Cuireann an seanscríbhneoir eolaíochta Jill Neimark agallamh ar Bruce H. Lipton, Ph.D. - Bruce H. Lipton, PhD
Scipeáil chuig nascleanúint bunscoile
Skip to main content
Scipeáil go dtí an buntásc
Bruce H. Lipton, PhD
Eolaíocht agus Spiorad idirlinne | Oideachas, Cumhachtú, agus Pobal do Chruthaithe Cultúrtha | Suíomh Gréasáin Oifigiúil Bruce H. Lipton, PhD
English
Afrikaans Arabic Belarusian Bulgarian Catalan Chinese (Simplified) Chinese (Traditional) Croatian Czech Danish Dutch English Esperanto Estonian Filipino Finnish French German Greek Hebrew Hindi Hungarian Icelandic Indonesian Irish Italian Japanese Korean Kurdish (Kurmanji) Norwegian Polish Portuguese Romanian Russian Spanish Swahili Swedish Tamil Thai Turkish Ukrainian Vietnamese Welsh
Mo chuntas
MENUMENU
Maidir
Bruce lipton
Leabhair le Bruce
Eolaíocht Nua
Media Kit
Acmhainní
eolaire
Athrú Creidimh
Éabhlóid Chonaic
Cneasaithe Malartach
Caidrimh
Gach Acmhainn
Pobail
Ábhar Ball
Webinars
Fóram
Ballraíocht
Imeachtaí
Líne
I duine
Gach Imeachtaí
Store
Bruce Lipton Údar
Ealaíontóirí Spotsolas
Táirgí Sruthlaithe
Gach Táirgí
Déan teagmháil
Cuireann an scríbhneoir eolaíochta veteran Jill Neimark agallamh ar Bruce H. Lipton, Ph.D.
Meán Fómhair 18, 2012
Mem-brains draíochta?
Deir an bitheolaí cealla Bruce Lipton nach rialaíonn ár ngéinte ár mbeatha ach ár seicní cille - a freagra a thabhairt ar ár gcuid smaointe. An bhfuair sé an eochair do leigheas aigne-choirp? Éist lena chomhrá suntasach leis an scríbhneoir eolaíochta veteran Jill Neimark.
Dúirt an t-iarthóir miotasach Edgar Cayce uair amháin, “Cuimhnigh gur rudaí iad smaointe, agus de réir mar a ritheann a sruthanna, is féidir leo a bheith ina gcoireanna nó ina míorúiltí." Anois tugann an bitheolaí cealla Bruce Lipton, a bhíodh i scoileanna leighis Ollscoil Wisconsin agus Stanford, le tuiscint go raibh Cayce ceart. Áitíonn Lipton, údar Biology of Belief: Unleashing the Power of Consciousness, Matter, & Miracles, gur féidir lenár smaointe athruithe i ngníomhaíocht na cille-membrane a ghníomhachtú, agus ar an gcaoi sin ár sláinte agus ár saol a athrú.
Is seinnteoirí iad géinte, próitéiní agus hormóin go léir ag geataí membrane na cille, a deir Lipton, áit a mbíonn comhfhios agus ábhar ag idirghníomhú. Déanta na fírinne, deir sé go géar gur féidir linn tionchar a imirt ar fheidhm membrane trí athrú a dhéanamh ar ár gclárú fo-chomhfhiosach, agus dá bhrí sin, “Ní íospartaigh ár ngéinte muid, ach máistrí ár gcinniúint."
Cé go bhféadfadh Lipton a bheith ag dul rófhada i gcuid dá éilimh, spreag a leabhar spéis ní amháin ó hipiteiripeoirí agus ó lucht leighis, ach ó bhitheolaithe cealla atá ag obair ar ailse in áiteanna mar Ollscoil Illinois i Chicago, áit a bhfuil torthaí foilsithe ag taighdeoirí cheana féin lena bhéim ar an mbileogall.
Jill Neimark (JN): Go luath i do leabhar, déanann tú cur síos ar chineál eureka! léargas nuair a thuigeann tú gur ionann an chill-membrane agus inchinn gach cille. Níos déanaí i do leabhar, scríobhann tú go gcuirfidh idirghníomhú leis an mbileogall ar ár gcumas ár saol, ár sláinte, fiú gníomhaíocht ár ngéinte a athrú. Trí athrú a dhéanamh ar ár gcreideamh is doimhne, deir tú, is féidir linn na comharthaí a shroicheann an membrane cille a athrú, agus dá bhrí sin ár gcorp ar fad ón leibhéal ceallacha suas. Ach sula gcuirimid isteach air sin go léir, is focal luchtaithe é “inchinn”. Cad é go díreach atá i gceist agat leis an inchinn nuair a labhraíonn tú faoin “draíocht-mheabhrach”?
