Nurzen Amuran: Bugün seçim günü..Ülkeye nasıl bir gelecek sağlanmalı sorusunun karar günü. Doğanın geleceği ise insanlık sorunu. Doğa ile barışık olmanın sonuçları bugünkü sohbetimizin konusu. İlk İğneada’ya gittiğim zaman 3 saatlik mesafede olan, “İstanbul, burayı keşfetmesin rantiyeciler bu bölgeyi görmesin” demiştim.Ama malesef Ankara keşfetti ve ne acıdır ki 3. Nükleer santralın yapılmasının planlandığı duyuruldu.Ben sadece dokunulmamış doğanın güzelliğine hayran kalmıştım.Ama nükleer santral haberlerinden sonra ne denli kıymetli olduğunu, nadir rastlanan ekosistemler arasında olan en büyük longoz ormanlarına sahip olduğumuzu öğrendim.Bölge insanının dışında Avrupa’dan uzanan bu ormanların, zarar görmesi komşu ülkeleri de rahatsız etmez mi?
Mert Güvenç: Nurzen Hanım maalesef bu konuda çok haklısınız. Önceden doğal alanlar, sit alanları, koruma altındaki alanlar yerleşimcilerden korunmaya çalışırken şu anda iş tam tersine dönmüş durumda. Artık bu alanları plansız kamu yapılaşmalarından, rant politikalarından, plansız enerji üretim tesislerinden ve çılgın projelerden korumak için uğraşıyoruz. Dünyada eşine az rastlanır bir ekosistem bizim ülkemizde ve bu alana nükleer santral yapılması planlanıyor. Neresine karşı çıkacağımızı biz de şaşırdık. Nükleer enerjinin kendisine karşı çıkarken, birde dünyada sadece üç tane benzeri olan bir ekosistemin ortasına yapılması tam bir saçmalık. Neresinden tutarsanız elinizde kalır.
Tartışılması gereken diğer bir konu ise, 1 hafta sonra o koltuklarda oturmayacak olan bakanların, belki de 30 yıl sonra ülkenin kaderini belirleyecek bir tesis için rahatlıkla konuşabiliyor olması. Biz bu geçici hükümetin böyle hayati bir kararı alamaması gerektiğini düşünüyoruz.
NÜKLEER SANTRALİN KURULACAĞI YER DÜNYANIN EN ÖNEMLİ LONGOZ ORMANLARINDAN BİRİ VE MİLLİ PARK
Longos ormanlarının özelliklerini ve nükleer santral yapılırsa olası riskleri anlatır mısınız?
Konu ile ilgili uzmanların görüşlerini topladık..Bu konuda düzenlediğimiz ve düzenlemeye devam edeceğimiz basın toplantılarıyla halkımızı bilgilendirmeye devam edeceğiz. Bazı bilgileri kamuoyuyla paylaşmıştık.Yeniden hatırlatmak yarar görüyorum. Son dönemde dile getirilen İğneada; yaklaşık 20 milyon kişinin yaşadığı ve nüfus yoğunluğunun en yüksek olduğu bölgede bulunması ve Türkiye’yi en fazla etkileyen hava kütlelerinin yolları üzerinde bulunması nedeniyle en riskli alanlardan birisi olacaktır. Her akşam hava durumunu düzenli takip eden sıradan bir vatandaş bile yağışların genellikle Balkanlar üzerinden ülkemize geldiğini bilmektedir.
Ayrıca, Nükleer Santralin kurulması düşünülen yerin dünyanın en önemli 3 longoz ormanlarından biri olduğu ve 2007 yılında Milli Park olarak tescillenmesi göz ardı edilmemelidir. Bu alandaki Longoz ormanları, Güney Amerika’da bulunan Amazon ve Afrika’da bulunan Kongo subasar ormanları ile birlikte, dünyanın en önemli üç subasar ormanından biridir. Bünyesinde, nadir görülen kuşları, balıkları, bitkileri barındıran ve çeşitli uluslararası sözleşmeler ile korunan türleri ihtiva etmektedir.
Sonuç olarak; İğneada’da meydana gelecek bir radyoaktif sızıntının, İstanbul’un yanı sıra,nüfus yoğunluğunun çok fazla olduğu Türkiye`nin batı bölgelerini etkileyeceği görülmektedir. Tarım alanlarının, zeytinliklerin ve turizm merkezlerinin önemli ölçüde risk altında kalacağı bilinmelidir.
