First, taxes do not equal communism. One can support all sorts of left-wing ideas and not be a communist; in fact, you can be virulently *anti*-communist. There is no transitive property in public policy, as useful a propaganda tool as that idea may be. There are many examples of groups within the post-war American liberal coalition fracturing over the issue of Communism, such as the Congress of Industrial Organizations and, more specifically, the United Auto Workers. To look more politically, the Democratic Party split three ways in 1948, first over the issue of race, leading to Strom Thurmond and the Dixiecrats, and second (among many reasons) over the issue of how the United States should deal with communism and the Soviet Union, leading to Henry Wallace and the Progressive Party. 

Second, American public policy changed drastically during World War II. There are several ways to pay for a war, which includes borrowing money, raising taxes, and printing money. During WWII, the U.S. government preferred the first two options, relying on significant hikes in marginal tax rates and borrowing money from the American public through War Bonds. Remember also that there are multiple types of taxes, not just the income tax they talk about in "Mad Men" (my favorite show, by the way). Corporate taxes also went up during the war, both as a method of funding and as an attempt to prevent profiteering. Many of these taxes remained in place in some form or another after the war in an attempt to bring down the debt the Government had incurred. To another degree, these taxes were also used to fund the expanded programs of the post-New Deal state, though signature programs like Social Security often had their own dedicated taxes outside of the standard income tax.

Additionally, it is important to bear in mind the difference between the marginal tax rate (and to know what marginal rates mean) and the effective tax rate. Basically, though someone's income may have put them in a bracket where part of their income was taxed at above 90 percent, through various deductions and loopholes, as well as the fact that marginal rates by definition only apply to part of one's income, the effective total rates were much lower than the highest marginal rate was. It is even more important to know that there were **many** more income brackets as far as personal income taxes were concerned. For example, in 2013, there were seven tax brackets; in 1944, there were **twenty four**. Additionally, the vast majority of these tax brackets were well above the median income; incomes in the highest brackets were also very rare.  In 1947 (this is as early as Census info goes), median income was approximately $3000. This would put the median family in the *second* tax bracket, again, out of ***twenty four***, the marginal rate of which was 22 percent. The *vast* majority of Americans were not affected by the tax rates which the elite class, which "Mad Men" for the most part portrays, paid.

Now, there was always resistance to this type of policy from a traditional, conservative movement within the Republican Party which opposed such taxes and programs on principle, though would begrudgingly accept them to do things like pay off war debt. This faction of the Republican Party, however, was out of power for most of the mid-20th century. For a good history of the changing nature of American political coalitions, [see these two comments here](_URL_0_). The key was that conservatives also favored decreases in spending. New ideas in economics, however, namely E. Cary Brown's concept of a full employment budget, led to a push to cut taxes from the left. There is very bad trend of polemic history which calls John F. Kennedy conservative, for example, because he cut taxes. Kennedy did indeed pass the largest tax cut in decades, but the motivation was to fix what he called a "growth deficit" (IIRC, I can pull out an econ history notebook if I really have to) by stimulating consumer demand while maintaining levels of government spending. I think it was Paul Samuelson who Kennedy sent to Congress to plead that taxes be cut without commensurate cuts in spending. This type of demand side, Keynesian tax cut, however, focused on the lowest brackets and not only kept a large number of brackets, but kept rates within the top ones at high levels. 

If you really want me to talk about the way Reagan type conservatives cut taxes with supply side justifications (though Reagan's rhetoric, if not policy, often echoed demand side reasoning), I will consider it. That period of time is the genesis of modern attitudes about taxes as well as the drastically reduced number of brackets. 
