I'm not an expert on hydrogen production, but I have looked at industrialised hydrogen production for future nuclear application. Assuming the same processes would be applied I can answer the question, but obviously my answer is based on nuclear rather than solar energy sources. 

The main problem seems to be that the industrialised production of hydrogen is currently based on the sulphur-iodine cycle, steam electrolysis or some hybrid of these. Each of these is a cycle which, as you say, splits water into hydrogen and oxygen. The problem is that they all rely on high temperatures and pressures to be industrially viable, and the *most promising* requires concentrated sulphuric acid to be heated to over 1000C. Materials in contact with sulphuric acid at that temperature have a very real problem is sticking around for any feasible length of time. When i originally looked at this a couple of years ago now, the 'record' was a 10 minute demonstration run, based on a rig fabricated from silicon carbide and teflon. 
මම හයිඩ්‍රජන් නිෂ්පාදනය පිළිබඳ විශේෂඥයෙක් නොවෙමි, නමුත් අනාගත න්‍යෂ්ටික භාවිතය සඳහා කාර්මිකකරණය වූ හයිඩ්‍රජන් නිෂ්පාදනය දෙස මම බලා ඇත්තෙමි. එම ක්‍රියාවලීන්ම අදාළ වේ යැයි උපකල්පනය කිරීමෙන් මට ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දිය හැකිය, නමුත් පැහැදිලිවම මගේ පිළිතුර සූර්ය බලශක්ති ප්‍රභවයන්ට වඩා න්‍යෂ්ටික මත පදනම් වේ. ප්‍රධාන ගැටළුව වන්නේ හයිඩ්‍රජන් කාර්මික නිෂ්පාදනය දැනට සල්ෆර්-අයඩින් චක්‍රය, වාෂ්ප විද්‍යුත් විච්ඡේදනය හෝ මේවායේ සමහර දෙමුහුන් මත පදනම් වී තිබීමයි. මේ සෑම එකක්ම ඔබ පවසන පරිදි ජලය හයිඩ්‍රජන් සහ ඔක්සිජන් බවට බෙදන චක්‍රයක් වේ. ගැටලුව වන්නේ ඒවා සියල්ලම කාර්මික වශයෙන් ශක්‍ය වීමට ඉහළ උෂ්ණත්වයන් සහ පීඩන මත රඳා පවතින අතර *වඩාත්ම බලාපොරොත්තු වන* සඳහා සාන්ද්‍රිත සල්ෆියුරික් අම්ලය 1000C ට වඩා රත් කිරීම අවශ්‍ය වේ. එම උෂ්ණත්වයේ දී සල්ෆියුරික් අම්ලය සමඟ සම්බන්ධ වන ද්‍රව්‍ය සැබෑ ගැටළුවක් වන්නේ ඕනෑම ශක්‍ය කාලයක් සඳහා රැඳී සිටීමයි. මම දැනට වසර කිහිපයකට පෙර මෙය බැලූ විට, &#39;වාර්තාව&#39; යනු සිලිකන් කාබයිඩ් සහ ටෙෆ්ලෝන් වලින් සාදන ලද රිග් එකක් මත පදනම් වූ මිනිත්තු 10 ක ආදර්ශන ධාවනයකි. 