Forster E.M. , ina iomláine Edward Morgan Forster , (rugadh 1 Eanáir, 1879, Londain , Sasana - d’éag 7 Meitheamh, 1970, Coventry, Warwickshire), úrscéalaí Briotanach, aisteoir, agus criticeoir sóisialta agus liteartha. Luíonn a cháil go mór ar a chuid úrscéalta Deireadh Howards (1910) agus Pasáiste chun na hIndia (1924) agus ar chorp mór de cáineadh .
Fuair ​​athair Forster, ailtire, bás nuair a bhí an mac ina leanbh, agus thóg a mháthair agus aintíní athar é. An difríocht idir an dá theaghlach, a athair a bheith soiscéalach go láidir le tuiscint ard air morálta freagracht, a mháthair níos mó feckless agus meon flaithiúil, thug sé léargas marthanach dó ar nádúr na teannas baile, agus bhí a chuid oideachais mar bhuachaill lae (mac léinn lae) i Scoil Tonbridge, Kent, freagrach as go leor dá chuid níos déanaí cáineadh de chóras scoile poiblí Shasana (príobháideach). I King’s College, Cambridge, thaitin mothú saoirse leis. Den chéad uair bhí sé saor a chuid féin a leanúint intleachtúil claontaí; agus fuair sé tuiscint ar uathúlacht an duine aonair, ar shláinteachas measartha amhras , agus an tábhacht a bhaineann le sibhialtacht na Meánmhara mar fhrithchothromaíocht le dearcaí níos caolchúisí thíortha thuaisceart na hEorpa.
Nuair a d’fhág sé Cambridge, bheartaigh Forster a shaol a chaitheamh ar an scríbhneoireacht. Bhí a chéad úrscéalta agus gearrscéalta ag dul in aois a bhí ag croitheadh ​​geimhle an Victeoiriachais. Agus é ag glacadh le téamaí áirithe (tábhacht na mban iontu féin, mar shampla) ó úrscéalaithe Sasanacha níos luaithe mar George Meredith, bhris sé leis na mionléiriúcháin agus na intricacies a bhí fabhrach ag deireadh an 19ú haois agus scríobh sé níos saoire, níos mó colloquial stíl. Ón gcéad úrscéal bhí brú láidir tráchtaireachta sóisialta ina chuid úrscéalta, bunaithe ar géarmhíochaine breathnóireacht ar shaol meánaicmeach. Bhí imní níos doimhne ann freisin, áfach, creideamh, a bhain le spéis Forster i bpágántacht na Meánmhara, dá mbeadh fir agus mná chun saol sásúil a bhaint amach, go gcaithfeadh siad teagmháil a choinneáil leis an talamh agus shaothrú a gcuid samhlaíochta. Go luath úrscéal , An Turas is faide (1907), mhol sé nach leor saothrú ceachtar acu ina n-aonar, spleáchas ar an talamh amháin as a dtagann brúidiúlacht fial agus forbairt áibhéalacha na samhlaíochta ag baint an bonn de chiall réaltachta an duine aonair.
Ritheann an téama céanna tríd Deireadh Howards, úrscéal níos uaillmhianaí a thug a chéad rath mór ar Forster. Ceaptar an t-úrscéal i dtéarmaí comhghuaillíochta idir na deirfiúracha Schlegel, Margaret agus Helen, a chuimsíonn an tsamhlaíocht liobrálach ar a ndícheall, agus Ruth Wilcox, úinéir an tí Howards End, a d’fhan gar don talamh leis na glúine; go spioradálta aithníonn siad gaol i gcoinne luachanna Henry Wilcox agus a pháistí, a shamhlaíonn an saol go príomha i dtéarmaí tráchtála. Agus é ag críochnú go siombalach, pósann Margaret Schlegel Henry Wilcox agus tugann sí ar ais é, fear briste, go Howards End, ag athbhunú ansin nasc (cé go bhfuil sé faoi bhagairt go mór ag fórsaí an dul chun cinn timpeall air) idir an tsamhlaíocht agus an domhan.
