

Raşit Tepesi ( ÖYKÜ )
Bulunduğum binadan dışarı baktığımda hep aynı manzarayı görüyordum. Küçük bir parktan boylanan çınar
ağaçlarının ardında tamamı iş yerlerine dönüşmüş bir zamanların yıpranmış çok katlı apartmanlarını.
Pencereden dışarı baktığımda, ya parlak bir yaz günü aydınlığında
şehrin iç açan manzarasını, ya göz gözün görmediği sisli bir son bahar gününün
esrarına bürünmüş kasvetli bir manzarasını, ya da ayazın kol gezdiği soğuk bir kış gününde lapa lapa
yağan karın beyaza bürüdüğü masum manzarasını görüyordum. Günleri, ayları, mevsimleri, yılları
izlerken bu pencereden tam kırk yılın geçtiğini fark ettim.
Yine bir yaz günüydü, ileri de bulunan parkta, ulu çınar
ağacının dağ gibi yeşil görüntüsüne bakarken geçmişin hayaline daldı gözlerim.
Mesleğimin sekizinci yılında iş yerimden, Anadolu’nun çeşitli İllerinde kooperatif inşaatlarının denetiminde
bulunmam için bakanlığa gönderilmiştim. Bakanlıkta göreve başlamış, kısa sürede işime ve arkadaşlarıma
alışmıştım. Arada bir taşrada devam eden işlerin ödemeye esas imalat ve teknik kontrolü için oluşturulan heyet
içerisinde bulunuyordum.
Bakanlıkta birinci yılımı doldurmuştum. Ofisim de çalışırken kapımın çalındığını duydum. İçeri giren orta boylu
yirmi beş otuz yaşlarında kıvırcık saçlı esmer bir bey girdi. Mahcup duruşu, ürkek bakışlı heyecandan titriyordu. Tiz
ses tonuyla, benimle görüşmek istediğini söyledi. Elimle işaret ederek oturması için misafir koltuğunu göstererek
buyur ettim. Oturduğu Koltukta sanki emanet oturuyordu, rahat olmasını söyledim.
Efendim ben sizin iş yerinize üç ay önce atandım. Burada görevli olduğunuz için odanızı
geçici olarak bana verdiler. Hemşehrili olduğumuzu öğrendim, bu sebeple tanışmak istedim dedi.
Sempatik, düzgün birine benziyordu. Bünyan ilçesinden, adının Raşit Yaldız olduğunu, ilk orta lise tahsilini Kayseri de tamamladığinı söyledi.
Amerikada mühendislik okudum. Vatani görev için yurda döndüm. Askerliğimi ifa ettikten sonra, içimden bir
ses Amerika’ya gitme diyordu, gitmemeye karar verdim. Bir müddet özel sektörde çalıştıktan sonra bu sizin kuruma
atandım. Doğu fabrikalarından birine tayinim çıktıktı ama şu anda göndermiyorlar dedi. Ziyaretime geldiğini
söyleyip, gitmek için müsaade istedi. İş yerimin masa ve evrak dolabı anahtarlarını ona vermedim.
Birkaç yıl sonra bakanlıktaki görevim sona ermiş asli görevime dönmüştüm. Raşit, ilk gittiği zamanlarda doğuya
pek alışamadığını söylemiş kalması için çabalamıştım. Tecrübe edineceğini, bu fırsatın merkezde olmadığını
söylemiş ikna etmiştim. Raşit üç yıla yakın doğuda fabrikada şantiyesinde çalıştı. Arada bir Ankaraya görevli
geldiğinde, işine alıştığını, doğunun havasının iyi geldiğini, göz ve diğer rahatsızlıklarının azalarak sağlığına
kavuştuğunu söylüyordu.
