हे कवितेचे नावं कणशेंचो आदेवस, कणशेंचो वेगळाचार न्हय! मागीर, काव्यदासान कणशेंक जबरदसत काजार करन कांय तेंप जालोगाय? हर जीविंक आदेवस अनिवारय, वेगळाचार न्हय!! वेगळाचार स्व-खुशेचो. कणशेंक खंय स्व-खुशी आसा? तीं आसात मनशां खुसतार. तो तांचो सूत्रधार. पूण तशें म्हण एका सिंतिमेंताळ आदेवसाचें हक्क तांचें कोण लुटुंक सक्ता? कवीन तें तांकां घडवन दिलां. आनी ह्या वरवीं मनशा जिणियेच्यो कांय सुक्षीम गजाली आमचे मुकार ताणे पातळायल्यात.
