आंदोलन गोंयचे एफडियेक जागोवचे खातीर आशिल्लें. तांचें म्हणणें आशिल्लें, गोंयांत दर दिसा पांच हजार किलोग्रामा परस चड शिजयल्लें अन्न डस्टबिनांत पावता. तर दुसरे वटेन भुकेल्ले लोक अन्ना बगर उपाशींच उरतात. देखून एफडियेन फुडाकार घेवन हें अन्न गरिबां मेरेन पावोवचें अशी तांची मागणी आसली. हें अन्न डस्टबिनांत गेलें ना जाल्यार भुकेल्ल्यांचीं पोटां भरतलींच ते भायर कार्बन फुटप्रिंट उणी जावन पर्यावरणाचेंय रक्षण जातलें.
 एक गजाल खरी, ती म्हणल्यार कसल्योय कार्यावळी, पार्ट्यो, लग्नां बी आसलीं म्हणजे थंय बुफे आसता. कार्यावळीक आयिल्ले लोक हिसपा भायर प्लेटी भरून घेतात आनी खावंक जायना जातकूच ती भरिल्ली प्लेट डस्टबिनांत वता. आतां लोक बश्यो भरून घेतात हाका कारण आसता. आमच्या कार्यावळींक आशिल्ल्यो लायनी पळेल्यार परत कितेंय जाय आसल्यार ते लायनींत उबें रावपाचें धाडस कोण करचो ना. म्हणटकूच एकदां लायनीक रावन हातांत प्लेट पडली म्हणजे ती भरून घेवपाची इतलेंच आमकां कळटा.
 आतां जें अन्न डस्टबिनांत पावता तें उश्टें अन्न. तें दुसर्याक दिवपाचें न्ही. आमच्या दारांत भिकारी लेगीत आयल्यार आमी ताका पानांत पडिल्लें उश्टें अन्न दिनात. दुसरें म्हणल्यार हें अन्न भरसल्लें आसता. शीत, रोस, गोडशें, तिखशें सगळें कितें एकठांय जाल्लें आसता. म्हणटकूच हें भरसल्लें अन्न कोण वेगळें करतलो आनी कोणाक खावंक दितलो? आमी जाणात ते प्रमाण खुबशे केटरर आपणां कडेन उरिल्लें बरें अन्न अनाथालयांनी पावयतात. ते पयलींच तांकां आज कार्यावळ आसा आनी अमके वरां मेरेन आमी जेवण पावयतात म्हणपाचें सांगतात. पूण तें बरें अन्न, कोणाच्याय उश्ट्याचें न्हय. आनी स्ट्रीट प्रोव्हिडन्स सांगतात तें डस्टबिनान पावपी उश्टें अन्न.
 अन्न कसलेंय आसूं ताका मान दिवंकूच जाय. जर गोंयांत दिसाक पांच हजार किल अन्नाची नासाडी जाता आसत तर ती चिंतेची गजाल म्हणची पडटली. अन्न पिकोवंक शेतकामत्याक कितली तकालस घेवची पडटा हाची जाण दर एकल्यान दवरचीच पडटली. कितलें उदक आनी कितलें सारें हें अन्न पिकोवंक वापरलां जातलें हाचो विचार करतनाच शेतकामत्यान कितलो घाम गाळ्ळा जातलो हाचीय जाण दवरप गरजेचें. आनी ताका मान दिवप तर चड गरजेचें. आमकां गोंयकारांक सगळें आयतें मेळटा. आमकां शेतांनी देंवपाची गरज पडना. शेजारचीं राज्यां आमच्यो गरजो भागयतात. पूण हाचो अर्थ आमी तें डस्टबिनांत उडोवन ताचो अपमान करचो अशें न्ही. अन्नाक परब्रह्म म्हणटात. शेगांव आनी अक्कलकोट सारक्या वाठारांनी तुमकां पानांत कांयच सांडूक मेळना. पान निवळ केल्लेबगर कोणाकूच हात धुवपाक मेळना. पानांत वाडटनाय ते इल्लें इल्लेंच वाडटात. पन्नास फावट वाडचें पडल्यार जाता, पूण कांयच पेड्ड्यार जावंक दिवचे नात हाचेर वाडटल्याची नदर आसता. हाचें कारण तांकां अन्नाचें महत्व कळटा. मागीर जावं समरादना जावं हाॅटेल सगळ्याक हेंच चित्र दिसता. आनी गोंयांत खंय दिसाक पांच हजार किल अन्न पेड्ड्यार जाता. अशें आसत जाल्यार गोंयच्या लोकांक अन्नाचें म्हत्व पटोवन दिवपाची गरज उप्रासता.
