अायतें पोट भरपाक मेळचें आनी जाय तशीं फोल्गां मारचीं अश्यो कांय जाणांच्यो इत्सा आसतात. पूण समाजांत अशेय लोक आसतात जे आपल्या एक एक गोट्या खातीर (अन्ना खातीर) पातेशीर जावन दीस-रात काम करतात. जो कश्ट करता ताकाच भुकेचें मोल जाणवता.
 भूक लागप ही सगळ्याच जिवावळीचें खाशेलपण आनी हेच भुकेक लागून दर एकलो आपले परीन वावुरतना दिसतात. तो मागीर मनीस जावं वा ल्हानांतलीं ल्हान किमसां. सगळ्याचो एकच प्रस्न म्हणल्यार पोटाची भूक कशी ना करप. भूक ही अशी गरज जी एका वेळान सोंपोवन सोंपना, ती परत परत लागता आनी हीच पोटाची गरज घेवन समाजांतल्यो साबार वृत्यो वेगवेगळ्या वेवसायांनी घुस्पल्ले दिसतात. कांय जाण आपले खोशयेन जाल्यार कांय बळजबरीन वावुरतात. पूण एकच उद्देश - आपली खावपा पिवपाची इत्सा पुराय करप.
 भूक मनशां कडल्यान जायत्यो गजाली करून घेतात. कांय बऱ्यांतल्यो बऱ्यो जाल्यार कांय सामक्योच बाबत वा वायटूय. हाचेर घडये साबार लोकांचो फुडारूय घडत वा इबाडूय जायत सांगूं नजो. जण एकलो आपूण कशे तरेन तोंड दितलो हाचेर आदारून आसा. जे आयते सोदतात ते चडशें चोरी करप, नाडप, हत्या करप अश्यो वायट वाटो आपणायतात आनी जे एकनिश्ठान आनी लक्ष दिवन काम करतात तांकां आपलें कश्टाचें फळ मेळटाच.
 आयज ही भूक अशा हुद्द्याचेर पाविल्ली आसा, ती सकयल्या पांवड्यार हाडप खूब गरजेचें आनी तितलेंच कठीण काम आसा. भुकेचें आनी मनांतले इत्साचें मिलन जावन एकझुटान वावुरतना दिसतात. पूण कांय वेळार ह्योच इत्सा भुकेचेर मात मारून फुडें सरतात. अशा वेळा-प्रसंगार हाचो परिणाम सगळ्यांचेरच घडटा जांव मनीस, गोरवां, सुणीं, माजरां वा रानटी जनावरां आनी हेर. जरी हांचें सगळ्यांचें कूळ वेगळें आसलें तरी सगळ्यांचो सभाव गूण एकूच आनी भुकूय समान आसा.
 मनशाचे इत्से प्रमाण ताका सगळ्यो सूख-सुविधा, एश्यो-आराम, गाडी-बंगले जाय. जशी मनशांची पोटाची भूक वाडत वता आनी त्यो साकारपाक एक सारको तांच्या फाटल्यान धांवत सुट्टा आनी ल्हव ल्हव आपली पोटाची भूक मारता. तोच स्वताक विसरता आनी इत्सेक आपले मदीं जागयता. अशा वेळार जायते लोक आपलीं नातीं फाटल्यान सोडीत मुखावयली चाट मारता. जशीं जशीं पावलां घालता तशीं तशीं दर एका पावलां पोंदा नातीं सुटत वता. ज्या वेळार हीं नातीं पयसावतात तेन्ना ताची गरज भासना पूण जेन्ना गरज आसता तेन्ना हींच नातीं अयसपयस शिंपडून पडिल्लीं आसता. ह्या नात्याचेय अशेंच जेन्ना ती भुकेल्ली आसता. त्या वेळार जर तूं ताची भूक भागयना जाल्यार हींच नातीं आनीक खंयूय वचून आपली भूक भागोवपाची सादनां तयार करतात.
