NASA - NASA


Mühür


bayrak
|Ajansa genel bakış|
|Oluşturulan||29 Temmuz 1958|
|Önceki ajans||


|tip||Hükümet alanı ajansı|
|yargı||ABD Federal Hükümeti|
|Merkez||
Mary W. Jackson NASA Genel Merkezi , Washington, DC ,


Amerika Birleşik Devletleri
Koordinatlar :
|parola||Herkesin Yararına|
|Jim Bridenstine|
|Yönetici Yardımcısı||James Morhard|
|Birincil uzay raporları|
|Çalışanlar||17.373 (2020)|
|Yıllık bütçe||22.629 milyar ABD doları (2020)|
|İnternet sitesi||NASA.gov|
|Üzerinde bir serinin parçası|
Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi ( NASA ; / / ) bir olduğunu bağımsız ajans arasında Amerika Birleşik Devletleri Federal Hükümet sivil sorumlu uzay programının yanı sıra havacılık ve uzay araştırması.
NASA, Havacılık Ulusal Danışma Komitesi'nin (NACA) ardından 1958 yılında kuruldu . Yeni ajans, uzay biliminde barışçıl uygulamaları teşvik ederek belirgin bir sivil yönelime sahip olacaktı . Kuruluşundan bu yana, ABD uzay keşif çabalarının çoğu, Apollo Moon iniş misyonları, Skylab uzay istasyonu ve daha sonra Uzay Mekiği de dahil olmak üzere NASA tarafından yönetildi . NASA, Uluslararası Uzay İstasyonu'nu destekliyor ve Orion uzay aracı , Uzay Fırlatma Sistemi ve Ticari Ekip araçlarının geliştirilmesini denetliyor . Ajans ayrıca , mürettebatsız NASA lansmanları için lansman operasyonlarının ve geri sayım yönetiminin gözetimini sağlayan Lansman Servisleri Programından da sorumludur .
NASA bilimi, Dünya Gözlem Sistemi ile Dünya'yı daha iyi anlamayı ; Bilim Misyon Müdürlüğü'nün Heliofizik Araştırma Programının çabalarıyla heliofiziğin ilerletilmesi ; Yeni Ufuklar gibi gelişmiş robotik uzay görevleriyle Güneş Sistemi boyunca bedenleri keşfetmek ; ve araştırma astrofizik gibi konulara Big Bang aracılığıyla, Büyük Gözlemevleri ve ilgili programların.
Oluşturma
1946'dan beri Ulusal Havacılık Danışma Komitesi (NACA) , süpersonik Bell X-1 gibi roket uçakları deniyordu . 1950'lerin başında, Uluslararası Jeofizik Yılı (1957-58) için yapay bir uydu başlatmak için zorluklar yaşandı . Bunun için bir çaba Amerikan Proje Öncüüydü . Sonra Sovyet uzay programının dünyanın ilk yapay 'ın lansmanı uydu ( Sputnik 1 , 4 Ekim 1957 tarihinde), Amerika Birleşik Devletleri'nin dikkatini kendi çiçeği burnunda uzay çabaları doğru döndü. ABD Kongresi , ulusal güvenlik ve ( "olarak bilinen teknolojik liderliğe algılanan tehdit alarma Sputnik kriz "), acil ve acil eylem çağrısında; Başkan Dwight D. Eisenhower ve danışmanları daha bilinçli tedbirler aldılar. 12 Ocak 1958'de NACA, Guyford Stever başkanlığında bir "Uzay Teknolojisi Özel Komitesi" düzenledi . 14 Ocak 1958'de NACA Direktörü Hugh Dryden "Uzay Teknolojisi için Ulusal Bir Araştırma Programı" yayınladı:
Hem ulus olarak prestijimiz hem de askeri zorunluluk açısından bu zorluğun [ Sputnik ] alanın fethi için enerjik bir araştırma ve geliştirme programı ile karşılanması ülkemiz için çok acil ve önemlidir. buna göre bilimsel araştırmanın ulusal bir sivil ajansın sorumluluğu olduğunu öne sürdü ... NACA, uzay teknolojisinde liderlik sağlama çabasını hızla genişletme ve genişletme yeteneğine sahiptir .
Bu yeni federal kurum askeri olmayan tüm uzay faaliyetlerini yürütürken , Şubat 1958'de askeri uygulama için uzay teknolojisi geliştirmek üzere Gelişmiş Araştırma Projeleri Ajansı (ARPA) kuruldu.
29 Temmuz 1958'de Eisenhower , NASA'yı kuran Ulusal Havacılık ve Uzay Yasasını imzaladı . 1 Ekim 1958'de faaliyete başladığında NASA, 43 yaşındaki NACA'yı sağlam bir şekilde emdi; 8.000 çalışanı, yıllık bütçesi 100 milyon ABD doları, üç büyük araştırma laboratuvarı ( Langley Havacılık Laboratuvarı , Ames Havacılık Laboratuvarı ve Lewis Uçuş Tahrik Laboratuvarı ) ve iki küçük test tesisi. Bir NASA mühür 1959 Elements Başkan Eisenhower tarafından onaylandı Ordu Balistik Füze Ajansı ve ABD Deniz Kuvvetleri Araştırma Laboratuarı NASA dahil edildi. NASA'nın Sovyetler Birliği ile Uzay Yarışı'na girmesine önemli bir katkıda bulunan, şimdi Ordu Balistik Füze Ajansı (ABMA) için çalışan Wernher von Braun liderliğindeki Alman roket programından gelen teknolojiydi. bilim adamı Robert Goddard'ın önceki çalışmaları. ABD Hava Kuvvetleri ve ARPA'nın erken uzay programlarının çoğunda daha önceki araştırma çabaları da NASA'ya devredildi. Aralık 1958'de NASA , California Teknoloji Enstitüsü tarafından işletilen bir yüklenici tesis olan Jet Propulsion Laboratory'nin kontrolünü ele geçirdi .
Liderlik
Ajansın lideri, NASA'nın yöneticisi , ABD Senatosu'nun onayına tabi olarak Amerika Birleşik Devletleri Başkanı tarafından aday gösteriliyor ve kendisine rapor veriyor ve üst düzey uzay bilimi danışmanı olarak görev yapıyor. Uzay araştırmaları görünüşte partizan olmasa da, atanan kişi genellikle Cumhurbaşkanının siyasi partisi ( Demokratik veya Cumhuriyetçi ) ile ilişkilidir ve Başkanlık tarafları değiştirdiğinde genellikle yeni bir yönetici seçilir. Bunun tek istisnası:
- Demokrat Lyndon B. Johnson yönetiminde yönetici olarak görev yapan Demokrat Thomas O. Paine , Cumhuriyetçi Richard Nixon denerken ancak işi kabul etmek için kendi seçimlerinden birini alamadı. Paine Senato tarafından Mart 1969'da onaylandı ve Eylül 1970'e kadar görev yaptı.
- Nixon tarafından atanan ve Nisan 1971'de onaylanan Cumhuriyetçi James C. Fletcher , Mayıs 1977'ye kadar Demokrat Jimmy Carter olarak kaldı .
- Daniel Goldin , Cumhuriyetçi George HW Bush tarafından atandı ve tüm Demokrat Bill Clinton yönetimi boyunca kaldı .
- Demokrat Barack Obama başkan yardımcısı Robert M. Lightfoot, Jr. , Trump'ın kendi seçimi Jim Bridenstine'nin Nisan 2018'de onaylanmasına kadar Cumhuriyet Donald Trump tarafından oyunculuk yöneticisi olarak tutuldu .
Başkan John F. Kennedy tarafından atanan ikinci yönetici James E. Webb (1961–1968), ilk olarak Başkan Harry S. Truman yönetiminde halka açık bir şekilde görev yapan bir Demokrattı . 1960'ların sonunda Kennedy'nin Ay iniş hedefine ulaşmak için Apollo programını uygulamak için Webb, Houston'da İnsanlı Uzay Aracı (Johnson) Merkezi ve Florida Lansman Operasyonları (Kennedy) Merkezi'ni kurarak büyük yönetim yapılandırmasını ve tesis genişlemesini yönetti. Kennedy'nin mirasından yararlanarak, Başkan Lyndon Johnson Apollo programında sürekliliği Kasım 1963'te Kennedy'yi başardığında Webb'i devam ettirerek sürdürdü. Ancak Webb, Apollo hedefine ulaşmadan Ekim 1968'de istifa etti ve Cumhuriyetçi Cumhurbaşkanı Richard M. Nixon , Webb'i Cumhuriyetçi Thomas ile değiştirdi O. Paine .
James Fletcher, Başkan Nixon yönetimindeki ilk döneminde Uzay Mekiği programının erken planlanmasından sorumluydu . Ajansın Uzay Mekiği Challenger felaketinden kurtulmasına yardımcı olmak için Mayıs 1986'dan Nisan 1989'a kadar Başkan Ronald Reagan tarafından ikinci dönem yönetici olarak atandı .
Eski astronot Charles Bolden , Temmuz 2009'dan 20 Ocak 2017'ye kadar NASA'nın on ikinci yöneticisi olarak görev yaptı. Bolden, Richard H. Truly (1989-1992 hizmet etti) ve Frederick D. Gregory (oyunculuk, 2005).
Ajansın yönetimi Washington DC'deki NASA Genel Merkezi'nde bulunuyor ve genel rehberlik ve yönlendirme sağlıyor. İstisnai durumlar dışında, NASA kamu hizmeti çalışanlarının ABD vatandaşı olması gerekmektedir .
Spaceflight programları
NASA, tarihi boyunca birçok mürettebat ve mürettebatsız uzay uçuşu programı yürüttü. Mürettebatsız programlar, ilk Amerikan yapay uydularını bilimsel ve iletişim amacıyla Dünya yörüngesine fırlattı ve Venüs ve Mars'tan başlayıp dış gezegenlerin " büyük turları " da dahil olmak üzere güneş sisteminin gezegenlerini keşfetmek için bilimsel problar gönderdi . Mürettebatlı programları içine ilk Amerikalılar gönderilen alçak Dünya yörüngesine kazandı (LEO) Space Race ile Sovyetler Birliği içinde 1972 1969'dan itibaren Ay'da oniki erkekler iniş tarafından Apollo programı , yarı yeniden LEO geliştirilen uzay mekiği ve gelişmiş LEO uzay istasyonu yeteneği tek başına ve Sovyet sonrası Rusya da dahil olmak üzere diğer birçok ülkenin işbirliği ile . Bazı görevler, Jüpiter'e demonte edilmeden önce Dünya yörüngesindeki astronotlar tarafından dağıtılan Galileo probu gibi mürettebatlı ve mürettebatsız yönleri içerir .
Mürettebat programları
