मनीस जात धर्तरेचेर सगलो तेंप उरची. तिगेली सगल्या आंगांनी उदरगत जावची. ही धर्तरी आसा मेरेन तिका हांगासर जगपाक सगलो आदार मेळचो, देखून सैम मनशाक आदार करता. फुडाराकय करीत रावतलो. मनशाले धर्तरेचेर आसप, हे थोडें- भोव वर्साचें काय आसना, तें एक म्होंवें सपन कशें. ह्या म्होवें सपना कडेन मनीस कसो पळयता? जांव जो जिवीताचो तेंप फावो जाला, ताचो कशे भशेन उपेग करून घेता, त्या आदाराचेर त्या मनशालें जिवीत सफळ- असफळ जातलें, हाचो आमी सरभरस नियाळ करतात. मनशाल्यो पिळग्यो येतात. हांगा जियेतात. फाटल्यान येवपी पिळग्यांक तांगेली वाट मेकळी करून दवरतात. आनी एक दीस आसा ते अवस्थेत संवसार सोडून वतात. न्हंयेच्या उदकाचे प्रवाहा भशेन हें.
 धर्तरेवेल्या मनशाल्या राबित्यांत ताचेर जायते संस्कार जातात. बरे- वायट. मनीस जोडपाचे, तोडपाचे. तांतूंत लग्न संस्कार हो चड गरजेचो तशेंच महत्वाचो. मनीस जात कायम उरपाचे नदरेन हो संस्कार गरजेचो. एक दादलो आनीक एक बायल लग्न बंधनांत येतात खरीं. पूण तीं दोनय वटेनच्या कितलेशेच सोयऱ्याक नात्याच्या पवित्र बंधनात एकठांय हाडून दवरतात. साहजीक आसा, हें बंधन, हें मिलन कितलेश्याच कुटूंबाक एकठांय हाडपी एक आनंद सुवाळो आसता. एक बुन्याद आसता, साबार कुटूंबाचे एकठांय गांठ पडिल्ल्या बंधनाची. आनंद सुवाळो म्हळो की थंय आनंद- दिवप- घेवपाची, तशेंच मनां समजून घेवपाची एक बरी मांडावळ आसपाक जाय. पूर्वनियोजीतपणान आयिल्ल्या, एकठांय जाल्ल्या सोयऱ्यांची मनां जोडपा पासत व्यवस्था आसपाक जाय. एकठांय बसून विचारांचें आदान- प्रदान करपाची मांडावळ जाय. अशी वेवस्था आसता आयच्या आमच्या लग्न समारंभांनी? लाखांनी खर्च जाता. वरांची वरां लोक लायनींत ताटकळटात. फकत न्हवरो- व्हंकलेक हात दिलो, जमता तशे फोटू काडले. आनीक दुसरे कडे खंयतरी दुसऱ्या लग्नाचे ताकतिकेन वचपाची वाट लागीं केली... अशें हे चित्र लग्न सुवाळ्यांनी दिसता. हें अशें ताकतिकेक मुखेल कारण आसा ते एकाच शुभम्हुर्तार जावपी लग्नांची खातड! सगले कडेन वचून तोंड तरी दाखोवन वचपाचे मांडावळींत आमी खऱ्या अर्थान कितें सादतात? कितें मेळयतात? लग्न सुवाळ्याचो आनंद सोड, नवीन मनशांची वळख करून तांचे वांगडा मनां जोडपाचे प्रक्रियेक थोडो तरी आदार मेळटा? जण एकल्यान हे स्वताकच विचारून पळयल्यार चड बरें!
