There were some isolated discoveries during the 1920s that hinted at the possibility of oil deposits in the colony. Wells sometimes produced commercially-negligable amounts of petroleum and natural gas. An Italian geological expedition led by the explorer and geologist Ardito Desio did discover oil in the late 1930s. Despite these discoveries, there was next to no exploitation of Libya's petroleum deposits while Italy controlled the region. This was not due to lack of foresight on the part of the Italians, but a constellation of interlocking factors that prevented the region's reserves from being exploited until over a decade into the postwar era.

One of the factors inhibiting oil exploration was political. The Italian occupation of Libya prioritized its development as a settler colony for modern agriculture. This meant there was greater pressure to find and exploit aquifers rather than drill for oil. Italian colonization also prompted a fierce Libyan resistance movement and pacification campaign that reached a peak during the 1920s. The violence in the region put a damper on major geological expeditions into the interior until the 1930s. While the Italian colonial government was receptive to exploring the region for oil in the 1920s, this was not its main priority. Any thought of petroleum deposits in this period were largely hypothetical and not worth devoting scarce resources towards their exploitation. 

The lateness of the geological expeditions points to another factor limiting the Italians: knowledge. The Italians only made progress on making detailed geological surveys of the interior of the country after the pacification of the Libyan population. This meant that it was only in the mid-1930s that geographers had some inkling of which regions would possibly have petroleum deposits in them. Adding to these problems, petroleum deposits in Libya require deep drilling. The state-owned oil company, AGIP, had far less experience in exploration and deep-drilling than more-established rivals like Shell or Standard Oil. Moreover, most of AGIP's activities in the Italian sphere of influence were focused more on Albania than Libya. 

Nonetheless, Desio was able to persuade the AGIP to conduct a two-year reconnaissance campaign in the Libyan desert after his discovery of oil in 1938. Desio correctly predicted that the Sirte basin was he ideal spot for finding petroleum. Yet, AGIP's campaign failed for a number of reasons. Inexperience with deep drilling and exploration meant that the reconnaissance campaign was slow-moving. Harsh desert conditions also ensured that AGIP's machinery also broke down. The outbreak of the war further curtailed operations and this exploratory expedition was cut short. 

Knowledge of these vast petroleum reserves would likely have made little to no difference to the course of the Second World War. Oil exploration and exploitation is time-consuming and highly technical work. The postwar Libyan oil drilling, even with Italian data, only began exploratory drilling in 1956 and it was not until the early 1960s that the region began producing oil in massive quantities. Companies like Shell or Standard Oil had far more experience than the prewar AGIP and it still took a better part of a decade to bear fruit. Even assuming that the Italians had magically intuited the correct location for Libyan oil deposits and exploited them earlier, it would have been less of a boon than it would appear at first. Not only would the Italian state have to pour more resources into AGIP, but also the country's refining capacity and tankerage. Libyan oil would still have to be shipped back to Italy, which was problematic given the Royal Navy's categorical superiority over the Regia Marina. An indigenous source of oil might have made the Italian navy more aggressive in the earlier part of the war, but it would not have rectified the serious problems in command, lack of coordination with the air force, and technical problems of its ships that hamstrung the navy in its engagements with the British. DAK might have had more sources of gasoline for its tanks in the theater, but Rommel's general indifference to logistical matters would have meant there simply would have been more jerry-cans of gasoline in DAK supply depots that were not finding their way to the front. 

There really is not much to fault the Italians for in their failure to find and develop Libyan oil fields. The colonial and central government did not simply ignore evidence of oil but instead did sponsor judicious geological explorations. It did not help matters that Libya's future oil fields were in areas that needed to first be pacified. This presented a very brief window for discovery, exploration, and then exploitation. The Italians managed to pass the first hurdle, but failed never quite reached the last two. In the end, the Italians needed both  proper equipment and especially time to turn the colony into an oil exporter, and these were two items that were in short supply in 1938. 

