This is a pretty complicated question and, largely, is based on an interpretation of the histories of Alexander that is now considered unfeasible. That, however, doesn’t mean that there isn’t some truth to the claim. I don’t have the time to find my sources right now so this is going to be a bit informal.

Why it’s wrong:

Early modern Alexander scholarship was dominated by some British guy (sorry I don’t remember his name) who saw Alexander as basically a pre-Jesus. After Alexander finished with his conquests, he started taking on Persian customs and airs. The scholar saw this as proof of Alexander being an equalizing force: by elevating conquered Persians to the level of their Greek counterparts, Alexander was declaring equality of man. Christianity, which is a universal in its acceptance, spread easily because of the progressive framework wrought by Alexander’s liberal policies.

Enter Badian. Basically the old British dude was the premier Alexander scholar until Badian showed up, slapped him around, and took his throne. Alexander’s ‘persianization’ Badian said, was not an attempt at syncretism but rather an attempt to fully adopt the Persian system. Alexander’s position on top of the Greek world was rather tenuous: Athens and Sparta were constantly angling for independence and Alexander’s supremacy was only guaranteed through military might. In contrast, the Persian monarchal system was steeped in tradition and (largely) unwavering loyalty for their ruler. Furthermore, in terms of bureaucracy, the Persian system was significantly more advanced and efficient. Think feudal lords paying tribute (Greece) compared to a much more modern taxation and levy system (Persia). It was therefore in Alexander’s best interests to position himself as a successor to Darius III rather than as a foreign invader. Badian also did a lot of detailed textual analysis (both scholars based their conclusions largely on the works of Plutarch and Arrian) that made the British dude’s claims look silly.

Why it’s right:

Ok so this concept was created by the wishful thinking of some British historian who wanted to see Jesus everywhere he looked. It is not, however, completely without merit. Christian thought was not created from a vacuum but rather, in many ways, can be seen as an extension of earlier Greek thought: For instance, despite Augustine’s professed rejection of Greek thinkers, many of his arguments rest on distinctly Greek premises. The similarity can be seen quite easily: take a Greek concept like Plato’s allegory of the cave and replace the conclusion with Jesus/God’s love etc. and you get a rough approximation of Christianity. Aristotle can be such a boring read because (in the Judeo-Christian tradition) we have accepted his ideas so completely that they seem utterly dull and obvious. Furthermore, in many Christian traditions there’s some sort of intercession (usually by Mary) to rescue saintly sinners from hell. These sinners are people in hell who were not saved by virtue of being born before Jesus and are invariably composed of famous Greek thinkers.

Basically, the idea is that the universal acceptance of Hellenic ideals allowed for an acceptance of a theology that is created in a Greek framework. Furthermore, the lack of strict language/cultural/political boundaries allowed for dissemination of ideas across vast tracts of land. This created the perfect infrastructure for the spread of Christianity; which is already a pretty liberating and attractive ideology if you (as most non-elite people during this era were) are living in the shit. 

