शाळेच्या भुरग्यांचें शिबीर घेवप हो म्हजो आवडटो उपक्रम. हाच्यान पयलीं आमी खूब शिबिरां आयोजीत केल्यांत. विद्यालयातल्या पंचवीस-तीस भुरग्यांक एकठांय हाडून चार दीस एकी कडेन दवरून वेगवेगळ्यो कार्यावळी घेवपाच्यो. शिकपाच्यो, मनरिजवणेच्यो, कृतीशिलता वाडोवपाच्यो कार्यावळी. हें काम गेलीं कांय वर्सां चालू आसा. ते खातीर भुरग्यां कडल्यान कसलेच तरेची प्रवेश फी आकारी नासताना हें काम चलता. जेवणा- खाणाचो खर्च आमचो. रावपाक आमचेंच घर. वेगवेगळीं सत्रां घेवपाक जांकां आमंत्रीत करतात ते आपली समाजीक आनी म्हजे इश्टागतीची लागणूक म्हण फुकट येतात. आपलो अनमोल वेळ आनी बौद्धीक येणावळ म्हाका आनी भुरग्यांक दिवन समृद्ध करून वतात. उलोवपां, चर्चा, गितां, पावर पॉयंट सादरीकरण, मानसीकता घडोवपी वेगवेगळे खेळ, बौद्धीक कृतीसत्रां घेवन तांकां समृद्ध करपाचें काम शिबिरांतल्यान जाता. अशेंच शिबीर गेल्या म्हयन्याच्या दुसऱ्या शेनवाराक धरून केलें. तीन दीस वांगडाच सुटी आसली. गुड फ्रायडे, दुसरो शेनवार आनी आयतार. भुरग्यांकूय सुटी पडिल्ली. खूब लोक भायर भोंवपाक वचपाक लागिल्ले. आमच्याय इश्टांनी तसो प्रस्ताव दवरिल्लो. पूण आतांच सुटी पडल्या, भुरगीं मागीर फाफसून पडटलीं. त्या परस आतांच एक शिबीर घेतल्यार बरें असो विचार मनान आयलो. घरच्यांनी आनी इश्टांनी तो उखलून धरलो. समविचारी साथींनी पयशांची मजत करपाचें उतर दिलें. साने गुरूजी बालसंस्कार शिबीर आमी आयोजीत केलें. वेगवेगळ्या वाठारांतले साने गुरुजींच्या संस्कारांनी घडिल्ल्या पालकांनी आपलीं भुरगीं शिबिराक धाडलीं. पस्तीस भुरगीं यत्ता पांचवी ते णवी मेरेनचीं जमलीं.
 वेगवेगळ्या वाठारांतल्यान आयिल्ल्या कारणान ते एकामेकांक वळखनासले. पयले दिसा पुराय दीस वेगवेगळे खेळ घेवन एक लायफ स्कीलची कार्यशाळा घेतली. तातूंतलो एक खेळ एकामेकांची वळख करून घेवपाचो. खेळ सादे आसले पूण दर एक खेळ सोंपल्या उपरांत खंयची स्कील कशी वापरली आनी खंयची स्कील आनीक बरी कशी वापरपाक जाय आसली तें सांगप जातालें. भुरग्यांचे गट करून तांकां गटाक नांव दियात म्हण सांगलें. आपआपल्या गटाचो एक युनीक असो स्लोगन तयार करपाक सांगलो. भुरगीं वळख नाशिल्ल्या गटसाथी कडेन चर्चा करपाक लागलीं. विचार करपाक लागलीं. शब्द जुळोवपाक लागलीं. मागीर नेट लावन घोशणा दिवपाक लागलीं. वेगवेगळ्या कृतींच्या माध्यमांतल्यान जिणेचीं कौशल्यां शिकयलीं. वाडट्या वयांतल्या ह्या भुरग्यां मदीं कांय जिणेकौशल्यां रुजोवपाची गरज आसता. तातूंत स्वता बद्दलची जाणीव, तार्कीक दृश्ट्या विचार करप, सर्जनशील विचार करप, सहानुभुतीचो दिश्टावो घडोवप, स्वताच्या भावनां कडेन जुळोवन घेवप, समस्या आसल्यार सोडोवप, निर्णय घेवपाची कुवत वाडोवप, मनशां- मनशां मदली संवादाची कुवत वाडोवप, स्वताच्या ताणाचें वेवस्थापन करप अशा कांय कौशल्यांची वळख भुरग्यांक करून दिली.