O yıl, yatırım programında bulunan üç yeni yapılacak fabrikaların ihalesi yapılmış, bu fabrikalarda çalışılacak
teknik ve idari elemanlar, mevcut fabrikalardan temin edilerek kadro tamamlanacaktı. Bu görevlendirmeye, Raşit de
dahil edilmişti. Teknik personel listesi makama sunuldu, akabinde tayinler yapıldı. Oysa Raşit doğuda kalmak, başka
bir fabrikaya gitmek istemediğini söylüyordu. Tayini durdurmak için çok uğraştı ama başaramadı. Sızlanıyor,
gözleri doluyor, hırslanıyor, buram buram terliyordu. Nasıl olur yahu herkes doğudan
batıya gelmek için torpil ararken, ben doğuda kalmak istiyorum, kabul etmiyorlar bu nasıl iştir diyordu. Genel
müdüre çıktığını, Amerikada kaybettiği sağlığını doğu da bulduğunu, ne olur beni batı ya göndermeyin dediğini ama
dinlemediğini söylüyordu. Olmadı anlatamadı bir türlü derdini, mecburen, ağlaya sızlaya tayin olduğu fabrikaya gitti.
Raşit, Anadolu’nun bozkırında yetişmiş, esmer, orta boylu, birazcık tombulca, kumral, kıvırcık saçlı, hafiften alnı
açık, gözleri ileri derecede bozuk kalın camlı gözlük kullanan, hiper tansiyonu olan, son derece iyi niyetli sempatik ve sevilen biriydi.
Söz konusu fabrikanın inşaatına kısa sürede başlandı. Reaşit bilgisi ve çalışkanlığıyla
aranan mühendislerden biriydi. Kurumun şantiyede, işin kontrolü ve denetimi için bir
hayli mühendisi vardı. Bir o kadar da yüklenici firma teknik personelini bulundruyordu. Ne var ki,
şantiyede işi benimseyip takip eden, oraya bura koşuşturan Raşit’di. Kara yolları, Su işleri, Genel müdürlük arasında
mekik dokuyan oydu. Bir dakikası bile boşa harcanmıyor, pire gibi oradan oraya koşuşturuluyordu. Bir defasında,
Raşit neden hep sen, bırak birazda diğer arkadaşların koşuştursunlar dediğimde, yahu hemşehrim, müdürde biliyor
ama diğerlerini nedense bu işlere sokmak istemiyor diyordu. Sabahları müdürün odasında toplaşıyorlar. işleri
güçleri hah hah hih hi, zamanım olmuyor ki iş hazırlamaktan onlara katılayım. Dolayısı ile her işe beni gönderiyor,
bende yapamam diyemiyorum. Doğuda çalışırken turp gibiydim, burada tekrar sağlığım bozuldu. Beni çalışmak değil
de sağlık sorunlarım mahvediyor. Vallahi hemşehrim hanım da şikayetçi bu durumdan, aynı şeylerden oda şikayetçi
ama ne yaparsın. Diyor ki diğer arkadaşların gündüz işinde akşam evinde, enayi tek sen misin, her işe sen
koşturuyorsun, buraya geldin geleli evin yolunu unuttun diyor. Hanım haklı olmasına haklıda ne söyleyeyim bilmem
ki diyordu.
Fabrika inşaatı tamamlandı ancak, fabrikanın su teminine esas isale hattı ve
bağlantı detay işleri kalmıştı Raşit, İsale hattı projeleri için DSİ, Genel Müdürlük arasında mekik
dokuyordu. İşte sonunda olan oldu. O acı haber geldi. Raşit trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Kazadan
üç gün sonra öldüğü duyulmuştu. Şehirler arası sefer yapan otobüs kaza yapmış, üzerinde kimlik çıkmadığı için
cenazenin morga kaldırıldığı öğrenildi. Eşyalar ayıklandığında, siyah evrak çantası içinden
çıkan iş yeri kimliğinden, o olduğu tespit edilerek, ailesine acı haber verilmişti.
Genel Müdürlükten bir kaç kişi haricinde cenazesinde, hiç bir iş
arkadaşı yoktu. Mütevazı cenaze töreniyle sessiz sedasız memleketinde
toprağa verildi. Geride gözü yaşlı genç bir kadın, iki ufak çocuk yetim kalmıştı.
..
