Logistics.

The campaign didn't start "late": the early summer months in Russia see significant rainfall, resulting in the so-called *rasputitsa*, literally "time without roads". Barbarossa's launch was timed so the ground could dry and the roads become usable again. In 1941 only 40,000 miles of the Soviet Union's 850,000 miles of road were hard-surfaced and suitable for use in all weathers. In the event, the roads were still atrociously bad. Most were little more than dirt tracks, which became rivers of glutinous mud after a summer downpour. These quickly became impassable quagmires to thousands of marching men, horses and vehicles. The roads were so bad that at one point it took the 7th Panzer Division two days to advance 90 kilometres. When they dried, they became rutted and treacherous, ready to turn an ankle or break an axle, and kicked up great clouds of dust that choked man, beast and machine alike: as well as being intolerable for men and horses, vehicles broke down at an alarming rate as filters were clogged and engines suffered dust contamination.

In such conditions, POL (Petrol, Oil, Lubricant) consumption accordingly rocketed: LVII Panzer Corps reported in August that its vehicles were consuming up to 30 litres of oil per 100 kilometres rather than the usual half-litre of oil. Even the few paved highways soon became unsuitable for large military movements because the ground they are built on was so poor: as early as two days into the campaign, XXXXVII Panzer Corps was delayed in crossing the Bug River because the surfaces of the approach roads were literally sinking into the sodden ground under such heavy weight of traffic.

Then there were the Germans' vehicles themselves: there was a critical shortage of trucks. The deficit was somewhat made up by thousands of captured French Army and requisitioned civilian vehicles, but these were very rarely 4-wheel drive models and were quickly ridden to destruction on the horrendous roads. Where there were no motor vehicles, horses were used: an infantry division had an establishment strength of 942 motor vehicles compared to 1,200 horses, while the *Ostheer* invaded the Soviet Union with a total of 625,000 horses. A horse cart is unlikely to travel more than thirty kilometres a day and no more than five kilometres in an hour, to say nothing of horses' vulnerability: they are easily incapacitated by colic caused by poor feeding, infections picked up from contaminated water, or severe cold. Within a year of Barbarossa being launched, fully half of the *Ostheer's* horses had perished.

The perception gained from looking at maps that the *Ostheer* nearly took Moscow conceals the fact that the offensive had reached its culminating point around Smolensk: the German logistic system was incapable of sustaining an advance more than 500 kilometres from railheads. After this point, it would have to stop and redress its lines of communications before it could hope to make the next bound. It *tried* to do this, but Stalin was in no mood to give the Germans the luxury of a pause and hammered their positions at Smolensk with relentless counteroffensives. There was no opportunity to tidy up supply lines because those very same supply lines had to supply troops desperately trying to fend off the counteroffensive. There was no particular tactical flaw that doomed Barbarossa (though many German Generals subsequently tried to blame Hitler for focusing on Kiev and the Ukraine before taking Moscow); it was flawed from the beginning owing to the impossibility of sustaining it.

Sources:

