खाडें नांवाच्या एका शारांत अत्रे नांवाचो एक व्हड वेपारी आपलीं दोग भुरगीं आनंद, सुमन आनी बायल सुमित्रा सांगता रावतालो. खूब कश्टी. जिवाक थार दिनासतना काम करपी. आस्पतीन खूब गिरेस्त, भाटां - बेंसां, शेतां - कुळागरां, वता त्या शारांत बंगले - गाडयो, वेगवेगळ्या शारांत वेपार - धंदो, हातांत खूब पयसो, तरी पूण ताका आनिकूय पयशांची आस्त जाताली. ह्या कारणाक लागून तो सदांच आपल्या चिंतनानी बुडून रावतालो, ताच्या मनाक सूख-शांती आसनाशिल्ली. जेन्ना ताचें कसलेंय काम जायनासलें त्या वेळार ताका खूब राग येतालो. त्या वेळार तो देवाक शिणटालो. ताचे कडेन घडये खूब पयसो आशिल्लो पूण आपल्या बायल भुरग्यांक दिवंक ताचे कडेन वेळ नासतालो आनी ह्या कारणाक लागून ताची आनी ताच्या घरकान्नीची सदांच झगडीं जातालीं. तो दर दिसा सकाळ फुडें ज्या वेळार सगळीं न्हिदेंत आसतालीं त्या वेळार उठ्ठालो आनी आपल्या ऑफिसांत कामाक वचपाक भायर सरतालो आनी रात जातकच आपलें काम सोंपोवन घरा येतालो. कांय फावटी तर ताका घरा येवपाक सुद्दा वेळ मेळनासलो आनी ह्या कारणाक लागून ताची बायल ताचेर सदांच बेजार जाताली.
 एक दीस अत्रे ऑफिसांत वचपा खातीर सकाळच्या फात्यापारा उठलो. सुमित्राकय ताच्या आवाजान जाग आयली. तें उठलें आनी तिणें ताका त्या दिसा आपल्या हातान नाश्तो करून दिलो. तें त्या दीस खुशाल आशिल्लें आनी मनांतल्या मनांत तें हांसतालें. तें पळोवन अत्रेक अजाप जालें. अत्रेन ताका विचारलें, "अगो सुमित्रा आयज कितें जालां तुका आनी अशें आयज कित्याक हांसता? " तें अदिकूय मुरगुटूंक लागलें. सुमित्रान म्हणलें, "फाल्यां आमच्या लग्नाचो दीस. तुका याद ना? " अत्रेन जाप दिली "आसा, आसा" आनी तो हांसलो. " फाल्यां तूं कामार वचूं नाका. आमी फाल्यां भुरग्यां सांगाता भायर या, थंयच जेवया," सुमित्रान म्हणलें. बरें म्हणत तो नाश्तो करून कामाक वचपाक भायर सरलो. त्या दिसा ऑफिसांतल्या कर्मचार्यांक पगार पडपाचो दीस आसलो.
 ताच्या ऑफिसांत सदा नांवाचो एक कर्मचारी आशिल्लो. देव - धर्म पाळपी, तोंडार सदांच हांसो, दुसऱ्यांक पावपी, स्वाभिमानी मनीस, कामांत हुशार, सामको तरबेज. तो गरीब घराण्यांतलो, आपल्या घरांतलो एकटोच तो जोडकार आसलो. आपलें काम करून तो आपल्या घराण्याचें पोट भरतालो. ताची घरकान्न गुरवार आशिल्ली, देखून ताणें तिका हॉस्पिटलांत भरती केल्ली आनी ताच्या सांगाताक आईक दवरिल्ली. ती आतां केन्नाय सुटपाचीच आसा त्या कारणान ताच्या माथ्यार भार पडिल्लो. ताची घरची अवतिकाय बरी नाशिल्ल्यान ताका भिरांत दिसताली. "आतां आपलीं घरकान्न सुटपाची जाल्या. आतां तिच्या ऑपरेशनाक आपणाक पयशांची गरज लागतली. इतलेंच न्हय तर उपरांत घरांत खर्चय चड जातलो. " हेच चिंतनेंत तो आशिल्लो. आयज ताका पगार पडपाचो दीस आसलो. तो सकाळ फुडें उठलो. चाय - नाश्तो करून देवाक पांय पडून आनी आयचो दीस आनी आपल्या घराब्याक देवाच्या हातांत घालता आनी ऑफिसांत वचपाक भायर सरता.
 सरता.
 सदा आपल्या कामाचो पगार घेवन घरा वता, हात पांय धुवन तो हॉस्पिटलांत आपल्या भुरग्यांक आनी घरकान्नीक पळोवंक वता.
