काळाचें रोद घुंवताना आदीं आसल्लें झरून वेता. नवें किरलता तरी तें आदल्याबरी आसना. काळ बदलताना गर्ज बदलता. गर्ज बदलताना आदल्याचें महत्व उणें जाता. कांय थोडेफावटीं एकल्याचे मर्जे खातीर ताची जतन जाता.
आदलें आमकां परनें जालां. नवें आमी वेंगलां. आमच्या भुरग्यांक हें नवेंय वेगींच परनें जातलें आनी तीं अत्वें एक वेंगुंक फाटीं सरचींनांत.