Robert Kirchubel, *Operation Barbarossa: The German Invasion of Soviet Russia*

Robert Kirchubel, *Atlas of the Eastern Front*

David Stahel, *Operation Barbarossa and Germany's Defeat in the East*
ලොජිස්ටික්ස්. මෙම උද්ඝෝෂනය &quot;ප්රමාද&quot; ආරම්භ නොකළේය: රුසියාවේ මුල් ගිම්හාන මාසවල සැලකිය යුතු වර්ෂාපතනයක් දක්නට ලැබේ, එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස ඊනියා *rasputitsa*, වචනාර්ථයෙන් &quot;මාර්ග නොමැති කාලය&quot;. බාබරෝසා දියත් කිරීම කාලානුරූපී වූ නිසා බිම වියළී යා හැකි අතර මාර්ග නැවත භාවිතයට ගත හැකි විය. 1941 දී සෝවියට් සමූහාණ්ඩුවේ සැතපුම් 850,000 ක මාර්ගයෙන් සැතපුම් 40,000 ක් පමණක් දැඩි මතුපිටක් ඇති අතර ඕනෑම කාලගුණයකදී භාවිතා කිරීමට සුදුසු විය. මෙම අවස්ථාවේ දී, මාර්ග තවමත් දරුණු ලෙස නරක් විය. බොහෝමයක් අපිරිසිදු මාර්ගවලට වඩා මඳක් වැඩි වූ අතර එය ගිම්හාන වර්ෂාවකින් පසු ග්ලූටිනස් මඩ ගංගා බවට පත් විය. මේවා ඉතා ඉක්මනින් ගමන් කරන මිනිසුන්, අශ්වයන් සහ වාහන දහස් ගණනකට ගමන් කළ නොහැකි මඩ ගොහොරුවක් බවට පත් විය. පාරවල් කොතරම් නරකද යත් එක් අවස්ථාවක 7 වන පැන්සර් අංශයට කිලෝමීටර් 90ක් ඉදිරියට යාමට දින දෙකක් ගත විය. ඒවා වියළන විට, ඔවුන් රස්තියාදු වී, ද්‍රෝහී වී, වළලුකර හැරීමට හෝ අක්ෂයක් කැඩීමට සූදානම්ව, මිනිසා, තිරිසනුන් සහ යන්ත්‍රය එකසේ හුස්ම හිර කරන මහා දූවිලි වලාකුළු වලට පයින් ගැසූහ: මිනිසුන්ට සහ අශ්වයන්ට නොඉවසන බැවින්, වාහන කැඩී ගියේය. ෆිල්ටර අවහිර වී ඇති අතර එන්ජින් දූවිලි දූෂණයට ලක් වූ බැවින් භයානක අනුපාතයක් ඇත. එවැනි තත්වයන් තුළ, POL (පෙට්‍රල්, තෙල්, ලිහිසි තෙල්) පරිභෝජනය ඒ අනුව ඉහළ ගියේය: LVII Panzer Corps අගෝස්තු මාසයේදී වාර්තා කළේ එහි වාහන සාමාන්‍ය තෙල් ලීටර් භාගයකට වඩා කිලෝමීටර 100 කට තෙල් ලීටර් 30 ක් දක්වා පරිභෝජනය කරන බවයි. සකස් කරන ලද මහාමාර්ග කිහිපයක් පවා විශාල හමුදා චලනයන් සඳහා නුසුදුසු විය, මන්ද ඒවා ගොඩනඟා ඇති භූමිය ඉතා දුර්වල වූ බැවිනි: ව්‍යාපාරය ආරම්භ වී දින දෙකකට පෙර, XXXXVII පැන්සර් බලකාය බග් ගඟ තරණය කිරීමට ප්‍රමාද වූයේ ප්‍රවේශ මාර්ගවල මතුපිට තිබූ බැවිනි. එතරම් අධික වාහන තදබදයක් යටතේ වචනාර්ථයෙන් සෝඩා බිමට ගිලී යයි. එවිට ජර්මානුවන්ගේ වාහන ද විය: ට්‍රක් රථවල බරපතල හිඟයක් තිබුණි. අල්ලා ගත් ප්‍රංශ හමුදාව සහ ඉල්ලා සිටි සිවිල් වාහන දහස් ගණනින් හිඟය තරමක් දුරට පිරිමැසූ නමුත් මේවා ඉතා කලාතුරකින් 4-රෝද ධාවන මාදිලි වූ අතර භයානක මාර්ගවල ඉක්මනින් විනාශයට පත් විය. මෝටර් රථ නොතිබූ තැන අශ්වයන් භාවිතා කරන ලදී: පාබල සේනාංකයකට අශ්වයන් 1,200 ට සාපේක්ෂව මෝටර් රථ 942 ක ස්ථාපිත ශක්තියක් තිබූ අතර, *ඔස්තීර්* මුළු අශ්වයන් 625,000 කින් සෝවියට් සංගමය ආක්‍රමණය කළේය. අශ්ව කරත්තයක් දිනකට කිලෝමීටර් තිහකට වඩා ගමන් කළ නොහැකි අතර පැයකට කිලෝමීටර පහකට වඩා ගමන් කළ නොහැක, අශ්වයන්ගේ අවදානම ගැන කිසිවක් නොකියයි: දුර්වල පෝෂණය, දූෂිත ජලයෙන් ඇති වන ආසාදන නිසා ඇති වන උදරාබාධ නිසා ඒවා පහසුවෙන් අකර්මණ්‍ය වේ. දැඩි සීතල. බාබරෝසා දියත් කර වසරක් ඇතුළත, *ඔස්තීර්ගේ* අශ්වයන්ගෙන් අඩක් සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ විය. *ඔස්තීර්* මොස්කව් අල්ලා ගැනීමට ආසන්න බව සිතියම් බැලීමෙන් ලබාගත් අවබෝධය, ප්‍රහාරය ස්මොලෙන්ස්ක් වටා එහි උච්චතම ස්ථානයට පැමිණ ඇති බව සඟවයි: ජර්මානු ලොජිස්ටික් පද්ධතියට දුම්රිය මාර්ගයෙන් කිලෝමීටර් 500 කට වඩා ඉදිරියට යාමට නොහැකි විය. මෙම අවස්ථාවෙන් පසු, එය මීළඟ සීමාව කිරීමට බලාපොරොත්තු වීමට පෙර එහි සන්නිවේදන මාර්ග නවතා නිවැරදි කිරීමට සිදුවනු ඇත. එය මෙය කිරීමට *උත්සාහ කළ නමුත්, ස්ටාලින් ජර්මානුවන්ට විරාමයක් ලබා දීමට කිසිදු මනෝභාවයක් නොතිබූ අතර, නිර්දය ප්‍රතිප්‍රහාරවලින් ස්මොලෙන්ස්ක් හි ඔවුන්ගේ තනතුරුවලට පහර දුන්නේය. සැපයුම් මාර්ග පිළිවෙලට තැබීමට අවස්ථාවක් නොලැබුනේ එම සැපයුම් මාර්ගවලටම ප්‍රතිප්‍රහාරයෙන් මිදීමට මංමුලා සහගත ලෙස උත්සාහ කරන භට පිරිස්වලට සැපයීමට සිදු වූ බැවිනි. බාබරෝසා විනාශ කළ විශේෂ උපායශීලී දෝෂයක් නොතිබුණි (බොහෝ ජර්මානු ජෙනරාල්වරු පසුව මොස්කව් අල්ලා ගැනීමට පෙර කියෙව් සහ යුක්රේනය කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම ගැන හිට්ලර්ට දොස් පැවරීමට උත්සාහ කළද); එය පවත්වාගෙන යාමේ නොහැකියාව නිසා ආරම්භයේ සිටම දෝෂ සහිත විය. මූලාශ්‍ර: Robert Kirchubel, *Operation Barbarossa: The German Invasion of Soviet Russia* Robert Kirchubel, *Atlas of the Eastern Front* David Stahel, *Operation Barbarossa සහ ජර්මනියේ නැගෙනහිර පරාජය*