आयताराचो दीस आशिल्लो, सगळ्यांकूच सुटी. तेजस भायर बसून टेबार खेळटालो. तन्वी पोरसांतल्या झाडांक उदक घालून रिकामी कळसुली घेवन तेजसा म्हर्यांत आयलें आनी ताका टॅबार खेळटा तो पळोवन,
"दिदी, टॅबार खेळ्ळ्यार कितें जालें गो? आयज स्कुलाक सुटी, परिक्षाय सोंपली. बेकार तर आसां. खेळटां न्हय मात्सो," तेजसान म्हणलें.
 "आतां न्हय कित्याक? आतां कितें करूं तर? " ताणें अज्यापान विचारलें.
 "आरे रातीं मामान एक झाड हाडिल्लें. विसरलो तूं? राव तें घेवन येतां हांव. " अशें म्हणून तें झाड हाडूंक गेलें आनी थोड्या वेळान झाड घेवन आयलें.
 "तशें ना रे, पळय...! हें एक पणसाचें झाड. पयलीं ताका खूब पणस जातालें. पूण आतां मेजून दोन वा चार जाता," तन्वीन तेजसाक पणसाचें झाड दाखयत म्हणलें.
 "पयलीं जातालें आनी आतां कित्याक जायना गो दिदी चड," तेजसान फोंडकूल मारतां मारतां विचारलें.
 "आरे पिशा तें आतां जाणटे जालें न्हय रे...! आनी हें बी एक पणसाचेंच झाड. तें मरून सोंपचे पयलीं हें वाडून व्हड जावंक जाय. देखून हें झाड हांगाच लावप गरजेचें, मागीर कितें जातलें झाडाक झाड तयार," झाड रोयता आसतनाच तन्वीन तेजसाक समजायलो.
 "ना" तेजस तन्वीक पळयत उरलो.
 "पूण दिदी... ह्या पणसाच्या झाडाक कितलीं वर्सां जालीं आसतलीं गो? " ताणें प्रस्न विचारलो.
 ह्या झाडाक कितलीं वर्सां जालीं आसतलीं हांचो अंदाज करप गरजेचें न्हय, पूण त्या झाडान आमच्या खातीर कितें कितें सहन केलां आसतलें हांचो अंदाज लावप चड गरजेचें. तें स्वताच आपल्या माथ्यार वत घेवन आमकां शितळ सावळी दिता, वादळाचें वारें आपल्या आंगार आडोवन आमकां ताच्या पासून वाटयता, वातावरणांतली धुल्ल आपल्या आंगार घेवन आमकां नितळ निवळ स्वास घेवंक वारें दिता आनी इतलें तें सगळें सहन करून लेगीत आमकां खावंक गोड फळां दिता. आनी मनीस हें सगळें जाणा जावन लेगीत गरज नासतना झाडां कापून उडयता...!
 "कविते वरी उलयतालीं? म्हणल्यार झाडांनी रचिल्ली कविता! तेजस ती कविता मात वेगळीच आसतली न्हय? " तन्वीन उमळशिकेन विचारलें.
 "तुका याद जाता? म्हाकाय बी म्हणून दाखय त्या झाडान रचिल्ली कविता. म्हाकाय आयकूंक जाय. " तांचें झाड रोवप चालूच आसलें. तेजसान फोंडकूल काडिल्लें.
 त्या फोंडकुलांत पणसाच्या झाडाचीं रोंपां घालतनाच तन्वीन म्हणलें.
 "तर आयक दिदी...! तें अशें म्हणटालें... " आनी तेजसान कविता वाचपाक सुरवात केली.
 कवितेचे पयलेच कडवे आयकून तन्वीन अजापान आपलें तोंड आ करून उकतें केलें. तेजसान कविता फुडें वाचली.
 "आमकां कापून रस्ते वाडयतात, व्हडयो व्हडल्यो बिल्डिंग्यो घडयतात, अशे हे मनीस आमकां कित्याक रडयतात?
 "हय कितली दुख्खी जावन तीं झाडां उलयतात न्हय एकामेकां कडेन? " तन्वीन आपल्या दोळ्यांनी दुकां हाडून म्हणलें.
 पुराय कविता आयकून तन्वी सामकें तांच्या दुख्खांत भरसन गेलें. ताणें तेजसाचे हात धरून म्हणलें.
 "तेजस, तेजस म्हज्या भावा तूं खऱ्यांनीच भाग्यवान जीं झाडां तुज्या सपनांत येवन तुका आपल्या दुख्खाची काणी कवितेच्या रुपान सांगता. तांकां तुजेर विस्वास आसा जायत की तूं तांकां वाचोवचे खातीर कितें तरी करूंक शकता म्हूण. " तन्वीच्या त्या भावनीक उतरांनी तेजसाचें मन भरून येवन दोळ्यांतल्यान दुकां व्हांवलीं. ताचीं दुकां पळोवन तन्वीच्याय दोळ्यांनी दुकां आयलीं.
 तो मेरेन तांची आवय सावित्री भायर येवन तांकां पळोवन तिणें विचारलें, "आगो तुमी कितें करता थंय दोगांय. " आवयक पळोवन दोगांयनी बेगिबेगीन आपआपले दोळे पुसले.
 तेजस उदक हाडूंक गेलो आनी कांय वेळान उदक हाडून झाडाक घातलें.
 "जालें न्हय झाड रोवन...? बरें केलें तुमी झाड रोयलें तें. आतां ताका सदांच उदक घालून बरे तरेन ताका वाडयात, जतनाय घेयात ताची. आनी आयज भूक बी काय लागना तुमकां वेळ कितलो जालां पळयला, चलात हात पांय धुवन जेवंक येयात. " अशें म्हणून तीं भितर गेलीं आनी हात पांय धुवन तीं जेवपाक गेलीं.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 