Böylesine kritik bir kararda, bilimsel gerçekleri dikkate almadan çok aceleci davranan, bu konuda yıllardır görüş üreten sivil toplum örgütleri ve meslek odaları ile iletişime geçmeden halkımızın geleceğini belirsizliğe sürükleyen, böylesine riskli bir kararın alınma girişimi bile ahlaki değildir.
Üstelik dünyada yaşanan Çernobil ve Fukuşima kazalarını da göz ardı etmemek gerekir, değil mi?
Elbette...Japonya`da, 11 Mart 2011 tarihinde meydana gelen deprem ve tsunami, Fukuşima nükleer santralinden radyoaktif sızıntıya neden olmuştur. Yaşanan felaket sonucu oluşan Nükleer Risk hala devam etmektedir. Gelinen aşamada, nükleer kazadan kaynaklı ilk kanser vakası tespit edilmiştir. Son yapılan değerlendirmelere göre, santralin güvenli bir şekilde faaliyetlerini durdurması için en az 30 yıla ihtiyaç olduğu ve kapatma işleminin maliyetinin 19 milyar doları bulacağı hesaplanmaktadır.
Yaşanan radyoaktif sızıntının birçok ülkeyi ve büyük bir coğrafyayı etkilediği bilinmektedir. Benzer durum 26 Nisan 1986 yılında meydana gelen Çernobil kazasında da yaşanmıştır. Yapılan modelleme çalışmalarında, Çernobil`den yayılan radyasyonun Avrupa'nın büyük bölümünü etkilediği,ülkemizi ise yaklaşık 8 gün sonra, 2 Mayıs`tan itibaren etkilemeye başladığı, 5 Mayıs tarihinde ise Karadeniz kıyılarından ülkemize yoğun radyasyon akışı olduğu görülmüştür.
Fukuşima ya da Çernobil benzeri bir kazanın İğneada`da yaşanması durumunda ülkemiz ve bölgemizin nasıl bir risk altında kalacağını belirlemek için Odamız bünyesinde bir çalışma yapılmıştır. Bu çalışmada; ABD-NOAA kurumu tarafından geliştirilen HYSPLIT (http://ready.arl.noaa.gov/HYSPLIT.php, Tek Parçacık Entegre Yörünge Modeli) kullanılarak, İğneada`dan olacak bir radyoaktif serpintinin izleyeceği yollar hesaplanmıştır. 2014 yılının herhangi bir gününde İğneada`dan atmosfere salınan parçacıkların 4 günlük (96 saat) güzergahları belirlenmiştir. Bu çalışma 2014 yılına ait tüm günler için tekrarlanmıştır. Yapılan çalışmada, Türkiye alanı küçük hücrelere bölünmüş, İğneada`dan salınan parçacıkların bu hücreler üzerinde ne kadar zaman (saat) geçirdiği hesaplanmıştır.
TÜM DÜNYA YENİLEBİLİR ENERJİYE YATIRIM YAPARKEN BİZLER HALEN NÜKLEER SANTRAL YAPMA PEŞİNDEYİZ
Sizce devletin ciddi bir enerji politikası var mı? Enerji sorunlarına bizi yönetenler mi yoksa çevreci sivil toplum örgütleri mi daha dikkatli daha duyarlı bakıyor? Nükleer santraller Batıda eski önemini koruyor mu?
Devletin ya da mevcut iktidarın herhangi bir enerji politikası olduğunu düşünmüyorum. Bunu farklı alanlarda da yaşıyoruz. Bir anda kaynağı belirsiz bir ihtiyaç doğuyor ve herkes var gücüyle bu ihtiyacı karşılamak için çalışıyor. Sizin verdiğiniz örnek üzerinden gidelim. Enerji politikası;
Siz bu ihtiyacın nereden kaynaklandığı ile ilgili bir veri ya da teknik çalışma duydunuz mu? Biz duymadık. Bir anda gündeme bomba gibi düştü. Bakanlar, Başbakan yetkili yetkisiz tüm ağızlar aynı şeyi söylüyor. “İnanılmaz bir enerji açığımız var, çok acil tedbirler almalıyız”
Biz kendimizi sorgulamaya başladık, kaçırdığımız bir şeyler mi var, nereden çıktı bu enerji ihtiyacı?
