyoruz. Geç saatte dışarı çıkmamamız, bilmediğimiz yerlere gitmememiz, KPSS’ye çalışıp şöyle devlet garantili bir işe girmemiz lazım. Gerçeğin peşinde fırtınalı denizlere açılıp sahip olduğumuz her şeyi riske atmamalıyız. Sahte de olsa Christofların bize çizdiği hayata razı olmalıyız değil mi? Hı hı. Evet!
Mesut Pehlivan