पावसाचे दीस सोंपत आयिल्ले. थंड वातावरणांत हुनसाण येवूंक लागिल्ले. रस्त्यार ट्रक - गाडयो भायर सरपाक लागिल्ल्यो. थोड्याच दिसांनी गर्मी वाडली आनी पावसाच्या तालार नाचपी झाडां-पेडां आतां वताच्या धगान लासपाक लागलीं. एका दिसा अशीच एक गजाल घडली.
 एका गांवांत रस्त्या कुशीक दोन रोजांचीं झाडां आशिल्लीं. वताचो धगधग मारतालो. तांच्यान तें वत सोंसूं नज जातालें, तांचेच कुशीक एक घर आशिल्लें आनी त्या घरा भायर एक ल्हानशें पोरसूं आशिल्लें. त्या पोरसाक ल्हान वंय आशिल्ली. ते वंयेंत भितर सोबीत फुलांचे रोंपे आशिल्ले. त्या रोंप्याचे कुशिकूच एक नळ आशिल्लो. हो नळ त्या रोपयांची तान भागयतालो.
 एक दीस ते वंयेच्या भायर आशिल्ल्या रोजांच्या रोंप्यांक खूब तान लागली. उदक ना जावन त्या रोंप्याच्या आंगाचें दर एक पान - फूल बावपाक लागलें. तें पळोवन पोरसांत आशिल्लें सोबीत फुलांचे रोंपे तांकां आपणाचे वंयेंत आपोवंक लागलें.
 एका रोजाच्या झाडान दुसऱ्या झाडाक सांगलें "आमी त्या पोरसांत गेल्यार जगपाक पावतलीं ना तर ह्या वताच्या धगांत करपून वतलीं. " हें आयकून त्या दुसऱ्या झाडान विचारलें, "कशीं वतलीं आमी त्या पोरसांत? आमचे कडेन इतलें बळ उरूंक ना. तानेन म्हजो जीव वता, आंग लासता. " ताचीं उतरां आयकून पयल्या रोजाच्या झाडान त्या दुसऱ्या रोजाच्या झाडाक समजावपाचो यत्न केलो की आमी हांगाच हातार हात धरून रावल्यार लासून वतलीं, त्या परस त्या पोरसांत वचपाचो एक प्रयत्न केल्यार आमकां एक नवी जीण जगपाक मेळटली. आमी प्रयत्न तरी करून पळोवया, प्रयत्न केल्यार तो निरफळ वच्चो ना, आमी सफळ जातलींच. पूण तें दुसरें रोजा झाड आयकना जालें. आपलोच हट्ट घेवन बसलें. आमी आतां मरपाचीं आनी आनीक कांयच उपाय ना अशें म्हणूंक लागलें. तें पळोवन तें पयलें रोजा झाडान मनांत थरयलें, आपूण हार मानचें ना, कशेय तरेन आपणाक त्या पोरसांत पावपाक जाय. इतलेंच चिंतून तें ते सुवातेर साकून भायर सरता ताका पळोवन तें दुसरें रोजा झाड ताका परत फाटी ओडपाक पळयता. तें म्हणटा तुज्यान जावचे ना. तें आयकून तें पयलें रोजा झाड म्हणटा, म्हज्यान जातलेंच, म्हाका म्हजेर पूर्ण विस्वास आसा. इतलेंच म्हणून परत चलपाक लागता. चलतां चलतां ताचे कडेन तानेन चलपाक जायना, आंगाक घाम सुट्टा, आंगांतली शक्त गेल्या सारकी जाता आनी रस्त्यार एका फातराक आपटून पडटा. तें परत उठपाचो प्रयत्न करता. कुशीक आशिल्ल्या फातराक धरून तें उठ्ठा. फाटल्यान वळून त्या दुसऱ्या रोजा झाडाक पळयता. पळयल्यार तें झाड अर्दे करपल्लें जाल्लें आसता. तें पळोवन ताच्या आंगाक कांटो येता. तें म्हणटा आपणाक कश्शे तरेन ते वंयेंत पावपाकूच जाय, आपणाक जगपाक जाय, आपणाक हो सोबीत संवसार पळोवंक जाय म्हणत परत चलपाक लागता. चलतां चलतां कुडीक शक्त ना जावन परत जमीर आपटून पडटा. ताच्या दोळ्यांतल्यान दुकां गळपाक लागतात. निर्शेवणेचो सूर ताच्या मनांत घुंवपाक लागता. वताचो दगदग वाडत वता. आपल्याक जगपाक जाय हो विचार परत मनांत घेवन लंवडत लंवडत तें परत उट्टा. परत फाटल्यान वळून पळयता पळयल्यार तें दुसरें रोजा झाड सुखून गेल्लें आसता. परत तें आपली नदर ते वंयेंत आशिल्ल्या नळार दवरून चलपाक लागता. ताची शक्त पुरायपणान वता. आंगांतल्यान घामेच्यो पावळ्यो गळपाक लागतात, दोळे धांपतात, आंग पुरायपणान सुखूंक लागता आनी परत एकदा पांयांक शक्त ना जावन जमनीर लंवडता, गडगडत लंवडत मुखार वचून पोरसांत पडटा. थंयच पडून उरता आनी वताच्या दगदगाक पुरायपणान ताचीं पानां सुकतात. रात जाता पुराय शांत जाता, पूण रातचो अचकीत त्या पोरसांतल्या नळांतल्यान एक थंड उदकाचो थेंबो त्या सुखिल्ल्या रोजाच्या झाडार येवन पडटा.
 दुसऱ्या दिसा सुर्या उदेता. पळयल्यार त्या रोजाच्या सुखिल्ल्या फुलाच्या बिंयांतल्यान दोन-तीन नवीं झाडां जल्माक येतात आनी कांय म्हयन्यां भितर त्या पोरसांतल्या नळाच्या उदकाच्या आदारान व्हड जातात आनी तातूंतल्यान नव्या सोबीत रोजाच्या झाडांक जल्माक हाडटात.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 