शणै गोंयबाब हांचें पुराय नांव वामन रघुनाथ शणै वर्दे वालावलिकार. तांचो जल्म २३ जून १८७७ ह्या दिसा दिवचलचे भितरले पेठेंत जालो. घरचे परिस्थितीक लागून तांकां फुडले लिसेवाचें शिकप घेवंक जमलेना. देखून ताणीं घरा कडेन इंग्लीश आनी संस्कृत भासांचो अभ्यास स्वाध्याय पध्द्तीन सुरु केलो. उपरांत फुडल्या शिक्षणा खातीर ते आपल्या काका वांगडा मुंबय गेले. थंय ताणीं जायतीं पुस्तकां वाचून काडलीं. जायतें गिन्यान जोडलें. वाचन, लेखन, चिंतन आनी मनन हो तांच्या रक्ताचोच गूण आशिल्लो म्हळ्यार जाता.
कोंकणींत पूर्तुगेज मिशनरी पाद्रीनीं साहित्य निर्माण केलें. व्याकरणीक वावरुय जालो. कोंकणीक साहित्यीक आनी व्याकरणीक मान्याताय मेळूंक लागली. पूण सामाजीक मान्यताय मेळूंक नाशिल्ली. लोक कोंकणींतल्यान उलोवंक ,वेव्हार करुंक लजताले. अशा वेळार भाशेची जाल्ली अवतिकाय पळोवन शणै गोंयबाबान आपल्या साहित्यांतल्यान कोंकणीची गिरेस्त उतरावळ तिच्या उतरांचें सामर्थ आनी सौंद्रर्य तशेच तिचें इतिहासीक पोन्नेपण लोकां नदरेक हाडलें.
शणै गोंयबाबानी कोंकणी मनशांचो, कोंकणी भाशेचो आनी कोंकणी भुयेंचो इतिहास अभ्यासून साहित्य निर्मणी केली. ते खातीर तांकां जायतें वाचन करचें पडलें. ताणी 'गोंयकारांची गोंयाभायली वसणूक' (१९२८)'आल्बुकेर्कान गोंय कशें जिखलें (१९५५) आनी बलिपत्तनाचो सोद '(१९६२) हीं पुस्तकां बरोवन गोंयच्या इतिहासाचेर उजवाड घालो .'गोंयकारांची गोंयांभायली वसणूक 'ह्या पुस्तकांत तांच्या इतिहासीक विशयावेल्या उलोवपांचो आस्पाव जाला.
