सुवात सुगूर करूंक पावतले. हाचे कारण, म्हज्या हिशेबान हीं उतरां दरेका मनशाक मणभर बळगे दिवपी, अशीं आसात आनी अशें म्हाका भुरगेपणापासून दिसत आयलां. कित्याक, हो प्रस्न हांव म्हजे म्हाका जायते फारा विचारीत आसतां, पूण मनाक पटपा सारकी जाप म्हाका अजून मेरेन मेळूंक ना, पूण हांवे जेन्ना जेन्ना ह्या उतरांचो आधार घेवन वेगळी वाट धरल्या तेन्ना म्हाका येवजिल्लें स्थान फावो जालां. घडये ह्याच कारणांक लागून ह्या चार उतरांनी म्हज्या मनात घर केलां आसुये.
 बारीक विचार करून पळयत जाल्यार ह्या उतरांनी खरेंच बळगें आसा म्हणपाचें तुमचेय मतींत येतलें हें हांव निश्चितपणान सांगपाक शकतां. एखाद्याची वर्तमान परिस्थिती वायट आसूं येता, पूण ती तशीच उरतली अशें मात बिल्कूल ना. ती बदलपाची तांक दरेका मनशा मदीं आसूंक जाय. कळाव लागल्यार उपकारता, पूण आपूण हे परिस्थितींतल्यान भायर सरतलो अशें येवजून वावराक लागत तर जैत हें आमचेंच आसतलें. म्हज्या अयस- पयस अशे जायते लोक हांवे पळयल्यात, जांची सामाजीक आनी अर्थीक परिस्थिती तितली खास नाशिल्ली, पूण आपले हिकमतीन तांणी यश मेळयल्ले. हय, त्या खातीर तांकां रातीचे दीस करचे पडल्यात, जी गजाल आमी न्हयकारूंक शकनात. म्हूण ते आयज समाजांत आस्पत आनी नांव कमोवन बसल्यात, जांची देख घेवन आमी जिद्दीन वावराक लागू येता. सुरवात करून पळयात मना सारको लाब जरी जालो ना तरी लुकसाणूय जावचें ना.
 मनशान यत्न करप केन्नाच सोडचे न्हय अशें जे अणभवी मनीस सांगतात तें वगीच न्हय. कांय जाण परिस्थितीचो नियाळ करीनासतना, ती समजून घेनासतना देव, देवस्की, घाडी- भगतांचेर विस्वास दवरून वेळ वगडायतात. अशांनी स्वामी विवेकानंदाचो आदर्श मुखार दवरून वावरूंक जाय. तरनाट्यांनीं तांचे विचार आपणायल्यार जीण फळादीक पावतली, न्हयकारी विचार पयस जावन हयकारी विचार मनात घर करूंक लागतले.
 सृश्ट निर्माण करतल्यान कसलोच भेदभाव करिनासतना सगल्यांक पोसवण दिवपी वातावरण फावो केलां. आपलो आलाशिरो दिवन सैम सजयलां, नटयलां जाची देख घेवन मनशान जिवीत घडोवंचे आसता. तरी आसतना कांय जाण फाटीं कित्याक पडटात, तांचे लागीं आपलो फुडार घडोवपाची तांक ना व्हय? तांच्यात कितेंच करपाची इत्सा आसना व्हय? घडये ते आपले भितर आत्मविस्वास तयार करूंक कमी पडटात कांय कितें? अशें आनीक कितलेशेच प्रस्न तांचे कडेन पळोवन म्हाका पिडपाक लागतात. अश्या मनशांक म्हाका सांगन दिसता बाबा रे, तुमी सैमांत बदल जाल्लो पळयतात काय ना, पोरणें नश्ट जावन नवी उत्पत्ती तयार जाल्ली पळोवंक मेळटा काय ना? हें सोबीत सैम आमकां आकर्शीत करून खुशालकाय दिता काय ना? तेचपरी आपणेय कितेंय तरी बरें आनी वेगळें करचें अशें तुमकां दिसना व्हय? सैमा वरी आपले जिणेंत तुमी बदल हाडपाचो यत्न कित्याक करिनात? न्हयकारी विचार सोडून जेन्ना तुमी 'हांव दर्या पियेवन उडयन' असो विचार करून वावराक लागतले, तेन्ना भंय आपसूक ना जावन कुडी भितर एक उर्बां तयार जातली, जी तुमचीं वाट मेकळी करून दितली. हतयाचें बळगें तुमचे भितर आयलां अशें दिसपाक लागतलें आनी तेंच तुमकां सफळता मेळोवन दितलें. दुसर्या उतरांनी सांगचे जाल्यार हीच मनशाची भितरली शक्त जाका लागून तो परिस्थिती बदलूंक शकता.