පළමුව, බදු කොමියුනිස්ට්වාදයට සමාන නොවේ. කෙනෙකුට කොමියුනිස්ට්වාදියෙකු නොවිය හැකි අතර සෑම ආකාරයකම වාමාංශික අදහස්වලට සහාය විය හැකිය; ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔබට දරුණු ලෙස *කොමියුනිස්ට් විරෝධී* විය හැකිය. එම අදහස තරම් ප්‍රයෝජනවත් ප්‍රචාරක මෙවලමක් රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තියේ සංක්‍රාන්ති දේපලක් නොමැත. පශ්චාත් යුද ඇමරිකානු ලිබරල් සභාගය තුල කොමියුනිස්ට්වාදය පිලිබඳ ප්‍රශ්නය මත කැඩී ගිය කන්ඩායම්, කාර්මික සංවිධාන සම්මේලනය සහ වඩාත් නිශ්චිතව, එක්සත් මෝටර් රථ කම්කරුවන් වැනි බොහෝ උදාහරණ තිබේ. වඩාත් දේශපාලනිකව බැලීම සඳහා, ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය 1948 දී ක්‍රම තුනකට බෙදී ගියේය, පළමුව ජාතිය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය මත, ස්ට්‍රොම් තර්මන්ඩ් සහ ඩික්සික්‍රැට්වරුන් වෙත ගෙන යන අතර, දෙවනුව (බොහෝ හේතු අතර) එක්සත් ජනපදය කොමියුනිස්ට්වාදය සමඟ කටයුතු කළ යුතු ආකාරය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය මත සෝවියට් සංගමය, හෙන්රි වොලස් සහ ප්‍රගතිශීලී පක්ෂයට නායකත්වය දෙයි. දෙවනුව, දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී ඇමරිකානු රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තිය විශාල ලෙස වෙනස් විය. යුද්ධයක් සඳහා ගෙවීමට ක්‍රම කිහිපයක් තිබේ, ඒවාට මුදල් ණයට ගැනීම, බදු වැඩි කිරීම සහ මුදල් මුද්‍රණය කිරීම ඇතුළත් වේ. WWII අතරතුර, එක්සත් ජනපද ආන්ඩුව, ආන්තික බදු අනුපාතවල සැලකිය යුතු ඉහල දැමීම් සහ යුධ බැඳුම්කර හරහා ඇමරිකානු මහජනතාවගෙන් මුදල් ණයට ගැනීම මත විශ්වාසය තබමින් පළමු විකල්ප දෙකට කැමති විය. &quot;පිස්සු මිනිසුන්&quot; (මගේ ප්‍රියතම සංදර්ශනය, මාර්ගය අනුව) ඔවුන් කතා කරන ආදායම් බදු පමණක් නොව බදු වර්ග කිහිපයක් ඇති බව මතක තබා ගන්න. අරමුදල් සැපයීමේ ක්‍රමයක් ලෙසත් ලාභ ලැබීම වැළැක්වීමේ ප්‍රයත්නයක් ලෙසත් සංස්ථාපිත බදු ද යුද්ධය අතරතුර ඉහළ ගියේය. මෙම බදු බොහොමයක් යුද්ධයෙන් පසු රජය දරන ලද ණය පහත හෙලීමේ උත්සාහයක් ලෙස යම් ආකාරයකින් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් පැවතුනි. සමාජ ආරක්ෂණය වැනි අත්සන් වැඩසටහන් බොහෝ විට සම්මත ආදායම් බද්දෙන් පරිබාහිරව තමන්ගේම කැපවූ බදු තිබුණද, තවත් ප්‍රමාණයකට, මෙම බදු පශ්චාත්-නව ඩීල් රාජ්‍යයේ විස්තීරණ වැඩසටහන් සඳහා අරමුදල් සැපයීමට ද භාවිතා කරන ලදී. මීට අමතරව, ආන්තික බදු අනුපාතය (සහ ආන්තික අනුපාත අදහස් කරන්නේ කුමක්දැයි දැන ගැනීමට) සහ ඵලදායී බදු අනුපාතය අතර වෙනස මතක තබා ගැනීම වැදගත් වේ. මූලික වශයෙන්, යම් කෙනෙකුගේ ආදායම විවිධ අඩු කිරීම් සහ හිඩැස් හරහා ඔවුන්ගේ ආදායමෙන් කොටසක් සියයට 90 ට වැඩි බදු අය කළ වරහනකට ඔවුන් ඇතුළත් කර තිබිය හැකි වුවද, අර්ථ දැක්වීම අනුව ආන්තික අනුපාත අදාළ වන්නේ කෙනෙකුගේ ආදායමෙන් කොටසකට පමණි. මුළු