रागाक दोळे नांत म्हळ्ळी एक सांगणी आसा. राग आयिल्लो मनीस मुकार कोणी मेळ्ळ्यारी तांचें गण्णें करिना म्हळ्ळो अर्थ हाचो. ह्ये सांगणेची फोडणिशी ह्ये कवितेंत केल्या. ही कविता र.वी. पंडीत (रघुनाथ विषणू पंडीत) हांणी हांव जल्मल्ल्या वरसा बरयिल्ली. त्या उपरांतल्या वरसा पर्गट जाल्ल्या 'ऊरतलें तें रूप धरतलें' पुसतकांतल्यान ही आमी विंचल्या. ह्या पुसतकांत चडश्या कोंकणी म्हण्ण्यांचेर (सांगण्यांचेर) या गादिंचेर तो भाश्य करचें झळकता.
र.वी. पंडिताच्या 'दऱ्या गाजोता' पुसतकाचेर स्वामी सुपरियान केल्ल्या विमर्शाचें पुसतक हांवें ल्हानपणार वाचल्लें. त्या उपरांत 'ऋतू' कविता नेमाळ्याचेर अपरूप ताच्यो कविता हांवें वाचून तोंडपाठ केल्ल्यो. ताचीं हेर पुसतकां म्हजेलागीं नातल्लिंच. तीं विक्तीं मेळनातल्लीं. आतां मानेसत गोकूल दास प्रभून ताच्या आदल्या पुसतकांच्यो प्रतियो कविता ट्रसटा खातीर दिल्यात. ह्या वर्वीं तांच्यो कांय थोड्यो वेंचीक कविता तुमचे संगीं वांटून घेवंक आमकां साध्य जातलें.
