You may be interested in [a recent answer of mine](_URL_1_) that begins to answer a little part of this question. To crib from the end of it,

 > One thing is that hooped petticoats have a long history in western fashion, and the more extreme versions developed out of ones that looked roughly like someone wearing many petticoats. I assume the period of interest to you is the 1760s-1770s (which is the segment of this rundown that gets the most attention in film) - by that point, two or three generations of wealthy women had grown up accepting them as a normal part of dress. 

Fashions do not come out of nowhere, any more than any other aspect of historical life. Full skirts are still understood as attractive today: couturiers like [Oscar de la Renta](_URL_6_) still use them in ball gowns and wedding dresses, and even the more down-market David's Bridal carries them. We achieve these looks now largely on the backs of seamstresses who came before, who made us of new materials and techniques that stiffen or hold out fabric, but for quite some time, the only way to manage this was to wear multiple petticoats. Full-body images from [before the widespread adoption of the farthingale](_URL_2_) don't show an extreme width, but there is enough fullness there that several would have been needed to make the skirt fall this way. We see something similar [in the years before the return of the hoop in the eighteenth century](_URL_3_) (as discussed in the linked answer). So, the fashion for a full skirt happens, and then someone - in this case, it seems to have been an English person - develops a way to create a larger full skirt with an under-structure. To quote myself again,

 > Hoops did not come back into fashion until the eighteenth century. Around 1700, some women were wearing heavily starched or glue-stiffened petticoats in order to help hold out their skirts, but by 1710, something rather like the farthingale was back in style. This hooped petticoat was more of a [domed shape](_URL_5_), and provoked tremendous public comment relating to women taking up too much space on the city streets, flaunting their vanity, etc. etc. In the late 1730s it took on a shape that was [flatter in the front and back](_URL_9_), but still fairly rounded, which went on to develop into the stereotypical [flatness and breadth](_URL_4_) people often think of when they think of eighteenth-century hoops by about 1750. From there, they became [more rounded and narrow](_URL_0_) by about 1760, and eventually morphed into [a bustle situation](_URL_8_), with volume at the sides and back, before fading away in the very early nineteenth century.

It looks like the fashion suddenly appeared because the common pop-cultural perception of the entire eighteenth century is, boom, broad hoops from start to finish - but looking at the full progression shows the way that they started as a "reasonable" device and became an aspect of fashion that existed regardless of necessity.

Wigs and hair powder are similar. Longer hair was fashionable for men in the early seventeenth century, and by the 1660s it needed to be so thick, long, and curly that it was much easier to make use of a wig instead. Around 1700, a pale-colored wig was worn with high peaks of hair on either side of a center part; the peaks came down in height over the 1710s, and the color became grey over the 1720s. More conservative or professional men often continued to wear a "bob wig" through the middle of the century, but most fashionable wig-wearing men began to tie theirs back into a queue in the 1730s, with only minor stylistic changes occurring until the return to natural hair in the 1780s-90s. Women, on the other hand, tended not to wear wigs. On parts of the Continent, fashionable women began using powder in the 1710s, but it did not catch on in Britain until the 1750s. Their hair was actually worn rather close to the head until the late 1750s and 1760s, when a slight rise at the top became fashionable, which morphed into quite a tall hairstyle in the 1770s; by the end of that decade, it widened, and then it lowered in the 1780s while still keeping the width. As with men, a more natural, though sometimes still powdered look became fashionable in the 1790s.

Cosmetics I can't discuss in great detail, because I haven't done as thorough a study of it as I have hair and clothing, and to my knowledge nobody else has looked at how these changed over the course of the seventeenth and eighteenth centuries. But it would be a mistake to think of makeup as "caked on". As with big wigs and big gowns, the pop-cultural idea reflects our modern feelings that our standards are ideal and old ones are ludicrous, even though the current Instagram look requires an incredible amount of makeup and time to apply it. Eighteenth-century beauty for men and women required pale skin, but a "naturally" pale look caused by being indoors and having a clear complexion (still quite important), with pink cheeks and lips. Portraiture does not show thick, dead white makeup covered with red blotches. It's probable that - then as now - some people put it on without skill and looked awkward, but the goal was clearly to look "born with it".

