YAŞAMLAR
I
Ey kutsal ülkenin koca yolları, tapınağın taraçaları! Ne oldu bana atasözlerini açıklayan brahman? O zamanlardan, ordan, görüyorum yaşlıları yine de! Ansıyorum gümüş ve güneş saatleri ırmaklara doğru, kırın omzumdaki elini ve okşayışlarımızı biberli ovalarda ayakta. – Lal güvercinlerin kanatlanışı düşüncemin yöresinde gürlüyor. – Sürgün olduğum bu yerde bir sahnem oldu ki orda oynanır tüm yazınların acıklı başyapıtları. Duyulmadık zenginlikler gösterirdim sizlere. Bulduğunuz hazinelerin öyküsünü gözlemliyorum. Görüyorum sonrayı. Bilgeliğim çalkantı kadar horlanmış. Nedir ki benim hiçliğim, sizi bekleyen uyuşukluk yanında?
II
Bir mucidim benden öncekilerden çok daha başka değerde; hatta bir müzisyenim, aşkın anahtarı gibi bir şeyi bulan. Şimdi, beyfendisiyim göğü sade kekre bir kırın, duygulanmak istiyorum düşünüp anısını dilenci çocukluğun, çıraklığın ya da tahta ayakkabılarla gelişin, kalem kavgalarının, beş ya da altı dulluğun ve güçlü başım engel olduğu için dost uğultulara erişemediğim şu ya da bu balayı gecelerinin. Eski göksel kıvanç payımdan yakındığım yok: Bu sade havası kekre kırın harıl harıl işliyor acımasız kuşkuculuğumu. Ama zaten bu kuşkuculuk artık işe yaramayacağından ve kendimi yeni bir kargaşaya adadığım içindir, – bekliyorum beterin beteri bir deli olmayı.
III
Bir ambarda tanıdım dünyayı, on iki yaşımda kapatıldığım; sergiledim insanlık güldürüsünü. Tarihi bir şaraphanede öğrendim. Rasladım tüm kadınlarına eski ressamların, bir Kuzey kentindeki şu ya da bu törende. Eski bir çarşısında Paris’in bana eski bilimler öğretildi. Yani yöresi Doğu görkemli bir evde tamamladım sonsuz yapıtımı ve ünlü köşeme çekildim. Kanımı mayaladım. Görev bitti. Bunu düşünmeye gerek bile yok. Artık tamı tamına gömüt ötesindenim ve görevler yok.
Çeviri: Erdoğan Alkan