दोंगराच्या मुळसांत झाडामुळांत दपटून बशिल्ली ते घोणीक पाखांटे फुलोवन मळबांत झोंपय मारपाची जाग आयली आनी तिणें मळबांत झोंपय मारली. घोण झाडांवयल्यान दोंगरांवयल्यान घिट्टी घेवंक लागली.
वयर वचून पळय जाल्यार एका झाडार शेवण्यांचो कुलकुलाट चलिल्लो. घोणीन लक्ष दिलें. झाडाच्या कांडावयल्यान एक नाग हळू हळू वयर चडटालो. झाडाच्या खांदयांनी सवण्यांचे घोंटेर आशिल्ले. घोंटेरांनी निकतींच तातयांतल्यान भायर आयिल्लीं पिलां आशिल्लीं. आकांतान सवणीं गजाल मारतालीं. तांचेकडेन नागाक आडावपाचो उपाय नाशिल्लो. तीं नागाक धावंडावंक शकनाशिल्लीं, ताका मारूंक तर नाच ना, आनी आआपलीं पिलांय सांबळूंक शकनाशिल्लीं. अगतीक असहाय!
ताणें राग्गान तकली घुवंडावन पळयलें आनी ताका शेळो घाम फुटलो. साक्षात ताचें मरण ताका उबारून व्हरतालें.
घोण हांसली. "मरणाचो भंय आसता? तुका कांयच जावचेंना मरतना. तूं मेलो म्हणय कळचेंना तुका. मागीर भंय कसलो?"तिणें नागाक विचारलें.
घोण परत मनांत हांसली. इतले दीस आपल्याक क्षुद्र समजून अपूण मान चेपून बशिल्लीं, आतां पळय जाल्यार प्रत्येक अस्तित्वाक म्हत्व आसा. एक भिरांकूळ जीवीत आज आपल्या हातांत असा.
जमीन लागीं लागीं येताली आनी नागाची उमेद वाडटाली. पुण जमनीक तेंखलेबगर कसलीच शास्वती नाशिल्ली. जीव मुठींत धरून नाग जमनीक तेंखपाची वाट पळयतालो.
जमीन लागीं आयली . इतली लागीं कीं जमनीवयलें तण दिसूंक लागलें. तणाचेर हुडटाले टोळ दिसूंक लागले. तणामुळांतल्यो मुयो दिसूंक लागल्यो. आतां सोडल्यार हरकत ना. नागान मनांत म्हळे. आनी घोणीकडेन पळयलें. घोणय ताकाच पळयताली.
घोण हांसली. तिणें सकल दवरिनसतना ताका आनीक फुडे व्हेलो आनी म्हळें, "तुका दिसलेंना मुयो भोंवताल्यो त्यो? तुका थंय सोडिल्लो जाल्यार मुयो मरतल्यो तें लक्षांत आयलेंना तुज्या? आसूं! चल आतां."