*Sources*

Hallett, Don. *Petroleum Geology of Libya*.  Amsterdam, Netherlands : Elsevier, 2016. 

Simons, G. L. *Libya: The Struggle for Survival*. Basingstoke: Macmillan, 1996. 
1920 ගණන් වලදී යටත් විජිතයේ තෙල් නිධි ඇතිවීමේ හැකියාව ගැන ඉඟි කරන හුදකලා සොයාගැනීම් කිහිපයක් තිබුණි. ළිං සමහර විට වාණිජමය වශයෙන් නොසැලකිය හැකි ඛනිජ තෙල් සහ ස්වාභාවික වායු නිෂ්පාදනය කරයි. ගවේෂක සහ භූ විද්‍යාඥ ආර්ඩිටෝ ඩෙසියෝ විසින් මෙහෙයවන ලද ඉතාලි භූ විද්‍යාත්මක ගවේෂණයක් 1930 ගණන්වල අගභාගයේදී තෙල් සොයා ගන්නා ලදී. මෙම සොයාගැනීම් තිබියදීත්, ඉතාලිය කලාපය පාලනය කරන අතරතුර ලිබියාවේ ඛනිජ තෙල් නිධි සූරාකෑමක් සිදු නොවීය. මෙය ඉතාලියානුවන්ගේ දූරදර්ශීභාවයේ ඌනතාවය නිසා නොව, දශකයකට වැඩි කාලයක් පශ්චාත් යුධ සමය දක්වා කලාපයේ සංචිත සූරාකෑමට ලක්වීම වලක්වන අන්තර් සම්බන්ධිත සාධක රාශියකි. තෙල් ගවේෂණ වළක්වන එක් සාධකයක් වූයේ දේශපාලනික ය. ලිබියාවේ ඉතාලි ආක්‍රමණය නවීන කෘෂිකර්මාන්තය සඳහා පදිංචිකරුවන්ගේ ජනපදයක් ලෙස එහි සංවර්ධනයට ප්‍රමුඛත්වය දුන්නේය. මෙයින් අදහස් කළේ තෙල් සඳහා සරඹ කිරීමට වඩා ජලධර සොයා ගැනීමට සහ සූරාකෑමට වැඩි පීඩනයක් ඇති බවයි. ඉතාලි යටත් විජිතකරණය 1920 ගණන් වලදී උච්චතම ස්ථානයකට ළඟා වූ දරුණු ලිබියානු ප්‍රතිරෝධ ව්‍යාපාරයක් සහ සාමකාමී ව්‍යාපාරයක් ද ඇති කළේය. කලාපයේ ඇති වූ ප්‍රචණ්ඩත්වය 1930 ගණන් වන තෙක් අභ්‍යන්තරයට සිදු වූ ප්‍රධාන භූ විද්‍යාත්මක ගවේෂණවලට බාධාවක් විය. ඉතාලි යටත් විජිත ආන්ඩුව 1920 ගනන්වල තෙල් සඳහා කලාපය ගවේෂණය කිරීමට කැමැත්තෙන් සිටියද, මෙය එහි ප්රධාන ප්රමුඛතාවය නොවේ. මෙම කාල පරිච්ෙඡ්දය තුළ ඛනිජ තෙල් නිධි පිළිබඳ ඕනෑම අදහසක් බොහෝ දුරට උපකල්පිත වූ අතර ඒවායේ සූරාකෑම සඳහා හිඟ සම්පත් කැප කිරීම වටී නැත. භූ විද්‍යාත්මක ගවේෂණවල ප්‍රමාදය ඉතාලි ජාතිකයන් සීමා කරන තවත් සාධකයක් වෙත යොමු කරයි: දැනුම. ඉතාලියානුවන් ප්‍රගතියක් ලබා ගත්තේ ලිබියානු ජනගහනය සමනය කිරීමෙන් පසුව රට අභ්‍යන්තරය