The Fed has a dual-mandate: keep unemployment low and keep inflation low. Generally economists think that the US is at full employment if the unemployment rate is around 4%. This is because you figure that at any point in time you have about that many people "frictionally" unemployed. Meaning they are moving from one part of the country to another, want to change careers, just caught a bad break, etc. They are no unemployed because of it being systematically hard to find a job.

Once the economy hits full-employment, the Fed gets very worried about inflation taking hold in wages. If the economy continues to grow, employers will start bidding up wages even though there are no more people to hire. In essence, wages would increase without an increase in productivity, and thus inflation would be transmitted through out the rest of the economy. (This is essentially what happened in the 1970's and was a huge problem.) So  they start raising rates to slow growth and prevent wage inflation. 
මහ බැංකුවට ද්විත්ව වරමක් ඇත: විරැකියාව අඩු මට්ටමක තබා උද්ධමනය අඩු මට්ටමක තබා ගන්න. සාමාන්‍යයෙන් ආර්ථික විද්‍යාඥයන් සිතන්නේ විරැකියා අනුපාතය 4% පමණ නම් එක්සත් ජනපදය පූර්ණ රැකියා ස්ථානයේ සිටින බවයි. මක්නිසාද යත්, ඕනෑම වේලාවක ඔබට &quot;ඝර්ෂණාත්මක&quot; රැකියා විරහිත පුද්ගලයින් සිටින බව ඔබ සිතන බැවිනි. එයින් අදහස් වන්නේ ඔවුන් රටේ එක් ප්‍රදේශයක සිට තවත් ප්‍රදේශයකට ගමන් කිරීම, වෘත්තීය වෙනස් කිරීමට අවශ්‍ය, නරක විවේකයක් ලබා ගැනීම යනාදියයි. රැකියාවක් සොයා ගැනීම ක්‍රමානුකූලව දුෂ්කර වීම නිසා ඔවුන් රැකියා විරහිත නොවේ. ආර්ථිකය පූර්න සේවා නියුක්තියට පත් වූ පසු, උද්ධමනය වැටුප් මත රඳවා තබා ගැනීම ගැන මහ බැංකුව ඉතා කනස්සල්ලට පත්ව සිටී. ආර්ථිකය දිගටම වර්ධනය වුවහොත්, කුලියට ගැනීමට මිනිසුන් නොමැති වුවද හාම්පුතුන් වැටුප් ලංසු තැබීමට පටන් ගනී. සාරය වශයෙන්, ඵලදායිතාවයේ වැඩිවීමකින් තොරව වැටුප් වැඩි වනු ඇති අතර, එමගින් උද්ධමනය ආර්ථිකයේ සෙසු කොටස් හරහා සම්ප්රේෂණය වනු ඇත. (මෙය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම 1970 ගණන්වල සිදු වූ දෙය වන අතර එය විශාල ගැටලුවක් විය.) එබැවින් ඔවුන් වර්ධනය මන්දගාමී කිරීමට සහ වැටුප් උද්ධමනය වැළැක්වීම සඳහා අනුපාත ඉහළ නැංවීමට පටන් ගනී. 