Bugün bir muz kabuğuna bastım, gerçekten de kayıyor mu diye görmek için. Bana bir çizgifilm klişesi gibi gelirdi, elinde dinamit patlasa sadece üstün başın is olacak ya da elektrik çarpsa yalnız saçların dikilecek gibi. Denemeyi nispeten tehlikesiz bir şeyle yaptığım için şanslıyım, çünkü muz kabuğu kayıyor, hele yokuş yukarı çıkıyorsanız.
Bugün poğaçalarımı serçelerle paylaştım. Onlara kırıntı yetiştireceğim diye bir bardak açık çayımı da soğuttum buz gibi havada. Olsun onların mutluluklarını görmek yeterdi. Lallaralallaaaa….
Bugün biraz fotograf çekeyim dedim, koşucu abi habire önümden geçti. Geri kalan zamanlarda da bir kadraj tutturamadım. Olsun bir insanın daha sağlıklı olduğunu görmek yeterdi. Lalalal.. Tamam tamam.
Bugün sabahın köründe kalktım, dondum. Bir kahvenin dünyalara bedel olduğunu anladığım günlerden bir gündü bugün.
Bugün bir böbrek taşına küfrettim, ya da bir kaç, bilemeyeceğim. Ne zaman ki gördüm o göz yaşını akarken, sancıdan belli, o zaman böyle bir şey kabardı kabardı taştı benden. Sonra dua ettim içimden, iyi ol sen e mi diye. Ölsün böbrek taşları dedim bir de. İnsan nasıl bir canlı dedim kendi kendime, nasıl yelkenleri koyveriyoruz ilk fırsatta. Halbu ki sana ne elalemin böbrek taşından. Ama yok, öyle olmuyor işte.
Bugün ellerim üşüyor. Her günkü gibi…
Bugün daha bitmedi, akşama allah kerim.