रामपूर गांवांत, कामणू नांवाचो एक मनीस रावतालो. ताच्या बायलेचें नांव कमला आशिल्लें. तांची परिस्थिती गरीब आशिल्ली. तरी सरकाराचे कृपेन रेशनाचें तांदूळ, तेल, गंव बी सवाय मेळटाले. तिका दोन चले आशिल्ले. व्हडलो सुधाकर णव वर्सांचो. चवथेंत शिकतालो. दुसरो दुसरेंत शिकतालो. निकतेच तिका एक चली जाल्लें. तिका आनी कामणूक बायच जाय आशिल्लें.
 बाय चार दिसांचे आशिल्लें. अजून ताका घेवन ती हॉस्पिटलांत आशिल्ली. ताका पाळण्यांत घालून थोड्या वेळा खातीर ती टॉयलेटींत गेली. बाय एकटेंच उरलें. तें न्हिदिल्लें, म्हण ती बिनधास्त टॉयलेटींत गेल्ली. पूण हाय रे देवा! हें कितें जालें? ती जेन्ना परत भितर आयली तेन्ना तिगेलें बाय पाळण्यांत नाशिल्लें.
 तिणें वार्डांतल्या बाकीच्या बायलांक विचारलें. पूण कोणें कांयच पळोवंक नाशिल्लें. आतां ती मोटमोट्यान रडत भायर आयली. तिका नर्स मेळ्ळी. तिणें म्हणलें, "भिये नाका. हांव दुसऱ्या नर्सींक विचारतां. " ती भायर आयली. कॅज्युवलटींत बशिल्ले एकटेन सांगलें की, "आतांच हांगा बशिल्ल्या गुलाबी साडी न्हेशिल्ले एके बायलेच्या हातांत एक भुरगें पळयिल्लें. तिचे कडेन पयलीं नाशिल्ल्लें. पूण ती भायर वतना भुरगें घेवन गेल्या. " भायर सोदूंक गेल्यार ती बायल मोटर सायकलीर बसून गेली अशें कळ्ळें.
 आतां कशें करप? कामणून पुलिशेक कळयलें. पुलिसांनी खूब सोद घेतगीर तें बाय आनी ती बायल दोगांय सांपडलीं.
 ती म्हणूंक लागली "हें म्हजेंच बाय. " ती कशीच आयकना जाली. ती आपलें बाय म्हणटा आनी कमला म्हणटी "हें म्हजेंच बाय. " केस. कोर्टांत पावली. आतां भुरगें नक्की कोणाचें हें थारोवप तशें सोंपें न्हय. केस चलता थंय आसा, म्हणसर आनीक एके बायलेन सांगलें की हें बाय हिचेंय न्ही आनी कमलाचेंय न्ही. तें आपलें बाय. आतां आयली पंचाईत. आतां आयिल्ली ती बायल बरी पयशेकार आशिल्ली. तिचो आदवोगाद खंयच्या तरी प्रायव्हेट हॉस्पिटलांतलो जल्म दाखलो दाखयतालो. कोर्ट केस बरेच म्हयने चल्ली. तो मेरेन तें बाय बाल चिकित्सालयांत व्हड जातालें. आयच्या काळांत जर हें घडटा तर मात्सो लेगीत सुगावो लागल्यार त्या बायची डी. एन. ए टॅस्ट करूं येताली. ही गजाल बऱ्या वर्सां फाटली, म्हण तशें रोखड्या रोखडो निर्णय करप कठीण वतालें.
 ज्या कोर्टांत ही केस चलताली त्या न्यायाधिशा मुखार बरोच पेंच प्रसंग आयलो. तरी तो न्यायाधीश अणभवान शाणो आनी बुदवंत आशिल्लो. ताणें आयडिया केली. ताणें तिनूय बायलां मुखार तें चार म्हयन्याचें भुरगें मेजार दवरपाक शिपायाक सांगलें. आनी एका शिपायाक एक धारदार सुरी हाडपाक सांगलें. आनी त्या बायलांक म्हणलें, "हें पळयात, आतां तुमी तिगांय हें आपलें बाय म्हणटात. बाय तर एक आसा. " हें उलयतना मदींच तें बाय टेबला वयल्यान घुंवन बरेंच धडेर पावलें तें पळोवन कमला कळवळ्ळें. ताणें म्हणलें, "नर्स पळय तें पडटलें. धर ताका. " बाकीच्यो दोगूय बायलो ओग्गी आशिल्ल्यो. जज कितें सांगता तें आयकुपाक उत्सूक आशिल्ल्यो.
 न्यायाधिशाक रोखडेंच लक्षांत आयलें. हें भुरगें खरेंच कमलाचें. खंयचीच आवय आपल्या भुरग्याक मारूंक दिवची ना. शिवाय व्हदोळ बाय पडत म्हूण कमलाच कळवळिल्लें. न्यायाधिशान तें चली कमलाचेंच आसा असो निकाल दिवन, कमलाचें बाय कमलाक दिलें. तीच खरी आवय आशिल्ली. मागीर त्या फटकिऱ्या बायलांक दोन-दोन वर्सांची कादयेची ख्यास्त भोगची पडली.
 आवयची माया ही अशी आसता. आवय- बापूय जें सांगतात तें भुरग्यांच्या बऱ्याक आसता. आवय बापायक केन्नाच परत्याक परतें सांगूंक जायना. भुरग्यांचो फुडार बरो जावचो म्हण ती सदांच वावुरतात. आपणाक कमी जाल्यार जावं. पूण आपल्या भुरग्यांक पयलीं मेळूंक जाय. तांचे बरें जावचें. अशेंच तांकां दिसता. अशी आसता ताची माया.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 