NACA tarafından başlatılan deneysel roketle çalışan uçak programları, mürettebatlı uzay uçuşlarına destek olarak NASA tarafından genişletildi. Bunu tek kişilik bir uzay kapsülü programı ve ardından iki kişilik bir kapsül programı izledi . 1961'de Sovyetler Birliği'nin uzay araştırmalarında erken liderliklerin yol açtığı ulusal prestij ve güvenlik korkusu kaybına tepki gösteren Başkan John F.Kennedy , [1960'ların sonuna kadar Ay'a bir adam inmek gibi iddialı bir hedef önermiştir ve onu güvenli bir şekilde dünyaya geri döndürdü. " Bu hedefe 1969'da Apollo programı tarafından ulaşıldı ve NASA , Mars'ta bir insan misyonuna yol açan daha da iddialı etkinlikler planladı . Bununla birlikte, algılanan tehdidin azaltılması ve siyasi önceliklerin değiştirilmesi hemen bu planların çoğunun sona ermesine neden olmuştur. NASA dikkatini Apollo'dan türetilmiş bir geçici uzay laboratuvarına ve yarı tekrar kullanılabilir bir Dünya yörünge mekiğine çevirdi. 1990'larda, NASA'nın , şimdi eski rakip Sovyet sonrası Rusya'yı içeren uluslararası toplulukla işbirliği içinde kalıcı bir Dünya yörünge uzay istasyonu geliştirmesi için finansman onaylandı . NASA, bugüne kadar roketlerde toplam 166 mürettebatlı uzay misyonu ve USAF uzay uçuşu yükseklik tanımının üstünde 80.000 feet (80 km) olan on üç X-15 roket uçuşu başlattı .
X-15 roket uçağı (1959–1968)
North American X-15 , bir NACA deneysel Roketli oldu hipersonik ABD Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri ile birlikte geliştirilen araştırma uçağı,. Tasarım, yakıt ve erken bilgisayarlı kontrol sistemleri içeren yan boyunca kaplamalar içeren ince bir gövdeye sahipti. Teklif talepleri 30 Aralık 1954'te, gövde için ve 4 Şubat 1955'te roket motoru için yayınlandı. Uçak gövdesi sözleşmesi Kasım 1955'te Kuzey Amerika Havacılık'a verildi ve XLR30 motor sözleşmesi 1956'da Reaction Motors'a verildi ve üç uçak üretildi. X-15 olduğu damla fırlatılan iki NASA birinin kanadından Boeing B-52 Stratofortresses , NB52A kuyruk numarası 52-003, ve NB52B , (bilinen kuyruk numarası 52-008 Toplar 8 ). Serbest bırakma, yaklaşık 45.000 fit (14 km) rakımda ve saatte yaklaşık 500 mil (805 km / s) hızda gerçekleşti.
Hava Kuvvetleri, Deniz Kuvvetleri ve NACA'dan (daha sonra NASA) program için on iki pilot seçildi. 1959 ve 1968 arasında toplam 199 uçuş yapıldı ve bu, mürettebatlı bir elektrikli uçağın (2014 itibariyle mevcut) ulaştığı en yüksek hız için resmi dünya rekoru ve saatte maksimum Mach 6.72, 4.519 mil (7.273) hızı ile sonuçlandı. km / saat). X-15 için rakım rekoru 107.96 km'dir. Pilotlardan sekizinci 80.000 fitin (260 km) üzerinde uçmak için Hava Kuvvetleri astronot kanatları ile ödüllendirildi ve Joseph A. Walker'ın iki uçuşu 100 km'yi (330.000 ft) aştı ve Uluslararası Havacılık Federasyonu'na göre uzay uçuşu oldu . X-15 programında , bir uzay aracının yönünü, uzay giysilerini ve navigasyon için ufuk tanımını kontrol etmek için reaksiyon kontrol sistemi jetleri de dahil olmak üzere, daha sonra mürettebatlı uzay uçuşu programlarında kullanılan mekanik teknikler kullanıldı . Toplanan yeniden giriş ve açılış verileri, Uzay Mekiği tasarımı için NASA için değerliydi .
Mercury Projesi (1958–1963)
Uzay Yarışı başladıktan kısa bir süre sonra, erken bir hedef, bir insanı mümkün olan en kısa sürede Dünya yörüngesine sokmaktı, bu nedenle mevcut roketler tarafından başlatılabilecek en basit uzay aracı tercih edildi. ABD Hava Kuvvetleri'nin Uzayda Adam En Yakın programı, X-15 gibi roket uçaklarından küçük balistik uzay kapsüllerine kadar birçok mürettebat uzay aracı tasarımını ele aldı . 1958'de uzay düzlemi kavramları balistik kapsül lehine elimine edildi.
Aynı yıl NASA oluşturulduğunda, Hava Kuvvetleri programı programa aktarıldı ve Mercury Projesi olarak yeniden adlandırıldı . İlk yedi astronot Deniz, Hava Kuvvetleri ve Deniz test pilotu programlarından adaylar arasından seçilmiştir. 5 Mayıs 1961'de astronot Alan Shepard , Redstone güçlendirici tarafından 15 dakikalık bir balistik (suborbital) uçuşla fırlatılan Özgürlük 7'deki uzayda ilk Amerikan oldu . John Glenn , 20 Şubat 1962'de Dostluk 7'de bir Atlas fırlatma aracıyla yörüngeye çıkan ilk Amerikalı oldu . Glenn sonuçlanan üç yörünge uçuşlar yapılmıştır, bundan sonra üç yörüngelerini tamamlayan L. Gordon Cooper s' 22 yörünge uçuşu İnanç 7 , 15-16 Mayıs 1963 Katherine Johnson , Mary Jackson ve Dorothy Vaughan üç vardı insan Bilgisayarlar Uzay Yarışı sırasında yörüngeler üzerinde hesaplamalar yapıyor. Johnson, 1962'de John Glenn'in misyonu için bilgisayarda hesaplanan aynı denklemleri elle çalıştırdığı yörünge hesaplamaları yapmakla tanınıyordu.
Sovyetler Birliği (SSCB) kendi tek pilot uzay aracı, rekabet Vostok'a . Nisan 1961'de Shepard'ın uçuşundan bir ay önce kozmonot Yuri Gagarin'i Vostok 1'de tek bir Dünya yörüngesine fırlatarak uzayda ilk adamı gönderdiler . Ağustos 1962, bunlar ile neredeyse dört günlük rekor uçuşu elde Andriyan Nikolayev gemiye Vostok 3 ve aynı zamanda eş zamanlı gerçekleştirilen Vostok 4 taşıyan misyon Pavel Popoviç .
İkizler Projesi (1961–1966)
Merkür uzay aracı yeteneklerini uzun süreli uçuşlara genişletmek, uzay randevu teknikleri geliştirmek ve Dünya'ya hassas iniş yapmak için yapılan çalışmalara dayanan Project Gemini, 1962'de Sovyetlerin öncülüğünü aşmak ve Apollo mürettebat ayını desteklemek için iki kişilik bir program olarak başlatıldı. açılış programı, ilave araç dışı aktivitesi (EVA) ve buluşma ve yerleştirme amaçları için. İlk mürettebatlı İkizler uçuşu, İkizler 3 , 23 Mart 1965'te Gus Grissom ve John Young tarafından uçuruldu . 1965 ve 1966'da dokuz görev, yaklaşık on dört günlük dayanıklılık misyonu, buluşma, yerleştirme ve pratik EVA ve toplanma gösterdi ağırlıksızlığın insanlar üzerindeki etkileri üzerine tıbbi veriler.
Yönetimi altında Sovyet Başbakanı Nikita Kruşçev , SSCB iki veya uç-man içine kendi Vostok uzay aracı dönüştürerek İkizler yarıştı Voskhod . Bunlar, Gemini'nin ilk uçuştan önce iki mürettebatlı seferleri düzenleyecek 1964 yılında üç kozmonot uçuş ve bu 1965 yılında ilk EVA ulaşmada başarılı program iptal edildi ve uzay aracı tasarımcısı ise İkizler yakalanmış Sergey Korolyov geliştirilen Soyuz uzay aracı , onların Apollo'ya cevap.
Apollo programı (1961–1972)
ABD kamuoyunun (ilk adamı uzaya koyarak) Uzay Yarışı'ndaki Sovyet liderliği hakkındaki algısı, Başkan John F.Kennedy'yi 25 Mayıs 1961'de Kongre'den federal hükümeti bir adamı çıkarma programına adamaya teşvik etti Apollo programını etkili bir şekilde başlatan 1960'ların sonunda Ay'ı .
Apollo, şimdiye kadarki en pahalı Amerikan bilimsel programlarından biriydi. 1960'larda 20 milyar dolardan fazla veya bugünkü ABD dolarında tahmini 223 milyar dolara mal oldu. (Buna karşılık, Manhattan Projesinin maliyeti 28,4 milyar dolar, enflasyon muhasebesi.) Satürn roketlerini fırlatma aracı olarak kullandı ve bu da önceki projeler için yapılmış roketlerden çok daha büyüktü. Uzay aracı da daha büyüktü; kombine komuta ve servis modülü (CSM) ve Apollo Lunar Modülü (LM) olmak üzere iki ana parçası vardı . LM Ay'da kalacaktı ve sadece üç astronotu içeren komut modülü (CM) Dünya'ya dönecekti.
İkinci mürettebat görevi Apollo 8 , ilk kez Aralık 1968'de Ay'ın etrafındaki bir uçuşta astronotları getirdi. Kısa süre önce Sovyetler, Ay'ın etrafına mürettebatsız bir uzay aracı göndermişti. Sonraki iki görevde, Ay inişi için gerekli olan manevralar yerleştirildi ve son olarak Temmuz 1969'da Apollo 11 misyonuna Ay inişi yapıldı .
İlk Ay'da yürüyen kişi oldu Neil Armstrong 19 dakika sonra takip etti, Buzz Aldrin ederken, Michael Collins yukarıda turuna çıktı. Sonraki beş Apollo misyonu da Aralık 1972'de son olarak Ay'a astronotlar attı. Bu altı Apollo uzay uçuşu boyunca on iki adam Ay'da yürüdü. Bu görevler çok sayıda bilimsel veri ve 381.7 kilogram (842 lb) ay örneği döndürdü. Yapılan deneylerde ele alınan konular arasında toprak mekaniği , meteoroidler , sismoloji , ısı akışı , ay aralığı , manyetik alanlar ve güneş rüzgarı sayılabilir . Ay inişi uzay yarışının sonunu getirdi; ve bir jest olarak Armstrong, Ay'a indiğinde insanlıktan bahsetti.
Apollo , insan uzay uçuşunda önemli kilometre taşlarını belirledi . Düşük Dünya yörüngesinin ötesinde mürettebatlı görevler göndermek ve insanları başka bir gök cisimine indirmek için tek başına duruyor . Apollo 8 , başka bir gök cismi etrafında dönen ilk mürettebat uzay aracıyken, Apollo 17 , son ay yürüyüşünü ve düşük Dünya yörüngesinin ötesindeki son mürettebat görevini işaret etti . Program, havacılık , telekomünikasyon ve bilgisayarlar da dahil olmak üzere roketçilik ve mürettebatlı uzay uçuşu için birçok teknoloji alanında ilerlemeyi teşvik etti . Apollo, birçok mühendislik alanına ilgi gösterdi ve program için yer işareti olarak geliştirilen birçok fiziksel tesis ve makineyi bıraktı. Programdaki birçok nesne ve eser, dünyanın çeşitli yerlerinde, özellikle Smithsonian'ın Hava ve Uzay Müzelerinde sergileniyor .
Skylab (1965–1979)
|Misyon||


