वताच वतां. फाटल्या नोव्हेंबरांत फामिली वांगडा हांव कोकणांत देवाक गेल्लों. वाटेर च्या- नाश्तो करपाक आमी एका हाॅटेल कम घरा मुखार राविल्लीं. तेन्ना रस्त्यान वतना आमका एक मनीस दिश्टी पडलो. ताणें माथ्यार पोणसुल दवरिल्लें आनी ताच्या दुसर्या हातांत घरा पोशिल्ली गांवठी कोंबडी हुमकळटाली. अर्दी चड्डी आनी लांब हाताचो बुशकोट, दोळ्यांर जाड भिंगांचें वक्ल. शिळोणी घालीत, तोंडांत विडयेचें एक थोटुक आनी कसलें तरी पद गायत तो वतालो.
 आयकून आशिल्लों की कोंकणांतलीं मनशां सादी- भोळीं आसतात. पणसा सारकीं भितरल्ल्यान सामकीं मोव. आयज प्रत्यक्ष अणभव आयलो. आमी राविल्लीं त्याच हाॅटेलार तो च्या मारपाक रावलो. सहज म्हणून ताका आमी हटकिलो तेन्ना उलवण्या- उलवण्यांतल्यान आमकां कळ्ळें, की शेजराच्या गांवांत ताची चली लग्न करुन दिल्या. चलयेक कापो पणस आनी जावयांक गांवठी कोंबडीची सागुती आनी वडे खुब आवडटात. जांवय आनी चलयेचो संसार पळोवपाचे ताच्या मनांत कितल्या दिसां पसून येताले आनी आयज तो दीस उजवाडिल्लो. चड तेंपान चलयेक आनी जांवयांक दोळे भरुन पळोवपाक मेळटले म्हणून तो उमेदीर आशिल्लो.
 एका तिनसांजच्या वेळार, ताच्या पुतान आनी सुनेन ताका घरातल्यान भायर काडिल्लो. घुस्मटत घुस्मटत तो भाटकारागेर गेलो. सद्दां पडपी नाल्ल, सुपार्यो दवरपाक भाटकाराच्या भाटांत एक बारीकसी खोप आशिल्ली. सगलें सामान वचत थंय पडिल्लें. तें सगलें जाग्यार घालून थंय ताका रावपाक आसरो गावलो. त्या आवट हावस कम खोपींत तो रावतालो आनी भाटांत दिसवड्याचेर काम करुन पोट भरतालो.
 पूण ताच्या उलवण्यांतल्यान एक गजाल शिकुंक मेळ्ळी. ती म्हणजे, जीणेंत कितलींय संकश्टां आयलीं तरी निरशेवपाचें ना. नेटान फुडें वचपाचें. आपलें रडगाणें दुसर्याक सांगपाचें ना. पिरंगण लावपाची ना. लोक काकुटळ हाडून वायट दिशिल्ल्याचें सवंग हाडटात आनी मागीर तुमच्या दुख्खाचें गांवभर पेरगांव घालतात. तोंडार सदाच हांसो दवरप आनी सगळ्यांचो आदर करप. आसा तातूंत समाधान मानप.
 ....... आनी फांतोडेर पॅत्रोलाच्या दिव्याच्या मिणमिणत्या उजवाडांत सगळ्यांक दोळे भरुन पळयतलो, मोगान आनी लाडावन ल्हानाचें व्हड केल्ले आपले मोगाचे धुवेच्या माथ्यार हय- न्हयसो हात भोंवडायतलो... व्हांवते दोळे लोळिल्ल्या, म्हेळिल्ल्या बुशकोटान पुसतलो.... परत एकदां आपल्या धुंवेक निमणे फावट पळयतलो.... . आनी तुटिल्ल्यो, घोंटांचेर झरिल्ल्यो रबरी व्हांणो पायांत चडोवन, सगळीं उठचे आदीं घरा परतलो. भाटकाराच्या भाटांत आशिल्ले खोपीत पावतलो आनी हुंडक्यांनी रड-रड रडटलो. धुवेगेर घालयिल्ल्या म्होवाळ खिणांची काणी त्या मोडक्या - तोडक्या खोपीक सांगतलो. पोशिल्ल्या सुण्या- मांजरांक कितें आसा तें खावपाक घालतलो आनी तांचेय कडे रडत उलयतलो आनी मागीर पेज- आमलेचो खावन दोळे पुसत आनी मुखामळार खोटो- खोटो हांसो हाडित भाटकारागेर दिसवड्याक कामांक वतलो! !
 पुण कितले दीस? ? जेन्ना शरीर आनी मनय थकतले तेन्ना तो कितें करतलो? ? ताका वखदां -गुळयो कोण दितलो? ? कोंकणांतल्यान गोंयां पाव मेरेन ह्या प्रस्नान म्हजी फाट सोडली ना! गाडयेंत लायिल्ल्या म्युझिक सिस्टमीचेर मंद आवाजांत पद वाजतालें. किशोरदा जिणेचें सार सांगतालो.... .
 ये जीवन हैं, इस जिवन का,
यहीं हैं यही है.... रंगरुप।
 थोडे गम हैं, थोडी खुशीयाँ,
कभी छाँव, कभी धुप।
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 