 > Was there any contemporary decenters? Or was it just a minority of the wealthy wearing that fashion?

Fashion could only be fully followed by the wealthy, but there was not a stark line between them and everyone else. Fashion is not just fashion, it is a paradigm for what looks normal to people (particularly before the invention of modern art-couture). In general, people dressed as well as they could afford to. John Collet's *High Life Below Stairs* (which you can see [here](_URL_7_)) shows the difference between the upper servants like the lady's maid, who dresses about as well as her unseen mistress, and the lower servants, who wear no corsetry and have unstyled and unpowdered hair. Dressing above your station could result in gossip, but dressing below it would do the same. For the most part, people tried to conform to standards for their particular spot on the social scale.

 > It just all seems so inconvenient, so so so much time and effort.

Convenience above all other considerations is a very modern idea. They simply didn't even think about having a "wash and wear" hairstyle and stretchy clothes that didn't require much fitting, any more than they thought about having gas-powered automobiles or telephones; people who couldn't afford to style their hair beyond the very basics or wear anything but loose jackets or bedgowns were pitied.
මෙම ප්‍රශ්නයේ සුළු කොටසකට පිළිතුරු දීමට පටන් ගන්නා [මගේ මෑත පිළිතුරක්](_URL_1_) ගැන ඔබ උනන්දු විය හැක. එහි අවසානයේ සිට තොටිල්ලට, &gt; එක දෙයක් නම්, hooped petticoats බටහිර විලාසිතාවේ දිගු ඉතිහාසයක් ඇති අතර, වඩාත් ආන්තික අනුවාදයන් බොහෝ පැටිකෝට් පැළඳ සිටින අයෙකු මෙන් දළ වශයෙන් පෙනෙන ඒවායින් වර්ධනය විය. මම හිතනවා ඔබට උනන්දුවක් දක්වන කාලය 1760-1770 ගණන් (චිත්‍රපටයේ වැඩිපුරම අවධානයට ලක්වන මෙම සටහනේ කොටස මෙයයි) - ඒ වන විට ධනවත් කාන්තාවන් පරම්පරා දෙක තුනක් ඔවුන් සාමාන්‍ය කොටසක් ලෙස භාරගෙන වැඩී තිබුණි. ඇඳුමෙන්. ඓතිහාසික ජීවිතයේ වෙනත් ඕනෑම