चवथेंत आसतना एकदां फॅमिली पिकनिकेक गेल्ले कडेन म्हजी पयली कविता जल्माक आयली. मागीर काणयो, नाटकुलीं. आमच्या बाबान वाड्या वयल्या भुरग्यां खातीर शाळा काडिल्ली. ते शाळेंत हांव भुरग्यांक काणयो सांगपाक वतालें. म्हजी वाचनाचे, अभिनयाचे आवडीक सारें मेळटालें.
हांव भुरग्यां मदीं वता तेन्ना भुरगें जाता. आनी तेन्नाच म्हाका कळटा भुरग्यांक कितें जाय आसता. नव्यो नव्यो काणयो, तातूंत हांसप आसपाक जाय, नाटक आसपाक जाय, पूण शिकोवणी आसपाक जायना. तूं अशें कर, तशें कर म्हणल्यार भुरग्याक (आनी म्हज्यांतल्या भुरग्याकूय) राग येता. ते परस आडवळणान ती गजाल भुरग्यांच्या मनार घाली, जाल्यार तांकां दुसऱ्यांचे काणयेंतल्यान त्या गजालीचें म्हत्व कळटा. त्या भुरग्याच्यो चुकी आपल्या कडल्यानूय घडटात हें ताच्या लक्षांत येता. आपणें तशें केल्यार कितें जातलें हें नकळटा ताका समजता. आनी तें शाणो जाता.
आतां भुरगीं कसली आसची काणी सांगपा खातीर हाका म्हजे नदरेन अर्थ ना. भुरगें भुरगेंच आसता. हां कांय जाणांची लेव्हल मातशी वेगळी आसूं येता. पूण भुरग्यांक मारप, बडोवप, मरप, दुख्ख जावप ह्यो गजाली आवडनात. चड करून त्या परिस्थितींतल्यान आयिल्ल्या भुरग्यांक. भुरग्यांच्या कलान घेवन तांकां काणयो सांगपाक म्हाका आवडटा. तांचे भशेन नाचून बी काणी सांगल्यार तांकां हांव मागीर तांच्यांतलें एक भुरगें कशें दिसता आनी तिवूंय मनमेकळीं काणयेचो आनंद घेतात. एक थर्ड पर्सन जावन तांचे मदीं काणी सांगूंक गेल्यार भुरगीं तुमकां आपणायनात. हो म्हजो अणभव.
हांव ज्या जाग्यार काणी सांगूंक वता थंय चडश्यो म्हज्यो काणयो सांगतां. आनी केन्ना केन्ना म्हाका आवडटात आनी भुरग्यांक सांगपाक म्हाका बरें पडटात, त्या काणयांतल्यान मनरिजवण जाताच पूण नवें गिन्यान मेळटा, तातूंतल्यान भुरग्यांच्यो भावनाय समजतात. अश्यो काणयो हांव घेता. म्हाका राजीव तांबे हांच्यो काणयो आवडटात. वेगळे तरेच्यो . जनावरांक, वस्तूंक मनशाच्या रुपान पेश करपी. मनिकंठन ही काणीय म्हाका आवडली. आयच्या धांवपळीच्या जगांत भुरगीं फकत अभ्यास, करियराच्या फाटल्यान घुस्पल्यांत. तांच्या मदल्यो भावनांय आमी पालक समजून घेनात. सैमाचीं तरेतरेचीं रुपां तांचे पसून पयस उरतात. तांचे मुखार आसता तें बेगडी टिव्ही, कंप्युटरा वयलें जग. हांवें मणिकंठनाची काणी भुरग्यांक सांगली आनी त्या भुरग्यां मदली मातयेची उदकाची , आजी-आजो हांची ओड पळोवन मन भरून आयलें.
