"काळी जादू बी कांय ना. ताका मलेरिया जाला. हो पळय ताचो रिर्पोट. ताका हॉस्पिटलांत घालपाक जाय," मीनान सगळ्यांक समजावपाचो यत्न केलो.
"आमच्या भुरग्याक ताप येवं नाजाल्यार आनीक कितेंय जांव. तेची काडजी आमी कोरतोले. आमच्या मदीं पोडपाक तूं कोण?" एकटो सोऱ्यान तर्र जाल्लो दादलो उलयलो. घडये, रशिदाचो बापूय आसुयें.
"हांव सरकारी हॉस्पिटलांतलें दोतोर मीना. हांव ताका हॉस्पिटलांत घालपाक आयलां" अशें म्हणत मीनान 108 क फोन लायलो.
"तुमचें दवाखाने आमकां गरिबांक न्हू बाये. ते फकत तुमकां पयशेवाल्यांक. आमकां गांवठी वखदां आनी बुवा-बाबाच बरे." आनीक कोण तरी देड शाणो उलयलो. रशिदा मीनाक येवन दसलें. मीनान सगळ्यांचेर एक नदर भोंवडायलीं. सगळीं ताचेकडेन दोमाऱ्याच्या खेळांतलें खेतें आशिल्लेवरी पळयतालीं.
"हय चिचर," अशक्त आवाजांत रशिदान जाप दिली. ताका धड उबेय रावंक जायनाशिल्लें. मीनान ताका थंयच जमनीर बसयलें. "रशिदा, तूं खंयच वच्चें ना," बापूय आड्डलो.
"बेटी तूं हांगां यो, अम्मीकडेन यो" आवयन रशिदाक आफयलें. रशिदान मीनाक आनीक घट्ट धरलें. मीनान विचार केलो. हें सगळे आनी हांव एकटें... ना.. ना.. ताचे वांगडा वासिम आनी रेशाय आशिल्लीं.
आमी चौगां आनी ते सगळे. ऍम्बुलन्स आयल्यारय हांगच्यान भायर सरपाक कुस्तार जावपाचें. हरशीं मात्शें भित्रें आनी लजरें मीना एकदम कडक जालें. ताणे आपल्या मोबायलावेल्यान 100 नंबर धुंवडायलो.