Nüfus normal seyrinde artıyor, sanayi üretiminde patlama yaşanmadı bu ihtiyaç nereden kaynaklanıyor? Bu gündeme dair aşağıdaki soruları sorduk;
1. İletim ve dağıtım hattı kayıplarını engellemek adına neler yapıldı?
2. Kayıp ve kaçakları engellemek için neler yapıldı? Haliyle herhangi bir cevap alamadık.
Sonrasında tam bir çılgınlık şeklinde enerji üretecek tüm projeler sonuçlarına bakmaksızın kabul edildi. Sit alanlarına verilen HES lisansları, tarım arazilerinin orta yerine verilen termik santral izinleri, rüzgar enerji santrali lisansları.
Peki bunlar ihtiyacı karşıladı mı? Hayır. Bu sefer nükleer santraller devreye girdi. Geldiğimiz hal ortada. Tüm dünya yenilenebilir enerjiye yatırım yaparken bizler halen nükleer santral yapma peşindeyiz.
ARTIK KARADENİZ’İN YÜKSEK BÖLGELERİNDE TOPRAK SUYU TUTAMAZ OLDU VE YÜZEY AKIŞLARI BAŞLADI
Çevre konusunda en fazla zarar gören bölgelerden biri Karadeniz. Son olarak yeşil yolla gündeme geldi. Bir zamanlar aktivistler, Karadeniz sahil yolunun derelerin denize ulaşmasını engellediğini söylemişlerdi. Arhavi Hopa’daki sel felaketinden sonra demiştiniz ki “doğa derelerin denize ulaşmasının hangi anlama geldiğini öğretti. Karadeniz’deki tüm derelerde sayısız HES ve regülatör var. Bu kadar suyu tutamazsınız, bu arazinin kendi dinamikleri var".Doğanın akışı bozulduğunda karşımıza başka ne gibi tehlikeler çıkıyor?
Karadeniz son yıllardaki çevre katliamları ile uzunca bir süre uğraşacak gibi görünüyor. Bizim Karadeniz’e dair mücadelemiz çok uzun yıllara dayanmaktadır. Sahil yolu projesinin ilk ortaya atıldığı andan itibaren Karadeniz için çabalıyoruz. Sahil yolu zincirleme bir sürecin başlangıcıydı aslında. İnsanların neden evlerinin salonlarında boğularak öldüklerini sizlere anlatmaya çalışayım.
Zaten yüksek bölgelerdeki ormanlık alanlar talan edilmeye başlandığında tehlike kapıya dayanmıştı. Bu çok uzun yıllar önceye dayanan bir süreç ve kimse buna dur demedi. Su tutma kapasitesi daha fazla olan orman bitki örtüsü yok edilip ya yerleşime, turizme açılmış ya da çay, mısır vb. kısa köklü tarım ürünleri için yer sağlanmıştı. Bu tehlike, son dönemdeki plansız tarım ve yerleşim alanlarının artması ile saatli bombaya dönüşmüştür. Artık Karadeniz’in yüksek bölgelerinde toprak suyu tutamaz oldu ve yüzey akışları başladı.
HES yapım süreçlerindeki tahribatlar, açılan yollar, yönü değiştirilmiş ve kurumuş dere yatakları ise bu yüzey akışlarını kontrol edilemez hale getirmiştir. Akışa geçen bu su kütleleri artık durdurulamaz hale gelir ve eğimi takip ederek denize ulaşmaya çalışır.
Karadeniz sahil yolu ile geçişi kısıtlanan su kütleleri ise, yoğun yerleşim merkezlerinden geçerek insanların evlerinde boğulmasına sebep olmuştur. Bu örnekler şimdilik Samsun ve Hopa’da yaşanmıştır.
Fakat tüm Karadeniz sahil şeridinde benzer olayların yaşanabileceğini söylemek yanlış olmaz.
BİR DERE YATAĞINA 5-6 HES LİSANSI VERİRSENİZ BUNUN ADI KATLİAM OLUR
HES’lerle ilgili eleştirilerinize uyarılarınıza,”Ama elektrik ihtiyacı nasıl karşılanmalı” sorusu yöneltiliyor, yanıtınız?
Bizim durumumuz inanın çok zor. Bizler Çevre Mühendisliği eğitimi alırken temiz enerji diye öğrendiğimiz üretim yöntemlerine karşı çıkmak zorunda kaldık. HES’ler bizlere temiz enerji olarak öğretilmişti. Dünyadaki benzer örnekler de bunu kanıtlıyor.
