ह्या हैकूक खंयच्याय अर्थांत घेव्येताः बौद्दीक अर्थान घेंवचें तर - जाण्वाय सुऱ्यो आनी आमची सावळी - आमचें अग्यान, सुऱ्यो ल्हान जाल्लेपरींच अग्यान वाडून वेता.
तात्वीक वा अध्यात्मीक वा देव-शास्तिराच्या अर्थान घेंवचें तर - जिविताचीं तीन हंतां पिंत्रायतात. पयलें व्हड सुऱ्यो म्हळ्यार सक्तेन भरल्लो मनीस, दुसरें हंत प्रायेन भरल्लो मनीस म्हळ्यार ताची सकत जशें सुऱ्यो ल्हान/अस्कत जातच गेल्लेपरीं ताची सावळी म्हळ्यार संपणी लागीं जाता आनी आखेरीक सर्व सोंपता.
जेदनां कवितेंत आध्यात्मीक चिंतप बौद्दीक चिंतपाच्या संसाराचेर उजवाड फांकयता वा उजवाड फांकोंवचें प्रेतन करता, तेदनां ती कविता फकत कविता जावन उरना, बगर जिण्येलिसांव जाता.
ह्या संसारांत कितेंच शास्वीत ना, हें समजून जियेजाय जाल्लो मनिसच शास्वीत न्हय म्हळ्ळें हऱ्येक्ये घड्ये विसरून जियेतलो मनीस सयत जाणा हें एक आडूक सत. तरय मनीस, आपूण, आपणाचें, आपणाक, आपणाखातीर म्हळ्ळ्ये संगतेंचेर चडीत ध्यान दिता आनी ह्या पासत हेरांक गळसिता, वापरता, उपेग करता, घासता/पुसता आनी घश्टिता. आनी हें करुंक ताच्यो वाटो कसल्यो?, हेरांच्यो खबरो करच्यो, हेरांचें उणेपण मेजचें, हेरांची झडती करची.
हेरांची झडती करतल्यांविशीं सांगचें तर; "When you judge others, you do not define them; you define yourself." हीं चिंतनां ह्या कवितेच्या चिंतपाचें पाटथळ करुंक गर्जेचीं तशेंच महत्वाचीं. पूण आन्येका पोंतांत आमी कशें आसुंक जाय म्हळ्ळें लावोत्जूच्या उत्रान सांगचें तर; "Care about what other people think and you will always be their prisoner." हेरां आमचेविशीं कितें चिंतात म्हणून चिंतुंक आनी तांच्या चिंतपापरीं जियेवंक गेल्यार आमी तांचे कयदी जावन जियेतेल्यांव.
आध्यात्मीक चिंतप जिण्ये मिस्तेरांक आनी गोंदोळांक जवाबी दिता. पूण आध्यात्मीक चिंतपच सवालां, सवालां आनी सवालां. ही कविता आध्यात्मीक चिंतपाच्ये बुन्यादिचेर उबी केल्ली जावनासतां, मिस्तेरांनी गुटलल्ल्या ह्ये कवितेच्या एकेक्ये इमाजीक सुटोंवचें प्रेतन निर्फळ, आनी गर्जेभायलें. आनी ह्या एकेका सवालांक पार्कुंची, समजुंची श्याथी आसच्यांक समजांवची गर्जय ना.
हांगासर निराशा आनी राग मनशाचीं भोगणां तर घोणीं एक इमाज, आनी घोणीं एक सकत, वायट सकत, आनी उडणी म्हळ्यार त्ये सक्तेचो परिणाम.
उजवाडाच्या गुणांविशीं आनी दिसनासच्या नाडिंनी वोक्तां घेंवचें चिंतप कांय दोन वेवेगळ्या दिशेंनी परस्पर पूण तद्विरुद्द रितीन उब्यो जायनांत?
ही वोळ कांय वेवेगळे अर्थ दिंवच्या इमाजिंनी गुंतून, परत परत अवलोकनाक उलो दिता, दिसा उज्वाडांत आमचीं पिंतुरां कित्याक जान्वारापरीं दिसुंक लाग्तात? तर आमी जियेतलो संसार काळोकाचो? गुपीत? आनी बरफाचें आवक कितलें शास्वीत? आनी ह्या आवकाचो स्टुडियो म्हळ्यार हो संसार म्हळ्ळें थियेटर? कितल्याय गुंडायेंत हें चिंतप व्हाळोव्येता.
ही कविता फुडें गेल्लेपरिंच संकीर्ण जातेच वेता, वयर उभें केल्ल्या सर्व सवालांचेर उज्वाडाचीं किर्णां फांकयीत वेता;
ह्या सर्व कवितेच्या मुळाव्या चिंतपाचें पाटथळ हांगासर आसा, आमी आखेर शास्वीत भुंयचेर जियेंवच्यो नश्वर जीवी, हांगासर उदक जें शास्वीत पूण पर्जळता आपणाक गळसून जियेतेल्या रुकां मधें सयत, तितलेंच न्हय, तळें ह्ये भुंयचें एक जनेल.
