खूब वर्सां जाणकार त्या दोंगरार रावतालो. एकलोच. आपले खोपींत. बुदवंत. शाणेपणान भरिल्लो कळसो कसो. आज ताका व्हरपाक दोंगरा मुळसाकडले न्हंयेंत व्हडें आयिल्लें. पयसुल्ल्या जुंव्यावेल्यान. जाणकार सामान बांदतालो. साटली पोटली कवळटालो. कपडे गुटलायतालो.
 इतलीं वर्सां सकयल्या गांवांतलो एकलोय मश्णो लेगीत कितेंय बरें विचारपाक वा सल्लो घेवपाक ताचेसरीं वचूंक नाशिल्लो. कारण जण एकलो आपल्या जिवाक आपुणूच शाणो समजतालो. निदान आज तरी भोगावळ आनी कर्तव्य करूया, अशें पिरंगत गांवकार एकठावले आनी वयर दोंगरार ताका निरोप दिवपाक गेले.
 एक बायलेन मुखार सरून विचारलें - तूं आतां वतलोच सायबा. आमचेंय चुकलेंच तें. केन्नाच तुजे कडेन मेकळेपणी संवाद सादलोना. आमकां समजावन सांगशी, जीण म्हळ्यार कितें?
 जाणकार सहज झरो स्रवचो तसो उलयलो. "पयली गजाल म्हळ्यार जीण म्हणल्यार खेळ न्हय. पोरकारी न्हय. फोल्ग न्हय. जीण हो घडिचार गंभीर आसा. आपलें काम मनासावन करप, आनंदी रावप आनी आनंद दिवप ही जीण. कुसकीं, अप्रसन्न, बाविल्लीं, तोंडां करून भोंवपाची गरज ना. जनावरांक सत्य म्हळ्यार कितें हें कळूंक शकना. मनशान त्या सत्याक समजून ताका दसप ही जीण.
 खरें आनी फट हेविशीं सांगशी? एका जाणटेल्यान विचारलें.
 व्हड्याच्या तारयाचो कुकारो जाणकाराक आयकूंक आयलो. येतां रे, असो साद दिवन ताणें तारयाक जाप दिली.
 एकलो पिसांट पडिल्लो दांत कसो मदींच उलयलो - चूक जाता. घडटा. चुकून चूक जाता. जाणून बुजून घडटा. ताचेर उजवाड घालशात?
 एका ल्हान भुरग्याक हांडीर मारून एक बायल मुखार सरली आनी तिणें जाणकाराक प्रस्न केलो - कशें, कितें, कितलें उलोवचें तें सांगशात?
 एक भुरगो मुखार सरलो आनी ताणें आपली व्यथा मांडली. खंत सांगली. आचार्य, अभ्यासाचेर लक्ष लागना. कितें करूं?
 जाणकारान आपली नदर आपल्या ध्येयाचेर केंद्रीत केली. व्हडेकार ताका कुरू करतालो. येतां येतां, असो साद जाणकारान घालो. ताणें दोन पावलां मुखार घालीं. ताचें सामान उखलपाचें काम एका तरणाट्यान केलें. जाणकार निर्विकार आशिल्लो.
 ल्हान भुरग्यां विशीं सांग. एके आवयन सांगलें.
 जाणकार धीरगंभीरपणान उलयलो. "तुमकां दिसता तुमी भुरग्यांक खोशी करतात. तीं सामकीं आनंदी आसतात. खोशयेंत उफेत आसतात. हांसतात, खिदळटात, किटकिट्टात. आमी तांकां आनंद दिवंक शकनात. जाय जाल्यार तांचेच कडल्यान आऩंद आमी घेवचो. ती आतांच्या खिणांत रमतात. व्हदोळ, फाल्यां हें भुरगीं नेणा. हेंच आमी तांचे कडल्यान शिकचें. वर्तमानात रावपाक शिकचें. भुरग्यांक फक्त आकार दिवचो. " जाणकारान देंवपी सपणांचेर पावल दवरलें. लोकांक हात दाखयलो. ताणें निमणचीं निरोपाचीं उतरां सांगलीं.
 "बरीं करून एकचारान रावात. हाचें ताचें तासून वेळ वगडावं नाकात. दुस्वास, कुसकेपणा पयस सारात. स्वच्छ शुद्ध प्रेम तुमच्यांत भरात. तुमकां जिवाक बरें दिसतलें. जे तुमचे लागीं येतात तांकां तुमच्यांतलीं शुभ स्पंदनां, कंपनां, तरंग भेदून वतले, तांकांय सकारात्मकतेची ल्हारां मेळटलीं. जीण सार्थकी लायात.
 उदकाचीं वर्तुळां कापीत तांडेलान व्हडें तांडीत मुखार व्हेलें...जाणकाराच्या ओठांतल्यान काळजांतल्यान आयिल्लीं प्रेमाचीं वर्तुळां, गांवकारांच्या आंगांपांगांतल्यान सळसळत रावलीं.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 