There were limitations placed upon both the size, deployment, and structures of the Italian military in the [1947 Peace Treaty- Warning PDF](_URL_1_). Part IV of the Treaty demanded that Italy defortify its frontiers with France and Yugoslavia and deploy no weapons that could reach into these areas. Italian islands like Pantellaria had to be completely demilitarized. Both the Italian Air Force and the Army were limited to two hundred planes and tanks. Furthermore, the Army was limited to 250,000 men and the Navy could not acquire new ships until after 1950 and then could not build heavy units like battleships or aircraft carriers. The Allies also forbid Italy from developing either nuclear or guided missile technology. 

Italy's joining of NATO two years later and the formation of the European Defense Community (EDC) in 1950 rendered many of these provisions and limitations moot. Although the EDC foundered amongst much wrangling and apprehension, the initial treaty allowed Italy to release itself from the military provisions of the 1947 Treaty. Since Italian rearmament took place under the auspices of these two institutions, there was little opposition among Western European and American governments over this development. The Italians allowed for the US deployment of IRBMs and the Italian Navy launched two large guided-missile cruisers and flirted with an abortive plan to deploy Polaris missiles on its ships. 

The rearmament and incorporation of Italian troops into the defense structures of Western Europe were congruent with the wider trend of rearming former Axis powers. In both the cases of Japan and West Germany, the embryo of a postwar military emerged in the form of police forces that maintained domestic order and patrolled the borders. These polices forces often had a strong paramilitary character and were staffed by veterans from the war. Treaties with the US and Western forces in the 1950s allowed for these policing institutions to be expanded into proper military formations, albeit often with explicit provisions that they would be both subordinate to civilian control and be incorporated into defense organizations which were dominated by US military leaders for most of the Cold War. In the case of Japan, its armed forces, called the Self-Defense Forces, developed very strong defensive capabilities but lacked many offensive weapons that would allow it to project this military power outside of the home islands or immediate environs without major US assistance. The Japanese constitution explicitly outlawed war and renounced offensive weapons which resulted in stretching the terminology for military equipment (just recently, the Maritime Self-Defense Forces just launched a ["destroyer"](_URL_0_) which really looks like an aircraft carrier). These often self-imposed restrictions caused a degree of friction with the US in the latter half of the Cold War. Kissinger, for example, resented how the Japanese would never really step away from their defensive orientation and help the over-stretched US forces during the tail-end of the Vietnam War and its aftermath. This criticism avowed civilian control over the Japanese and German armed forces have often created the mistaken impression that neither Japan nor the FRG possessed a military worth much value. In fact, both forces were highly advanced, relatively large, and well-trained and their existence (and staffing by officers from the Second World War) was a consistent source of criticism within Soviet propaganda during the Cold War. 

*Sources*

Di Nolfo, Ennio. *Power in Europe? II: Great Britain, France, Germany, and Italy, and the Origins of the EEC, 1952-1957*. Berlin: W. de Gruyter, 1992.   

