साहित्य हें समाजाचो हारसो म्हणटा तें खरेंच. आडेकडेन घडपी सगळे खीण मनाचे मातयेर जिरोवन, लेखक तातूंतल्यान साहित्य उबें करता. मनीस, मनीसपणाची सोबीतकाय, कुरूपताय लेखक आसा तश्शी वाचकां मेरेन पावयता. लेखकाचें बीज नियतेन रोयल्लें आसता, परिस्थिती कितलीय गैर आसली तरी तें आंकरेता, पालेता, ताका कणस धरता आनी निमणे ते वाचकांची भूक भागयता.
 कोंकणी भाशा मंडळान संवसारीक मायभास दिसा निमतान घडोवन हाडिल्ल्या भास-संवाद कार्यावळींत नामनेचे साहित्यकार ज्ञानपीठकार दामोदर मावजो आनी सरस्वती पुरस्कार फावो जाल्ले साहित्यकार महाबळेश्वर सैल हांचे वांगडा संवाद सादलो. मानेस्तांनी आपल्या जिविताचे विंगड विंगड बरे-वायट खीण सांगलें. दोंगरा पलतडच्या साम्राज्याचें गुढ सोदून काडचे वेध मनांत बाळगुपी सैलबाब जांव वा ग्रॅजुएशन मेरेन शिक्षण पुराय करुनूय आपूण पसरकारूच जातलो अशे द्रुढ जिद्देचो दामोदर (भाई) मावजो.
 सैलबाब म्हणटा, आपूण लेखक म्हणून केन्ना जगलो ना. आपूण एक आवयलो पूत, शेतकार, सैनीक, घोव आनी बापूय म्हूण जगला. तकलेंत चलपी विचार चक्रांची, वांगडच्या मनशाक सुलूस ना लागचो अशें आपलें व्यक्तीमत्व म्हूण ते सांगतात. नांगर, लेखणी आनी बंदुकेच्या एकमेळान आपलें जिवीत घडलां. अपुरबुद्ध वयांत शेतकामांत घोळ्ळे, कितलेशेच कठीण प्रसंग आंगार खेळयले, तरीय आपलें जिवीत सोबीत जालां ही भावना तांच्या लिखाणांत दिसून येताच, त्या भायर तेच भावनेन जगतना ते आमकां दिसतात. तांकां आपले मातयेचें भोव अप्रूप. माजाळी कारवारचे मातयेंत आपूण खोल रिगला. उकत्या पांयांनी थंयचें सगळें रान-रानवटो तांच्यांनी माडयला. ते मातयेंत रमून आपल्या भितरलो लेखक घडलो अशें तांकां खूब दिसता. खंयचेय विशय हाताळटना ताचेर खोलायेन अभ्यास जावचो, हाची जतनाय ते घेतात. हावठण कादंबरी बरोवच्या वेळार आपूण खुद्द हाव्या मुखार वचून बशिल्ल्यांचें तांच्यांनी कार्यावळीक उक्तायलें.
 आपूण एक पसरकार म्हूण अभिमानान सांगपी. आपल्या लेखनाच्या दर्ज्यान जाणें कोंकणी भाशेक दुसरे खेप ज्ञानपीठ मेळोवन दिलो असो दामोदर भाई मावजो. कोंकणी भास आनी गोंयची संस्कृती एक शिरेची. कोंकणी भास तिगोवन दवरल्यार गोंयची संस्कृताय जगतली हाचेर तांणी उजवाड घालो. कोंकणी वाचपी खूब कमी आसात हाचेर भाईन खंत उक्तायली. "पुर्तुगेज मनीस मनान वायट नशिल्लो, पूण स्वताचो हेतू पातळावंक ताच्यांनी केल्लीं कर्मकांडां वायट आसलीं" पुर्तुगेज काळाची याद करतना भाईन म्हणलें. तांचें मुळावें शिक्षण मराठी भाशेंतल्यान जाल्लें. एसएससीई गोंयांत जाली आनी फुडल्या शिक्षणा खातीर मुंबय पांय दवरलो तेन्ना आपूण शाणो जालो. मुंबयन आपल्याक घडयलो अशे ते म्हणटात. थंयच तांच्यांनी कोंकणीन बरोवंक सुरवात केल्ली. तांचे कडेन उलयतना एक खीण सुद्दा आमी एका व्हडल्या मनशा लागीं उलयताशें दिसना कारण, व्हड जांव ल्हान सगळ्यां कडेन ते मन मेकळेपणान उलयता.
 भांगरा मोलाचीच दिसता. एका लेखकाचें मन कशें आनी केदें व्हड आसता हाची जाणीव जाली.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 