आनी ते सतत येवचे अशी आशा लेगीत आमी करतात. पूण 'सूख आनी दुख्ख' हे तर जिवीतातले म्हत्वाचे अशें दोन घटक आसात. दूख्ख सदांकाळ टिकाना, केन्ना तरी दुखाचो सूर्यास्त जावन सुखाचो सुर्योदय आयुश्यान प्रकाश हाडटा आनी परजळीत करता. दुखां फाटल्यान सूख आसतातूच.
 अशी स्थिती जर मनशाच्या जिवीतांत आसता तर आमी सूख म्हणचें कोणाक? हाच्या संदर्भांत दर एकल्याची परिभाशा वेगळी आसूं येता. सगळ्यांकूच बारीक- सारीक गजालींनी खोस जावंक शकना आनी हें दर एकल्याचें मत. पूण सामान्यतायेन आमी कांय देखी घेवं येतात, त्यो अश्यो- जेन्ना एका मनशाक अनपेक्षीत तरेन जाय ती गजाल फुड्यांत मेळटा वा मनांतल्यो इत्सा नकळटां पुराय जाल्यो तेन्ना जी खोस भोगता, ती वेगळीच.
 मनीस तर आपले सूख दुसऱ्या कडेन उक्तावंक शकता. पूण मोनो जीव? जेन्ना पावसाची सुलूस एके कोगुळेक लागता तेन्ना तर तिची खोस म्हणल्यार सर्ग सूखच. पावसाची आतुरतायेन वाट पळोवपी शेतकाऱ्याची खोस तर उतरांनी सांगूच जावचीना. तसोच मोर, ताचो तर थुय- थुय आकर्शीत करपा सारको नाच ताच्या आनी आमच्या पळयतल्यांच्या दोळ्यांक लेगीत आनंद दिता. जेन्ना पावस धर्तरेक मेळटा तेन्ना तर तिचें मन सुखावता, तृप्त जाता. कांय वेळा पयलीं आमी लायिल्ल्या बिजाक जेन्ना आंकरी येता आनी थोड्या तेपान जेन्ना ते फळ धरुंक लागता तेन्ना तर, आमच्या कश्टाचें सुद्दां फळ मेळ्ळें अशेंच दिसता. एका ल्हानश्या सुण्याच्या पेट्याक जेन्ना मनीस घरांत घेवन येता, ताका तो आपलोसो करता, तेन्ना त्या मोनजातीक आसरो मेळिल्ल्याची जाल्ली ती खोस...! एका मध्यमवर्गीय मनशाक, एक बाजारांत सावन विकती घेतिल्ली वस्त अपेक्षे परस चड काळ तिगली तर ताच्या मनांक जाल्लें समाधान म्हणल्यार एक वेगळोच आनंद. अश्यो आनीक जायत्यो देखी आसात. तर दूख आसाच पूण अशे तरेचें सुख सुद्दां आसाच.
 मना आड थोड्यो लेगीत गजाली जाल्यो तर मन रोखडेंच निर्शेता. पूण वयर दिल्ल्या प्रमाण, अशे सुद्दां कांय खीण आसतात जातूंत खोशी मानप तितलेंच गरजेचें. मनांतल्यान खोस जावप, मानसीक समाधान मेळप, हें दर एका मनशाचे जिणेंत भोव म्हत्वाचें.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 