ए क पंगड वा समूह म्हूण जेन्ना आमी विचार करता तेन्ना ताचे वांगडा समाजीक, सांस्कृतीक, इतिहासीक, आर्थीक ह्या सगळ्या विशयांक आमकां हाताळचें पडटा. सगळ्यांची नातीं एकामेकां कडेन जोडिल्ली आसतात. मनीस जात जल्माक आयली, ल्हव- ल्हव घर बसयलें, समाज निर्माण केलो, देश घडलो आनी हें जग घडयलें. हें सगळें जावपाक शेंकड्यांनी वर्सां गेलीं. तातुंतल्यान समाज, संस्कृताय आनी इतिहास घडलो. ह्या सगल्या घटकांची दांवां खोल- खोल आसात. भितरलोच एक प्रकार म्हणल्यार सावड. पारंपरीक पद्दतीन चलत आयिल्लो गांवच्या लोकांचो एक सामूहिक शेतकी व्यवसाय. सावड म्हळ्यार गांवातले लोक एकठांय येवन आपल्यो अटी आनी नेम पाळून सगळ्यांच्या कश्टान आनी त्रासान करतात तो शेतकी व्यवसाय.
 दोंगराचेर वा गांवांनी खास सावडीचें म्हूण जागे आसात. जंय हो सावडीकारांचो शेतकी पिकावळीचो धंदो चलता. हे जागे कोणाचे एकल्याचे मालकीचे नासतात. ते गांवच्या सगल्या लोकांचे आसतात. ताचेर स्वता एकलो आपलो मालकी हक्क सांगपाक शकना. जमनींत कितें पिकयतले वा हेर कसलो व्यवसाय करतले जाल्यार सगळ्या लोकांच्या हयकारन तें करचें पडटा.
 गावदोंगरी, खोतिगांव, केपें, सांगें ह्या वाठारांनी ही सावडीची संकल्पना आजून मेरेन आसा. काजू, माड, माडयो, कामतां रोवून तातूंतवेगवेगळीं पिकावळ घेवप हें वर्सभर चालूच आसता. पिकावळींतल्यान जें कितें मेळटा तें सगळ्या वांगड्यां मदीं वांटून घेतात. गांवांतले सगळे लोक येवन काम करतात तें जालें, तेच प्रमाणान एक आपलेपणाची भावना, आमचो एक समाज, आमी सगळे एक म्हणपाची जी संकल्पना आसा ती तिगोवन उरता. ही सावडीची परंरपरा गांवांतल्या सगळ्या लोकांक एकठांय बांदून दवरता. एकामेकां मदीं कितलेय वाद वा झगडी आसूं, पूण जेन्ना ह्या सावडीच्या कामाक येतात तेन्ना सगळें विसरचें पडटा. तेन्ना एक गाव म्हूण विचार करचो पडटा.
 दर एक मनशाक अमक्या दिसाचें काम वांटून दिल्लें आसता. तो वेळ मेरेन त्याच लोकांनी काम करप (एक सप्तक) ताचे दीस सोंपले उपरांत दुसरे वांगडी ताबो घेतात. सावडीचें म्हूण घर आसता, थंय रावन ते आपले दीस सोंपता मेरेन रावतात, जेवण- खाण, न्हिदपाचें सगळें तांचें थंयच आसता. ज्या- ज्या वाठारांनी गांवपण आसा, थंय आमकां हें पळोवपाक मेळटा. ज्या वेळार गांवांतल्या लोकांक हेर कसलेंय काम करपाचें सादन नाशिल्लें, त्या वेळार ह्या एकमुळ्या माध्यमातल्यान तें आपलो संवसार चलयताले.... आनी आयज लेगीत जाण्टेल्यांनी सांबाळून दवरिल्लें हें दायज ते मुखार व्हरत आसात. आधुनीक युगांत बदल घडत आसा आनी मनीसय स्वता हो बदल पचोवन घेता. नव्या- नव्या तंत्रांक आनी यंत्रांक लागून आयज सावडीकारांक कामांत खूब मदत जावपाक लागल्या, ज्या जाग्यांनी गाडी वचपाक शकना थंय ट्रॅक्टर वता, दोंगराळ भागांतल्यान वजें सकयल हाडपाक ताची मदत जाता.
 गांवपण तिगून उरतलें जाल्यार जें पयलीं सावन चलत आयलां तें तिगून उरपाक जाय. खास करून सावड आनी हेर परंपरा. ,, आनी तेच आदिवासी समाजाचे लोक करीत आयल्यात, करतात आनी हाचे मुखारुय करतले.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 