१ दांच मागणें कर्ची गरज आनी जीव सोडचो न्हय म्हण जेजून शिसांक ही वपार सांगलीः २ "एका नग्रांत कण-êक नितिदार आसलो; ताका देवाची भिरांत, न्हय म्हण मनशाची भिडाय नासली; ३ आनी त्या नग्रांत कण-एकली विद्वाय आसली. ताचê-शीं येवन-येवन ती अशी माग्तालीः नेाय करून म्हज्या दुस्मानाच्या हातांतली म्हाका निवार. ४ पूण जायतो काळ ताणें तिचें आयकलें ना. तरी मागीर ताणें आपणाच भितोर म्हळेंः हांव देवाक भियेना आनी मनशाचीय भिडा हांव धरिना खरो; ५ तरिपूण ही विद्वा म्हाका त्रास दिता देखून, हांव तिका नेाय करून दितलं; ना जाल्यार येवन-येवन शेकीं ती म्हजो जीव खातली." ६ समियान फुडें म्हळेंः "तो खटो नितिदार कितें सांग्ता ताका चीत दियात. ७ तोर देव आपणाक दीस-रात उलो मार्तल्या आपल्या विंचलल्यांक सन्स्णिकाय्ेन कान दीवंचो ना आनी तांचो नेाय करून तांकां निवार्चो ना? ८ होी, हांव तुंकां सांग्तां, तो तांकां वेगिंच निवार्तलो. तरिपूण मनशाचो पूत येतलो तेदनां, ताका संवसारांत भावार्थ मेळतलो काय?"
