“Nöroparentasyon” kavramı şu anda ebeveynler arasında büyük dalgalar yaratıyor, nörobilim ve beyin gelişimi hakkındaki yeni bilgiler, çocukların nasıl yetiştirilmeleri gerektiğini “bir kez ve herkes için” bilmemize yardımcı olabilir.
Nöroparentasyon fikri, annelerin ve babaların bebeklerini sevmek ve bakım yapmak için eğitilmeleri gerektiği - yani “beyin oluşturma” yöntemleriyle. Ancak, ebeveynleri bu şekilde resmileştirmek sadece insanları strese sokuyor mu?
Bu mevcut ebeveynlik eğilimi, endişeli ebeveynleri hedef alan kitapların, web sitelerinin, oyuncakların ve eğitim kurslarının tanıtımından para kazanan girişimci nöroparenk “uzmanlara” yol açmıştır. Ayrıca politika çevrelerinde de etkilenmeye başladı - Mecliste bir milletvekili çocuk yetiştirmek “roket bilimi değil, teknik olarak sinirbilimidir”.
Eski Başbakan David Cameron da geçtiğimiz Şubat ayında nöroparenk yapan mantoyu ele geçirdi. ebeveynlik derslerine katıldığını iddia etti “ilham verici” olmalı. Tüm ebeveynlere, “anneler ve babalar kelimenin tam anlamıyla bebeklerin beyinlerini inşa ediyorlar” çünkü “bebek konuşması, aptal yüzler, cevap veremediklerimizde bile konuşmacı” nın öneminin öğretilmesi gerektiğini söyledi.
Pahalı bakım?
Teoride, bireysel ebeveynler bu ebeveynlik yaşam tarzını reddetmeyi seçebilirken, hükümetler tüm ebeveynlerin yeterince iyi bir iş yapmak için nöroparenk eğitimi alması gerektiğine karar verdiğinde, endişelenmeliyiz.
Geçtiğimiz birkaç yıl, nöroparent savunucularının ürettiği promosyon materyallerini okumak ve kilit mesajlarını emen İngiltere politika belgelerini incelemekle geçirdikten sonra, bu soğuk, teknik aile yorumunun sonuçlarını merak ettim ve endişelendim.
Bunun nedeni, nöroparentleşmenin altında, sevgi dolu bir aile evinde değil, yabancı, neşelendiren bir bölgedeyiz. Çocuğa bakmak, “uyum” meselesi haline gelir - annenin bebeğin ihtiyaçlarını ifade ettiği söylenen davranışsal “ipuçlarına” sürekli dikkat etmesi gereken anne-çocuk ilişkisinin “nörobiyolojik” versiyonu.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Böylece bir bebeğe sarılmak ve ona dokunmak “beyin besleyen” bebek masajı sınıflarında resmileştirilir. Anneler, dokunmaya başlamadan önce bebeğin iznini istemelidir ve belirli hareketler bir eğitmen tarafından reçete edilir. Bu arada, ebe ve sağlık ziyaretçileri yeni ebeveynlere, konuşma ve şarkı söyleyerek çocuğun dil becerilerini geliştirmek için bebekleriyle özel etkileşime girmeleri gerektiğini söyler.
Sadece ebeveynlik
Son öğretmenler konferansında, Yeni kitabım hakkında konuştumBu, nöroparentlemenin tehlikeli biçimde aile yaşamının kendi kendine zevklerini baltaladığını savunuyor. Ve birçoğu, çocukları “bacaklarda beyin” olarak görme eğilimiyle ilgili endişelerimi paylaşıyor gibiydi.
Bir öğretmen, çocuğunu “okula hazır hale getirme” konusunda rehberlik isteyen ebeveynlere ne söylemesi gerektiğini sordu, çünkü çok fazla ebeveynin bir uzmanın (öğretmen) kendi çocuklarının gelişimi hakkında bildiklerinden daha fazla şey bildiğine ikna olduğundan endişe duyuyordu. . Niyeti, ebeveynleri kısmak değildi; ebeveynleri “okulu”, “yargılarını” sürdürmeleri gereken “evden” ayrı bir alan olarak görmeye teşvik etmeye bilmek istedi.
Aynı konferansta, bir erkek öğretmen, eşine bebeğinin günlük bakımda iyi bir şekilde gelişebileceğini güvence altına alacak kanıtları nerede bulabileceğini sordu. Karısı, doğum izninden sonra işe dönmeye hazırlanırken bebeğini bir kreşe teslim etme ihtimalinde yaşadığı işkenceden endişe duyuyordu. Nöroparentleşmenin etkisi göz önüne alındığında, karısının endişeleri anlaşılabilir. Çünkü grup bakımı, son dokuz aydır bebeğini teklif ettiği yoğun, birebir anneyi nasıl çoğaltabilir?
Başka bir yeni baba, eşinin arkadaşlık grubu içinde hissettiği destek eksikliğinden rahatsız oldu. “Araştırmaya” dayanan sözde bebek bakımının en son “kurallarının” sürekli paylaşılması, gerçekten anlayışlı ve destekleyici bir sosyal ağın gelişimini desteklemiyor gibi görünüyordu. Bunun yerine, çelişkili bilgi ve yargılama korkusu karmaşasında endişeyi artırdı.
Sorunlu ebeveynler?
Bu öğretmenlerin cevapları çağdaş ebeveynlik kültüründeki merkezi sorunları ortaya koymaktadır. Ebeveynlerin “daha fazlasını” yapma ve “daha erken” yapma talepleri, ebeveyn güvenini baltalar ve yeni anneler ve babalar kendilerini “yeterince iyi” olarak görmekte başarısız olurlar.
Nöroparentleştirici arzu, aile evini “ev öğrenme ortamı” olarak yeniden ele alma arzusu, özel doğasının mahrem alanını, enstrümantal başarı ve başarısızlık ölçütlerine açarak soyma riskini alır. Ve ebeveyn bakımının “kalitesinden” bahsetmek, gerçek samimi ilişkilerin karmaşıklığını ve sıcaklığını baltalar.
Bunun yerine, çocuk, sonuçta modern aileye zarar veren, bir bütün olarak anlayış gerektiren benzersiz bir bireyden ziyade, ebeveynin “girdi” nin nörolojik düzenlemesi haline gelir. Ne de olsa, pek çok insan robotik, kendi kendini denetleyen ebeveyn bakımı olmadan sağlıklı yetişkinliğe gitti.
Yazar hakkında
Jan Macvarish, Araştırmacı ve Öğretim Görevlisi, University of Kent
İlgili Kitaplar:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = neuroparenting; maxResults = 2}