आनी सवकास आतां ह्या काळार कोंकणी कविताचीं शेतां विकसीत जावून हेरां भाशें सांगाता आमिंयी पाटीं नांव म्हळ्ळें आमच्या कोंकणी कविंनी रुजू करून संसाराक दाखयलां. कोंकणी कविता ह्या पांवड्याक हाडुंक बोटांनी मेजचे तसले थोडे कोंकणेचे वावराडी मोंवाच्या मुसां बरीं निरंतरी वावर करून आसात. तांतलो एक राणी मूस जावनासा वल्ली क्वाड्रस. कित्याक म्हळ्यार तो एक बरवपीच न्हय आसतां एक मुखेली, तशें संघटीत वावराडी सयत जावनासा.
आज तो कोंकणेचो एक उंचल्या पांवड्याचो कवी जावन ताणें आपली एळगी करून घेतल्या. तें हांवे वाचून समजल्लें म्हजें विशलेषण आनी विमर्सो तुमचे हुजीर दवरुंक आपेक्षितां.
"आमी काल्च्या दिसा थावन शिक्यां, आज जियेव्यां आनी फाल्यांचो भर्वसो दवऱ्यां. पूण भोव गर्जेचें कितेंगी म्हळ्यार सवालां विचार्चें रावयनाकात."
"देव संसारांत जांवचो अन्याय आनी तांतलें सत पळयता. पूण पळेवन वगोच रावता." पूण वल्ली तसो न्हय, तो वगोच रावाना.
बजार कविता जम्यांत कवी आपलें चिंताप, अनभोग, व्यक्तित्व, आनी ताची कलात्मक दीश्ट भोव अपुर्भायेन ताच्या कवितेंनी पिंत्रायता.
सवालां वयर सवालां उटयता. आनी केदनां केदनां निदोन पडल्ल्या समाजेक तो धोंकुळता. आनी केदनां केदनां व्यक्तिगत जावन एका व्यक्तिच्या कोशेडदाक सवाल घाल्ता.
समाजेंत जांवचो अत्याचार पळेवन कविचान तडवना. देकून कवी पयलें आपली सामाजीक जवाब्धारी दाखयता. आनी समाजेचे दोळे उग्ते कर्ता. मागीर हळू विशय नाजूकायेन कानांत घाल्ता. अनी उपरांत चिंतुंक लायता.
बजार एक फकत कविता बूक न्हंय, तांतू एक जीव आसा अनी तांतूं स्वास आसा. बचावी आसा, सडवोण आसा, रग्ता संचार आसा.
पळेया ह्या वोळिंनी कविची श्याथी. सरल्ल्या व्हडिलांक मात्येच्या त्या वोणतिंतल्यान भायर हाडची ताणीं केल्ल्या, ताणी दिल्ल्या मोगाचें ऋण फारीक खर्ची रीत.
सोमारा थावन सन्वारा म्हणासर चल्च्या, ह्या जिविताच्या बजारा थावन भायर पडतां हातभर बेगांच्या जडायेन बावळे तुटताना आनी वेळाच्या अभावान धांवताना थोडो वेळ घेवन हांवे केल्लो हो विमर्सो संपयताना. बुकाविशीं आनी कवी वल्ली क्वाड्रासविशीं म्हजो खासगी उल्लेक असो;
'बजार' कविता जमो हांवे कोंकणेंत येदोळ वरेग वाचल्ल्या वा म्हज्या हाताक मेळल्ल्या बुकां पयकी. हो बूक दूसऱ्याच आनी विंगड चिंत्पाचो आनी शयलेचो जावनासा.