මෙය තරමක් සංකීර්ණ ප්‍රශ්නයක් වන අතර, බොහෝ දුරට, ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ ඉතිහාස අර්ථකථනය මත පදනම් වූ අතර එය දැන් කළ නොහැකි යැයි සැලකේ. කෙසේ වෙතත්, හිමිකම් පෑමේ යම් සත්‍යයක් නොමැති බව එයින් අදහස් නොවේ. මට දැන් මගේ මූලාශ්‍ර සොයා ගැනීමට වෙලාවක් නොමැති නිසා මෙය ටිකක් අවිධිමත් වනු ඇත. එය වැරදි ඇයි: මුල් නූතන ඇලෙක්සැන්ඩර් ශිෂ්‍යත්වය ආධිපත්‍යය දැරුවේ සමහර බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයෙකු විසිනි (සමාවෙන්න මට ඔහුගේ නම මතක නැත) ඇලෙක්සැන්ඩර් මූලික වශයෙන් යේසුස්ට පෙර කෙනෙකු ලෙස දුටුවේය. ඇලෙක්සැන්ඩර් සිය ජයග්‍රහණ අවසන් කළ පසු, ඔහු පර්සියානු සිරිත් විරිත් සහ ගුවන් ගමන් ආරම්භ කළේය. විශාරදයා මෙය ඇලෙක්සැන්ඩර් සමාන කිරීමේ බලයක් බවට සාක්ෂියක් ලෙස දුටුවේය: යටත් කරගත් පර්සියානුවන් ඔවුන්ගේ ග්‍රීක සගයන්ගේ මට්ටමට ඔසවා තැබීමෙන් ඇලෙක්සැන්ඩර් මිනිසාගේ සමානාත්මතාවය ප්‍රකාශ කළේය. විශ්වීය පිළිගැනීමක් ඇති ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ ලිබරල් ප්‍රතිපත්ති මගින් ඇති කරන ලද ප්‍රගතිශීලී රාමුව නිසා පහසුවෙන් ව්‍යාප්ත විය. Badian ඇතුල් කරන්න. බඩියන් පැමිණ ඔහුට කම්මුල් පහරක් ගසා ඔහුගේ සිංහාසනය ගන්නා තුරු මූලික වශයෙන් පැරණි බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයා ප්‍රමුඛ ඇලෙක්සැන්ඩර් විශාරදයා විය. ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ &#39;පර්සියානුකරණය&#39; බඩියන් පැවසුවේ, සමමුහුර්තකරණයේ උත්සාහයක් නොව පර්සියානු ක්‍රමය සම්පූර්ණයෙන්ම අනුගත කිරීමට ගත් උත්සාහයක් බවයි. ග්‍රීක ලෝකයට ඉහළින් ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ ස්ථාවරය තරමක් දුර්වල විය: ඇතන්ස් සහ ස්පාටා ස්වාධීනත්වය සඳහා නිරතුරුවම උත්සාහ කළ අතර ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ ආධිපත්‍යය සහතික වූයේ මිලිටරි බලයෙන් පමණි. ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව, පර්සියානු රාජාණ්ඩු ක්‍රමය සම්ප්‍රදායෙන් සහ (විශාල වශයෙන්) ඔවුන්ගේ පාලකයා කෙරෙහි නොසැලෙන පක්ෂපාතීත්වයකින් පිරී තිබුණි. තවද, නිලධරය අනුව, පර්සියානු ක්‍රමය සැලකිය යුතු ලෙස වඩා දියුණු සහ කාර්යක්ෂම විය. වඩා නවීන බදු සහ බදු ක්‍රමයක් (පර්සියාව) හා සසඳන විට වැඩවසම් ස්වාමිවරුන් (ග්‍රීසිය) කප්පම් ගෙවන බව සිතන්න. එබැවින් විදේශ ආක්‍රමණිකයෙකු ලෙස නොව තුන්වන ඩේරියස්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයෙකු ලෙස ස්ථානගත කිරීම ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ යහපතට හේතු විය. බඩියන් බොහෝ සවිස්තරාත්මක පාඨමය විශ්ලේෂණයක් ද කළේය (විශාරදයන් දෙදෙනාම ඔවුන්ගේ නිගමන බොහෝ දුරට ප්ලූටාර්ක් සහ ඒරියන් ගේ කෘති මත පදනම් විය) එමඟින් බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික මිතුරාගේ ප්‍රකාශයන් මෝඩ පෙනුමක් ඇති කළේය. ඇයි ඒක හරි: හරි එහෙනම් මේ සංකල්පය නිර්මාණය කළේ යේසුස්ව බලන හැමතැනම දකින්න කැමති සමහර බ්‍රිතාන්‍ය ඉතිහාසඥයෙකුගේ ප්‍රාර්ථනාවෙන්. කෙසේ වෙතත්, එය සම්පූර්ණයෙන්ම කුසල් නොමැතිව නොවේ. ක්‍රිස්තියානි චින්තනය රික්තයකින් නිර්මාණය වූවක් නොව, බොහෝ ආකාරවලින්, පෙර ග්‍රීක චින්තනයේ දිගුවක් ලෙස දැකිය හැකිය: නිදසුනක් වශයෙන්, ඔගස්ටින් ග්‍රීක චින්තකයින් ප්‍රතික්ෂේප කළ බව ප්‍රකාශ කළද, ඔහුගේ බොහෝ තර්ක පැහැදිලිවම ග්‍රීක පරිශ්‍ර මත රඳා පවතී. සමානකම ඉතා පහසුවෙන් දැකගත හැකිය: ප්ලේටෝගේ ගුහාව පිළිබඳ උපමාව වැනි ග්‍රීක සංකල්පයක් ගෙන නිගමනය ජේසුස් වහන්සේගේ/දෙවියන් වහන්සේගේ ප්‍රේමය යනාදිය සමඟ ප්‍රතිස්ථාපනය කරන්න. එවිට ඔබට ක්‍රිස්තියානි ධර්මය පිළිබඳ දළ දළ තක්සේරුවක් ලැබේ. ඇරිස්ටෝටල් එතරම් නීරස කියවීමක් විය හැක්කේ (යුදෙව්-ක්‍රිස්තියානි සම්ප්‍රදායට අනුව) අපි ඔහුගේ අදහස් කෙතරම් සම්පූර්ණයෙන් පිළිගෙන ඇති නිසාද යත් ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම නීරස හා පැහැදිලිව පෙනේ. තවද, බොහෝ ක්‍රිස්තියානි සම්ප්‍රදායන් තුළ සාන්තුවර පව්කාරයන් නිරයෙන් ගලවා ගැනීම සඳහා යම් ආකාරයක මැදිහත්වීමක් (සාමාන්‍යයෙන් මරියා විසින්) ඇත. මෙම පව්කාරයන් ජේසුස් වහන්සේට පෙර උපත ලැබීමේ ගුණයෙන් ගැලවීම නොලබන නිරයේ මිනිසුන් වන අතර ප්‍රසිද්ධ ග්‍රීක චින්තකයින්ගෙන් නිරන්තරයෙන් සමන්විත වේ. මූලික වශයෙන්, අදහස නම්, හෙලනික් පරමාදර්ශවල විශ්වීය පිළිගැනීම ග්‍රීක රාමුවක් තුළ නිර්මාණය කරන ලද දේවධර්මයක් පිළිගැනීමට ඉඩ සලසන බවයි. තවද, දැඩි භාෂා/සංස්කෘතික/දේශපාලනික සීමා මායිම් නොමැතිකම නිසා විශාල භූමි ප්‍රමාණයක අදහස් බෙදා හැරීමට ඉඩ සැලසුණි. මෙය ක්රිස්තියානි ධර්මය පැතිරීම සඳහා පරිපූර්ණ යටිතල පහසුකම් නිර්මාණය කළේය; ඔබ (මෙම යුගයේ බොහෝ ප්‍රභූ නොවන මිනිසුන් මෙන්) ජරාවේ ජීවත් වන්නේ නම් එය දැනටමත් තරමක් නිදහස් හා ආකර්ශනීය මතවාදයකි. 
