In pure numbers the Army of South Vietnam was of a similar size to that of the North. However the tactical position they were faced with in 73 could not have been more dissimilar. The North had good control of it's territory, an experienced army with a stable command structure, and a large groundswell of support in the regions it was moving into. The South lacked all of those. The distinction between North Vietnam and South Vietnam hides the fact that it was not two states at war, but a civil war, with civilians having mixed loyalties on both sides of the border*.

While by 1973 it is true that a large number of the communist aligned troops operating in South Vietnam were North Vietnamese the first decade of the conflict was characterised by South Vietnamese fighters on both sides engaging in irregular conflict in the areas south of the Cambodia-Laos border, and a somewhat more conventional war in the North-South border regions. 

The result of this continuous engagement in South Vietnam resulted in a far greater number of casualties of in South Vietnam (both sides of the conflict) than in the North, leading to an Army that was accepting a far wider range of recruits (including actively courting non-Viet Cong aligned militia/warlords). This ongoing guerilla conflict also meant that by the time the Americans withdrew there were significant portions of South Vietnam that were not under direct control of the Government in Saigon.

*The 63 coup saw the end of any significant support for the Saigon Government in North Vietnam, but even before that the social strata each group drew their support from as well as the rhetoric by which they constructed their legitimacy meant that loyalists in the North were more likely to migrate/flee than leftists in the South. 
පිරිසිදු සංඛ්‍යාවෙන් දකුණු වියට්නාමයේ හමුදාව උතුරේ හමුදාවට සමාන විය. කෙසේ වෙතත් 73 දී ඔවුන් මුහුණ දුන් උපායශීලී තත්ත්වය මීට වඩා වෙනස් විය නොහැක. උතුරට එහි භූමියේ හොඳ පාලනයක්, ස්ථාවර අණදෙන ව්‍යුහයක් සහිත පළපුරුදු හමුදාවක් සහ තමන් ගමන් කරන කලාපවල විශාල ආධාරකයක් තිබුණි. දකුණට ඒ සියල්ල අඩු විය. උතුරු වියට්නාමය සහ දකුණු වියට්නාමය අතර ඇති වෙනස, එය යුද්ධයේ යෙදී සිටි ප්‍රාන්ත දෙකක් නොව සිවිල් යුද්ධයක් බව සඟවයි, සිවිල් වැසියන්ට දේශසීමා දෙපස මිශ්‍ර පක්ෂපාතීත්වයක් ඇත*. 1973 වන විට දකුණු වියට්නාමයේ ක්‍රියාත්මක වූ කොමියුනිස්ට් පෙලගැසුනු හමුදා විශාල සංඛ්‍යාවක් උතුරු වියට්නාම ජාතිකයන් වූ බව සත්‍යයක් වුවද, ගැටුමේ පළමු දශකය කාම්බෝජ-ලාඕසයට දකුණින් පිහිටි ප්‍රදේශවල අක්‍රමවත් ගැටුම්වල නිරත වූ දෙපාර්ශ්වයේම දකුණු වියට්නාම සටන්කරුවන් විසින් සංලක්ෂිත විය. දේශසීමා, සහ උතුරු-දකුණු දේශසීමා කලාපවල තරමක් සාම්ප්‍රදායික යුද්ධයක්. දකුණු වියට්නාමයේ මෙම අඛණ්ඩ නියැලීමේ ප්‍රතිඵලය උතුරට වඩා දකුණු වියට්නාමයේ (ගැටුමේ දෙපාර්ශවයේම) තුවාල ලැබූ සංඛ්‍යාවට වඩා විශාල සංඛ්‍යාවක් ඇති කිරීමට හේතු වූ අතර, එය වඩා පුළුල් පරාසයක බඳවා ගැනීම් (ක්‍රියාකාරීව ආලය කිරීම ඇතුළුව) භාර ගන්නා හමුදාවක් බවට පත් විය. වියට්-නොවන කොංග්‍රසය පෙළගැසුණු මිලීෂියා/යුධ නායකයන්). මෙම අඛණ්ඩ ගරිල්ලා ගැටුමෙන් අදහස් වූයේ ඇමරිකානුවන් ඉවත් වන විට දකුණු වියට්නාමයේ සැලකිය යුතු කොටස් සයිගොන්හි රජයේ සෘජු පාලනයට යටත් නොවූ බවයි. *63 කුමන්ත්‍රණය උතුරු වියට්නාමයේ සයිගොන් රජයට සැලකිය යුතු සහයෝගයක් ලබා දීමේ අවසානය දුටු නමුත් ඊට පෙර සිටම සමාජ ස්ථරයේ සෑම කණ්ඩායමක්ම ඔවුන්ගේ සහය ලබා ගත් අතර ඔවුන් විසින් ඔවුන්ගේ නීත්‍යානුකූලභාවය ගොඩනඟා ගත් වාචාල කතාවලින් අදහස් වූයේ උතුරේ පක්ෂපාතීත්වයයි. දකුණේ වාමාංශිකයින්ට වඩා සංක්‍රමණය වීමට / පලා යාමට ඉඩ ඇත. 