Fakat Türkiye’deki uygulamaya bakacak olursanız durum biraz değişiyor. Bir dere yatağına 5-6 HES lisansı verirseniz bunun adı katliam olur. Suyu her HES tesisine sokmak için yönünü değiştirmeniz gerekir. Aynı derenin 5-6 kere yönü ve yatağı değiştirilirse neler olabileceğini siz düşünün.
Bu nedenle bizler temiz enerji diye öğrendiğimiz yönteme bile karşı çıkmak durumunda kalıyoruz. Enerji üretilmeli mi? KESİNLİKLE. Ama bunun karşılığında tüm Karadeniz coğrafyasını feda etmemiz gerekirse ben şahsen karanlıkta oturmaya razıyım.
Kaldı ki enerji üretmenin çok fazla yöntemi var. Öncelikle iletim, dağıtım hattı kayıpları ve kayıp, kaçak miktarları bir belirlensin. Bu tedbirler alınsın. Sonrasında enerji ihtiyacımız ne kadar, onu bir bilelim. Sonra oturup bu açığı nasıl kapatırız onu tartışalım. Bilimsel ve teknik veriden uzak, hamaset dolu söylemlerle hiçbir soruna çözüm bulamayız.
Atatürk Orman Çiftliği’nin tarihi manevi değerleri hepimiz için her Türk vatandaşı için önemli. Yapılaşmaya açılması görkemli yapılarla betonlaşması oralarda çevre etkinliği açısından neleri kaybettirdi? Ekolojik sistem açısından soruyorum.Yüzlerce ağacın gitmesi yanında diğer canlıların yaşam hakkını ellerinden almadık mı? Neyi kaybettik neyi kazandık?
Atatürk Orman Çiftliği konusu çevresel boyutunun yanında Cumhuriyet dönemine ait birçok değeri barındıran bir bölgedir. Reformları temsil eder, cumhuriyetin kazanımlarını temsil eder. Bu değerlere meydan okurcasına bu bölgeyi kullanmanın çevresel etkilerinden çok daha fazla etkileri olacağı düşüncesindeyim.
Ayrıca bir Ankaralı olarak, bu alan bizlerin nefes alabileceği sınırlı alanlardan biriydi. Ama şu an yanına bile yaklaşamadığımız bir alana dönüştü. Elimizde bir tek Eymir Gölü ve civarındaki yeşil alanlar kalmıştı. Oraya da otel yapmaya çalışıyorlardı fakat Odamızın da dahil olduğu mücadele ile bu süreci durdurduk. Bu bölge de elimizden giderse biz Ankaralılara serinlemek için AVM klimalarından başka seçenek kalmayacak gibi görünüyor.
NORMAL HUKUK DEVLETİNDE MAHKEMELERİN VERDİĞİ KARARIN UYGULANMAMASI ÜZERİNE BİR PLAN KURULAMAZ
Ankara 5.İdare Mahkemesi Temmuz ayında, dava konusu planların ‘şehircilik ilkeleri, planlama esasları ve kamu yararına uygun olmadığına, AOÇ Yasası'nda yer alan ‘Atatürk Orman Çiftliği alanlarında konut, ticaret ve sanayi yer alamaz' hükmünün de dikkate alınmadığına karar verdi. Bu karar Danıştay’da kesinleşirse ne olacak, TMMOB olarak karara uyulmazsa ne yapmayı düşünüyorsunuz?
Ne yazık ki böyle bir şey olamaz diyemiyorum. Normal bir hukuk devletinde mahkemelerin verdiği kararın uygulanmaması üzerine bir plan kurulamaz. Bu karar kesinlikle uygulanmalıdır. Fakat son yıllarda örnekleriyle sıkça karşılaşıyoruz. Mahkeme kararlarına rağmen durdurulmayan projelere şahit olduk. Hatta bu durum o kadar ileriye gitti ki “gücü yeten varsa gelsin yıksın” laflarını en yetkili ağızlardan duyduk.
Ne yapacağız? Bekleyip göreceğiz.
Mayıs ayında TRT Kampüsü içinde yer alan beş binanın kanalizasyon, ve diğer kimyasal maddeleri içeren atık suyunun, arıtılmadan İmrahor Vadisi‘ne deşarj edildiğini duyurmuştunuz...Oysa 200 metre uzaklıkta Belediyenin kanalizasyon sistemi var deniliyor..Önemli bir bölge İmrahor vadisi. Zararları nereye kadar varıyor. Çünkü yakında imrahor çayı ve Eymir gölü var. Siz ilgililere duyurdunuz da ne yanıt aldınız? Mayıs ayından bu yana herhangi bir önlem alındı mı?
