म्हज्या एका मित्रान ही गजाल एकदां सांगली. भुरगेपणांत तो खंय आवय वांगडा सप्तकी बाजारांत कोंबयो विकपाक वतालो. कोंबड्यो, कोंबे बसींत बोब मारीत म्हूण एक सादो उपाय ती करी. पांटल्यांतल्या कोंबयांच्या तोंडार एक ओलो कपडो धांपप. आवाज काडिनाशिल्लीं खंय कुकडां. कारण तांकां आवाज काडप शक्यूच नासता.
 खूब उलयतात आनी जीव खातात, तांच्या तोंडाक टेप मारची वा कुलूप मारचें कशें दिसता, अशें आमी म्हणटात. आवाज बंद करपाक कोंबयांचेर ओलो कपडो घालताले तसलो कसलोय उपाय बडबड्यांचेर करचो कसो दिसता. लोक आयकून थकतात पूण, हांकां उलोवन पुरो जायना. कितली उर्जा लागता उलोवपाक? तुमी कोणा कडेनूय उलयतात, तेन्ना तो लक्ष दिवन आयकता काय कितें हें पयलीं बारीकसाणेन पळेयात. जर आयकना जाल्यार तो तुमचो अनादर करता. तुमकां मदींच कातरता आनी आपलो एजंडा, आपलें सांगणें, आपलीं मतां, आपले विचार तुजें आयकनासतना एकतर्फी तुमचेर थापता जाल्यार तो तुमचो अपमान करता. तुमी उलयतना तें आयकनासतना आपूण मुखार कितें उलोवपाचें तें चिंतता तेन्नाय तो तुमचो अपमानूच करता. प्रत्यक्षांत भेट जातकच आसूं वा फोनार, तुमी उलयतनाच ते वटेच्यान उतरांचो फारपेट चालूच आसता. आयकुपाचें कोणाकूच मात्तूय धंगण आनी पासिंयेंस ना जालां. असल्यां कडेन उलोवन फायदो आसना. कारण वेळ आनी उर्जा फुकट वता.
 जो खरो हाडाचो लेखक आसता तो लोकांचें आयकत रावता. तरेतरेच्या लोकांचें. सगळ्या थरांतल्या आनी पिराय गटांतल्या लोकांचें. कारण लोक वा मनीस हो लेखनाचो कच्चो माल. लोकांक बारीकसाणेन तेळपाक, तांकां समजुपाक, तांचें मनोविश्व आनी भावविश्व, तांची भाशा आनी संवाद समजुपाक पळोवपाक तांकां आयकुपाची गरज आसता. आपल्याक विचारांचीं पांखां आनी शिंगां फुटल्यांत अशें समजून लेखकान जर आपलीच परवड आनी भरडकथा तांकां सांगली जाल्यार ताका बरोवपाक मसालो मेळचो ना आनी लोकूय लागीं रावचेनात. आयकप ही व्हडली कला. 'The best conversationalist is the best listener' (अर्थ - बेस बरो श्रोतो तोच बरो संवादपटू) अशें इंग्लीशींत म्हणटात. आपुणूच तो शाणो आनी दुसरो बोंडो अशें दिसप हें मनीसपणाचें लक्षण न्हय. हो अहंकाराचो बोमाडो. सारकें आयकना जातकच कितल्योश्योच समस्या उप्रासतात. घरांत, शेजाऱ्यां कडेन, वेवसायांत, ऑफिसांत, समाजांत.
 खूब जाण उलयतना निगेटिव्हीटीचें विशारी रसायन सोडटात. मास्क घालें म्हूण थुकी टाळूं येता. पूण निगेटिव्हीटीचें वा हाचें ताचें वायट, उणें दुणें, आय बाय वयर काडून ती स्वता भितर कुसपी हळशीक तासंपट्टेच्या रुपांत दुसऱ्यांचेर ओतयतात, ती घाण खंयच्याच मास्कान आडोवं नजो. थोडे कथन करतना, व्हाळ कशे व्हांवत आडकथा सांगतात. असल्यांचो संपर्क टाळचो. फोनाचेर लेगीत. आपली शांती म्हत्वाची.
 उलयत रावप ही एक भितरली उचांबळाय. मनातलें हें turbulence. मन थीर शांत आसल्यार तो मनीस भितरले शांतींतूच चड बुचकळ्यो मारतलो. बडबडप वा झांकप म्हळ्यार भायर खंय तरी घालून घेवप. हे बडबडपी लोक जीव खातात. कांय जाण फिलॉजॉफी सांगतात. वखदां, वैजकीचेर कित्याचेरूय उलयतात. लोकांक सल्ले दितात. विचारिनासतनाच. तकली खातात. उलय उलय उलयतात.
 दोन कान दिल्यात ते आयकुपा खातीर. फक्त भरभरपा खातीर सगळो दीस ना, जीण ना. अस्वस्थ, अशांत वा उचांबळ जाल्ले भशेन कांय जाण उलयत आसतात. आपुणूच सगळें जाणा, सगळे उपाय जाणा, सगळ्या संवसाराच्या जबाबदारेचें आदल आपणाचेर दवरलां, हो फाजील आत्मविश्वास घेवन कांय लोक उलयत आसतात. आयकुपाच्या मोड चेर कोणूच आसना. जण एकल्यान स्वताकूच हो प्रस्न विचारून पळोवचो.
 कितलें, केन्ना, खंय, कशें उलोवचें ही एक कला. आपल्या उतरांनी दुसऱ्याक आनंद मेळचो, उठाव मेळचो, तो दुखावंक फावना, तो अपमानीत जावंक फावना हाची जतनाय घेवप सामकें गरजेचें. खूब जाण उलयतात. पूण तें दुसऱ्याक उर्बा दिवपी आसना. दुबावांच्यो, दुसऱ्याक त्रास करिसारक्यो पुडयो ते एकेक करून उसयत रावतात. जगावयलो कोयर. असल्यां पसून सांबाळून रावचें पडटा. थोडे लोक मोबायलाचेर इतले उलयतात, इतले उलयतात की तांकां सांगचें कशें दिसता की बाब रे, बाय गो, तुका विसव नाका जाल्यार पाड पडूं, निदान त्या मोबायलाक मातसो थंड बसुंदी.
 आपल्या काळजा देगणांतले उले आयकतलो जाल्यार बोवाळ उपकाराना. ते खातीर शांती जाय. बडबड केल्यार भितल्लीं उतरां आयकूंक येवचिंनात. भितल्लें संगीत आयकतले तेन्ना आमी खरेपणीं मनीस जावंक पावतले. मनीस जातले तेन्ना उलोवपाचे कलेंत प्रवीण जातले.
 एका गुरू कडेन कांय शिष्य शिकताले. एका शिष्याक गुरू उलयता तें प्रवचन आयकून आयकून आपणेय तशेंच म्होंवाळ उलोवन लोकांक आकर्शीत करचे अशें दिसलें. ताणें गुरूक इत्सा व्यक्त केली.
 तुका सोदीत आपोवपाक येतले. त्या दिसा तूं कितें उलयतलो, तीं जातलीं शाणेपणाचीं मोतयां!
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 