जंय भुरगीं आसतात, थंय शिस्त- बेशिस्त, मोग- राग आनी मस्तेपणाय जल्माक येतात. मस्तेपणांतय भुरगीं खूब कितें शिकपाक पावतात, हीय गजाल तितलीच खरी. मस्ती करिनासतना केन्ना कोणाचें भुरगेपण गेलां आसत अशेंय न्हय. मस्ती केले बगर भुरगेपण वचना, भुरगीं म्हणटात ती बारीक सारीक मस्ती करतातच, हातूंत मात्तूय दुबाव ना. आतांचें भुरगेपण आनी आमच्या वेळावेलें भुरगेपण हातूंत जमीन मळबाचो फरक दिसून येता, अशें हांवे जायत्या लोकां कडल्यान आयकलां. खरी गजाल, पूण म्हाका दिसता भुरगेपण भुरग्यांक सोब सारकेंच आसूंक जाय. तांची मस्तेपणां केन्नाच आंगलट येवंक फावना. तुमकांय ही गजाल नक्की पटपा सारकीच अशें हांव म्हणीन.
 आतांच्या भुरग्यांचीं मस्ती आसूं वा आदल्या काळावेल्या भुरग्यांची, ती हेरां खातीर दुखदिणीच आसता. काळाच्या भोंवर्यांतल्यान कोण सुटूंक ना. तांतूंत मनीस कसो सुटत? ह्याच कारणांक लागून भुरग्यांचे वागणुकेंत वर्तमान काळाचो परिणाम जाल्लो दिसलो जाल्यार तो बदल प्राकृतीक म्हणचो पडटलो न्हय? एखाद्रो भुरगो व्हडा- व्हडान वायट उतरां दिवंक लागत तर ती भुरगेपणांक सोबा सारकी मस्ती न्हय. तेच परी कायद्या आड मार्गार वाहना चलोवन अपघाताक आफोवणे दिवप म्हणल्यार लेगीत भुरग्यांक न सोब सारकी मस्ती जाली ना? अशा वेळार तांच्या सांगाताक आशिल्ल्या तांचे परस व्हड वा अणभवी मनशान तांची समजूत घालूंक जाय. तांकां बरें कितें वायट कितें हाची जाणीव करून दिवंक जाय. वेळा- काळाचो आनी पिरायेचो ताळमेळ कसो दवरप हें तांकां पयलीं पटोवन दिवंचें पडटलें न्हय.
 आदल्या काळा वेल्या भुरगेपणांत सैमाचो सांगात आशिल्लो, भुरगीं रानां- वनां माड्डीत भोंवतालीं, मेकळी सुवात दिसली रे दिसली थंयच खेळटालीं, बागडटालीं, न्हंयचे देगेर वचून न्हातालीं, आंबे, तोरां, काजू पुंजायतालीं. अशे वेगवेगळे तरेन भुरगेपणाची मजा तीं भुरगीं भरपूर लुट्टालीं. खाण- जेवण घरगुतीच, भायलें सुकें खाण खावप जाय नाशिल्लें म्हणल्यार जाता. रासवळ घराबो आनी घरच्या मनशांचोय सांगात भरपूर मेळिल्ल्यान भुरग्यांचेर बरे संस्कार जावंक पावताले. बरे वागणुकीचेर परत परत भर दिताले म्हणटकच तांकां त्यो गजालीं याद उरताल्यो आनी तांचे वागप सुदरतालें. आतां चडशे लोकांचे सिमीत घराबे, कांय अपवाद सोडले जाल्यार तेय बी वेगळें बिराड थाटिल्ले आसतले. आवय- बापूय नोकरी- धंदो सांबाळपी, वावराड्याचेर सगलो भार, अशे परिस्थितींत भुरग्यांचें भुरगेपणूच शेणटा हाका जापसालदार आमीच न्हय?
 हें यूग तंत्रज्ञानाचें. नवीं नवीं आवतां आनी मोबायला सारक्यो वस्तू मेळपाक लागत सावन ह्या भुरग्यांचो बुद्द्यांक लेगीत बरोच वाडिल्लो आसा. आतांच्या भुरग्यांक प्रकटन करूंक संदी मेळिल्ल्यान खूबशा गजालींचें ज्ञान तांकां ल्हान पिरायेरूच मेळूंक लागलां. आमकां भुरगेपणार कसल्याच गजालींचो गंध नाशिल्लो. ज्ञान आत्मसात करपा सारक्यो गजाली आमी व्हडल्या भावंडां कडल्यान आनी शिक्षकां कडल्यानच शिकताले. आतांचे भुरगे इंटरनेटाचो उपेग करून खूबश्यो गजाली शिकतात. तांकां शिक्षकांची वा हेर कोणाची गरज लागना, पूण असल्या वागण्यान तांचें लुकसाण जावं येता हाचेर ते आडनदर करतात.
