Suçu sadece kadın olmak olan Özgecan Aslan’ın narin bedeninin taciz ve cinayet kurbanı olması özellikle kadınlar cephesinde büyük tepki buldu. Peki neydi kadın olmak! İşte bir kadının kaleminden kadın kimliğinin dönüşümü…
Ben kadınım!
Ve daima öğreniyorum !Biz böyleyiz. Tabiatımızın temeli denemek, deneyimlemek. Cesaret, varlığımızın özü. İyi ki...
Dünyada değişen dengeler ve ilişkiler sizi de düşündürüyor mu, hanımlar? Düşündürsün, bu güzel. Ama endişelendirmesin. Çünkü yaşamın doğal seyridir değişim. İnsanlar değişir. Çünkü insan öğreniyor. Fakat...
Kadın kadar çok öğrenen ve öğrendiğini içselleştiren başka bir yaratık daha yoktur. Bir kadın içindeki günceden notlar tuttuk ve paylaşmak istedik:
- Küçücük bir kızken keşfettim kendimi, farklılığımı. Başka türlü bir güzelliğim vardı. Saçlarım, tırnaklarım, bedenim oğlanlar gibi değildi. Benim için yaşamın daha renkli seyredeceğini öğrendim.
- Buna karşılık çocukken bedenimi keşfetmedim. Çünkü sevmedim. Anlayacak yaşta değildim. İnsanın kendi bedenini sevmeyebileceğini o zaman öğrendim.
- Çocuklar acımasızdı. En zayıfa, en sessize ve en şişmana daima eziyet ediliyordu. Birbirlerine acımasızdılar. Merhamet duygusunun küçük yaşlarda hissedilmediğini öğrendim.
- Aslında dünyada her insanın küçükken acıyla tanıştığını da çocukken öğrendim. Bu, kavgalarda fiziksel olarak da yaşanıyordu. Çocuksu kavgalar bile iz bırakabiliyordu. Kavganın iyi bir şey olmadığını öğrendim.
- Büyümeye başladım. Arkadaşlıklarım, aile içi ilişkilerimin aynalarım olduğunu gördüm. Ve öğrendim ki, kendime verdiğim değeri yansıtıyordum onlara. Onlar da ancak o şekilde görebiliyordu beni.
- Yirmili yaşların bir kadın için en şaşkın ve kafası karışık, telaşlı dönem olduğunu öğrendim. Eğitim, hayatta var olma savaşı, kimlik avı, pembe panjurlu aşk hayalleri gerçekleri görmemi engelledi.
- Otuzlarımda gerçeklerinden aslında o kadar da fena olmadığını öğrendim. Sevgili oldum, eş oldum, anne oldum. Bunlar öyle çoktu ki, insan olduğumu da farkettim her şeyden önce.
- Kırklarımda mantığımla kalbim arasında bir barış köprüsü inşa etmeye başladığımı gördüm. O köprüde yürümeye cesaretim de vardı artık. Sakinleşmiştim. Görüntüler daha netti. Kusurlarımla da sevilesiydim ben. Ben kendimi sevmeyi başarmıştım ya, gerisi çok önemli değildi.
Derken bir gün yaşı, yılları,geçmişi, kırgınlıklarımı, kaygılarımı bir kenara bırakmaya başladım. Bunların değil, anın ve tam da şu an sahip olduklarımın ne denli kıymetli olduklarını öğrendim.
Merhaba, ben kadınım. Öğreniyorum. Çünkü yaşamayı biliyorum...
Kaynak: http://www.benimgibi.com