-Yirmi Dördüncü Bölüm-
Madam Freesia’nın Salonu – Salon Çiçekleri. Burada, maskeli birkaç kadın bir araya geldi ve bir hafta içinde yapılacak partiyi tartıştı.
“Arlos'un konağı nasıl dekore edeceğini görmek için sabırsızlanıyorum.”
"Ben de öyle. Geçen yıl tüm konağı kırmızı güllerle süslediler, muhteşemdi. Acaba bu yıl ne yapacaklar… ”
“Leydi Arlo'nun hangi elbiseyi giyeceğini merak ediyorum.”
“Çok hoş bir bayan, o yüzden eminim seçtiği her şeyde güzel gözükecek. Bu sadece…."
Az önce konuşan kişi sözlerini yarıda kesti ama dinleyen diğer kadınlar onun devam etmesini istedi, gözleri parlarken.
"Bu ne? Devam et ve bize söyle. ”
Sanki işaret vermelerini bekliyormuş gibi, kadının dudakları devam etmek için açıldı, “Leydi Floyen'in partiye kiminle katılacağını gerçekten merak ediyorum.”
Doğum günü kızı hakkında konuşma bir kenara itildi ve konuşma konusu değiştikçe, maskelerinin ardına gizlenmiş gizli niyetler yavaş yavaş kendini göstermeye başladı.
“Dürüst olmak gerekirse, bu partiyle sadece Leydi Floyen yüzünden ilgileniyorum. Her zaman bir tür belaya neden olduğu için… ”
“Bahsetmiyorum bile, etrafta dolaşan skandal söylentiler de var.”
“Ah, yeni gizemli sevgilisi ile ilgi olan mı?”
Çöker!
Kelimeler kadının dudaklarından ayrılır ayrılmaz salon boyunca yüksek sesli bir kırılma sesi yankılandı. Ve yere, şeffaf enkaz parçaları dağıldı.
Herkes, sadece sakar bir insanın neden olduğu bir kaza olduğunu varsayarak, kırık cam enkazına kısa bir bakış attı ve önceki konuşmalarına dönmeye çalıştı.
Ancak, sessizliği ilk bozan düşük erkeksi bir sesti.
ÇN: Erkeksi diyorsa Max'dir... Çünkü ben Mikhail'de erkeklik göremiyorum
“Böyle asılsız konuşma yapmak sizi memnun ediyor mu?”
Adamın yüzü kimliğini gizleyen bir maske ile kaplıydı, ama bu soyluların bir araya gelişiydi. Sadece soyluların toplanabileceği bu yerde, resmi olarak ve saygıyla birbirinize hitap edip konuşacağınız yazılı olmayan bir kural vardı.
Ancak adamın onlarla konuşma şekli nedeniyle, sohbet eden kadınlar kaşlarını çattı. Kadınlardan biri kendini yelpazelerken adama bağırdı.
“Bu kadar terbiyesizce konuşmaya nasıl cüret edersin, bunu kendisi tanık olan birinden duyduğumu söylüyorum!”
Enerjik konuşmuştu, ama kısa süre sonra bedeni adamdan gelen tehdit edici auraya karşı uyardı. Kadın, nefes almayı zor bulduğu noktaya kadar ondan yayıldığını hissettiği yoğun baskı yüzünden boğulmuştu.
Adamın dudaklarının köşeleri çarpık bir gülümsemeye dönüştü.
“Peki, bunu kendin gördün mü?”
“K-Kendim görmesem bile, korkunç davranışlarıyla tanınıyor, bu yüzden böyle bir söylenti gerçekten asılsız mı olacak?”
"Öyle mi?
Adamın dudakları,orijinal durumuna dönmeden önce bir sırıtmaya dönüştü. “Bu sözleri Leydi Floyen'in önünde söyleyebiliyorsan, devam et.”
Önündeki birçok yüze baktı. Hepsi göz temasından kaçındı ve sessiz kaldı. Adam zar zor kendini durdurdu.
“Yani, doğrudan kişinin önünde söylemeye bile cesaretin yok. Görünüşe göre sadece saçma sapan söylentiler yayıyorsun. ”
Soylular sessiz kaldı ve bir cevap hala geri gelmedi. Adam döndü ve soğuk bir şekilde salondaki çalışanlarına bir emir verdi.
"Temizle."
Doğal olarak emirden korkan çalışanlar, kırık cam parçalarını toplamak için harekete geçti. Bu sırada soylular duygularını geri kazanmaya ve adamı eleştirmeye başladılar.
“Bu kaba adam da kim?”
“Bayanlara da saygı göstermiyor, ne kadar kaba….”
O anda, adam arkasını döndü ve hepsine delici bir bakış attı.
Korkutucu bakışlar karşısında ezilmiş olan soylular ağızlarını kapattı ve bir kez daha sessizleşti.
Adam onları küçümsedi. "Acınası varlıklar."
Adam bu kez hakaretleriyle daha keskin olmasına rağmen, kimse öne çıkmaya ve onu çağırmaya cesaret edemedi. Önceden farklı olarak, gazabıyla yüzleşebileceklerinden korkarak dillerinin kaymaması için emin oldular.