Hattendorf, John B. *Naval Policy and Strategy in the Mediterranean: Past, Present, and Future*. London: Frank Cass, 2000.      
[1947 සාම ගිවිසුම- අනතුරු ඇඟවීමේ PDF](_URL_1_) හි ඉතාලි හමුදාවේ ප්‍රමාණය, යෙදවීම සහ ව්‍යුහය යන දෙකටම සීමාවන් පනවා ඇත. ගිවිසුමේ IV වන කොටස ඉතාලිය ප්‍රංශය සහ යුගෝස්ලාවියාව සමඟ සිය දේශසීමා ඉවත් කරන ලෙසත්, මෙම ප්‍රදේශවලට ළඟා විය හැකි ආයුධ ස්ථානගත නොකරන ලෙසත් ඉල්ලා සිටියේය. පැන්ටෙලාරියා වැනි ඉතාලි දූපත් සම්පූර්ණයෙන්ම හමුදාකරණය කළ යුතු විය. ඉතාලි ගුවන් හමුදාව සහ හමුදාව යන දෙකම ගුවන් යානා සහ ටැංකි දෙසීයකට සීමා විය. තවද, යුධ හමුදාව මිනිසුන් 250,000 කට සීමා වූ අතර නාවික හමුදාවට 1950 න් පසු නව නෞකා අත්පත් කර ගැනීමට නොහැකි වූ අතර පසුව යුධ නැව් හෝ ගුවන් යානා වාහක වැනි බර ඒකක තැනීමට නොහැකි විය. මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් ඉතාලියට න්‍යෂ්ටික හෝ මඟ පෙන්වන මිසයිල තාක්ෂණය දියුණු කිරීම ද තහනම් කරයි. වසර දෙකකට පසුව ඉතාලිය නේටෝවට සම්බන්ධ වීම සහ 1950 දී යුරෝපීය ආරක්ෂක ප්‍රජාව (EDC) පිහිටුවීම මෙම විධිවිධාන සහ සීමාවන් බොහොමයක් ඉදිරිපත් කළේය. EDC බොහෝ ආරවුල් සහ භීතිය මධ්‍යයේ ආරම්භ වුවද, මූලික ගිවිසුම ඉතාලියට 1947 ගිවිසුමේ මිලිටරි විධිවිධාන වලින් නිදහස් වීමට ඉඩ දුන්නේය. ඉතාලි නැවත සන්නද්ධ කිරීම මෙම ආයතන දෙකේ අනුග්‍රහය යටතේ සිදු වූ බැවින්, මෙම වර්ධනය සම්බන්ධයෙන් බටහිර යුරෝපීය සහ ඇමරිකානු රජයන් අතර එතරම් විරෝධයක් නොතිබුණි. ඉතාලියානුවන් එක්සත් ජනපදයේ IRBM යෙදවීමට අවසර දුන් අතර ඉතාලි නාවික හමුදාව විශාල මාර්ගෝපදේශක මිසයිල කෲසර් දෙකක් දියත් කළ අතර එහි නැව් මත Polaris මිසයිල යෙදවීමේ ගබ්සා කිරීමේ සැලැස්මක් සමඟින් ආලවන්ත හැඟීම් පෑමට ලක් විය. බටහිර යුරෝපයේ ආරක්ෂක ව්‍යුහයන් තුළට ඉතාලි හමුදා නැවත සන්නද්ධ කිරීම සහ සංස්ථාගත කිරීම පැරණි අක්ෂ බලවතුන් නැවත සන්නද්ධ කිරීමේ පුලුල් ප්‍රවණතාවයට සමපාත විය. ජපානයේ සහ බටහිර ජර්මනියේ අවස්ථා දෙකේදීම, පශ්චාත් යුධ හමුදාවක කලලයක් මතුවූයේ දේශීය පිළිවෙළ පවත්වාගෙන යන සහ දේශසීමා මුර සංචාරයේ යෙදෙන පොලිස් බලකායන් ලෙසිනි. මෙම පොලිස් බලකායන් බොහෝ විට ශක්තිමත් පැරාමිලිටරි චරිතයක් ඇති අතර යුද්ධයේ ප්‍රවීණයන් විසින් කාර්ය මණ්ඩලයට යොදවන ලදී. 1950 ගනන්වල එක්සත් ජනපද සහ බටහිර හමුදා සමඟ ඇති කරගත් ගිවිසුම් මගින් මෙම පොලිස් ආයතන නිසි මිලිටරි ආකෘතීන් දක්වා ව්‍යාප්ත කිරීමට ඉඩ සැලසී ඇත, නමුත් බොහෝ විට ඒවා සිවිල් පාලනයට යටත් වන අතර එක්සත් ජනපද හමුදා නායකයින් විසින් ආධිපත්‍යය දරන ආරක්ෂක සංවිධානවලට ඇතුළත් කළ හැකි බව පැහැදිලි විධිවිධාන ඇත. බොහෝ සීතල යුද්ධය සඳහා. ජපානය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, එහි සන්නද්ධ හමුදාවන්, ස්වයං-ආරක්ෂක බලකායන් ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර, ඉතා ශක්තිමත් ආරක්ෂක හැකියාවන් වර්ධනය කර ගත් නමුත්, ප්‍රධාන එක්සත් ජනපද සහාය නොමැතිව මෙම මිලිටරි බලය ස්වදේශීය දූපත් වලින් හෝ ආසන්න වටපිටාවෙන් පිටත ප්‍රක්ෂේපණය කිරීමට ඉඩ සලසන බොහෝ ප්‍රහාරාත්මක ආයුධ නොතිබුණි. ජපාන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව පැහැදිලිවම යුද්ධය තහනම් කර ප්‍රහාරාත්මක ආයුධ අත්හළ අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හමුදා උපකරණ සඳහා පාරිභාෂිතය දිගු විය (මෑතකදී, සමුද්‍රීය ස්වයං-ආරක්ෂක බලකායන් [&quot;විනාශ කරන්නා&quot;](_URL_0_) දියත් කළ අතර එය සැබවින්ම ගුවන් යානා වාහකයක් ලෙස පෙනේ). මෙම බොහෝ විට ස්වයං-පනවන ලද සීමා කිරීම් සීතල යුද්ධයේ අවසාන භාගයේදී එක්සත් ජනපදය සමඟ යම් තරමක ඝර්ෂණයක් ඇති කළේය. නිදසුනක් වශයෙන්, ජපන් ජාතිකයින් කිසි විටෙකත් ඔවුන්ගේ ආරක්ෂක දිශානතියෙන් ඉවත් නොවන ආකාරය සහ වියට්නාම් යුද්ධයේ වලිග අවසානය සහ එහි ප්‍රතිඵලය තුළ අධික ලෙස දිගු වූ එක්සත් ජනපද හමුදාවන්ට උපකාර කිරීම ගැන Kissinger අමනාප විය. මෙම විවේචනය ජපන් සහ ජර්මානු සන්නද්ධ හමුදාවන් මත සිවිල් පාලනයක් ඇති බව බොහෝ විට වැරදි හැඟීමක් නිර්මාණය කර ඇත, ජපානය හෝ FRG සතුව විශාල වටිනාකමක් ඇති මිලිටරියක් නොතිබුණි. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙම බලවේග දෙකම ඉතා දියුණු, සාපේක්ෂ වශයෙන් විශාල සහ හොඳින් පුහුණු වූ අතර ඔවුන්ගේ පැවැත්ම (සහ දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේ නිලධාරීන්ගේ කාර්ය මණ්ඩලය) සීතල යුද්ධයේදී සෝවියට් ප්‍රචාරණය තුළ නිරන්තර විවේචනයට ලක් විය. *මූලාශ්‍ර* Di Nolfo, Ennio. *යුරෝපයේ බලය? II: මහා බ්‍රිතාන්‍යය, ප්‍රංශය, ජර්මනිය සහ ඉතාලිය සහ EEC හි මූලාරම්භය, 1952-1957*. Berlin: W. de Gruyter, 1992. Hattendorf, John B. * මධ්‍යධරණී මුහුදේ නාවික ප්‍රතිපත්ති සහ උපායමාර්ග: අතීතය, වර්තමානය සහ අනාගතය*. ලන්ඩන්: ෆ්‍රෑන්ක් කැස්, 2000.      