ल्हान भुरग्यांची शिस्त हो म्हजे नावडीचो विशय. खरें तर तांचो संवसारूच मुक्त आसपाक जाय हे मताचो हांव. पूण जे पद्दतीचें शिक्षण सद्या .......
 फुडली व्यक्ती आपले परस कमजोर आसतल्यारूच सामान्यतायेन आमी जाणटे मनीस तिचेर राग उक्तायतात. बाजारांत वो हेर गर्दी आसता थंय जर धिप्पाड, बळीश्ट मनशान चूक केली जाल्यार सामान्यपणान भोंगूं ताचें, ताचे वाटेक कोण वतलो म्हूण आमी ओगी रावतात. पूण जर तीच चूक एका कमजोर मनशान करूं, भुरग्यान करूं वो भिकाऱ्यान करूं आमी आसा नाशिल्लो राग ताचेर काडटात. बाकीचेय आपली- आपली हाताची खाज काडून घेतात.
 खरें तर आमी पोक्री काळजाचे. लक्ष नासता तेन्ना व्हडलो आवाज आयल्यार लेगीत आमी कच्च करून आंग काडटात. पूण, मुखार कमजोर व्यक्ती दिसली काय आमकां खंयच्यान स्पूरण चडटा आनी तेंय बी खिणां भितर हें कशें तें कळना. भुरग्यांच्या बाबतींतूय आमचें वागप तशेंच आसता.
 भुरगीं म्हणलीं काय तांकां देख दिवपाक, शिस्त शिकोवपाक सगलींच मुखार आसतात. भुरग्यांचेर जेन्ना आमी आड्डतात तेन्ना तांच्या कवळ्या मनाचो आमी विचार करनात. तांकां तापोवणेचो, माराचो धाक घालून तांचे कडल्यान कामां करून घेवपाची आमची संवय. चडशीं जाणां तांची बाजू आयकून तांकां समजून घेवपाचो यत्न करनात. कित्याक तर आमी आमच्या सोयीक धरून एक आदर्श परिसर चिंतून दवरला. ताका वेर वच्ची ना हाची काळजी आमी घेत आसतात. त्या परिसरांत भुरग्यांच्या परिसराचें आमी चिंतिल्लें नासता. तांणी ल्हान आसतनाच आमकां जाय तशे तरेन व्हड जावपाक जाय हो आमचो अट्टाहास. घर बांदतना हात धुवपाची मोरी (बेसीन) आनी ताच्या वयलो हारसो हो आमी आमचे उंचाये प्रमाण लायतात. हांगा भुरग्यांचो विचार करप जायना. म्हणटना आमी म्हणूं, तीं व्हड जातात तशीं मोरयेची उंचाय आमी बदलत रावपाची? सांगपाचो मुद्दो आमी प्रत्येक गजालींत आपल्याक जाय तसो परिसर तयार करपाची धडपड करतात आनी सगल्यांनी तो तयार करपाक आमकां मदत केल्ली जाय आसता. ती केली ना वो ताका वेर घालपाचो यत्न केलो काय आमकां राग येता. आमी ताचेर राग काडटात. शरिराक दुखोवन ना जाल्यार मनाक दुखोवन.
 भुरग्यांच्या चुकीची ख्यास्त आमचे लहरीचेर अवलंबून आसता. एकाच चुकीक वेगळ्या वेगळ्या वेळार वेगळी वेगळी ख्यास्त आसता. एक एक फावट आमी खूश आसल्यार एक चूक हांसून व्हरतात जाल्यार एक एक फावट तेच चुकी खातीर भुरग्याक येतिश्ट पेट घालतात. हांगा भुरगीं घुस्पतात. तांकां कशें वागचें तें कळना. जेन्ना भुरगीं चुकतात तेन्ना तांकां तांची चूक समजावन सांगत जाल्यार तीं ती चूक परत करपाक चडशीं वच्चीं ना. पूण धाकान घाल्ली शिस्त, लागीं धाक नासतकच दोबराद शक्तीन करप जाता. कित्याक तातूंत तांकां मजा येता. तांकां ती चूक अशी दिसना. तांचे मनांत आशिल्लें तांकां जें करपाक मेळना तें धाक नासतकच मनसोक्त करप जाता.
