म्हज्या भुरगेपणा वयली गजाल. कोणाच्या बोल्सांत चार पयशे खुळखुळूंक लागले जाल्यार ताका मळबाक हात लायिल्लेवरीं दिसतालें. गळ्यांत भांगराची दाट सरपळी, दाव्या हाताक भांगरा पट्याचें घडयाळ तर दुसर्या हातांत मास्कोत. दोनूय हाताच्या बोटांनी तीन- चार मुदयो. आमकां भुरग्यांक एके वटेन अजाप दिसतालें तर दुसरे वटेन अश्या मनशांची लक्तुबायूय दिसताली. वाड्यावेल्या भुरग्यांक तांकां पळयत रावचेंशें दिसतालें. अशा लोकांची चाल आनी उलोवपाची तरा लेगीत नाटकी आसताली तरी लेगीत कितें म्हूण देवाक खबर तांचो तो झेत पळोपा सारको आसतालो. हीच गत तांच्या बायल- भुरग्यांची. तांचो थातोमातो दोळ्यांत भरपा सारको. ते भायर तांचें ऐपत प्रदर्शन पळोवन आमकां कवतूक दिसतालें. त्या वेळार असो घराबो पळयतकच तोंडातल्यान उतरां भायर सरतालीं 'नशीबवान बाबा हे लोक. ' बरोच पयसो आसतलो हांचे लागीं.
 असोय एक तरेचो समज आमी त्या घराब्या बद्दल करून घेताले. पूण पिराय वाडत वताली, आमकां अक्कलदाड येवंक लागताली तेन्ना तांच्यो पोक्यो बढायो उक्ताडार येत रावताल्यो. पयसो हातांत घोळपाक लागतकच मनशाक ताचो मान राखूंक कळूंक नाका व्हय? बरे भशेन तो सांबाळूंक शकले नात जाल्यार परिस्थिती बदलूंक वेळ लागना. तशें शे, अशा लोकांचें जातालें. पयसो आयले उपरांत चैनीच्यो वस्तू घरांत येताल्यो, त्योय बी गरजे परस चड. खाणां- जेवणा बाबतींत तर नासाडीच चड. हाचोच अर्थ तांचो नश्टो खर्च वाडत वतालो. भुरग्यांक बरी देख आनी तांच्या शिक्षणाचेर भर दिवंचे सोडून तांची अती अपुरबाय जाताली. ज्या हातांत पाटी, पेन्सील येवंक जाय आशिल्ली त्या हातांत दुडू घोळटालो, जाका लागून शाळा बुडीत खात्यांत जमा जाताली.
 वाड्या वेल्या हेर भुरग्यांनी केन्ना भायली खाणां पळयलींच ना. जें कितें घरांत शिजता तेंच, 'हें नाका, तें खायना' असली नाटकां आमचे भुरगेपणार नाशिल्लीच म्हणल्यार जाता. पूण त्या शेजार्यागेर मात 'आमचो बाबू हें खायना, आमचो बाबू तें खायना म्हणूनच तर बाबुचो बापूय बाबूंकडेन पयशे दिवन वता जाय ते विकते घेवन खा म्हूण. ' अशे तरेचीं उतरां कानार पडटालीं. त्या भायर ते जे तरेन पयसो रकयताले ते पळोवन दुख्ख जातालें. पयसो म्हणल्यार घरची लक्ष्मी तिचो मान राखलो ना जाल्यार उदितकाळ केन्ना लागू जाता तें कळना. जम बशिल्लो वेवसाय लेगीत गळून पडटा. कारण वेवसाय बरो गडगडटा म्हूण कोणेय कशाय कशे खर्च करप समा न्हय. पयशे हातात घोळटा तेन्ना ते सुगूर करून दवरचे आसता. भुरग्यांच्या हातांत गरजे परस चड पयशे घोळपाक लागतात तेन्ना तीं भुरगीं वेसना लागी करूंक लागतात. त्याच पयशाच्या नेटार ते शिकप सोडून बाकी सगळीं कामां बेस बरी करतात. हाका मागीर कोण जापसालदार ? आमी आनी तांचे आवय- बापूय न्हय, जाणीं भुरग्यांक वयल्या झेंड्यार चडयल्यात ते.
