dün gece uyandım, yarı karanlık odada saatin 6'ya yaklaştığını gördüm. kalktım, abdest aldım, sabah namazını kıldım ve tekrar yattım. 1 saat sonra annem beni tekrar namaza kaldırmaya gelmez mi. saate bir baktım, 6'ya geliyor. meğer saat 5'e geliyor iken ben 6'ya geliyor gibi görmüşüm. "olsun, teheccüd yerine geçer belki" dedi annem. "orasını Allah bilir artık" dedim ben de. içimden tabii. *
hastalandığımda anneme naz yapmayı çok severdim sözlük. bugün de çok hastayım ama annemden uzaklarda hastalık hiç çekilmiyor ki. beni arayıp sormadı da hiç, sesi mi duysa kesin telaşlanırdı. onu üzmek değil maksadım ama kimse o gibi ilgilenmiyor benimle hastayken. bu da özlemin farklı bir boyutu olmalı.
son zamanlar hiç almadığım kadar eksi alıyorum. aynı şekilde hiç vermediğim kadar eksi veriyorum. karması yüksek ama varması düşün olan pinti yazarlar arasına girer miyim acaba diye düşünüyorum bazen.
ama sonra rahatlıyorum. çünkü bunun olabilmesi için binlerce eksi vermem lazım. nereye vereyim o kadar eksiyi. *
cogiyiler butonuna tıklıyorum bu aralar. önüme çıkan tanımı okuyorum. hatta gerçekten cogiyi ise bir kez de ben artılıyorum acımasızca. eski tanımları artı görmüş varsa bu aralar, artılamış kişi ben olabilirim. haberiniz olsun da.
hani her hikayede belasını bulan kötü vardır ya, biz her zaman iyi tarafızdır.
bu sefer o kötü kişi ben oldum. milletin ibret alacağı hikayelerden biri oldum.
şaşkınım. öyle mi oldum gerçekten? hem de bu kadar haklıyken.. kendimce haklıyken. yani.. şaşkınım.