Bu gibi olayları sık sık gündeme getiriyoruz. Yetkililer ilk önce bu olayı yalanlıyor. Sonrasında tedbir almaya çalışıyorlar. Son olarak gündemden düşünce acelesi yok diye projeyi rafa kaldırıyorlar. Ankara Şubemiz şu an konuyu takip ediyor. Bakanlıktan çalışmanın devam ettiğine dair bilgiler geliyor. Bekleyip göreceğiz. Fakat bu bekleme süresinde ekosistemdeki tahribat bazen geri dönülmez noktalara gelebiliyor. Benzer durumlarda hiçbir ilgili kişinin ceza aldığına tanık olmadım. Bu rahatlıkla olsa gerek, biran önce harekete geçmesi gerekenler yavaş davranıyorlar.
TÜRKİYE’NİN BAŞKENTİNDE DURUM BUYSA GERİSİNİ SİZ DÜŞÜNÜN
İnsan sağlığı açısından Kanalizasyon Atık su arıtma tesisleri Türkiye’nin öncelikli sorunlarından biri olmalı değil mi? Çünkü ilçelerimizin bir çoğunda hala kanalizasyon ve atık sular doğaya bırakılıyor.
Tüm yurttaşlar sağlıklı bir çevrede yaşamalı ve temiz suya istedikleri zaman ulaşabilmelidir. Bahsettiğiniz konunun temel sorunu planlı bir yapılaşmanın olmamasından kaynaklanıyor. Ankara örneğinden gidelim isterseniz. Normalde yaşam alanınızın yakınından bir çay geçmesi kulağa hoş geliyor. Fakat Ankara Çayına o kadar çok atık su karışıyor ki geçtiği bölgelere eziyet eder hale geldi. Çok ağır bir biyolojik kirlilikle birlikte ağır bir kokusu var ve bu sorun uzun süredir çözülemiyor.
Türkiye’nin başkentinde durum buysa gerisini siz düşünün.
İNSANLAR BURNUNUN DİBİNDE BAZ İSTASYONUYLA YAŞAMAK İSTEMİYOR
Bu yıl, çok önemli bir hukuk davasını kazandınız. Danıştay 13. Dairesi aldığı kararla insanların yaşam alanlarına, eğitim kurumları ve çocuk parklarının çevresine, baz istasyonları ile televizyon ve radyo vericilerinin montajının yapılmasını engellemişti. Daha önce yapılmış olanlar, bu karara göre söküldü mü, uygulama nasıl gidiyor?
Tüketici Hakları Derneği ile birlikte açtığımız bir davada mahkeme bizleri haklı buldu. Mantar gibi türeyen baz istasyonlarına dair engelleyici tedbirler çok yetersiz ve kontroller yok denecek kadar azdı. Bu kararın duyurulduğu ilk günden itibaren Odamıza telefon yağdı. İnsanlar burnunun dibinde baz istasyonu ile yaşamak istemiyor. Çocuğunun gittiği okulun tepesinde, oynadığı parkın dibinde olmasını istemiyor. Büyük bir tepki var. Şu anda bizde bu karar sonrası süreç nasıl işletiliyor diye bilgi edinme kapsamında yazılar yazdık. Cevapları bekleniyor. Bu cevaplar geldikten sonra karar sonrası süreçle ilgili bilgileri sizlerle tekrar paylaşacağız.
Nisan ayında kamuoyunda Kuito adlı geminin sökülmesi sırasında tartışmalar yaşanmıştı. Radyasyon kontrolü yapılmadığı için getireceği zararları kamuoyuyla paylaşmıştınız.Örnek olması açısından soruyorum. Böylesine riskli işlerin üstlenilmesinde neden gereken önlem alınmıyor bu nasıl bir psikolojidir?
Bu psikolojiyi rant psikolojisi olarak tanımlayabiliriz. Yani birileri para kazansın da nasıl kazandığı çok önemli değil.
Biz ülkede gemi sökülmesine ve geri dönüşüm sektörünün güçlenmesine asla karşı değiliz. Hatta bu sektörün şu an olduğu konumdan daha iyi yerlere gelmesi için çalışıyoruz. Fakat bu işlemler yapılırken çevresel önlemler göz ardı edilirse sonu felaket olabilir.
