आमी जतनायेन हाताळटात तशेंच आमच्या रक्तामांसाच्या अंशाक सांबाळप जण एके आवय खातीर कश्टाचें काम आसता. णव म्हयने पोटांत सांबाळिल्ल्या भुरग्याचो सांबाळ करप ही व्हड जापसालदारकी.
 भुरगें जावन आसता आवयच्या काळजाचो कुडको. तिका ताका खंय दवरुं आनी खंय नाका अशें जाता. लाॅर्नाच्या कांतारा भशेन, निजल्यार नीज पडोना चिंतल्यार ताचोच उगडास येता. ताचें हांशें तिका हांसयता, रडें रडयता. 'दो बदन एक जान है हम' अशे तांचें गणित. भुरग्याचीय आवय सर्वस्व आसता.
 ते भुकेलां, ताका नीज येता.... आनी हेर सगलें तिका आपसूक कळटा. ताका भरोवप, थोपटप, गोंजारप हे सगळे आवयकूच करचें पडटा. तेलान मालीश करून न्हाणोवंक घालपाचो तर ती सुवाळोच कसो मनयता. अंगाईगीत गावन ताका न्हिदयता. ती ताका लागून गायताय... 'धोल म्हुज्या बाय, न्हिद म्हुज्या बाय, पीपी हाडटालो पाय' म्हणटा. 'अडगुलं मडगुलं सोन्याचं कडगुलं, रुपेरी वाळा तान्ह्या बाळा' म्हण्टा. दूधभात भरयता, चिड्डून मुड्डून पेज भरयता. भुरगें हेंच तिचें जग आसता. ताका ती मात लेगीत दुसऱ्या कडेन पातयेना. मराठीन एक आसा, 'तळहातावरील फोडासारखा जपणे'. तशेंच तिचें चल्लिलें आसता. आवयच्या भुरग्या वयल्या मोगाक दुसरी उपमा ना. एके तागडेन आवय आनी दुसरे तागडेन कुबेराली संपत्ती घाली जाल्यार आवयचीच तागडी सकयल उरतली. इतलो तो मोग.
 आज काळ बदल्ला, तशें बालसंगोपनूय आधुनिक जायत आसा. तेल चापडावप आयच्या आवयांक आनी भुरग्यांकूय मानवना. धूप घालप कमी जालां. काजळाची तीट लावप, दिश्ट काडपूय चुकूनच दिसता. गोजड्यो, लंगोट, माणें, लाळयारीं असलें सगळें वचून आतां 'हगीज' आयल्यात. क्रॅश, पाळणाघरां आवयचे मदतीक धांवल्यात. गुगलाचेर टीप्स मेळटात. सरकारूय आयज वाशिनां, डोस घरा मेरेन येवन दिता. टीव्ही, मोबायल भुरग्यांचें मनोरंजन करतात. 'काऊ- चिऊ' परस आज भुरगीं कार्टुनांनी जास्त रमतात. जीण सोंपी जाल्या. वांगडा बालसंगोपनूय.
 आयच्यो आवयोय शिकिल्ल्यो, सवरिंल्ल्यो. भुरगीय एक वा दोन. दोन भुरग्यां मदी अंतर. ह्यो सगळ्यो गजाली बालसंगोपनाक हातभार लावपी थारल्यात. सोशल मिडिया वयल्यान जो भडीमार जाता, तो सोंसपाचो ना. आजीबाईच्या बटव्या पासून आयुर्वेदिक आनी जायते उपाय बालसंगोपन करपी आवयक अपटुडेट दवरता.
 आयज बापूय पसून बेबी सिटिंग करतात. देखून आवयांक बालसंगोपन सोंपें जालां. पूण, मनीस चंद्रार पावले तरी भुरग्याक आवयची कूस ती कूस. तीच ताचो स्वर्ग. आवय म्हऱ्यांत दिसना जाल्यार ताका कांयच नाका जाता. भुरगें आवयक चड लागीं आसता. ताका लागून त्या मातयेच्या गुळ्याक आकार दिवपी आवयूच आसता. बापूय नोकरे निमतान घरा भायर उरतात तर भुरगे आवयच्या पदरा खाला वाडटात. सगल्यो बऱ्यो संवयीं, संस्कार आवय भुरग्याक दिता.
 हातपाय धुवपा पासून ते संडास, नितळसाण, कपडे घालप, खावप कशें हें शिकोवप आवयची जापसालदारकी. ताचें शिकपूय तिकाच सुरु करून फुडें व्हरचें पडटा. देवाचे संस्कारूय तीच करता. ताच्यो वायट संवयीं, अरबट चरबट खावपाचेरुय तिकाच नजर दवरून ताका सुदारचो पडटा. ताचो अभ्यास तिकाच घेवचो पडटा. ताका घरा येवपाक जावपी उशीर, ताचे वागणुकींत जावपी बदल, वायट संवयी वळखून ताका जाग्यार हाडप तिकाच बरे तरेन जमता. तो वयान येय म्हणसर आनी उपरांत घराची शिस्त, व्हडल्यांची मना सांबाळून वागप, घराची इज्जत, समाजातली आपली पत, ताची चलयां कडेनची वागणूक, भायले वारें लागप, तो खंय घुस्पुचो ना न्हय, वागणुकीतलो बदल, खंय पावल वाकडे पडचें ना मूं हें सगलें आवयकूच सांबाळचें पडटा.
 हे खातीर तिका आदी स्वताक आपूण मर्यादेन वागची पडटा. तेन्नाच हें शक्य जाता. आवयची देखूच बाल संगोपनात म्हत्वाची भूमिका निभयता, इतलें मात खरें.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 