 दुसऱ्या दिसा अत्रे आनी सुमित्राच्या लग्नाचें वर्स आसता. आयज अत्रे सुशेगाद उठ्ठा. सुमित्रा ताका आनी भुरग्यांक आपल्या हातांनी नाश्तो करून दिता. सगळीं एकठांय बसून नाश्तो सोंपयतात. आयज कितल्या तेंपान आपल्या घरकाराक आपल्या आनी आपल्या भुरग्यां सांगाता बसून नाश्तो करता तें पळोवन सुमित्राचें मन खोशयेन भरता. तें अत्रेक सांगता, "आयज आमी सगळीं भायर भोंवपाक या. चलता. सगळीं न्हेसून भायर सरात. भुरगीं व्हड उमेदीर आसतात. तीं धांवन वतात आनी कपडे घालपाक लागतात. अत्रे आपली नवी गाडी भायर काडटा. अत्रे आनी सुमित्राय न्हेसपाक लागतात. इतल्यान अत्रेक ऑफिसांतल्यान ताच्या मॅनेजराचो फोन कॉल येता. तो ताका सांगता, "आयज एक व्हड वेपारी ताच्या ऑफिसांत एक व्हड डील करपाक येवपाचो आसा. तुका हाजीर रावचे पडटलें. " हें आयकून अत्रे सुमित्राक सांगता, "आपणाक आतांच्या आतां ऑफिसांत वच्चें पडटलें. " हें आयकून सुमित्राक तिडक मारता. भुरगीं न्हेसून सालांत बशिल्लीं आसतात. सुमित्रा तिडकीन तांकां न्हेशिल्ले कपडे काडपाक सांगता. तें आयकून भुरग्याच्या तोंडा वयली खुशी देंवता.
 अत्रे ऑफिसांत वता पूण तो दुख्खी आसता. तो देवाक खूब शिणटा. कित्याक काय देवान आयज अशें केल्लें. वेपाऱ्याक फाल्यां धाडिल्लो जाल्यार कितें जातालें आसलें. आयज हांव म्हज्या भायल-भुरग्यां सांगाता आसपाचों. " हें चित्तां चित्तां दनपाराचीं दोन वरां जाता, अजून तो वेपारी येवंक नासता. ताची वाट पळयत अत्रे आसलो. इतल्यान अत्रेक घरा कडल्यान घरकान्नीचो फोन येता. तिणें सांगता, "हांवें आमच्या ड्रायवराक तुवें सकाळीं भायर कडिल्ली गाडी घेवन बाजारांत वचून सामान हाडपाक धाडिल्लो, पूण ते गाडयेचो ब्रेक फेल जावन गाडयेक एक्सिडण्ट जाल्ल्यान ड्रायव्हराक बरोच मार लागला. " हें आयकून अत्रे परत देवाक शिणपाक लागलो. वेपाऱ्याक रावतां रावतां सांज जाली. ऑफीस सुटपाचो वेळ जालो. सगळे कर्मचारी वेळ जातकच घरा वचपाक भायर सरले. इतल्यान अत्रेक त्या वेपाऱ्याचो फोन येता. आपणाक आयज येवपाक मेळचें ना आपूण फाल्यां येतलो. हें आयकून अत्रेक आनिकूय तिडक मारता. परत तो देवाक शिणपाक लागता.
 अशे तरेन मदीं खूब दीस गेल्ले, आनी एक दीस सदाची जाणटी आजी भायर पडटा. म्हयनो सोंपत आयिल्लो. सगळ्या कर्मचाऱ्यांक पगार पडपाचो दीस आयलो. अत्रे सदाक बुद्द शिकोवपाची वाट पळयतालो. ताणें सगळ्यांक पगार दिलो पूण सदाक ताणें आपल्या कॅबिनांत आपयलो आनी ताका सांगलें, "पळय सदा, गेल्ले फावट हांवें तुजो पगार वाडयल्लो. कारण त्या म्हयन्यांत तुजें काम बरें आशिल्लें पूण ह्या फावट तुजी वाड चड दिसूंक ना. तर तुका पयलीं सारकोच पगार मेळटलो. " सदा कितें म्हणटलो वा आपल्या कडेन माफी मागतलो अशें अत्रेक दिशिल्लें. तो सदाच्या उलोवपाची वाट पळयतालो. पूण सदा ओगीच रावलो, तोंडार हांसो दवरून सदान आपलो पगार घेतलो आनी तो कॅबिनांतल्यान भायर सरलो. तें पळोवन अत्रेक आनीक तिडक मारली. ताका अजाप जालें. तो चिंतूंक पडलो. हांवें ताचो पगार देंवयलो आनी हो सदा असो ओगीच रावन हांसत्या तोंडान आपलो पगार घेवन गेलो? अत्रेक ते गजालीन रातभर न्हीद पडना. परत परत ताच्या मनांत तोच विचार घुंवता.
 शिणटा, देखून हांव सदांच दुख्खी, सदांच चिंतनेंत बुडून आसता. तर आयज सावन दर एके गजालींत सकारात्मकताय पळोवपाचो निश्चेव तो करता.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 