दोग इश्ट जेन्ना मेळटात तेन्ना खबरांक हुंवार येता. फाटलें यादींच्या पावसाचो जो शिंवर पडटा ताका मागीर शिममेर उरना. असोच एक मजेशीर अणभव म्हाका हालींच आयलो. म्हजो एक इश्ट दुयेंत आशिल्ल्या कारणान हांव ताका मेळूंक तागेर गेल्लो. ताच्या दुंयेसाची वासपूस केले उपरांत आमच्यो खबरो केन्ना रंगार आयल्यो तें कळ्ळेंच ना. म्हाका पळोवन, म्हजे लागीं उलोवन ताका उपाट खोशी जाली, हें ताणेंच म्हाका सांगिल्लें. 'तुका मेळून म्हजें दुयेंस अर्दान बरें जालें' अशें ताचें म्हण्णें आशिल्लें. ताच्या तोंडार म्हाका धादोसकायेचें हांशे फांकिल्लें दिसूंक लागिल्लें, अचकीत ताणें म्हाका प्रस्न केलो, मनशाचे जिणेचें सत कितें? ताचें मोल कितें? घर भरून दार ओतप हाचेर मनशांचें मोल थारावप कितलें योग्य, हाचेरय आमचीं भासाभास जाली. ताचे अशे प्रस्नार प्रस्न कानार पडना बरोबर हांव लेगीत चक्रावन गेल्लो, पूण हांव थंडसाणेन एका-एका प्रस्नाची जाप दित गेलों, पूण ते प्रस्न कांय म्हजी फाट सोडिना जाले.
 हांव एक- दोन दीस त्याच विचारांत घुसपून उरलों, खर्यांनीच कितें काय मोल आमचे जिणेचें. मनीस रित्या हातांनी जल्माक येता उपरांत हो खिणयाळो संवसार सोडून परतो वतना लेगीत तो रित्याच हातांनी वता. जीणच ताचो 'गुरू' जावन ताका जायत्यो गजाली शिकयता ही वस्तुस्थिती जावन आसा. आयज आशिल्लो मनीस फाल्यां पळोवंक मेळटलो काय ना, ताची संगत कितले मेरेन मेळटली हें कोडें जिणेचें कोण सोडोवंक शकनात. भोव थोडे मनीस आसात जे आपली जीण मना प्रमाण जियेवंक पावतात. हाका तांच्या आवय- बापायची पुण्याय आनी तांणीं स्वता घेतिल्ली तकलास, अडचल्ल्यांचीं केल्ली सेवा जापसालदार आसा अशें म्हणू येता. जाका लागून जिणेंचो खरो आनी बरो मार्ग अशा मनशांक फावो जाता. हेंच जिणेचें सत आसूंक जाय, अशें हांव म्हणपाक शकतां.
 इतिहास गवाय आसा, मनीस जेन्ना स्वताचेर विस्वास दवरून वावुरतात, कश्ट करतात, आपल्यो इत्सा पुराय करतात तेन्नाच ते उमेदीन जियेतात तातुंतच आमचे जिणेंचें सत लिपलां. दुसरे वटेन अशेय मनीस आसात, जे एक- एक पावल मारतना कांचवेतात, भियेतात. तांचे भितर आत्मबळगे मात्तूय नाशिल्ल्यान तांचें दुबळेंपण उक्तडा येता. आपले भितर दुबळेपण आसप हातूंत कोणाकच कसलेंच उणेंपण दिसूंक फावना, पूण तें दुबळेपण पयस करचो यत्न केल्यार तें पयस जावन मनीस आपली जीण सफळ करूंक पावता, हेंय तितलेंच खरें न्हय. कळाव लागलो तरी होच बरो उपाय अशें म्हाका म्हजी आवय सांगताली. म्हज्या अणभवा प्रमाण, भोव थोडे मनीस आसात जे आपले भितरलें उणेंपण कमी कशें करचें हें शिकून समजून घेवचो यत्न करतात, आपले उणेंपण भरून काडटात तर हेर मात 'वासरात लंगडी गाय शहाणी' हें म्हणी प्रमाण वागतात आनी आपलेच हांशें करून घेतात. अशा मनशांनी याद दवरपाक जाय ती गजाल म्हणल्यार आपले भितर इत्साशक्त आसत तर कितलोय कठीण मार्ग आमी सहज पार करूंक पावतात. हाचे कारण म्हणल्यार एक फावट ती इत्सा, तें बळगे आपले भितर तयार जालें म्हणटकच बुद्दीचीं दारां उक्तीं जातात, दोळ्यां मुखार वेगवेगळे मार्ग दिसपाक लागतात तेन्ना अनमनासतना आपल्याक मानवता तो मार्ग आपणावचो पडटा. नेमकी हीच गजाल करूंक तें आंग काडटात. हातांत आयिल्ली संद वगडावन बसतात. आमच्या भुरगेपणार देख दितना सांगिल्ली एक गजाल याद जाता. दर एक मनशान खंय सत मार्गार चलपाची तशेंच सत उलोवपाची धिटाय दवरपाक जाय. आसा व्हय अशी धिटाय आमचे लागीं? आपले भितर विस्वास, सपनां पळोवपाचीं तांक आनी आपलें ध्येय पुराय जायत मेरेन कश्ट करपाची तयारी आसत तर मनीस यश जोडूंक पावता.
