गोंयची संस्कृताय आनी दायज आमच्या देशाक भोव म्हत्वाचें आनी आमच्या राज्याचो इतिहास यादींत उरपाक, फुडले पिळगेक तो कळपाक तें भोव गरजेचें. 'आमचें दायज' ह्या केरी, सत्तरीतल्या लोकवस्तू संग्रहालयांत अवर लेडी ऑफ द रोजरी हायर सेकंडरी स्कूलांच्या भुरग्यांनी हालींच भेट दिली.
 गोंयचे दायज सांबाळपाक वावुरपी शिक्षक गोपीनाथ गांवस हे एक साद्या स्वभावाचे व्यक्ती जावन आसा. ते आमचे दायज वस्तू संग्रहालयाचे संकलक जावन तांणी खूब सहजपणात आमकां जायत्या वस्तूंची वळख करून दिली. हातुंतल्या थोड्याश्या वस्तूंक तर आमी पयलेच फावटीं पळयिल्लें. भुरग्यांक गोंया विशीं कितलीशीच म्हायती मेळ्ळी. भूतकाळांत आशिल्लें गोंय आमकां मेळून गेल्ले वरी दिसलें. जर्मनींतल्यान हाडिल्ल्यो कांय बाटल्यो एकठांय करून थंय दवरल्यात. आदल्या काळांतले पयशे, सुमार दोन हजारा वयर ताणी एकठांय केल्यात, वेग-वेगळ्या प्रकाराची आयदनां थंय आसात. सुमार 35 रेडियो दवरल्यात आनी नुस्तें धरपाक उपेगी पडपी खूबश्यो वस्ती सुद्दा आमकां पळोवपाक मेळ्ळ्यो.
 प्राचीन काळा वेल्या कला- कौशल्याच्यो वस्तू सुध्दा सुमार तीन हजारां वयर एकठांय करून तांची बरी जतनाय घेतल्या. तरणाट्या भुरग्यांक तें कळचें म्हूण.
 गोपीनाथबाब खूब अनौपचारीकपणान आमचे कडेन उलयताले. तांणी आपले गांवभाशेंत पुस्तका बरयल्यांत. ते गांवांत वाडिल्ले, ल्हानपणा पासून अश्या कितल्याश्याच प्रकाराच्यो वस्तू ते एकठांय करताले. उलयता- उलयता तांणी शाळेचो उल्लेख केल्लो. ते लागींच्या स्वामी विवेकानंद मंदिर हे शाळेंत शिकलेले. वेळ आशिल्ल्यान आमी तांचे शाळेक भेट दिवपाचें थारायलें. ते जे शाळेंत वताले तिचो आकार आतां बदल्ला, पूण शिकवण तिच आसा. थंयच्या भुरग्यांक स्वामी विवेकानंदांची शिकवण दिवन बऱ्या संस्कारांत वाडयतात.
 'आमचे दायज' ह्या लोकवस्तू संग्रहालयाची निर्मती करपा फाटलो तांचो उद्देश म्हणल्यार, आयज सगळें नवें तंत्रज्ञान आयलां. आमच्या जाणट्यांचें दायज आमकां पळोवपाक मेळना, हें मुखार वच्चें, जेणे करून आमचे नवे पिळगेक, तरणाट्या भुरग्यांक आमचें दायज कितें आशिल्लें, पयलीं कशे तरेन काम करताले हें कळपाक हाची निर्मती जाल्या. ज्यो गजाली आसात, पूण त्यो आतां वापरनात तांचे विशीं कळचें, गोंयची कला कळपा खातीर आनी ती जिवी दवरपाक गोपीनाथबाबान 1993 च्यान गोंयचे दायज एकठांय करपाक घेतलेलें. तांचे मार्गदर्शक तांची आवय आनी चुलतो, अशें तांणी आमकां सांगलें. तांचे आवयन आनी चुलत्यान तांकां विशेश फाटबळ दिल्लें, तशेंच निर्मल कुलकर्णी आनी प्रकाश पर्येकाराक ते आपले आदर्श मानता.
 उलयता- उलयता तांणी आमकां खूब कितें सांगलें आनी खूब वस्तू दाखयल्यो, पूण सगळ्यांत म्हत्वाचें म्हळ्यार तांचो भुरग्यांक खातीर संदेश, जो म्हज्या मनांत आजून लेगीत घुमता. तांच्या ह्या दोन वाक्यांनी खऱ्यानीच भुरग्यांच्या मनांत समजिकाय निर्माण केली. तांचे अशें म्हण्णें आसा की 'दर एकल्यान कितें तरी वेगळें करपाक जाय. बरें केल्यार तुमचें नांव यादींत उरतलें. देखून आमी सदांच बऱ्या मार्गान वचून आपलें अशें कितें नवें करपाक जाय. शेवटाक तांणी आमकां सांगलें, फुडाराक ते 'आमचे दायज' हें एक व्हडल्या संग्रहालयांत व्हरपाक सोदता आनी ताका पुराय नवे रुप दिवन तातूंत आनीक कांय वस्तू दवरपाचो विचार करता. आमचीय हीच आशा आसा की फुडारांत आमका नव्या संग्रहालयांत वचपाक मेळटलें आनी आदल्या गोंयची भेट परत एकदा जातली.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 