 सैम जशें बदलता तशें सगल्यांनी त्या- त्या परिस्थितींत आपले भितर बदल घडोवन हाडचो पडटा. खरें म्हणशात तर हो सैमाचो नेम. आमचे जाणटे ह्याच नेमाक धरून वावुरताले म्हूण गीम सोंपचे पयलीं पुरुमेंताची तजवीज करून पावसभर सुशेगाद जियेताले. पडट्या पावसांत जाय आशिल्ले ते जिनस तांकां सोंदूंक बाजारांत भोवंचें पडनाशिल्लें. दुसरी गजाल, त्या काळार पावसांत बाजार लेगीत खूप कमी भरतालो. आतां काळ बदल्ला. वर्साचे बाराय म्हयने सगले तरेचे जिनस मेळूंक लागिल्ल्यान पुरुमेंताचे म्हत्व कमी जालें तरी कांय जिनस आमकां सुगूर करून दवरचेच पडटात. कारण ते पावसाळ्यांत मेळनात. अशा वेळार मनशाक आधार पुरुमेंत केल्ल्या जिन्नसांचोच न्हय?
 मुयेक पळयात. एकेक कण तोंडांत धरून ती पुरुमेंत करपाक वावुरतना दिसता काय ना? हाचोच अर्थ मूय आपल्याक जाय तितलो दाणो गोटो सुगूर करून दवरता आनी सुखान जियेता. आमी मनशानी लेगीत मुयेची देख घेतल्यार अर्दीं दुखणी पयस जावंक पावतली. मनीस सातत्यान वावर करीत रावलो जाल्यार ताचे कुडीक व्यायाम तर जाताच आनी मन लेगीत प्रसन्न उरता. चार पयशे बोल्सांत खुळखुळटात ती गजाल वेगळी. मनशान तकलेर पेज घेनासतना वावरूंक जाय. हातांत घेतिल्लें काम मन लावन करूंक जाय. हांव ते काम वेळार पुराय करतलोच, म्हजे कडेन तें अवश्य जातलें अशी धमक तरनाट्यांनी मनांत बाळगून वावरीत तर जीण मार्गाक लागतली.
 ह्या संवसारांत कोण फाटीं उरूंक फावना. दरेकल्यान कासवाचे गतीन लेगीत मुखार गेल्यार आपलो वावर पुराय करूं येता. ही गजाल सगल्यांनी याद दवरपा सारकी. कित्याक काय म्हणल्यार आमी सगले कुडीन धडधाकट, आमची बुद्दय सादारणपणान एकसारकीच, पूण जायते फावटी आमी बुद्दीचो आनी कुशळटायेचो उपेग फावो तसो करीना जाल्ल्यान फाटीं उरतात. मनशान वेळ वगडायनासतना वाट्याक आयिल्लीं कामां करीत रावंक जाय. कामात गुंथून उरिल्ल्या कारणान न्हयकारी विचार आनी मनाचीं दुखणीं पयस जावन मन शांत जाता. हाचो दुसरो लाव म्हणल्यार नवीं आव्हानां पेलपाक मनीस परत एकदां तयार जाता, आपसूक कोणे सांगिनासतना. हाकाच लागून हांव म्हणपाक शकतां, जो वेगळी वाट धरता तो मनीस समाजाक देख घालून दिता आनी वेगळेचाराचें दर्शन घडयता.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 