ilk seneleri niyeyse hiç sevememişimdir.her zaman ilk sene kendimi sap konumunda bulduğumdan olsa gerek ortama ayak uyduruncaya ve gerek de yeni arkadaşlar edininceye kadar ortalıkta serseri ve sürüden ayrı düşmüş koyun gibi dolaşırım.hemen ısınamam insanlara.önce korku dolu gözlerle sonra süpheli ve paranoyakça...ha bunları yaparken galiba pek dışarıya yansıtmıyorum.karşımdaki her zaman kendisinden şüphelendiğimi anlamıyor.e bu da iyi bir şey:)
hep uç noktalardan uzak durmaya çalışmışımdır sonra.aykırı düşünceleri genelde içimde taşımayı,içimde yaşamayı daha kolay buluyorum galiba.belki korkaklık denebilir bunun adına ama kim beni bu konuda yargılayabilir ki!!!
belki doğum günümün de bu şekilde uç noktalardan uzak iki arada kalmamda etkisi vardır.belli mi olur?28 aralık gibi çok absürt bi tarihte;ne yeni yıla geçiş ne eski yılda kalış söz konusu.
hüzün ve kederle doluyken bir anda kendimi başkalarının yanında bulduğumda çok mutlu bi adam portreesi çizebilirim.bilgisayar oyunları beni bağımlı yapıyor kendine.adeta oynarken dünyayla ilişkim kesiliyor.bi arkadaşım çok oyun oynadığımı söyleyince:
"kaçıyorsun galiba birşeylerden" demişti.haklıydı sanırım kaçıyorum galiba bir takım şeylerden.belki de kendimden.
keşkelerim o kadar fazla ki..bunun yanında yazıklarım,eyvahlarım, kahretsinlerim....
düşünüyorum kendi kendime;o zaman niye yaşıyorum ki diye.ama bu dünyayı da terkedmiyorsun.kolay değil,yaşamak zıtlıklarla dolu hem nefret ettiğin hem en sevdiğin olabiliyor.hem tiksindiğin hem burnunun dibinde bitebiliyor ve sen ona alışıyorsun.