derdini anlatmak için harcanmayan, biriktirilen eforun kendi derdine kendi kendine çözüm üretmek için kullanılması, arada iletişimle harcanan süreyi, derdini anlatamama ve karşı tarafın yanlış anlamasından kaynaklanan sürtünme kayıplarını falan minimize eder.
çözüm bulunamıyorsa, ya da mevzubahis derdin bilinen bir çözümü yoksa bile bu biriken efor insanın hangi tercihler yüzünden, ya da hangi verilmeyen tavizlerin bedeli olarak halihazırdaki dertle muhatap olduğunu çözümlemesine yardımcı olur, sabretmek daha kolay hale gelir.
biriken eforun sadece yakınmak ve daha da kuruntu yapmak için harcanması hali etrafta ıslak meşe odunuyla ağıza ağıza vurma isteği uyandırır, annelere teyzelere falan "hiçbi eksiğin yok, yediğin önünde yemediğin arkanda, bu ne debresyonu, biz senin yaşındayken" dedirtir.
herhangi bir efor birikmeme, ya da en başında aslında derdini anlatmak isteyip de anlatacak takati bulamama hali ise depresyonun sonradan "biz iyi zannediyoduk hiç anlamadık meğer ne çok derdi varmış" dedirten versiyonuna dönüşebilir. bildiğim kadarıyla inadına yaşamak
tan başka bir çaresi yok, varsa da duymadım, bulanı görmedim. achievement unlocked
peşinde ömür tüketir gibi gün sayıp belki bir şey değişir diye bekliyorum. siz de bekleyin, inat edin, ölünce de bi bok olmuyo nası olsa.