ज्या मनशाक मन आसा. तो मनीस. निमाणे खंयच्याय तत्वगिन्यानाचें मेज माप करपी मनिसूच आसता. कितशींच वर्सां उलगलीं तरीय अजूनय मना मनशांच्या मनाचो थाव घेवंक शकले नात. देखून मनशाचें मन हें अजून गूढच आसा. दिसान दीस, खिणा- कणकणी तें कुवाडीं घालींत आसता. देखून आयज भरत नायका सारको कवी अंतर्मनांचो सोद घेवपाक मुखार सरता.
 केनाय म्हज्या मना दोळ्यांत कुसळ पडटा,
केन्ना केन्ना जशें मनाक उलोवंक येना. तेन्ना आपल्या मनांतलो कल्लोळ सांगूंक कळना. कुड्यांक संवसार पारखूक कळना. तेच वरी आपलेंय मन कोणेंय पारखुवंचें अशें ताका दिसप सहाजीक आसा.
 काळ्या कुपांचें घांटार घांट,
म्हज्या मनां आड झगझगायलें, कांठान कांठ. .
 मन हें अर्थांग दर्या. तांचो अजून मेरेन थांग लागना.
 देखून ते मनाकूच विचारता!
 दोळ्यांत म्हज्या नदर कुडीत आत्मो खंय! रे मनां.
 सांग म्हाका, तुजो आस्पाव खंय.
 तुकाच लागून उरता हांव.
 संवसारांत घुस्पून अशें तें मनाक शिटकायता.
 भरत बाबाचे कवितेंत रंग आसात. घाट आसा तसोच भावनांचो उमाळोय आसा.
 रातच्या काळखांत मनां म्हजीं संप करतात.
 व्हडा व्हडा नारे दिवन, मोर्चे काडटात,
घेराव घालतात, बंड करतात,
फातर मारतात, उजो घालतात,
उजवाडाच्या येरादारींत दंग जातात!
 मन, कूड आनी जीव हांच्या मदलो भायलो- भितरलो खेळ म्हळ्यार जीण.
 एक मन म्हजें दोन व्हडी,
दोनूय चल्ली पलतडी!
 मनाची कूड रिती करपाक सगल्यो मुर्त्यो,
तरीय वण्टीर उल्योच एकेकांच्यो खुणो!
 मनशाक जीण ही सैमान दिल्या. पूण मन हें फकत एक कल्पना आसा. कूड ही जरीय पंच महाभूतांनी जल्मल्या तरीय, कवी भरत अशी जाप दिता.
 फोंड जा, पावस पडचो आसा!
 जशें परी दर्यांतल्या उदकांत नुस्तें पेंवता. ताकाच खबर नासता. उदका बगर ताची जीण व्यर्थ आसता म्हूण. तरीय उदकाच्या उस्वासान तें जियेंता. मनीस रमला सुखांत, ताका अजून आपल्या मनाची वळख घडची आसा.
 मुळांत, मना मना म्हळ्यार आत्म चैतन्याचो साक्षात्कार.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 