Resulü Kibriya efendimiz Annesi ile birlikte Medine de kaldıkları bir ayın ardından Mekke ye dönmeye karar verirler. Yakınları ile vedalaştıktan sonra üç yolcu kavurucu çöl sıcaklığında yola revan oldular. Evliliğinin ilk aylarında kaybettiği eşinin kabrinden ayrılan Hz. Amine nin göz yaşları oluk oluk akarken buna şahit olan Resulü Kibriya mızın da mübarek gözlerinden yaşlar akıyordu. kavurucu çöl sıcağında her taraflarını hüznün kapladığı bir şekilde yola devam eden üç yolcu biraz sonra başka bir hüzünle, imtihanla karşılaşacaklardı.
Henüz yolun yarılarında idiler ki Alemlerin efendisinin Anneleri Hz. Amine rahatsızlandı. Peygamberimiz ve dadısı ümmü Eymen’i bir telaş kapladı. Gittikçe artan hastalık karşısında ne yapabileceklerini düşünuyor ve yollarına devam ediyorlardı. Kavurucu çöl sıcağında Ebva köyü yakınlarında bir ağacın gölgesinde konaklamaktan başka çareleri yoktu. Hastalığın şiddetinin artması ile dizlerinden güç kuvvet çekilen aziz anne Amine biranda yere yığıldı ve bir süre kendinden geçti. Daha sonra kendine gelir gibi oldu ve dudaklarından su diye mırıldandı. Bulunduğu yerden ok gibi fırlayan alemlerin efendisinin getirdiği suyu içiyor diğer yandan avuçlarının içine aldığı ellerini okşuyordu.
Peygamberimiz kendini toparlayarak nasılsın anneciğim ? diye sordu. Şefkatli Anne incinmesini istemediği yavrusuna iyi olduğunu ifade etmeye çalışsa da gidişatın böyle olmadığı her hali ile belli idi. Kocasının yokluğu ızdırabı ile biricik oğlundan ayrılığın hasreti de içini kaplamış idi. İçerisinde bulunduğu durumu çok iyi tahlil eden Hz. Amine ayrılık vaktinin geldiğini anlamış oğlu ile şu veda konuşmasını yapmıştı. Ey ölümden Allah’ın yardımı ile yüz deve karşılığı kurtulan zatın oğlu. Allah seni aziz ve daim kılsın. Eğer rüyada gördüklerim doğru ise sen Allah CC tarafından Adem oğullarına helal ve haramı bildirmek üzere Peygamber olarak gönderileceksin. Allah seni putlardan ve putperestlikten koruyacak tır. Her yaşayan ölür,her yeni eskir, yaşlanan herkes zeval bulur. Herkes fanidir gider. Evet bende öleceğim. Fakat ismim ebedi kalacaktır. Çünkü tertemiz bir evlat doğurmuş arkamda bırakarak gidiyorum. Bu sözlerin ardından Hz. Amine Ruhunu Allaha teslim etti.
Hz Peygamber ve yanındaki Ümmü Eymen adeta dona kalmış sadece göz yaşları akıyordu. Kendini toparlayan ümmü Eymen peygamberimizi teselli etmeye çalıştı. Üzülme ağlama. Takdiri İlahi böyleymiş. Canda onun malda onun. Bunlar bize emanet. Nasıl verdi ise öylede aldı. Kendini toparlayan Allah Resulü gözyaşlarını sildi ve dedi ki o emaneti sahibine teslim etti. Bizde naşını toprağa teslim edelim dedi ve orada Hz. Amine nin defnini gerçekleştirdiler.
Bütün bunlardan sonra aziz yavruyu Mekke ye getirme işi ümmü Eymene kalmış idi. Onu teselli ede ede yola revan oldular. Hz. Peygamber onu annesi gibi sevdi ve her gördüğünde Annemden sonra Annem diye hitap etti. Alemlerin efendisi hem anneden hem babadan yetim kaldı. Ancak onun koruyucusu Allah dı. Ömrü boyunca onu koruyacak ve her türlü tehlikeden muhafaza edecekti.
Kainatın efendisi yıllar sonra Hudeybiye umresi sonrası Annesinin kabrine uğramış onu elleri ile düzeltmiş ve yine ilk gün ki gibi göz yaşı akıtmıştır.