'कविता आसची म्हळ्यार भोंवारांत वेगळेपण आसोंकजाय. विविधता आसोंकजाय. संसाराचें वेगळेपण, वेळ आनी सत, कवितेक गरजेच्यो वस्तू. एकादावेळा भोंवतणिंतलो संसार आनी तांतलो लोक, एकेच रितिच्या चालींत सांपडाल्लो जाल्यार, कविता कशी आसती म्हणोन आमकां पयलेंच पारकूंक जातें. पूण कविता कशी आसता म्हणोन पयलें सांगोंक नजो. तेंच कवितेचें व्हडपण. कविता बरोंवचो कवी मिस्तेरांक आनी अचर्यांक पोटलून धरल्लो दिसता. ह्या संसाराक कवितेची गर्ज ना आस्येत, पूण कवितेक हो संसार जरूर गर्ज आसा. ह्या संसाराच्या मोगावर्वीं तशें भक्तिवर्वीं एक कवी जल्मता.' - अशें म्हणालो अशोक वाजपेयी ह्याच जुलाय १३ तारिकेर, मंगळूरच्या एस. डी. एम. कोलेजिंत, कविता ट्रस्टान मांडून हाडल्लो जेम्स आनी शोभा मेंडोन्सा कविता उपन्यास दिताना.
"म्हजें भुर्गेंपण इंगलिषाविणें हांवें सारल्लें आनी हांव इंगलिषांत सपणेनातल्लों" अशें ताणें बी.बी.सी.क दिल्ल्या एका संदर्शनाचो उल्लेक करून सांगताना आपूण कित्याक इंगलिषांत बरयना म्हळ्ळें कळयलें. "आयचो काळ म्हळ्यार हिंसेचो काळ. एका दिसाक शेंभरांक मिकवोन सिवील झुजां, भयोत्पादनाच्यो चटुवटिको आमी पळेवन आसांव. हिंसा म्हळ्ळी ती वेव्हारीक बाजारांत आसा, फ्याशन संसारांत आसा, मनोरंजनाच्या शेतांत आसा, खेळाक लेगून विस्तारल्या आनी घराभितरय आसा. हाका पर्यार ना म्हणतात आनी हें सगळें आसा तशें मांदून घेवन आमी जियेजाय जालां. पूण कवी हें मांदून घेवंक तयार ना. कवी म्हळ्ळो तो सृजनात्मक चिंतपाक वेंग मारून आसता आनी असल्या संगतींक पर्याराच्यो वाटो सदां सोधून आसता," अशें कविता आनी संसारा मधलो संबंध विवरावन वाजपेयी सांगलागलो.
हेरांनी सांगल्लें आयकोंचे प्रवृत्तिविशीं, प्रत्येक करून टेलिविशनाक बोट जोकून, ताणें म्हळेंकीः "बदलावणेचे दिशेची जरी तरी आमी आशा दवरिनांव, तर कविता बरोवंक आमच्यान जांवचेंना. कविचें काम म्हळ्यार सपणेंवचें. दुर्दशेची गजाल म्हळ्यार बुध्वंत, गिन्यानी तशें सृजनात्मक चिंतपाचो लोक सगळो आज फकत पळोवपी आनी आयकोवपी मात्र जावन समाधान पावतात. मनशाकुळाची, मनशापणाची देस्वाट कशी जावन आसा म्हणोन हें सांगता. एक खबर, घड्येन सत जाहीर करता जाल्यार, एक कविता अर्धें सत मात्र उगडापें करता आनी ती वाचतल्यान ताचेंय अर्धें सत ताका मेळोवंक प्रेरण दिता."
कविता आनी राजकीयाविशीं उलोवन तो म्हणालोकी, एका कवीन एके राजकीय पाडतिची पाडत घेतली जाल्यार या तांचे विचार मांदले जाल्यार, तांची गत कात्रिंत शिरकाल्ल्या पोपळाची जाता, अशें ताणें सांगलें. "कविता आपलेस्तकीं दुबावता, तशें जाल्ल्यान हेरांचेर दुबावंक कवींक बरपूर अधिकार आसा. कवी सत सोधून आसता, निजाय कितें म्हळ्ळें पार्कुंक आशेता. बरी कविता म्हळ्यार सामाजीक तशें वयुक्तीक - दोनय आसजाय. ती फकत सामाजीक आसची न्हय, या फकत वयुक्तीक आसची न्हय". अशेंय तांणी आपल्या उपन्यासा संदर्भार सांगलें.
वाजपेयीन आपल्यो थोड्यो कविता ह्या संदर्भार वाचून आपलो उपन्यास संपयलो. "आपूण एकलो नास्तीक म्हणोन जाहीर केल्ल्या ताणें, आपणाक कविताच देव आनी आपणाच्यान दोगां देवांची पुजा करुंक जायना" म्हळें.