|Skylab 2||


28
|Skylab 3||


60
|Skylab 4||


84
Skylab ABD'nin ilk ve tek bağımsız olarak inşa edilmiş uzay istasyonuydu . Harcanmış bir uzayda inşa edilecek bir servis olarak 1965 yılında tasarlanan Satürn IB üst evre, 169.950 libre (77.088 kg) istasyonu yeryüzünde inşa edilmiş ve ilk iki aşamada üstünde, 14 Mayıs 1973 tarihinde başlatılan Satürn V içine, ekvatora 50 ° 'de eğimli 235 deniz mili (435 km) bir yörünge. Lansman sırasında termal korumasının ve bir elektrik üreten güneş panelinin kaybı nedeniyle hasar gören ilk mürettebatı tarafından işlevselliğe onarıldı. 1973 ve 1974'te birbirini takip eden 3 mürettebat tarafından toplam 171 gün işgal edildi. Mikro yerçekiminin etkilerini incelemek için bir laboratuvar ve bir güneş gözlemevi içeriyordu . NASA, onunla bir Uzay Mekiği rıhtımına sahip olmayı ve Skylab'ı daha yüksek bir güvenli yüksekliğe yükseltmeyi planladı, ancak Mekik, Skylab'ın 11 Temmuz 1979'da yeniden girmesinden önce uçuşa hazır değildi.
Maliyetten tasarruf etmek için NASA, Skylab'ı başlatmak için iptal edilen Apollo misyonuna atanan Satürn V roketlerinden birini kullandı. Astronotları istasyona ve istasyondan taşımak için Apollo uzay aracı kullanıldı. Üç, üç kişilik mürettebat, 28, 59 ve 84 gün boyunca istasyonda kaldı. Skylab en yaşanabilir hacmi 11.290 kübik fit (320 m idi 3 daha 30.7 kat daha büyük), Apollo Komuta Modülü .
Apollo-Soyuz (1972–1975)
24 Mayıs 1972'de ABD Başkanı Richard M. Nixon ve Sovyet Başbakanı Alexei Kosygin , ortak mürettebatlı uzay misyonu çağrısında bulunan ve gelecekteki tüm uluslararası mürettebatlı uzay araçlarının birbirleriyle kenetlenebilme niyetinde olduklarını belirten bir anlaşma imzaladılar. Bu, Soyuz uzay aracına sahip bir Apollo komuta ve servis modülünün Dünya yörüngesindeki buluşma ve yerleştirmeyi içeren Apollo-Soyuz Test Projesi'ne (ASTP) izin verdi . Görev, Temmuz 1975'te gerçekleşti. Bu, Nisan 1981'de Uzay Mekiği'nin ilk yörünge uçuşuna kadar ABD'nin son insan uzay uçuşuydu .
Misyon, hem ortak hem de ayrı bilimsel deneyleri içeriyordu ve Shuttle- Mir programı ve Uluslararası Uzay İstasyonu gibi gelecekteki ortak ABD-Rus uzay uçuşları için yararlı mühendislik deneyimi sağladı .
Uzay Mekiği programı (1972-2011)
Uzay Mekiği 1970'lerin ve 1980'lerin NASA temel odak noktası haline geldi. Sıklıkla fırlatılabilir ve çoğunlukla tekrar kullanılabilir bir araç olarak planlanan 1985'te dört Uzay Mekiği yörüngesi inşa edildi. İlk lansman, Columbia , ilk bilinen insan uzay uçuşunun 20. yıldönümü olan 12 Nisan 1981'de yaptı.
Ana bileşenleri, harici bir yakıt deposu ve yan tarafında iki katı yakıt fırlatma roketi bulunan bir uzay düzlemi yörüngesiydi. Uzay aracının kendisinden daha büyük olan harici tank, yeniden kullanılmayan tek büyük bileşendi. Mekik 185-643 km (115-400 mil ) irtifalarda yörüngede kalabilir ve maksimum 24,400 kg (54,000 lb) yükü (düşük yörüngeye) taşıyabilir. Görevler 5 ila 17 gün sürebilir ve mürettebat 2 ila 8 astronot olabilir.
20 görevde (1983–1998) Uzay Mekiği , Avrupa Uzay Ajansı (ESA) ile işbirliği içinde tasarlanan Spacelab'ı taşıdı . Spacelab bağımsız yörünge uçuşu için tasarlanmamıştı, ancak astronotlar hava kilidinden içeri girip çıktıkça Shuttle'ın kargo bölmesinde kaldı . 18 Haziran 1983'te Sally Ride , Uzay Mekiği Challenger STS-7 görevinde uzaydaki ilk Amerikalı kadın oldu . Misyonları başka ünlü dizi vardı fırlatma ve daha sonra başarılı onarım ve Hubble Uzay Teleskobu sırasıyla 1990 ve 1993 yıllarında.
1995 yılında Rus-Amerikan etkileşimi Shuttle-Mir görevleriyle (1995-1998) yeniden başladı . Bir kez daha bir Amerikan aracı Rus gemisiyle demirledi, bu sefer tam teşekküllü bir uzay istasyonu. Bu işbirliği, inşa edilen en büyük uzay istasyonunda en büyük iki ortak olan Rusya ve ABD ile devam etti: Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS). Bu proje üzerindeki işbirliklerinin gücü, NASA, 2003 Uzay Mekiği Columbia felaketinin ardından servis filosunun iki yıllık topraklaması sırasında ISS'ye hizmet vermek için Rus fırlatma araçlarına güvenmeye başladığında daha da belirgindi .
Shuttle filosu iki felakette iki yörüngeyi ve 14 astronotu kaybetti: 1986'da Challenger ve 2003'te Columbia . Yedek parçalardan Uzay Mekiği Endeavor'u inşa ederek 1986'daki kayıp hafifletilirken , NASA ikinci kaybın yerini almak için başka bir yörünge inşa etmedi . NASA'nın Uzay Mekiği programı, 21 Temmuz 2011'de Kennedy Uzay Merkezi'nde Uzay Mekiği Atlantis'in başarılı bir şekilde inişiyle sona erdiğinde 135 misyona sahipti. Program , uzaya gönderilen 300'den fazla astronot ile 30 yıla yayıldı.
Uluslararası Uzay İstasyonu (1993 – günümüz)
Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS) NASA'nın birleştiren Uzay İstasyonu Özgürlük Sovyet / Rus ile projeyi Mir-2 istasyonu, Avrupa Columbus istasyonu ve Japon Kibo laboratuvar modülü. NASA başlangıçta 1980'lerde yalnız Özgürlüğü geliştirmeyi planladı , ancak ABD bütçe kısıtlamaları, 1993 yılında NASA, Rusya Federal Uzay Ajansı (RKA), Japonya Havacılık Araştırma Ajansı tarafından yönetilen bu projelerin tek bir çok uluslu programa birleştirilmesine yol açtı. (JAXA), Avrupa Uzay Ajansı (ESA) ve Kanada Uzay Ajansı (CSA). İstasyon , dünyadaki çeşitli fabrikalarda üretilen ve Rus Proton ve Soyuz roketleri ve ABD Uzay Servisleri tarafından fırlatılan basınçlı modüller, dış makaslar , güneş dizileri ve diğer bileşenlerden oluşuyor . Şu anda olduğu monte ediliyor yılında Alçak Yörünge . Yörünge meclisi 1998'de başladı, ABD Yörünge Segmentinin tamamlanması 2019'da gerçekleşti ve Rus Yörünge Segmentinin tamamlanması 2020'lerde bekleniyor. Uzay istasyonunun mülkiyeti ve kullanımı, istasyonu iki alana bölen ve Rusya'nın Rus Yörünge Segmentinin ( Zarya hariç ) tam tahsisini elinde tutmasına izin veren hükümetler arası anlaşmalar ve anlaşmalarda kurulmuştur. diğer uluslararası ortaklar.
ISS'ye yapılan uzun süreli görevlere ISS Seferleri denir . Keşif ekibi üyeleri genellikle ISS için yaklaşık altı ay geçirmektedir. İlk keşif mürettebatı büyüklüğü üçtü, Columbia felaketinden sonra geçici olarak ikiye düştü . Mayıs 2009'dan bu yana, sefer mürettebatının büyüklüğü altı mürettebat üyesi olmuştur. Mürettebat büyüklüğünün, Ticari Mürettebat Programı faaliyete geçtiğinde ISS için tasarlanan sayıya çıkarılması bekleniyor. ISS, Mir tarafından tutulan önceki rekoru aşan son 19 yıl ve 272 gün boyunca sürekli olarak işgal edildi ; 15 farklı ülkeden astronotlar ve kozmonotlar tarafından ziyaret edilmiştir .
İstasyon Dünya'dan çıplak gözle görülebilir ve 2020'den itibaren, daha önce herhangi bir uzay istasyonundan daha büyük bir kütle ve hacme sahip Dünya yörüngesindeki en büyük yapay uydu . Soyuz uzay aracı mürettebatı, kendi yarı yıl süren görevler için demirledi kalır sunar ve daha sonra onları eve döner. Birkaç mürettebatsız kargo uzay aracı ISS'ye hizmet veriyor; 2000'den beri bunu yapan Rus İlerleme uzay aracı , 2008'den beri Avrupa Otomatik Transfer Aracı (ATV), 2009'dan beri Japon H-II Transfer Aracı (HTV) , 2012'den 2020'ye kadar SpaceX Ejderhası ve Amerikan Cygnus uzay aracı Uzay Mekiği, emekli olmadan önce kargo transferi için de kullanıldı ve kalış süresi boyunca sabit kalma yeteneğine sahip olmasa da çoğu kez keşif ekibi üyelerini devre dışı bırakacaktı. Başka bir ABD mürettebatı uzay aracı hazır olana kadar, mürettebat üyeleri yalnızca Soyuz'da bulunan Uluslararası Uzay İstasyonu'na gidip gelecek. ISS'yi işgal eden en fazla insan on üç kişidir; bu, geç Shuttle ISS montaj görevlerinde üç kez meydana geldi.
Ticari programlar (2006 – günümüz)
Ticari İkmal Hizmetleri (CRS) araçlarının geliştirilmesi, ISS'ye hizmet vermek için Amerikan ticari olarak işletilen mürettebatsız kargo araçlarının yaratılması amacıyla 2006 yılında başladı. Bu araçların gelişimi sabit fiyatlı, kilometre taşına dayalı bir program altındaydı, yani finanse edilen bir ödül alan her şirketin, başarılı bir şekilde tamamlanana kadar almadıkları bir dolar değerine sahip bir dönüm noktası listesi vardı. kilometre taşı. Şirketlerden ayrıca teklifleri için belirtilmemiş bir miktarda özel yatırım yapmaları istenmiştir.
23 Aralık 2008'de NASA, SpaceX ve Orbital Sciences Corporation'a Ticari İkmal Hizmetleri sözleşmeleri verdi . SpaceX, Falcon 9 roketini ve Dragon uzay aracını kullanıyor . Orbital Sciences, Antares roketini ve Cygnus uzay aracını kullanıyor . İlk Ejderha bütünleme ikmali misyon Mayıs 2012'de meydana gelen ilk Kuğu ikmal misyon Eylül 2013 yılında meydana gelen artık Avrupa teslim edilir birkaç araca özgü yükleri hariç, bütün Amerika ISS kargo ihtiyacını karşılayan CRS programı ATV ve Japon HTV .
