वल्ली क्वाड्रस आनी हांव चडुणें समकाळीन बरयणार, एकाच वाराड्याचे जाल्लेनिमतीं एकामेकाचीं बर्पां लागसिल्यान वाचून आयिल्लो उडास म्हाका आसा, पूण हांव गांवांतच उरलों आनी वल्ली पयलें मंगळूर, उपरांत मुंबय आनी गलफ-युरोप अशें पंद्रा-सोळा देशांनी जियेवन जिण्येसंघर्श करून आयिल्लो स्व-निर्मीत वेक्ती (Self made man). सुर्वातेर वल्लीन एकापरास एक अपुर्भायेच्यो काणयो, तशेंच कादंबरी बरयल्यात तो अजून म्हज्या मतिच्या पडद्यांत अजून खंचोन उरल्यात.
जिण्येवोजें कोणाक मुकार पावयता आनी कोणाक धर्णीक शेवटायता. हेच्च लागोन हांव पाटल्या पंद्रा वर्सां थावन कोंकणेथावन, कोंकणी साहित्याथावन पयस गेल्लों. आधल्या वर्सा म्हाका मेळुंक आयिल्ल्या वल्लीन अपले थोडे पर्गटल्ले बूक म्हाका दिले. ताच्या कवितेंचो बूक, ताच्या काणयांचो बूक. ते बूक आधल्या मायपासाच्या भांदाक लागून वाचुंक लागलों. साहित्यांत ताणें चलोन गेल्ली वाट पळेवन अज्याप तशेंच संतोस पावलों. पूण आयलेवार ताणें दिल्लो 'मुखामुखी' वाचून म्हजेभितरल्या अभिव्यक्तेक हांव नियंत्रण करुंक सकलोंना आनी पंद्रा वर्सां उपरांतलें हें म्हजें पयलें बरप.
मुखामुखी वाचतां म्हाका अशें भगलें, म्हजिंच भगणां, म्हज्याच जिण्येंतले मार वल्लीन पिंत्रायल्यात अशें. मुंबय शेराक हांव ल्हान आसताना गेल्लों. त्या शेराच्या गल्लेगल्लेंनी घाण, गवज आनी म्हेळें मात्र म्हज्या मतिंत उडासांत आसा. पूण वल्लिचीं एकेक संपादकीयां वाचताना, म्हज्या दोळ्यांसमोर मुंबय शेर उभें जातालें आनी तो अथवोच अनभव. ती गडदेची रयल गाडी, वेवेगळ्या लोकांची खेट, घाण आनी वेसत जिणी, एकामेका पर्की जिवीत आनी ह्या मधें सयत एकलो जियेलां आनी इतली अपूट कोंकणी भास उलवंक मात्र न्हय बरवंक सक्ता तें शाभासकेक फावो जाल्लें.
वल्लिच्या संपादकीयांतलीं थोडीं घडितां म्हज्या दोळ्यां समोर उभीं जावन म्हज्या दोळ्यांनी सयत दुःखां हाडवंक लागलीं; एक - वल्लीन अपल्या पयल्या सांबाळांत अपल्या आवयक कोल्लापुरी चप्पल घेवन आयिल्लो, आनी त्यो चप्पल घालून चल्तां चल्तां त्या चप्पलाचे खिळे पांयांच्या खोटिंक तोपून पाचार्चें रगत सयत अपल्या पुताक दिसानाशें दूक सोसून चल्ची आवयचें पिंतूर आतां सयत म्हज्या दोळ्यां समोर उभें जाता. वल्लीक सयत तसलोच स्वाभिमान आसचो भोव थोडीं जाणासतीत. आपल्या पोटाच्यो किडी भुकेंत व्हळवळतीत तरयी, हेरांक ताचो कुसकूट हिशारो सयत दीनासताना, हेरांच्या कश्टांविशीं समजुंक वा भुजवंक आयच्या काळार कोणाक वेळ-सयरण आसा?
वल्लिचें अन्येक संपादकीय म्हाका भोव चड रूचल्लें जावनासा - म्हालघड्या लेखकांनी ताचेर केल्लो वैचारीक हल्लो. आनी हो अनभव फकत्त वल्लिचो न्हय, जायत्यांचो - मालघडे म्हळ्यार च्यार कात्त्याची प्राय जाल्ले, केस पीकल्ले/झडल्ले अपल्या अहंभावांत युवबरवपिंक खोंकचे. देकून वल्ली म्हणता 'हाणीं घाणिची पुसकी सोडल्यारी ती कोंकणी वाय म्हणून व्हा व्हा म्हणाजय'. वल्लिचीं एकेक उत्रां काळजाक इतलीं प्रामाणीक म्हळ्ळें एक वाचपी तो अनभव करुंक सक्ता.
वल्ली कोणाक दुडवाचो मुदो जाला, कोणाक सर्कसाचो जोकर जाला, आनी कोणाक मयलाफातोर जाला - अपलें वोजें देंवंवचाक. पूण सर्व अपापले मतलब धरून वल्लीक गळसून, घासून, पुसून वल्लिचिंच खेळकुळां करून गेल्यात तरयी वल्ली अजून तसोच्च आसचो पळेवन काळीज भरोन येता. उंचल्या शिकपाची घमंडाय जांव, दुडवाचो अहंभाव जांव ताचेलागीं ना - कितेंय आसा तर भरोन वोमतोंचो निस्वार्थी मोग, एका बरवप्यांक एकामेकाथंय आसुंक जाय जाल्लो माया-मोग सयत ताचेलागीं आसा आनी हाचीं कारणां, वल्लीन जिण्येंत मुखामुखी जाल्ल्या परिक्षेक वल्लीन घेतल्ली रीत आनी त्या परिक्षेंत वल्लीन अपल्या जिण्येक गळसिल्लीं तत्वां.
हो बूक खरोच जावन म्हाका परत परत वाचुंक, इतलेंच न्हय, एकेक पावटीं वाचताना नवें त्राण आनी उर्भा दीवंक लाग्ताना म्हजेभितरली अभिव्यक्ती सयत साहित्यारुपार भायर येंवचार आसा. बाकिचें वेळाकाच्या अधीन आसा.