 आतां स्ट्रीट प्रोव्हिडन्स म्हणटात, हें अन्न उपाशीं लोकां मेरेन पावोवंक जाय. आतां वयर सांगलां ते प्रमाण हें अन्न उश्टें. कोण खातलो तें? आमकां हें असलें अन्न लोकांक दिवपाक हात जातले? आनी खरेपणान गोंयांत उपाशीं लोक आसात जे असलें अन्न खातले? जर गोंयच्या लोकांक उपास कळिल्लो जाल्यार इतलें अन्न डस्टबिनांत वचपाचें? गोंयांत तर आमचें 'दंवार पिकता आनी कुंड्यार शिजता' असली परिस्थिती. अशेवेळार कोण हें उश्टें अन्न खातलो? गोंयांत तर सगळ्यांच कडेन रेशनकार्डां आसात. नीज गोंयकारां कडेन आसा तीं जालींच, नव्यान गोंयांत येवन गोंयकार जाल्ल्यां कडेनूय आसात. हातूंत देशांतले लोक जालेच, नेपाळी आनी बांगला देशी लोकां कडेनूय रेशन कार्डां आसात. हांतल्या जायत्या लोकांक सामके फुके सवाय म्हणटात तशे दर मनशाक तीन रुपयांनी म्हयन्याक तीस किलो तांदूळ मेळटा. ते भायर गंव, साखर, कड्डणांय मेळटा. थोड्यांक मात्शे वयले मानून पंदरा रुपयांक तांदूळ दितात. हें सामान व्हरूंक आमचे 'गरीब' लोक गाडयो घेवन येतात तेंय आमी पळेतात. आनी हे तांदूळ चड जाल्ल्यान तमाम लोक ते बाजारांत व्हरून विकतात. मागीर गोंयांत उपाशीं कोण न्हिदतात तर? आसात अशे उपाशीं न्हिदपी लोक गोंयांत? मागीर सरकार फुकें सवाय धान्य वाट्टा तें कोणाक तर?
 स्ट्रीट प्रोव्हिडन्सान हाचेर विचार करचेली गरज आसा काय दिसता. सद्याक गोंयांत जायते भिकारी नदरेक येतात. ते खंयच्यान येतात कळना. भास आनी भेसा वेल्यान तरी ते गोंयकार न्ही म्हणपाचें कळटा. पूण ते कोणेय खावपाक दिल्यार घेनात. तांकां रोख पयशे जाय आसतात. हालींसराक तर दवर्ले हावसिंग बोर्डांतल्यान एकच धर्माचे कितलेशेच थोटे, कुड्डे भीक मागूंक भोंवतना दिसतात. कांय जाण तर मायक लावन भीक मागतात. आतां हे कोण, खंयच्यान येतात हाची चवकशी जावंक जाय. हे खरेंच भिकारी काय भिकार्या भेसांत भोंवपी दुसरे कोण हेंय पळोवंक जाय. आनी गोंयांत शिजयल्लें अन्न मेळटा हें कळत तर भिकार्यांची भिरीं गोंयांत सरपाक वेळ लागचो ना. ह्या भिकार्यां मदीं चोर, खुनी, अतिरेकी... कोणूय आसूंक येता. हांकां पयस दवरतात तितलें बरें काय दिसता. आमी अन्न पेड्ड्यार करचें न्हयच, पूण ह्या अन्नाचो वापर जावचो म्हणून कोणाकूय गोंयात आसरो दिवचो न्हय.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 