Rahmet içinde rahmet yaşadım geçen hafta, hayat bu ya, bugün de zahmet zahmet üstüne geldi. Yine de biliyorum "Rahmet (رحمت) ile zahmet (زحمت) arasında bir nokta farkı vardır; Allah dilerse zahmetteki noktayı kaldırıverir."
Bugün okula giderken belimden dolayı normalde yürüdüğüm yolu dolmuşla gitmeye karar verdim. Bir baktım yolu kazmışlar. Geçen hafta halbuki bir sokak önceden lütufla geçmişti dolmuş. Sakin kalayım dedim. Biraz yürümeye devam ettim. Bugün sınav yapmam gerekiyordu, sınav kağıdı çıktıları için ileride bir kırtasiyeye uğramam gerektiği için, dolmuşla gitseydim önünde inip tekrar dolmuşa binecektim. Neyse ağır ağır yürüyeyim dedim. Kırtasiyenin oraya geldiğimde bir de baktım kapalı, sanırım Ramazan'dan dolayı. Vardır bir hayır dedim, ama bir yandan en azından dolmuşa binseydim, buraya kadar yorulmazdım dedim. Rahatsız olduğum için oruç tutmamıştım. Oradan da her zamanki pastaneye uğrayıp bir şeyler alayım dedim, biraz yürüdüm. Bir de baktım o da kapalı. Gözünü sevdiğim Ramazan... 😌 Vardır bir hayır dedim, bari bundan sonra dolmuşa bineyim. Ama aklıma geldi, daha kırtasiye işi bitmedi. Mecbur yol üstüne bakına bakına gittim. Nihayet birine denk gelip çıktı aldım. Okulun ardında bir pastane olduğunu hatırladım, ona uğradım. Her işimi parça parça, sağda solda hallettim mecburen. Ama hallettim ya şükür. Kendi kendime dedim, şu halde en azından geçen günkü ikram olsaydı, ne iyiydi. Birden fark ettim, şimdi de imtihandaydım. İnsan hep lütufla sınanmaz, bazen de zorluk gerek. Sahiden yürekten mi diyoruz "Lütfun da hoş, kahrın da" diye, yoksa dilde mi kalıyor zoru görünce?.. Bence hep rahmete gark olmadığımı görmek iyi oldu. Yoksa nefsim şımarırken, insanlar da kendi yüreklerinin güzelliğini bana yoruyordu. Rahmet yürek güzelliği kaynaklı olsaydı, peygamberler hiç zahmet çekmezdi. Ama zahmet çekiyoruz diye öyle mübarek de bilmemek lazım kendimizi. İnsanların hüsn-ü zannından dolayı güzel gördüğü kulluğum bugün de böyle bir zahmete muhatap oldu ama elhamdülillah Rabbim yine de zorluğu pek hissettirmedi. Her ne kadar hakkımda güzel düşünenler olsa da, mühim olan akıbet. Son hüküm Allah'ındır. İnşallah her daim, başında, ortasında ve sonunda rahmet olsun.