"मम्मी म्हाका फाल्यां पांच आंबे जाय आं" जोतें काडटां काडटां दिपून सांगलें.
 पांच आंबे? कित्याक ते?
 मम्मीन दिपूक आनी आज्याक पळोवन विचारलें.
 "राव राव. हांव सांगतां," आज्यान दिपूक हातांनी थांबयलें.
 दुस-या दिसा सकाळच्यान दिपूचे तकलेंत त्या साधूचेच विचार घोळटाले.
 एकदांचीं पांच वरां जालीं आनी दिपू आज्या बरोबर गार्डनांत भोवपाक वचपाक भायर सरलो. बरोबर पांच आंब्याची पोटली.
 वतना वाटेर एकसारके आज्याक प्रस्नाचेर प्रस्न.
 आजो आपले परीन जापो दितालो.
 गार्डनांत पावन पळयल्यार तो साधू बाबा येवंकच ना.
 "आतां खंय दवरया हे? " दिपू घुसपलो.
 "नाका आज्या हांव व्हरतां म्हजे बरोबर" म्हणत दिपू धांवलो भितर.
 ताका गार्डनांत जायते इश्ट मेळिल्ले. तांच्या वांगडा खेळपा खातीर हालीं आज्या बरोबर तो गार्डनांत येतालो.
 तो झोपाळ्यार बसलो, आंब्या पोटली बरोबर.
 घसरगुंडेर बसलो, आंब्या पोटली बरोबर.
 धांवून खेळटना मात ताणें ती पोटली झाडापोंदा दवरली. पूण दोळे पोटलेचेरच.
 आनी दिपून आनीक एक पासय मारली.
 साधूबाबा मेळ्ळोच ना.
 दुस-या दिसा सकाळच्यान दिपूचे तकलेंत साधूचोच विचार.
 सांजेचीं पांच जाली आनी आंब्या पोटली बरोबर घेवन गार्डनांत पावलो. पूण पळय जाल्यार साधू बाबा ना.
 पूण दिपू कसोच तयार ना.
 परतून आंबे घेवन घरा आयलो.
 पूण दिपू खंय आयकता?
 दिपू कसोच आयकना. मागीर मम्मीन दुसरे पांच आंबे घालून दिले.
 आजो आनी दिपू गार्डना कडेन पावल्या मात, दिपूचे दोळे लिकलिकले.
 दिपू सामको खूश. साधूबाबा ताका बशिल्लो दिसलो.
 दिपून आंब्याची पिशवी ताच्या मुखार धरली. ये लो.
 त्या बाबाक अजाप.
 सांगलें.
 बाबान पिशवी उक्ती करून पळयली आनी खोस ताच्या तोंडार उदेली. तो तोंड भरून हांसलो.
 जोडले.
 "चल तूं खेळपाक आतां" आज्यान सांगना फुडें दिपू धांवलो गार्डनांत.
 त्याच वेळार आज्यालो इश्ट थंय पावलो. "किदें चल्लां रे"?
 आज्यान ताका सगळी खबर सांगली.
 "वालोर रे बाबूक" ताणें तोखणायेन म्हणलें आनी झोपाळे घेतल्या दिपूक पळोवन हात वयर काडलो.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 