Tevafukla Tanıdığım Adam'a...
Yokluğun....
Kimsesiz bir çocuk olMak
Yaşadığın evin içinde bile kaybolmak
Kirli uyanmak her güne ve yatağa kokarak girmek
Tahammül yok, hoşgörü yok, umut yok, gözlerde fer yok
Başkasına yaramak yok, hayrım yok
Kaybetmek yok, kazanmak yok,
Dua yok, heves yok
Gerçi güçte yok ya
Yok oğlu yok anlayacağın
Afrika da çocuklar bile görmez böyle yokluğu
Anlıyor musun?
Varlığın mı?
Dün hissettim çok taze lakin
Anlatmaya çalışınca Din gibi bir şey sanırım;
inanç, mücadele,sabır, yumuşak, saran sarmalayan, içine yerleşip kalan
elle tutulmaz ama vardır bilirsin, kalp sever ama acısını ciğerinde de hissedersin
Su gibi bir şey, susarsın
ama vücudunun dörtte üçünde doludur anlarsın...
Dünyadaki tüm düşmanlıklarla, sırtından vuranlarla, insanı ortada bırakanlarla
barışabilecek bir erdemdir varlığın
Her şeyi olduğu gibi anlatıp içi rahat ettiğim yerdir kucağın
Ama en güzel anlamı; kusuru , olmazıyla koşulsuzca sevebilmektir hatırın...
Anlıyor Musun?
SEN YANMAYI GÖZE ALAMAM
BENDE SANA YANMAM DEDİM
BİRLİKTE BİR ATEŞE DÜŞTÜĞÜMÜZDE.......
Küçükken küserdim anneme , gider bi kuytuda oturur gelmesini beklerdim. Gelince surat asar, ama içimdeki tüm sevgiyi oyun yapardım o an. Gelmişti ya bir kere kimsesiz bırakmamıştı işte...
gam keder ve asık surattan eser kalmazdı aslında içimde ...
Bazen kızar gelmez bütün çocukluğumu yıkardı o an... İşte oralardayım bu ara. Küsmüş saklandığı kuytuda yapayalnız kalmış bir çocuk oldum. Hıçkırıklarımın sesini daha çok yükseltiyorum beni duy diye...