 आतां मोबायलाचीच गजाल. पयलीं सान भुरगीं मोबायलान खेळटात. तांची चवकस वृत्ती समजपा सारकी, पूण जेन्ना ह्याच मोबायलाचें भुरग्यांक पिशें लागता, मोबायल हातांत ना जाल्यार जीव तळमळूंक लागता तेन्ना ताची आमकां आडखळ जावंक लागता काय ना? तें मोबायलाचें वेसन मागीर सोडप कितले खास्तिकेचें जाता हें सांगून कळपाचें ना.
 खरें म्हणशात तर भुरग्यांक ल्हान पिरायेरूच बरी देख दिवचो यत्न करूंक जाय. आसा तांतूंत समाधान मानूंक शिकोवंक जाय. जीण सुखी करतलो जाल्यार तडजोड करूंक शिकूंक जाय. त्या भायर गरजे पुरतोच पयशांचो उपेग करूंक येवंक जाय. कारण मनशाचेर बरी, वायट परिस्थिती केन्नाय येवं येता हाची जाण आमी सदांच दवरूंक जाय. कसलोय वावर करतलो जाल्यार आत्मविस्वास आसले बगर तो करपाचें धाडस कोणाक जाय ना. म्हूण भुरग्यांक आमी जाता तितले बेगीन आत्मविस्वास कसो वाडोवं येता, हाचे धडे गिरोवंक शिकवंक जाय. कांय जाण फकत आपलें काम पुराय करपाचेर भर दितात. तें मन लावन करपाची तसदी केन्नाच घेनात. तांकां काम सोंपले म्हणटकच जालें. त्या कामाचो मोबदलो मेळ्ळो म्हणटकच जालें. त्या वावराचो स्तर मागीर खंय पावता थंय पावूं, ताचे तांकां कांयच पडिल्लें नासता. अशा लोकांचे काम पळोवन म्हजी आवय ओपार मारताली, नडणी कशीय जांव हाचो कडणो बरो धोलता.
 संवसारांत अशेय मनीस आसात, जांकां कामचोरपणा करपाक मना पसून आवडटा. तांची कामचोरपणा केन्नाच उक्तडार येनात, कारण तांची कामाची पद्दतच सारकी बरी थारावन केल्लीं आसता. आपली कामां एक निश्टेन करतात अशे ते लोक भासयतात आनी आपल्या वांगड्यांक घुस्पून दवरतात. हिंदी व्यंग्य साहित्यीक हरीशंकर परसाई म्हणटात "अपनी बेईमानी प्राणघातक नहीं होती, बल्कि संयम से साधी जाए तो स्वास्थवर्धक होती है। " हाचोच अर्थ बेईमानी लेगीत बरेतरेन करूं येता असोच घेवचो पडलो न्हय. एक गजाल मात खरी ती म्हणल्यार कसलेय गजालींचो अतिरेक जालो म्हणटकच तो जिवाक माल पडटा. म्हूण कामाचे बाबतींत जण एकल्यान सादुरतायेन वागूक जाय. कांय लोक खिणा भितर जायतीं कामां सोंपोवन बसतात आनी उरिल्लो आदेसभर चकाटां मारतात. दुसर्यांच्या दिव्यांनी तेल घालूंक भोंवतात. अशा मनशांची तोखणाय करप काय निंदा हें थारोवप कठीण. कारण तांचे भितर कमीपणां आसून लेगीत ते दाखोवन दितात आपूण कितले सक्षम आसात ते. अशा लोकां भितर एक तरेची उर्जाय दिसून येता, हीय गजाल फट न्हय. कसलेंय काम तांचेर सोपयत तर तें काम पुराय जातलेंच हाची शाश्वती आसता, पूण त्या कामाचो दर्जो सांबाळून दवरूंक तांकां कळना. कळना म्हणचे परस ते तो पाळपाची जतनाय घेनात, अशें म्हज्या अणभवा वयल्यान हांव म्हणपाक शकता. शिक्षणाच्या मळार अशें कोताक येना. कारण आमी वस्तू तयार करीनात. नवी पिळगी तयार करूंक वावुरतात, हें मतींत दवरून वावुरल्यार सक्षम समाज तयार करपाचें श्रेय आमचे पासून कोण पयसावंक शकचेनात.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 