कोणाकडेनूय घसट आनी दाटी करतना खूब जतनाय घेवची पडटा. सोयरो आसूं, इश्ट आसूं, कार्यालयांत सक्तीन आदळपी वांगडचे कर्मचारी आसूं, वेवसायांतले अशील आसूं वा हेर घटक आसूं त्या त्या मनशांकडेन तांच्या कलान जुळोवन घेवचें पडटा. ही एक साधना. एक उपासना. जिणेची एक व्हडली कला. कोणापसून कितलें अंतर दवरचें आनी ताका कसो हाताळचो वा टॅकल करचो ही कला सोपी न्हय. पासिंयेंस, सहिश्णुता, समजून घेवपाची आनी प्रेमान सांसपुपाची, स्वीकार करपाची मॅच्युरीटी हांगा उपकारा येता.
सगले तरेचे लेखक, कलाकार, प्रतिभावंत, प्रज्ञावंत, हेर वेवसायीक आनी बाकीचे समाजीक घटक भोंवतणी आसात. तांचो आमचे जिणेकडेन प्रत्यक्षपणान वा असवडीं संबंद येत आसता. तातूंतले कांय जाण आमकां थेट घश्टतात. कांय जाण पयसुल्ल्यान. लागसारपण येता तेन्ना दक्षताय घेवप म्हत्वाचें आसता नाजाल्यार घावे जाले, जखमो जाल्यो आनी दुख्ख आयलें म्हणून उपरांत खंत करून कितें फायदो?
सगलीं न्हय पूण भोंवतणचीं कांय मनशां जीण सुसह्य करतात. गोड करतात. एकेकदां कांय जाण नाका पुरो करून सोडटात. धोंगशे अशे तरेन मारतात की जगणें कठीण करून सोडटात. शिक्षण आनी वागणें हांचो कसलोच संबंद ना हें कळपाक खूब वेळ वता.
तापदायक आनी त्रासदायक लोकांपसून कूस मारप वा कुशीक रावप हें कोणूय पसंद करतलोच. बेठोच चूड दाखोवन म्हारू घरांत हाडपाक कोणाक आवडटलें? पूण ह्या जगांत रावतात म्हणटकच ह्या सगले तरेच्या मनशांचो संपर्क येतलोच. तांचेवांगडा तांच्या कलान घेवन निस्तर काडचो पडटलोच. पूण तांकां कितल्या प्रमाणांत, कितले खोलायेन आदळप हें थारावप हीच मनीस नांवाचे पुस्तक- वाचन कलेची कळाशी. हें सगलें एकेच गजालींतल्यान सादता. अणभव आऩी निरीक्षण. अणभवान खूब कितें शिकूंक मेळटा. आनी निरीक्षणान म्हणजे तेळटकच चिंतन करपाक वाव मेळटा. हें निरीक्षण मनशाविशींच्या उपाट कुतुहलान, प्रेमान आनी लकतुबायेन मात घडूंक जाय आं!
आपूण दीसभर स्वताच्या मुखामळावयलीं जीं म्होंवाळीं अनिवार्य आशिल्ल्यान बदलीत आसतां, त्या मुखवट्यांचोय अभ्यास सत्याच्या वक्लांतल्यान करचो पडटा!! जिणचें संगीत स्वरेल आनी सुरेल जावन स्वताक आनी भोंवतणच्या सवंगांक आनंद दित रावतलों जाल्यार!!!
मुकॆशबाबांसारख्या बरौवप्यांचॆ बरप आमकां वाचूंक मॆळपाची तजवीज कॆल्लॆबद्दल गॊवा न्यूजाचॆ आनी संदॆशभाईंचॆ उपकार आनी मुकॆशबाबांक हूनहूनीत यॆवकार. रमॆशबाब आनी नूतनबाय हांचॆय वाचप्यांवतीन स्वागत. सगळीं सदरां 'फॉर्त' उतरल्यांत.
