dirmilin cevresinin sipsili oyun havaları indirebilirsiniz
YASAL UYARI: Buradaki mp3 ler sadece tanitim amaclidir, indirdikten 24 saat sonra bilgisayarinizdan silmeniz gerekiyor. Aksi halde www.dirmil.biz www.dirmil.net kesinlikle sorumluluk kabul etmez. Sorumluluk size aittir.
İLÇENİN TARİHÇESİ:
1391 yılında Osmanlı Padişahı Yıldırım Beyazıt Türk Birliğini sağlamak için Anadolu’daki Beyliklerle mücadeleye girişerek bir kısmını savaşla, bir kısmını çeşitli anlaşmalarla Osmanlı hakimiyetine almıştır. İlçemiz de bu süreçte Hamitoğullarına bağlı iken Osmanlı idaresine geçmiştir. Fakat o dönemde ilçemizin iskana açık olmadığı ve göçebe Türkmenlerin zaman zaman hayvanlarını otlatmak için bu bölgeye geldikleri rivayet edilir.
1483 yılında Aydın yörüklerinden 7 çadırlı bir kafile,Gölhisar yolu üzerinde bulunan Dirmilcik mevkisine gelerek yerleşmişlerdir. Dirmilcik’e yerleşmiş olan Türkmenler, tahıllarını öğütmek üzere ilçe merkezinde halen kalıntıları bulunan değirmene getirirlerdi. Rivayete göre değirmenin işleticisi Di(r)mbil adında bir kişidir,yardım severliğinden dolayı buraya yörükler Di(r)mbil adını koydular. Daha sonraları kelime DİRMİL olarak değişmiştir.
Prof.Dr.Fahri IŞIK’ın Patara ve yol kılavuz anıtı üzerindeki yazıttan yaptığı araştırmaya göre Dirmil isminin kökeni aşağıdaki gibidir.
M.S 1.Yüzyıl ortalarında Roma imparatoru olan Claudius, halkının Patara yazıtının diliyle ” İsyankarlıktan ve kanunsuzluktan ve korsanlıktan kurtarmak için Likya’yı bir Roma eyaletine dönüştürecektir. İ.S. 43 yılında Quıntus Veranius’u Likya Valisi olarak Patara’ya gönderir ve başkentte yeni eyaleti teşkilatlandırmakla görevlendirir. Bu bağlamda Vali Likya Kentlerini birbirine bağlayan yolları Doğu’da Antalya Batı’da Dalyan ve Kuzeyde Dirmil’e dayalı ölçümlerini yaptıracak; tüm kent adlarını ve mesafelerini Patara’nın Merkez Meydanına dikili 5.50 metre yüksekliğindeki bir yazıtlı gövde üzerinde anıtlaştıracaktır. Ve ilk kez bilinecektir ki, örneğin Patara’dan Xanthos’a 56 station’dur. Yaklaşık 10 Km; “Xanthos’- tan Tiosa 152 Station dur. Likya tarihsel coğrafyasının yeni baştan çizilmesi yönünden de müstesna sayılan arkeoloji enstitülerinin 1994/1995 keşifler gündeminde ilk sıraya yerleşen bu anıtın toplam 49 yazılı bloğundan biri üzerinde de Tlos-Oinoanda - Balbura’dan gelip, Trimili üzerinden Kibrya’ya güzergahı okunur ve harita üzerinde sürülen iz TRİMİLİ’yi tam tamına Burdur’un DİRMİL’i üzerine oturtur. Bellidirki bin yıllar o yörenin ilk yerleşeni ile birlikte aldığı ilk adın izlerini silememiştir. TRİMİLİ dillerin süzgecinden süzülerek ağızdan ağıza DİRMİL’e dönüşebilmiştir. Yazıtlarında o hep “Biz TRİMİLLİ’yiz” demiştir. Günümüz halkının “Biz DİRMİL’ liyiz” dediği gibi. Patara’nın “Likya eyaleti Yol Klavuz anıtı” ile bilinir ki, TRİMİLİ yurdunun Heradot’ un inandırdığı gibi “Giritte arama boşunadır. Bu günün DİRMİL YAYLASI’ dır.
