आंतरराष्ट्रीय भास दीस हालींच मनयलो. तो मनोवपाचो हेतू म्हळ्यार संवसारांतल्या भासांक आनी संस्कृतायांक मान दिवप. 'आंतरराश्ट्रीय आवयभास दीस' संवसारभर 21 फेब्रुवारीक मनयतात. हो दीस मनयपाचो हेतू म्हळ्यार संवसारांतल्या लोकां मदीं आपले भास आनी संस्कृताये विशीं जागृताय पातळावप. संवसारांत भाशीक, संस्कृतीक विविधताय आनी बहुभाशीकता वाडोवपाक आनी आवयभाशे विशीं जागृताय वाडोवपा खातीर हो दीस मनयतात.
 भुरगे भुरगेपण ज्या वातावरणांत सारता, थंयच आवयपणाची जाणविकाय जाता. ती ज्या वातावरणांत वाडटा, खंयचे भाशेंतल्यान ती हेर भासो शिकता, खंय ती वाडटात, फुलतात हें म्हत्वाचें. तुमच्या विचारांक आनी भावनांक आकार दिवपाक मदत करूंक शकता. तातूंतल्यान आमची हेर कुशळटाय वाडटा. जशी साक्षरतायेची कुशळटाय, दुसरी भास शिकपाची कुशळटाय आदी. आवयभास ही फकत संवादाची भास न्हय तर तुमची अस्मिताय.
 आवयभास दीस मनोवपाचो हेतू म्हळ्यार संवसारांतल्या भाशांक आनी संस्कृतायांक मान दिवप. संवसारभर भाशीक आनी संस्कृतीक विविधतायेक चालना दिवप आनी वेगवेगळ्या आवयभासांची लोकांक जाणविकाय करप, हो दीस मनोवपाचो हेत आसा. म्हाका दिसता आमच्या जिवितांत भाशेक खूब म्हत्व आसा. भाशेंतल्यान आमकां आमचे विचार सांगपाक मेळटात. आमी एकामेकां कडेन संवाद सादपाक शकतात. भाशेंतल्यान आमचे विचार उक्तावंक शकतात. भाशेंतल्यान दुसऱ्या भाशेचो मनीस कितें म्हणटा, तुमी कितल्या भाशांचेर शेक मेळयला ताचेरय जायत्यो गजाली आदारून आसतात. आमच्या आवयभाशे भायर हेर भासांतल्यान आमकां रोजगार मेळूं येता. नोकरेच्यो संदी मेळूं येतात. नवी भास शिकप सध्या खूब म्हत्वाचें. एक नवी उपेगी भास शिकपाचो संकल्प करुंया.
 आमी आमचे आवय कडल्यान पुरायपणान आदारून आशिल्ल्या पिरायेचेर, आवय कडल्यान मेळिल्ली उलोवपाची जादवाची भास, जशीं जशीं आमी व्हड जातात, वेगवेगळ्या लोकांच्या सांगातांत आसतात तेन्ना आमी शिकतात. गिन्यान मेळोवपाक वेगवेगळ्यो भासो शिकच्यो पडटात. पूण तुमकां खबर आसा? आमी आमचें चिंतप सदांच आवयभाशेंत करतात. विचार खंयचेय भाशेंत समजतात तेन्ना...ते विचार आमचे आवयभाशेंत अणकारीत करतात आनी तांकां आत्मसात करतात आनी सादर करपाक लागतात. आवयभाशेंत उलोवपी मनशाक गांवठी मानिनासतना ताका मान मेळपाक जाय. पांच नखेत्रांच्या हॉटेलांतले पदार्थ कितलेय रुचीक आसले तरी आवयच्या साद्या जेवणाची रुच ताका नासता. लांब अंतराची सर्त जिखपाची खोस आनी आवयचें बोट धरून चलपाक शिकतना पयलें पावल उबारपाची खोस वेगळी. आवयभास आवयच्या काळजीचो प्रत्यक्ष वांटो आसता. समाजांत भोंवतना आमी तिका कितलीय लिपोवं तरी निमणें स्वासा मेरेन ती आवयच्या आशीर्वादान आमचे फाटल्यान उबी रावता.
 अशें कित्याक जाता असो प्रस्न तुमकां केन्ना पडला? हाची जाप म्हळ्यार आवयभाशेचो सरळ संबंद आमच्या काळजा कडेन आसा. आवय कडेन आसता. हे भाशेंतल्यान संवाद सादपी आमकां कुळाराची याद करून दितात. हे भाशेचो स्पर्श आमकां सुशेग दिता. आनी हें आमकां आमचे आवयभाशेंतूच मेळटा. आमी हें वळखुपाचो कसलोच यत्न करचो पडना. आपशीच आमकां तें कळटा. काळजाक वचून भिडटा. केन्ना केन्ना येवपी आडमेळ्यांत हजारांनी सांत्वन संदेशांतलीं म्हजे भाशेंतलीं दोन उतरां लेगीत मनांतल्या वादळाक शांत करपाक पुरो. आवयभाशेची गोडसाण अवर्णनीय अशी.
 आयच्या वेगान चलपी संवसारांत रावपाक वा शेजाऱ्या कडेन उलोवपाक वेळ ना. अशे परिस्थितींत मनीसपण वचून आमचें मशीनांत रुपांतर जावचें न्हय जाल्यार आमच्या काळजांतल्यान हांसपाचीं गरज आसा. आमी आवयभाशेच्या सांगातांत रावपाक जाय. मोग तिगून उरता आनी आत्मीयताय जिवी उरता. पुस्तकां म्हत्वाचीं आशिल्ल्यान नाक घुंवडायनासतना आमच्या वट्ट खर्चाचो एक ल्हानसो भाग पुस्तकां विकतीं घेवपाक खर्च करचो पडटा... आनी मुळांतूच आमी भुरग्यांक वाचन संस्कृतायेचो मोग करपाक उर्बा दिवंक जाय. कारण दर एका भुरग्याच्या आदर्शांच्या ओळींत पयलो मनीस म्हणल्यार ताचे आवय-बापूय. आमच्या घरांतलीं पुस्तकां 'संस्काराच्या खात्यांतली कायम ठेव' म्हणून आमी पळोवपाक जाय. फुडले पिळगेक संस्कृतीक नदरेन सुदृढ जावपाक आमच्या मनाचो आरसो जाल्ली आवयभास आमी तिगोवन दवरुया.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 