जिविताचें आन्येक नांव 'मरण' म्हळें तर कितलें पिसांट चिंत्पापरीं दिसुंक आसा तुका? ह्या वैचारीक चिंत्पाच्या पाठथळार उचारचें तर कांय इल्लो सार हांतूं दिसत न्हय? जिवीत म्हळ्यार 'मरण' न्हय म्हणून जिण्ये आवदी आसतासर रुजू करुंक पेचाडचो एक खेळ. जिविताक कोण माया म्हणता, कोण वरदान म्हणता, आनी कोण पात्र म्हणता आनी कोण कटपुतळी. पूण जिविताचो मतलब मनशाक इतले सलीसायेन समजतो तर आज संसारांत देव-धर्मांची, वेद-कुरानांची, मीस-कुम्साराची गर्ज आसतिना न्हय? इतलेंच कित्याक? ह्या संसारांत कसलेच गीट/गडी आसत्योनांत न्हय?
आनी असलीं मुखोटीं रुता करच्याक मनीस मनशापणाचो खचरो करून सयत उबीं करता बांदपां, आनी ह्या सर्व चिंतपाचेर तात्सार/कांठाळो भोगल्लो कवी आपल्या उतरांनी राजकीय / सामाजीक / धार्मीक जशें हरयेका शेतांनी भरून गेल्ल्या कुसड्या चिंतपाक आपुरबायेन नागडें करीत वेता.
तीन कडव्यांनी आसच्या इक्रा वोळिंनी ही कविता उबी केल्या, पयल्या कडव्यांत कवी रातीक मात्र न्हय, त्ये रातींत पर्जळच्या नेकेत्राक सयत नास करतां म्हणता, रात म्हळ्यार एक आवकास, रात आसलेनिमतीं न्हयवे नेकेत्राक पर्जळुंक आवकास? आनी ह्ये रातीन कितलेश्यांच्या जिण्येच्यो राती केल्यात म्हळ्ळें कोण जाणा? आनी पर्जळुंक जाय म्हळ्ळ्या इराद्यान तें नेकेत्रान कितलेश्यांच्ये जिण्येंत काळोक भरलागाय? देकून कवी हांगासर खुबाळता असल्या एक्ये परिगतेचेर आनी रचनेंचेर.
दुसऱ्या कडव्यांत कवी मनशाच्या 'पुंजावन दवरच्या' भुताचो नियाळ करता, हांगा पिरमिडां म्हळ्यार आपार मतलब करयेता. एक पिरमीड करुंक कितलेश्यांनी कसल्यो बलियो दीवंक पडता म्हळ्ळ्या चिंत्पाचेर प्रकास फांकयता ही कविता, आनी पदकां, बिरुदां, पुरसकारा पाटल्यान लब्दोंच्या माट पडल्ल्या चिंत्पाच्या वेक्तिंचेर आनी असल्यांनी पुंजावन दवरल्लें सर्व नास करतलों म्हणता. इतिहासाची धूळ आनी धुळिचियी धूळ करची श्याथी एका प्रामाणीक कवीक नासतां आनी कोणाक आस्येता?