Dirmil’e 1955 yılında Belediye teşkilatı kurulmuştur. 1958 yılında Bucak olan Dirmil adı, Yaylalarının çokluğu ve tabii zenginliklerinden dolayı 1965 yılında ALTINYAYLA olarak değiştirilmiştir.
09/05/1990 tarih ve 3644 Sayılı Kanunla 1990 yılında ALTINYAYLA İlçesi olarak resmileşen ,Dirmil tarih süzgecindeki yerini almıştır.
Altınyayla’ nın Doğu’sunda Çavdır (Kozağaç Yaylası), Batısında Çameli (Denizli) Karasinir dağları, Güneyinde Fethiye (Muğla) Kuzeyinde, Gölhisar İlçesi bulunmaktadır. Altınyayla sınırları içerisindeki dağları bir birinden ayırmak oldukça zordur. Her biri birbirine kenetlenmiştir. Batı Toros dağı silsilesi içerisinde en yüksek dağ Koçaş Dağıdır. Koçaş ( 2095) dağından başlayan yükse dağlar; Yedi Kardeşler, Bozotlu, Söğütlü, Yüğlük, Doğankara, Çal,(1943) Ürmük,(1858) Sakarkaya(110), Önemli dağ gruplarıdır.
Bu bölgedeki dağlar içerisinde her türlü ağaç bol miktarda yer almaktadır. Bazı yerlerde orman oldukça sık ve dolgundur. İlçenin doğusunda bulunan Oyuk Dağı (1471) en yüksek dağlardan biridir. Altınyayla Kuzeyindeki Koca çayırdan başlayan derin vadi sever ekinliği batısındaki ericik düzlüğüne kadar uzanır. Çatak Köyü doğusunda başlayan Sarıpınar tepeleri Çalca, Kızılcakaya, Alakaya, ve Çürükkaya çıkıntılarını adeta bir merdiven gibi izleyerek Oyuk Dağı zirvesine ulaşır. Gülpınar’dan Doğuya doğru başlayan düzlük, Ömür Beleninde hafifçe sırt halini alır. Karapınar Vadisini geçerek Koca Bent ve Karttaş burunlarını kucaklayarak Çağlayan Kaya ve Sığır Yatağı ile birlikte Salih Çukuruna, Evrencik doğusundaki Ortayürek deresini yanına alarak çıkar. Kavakdibi değirmeninden başlayan burun ile Arkıtçadan başlayan Karaali sırtları taşlıca gedikte Oyuk dağ zirvesine ulaşırlar. Oyuk dağı batıdan, güneyden topladığı tepeleri kuzeye ve doğuya dağ sıraları ve platolar şeklinde dağıtmıştır.
Oyuk Dağı’nın hemen doğusunda bir zamanlar içme ve sulama suyu olarak Kocaçayır’a kadar getirilen Akçapınar vardır. Karşıda Ardıçlıtepe ve daha sonrasında Mıhlıca, Kalamacık ve Hacı Musa tepeleri vardır.
Belbaşı sırtları, Teşnekbaşında ikiye ayrılır. Bir kol Banaz üstünden Arlıtaş başına, diğer kol Kızılteşnekten Elmalıdereye oradan Çürükkaya’ya geçer.
Er beleni bölgede üzerinde hiç ağaç barındırmayan bir dağdır. Bu dağın eteklerinde daha çok tarımsal üretim bölgeleri vardır. Ancak Kızıleğrek tarafında kısmen ağaçlı yamaçlar vardır.
Altınyayla’nın Batı ve Güneyinde ise şu dağlar mevcuttur. Arkıtçanın güneyinde en büyük dağ Çıkrıcak’tır. Eteklerinde başlayan Çlale ve Ardıç ormanı doruklara doğru köknar şekline dönüşmüştür. Altınyayla’nın Güney batısında Kerkeli (2089) Dağı Güneyinde Kurudere mevkiinde Uçar Dağı, Güney
Doğusunda Aşılcabaşı Dağı ile Avdan, Akpınar, Ballık Dağları (Maşta Dağları)dır. Bu dağlarda genellikle ardıç karaçlale, sedir yetişmektedir.
