'आत्ये, बसूं हांव टबांत?' आत्ये भिली. हें तीन वर्सांचे भुरगें. बुडकी माल्ल्यार? पूण तिणेंच तर आपयिल्लें. मागीर ना कशें म्हणपाचें? आत्येन हांसत म्हळें, 'मात्शें राव हां, हांव आतांच येतां.' ताचे आवयक आपयल्यार बरें अशें चिंतून आत्या भायर आयली.
हांगा मस्त्या ॠचान नळ सोडलो आनी सुशेगाद उदकांत देवलें. पूण सिनेमांत तर ताणें उदकांत बोमाडे येतना पळयिल्ले. वयर आशिल्लो सर्फाचो डबो. ॠचाक खंय खबर तें कितें म्हुणून? काडलो आनी रकयलो उदकांत. जालें! टांकीभर बोमाडेच बोमाडे. ॠचा खूश. हांसत ताळयो मारूंक लागलें.
त्या व्हडल्या बोमाड्यान आपलें तोंड उगडलें आनी ऋचाकच खालो. इतल्यान फॅनाचो वारो टबावटेन लागलो आनी तो व्हडलो बोमाडो ऋचासयत उडत जनेलांतल्यान भायर आयलो.
चांदीमामाचीं उतरां आयकून ॠचा आनीक मोठ्ठ्यान रडपाक लागलें. चांदीमामान ताका थातारलो आनी वार्यामामाक उलो मारलो, 'वार्या, ॠचाक आनी बोमाड्याक मात्सो तांचे आत्येगेर व्हरून पाय पळोवया'.
'पूण चांदीमामा, तांकां धुकलताना चड फॉर्सान वचून तीं खंयूंय आपटलीं जाल्यार? बोमाडो फुट्टलो आनी ॠचा सकयल पडटलें,' वार्यान भिरांत उक्तायली.
कूपमामीच्या फाटीर बसलें बोमाड्यांतलें ॠचा! वार्यामामान कूपमामीक धुकलत धुकलत सकयल व्हेलें आनी आत्येच्या बंगल्याचे गच्चेर व्हरून सोडलें.
बोमाड्यान ल्हवूच आपलें दार उगडलें. ॠचा भायर आयलें. वारोमामा आनी कूपमामीचे उपकार मानले. बोमाड्याक रागान पळयलें आनी धावत घरांत गेलें. खाट पळयली आनी ॠचाक दिसलें न्हिदचें. इतलो प्रवास केल्लो बाबड्यान. उश्याचेर तकली लागता म्हणसर ॠचा घोरेवंक लागलें.
न्हिंदूं बाबडें, वतांत खेळून खेळून थकलां अशें आई आनी आत्येक दिसलें आनी तीं ल्हव पावलांनी बेडरूमांतल्यान भायर सरलीं.
