चित्राक तुमी वळखतात आसतलींच. पूण ताचेर तुमचें तितलें केन्ना लक्ष वचूंक ना आसतलें. तें तुमच्या घरांतच आसा... घडये ताचें नांव वेगळें आसत... तर हांव म्हज्या घरांत पळयल्ल्या चित्राची तुमकां वळख करून दितां. चित्र सामकें सादें. तोंडांत बोट घातल्यार चाबूक कळना म्हणटात पळय एकदम तशेंऽऽ. शांत सभावाचें चली भुरगें. दया आनी करुणा तर ताच्या काळजांत घर करून बशिल्लीं. हें मात खरें की चुली कडेन ताचे हात थरथरताले पूण हेर कामांनी सामकें गुणेस्त. शिकूंक तर एकदम हुशार आशिल्लें... लोकांक मान दिवपाक, दुसर्यांची चाकरी करपाक तें केन्नाच फाटीं सरना आसलें. ताच्या तोंडांतल्यान फुटपी दर एक उतर म्हणल्यार म्होंवा थेंब्या इतलें गोड. सामकें मोगाळ आनी मायेस्त. साळकां इतलें सोबीत. ताचे खातीर सगले लोक बरे. वायट कोणूच नासलो. सगल्यांचेर तें दोळे धांपून विस्वास दवरतालें. ताच्या ह्याच सादेपणाक लागून घरचीं तशेंच हेर लोक ताचो नस्तोच फायदो काडटालो. फकत घरांत ताची बा, ताची आजी आशिल्ली जिका चित्राची चिंता आसली. ती ताका सगळ्यां परस चड मोग करताली. ताका बेस बरी समजतालीं. पूण ल्हानपणांतच ताच्या माथ्यावयल्यान तिची सावळी पयस उडून गेल्ली.
 हालींच भुरगेपण सोपून तारुण्याची नवी तेजिश्ट कात चित्राच्या मुखामळार आयिल्ली. जाका लागून वेग-वेगळ्या घराण्यांतल्यान ताका लग्नाची मागणी येवंक लागिल्ली. ताची पिराय मात वीस वर्सां आशिल्ली. पूण घरच्यांचे खोशयेक लागून वळख-पाळख नाशिल्ल्या घरांत लग्न जावन वचपाक तें एक उतर काडिनासतना मानवलें.
 वर्सां धांवलीं... काळ बदल्लो... पूण चित्राची जिविताची गाडी अजून फाटींच अडकून आसा. ताचे जिणेंत बदल घडलो ना. पयलीं सुद्दां तें हेरांचे खोशयेक लागून जियेतालें आनी आयज सुद्दां दुसर्यांचेच खोशयेक लागून जियेता.
 पयलीं तर हें फकत घोवाचें आनी मांयचें आयकूंक पडटालें पूण आतां ताका आपल्या स्वताच्या भुरग्यांचीं उतरां लेगीत आयकूंक पडटात की "मम्माक हें कळना. " "मम्माक तें कळना. " "मम्मा खंय म्हण कितें करता? " "मम्माक खंय कितें कळटा? " "मम्मा घरांतच बसून तर आसता. " "मम्मा म्हज्या इश्टां मुखार म्हाका तूं बाबू म्हणिनाका..." "मम्मा आनी तिचें ओल्ड फॅशन! " आदीं... पूण तांकां कितें खबर की आवय सदांच आपल्या भुरग्यांचें बरेंच चिंत्ता. एके आवयच्या पदरांत जें सूख मेळटा तें कितलेंय पयशे दिवून सुद्दां विकत घेवंक मेळना... आवयच्या मोगा इतलो निसुवार्थ आनी खरो मोग संवसारांत खंयच मेळना. हाची तांकां जाणवाय ना.
 घोवाचीं आनी भुरग्यांचीं उतरां चित्राच्या काळजांत तोंपतालीं खरीं. पूण तातूंत सुद्दां ताका आपुणूच खंय तरी चुकता अशें दिसतालें. तें आपणाकूच दोश दितालें. ताका आपणाचेरूच राग येतालो. "आपूण खंय कमी पडटा काय? " हो प्रस्न ताका सदांच पिडूंक लागिल्लो... रातीं न्हिदिल्ले कडेन सुद्दां ताका हो प्रस्न खावपाक येतालो.
 पयलीं चित्रा भियेलें, आबूज जालें. ताचें आंग शिरशिरलें... पूण सपनांत ताच्या बाक पळोवन ताका उपाट खोशी जाली.
 ती ताका आनीक फुडें कितें सांगचें आदींच. चित्राक हड्ड्यांत कच्च जालें आनी ताका जाग आयली. ताचें आंग शिरशिरलें. तें पुराय घामेन बुडिल्लें. आशाडांतल्या पावसा वरी ताच्या दोळ्यांतल्यान दुकां झडटालीं. ल्हवू ताणें आपल्या हड्ड्यार हात दवरीत "बाऽऽ" म्हणलें आनी एक लांब उस्वास सोडलो. बेगोबेग न्हाणेंत वचून ताणें थंड उदकान आपलें तोंड धुलें.
 "आई-बाबालो फोन आयिल्लो. दोन दीस रावपाक यो म्हूण. पूण हांवें सांगलें तांकां म्हज्यान अशें घर सोडून येवंक जमचें ना म्हूण..." चित्रान धाडस करून ताच्या घोवाक सांगलें.
 "तूं म्हणपाक कितें सोदता? आं? तुका हांव हांगा बांदून दवरता? हें पळय चित्रा. तुका वचपाक जाय जाल्यार वच. हरशी हांगा रावन कितें म्हूण करता तूं? " ताच्या घोवान ताका उद्देशून म्हणलें आनी तो तिडकीन भायर सरलो. इतल्या वर्सांनी पयलेंच खेप चित्रान आपल्या घोवा कडेन फट उलयल्लें. आनी ही गजाल ताका मनांत परत-परत खाताली. पूण त्याच खिणांक ताका ताच्या बान सपनांत येवन सांगिल्लीं उतरां याद जालीं.
 "हां सांगात. कितें जालें? " चित्रान विचारलें.
 सुरेशाच्या तोंडांतल्यान सुटलीं हीं उतरां आयकून चित्रा अजाप जालें. तें ताका तोंड उगडें करून पळयतूच उरलें. ताचें हड्डें भरून आयलें. खोशयेन ताच्या दोळ्यांतल्यान दुकांची धार व्हांवपाक लागलीं... त्या दिसा सुरेशान चित्राचे जिणेक लागिल्लो पूर्णविराम काडून उडयलो. ताच्या सपनांक पांखां लायलीं.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 