Bunun örneklerini Dilovasında, Gaziemirde gördük. Kaynağı belirsiz radyoaktif atıklar toprağın altına gömülmüş şekilde bulundu. Bunlar sadece ortaya çıkanlar.
Kuito gemisi ile ilgili çekincelerimiz çok basitti.
1.Bu geminin sondaj gemisi olduğunu biliyoruz. Sondaj ekipmanlarında doğal kaynaklı olsa bile radyasyon olma ihtimali çok yüksektir. Yoğun olarak maruz kalındığı zaman ciddi sağlık sorunlarına neden olan radyasyon ölçümü yapıldı mı?
2.Gemi sökümü esnasında oluşacak asbestli malzemeler nerede bertaraf edilecek?
3.Her gemiden mutlaka çıkacak olan tehlikeli atıkların tespiti yapıldı mı? Ve bertarafı için neler yapılacak.
Bu sorularımıza yanıt alamadığımız gibi, sonrasında gemiyi sökecek olan firmanın, radyasyon ölçümlerini yaptırmak üzere anlaştığı kuruma hiç ölçüm yaptırmadığı açığa çıktı. Bunu ölçümleri yapacak olan firma duyurdu. Yani anlayacağınız şu an o gemiden çıkan parçalar radyasyon ölçümü yapılmadan geri dönüştürüldü. Nerede olduğunu takip etmek artık imkansız.
BİZLER BİR PROJEYE “BU PROJENİN HAYATA GEÇİRİLMESİ SAKINCALIDIR” DİYEBİLECEK TEK MESLEĞİZ
Bazı belediyelerin çevre konusundaki hassasiyetleri tartışılmaz boyutta. Ama bazı belediyelerin ise rantiyeci tutkuları çevreye galip geliyor. Çevre mühendisleri en fazla belediyelere, kamuya lazım değil mi?
Çevre Mühendisleri olarak çalışma alanlarımız çok geniş. Kamu ve özel sektörde yoğun olarak çalışması gereken bir meslek dalıyız. Özellikle kamuda (Belediyeler, Bakanlık merkez ve taşra teşkilatları, TSK vb.) tüm kurumlarda bizlere ihtiyaç var. Fakat bizler bir projeye “bu projenin hayata geçmesi sakıncalıdır” diyebilecek tek mesleğiz. Tüm mühendislik disiplinleri bir proje en uygun şekilde nasıl hayata geçirebilir diye eğitim alırken, bizlere gerektiğinde bir projeden vazgeçilebileceği öğretilmiştir.
Bu nedenle Çevre Mühendisleri engel olarak görülür. Kamuda en fazla Orman ve Su İşleri Bakanlığı ile Çevre Şehircilik Bakanlığında istihdam ediliyoruz.
Çevre ve Orman Bakanlığının bir günde ikiye bölünmesi ile ortaya çıkan bu iki bakanlıktaki personel sayıları yetersizdir. Çevre Mühendisleri olarak, kamuda etkin bir denetim mekanizmasının sağlanabilmesi için “Kamuya Çevre Mühendisi Lazım” diyoruz.
Kamuda yeteri kadar istihdam edilmeyen meslektaşlarımız haliyle özel sektöre yöneliyor. Burada da karşımıza “Çevre Görevlisi” diye bir kavram çıkıyor. Yani özetle bize şunu diyorlar;
“Dört yıl okudun, Çevre Mühendisi oldun ama piyasada iş yapabilmen için Bakanlığın eğitiminden geçerek “çevre görevlisi” olman gerekiyor.” Bunun için ise Antalya’da eğitime katılıp binlerce lira para ödeyerek bakanlığın vakfına para ödemeniz gerekiyor.
Yani özel sektörde ve kamu kurumlarında Çevre Mühendislerinin sorunları bitmek bilmiyor. Bununla ilgili size sayfalarca anlatabilirim ama sanırım özetlemiş oldum.
EĞİTİM İSİTEMİNİN İKİ EKSİĞİ VAR: 1-EĞİTİM, 2-SİSTEM
Çevre mühendisliğinin önemini ülkemizde “çevre-doğa” anımsatıyor. Eğitiminden başlayarak mesleğinizle ilgili ne gibi sorunlar yaşanıyor. gelişmiş ülkelerde çevreyle ilgili kararlarda son sözü sizler söylüyorsunuz değil mi?
