आषाढांतले पुनवेक गुरुपुनव म्हणटात. हो दीस बालवाडी ते म्हाविद्यालयांनी व्हड उमेदीन मनयतात.
 आई माझा गुरू, आई कल्पतरू, सौख्याचा सागरू आई माझी, अशी एक कविता आसा. दरेकाची आई ही पयली गुरू. कुटुंबाच्या पोटाची खळगी भरपाक बापूय चडसो वेळ घरा भायर आसता. त्या वेळार भुरग्यांचो चडसो वेळ आवय वांगडा वता. म्हणून आवय हें भुरग्याचें आराध्य दैवत. ताका योग्य तो आकार दिवपी व्हडली शिल्पकार जावन आसा.
 दुसरो गुरु म्हणल्यार आमचे शाळेंतले गुरुजन. भारतीय संस्कृतायेंत गुरू ह्या उतराक मानाचें स्थान आसा. आमकां शिक्षीत करता ते गुरु. जो अज्ञान पयस करता तो गुरू. गुरू हो सुर्यमाळेंतलो सगल्यांत व्हडलो गिरो. संगीत, अध्यात्म, शिक्षण, विज्ञान अशा मळांचेर गुरू ही संकल्पना दृढ जाल्या. गुरुपौर्णिमा, गुरुदुवादस, गुरु पुज्यामृत... गुरु ह्या शब्दां कडेन संबंदीत आसात.
 ह्या दिसा आपल्या गुरुजनां मुखार नतमस्तक जावन तांकां गुलाबाचें फूल दिवन वाकून नमस्कार करतात. गुरुची यथासांग पुजा करतात. ताचो मान- सन्मान राखतात. गुरुक देवाचें दुसरें रुप मानतात.
 गुरुर्ब्रह्मा गुरुर्विष्णुः गुरुर्देवो महेश्वरः।
 गुरुर्देव परंब्रह्म तस्मै श्रीगुरवे नमः। ।
 गुरुक परब्रह्म म्हणटात. गुरु म्हणजे यथार्थ गिन्यानाचो व्हड सागर. गुरू आमकां काळखांतल्यान उजवाडा कडेन व्हरता. प्रकाशाची वाट दाखयता. गुरु देवा परस खूब म्हान. गुरु म्हणजे सत्य, शिवं, सुंदरतायेचें प्रतिक. पिळग्यान पिळग्यो गुरूचें स्थान समाजांत सर्वोच्च आसा. गुरुच्या अर्थपूर्ण शिकवणींतल्यान शून्यांतल्यान विश्व निर्माण करपाची प्रेरणा, शक्त जण एका विद्यार्थ्याक, शिश्याक मेळटा. अज्ञानरुपी अहंकार, मद, मस्ती ना करप, शिश्याच्या जिवीतांत ज्ञानाची ज्योत पेटोवप... अशीं जायतीं कामां करपाचें पुण्यकर्म गुरू करतात, हातूंत मात्तूय दुबाव ना. गुरू ईश्वरा कडेन वचपाचो सन्मार्ग दाखयता. पूर्ण ज्ञानाचें चंद्रबिंब दाखोवन ज्ञानाचो प्रकास निर्माण करता.
 गुरु हो सुखाचो सागर. गुरु हो प्रेमाचो आगरू, आमकां ज्ञान, सुखी जिवनाची वाट दाखोवपी. काळोख ना करून उजवाड दाखोवपी गुरुजनाक कोटी कोटी नमस्कार.
 गिन्यानाची ज्योत अखंड प्रज्वलीत उरूं, हीच प्रार्थना.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 