सादारण 1965 तली ही गजाल. तेन्ना हांव देळें -काणकोणां शिकयतालें. म्हजे बरोबर म्हजी मैत्रीण, सहशिक्षिका शांती शेटगांवकार आशिल्ली. ताणें सांगिल्ली ही खबर. ताचो भाव कुशाक कांसाक (शिकार) वचपाची आवड आशिल्ली. अर्थात ताचे कडेन तशें कार्त (लायसन) आशिल्लें. दीस पावसाचे. तो मदीं मदीं भिरभिरतालो. अशा वातावरणांत एका दिसा, 'कुश'आनी ताचो इश्ट कितेंय सावज फारवता काय पळोवपाक भायर सरले. रातचीं धा वरां जाल्लीं. ते नगर्श्यां रावताले. गुळ्यांतल्यान वयर सरून ते फुडें वचत रावले. एकादो सोंसो बी कामतांनी पिपऱ्यो खावपाक आयल्यार मेळपाचो चान्स आशिल्लो. पूण आज कांयच झळकनाशिल्लें. एखादें शेकरूं, पिसय बी दिसत काय? म्हूण तांची नदर चारी वाटांनी भिरभिरताली. चलतां चलतां ते करमल घांटाची चडटी चडून देंवतेर पावले.
 चारीवटेन सामकें किण्ण. बीण्ण काळोख. दावे वटेन पालसो डोंगर. ताचेर गच्च झाडां झोपां. मोटमोटे रूख. ते झाडयेंतल्यान येवपी रातकिड्यांचो किर्रऽऽ किर्रऽऽ आवाज. बाकी सगली भिरांकूळ शांतताय. मदींच पावसाची शेन झोपांचेर झडटाली. टप टप आवाज जातालो. खरेंच भंय दिसपाचो. पूण 'कुश' कासादोर आशिल्ल्यान भियेनासतना गमबूटांच्या पायांनी झपाझप चलतालो. पावशी दीस म्हूण तांणी कापोती चडयिल्ल्यो. पांया पोंदा कितेंय येत म्हूण गमबूटय. कपल लायट तकलेर आशिल्ली. हातांत भरिल्ले आर्म. म्हूण भंय बी दिसनाशिल्लो.
 ताचो इश्ट मात्सो भिवकुरो आशिल्लो. तरी आपणाक कांय भय दिसना अश्या नेटान ताचे बरोबरच चलतालो. तन्ने रक्त त्या तरणाट्यांचें. बरोबर भरिल्लें आर्म आसतना भंयूच नाशिल्लो. हे वटेन ते वटेन पळयत चलता म्हणसर रातचीं बारा जावन गेलीं. पूण किते तरी कास घेवनच वचूंक जाय हे जिद्दीन ते चलत रावले. त्या काळार रातचीं 12 म्हणल्यार चडूच. कारण चडशे लोक आठांकूच न्हिदताले. दोगूय सामके बेजारल्ले.
 'कांयच कशे मेळना? पिकासांव मरे. आनीक पंदरा मिण्टां पळोवया. ना तर परतूंया. ' अशें तांणी म्हळें आनी एका व्होल्तार पावले आनी आवयस! .... . कपल लायटीच्या उजवाडांत तांकां जें कितें दिसलें तें पळोवन तांच्या काळजाचे ठोके चुकले. कारण दावेय वाटेच्या किर्रऽऽ झोपांतल्यान एक युरोप्योव सोलदाद घपंयच करून रस्त्यार आयलो.
 'हें कितें लचांड रे? ' कुशान इश्ट बाबूक म्हळे.
 बूट, हाफ पँट घाल्लो तो सोलदाद तांच्या फुडेंच आयलो आनी 'एक सिगरेट आसा? ' अशें विचारूंक लागलो. बाबू खरो भियेल्लो. पूण ताणें बोल्सांतल्यान सिगार काडून ताका दिलें आनी लायटर पेटयलो, ताची सिगार पेटोवपाक म्हूण. 'अहं फाटी राव मात्सो. म्हजे डोळे दिपकावतात,' अशें म्हणीत त्या सोलदादान लायटरा कडेन हातांतलें सिगार व्हरून पयससूनच पेटयलें. ताणें आंगार कापोत घाल्ली. आनी माथ्यार हॅट. ताचे दोळे हॅटा पोंदा आशिल्ल्यान खरें तर दिसनाशिल्ले.
 इतलें म्हणीत दोळ्यांची पाती लवता म्हणसर वाट नाशिल्ले देंवते वेले झाडयेंत तो कसो कितें देवन गेलो कळ्ळेंच ना. कुशाच्या आंगातल्यान शेळी हूम देंवली. बाबूचो हात घट्ट धरून फाटीं पळयनासतना ते दोगय परतले. आनी नीऽऽट्ट घरा शेंवटले. भूमीपुरसा देवळा कडेन पावन तांच्या जीवांत जीव आयलो. फटा फट पावला उखलित ते घरा पावले आनी तांणी सोमती हांतरुणार गुठली मारल्ली.
 हो एक प्रश्नच खरो. खरेंच कितें जाल्लें काय ताका? कोणाक खबर. ते दिसाच्यान परत कांसाक वचपाची त्या दोगांयची इत्सा मात साप्प सुकून गेली.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 