जगातल्या दर एका मनश्याली जिवित जगपाची, विचार करपाची पद्धत वेगवेगळी आसता. शेंकड्यांनी लोकांचे विंगड विंगड विचार! दर एकल्याचे अणभव वेगळे. तांचें वागपूय वेगळें. मनश्याले रक्ताच्या नात्या वांगडां दुसरेंय नातेंसंबंध आसतात. जशे की इस्टागतीचें नातें, दायजी, सोयरे आनी हेर नातीय आसतातूच.
 नाती म्हळ्ळीं काय तातूंत मतभेद हे आयलेच! पूण, बारिक सारीक मतभेदांक लागून संबंध तोडपा सारकी तोंकाची भाशा कोणें केन्नाच करची न्हय. आयज काल हें घडटा खरें. कोण केन्ना कितें मनांत धरून रावत तें कोणाकूच सांगपाक येवचें ना. बापूय, आवय, धुव आनी पुत हीं रक्ताचीं नातीं आसुनूय बापाय सारको पूत आसना आनी पुता सारकी सून. सांगचें म्हळ्यार आवय- बापायचेंय संबंध कमी- चड प्रमाणात फिस्कटिल्ले आसतात. अश्या वेळार पटलें ना तरीय एकमेकां कडेन उलोवचें बंद करचें न्हय. घटस्फ़ोटा सारके वेगळे जावपाचे तोंकाचे निर्णय घेनासतना दोगांयनी समजून घेवन एकामेकांच्या आधारान हो संवसाराचो रथ फुडें चलेयत रावप गरजेचें. आमच्या गोंयांत आयज घटस्फोटाचें प्रमाण बरेंच वाडलां, अशें सरकारी आंकडेवारी सांगता. पूण हो व्हड निर्णय घेतना चार फावी विचार करूंक जाय.
 नात्या भितर शुल्लक, साद्या कारणाक लागून वाद- विवाद जालोच जाल्यार थोडें धरचें, थोडें सोडचें, पूण नातें तोडचें न्हय. अश्या वेळार मुळा सावन नातें तोडपाचो विचार केल्यार फुडले सगलें गणीत चुकपाक लागता. तें दुस्मानकायेंत पसून बदलता. नात्या भितर वादविवाद जायते फावट जातात. त्या वेळार कोण चुकता तें सरळ सांगचें, सांगतल्याचें आयकून घेवचें. वेळ मेळटा तेन्ना तकली थंड दवरुन आत्मचिंतन करचें. मनांतल्या बऱ्या- वायट विचारांक वाट मेकळी करून दिवची. तुमका जर कोणाच्याय उलवण्यान वा जाणें, ताणें, केल्ल्या कर्तुबाचो राग आयलो जाल्यार तो राग मना भितर सांठोवन दवरल्यार कोणाचे कल्याण जावचें आसा? ? उरफाटो ताचो भलायकेचेर परिणाम जातलो.
 फुलां नाशिल्ल्या झाडार पिसोळें, गुरगूंटे, म्होंवा मूस केन्नाच बसनात हें लक्षात दवरचें. जर कोणेंय तुमचो पयलीं अपमान केल्लो आसत आनी त्या मनश्याची अचकीत सामकार भेट घडली जाल्यार आदलें सगळें विसरून त्या मनश्याक घट वेंगेंत घेवचें, कोणें तुमकां तांच्या घरा गेल्ले कडेन उमेदीन येवकार दिलो ना, दिलो... हें घेवन बसचे परस एकमेकां घरा येवचे- वच्चें बंद करचें न्हय! माफ करपाक व्हडलें काळीज लागता आनी तें सगल्यां कडेनूच आसता अशें ना.
 हें जिवीत खूब सान आसा. वयले पावंड्या वयले जीवित जगपाचे सर्तींत हां हां म्हणत वर्सां मुखार सरत रावतात. तरणेपणार मोग, भावकी, मनीसपण हाचो विसर पडिल्लो आसता. म्हातारपणाक जेन्ना फाटलें सगळें जिवित नदरे मुखार येता, तेन्ना आपूण खंय कमी पडलों तें समजता. मात त्या वेळार पश्चाताप करपा बगर मनीस दुसरें कांय करूंक शकनात. सदांच लक्षांत दवरचें, नात्या परस दुसरें कांयच व्हडलें मोलाचें ना. आपले मनीस वांगडा आसप हाचे परस दुसरी गिरेस्तकाय ना. तेन्ना नातें जपात, नातें सांबाळात.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 