आसतलो.
 शाळांचें उदाहरण घेवया. मुळाव्या शाळेंतल्या भुरग्यांक फकत खडू आनी फळां घेवन शिकयतात, दीसभर बँचांचेर बसोवन दवरले जाल्यार तें तांच्या मेंदवाक हानीकारक आसता. फकत मिड टर्म ब्रेक हो पांय ताणपाचो, इश्टां वांगडा उलोवपाचो आनी खेळपाचो वेळ आसल्यार अशा भुरग्यांक वाज येतलो. देखूनच शाळे उपरांत भुरगीं खोशेच्या व्हडल्या आवाजांनी धांवून भायर सरतात, कारण तीं मुक्त जाल्यांत. कारण तांचे मेंदू थंयच्या बंद वातावरणाक जुळोवंक शकनात. भुरग्यांचो मेंदू घट आनी तीक्ष्ण दवरपाचो आसल्यार तांकां खेळपाची गरज आसता. वेगवेगळे व्यायाम करचे पडटात.
 पूण कोणाक तरी आनी आदीं कितें भंय निर्माण करतालें तें तत्व वयर येता म्हणसर मेंदू संकेत धाडटा- पयस रावचें. फाटल्या अणभवांची याद जाता. ज्या भुरग्यांच्या शाळेंत शिक्षक, ख्यास्त, उणी ग्रेड, सतत उलोवप वा आवय- बापाय कडल्यान ख्यास्त मेळटा, तीं सगळीं दुख्खाच्या भावनांनी गुठलायल्लीं आसतात. आनी अशें खूब खरपणान याद जाता. देखून भुरग्यांक बरें शिकपाक जाय जाल्यार स्मृती भोंवतणी भावना गुंथप आसूंक जाय. पूण तीं सुखद, रोमांचक आणि खोशी करपी भावना आसची.
 टाळ्ळ्यो जाल्यार तो सादूर उरतलो.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 