सुखी मनान सेल्फी घेतली जाल्यार ती तुमच्या विचारां सारकीच भायर सरतली. सकाळीं सुर्याच्या हळडुव्या किरणांनी फुलपी पाचव्या रानांतल्यान भायर सरपी रंगीत फुलां... काळजाच्या कुर्कुटांत फुलांची बाग फुलता, सुखाचे खीण... मळबांत पातळिल्ले रंग. मन ताच्या सांवळ्यांनी मंत्रमुग्ध जाता लेगीत. मनांत एक सुखद उजवाड पातळटा आनी मोराचे मोंव पिसूय मनाक सुख दिता. सैमाचो आस्वाद घेतना मनांतले सुखाचे फवारे मुक्तपणान भोंवतणी उसळटात... आनी मनाची कोर भितरल्या वासान भरपाक लागता. जेन्ना मळब मना सारकें आसता तेन्ना भोंवतणचें सगलें सोबीत जाता. मनाच्या विचारांच्या शुद्ध फुलांनी सगळें सुगंधी जाता. आमी समाधानाच्या झोपाळ्याचेर धोलतात, अशें दिसता. खूब ताजें जाता मागीर मन.
 बरीं फळां जाय जाल्यार मनाचे मातयेंत नेटकी लागवड करून मनांत जायत्या सोबीत विचारांच्या झाडाचीं बियां रोवचीं पडटात. आमकां कितें तरी दिवपाक दरेक दीस उठटा! फकत मन जागृत दवरून सैमाच्या ह्या दायजाचो अणभव घेवचो पडटलो... मनाची टांकी दुदान भरिल्ली आसता. पूण केन्ना केन्ना जागृत रावप गरजेचें आसता. तेन्नाच मन सगळ्या बाबतींत समृद्ध जाता. सांगूंक मेळटा आनी केन्नाय दुसऱ्यांक दिवंक मेळटा, स्वताचें माप समृद्धीन भरता आनी काळीजूय नकळटां समाधानान भरता. ओंवळांच्या फुलांच्या सुगंधा वरी.
 असंतोश, अस्वस्थताय, मनाक केन्ना केन्ना अडचणींत घालता. कारण चुकीच्या विचारांचो चिखल आमच्या मनाच्या तळाक नक्कीच जमतलो आनी मागीर तो काडून तळ निवळ करपाक जाय जाल्यार आमकां एक संवय करची पडटली, मन सदांच निवळ करपाची. ते खातीर मनाक बऱ्या विचारांची संवकळ जाय, ती लागू करची पडटली. तेन्नाच मनाच्या मुळाक सात्विक सुखाचें वातावरण तयार जातलें.
 आमचें मन आमचें इश्ट. मनांत छापून आयिल्लो सैमाचो खोल पाचवो रंग तसोच उरता. परत परत मंत्रमुग्ध करता. आंब्याक मोहर आयलो काय रानांत सुगंध फुलता आनी तशेंच आमचें मनय. सैमाच्या ऋतू भशेन मनशाच्या मनांतय रंगबदल जातात. सैम आमचोय मनशा सारकोच इश्ट. ताचे कडल्यान आमकां खूब कितें शिकपाक मेळटा.
 एक सांगूं तुमकां. काळजा परस बरी दुसरी पिकाळ सुवात ना. कारण हांगा कितेंय पेरल्यार रोखडेंच वाडटा. पेरचे पयलीं कोणाचेर मोग, इश्टागत काय राग काय आनीक कितें असो विचार करचो. म्हाका दिसता सगळ्यांक खोशी करप आमच्या हातांत ना, पूण सगळ्यां कडेन खुशाल जावप आमच्या हातांत आसा. केन्ना केन्ना, लोक एकठांय करप, पुस्तकां जमोवपा इतलें सोंपें न्हय, कारण पुस्तकां एकठांय करपाक पयशांची गुंतवणूक जाय, जाल्यार लोक एकठांय करपाक भावनांक मोल दिवपाची गरज आसता...! ! ! मनीस काळजांत पावलो जाल्यारूच नातें तयार जाता. लोक म्हणटात जियेवपाक पयशे जाय. ही पयशांची गरज वेवसायीक! मोगाळ मनशां जियेवंक जाय, फकत भावना.
 केन्ना म्हाका दिसता, एक आपोल पडलो. गुरुत्वाकर्शणाचो सोद लागलो. हांगा मनीस दर दिसा पडटा. पूण मनीसपण सगल्यांनीच सोदून काडूंक ना! तें सगळ्यांनी लागू करपाक जाय, काळजा थावन, काळजांत प्रवेश करून.
 रगताच्या संबंदाक पर्याय ना, पूण नात्यांतल्या संबंदांचें तशें न्हय. मन जुळ्ळ्यार नातें आसता. जर विचारांचें आदान-प्रदान जायना, भावनांक वाट पळोवंक मेळ्ळी ना जाल्यार मनांत विकृताय निर्माण जाता... आनी हाचे खातीर संवादाची गरज आसा. अन्न, कपडे आनी आलाशिरो ही कुडीची मुळावी गरज तर संवाद ही मनाची मुळावी गरज. काय लोक संवादाचीं जनेलां बंद करून 'सहजीवी' जगतात. तर कितें जाता, गैरसमजाचे नकारात्मक विचार मनाच्या बंद तळघरांत जल्माक येतात. आमचेर आशिल्लो विस्वास दोंगर हालवंक शकता, पूण आमचे भितर आशिल्लो दुबाव आमच्या मुखार दोंगर उबारता.
 मनशाक संवादाची गरज आसा. संवाद म्हणल्यार फकत उलोवप न्हय. संवाद म्हळ्यार विचारांचें आदान- प्रदान. मनशान आपले विचार दुसऱ्यां कडेन उक्तावपाची गरज आसता, तशेच दुसऱ्याचे विचार आयकुवप ही मनाची गरज आसता. हें विचारांचें आदान- प्रदान आमच्या विचारांक एक नवो आयाम दिता. तुमची सृजनशीलताय एक नवो आयाम घेता. तुमच्या गिन्यानांत भर घालता. आमच्या व्यक्तिमत्वाची, आमच्या उणावाची आमी मोलावणी करूंक शकतात. आमची मानसीक भलायकी बरी उरता. थोड्याच उतरांनी सांगपाचें जाल्यार, फुलपी व्यक्तीमत्वाक भलायकेन तंदुरुस्त मनाची गरज आसता आनी भलायकेन भरिल्ल्या मनांक संवादाची. एक निर्मळ मन आनी शुद्ध हांसो आसल्यार तुमकां तशेंच लागीं येवपी सगळ्यांक तें खूब बरें दिसता.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 