आमचे जिणेंत खूबश्यो घडामोडी घडत आसतात. आमीं जगतना खूब कितें- कितें पळयतात. तातूंत बरी आनी वायट गजाल ना जाल्यार कशें जातलें? तूं बऱ्यो गजाली हांसून सांगता, पूण मात्शें लेगीत वायट जालें जाल्यार कोण मेल्ल्या सारको ओगीच बसता. हें सारकें न्हय. संद ही धावून येतकच तिचो फायदो घेवंक शिकात.
 कांय भुरग्यां मदीं बरे कलागुण आसतात. हुशार भुरगे मन लावन आपले आवडीचें कितें ना कितें करीत आसतात. अश्या भुरग्यांनी तांकां केन्नाय कितेंय बरें करपाची संद मेळ्ळी जाल्यार तांणी ती सोडची न्हय. ताका जमना जाल्यार मजतीचे हात दिवपी फुडें सरतात, तेन्ना तर हातांत आयिल्ली संद ताणें सोडची न्हय. आपल्या भुरग्याक फुडें काडपाचें, चड करुन पालकांनी मनान घेवंक जाय.
 गितू खूब हुशार आशिल्लें. तें मनान येता तेन्ना कितें बरयतालें, तेन्ना तें अर्थपूर्ण आसतालें. ताचें बरोवप जो कोणूय वाचतालो, तो ताका सांगतालो, 'अागो! तूं बरयत राव. हांव दिसांळ्यांक, मासिकांक धाडटां. .
 पूण गितून तें मनारुच घेवंक ना. भुरग्यां मदीं फुशारकी आसता, ती वळखून कोणूय सांगता जाल्यार ती संद भुरग्यांनी सोडची न्हय. संद ही एकदा वा दोनदां येता. हातांत आयलें तें मनारूच घेतलें ना आनी मागीर पिकासांव करुन फायदो नासता. म्हणून आतां, ना फाल्यां म्हणपांचें सोडात, बरे संदीचो फायदो करुंन घेयात.
 सदा सदांच धडपडी. आतां साठ सोपून सत्तरीचे वाटेर लोंबकळटलो. आयिल्ली कसलीच संद ताणें सोडूंक नाशिल्ली. तो सकाळीं उठलो आनी कामांक धांवलो. रिटायर जाय मेरेन काम केलें तरी पयसो असो पावलोचना. तीन चलयांचें लग्न लावन दिलें. आसा नाशिल्लो पयसो सोंपलो. चल्या खातीर रावलो आनी चार चलयो जल्माक घातल्यो. चलयांचें लग्न करपाक ही धडपड चालू आशिल्ली. तिगी चलयो म्हणटाल्यो,'पापा आमीं आसात न्हय. तूं आनी आतां कित्याक कामांक वता. पळय कितलो थकला. ' पूण सदाचें म्हणप कितें तर,'तुमीं करातुच गो, पूण आतां तुमी गेले नंतर आमकां दोगांयकूय जगसर कितें तरी करुंक जाय न्हय? नाजाल्यार इतल्या जाणट्याक काम कोण दिता? ' ताचे आशीकुशीक रावपी शेजारी मात ओग्गीच कितेंय उलयताले. तो कामांक आसा थंयच एकलो आशिल्लो, तो ताणें काम सोडून वच्चो म्हूण खूप वायट कामां करतालो. तीं बॉसाक खबर आशिल्लीं. ताका सदा सारको प्रामाणिक मनीस जाय आसलो म्हणूनच ताणें ताका कामांक येवप चालूच दवर म्हणिल्लें. कशीय जावं फुड्यांतलो वायट करतालो, तातूंतल्यान ही संद मेळून सदाचें बरें चलिल्लें.
 अशें म्हणटात की बरें जाता तें वायटातल्यांनूच जाता. म्हळ्यार वायट कोण करता ताचे उपकार मानात. कोणें वायट केलें म्हणून तर तूं ताचेर चड चित्ता आनी आपलें कितें चुकलां ताचो अभ्यास करता. चुकलाय नासूं येता, पूण कोणें कितें केलें तें तो कित्याक करता, ताचेर मात्शें चिंतीत जाल्यार तुज्या जिविताक बदलपाची ती एक संद आसता. त्या वेळार जर तुवें ती संद वळखली आनी आपली पाखां मळबान उडट्या शेंवण्यां वरी फांकयली जाल्यार तातूंत कितलें बळ आसा तें तेन्नाच कळटा. ऊठ रे, उड रे अशें सांगप वेगळें आनी स्वता उठून करप वेगळें. आपले जिणेंन आमकां दोनूय फावो जाता. दोनूय कितें? सुख आनी दुख. दुख फावो जालें तेन्ना जीव तळमळता. कित्याक, म्हाकाच कित्याक, असो प्रस्न मनांत हाडचे परस कशें तें दूक दोळ्यांत आयलें, नाजाल्यार काळजान रूजलें हाचेर व्हड मनान विचार करत तर जाप ही मेळटली.
 सूख जाय जाल्यार हातपांय बी हालोवंक जाय. एका जाग्यार बसले जाल्यार आपलेंच आंग जड जाता. आवयगे... अशीं उतरां कांय जाणांच्या तोंडांतल्यान भायर सरतात. जाण्टे सदाच जाणां आशिल्ले आंगान ताण आसा तोमेरेन काम केल्यार आपलेंच आरोग्य बरें उरतलें आनी मनांतल्यो इत्साय पुराय जातल्यो.
 पिरीपिरी जीण ही आपली आपुणच करुन घेता. आपूण जेन्ना स्वताक अशक्त समजतात, तेन्ना सगले आयुश्यच मेल्लेवरी जगून दीस सारतात. कसलीय संद मागीर ती गरिबांक आसू श्रीमंताक एकदां, दोनदां येता. तिचो फायदोच जावंक जाय.
 आयज हांव नवें काम हातांत घेता. कारण ती संद तुका एकल्या बऱ्या मागप्यांन दिल्या. तूं जाणां, ज्ञान आसा, पूण त्या कामांचो व्हड अणभव ना. तू म्हाका सारकें येना म्हणून सोडून दितलो जाल्यार हें भांगर जें तुज्या हातांन आयलां ते वगडायतलो. करतलोच म्हूण जिद्दीन केल्यार ते संदीचो फायदो फुडाराक घेत रावतलो. एक- दोन संदी अश्यो आसतात, त्यो मनशांची पुराय जिणूच बदलतात. आयिल्ली संद हातांतली सुटचीना, हें आपल्याचेरुच अवलंबून आसता.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 