Using the term 'feudalistic' and 'slavery' as a comparative isn't a very appropriate way to view either system. Feudalism implies an aristocracy who owns land by inherited right, but also have a duty to the bonded serfs who work the land and recognition of a greater authority. Slavery implies the use of people as liquid capital, buying and selling their labor as capital and complete subservience to the owner. Serfs had the right to justice, allowed limited mobility, and could accumulate personal wealth (if circumstances allowed). 

In terms of Tibet, the argument that it was a religious society based on a feudal system is accurate -- but it was accurate for a large number of nations in that region at that time, and was not out of the ordinary. Russia was, to a certain extent, a feudal society until 1917 as an example. Tibet was in a process of modernization starting in the 1930s; partly due to the external pressures of Nepal, India, and China encroaching on their territory. Due to their geographic remoteness, sustained trade was difficult, and the federal government had problems both with ensuring taxation and maintaining relations with Britain as a primary trading partner in the 1920s and 30s. 

In short, Tibet effectively had a series of regional overlords who were accountable for local administration and governance. But there was a recognized federal authority and at the time of occupation Tibet was undergoing a series of initiatives to modernize and open their economy. Tradition, religion, geographic remoteness, and a weak economy all contributed to a slow transition away from a feudal government. 

Reference material:
A History of Modern Tibet, 1913-1951: The Demise of the Lamaist State,  By Melvyn C. Goldstein

&#39;වැඩවසම්වාදී&#39; සහ &#39;වහල්භාවය&#39; යන යෙදුම සංසන්දනාත්මක ලෙස භාවිතා කිරීම පද්ධතියක් දෙස බැලීම සඳහා ඉතා සුදුසු ක්රමයක් නොවේ. වැඩවසම්වාදය යන්නෙන් ගම්‍ය වන්නේ උරුම වූ අයිතියෙන් ඉඩම් හිමි වංශාධිපතියෙකු වන අතර, ඉඩමේ වැඩ කරන බන්ධිත දාසයන්ට යුතුකමක් සහ වැඩි අධිකාරියක් පිළිගැනීම ද ඇත. වහල්භාවය යනු ද්‍රව ප්‍රාග්ධනය ලෙස මිනිසුන් භාවිතා කිරීම, ඔවුන්ගේ ශ්‍රමය ප්‍රාග්ධනය ලෙස මිල දී ගැනීම සහ විකිණීම සහ අයිතිකරුට පූර්ණ යටත් වීම ය. සර්ෆ්වරුන්ට යුක්තිය පසිඳලීමේ අයිතිය තිබුණි, සීමිත සංචලනයකට ඉඩ දී ඇත, සහ පුද්ගලික ධනය රැස්කර ගත හැකිය (තත්වයන් ඉඩ දෙන්නේ නම්). ටිබෙටය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, එය වැඩවසම් ක්‍රමයක් මත පදනම් වූ ආගමික සමාජයක් බවට වන තර්කය නිවැරදිය -- නමුත් එකල එම කලාපයේ සිටි ජාතීන් විශාල සංඛ්‍යාවකට එය නිවැරදි වූ අතර එය සාමාන්‍යයෙන් බැහැර නොවීය. උදාහරණයක් ලෙස 1917 දක්වා රුසියාව එක්තරා දුරකට වැඩවසම් සමාජයක් විය. ටිබෙටය 1930 ගණන්වල පටන් නවීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලියක යෙදී සිටියේය. නේපාලය, ඉන්දියාව සහ චීනය ඔවුන්ගේ භූමිය ආක්‍රමණය කරන බාහිර බලපෑම් හේතුවෙන්. ඔවුන්ගේ භූගෝලීය දුරස්ථභාවය හේතුවෙන්, තිරසාර වෙළඳාම දුෂ්කර වූ අතර, 1920 සහ 30 ගණන්වල ප්‍රාථමික වෙළඳ හවුල්කරුවෙකු ලෙස බ්‍රිතාන්‍යය සමඟ බදු අය කිරීම සහතික කිරීම සහ සබඳතා පවත්වාගෙන යාම යන දෙකෙහිම ෆෙඩරල් රජයට ගැටළු ඇති විය. කෙටියෙන් කිවහොත්, ටිබෙටයට ප්‍රාදේශීය පරිපාලනය සහ පාලනය සඳහා වගකිව යුතු කලාපීය අධිපතීන් මාලාවක් තිබුණි. නමුත් පිළිගත් ෆෙඩරල් අධිකාරියක් තිබූ අතර ටිබෙටය ආක්‍රමණය කරන අවස්ථාවේ දී ඔවුන්ගේ ආර්ථිකය නවීකරණය කිරීමට සහ විවෘත කිරීමට මුල පිරීම් මාලාවකට භාජනය වෙමින් තිබුණි. සම්ප්‍රදාය, ආගම, භූගෝලීය දුරස්ථභාවය සහ දුර්වල ආර්ථිකය මේ සියල්ල වැඩවසම් රජයකින් මන්දගාමී සංක්‍රාන්තියක් සඳහා දායක විය. විමර්ශන ද්‍රව්‍ය: නූතන ටිබෙටයේ ඉතිහාසය, 1913-1951: ලැමිස්ට් රාජ්‍යයේ අභාවය, මෙල්වින් සී. ගෝල්ඩ්ස්ටයින් විසිනි
