VEJETATİF ÜREME
Ana bitkinin olgun parçacıklarının mitoz sayesinde büyüyerek yeni bitkiler oluşturmasına vejetatif üreme denir.
Bitkilerde bazı dokular sürekli bölünebilme yeteneğine sahiptir. Meristem denilen dokuya ait bu hücreler aynı zamanda vejetatif üremeyi de sağlar.
Bitkinin olgun kısmından alınan bir parça uygun ortama dikilecek olursa, bu parçadan kök ve yapraklar çıkarak yeni bitki oluşur.
İnsanlar süs bitkilerini ve kültür bitkilerini bu yöntem ile çoğaltırlar.
Vejetatif üretim yöntemleri arasında çelikle üretim, aşılama ve klonlama gibi teknikler yer alır.
Çelikle üretimde, çelik adı verilen bitki parçasının gelişmesiyle yeni bitki oluşur.
Çelik, bazen bitkiden alınmış olan küçük bir sürgün, bazen bir yaprak bazen de yumru gövde olabilir.
Kavak ve söğüt gibi ağaç türleri, çelikten rahatlıkla çoğaltılabilmektedir. Kırmızı elma 150 yıldır çelikle üretimle elde edilen bir çeşittir. Çekirdeksiz üzüm ve muz da aynı yöntemle eşeysiz üretilir.
Soğanlı bitkilerde ise ekilen soğan her yıl yeni sürgünler vererek bitki türünün devamını sağlar.
Aşılama bir bitkiden alınan dal ya da tomurcuğun yakın türdeki başka bir bitkinin gövdesine nakledilmesiyle gerçekleşir.
Doku kültürü yöntemleri ile bitkiler klonlanabilir ve aynı genetik yapıya sahip çok sayıda bitki elde edilebilir.
Günümüzde bu yöntemle ağaçlar ve çalıların yanı sıra orkidelerin çoğaltılması sağlanmaktadır.
Bitkilerin eşeysiz üretilme teknikleri tarım alanında günden güne daha etkili rol oynamaktadır. Çekirdeksiz meyve üretimi besin ihtiyacının karşılanmasında oldukça önemlidir. Aşılamayla daha iyi ürün veren bitkilerin ya da daha dayanıklı olan ve tercih edilen özellikleri taşıyan bitki soylarının devamlılığı sağlanabilmektedir. Bir eşeysiz üreme şekli olan aşılama yoluyla, istenilen özelliğe sahip elma, armut, kiraz, vişne, üzüm gibi meyve ağaçlarından aynı özelliklere sahip çok sayıda bitki üretmek olasıdır. Çünkü bu olayın te-meli, mitozla çoğalmaya dayanmaktadır.