-
albumun kendisi ve hissettirdiklerini niteleyecek herhangi bir sifat bulamadigimdan olsa gerek, onu bir kenara birakiyorum. masumane ve nacizane bir sekilde belirtebilirim ki su dunyada vakif oldugum en onemli eylemlerden biridir kendisini dinlemis ve defalarca da dinleyebilecek oldugumu bilmem.
bunun disinda sarki icin soylenecek biseyler var. bir kere davullar daha giriste oyle bir basliyor ki hele hele bitiste aklimi aliyor tatatatammmlar. yine "oyle super kiii susu var busu var" denemeyecek kadar siradan gorunusunun kandirikciligi altinda buyulu baska bir smiths parcasi diyip gecebilir miyiz? gecemeyiz, digerlerinden farkli oldugundan degil, hicbirini gecemeyiz zaten.
ama bu sarki these are the things that kill me'si ve life is very long when you're lonely'siyle yurege oturur. bunun disinda johnny marr yine gitariyla soyle bir his atiyor icime: kin dolmaya hazirken kendini ciddiye almayarak sakinlesme hali.