आपल्या बापायविशीं उगतें जाल्लें धुवेचें काळीज ह्ये कवितेंत उटून दिसता. ह्ये कवितेंत दोन काळ आसात. धुवेचे भुरग्यापणाले दीस, बापायन खांदार बसोवन वेल्लो काळ. आन्येका काळांत धूव बांळतेराक गेलां आनी बापय सासणाच्या विशेवाक गेला. ह्या दोन काळां मधें बापय आनी धुवेचो संबंध पाचारचीं कितलीं पिसोळीं उबल्यांत कोण्णा.
