Léamar sa nuachtán áitiúil agus ar an idirlíon go raibh sé iarrtha ag an rialtas ar an bpobal maisc a fhuáil sa bhaile. Sheolamar ríomhphost chun clárú lena aghaidh agus chuir ceann de na hionaid phobail in Debrecen in iúl dúinn gur glacadh linn. Thug siad an t-ábhar ar fad dúinn mar aon leis na bandaí rubair agus patrúin an mhaisc. Bhí gach rud éasca go leor ina dhiaidh sin. Tharraing m’fhear céile an dearadh, is é mo mhac (atá ar éagumas go pointe áirithe) a ghearr iad agus rinne mé féin an fhuáil a bhí ag teastáil ag an deireadh. Rinneamar níos mó ná 150 masc laistigh de chúpla lá. Ní hamháin gur bhaineamar sult as, ach bhí sé an-tairbheach freisin!