I don't have any sources at hand but I will tell you what I remember from my Spanish High School history lessons:

Franco no longer is the dictator he was at the end of the Civil War, his aging and loosening of the executive power have made him a somewhat ceremonial figure, specially after he appointed his close confidant, admiral Luis Carrero Blanco as prime minister in june 1973. In this time ETA became an active threat, but they almost never made moves on civilians, and targeted mostly politicians and the military, Carrero Blanco himself being one of the casualties.

When talking about political issues you have to take into account that all Spanish parties besides Francoist movements were not dead in any way and were active either very discreetly or abroad. People did discuss politics but no real protests or manifestations ocurred because a) censorship was strict and powerful all the way until Franco's death and b) Spain was ending a period of incredible economic and social prosperity. Almost everyone everywhere was happy, had a wealthy lifestyle and managed to do things that many other western nations had done 40 years before, such as buying their own cars, partying, going to concerts and travelling. Tourism BOOMED in Spain, and has not stopped since. It is rumoured also that Francoist authorities somehow managed to rig the Eurovision Song Contest in favor of Spain in 1968, making a singer called Massiel win with an awful song called 'La La La'.

It was only after Franco's death that the country was somewhat shaken up and had some economic troubles and challenges, but once democracy had been brought back, it would most certainly have seemed   that the country had been a stable democratic state in appearance for some time. Cuturally, economically and diplomatically speaking, the country was the same as its neigbours except for the fact that it was a dictatorship. By 1972 people were just waiting for Franco to die.
මා අත කිසිදු මූලාශ්‍රයක් නැත, නමුත් මගේ ස්පාඤ්ඤ උසස් පාසලේ ඉතිහාස පාඩම් වලින් මට මතක ඇති දේ මම ඔබට කියමි: ෆ්‍රැන්කෝ තවදුරටත් සිවිල් යුද්ධයේ අවසානයේ සිටි ඒකාධිපතියා නොවේ, ඔහුගේ වියපත් වීම සහ විධායක බලය ලිහිල් කිරීම 1973 ජූනි මාසයේදී ඔහුගේ සමීපතම විශ්වාසවන්ත අද්මිරාල් ලුයිස් කැරෙරෝ බ්ලැන්කෝ අගමැති ලෙස පත්කිරීමෙන් පසුව ඔහුව තරමක් චාරිත්‍රානුකූල චරිතයක් බවට පත් කළේය. මෙම කාලය තුළ ETA ක්‍රියාකාරී තර්ජනයක් බවට පත් වූ නමුත් ඔවුන් කිසිවිටෙකත් සිවිල් වැසියන් වෙත කිසිදු පියවරක් නොදුන් අතර බොහෝ දුරට දේශපාලනඥයන් සහ දේශපාලනිකයින් ඉලක්ක කර ගත්හ හමුදාව, Carrero Blanco තමා මියගිය අයගෙන් කෙනෙක්. දේශපාලන ප්‍රශ්න ගැන කතා කරන විට ප්‍රංශවාදී ව්‍යාපාර හැරුණු විට සියලුම ස්පාඤ්ඤ පක්ෂ කිසිඳු අයුරකින් මිය නොගිය බවත් ඉතා විචක්ෂණශීලීව හෝ විදේශයන්හි ක්‍රියාකාරී වූ බවත් සැලකිල්ලට ගත යුතුය. මිනිසුන් දේශපාලනය ගැන සාකච්ඡා කළ නමුත් සැබෑ විරෝධතා හෝ ප්‍රකාශනයන් සිදු නොවූයේ අ) ෆ්‍රැන්කෝගේ මරණය තෙක් වාරණය දැඩි හා බලවත් වූ නිසා සහ ආ) ස්පාඤ්ඤය ඇදහිය නොහැකි ආර්ථික හා සමාජීය සමෘද්ධියේ කාල පරිච්ඡේදයක් අවසන් කරමින් සිටි බැවිනි. සෑම තැනකම පාහේ සතුටින් සිටි, ධනවත් ජීවන රටාවක් ගත කළ අතර, බොහෝ බටහිර ජාතීන් මීට වසර 40 කට පෙර තමන්ගේම මෝටර් රථ මිලදී ගැනීම, සාද පැවැත්වීම, ප්‍රසංගවලට යාම සහ සංචාරය කිරීම වැනි දේ කිරීමට සමත් විය. ස්පාඤ්ඤයේ සංචාරක ව්‍යාපාරය උත්සන්න වූ අතර එතැන් සිට නතර වී නැත. 1968 දී ස්පාඤ්ඤයට පක්ෂව Eurovision ගීත තරඟය රිග් කිරීමට Francoist බලධාරීන් කෙසේ හෝ සමත් වූ බවත්, Massiel නම් ගායකයා &#39;La La La&#39; නම් බිහිසුණු ගීතයකින් ජයග්‍රහණය කළ බවත් කටකතා පවතී. ෆ්‍රැන්කෝගේ මරණයෙන් පසු රට යම් තරමකට කම්පාවට පත් වූ අතර ආර්ථික දුෂ්කරතා සහ අභියෝගවලට මුහුණ දීමට සිදු වූ නමුත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නැවත ගෙන ආ පසු, රට යම් කාලයක් තිස්සේ ස්ථාවර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයක් වූ බව නිසැකවම පෙනෙන්නට තිබුණි. සංස්කෘතිකමය වශයෙන්, ආර්ථික වශයෙන් සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික වශයෙන් ගත් කල, රට ඒකාධිපති පාලනයක් බව හැරෙන්නට එහි අසල්වැසියන් හා සමාන විය. 1972 වන විට මිනිසුන් ෆ්‍රැන්කෝ මිය යන තෙක් බලා සිටියහ.