Ticari Mürettebat Geliştirme (CCDev) programı Dünya'ya geri döndürmeden sonra 180 gün demirledi kalarak, ISS için en az dört mürettebat teslim ve yeteneğine mürettebatlı uzay aracı işletilen Amerikan ticari yaratmak amacıyla 2010 yılında başlatılmıştır. Bu araçların NASA dışı müşterileri Bigelow Aerospace tarafından planlananlar gibi özel uzay istasyonlarına da taşıyabilecekleri umulmaktadır . COTS gibi, CCDev de bazı özel yatırımlar gerektiren sabit fiyatlı, kilometre taşına dayalı bir gelişim programıdır.
NASA, programın ilk aşamasının kazananlarını açıkladığı 2010 yılında, araştırma ve geliştirmeyi özel sektördeki insan uzay uçuşu kavramlarına ve teknolojilerine dönüştürmek için beş Amerikan şirketi arasında toplam 50 milyon dolar bölündü. 2011 yılında programın ikinci aşamasının kazananları açıklandı ve 270 milyon dolar dört şirket arasında bölündü. 2012 yılında programın üçüncü aşamasının kazananları açıklandı; NASA, mürettebat ulaşım sistemlerini daha da geliştirmek için üç şirket arasında 1,1 milyar dolar sağladı. 2014 yılında final turunun kazananları açıklandı. SpaceX Crew Dragon ( Falcon 9 Blok 5'te başlatıldı ) 2.6 milyar dolar değerinde bir sözleşme aldı ve Boeing'in Starliner ( Atlas V'de başlatıldı ) 4.2 milyar dolar değerinde bir sözleşme aldı. NASA , 30 Mayıs 2020'de SpaceX Demo-2'nin lansmanı ile bu araçların 2020'de insanları ISS'ye taşımaya başlamasını bekliyor . NASA, Aralık 2012'de Falcon Heavy ile Mars'a bir başka lansman daha duyurdu. Bu roket, Azim gezgini Mars'a taşınacak ve 30 Temmuz 2020'de fırlatılacak.
Takımyıldız programı (2005–2009) ve Mars'a Yolculuk (2010–2017)
Uzay Mekiği programı Columbia'nın kaybedilmesinden sonra da askıya alınırken , Başkan George W. Bush Uluslararası Uzay İstasyonu'nu tamamladıktan sonra Uzay Mekiği'nin emekli olmasını da içeren Uzay Keşfi Vizyonunu duyurdu . Plan, 2005 yılında NASA Yetkilendirme Yasası ile yasalaştı ve NASA'yı 2010 yılına kadar Mürettebat Arama Aracını (daha sonra Orion olarak adlandırılacak ) geliştirmeye ve başlatmaya yönlendiriyor , Amerikalıları 2020'ye kadar Ay'a geri döndürüyor, Mars'a mümkün olduğunca geri dönüyor, Hubble Alanını onarıyor Teleskop ve robotik güneş sistemi keşfi, ISS'de insan varlığı, Dünya gözlemi ve astrofizik araştırmaları yoluyla bilimsel araştırmaya devam etmek. Mürettebat keşif hedefleri NASA'nın Constellation programını başlattı .
Augustine Komitesi , Constellation programının önemli ölçüde daha fazla finansman olmadan hedeflerine ulaşamadığını tespit ettikten sonra, Şubat 2010'da Başkan Barack Obama'nın yönetimi, kamu fonlarının kaldırılmasını önerdi. Obama'nın planı, Rus Soyuz kapsüllerinin yerine astronotları almak için Amerikan özel uzay uçuşu yeteneklerini geliştirmek ve Rus Soyuz kapsüllerini değiştirmek ve ISS acil kaçış amaçları için Orion kapsüllerini kullanmaktı. 15 Nisan 2010'da Kennedy Uzay Merkezi'ndeki bir konuşma sırasında Obama, önceden planlanan Ares V'in yerine yeni bir ağır kaldırma aracı (HLV) önerdi . Obama konuşmasında 2025 gibi kısa bir sürede bir asteroide mürettebat misyonu ve 2030'ların ortalarında Mars yörüngesine mürettebat misyonu çağrısında bulundu. 2010 yılının NASA Yetkilendirme Yasası Kongresi tarafından kabul ve 11 Ekim 2010. resmen Constellation programını iptal hareket yasasının içine imzalandı.
2010 NASA Yetkilendirme Yasası, yeni bir HLV'nin geçerlilik tarihinden itibaren 90 gün içinde seçilmesini gerektirdi; fırlatma aracına Uzay Fırlatma Sistemi adı verildi . Yeni yasa aynı zamanda düşük dünya yörüngesindeki bir uzay aracının inşa edilmesini de gerektiriyordu. Orion uzay aracı Constellation programının bir parçası olarak geliştirilen, bu rolü yerine getirmek için seçildi. Uzay Fırlatma Sistemi, düşük Dünya yörüngesinin ötesindeki görevler için hem Orion'u hem de diğer gerekli donanımı başlatmayı planlıyor. SLS, zamanla daha güçlü sürümlerle yükseltilecek. SLS ilk özelliği 70. t (150,000 lb) (daha sonra 95 t veya 209.000 lb) kaldırmak mümkün olması gerekmektedir LEO . Daha sonra 105 tona (231.000 lb) ve daha sonra 130 tona (290.000 lb) yükseltilmesi planlanmaktadır. Orion kapsülü ilk olarak 5 Aralık 2014'te Delta IV Ağır roketinin üstünde fırlatılmamış bir test uçuşu olan Keşif Uçuş Testi 1 (EFT-1) üzerinde uçtu .
NASA, 2012 yılında bir fizibilite çalışması üstlendi ve Asteroid Yönlendirme Misyonunu , kaya büyüklüğünde bir Dünya'ya yakın asteroidi (veya daha büyük bir asteroidin kaya büyüklüğünde bir parçasını) ay yörüngesine taşımak için mürettebatsız bir görev olarak geliştirdi . Misyon, iyon itici teknolojisini gösterecek ve asteroit çarpışmasına karşı gezegen savunması ve gelecekteki bir insan misyonunu desteklemek için Mars'a kargo taşımacılığı için kullanılabilecek teknikler geliştirecekti . Ayın etrafında dönen kaya daha sonra astronotlar tarafından ziyaret edilebilir. Asteroid Yönlendirme Misyonu, 2017'de Başkan Donald Trump'ın altındaki ilk bütçe olan FY2018 NASA bütçesinin bir parçası olarak iptal edildi .
Artemis programı (2017 – günümüz)
2017 yılından bu yana, NASA'nın mürettebatlı uzay uçuşu programı olmuştur Artemis programı ABD yardımını gerektirir, ticari uzay uçuşu şirketleri ve bu şekilde uluslararası ortaklar ESA . Bu programın amacı, 2024 yılına kadar "ilk kadın ve bir sonraki adam" ı ay güney kutbu bölgesine indirmektir. Artemis, Ay'da sürdürülebilir bir mevcudiyet oluşturmak ve temeli atmak için uzun vadeli hedefin ilk adımı olacaktır. özel şirketlerin ay ekonomisi inşa etmeleri ve sonunda insanları Mars'a göndermeleri için .
Orion Ekibi Keşif Aracı, Artemis için iptal edilen Constellation programından devralındı. Artemis 1 , Kasım 2020'den önce başlatılması planlanan bir Uzak Retrograd Yörüngede Orion uzay aracını da gönderecek olan SLS'nin ilk lansmanının başlangıcıdır .
NASA'nın bir sonraki büyük uzay girişimi Lunar Gateway'in inşası olacak . Bu girişim, mevcut Uluslararası Uzay İstasyonu ile ortak birçok özelliğe sahip olacak yeni bir uzay istasyonunun inşasını içermek, bunun dışında Dünya yerine Ay'ın yörüngesinde olması. Bu uzay istasyonu öncelikle sürekli olmayan insan yerleşimi için tasarlanacaktır. Mürettebatlı ay görevlerine dönmenin ilk geçici adımları , SLS tarafından tahrik edilen ve 2022'de piyasaya sürülecek olan Orion mürettebat modülünü içerecek olan Artemis 2 olacaktır. Bu görev, kısaca yerleştirilmesi planlanan 10 günlük bir görev olacak dört kişilik bir mürettebatı bir Ay uçuşuna dönüştürdü . Gateway inşası, Gateway'in ilk modülleriyle birlikte Lunar yörüngesine dört kişilik bir mürettebat vermesi planlanan önerilen Artemis 3 ile başlayacaktır . Bu görev 30 güne kadar sürecek. NASA , Yeni Keşif Ortaklıkları için Next Space Teknolojileri (NextSTEP) programının bir parçası olarak Lunar Gateway ve Nautilus-X gibi tam kapsamlı derin uzay yaşam alanları inşa etmeyi planlıyor . 2017 yılında NASA, insanları 2030'larda Mars yörüngesine (veya Mars yüzeyine) götürmek için 2017 kongre NASA Geçiş Yetkilendirme Yasası tarafından yönetildi.
5 Haziran 2016'da NASA ve DARPA, önümüzdeki 10 yıl içinde bir dizi yeni X-uçağı inşa etme planlarını açıkladı. Uçaklardan biri, düşük karbonlu biyoyakıtları yakan ve sessiz ses patlamaları üreten Sessiz Süpersonik Teknoloji projesi olacak .
Mürettebatsız programlar
Dünya'yı ve güneş sistemini keşfetmek için 1000'den fazla mürettebatsız görev tasarlanmıştır. Keşiflerin yanı sıra, NASA tarafından iletişim uyduları da piyasaya sürüldü. Görevler doğrudan Dünya'dan ya da uydunun kendisini konuşlandırabilen yörünge uzay mekiklerinden ya da daha uzağa götürmek için bir roket sahnesi ile başlatıldı.
İlk Amerikan uncrew uydusu, Uzay Yarışı'nın ilk bölümünde bir ABMA / JPL projesi olarak başlayan Explorer 1 idi . Sputnik'ten iki ay sonra Ocak 1958'de başlatıldı. NASA'nın oluşturulmasında, Explorer projesi ajansa devredildi ve hala bu güne kadar devam ediyor. Misyonları , diğer yönlerinin yanı sıra manyetik alanları ve güneş rüzgarı ölçerek Dünya ve Güneş'e odaklanıyor . Explorer programıyla ilgili olmayan daha yeni bir Dünya misyonu, 1990'da yörüngeye getirilen Hubble Uzay Teleskobu idi.
İç Güneş Sistemi en az dört uncrewed programların hedefi yapılmıştır. Birincisi , 1960'larda ve 1970'lerde Venüs ve Mars'a ve biri Merkür'e birden fazla ziyaret yapan Mariner'di . Mariner programı kapsamında başlatılan sondalar, ilk olarak bir gezegen gezegeni ( Mariner 2 ) yapan, ilk resimleri başka bir gezegenden ( Mariner 4 ), ilk gezegen yörüngesini ( Mariner 9 ) ve ilk yerçekimi yardımcısı yapan ilk kişilerdi. manevra ( Mariner 10 ). Bu, uydunun hedeflerine ulaşmak için gezegenlerin yerçekimi ve hızından yararlandığı bir tekniktir.
Mars dışında, Jüpiter ilk kez 1973'te Pioneer 10 tarafından ziyaret edildi . 20 yıldan fazla bir süre sonra Galileo gezegenin atmosferine bir soruşturma gönderdi ve gezegenin yörüngesindeki ilk uzay aracı oldu. Pioneer 11 , 1979'da Satürn'ü ziyaret eden ilk uzay aracı oldu ve Voyager 2 , sırasıyla 1986 ve 1989'da Uranüs ve Neptün'e ilk (ve şimdiye kadar) ziyaretleri gerçekleştirdi. Güneş sistemini terk eden ilk uzay aracı oldu Pioneer 10 en uzak uzay aracı bir süre için 1983 yılında, ancak o zamandan beri hem geride olmuştur Voyager 1 ve Voyager 2 .
