(फाटले खेपे तुमी कुंती आनी कर्णा विशीं वाचलें. आतां फुडें.... )
वेळार पंडूच्या गळ्यांत माळ घाली आनी ती पंडूची बायल जालीच. पूण तशें जाल्यान यादव आनी कुरू हीं दोन व्हडलीं घराणींय एकठांय आयलीं. मागीर मद्रराजा शल्य हाची भयण माद्री हिच्या स्वयंवराक पंडू मद्रदेशांत गेलो तेन्ना माद्रीनूय ताच्याच गळ्यांत माळ घाली. ते खातीर माद्री पंडूची दुसरी बायल जाली.
 धृतराष्ट्र कुड्डो आशिल्ल्यान ताचे लग्न जावप हें कठीण काम आशिल्लें. ते खातीर भीष्मान शेंकड्यांनी मैल पयस आशिल्ल्या गांधार देशांतली राजकन्या गांधारीक धृतराष्ट्रा खातीर लग्नाची मागणी घाली. हस्तिनापूरा सारक्या बळिश्ट आनी खूब ऐश्वर्य आशिल्ल्या राज्याच्या राजकुंवरा वांगडा आपले चलयेचे लग्न जातले हो विचार करून गांधार राजान भीष्माच्या प्रस्तावाक हयकार दिलो. धृतराष्ट्राचे लग्न मागीर व्हड दबाज्यान गांधारी वांगडा हस्तिनापूरांत जालें. हस्तिनापूराक येतना गांधारीन आपल्या एका भावाक, शकुनीक आपणांक वांगड म्हणून हाडिल्लो तो परत आनीक गांधार देशांत वचूंक पावलो ना. आपलो घोव कुड्डो आशिल्ल्या कारणान हें जग पळोवंक शकना, आपूण ताची बायल, तेन्ना आपणे तरी हे जग आनीक कित्याक पळोवचें असो विचार करून गांधारी हस्तिनापूरांत आयले उपरांत आपल्या दोळ्यांचेर पट्टी बांदुनूच सगली जीण वावुरली.
 विदुराचे लग्न भीष्मान महापार्श्व राज्याचो राजा देवक हाची चली लावण्यकलिका हिचे वांगडा लायलें. अशे तरेन आपल्या भावाच्या तिनूय पुतांची लग्नां लावन भीष्मान आपले वयली जापसालदारकी इल्ली उणी केली. जाण्टेली सत्यवती बी आता आपलो वेळ देवाच्या चितनांत घालोवपाक मेकळी जाली.
 पंडू राजाचो सगलो वेळ आपल्या दोन सुंदर बायलां वांगडा वतालो. त्या कारणान तो सामको अशक्त जालो. वैजान पंडूक तपासलो आनी ह्यान फुडें पंडूक बायलांचो संग उपकरना अशें सांगलें. स्त्री सूख घेवचे वेळार ताचो जीव लेगीत वचूंक शकता, अशी शिटकावणीय वैजान पंडूक दिली. त्या वैजान सांगिल्ले प्रमाण आपणें आनी भुरग्यांची आस धरपाची ना हेंय पंडूक कळ्ळे. पंडू सामको निरशेलो, आपले जिणेचो ताका वाज आयलो. हस्तिनापूर सोडून खंयतरी पयस रानांत वचून रावपाचे असो ताणे निर्णय घेतलो. पंडू अशें कित्याक करूंक सोदता हें कुंती आनी माद्री हांच्या लक्षांत आयलें. ताणीय बी पंडूक सांगात दिवपाक रानांत वचून रावपाचें थारायलें. पंडूचो जीव राखपा खातीर आपल्यो इत्सा आनी भावना हांचेर ताबो दवरपाचो तांणी निश्चेव केलो. मागीर एक दीस पंडू आपल्या दोनूय बायलां सयत हिमालयाचे दिकेन गेलो. पंडू अचकीत हिमालयांत कित्याक गेलो हे कोणाकूच कळ्ळें ना. पंडू गेल्या उपरांत हस्तिनापूराचो राज्य कारबार पळोवपाची जापसालदारकी परत भीष्माचे तकलेर येवन पडली.
 हिमालयाचे कुशीक आशिल्ल्या सतशृंग रानांत जे सुवातेर खुबशे रूशी तप करताले थंय एक ल्हानसो आश्रम बांदून पंडू आपल्या दोनूय बायला सयत रावूंक लागलो. हस्तिनापूरांतली तांची जीण आनी आतांची रानांतली जीण हातूंत खूब फरक पडलो. तरी लेगीत तांणी ती रानांतली कश्टाची जीण हळूहळू आपणायली. कांय काळान पंडूक आपणाक भुरगें ना हें दुख्ख सतोवंक लागलें. ताणें कुंती कडेन आपलें मन उकतें केलें. दोगांयनी मागीर खूब विचार केलो आनी भुरगें जावचे खातीर नियोग पद्दत स्विकारची असो निर्णय घेतलो. ते खातीर थंय रावतल्या ज्ञानवंत आनी सुदृध रुशींचो आदार घेवचो अशें ताणीं थारायलें.