İş arkadaşları Raşit’i kısa sürede unuttular. O yıl Fabrikanın su bağlantısı
yapıldı fabrika işletmeye hazır hale geldi. Açılışa şehrin ileri gelenleri ve bilumum
ekabir zevatlar davet edildi. Kurbanlar kesildi, törenli şenlikler düzenlendi. Kürsüye çıkan
bir zevat yakın gözlüğünü takarak, elindeki kağıdı uzun uzun keyifle okudu ve son
cümlesini;
Bu fabrikanın programa alınmasında büyük emeği geçen şehrimizin bağrında yetişen medarı iftiharımız,
mebusumuz, Sn Bahtı Dağıtaşlı’nın isminin verilmesi uygun görülmüştür vatanımıza şehrimize hayırlı olsun" dedi.
Orada bulunanların alkış ve ıslık sesleri karşı tepelerden aksedip geri dönerek görmez duymazların kulaklarını
çınlattı.
o anda akli selim düşünenlerin akıllarına, Samsun Çarşamba da yapımı devam ederken görev
başında şehit düşen merhum Hasan ve Suat Uğurlular geldi. Raşit dahil üçünü de rahmetle andılar.
..
O törende bulunan kalabalığın arasında sanki bir an, kıvırcık saçları arasından buram
buram terlemiş, kalınca çerçeveli kemik gözlüğüyle, proje ozalitleri koltuğunun
altında " vah hemşehrim vah" dercesine, hüzünle tebessüm arası sanki, bana bakıyor ben buradayım bir yere gitmedim ki niye beni görmüyorlar diyordu.
.
Uzun yıllar sonra, fabrikaya Raşidin tamamlayamadan vefat ettiği, sonradan
tamamlanarak hizmete alınan, isale hattının bağlandığı tepede bulunan terfi havuzunun sorun yarattığı
nedeni ile yerinde görmem için çözüm bulmak için görevlendirildim.
Fabrikada mutat ziyaret ve görüşmeleri yaptıktan sonra, orada görevli olan yeni
mezun bir mühendis ile terfi havuzuna gitmek için yola çıktım. Terfi havuzuna giden taşlı yola, törenden yıllar sonra onu tanıyan arkadaşları tarafından yol yön levhası koymuş olduklarını gördüm. Zamanla paslanan yön levhanın üzerin de Raşit Yaldız Tepesine Gider yazıyordu. İçim burkuldu bir an gözlerim doldu. Gün batımına yakın bir
saatti tepeye vardığımızda. Havuzunun ortasında çelik putreller üzerine oturtulmuş, çelik köprüyle
ulaşılan kamelyanın içerisinde, Raşit koltuğuna kurulmuş, gün batımı kahvesini
yudumluyordu sanki. Her zaman olduğu gibi gülümsüyordu Yahu hemşehrim
şu an ki görevlilerden hiç biri beni bilmiyor tanımıyor, kim bu Raşit Yaldız diyorlar. Geçenlerde
işletme müdürü idare amirine, yol üzerinde bulunan yön levhalarını ve havuz
tanıtım levhasını sökün. Havuzun bulunduğu tepe ve havuzun ismi değişecek.
Belediye Başkanına söz verildi. Başkan, Fabrika müdürümüze isim bildireceğini söyledi. Öğrenince size
bildireceğim, tabelacı ya yazdırır yerine koyarsınız, tamam mı dedi. Hemşehrim
doğrusunu sorarsan vallahi üzülmedim. Havuz her ne kadar Hasan Uğurlu Barajı kadar büyük
değilse de bu güne kadar Raşit Yaldız Havuzu olarak anıldı. Üzerinde bulunduğum tepe her
ne kadar Palandöken dağı değilse de, Raşit Yaldız tepesi olarak bilindi. Günün ömrü
batana kadarmış, buna da şükür." hemşehrim diyor gibiydi.
...........................
Yanım da bana refakat eden genç mühendis, neden bu kadar uzun uzun
kamelyaya daldınız diye sordu. Diyemedim, desem de anlamazdı ki. Onun derdi
Tepede bulunan havuzun su kaçağının nasıl önleneceği, nasıl bir tecritle
izole edilip onarılması idi. mcicek 05.09.2013