उबोन गेल्ल्या वरसांनी जाल्ल्या घडितांची आमका खबर ना. पूण आतां, वरसां उपरांत, दारार कोण आयलां म्हण पळेल्यार, सूकच उबें जालां! कांय गांवांत हाचे गतिची खबर जाल्ल्या आसतली आनी तें पळेलें सूकच ताका सोधून आयलां ताच्या दारार!! हाका संतोस जातागी, आज्याप जातागी, उब्देस जातातगी? कळना. सूक विचारन सोडताः हावं भितर येवं? जावंक पुरो हाका दुकाक जिण्ये सांगातीण केल्ल्याक, सुकाची सावळी सयत देखनातल्ल्याक ताची खरयान विसर पडल्या या सुकाक पारकुंचें ताच्या असाध्य जालां! तो दुकान वेडो घाल्ले भृमिदेंत आसा. आनी थंय थावन भितर एकोडी दीश्ट मारता तर ताका दिसता ताचो परिचीत संसार. दुकाचो तरी ताका भद्र संसार. थंय दूक दुखां गळयत बितोडें उबें आसा. इतल्या वरसां थावनच तांगेर आसा! दुका संसार भलायकेचो न्हय जावंक पुरो, तो जिविताक मारेकार जावंक पुरो. पूण तो ताचे संगीं इतल्या वरसां थावन सांगोडी जाला देकून, भीरमतेन कोसळोन भृमिदेंतच तो विचारीः इतलीं वरसां म्हगेर आशिल्ल्या दुख्खाक हावं कसो धावंडावं? ही फकत भीरमत न्हय, ताची असहायकता सयत! हावं कसो धावंडावं? मनशाक असहायाकतेच्या पिंज्र्यांत फिछार करचें मारमीक सवाल! हावं कितें करूं? हावं कशें जियेवं? हावं कसो बचाव जावं? त्याच मतलबाची हेर थोडीं सवालां.
