Annelik kadını hem büyütüyor hem çocuk ruhunu koruyor.
Mira Şimal'e oyun kurarken, ona masallar uydururken bir bakıyorum 8 yaşındaki Nazlı gelmiş. O yaşımda kurduğum hayallerle karşılaşıyorum. Evcilik oynarken hissettiğim şeyler... sanki kız kardeşimle oynuyoruz. Sonra korktuğum, yapamayacağım dediğim şeyler başıma geldiğinde bakıyorum yapabiliyormuşum, korkumu da atıyormuşum başımdan, çocukluğumu da yeniyormuşum.
Mesela deli gibi korkarım köpeklerden, bildiğin yolumu değiştiririm normalde ama Mira seve seve alıştım, o korkmasın benim gibi diye yanında durmaya çalıştım. Ve oldu da, köpeklerin yanından geçip gidiyorum şimdi. Yine mesela uçuş korkum... Asla gerekmedikçe yalnız bir yere gidemem, hele çocukla asla diyordum. Geçen hafta ilk yalnız yolculuğumuzu yaptık Mira'yla, babası ya da başka bir yakınımız olmadan. Üstelik Mira 2 yaşını geçtiği için ayrı koltuğu vardı artık. Birlikte uçtuk mis gibi, tuttum kızımın elini, o eğlenirken ben de dua okudum ama olsun, uçtuk ya:) Şimdi vız gelir tırs gider.
Eh annelik böyle bir şey işte, korkularınla da yüzleşiyorsun, sevmediklerini de sevdiriyor insana, tükürdüklerini de yalatıyor, ah ah.
Bu Yüzden teşekkürü borç biliyorum kızıma, beni daha cesur, daha güçlü yaptığı için, hayallerimi, çocuk ruhumu diri tuttuğu için!
Beni Anne yaptığı ve giderek yere daha sağlam basmamı sağladığı için, beni büyüttüğü için...
Son iki haftadır Mira'yla 7/24 beraberdik. Fulltime annelik mi, çalışan annelik mi zor deseniz kararsızım. Her ikisinin de zorluğu ayrı. Ama fulltime annelik çok keyifli; her anın tadını çıkarmak, onun her bir gülücüğüne şahit olmak, her bir sözcüğünü duymak, doya doya öpmek, sarılıp, koklaşmak elbette müthiş bir şey.
Mirayla bu süreci büyük bir fırsata çevirerek bir süre önce ufak ufak başladığımız bez bırakma hikayemizi nihayetlendirdik çok şükür. Bunu bilahare anlatacağım. Şimdi şu son 15 günde neler yaptığımızı unutmamak için şuraya kaydedeyim.
İlk bir haftamız İstanbul'da geçti ama neredeyse hiç evde durmadık. Parklara bahçelere attık kendimizi, anne-kız günü yaptık, birlikte balıkçıya gittik, lale bahçelerinde yuvarlandık, alışveriş yaptık, evde bol bol oyun oynadık, aktivite yaptık, elimizi yüzümüzü boyadık, uzanıp sarılarak çizgifilm izledik.
Sonra Bodrum'a gittik. Mayıs başında Bodrum mükemmel oluyor. Hem sakin (gerçi 1 Mayıs'tan dolayı haftasonu çok kalabalıktı ama) hem kararında sıcak... Deniz, kum, güneş, plajlar bizim. Kova küreklerle kumda oynadık bol bol. Keyif yaptık plajlarda... İlk bisikletini almış annem Bodrum'da, onunla gezdik, bahçelerde koşturduk, kedimizle oynadık.
Annemle zaman geçirdik, anne kız torun Aşkı yaşadık.
Bu kadar zaman birlikte olduktan sonra Çarşamba günü ilk iş günüm çok zor geçti.
Şimdi de biraz kocacığımla başbaşa kalma vakti. Şuan Budapeşte'ye gidiyoruz. Bu yıl Anneler Günü'nde ne Kızımın ne annemin yanında olacağım. Ama birlikte geçirilen her gün bize anneler günü, bunun kıymetini bilmek önemli. Annelerimizin, evlatlarımızın yanında geçirdiğimiz her an çok değerli...
Bu vesileyle başta kendi annem olmak üzere hepimizin Anneler Günü Kutlu Olsun!
Bebek bekleyen anne adaylarının da ;)