අනුපාත ඉහළම ආන්තික අනුපාතයට වඩා බෙහෙවින් අඩු විය. පුද්ගලික ආදායම් බදු සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, **බොහෝ** තවත් ආදායම් වරහන් තිබූ බව දැන ගැනීම වඩාත් වැදගත්ය. උදාහරණයක් ලෙස, 2013 දී බදු වරහන් හතක් තිබුණි; 1944 දී, ** විසි හතරක් ** විය. මීට අමතරව, මෙම බදු වරහන්වලින් අතිමහත් බහුතරයක් මධ්‍ය ආදායමට වඩා බෙහෙවින් වැඩි විය; ඉහළම වරහන් තුළ ආදායම ද ඉතා දුර්ලභ විය. 1947 දී (මෙය සංගණන තොරතුරු වලට පෙර), මධ්‍ය ආදායම ආසන්න වශයෙන් ඩොලර් 3000 කි. මෙය මධ්‍යස්ථ පවුල *දෙවන* බදු වරහනට ඇතුළත් කරනු ඇත, නැවතත්, ***විසිහතරෙන්******, එහි ආන්තික අනුපාතය සියයට 22 කි. බොහෝ දුරට &quot;පිස්සු මිනිසුන්&quot; නිරූපණය කරන ප්‍රභූ පන්තිය ගෙවූ බදු අනුපාතවලින් * අතිමහත්* බහුතරයක් ඇමරිකානුවන්ට බලපෑවේ නැත. දැන්, මෙම ආකාරයේ ප්‍රතිපත්තිවලට ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් එවැනි බදු සහ වැඩසටහන්වලට විරුද්ධ වූ රිපබ්ලිකන් පක්ෂය තුළ සම්ප්‍රදායික, ගතානුගතික ව්‍යාපාරයකින් සෑම විටම ප්‍රතිරෝධයක් පැවතුනි, නමුත් යුද නය ගෙවීම වැනි දේවල් කිරීමට ඔවුන් නොසැලකිලිමත් ලෙස පිළිගනු ඇත. කෙසේ වෙතත්, රිපබ්ලිකන් පක්ෂයේ මෙම කන්ඩායම 20 වන සියවසේ මැද භාගයේ වැඩි කාලයක් බලයෙන් ඉවත් විය. ඇමරිකානු දේශපාලන සභාගවල වෙනස්වන ස්වභාවය පිළිබඳ හොඳ ඉතිහාසයක් සඳහා, [මෙම අදහස් දෙක මෙතැනින් බලන්න](_URL_0_). ප්රධාන දෙය වූයේ ගතානුගතිකයින් ද වියදම් අඩු කිරීමට කැමති වීමයි. කෙසේ වෙතත්, ආර්ථික විද්‍යාවේ නව අදහස්, එනම් E. Cary Brown ගේ පූර්ණ රැකියා අයවැය පිළිබඳ සංකල්පය, වමේ සිට බදු කපා හැරීමට තල්ලු වීමට හේතු විය. ජෝන් එෆ්. කෙනඩි කොන්සර්වේටිව් ලෙස හඳුන්වන මතභේද ඉතිහාසයේ ඉතා නරක ප්‍රවණතාවක් ඇත, උදාහරණයක් ලෙස, ඔහු බදු කපා හැරීම නිසා. කෙනඩි සැබවින්ම දශක කිහිපයකින් විශාලතම බදු කප්පාදුව සම්මත කර ඇත, නමුත් පෙළඹවීම වූයේ ඔහු &quot;වර්ධන හිඟය&quot; (IIRC, මට ඇත්තටම අවශ්‍ය නම් මට ඉකොන් ඉතිහාස සටහන් පොතක් ලබා ගත හැකිය) ලෙස හැඳින්වූ දෙය නිවැරදි කිරීම සඳහා පාරිභෝගික ඉල්ලුම උත්තේජනය කිරීමෙනි. රජයේ වියදම්. මම හිතන්නේ කෙනඩි කොංග්‍රසයට යැව්වේ වියදම්වල ප්‍රමාණාත්මක කප්පාදුවකින් තොරව බදු කපා හරින ලෙස ඉල්ලා සිටීමයි. කෙසේ වෙතත්, මෙම වර්ගයේ ඉල්ලුම් පැත්ත, කේන්සියානු බදු කප්පාදුව, අඩුම වරහන් කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ අතර වරහන් විශාල සංඛ්‍යාවක් තබා ගත්තා පමණක් නොව, ඉහළම ඒවා තුළ ගාස්තු ඉහළ මට්ටමක තබා ගත්තේය. රේගන් වර්ගයේ කොන්සර්වේටිව්වරුන් සැපයුම් පාර්ශ්ව සාධාරණීකරණයන් සමඟ බදු කපා හරින ආකාරය ගැන මා කතා කිරීමට ඔබට ඇත්තෙන්ම අවශ්‍ය නම් (රේගන්ගේ වාචාලකම, ප්‍රතිපත්ති නොවේ නම්, බොහෝ විට ඉල්ලුම පැත්තේ තර්කය ප්‍රතිරාවය කරයි), මම එය සලකා බලමි. එම කාල සීමාව බදු පිළිබඳ නූතන ආකල්පවල උත්පත්තිය මෙන්ම වරහන් විශාල ලෙස අඩුවීමයි. 