निमाण्या कडव्यांत कविचो नितिचो वाद पुडें वेता. निर्भयाचें रगत मात आमच्या धुवांक, भयण्यांक राकवण करुंक पावचेंना. तें रगत व्हारयिल्ल्यांची शिक्षा जावन तांची फाशीय हाका अवश्य. तांच्या कृत्यांची धारुणता पाचारून कवी म्हणता ह्या हराम्यांच्यो आवयो सयत आतां शाबीत जाल्यात म्हण!!! निर्भयाच्या रग्ता आनी हांचे फाशियेवर्वीं थोडिशीं तरी शाबीत जाल्यांत ते नख्खी. पूण सगळीं शाबीत जाल्यांतगी? आनी सगळीं शाबीत जावंक आनी कितल्या निर्भयांची बली भेटयजाय पडतली तें म्हजे मतिंत वादाळां उटोवंक लागलां. तरीपूण, स्त्रीयांच्या हक्कां खातीर, तांचे राकणे खातीर आमचें झूज मात आमी रावंवचेनांव.
