मदलो फरकूय कळ्ळो. मनशांक जबाबदारी, वायट प्रसंगाक तोंड दिवप आनी ध्येय सोडप ना हें लेगीत शिकूंक मेळ्ळें. ताचे मदीं एक व्हड गजाल जाताली, ती म्हळ्यार लग्नां. संवसार कोरोना दुयेसा वांगडा झुंजतालो, कोणाक जिवाची खात्री नाशिल्ली त्या वेळार जायते लोक, लग्नां लावपाच्याय बोवाळान आशिल्ले. लग्न करप चूक न्हय. मात काय लोक लग्न एक उपाय म्हूण करताले ही खंत.
 आयज लेगीत ना म्हटल्यार कांय जाण हाता भायर गेल्ल्या चल्या खातीर एक संवसारी चली सोदतात, जें तांच्या बाबूक जाग्यार हाडपाक मजत करतलें. जाल्यार काय आवय -बापूय चली हें खांदार वजें म्हूण जाता तितले बेगीन ताची पालखी उखल्ल्यार बरी, अशें चितून ताका बंधनात आडकावंक सोदतात. काय वेळार परिस्थिती वायट आसता आनी हें करचें पडटा. मात जे पयशे आनी जो खर्च लग्नाचेर करतात तोच खर्च भुरग्यांच्या शिक्षणाचेर केलो जाल्यार?
 पुस्तक मनश्याच्या जिवितांत बदल हाडपाक शकता. तो, तें चार पुस्तकां चड शिकलें जाल्यार ताचेर बरो परिणाम जावं येता, हें केन्ना पालकांनी मतींत हाडलां? गोंयांत आमी चलयेक लग्न करून दितना माथ्या वयल्यान पांया मेरेन भांगरां- शिंगरां घालून नटयतात, मात तोच खर्च आमी चलयेच्या उच्च शिक्षणाचेर केलो जाल्यार? पालकांनी जापसालदारकी समजून भुरग्यांच्या शिक्षणात इनवेस्टमेंट करप, तांच्या मनात बरे विचार, वेगळें चिंतप हाचो आस्पाव कसो जावं येता, भुरग्यांची सर्वांगी उदरगत कशी जावं येता असल्या मुद्यांचेर भर दिल्यार कशें? भुरग्यांक करपाचींच आसात जाल्यार स्वावलंबी करचीं, दुसऱ्यांचेर अवलंबून रावपी न्हय.
 एक वाट बंद जाल्यार दुसरी वाट सोदून कशें भायर सरप हें तांकां शिकोवप. आतां धावी जाली फुडें तुमी कितें करतली? कोण जावपाक सोदतात? तें कशें जावं येता. तें जावपाक कसलें शिक्षण घेवप, ह्या गजालींचेर घराघरांनी भासाभास जावंक जाय. 'आतां धावी जाली, मागीर बारावी, रोखडींच जालीं भुरगीं लग्नाचीं' हीं सोडून दुसरीं जायतीं वाक्यां आसात, हे आमी केन्ना मतींत घेतलीं? अशें म्हणटात की मनीसजात पळोवन शिकता आनी भुरगी जाल्यार जाण्टीं वागतात तशेंच करपाक मुखार आसतात. तीं तें करतात लेगीत. कारण तांकां वायट, बऱ्या गजालीं भितरलो फरक खबर नासता.
 भुरग्यांची मना निर्मळ आसतात. ती शिकपाचे प्रक्रियेत आसतात. तरणाटेपणान तांच्या मनांत रुजयल्लें बी मरणा मेरेन तशेंच उरता. ताका लागून, तांचे कडेन संवाद करताना तीं फुडाराक कसो बदल घडोवंक शकतात, खंय चुकू शकतात अशा गजालींचेर भुरग्यांचे लक्ष केंद्रीत करूंक जाय. लग्न करून दिवप हो सगळ्या गजालींचेर पूर्णविराम आसपाक शकना. रतन टाटा हें लग्न जावंक नात, मात भारतांतले एक व्हडले उद्देगपती म्हूण तांणी नामना जोडल्या. गरजेवंतांक ते पावल्यात. अनाथांची आवय आशिल्ली सिंधुताई सपकाळ हांचें लग्न जातकच जिवीत खंय पावलें, तिका कितले त्रास सोंसचे पडले हें आमी वाचलां, सिनेमांत पळयलां. लग्न करप ही वायट गजाल न्हय. सुधा आनी नारायण मुर्ती लेगीत लग्न जाल्यांत आनी ती खोशी आसात. मात लग्न करतना तें एक विकल्प म्हूण न्हय जाल्यार जिवितांतलें एक सोंपण म्हूण पळोवंक जाय.
 मनशाचो जल्म हें ताचें एक सोंपण, मागीर ताचें शिक्षण, करियर, लग्न, उपरांत ताचें मरण हीं समाजान आपणायिल्लीं सोंपणां. कांय जाण शिक्षण, लग्न आनी करियर हाचे मदीं घडपी प्रसंगांक लागून तीं सोंपणां वयर, सकयल करतात वा एक सोंपण पयलीं आनी दुसरे काय वेळान चडटात. कांयजाण एक सोंपण चडपाक फाटीं लेगीत सरतात. प्रत्येकाक आपले विकल्प वेंचपाक स्वातंत्र्य आसा आनी ते प्रमाण ते वागतात. मात, लग्न जावपाकूच जाय हो नेम न्हय. तशेंच कोण जाता ताचे वायट जाता अशेंय ना.
 लग्न हें एक सोंपण. काय जाण तें चडटात. काय जाण नात. आनी तातून तांकां खोशी मेळटा जाल्यार ते करूंक दिवंक जाय. जशें आमकां स्वतंत्र जगप दिसता तशेंच दुसऱ्याक जगपाक दिवंक जाय. कारण एका विचारान संवसार बदलता.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 