व्हा! सभदाथावनच सुर्वात करुंक पडता जेदनां ह्या कवितेविशीं उलयताना, कसलीं अपुर्भायेचीं स्वपणां, एका पिंतुरांतल्या चलियेचीं. मेटां मेटांक इमाज्यांचो दोंगोर रुतां कर्चीं कल्पनां आनी वर्णनां पळेताना निजायकी ही कविता एक सुंदर पिंतुरारुपार दोळ्यां हुजीर उभी जाता. आनी एकाच्च खिणान हें सर्व घडून सोडलेंगाय म्हणतासतां, स्त्री संयबाची लज, कौतुकाय, आतुराय, तशेंच स्वपणेंवचे सर्व गूण/अवगूण धर्णिचेर पडलेल्या चांप्याफुलाचेर अपलें पडरुपणें पळेताशें भग्ता.
