SHADOWMAN
(@melankolikruhum)
"Unutmak insana verilmiş en büyük hediyedir" Bu cümle beni benden aldı. Gerçekten öyle, bende bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine izledim ve çok beğendim ancak, final beklediğim gibi bitmedi. Cansu Dere'nin yaşının kısmen büyük olsa bile yaşadığı olayları unutması biraz saçma geldi ancak yaşadığı travmaya bağladım. En azından öyledir heralde dedim. Ve izlememi isteyen arkadaşıma yaptığım yorumu aynen aktarıyorum.
Agah Beyoğlu, kimimizin yaşadığı, kimimizin yaşamaktan korktuğu bir hastalık sahibi. Herkes bu hastalıktan dolayı üzülüp korkacakken, o bunun başına gelmesini fırsat bilip, bugüne kadar içinde tutup da hiç bir şey yapmadığı bir olay için harekete geçme fitilinin ateşlenmesi olarak görmüş.Hangimiz bu kadar insan olabiliriz. Bir şeyler yapılması gerektiği için, o şeyleri yapmamak ve unutup gitmekten korkmuş, ve harekete geçmiş. İçinde bulunduğumuz çarpık sisteme bir eleştiri olduğu gibi, adalet ve hukuk un birbirinden ayrılması gerektiğini son bölümdeki diyaloglar ile oldukça güzel ve net bir şekilde açıklamış.
Agah Beyoğlu, tanımadığı bir çocuk için kendini, inançlarını ve hatta ailesini feda etmiş, bunu kutsal bir çaba ve amaç olarak görüp nevra gibi bir mağduru da bu işe ortak etmiş. Ve bu kadar insanı öldürürken, asla insanlığından, şefkatinden ve sevgisinden ödün vermemiş bir adam. Amacı için asla yoldan çıkmadığı gibi, insan olmaktan da vazgeçmemiş. Hatta daha fazla insan olmaya gayret etmiş...