कोंकणी साहित्याच्या मळार आतां नव्या बरोवप्यांची नव्यान भर पडत आसा. नवे विशय, नवे आयाम, नवो दिश्टीकोन, नव्यो वाटो, नव्या विचारांचीं नवीं तासां आनी आडासां जायत आसात. डिजिटल विश्व सरभोंवतणी घुंवताना लोक मोबायलाचेर चड घुंवतात हें आमी जाणात. तरीय लोक पुस्तकां घेतात आनी वाचतात हें साहित्यिकाचें जितेंपण. जागृत वाचकांचें जितेपण. ते मागीर मोबायलाच्या स्क्रिनीर वाचूं वा प्रत्यक्षांत. कोंकणी भास आनी साहित्याक भिवपाची गरज ना म्हणपाचो हो हावेस.
 इतलें आसतानाय आमच्या कोंकणीच्या मळार कोंकणी खातीर, कोंकणी भाशे खातीर, कोंकणी साहित्या खातीर, कोंकणी कार्यकर्त्यां खातीर, कांय आव्हानां आजुनूय आमच्या मुखार आसातच. हालींच अन्वेशाबाय सिंगबाळाचे दोन कविता संग्रह प्रकाशीत जाले. अशीं जायतीं कोंकणी पुस्तकां आतां नेमान प्रकाशीत जायत आसतात. प्रकाशन सुवाळ्याक आयिल्ले बरेच जाण पुस्तकां घरा व्हरतात. ते वाचतातय. तांच्या वाचनालयांनी तीं व्हेल्लीं पुस्तकां उरतातयबी. पूण जांकां ह्या लोकार्पण परबेक येवंक शक्य जायना, ते कदाचीत मागीर विकत घेवन तीं वाचतातय आसतले. पूण पुस्तकां लोकार्पण परबेक येवपाची इत्सा आसुनूय जांकां शक्य जायना... इत्सा आसुनूय ते पुस्तकांचे झेले घेवंक शकनात... जांकां हें परवडना... जांचे मेरेन ही पुस्तक लोकार्पण परब पावोवंकच ना... तांचे मेरेन हे पुस्तकांचे झेले, साहित्याचें मालें कोण पावयतलो? तांकां कवींच्यो कविता, निबंद वा हेर साहित्य कोण सांगतलो...? कोण वाचून दाखयतलो? तांचे मेरेन साहित्य गुजुले कशे पावतले...? आमच्या पुस्तकांच्या लोकार्पण परबेच्यो बातम्यो आयकल्या उपरांत, साहित्य आयकुपी, साहित्याची आवडीन तोखणाय करपी अशीं कितलींशींच सामान्य मनां आमच्या गांवांत, हुमऱ्यार, वाड्यार, पेडार, गाड्यार आसतलींच... जांकां साहित्य विश्व आयकुपाची इत्सा आसतलीय बी... तांचे मेरेन आमचें लोकार्पण जावपी दरेक साहित्य पावपाक जाय... वॉट्सअपाचेर बोटां नाकात. आमचें साहित्य ह्या सगळ्यांच्या हातांत - हात घालून मुखार वचपाक जाय. हें आमच्या मुखार आशिल्लें आव्हानच आसा... हाची जबाबदारी आमी आमच्या खांदार घेवंक जाय, हें आमचें आव्हान आसा... हें आमकां जमत...?
 म्हज्या दादीक दिसना... कोणाच्या दादीक आयकूंक येना... कोणाच्या तात्याक उलोवंक येना... कोणाच्या तात्या कडेन हें साहित्य पावना... कोणाच्या दादीक सांगपाक येना... अशे कितलेशेच दादी... तातो... दादो... आवय, ताई आमच्या गांवांनी वाड्या - वाड्यार आसतले वा आसतल्यो... तांचे मेरेन, तांच्या काळजा मेरेन आमचें साहित्य पावोवपाची आयज गरज आसा... हाची तजवीज आमी केली जाल्यारच, आमी कितें बरयतात.... आमी कितें सांगूंक सोदतात... आमी कोणा विशीं सांगूंक सोदतात... आमच्या साहित्यांत कितलो समाज आसा... हें सगळें ह्या समान्य मनशा मेरेन कोण पावयतलो गा...? तुमी म्हणटले आयज आमचो मोबायल मना - मना मेरेन पावला... पूण ह्या सामान्य मनशां मेरेन कसो पावतलो...? हें आमचे खातीर आव्हान आसा... हें आमी दुदकारा पासून तें पोळयेकारा मेरन पावोवपाक जाय... म्हजें साहित्य पोळयेकाराचें, भाजयेकाराचें, आयस्क्रूटकाराचें, आयदनकाराचें, कलयकाराचें जालें जाल्यार आमचें साहित्य तांच्या काळजा मेरेन पावोवं येता... तें काम कोणाचें...? पुस्तकां प्रकाशीत केलीं आनी तीं कोण तरी येवन व्हरतलो अशें जायना. त्या खातीर आमी साहित्यिकांनी वेगळी वाट चलची पडटली.
 आमच्या गांवागांवांतल्या कुणग्यांनी घामाचे लोट व्हावयतात अशे मातयेच्या पांयांक, जांच्या हातांत खोरें, पिकास, कुराड, पेटणें, कायतो, पिकानेर, कोयतूल, रापटी आसा तांचें साहित्य तांचे मेरेन पावपाक जाय. आमचे साहित्याचे विशय तांचे जावपाक जाय.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 