Öncü 10 ve 11 ve her iki Voyager sondası Dünya'dan dünya dışı yaşama mesajlar taşır. Derin uzay yolculuğu ile iletişim zor olabilir. Örneğin, bir radyo sinyalinin Pluto'nun yarısından fazla olduğu zaman Yeni Ufuklar uzay aracına ulaşması yaklaşık üç saat sürdü . Pioneer 10 ile temas 2003'te kayboldu. Her iki Voyager probu, Güneş Sistemi ve yıldızlararası boşluk arasındaki dış sınırı keşfettikçe çalışmaya devam ediyor.
26 Kasım 2011'de NASA'nın Mars Bilim Laboratuarı misyonu Mars için başarıyla başlatıldı. Merak 6 Ağustos 2012'de Mars'a başarıyla indi ve daha sonra Mars'ta geçmiş veya şimdiki yaşamın kanıtlarını aramaya başladı.
Faaliyetler (2005–2017)
NASA'nın devam eden araştırmaları arasında Mars ( Azim ve Görme ) ve Satürn'ün derinlemesine incelenmesi ve Dünya ile Güneş'in çalışmaları yer alıyor. Diğer aktif uzay aracı misyonlarıdır Juno için Jüpiter , yeni ufuklar (Jüpiter için Pluto ve öbür) ve Dawn için asteroid kayış . NASA , Pioneer ve Voyager'in keşfedilmemiş trans-Pluto bölgesine ve Gas Giant yörüngeleri Galileo (1989–2003), Cassini (1997-2017) ve Juno (2011–) dahil olmak üzere asteroit kuşağının ötesinde yerinde keşifleri desteklemeye devam etti . 2000'lerin başında, NASA Ay için yola çıktı, ancak 2010'da bu program iptal edildi (bkz. Takımyıldız programı ). Bu planın bir parçası olarak, Mekik değiştirilecekti, ancak emekli olmasına rağmen, değiştirilmesi de iptal edildi ve ABD'yi otuz yıldan uzun bir süre boyunca ilk kez insan uzay uçuşu fırlatıcısı olmadan bıraktı.
Yeni Ufuklar Pluto misyon, 2006 yılında başlatılan ve başarıyla bir uçuşu gerçekleştirildi Pluto 14 Temmuz tarihinde, 2015 sonda alınan bir yerçekimi yardım dan Jüpiter uçuşu sırasında yerleşik araçlar Jüpiter'in iç uydularından bazı inceleyerek ve test, Şubat 2007'de . NASA'nın planlarının ufukta Mars atmosferini incelemek için Mars İzci Programı'nın bir parçası olan MAVEN uzay aracı var .
4 Aralık 2006'da NASA, kalıcı bir Ay üssü planladığını açıkladı . Amaç 2020'ye kadar Ay üssünü inşa etmeye başlamak ve 2024'e kadar mürettebat rotasyonlarına ve yerinde kaynak kullanımına izin verecek tamamen işlevsel bir tabana sahip olmaktı . Ancak, 2009 yılında Augustine Komitesi programın "sürdürülemez bir yörüngede" olduğunu tespit etti. 2010 yılında Başkan Barack Obama , Ay üssü dahil mevcut planları durdurdu ve mürettebat misyonlarına asteroitlere ve Mars'a genel bir odaklanmanın yanı sıra Uluslararası Uzay İstasyonu'na destek verdi.
2011'den bu yana NASA'nın stratejik hedefleri
- İnsan faaliyetlerini güneş sistemi boyunca genişletme ve sürdürme
- Dünya ve evrenin bilimsel anlayışını genişletin
- Yenilikçi yeni uzay teknolojileri yaratın
- İleri havacılık araştırmaları
- NASA'nın havacılık ve uzay faaliyetlerini yürütmek için program ve kurumsal yetenekleri etkinleştirin
- Katılma fırsatları sağlamak için NASA'yı halkla, eğitimcilerle ve öğrencilerle paylaşın
Eylül 2011'de NASA, insan puanlı bir ağır kaldırma aracı geliştirmek için Uzay Fırlatma Sistemi programının başladığını duyurdu . Uzay Fırlatma Sistemi, Orion uzay aracını ve diğer unsurları Ay ve Mars'a doğru fırlatmayı amaçlamaktadır . Orion uzay aracı , Aralık 2014'te Delta IV Heavy roketinde mürettebatsız bir test lansmanı yaptı .
6 Ağustos 2012'de NASA, gezici Merakı Mars'a indi . 27 Ağustos 2012'de Merak , önceden kaydedilmiş ilk mesajı Mars'ın yüzeyinden Dünya'ya, Yönetici Charlie Bolden tarafından iletildi:
Merhaba. Bu NASA Yöneticisi Charlie Bolden, sizinle Mars'ın yüzeyinde bulunan Merak gezgininin yayın yetenekleri aracılığıyla konuşuyor .
Zamanın başlangıcından beri, insanlığın merakı bizi sürekli olarak yeni bir hayat aramaya itti ... ufukun hemen ötesinde yeni olasılıklar. NASA ailemizin erkeklerini ve kadınlarını, dünyanın dört bir yanındaki ticari ve hükümet ortaklarımızı, bizi Mars'ın ötesine taşıdığımız için tebrik ediyorum.
Bu olağanüstü bir başarı. Mars'a bir gezici inmek kolay değil - diğerleri denedi - sadece Amerika tamamen başarılı oldu. Yaptığımız yatırım ... Gale Krateri gözlem ve analizimizden elde etmeyi umduğumuz bilgi, Mars'ta yaşam olasılığı ile kendi gezegenimizin geçmiş ve gelecekteki olasılıkları hakkında bize çok şey anlatacak. Merak , çok uzak olmayan bir gelecekte bir insan misyonunun yolunu hazırladığı için Dünya'ya faydalar getirecek ve yeni nesil bilim insanlarına ve kaşiflere ilham verecektir. Teşekkür ederim.
James Webb Uzay Teleskopu (JWST) şu anda Mart 2021 yılında başlatılması planlanıyor.
NEO algılama
1994 yılında, 1 kilometreden daha büyük Dünya'ya yakın nesneleri (NEO'lar) bulmak için bir Kongre direktifi vardı ve 1 kilometrelik asteroitlerin% 90'ının 2010 yılına kadar bulunduğu tahmin ediliyor.
2005 yılında, ABD Kongresi NASA'yı 2020 yılına kadar 140 metreden (460 ft) daha büyük tehlikeli asteroitleri keşfetmek, kataloglamak ve karakterize etmek için belirli arama eksiksizliği seviyelerine ulaşmasını zorunlu kıldı (2005 Yasası, HR 1022; 109.), ancak yeni değil bu çaba için fon tahsis edildi. Ocak 2019 itibariyle, bu boyuttaki NEO'ların yaklaşık% 40'ının bulunduğu tahmin edilmektedir, ancak doğası gereği kesin NEO miktarı bilinmediğinden, hesaplamalar kaç tane olabileceğine dair tahminlere dayanmaktadır.
(d) Yakın Dünyadaki Nesne Araştırması. - (1) Anket programı. - Yönetici, Yakın Dünya'nın fiziksel özelliklerini tespit etmek, izlemek, kataloglamak ve karakterize etmek için bir Yakın Dünya Nesne Araştırması programı planlamalı, geliştirmeli ve uygulamalıdır. Dünyaya yakın bu tür nesnelerin Dünya'ya yönelik tehdidini değerlendirmek için 140 metreye eşit veya daha büyük toprak nesneler. << NOT: Son tarih. >>
Page 119 STAT. 2923
Dünyaya yakın nesne kataloğunun (Dünya'ya yakın nesnelerin istatistiksel olarak tahmin edilen popülasyonlarına dayanarak) yüzde 90 oranında tamamlanmasını sağlamak için anket programı
işbu Yasanın yürürlüğe girdiği tarih.-
NEO'lar bu durumda Dünya'ya yakın nesne terimi tarafından Güneş'ten 1,3 Astronomik Birimler'den daha az bir perihelion mesafesi olan bir asteroit veya kuyruklu yıldız olarak tanımlandı . 2019'un sonlarında direktif daha fazla ün kazandı ve NASA, mevcut gözlem programlarına ek olarak ek bir uzay teleskopunu onayladı.
NEO tahmini ile ilgili bir sorun, kaç tane daha bulunacağının tahmin edilmesine çalışıyor. 2000 yılında NASA, çapı bir kilometreden fazla olan mevcut Dünya'ya yakın asteroitlerin sayısını tahminini 1.000-2.000'den 500-1.000'e indirdi. Kısa bir süre sonra, LINEAR anketi alternatif bir tahmin sağladı1227+170
−90. 2011 yılında, NEOWISE gözlemlerine dayanarak, tahmini bir kilometrelik NEA sayısı981 ± 19 (bunun% 93'ü o zaman keşfedildi), 140 metreden büyük NEA sayısının ise13.200 ± 1.900 . NEOWISE tahmini, aynı asteroit parlaklığı için daha büyük tahmini çaplar üreten, biraz daha düşük bir ortalama asteroit albedo varsayıldığında diğer tahminlerden farklıydı. Bu, daha sonra CNEOS tarafından listelenen 830'un aksine 911'de en az 1 km çapında bilinen asteroitlerle sonuçlandı. 2017 yılında, geliştirilmiş bir istatistiksel yöntem kullanarak, iki çalışma tahmini NEA sayısını mutlak büyüklük 17.75'ten (yaklaşık bir kilometreden daha fazla) daha parlak hale getirmiştir.921 ± 20 . 22.0 (yaklaşık 140 m'nin üzerinde) mutlak büyüklüğünden daha parlak tahmini asteroit sayısı27,100 ± 2,200 , WISE tahmininin iki katı, 2018'in yaklaşık üçte biri biliniyor. NEO'ların sayısını tahmin etmeyle ilgili bir sorun, tespitlerin bir dizi faktörden etkilenmesidir. Bir popülasyondaki vücut sayısını hesaplamaya çalışırken gözlemsel önyargılar dikkate alınmalıdır. Kolayca tespit edilenler daha fazla sayılır.
Örneğin, nesneleri Dünya'nın gece tarafında tespit etmek daha kolaydı. Alacakaranlıktan daha az gürültü var ve araştırmacı asteroitlerin güneşli tarafına bakıyor. Gündüz gökyüzünde, güneşe doğru bakarak bir arama (örneğin bir karşılaştırma nesnenin ters görür Dolunay bir geceleri Yeni Ay gündüz). Ek olarak, muhalefet dalgalanması , Dünya güneş ışığı ekseni boyunca olduğunda onları daha da parlak hale getirir. Son olarak, Güneş'in yakınındaki gündüz gökyüzü parlaktır. Güneşe çarpan asteroitlerin ışığı "dolunay" a benzer "tam asteroit" olarak adlandırılır ve daha fazla ışık, bu durumda tespit edilmelerini kolaylaştıran bir yanlılık yaratır.
Dünya'ya Yakın nesnelerin buluşları Üzeri yarısı (% 53) bir 22.5 °, gökyüzünün 3.8% olarak yapılmıştır koni doğrudan uzak Güneş'ten bakan ve büyük çoğunluğu (% 87) gökyüzünün% 15'i yapılmıştır , Güneş'ten uzağa bakan 45 ° 'lik bir konide .
