आपल्या मुकेल सैऱ्याच्या उलोवपांत फा. आंटनी प्रकाश मोंतेरोन सांगलेंकी "हांव बेंगळुरांत शिकून आसताना भाशे खातीर झगडच्या तमीळ तशें कन्नड लोकाक पळेलां. कोण मनीस भाशे खातीर झगडतात, लडाय करतात तांणी भाशे खातीर वावर केल्लें पळेवंक मेळना. ह्या मनशांनी आपल्ये भाशेचें साहित्य रचल्लें म्हाका पळेवंक मेळुंक ना. तांणी पळेंवचो आपणाचो फायदो मात्र. भाशे मारीफात आपणें खंयच्या नमुन्याचो मुनाफो जोड्येत म्हळ्ळें ते सदांच चिंतून आसतात.
"आमचे कोंकणिंत जायतें आसा. पूण आमचें दुर्भागपण कितेंगी म्हळ्यार ह्ये भाशेंत उलोंवचें, ह्ये भाशेंत जियेंवचें, ह्ये भाशेंत चिंतचें, ह्ये भाशेंत वेव्हार चलोंवचें आमकां कोंकणिंत जल्मल्ल्यांक नाका. हें आमचें निर्भागपण. एकल्यान कोंकणिंत उलोवंक सुरू करताना आन्येकल्यान इंगलिषांत जाप दिंवची सदांचें जालां. मलयाळी लोक दोग जण सांगाता मेळताना - ते कितलेय शिकपी जांव मलयाळी भाशेंतच उलयतात आनी संतोस भोगतात.
"असल्यो कविगोष्टी कोंकणिच्या नांवान आमकां सांगाता हाडतात. ह्यो गोष्टी आमकां कोंकणी कविता बरोवंक लायतात. ह्ये गोष्टिंक आमी सांगाता मेळताना कोंकणी उलयतांव, कोंकणी आयकतांव. तशें जाल्ल्यान ह्यो कविगोष्टी कोंकणी वयलो आमचो अभिमान वाडशें करतात. पुत्तूरांत पयले पावटीं असली कोंकणी कविगोष्टी जांवची. ही निमाणी जांवची न्हय. असलीं कोंकणी काऱ्यक्रमां ह्या मुखारीं कविता ट्रस्ट हांगासर आसा करुंदी आनी आमच्या युवजणांक कोंकणिचो अभिमान वाडोंवच्यांत मजत करुंदी" म्हणून तांणी सांगलें.
कविगोश्टिचें अध्यक्षपण घेतल्ल्या कवयित्री फ्लाविया आल्बुकेर्कान "भोगणांचो काट तुटल्यार, कशें तीं भोगणां अक्षराचें रूप घेतात आनी कविता जल्म घेता तें वर्णुंक कष्ट. कविता बरयजाय म्हणून बूक आनी पेन्न घेवन बसल्यार खंडीत कविता उदेना. कविता घडुंक वेळ घडयेची गर्ज ना, एक खीण पावता. निदेंतय कविता उबजोंवची तांक कविथंय आसता. चाबल्ले तितलें चिंवड रूच म्हणतात तशें थोड्यो कविता वाचल्ल्या तितलें तशेंच ताची रूच चाकल्ल्या तितलें पोट भरना. कवितेचीं कुसां उसोवन, रस स्वाध करचेंच एक सुखाळ रोसाळ अनभोग. अन्याया विरोध झुजच्यो, वास्तविकता पिंत्रांवच्यो कविताय आसतात. वाचतां वाचतां सुळियेंत शिरकल्लेबरी जाता. तांतल्यान वयर येवंक साध्य जायना तसली परिस्थिती आसता. हें वाचून अनभोग केल्ल्यांक मात्र सुसतता.