Eğitimden başlarsak esas konuya gelemeyeceğimizden korkuyorum. Geçenlerde sosyal medyada çok kısa bir yazı okudum. Son zamanlarda gördüğüm en güzel özetti.
Eğitim sisteminin iki eksiği var
1. Eğitim
2. Sistem
Bunu bizlerin aldığı eğitimde dahil olmak üzere tüm eğitim sistemine uyarlayabilirsiniz. Genel eğitim sistemindeki sorunlar aynen üniversitelerde de devam etmektedir. Bir şekilde eğitim sistemin içerisinden çıkıp sahada çalışmaya başladığınız zaman, eğitim sistemimizin içler acısı durumunu daha iyi görebiliyorsunuz.
Diğer konuya dönecek olursak;
Bizler bir projeyi bir bütün olarak değerlendirme, uygulama ve sonlandırma aşamalarında aktif rol oynuyoruz. Bir projenin planlanması aşamasında çevresel etkilerinin değerlendirilmesini, proje faaliyetteyken planlanan çevresel sürecin işletilmesini sağlıyoruz. “Son sözü söylemek” tabiri biraz iddialı olsa da, evet yaptığımız iş aslında tam olarak bu.
Demokrasilerin geleceği açısından ülkemizde meslek odaları önemli sorumluluklar üstleniyor. Çevre Mühendisleri odasını ele alırsak “Doğa ile kamu kuruluşları” arasındaki köprüyü kuran sizlersiniz. Peki Halkla bağlantılarınız nasıl?
Meslek odalarının topluma en büyük katkısının, teknik bilgi ve bilimsel veriyi halkın anlayabileceği dile çevirmek ve halkın uzman olmadığı bir konuyu kolay anlayabilmesini sağlamak olduğunu düşünüyorum.
Ben bir Çevre Mühendisi ile oturup saatlerce teknik bir konuda, teknik terimler kullanarak konuşabilirim. Bir kongrede akademisyenler günlerce tartışıp, son derece önemli sonuçlar ortaya koyabilirler. Fakat bu sonuçları herkesin anlamasını bekleyemezsiniz. Burada meslek örgütleri devreye girerek bu bilgiyi halka anlatıyor.
Çevre Mühendisleri Odası açısından bir örnek verelim, hazırlanmış bir ÇED raporunu ele alalım. Halkın katılımı toplantısından önce bizler bu raporu okuyarak yörede halkını bilinçlendirmek zorundayız. Ege’nin köyünde birinci sınıf tarım arazisine termik santral kurulacaksa, tek derdi tarlasından zeytinini toplamak olan vatandaş alıp bu raporu okuyup neye itiraz edeceğini nereden bilsin. Raporu nasıl okuyacağını bilmez, içerisinde geçen terimleri anlamaz. Bunları okuyamaması ayıp değil, dedim ya onun tek derdi zeytinini toplayabilmek. Adamcağız nerden anlasın sit alanı derecesini, sera gazını, iklim değişikliğini, çöken tozu, baca gazı emisyonları sınır değerlerini, Pm10’u, atık bertaraf yöntemlerini, su kalitesi parametrelerini…
Bizler Karadeniz’de sahil yolunda, HES’lerde, Bergama’da siyanürlü altın madenciliğine karşı, Yırca’da, Ankara’da AOÇ’de, Eymir’de, Kütahya’da siyanür barajı patladığında, Van’da katı atık sorununda, Antalya PHASELIS’te, İzmir Gaziemir’de, baz istasyonlarında, nükleere karşı eylemlerde ve bunun gibi yüzlerce örnekte, hep halkın yanındaydık. Bundan sonrada olmaya devam edeceğiz.
Bizler bu mücadeleyi meslek odaları var oldukça devam ettireceğiz. Bizden önceki arkadaşlarımız bu mücadeleyi nasıl yürüttüyse, bizde görevimizi tamamlayarak bizden sonraki arkadaşlarımıza devredeceğiz.
Sizlere başarılar diliyor, verdiğiniz bilgiler için teşekkür ediyoruz.
Biz teşekkür ederiz.
Nurzen Amuran
Odatv.com
Gelecek Partisi Genel Başkan Yardımcısı Sema Silkin Ün...
"İçimizden birileri ‘FETÖ demeyelim, ağzımıza dahi almayalım ki unutulup gitsin!’ diyor"