MGM’in 1952 yılında geçmiş Hollywood müzikallerinden bir derleme yapma fikri ile ilk kez ortaya atılan ve hem filmin yönetmeni hem de başrollerinden olan Gene Kelly’nin önderliğinde hayata geçirilen Singin’ In the Rain, vizyona girdiği günden bu yana aradan yarım asır geçmesine rağmen hala türdeşlerine örnek olmaya devam eden bir müzikal film. Eğlenceli sahneleri, uzun koreografileri ve masum bir aşk öyküsüyle yağmurun altında dans etme isteği uyandıran bu film müzikal denince pek çok insanın aklına gelen ilk yapım.
Yıl 1927. Hollywood’un en tanınan oyuncuları Don Lockwood (Gene Kelly) ve Lina Lamont (Jean Hagen) yeni filmlerinin galasında tanışma hikayelerini anlatıyorlar. Daha doğrusu Don anlatıyor ve zamanda geçmişe dönüp Don ve yakın arkadaşı Cosmo’nun (Donald O’Connor) birliktelikleriyle başlayan bir hikaye izliyoruz. İşte o zamanlar başlayan dans ve müzik, filmin sonuna kadar devam ediyor.
Filmin her yerde karşınıza çıkabilecek en ünlü sahnesi
Sessiz filmlerin modasının bir anda geçmesi ile ne yapacağını şaşıran yapımcılar filmlere ses eklemeyle uğraşadursunlar, Don da hayatının aşkı Kathy Selden (Debbie Reynolds) ile tanışıyor. Cosmo’yu da aralarına alıp müzikal filmlerin Hollywood’daki ilk adımlarını atan üçlüyü bol bol dans edip şarkı söylerken izliyoruz. Özellikle Cosmo’nun olduğu sahnelerde tempo arttığında orada, onlarla dans ediyor olma isteğinizin doğduğunu hissediyorsunuz birden. Ama tabii ki en güzeli Don Lockwood’un yağmur altında filme adını da veren şarkıyı seslendirirken kendinizi onun yerinde hissediyor oluşunuz. Şahsen yağan şeyleri sevmeyen biri olarak ben bile yağmur yağsa da çıkıp şarkı söyleyip dans etsem dedim o sahneyi izlerken.
Geçmişteki müzikallerden bir derleme olduğu için senaryosunda bir takım eksiklikler olsa da Singin’ In the Rain’i izleme sebebiniz bu olmadığından pek sorun teşkil etmiyor. Oyuncuların samimi performansları, onlarca kişinin ya da sadece üçünün muhteşem koreografileri ve dönemine göre bir hayli başarılı olan efekt ve teknikleriyle Singin’ In the Rain çoktan kült filmler mertebesine ulaştı. Günümüzün yapmacık sinema örneklerinden sıkılanlar için fazlasıyla ideal bir 100 dakika. Bu filmden mutluluk akıyor, daha kötüsü söylenemez. Kaçırmayın derim zira dans etmeyi istemek herkesin hakkı!