අංශයකට වඩා විලාසිතා කොතැනකවත් නොපැමිණේ. අදටත් සම්පූර්ණ සාය ආකර්ශනීය ලෙස වටහාගෙන ඇත: [Oscar de la Renta](_URL_6_) වැනි couturiers තවමත් ඒවා බෝල ගවුම් සහ මංගල ඇඳුම් වල භාවිතා කරන අතර, වඩාත් අඩු වෙළඳපොලේ David&#39;s Bridal ඒවා රැගෙන යයි. අපි දැන් මෙම පෙනුම බොහෝ දුරට සාක්ෂාත් කර ගන්නේ පෙර පැමිණි, රෙදි දැඩි කරන හෝ රඳවා තබා ගන්නා නව ද්‍රව්‍ය සහ ශිල්පීය ක්‍රම වලින් අපව සෑදූ මැහුම් ශිල්පීන්ගේ පිටුපසින්, නමුත් ටික කලක් මෙය කළමනාකරණය කිරීමට ඇති එකම ක්‍රමය පෙටිකෝට් කිහිපයක් පැළඳීමයි. [Farthingale පුළුල් ලෙස භාවිතා කිරීමට පෙර](_URL_2_) වෙතින් සම්පූර්ණ ශරීර රූප අතිශය පළලක් නොපෙන්වයි, නමුත් සාය මේ ආකාරයෙන් වැටීමට කිහිපයක් අවශ්‍ය වන තරමට එහි සම්පූර්ණත්වය තිබේ. අපි සමාන දෙයක් දකිමු [දහඅටවන සියවසේ hoop නැවත පැමිණීමට පෙර වසරවලදී](_URL_3_) (සම්බන්ධිත පිළිතුරේ සාකච්ඡා කර ඇති පරිදි). එබැවින්, සම්පූර්ණ සායක් සඳහා විලාසිතා සිදු වේ, පසුව යමෙකු - මේ අවස්ථාවේ දී, එය ඉංග්‍රීසි ජාතිකයෙකු බව පෙනේ - යටි ව්‍යුහයක් සහිත විශාල සම්පූර්ණ සායක් නිර්මාණය කිරීමට ක්‍රමයක් වර්ධනය කරයි. මා නැවතත් උපුටා දක්වන්නේ නම්, &gt; Hoops දහඅටවන සියවස වන තුරුම නැවත විලාසිතාවට පැමිණියේ නැත. 1700 දී පමණ, සමහර කාන්තාවන් තම සාය දිගු කර ගැනීමට උපකාර කිරීම සඳහා අධික ලෙස පිෂ්ඨය සහිත හෝ මැලියම් සහිත පෙට්ටිකෝට් පැළඳ සිටි නමුත්, 1710 වන විට, ෆාර්තින්ගේල් වැනි දෙයක් නැවත විලාසිතාවට පත් විය. මෙම hooped petticoat එක [ගෝලාකාර හැඩයක්](_URL_5_) වඩා වැඩි වූ අතර, කාන්තාවන් නගරයේ වීදිවල වැඩි ඉඩක් ගැනීම, ඔවුන්ගේ නිෂ්ඵලත්වය ප්‍රකාශ කිරීම යනාදිය සම්බන්ධයෙන් විශාල මහජන අදහස් ප්‍රකෝප කරන ලදී. 1730 ගණන්වල අගභාගයේදී එය හැඩයක් ගත්තේය. එය [ඉදිරිපස සහ පිටුපස පැතලි](_URL_9_), නමුත් තවමත් තරමක් වටකුරු වූ අතර, 1750 පමණ වන විට දහඅටවන සියවසේ වළලු ගැන සිතන විට මිනිසුන් බොහෝ විට සිතන්නේ ඒකාකෘති [පැතලි සහ පළල] (_URL_4_) දක්වා වර්ධනය විය. එතැන් සිට, ඒවා 1760 පමණ වන විට [වඩා වටකුරු සහ පටු] (_URL_0_) බවට පත් වූ අතර, අවසානයේදී දහනව වන සියවසේ මුල් භාගයේදී මැකී යාමට පෙර, පැතිවල සහ පසුපසට පරිමාවක් ඇතිව [කඩිමුඩියේ] (_URL_8_) බවට පත් විය. දහඅටවන ශතවර්ෂයේ පොදු