ह्या अगाध ब्रह्मांडांत 'पृथवी' एक ल्हान कण. आनी ह्या ल्हान कणांत जियेतलो मनीस एक धुळिचो कण. पूण मनीस जियेता ही पृथवीच आपलो 'संसार', आनी ह्या संसारांतल्या आपल्या जिवितांत हऱ्येक्ये घड्ये तो एका न्हय एक्ये रितीन आपूण व्हड, आपणाचें नांव व्हड करुंक पेचाडताना ताका कळनासतानांच आन्येक्ये कुशीन मनीस भितरले भितर पोकोळ जातेच वेता.
मनीस व्हड/ल्हान, उंचलो/कीळ म्हळ्ळें चिंतप मतिंत हाडच्या आदीं 'किर्कोळ' जावन जल्मता आनी फकत किर्कोळ चिंतपाचो मात 'व्हड/ल्हान' म्हळ्ळो बेध चिंतुंक सकता. एक पावटीं हाची सवय जातच. उपरांत तो त्ये वेक्तिचो सैंभीक गूणच जावंक पावता. मनशा सैंभीक गुणाविशीं ऋगवेदांत अपुरबायेचें विवरण आसा. त्या प्रकार ह्या संसारांत जियेतेल्या हऱ्येका जीवीं थंय 'देवता', 'मानव' आनी 'दानव' म्हळ्ळ्या तिनां पयकिंत एक गूण बळिश्ट जावन आसता.
हांगासर खंयचें बरें आनी खंयचें खोटें म्हळ्ळें, वा कोण उंचलो आनी कोण सकयलो म्हळ्ळें त्ये त्ये परिगतेचेर, आनी मानसीक स्थितिगतिचेर होंद्वोन आसता.
ही कविता कांय हजार वर्सां आदीं बरयिल्ली अध्यात्मक चिंत्पाची कविता, ह्ये कवितेंत उत्रायिल्लीं सर्व सुकणीं तशेंच रूक म्हज्ये जिण्येंत हांवें पळेवंक नांत. पूण कवितेचो सार समजुंक ताचो चडीत प्रभाव पडना.
हांगासर सर्ग अदृश्य पूण पृथवी (भुंय) दृश्य. हांचे मधें गांच कसलो? संसारांत बरी कर्नी केल्ल्यांक सर्ग फावो जातलो म्हळ्ळें साद्ये भाशेंत आमी समजून आयल्यांव आसतां, हांगासर जितलो बरयो कर्न्यो जातात तितलोच विशाल सर्ग जाता म्हळ्ळो अर्थ आस्येता.
हांगासर सुरो अस्तमतां उजवाड गयरेता, म्हळ्यार उणो जायत वेता. पेंवच्या या उप्येंवच्या कुपांक अंत्य ना जाला, म्हळ्यार कुपां उणीं जांवचीं नांत. ह्या दोन वोळिंनी भोव गुंडायेचें चिंतप आसा, कुपां म्हळ्यार परत आडकळ्यो, वायट सवयो, वा अनैतीक कर्न्यो म्हण आसुंक पुरो, सूऱ्यो म्हळ्यार नैतीक/सत्ती, नितळ/निर्मळ सकत. जितलीं कुपां आसतेलीं तितलो उज्वाड माज्वून वेतलो म्हळ्ळो अर्थ दिंवची कविता.
हांगासर दोन प्रकाराचीं सुकणीं आसात, पयल्या वर्गाचीं सुकणीं असकत, ल्हान देकून वुतुंग रुकाचेर आपल्या घोंटेरांनी जियेतात. पूण युवोन आनी लुव्यान म्हळ्ळीं सुकणीं धयराधीक तशेंच मातशीं व्हड, देकून जुजुबे बोल्यांनी लिपून जियेवंक सक्तात. हांगासर दिसचें सुप्त लिसांव हें - जांव रूक वा बोलीं (संसारी उत्रांनी समस्से/कश्ट) आसुंदी, पूण जियेवंक कळीत आसचीं जियेंवच्यो वाटो सोधतात (घोंटेर भांदून) म्हळ्ळें.
