एक संत चलतां चलतां एका गांवांत पावलो आनी एका झाडा मुळांत ध्यानाक बसलो. ताका थंयच समाधी लागली. थंयच्यान एक मनीस वतालो. ताणें संताक पळयलो. एदो व्हडलो संत आपल्या गांवांत आयला, ताची सेवा करपाकूच जाय हो विचार ताच्या मनांत आयलो. तो घरा गेलो आनी घरावें तूप घेवन आयलो. ताणें संताच्या तळव्यांक तुपान मालीश केली आनी परतलो. तुपाच्या वासाक मुंयो आयल्यो आनी संताक चाबपाक लागल्यो. थंयच्यान एकलो ऊस खायत वतालो. संताक पळोवन तो बडबडपाक लागलो, "हे संत कांयच काम धंदो करिनात. फकत समाधी लावन बसतात. " तो संताचेर थुकलो आनी ताच्या तोंडांतलो चोथो संताचेर पडलो. ज्यो मुंयो संताक चाबताल्यो त्यो चोथ्याचेर आयल्यो.
 ही घटना एक व्हड प्रस्न उबो करता, चूक कोणाची? जाणें बर्या हेतून संताक तूप लायलें ताची? कारण त्या तुपा खातीर संताक त्रास जाले. काय त्या उद्धट मनशाची जो संताचेर थुकलो? तो थुकतकच पडिल्ल्या चोथ्या खातीर मुंयो चोथ्या कडेन गेल्यो आनी संताचे त्रास कमी जाले.
 ही काणी आमकां जिवितांतलें एक व्हड सत्य सांगता. मनशाचो हेतू म्हत्वाचो. एकाद्यान बर्या हेतून कसलेंय काम केलें आनी जर त्या कामाचो वायट परिणाम जालो तरी तें पाप न्हय. आनी एकाद्यान वायट हेतून एक काम केलें पूण ताचो कोणाक कितलोय फायदो जावं, तें पाप. देखून मनशाचो हेतू चड म्हत्वाचो. साकर गोड पूण ती रोग बरो करिना आनी वखद कितलेंच कोडू आसलें तरी तें मनशाक निरोगी जावपाक मदत करता.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 