बरी घटमूठ सावूद मेळ्ळ्यार पुरो म्हाका आनीक कांय नाका, ही उतरां उतार पिराये वेल्या म्हज्या इश्टां कडल्यान आनी लागींच्या मनशां कडल्यान हांवे जायते फारा आयकल्या. ह्या पिराये वेल्या सगल्यांची भलायकी बरी आसतलीच, अशें ना. भलायकी इबाडपाक कारण आनी कळाव तरी खंय लागता? रात वा दीस म्हणू नाकात, खंयच्याय वेळार कोणाक कांय कळनासतना भलायकी इबाडटा, मनशाचो घात घेता. भलायकी इबाडपाक कसलें तरी कारण लागताच, हो गरीब वा तो पयशेकार असो भेदभाव करीत भलायकी केन्ना इबाडना. देखून बरी भलायकी कोणाक मेळप म्हणल्यार ताका एक लॉटरीच लागिल्लेवरी, अशें हांव म्हणीन.
 तशें पळोवंक गेल्यार आयज ल्हान- व्हड, चलो जांव चली, दादलो जावं बायल सगलेच 'ब्युटी कॉन्सीयस' तशेच 'हेल्थ काॅन्सीयस' जाल्यात. आपल्याक सुंदर आनी निरोगी कशें दवरप हें आयची पिळगी बेस बरी जाणां जाल्ली आसा. कारण असल्यो गजाली खंयच्या ना खंयच्या रुपान वा माध्यमांतल्यान तांचे मेरेन पावतात. त्यो सोदून काडपाची गरजय पडना म्हणल्यार जाता. आपली कूड घटमूट, सुटसुटीत दवरपाखातीर ही मनशां तांणी सुचयल्ले प्रयोग मागीर हातांत घेतात. हातूंत उतार पिराये वेल्या मनशांचोय आसपाव आसाच. आपल्याक जमता तसो व्यायाम, योग करप, सायकल चलोवप, झुंबा करप, जेवणा- खाणांचेंर नियंत्रण दवरप अशे वेगवेगळे उपाय करतना ही मंडळी आमकां पळोवंक मेळटा. आपापले परीन खर उपाय करूनय बी कांय जाण आपले कुडीची रुंदी कमी करूंक पावनात, अशा मनशांक हांव फुटक्या नशिबाचे म्हणीन. जें सूख मनशाच्या नशिबांत आसना ते खंय ताका केन्नाच मेळना. तरी पूण मनशान आशावादी रावप केन्नाय बरेंच न्हय. कारण ह्या सगल्या गजालींचो लाव केन्ना मेळत हें कोण सांगपाक शकना. म्हूण ते प्रयोग सतत चालूच दवरचे अशे जाणकार सांगतात. तांचे म्हणणे प्रमाण कश्टाचें फळ जेन्ना हातांत पडटा तेन्ना जी खोशी जाता ती सुमरा भायली आसता.
 निरोगी जीण जगतले जाल्यार मनशान आपले वजन वाडूंक दिवचें न्हय म्हूण दोतोर सांगतात. हीय गजाल म्हत्वाची, कारण जंय मोटाय, थंय आसता भरपूर दुयेंसाय बी. तीं पयस करप आमच्यात हातांत आसता. देखून पुश्टीक जेवप- खावप आनी नेमान व्यायाम करप चालू दवरचें. मनात सकारात्मक विचार घोळोवचे, सकाळ- सांज घरा भायर सरून एक पासय मारून येवचें. सदांच मन प्रसन्न उरतलें हाची काळजी घेवंची. वजन कमी जातलें कांय ना हें जरी नक्की सांगपाक शकले नात तरी पूण भलायकी बरी उरपाक आदार जाताच ही गजाल आमी न्हयकारूंक शकनात. निरोगी जीण जगपी मनशां वांगडा म्हजो लागींचो संबंद आशिल्ल्यान ही गजाल हांव निश्चीतपणान सांगपाक शकतां. म्हजे वळखीचे कांय तरनाटे म्हयने- म्हयने जेवण सोडटात आनी राती वेळार फकत पाचव्यो भाज्यो आनी फळां खातात. परिणाम वजन हिसपा भायर कमी जावंक पावता. दुयेंत पडिल्लेवरी दिसपाक लागतात, कुडीचें आनी मनाचें अशक्तपण उक्तडार येता. म्हूण अशा तरनाट्याक सांगन दिसता 'डायट' करपाच्या नांवान जेवण सोडचे परस पुश्टीक आहार घेयात आनी भरपूर व्यायाम करात. आपल्याक कसल्या ना कसल्या वावरांत गुंथून दवरात. लाव जातलोच. मनशाचें मन जेन्ना प्रसन्न आसता वा मनाक शांती मेळिल्ली आसता तेन्नाच जेवण- खाण जिवाक लागता. ना जाल्यार तें जेवण मनशाक उबो तर दवरता पूण जिणेचो रस पिळून काडटा. निरूत्साही जीण कोणाक आवडत व्हय ?