Ayrıca Ballık Köyü sınırları içerisinde Karanlıkdere Kanyonu çok güzel sedir, karaçlale, kızılçlale ormanları ile kaplıdır. Ancak Kanyon’un Kuzey doğusu Fethiye sınırları içerisinde bulunmaktadır.
İlçemizin Yüzölçümü 250 Km2’dir. İlçe Merkezinin güney batısında yer alan ova, İlçe merkezine ilaveten 4 Köy (Asmabağ, Kızılyaka, Çatak, Çörten) tarafından ekilmektedir. Ovası çok küçüktür.
Altınyayla’da yaylaları iki grupta incelemek mümkündür. Kuzey ve doğu bölgeleri ile batı ve güney bölgeleri.
Altınyayla’ya bu ismi verdiren yaylalar Kuzey bölgesinde yer almaktadır . Bu yaylaların her birisinde çok miktarda soğuk sular mevcuttur. Yaylalar halkın yaz aylarında en çok tercih ettikleri mesire yerlerindendir.
Altınyayla’dan çıkıldığında kuzey doğu istikametinde zaman zaman yayla evleri kurulur. Ancak bu yayla evleri geçicidir. Daha yukarıda Kirazlı yaylası vardır. Suyu oldukça soğuktur. Bundan yukarıda Banaz yaylası, Teşnek yaylası, Sığır Kulağı yaylası, Fatma pınarından hemen öncedir. Yayla içerisinde 20 kadar kaynak suyu mevcuttur. Fatma Pınarı yaylasından sonra Çukuryurt yaylası gelir. Çukuryurt yaylasının devamında Dedetaş yaylası vardır. Bölgenin ikinci büyük yaylası Kırkpınar yaylasıdır. Akçataş Dağının eteklerindeki geniş düzlük alanı kapsar. Büyük bir taşın dibinden kaynak fışkırır. Suyu bol ve soğuktur. Bu su Kozağacı barajına geniş çayırlık alanları suladıktan sonra ulaşır. Bu düzlükte çeşitli tarihi kalıntıların oluşu, bu yaylanın çok eskilerden beri bir mesire yeri olduğu hakkında ip ucu vermektedir. Yukarıda sayılan yaylalar Mayıs Ağustos döneminde çıkılan yaylalardır. Örüm bozulduktan sonra (Hayvanların otlatılması serbest) göçülen yaylalar ise şunlardır. Eminepınarı, Hamzaballı, Çılgın, Yazıralanı, Abdalpınarı, Çeşmeönü, Gökmehmet Yurdu, Beyalanı, Topaneğrek, Kutlupınar gibi yerler Örümbozuğu sonrası göçülen yaylalardır.
Çıkrıcak dağı bölgesinde ise şu yaylalar vardır; Maşta alanı, Bademli, Ömeralanı, Kerkeli, Derbent, Büyükkumlu, Ortakumlu, Küçükkumlu, Ballık yolu üzerinde Akpınar yaylası, Kızılağaç ve Çörten yaylası mevcuttur. Koçaş dağı bölgesinde, Ekiz yaylası, Karamıklıçukur yaylası, Kozlu yaylası, Yediahırlı ve söğütlü yaylaları ile Koçaş dağının Kırkpınar yönünde Akçataş yaylaları önemli yaylalardır.
Çıkrıcak ve Koçaş Bölgesindeki yaylalar şu özellikleri ile Fatma Pınarı ve Kırkpınar Bölgesi yaylarından farklıdırlar.
Suları bol ve soğuktur.
Fazla düzlük alanları yoktur.
- Yaylaya göçen ev sayısı oldukça azdır.
Altınyayla Batı Akdeniz yöresinin en sulak kesimlerindendir. Suları sert değildir. İçimi kolaydır. İlçe merkezinde Esmepınarı, Göverler Pınarı, Bartlıca, Gülpınarı, Karapınar, Patlangıç önemli su kaynaklarıdır. Ayrıca yukarıda sayılan yaylalarında kendilerine mahsus su kaynakları mevcuttur.