कांय जाण तर गुरुची शिकवण विसरतात आनी गुरुकुय विसरतात. अशें केन्ना एका विद्यार्थ्यांन जावं नये. आपल्या गुरुन केल्ले उपकार आमी विसरूंक जायना. सदांच गुरुचे आशीर्वाद घेवचे आनी....
 दर म्हयनाक पुनव ही आसताच, पूण गुरुपौर्णिमा ही तांतलीच एक खाशेली अशी पुनव. आषाढ म्हयन्यांत येवपी हे पुनवेक आपलें खाशेंलपण आसा. ही पौर्णिमा घेवन येता गुरु आनी शिष्याच्या अतूट अश्या नात्याची गाथा.
 पूण, गुरु हो फकत शाळेंतूच नासता. मनशाच्या जीवितान खुपशे गुरु आसतात. सगळ्यांत पयलो गुरु म्हणजे आमची आवय. आवय आपल्या भुरग्याक पोटान आसता तेन्नाच्यानुच ताचेर संस्कार करता. ताका आमी गर्भसंस्कार अशें म्हणटात. बरे विचार, बरी वागणूक, समाजांत कशें वावुरचें हें आमकां आवय आनी बापूय शिकयतात. म्हणजे बापूयसुद्धा एक बरो गुरु म्हणल्यार अतिताय जावची ना.
 आमचें जिवीत म्हळ्यार एक व्हडलो गुरु. आमचे वायट बरे अनुभव आमकां जिविताची शिकवण दिवन वतात. तशेंच आमच्या जीवितान आसपाव आशिल्लीं कितलींशींच मनशां आमकां बरें कितें शिकोवन वतात, तेंय बी आमचे गुरूच म्हणू येतात. जें आमचो गुरु आमकां सांगता तें आमी आयकूंक जाय. केन्ना आपल्या गुरुचें मन दुखोवंक जायना. कांय विद्यार्थी ज्ञान आत्मसाद केले कांय स्वतःक गुरु परस व्हड समजूक लागतात, गुरुची निंदा करूंक लागतात, हें बऱ्या शिष्याचें लक्षण न्हय. जें ज्ञान गुरु दिता तें बेस बरें तरेन आत्मसाद करपाचो यत्न करूंक जाय. बरें वाचन, बरें चिंतन करूंक तशेच बरें वळण आमकां गुरूच लायता. खुपशे विद्यार्थी आपलें काम जाले काय बेमान जातात. आपल्या गुरुचो अपमान करतात. कांय जाण तर गुरुची शिकवण विसरतात आनी गुरुकुय विसरतात. अशें केन्ना एका विद्यार्थ्यांन जावं नये. आपल्या गुरुन केल्ले उपकार आमी विसरूंक जायना. सदांच गुरुचे आशीर्वाद घेवचे आनी तांणी सांगिल्ल्या मार्गार चलचें हीच थारता एका शिष्यान दिल्ली खरी गुरुदक्षिणा.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 