चित्त जंय भंयविरयत आनी उंच माथें "अशें म्हणपी एक कवी ह्या खंडप्राय देशांत जावन गेला. ताणे जेन्ना हें म्हटलां तेन्ना आमचो देश स्वतंत्र जांवक नासलो. तेन्ना ब्रिटिश सरकाराचें राज्य ह्या देशार चलतालें. ते सत्तेचो लोकांच्या मनाचेर एक कांच सो आसतालो. भिरांत आसताली. त्या वेळार ह्या देशाच्या नागरिकांक आपलें काम पळोवन राज्यकर्त्यांक उस्तुरें बी वचना मूं, वा आपणे उलयल्लें उतर तांच्या वर्मार बी बसना मूं, वा अशेंच कितें तरी जावन नाका आसतना अपसरण बी आपल्याचेर येत असो एक पेज सतत तांचेर आसतालो. असलो तो काळ. अशा वेळार वंग प्रांतांत एक कवी आसलो. रवीन्द्रनाथ टागोर ताचें नांव. जगाक तसो तो विशेश खबर नासलो. तो आपल्या देशाविशीं चिंत्तालो. आपलो देश फुडारांत कसो आसपाक जाय, आनी ताचो स्वभाव कसो आसपाक जाय हे संबंधान तो बरोवनूच दवरता आपले एके कवितेंत. ही कविता :
म्हजो देश स्वतंत्र जाल्यार 64 वर्सां जाल्यांत. म्हजें गोंय स्वतंत्र जाल्यार 50 वर्सां जाल्यांत. आयज म्हज्या देशांत भयाविरयत आनी ऊंच माथें करून चलूं येता काय कितें? आमच्या महाकवीन पळयल्लें सपन आकाराक आयलां काय कितें? हो एक व्हड आकांताळो प्रश्र्न आमचे मुखार पाखां फाकारून उबो आसा.
देशाच्या सरकारी शाळांनी आयज सामान्य मनशांचीं, गरिबांचीं भुरगीं शिकतात. मोठयांच्यो शाळा वेगळयो. गिरेस्तांच्यो शाळा वेगळयो. जालें ना! आमी शाळांनी वयतातूच पयलीं भंय ना करपाक. आमी शाळांनी शिकपाक वचनात. आमी वयतात भंय ना करपाक. कसलो भंय तर पयशे न मेळपाचो भंय हांतलयान ना जाता अशें कांय बुदवंतांक कळळां खंय. आयच्या शाळांतल्यान गिन्यान मेळटा काय ना, खबर ना. पूण नोकरी मेळटा. मागीर कितें काय म्हटल्यार बायल, घर, भुरगीं, गाडी आनी मागीर जाय जाल्यार घर आनी गाडी बदलीत रावप, होच आमचो विकास जाला. म्हणूनच तर पयर नारायण मुर्तीन आमच्या आयआयटी शिकून येतल्या विद्वानांचो नंबर जगांतल्या विद्वानांमदीं कितल्या प्रमाणांत आसता तें जाहीर केलां तें लोक जाणाच. हीच वस्तुस्थिती आसा. हें आयआयटीचें शिक्षण सगळया लोकांक दिलें जाल्यार तांतल्यान कांय संवसाराक दिपावपी बुदवंतकायो मेळूं येतात. पूण देशाचो विकास संपूर्ण देश अशें धरून जाता अशें दिसना. हाका लागून भावनीक, मानसीक आनी सामाजीक एकचाराक ज्यो वेरो वयतात त्यो भरून कशो घेवप होय एक व्हडलो प्रश्र्न आसा. खरें म्हटल्यार एक व्हडली भिरांत आसा.
देशांत आमच्या लोकशाय. पूण बारीक विचार केल्यार मात हांगा घराणेशायच चलता हाची गवाय वेगवेगळया पद्धतीन दिवं येता. ही आमचे लाकशायेक जाल्ली व्हडली भिरांत आसा. वर्सांचीं वर्सां सरकारी सोयरचार घेत हे लोक रावतात आनी तांकां मात लेगीत वायट दिसना. मागीर लोकशायेक कितेंय दिसूं तांकां ताचो पात्सो नासता. हांची सवंय इतली निगरगट्ट जायत वयता.
गुरूदेवांचे 150 वे जयंती निमतान भोवमान सुवाळो कसो करचो तें कळना. देशांत जाल्ले भिरांतेच्या विस्फोटाकडें पळयल्यार मन बधीर जाता. पूण आतां बधीर जावन चलपाचें ना. कणा कणान काय जायना देशाचे हे भिरांतेक सुरींग लावपाकूच जाय. हीच तांकां खरीं आर्गां जांव येतात. आमी सगळयांनी जर हो भिरांतेचो हिमालय कण कण ढांसळायलो जाल्यार देशाचोय विकास जांव येतलो.