 तेवटेन भीष्माक पंडूची खूब याद येवंक लागली. पंडूची खबर घेवन येवपाक ताणें विदूराक धाडलो. चवकशी करीत करीत विदूर कसोतरी एकदाचो पंडू रावतालो थंय पावलो. विदूराक पळोवन पंडूक सूब खोस जाली. पंडून विदूराक आपले कडेन आश्रमांत काय दीस राव आनी मागीर हस्तिनापूराक चल अशें सांगलें. तें मान्य करून विदूर पंडूच्या आश्रमांतूच रावूंक लागलो. एक दीस पंडून विदूरा कडेन उलयतना आपणे आनी कुंतीन भुरगे जाक्चे खातीर कितें निर्णय घेतला हे सांगलें. पंडून घेतिल्ल्या निर्णयाक विदूरान आपलो तेंको दिलो. मागीर एक बरो म्हुर्त धरून पंडून, कुंती आनी विदूरा सयत पुत्रप्राप्ती जावची म्हणून यज्ञ केलो. कांय दिसांनी कुंती गुरवार जाली. पंडू आनी विदूर सामके खोशी जाले. णव म्हयने जातकच कुंतीन एका सोबीत चल्याक जल्म दिलो. पंडून ताका युधिष्ठीर अशें नांव दवरलें. व्हड जातकच युधिष्ठीर शांत, सोज्वळ सभावाचो आनी धर्मीक वृत्तीचो जालो. त्या खातीर सगले जाण ताका धर्म अशें म्हणूंक लागलें. सुमार एक वर्सभर पंडू कडेन रावल्या उपरांत विदूर हस्तिनापूराक परत आयलो. ताणें मागीर सगल्यांक पंडूक चलो जाला ही खबर सांगली. कुरूंची वंशवेल वाडूंक लागल्या हें लक्षांत येवन भीष्माक खूब खोस जाली.
 एका चल्यान पंडू आनी कुंतीचें समाधान जालें ना. परत दोन फावटी तांणी भुरगें जावचें म्हणून थंयच्या रूशी कडल्यान यज्ञ करून घेतलो. कुंतीक मागीर आनीक दोन चले जाले. पयल्या यज्ञा उपरांत जाल्ल्या चल्याक तांणी भीमसेन आनी ताच्या उपरांत केल्या यज्ञान जाल्ल्या चल्याक अर्जुन अशी नांवां दवरलीं. कुंतीक तीन चले जाले, तिका आवय जावपाचे सूख मेळ्ळे, पूण आपणाक एकूय भुरगें ना ही खंत माद्रीन पंडू कडेन उलोवन दाखयली. ते खातीर पंडू माद्री सयत यज्ञाक बसलो. त्या कारणान माद्रीक दोन जुंवळ्या चल्यांची प्राप्ती जाली. तांका नकूल आनी सहदेव अशी नांवा थेयलीं. पंडूच्या पांचूय चल्या भितर माद्रीचे चले देखणे आशिल्ले. अशे तरेन पंडूक पांच चले जाले. सुधिष्टीर, भीम, अर्जुन, नकुल आनी सहदेव हे पंडूचे पूत आशिल्ल्या कारणान लोक तांका पांडव म्हणून वळखूंक लागले. मातशे व्हड जातकच पंडून तांका थंयच रावतल्या शुक रुशीकडल्यान मुळावें शिक्षण दिलें.
 तेवटेन आपले पयलीं कुंतीक चलो जालो हाचें हस्तिनापूरांत आशिल्ले गांधारीक मनांतल्यान वायट दिसलें, पूण तिणे तें उलोवन दाखयले ना. तीय गुरवार जाली आनी तिणें एका घटमूट चल्याक जल्म दिलो. आपणाक चलो जाला हे कळटकच धृतराष्ट्र सामको खोशी जालो. ताणें आपल्या चल्याक दुर्योधन हें नांव दवरलें. जशी जशीं वर्सां गेली तशी तशी गांधारीन दुःशासन, युयुत्सू, विकर्ण ह्या चल्यांक जल्म दिलो. धृतराष्ट्र बळिश्ट आनी रंगेलूय आशिल्लो. ताची सेवा करपी एकूय दासी ताच्या चपक्यांतल्यान सुटली ना. ते खातीर गांधारी खेरीज ताच्या दासी कडल्यानूय धृतराष्ट्राक भुरग्यांची प्राप्ती जाली. गांधारीक एक चलीय जाली. गांधारीन तिका दुःशाला हे नांव दवरलें. वयान येतकच दुःशालाचे लग्न सिंधु देशाचो राजा जयद्रथ हाचे कडेन जालें.
 अशे तरेन धृतराष्ट्राक शंबर चले आनी एक चली जाली. कुरूच्या कुळांतले आशिल्ल्या कारणान लोक धृतराष्ट्राच्या शंभर चल्यांक कौरव म्हणून वळखूंक लागले. पांच पांडव आनी शंबर कौरव मेळून वट्ट एकशे पांच भुरगे जाल्ल्यान कुरू घराण्याची वंशवेल खूबूच विस्तारली. हे सगलें पळोवन भीष्म आनी सत्यवती धादोंस जालीं.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 