कोंकणी ही गोंयची लोक भास. देशाचे पश्चिम देगेर करनाटक, केरळ आनी महाराष्ट्र राज्यानी कोंकणी भाशिकांचो व्हडलो आंकडो आसा.
कोंकणी संस्कृत भाशेवयल्यान उपजली असो पयलीं वाद आसलो पुण हालींच्या काळांत जाणकार दूस-या निश्कर्शाचेर पावल्यात. दो. सुमित्र मंगेश कत्रे हांच्या मता प्रमाण कोंकणी ही इंडो-आर्यन कुळांतली भारतीय भास. मराठी, गुजराती भासांकडेन लागींचो संबंद आशिल्ली ती दक्षिण-अस्तंत वर्गांत आस्पावता आनी मध्य वर्गाची तिचेर छ्टा पडिल्ली आसा. कोंकणींतल्या नांवाचें एकवचनी/पुलिंगी रूप आनी चवथ्या विभक्ती प्रत्ययांतले वेगळेचार कोंकणी मराठी पासून वेगळी म्हण दाखयता आनी तिणे काय प्रकारानी पयलीं जल्माक आयिल्ल्याची दशा सांबाळून दवरल्या अशेंय ते म्हणटात. ताका लागून कोंकणीचें स्वतंत्र अस्तित्व सिद्ध जाता, पुण ध्वनिशाश्त्राचे दिश्टीन ह्यो दोनय भासो एकच - प्राकृत- मुळाच्यो अशें ते म्हणटात. श्रीपाद रघुनाथ देसाय हांच्या मता प्रमाण कोंकणी १०व्या-१२व्या शेंकड्यांत अपभ्रंशावयल्यान विकसित जाली.
