मळब म्हूण सामकेंच मस्तें. आतां रडटा, आतां हांसता. कितें बाये संवय ही? सगळ्या भुरग्यांक मळबाचो राग राग आयलो. काय बरीं धरचेल्यांनी खेळटालीं तीं. इतल्यांत हो पावस आयलो. घे, मागीर घरांतल्यान आईन उलो केलो.
'जावं दी गे थंडी. बाबा मागीर शारोप दितलो आनी हांव मागीर बरें जातलें.' ताळयो मारीत हांसत हांसत स्वरान म्हणलें.
कित्याक जाणा? तुमकां दिसत स्वराचो बाबा भुरग्यांचो दोतोर आनी आई दातांची दोतोर म्हूण बी भियेता आसतलीं. छट! ही दोतोर काकी आनी काका इतलीं बरीं. सदांच हांसरी. तांकां केन्नाच राग येना आसलो.
भुरग्यांक भितर कित्याक वचपाक जाय आसलें जाणा? स्मीताकाकीन, स्वराचे आईन, नुडल्स केल्ले आनी ताचो वास तांच्या नाकांत भरिल्लो. जीब सामकी 'खावया, चल चल खावया, नुडल्स खावया' म्हणटाली. म्हणटकच स्वराक 'यो गो, यो गो' म्हणत सगळीं घरांत धांवलीं.
फकत बरखा दिदी स्वरा म्हर्यांत रावलें. 'कितें गो स्वरा, कित्याक येना भितर. आनी आयज रागसो आयला मुगो तुका. कितें जालें गो?' बरखान ताका विचारलें.
सांपडलें काय ना बरखा? आसूं' चल चल बस फाटीर अशें म्हणून बरखान ताका फाटीर मारलें आनी वयर चडपाची नक्कल करूंक लागलें. मदींच स्वरान अस्सो हात भोंवडायलो आनी कितें तरी धरिल्ले भाशेन केलें.
'ढगांचो बुढीका बाल. खातलें?' अशें म्हणत स्वरा आपलें तोंड हालोवंक लागलें. बरखाक हांसूंक आयलें. इतल्यान स्वरान मातसो वयर हात केलो आनी कितें तरी तोडिल्ले भाशेन केलें आनी बरखाच्या माथ्यार माळपाक लागलें.
'स्वरा, थंय सावन वेल्यान उडी मार, तुका हांव जिखून घेतां. मागीर आमी सवणीं कशीं उडत सकयल या'. अशें बरखान फाटोफाट म्हणलें, ताका उखल्लें आनी तोंडान 'झूंयऽऽ' आवाज काडीत ताका भितर घेवन गेलें.
