"हय." आईन म्हळें, "तें मात एक कुवाडेंच." आई ह्या विशयाचेर सदांच विचारांत पडटाली. तिका तें पटनाशिल्लें पूण शांतीचेर तिचो विस्वास. शांती बेठेंच कितेंय सांगपी न्हय. कांय लोकांक चाल आसताली, आपलें म्हत्व वाडोवचे खातीर , आपले कडेन लोकांचें लक्ष ओडून घेवचे खातीर बेठ्योच असल्यो काणयो रचपाची आनी त्यो खऱ्या पोंतार घालून रंगून सांगपाची.
आईचो चमत्कारांचेर विस्वास नाशिल्लो. कोणाच्याय आयकुपांत वो पळोवपांत चूक जाल्ली आसूं येता अशें म्हणपी म्हजी आई. बेठोच पांखाचो कावळो करपी न्ही. कांय लोकांक वा म्हळ्यार वार्ता करपाची संवय आसता अशें म्हणून गजाली सोडून दिवपी.
"त्या काळांत चलयांक बारा तेरा वर्सांचेर लग्न करतालींजाल्यार तिणें शांतीक घरांतले घरांत शिकोवन अठरा वर्सांचेर लग्न केलें." आईच्या उलोवपांत ते बायलेविशींचो आदर दिसतालो.