 अशीच एक घडिल्ली गजाल. एकदा एक कुटुंब आपल्या घरा एक सुणो पोसपाक हाडटा. ताका कसलीच कमी करना. जेवण खाण सगळे वेळार मेळटाले. तसो तो हुशारय आशिल्लो. गोरवांक व्हरतना सदांच तांचे वांगडा वतालो. एक दीस ताका वतना वाटेर दुसरो एक सुणो मेळ्ळो. कशेय भशेन तांची इश्टागत जाली. दोगूय वांगडा खेळपाक लागले आनी तो तांच्या घरांच रावपाक लागलो. फकत जेवणाच्या वेळार भायर सरतालो. जेवणाक केन्नाच थंय तांगेर रावलो ना. पूण एक दीस दनपारच्या वेळार कसो कोण जाणा तो जेवणाक थंय उरलो. घरच्यांनी सदचे भशेन आपल्या सुण्याक जेवपाक वाडले आनी मोट्यान ताका सादयलो. दोगूय धांवन थंय आयले. आपल्याक वाडिल्ले जेवपाक तोय आयला हें पळोवन तो ताच्या आंगार गेलो आनी दोगांयची लवंड पडली. एकामेकांक चांचोवन घांस मारून पांच-स मिणटांनी तांकां थंड उडयले. त्या दिसा सावन परत त्या सुण्याक तांणी लागीं करून घेतले ना. हें सांगपाचो उद्देश एकूच म्हणल्यार जो मेरेन कोणूय तुका मनोरंजीत करता, मदत करता, आपले हावभाव व्यक्त करता तो मेरेन एकवटान रावपाचो हावेस दवरता पूण जेन्ना पोटाचो प्रस्न येता त्या वेळार हीं अशीं झुजां निश्चीत आसात. मनशाचोय गूण असोच आसा. घडये आयच्या आधुनीक मनशांची देख ह्या मोनजातींनी आपणायल्ली आसुंये.
 जशें पयलीं उल्लेख केल्ले प्रमाण अशेंय समाजांत कांय वेवसाय आसात जे पकत पयशांचे भुके खातिरूच तयार जाल्यात आनी पयशां खातिरूच सोंपल्यात. हाची बऱ्यांतली बरी देख म्हणल्यार दुसऱ्या बायलां कडेन वा दुसऱ्या दादल्यां कडेन संबंद दवरप. ही फकत कुडीची भूक भागोवपाक. ह्या असल्या करण्याक लागून उज्वल फुडारा खातीर दोळो लावन बशिल्ल्या भुरग्यांचे भुकेची ती विडंबना करता.
 एके विधवा आवयन आपल्या चल्याक वाडयलो, बरें शिक्षण दिलें आनी तांणी शिकून बऱ्या हुद्द्याचेर नोकरी मेळयली. नोकरे खातीर चल्याक शारांत स्थायीक जावपाचो निर्णय घेवचो पडटा. अशा वेळार ही आवय आपले गांव घरां आवयपणाक लागून चल्याचे माये खातीर भुकेल्ली आसता. त्या वेळार ही भूक कोणूय येवन भागोवंक शकना पूण ह्या प्रसंगार सगळेंच व्यर्थ वता. हे आवयची भूक कोणूय भागयत व्हय असो प्रस्न पडटा. समाजांत अशेंय लोक आसात जे आपलें पोट भरपाक एक एक कण एकठांय करतात तरीय ते उपाशीच उरतात. अश्यो कितल्योश्योच राती उपास करून करून तांची जीण, मरणा खातीर भुकेल्ली आसा आनी अजुनूय ते जिणेक मरण ना.
 भूक ही बऱ्याचेंय प्रतीक आसा आनी वायट प्रवृत्तीचेंय प्रतीक आसा. हाचेर दर एकल्यान विचार करपाची गरज आसा. आपूण आपली भूक कशें तरेन भागोवची. पोटाची भूक उणी करीत फुडें वतना वाटेर जायते भुकेची गरज भासता. आनी ह्यो गरजो म्हणल्यार साबार अडेच्यो इत्सा लावन घेवन चलप. हेच इत्सा पुरवणे खातीर आयज मनीसपण विसरत गेलां आनी पयशांची भूक भागोवंक लागलां.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 