İnsanların yaptıkları davranışlar, aldıkları kararlara göre şekillenir. Kararlar ise çoğunlukla mevcut bilgilere göre alınır. İnsanların davranışlarını yönlendirmek isteyen bir kişi, onlara bunun için gerekli olan bilgileri vermeye çalışır. Bu bilgiler her zaman doğru olmayabilir.
Günümüzde bilgi çeşitli kaynaklar aracılığı ile elde edilir. Bir grup insanın güvenilir olarak gördüğü bilgi edinme kaynaklarına ben Standartlaştırma Kaynakları diyorum. Bu konudaki yazılarımı https://felsefidusunceler.wordpress.com/2016/01/15/standartlastirma-kaynaklari-1/ linkten okuyabilirsiniz.
Gazeteler de birer standarlaştırma kaynağıdır. Birçok insan gündelik bilgilerini gazeteler aracılığı ile elde eder ve bunlara güvenerek çeşitli kararlar alır. Mesela demokrasilerde insanlar kendilerini yönetmek için kimi seçecekleri gibi önemli bir konuya, çoğunlukla gazete, televizyon, internet gibi kaynaklardan edindikleri bilgiler ile karar verirler. Elbette gazeteler kendi kendilerine çıkmazlar. Bir gazetede yer alan her haberde insan faktörü vardır. Yani gazeteciler çıkardıkları gazeteler aracılığı ile çok önemli bir misyona sahiptirler. Gazeteciler insanları ne kadar doğru bilgilendirirlerse, insanlar da o kadar doğru kararlar alıp, doğru davranışlarda bulunabilir.
Buraya kadar gazetecilerin yaptıkları işin öneminden bahsettim. Şimdi biraz daha güncel meselelere girelim. Ben bu gazetenin bir köşe yazarı olarak, yazdığım her şey ile okuyanları etkileme imkanına sahibim. Bu bana bir sorumluluk yüklüyor. Benim buraya yazdıklarımın doğru olduğuna inanmam gerekiyor. Bakın yazdıklarım doğru olmayabilir. Ama bu ancak ben de o konuyu doğru bilmediğim için olmalı. Her halükarda da bir köşe yazarı olarak yazdıklarımın doğruluğunu araştırma sorumluluğu yine de bende.
Hemen bir örnek ile açayım. Ben buraya “Bay X'in rüşvetçi olduğunu” yazıyorsam. Gerçekten Bay X'in rüşvetçi olduğunu düşünmem gerek. Bunun için de elimde bazı bilgiler olmalı. Çünkü ben bunu yazdığım anda, okuyanlar da Bay X'in rüşvet aldığını düşünecekler. Herkes Bay X'i suçlamaya başlayacak. Ve belki bir savcı Bay X için soruşturma başlatıp, bana da Bay X'in rüşvetçi olduğunu nereden bildiğimi soracak. Ben böyle bir durumda en azından bilgileri nereden edindiğimi söyleyebilmeliyim.
Şimdi bu noktada gazetecilerin kullandığı bir argüman var. Diyorlar ki, “Bilgi kaynağımız gizlidir. Söyleyemeyiz.” Bu söylemin doğru olduğunu varsayarsak, ben de savcıya rahatlıkla “Bay X'in rüşvetçi olduğunu öğrendiğim kaynak gizlidir.” diyebilirim. Bu durum bana çok güçlü bir silah vermiş olur. Ben artık köşemden hiçbir ispata gerek olmadan, sinirlendiğim komşuma da suç atabilirim. Başka bir işteki rakibime de suç atabilirim. Beğenmedğim siyasetçiye de suç atabilirim.
Şimdi diyeceksiniz ki,”Olmaz öyle şey. Öyle şeyler yaparsan, sana iftira davası açarlar, vs...” Doğru açarlar ve ben de büyük ihtimalle mahküm olurum. Ve bu haklı bir mahkümiyet olur. Peki bu mahkümiyet “Basın özgürlüğü yok. Bakın gazetecileri yazıları yüzünden hapise atıyorlar, tazimanat ödetiyorlar” şeklinde konuşanların elinde bir vaka olarak yer alır mı ? Alır ! Çünkü sonuçta ben de yazılarım sebebi ile mahküm olmuş bir gazeteci olurum.
Kafanız karıştı değil mi?
İşte bu yüzden, bir gazeteci yazdığı yazılar ile birilerini suçluyorsa, mutlaka o suçun delillerine de sahip olmalıdır. Gerektiğinde de o delilleri ortaya koyabilmelidir. Türkiye'de çok miktarda gazetecinin yazdıkları yazılar sebebiyle davalık durumda olduğu söyleniyor. Bunları hepsini aynı kefeye koyamayız. Toptan suçlu veya toptan suçsuz ilan edemeyiz. Her kişiyi tek tek yaptıkları ile değerlendirmeliyiz. Benim için haklı olanlar, delil gösterebilenlerdir.
Bu makale 15134 kişi tarafından okundu.
Yazarın Diğer Yazıları
Yazarlar
Mustafa Erdoğan
Bican Şahin
Mustafa Acar
Atilla Yayla
Ahmet Fidan
Vahap Coşkun
Ömer Evsen
Cennet Uslu
Aydın Rozental
Murat Sevgi
Metin Türkeli
Güven Çetin
Tarık Beyhan
Kubilay Atlay
Ferzan Heysem