नीमा आनी रीमा दोन जुवळ्यो भयणी. तीं जुवळीं जरी जालीं, दिसपाक मात वेगळीं.
 दोगांय सुंदर, शिटूक आनी हजरजबाबी सामकीं.
 तर ह्यो भयणी व्हड जातां जातां हांची मस्तीय चडत वता. दिसूयभर झगडप आनी एकामेकांच्यो कळी काडप पूण तिसर्या मनशा कडेन झगडूंक लागलीं काय दोगांय एक.
 खंयूय पासयेक वतना, "मम्मा म्हाका तांबड्या रंगाचो पोपो घाल" नीमान म्हणचें.
 "मम्मा म्हाका तांबडोच पोपो जाय" रीमा जें कितें एकल्याक जाय ते दुसर्यांक जाय जाता.
 जावं तें बूट वा कपडे ना तर खेळ. दोगांयकय एकेच तरेचो जाय आनी एकाच कोराचोय बी.
 एकलें रडपाक लागलें काय किदें तरी निमीत करून दुसरेंय रडपाक सुरू करता.
 एक दीस मम्माचें आनी नीमाचें किदें तरी जालें नीमा लागलें रडपाक. "मम्मा म्हाका धर आनी भायर व्हर" नीमा व्हडल्यान रडपाक लागलें. मम्मान निमाक हांडीर घेतलां मात, रीमा लागलें रडपाक. "म्हाका धर मम्मा भायर व्हर. " कशेंच आयकना.
 "दोगांयकय धरलां मगो आतां? रड कित्याक तुमची? मार पडटलो आं तुमकां आतां. फोडटलें धरून सामकें" मम्मा मोठ्यान ताणशेली.
 "खंयच्या हातान मारतली तूं" तितल्याच मोठ्यान रड थांबोवन नीमान विचारलें.
 "फोडपाक हांव कितें नाल्ल गे? " रीमानय रड थांबोवन मोठ्यान विचारलें.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 