कविच्या जायत्या सक्तेंपयकिंतली एक जावनासा उत्रांनिंच संसार रचुंक सकची. ही ताकत संयबांतच आसागाय?. एक माळो, आनी तो माळो चडोंक निसण कांय आमच्या चडतावांच्या यादिच्या कोनशांत केदिंच माज्वनातल्लें रुपणें जावनासता. जाव्येत आमच्या घरा, जाव्येता आमच्या सयऱ्यांच्या घरा, पूण माळ्यांतलो संसार वेगळो. पर्नीं दसतावेजां, बूक, पत्रां आनी अपरूपायेक उपेगाक पडच्यो जायतो वसतू थंय दाळ्ळेळ्यो निजायकी एका अथव्याच संसाराक आमकां वरून वेता, कित्याक म्हळ्यार त्यो चडताव वसतू पुर्वजांनी अपल्या मिनतेन पुंजायिल्ल्यो. आयच्या तांत्रीक काळार हांचो महत्व आनी उपेग उणो जालासतलो तरयी एका तेंपाधीं त्यो वसतू कश्यो वापाराक पडताल्यो आनी तो वापार जातासताना उभजोंवचे मनशा उमाळे आनी मायामोगाचो शिंवर कितलो?
उर्जिता भोबेः साहितीक अभिरूच आनी आसक्त आसची ही गोंयची कवयत्री, तिचीं सभार बर्पां, कविता गोंयच्या पत्रांनी पर्गटल्यांत. तिचो पयलो कविताजमो वेगिंच पर्गट जावन येंवच्यार आसा.