පොප්-සංස්කෘතික සංජානනය ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා උත්පාතය, පුළුල් වළලු නිසා විලාසිතා හදිසියේම ඇති වූ බව පෙනේ - නමුත් සම්පූර්ණ ප්‍රගතිය දෙස බැලීමෙන් ඔවුන් &quot;සාධාරණ&quot; උපාංගයක් ලෙස ආරම්භ වී එය බවට පත් වූ ආකාරය පෙන්නුම් කරයි. අවශ්‍යතාවය නොසලකා පැවති විලාසිතාවේ අංගයකි. විග් සහ හිසකෙස් කුඩු සමාන වේ. දහහත්වන සියවසේ මුල් භාගයේ පිරිමින් සඳහා දිගු හිසකෙස් විලාසිතාවක් වූ අතර 1660 ගණන් වන විට එය කෙතරම් ඝන, දිගු සහ රැලි සහිත විය යුතුද යත්, ඒ වෙනුවට විග් එකක් භාවිතා කිරීම වඩාත් පහසු විය. 1700 දී පමණ, මධ්‍ය කොටසක දෙපස ඉහළ හිසකෙස් සහිත සුදුමැලි පැහැති විග් එකක් පැළඳ සිටියේය; 1710 ගණන්වලදී කඳු මුදුන් උසින් බැස ගිය අතර 1720 ගණන්වල වර්ණය අළු බවට පත් විය. වඩාත් ගතානුගතික හෝ වෘත්තීය පිරිමින් ශතවර්ෂයේ මැද භාගය වන විට බොහෝ විට &quot;බොබ් විග්&quot; පැළඳ සිටි නමුත් බොහෝ මෝස්තරකාර විග් පැළඳ සිටින පිරිමින් 1730 ගණන්වල නැවත පෝලිමක ගැටගැසීමට පටන් ගත් අතර ආපසු පැමිණෙන තෙක් සුළු ශෛලීය වෙනස්කම් පමණක් සිදු විය. 1780-90 ගණන්වල ස්වභාවික හිසකෙස්. අනෙක් අතට, කාන්තාවන් විග් පැළඳ නොසිටීමට නැඹුරු විය. මහාද්වීපයේ සමහර ප්‍රදේශවල විලාසිතා කාන්තාවන් 1710 ගණන්වල කුඩු භාවිතා කිරීමට පටන් ගත් නමුත් එය 1750 ගණන් වන තෙක් බ්‍රිතාන්‍යයේ අල්ලා ගත්තේ නැත. 1750 ගණන්වල සහ 1760 ගණන්වල අගභාගය වන තුරුම ඔවුන්ගේ හිසකෙස් හිසට තරමක් සමීපව පැළඳ සිටි අතර, 1770 ගණන්වල තරමක් උස කොණ්ඩා මෝස්තරයක් බවට පත් වූ ඉහළට මඳක් නැගීම විලාසිතාවක් බවට පත් විය. එම දශකය අවසන් වන විට, එය පුළුල් වූ අතර, 1780 ගණන් වලදී එය තවමත් පළල තබා ගනිමින් පහත වැටුණි. පිරිමින් මෙන්, වඩාත් ස්වාභාවික, නමුත් සමහර විට තවමත් කුඩු පෙනුමක් 1790 ගණන්වල විලාසිතාවක් විය. රූපලාවණ්‍ය ද්‍රව්‍ය ගැන මට විස්තරාත්මකව සාකච්ඡා කළ නොහැක, මන්ද මා කොණ්ඩය සහ ඇඳුම් පැළඳුම් ඇති තරම් ඒ ගැන ගැඹුරින් අධ්‍යයනය කර නොමැති නිසාත්, මගේ දැනුමට අනුව දහහත්වන සහ දහඅටවන සියවස් තුළ මේවා වෙනස් වූයේ කෙසේදැයි වෙනත් කිසිවෙකු සොයා බලා නැති නිසාත් ය. . නමුත් මේකප් එක &quot;කේක් ඔන්&quot; කියලා හිතුවොත් වැරදියි. විශාල විග් සහ විශාල ගවුම් මෙන්ම, පොප්-සංස්කෘතික අදහස අපගේ ප්‍රමිතීන් පරමාදර්ශී වන අතර පැරණි ඒවා හාස්‍යජනක බව අපගේ නවීන හැඟීම් පිළිබිඹු කරයි, වර්තමාන Instagram පෙනුමට ඇදහිය නොහැකි තරම් වේශ නිරූපණයක් සහ එය යෙදීමට කාලය අවශ්‍ය වුවද. දහඅටවන ශතවර්ෂයේ පිරිමින් සහ කාන්තාවන් සඳහා සුදුමැලි සමක් අවශ්‍ය විය, නමුත් රෝස පැහැති කම්මුල් සහ තොල් සහිත ගෘහස්ථව සිටීම සහ පැහැදිලි පැහැයක් (තවමත් ඉතා වැදගත්) තිබීම නිසා ඇති වූ &quot;ස්වාභාවික&quot; සුදුමැලි පෙනුමක්. ප්‍රතිමූර්තිය රතු ලප වලින් වැසී ඇති ඝන, මිය ගිය සුදු වේශ නිරූපණය නොපෙන්වයි. සමහර විට - එදා මෙන්ම අදත් - සමහර අය දක්ෂතාවයකින් තොරව එය පැළඳගෙන අපහසුතාවයට පත් වූ නමුත් ඉලක්කය පැහැදිලිවම &quot;එය සමඟ උපන්&quot; පෙනුම විය. &gt; සමකාලීන විනීත අය හිටියද? එසේත් නැතිනම් එම විලාසිතාව පැළඳ සිටියේ ධනවතුන්ගෙන් සුළුතරයක් පමණක්ද? විලාසිතා සම්පූර්ණයෙන්ම අනුගමනය කළ හැක්කේ ධනවතුන්ට පමණි, නමුත් ඔවුන් සහ අනෙක් සියල්ලන් අතර දැඩි රේඛාවක් නොතිබුණි. විලාසිතා යනු විලාසිතාවක් පමණක් නොවේ, එය මිනිසුන්ට සාමාන්‍ය ලෙස පෙනෙන දේ සඳහා ආදර්ශයකි (විශේෂයෙන් නූතන කලා-කෝචර් සොයා ගැනීමට පෙර). පොදුවේ ගත් කල, මිනිසුන් ඔවුන්ට දැරිය හැකි පරිදි ඇඳ පැළඳ සිටිති. John Collet ගේ *High Life Below Stares* (ඔබට [මෙහි](_URL_7_) දැකිය හැකිය) කාන්තාවගේ සේවිකාව වැනි ඉහළ සේවක සේවිකාවන්, ඇයගේ නොදුටු අනියම් බිරිඳ මෙන්ම අඳින පළඳින පහළ සේවකයන් අතර වෙනස පෙන්නුම් කරයි. corsetry සහ unstyled සහ කුඩු නොකළ හිසකෙස් ඇත. ඔබේ ස්ථානයට ඉහළින් ඇඳුම් ඇඳීම ඕපාදූපවලට හේතු විය හැක, නමුත් ඊට පහළින් ඇඳුම් ඇඳීමද එයම කරයි. බොහෝ දුරට, මිනිසුන් සමාජ පරිමාණයෙන් ඔවුන්ගේ විශේෂිත ස්ථානය සඳහා ප්රමිතීන්ට අනුකූල වීමට උත්සාහ කළහ. &gt; ඒ සියල්ල ඉතා අපහසු බව පෙනේ, එතරම් කාලයක් හා වෑයමක්. අනෙකුත් සියලු සලකා බැලීම් වලට වඩා පහසුව ඉතා නවීන අදහසකි. ගෑස් බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන මෝටර් රථ හෝ දුරකථන තිබීම ගැන ඔවුන් සිතුවාට වඩා වැඩි යමක් අවශ්‍ය නොවන “සෝදා අඳින” කොණ්ඩා මෝස්තරයක් සහ දිගු ඇඳුම් ඇඳීම ගැන ඔවුන් සිතුවේවත් නැත. මුලික දේවලින් ඔබ්බට තම හිසකෙස් මෝස්තර කිරීමට හෝ ලිහිල් ජැකට් හෝ ඇඳ ඇතිරිලි හැර වෙනත් කිසිවක් ඇඳීමට හැකියාවක් නොමැති මිනිසුන්ට අනුකම්පා විය.