कवी सैंभान दार्शनीक जाल्ल्यान कवीन दर्शनाक ग्रासुंचें मात्र! उपरांतलें सगळें काव्यांत आपापिंच घडुंक जाय तेदळा मात्र तें काव्यें तुका आनी म्हाका तर्काक उभें कर्ता. आनी असल्या विशयां वयर कवी वल्ली कांपरमैस भिल्कूल करिना. तें ताचें सैंभ. कित्याक म्हळ्यार हांव वल्लीक बर्यान वोळकतां. दायज डोट कोमाचो ताचो वावर हावें चड लागशिल्यान पळेला. गर्जे भायल्या वावराक तो कसो हात घालिना तशें गर्जे भायलो शृंगार जांव सजोवणी जांव तो करिना हें ताचें प्रामाणीकपण.
वल्लीन 'बजार' कविता जम्याविशीं च्यार उत्रां उलोवंक सांग्ताना लजिश्ट स्वभावाचो हांव तरी पयलें कावजेलों. साहित्या संसाराक हांव काऱ्याळ आजीक फकत हार्ड डिसकांत मात्र जावन अपरूप उरल्लों. पूण काळजा लागशिलो मित्र म्हणून ओपवालों. आनी 'बजार' पुसतकाचें प्रसतावन वाचताना म्हाका वल्लिच्या 'दरबारांतली पिंर्गोणी' कविता जम्याच्या कवितांचो उडास आयलो. त्या भायर कविता जम्यांतलें 'क्रापर्ड मार्केट' वाचताना वल्लिच्या पयल्या कविता जम्यांत' 'च्यार मुखां' दाकयिल्लो कविता नायक उपरांत ताच्या दूसऱ्या जम्यांत 'कटपुतळी' जावन तीसऱ्या जम्यांत 'दरबारांत पिंर्गाल्लो' तो आतां बजारांतल्या गडदेच्या संसारांतल्या बजारांतलें पोकोळपण उगडापें कर्ता तशें दिसलें.
पूण क्रापर्ड मार्केटिंतलीं पिकलेलीं फळां, विक्तेले, मोलायतेले, सुकलेलीं दुखां, तोपलेलीं फुलां, व्हाळयिल्लो दीक, गोमटो कातर्ची कला, स्पश्ट थरान इमाजेंक दोळ्यां मुकार हाडून चाल्त्ये जिणियेचें दर्शन दितासताना दुस्रे वोळिंतच हांगाचो कविता नायक विक्तेल्याक आनी मोलायतेल्यांक नैतिकतेचें सवाल उडोंवचें आनी सपणां आनी आशेच्या रुदान कर्चा अत्म्यांचें दर्शन करोंवचें मात्र प्रत्यक्ष आनी परोक्ष जावन एकाच वेळार दोन मुखां प्रसतूत कर्चें वल्लिच्या ह्या जम्याच्या प्रभुद्दपणाक साक्स दितात.
आन्येक उल्लेक करुंक जाय म्हळ्ळी ह्या कविता जम्यांतली इमाज म्हळ्यार पेटो! ही एक परिपूर्ण तशें प्रभावी तलवार धार इमाज! जशें अडिगाची 'भूत!' म्हळ्ळी इमाज! थंयसर 'गोंदलपूर' आसल्लो! हांगासर 'क्राफर्ड मार्केट' आसा! ह्या पेटो म्हळ्ळ्या सब्दाक प्रत्यक्ष एक रूप आसा आनी परोक्ष एक रूप आसा. आनी कविता वाचतां वाचतां दोनी रुपां थंय हांगा रूपांतर जांवचें, अशें जाताना एका खिणाच्या वेळाक ताणी एकामेका मुकार मुखामुखी जांवचें... जशें अडिगचो -भूत! (हांव हांगासर अडिगाक आनी वल्लीक तुलन वा समासम कर्चें प्रयत्न करिना. बगर सब्द कशें कवितेंत काळाथावन काळाक बदलतात आनी कवितेच्या मट्टाक एका काळा थावन दूसऱ्या काळाक कशें ग्रेसत कर्तात म्हळ्ळें विवरण दितां).
