जिवीत-वाट परजळ्ळी... (पान 2)
मनशाक खूब कितें उलोवपाचें आसता. पूण केन्ना-केन्नाय उतरां फुटनात तेन्ना तांच्या मनांतले उमाळे मनांतूच उरतात. अशीं अबोल जाल्लीं उतरां कवनाचें रूप घेवन कागदार देंवतात. गुंजो म्हळ्यार कितें? हो प्रस्न सतावंक लागलो. आदल्या तेंपा वयल्यो म्हज्यो अमुरपिको यादीं जाग्यो जाल्यो. आमच्या गांवांतल्या रानांत, कांट्यांच्या झोंपांनी घुस्पून राविल्ले ते वालीर फुलां वरी सांगांनी गुंजो रूप आनी आकार घेता, रंग धरतात.
 तांबड्या-काळ्या तिब्यांचो गुंजो जेन्ना पोशांत एकठांय येतात, तेन्ना भोवच सोबीत दिसता. जशे परी दाळबांच्यो बियोच. तांची रूच आनी रंग दरेकल्यान अणभवचो.
 मनाच्या कॅनव्हासार!
 कांय कवनां, कांय कातरां (पान : 1)
जिविताक हाडटा रंगार (पानः 4)
पानवचे खातीर फुलचे खातीर... ( पानः 5)
नयनाबाय नाडकर्णीचें खाशेलपण म्हणल्यार तिच्या उलोवपांतलीं उतरां कणकणींची ती नमळाय, काळजा मेरेन पावपी ती करुणणाय आनी कवनांतली ती कलात्मकताय जश्याक तश्शी आसा. स्वरबद्ध, लयबद्ध आनी अर्थबद्ध अशी तोखणाय जेश्ट लेखक कमलाकर म्हाळशी करतात.
 हे अस्वस्थतायेंतच नवें मोडण आयलें,
अस्वस्थताय स्वस्थतायेचें रूप घेतनाच तो सूर खंय तरी विरून गेलो. तशेंच गुंजो झेल्याक नयनाच्या खूबश्या कवितांनी अस्वस्थेताय दाटून आयिल्लीं दिसता.
 तशें पळयल्यार कविता म्हळ्यार अनुकरणाचें माध्यम जें चरित्र, भावना वा कृतीचे वतीन जिणेचे प्रतिनिधित्व डुप्लिकेट करपाचो यत्न आसता. अरिस्टॉटलान महाकाव्य, शोकांतिक, विनोद, डिथिरॅम्बीक, कविता आनी कांय प्रकाराचें संगीत हांची खूब वायट व्याख्या केल्या. अरिस्टॉटलाच्या मतान अस्वस्थताय वा शोकांतिका ही कवींच्या यत्नांतल्यान आयल्या. नयनाबायच्यो कविता कांय अल्पाक्षरी आसात, तरीय वाचतना मनाक थाकाय दितात.
 नयनाबायचे कवितेंत सैम आसा, सैमांतलीं फुलां आसात. पूण मोगा परस राग आनी शीण आसा म्हणपाचें जाणवल्या बगर रावना.
 तुकाच आपणावंक आशेता. (पानः 74)
आयज घडये नयनाबायचें साहित्य अणभव विश्व खूब ल्हान आसत, त्या रानांतल्या गुंज्या भशेन. पूण एक दीस तो गुंजो म्हान जावपाची तांक आनी हावेस तिचे मदीं आसा हें कशेंच न्हयकारूं नज.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 