पयणारी.कोम विशेस अंको पर्गटच्याक आमचेलागीं दोन इरादे आसात, पयलोः जाळिजाग्यांनी आसच्या विंचणार वावराक/साहिताक पर्गटचो. दुस्रोः विंचणार साहिताक बुकारुपार पर्गटचें. आनी हांगासऱ्यी आमी तेच्च इरादे सांभाळ्ळ्यात म्हणुंक धयर घेतांव. आर्थीक मुनाफो जांव, नांव-मान जांव केदिंच आमचो शेवोट जावंक ना, जांवचोय ना म्हणून आमच्या कोशेडदाचेर हात दवरून सांगचें प्रामाणीक धयर आमकां आसा. अशें म्हणतच आमच्या वावरांत आयब ना म्हणून अर्थ न्हय, आमचेथंय सयत चुकी/उणेंपण आसुयेता, आमी सयत रग्ता-मासाचे मनीस म्हणतच चुकी सामान्य न्हय?. अशें म्हणून आमच्यो चुकी पळेतेल्यांनी आमीं केल्लें व करून आसचें कांय इल्लें चिल्लर बरेंपण आसा तर तेंय व्हळकुंचें व्हड मन धाखयल्यार पुरो, हें आमकां प्रमूक न्हय तऱ्यी, आमचेतसल्या थोड्या हेरांक तांच्या कामाक थोडी तऱ्यी सावळी दीवंक सकत.
'बिजनेस ट्रीप' खातीर कुवेयट थावन अन्येका देशाक गेल्लेवेळार म्हाका थंयच्या एका कोंकणी बरयणारांच्या जम्याचो मुखेली मेळुंक आयलो, दनपारां तांगेर जेवण आसा केल्लें देकून मायामोगान ताचेसवें गेलों. म्हजेसवें हेर दोग-तेग बरवपी आसले, तेच्च वेळार ताका एका बरवप्याचें फोन आयलें, आनी हो फोनार सयत 'व्यंग्य रितीर' त्या बरवप्याक खोंकचें पार्किलें. फोन बंध जातच्च सयत उलवपाक विशय जावनासलो 'तो अपणाचें काम सार्कें ना तऱ्यी, अपल्या बायलेक गलफाक घेवन आयला' म्हळ्ळो विशय. पळेया; कोणाची बायल आनी कोणें खबरो कर्च्यो आनी कोणाक हुसको आनी कोणाक पोडकाणी - तेदनां म्हज्या मतिंक चिंतप उटलें, आज ताचेर पाटल्यान खेळकुळां कर्तेले हे फाल्यां म्हजेर, अशें सर्वांचेर खेळकुळां कर्तेले म्हणून. चड तेंप उत्रोंक ना, वेगिंच ते दीस म्हाका पळेवंक मेळ्ळे. पूण हांव म्हज्या वाटेर फुलांची रास आशेवन आयिल्लोंच न्हय, सत सांगचें तर आतातां त्या कांट्यांक सयत बेजार जालां जायजय, हाका कितलेपावटीं तोपचें म्हणून - आसूं.
'सत सांगुंक जायनांगा, देकून मांकोड जाला वाग्गा, शेरांतुल्या दरबारांत' - म्हज्याच 'रायाची फीऱ्याद' कवितेंतली वोळ यादीक येता. कोंकणेक पोकोळ केलां हेच्च पोकोळ तकलेच्या मुंडासगारांनी, कोंकणेक अपल्या तुरुपाचो एक्को करून अपलें बोळकें भर्चीच हांची कालेती. हाणीं केल्लें व कर्चें मात्र कोंकणी, हेरांनी कर्चें नांवाक/मानाक म्हळ्ळें हांचें चिंतप चिंताना 'थुक्क' करून हांच्या तोंडार थुक्यां म्हण जाता.
त्ये दिशेन आमचें हें थकानातल्लें पयण चालुच्च आसतेलें. ह्या संसारांत कोणच्च वा कितेंच थीर (सासणीक/शाश्वत) ना, बाकिचें वेळाच्या अधीन आसा.