दुस्रें, हांगासर थोडीं कवितां थोड्यांक ताळ मेळयतात तें सार्कें. पूण ह्ये मेळोवणेंत खंयचरी आवेश दिसून येना. बंडायांत परोक्ष आवेश जरूर आसा. देकून तो आशावादी! प्रत्यक्षांत आवेशाक दांबून धर्चें आनी जोगासाणेन पावलां काडचें प्रयत्न चल्लां. देकून तो निरासवादी वा पलायनवादी जावना!. हाका कारण आपणाच्यो कविता वाचप्याक समजनांत म्हळ्ळो कविचो सेकंडरी उद्देश जावंक पुरो. पूण ही बदलावण गर्जेची! कानडी साहित्यांत जाल्यारी नव्य काव्याचें वारें बळादीक व्हाळताना वाचप्याक तें समजून घेवंक कश्ट मार्ले. थोड्यांक तें इंट्रेस्टिंग लागलें ना. हाका कवितेची कांपलेक्सिटी आनी लांबाय रुंदाय एक कारण जाली. अशें नव्य साहित्याचें वारें व्हळू देंवून नव्योत्तर आनी बंडाय अशें फांटे उदेले. पूण हांगासर ह्या कविता जम्यांत नव्याचें नवेसांव तशें नव्योत्तराच्या बंडायाचें वारें सांगाता सांगाता व्हाळ्ळेलें आनी थोड्या कवितेंनी मिश्रण जाल्लें स्पश्ट कळता. दाखलो दिंवचो जाल्यार आमासेचे कवी आनी पुनचेचे कवी, उज्यांतले कवी आनी खेळगाडी कवी, टागोराचो पागोर आनी एक्तार, खुनिगार आनी ताची सुरी, कम्युनिस्ट फूल आनी रायाचो पट्टो, हें मिश्रण नवेसांव!
ह्या काव्यांनी कवी कविचेर, व्यक्ती स्वताचेर, परिगत परिगतेचेर झूज मांडलेलें स्पश्ट दिसता. नव्यच्या निमाण्या काळारी आशेंच घडल्लें आनी नव्योत्तराचें उगम जाल्लें. हांगासर तशें म्हणताना हो जमो खंयचे दिशेन चड मालवला तें तुकून पळेंवची गर्ज आसा. पूण तें आज हांगासर गर्जे भायलें. आनी हेंच सम्मिश्रण ह्या कविता जम्याचें प्रथम प्लस पोंयट! देकून हांगासर कविता नायक चडताव कवितेंनी वाचप्याची प्रत्यक्ष झडती कर्च्यांत आनी समाजेक सामूहीक अनैतिकतेचो आर्सो दाकोंवच्यांत दरबारांतल्या पिंर्गोणे प्रास चड मापान यशस्वी जाला. ताणें परोक्षतेक वा कॉंम्लेक्स विचारांक सोडून दिलां वा थोड्या कवितेंनी बलात्कारेन सरळ केलां. देकून ह्या जम्यांतलीं कवितां सामान्य वाचप्याक तशें विमर्शकाक निरास हाडचीं जावन उरुंक नांत्त!
दुसरें - ह्या लेखनांत हांवें उल्लेख केल्लीं कवितां असल जावन त्या उल्लेखीत नांवार नांत जावंक पुरो. हें हावें ह्या लेखनाक ताळ पडच्या खातीर केलां.
तिसरें - ह्या कविता जम्याक बोव आपुरबायेन आनी सविसतार रितीन प्रसतावन आनी निमाणो शरो बरयललो आसतां पर्त्याक आयकोवप्यांक तुमकां तेंच वाटून दीवंक म्हाका मन आयिलना देकून हावें ह्या लेखनांत ह्या कविता जम्यांतल्या खंयचेय कवितेंतल्या वोळिंक स्वाभावीकपणीं आसा तशें प्रसतूत करुंक ना. बगर एका विमर्शाकाच्ये नद्रेन हें लेखन प्रसतूत केलां. पूण विमर्शकाची जवाब्दारी पाळुंक ना देकून हें विमर्शा लेकन न्हय! जाल्यारी हांगासर थोड्यो वोळी तुमचा फुडें प्रसतूत कर्तांः
