कवी अभयकुमार वेलींगकार हांचो 'दीस उदेतकूच यो' हो कविता झेलो शणै प्रकाशनाचे वतीन आॅगस्ट 1988 वर्सा उजवाडायलो. हातूंत देशात भंय, संस्कृताय, परंपरा, प्रशासन आनी समाजीक तेजस्विताय आदींचो प्रभाव मानवाच्या जिणेंच्या साधनांचेर पडटा. ताचे पसून जी शक्ती प्रकट जाता, तिचें नांव आसता- राष्ट्रीयता. ह्या क्रमान फुडारांत देस भक्तीचो भाव जागृत जाता. ह्या भावांतल्यान कवी अभयबाब भारत देसाचें गान गावपाचो उलो मारता.
 देशा वांगडा म्हान. .
 राष्ट्रीय परंपरांचें गौरवगान आनी राष्ट्रहित सर्वोपरी मानतात. कांय जाणकारांच्या मतान राष्ट्रवाद हो आधुनीक व्यक्तीचो धर्म जावन आसा. ताकाच लागून राष्ट्रधर्म सर्वोपरी धर्म आसा. महात्मा गांधीजीनी म्हळां- 'राष्ट्रवाद मे कोर्इ बुरार्इ नहीं, बुरार्इ तो संकिर्मता, स्वार्थपरता और अलगाव में हें,जो कि आधुनीक राष्ट्रों के कलंक है. . ' ताचे कडल्यान उर्बा घेवन कवी 'आमी शांती कशें' हें कवितेंत विस्तारान सांगता.
 इश्टागतीचें सूत. .
 आमी शांती दूत. .
 जावन गेल्ल्या व्हड लोकांचो,
आमी तांचे दूत. .
 वेगवेगळ्या जाती धर्माचे,
लावन दिवो पयस केलो.
 म्हाका सोडून वचना ?
 कला संस्कृताय आनी प्रकृतीचें प्रती अंकन सौन्दर्यशास्त्र आसा. सौन्दर्यशास्त्राचें एक आंग आसा. तिका दर्शन शास्त्राची मिमांसा वा आनंद मिमांसा म्हणतात. जाल्यार जगतां हांव कवितेंत अभयबाब जिवीत कशें अशेंच हुंवारान सांपडलेले, मोडांनी भल्लेलें ,वाटो सगळ्यो बंद जाल्या उपरांत जगपाची आस्त ना असो निराशावादी सूर उक्तावन प्रस्न करतां, हांव कितें आतां करूं ? तरणे पिरावेलो मोग कवीन उक्तायला म्हळ्यार अतिताय जावची ना.
 प्रियेक कसो मेळूं ?
 घरा कसो वचू ?
 पुर्तगेज भाशेंत महाकवी फेर्नाद पेस्सोवा म्हण्टा- कविता म्हणजे म्हजी एकलो रावपाची रित (A minha poesia e' a minha maneria de estar sozio). तेन्ना हे कवितेंत कवी आपलो मोग उक्तायतना प्रतिकात्मक रूपांनी उलयता. कुपां, सूर्या, पावस हांचो आदार घेता. आपले मोगिकेक दीस उदेतकूच यो नातर रात पडटकूच यो तशेंच जिवितांतली खोशी चोखपा खातीर वेंगेत म्हजे तूं यो असो साद घालता. कविता दीस उदेतकूय यो.
 वेंगेतल्यान तुका सोडूं कसो ?
 चड वेळ रावनात.
 ह्या झेल्यांत आमकां राष्ट्रप्रेम, मोग आनी सैम विशयाचेर कविता वाचूंक मेळटात.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 