පිළිබඳ සවිස්තරාත්මක භූ විද්‍යාත්මක සමීක්ෂණ සිදු කිරීම පමණි. මෙයින් අදහස් කළේ කුමන කලාපවල පෙට්‍රෝලියම් තැන්පතු තිබිය හැකිද යන්න පිළිබඳව භූගෝල විද්‍යාඥයින්ට යම් අවබෝධයක් ලැබුණේ 1930 ගණන්වල මැද භාගයේදී පමණක් බවයි. මෙම ගැටළු වලට එකතු කිරීම, ලිබියාවේ ඛනිජ තෙල් නිධි සඳහා ගැඹුරු කැණීම් අවශ්ය වේ. රජය සතු තෙල් සමාගමක් වන AGIP, Shell හෝ Standard Oil වැනි වඩා ස්ථාපිත ප්‍රතිවාදීන්ට වඩා ගවේෂණ සහ ගැඹුරු කැණීම් පිළිබඳ අත්දැකීම් බෙහෙවින් අඩු ය. එපමනක් නොව, AGIP හි ඉතාලි බලපෑම් ක්ෂේත්‍රයේ බොහෝ ක්‍රියාකාරකම් ලිබියාවට වඩා ඇල්බේනියාව කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇත. කෙසේ වෙතත්, 1938 දී තෙල් සොයා ගැනීමෙන් පසු ලිබියානු කාන්තාරයේ වසර දෙකක ඔත්තු බැලීමේ ව්‍යාපාරයක් පැවැත්වීමට AGIP පොළඹවා ගැනීමට ඩෙසියෝ සමත් විය. පෙට්‍රෝලියම් සොයා ගැනීම සඳහා සර්ටේ ද්‍රෝණිය සුදුසුම ස්ථානය බව ඩෙසියෝ නිවැරදිව පුරෝකථනය කළේය. එහෙත්, AGIP හි ව්‍යාපාරය හේතු ගණනාවක් නිසා අසාර්ථක විය. ගැඹුරු කැණීම් සහ ගවේෂණය පිළිබඳ අද්දැකීම් අඩුකම නිසා ඔත්තු බැලීමේ ව්‍යාපාරය මන්දගාමී විය. දරුණු කාන්තාර තත්ත්වයන් ද AGIP යන්ත්‍රෝපකරණ බිඳවැටීම සහතික කළේය. යුද්ධයේ ආරම්භය තවදුරටත් මෙහෙයුම් සීමා කළ අතර මෙම ගවේෂණාත්මක ගවේෂණය කෙටි විය. මෙම විශාල ඛනිජ තෙල් සංචිත පිළිබඳ දැනුම දෙවන ලෝක යුද්ධයේ ගමන් මගට සුළු හෝ වෙනසක් සිදු කිරීමට ඉඩ ඇත. තෙල් ගවේෂණය සහ සූරාකෑම කාලය ගතවන සහ ඉහළ තාක්ෂණික කාර්යයකි. පශ්චාත් යුධ ලිබියානු තෙල් කැණීම, ඉතාලි දත්ත සමඟ වුවද, ගවේෂණාත්මක කැණීම් ආරම්භ කළේ 1956 දී පමණක් වන අතර 1960 ගණන්වල මුල් භාගය වන තෙක් කලාපය විශාල වශයෙන් තෙල් නිෂ්පාදනය කිරීමට පටන් ගත්තේ නැත. Shell හෝ Standard Oil වැනි සමාගම් පූර්ව AGIP වලට වඩා බොහෝ අත්දැකීම් ඇති අතර එය ඵල දැරීමට දශකයක වඩා හොඳ කාලයක් ගත විය. ඉතාලියානුවන් ලිබියානු තෙල් නිධි සඳහා නිවැරදි ස්ථානය ඉන්ද්‍රජාලික ලෙස වටහාගෙන ඒවා කලින් සූරාකෑවා යැයි උපකල්පනය