तुजें बळगें, जन पिळगे.
 धारेधारेंतल्यान पोसय गे, बळय गे.... (हे माये)
तुमी रडटात दुकां गळय नासतना,
तुमी मरतात, मरणां नासतना, मरनासतनां,
वगी कित्याक, वगी कित्याक-काळीज आसतना?
 घरा पर्थल्ल्या सुकण्यांनो,
हांव तुमचीं पाखां सांसपितां. .
 सामकें काळजांतलें गुपीत लिपयिल्लें... (सासाय)
ह्या म्हान कवीची कविता जिणेच्या सागरांत झुजता-झुजतां घडत गेली. फुलत गेलीं, फळत गेली. देखून हो कवी म्हणटा.
 हे तरेचो एक अळंग प्रस्न करपी कविता सांवारांतूय करता. अशीच ताची उज्याची कीट ही कविता त्राशिल्ल्यांक थाकाय आनी सुसेग दिता.
 हुलप- हुलपून दगावल्ले जिबेक,
घामे-घामेंत कश्टावल्ले हे कुडीक,
खाजना रेबो गंदाचो तिबो...(वंशकुळाचें देणें)
तरणेपणांत जिविताची खराय सोदीत आनी भोगीत मिनाच्या खणीं वयल्या वावराड्यां पसून आरंभ करून गोंयच्या सुटके-झुजा उज्यांत उडी घेवन आनी सुटके उपरांतय कामगार शेतकार धरून नव्या गोंयच्या घडवणेच्या वावराच्यो चळवळी जाका चुकल्यो नात, असल्या एका कविच्यो ह्यो कविता. हे जबर दुखींतल्यान कोण फुलत फुंकीत उजो, सांगूं नजो- हे जिवे जाणविकायेक जी विसरना ती कविता असो अभिप्राय दिसात लेखक सुन्मत रामचंद्र केळेकार.
 आसता फकत भोगावळ, कोण तरी आदीं गेले भोगून,
फाटशीं आयिल्ल्यांनी आशिल्लेंच घेवंचें भोगून. . (भोगावळ)
ख-यानीच नागेशबाब लकलकींत फोलेर आशिल्ले. फोलेर म्हणल्यार उजवाडाचो दिवो. देखून ते म्हणटाले. .
 आमी आमच्या वंशकुळाक देणे लागतात.
 देखून आमची गितां आमकां गावचीं पडटात....
 नागेशबाबाक नमळायेचीं आर्गां....
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 