 शाळा काॅलेजींनी शिकपी भुरग्यांची गजाल घेतली जाल्यार थंय तरातरांचे विद्यार्थी पळोवंक मेळटा. शिकपी तशेच ना शिकपी, सगले नेम पाळपी भुरग्यांचो एक प्रकार जाल्यार नेम धाब्यार दवरून वागपी भुरग्यांचोय प्रकार कमी ना. सर्वसादारण सगल्या शाळा, काॅलेजींनी शिक्षणाचे बाबतींत एक समान वातावरण आसूंक जाय आनी तें तशें आसताय बी. फरक म्हणटा तो शाळा वेवस्थापनान फावो केल्ल्या वेगवेगळ्या सुविधांचोच पळोवंक मेळटा. फाटलीं कितलीशींच वर्सां जायत आयलीं, प्रशिक्षीत शिक्षकांची नेमणूक शाळा, काॅलेजींनी करतात. हाचो पुराय लाव शिकपी भुरग्यांक जावचो होच एक हेत आसता. इतलें आसून लेगीत कांय विद्यार्थीं आपल्याक जाय तेंच करतात आनी फसतात.
 पालक जेन्ना आपल्या भुरग्याक जे शाळेंत दाखलो मेळोवपाक वता तेन्ना ते शाळेची पुराय म्हायती ते एकठांय करुनच मागीर भुरग्याक शाळेंत घालतात, हीय गजाल तितलीच खरी. ह्याच काळात भुरग्यांनी शिक्षणा सांगाताक खेळ, कला, वत्कृत्व तशेंच बौद्धीक विकासा वांगडा सर्वांगी उदरगत करची संवय लावन घेवंक जाय. शाळेंत मेळटल्या संदींचो लाव घेवन आपलो फुडार थारोवंचो यत्न केल्यार केन्नाय बरोच. कांय भुरग्यांक शाळेंत कितें चलता हाचें मात्तूय भान म्हणटात, तें आसना. ते आपलेच तंद्रीत वागतात आनी लुकसाण करून घेतात. भोव थोडे विद्यार्थी आपल्या सपनां बद्दल उलयतात, आपल्या इत्सा, आकांक्षा बद्दल उलयतात, तांकां उर्बां दिवन मुखार हाडपाचो यत्न आमी करूंक जाय तेन्नाच ते सपना पळोवंक आनी जियेवंक पावतले अशें म्हणल्यार म्हजी चूक जावची न्हय.
 भुरग्यांक विस्वासांत घेवन तांकां मार्गदर्शन करीत जाल्यार तांचो पुराय विकास जावंक मजत जाता. ते वायट मार्गार वच्चें ना हें पळोवप लेगीत आमचें काम. कारण ते एकदां मार्ग भटकत गेले जायत तर तांकां मार्गार हाडटा म्हणसर नाका पुरो जाता. तांकां जिणेचो मार्ग मेळूंक कळाव लागता. केन्ना- केन्ना तर हो मार्ग मेळटा म्हणसर वर्सां सरतात. अशा वेळार ते हतबल जातात. आपल्या नशीबाक दुशण दित रावतात. अशे परिस्थितींतल्यान तांकां भायर काडून जिणेंचो मार्ग दाखोवपाची चड गरज आसता. हाचे उरफाटें कांय जाण आज्ञाधारक आसतात. परिस्थिती कशीय आयली जाल्यार लेगीत ते नेम म्हणटा ते केन्ना मोडिनात. सरळ मार्गान मुखार वचत रावता ते आपली जीण सोंपी करूनच जियेतात.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 