BL: Ciallaíonn mé go bhfeidhmíonn an membrane cille mar intleacht ghníomhach na cille. Ag aon am ar leith, tá na céadta mílte lasca i ngach cillchealla, agus ní féidir iompar cille a thuiscint ach gníomhaíochtaí na lasca go léir a mheas. Mar sin d’fhiafraigh mé díom féin, Cá dtosaíonn cascáid na gníomhaíochta do chill? Agus tosaíonn sé ag an membrane. I gcodarsnacht leis sin, is móilíní suntasacha iad géinte, ach níl iontu ach gormchlónna a ghníomhaíonn comharthaí ón mbileogall. Ní géinte ár gcinniúint. Ar ndóigh, tháinig céatadán an-bheag daoine ar an bpláinéad seo le géinte lochtacha, agus sna cásanna neamhchoitianta sin tá an treoirphlean féin míchuí.
JN: Tá a fhios ag eolaithe le fada go mbíonn tionchar ag géinte ar chomharthaí óna dtimpeallacht. Tá an leabhar cáiliúil ann Gé an Finch, a thaispeánann dúinn go bhfuil éabhlóid ag tarlú díreach os comhair ár súl i díreach cúpla glúin d’éin ar Oileáin Galapagos. Athraíonn fad an ghob finch de réir athrú aeráide, a théann i bhfeidhm ar an gcineál síolta a fhásann ar an oileán agus ar theirmpe na gob a theastaíonn ó bheith. Mar sin nach bhfuil a fhios againn le tamall go bhfuil géinte solúbtha agus sofhreagrach?
BL: Aontaím go hiomlán agus deirim i mo leabhar más eolaí ceannródaíoch tú, ní nuacht é seo. Ach má chuireann tú ceist ar an ngnáthdhuine ar an tsráid cad a rialaíonn an saol, inseoidh siad duit géinte a rialaíonn an saol. Ba é Francis Crick, buaiteoir Nobel Prizen, a mhol gurb iad géinte an treoirphlean do phróitéiní an choirp agus go rialaíonn DNA a mhacasamhlú féin. Tá an chéad cheann fíor ach níl an dara ceann. Is gormchlónna iad na géinte go deimhin. Ach ní féidir le géine a léiriú féin a chur faoi deara nó a rialú. Níl sé féinrialála. Mura rialaíonn géinte an saol, ansin cad atá i gceannas ar an saol? Deirim gurb é an cille-membrane é. Is é seo an coibhéis “inchinn”. Is é an membrane an struchtúr fisiceach a chomhéadaíonn “féin” inmheánach agus “neamh-fhéin” sheachtrach. Is comhéadan é a léann agus a léirmhíníonn dinimic leideanna comhshaoil ​​agus a fhreagraíonn trí chomharthaí a ghiniúint a chuireann ar chumas na cille feidhmiú agus maireachtáil. Agus tacaíonn eolaíocht leis seo. Taispeánann ceann de na staidéir shuntasacha a luaim i mo leabhar go gcoinneoidh cill a mbaintear a núicléas - lena géinte go léir - ag feidhmiú chomh fada le mí! Chuir sé seo iontas orm ar dtús, ó cuireadh oiliúint orm mar bhitheolaí núicléas-lárnach chomh cinnte agus a cuireadh oiliúint ar Copernicus mar réalteolaí Domhan-lárnach. Bhí sé i ndáiríre jolt nuair a thuig mé nach bhfuil an núicléas ag clárú na cille. Ar an láimh eile, má dhéantar damáiste don chill-membrane, éireoidh an chill mífheidhmiúil láithreach agus, go minic, gheobhaidh sí bás go han-tapa.