 शुभ म्हूर्त पंचाग पळोवन पुजारी जांव तांतूतले तज्ञ आमकां सांगतात. त्या फाटल्या शास्त्राचेर म्हाका वाद करपाचो ना वा त्या संबदान म्हजोय अभ्यास ना. सुवाळे थारोवन आमी लोकांक आपलेपणान आमंत्रण दितात, तांगेली तजवीज- अडचणी हांचेर आमी चिंतप करतात. जांव एकाच म्हुर्तार साबार लग्ना वांगडाच आशिल्ल्यान थंय कोण, कशे बरे भशेन पावतले? पावपाक शकनात? हाचेर आमी अभ्यास करतात? चडशे नाच . ताका लागून एकाच म्हुर्तार जावपी हीं अशीं पायलेक पंचवीस लग्नां म्हळ्यार फकत एक भाशेचो उपचार कशीं जावंपाक लागल्यांत. ताका लागून लग्न जातल्याक, तांगेल्या कुटूंबियांक, बरें मागतल्याकच ह्या सुवाळ्याची जी खोस अपेक्षित आसता, तिचो खंयचे कडेन कसलोच पत्तोच आसना. एक भशेची फकत ताकतीक. केन्ना एकदा थंयच्यान सटकता अशे भशेन हे आनंदाचे सुवाळे आयज स्वताचे चिंतना भितर अदीक चिंतना वाडोवपाचे सुवाळे जावंक लागल्यात. ह्या अशे ताकतिकेन भरिल्ल्या सुवाळ्यांतल्यान नवे पिळगेन कसलो आदर्श घेवप? शिस्ती परस बेशिस्तीन मातलेल्या ह्या सुवाळ्याचें तांणीय फुडाराक तेंच अनुकरण केलें जाल्यार! तांकां आमी कशे दोश दितले? असल्यानी आमचें समाज स्वास्थ्य, समाजीक शिस्त आसा ती खंय पावतली? हाचो परिणाम एकठांय जो आमगेलो हिंदु धर्माचे मांडावळी कडेन जोडटा ताची गत कितें? हेर धर्मीय जर थंय बोटां दाखोवपाक लागले जाल्यार! तांका आमी कशे आडायतले? देशांतलो बहुसंख्य हिंदु धर्मीय फांटो जर जिणेंतल्या असल्या म्हत्वाच्या प्रसंगाचे ताकतिकेक लागून जर आनंद घेवपाक पात्र जायना! ह्या सुवाळ्या वटेन संकटाचे नदरेन जर नियाळपाक लागलो जाल्यार ताचो परिणाम देशाच्या एकठांय व्यक्तिमत्वाचेर, चारित्र्याचेर जातलो काय ना? काजरांचे, निकाहाचे सुवाळे आगळे वेगळे तशेंच ते पुराय कुटुंबीय समरसून आनंद सुवाळे जाल्ले आमी अणभवतात. चडशे रातचे शांत वातावरणात जावपी हे सुवाळे म्हुर्ताची आडमेळी बाळगिनासतना जातात. तांगेली मुखावेली जीणय तितलीच खोशयेची, नात्याच्या सुतान घट्ट बांदलेली पळोवपाक मेळटा. ते तुळेन हिंदू धर्मीयांचे बेशिस्तीचे सुवाळे (सगलेच अशें हांव म्हणना) हें चित्र मुदार जावपाक जाय, अशें म्हजे सारकेंच तुमकांय दिसता. लग्नाक वचप म्हळ्यार संकट आपणावन घेवप, अशी परिस्थिती आमी करून दवरल्या, ती मुदार जावपाक जाय. आमचे हिंदू धर्मीयांचे लग्नसुवाळे पुजाऱ्यांच्या मार्गदर्शना खाला जातात, हे बरें आसा. सांगाताक ताका जोडून जर रिसेप्शन (येवकार सुवाळो) रातचे थंडसाणेन आयोजीत केले जाल्यार? ती एक बरी चाल पडू येता. म्हुर्ताक जोडूनच जेवणावळ कित्याक आसची?
 वायट चाली रिती. जाती-पातींच्यो प्रथा हांणी आमगेल्या हिंदू संस्कृतायेचे खुबशे लुकसाण केलां. आमगेल्यो लग्न पद्धती, आनंद सुवाळे जर अशेच फकांडांचे विशय जावपाक लागले, नवे पिळगेची धार्मिक आस्था जर असले गोंदळाच्या प्रकारांक लागून सोंपपाक लागली जाल्यार, ताचो वट्ट परिणाम जर पर्यायान देशप्रेमाचे भावने कडेन जावपाक लागलो जाल्यार, केदो गोंदळ जातलो ह्या देशांत! देखून जे आमगेले समाज धुरीण, संस्कृतायेचे राखणदार आशिल्ल्या जाणकारांनी ह्या बेशिस्तीन जावपी लग्न सुवाळ्यांचेर लक्ष केंद्रीत करचें. तातूंत भितर फावो त्यो सुदारणा, बदल करचे. हे सुवाळे काळजांक अदीक आनंद दिवपी करपाचो आयज वगत आयला. ह्या सगल्याचे फुडाराचे परिणाम कशें कितें जातले? जावपाक शकतात? हाचेर थोडे भितर नियाळ करपाचो हो म्हजो यत्न.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 