Midemde sanki bir aslan kükrüyor. Elimle üzerinden geçiyorum, yelesini okşar misali. Ama o sakinleşmek bilmiyor. Tüm ateşlerden daha kızgınım insan elinden gelen kötülüğe. Anlamaya çalıştıkça işin içinden çıkamıyorum. Ve bu gece yollardaki tüm kamyonlar sanki en ağır yükleri taşıyorlar. Asfalt eriyor, yollar çatlıyor, deliklerden geçiyorum. Ses geçirmez duvarlarla örülü gibi gecem. Tek işittiğim yüreğimde derin bir çatlak ve onun sızıntısı.
Oysa bir parça ışık görmüştüm gözlerinde, kenarda köşede, geçmiş mutluluklarından kalan.Bir parça umut vardı yine de tedirgin sözlerinde. “Merak etme ben de senden ne eksik ne fazlayım” dedim. “Çocuklar var hala içimde korkudan kaçan ama çiçekler gibi de güzel bir söze açan.”.
Çocuklar ve çiçekleri düşününce içimdeki tüm canavarlar kayboluyor!