JN: Chuir tú alt an-spéisiúil chugam ar gaschealla ón Dúlra, dar teideal tú go magúil, “Is gaschealla iad, dúr!” Déanann sé cur síos ar an gcaoi a bhfuil an corp cosúil le héiceachóras, agus braitheann gníomhaíocht cille ar a nideoige éiceolaíoch, nó ar an áit ina gcónaíonn sí. Bíonn tionchar ag a dtimpeallacht ar chealla gas, atá faoi réir an oiread sin dóchais agus conspóide inniu, le bheith ina néarón nó ina gcill fola nó i gcill de chineál ar bith eile. Ach treisíonn an taighde nua spéisiúil seo go léir mo thuairim go bhfuil gach móilín den chorp cliste ina bhealach féin. Tá géinte, gabhdóirí, gaschealla, hormóin, go léir ina bpríomhpháirtithe agus cliste. Is cosúil go bhfuil sineirgíocht ár n-intinn agus ár gcorp níos cosúla le pictiúr Escher dom, áit a lúbann an tús timpeall go deireadh agus timpeall arís go dtí an tús. Sílim go bhfuil tú ag cur an iomarca béime ar an membrane. Díreach as fiosracht, conas a thosaigh an saol, dar leat - an gceapann tú gur thosaigh sé le RNA, DNA, seicní cille, nó rud éigin eile?
BL: Sílim gur chuid an-tábhachtach de thús an tsaoil bhitheolaíoch an membrane. Má ghlacaim saillte ar a dtugtar fosfailipidí agus iad a chroitheadh ​​in uisce, foirmíonn siad seicní go spontáineach. Agus déantar eamhnú ar na seicní seo - is é sin le rá, scarann ​​siad ina dhá leath. Is cosúil go bhfásann siad cosúil le cealla. Anois, ní lipidí iad ach coimeádán, agus ní hé sin an saol féin. Ach nuair a bhíonn coimeádán againn is féidir linn a shainiú laistigh agus lasmuigh agus tosú ag rialú na gcoinníollacha taobh istigh. Teastaíonn an cumas chun ár bhfearann ​​inmheánach a rialáil ar feadh an tsaoil, ós rud é go gcaithfimid dálaí comhshaoil ​​an-sainiúla a bheith againn le haghaidh freagraí bithcheimiceacha áirithe. Mar shampla, ní mór do chill cothromaíocht áirithe pH agus salainn a choinneáil. Creidim, nuair a rinneadh RNA ársa agus próitéiní eile san anraith príomhaval a chuimsiú i seicní, go raibh talamh pórúcháin againn don saol.
JN: Deir tú go bhfuil cláir fho-chomhfhiosacha á rialú againn den chuid is mó, agus más féidir linn an ríomhchlárú seo a athrú, is féidir linn na comharthaí a chuireann an membrane isteach sa chill a athrú. Ar dtús, conas atá tú ag sainiú fo-chomhfhiosach? Tá go leor oibre déanta le blianta beaga anuas ag taispeáint cé na struchtúir shonracha inchinne a bhfuil baint acu le stáit mar eagla, comhbhá, nó an chonaic chosmaí shíochánta a bhraitheann idirghabhálaithe a bhfuil taithí acu. An bhfuil tú ag úsáid fo-chomhfhiosach mar mheafar mar a rinne Freud, nó an bhfuil tú ag tagairt d’áiteanna áirithe san inchinn?
BL: Trí intinn chomhfhiosach, chiallaigh mé cuid den inchinn atá féin-fhrithchaiteach agus féin-bhreathnaitheach, atá á rialú ag cortex tosaigh tosaigh na hinchinne a tháinig chun cinn le déanaí. De réir fo-chomhfhiosach, is éard atá i gceist agam an chuid den inchinn atá níos ársa agus nach gá aird chomhfhiosach a thabhairt uirthi. Is é seo an “tiomáint crua” ríomhchláraithe ina ndéantar ár dtaithí saoil a íoslódáil. Go bunúsach is iompraíochtaí spreagtha-freagartha crua-sreanga iad na cláir.
Tá sé seo chomh uathoibríoch gur minic a thagraíonn daoine don fhíric go bhfuil duine éigin “tar éis a gcuid cnaipí a bhrú” - rud a fhágann go mbíonn freagra instinctach ann.
JN: Cén tionchar a bhíonn ag cláir fho-chomhfhiosacha ar an mbileogall?
