नेंट्यो कविता जाणत्यो जाल्यो. खंयगी अत्याचाराक बली जाल्ल्ये चलयेचें दूख म्हज्ये कवितेंत शिजलें. कोमुवादान पेटच्या म्हज्या गांवाखातीर म्हज्ये कवितेन रुदान केलें. अपरूप झळकोंच्या मनशापणाक म्हज्ये कवितेंनी आरायलें. कवितेंनी म्हाका भुजयलां, हासयलां, दाधोशी केलां. आज एक कवयित्री जावन तुमचे मुखार उबीं रावुंक कारण जाल्ल्या समेस्तांक मतिंतच नियाळतां आनी बरें मागतां.
कविता, कसलीच बंधड नासतां स्वतंत्रपणीं उबचें सुकणें. ह्या सुकण्याक पिंजऱ्यांत फिछार करचें प्रयत्न भिल्कूल करिनाये. कवी कितलो स्वतंत्र आसा म्हळ्ळ्याचेर एका देशाचें स्वास्थ्य निर्धार करयेत. स्वतंत्र कविंचो गांव आमचो जांव म्हळ्ळ्ये आशे सवें म्हजीं दोन उतरां सोंपयतां.
