संवसारांत मनीस आसतात हरतरेचे. दरएक मनशाचो सबाव वेगवेगळो. आपणाक वळखप सोंपें जावंचें म्हणून ताणें नांवां जल्माक घालीं. पूण ताणें फकत आपणाकच नांवां दवरलीं नात तर सैमांतल्या प्रत्येक वस्तूक, झाडां- पेडांक, फुलां, फळांक तशेंच जनावरांकूय नांवां दवरलीं. पूण, मनशाचें पोट नांवांनूच भरलें ना. ताका नांवा फाटल्यान आडनांवांचीय गरज भासली.
 थोड्यांक तर दुसऱ्याच्या नांवा -आडनांवा वेल्यान फकांडां करपाची संवंय आसता. पूण, ते करतनाच फकांडां करप्यांक आपले भितरली सर्जनशीलताय दाखोवपाची बरी संद मेळटा. अशीच संवय आमकांय ल्हानपणांत आशिल्ली. आमी सगळीं भांवडा मे म्हयन्यांत मामागेर रावपाक वतालीं. खेळटना आमी आमच्याच आडनांवाचीं फकांडां मारतालीं. जशे म्हज्या मामेभावाचें आडनांव 'कामत'- ताका आमी 'कामत, कडी जाली आमट, हुमण जालें तिखट' अशें म्हणून चाळयतालीं. म्हज्या एका मावसभावाचें आडनांव बोरकार जाल्यार दुसऱ्या मावसभावाचें आडनांव वागळे. तांकां आमी 'बोरकार- बोरां विकता रे? ' आनी 'ढूम दिशे, वागळे पिशे' म्हणीत ते रडसर तिडायतालीं. आनी म्हजें आडनांव सालेलकार जाल्ल्यान तीं म्हाका 'सालेलकार - साली काडटा काय' म्हूण विचारतालीं. म्हजें नांव तानिया जाल्ल्यान म्हजी बापोलभयण म्हाका 'तानी तुका तान लागल्यार म्हाका सांग' म्हूण चाळयताली आनी हांवूय ताची फिरकी घेत 'साची. . तूं वच खांची' अशें म्हण्टालें.
 आज ते दीस फाटी गेले. सगळीं आप- आपल्या कामांत गुल्ल आसात. पूण केन्नाय कोणेंय असलीं फकांडां केल्लीं आयकल्यार म्हाका म्हज्या भुरगेपणाची याद आयले बगर रावना.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 