हुंदराचो तो प्रस्न आयकून तोवूय थंय आशिल्ल्याचें शेराक जाणवलें. "आरे तूं उरलो मरे! " शेरान म्हणलें.
 "पूण राजानो तो धांवता तरी खंय, तो तर चलता ल्हव ल्हव. हुंदरान हांसत म्हणलें.
 "आ बरें बरें. तीं शापोदां म्हाका सांगनाका तूं... तो चलता जाल्यार तुवेंय चलपाचें. चल आतां. " शेरा राजा ताचेर तापलो, हुंदरान सोमतीच धांव मारली. आतां शेरा आयतारा केन्ना येवपाची वाट पळोवक लागलो.
 दीस सरत वताले. आयतारचो दीस लागीं लागीं पावतालो. सगल्यांची तयारी बरीच नेटान चलताली. सगलीं जशें राजान सांगिल्लें तशींच वागतालीं. शेरा राजाचीय बी तांचेर नदर आशिल्ली. शेनवारचे रातीक सगलीं परतून एक फावट एकठांय आयलीं. शेरा राजान परतून एक फावट सगल्यांच्या कामाचो नियाळ घेतलो. सगल्यांची ती मेहनत आनी ताची तयारी पळोवन राजा खूब खूश जाल्लो. आनी केन्ना काय आयची रात सोंपता अशें ताका जाल्लें.
 शेनवारची सात सोंपून आयतारचो दीस उदेलो. दोगूय रानांचे राजा आपआपले परजे सयत बरोबर धा वरांचेर सर्तीच्या जाग्यार हाजीर रावलें. सर्तीच्या पंचान म्हणल्यार अस्वलान शिटी वाजयली आनी सर्तीक सुरवात जाली. सर्तीचे सगले नियम वेवस्थींत पाळून, आपल्या सगल्या वांगड्याचे मजतीन सोंसो सर्त जिखलो. सगल्यांक खोशी जाली. शेजारच्या राजाचे आनी ताचे परजेचीं तोंडां वांकडीं जालीं. जैतीवंत जाल्ल्या पंगडान सोंशाक पालखेंत बसोवन ताची मिरवणेक काडली.
 "आमचो सोंसूलो जिखलो, तांचो कांसुलो हरलो" असो बोवाळ करीत तीं परतून आपल्या राजा सरीं आयलीं.
 थंय राजाच्या मनांत वेगळेच कितें शिजतालें. सोंशाच्या जैताचो आपूण खरो दावेदार अशें तो समजतालो. आपूण शेजारचें राज्य ताचे परजे सयत जिखलां हांचो ताका गर्व जाल्लो. ती सगलीं आयल्यात तें पळोवन ताणें एकच मोटो आवाज करून तांकां सगल्यांक ओगी केलीं.
 "म्हाका हांगा कोणाचोच आवाज नाका... आयकला तुमी...? आनी कोणाकूच इतली खूश जावपाची गरज ना. चलात आपआपल्या कामाक लागात. " शेरा तांचेर बरोच चाळवलो. शेरा राजा असो कित्याक वागता हेंच तांकां कळनाशिल्लें. तीं कितें म्हणूंक सोदता तें पसून ताका आयकुपाचें नाशिल्लें. पूण ह्या जैतांत ताची सगल्यांचीच मेहनत आशिल्ली. देखून तांकां सगल्यांकूच उलोवपाचो अधिकार आसलो. राजाक जाप विचारपाचो अधिकार आसलो आनी पयलो कोलो उलयलो.
 "शेरा राजा! आमचें जैत जालां, आमचो सोंसो जैतीवंत जाला, खोशी तर जातलीच न्हय आमकां...?
 "कांयच गरज ना म्हणला हांवें... हांव ह्या रानाचो राजा आनी तुमी म्हजी प्रजा. हांव जशें तुमकां सांगता तशें तुमी करपाचें... हांव जर तुमकां सांगतां हांसात म्हणून तुमी हांसपाचें, रडूक सांगल्यार रडपाचें अनी कोणाक जर म्हजें सांगणें मानवना ताणें हें रान सोडून वचपाचें. आसा तुमकां मान्य...? " अशें जायते कितें शेरा राजान तांकां उलयलें. तेन्ना तीं सगलीं आपल्याच भितर गजाली करूंक लागलीं.
 'हें शेरा राजाक अशें कितें जालें? ' अशी तीं एकामेकां कडेन विचारतालीं. आपलो राजा आतां बदलिल्ले वरी तांकां दिसूंक लागलो. 'फाटले खेपे कांसवाक जाल्लो तसो गर्व आमच्या राजाक जाला कांय...? ' अशें तीं येवजूंक लागलीं. आमच्या राजाक जैताचें वारें लागलें. तो आतां गर्विश्ट जालो अशे तरेन सगलीं बडबडूंक लागलीं. शेरान तें पळयलें आनी मोट्या आवाजान एकूच घरड घालून विचारलें.
 "ये कितें बडबडटात तुमी...? सगल्यांचो आवाज बंद. थोड्या वेळान हरणान भियेत भियेत जाप काडली.
 "पूण आनीक कितें? " ताका मदींच थांबोवन शेरा राजान ताचेर आवाज चडयलो. कांय वेळ कोणाचोच आवाज नासलो. सगलीं शांत जाल्लीं.
 "आनीक कोणाक कितें विचारपाचें वा सांगचें आसा. " शेरान चडट्या आवाजानूच विचारलें.
 "हय शेरा, म्हाका विचारचो आसा प्रस्न. " वागान रागान आपल्या जाग्या वयल्यान उठत म्हणलें.
 "तुज्या प्रस्नाच्यो जापो दिवंक हांव बेकार ना! ! तुमकां खबर ना हांव तुमचो राजा म्हणून? प्रस्न हे राजान विचारचें आसतात प्रजेन न्हय. " ताणें परतून एक फावट सगल्यांक तापोवन सांगलें. इतले आसुनूय माकड थंय नाचता हें शेरान पळयलें आनी ताचेर एक धेंगसो घालून ताका विचारलें.
 "ये माकडा... तूं थंय नाचता कित्याक, कोणाच्या लग्नाक आयला?
 "ना राजानो, हांव असोच वेळ पासार करपाक. " माकडान हांसत म्हणलें.
 "बंद कर तुजो तो नाच...! हांगा तूं वेळ पासार करूंक आयला...? " राजान ताचेर धेंगसो घातलो. इतल्यान हतयान जाप काडली.
 "त्या माकडाचें सोड, ताचे पांय तरी कशे ओगी धरतले? ताका संवयूच तशी हांगा थंय नाचपाची... आमी कामाचें उलोवया! आमी आमची स्वताची दुस्माना पासून राखण कशी करप हें समजप खूब गरजेचें. " (फुडें चलता...)
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 