फाटले फावट तुमी सत्यवती आनी व्यास हांचे विशीं वाचलें. आतां फुडें....
 यादव कुळांतल्या शूरसेन राजाक दोन भुरगीं आशिल्लीं. वसुदेव आनी पृथा. ह्याच वसुदेवाची कृष्ण, बलराम आनी सुभद्रा हीं तीन भुरगीं. शूरसेनाक कुतीभोज नांवाचो एक चुलत भाव आशिल्लो. ताका भुरगें नाशिल्लें. ते खातीर शूरसेनान आपली चली प्रथा, कुंतीभोजाक पोसकी दिल्ली. थंयचे लोक मागीर प्रथेक कुंती म्हणूंक लागले. कुंती खूब गुणांचे भुरगें आशिल्लें. दिसपाक सुंदर सोबीत आनी सभावानूय गोड.
 एकदां दुर्वास रुशी कुंती भोजाच्या राज्यांत आयलो. कांय दीस तो कुंतीभोजाच्या राजवाड्यांतूच रावलो. दुर्वास रुशीचो आपल्या रागाचेर ताबो नाशिल्लो. ते खातीर सगले जाण ताका भियेताले. दुर्वासाचो सभाव लक्षांत घेवन, कुंतीभोजान निकतेंच वयांत आयिल्ले आपले धुवेक, कुंतीक ताची सेवा करपाक सांगली. कुंतीनूय मन लावन दुर्वासाची सेवा केली. कुंतीन केल्ले सेवेन दुर्वास रुशी सामको तृप्त जालो. कांय दिसांनी दुर्वास रुशीन कुंतीक तिका व्हड किर्त मेळोवपी चले जातले, असो आशिर्वाद दिलो आनी कुंतीभोजाचो निरोप घेवन तो परत गेलो.
 दुर्वास रुशी गेल्या उपरांत कांय काळान कुंती गुरवार जाली. कुंतीचें अजून लग्न जावपाचे आशिल्ले. तेन्ना लोक तरांतरांनी उलोवन आपणाक लज करतलें हें लक्षांत घेवन कुंतीभोजान कुंतीक, पयस एका ल्हानश्या गांवांत व्हरुन दवरली. तिची जतनाय घेवपाक एके जाण्टेलेक तिचे वांगडा धाडली. कांय म्हयन्यांनी कुंतीन एका सोबीत गुटगुटीत चल्याक जल्म दिलो. चल्याचे कान लक्षांत येवपा इतले मोटे आशिल्ले. कानाच्यो पाळ्यो लेगीत बऱ्योच व्हड आशिल्ल्यो तें पळोवन कुंतीन आपल्या चल्याचे नांव कर्ण म्हळ्यार कान अशें थारायलें आनी आपल्या दोळ्यांतलें काजळ रोखडेंच काडून ताच्या हातार बरयलें. मागीर रातच्या वेळार तिणें ताका बरे कपडे घालून सजयलो, एके लाकडी पेटयेंत दवरलो आनी थंय सावन लागींच आशिल्ले न्हंयच्या उदकांत सोडून दिलो. तिचे मुखार आनीक कांयच उपाय नाशिल्लो. काळजाचेर फातर दवरुन तिणें आपल्या पुताक ताच्या नशिबाचेर सोडून दिल्लो. व्हांवते पेटयेर एक निमाणी नदर मारुन ती रडत रडत थंय सावन परतली. आनीक थोडे दीस त्या गांवांत रावून कुंती मागीर ते जाण्टेले सयत कुंतीभोजा कडेन परत आयली.
 ते वटेन कर्ण आशिल्ली पेट व्हांवत व्हांवत न्हंयचे दुसरे वटेतले देगेक आशिल्ल्या झिळकुट्यांनी शिरकली आनी थंयच उरली. ते दीसा सकाळच्या वेळार धृतराष्ट्राचो सारथी अधिरथ, घोड्यांक उदक पिवोवपाक थंय घेवन आयिल्लो. ताणें ती पेट पळयली आनी हळूहळू देगेक ओडून हाडली. पेट उगडून पळयली जाल्यार भितर एक इल्लोसो सोबीत भुरगो सुस्त न्हिदिल्लो! ताणें हेवटेन तेवटेन कोण दिसता काय म्हणून नदर मारली. पूण ताका कोणूच दिसलो ना. अधिरथाक अजून भुरगें नाशिल्ले. देवानूच आपणाक भुरगो धाडून दिला आसुयेत असो विचार करुन तो त्या भुरग्याक घेवन घरा आयलो. आपली बायल, राधा हिचे कडेन ताणें त्या भुरग्याक दिलो. राधेक अजून मेरेन भुरगें जावंक नाशिल्ल्यान ती भुरग्यांक सामकी आशेताली. तिणें त्या भुरग्याक रोखडोच आपले छातये कडेन घट्ट धरलो आनी आपलोच चलो म्हणून स्विकारलो. चल्याच्या हातावयलें कर्ण हें नांव पळोवन तिवूय ताका कर्ण म्हणून उलो मारुंक लागली.
 तेवटेन कांय वर्सांनी कुंतीभोजान कुंतीचे स्वयंवर दवरलें. स्वयंवराच्या मंडपांत हाजीर आशिल्ल्या राजां भितर कुंतीक पंडू राजा मानवलो आनी तिणें ताच्या गळ्यांत माळ घाली. भीष्मान दोगांयचे लग्न व्हड दबाज्यान केलें. अशें तरेन कुंती हस्तिनापूराची महाराणी जाली. दुसरे वटेन तिचो पूत कर्ण हस्तिनापूरांतूच धृतराष्ट्राच्या सारथ्याचो पूत म्हणून वाडूंक लागलो.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 