.... मनीसपण,
तु का संबोदीत कशें आनी कितें म्हणून करूं हेंच समजना जालें, म्हणून सोमतीच चीट बरोवपाक सुरवात केली. एक काळ असो आशिल्लो जेन्ना तुका सगल्यांनी माथ्यार बसयिल्लें. वता थंय तुजीच चर्चा आनी दरेकल्याच्या तोंडान फकत तुजीच तुस्त आयकुपाक मेळटाली. मात घडये 'काळा प्रमाण बदलपाक जाय' हो विचार तुवें चडूच गांभिर्यान घेतलो जावं ये.
 मनशाक आयज पयसो खूब म्हत्वाचो जाला म्हणून तर मनशान आपली ही मनीसपणाची देणगी घाणाक दवरूंक ना मूं? अरेच्या! हें म्हज्या लक्षांत कशें आयलें ना काय? म्हणटकीच, तुजें अस्तित्व शेणपाक आमी मनशाच जापसालदार आसचीं पडलीं नात? पूण, इतलें जायसर तुवें आमकां आडावपाचो यत्न केलो ना तरी कित्याक?
 तुका घाणाक दवरीत सावन मनीस आपल्या पापांचो आंकडो वाडोवपाच्या सर्तींत देंवला. बरें आनी वायटाचो फरक तो विसरला. मोग, माया सोडून तो राग, दुख्ख, निराशा, दुस्वासाचे नशेंत बुडपाक लागला. हे पिडेंतूच ताका सूख जाणवता. बरे वाटेर चलून, धडपडून, संघर्शाक तोंड दियत ध्येय गांठचो सोडून तो शॉर्टकट मार्गार धांवपाक लागला. कसलेंय काम पुराय करपाक ताचे कडेन वेळूच आसना. जिणेंत कित्याक प्राधान्य दिवचें आनी कित्याक न्हय हाचेंय ताका भान उरूंक ना.
 अशे परिस्थितींत गुन्यांवूय वाडपाक लागल्यात. वायट मार्गान धांवपाक लागिल्लो मनीस तुका घाणाक दवरून रागाच्या भरांत खून, चोरी, लुटमार सारख्या प्रकरणांच्या जाळ्यांनी अडकुपाक लागला. हाची गवाय म्हणल्यार गांधीजींच्या तीन माकडां वरी जावन मोन्यांनी सोंसपी हो आख्खो संवसार. मात ह्या संवसारांत वावुरपी स्वार्थी मनशां स्वताकूच प्राधान्य दिवपाच्या नादांत, उरिल्ल्या सुरिल्ल्या मनीसपणाचोय नाश करपाक उठल्यांत. ह्या सगल्याचो अंत कितलो म्हाभयानक आसूं येता, हें चिंतूनच आंगार कांटो फुल्ले बगर रावना.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 