NASA, NEO'ları aramak için 2013'te kızılötesi uzay araştırma teleskopu WISE'yi tekrar açtı ve operasyonu sırasında bazılarını buldu. NEOcam, 2010'lardaki düşük görev oranı nedeniyle daha da artan oldukça rekabetçi Keşif programında yarıştı. Ayrıca Mars İzci Programı o zaman sonlandırıldı ve rekabeti daha da artırdı. 2010'a kadar, başlatılan on görev, 2020'ye kadar (Ay ve Mars'a) sadece iki görev daha başlatıldı, ayrıca Mars Scout programı Mars gezegenine NEOcam ile rekabet eden iki ek program daha başlattı. 1980'lerden beri özel bir görevi olmayan Venüs gibi belirsiz yerler. Son olarak NASA, teknik sorunlar nedeniyle mevcut Kızılötesi Büyük Gözlemevi, Spitzer Uzay Teleskobu'nu 2021'de kapatmayı planlıyor (Dünyadan gelen bir yörüngede Dünya'dan uzaklaşıyor, yani Dünya ile iletişim kurmak için aşırı açıyla dönmesi gerekiyor, ancak pil şarjını koruyun).
- Arka fon
En büyük Yakın Dünya nesnelerinden ikisi, 433 Eros ve 1036 Ganymed , tespit edilen ilk Yakın Dünya asteroitleri arasındaydı. Daha büyük asteroitler olarak daha fazla ışığı yansıtıyordu. Eksantrik 433 asteroit Alman astronom tarafından keşfedilmiştir Carl Gustav Witt de Berlin Urania Observatory 1898. 1036 Ganymed çapı 20 mil (35 km) hakkındadır, 13 Ağustos ve Alman astronom tarafından keşfedilmiştir Walter Baade de Bergedorf Gözlemevi içinde 23 Ekim 1924'te Hamburg. NASA, 1999'da yörüngesine giren YAKIN uzay aracıyla birlikte 433 Eros'u ziyaret etti ve o sırada çeşitli enstrümanlarla asteroitleri yakından inceledi. 1990'lardan beri NASA, Dünya üsleri gözlemevlerinden birçok NEO algılama programı çalıştırdı ve tespit edilen nesne sayısını büyük ölçüde artırdı. Bununla birlikte, birçok asteroit çok karanlıktır ve Güneş'e yakın olanları, geceleri gözlemleyen ve böylece Güneş'ten uzaklaşan Dünya merkezli teleskoplardan tespit etmek çok daha zordur. Dünya yörüngesindeki NEO'lar, Dünya'nın arkasında ve Güneş tarafından tamamen aydınlatıldığında potansiyel olarak bir "dolunay" dan ziyade ışığın sadece bir kısmını yansıtır.
Son ve planlanan faaliyetler
NASA'nın devam eden araştırmaları arasında Mars ( Mars 2020 ve InSight ) ve Satürn'ün derinlemesine incelenmesi ve Dünya ile Güneş'in çalışmaları yer alıyor. Diğer aktif uzay aracı misyonlarıdır Juno için Jüpiter , yeni ufuklar (Jüpiter için Pluto ve öbür) ve Dawn için asteroid kayış . NASA , Pioneer ve Voyager'in keşfedilmemiş trans-Pluto bölgesine ve Gas Giant yörüngeleri Galileo (1989–2003), Cassini (1997-2017) ve Juno (2011–) dahil olmak üzere asteroit kuşağının ötesinde yerinde keşifleri desteklemeye devam etti .
Yeni Ufuklar Pluto misyon, 2006 yılında başlatılan ve başarıyla bir uçuşu gerçekleştirildi Pluto 14 Temmuz tarihinde, 2015 sonda alınan bir yerçekimi yardım dan Jüpiter uçuşu sırasında yerleşik araçlar Jüpiter'in iç uydularından bazı inceleyerek ve test, Şubat 2007'de . NASA'nın planlarının ufukta Mars atmosferini incelemek için Mars İzci Programı'nın bir parçası olan MAVEN uzay aracı var .
2017'de Başkan Donald Trump , NASA'yı 2033 yılına kadar İnsanları Mars'a göndermeye yönlendirdi. Genel olarak NASA odakları insan uzay araştırmaları, uzay bilimleri ve teknoloji olarak kaydedildi. Europa Clipper ve Mars 2020 planlanan programları için desteklenmeye devam.
2018'de NASA, Sensör Kaplama Sistemleri , Pratt & Whitney , Monitör Kaplama ve UTRC gibi diğer şirketlerle birlikte projeyi başlattı DİKKAT (Ultra Yüksek Sıcaklık algılama için CoAtings). Bu proje, Termal Tarih Kaplamasının sıcaklık aralığını 1.500C ve ötesine yükseltmeyi amaçlamaktadır. Bu projenin nihai hedefi, jet motorlarının güvenliğini artırmak, verimliliği arttırmak ve CO2 emisyonlarını azaltmaktır.
Northrop Grumman Antares roketi, Cygnus ikmal uzay aracı ile 17 Nisan 2019 Çarşamba günü NASA'nın Virginia'daki Wallops Uçuş Tesisinde fırlatıyor. Northrop Grumman'ın NASA için Uluslararası Uzay İstasyonuna yaptığı 11. sözleşmeli kargo ikmal misyonu, yörünge laboratuvarına ve ekibine yaklaşık 7.600 kilo bilim ve araştırma, mürettebat malzemeleri ve araç donanımı sunacak.
Son ve planlanan faaliyetler şunları içerir:
- InSight , 2018'de Mars'a fırlatıldı ve indi
- Yeni Ufuklar , Kuiper kuşağı nesnesi 486958 1 Ocak 2019'da Arrokoth flyby
- OSIRIS-REx , 24 Eylül 2023'te asteroit örneği dönüşü yolunda
- Mars 2020 Gezgini (Planlı)
- Europa Clipper (planlanan)
- Çeşitli. Keşif Görevleri
- Çeşitli. Explorer Görevleri
- Yeni Ufuklar, Juno ve OSIRIS-REx dahil olmak üzere Yeni Sınır misyonu
- Yer Gözlemi, Güneş ve Astronomik gözlemevleri
- James Webb Uzay Teleskobu (planlı)
- Parker Solar Probe , Ağustos 2018'de piyasaya sürüldü
- Nisan 2018'de piyasaya sürülen Transing Exoplanet Survey Satellite (TESS)
- Geniş Alan Kızılötesi Araştırma Teleskopu (WFIRST) (planlı)
NASA Danışma Konseyi
1967'de üç astronotu öldüren Apollo 1 kazasına yanıt olarak , Kongre NASA'yı NASA havacılık ve uzay programlarındaki güvenlik sorunları ve tehlikeleri konusunda NASA Yöneticisine tavsiye etmek üzere bir Havacılık ve Uzay Emniyet Danışma Paneli (ASAP) oluşturmaya yönlendirdi. Sonrasında Servisi Columbia felaketinden , Kongre kısa sürede NASA Yönetici ve Kongre'ye yıllık rapor sunmasını gerektirdi. NASA, 1971 yılına kadar yöneticiye danışma komitesi desteği sağlamak için Uzay Programı Danışma Konseyi ile Araştırma ve Teknoloji Danışma Konseyi'ni kurdu. 1977'de, son ikisi NASA Danışma Konseyi'ni (NAC) oluşturmak üzere birleştirildi.
2014 Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi Yetkilendirme Yasası kısa sürede önemini yineledi.
Direktifleri
NASA'nın ana direktiflerinden bazıları Ay'da insanlı bir uzay aracının inişi, Uzay Mekiği'nin tasarımı ve inşası ve büyük, mürettebatlı bir uzay istasyonu inşa etme çabaları olmuştur. Tipik olarak, temel direktifler, hep birlikte, genellikle teknik gelişmeler, fon değişiklikleri ve dünya olayları tarafından ağırlaşan çeşitli çaba dalgaları getiren, bilimsel ilgi ve tavsiyelerin, siyasi çıkarların, federal fonlama endişelerinin ve kamu çıkarlarının kesişmesinden kaynaklanmaktadır. Örneğin, 1980'lerde Reagan yönetimi, Uzay İstasyonu Özgürlüğü adı verilen mürettebatlı bir uzay istasyonu inşa etmek için büyük bir itme ile bir direktif duyurdu . Ancak, Soğuk Savaş sona erdiğinde, Rusya, ABD ve diğer uluslararası ortaklar Uluslararası Uzay İstasyonu'nu tasarlamak ve inşa etmek için bir araya geldi .
2010'larda, direktiflerdeki önemli değişiklikler arasında Uzay Mekiği'nin emekliye ayrılması ve daha sonra yeni bir mürettebatlı ağır kaldırma roketi olan Uzay Fırlatma Sistemi'nin geliştirilmesi yer alıyor . Yeni Uzay Lansmanı Sistemi için görevler değişti, ancak genel olarak, NASA'nın direktifleri birincil hedef ve arzu insan uzay uçuşu olduğu için Uzay Mekiği programına benzer . Ayrıca, NASA'nın 1980'lerin Uzay Araştırmaları Girişimi , diğer galaksilere odaklanan yeni keşif yolları açtı.
Önümüzdeki on yıllar boyunca, NASA'nın odağı kademeli olarak Mars'ın nihai keşfine doğru kayıyor. Odaklanan teknolojik seçeneklerden biri Asteroid Yönlendirme Misyonu (ARM) idi. ARM, 2017'de büyük ölçüde ortadan kalkmıştı, ancak ARM için geliştirilen anahtar teknolojiler, özellikle bir güneş enerjisi tahrik sisteminde olmak üzere gelecekteki araştırmalar için kullanılacaktı.
Daha uzun proje yürütme zaman çizelgeleri, gelecekteki yürütme yönetimi görevlilerinin bir yönerge üzerinde yürütmelerine izin verir ve bu da yönelimin yanlış yönetimine yol açabilir.
Daha önce, 2000'lerin başında NASA, Takımyıldız Programı olarak adlandırılan stratejik bir plan üzerinde çalışıyordu , ancak program 2010'ların başında ortadan kaldırıldı. 1990'larda, NASA yönetimi, "Daha Hızlı, Daha İyi, Daha Ucuz" planlaması için bir yaklaşım benimsedi.
2017 NASA Yetkilendirme Yasası
O mali yıl için 19,5 milyar dolarlık finansman içeren 2017 NASA Yetkilendirme Yasası, NASA'yı 2030'ların başında insanları Mars'ın yakınına veya yüzeyine götürmeye yönlendirdi.
Ajans bağımsız olmasına rağmen, projelerin hayatta kalması veya devam ettirilmemesi doğrudan Başkan'ın isteğine bağlı olabilir.
Uzay Politikası Direktifi 1
Aralık 2017'de, Ay yüzeyine yapılan son mürettebat görevinin 45. yıldönümünde Başkan Donald Trump , Mars ve ötesine giden yolda bir ay görevi içeren bir direktif onayladı.
Öğreneceğiz. Bugün imzaladığım yönerge, Amerika'nın keşif ve keşif alan programına yeniden odaklanacak. Uzun süreli keşif ve kullanım için 1972'den beri ilk kez Amerikan astronotlarını Ay'a geri döndürmede önemli bir adımdır. Bu kez, sadece bayrağımızı dikip ayak izimizi bırakmayacağız, Mars'a nihai bir görev için bir temel oluşturacağız. Ve belki bir gün, ötesindeki birçok dünyaya.- Başkan Donald Trump, 2017
Yeni NASA yöneticisi Jim Bridenstine , Ağustos ayındaki 2018 konuşmasında bu direktifi ele aldı ve burada beş yıl boyunca var olmayan ABD ticari alan kabiliyetinden yararlanmak da dahil olmak üzere direktifte açık olan sürdürülebilirlik unsurlarına -Ay kalmak için- gitmeye odaklandı. önce, hangi gelmiş maliyetleri aşağı tahrik ve uzaya erişimi arttı.
Araştırma
NASA Havacılık Araştırma Görev Müdürlüğü havacılık araştırmaları yürütmektedir.
