सरकाराच्या कारभाराचेर नदर मारली, जाल्यार कांय विचित्र गजाली दिसतात. हो चड करून प्रशासनाक लागिल्ल्या संवयचो गूण आसूं येत. अचकीत येरादारी पुलीस खातें जागें जाता, गाडयांक तालांव दिवपाक नेटान सुरवात जाता, गाडयो चलोवपी सादूर जातात. नेम पाळूंक लागतात. थोडे दीस गेले कांय पुलीस दिसनात. कोणूच कोणाक आडायना. तकलेचें हॅल्मेट सकयल गाडयेच्या हुकाक हुमकळटा. ना लायसन, ना इन्शुरन्स. पूण एक सुशेग म्हणजे पुलीस आडायना. जाले, परते सगळे बेशिस्त. अपघातूय वाडटात. अशेंच शिक्षणीक मळार घडटा कांय कितें असो प्रस्न पडटा. अचकीत शाळांची, शिक्षणाची गजाल नेटान सुरू जाता. म्हयनोभर हो बोवाळ जातलो, मागीर सगळे कशे सुशेगाद. शाळेंत खंय शिक्षकूच ना, थंय गांवचो तरणाटो शिकयता. कांय शाळांनी जितलीं भुरगीं, तितले शिक्षक. थोड्या शाळांनी भुरगींच नात. एक-दोन आसा जाल्यार तांकां खंय कुशीच्या शाळांत धाडपाची सरकाराची येवजण आसा. शिक्षण खात्याचीं कार्यालयां आसात, थंय विभागीय अधिकारी आसात, कारकून आसात. अशें आसतनाय ज्यो शाळा चलतात, त्यो सारके चलोवंक जमना अशें दिसता. ना जाल्यार अशें कशें घडूं येता की, शिक्षक हजरूच जायना, तरीय शाळा चलता. एकेक गजाल अजापाची. तकलेर हात मारपाची. अशेंच खूब वर्सां चल्लां म्हूण आयचे दीस आयल्यात. पुलीस आनी गाडयाचें उदाहरण वयर दिलां खरें, पूण शिक्षणीक मळार अशें चलपाचें ना, कित्याक तर फुडल्यो पिळग्यो घडोवपाचें व्हडलें कार्य शिक्षण खात्याक करपाचें आसा, तांकां येरादारी पुलिशे भशेन काम करून चलपाचें ना. सदांच जागे रावन काम करचे पडटले. मुळावें शिक्षण कितलें म्हत्वाचें तें पयलीं खात्याक पटचें पडटलें.
 शिक्षणीक मळार सामके तळमळीन विचार करपी, डॉ. नारायण देसाय म्हणटात, सल्लागार समिती नासताना, शिक्षण मंत्र्यांक सल्लो कोण दिता, कोण धोरण थारायता. पंचायत वा गांवच्या स्तरार, शाळेंत अश्यो समिती आसूंक जाय, खात्यांत अश्यो समिती आसूंक जाय. हें देसायबाब सांगिनात, तर कायदो सांगता. मात अशें कांयच ना, अशी दरेक शिक्षणमोगीची खंत आसा. वयल्यान शिक्षण मंत्री म्हणटा, सरकारी शाळांनी दर्जो सुदारचो, शिक्षकांनी ज्ञान वाडोवचें, म्हायती वाडोवची. भुरग्यांक चड हुशार करात. बालरथ वा हेर गाडयो सुरू जाल्यो आनी भुरगीं खंय सरकारी शाळा सोडून खाजगी शाळांनी वचूंक लागलीं. कोणें केल्यो ह्यो गाडयो सुरू, हाची जाप खंय मेळत. सरकार जशें खाजगी शाळांक अनुदान दिता, तांच्या विकासाक हातभार लायता, तशें तांकां गाडयो दिता, ड्रायव्हर दिता, खर्चाचे पयशे दिता. हेंच सरकार म्हणटा, भुरगीं गाडयांनी पयस गेलीं आनी सरकारी शाळांनी भुरगींच उरलीं नात.
 खरें पळोवंक गेल्यार सरकारी पयसो वापरून खाजगी शाळा चकाचक जाल्यात. तांकां मेळपी निधी ह्या कामांक वापरप चूक ना. मात ह्याच वेळार सरकारी शाळा मात बरे अवस्थेंत नात. थंय भुरगीं येनात. त्या खातीर यत्न करपी मनीस मेळनात काय कितें. ह्या प्रस्नाक जाप दिवप कठीण. लागींची शाळा सोडून स्कुटर, मोटारसायकल वा गाडयांनी आपल्या भुरग्यांक खाजगी शाळांनी सोडपी आनी हाडपी पालक अशें कित्याक करतात, ताचें कारण केन्ना सरकारी अधिकार्यांनी समजून घेतला, अशे दिसना. दीस गेले, म्हयने गेले, वर्सां गेलीं आनी अचकीत जाग येतुकूच दिसलें, सरकारी शाळांनी भुरगीं येनात. अशें घडटालें तेन्ना सरकार जाग्यार नासलें, शिक्षण खात्याचीं कार्यालयां नासलीं अशें कशें म्हणूं येता.
 चर्चा करपाची शिक्षा पालक आनी शिक्षकांक भोगचो वेळ येवचो ना. आतां मदींच जाग आयल्या, पूण न्हीद येवंक फावना.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 