भुरगीं हीं देशाची फुडली पिळगी. तांकां आदर्श नागरीक करपाचो यत्न जावंक जाय. ही सगल्यांची लागणूक. ते खातीर खरें म्हणल्यार गांवांतल्या बुदवंतांनी, सामाजीक संस्थांनी, शाळांनी यत्न करपाक फावो. मात, 'आमकां कित्याक तें? चिखलांत गुंडो मारल्यार आंग म्हेळें जातलें. तांचे आवय - बापूय पळोवन घेतले. ' अशी भोवतेकांची मानसिकताय. ताका लागून दोळ्यां मुखार कितेंय दिसलें तरी बरेच लोक तें ओगी रावन मोन्यानी पळयतात आनी मागीर घरा येवन ताचेर पोकळ चर्चा करतात. 'फुडलें जोत तशें फाटलें जोत', अशेय प्रकार भुरग्यांचे बाबतींत घडटात. हातूंत अनुवांशिकतायूय आसता. घरांत आवय- बापूय बरे वागत जाल्यार भुरगीं वायट मार्गाक लागनात. घडये हाका आडवाद आसतलो. समाज पारदर्शी, नितळ, परोपकारी, प्रामाणीकपणान वागल्यार फुडले पिळगेक मुद्दाम सुदारपाची गरज पडची ना. 'यथा राजा, तथा प्रजा' हे म्हणणी प्रमाण सगलें आपशींच जातलें.
 हालींच कळंगूटे बालग्रामसभा जाली. सरकाराचे सुचवणे वयल्यान आतां पंचायतींनी त्यो घेवपाक सुरवात केल्या, ही बरी गजाल. कळंगूट ग्रामसभेंत भुरग्यांनी भौशीक समस्या मांडल्यो. त्यो सोडोवपाचें आस्वासन सरपंचान दिलां. हे बालग्रामसभे विशीं सगल्याच भुरग्यांक म्हायती मेळूंक ना. ते खातीर ती जुलयांत परत घेतले. हायस्कूला कडेन येरादारीची कोंयडी, नितळसाण, कोयर, सोऱ्याच्यो बाटल्यो.... अश्यो समस्या भुरग्यांनी पंचायतीच्या कानार घाल्यात. ह्या वेळार पुलीस प्रतिनिधीनूय येरादारीची नेम, लायसन्सा बगर गाडी चलोवप हो गुन्यांव, बरे तरणाटे गुन्यांवकार कशे जातात, हाची म्हायती दिली. भुरग्यांक फुडाराक उपेगी पडटलें अशें ज्ञान दिवप सदांच बरें. आयचें युग म्हायती तंत्रज्ञानाचें. सगल्यांच्या हातांत मोबायल फोन. सगलेच सोशल मिडियाचेर. म्हणटकच भुरग्यांक एकान एक म्हायती आसता, असो एक गोड समज समाजांत पातळ्ळा. हो गैरसमज हाचो साक्षात्कार सामान्य ज्ञान कार्यावळीं वेळार जाता. बालग्रामसभेक पुलीस, करियर मार्गदर्शक, भलायकी अधिकाऱ्यान मार्गदर्शन करपाक जाय. प्रत्येक पंचायतीन वर्साक उण्योच चार बालग्रामसभा घेत जाल्यार मोलादीक मार्गदर्शन भुरग्यांक मेळटलें, हातूंत दुबावूच ना.
 शाळांनी येरादारी पुलीस कार्यशाळा घेतात. गुन्यांव म्हणल्यार नेमकें कितें, घुंवळे वखदांचे वायट परिणाम, तीं बोल्सांत सांपडल्यार कितें ख्यास्त जावं येता, सायबर क्रायम, लिंगीक गुन्यांवांचीय म्हायती भुरग्यांक दिवंक जाय. खास करून 14 वर्सां वयल्या, जुंवानपणाच्या हुंबऱ्याचेर उबे आशिल्ल्या विद्यार्थ्यांक. कारण पांय निसरपाची हीच तर पिराय आसता. घुंवळे वखदां फक्त दर्यादेगांचेर मेळटात, अशें पालकांक दिसता. पूण तीं शाळां लागसारुय मेळपाक लागल्यांत. ताचें व्यसन एकदां लागल्यात ते सुटप कठीण. विद्यार्थ्यांचे जिणेंतली हीय एक व्हड समस्या.
 जल्माचे, मरणाचे दाखले, रेशनकार्ड, प्रतिज्ञापत्र, बँकांचे सगले वेव्हार, पालिका, पंचायतींनी करपाचीं कामां, टॅक्स फारीक करप हाची म्हायतीय विद्यार्थ्यांक करून दिवपाची गरज आसा. कारण पिराय वाडली तरी हीं सरकारी कामां कशी करप हें खूब जाणांक खबर नासता. मागीर कोणाक तरी पयशे दिवन तीं करुन घेतात. हो भ्रश्टाचाराचो एक प्रकार. हायस्कूलांत आसतनाच जर हीं कामां कशीं करप, ताका दाखले कसले लागतात, हाची म्हायती मेळत जाल्यार भुरगीं तीं करपाक शकतात. साहजिकूच पालकां वयलें वजें उणें जातलें. समाजांत वागप कशें, गांवांत नितळसाण कशी राखप, प्लास्टीक कोयर, समाजीक एकचार हे विशींय तांकां सांगचें. राज्याचे, देशाचे आदर्श नागरीक जातले जाल्यार तांकां कांय मुळाव्यो गजाली शिकच्योच पडटल्यो. पंचायतीच कित्याक, दरेके शाळेंत समुपदेशक आसतात तांणीय भुरग्यांक बरें वळण लावं येता. सकाळीं एसेम्ब्ली जाता, ते तरेन समाजांत वावुरतना कितें जतनाय घेवंक जाय, ते विशीं शिक्षक सांगूं शकतात. कांय गजाली वाचन केल्यार कळटात. ताचीय गोडी भुरग्यांक लावपाक जाय. चडशे भुरगे पेपर पसून वाचिनात. ते वाचल्यार सामान्य ज्ञान तर मेळटाच, पूण समाजीक जिणेंतले धोकेय लक्षांत येतात.
 करपाक शकता.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 