संसाराचें रचन कशें जालें म्हळ्ळें वेवेगळ्या बुकांनी आमी वाचून आयल्यांव, मनशाक वा मांकडाक रचलो, रुका-झाडांक, सुकणी सावजांक रचलीं. पूण काळोक जांव उज्वाडाक रचल्लो दाकलो ना. म्हळ्यार काळोक आदीं मागा थावन आसलो. आनी उज्वाडाचीं हातेरां रचलीं कांय थोडो काळोक पयस करच्या इराद्यान. कित्याक ह्या संसारांत आदीं मागा थावन काळोकाचीच राज्वटकी आनी पद्वी. मनीस फकत एक किर्कोळ रचन.
ह्या काळोकाच्ये राज्वटकेंत खिणांचें आवक सारुंक आयिल्ल्या मनशान, 'लांप्यांव' पेटोंवचें प्रेतन करचें आनी त्या पाटल्यान ताचो इरादो सुटावे रितीन सांगचें 'नन्न हणते' (म्हजी वात) म्हळ्ळे ह्ये आपुरबायेच्ये कन्नड कवितेंत दिसून येता.
तरी हांवय दिवटी पेटयतां, काळोकात उतरतां म्हळ्ळे भ्रमेंत न्हय, आसच्या तितल्या वेळार तुजें मुखमळ हांव आनी म्हजें मुखमळ तुंवें पळेव्येत म्हळ्ळे एकेच एके आशेन.
जेदनां एक कविता, समाजाचो ताळो जाता, वा समाजाक ताळो दिता, तसली कविता फकत उत्रांची रास मात जावन उरना, बगर परत परत वाचुंक प्रेरीत करता आनी हऱ्येक पावटीं वाचतां, नवीं रुपणीं दोळ्यां हुजीर उबीं करता. तसल्या कवितें पयकीं कांय ही कविता उटोन दिसता.