NASA, uzay görevlerinde kullanılan bir tür Radyoizotop termoelektrik jeneratörü olan Çok Amaçlı Radyoizotop Termoelektrik Jeneratör (MMRTG) gibi teknolojileri kullanmıştır. Gerekli plütonyum-238 kıtlığı , binyılın başından bu yana derin uzay görevlerini kısıtladı. Bu malzemenin yetersizliği nedeniyle geliştirilmemiş bir uzay aracının bir örneği Yeni Ufuklar 2 idi .
NASA, 2014 yılında Cubes in Space adlı yıllık bir yarışmaya başladı . NASA ve küresel eğitim şirketi I Doodle Learning tarafından , bir NASA roketinde veya balonda uzaya fırlatılacak bilimsel deneyler tasarlama ve inşa etme konusunda 11-18 yaş arası okul öğrencilerine öğretmek amacıyla ortaklaşa düzenlenmektedir . 21 Haziran 2017'de bir Hint ekibi tarafından inşa edilen dünyanın en küçük uydusu Kalam SAT piyasaya sürüldü.
İklim ve diğer araştırmalar
NASA ayrıca iklim değişikliği üzerine araştırma yapar ve yayınlar . İfadeleri, küresel iklimin ısınmakta olduğu küresel bilimsel uzlaşı ile uyumludur. ABD Başkanı Donald Trump'a uzay meseleleri konusunda tavsiyede bulunan Bob Walker , NASA'nın uzay araştırmalarına odaklanması ve iklim çalışması operasyonlarının NOAA gibi diğer kurumlara aktarılması gerektiğini savundu . Eski NASA atmosfer bilimcisi J. Marshall Shepherd , Dünya bilim çalışmasının 1958 Ulusal Havacılık ve Uzay Yasası'ndaki kuruluşunda NASA'nın misyonuna dahil edildiğini söyledi . NASA, Web kategorisinde Yeşil için 2020 Webby People's Voice Ödülü'nü kazandı .
NASA , uydu iletişimi için lazer-com RF ağları adı verilen Yerdeki Optik ( lazer ) İstasyonlar (OGS) ile iletişim kurmak için Serbest Alan Optikleri (FSO) kullanma olasılığını araştırmak için üçüncü bir tarafla sözleşme imzaladı .
Uluslararası Birimler Sisteminin Kullanımı
ABD yasaları, Uluslararası Birimler Sisteminin "uygulanamaz yerler hariç" tüm ABD Hükümeti programlarında kullanılmasını gerektirir . Bugün NASA ağırlıklı olarak SI birimleriyle çalışıyor, ancak bazı projeler hala ABD ve SI birimlerinin bir karışımını kullanıyor.
- Önemli birim kullanımının zaman çizelgesi
- 1969'da Apollo 11 , Birleşik Devletler'in geleneksel birimlerinin ve metrik birimlerinin bir karışımını kullanarak Ay'a indi .
- 1980'lerde NASA tam metrikleştirmeye geçişi başlattı ve 1990'larda ağırlıklı olarak metrikti.
- 23 Eylül 1999'da ABD ve SI birimleri arasındaki bir birliktelik Mars İklim Yörüngesinde bir kayba yol açtı .
- 2007'de NASA, gelecekteki Ay'daki tüm operasyonlar için metrik birimleri kullanmaya karar verdi.
tesisler
Washington DC'deki NASA Genel Merkezi , ajansın diğer tüm tesislerin yönetildiği on alan merkezine genel rehberlik ve siyasi liderlik sağlar. On saha merkezi:
- John F. Kennedy Uzay Merkezi (KSC), NASA'nın en tanınmış tesislerinden biridir. 1968'den beri her ABD insan uzay uçuşu için fırlatma sahasıdır. KSC, bitişik Cape Canaveral Hava Kuvvetleri İstasyonu'ndaki üç pedden Amerika'nın sivil uzay programı için roket fırlatma tesislerini yönetir ve işletir. NASA ayrıca KSC'de kısa yol demiryolu işletiyor ve özel uçak kullanıyor.
- Houston , Teksas'taki Lyndon B. Johnson Uzay Merkezi (JSC) , tüm uçuş kontrolünün mürettebatlı uzay görevleri için yönetildiği Christopher C. Kraft Jr. Görev Kontrol Merkezi'ni içerir . JSC, Uluslararası Uzay İstasyonu ile ilgili faaliyetler için önde gelen NASA merkezidir ve ayrıca ABD ve uluslararası uzay misyonları için mürettebat üyesi olarak astronotları seçen, eğiten ve sağlayan NASA Astronot Kolordusu'na ev sahipliği yapmaktadır .
- Alabama, Huntsville'deki George C. Marshall Uzay Uçuş Merkezi , Satürn V roketinin ve Skylab'ın geliştirildiği roket geliştirme merkezidir.
- Ames Araştırma Merkezi de (ARC) Moffett Field , içinde California 'nın Silikon Vadisi , 1939. merkez seçildi, 20 Aralık kuruldu sonra Joseph Sweetman Ames , bir kurucu üyesi Havacılık Ulusal Danışma Komitesi (NACA).
- Armstrong Uçuş Araştırma Merkezi (eski adıyla Hugh L. Dryden Uçuş Araştırma Tesisi), Edwards, Kaliforniya
- Goddard Uzay Uçuş Merkezi , Greenbelt, Maryland
- Jet Propulsion Laboratory (JPL) , ilk Amerikan uzay misyonu olan Explorer 1'in arkasındaki ajanslardan biri olan Ordu Balistik Füze Ajansı (ABMA) ile birlikte çalıştı . Pasadena, Kaliforniya yakınlarındadır
- 1917'de kurulan Langley Araştırma Merkezi (LaRC), NASA'nın Hampton , Virginia'da bulunan alan merkezlerinin en eskisidir . LaRC esas olarak havacılık araştırmalarına odaklanıyor, ancak Apollo lunar lander tesiste uçuş testi yapıldı ve sahada bir dizi yüksek profilli uzay misyonu planlandı ve tasarlandı. Langley şu anda programlarının üçte ikisini havacılık ve geri kalanını da uzaya ayırıyor .
- John H. Glenn Araştırma Merkezi (GRC), daha önce Ohio , Brook Park'ta bulunan Lewis Uçuş Tahrik Laboratuvarı, 1942 yılında uçak motoru araştırma laboratuvarı olarak kuruldu. John H. Glenn Araştırma Merkezi, Cleveland, Ohio
- John C. Stennis Uzay Merkezi , Bay St. Louis, Mississippi
Alt tesisler arasında Virginia, Wallops Adası'ndaki Wallops Uçuş Tesisi ; MICHOUD Montaj Tesisi New Orleans, Louisiana; White Sands Test Tesisi Las Cruces, New Mexico; ve Barstow , California'daki Deep Space Network istasyonları ; Madrid , İspanya; ve Canberra , Avustralya.
Bütçe
NASA'nın toplam federal bütçedeki payı, Apollo programı sırasında 1966'da yaklaşık% 4.41'e ulaştı , daha sonra 1975'te hızla yaklaşık% 1'e düştü ve 1998'e kadar bu seviyenin etrafında kaldı. 2006'da yüzde (2012'de federal bütçenin% 0,48'i olarak tahmin edilmektedir). Bir Mart 2012 duruşmada Birleşik Devletleri Senatosu Bilim Komitesi , bilim iletişimci Neil deGrasse Tyson o "Şu anda, NASA'nın yıllık bütçe vergi dolar yarım kuruş olduğu ifade verdi. Bir iki kez o-bir kuruş için dolar-biz dönüştürebilir aceleci, güçsüz bir ulustan, ekonomik mücadeleden bıkmış bir ülkeden, 20. yüzyılın doğuş hakkını yarının hayalini ele geçirdiği ülkeye. ”
Buna rağmen, NASA'nın bütçesine ilişkin kamuoyu algısı önemli ölçüde farklıdır: 1997 tarihli bir ankette, çoğu Amerikalı federal bütçenin% 20'sinin NASA'ya gittiğine inandığını belirtti.
2015 Mali Yılı için NASA , Kongre'den talep edilen 549 milyon dolar ve Kongre tarafından kabul edilen 2014 NASA bütçesinden yaklaşık 350 milyon dolar daha fazla ödenek aldı.
2016 Mali Yılında NASA 19.3 milyar dolar aldı.
Başkan Donald Trump , 2017 bütçesini 19,5 milyar dolar olarak belirleyen 2017 yılında NASA Geçiş İzni Yasasını imzaladı. Bütçe, 2017 için 19,3 milyar dolar olarak bildirildi ve 2018 için 20,7 milyar dolar teklif edildi.
Önerilen bazı FY2018 bütçelerine örnekler:
- Keşif: 4.79 milyar dolar
- Gezegen bilimi: 2,23 milyar dolar
- Yer bilimleri: 1.92 milyar dolar
- Havacılık: 0.685 milyar dolar
Çevresel Etki
Hem Dünya atmosferinde hem de uzayda roket tahrik sistemlerinin ürettiği egzoz gazları, Dünya'nın çevresini olumsuz etkileyebilir. Hidrazin gibi bazı hipergolik roket yakıtları yanmadan önce oldukça toksiktir , ancak yanma sonrası daha az toksik bileşiklere ayrışır. Gazyağı gibi hidrokarbon yakıtlar kullanan roketler , egzozlarında karbondioksit ve kurum salar. Bununla birlikte, karbondioksit emisyonları diğer kaynaklara göre önemsizdir; Birleşik Devletler ortalama olarak 2014 yılında günde 802.620.000 ABD galon (3.0382 × 10 9 L) sıvı yakıt tüketirken , tek bir Falcon 9 roketi ilk aşaması fırlatma başına yaklaşık 25.000 ABD galon (95.000 L) gazyağı yakıyor . Her gün bir Falcon 9 başlatılmış olsa bile, o gün için sadece% 0.006 sıvı yakıt tüketimini (ve karbondioksit emisyonlarını) temsil edecektir. Buna ek olarak, egzoz LOX - ve LH2 - yakıtlı motorlarda, böyle SSME , hemen hemen tamamen su buharıdır. NASA , 2011'deki Ulusal Çevre Politikası Yasası uyarınca iptal edilen Constellation programı ile çevresel endişeleri ele aldı. Buna karşılık, iyon motorları tahrik için ksenon gibi zararsız asil gazlar kullanıyor .
8 Mayıs 2003 tarihinde, Çevre Koruma Ajansı NASA'yı tesislerinden birinde enerji depolamak için doğrudan depolama gazı kullanan ilk federal kuruluş olarak kabul etti - Goddard Uzay Uçuş Merkezi , Greenbelt, Maryland.
NASA'nın çevresel çabalarına bir örnek NASA Sürdürülebilirlik Üssüdür . Ayrıca, Keşif Bilimleri Binası 2010 yılında LEED Gold derecesine layık görülmüştür.
galeri
Gözlemler
Uzay aracı
Planlanan uzay aracı
Azim tasarım sanat
Uzay Fırlatma Sistemi konsept sanatı
James Webb Uzay Teleskopu konsept sanatı
Lunar Gateway konsept sanatı
Kavramlar
NASA, çoğu zaman gerçek planlara dönüştürülen ayrıntılı planlar ve teknoloji konseptleri geliştirmiştir.
Uzay Mekiği'nden Nükleer Mekiğe Kargo Taşımacılığı Kavramı , 1960'lar
Hedefe göre görev örnekleri
Burada, gezegensel boyuttaki nesnelere yönelik bazı seçilmiş görev örnekleri verilmiştir. Çalışmanın diğer önemli hedefleri Dünya'nın kendisi, Güneş ve asteroitler ve kuyruklu yıldızlar gibi daha küçük Güneş Sistemi cisimleridir. Ek olarak, gezegenlerin veya vücudun uyduları da incelenir.
|Uzay aracı||Piyasaya çıkış


