हें चित्र बरेंचशें अतिवास्तवशें दिसता. आनी तें निर्माण करपी कोण आसा जाल्यार मनीस. मनीस सभावाक लागून येवरोपांत जीं दोन महायुद्धां जालीं ताका लागून अगणीत मनशां मरणाच्या उज्यांत ना जालीं. ताचो परिणाम थंयसल्ल्या लागशिल्ल्या मनशांचेर जालो. जिविताचेर आसलेलो मनीस आत्तां ना जाता हे पळोवन तो निरशेंवक लागलो. युद्धाक लागून आर्थिक आस्पतीचोय विध्वंस जालो. आपलेंय खंच्याय खिणाक कितेंय जांव येता अशा धसक्यान मनीस जियेंवक लागलो. ताचो आपल्याचेरूच आसलेलो विश्वास हाल्लो. ह्या सगळ्याचो परिणाम ताच्या चिंतनाचेर जालो. आपल्या भयापसून पयस पळपाखातीर तरा तरांची चिंतना ताच्या मनांय (एसआयसी) येवपाक लागलीं. सुरवातेक हें अतिवास्तव दर्शन फ्रांसांतल्या चित्रकारांच्या कामांतल्यान पळोवपाक मेळ्ळें. आपल्या भयापसून पयस पळपाखातीर, ह्या भयांकृत वास्तवापसून पयस पळपाक अतिवास्तवतायेचो आदार घेतलो. हे चळवळींतल्यान फेदिरिकु गार्सिया लॉर्का, आन्द्रे ब्रेतों, आंतोनियु आर्तुद् अशे कवी आयले. आमचे कोंकणींत अतिवास्तववादी (सररिअलिस्टीक) कविता आमकां प्रामुख्यान काशिनाथ शांबा लोलयेंकार ह्या कवीन बरयल्ली दिसता.
हीं पांच उतरां वाचल्या उपरांत वा आयकल्याउपरांत बाकीचे सगळें ब्रह्मांड फकत पोकोळ आसा अशें जाणवता. तें सतत घुंवत आसा अशेंय जाणवता आनीक तातूंत कांयच अर्थ ना हेंय जाणवत वयता... अशा वेळार तो बेब्दो, बेब्दो उरना तर तो जिणेची निरर्थकताय अखंड जगलेलो असह्य अणभवसो दिसता. आनी आमचेर पडटा तें सररिअलिजमचें वागरें.
