वाचन म्हणल्यार मनशाक लागिल्लो एक प्रकारचो छंद. स्वताक वाचूंक येवप म्हणजे सगळ्यान पयलीं आमचें मन उमेदी जावप. वाचन करप, मागीर तें खंयचेय भाशेचें जावं, कांय फरक पडना. सांगपाची गजाल म्हणजे कितेंय वाचपाक जण एकल्याक मात्शें तरी शिक्षण जाय. मागीर तें कोंकणी, मराठी चवथी मेरेन आसूं वा इंग्लीश. वाचपा खातीर दोन पुस्तकां शिकप चड गरजेचें. शिक्षण नाशिल्लो मनीस कांयच वाचूं शकना.
 ल्हानपणारूच ल्हान- ल्हान गोश्टींचीं पुस्तकां वाचपाक जाय. कथा, कादंबरी, कविता वाचतना खबरांपत्रांय वाचप खरेंच बरें. कोंकणी, मराठी, इंग्लीश वर्तमानपत्रां गोंयांत खूब प्रमाणांत आसात. पेपर वाचप म्हणजे सगळ्यो तळागाळांतल्यो खबरी, जगांत कितें घडटा तें रोखडेंच कळपाचें एक साधन. थोड्यांक मरणाच्यो जायराती पळोवपाची संवय आसता. ते खातीर पेपर वाचप बरें. वाचले बरोबर सगळें रोखडेंच कळटा. जांकां वाचूंक येना अशा मनशांक पेपर, पुस्तकां वाचून म्हायती दिवप हें समाजकार्य कशें. तांकां सांगप हें भाग्य जावन आसा. वाचन म्हणजे आपल्या मनाचें समाधान, तांतूंत जावपी उमेद. वाचन कसलेंय आसूं. मागीर तो धर्मीक ग्रंथ वा देवाचें स्तोत्र... वाचता वाचता मन तांतूंत रमून वता. एकेकदां मनीस आपलें भान विसरता, तो ह्या गजालींनी इतलो रमता की वाचन ताच्या जिवाभावाची इश्टीण, सांगाती जाता. ताचे जिणेची तान- भूक भागयता. खीणभर तो ह्या विश्वाक विसरता. वाचनांत तल्लीन जाता.
 वेगवेगळ्या तरांचें वाचन केल्यार विचारांची, ज्ञानाचीं पातळी वाडटा. म्हान मनश्यांची, देखीक राणी लक्ष्मीबाई, जिजामाता, सावित्रीबाई फुले हांची चरित्रमय पुस्तकां वाचली जाल्यार तांचो देशा वयलो उपाट मोग, तांची बहादुरी, अांगांत आशिल्ली चिकाटी, जनते विशीं आशिल्ली कळकळ, तळमळ नजरेक येता. पं. जवाहरलाल नेहरू, महात्मा गांधी, लोकमान्य टिळक हांचीं वा तांचेर बरयिल्लीं पुस्तकां वाचिल्ल्यान तांचें देशा विशीचें प्रेम, आपुलकी, तांचें धाडस, भारत स्वतंत्र करपाक तांणी घेतिल्ल्या कश्टां बद्दल ज्ञान मेळटा. स्वातंत्र्या खातीर काडिल्ले हाल, बंदखण सगळें कळटा. तांच्या कडल्यान प्रेरणा मेळटा.
 अशें म्हणटात की थोड्यांक सकाळ जाली की एका हातांत च्याचें कप आनी दुसऱ्या हातान वर्तमान पत्र जायच. ते बगर तांची सकाळ बरी वचना. केन्ना कांय सकाळचो पेपर वाचता, अशें तांका जाता. तांची वाचनाची तळमळ दिसून येता. एक दीस पेपरवालो पेपर दिवपाक चुकलो तर ताका उजरायलोच म्हूण समजा. वेळार पेपर मेळ्ळो म्हणजे जण एका पेपर वाचप्याच्या जिवाक बरें दिसता. मन आनंदान फुलता. केन्ना केन्ना पेपराक सुट्टी आसता तेन्ना टिव्हीर मात्शें कितेंय पळोवन लोक आपली दुदाची तान ताकार भागयता. सदांच वाचन केल्ल्यान मनशाक बरी संवय लागता. वेळूय बरो पासार जाता, हांतूंत दुबाव ना.
 दुसरें म्हणल्यार, कथा, कादंबरी, नाटकां, कविता, जेवणां- खाणां बद्दलची माहिती, आहारा विशींचें ज्ञान मेळटा. कितें खावपाचें, कितें ना, ह्यो गजाली कळटात. वेगवेगळीं वर्तमान पत्रां वाचिल्ल्यान खुबशें ज्ञान मेळटा. विज्ञानाचें तरेतरेचे सोद वाचून ज्ञानांत भर पडटा. वाचनान मनश्याचे खूब फायदे जातात. उटंगाराच्या पावसा दिसानीं घडणाऱ्यो घडामोडी, अपघाताचे प्रमाण, धोक्याची सुचना, पावसाचो, हवामानाचो अदमास, हिताच्यो खबऱ्यो, सगळो खजाना मेळपाचो भास जाता, तरेतरेचे वाचन जण एकल्याक जिणेची साथ दिता. कांयच वाचीना जाल्यार निदान दिसाळें सुरवाती सावन निमणे मेरेन वाच्चें. सगली म्हायती मेळटली. तुमचें व्यक्तीमत्वूय सुदारतलें. विद्यार्थ्यांनी तर वाचपाकूच जाय. नाजाल्यार आयच्या सर्तीच्या युगांत ते फाटीं उरतले.
 म्हाका दिसता, वाचन म्हणल्यार आमच्या दिसपट्टे जिणेची एक नवीन वाटचाल. प्रकाशाची एक ज्वलंत ज्योत, जितलें दिसाक वाचता तितलें थोडेंच. आनीक आनीक वाचनाची प्रेरणा दिणारो एक उन्नतीचो मार्ग म्हणल्यार पुस्तकां अशें म्हणीन दिसता. दिसाक चार तरी पानां वाचप हें जण एकल्या कडेन मागणें.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 