yılı
|Merkür||Venüs||Mars||Ceres||Jüpiter||Satürn||Uranüs||Neptün||Plüton||Görev


sonu
|Denizci 2||1962||alçaktan uçuş||1963|
|Denizci 4||1964||alçaktan uçuş||1967|
|Denizci 5||1967||alçaktan uçuş||1968|
|Mariner 6 ve 7||1969||alçaktan uçuş||1971|
|Denizci 9||1971||Orbiter||1972|
|Öncü 10||1972||alçaktan uçuş||2003|
|Öncü 11||1973||alçaktan uçuş||alçaktan uçuş||1995|
|Denizci 10||1973||alçaktan uçuş||alçaktan uçuş||1975|
|Viking 1 ve Viking 2||1975||Orbiters


Landers
|1982 ve 1980|
|Yolcu 1||1977||alçaktan uçuş||alçaktan uçuş||Aktif|
|Yolcu 2||1977||alçaktan uçuş||alçaktan uçuş||alçaktan uçuş||alçaktan uçuş||Aktif|
|Galileo||1989||alçaktan uçuş||Orbiter||2003|
|Macellan||1989||Orbiter||1994|
|Mars Global Araştırmacı||1996||Orbiter||2007|
|Cassini||1997||alçaktan uçuş||alçaktan uçuş||Orbiter||2017|
|Mars Odyssey||2001||Orbiter||Aktif|
|Ruh ve Fırsat||2003||Rovers||2010 ve 2019|
|MESSENGER||2004||Orbiter||alçaktan uçuş||2015|
|Mars Keşif Yörüngesi||2005||Orbiter||Aktif|
|Yeni ufuklar||2006||alçaktan uçuş||alçaktan uçuş||Aktif|
|şafak||2007||alçaktan uçuş||Orbiter||2019|
|Anka kuşu||2007||Lander||2010|
|Juno||2011||Orbiter||Aktif|
|Merak ( Mars Bilim Laboratuvarı )||2011||korsan||Aktif|
|UZMAN||2013||Orbiter||Aktif|
|İçgörü||2018||Lander||Aktif|
|Uzay aracı||Piyasaya çıkış


yılı
|Merkür||Venüs||Mars||Ceres||Jüpiter||Satürn||Uranüs||Neptün||Plüton||Görev


sonu
Güneş'e görev örnekleri:
- Arayüz Bölge Görüntüleme Spektrografı
- Güneş Dinamiği Gözlemevi
- MÜZİK SETİ
- Ulysses
- Parker Güneş Sondası
Ay'a görev örnekleri:
Küçük Güneş Sistemi gövdelerine (ör. Kuyruklu yıldızlar ve asteroitler) yönelik görev örnekleri:
Ayrıca bakınız
- Astronomi Günün Resmi
- Çin uzay programı
- Savunma Bakanlığı İnsanlı Uzay Uçuş Destek Ofisi
- Hint Uzay Araştırmaları Organizasyonu
- Mürettebat uzay aracı listesi
- NASA uçaklarının listesi
- Amerika Birleşik Devletleri roketleri listesi
- NASA Gelişmiş Uzay Taşımacılığı Programı
- NASA Sanat Programı
- NASA Araştırma Parkı
- NASA TV
- NASAcast
- Roscosmos
- Küçük Explorer programı
- Barack Obama yönetiminin uzay politikası
- TechPort (NASA)
- Birleşik Devletler Uzay Gücü
notlar
Referanslar
|Wikimedia Commons, NASA ile ilgili medyaya sahiptir .|
|Vikisöz ile ilgili alıntılar: NASA|
|VikiKaynak'ın bu makaleyle ilgili orijinal metni vardır:|


VikiKaynak , NASA tarafından veya hakkında yazılmış orijinal eserlere sahiptir:


NASA
Genel
- Resmi NASA web sitesi
- NASA içinde Federal Register
- NASA Watch, bir ajans bekçi köpeği sitesi
- Dünya Astronot Fotoğraf Geçidi
- Uzay Programı ile ilgili NASA Belgeleri, 1953–62, Dwight D. Eisenhower Başkanlık Kütüphanesi
- NASA'nın erken tarihi ve gelişimi ile ilgili çevrimiçi belgeler, Dwight D. Eisenhower Başkanlık Kütüphanesi
- NASA kayıtları Atlanta Ulusal Arşivleri'nde araştırılabilir
- Teknik Rapor Arşivi ve Görüntü Kütüphanesi (TRAIL) - NASA ve diğer federal kurumların tarihi teknik raporları
- NASA Mezunlar Ligi , NAL Florida Bölümü , NAL JSC Bölümü
- NASA tarafından Project Gutenberg'de çalışıyor
- NASA tarafından veya yaklaşık İşleri at Internet Archive
daha fazla okuma


NASA hakkında kütüphane kaynakları|