मिळवणारच, तुम मुझे खून दो, मैं तुम्हें आजादी दुंगा, सायमन गो बॅक.... . !
 आवय! हीं उतरां कानार पडल्यार लेगीत आंगार कांटो फुलून येता. आमचो इतिहास हो वायट- बऱ्या प्रसंगानी दाट भरिल्लो आसा. तातूंत बरें आसा तें कशें आपल्या जिवितांत लागूं करुं येता तशेंच वायट गजाली ज्यो जावन गेल्यो, ताची देख घेवन फुडें सरप हो मुखेल हेतू. संत- महात्माय कालचें विसर फुडें सर, म्हूण धडो दिवन गेल्यात, मात हें विसरापा सारक्या घडणुकांनी अशें मोलादीक आनी मनाक स्फूर्त दिवपीय घडलां, जें निर्शेल्ल्यांक लेगीत उठपाक तांक दिता. इतिहासांत घडिल्ल्यो, कितल्योशोच घडणुको, तातूंतलो विचार आमी अंमलात हाडून जिवीत सुदारपाक आदार दिंव शकतात. आमच्या भारतांत फिरंगी, भायले - भितरले अशें करून कितल्याशाच राजा-राणयांनी राज्य केलां. ताका लागून तांचे धर्म, वावुरपाची शैली, तांचे गुण आयज लेगीत आमचे मदीं घोळटात. भारत हो विगड- विंगड जाती- कातींचो देश. हांगा आमकां सात नखेत्रां आशिल्ल्या हॉटेलांनी येवपी आनी रस्त्या कडेक घुडसुलांत खुदखुदपीय दिसतले.
 पूण, आयज इतलीं वर्सा फाटीं पडून लेगीत आमी हिंदू- मुस्लीम झुजांनी आनी विवादांनी शेणल्यात. जंय एक फामाद आनी मुगल राजघराण्यांतलो अकबर मुसलमान आसून लेगीत एका राजपुत राजागेर जल्माक आयलो आनी त्या वातावरणात तो शिकलो आनी वाडलो जाल्यार आमी खंय फाटीं पडटात काय? एक आवय ही खंयच्याच प्रसंगाक तोंड दिवन आपल्या भुरग्यांची तशीच आपल्या घराण्याची बरे तरेन सांबाळ करु शकता, हे आमकां विरांगना झाँसीची राणी दाखोवन दिता. जिणें आपल्या पोसक्या भुरग्याक फाटीर मारुन झुज केलें आनी जाता ते मेरेन आपले आवयभुयें खातीर झगडली. तशीच दुसरी आवय जी आपल्या दुदाच्या भुरग्या खातीर शिवाजी महाराजाचो गड काळखे रातीं देवन घरा पावली. तिणें काटे आनी रानवटी जनावरांचो विचार मनांत हाडिनासतना फकत आपलें ध्येय मुखार दवरलें. असल्याच धीट मनशांक लागून आयज हिरकणी बुरुजाचें नांव अज्रंवर जावन उरलां.
 स्त्री शिक्षणा खातीर सावित्रीबाई फुले हिची धडपड आयज कितलेशेच बदल करुन गेल्या. मनीसजात म्हळी की आपल्या संवसाराचो विचार दरेकलो पयलीं करता. मात ही धर्तरीच म्हजी व्हंकल अशें उद्गारपी भगत सिंग, सुखदेव, राजगुरू हे तरणाट्यांचे खरें आदर्श. नेताजी सुभाषचंद्र बोस जे आपल्या जल्मल्ले चलयेक आनी बायलेक घरा दवरून आपले मायभूंयेक स्वतंत्रताय मेळोवन दिवपाक खंय- खंय फिरले? अशें म्हणटात चलो वयांत आयलो की ताका बापायचो धाक, भंय- भिरांत आसप गरजेची. कारण मागीरुच तो आपली हद्द फाटीं सोडून वायट रस्त्यार पावलां घालना. मात छत्रपती शिवाजी महाराज जे आपले आवयच्या विचारांनी घडले आनी बापायच्या आर्दशांनी फुडें सरले, तांचे परस व्हड उदाहरण आमी खंय सोदचे? तूं जर सत्यान चलता जाल्यार हो संवसार तुज्या फाटल्यान येतलो. त्रास जायत घडये पावला-पावलांक मात यश तुका मेळटलें, हे सिद्ध करपी आमचे बापू, महात्मा गांधीजी. तांणी शांत स्वभावान आनी अहिंसेच्या मार्गान कितलेंशेंच करून दाखयलें.
 आमचो देश जसो भांगर, तसोच आमचो इतिहास. सांगपाक काणयो आनी बलिदाना खूब आसात, मात आयज हें सगळें कडेक दवरुन दिशाभूल जाल्या. आमी शिकचें आमच्या इतिहासा कडल्यान, आवयच्या हाता सकयल व्हड जावन बापायचो हात माथ्यार नासतना स्वराज्य स्थापन केल्ल्या शिवाजी कडल्यान तशेंच सगळें सोसून संविधान अंमलात हाडपी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर हांचे कडल्यान. आमच्या इतिहासांत कोणाक कितें शिकवण वा आदार आसू वा ना, पूण एक देख दरेकलो पदरांत घेवपाक शकता आनी ती म्हळ्यार ध्येय सोडप ना. वावरप दुसऱ्याच्या बऱ्या खातीर तशेंच दुसऱ्यांच्या बऱ्या खातीर विचार करप. सादे आसूं वा उच्च दुसऱ्याच्या कल्याणा खातीर वावुरपी आनी समाज सुदरावपी आसल्यार बदल घडटाच.
 हें सत की इतिहास जावन गेलो आनी आमी तो बदलपाक शकनात. मात इतिहासातल्यो शिकवण्यो आमी विसरच्यो न्हय, इतलेंच चड म्हत्वाचे!
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 