Bu aralar üzerimde bir üşengeçlik ve yorgunluk var. Mira’nın fotoğraflarını gününde çeksem de üzerinden 1 ay geçmiş ve ben hala 9. ayımızı yayınlamamışım . Bu ay iznimi de alıp, 1 hafta memlekette kaldık, Mira’da iyice alışınca anneannesine, dedesine, teyzelerine biraz kalsın dediler. Benimde iş nedeniyle seyahatlerim sıklaşınca bıraktık annemlere. İstanbul’a gelene kadar ağladım sanırım. Geri dönüp alırsam annemler yanlış anlarlar diye dönemedim de Sonra rahata çabuk alıştık tabi orası başka, sonuçta kızım emin ellerde ve benden daha iyi bakıldığı kesin
Ek gıda korkulu rüyam hala ve yeni şeyler denemeye korkuyorum. Memleketteyken her şeye alışmış yavrum ve haftada 1 kilo almış. Doktorumuz son kontrolde şaşırsa da biraz, yüzündeki gülümsemesinden, “maşallah kızıma” demesinden memnun olduğunu anladık. Her gün yeni bir şeyle karşılaşıyoruz ve ay çöreğim bizi şaşırtmaya son sürat devam ediyor. Artık her şeyi anlıyor, her şeyi. Hala odada 1 sn bile yalnız kalmıyor ve evin en ücra, dokunulmamış yerlerde parmak izi var Halının üzerinde değilde, parkelerde sürünmeye ve kaymaya bayılıyor. Aklına geldikçe bebeğini dizinde sallayarak uyutuyor. (instagramda kısa bir video paylaşmıştım bununla ilgili olarak. İzlemek isteyenler için kullanıcı adım :meldemoz) “dede” ve “baba” diyor şimdilik, daha “anne”yi duyamadık.Tetikte bekliyorum.:) Su içmeye bayılıyor ve orta boy olan su biberonunu küçük boy ile değiştirdik. Bitirene kadar elinden alamıyoruz çünkü
Son birkaç sabahtır, babası beni öperken dudak büzüyor. Akabinde yanağını babasına uzatıyor Bu aralar en çok güldüğümüz sanırım bu
Gelecek ay görüşmek üzere sevgili okuyucu ^.^
Sevgiler,
Meldemoz
8. ay bizim için yoğun- karmaşık bir aydı.
Hareli kuşum artık emeklediği ve her yere gidebildiği için evdeki kırılacak ve alçakta olan çoğu şeyi kaldırdık. Aşırı derecede yemek seçiyoruz ve her öğün 2-3 çeşit olmasına rağmen bazen birini yarım yeyip, bazen sadece tatlarına bakıyoruz. Gece mamalarımız yok denecek kadar azaldı ve gece uykularımız artık ara ara bölünüyor.
Televizyonu bu aya kadar hiç izlememişti. Sadece bir akşam çok hasta olduğu vakit “My Little Pony” i izledik ve bir nebze ağlamayı durdurmuştu. İlk çizgi filmimizdir kendisi Bu ay ise, TV kapalı olmasına rağmen kumandayı uzatıp açmamızı istiyor. Bu nedenle kumanda 7-24 saklanıyor
“dede” diyoruz. Biz anne- babayı beklerken bir gün ansızın “de-de-de-de” çıktı ağzından. Bilinçli bir şekilde demiyorduk muhakkak ama yine de duyunca bir hoş olduk, bir kelimesi için bile ölebiliriz, sanırım.
Bal kızım bizi çok şaşırttı ve güldürdü, bu ay.
* Mama sandalyesinde otururken ayaklarını hızlı hızlı sallayışı, altını her açışımızda (gelenek haline gelen) bacaklarını ısırdığımızdaki o kahkası, odada hala yanlız kalamayışı (1sn bile), uyurken ara ara uyanıp bizi kontrol edişi, su biberonuna saldırışı, mama biberonundan bir o kadar kaçışı, ellerinin ve dizlerinin üzerinde durmak kaydıyla popo hareketi ile dans edişi, burnumuzu sıkışı, banyodayken küvetin içindeki bacak hareketleri ile bizi sırılsıklam edişi, oyuncak dışındaki her şey ile özellikle benim iş bilgisayarım ve babasının telefonu başta olmak üzere, telefon kulaklıkları, kumandalar, su şişeleri vs ile oynamak istemesi bu ay tanık olduğumuz gelişmeler sevgili okuyucu. ^.^
Bakalım bizi gelecek ay hangi maceralar bekliyor
Sevgiler,
Meldemoz
Bu arada bugünün vesilesi ile, başta canım kardeşim olmak üzere tüm öğretmenlerimizin “Öğretmenler Günü” nü kutluyoruz. Bu fotoğraftaki kalpler sizler için geliyor, Ayçöreğim’ den…
Kınalı kuzum artık bir birey olduğunu her yerde hissettiriyor.
Yemekleri birlikte yiyiyor, az da olsa birlikte çizgi film izliyor, dışarı çıktığımızda rahat etmesi için yanımızda bir dünya çanta taşıyor, gık dese bakıyor, gak dese kucağımıza alıyoruz
Bu aralar hiç yalnız bırakamaz olduk, emekliyor, her yere dokunmak istiyor. Dizlerinin üstünde totosunu ileri geri olmak kaydı ile dans ediyor, el çırpıyor, kendince şarkı söylüyor (sanıyorum ).
Oyuncaklardan çabuk sıkılıyor, meyve filesinde özellikle muza bayılıyor, su şişeleriyle oynaması çok hoşuna gidiyor.
Heee birde geceleri bizle uyuyor, yatağına bıraktığımızda çığlıklarla uyanıyor, her gün bakıcısı bu durum için bizi azarlıyor (İtiraf etmeliyim ki bu durum benim çokta hoşuma gidiyor.)
7. ay fotomuz, bu ay ufak bir operasyon geçiren anneannemiz için geliyor…
Sevgiler,
Meldemoz.