Adam sırtını döndü ve sanki onlarla daha fazla işi yokmuş gibi uzaklaştı. Soylular, tuttukları nefesi ancak görüşlerinden tamamen kaybolduktan sonra bıraktılar.
* * *
Yemeğimi bitirdikten sonra gecikmiş cevaplara yanıt vermek amacıyla odama geri döndüm.
“Partnerim olmak isteyen diğer ikisine bir mektup yazıp geri çevirmem gerekecek. Yazmam gereken birkaç kişi daha var. ”
Sonra birisi kapımı çaldı.
“Hanımım, ben Derrick.”
Görmezden gelemeyeceğim bir mesele gibi görünüyordu. Eğer beni çağıran Derrick ise, genellikle uzaktaki babam yerine benim iznimi gerektiren bir şey olduğu anlamına geliyordu, ya da bir ziyaretçimiz olduğu anlamına geliyordu.
“Marilyn, lütfen kapıyı aç.”
Hizmetçim kapıyı açar açmaz, kahyanın kafasını sert bir ifadeyle eğdiğini görebiliyordum.
“Derrick, sorun nedir?”
“Kont Rowain’in ikinci oğlu Lord Edmund burada. Ona gönderdiğiniz mektup yüzünden burada olduğunu söyledi,hanımım. ”
Oh, buraya sadece mektup göndermek yerine doğrudan şahsen geleceğini düşünmek.
Onun ani ziyaretinden biraz şaşırdım, ama partner olacaksak, biraz daha yaklaşmaktan zarar vermezdi.
“Hazırlanıp aşağı ineceğim. Lord Rowain'e bir dakika beklemesini söyler misin? ”
“Evet, hanımım.”
Derrick odadan ayrıldıktan sonra hizmetçilerime hitap etmek için döndüm.
“Şimdi o zaman…”
Onlara henüz herhangi bir emir vermemiş olmama rağmen, zaten beni hazırlamak için çalışıyorlardı.
“Hanımım, lütfen bu tarafa gelin. Mümkün olduğunca güzel görünmenizi sağlarken hızlı olmak için elimizden geleni yapacağız. ”
Sella ve Marilyn’in kararlı ifadelerine bakarken içimi çektim.
'Sadece kıyafetlerimi değiştirecektim… ama sanırım bu mümkün olmayacak.'
* * *
“Ah amanın, bir süre oldu, değil mi?”
Salon Blooms'un sahibi Madam Freesia, önündeki adamı sıcak bir şekilde karşıladı, ancak adam sadece kısa bir yanıt verdi.
“Sadece buraya herkesin girmesine izin veriyorsun, değil mi?”
“Bu konuda fazla bir şey yapamam. Bu insanların başkaları hakkında dedikodu yapmayı nasıl sevdiğini biliyorsun, ”dedi uzun, göz alıcı, kırmızı-sarı saçlarını omzunun üzerinden süpürürken.
Adamın dudakları kadının tepkisiyle seğirdi.
“Görünüşe göre loncanın efendisi oldukça çıkarcı biri.”
"Aman aman. Eğer bir kişinin gerçeklik duygusu yoksa lonca mahvolur. ”
Madam Freesia’nın cevabı şakacı bir şekilde ağzından çıktı ve yutuvermeden önce adam içmek için kendine bir bardak alkol döktü. Seçtiği likörün fiyatı, bir ev satın almak için yeterliydi, bu da kadının görünüşte kaşlarını çatmasına neden oldu, kendine bir bardak döktüğünde ve pahalı bir şişe içtiğinde.
'Tüm insanlar içinde, sadece alkole dayanıklılığı yüksek biri olması gerekiyordu…'
Yazık oldu, ama azarlayazmadı. Bunun yerine Freesia, odaya adım attığı anda ona ne anlatmayı planladığı söyledi.
“Genellikle duygularını çok iyi gizlersiniz, o zaman bugün nasıl kızdınız ve etrafa saldırdınız? Soylulara hiç insan gibi davranmadınız. ”
Adam duymamış gibi konuştu. “Ne hakkında konuştuğunu bilmiyorum. Tek yaptığım havlayan köpekleri susturmaktı. ”
Kadın iç çekti.
'Dük Floyen’in evinden döndüğünden beri garipti.'
Ama efendinin istediği şeyi yapmasına izin verme planı yoktu. Ne de olsa görevi onu korumaktı.
“Umarım bir daha ki sefere sözlerinizde ve eylemlerinizde daha dikkatli olursunuz.”
Cevap vermek yerine, adam kanepede oturdu ve maskesini çıkardı, arkasında saklanmış olan genç yüzü ortaya çıkardı.
“Leydi Floyen ile ilgili dolaşan söylentiler hakkındaki tüm bilgileri topla.”
Madam Freesia “söylenti” kelimesine kaşlarını çattı.
“Ah, Leydi Floyen’in gizli aşk ilişkisi hakkındaki söylentileri, her gece halka açıklamadığı bir sevgiliyle buluştuğunu mu demek istiyorsun?”
"Doğru."
Sonuçta, onun için sorumluluk alma ihtimali vardı.
