वडील (जाण्टे मनीस) देवासमान आसतात, अशें म्हणटात. तांकां मान दिवप, तांचे कडेन मानान वागप आनी तांचो मान राखप हे मनश्याचें कर्तव्य अशें म्हणटात. मनशाच्या जिवीतांत वडील गरजेचे. मनशाची सारकी वाड आनी उदरगत जावपाक तांचो आसरो, आर्शिवाद खूब गरजेचो. मनीस बरें करूक पावल्यार वडिलांचेंच नांव वयर येता आनी वायट करूंक पावल्यार तांचें नांव पिड्ड्यार जाता. ते अखंड आनी बळिश्ट जावन मार्ग हुपूंक आमकां आदार दितात. आमचे वडील म्हणटात तेन्ना ते कोणूय आमचें आदर्श, आमचे परस चड गिन्यानी आनी तांचे कडेन अणभवाचें व्हड भांडार आसता. जावं ते आमचे पालक, शिक्षक वा आमचे परस वयान व्हड आशिल्ल्यो व्यक्ती. हांगां खबर करता ती म्हळ्यार आमचे वडील म्हळ्यार आमचे पालक (आवय- बापूय) संवसारांत व्हडांत- व्हड गिन्यानाचें भांडार दिवपी आनी निसुवार्थपण बाळगुपी. ह्यो दोन देवांची अप्रुप अशी रचणूक, जांकां दोगांचेंय देणें फावो जालां ते खऱ्यांनीच भाग्यवान.
 आमच्या पालकांक आमी वेगवेगळ्या नांवांनी उलो मारतात. कोण मां- बाबा, आई- बाबा, मॉम- डॅड, मम्मी- पप्पा, मां- डॅडी आदीं. संवसारांत दर एकल्याक ताचो आवय- बापूय खूब म्हत्वाचो आसता. जेन्ना एके आवयच्या गर्भातल्यान एक भुरगो जल्म घेता तेन्ना ताचे पालक खूब खुशाल जातात. चड प्रमाणात उपाट खोशी तांकांच जाता.
 भुरगीं व्हड जातात तशें ताचे फाटीर वजें जड जायत वता. भुरग्यांक जायतें दिवप. शिक्षण, कपडे, बरें संस्कार हें सगळें पालक दितात आनी भुरगीं आयज पालकांक कितलो मान दितात? तांच्या कश्टांक कितलें फळ दितात हो प्रश्न स्वताकच विचारया. आवय- बापुय जल्मभर भुरग्यां खातीर रगताचें उदक करीत वावुरतात. आपल्या भुरग्यांचें बरें जावचें, तांचेर बरे संस्कार जावचे आनी भुरग्यांचो फुडार परमळीत जावचो होच तांचो हावेस आसता. आमच्या पुराय आयुश्यांत आमी कितलेंय केलें तरी तांचे कश्ट केन्नाच भरुंक पावचेनात. एके आवयचें दुख्ख आनी बापायन घराब्या खातीर केल्ले त्याग ह्या खातीर आमी भुरग्यांनी तांकां मान आनी बरी वागणूक दिवप गरजेची.
 आयज- कालच्या भुरग्यांक आवय- बापाय प्रती मान उणो जाला. घडये हें कारण आयचो बदलतो समाज, नवी पिळगी आनी नवें विचार. कांय भुरगीं आवयबापायक आश्रमांत दवरतात. काय भुरग्यांक तांचें पडून गेल्लें नासता.
 दरेका पालकांक आपल्या भुरग्यांचो संवसार फळादीक, येसभरीत जाल्लो जाय. भुरग्यांनी हें समजून घेवंक जाय. पालकांक चार गजाली पयलींच आनी चार पावलां मुखार सगळें खबर आसता. बरें वा वायट हें तांकां खबर आसता. हाचें कारण म्हळ्यार तांचे कडेन मुखेलपणान गिन्यानाचे आनी अणभवाचें भांडार आसता. सगल्या भुरग्यांनी हें समजून घेवप गरजेचें.
 आयज समाजात उरफाटें घडटा. भुरगीं ल्हानाचीं व्हड जातकच तांकां संवसारांत बरें जग दिसून येता. वयर-वयर उडपाक तीं सोदतात. भुलोवण्या संवसाराक भुलून आवय- बापायन दिल्ले संस्कार विसरतात. पयस पावलां हुंपून पालकां कडेन दुर्लक्ष करतात. आयज आश्रमांत कितलेंच आवय-बापूय हाल सोंसतात. कांय जाणाक परिस्थितीक बळी पडून वच्चे पडटा जाल्यार काय बेउपकारी भुरगीं आपल्या आवय- बापायक आश्रमांत घालतात.
 भुरग्यांनी पालकांक, आपल्या वडिलांक मान दिवक जाय. मानान उलोवंक जाय. आयज कितलेच फावटी आमी आमच्या पालकां कडेन व्हड आवाजान उलयतात. कितें काम सांगलें जाल्यार आमच्या भुरग्यांच्या कपलार मिरयो पडटात. कितलेच भुरगे आपल्या आवय-बापायक आयज दुखयतात. भुरग्यांनी आवय- बापायक वेळ दिवंक जाय. तशेंच आवय- बापायन लेगीत भुरगी वायट मार्गार वतात तेन्ना तांकां शिटकावंक जाय. भुरग्यांनी आपल्या आवय- बापायक देवा भशेनूच आदर्श मानून तांच्या पावलांनी चलूंक जाय. तांकां दुखयनासतना खुशाल दवरुंक जाय. क्रिस्ती धर्माच्या ग्रंथान (बायबल) अशें आसा की तुज्या आवय- बापायक आनी वडिलांक मान दी आनी लांब जिवीत तुमकां मेळटलें.
 भुरग्यांनी आवय- बापायच्या कश्टांचे फळ तांकां मान दिवन, तांचे सांगणे आयकून दिवं येता. पालक हे आमचे वडील. तांणी आमचे परस चड पावसाळे पळयल्यात. शिक्षण कमी आसलें तरी तांकां शिकिल्या परस चड गिन्यान आसता. कारण तांकां चड अणभव आसा. दरेका भुरग्यांची जबाबदारी आपल्या पालकांक मान दिवप, तांचे कडेन रितीन वागप, तांकां सदांच खुशाल दवरप. जशें जिवीत मनशाक एकच फावट मेळटा तशेंच दरेके व्यक्तीक देवान आवय- बापुय एकूच दिला. तांचो सांबाळ करात. तांकां दुखोवं नाकात.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 