 ह्या खिणाक बिरबलाची काणी याद जाता. एक फावट अकबर पातशान बिरबलाक एक बोकडी दिली आनी म्हणलें ही व्हर. तिका जाय तितली खावड घाल, पूण एक गजाल मतींत दवर. तिचें वजन वाडूंक वा देवंक जायना. म्हयन्या उपरांत तिचें वजन तपासून पळयतले. पातशाक बिरबलाची परिक्षा घेवंक मज्जा येताली. थारिल्ले प्रमाण बिरबल बोकडी घेवन घरा गेलो. तो तिची बरी देखभाल करतालो. तिका जाय ती खावड वेळार दितालो. एका म्हयन्या उपरांत तो बोकडी घेवन दरबारांत आयलो, तशें पातशान तिचें वजन पळोवपाक लायलें. पातशाक दिशिल्लें बोकडेचें एक तर वजन वाडलां आसतलें वा उणें जालां आसतलें म्हूण. अजापाची गजाल म्हणल्यार बोकडेचें वजन मात्तूय वाडूंक वा देवूंक नाशिल्लें. तें पळोवन पातशा गोंदळून गेलो. म्हणपाक लागलो हें कशे शक्य आसा, तेन्ना बिरबलान जाप दिली हांवे तिची वेवस्थित देखभाल केल्या, पूण जेवण- खाण आंगाक लागचें न्हय म्हूण रातीं वेळार बोकडेक वागा मुखार बांदून दवरल्या. वागाक पळोवन तिचें मन अस्वस्थ जातालें, तिका भयान कांपरो भरतालो, तिका न्हीद पडनाशिल्ली. खाणां- जेवणाचो तिचेर कांयच परिणाम जालो ना. मनशाचीय तीच गत जेवण- खाण घेतलेंच म्हूण जायना. निरोगी उरपाक मन धादोशी जावंक जाय, बरी न्हीद पडूंक जाय. तशें जालें ना जाल्यार मानाचेर परिणाम जावन दुयेंसां माथें वयर काडटात.
 कुड आनी मन निरोगी आसपाक आपल्या मनशांचो मोग आनी माया मेळप गरजेची. ती जण एकल्याक मेळत तर उतार पिराये वेली जीण सुखकर, आनंदी जावंक आदार मेळटा, ही गजाल जरी खरी तरी आमचे पयकी कितले जाण निरोगी जीण जगपाक पावतात? कारण पुराय संवसार जाग्यार घालता म्हणसर उतार पिराय दारार उबी राविल्ली आसता. अशा वेळार ना- ना तरेचे प्रस्न मनात उप्रासतात. तांतुतलो म्हत्वाचो प्रस्न म्हणल्यार भलायकी बरी कशी दवरप? . हो प्रस्न जायत्या जणांची न्हीद पिड्ड्यार करता, भिरांतीन हात- पांय सामकें गळसणून थंड पडटात. दोळ्यां मुखार काळोख येता, तकली गरगरता, शेळो घाम सुट्टा. अशा वेळार भिवपाची गरज ना, हे पिरायेर भलायकी सांबाळून दवरतले जाल्यार स्वताचे कुडीची, आपले आनी हेरांचे मानसिकतायेची जाण दवरून वावरत तर तकले वेलो ताण उणो जावन भलायकी निरोगी उरूंक मजत जाता. मन प्रसन्न उरता अशे तरेन हो उतार पिरायेचो हिस्सो उमेदीन पार करूं येता.
 खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात. 