 दुसऱ्या दिसा सकाळीं सगळ्यांक रान भोंवडी करपाक व्हेलीं. पक्षी, उदक, झाडां, आनी सैम हांचें लागच्यान दर्शन केलें. त्याच दिसा सांजे सैम, जनावरां, झाडां, फुलां हांचें आमचे जिणेंत कितें योगदान आसा हाचेर रान खात्यांतल्या तज्ञांक आपोवन भासाभास केली. सैमा विशीं कृतज्ञतेची भावना भुरग्यां मदीं जागृत करपाचो हो यत्न. सैम राखपाक जाय ही भावना तातूंतल्यान दृड जाल्या उपरांत तो नितळ कसो राखपाक जाय म्हण कोयराचो विलो आनी वेगळावणी हाचेर तज्ञांक हाडून चर्चा केली. एका झाडांतल्यान दुसरें झाड कशें तयार करप हाचेर प्रत्यक्षीक केलें. ग्राफ्टींग, कलम करप ही कला भुरगीं तातूंतल्यान शिकलीं.
 त्या उपरांत गटा प्रमाण भुरग्यांक कुळागरांत एक एक खोंप बांदपाक लायली. थोडें सामान दिलें. हांगा-थंय पडिल्लीं चुडटां आसलीं, झाडांक लोंबत्यो वाली आसल्यो. पिडे आसले. पोवल्यो आसल्यो आनी बरेंच कितें कितें. ह्या सगळ्या सामानाचो भुरग्यांनी आपली तकली लडोवन वापर केलो. कोण माडयेर चडलो, कोण खोंपीच्या पाख्यार बसलो. कोण ताटो बांदता, कोण गाठी मारता, कोण पोवल्यांची बसका करता. कोण चुडटांचो आसरो करता तर कोण मल्लां वळटा. कोण पिडे दाळटा. सजावटी खातीर कोण वेली लोंबयता तर कोण रानफुलां लायता. सगळे भुरगे घामाघूम जाले. जो तो आपली खोंप सुंदर आनी घट करपाक वावुरतालो. ज्या गटाचें निमणे मेरेन काम जावंक ना ताका सगळे हातभार लावपाक धांवले. सुमार एका वराच्या कश्टा उपरांत पांच गटांच्यो पांच खोंपी तयार जाल्यो. तेन्नाच आयिल्ले तज्ञ, लेखक, कार्यकर्ते, कांय पालक आसले. तांकां ह्या खोंपींचें परिक्षण करपाक लायलें आनी सगळ्या पगडांनी आपआपले खोंपींत मानेस्तां सयत फोटो काडले. सोयऱ्यांनी हाडिल्लें खाण आनी रांदप्यांनी केल्ली च्या भुरग्यांनी आपआपल्या घरांत बसून घेतली. ह्या वेळार तांच्या तोंडा वयलो संतोश लाख मोलाचो आसलो.
 निमणे वयच्या पयलीं तांकां धुनीक तंत्रज्ञांतली एआय हिची वळख करून दिली. प्रात्यक्षीक दाखोवन सोमतोच एक निबंध, एक कविता बरोवन घेतली. तेच बरोबर ऑनलायन फ्रॉड करून कशे लुबाडटात, फटयतात ताच्यो देखी दिवन भुरग्यांक फोन कसो आनी कितलो वापरप, कित्या खातीर वापरप हाचें एक सुंदर आनी सगळ्यांत चड जाचेर चर्चा जाली अशें सत्र जालें.
 हें सगळें चालू आसताना, फाटल्यान रांदपी बायलां, आपवावुरपी म्हण काम करपी व्हडलीं भुरगीं, सगळ्यांच्या कामाची तुस्त केली. माचयेर आपोवन सगळ्यांचे उपकार मानले, कारण ही श्रमाची पुजा. होय संस्कार वचुंदी वांगडा म्हण. भुरगीं कितलें शिकलीं खबर ना. पूण अणभव कथन करताना कांय भुरगे भावनीक जाले. केन्ना घर, आवयक, सोडून रावंक नासले. जेवण वाडप, ताट पुसून जेवप, आपलें ताट आपूण धुवप ह्यो नकळटा शिकिल्ल्यो गजाली. सगळें कितें व्हरतलें अशें ना पूण हे तीन दीस घरा मोबायलार खेळपी बोटां शिबिरान चड लवचीक जालीं. वेगवेगळ्यो गजाली कानार पडल्यो. वेगवेगळ्या लोकां कडेन भासाभास जाली. इश्ट वाडले. मनां जुळ्ळीं आनी म्हजे होंटयेंत आनीक एका अणभवाची भर पडली.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 