 कसलीय गजाल शिकपाक आनी जाणा जावन घेवपाक आमचे पिळगेक कळाव लागतालो. पूण आतांचे पिळगे खातीर सगल्यो गजाली सोंप्यो अश्यो. कसलीय गजाल जावं तांचे तकलेंत रोखडीच वता. भुरगेपणार आमी मस्ती करिनाशिल्ले अशेंय न्हय. आमची मस्ती वेगळी आशिल्ली. हांव वेगळी इतल्याच खातीर म्हणटा, कारण आमी करताले ते मस्तीत भोळेपणा लिपिल्लीं आसतालीं. शाणेपण येता म्हणसर तकले वेल्यान बरेंच पावसाळे गेल्ले आसतालें. तरी पूण आमच्या मस्तेपणांत फकत फकांडांच चड आसतालीं. एखाद्र्याचे मस्तेपणांक लागून कोणाकय कश्ट जावंक लागले जाल्यार रोखडीच माफी मागून मेकळे जाताले. तरी मन उदास जावन बरोच वेळ दुखी उरताले हीय गजाल तितलीच खरी.
 हालींच्या तेंपार शाळेंत शिकपी भुरग्यांच्यो कागाळी हिसबा भायर वाडल्यात. ते बेशिस्तपणान वागपाक लागल्यात, तें पळोवन तांच्या फुडाराची चिंता पुराय समाजाक जावंक लागल्या म्हणल्यार अतिताय जावची न्हय. म्हामारी वेळार पुराय भौसान शाणेंपण दाखयल्ले तें शाणेपण आतां खंय शेणलें काय कितें असोय एक प्रस्न आयज आमचे मुखार उबो रावला. कारण जे हात लोकांची सेवा करपाक वयर सरताले, तेच हात आतां चुकीच्यो गजाली करपाक गुंथल्यात म्हणपाचें दिसून येता. हाचें कारण कितें आसूं येता काय म्हूण विचार केल्यार लेगीत कितेंच हाताक लागना. कांय आडवाद सोडले जाल्यार चडशा भुरग्यांची मस्ती पालकां कडल्यान सोंपेंपणी मेळिल्ल्या दुडवांच्या नेटार जाता म्हणपाची गजाल लिपून उरूंक ना.
 आयचे पिळगेंतल्या कांय भुरग्यांक फोल्गांय मारपाक जाय नाजाल्यार ते आपल्या आवय- बापायकडेन कळी आनी तेमां करूंक लागतात. दुडवांचीय तांकां किंमत कळना, सगलें कितें दुडवांचे तागडेंत जोखपाचो ते यत्न करतात. गुन्यांव नासतल्यांक मनस्ताप दितात तर दुसरे वटेन पालक आपलें कितें चुकलें काय म्हण हुस्को करीत बसतात.
 आमच्या भुरगेपणावेली मस्ती आनी आतांची मस्ती हाचेर हांव बरोच वेळ चिंतन करूंक लागतां तेन्ना म्हाका एक गजाल जाणवता ती म्हणल्यार आतांचे पालक भुरग्यांची हिसबा भायर अपुरबाय करपाक लागल्यात. गरजे परस चड दुडू तांकां दितात, तांच्यो मागण्यो रोखड्योच पुराय करतात. परिणाम भुरगीं नस्तीं संकश्टां आंगार ओडून घेतात. आपलें तशेंच हेरांचेंय लुकसाण करतात. तांकां शिस्त लायतले जाल्यार आवय- बापायन घट काळजाचें जावचें पडटलें. बरी देख शिकयतले जाल्यार बडयेची भिरांत तांकां घालची पडटली. आमी भुरगेपणार हेच बडयेक लागून सरळ वाटेर चलपाक शिकिल्ले म्हूण घडये 'छडी लागे छम छम, विद्या येई घम घम' हें बालगीत केन्ना- केन्नाय म्हजे तकलेंत घुंवत रावता आनी आपसूक हांव तें गुणगुणूंक लागताय बी.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 