फुलाचें फुलप हें कितलें सुंदर. एक ल्हानशे कळयेंतल्यान एक सुंदर फूल जल्माक येता. तें ल्हवू ल्हवू फुलता. ताचे भोंवतणी भोंवरे, फुलपांखे भिरभिरपाक लागतात. ताचे रंग सगळ्यांक पिशें लायतात. तें धोलता, वाऱ्याच्या सांगातान जणू गितूच गायता. आपल्या देंठाक घट्ट धरून पानांच्या सांगातान तें आपलें अशें जग तयार करता.
 ल्हान भुरगेंय अशेंत फुलता आपल्या जल्मा सावन. निकतेंच दोळे उक्ते करून पळयत आसता तें भोंवतणचें जग. आपल्या बिटबिट्ट्या दोळ्यांनी नव्यो गजाली ल्हवू ल्हवू जाणून घेवपाचो यत्न करीत आसता. मागीर आयकूंक लागता तें भोंवतणचे आवाज. आपूण एकटें ना हें समजूंक लागता, ताका ल्हवू ल्हवू आनी मागीर ताचे फुलपाचे प्रक्रियेंत ताका सांगात दिवपाक लागतात भोंवतणचे लोक, भोंवतणचीं मनशां.
 फुलांक फुलतना आदार नाका आसता कोणाचो. उरफाटे तांकां कोणेंय हात लायल्यार तीं बावतात. तांकां कोणेंय सैमीक पद्दतीन फुलपाक दिलें ना जाल्यार तीं जाय तशीं फुलनात. तांकां उदक, सारें, वारें, प्राणवायू जाय आसताच. पूण तो जितलो जाय तितलोच. हिसपा भायर न्हय.
 मनशांचेंय तशेंच. तांच्याय फुलपांत तांकां जाय तितलोच आदार जाय आसता हेरांचो. जितलो कमी तितलो बरो, सैमीक नदरेन आपल्याक जाय तशें फुलपाक.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 