पूण आमी 'संतोस' म्हळ्ळ्याची सोधनां करताना केल्ल्या बेपरव्याचेर गुमान दिंवची गर्ज आसा, आमचें कोशेडद जागें दवरचें भोव गर्जेचें. कित्याक म्हळ्यार Follow your soul, it knows the way म्हळ्ळे सांगणेखाल, फकत्त कोशेडद मात्र खरो संतोस आमकां हाडुंक सकता.
आमी आयच्या तांत्रीक युगांत जियेवन आसांव आनी इतलीं ह्ये तांत्रिकतेक होंदून आसांव म्हळ्यार, मनशापण-मनशाभांद सयत ह्ये तांत्रिकतेचो गुलामसो जाला. आमी आमची जिणी सहज रितीन जियेवंक जाय, जियेवंक फावो देकून आमी आमची कृतक जिणी सांडून, आमी आमच्ये सहज जिण्येंत संतोस सोधच्यो वाटो रचुयां आनी संतोस सोध्यां म्हळ्ळें आपुरबायेचें लिसांव पाचारची ही कविता खरीच जावन खंयच्याय देशाच्या खंयचेय भाशेच्या, खंयच्याय धर्माच्या लोकाक समजुंचे तसली. आयच्या काळार संसाराचो चडताव हऱ्येकलो आदर्शवादी आपलें रूप हेरांक दाकोवंक पेचाडताना भितरले भितर पोकोळ जाते वेता. हऱ्येकलो आपूण संतुश्टी आसां, आपूण सुखी आसां, आपूण संतोसभरीत आसां म्हणून हेरांक दाकोंवच्याक सजोवणेंत इतलो मेतेर जाला म्हळ्यार आपल्यो सहज उपलब्ध्यो समजुंक सकना जाला.
देकून ही कविता, हांतली एकेक वोळ भोव संप्ये रितीन तरयी, आमकां आमची जिणी, आनी आमच्या वांट्याक आयिल्लें जें आसा तांतूं संतोस आनी समाधान भोगुंक आपुरबायेचें लिसांव दिता.