 बरो समाज घडटलो जाल्यार तातूंतल्या प्रत्येक घटकान जापसालदारेन वागचें पडटा. सगले रांकेंत शिस्तीन रावतात आनी अचकीत एकलो बेशिस्तीन रांक तोडून आपलें काम सादोवन घेवपाक मुखार सरतलो आनी शिस्तीन राविल्ल्यांचेर अन्याय करतलो, हें चलपाक शकना. हें एकदां जालें म्हणटकूच प्रत्येकटो बेशिस्त जातलो. आपलें सादोवन घेवपाक पळयतलो. भुरगीं सांगिल्लें तें आयकून शिकचे परस पळोवन चड शिकतात. आमी भुरग्यांक नकळटां आपल्या वागपांतल्यान देख दितात. आमी चुकीचें वागून भुरग्यांक सारखें वाग म्हणल्यार भुरगीं कित्याक सारखीं वागतलीं? आनी तांणी कित्याक वागचें.
 शाळेंत भुरग्यांक शिस्त शिकोवपाची आमी अपेक्षा धरतात. शिक्षक भुरग्यांक शिस्तीच्यो गजाली सांगत आसतात. भुरग्यांक घडयतना शाळे इतलेंच म्हत्वाचें आसता तांचें घर. कित्याक आमी म्हणटनाच म्हणटात, शाळा हें भुरग्यांचें दुसरें घर आनी घर ही भुरग्यांची पयली शाळा. पालक आनी शिक्षक जेन्ना एकेच गजालीची एकेच तरेची सुचोवणी दिनात तेन्ना भुरग्यांचो गोंदळ जाता. मागीर तींय हुशारकायेन वागतात. पालकां मुखार पालकांक जाय ते भाशेन वागतात आनी शिक्षकां मुखार शिक्षकांक जाय ते भाशेन.
 खूब फावटी पालकांक लागून भुरग्यांक शिक्षकां कडल्यान आयकून घेवचें पडटा. ल्हान भुरग्यांचें दिसप आनी आसप हें सुरवातीच्या काळांत पालकांचेर अवलंबून आसता. खास करून तांचे कपडे, तांचे मोचे, जोतीं, केंस, नाकटां, निवळसाण, खाण ह्यो गजाली. शाळेंत भुरग्यांनी नाकटां काडल्यांत काय ना हें सप्तकाक एक दीस तपासतात. भुरग्यांक ल्हान आसतना नाखटां काडपाक कळनात. तांकां पालकांचो आदार जाय आसता. पूण, पालकांच्या आळसायेक लागून वो विसरायेक लागून भुरग्यांक आयकून घेवचें पडटा. तांचो गणभेस, तांची निवळसाण हे खातीर पालकांनी वावरपाक जाय. बुरशेपणां दुयेंसाक आपोवणें दितात. एका भुरग्याच्या बुरशेपणाक लागून ताच्या वांगडा आसपी भुरग्यांकूय दुयेंसाची बादा जाता.
 भुरग्यांनी प्रार्थनेक वेळार हाजीर रावपाची गरज आसता. खूबदां पालकांचे चुकीक लागून भुरग्यांक ख्यास्त जाता. हालींसाराक भुरगीं रातचीं चड वेळान न्हिदतात आनी सकाळीं चड वेळान उठ्ठात. म्हण भुरगीं वेळार शाळेंत पावनात. चडश्या प्रमाणांत हाका पालकूच जापसालदार आसतात. टिवी, मोबायल, वेळान जेवप ह्या कारणांक पुराय तरेन पालकूच जापसालदार आसतात. सकाळचें खूबदां पालक आपलीं कामां सुशेगादीन करतात आनी 'पावल्यार जालें' हे विचारसरणेन शाळेंत प्रार्थनेचो वेळ जावन वतकूच पावतात. खरें तर खूबदां ख्यास्त पालकांक जावपाक जाय आसता. पालक हाताक मेळनात म्हण नायलाजान ती भुरग्यांक जाता. हाचेर आमी सकारात्मक नदरेन विचार करपाक जाय.
 ल्हान भुरग्यांची शिस्त हो म्हजे नावडीचो विशय. खरें तर तांचो संवसारूच मुक्त आसपाक जाय हे मताचो हांव. पूण जे पद्दतीचें शिक्षण सद्या शाळेंत दिवपाची आंखणी आसा त्या पद्दतीक अनुसरून भुरग्यांचो विचार करून आमी मदलो मार्ग सोदून काडपाक जाय. फकत भुरग्यांकूच दोश दिवन तांकां बळीचो बकरो करतना आमीय मातशें चिंतून वागपाक जाय.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 