ह्या पत्रांत वेग-वेगळ्या परिस्थितिंची आनी मंशांची जी तो खबर कर्ता, ती मनांत धरून, आनी तशेंच तिस्रे धरंपर्गटणेचे भंवडेच्या शेवटाक पावलू करिंतांत आल्सो म्हण थयचीय परिस्थिती लक्षांत घेवन, हें पत्र ताणें ५७-५८व्या वर्सा बरयलें, अशें म्हणपाची खात्री जाता.
धरंपर्गटणेचो वावर कर्ताना, ह्या काळार उदेंतिवाटारांतले सगळे गांव तो भंवललो आनी असतंतेक शुभवर्तमान पर्गट करुंक सदतालो. देखून, जेरुसाल्याक भेट कर्तच, रमा शारांत मात्सो रावून, इस्पानियेक वचुंक ताणें थारायलें. हे भेटेची खबर तो ह्या पत्रांत सांग्ता आनी आपल्या निहाळांचो फळ आनी त्या काळाचे धार्मीक प्रस्न तो तांचे मुखार दवर्ता. ते प्रस्न हेः मंश'शां देवाक मानवललीं जातलीं जाल्यार भावार्थ गर्जेचो, आनी देवाक मानवललीं जावपाचे हे नवे पद्दती आनी मयजेसाचे समुर्ती मदें संबंद आसा. ह्या दन-ऊय प्रस्नांची तो बारिक्साणेन संजणी दिता.
जरूय आदीं गालासियेकारांक बरयलल्या पत्रांत ताणें ह्या प्रस्नांची थडी शिकवणी दिल्ली, तरी हे नवे शिकवणेची खबर इसकुटावन दीवंक नासली. रंकारांत आपली वळख करून दिताना, तो ह्या सेगाचो बरो फायदो काडता आनी आपली शिकवण कशली ती अदीक बार्काय्ेन सांग्ता. आनी हें तो कर्ता न्हय फकत रंकारां खातीर, पूण संवसाराभर शिंपडलल्या क्रिसतांव सभां खातीर.
