पर्यटनाची आवड सगल्यांकूच आसता. अर्थीक ऐपती प्रमाण लोक भोंवतात. कांय जाण विदेशांत, तर चडशे स्वताच्या देशांत. मनशाक हे भोंवडेक लागून थाकाय मेळटा. ताण, तणाव पयस जातात. फाटल्या वर्सभराक हजारांनी गोंयकार तिरुपती, वेलंकानी वचून आयले. तेय सरकारी खर्चान. कांय खाजगी कंपनींय एलटीए सुविधा दिता. लोक जळींमळीं फिरतात. पूण सगल्यांत चड जाता तें धर्मीक पर्यटन. शिर्डी, सौंदत्ती, कोल्हापूर, पंढरपूर, शेगांव, वेलंकणी वचपी गोंयकार चड आसतले. उटी, हंपी, दिल्ली वचपीय आसात. भारता भायर सिंगापूर, मलेशिया तांचे चड आवडीचें. आमी पर्यटनाक वच्चे पयलीं नियोजन करतात, तें दुसऱ्यांचें आयकून. फाटल्या 20 वर्सां सावन सगल्यांच्या हातांत मोबायल फोन, इंटरनेट, वेबसायटी सोशल मिडिया पावला. ताचे वरवीं नियोजन करूं येता. पूण हातूंत थारावीक पर्यटन थळां मेळटात. जीं कोणे पळोवंक नात वा जंय चड लोक वचूंक नात, अशा थळांची म्हायती मेळटाच अशें ना. ताका लागून पर्यटन खात्यान असल्या थळांचेर उजवाड घालपाक जाय. मात, सगल्यांत म्हत्वाचें खंय रावप, कशें भोंवप, कितें खावप तें. कारण भायर दुयेंत पडलो जाल्यार वांगडा आशिल्ल्यांक त्रास, मनस्ताप जातात. कांय लोकांक कशें वचप, थंय वतकच खंय रावप हें खबर नासता. तांची फटवणूक, लुबाडणूक जाता. पर्यटन खात्यान टुरांत कसलेंच आडमेळें येवचें ना, हे नदरेन मार्गदर्शन करूंक फाव. कांय कडलें मोल सामान्य मनशाक परवडना. मागीर ते रस्त्यार रावतात, थंयच रांदतात. ही पद्दत सुरू जावपाक खरें म्हणल्यार समाज जापसालदार. सवाय भितर, सगल्यांक परवडटली अशी खावपा, जेवपाची, रावपाची वेवस्था जाली जाल्यार हें रस्त्या वयलें पर्यटन बंद जातलें.
 देखो अपना देश, येवजण केंद्र सरकारान सुरू केल्या. तिचे खाला गोंय सरकारान उत्तराखंड सरकारा कडेन कबलात केल्या. डेहराडून तें मोपा अशें विमान सुरूय जालें. आतां चारधाम यात्रेक वचपी आनी उत्तराखंडांतलीं हेर पर्यटन थळां पळोवपाक वचप्यांची तजवीज जाल्या. उपरांत अमृतसर, गुवाहाटी, नागपूर, नाशिक, काशी, वाराणसी हांगाय वचपाक मेळटलें. संबंदीत राज्य सरकारा वांगडा कबलाती जावपाच्यो आसात. देखो अपना राज्य, अशी एक येवजण थळाव्या पर्यटकां खातीर आसची. कारण त्या- त्या राज्यांत रावपी लोकांनीच आपलें राज्य पळयिल्लें नासता.
 देखो अपना देश पर्यटन धर्मीक, संस्कृतीक. गोंयांतूय आमी ते नदरेन नवीं थळां सोदून धर्मीक पर्यटन फुलतलें, हे खातीर यत्न करूंक जाय. थारावीक देवळां, चर्ची आसातूच. आतां तातूंत आनीक भर पडची. पंचायतींनी अशीं थळां सोदून पर्यटना खातीर तीं सज्ज करचीं. ताचे भायर किल्ले, दोंगर, घसघशे, तळयो, सैमसुंदर वाठार... पळोवपा सारकें गोंयांत खूब कितें आसा. पर्वरी आनी कोलव्यां स्वदेश दर्शन येवजणे खाला सर्कीट तयार करतले. पोरणें गोंयचो वाठार विकसीत करतले. पर्यटन म्हायती केंद्रांचेर सुविधा तयार करतले.
 खाओ, पिओ, मजा करो पर्यटनांत वायट प्रवृत्ती घुसल्यात. त्यो अदीमदीं दिसतात. ताका लागून हें दुसरे तरेचें धर्मीक, संस्कृतीक, इतिहासीक पर्यटन वाडपाक जाय. थोड्यांक लोककला, संगीताची आवड आसता. तांकां जात्रा, काले, शिमग्याच्या वेळार आमंत्रण दिवंचें. तशी जायरात जाता, पूण कार्नावाल सोडल्यार हेर कितें पळोवपाक कितले पर्यटक येतात, हो अभ्यासाचो विशय. गोंय म्हणजे फक्त पश्चिमी पद्दतीची मौजमजा करपाचेंच ठिकाण, ही वळख कांय प्रमाणांत तरी पुसपाक जाय. ते तरेचें पर्यटन जायच, पूण ताका ओतो येवपाक जायना. तशें जाल्यार तें दर्यावेळो, दर्यादेगो हांकां मारक थारता. हाचेर गोंयकारांक चड कितें सांगपाची गरज ना. पर्यटन ही भांगराचें तांतीं दिवपी कोंबी. इसापनितींतल्या मनशा प्रमाण हांवरटपणा करीनासतना तिचो (पर्यटनाचो) सवकासायेन फायदो करून घेवपाक जाय. हांगां आयिल्ल्या पर्यटकां मदले कांय जाण आमच्या पर्यटन मळाचेर खर टिका करतात. ती हाचे मुखार जावची ना, हे खातीर सरकारान, व्यावसायिकांनी आनी समाजानूय जतनाय घेवची.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 