Yorgun gidişlerin suskun duruşlarıyla çekerken çocuk gözlerini gözlerimden içime milyarlarca sen hücum ediyor... Varlığımı savurup göğe kendimi milyarlarca sana bırakıyorum. Bir depremden sonra yine enkaz altında kalan yüreğimin yarına dair biriktirdiği tüm umutlar toparlamaya çalışıyor şimdi etrafa savrulan sensizlik yıkıntılarını. Acıya bulanıyorum. Bir nisan serinliğinde yüreğinde tutuşturduğun alevi söndürerek gidiyorsun benden. Suskunluğuna inat bir haykırış yükseliyor içimden "git-me"... Düşüncelerim hep senli yanlarıma kayarken sen nerelerde kaybediyorsun "ben" diye tutunduğun o bensiz yanlarını merak ediyorum.
Acaba duyuyormusun gözlerinden gayrısına teslim olmayan şu yüreğimin çığlıklarını! "Gençlik aşkı saman alevi gibi,geçer zamanla"diyerek sıradanlaştırdığın aşkın gitgide büyüyen varlığına sığındığnın farkında değilsin. Gelmeyişlerine "git" sözcüğünü vuruyorum görmüyorsun... Kör bir yalnızlığın içinde boğuluyorsun şimdi..
Git şimdi!hızlı adımlarla git ve sarıl hayatın gerçekleri diye direttiğin o koskoca yalana! Düştüğün boşluktan ben bile kurtaramam artık seni unutma yar.. Rengini sende bıraktığım o çok sevdiğin ela gözlerim kalmasın aklımda. Tıpkı bugün bu saatte bende ölen çocuk gözlerin gibi!
yaşam beni bekliyor yüreğimdeki kırık dökük yarım kalmış ezgiyle.. notaları çarpık bir aşkın sana dönen zorluğuna ağlıyorum şimdi.."
Ruhumu kıskaca alan “sen” içeriğiyle doluyken ruhum, kendimi yitiriyorum bomboş sokaklarında aşkın..Tüm kuralları yıkarak oyunu sürdürmeye çalışssam da malesef her elde kare ası bulmak mümkün olmuyor öğreniyorum.. Suni nefes alışverişlerle dolu yaşamımda “sen” rotasını çizmeye çalışıyorum.. Oysa hesapta olmayan zifiri karanlık hüzünler basmış geceyi yar,geç farkettim,affet.. Sen ve ben. .Öyle zıttız ki seninle.. Bu zıtlıkların ortasında bile dengede tutmaya çalıştığım ruhum tutunamıyor artık yalnızlığına..Muktedir olamıyorumyaptıklarıma,yaşadıklarıma,söylediklerim e!Şiddetli bir çatışmadır almış gidiyor ruhumu..Sesine susadığımı bilsem de ozenle saklıyorum bu hissi içimde..Tek masum kalan şey ozlemmiş gibi geliyor senden bana kalan.Ama yine de yüreğimin en mahrem köşelerinden bile sen çıkıyorsun karşıma,kendime sobeleniyorum..Nekadar ayıklamak ıstesem de “sen”tohumunu içimden müsadee etmiyor yüreğim buna.İnatla sarıyor tüm vücudumu.Keyif alırcasına..Ani dürtülerle zorlasam da beynimi kimi zaman yeniğim kendime..bir sıfır öne geçiyorsun hep bende!Aynalar yetmiyor kendimi görmeye artık..Acının bam telinden “sen” sesleri geliyor..Emeklemeye çalışırken yürümenin ne anlamı vardı erkenden ey ömrüm!Bu gayesiz,amaçsız sınır tanımaz yalnızlığım aceleceliğimin bir bedeli işte..!Geçmişin izlerinden sıyrılmış ama geleceği de sisle kaplı meçhul bir yalnızlığa dönük yüzüm şimdilerde...Bastırdım ruhumdaki tüm iniltileri.Tuhaf bir hisle gittikçe anlamsızlaşan hayatıma takılıyor gözlerim,avare düşünceler dans ediyor beynimde..Zemheri ayazı mı bu yoksa.
Aklıma düşen yalın,yalnız,hiç gerçek olmasına inanılamayacak kadar gerçek bir düşünceden kaçışımsın.Her sabah gülüşüne uyanan ben, acınla yenileneceğim gülüşünsüz gitmelerine uyanarak...."
alıntı