काणकोण तालुक्यांतल्या आमोणें- पैगिंणी हालींच लोकोत्सव उमेदीन जालो. लोकोत्सव म्हळ्यार लोकां खातीर, लोकांनी आयोजीत केल्लो लोकांचो उत्सव. सगल्या धर्मांचे, जातीचे, पंथाचे कलाकार, लोक ह्या उत्सवांक उमेदीन हाजीर रावप हो ताचे फाटलो हेतू जावन आसा. आमचे गोंयचे सभापती श्रीमान रमेशबाब तवडकार हांणी उखलिल्लें पावल खरेंच लाखमोलाचें अशें. ताका लागून गोंयचे लोककलेचो सांबाळ जातलो. तो नवे पिळगे मेरेन पावतलो. नवे कलाकार मेळटले.
 लोकोत्सव हो चड करुन गांवगिऱ्या वाठांरांत मनोवप ही संकल्पना खरीच बरी. ल्हान- व्हड झाडां झुडपां, वेली, माड, भिल्लेमाड, गगनचुंबी माडांचो सळसळ, तरातरांच्या फुलांचो बहर, तांचो परमळ, झाडांतल्यान व्हांवत येवपी थंड, शीतळ वारो, पानाचो म्होंवाळ आवाज, चिमण्यांचो चिवचिवाट, सुकण्यांचो किलबिलाट...... सैमाच्या गोंपांत सगलेंच आसता. खरेंच प्रसन्न, आनंददायी वातावरण. जण एकल्याचें मन भरुन वता, देहभान विसरपाक जाता. लागींच व्हांवपी नितळ, निर्मळ न्हंय, तिचीं मस्ती करीत वचपी ल्हारां, खरेंच मौज, मजा करपाचो आनी ताचेच वांगडा आपले भुंयेचें दायज अणभवपाचो वाठार म्हळ्यार हो लोकोत्सव.
 गोंय ही कलाकारांची खण. सगल्यांकूच तें खबर आसा. ल्हान व्हड भुरगीं, शाळा- महाविद्यालयाचीं भुरगीं, आमचीं बायलां सगळ्या कामान सामकीं फुडें आसतात. गोंयांतले जाणकार, वेव्हारी लोक सगळ्या कलेनी पारंगत आसा. दरेकाच्या आंगान कसली ना कसली कला, छंद लिपलेलो आसा. तांच्या सुप्त गुणाक वाव दिवप, तांणी आपली कला लोकां मुखार सादर करप हें तांचे कले खातीर बरें. आमच्या शाळांतलीं भुरगीं. तांकां गीतां, नाच, नाटक, अभंग अश्यो आपल्यो कला दाखोवंक मेळटा, लोकोत्सवा खातीर. मागीर बायलांचें गीत गायन, फुगडी, धालो, दिवजां सादर करपाचीय संद ही माची दिता. माचयेर उबें रावन उलोवपाचें, गावपाचें, कला सादर करपाचें धाडस दिता. व्यक्तीमत्व सुदारता. लोकोत्सव म्हळ्यार सगळ्यांनी आपले संदीचे सार्थक करप.
 लोकोत्सवाची खासियत म्हळ्यार ल्हान -व्हड दुकानां. आपणे तयार केल्लीं खाणां, माडा पसून तयार केल्ल्यो, बांबूपासून तयार केल्ल्यो उपेगी वस्तू, मातयेचीं बुडकुलीं, कळसो, कळसुली, घागर, माठ, पणत्यो हांचो व्हडलो स्टॉल लोकोत्सवात नदरेक पडटा. आपल्याक जाय त्यो वस्तु विकत घेवपाचें हें एकमेव थळ. लोकोत्सवांत मेळटात, त्यो वस्तू सहसा खंय मेळनात, हें विशेश. ताका लागून लोकोत्सवाक म्हत्व आसा.
 गुणांची पारख आनी भरपूर मनरिजवणेचो खजानो. असो हो लोकोत्सव म्हळ्यार संस्कृतायेचें जितें जागतें दायज. संस्कृतायेचे शुभ प्रतिक. तें अशेंच चालू उरचें, हीच प्रार्थना.
 म्हणटात न्हय "इत्सा तशें फळ". आमच्या भोवमानेस्त सभापतींचे लोकोत्सवाची संकल्पनेंत वर्सान वर्स भर पडची आनी आयची तरणाटी पिळगी, बायलांक तांची कला प्रदर्शीत करपाची, तिगोवन दवरपाची संद मेळची. जाका लागून आमच्या गोंयची सांस्कृतीक उदरगत जावपाक चडसो वगद लागचो ना. आमचें गोंय स्वयंपूर्ण, आत्मनिर्भर जातलें, अशी आस बाळगुया.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 