Dünyanın en güzel şiirlerinden birinde başrol olmayı başarmış bu şanslı kadının kim olduğunu neredeyse bütün şiirseverler merak etmiştir.
Özdemir Asaf’ın büyük bir tutkuyla aşık olduğu ve karşılık alamadığı, “ölüm çiçeği” olarak da adlandırılan Lavinia, aslında Mevhibe Meziyet Beyat’tır.
2 Mayıs 1925’te İstanbul’da doğmuş Güzel Sanatlar Akademisi’ni bitirdikten sonra Olgunlaşma Enstitüsü’nde resim öğretmenliği ve stilistlik yapmıştır. Hepimizin Lavinia diye tanıdığı Mevhibe Beyat, eski bir valinin kızıdır ve o kadar güzel bir kadındır ki bu sebepten bir çok erkeğin kalbini yakmıştır.
İlk aşkı, ünlü ressam ve hocası Edip Hakkı Köseoğlu’dur. İkincisi ise İlhan Selçuk’tur. İlhan Selçuk’la 1952’de evlenen Mevhibe Beyat, ikinci evliliğini o sıralarda Mücap Ofluoğlu’nun kurduğu İstanbul Oda Tiyatrosu’nda çalışan Öztürk Serengil’le yapmıştır. Mevhibe Beyat, üçüncü ve son evliliğini ise fotoğraf sanatçısı ve kameraman Muhlis Hasa ile yapar.
Sanatçı Mevhibe Beyat akademik yıllarını boş geçirmediğini herkese göstermek istercesine, bol bol resim yapar; sergiler açar, tablolarını dostlarına cömertçe dağıtır. Her dostunun evinde onun birkaç resmi vardır. Resimlerle yetinmeyip şiirler de yazar Mevhibe.
Mevhibe Meziyet Beyat yalnızca Lavinia değil aynı zamanda ona uzaktan uzağa aşık olan Oktay Akbal’ın bir hikayesindeki Hisya’ydı aynı zamanda. Laleli’de Harikzadegan Apartmanları’nın kapısında buluşup konuşan delikanlıların Violetta’sıydı.
Mevhibe Beyat, 11 Eylül 2007’de öldüğünde, kendi isminin yanı sıra başka isimlerle de edebiyat tarihinde yerini almıştır. İlham verdiği ve yazdığı şiirleri ve hikâyeleri düşünürsek, Mevhibe Beyat edebiyat dünyasına çok güzel eserler bırakmış, bıraktırmıştır.
Sana gitme demeyeceğim.
Üşüyorsun ceketimi al.
Günün en güzel saatleri bunlar.
Yanımda kal.
Sana gitme demeyeceğim.
Gene de sen bilirsin.
Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,
İncinirsin.
Sana gitme demeyeceğim,
Ama gitme, Lavinia.
Adını gizleyeceğim
Sen de bilme, Lavinia.
1957