BL: Nuair a smaoiním, cuireann m’intinn comharthaí amach, i bhfoirm fachtóirí fáis, hormóin, nó ceimiceán eile. Féadann smaointe ascalaithe tapa cealla nerve a thionscnamh i dteannta a chéile, rud a chruthaíonn cineál éifeacht allamuigh a théann i bhfeidhm ar chealla agus néaróin eile beagnach ar an toirt. Anois, an rud atá suimiúil, agus an rud a fuair mé amach i mo thaighde ag Stanford, ná gur féidir le d’inchinn an méid atá ar siúl in áiteanna eile i do chorp a chrosadh. Sáraíonn na comharthaí a chuireann do lárchóras néaróg amach feidhm na ngabhdóirí membrane cille atá ag freagairt do chomharthaí ina dtimpeallacht láithreach. Ciallaíonn sé sin gur féidir leis an inchinn gníomhaíocht na bhfíochán agus na n-orgán a rialú sa deireadh. Creidim go bhfuil an phróiseáil faisnéise is cumhachtaí ag an inchinn i réimse an fho-chomhfhiosach agus gur féidir léi freagraí fíocháin a mhúnlú. Is féidir leis na comharthaí seo tionchar a imirt ar an membrane i ndáiríre chun géinte roghnaithe a fhostú a fhreagraíonn go gníomhach ansin.
Nuair a bhraitheann cuid den inchinn strus, mar shampla, tionscnaíonn sé cascáid chomhartha casta a threoraíonn cealla an choirp freagra cosanta a sheoladh, go háirithe trí hormón strus ar a dtugtar cortisol. Anois, déanaimis féachaint ar cad a tharlaíonn, abair, gnáthchill ae, a bhfuil gabhdóirí ar a membrane a cheanglaíonn le cortisol. Nuair a dhéanann sé é seo, seolann an membrane faisnéis chuig na géinte taobh le núicléas na cille chun a gcumas chun cineál siúcra ar a dtugtar glycogen a bhriseadh síos. Stopann na géinte é seo a dhéanamh, agus scaoiltear siúcra breise isteach san fhuil. Úsáidtear an siúcra sin mar fhuinneamh chun an strus a chomhrac. D’fhéadfadh fíor-strus a bheith tosaithe ar an easghluaiseacht seo, nó trí chreideamh a chruthaíonn strus fiú más míthuiscint é.
Is dóigh liom i ndáiríre go míníonn an córas seo conas a oibríonn an éifeacht phlaicéabó. Agus dearbhaíonn alt le déanaí ar an éifeacht phlaicéabó ar phian san Iris Néareolaíochta é seo. Nuair a bhain taighdeoirí úsáid as íomháú sofaisticiúil den inchinn, fuair siad amach gur ghníomhaigh placebos a chreidtear pian tonquench codanna den inchinn a raibh tionchar díreach acu ar ghabhdóirí membrane opioid. Sin mar a éiríonn le “creideamh” an easghluaiseacht cheimiceach a mbíonn an éifeacht phlaicéabó mar thoradh air - agus sa chás seo, laghdú ar phian. Táimid ag plé na débhrí aigne leis an gcorp leis na céadta bliain. Is meicníocht é an rud atá á mholadh agam dá chumhacht.
JN: Tá an tuairisc iontach suimiúil agus tá ciall leis, ach is dóigh liom go bhfuil ár gcreataí an-difriúil. Ní fheicim fós ordlathas ón mbarr anuas ón inchinn go dtí an membrane. Feicim sinn mar ghréasán nach bhfuil aon fhíodóir ann, a lagaíonn é féin, agus is é an gníomh fíodóireachta sinn. Níor mhínigh aon duine go fóill conas a chruthaíonn próisis fhisiciúla taithí chomhfhiosach ar an gcéad dul síos. Níl a fhios againn conas a iompaíonn spreagadh go gormghorm, binneas milis, meon aon rud ó chill go duine.
Mar sin is cosúil gur léim é a rá go bhfuil a fhios againn anois conas a mhodhnóidh taithí chomhfhiosach próisis fhisiciúla. Cad a thug leat an obair seo?
BL: Inimircigh ón Rúis ab ea m’athair a tháinig anseo ag aois 11, agus faoin am a bhí sé 16, bhí a gcéad ollmhargadh i gCathair Nua Eabhrac faoi úinéireacht aige féin agus ag a dheartháir. Rugadh mé i 1944, agus go gairid ina dhiaidh sin bhogamar suas go Chappaqua, an baile ina bhfuil na Clintons ina gcónaí anois. Dúirt mo mháthair liom go raibh comhartha ag an am sin ag bealach isteach an bhaile a léigh, “Gan Giúdaigh, gan blacks, agus gan madraí.” Giúdaigh na Rúise a bhí ionainn agus díláithrithe go hiomlán i dtimpeallacht nár aontaigh linn. Bhí cara amháin agam síos an bloc, agus sin é. Sin an fáth an chéad uair a d’fhéach mé isteach i micreascóp, sa dara grád, bhí mé chomh buartha. Seo domhan eile le créatúir bheo agus ní raibh baint ar bith aige le mo shaol trioblóideach féin. Is cuimhin liom samhradh iomlán a chaitheamh le seancheamara Brownie ag iarraidh pictiúr a thógáil de chealla i mo mhicreascóp.
