सुमार पंद्रा काण्यो ह्या पुसताकांत आसात, हऱ्येक काणी साद्या शैलेंत, म्हजे तसल्या सादार्ण व्यक्तीक समजोंच्या तसली सादी भास जाल्ल्यान परत परत वाचोंक उत्तेजन दितात. लेखक मुंबयच्या गांवांत हेळ्ळा देकून हऱ्येका काण्येचें मूळ मुंबय आनी आस्पसच्या शहरानीं घडच्या गजालिंच्या पाटथळार घडून हाडल्यात तें स्पषट जाता.
"बोगसाणे" पियोण्याच्या मारेकार सवायेक ओळग जाल्ल्या दादल्याची काळीज कडांवची कता. बायले थंय राग आनी हंकार, भुर्ग्या थंय तिरसकार,अनीत आनी अधिकार चलंवचें आनी आकेरीक भुर्ग्यांनी ताचे थंय दाकंवचो मोग पिंत्रायला.
हेंच न्हंय हांतल्यो हऱ्येक काणी वाचतां वाचतां आपुण्ंच ह्या काणेयेनीं पात्र खेळतांगाय म्हळ्ळो दुबाव जाता, तितल्यो तो काण्यो परत परत वाचुंक उत्तेजीत कर्तात.
हांतल्यो दूसऱ्यो काण्यो "रिक्षावालो", मागल्लें मेळता?", "मोसोर", "आचऱ्यें", "सुटकेची वाट", बायलेक म्हज्या शांती पुरसकार", "रिते हात रितें काळीज", "आंगवण", "गुन्यांव आनी शिक्षा", तसेंच "जाल्लें जावन गेलें" काण्योय तितल्योच आपुरबायेच्यो जावनासात.
हो बूक खरोच सांबाळून दवरिजाय जाल्लो. मुंबय शहराचें खरें रूप हांतू भरोन आसोन एक तुफानंच उटैतात. हो बूक सर्वांनीं वाचुंक जाय जाल्लो काण्येंचो पुंजो म्हळ्यार चूक जायसिना.
