४ दर-एका नग्रांत थावन लोक जेजू सर्शें येतालो; अशें êक उर्पोंज एकठांय जाली तेदनां, ताणें वपार घालून म्हळेंः ५ "कण-एकलो वंपपी आपलें बीं वंपुंक गेलो. वंप्ताना थडें बीं वाटेर पडलें आनी लकान तें माडयलें आनी मळबा वेल्या सुकण्यांनीं येवन तें खेलें. ६ आनी दुस्रें खडपाचेर पडलें; तें किरललें, पूण शêळ नासली देखून सुकलें. ७ हेर कानट्यां मदें पडलें, आनी कानटे बराबोर वाडले आनी तãणीं तें दामून धोरलें. ८ हेर बरê जंनीर पडलें; आनी किरलन शेंबोर्पट ताका पीक जालें." आनी व्हडल्यान आर्डून ताणें म्हळेंः "आयकुंक कान आसलल्यांनीं हें आयकुंचें." ९ ताच्या शिसांनीं हê वपारिचो ओर्थ ताचê कडे विचारलो; १०ानी ताणें म्हळेंः "देवाच्या राज्याचे गूट वळखुंक तुंकां दीललें आसा; पूण हेरांक ते वपारिंनिंच सांगपाचे, कित्याक तीं दळ्यांनीं पळेतात, पूण तांकां दिसना, कानांनीं आयकतात, पूण तांकां संजना. ११ तोर वपारिची संजणी हीः बीं देवाचें उतर. १२ वाटेर आसात तीं, तें आयकतात तीं; पूण मागीर, तãणीं भावार्थ धोरिना जावंक आनी सडवोण जोडिना जावंक, देवचार येता आनी तांच्या काळजांतलें उतर काडून व्हर्ता. १३ खडपाचेर आसात तीं, उतर आयकून तें खुशाल्काय्ेन मानून घेतात तीं; पूण तांकां पाळां नांत देखून, तीं थडच वêळ भावार्थ धोर्तात आनी परिक्षेचो वगोत पावतोच, तीं फाटीं सर्तात. १४ कानट्यां मदें पडलां तें, उतर आयकतात तीं; पूण वेतांवेतां जिवाच्या धासतिंक आनी गिरेसत्काय्ांक आनी मवजांक लागून तीं दामून उर्तात आनी पीक दीवंक पावनांत. १५ बरê जंनीर पडलां तें, बऱ्या आनी उदार काळजान उतर आयकून तें सांबाळतात आनी आपलê थिराय्ेक लागून पीक दितात तीं."
