(कोंकणी कविंची आनी कवितेची खुनी - ह्या माताळ्याखाल पर्गट केल्ल्या पयलेंच्या दोन कंतांनी, कर्नाटकांतल्या कोंकणी पाठ पुस्तक समितिच्या दुर्भागपणाच्या तशें नालिसायेच्या कामांनिमतीं, बाकिबाब तशें चाफ्रा देकोस्ताच्ये कवितेक कशें खिळायलां म्हळ्ळें आमी सविस्तारायेन सांगलां. ह्या कंतांत आटवे क्लाशिच्या भुरग्यांच्या कोंकणी पुस्तकांतल्यो दोन कविता साण्याक धरतांव आनी उतरांचो अर्थ दितासताना 'समितीन' बेजवाब्दारिची घुस्पड कशी केल्या म्हणून सांगतांव. ह्यो चुकी भुरग्यांक शिकोंवच्या पुस्तकांनी जाल्यात. हो विशय गंभीर विशय. संबंध जाल्ल्यांनी ह्याविशीं गुमान दीजाय आनी कोंकणी शिकच्या भुरग्यांच्या आवय बापायनी, तांचीं भुरगीं कोंकणिच्या नांवान कितें शिकून आसात म्हळ्ळें जाणा जायजाय म्हळ्ळीच आमची अपेक्षा. कोंकणी शिकोंवच्या शिक्षकांनी ह्येदिशीं तांचें गुमान दीवन, ह्यो चुकी शिकोंवचें चुकयल्यार बरें जायत - मेल्विन रोड्रीगस)
ह्याच आटव्या वर्गाच्या पाठपुस्तकाच्या ६४व्या पानार दीष्ट चरोव्यां. 'कोंब्याची गीत' (गीतकार - किस्तोज बाब) म्हळ्ळें गीत आसा. तें आसा तशें हांगा दिलांः
आतां कोणे पुनेगेल्ल्यान हें गीत घेतलां, ताका सिद्धी लोकाचें एक गीत घालन हें पाठपुस्तक भरती करिजाय म्हळ्ळो दर्वड सोडल्यार, ह्या गिताचो अर्थ आनी गितांतल्या उतरांचो अर्थ समजून घेवन, भुरग्यांक जाव्येत जाल्ले कष्ट परयार करिजाय म्हळ्ळें चिंतपच ना म्हळ्ळें स्पष्ट जाता.
मागीर 'मिंया कोंब्याक सदही तांदूळ दी' ह्या वाक्यांत 'मिंया' आनी 'सदही' अशें दोन कठीण सब्द आसात. ह्या पुस्तकांत ताचे अर्थच दीवंक नांत. कित्या खातीर दीवंक नांत? कळीत ना आसतलें म्हण चिंतूं?
नीज जावन हें वाक्य 'मी या कोंब्याक सदही तांदूळ दी' अशें जायजाय आसल्लें. तशें म्हळ्यार 'हांव ह्या कोंब्याक सदां तांदूळ दितां' म्हळ्ळो अर्थ. 'मी' म्हळ्ळो सब्द मराठी थावन आयला.
पानां-पानांनी चुकी. चुकिंच्यो चुकी. आमी फकत कवितेंतल्यो चुकी दाकयल्यात. इतल्यो चुकी घेवन आमचीं भुरगीं कोंकणी शिकतात. कोंकणी शिकतात म्हणच्याकय कोंकणी भाशेंत चूक शिकून आसात. काकुळत दिसता आमकां भुरग्यांची, शिक्षकांची, भुरग्यांच्या आवय-बापांयची. पाठ पुस्तकाच्या समितिच्या सांद्यांनी ह्यो चुकी कित्याक जाल्यात म्हळ्ळेविशीं आनी हे पाठ पुस्तक तयार करच्या संपूर्ण प्रोसेसाविशीं आमकां म्हायेत दीजाय.