කළද, එය මුලින් පෙනෙනවාට වඩා අඩු ආශිර්වාදයක් වනු ඇත. ඉතාලි රාජ්‍යයට AGIP වෙත තවත් සම්පත් වත් කිරීමට පමණක් නොව, රටේ පිරිපහදු කිරීමේ ධාරිතාව සහ ටැංකි ප්‍රවාහනය ද සිදු වනු ඇත. ලිබියානු තෙල් තවමත් නැවත ඉතාලියට නැව්ගත කිරීමට සිදුවනු ඇත, එය Regia Marina වලට වඩා රාජකීය නාවික හමුදාවේ නිශ්චිත උසස් බව සැලකිල්ලට ගෙන ගැටළුකාරී විය. දේශීය තෙල් ප්‍රභවයක් යුද්ධයේ මුල් භාගයේදී ඉතාලි නාවික හමුදාව වඩාත් ආක්‍රමණශීලී කිරීමට ඉඩ තිබුනද, එය අණදීමේ බරපතල ගැටළු, ගුවන් හමුදාව සමඟ සම්බන්ධීකරණය නොමැතිකම සහ එහි නැව් වල තාක්ෂණික ගැටළු නිවැරදි නොකරනු ඇත. නාවික හමුදාව බ්‍රිතාන්‍යයන් සමඟ කටයුතු කරයි. DAK සතුව රංග ශාලාවේ එහි ටැංකි සඳහා පෙට්‍රල් ප්‍රභවයන් වැඩි ප්‍රමාණයක් තිබෙන්නට ඇත, නමුත් රොමෙල් ලොජිස්ටික් කාරණා කෙරෙහි දක්වන සාමාන්‍ය නොසැලකිල්ල නිසා DAK සැපයුම් ඩිපෝවල ඉදිරිපසට යාමට නොහැකි වූ පෙට්‍රල් ජෙරී කෑන් වැඩි ප්‍රමාණයක් තිබෙන්නට ඇත. ලිබියානු තෙල් නිධි සොයා ගැනීමට සහ සංවර්ධනය කිරීමට ඉතාලියානුවන් අසමත් වීම සම්බන්ධයෙන් ඇත්ත වශයෙන්ම එතරම් වරදක් නැත. යටත් විජිත සහ මධ්‍යම ආන්ඩුව හුදෙක් තෙල් පිළිබඳ සාක්ෂි නොසලකා හරිනු නොලබන අතර ඒ වෙනුවට විචක්ෂණශීලී භූ විද්‍යාත්මක ගවේෂණ සඳහා අනුග්‍රහය දැක්වීය. ලිබියාවේ අනාගත තෙල් නිධි මුලින්ම සමනය කළ යුතු ප්‍රදේශවල පැවතීම කාරණාවලට උදව් කළේ නැත. මෙය සොයා ගැනීම, ගවේෂණය සහ පසුව සූරාකෑම සඳහා ඉතා කෙටි කවුළුවක් ඉදිරිපත් කළේය. පළමු බාධකය පසු කිරීමට ඉතාලියානුවන් සමත් වූ නමුත් අවසන් දෙකට ළඟා වීමට කිසි විටෙකත් අසාර්ථක විය. අවසානයේදී, ඉතාලියානුවන්ට යටත් විජිතය තෙල් අපනයනකරුවෙකු බවට පත් කිරීම සඳහා නිසි උපකරණ සහ විශේෂයෙන් කාලය යන දෙකම අවශ්‍ය වූ අතර, මේවා 1938 හි හිඟ වූ අයිතම දෙකකි. *මූලාශ්‍ර* Hallett, Don. *ලිබියාවේ පෙට්‍රෝලියම් භූ විද්‍යාව*. Amsterdam, Netherlands : Elsevier, 2016. Simons, GL *Libya: The Struggle for Survival*. බේසිංස්ටෝක්: මැක්මිලන්, 1996. 