(रामचंद्र शर्मा, कानडींत नामणेचो नव्य कवी आनी अडिगाचो आमीग आनी प्रतिस्पर्धी. कविता तांचो पाशांव. पूण ही गजाल केन्नांय तांच्या खासगी संबंधाचेर उल्टो छाप घालुंक पावलीना म्हण शर्मा ह्या प्रबंधांत बरयता).
तसलोय एक काळ आसल्लो, जेन्नां अडिगा तसलो एक वेगळ्याच कालेतिचो कवी, म्हाका ताचो प्रतिस्पर्धी मानतालो आनी कांय इल्लो चडपडतालो सयत. म्हजो पयिल्लो कवितापेळो 'हृदय गीता' बुकाविशीं ताणे बरयजे म्हण हांव ताका पयिल्ले पावटीं मेळल्लों. आमचो तेदोळ परयांतलो पत्र वेव्हार आनी आमची मनास्थिती कांय एकामेका ताळ पडता म्हण ताका भोगलेल्यान कोण्णा, तो म्हाका भेटचेविशीं इल्लो चडीतच आतुरायेर आसल्लो. आमच्या ह्या पयिल्ल्या भेटेउपरांत, दोन म्हयन्यांनी आमी परत मैसूरांत एक्ये सांजेर भेटल्यांव.
त्या दीस आमची भासाभास कांय मध्यान परयांत लांबली आनी आमी जायत्यो कविता वाचल्यो. तसलो जिण्येंतलो पयलो अनभोग म्हज्या काळजा-आत्म्यार माजवोंक जायनातली म्होर घालुंक पावलो. ताचीं उतरां म्हज्या सपणांनी सयत म्हाका धोसुंक लागलीं आनी एक पावटिच्या सपणांत ताचेलागीं चर्चा करतां करतां खाट्येथावन पडोन, कपलार व्हडलें धुंकूट आयलें सयत. ह्या घडिता उपरांत, ताच्या बळिश्ट वेक्तित्वामुकार सलवनासतां हांवें म्हजी वळक सांबाळची गरज म्हाका भोगली.
ताच्या उपरांतली दोन वरसां, अडिगा आनी म्हज्या मदल्या खडक पंताटाचीं. तो पयशिल्या कुमटांत कविते पाटल्यान कविता बरयताना, हांव बेंगळुरांत कविता बरयतालों. तो केन्नांय बेंगळूर पावलो तर, चडताव म्हजेसंगीं रावतालो. तसल्यो सांजो आनी राती कविता वाचपांत फालें जाताल्यो. दिवाळेची रात या पुन्वेच्यो राती, एकाच पाक्या पोंदा कविता बरोंवच्याक आमी खरचिल्ल्यो आसात. पावट मेळल्ले तेन्ना या पावट करून, आमी पात्येल्ल्या कवितांचेर प्रबंध लिखून या उलोवप करून, संप्रदायांच्या बळिश्ट झोडाक आमच्या भितर जळोवन आसल्ल्यो उत्सुकायेच्यो वाती पालवनाशें आमी चत्राय केल्ली.
आमी सांगाता बरयिल्ल्यो कविता उपरांत विस्कळायताना, ताच्यो कविता म्हजे परस उत्तीम आसात म्हण म्हाका भोगलेलें तरय म्हज्या कवितांक चडीत होगळाप मेळचो तो म्हाका उडास आसा. म्हज्यो कविता, भोगणांनी गुंतून, नाटकीय रितीर वाचुंयेत आसल्ल्यो. जिवीत समजोन घेवंक भवतीक आशांची गरज आसा म्हण समजल्ल्या म्हज्या कवितांनी भारीच सोंप्यान, युवजणांचीं काळजां जिकचे तसल्यो प्रतिमा आसताल्यो. असली सोंपी वाट आपणायिल्ल्या हांवें, अडिगाची नवोदयाची वाट जायत्या वरसांपरयांत गुड्डावंक नातली. ताची सोडदोड नातल्ली खडक वाट, या ताणे कविता वाच्ची ती रीत -हळट, जाय नाका म्हळ्ळेबरीं- बोवशा त्या तेंपार म्हज्या लोकामोगाळायेचें कारण.
एक्ये सकाळीं हांव मैसूर ताच्या घरा पावल्ल्या तेन्नां तो न्हावंक गेल्लो. ताच्या सालांत दोनच कदेलां आसल्लीं. एकाचेर म्हजो एकलो ईश्ट बसोन जाल्लो आसतां, हांव अडिगाच्या कदेलार बसोन ताका राकोंक लागलों. तो आयिल्ल्या तेन्नां कितेंच उलयलोना तरय, उपरांत हो शर्मा कसलो मनीस. हांव मरच्या पयलेंच म्हज्या कदेलार दोळे दवरन आसा म्हण उदगारल्लो म्हण म्हाका खबर.
सरल्ल्या आत्म्यांक शृद्धांजली भेटोंवच्या आमच्या चडतीक आतुरायेंत आमींच तांचेलागीं पावोंक जायनातल्ल्या पुल्पुत्रार तांकां चडयतांव. आमचेबरिंच, अडिगाय राग मोसोर भोगचो, दिसाकय सपणां देकचो मनीस आसलो आनी जिवीतभर ताच्ये अखरेपरयांत तसोच उरलो. देकून ताच्या कवितांनी जिवीत तोपून गेलां.
ताच्या पत्रांचो दाळो उगतो करतां, एक संगत म्हज्ये मतीक मारता. कांय १९७१ कोण्णा, जनसंघ पारटेतर्फेन तो एलिसांवांक रावोन, सलवल्लो. हांव तवळ इंगलेंडांत आसताना, एलिसांवांच्या खरचाक दुडवाकुमोक मागोन ताचें कागत पावताना म्हाका दूखशें भोगल्लें. हांवें पयशे धाडल्ले तरय, मनांतच तो सलवों म्हण मागल्लें. तो सलवालो आनी कानडी कविता जिकल्ली. एलिसांवांक रावोंक ताणें दिल्लीं निबां म्हजें मन व्हय करुंक पावोंक नातल्लीं. पूण आपणें पात्येल्ल्या संगतीं पासत खळनासतां पाटीं पडच्या ताच्या वेक्तित्वाची झळक दीवंक पावल्लीं. एक एकीन आनी विचित्र नेंटेपण ताचेथंय आसल्लें.
हें म्हाका तो दुसरे पावटीं एलिसांवाक रावताना भोगल्लें. बिजेपिचो उमेद्वार जाल्ल्या ताणें सांगल्लीं उतरां ताच्या वेक्तित्वाक आरसो धरतातशें दिसतालीं. जनता दळाचे म्हाका विचारतीत म्हण चिंतल्लें, पूण तांणी आवकास दिलोना. बिजेपिच्यांनी विचारलें आनी हांवे जायत म्हळें.
अडिगाथावन जायते शिकचें आसा. आमचेबरीच साधारण मनीस जावन चालत्या जिविताच्या सलवण्यां मधेंय भितरलें बरेपण शाबीत राकोंक पावलो. दैवीक अनभोग जोडुंक जिणिभर ताणें प्रेतन ज्यारी दवरलें. जिवीत समजोंक कविता एक हातेराबरी करन आपली सर्जनशीलता एक प्राचिताबरीं ताणें वापरली. आनी हें जर आमच्या कविताविश्यांतली आमची नदर आनिकी तीक्ष्ण करुंक सकत तर, अडिगाच्ये जिण्येक आनी कानडी कवितेक चडीत अर्थ मेळतलो. तो जियेल्ल्या वेळारच जियेवंक मेळल्लें म्हजें भाग.
