('अरब्बी' कन्नड कविता पुस्तकाचो कवी के. वी. तिरुमलेश हांणी आपल्या पुस्तकाक बरयल्लें 'पयलें उतर' मेल्विन रोड्रीगस हाणें कोंकणीक अनुवाद केलां. हाचो दुसरो तशें सोंपतो भाग हांगासर दितांव - संपादक)
साहित्य लेखकाथावन वाचप्याक उतरून जायतो काळ जालो. वाचपी खंयचें पसंद करताकी तीच बरी कविता, वाचपी कसो अर्थ करून घेताकी तोच ताचो अर्थ - अशें जायत्यांचो वाद आसा. हेंय अर्धें सत. कित्याक म्हळ्यार अशें म्हणुनच आमी 'आदर्श कविता' सोडून 'आदर्श वाचप्या'ची कल्पना करतांव.
गुमानाक व्हरीजाय जाल्ल्यो संगती म्हळ्यार बरोंवच्या वगता असलीं कसलींय तत्वां कविच्या मनांत आसनांत. या सक्रीय जावन आसनांत. बरोंवचे क्रियेंत एक विशिष्ट वेगळेपण आसा, ती एक अप्रज्ञेची गजाल, म्हळ्यार सगळी अप्रज्ञा न्हय, एक्ये रितिचो जोप या तशें भोगची गजाल. तशें जाल्ल्यान तें कित्याक तशें, हें कित्याक अशें म्हणून कविलागीं विचारल्यार जाप मेळचीना, मेळ्ळ्यारय तांतू थावन समाधान कांय जांवचेंना. तशें जाल्ल्यान बरपाविशीं लेखकालागीं कितेंय विचारचें न्हय. बरोवनच बरप सार्वजनीक जाता. ताच्या अर्थाचें हक्क कोणायकी आसना - स्वता लेखकाक सयत. नंयचें मूळ सोदूंक नजो खंय, तशें कवितेचें मूळ सोदूंक नजो भोगता.
कवितेचें अंत्य सयत सोदूंक नजो; हाचो अर्थ कितें? कवितेचो शेवोट सोदूंक नजो म्हणून. कवितेचो 'शेवोट' वाचप्यांनी समजल्लेबरी. ताका आमकेंच म्हळ्ळें एक अंत्य ना. आसता, पदांक, गीतांक, तत्वापदांक, पूण आधुनीक कवितेंक न्हय. आधुनीक कवितेंचो गूण स्वदुभाव. तो रंग प्रवेश करून आसता, उतर विसरल्लो आसता, पात्र विसरल्लो आसता. मुकलें स्वगत हॅम्लॅटाबरी, पयलेंच तोंडपाठ केल्लें न्हय - त्या खिणा भोगल्लें. उतर आनी मौन.
रामायण, महाभारत न्हय आसतां उरल्ल्या पुराणांनींय असलो धर्मगिन्यानाचो सोद चलता, आनी आमच्या कविंनी ताका काव्यें केलां.
आज जाल्यार राजाडळतें न्हय तर खंयचेंय एकाडळतें संसाराच्या चडीत भागां थावन पयस सरलां - राष्ट्रां मात्र उरल्यांत; राष्ट्राची कल्पना सयत थोड्या काळान उरचीना. पूण मनीस आनी थोडो काळ उरतलो, तें खंयचेंय आज चिंतुंकच साध्य नातल्ले रितीर. ह्या निरंतर व्हाळ्यांत हरयेक वेळ-काळ दोनपारच. थोडे आपल्या समकाळाची मीत मिरवून चिंतात. एलिजबेतन - जेकोबियन काळाचो (क्री. श. १६-१७ व्या शतमानांत) जॉन डन्न तसल्यां पयकी एकलो. 'Any man's death diminishes me' म्हळ्ळें ताचें उतर कितलें अदभूत! हें आन्येके रितीन सांगुंकच साध्य ना म्हळ्ळेबरी आसा. हें एका आधुनीक मनशाचें उतर जावंक जाय. एकलो मनीस सकडां खातीर चिंता, एका मनशाचो अनभोग सकडांचो जाता; तशें जाल्ल्यान खंयचेय व्यक्तीक ल्हान करचेबरी ना. हें आदर्श उतर जालें न्हय म्हणून विचारुंक पुरो. नीज, तितल्यार तें फट जायना.
रायांच्या काळार आसून डन्नाक हीं उतरां सांगूंक साध्य जाल्लें बोवशा तो एक धार्मीक पुरोहीत जाल्लें कारण. तितलेंच न्हय हीं उतरां एक कविता या शेर्मांवाच्या रुपांत ('मेडिटेशन्स') उदेवन आयल्यांत म्हळ्ळेंय गरजेचें. नीज जिवितांत डन्नाक स्वता हें सगळें पाळूंक साध्य जालें कांय कळीत ना. जीवनांत ताणें आधार दितल्यांची स्तुती करून कविता बरयिल्ली आसा. आज आमकां जाल्यार आधार दितलेय नांत, धर्माचेर पात्येणीय ना.
२००२ थावन २०११ परयांत दोन पांवड्यांनी चडुणें सात वरसां परयांत हांव येमेन देशांत आसल्लों; मधें दोन वरसां आमेरिकांतय आसल्लों. ह्या संग्रहांतल्यो चडश्यो कविता हांवें बरयिल्ल्यो येमेनांत आसताना. येमेनांतले दोंगर, बयलां, फाल्कीं, जळपड, पेंटो, वोणी, माजरां आनी लोक म्हज्या मनासंवसाराचे भागच जाल्यात. न्हय आसतां, हो कोण म्हण विचारीनासतां हो आमचो म्हणून म्हाका देखल्लो म्हजो विद्यार्थी जमो, देश भास धर्म जात मिरवून जियेवंक आनी चिंतूंक म्हाका उपकाराचो जालो. तसल्या देशाक हो 'अरब्बी' भेटयतां.
