İlkokul ismi olarak oldukça hayran kaldığım Misakı Milli..
İlkokul, mahalle ve kardeş yarısı Murat Muslu ile 23 Mart 2011 Çarşamba günü mezun olduğumuz okulu ziyaret ettik. Aradan geçen zamana hiç aldırmadan; o büyük, görkemli binanın ne kadar da küçük olduğunu görmek bizi biraz buruk, biraz keyifli, acı tatlı anılarla dolu yolculuğa çıkardı. Uzun zamandır gelmediğimiz okulumuzu ve göremediğimiz arkadaşlarımızı arıyor gibiydik. Fotoğrafta: Erkan – Taner – Nihat- Hülya – Ayten – Erkan – Emine – Halil – Güngör -Turgut – Bayram – Habibe – Derya – İsmail- Dilek – Dinçer – Rafiye – İbrahim- Nelda – Semra – Meliha – Selma – Fatma – Yakup- Salim -Elif- Cem- Gülcan – Esra – Reyhan – Yalçın – Emel – Fatih – Sinan – Metin – Devrim – Taner – Gülhan – Erdem – Emel – Ömer – Murat – Hakan – Burcu…
Okulumuzun bahçesine bir ek bina yapılmış, o bina nedeniyle iyice kaybolan bahçenin yetersizliği çocukları beton bloklar arasında bırakmış. Duyduk ki bizim mezun olduğumuz o sundurma çatılı bina, hani Hakan ayakkabısını gol atarken çatısına kadar fırlatmıştı ve benim penceresinde bir tırnağım çıkmıştı, bahçesinde trampet çaldığımız, şiir okuyup, ant içtiğimiz ve her Cuma İstiklal Marşı’yla yarıya inen bayrağımızın o kırmızı beyaz gölgesinde kapattığımız, o büyük binamızın yıkılma kararı alınmış.
Birçok konuda geleceği göremediğimiz gibi binanın yetersiz kalması, yeni bina ile bahçesinin tamamen yok olması içimizi burksa da yeni öğrencilerin bizler gibi yeşil alanlarda koşturarak büyümesini her şeyden çok istediğimi fark ettim. Binalar yapılır, binalar yıkılır… Binalar küçülür ve kaybolur…Fakat anılar asla yıkılmaz..
1988 mezunları olarak; bizleri hayata hazırlayan Saygıdeğer Öğretmenim Ali Orhan’a, sınıf arkadaşlarım adına sonsuz sevgilerimi sunuyorum..
1988/89 Yılı Mezunları – B Sınıfı