(Karanfil Fanzin'in 8. sayısında yayınlanmıştır.)
kötürüm bir yatağı
elinden tutup ayağa kaldıran,
yastığını rüzgâra dolayıp
erik ağaçlarına koşan,
seyiren etinden yorganı sıyırıp
bir türküyü koynuna alan,
kimseler için hayra yorun
lanetli bir şarkının nakaratı gibi
uykuma yapışan bu rüyayı.
elimi sürdüm gecenin böğrüne,
sonra oymaya başladım karanlığı.
parmaklarım tedirgin edince tan yerini
bir serinlik çöktü zamanın ensesine.
cüzzamlı bir nefesten sekerek uzaklaşan
sesler işittim çok boğuk, hırıltılı...
farkında olamadım, bir gizi uyandırıp,
ürkütmüş olduğumu gölgesi yeryüzü olanları.
uyandığımda yerli yerinde
susuyordu herşey.
aynı cılızlıkla sallanıyordu güneş
ve benzi hala solgundu gökyüzünün.
halden anlayan bir ninni gerek bana.
hayra yoracak kimse kalmadı mı
lanetli bir şarkının nakaratı gibi
uykuma yapışan bu rüyayı?