JN: Conas a d’athraigh do chreideamh i do chreideamh do shaol féin?
BL: Shábháil mo chiall ghreann dom. Blianta ó shin, tar éis mo cholscartha, thit mé go mór i ngrá le bean agus lá amháin dúirt sí, “Sílim go bhfuil roinnt spáis de dhíth orm,” agus an chuma a bhí air mar 10 nóiméad, bhog sí i máinlia cairdiach witha. Phioc mé ar shiúl ar feadh beagnach bliain. Thiocfainn abhaile ón obair agus bheinn i mo aonar agus an comhrá samhailteach seo a bheith agam le Barbara. Chaill mé í an t-am ar fad. Ansin oíche amháin, bhí mé i mo aonar i mo sheomra maireachtála dorcha sa gheimhreadh tipiciúil fuar, liath Wisconsin agus in easnamh ar Barbara agus labhair mé amach, “Ná fág ach mé féin, Barbara!” Agus go tobann bhuail an greann áiféiseach íon é. Dúirt mé liom féin, “Bhuel, d’fhág sí tú i d’aonar agus sin an fhadhb.” An chéad uair eile a thosaigh mé ar iarraidh Barbara smaoinigh mé ar an ghreann áiféiseach a bhain leis, agus thosaigh mé ag gáire.
Bhí an tionchar céanna ag an ghreann ar an gcuid eile de mo shaol. Ar bhealach an-chosúil, bhí mé ag cur brú orm féin lá amháin as gan a bheith maith go leor. Agus i lár mo chuid féin-chainte dhiúltaigh bhí sé mar a dúirt guth as an stáitse, “Nach bhfuil níos mó spraoi le déanamh ná seo?" Bhí sé mar a bhí mé i ngnáthamh grinn grinn agus rinne mé gáire os ard ansin agus ansiúd. Bhí mé toilteanach páirt a ghlacadh i gcláir “neamh-mhaith go leor” ó mo fho-chomhfhiosach, agus bhí rud éigin difriúil a d’fhéadfainn a dhéanamh agus rinne mé é ansin. Chuaigh mé chuig scannán. Agus an chéad uair eile a chuaigh mé isteach i bíseach diúltach féinchainte, bhuail an greann mé arís, agus sháraigh sé mo chuid féin-cainte. Bhí an gáire sin beagnach cosúil le lasc. Faoi dheireadh, le himeacht ama, níor stad an féin-chaint dhiúltach.
JN: Cad í an teachtaireacht amháin le tabhairt abhaile ó bhitheolaíocht an chreidimh?
BL: Nach bhfuil muidne, mar dhaoine aonair ná mar shochaithe, mar chosa ár ngéinte, nó sáinnithe i dtimthriall fí an fhoréigin agus na hiomaíochta. Féadfaidh tú do shaol a athinsint. Is féidir leis an bpobal domhanda é féin a athinsint freisin. Léirigh staidéar a rinne beirt bhitheolaithe anuraidh, Robert M. Sapolsky agus Lisa J. Share, é seo i dtrúpaí babún. Tharla go bhfuair na fireannaigh ionsaitheacha bás ó fheoil éillithe a lorg ó pholl truflais. I ndiaidh a mbáis, chabhraigh na mná sa trúpa na fir a bhí fágtha, nach raibh chomh ionsaitheach, a stiúradh i bpobal níos síochánta, níos comhoibríche. Is neacha spioradálta sinn go léir a dteastaíonn grá uathu an oiread agus a theastaíonn bia uainn. Is féidir linn faisnéis ár gcealla féin a úsáid chun ár saol a athrú.
Tá Jill Neimark ina eagarthóir ar S&H. Faoi láthair tá sí ag críochnú leabhar ar ghrá agus ar shláinte leis an mbitheolaí Stephen Post.
Chomhdú faoi: Airteagal, Agallamh / Podchraoladh
Buntásc
Faigh treoir inspioráideach míosúil SAOR IN AISCE, cuirí imeachta atá le teacht, agus moltaí acmhainní go díreach ó Bruce.