पॉर्न पळोवपी तरणाट्यांचें प्रमाण दिसान दिस वाडत आसा. संवसारातलो हो एक व्हड धंदोच जावन पडला. आनी अशें आसतनाय अजुन कोणाय कडेन उक्ते पणान आमच्या स्वताच्या लैंगीकते विशीं, लैंगीक भावना विशीं उलोवपाक तरणीं मनां अजुन फांटीं फुडें जातात... संस्कार नावाचें धांपणे जे आमच्या सगल्यांचेर धापील्लें आसता, ताका लागुन ह्या गजाली वीशीं उलोवप म्हळ्यार लेगीत व्हड गुन्याव कसो अशें अजुन कितलेशेच तरनाट्यांक दिसता. उलयतले जाल्यार सुद्धा लिपचोरया, कोणाक कळ नासतना, हळुच ह्या विशयाचेर उलोवप जातात. क्वचीतुच घडये तसोच धडाडीचो शीक्षक आसा जाल्यार लैंगीकतेचेर क्लासांत उलोवप जाता. पुण मागीर क्लासांतल्यान भायर येतकच कितली जाणा त्याच सहजतायेन एका मेकांकडेन उलयतात हे हांव नकळो. म्हजो तरी अणभव म्हाकाच एलीयन करपी आसा. एक तर "शी! कसलें उलयता गो" असलें रीएक्शन वा "म्हळ्यार? हांवें केन्नाच आयकु ना मगो.." असलें. म्हळ्यार तरण्या मनांक एक तर जाणुन घेवपाचेच आसना, वा तांकां चुकीचे खबर आसता वा आपल्याक खबर आसा तीतलें पुरो अशें चिंतपीय आमचे मदीं आसात.
लैंगीकता हो विशय नवो न्हय..मनश्याचें पुराय घडप आनी वाडप ह्या गजालीचेर आधारुन आसता. भुक आनी तान तशीच मनश्याची लैंगीक गरज पुण तरीय तीचेर लागील्लो यदो व्हडलो टेबु आमी केन्ना तरी तोडपाक शकतलीं कांय? ह्या टेबुक लागुनुच पालक भुरग्यांकडेन ह्या गजालीवीशीं उलयना, इश्ट इश्टीणी उलयतना लेगीत हयन्हय शीं उलयतात, आनी शेवटी आमच्यातली चडशीं जाणा लैंगीकते वीशीं पुराय चुकीचे समज घेवन समाजांत वावरत रावतात. ह्या समजांक लागुन नातीं, एक लींगाचें दुसर्या लींगाच्या मनश्या कडेन वागप, लग्ना सारकेली संस्था, ह्या सगल्या गजालींचेर खुपसो परिणाम जाता. सगल्यांचेंच वायट जाता अशें म्हणीना हांव पुण अजुन लेगीत काळखाच्या कुडींत लीपोवन दवरपाचीच ही गजाल उरल्या. कोणाक खरें दिसतलें...मनश्याचे चडशे मानसीक त्रास लैंगीक सभावाकडेन जोडील्ले आसात म्हण? दिसचेंच ना.. कारण आमी स्वताची लैंगीकता केन्ना पुरायपणान समजुन घेवपाचो यत्नुच केलो ना. ती एक न उलोवपाची गजालुच करुन तीका दवरल्या.
