" ही भक्तीयोगाची रम्य कथा ।
 धर्म अमृताची धार सर्वथा ।
 दिसतात तशें आसनात. शिवाय आमची जी शब्दसृष्टी आसा, तिवूय मर्यादीत आसा.
 नाही वाग्सृष्टी । आम्हालागी दिठी । तें दिठीच नोहे ॥ (अमृतानुभव)
आमी जर तांका विचारीत , तुमी कोण? खंयचे? खंयसून आयले?
 खंय वतले? तुमचें नाव कितें? रूप कितें? तर ते सांगतले :-- कांय ना.
 चरित्राचो इल्लोसो वांटो दिवपाचो यत्न आमी करतात.
 देवतेक लागून हें स्थान जागृत.
 तुकाराम म्हाराजांच्या काळाचें हें देहू गांवचें वर्णन.
 सावन पंढरपुराक धांवत आयले.
 पूत कान्होबा आनी कान्होबाचो पूत बोल्होबा. बोल्होबाक तीन पूत जाले. म्हालगडो सावजी,
मदलो तुकाराम आनी धाकलो कान्होबाराय.
 श्री तुकाराम म्हाराजाचो जन्म ज्या कुळांत जालो तें कूळ पवित्र आशिल्लें.
 म्हाराजांनी ह्या सगल्याचीच उपेक्षा केली म्हणूंक तांका गोसावी म्हणूंक लागले.
 ). गीतेचे काळांत वैश्यांक शूद्र जातींतले मानूंक लागिल्ले.
 ( तशें खेत्री, वैश्य,
आनी शूद्र म्हणून म्हाराजाक शूद्र म्हणूं लागले. 