Is rún neamhbhuana é an rún, agus bhí an Chéad Chogadh Domhanda chun an bonn a bhaint níos mó fós. Chaith Forster trí bliana aimsir an chogaidh i Alexandria , ag déanamh obair chogaidh shibhialta, agus thug sé cuairt ar an India faoi dhó, i 1912–13 agus i 1921. Nuair a d’fhill sé ar iar-théamaí ina úrscéal postwar Pasáiste chun na hIndia, chuir siad iad féin i láthair i bhfoirm dhiúltach: i gcoinne scála vaster na hIndia, inar cosúil go bhfuil an talamh féin eachtrannach, d’fhéadfadh sé go mbeadh rún idir é agus an tsamhlaíocht beagnach dodhéanta a bhaint amach. Ní féidir ach le Adela Quested, an cailín óg is mó a bhfuil taithí aici, léargas a fháil ar a concord féideartha, agus ansin go huaire, sa seomra cúirte le linn na trialach ina bhfuil sí mar fhinné lárnach. Tá cuid mhaith den úrscéal dírithe ar luachanna nach bhfuil chomh iontach: luachanna tromchúis agus fírinneachta (arna léiriú anseo ag an riarthóir Fielding) agus duine atá ag dul as oifig agus benevolent céadfaí (corpraithe sa chuairteoir Sasanach Mrs. Moore). Ní éiríonn go hiomlán le Fielding ná le Mrs Moore; ní mhainníonn ceachtar acu go hiomlán. Críochnaíonn an t-úrscéal go míshuaimhneach cothromaíocht . Ní chuirtear i gcrích an t-athmhuintearas láithreach idir na hIndiaigh agus na Breataine, ach na féidearthachtaí breise bunúsach macallaítear in eispéireas Adela, mar aon leis na neamhchinnteachtaí máguaird, i mbreith deasghnátha Dia an Ghrá i measc radhairc mearbhaill ag féile Hiondúch.
Is iad luachanna na fírinne agus na cineálta is mó atá ag smaoineamh níos déanaí ar Forster. B’fhéidir gurb é an t-idéal deiridh an t-athmhuintearas idir an chine daonna agus an tsamhlaíocht féin, ach feiceann Forster go bhfuil sé ag cúlú i sibhialtacht ag caitheamh níos mó agus níos mó le dul chun cinn teicneolaíochta. Ar an láimh eile, is féidir fós luachanna an chiall is fearr, an dea-thoil agus an urraim don duine aonair saothraithe , agus tá siad seo mar bhonn le pléadálacha níos déanaí Forster maidir le dearcaí níos liobrálacha. Le linn an Dara Cogadh Domhanda fuair sé seasamh a raibh meas faoi leith air mar fhear nár mealladh riamh le hiomláine de chineál ar bith agus ar chosúil go gcreideann a chreideamh i gcaidrimh phearsanta agus na cuibheas simplí cuid de na comhluachanna taobh thiar den troid i gcoinne na Naitsíochais agus na Faisisteachais. I 1946 thug a sheancholáiste comhaltacht oinigh dó, a chuir ar a chumas a theach a dhéanamh i gCambridge agus cumarsáid a dhéanamh le sean agus óg go dtí go bhfuair sé bás.
Cé gur figiúr tábhachtach é an Forster níos déanaí i lár an 20ú haois cultúr , a bhéim ar dhuine cineálta, neamhthiomanta, agus ró-íseal moráltacht bheith congenial do go leor dá lucht comhaimsire, is é is dóichí gur cuimhin leis a chuid úrscéalta, agus is fearr iad seo a fheiceáil sa comhthéacs den mhéid roimhe seo Rómánsúil traidisiún. Cothaíonn na húrscéalta cultas an chroí a bhí lárnach sa traidisiún sin, ach roinneann siad leis an gcéad cheann freisin Rómánsacha imní faoi stádas an duine sa nádúr agus dá shaol samhlaíoch, ábhar imní atá fós tábhachtach d’aois a d’iompaigh i gcoinne gnéithe eile den Rómánsachas.
Chomh maith le haistí, gearrscéalta, agus úrscéalta, scríobh Forster a beathaisnéis dá aintín mór, Marianne Thornton (1956); cuntas faisnéise ar a thaithí Indiach, Cnoc Devi (1953); agus Alexandria: Stair agus Treoir (1922; eag nua., 1961). Oileán Mhuirís, úrscéal le téama homaighnéasach, a foilsíodh tar éis an tsaoil i 1971 ach a scríobhadh blianta fada roimhe sin.