।पङ्क्तिः ४९ः
।पङ्क्तिः ४९ः
പണ്ട് സംസ്കൃതം ലൗകികഭാഷയായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ സംസ്കൃതത്തിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നു.
പണ്ട് സംസ്കൃതം ലൗകികഭാഷയായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ സംസ്കൃതത്തിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നു.
संस्कृतलेखनं पूर्वं ब्राह्मीलिप्या आसीत्। कालान्तरे एतस्य लेखनं देवनागरीलिप्या अभवत्।
मूलतो यस्मिन् प्रदेशे या लिपिर्जनैर्मातृभाषां लेखितुमुपयुज्यते तस्मिन्प्रदेशे तया एव लिप्या संस्कृतमपि लिख्यते। पूर्वं सर्वत्र एवमेव आसीत्, अत एव प्राचीनाः हस्तलिखितग्रन्थाः अनेकासु लिपिषु लिखिताः सन्ति। अर्वाचीने काले तु संस्कृतग्रन्थानां मुद्रणं सामान्यतो देवनागरीलिप्या दृश्यते।
संस्कृतभाषा अतिप्राचीना समृद्धा शास्त्रीया च भाषा अस्ति।
സംസ്കൃതഭാഷ അതിപ്രാചീനവും സമൃദ്ധവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ഭാഷയാകുന്നു.
इयं भाषा भारती, सुरभारती, अमरभारती, अमरवाणी, सुरवाणी, गीर्वाणवाणी, गीर्वाणी, देववाणी, देवभाषा इत्यादि नामभिः प्रसिद्धा अभवत्।
ഈ ഭാഷ ഭാരതി, സുരഭാരതി, അമരഭാരതി, അമരവാണി, സുരവാണി, ഗീർവാണവാണി, ഗീർവാണി, ദേവവാണി, ദേവഭാഷ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകളിലും പ്രസിദ്ധമാണ്.
भारतस्य भाषासु प्रचीनतमम् अस्ति संस्कृतम्।
ഭാരതത്തിലെ ഭാഷകളിൽ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളതാണ് സംസ്കൃതം.
इयं भाषा न केवलं भारतस्य अपि तु विश्वस्य प्राचीनतमा भाषा इति मन्यते।
ഈ ഭാഷ കേവലം ഭാരതത്തിലെ മാത്രമല്ല, ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ഭാഷയായി കരുതപ്പെടുന്നു.
अतः संस्कृतभाषा सर्वासां भाषाणां जननी मन्यते।
അതുകൊണ്ട് സംസ്കൃതഭാഷ എല്ലാഭാഷകളുടെയും മാതാവായി കരുതപ്പെടുന്നു.
प्रायः सर्वासु भारतीयभाषासु अस्याः शब्दाः बाहुल्येन उपयुज्यन्ते।
മിക്കവാറും എല്ലാഭാരതീയഭാഷകളും ഇതിലെ പദങ്ങൾ വളരെയധികം ഉപയോഗിക്കുന്നു.
विश्वस्य आदिमः ग्रन्थः ऋग्वेदः संस्कृतभाषायामेवास्ति।
ലോകത്തിലെ ആദിമഗ്രന്ഥമായ ഋഗ്വേദം സംസ്കൃതഭാഷയിലാണ്.
अन्ये च वेदाः यथा यजुर्वेदः, सामवेदः, अथर्ववेदश्च संस्कृतभाषायामेव सन्ति।
മറ്റു വേദങ്ങളായ യജുർവേദം, സാമവേദം, അഥർവവേദം എന്നിവയും സംസ്കൃതത്തിൽത്തന്നെയാണ്.
आयुर्वेद-धनुर्वेद-गन्धर्ववेद-स्थापत्यवेदाख्याः चत्वारः उपवेदाः अपि संस्कृतेन एव विरचिता।
ആയുർവേദം-ധനുർവേദം-ഗന്ധർവവേദം-സ്ഥാപത്യവേദം എന്നിങ്ങനെ പേരായ നാല് ഉപവേദങ്ങളും സംസ്കൃതത്താൽ തന്നെയാണ് രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
सर्वाः उपनिषदः संस्कृते उपनिबद्धाः। शिक्षा, कल्पं, ज्योतिषं, निरुक्तं, छन्दः, व्याकरणं, इत्यादि दर्शनग्रन्थाः अपि संस्कृतेन एव विरचिता। इतिहासाः, पुराणानि, काव्यानि, शास्त्राणि चेत्यादयः अन्ये ग्रन्थाः अपि संस्कृतेन एव विरचिता।
എല്ലാ ഉപനിഷത്തുകളും സംസ്കൃതത്തിലാണ്. ശിക്ഷ, കല്പം, ജ്യോതിഷം, നിരുക്തം, ഛന്ദസ്, വ്യാകരണം തുടങ്ങിയ ദർശനഗ്രന്ഥങ്ങളും സംസ്കൃതത്താൽ തന്നെ രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിഹാസങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ, കാവ്യങ്ങൾ, ശാസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള മറ്റു ഗ്രന്ഥങ്ങളും സംസ്കൃതത്താൽ തന്നെയാണ് രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
महर्षि-पाणिनिणा विरचितः अष्टाध्यायी इति संस्कृतव्याकरणग्रन्थः अधुनापि भारते विदेशेषु च भाषाविज्ञानिनां प्रेरणास्थानं वर्तते।
മഹർഷി പാണിനിയാൽ രചിക്കപ്പെട്ട അഷ്ടാധ്യായി എന്ന സംസ്കൃതവ്യാകരണഗ്രന്ഥം ഭാരതത്തിലും വിദേശത്തുമുള്ള ഭാഷാവിജ്ഞാനികളുടെ പ്രേരണാസ്ഥാനമായി വർത്തിക്കുന്നു.
संस्कृतवाङ्मयं विश्ववाङ्मये अद्वितीयं स्थानम् अलङ्करोति।
സംസ്കൃതസാഹിത്യം ലോകസാഹിത്യത്തിൽ അദ്വിതീയസ്ഥാനം അലങ്കരിക്കുന്നു.
पुरा संस्कृतं लोकभाषा आसीत्। जनाः संस्कृतेन वदन्ति स्म।
പണ്ട് സംസ്കൃതം ലൗകികഭാഷയായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ സംസ്കൃതത്തിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നു.
संस्कृतलेखनं पूर्वं ब्राह्मीलिप्या आसीत्। कालान्तरे एतस्य लेखनं देवनागरीलिप्या अभवत्।
मूलतो यस्मिन् प्रदेशे या लिपिर्जनैर्मातृभाषां लेखितुमुपयुज्यते तस्मिन्प्रदेशे तया एव लिप्या संस्कृतमपि लिख्यते। पूर्वं सर्वत्र एवमेव आसीत्, अत एव प्राचीनाः हस्तलिखितग्रन्थाः अनेकासु लिपिषु लिखिताः सन्ति। अर्वाचीने काले तु संस्कृतग्रन्थानां मुद्रणं सामान्यतो देवनागरीलिप्या दृश्यते।
