दिसता. 08 व्या आनी 19 व्या शेंकड्यांमदीं पंचतंत्र, अश्टंगहृदय, अर्थशास्त्र, हितोपदेश,
म्हाकाव्याची खूब संत-कवी वेग-वेगळ्या भासांनी पाठाची रचना केली. देखीकः पंपा, कंभार,
रामायणाचें रुपांतर केलें.
 केल्लो पयलो भारतीय हस्तक्षेप अशें मानतात. उपरांत आर सी दत्तान ऋवेद, उपनिषद, रामायण,
आळशी हो समज पयसावूंक कल्पनारम्य आनी उपयुक्ततायवादीक आव्हान दिवंक हे अणकार आशिल्ले.
 हुंवार आयलो. ह्या काळार भारतीय भासांमदींय मर्यादीत प्रमाणांत अणकार सुरू जाले.
 भारतांत आयज लेगीत शिक्षीत विभागाकडेन इंग्लिशीमेरेन पावपाची क्षमता ना वा तांकां मेळना,
रूपान आपणायिल्ल्यान भारतीय भासांचो विकास आडावंक शकता अशी जाणीव तांकां जाल्ली.
 विस्तार आनी भाशाविशयक कुशळटायेची परंपरा जी परस्पर बुदवंत वाचा प्रकाराक बडटी दिता,
मोलादीक भासो आनी लिपयो गिरेस्त आनी प्रवाही भाशाविशयक सांठो तज्ञांक तांक मेळोवन दिता.
 एकतत्ववादाचें समाधान आपणायलें. लॉर्ड माकावलेचें 'Minute on Indian Education' (1835)
काळांत, संपर्काची भास म्हूण आवय भाशेच्या वापराचेर चड भर दिवंक लागले. तशेंच मानसशास्त्रीय,
अशें खुबश्या भाशा येवजण अधिकाऱ्यांनी म्हणिल्लें आनी ह्या विशीं शिफारस UNESCO's केल्ली.
 पाठ सरळ घेवचे परस एके भारतीय भाशेंतल्यान दुसरे भारतीय भाशेंत व्हरचें (सिंग 1990).
 अणकार मोहिमेची संकल्पना ह्याच सामान्य पूर्वपक्षांतल्यान भायर सरिल्ली. 