ÇN: Sorumluluk alacağım diyordu sözünde duran adam gibi adam
Bu düşünceler üzerinde düşünürken, adam göğsünde bir karıncalanma hissetti, ancak devam ettiğinde hiçbir belirti göstermedi, “Onunla ilgili olan her şey, her şeyin bildirilmesini istiyorum.”
'Başkasının ilgisini çekeceğini düşünmek… .Dükün zayıflığını ele geçirmeye mi çalışıyor?'
Madam Freesia, başını eğmeden önce ona bir an garip bir bakış attı.
“İstediğiniz gibi, Veliaht Prens Maximillian.”
ÇN: Başka bir yanlış anlaşılma daha
* * *
Giyindikten sonra - en az çaba sarf edilmiş gibi görünmesini sağlasa da - Juvellian misafirinin beklediği oturma odasına girdi.
Yakışıklı sarı saçlı adamın gözleri sıkılmış bir ifadeyle düşmüştü, ama onu görür görmez aydınlandı.
“Bir süre oldu, Leydi Floyen.”
“Hoş geldiniz Lord Rowain.”
Genç adam oturduğu yerden kalktı ve kibarca eğilerek ona yaklaştı. “Size haber vermeden görmeye geldiğim için özür dilerim.”
“Sorun değil, konukları her zaman beklerim. Lütfen oturun."
''Sıcak karşılama için teşekkür ederim.'' dedi, ona koltuğu oturmasını teklif ettiğinde gülümsedi.
Altın ipliği andıran sarı saçlar, mavi-yeşil gözler ve gülümsediğinde gözlerinin altında görünen sevimli göz torbaları*.
ÇN: Sevimli göz torbaları güzel/sevimli/bir genç olduğunu işaret ediyor.
Her ne kadar Mikhail’in seviyesi kadar olmasa da, itibar açısından, iyi görünüşüyle hala biliniyordu.
'Görünüşe göre bu romanda ekstra olan çok sayıda iyi görünüşlü insan var.'
Düşünce aniden ona, çok uzun zaman önce birkaç gündür birlikte olduğu adamı hatırlattı.
'Babamın çırağı, kişiliği şöyle böyle olsa da… o şimdiye kadar kesinlikle en yakışıklısıydı.'
Sabahları gözlerimi açtığında, sık sık yatağımın yanındaki yerde uyuyan adamın yüzüne boş boş bakarken rüya görüp görmediğimi merak ederdim.
Ancak o zaman yaşadığı garip duyguyu fark etti ve içini çekti.
'Umarım açlıktan ölmez ve bir yerlerde iyidir.'
“Leydim.”
Juvellian bir an için düşüncelerinde kayboldu ama onu çağıran düşük sesle duyularına geldi.
'Ah, doğru.'
Önündeki sarı saçlı Lord Rowain'i gördüğünde mevcut durumu hatırladı.
“Marilyn, lütfen bize biraz serinletici içecekler getir.”
Marilyn ayrıldıktan sonra odada sadece ikisi kaldı.
“Leydim, bugün sizi görmeye gelmemin nedenini anlatmak istiyorum.”
Açıkçası, neden burada olduğu oldukça açık görünüyordu. Büyük olasılıkla 'Önümüzdeki hafta baloya partner olarak katılacağımızdan bana iyi bak' ya da onun gibi bir şeydi.
"Lütfen,devam edin."
“Dürüst olmak gerekirse, sizden bir mektup almak beni şaşırttı, leydim. Duyduğum şeye dayanarak beklediğim şeyin tam tersiydi. ”
"Pardon? Ne demek istiyorsunuz?" şaşkın bir bakışla sordum, ama cevap verirken kafası karışmış bakışlarla bana baktı “Şu anda yüksek toplumda dolaşan söylentilerin farkında değil misiniz?”
Bu günlerde ev kuşu olarak yaşıyorum, en son söylentileri bilmemin hiçbir yolu yok!
“Son zamanlarda herhangi bir sosyal toplantıda bulunmadım, bu yüzden korkarım ki hayır. Ne tür söylentilerden bahsediyorsunuz? ”
Yüzü sorumla sertleşti, ama kısa süre sonra içini çekti ve konuştu, “Etrafta biriyle tutkulu bir ilişkinin ortasında olduğunuz hakkında bir söylenti var. Bu yüzden cevabınızı aldığımda şaşırdım. ”
"Üzgünüm?"
Tutkulu bir ilişkim var mı? Bu ne tür bir saçmalık?
Şimdiye kadar eve kapanmış, etrafta dolaşmış ve kitap okumuştum. Konaktan birkaç kez ayrıldığımda, her zaman en az on gardiyan tarafından kuşatılırdım.
En önemlisi, sıkı bir ev kuşu olarak, ilişkide bulunacak birini bulmamın fırsatı bile yoktu.
Juvellian böyle saçma bir söylenti yüzünden şaşkına dönerken, aniden bir düşünce kafasından geçti.
'Sakın bana birinin babamın çırağını pencereden girip çıktığını gördüğünü söyleme??'
-Bölüm Sonu-
Kesin Mikhail iti yapmıştır bu söylentiyi