I would like to point out a quick note that things can get messy with terminology: as it was a ‘civil’ conflict at first, terms like ‘partisan group’ comes to mind. Then, after independence, anachronistic requisites would have it be that they were at war; I’d check out the letters between Germaine and Howe(authorized peace commissioner) to get a better idea of how the ‘rebels were viewed AT THAT TIME, both by the government and military of Britain. 

Terrorism is in many ways a very modern concept, even if the ideas behind it are old. Its a hard term to match to 18th century ideals, where rebellion and Nationalism was fomenting all across the world. 

We can stretch it, especially with the Boston Tea Party; the patriots would tar and feather loyalists, which is certainly a ‘fear’ tactic. But at no point did the British consider them to be anything more than ‘rebels’ - again, check correspondence between parliament and colonial military government, and between the king. They thought of them as upstarts, a few scruffly backwoods rebels out to seize power for themselves. 

As for the patriots? They saw their actions as justified(as did many in Britain). While their techniques could be brutal - vandalizing Tory homes, ostracizing families who didn’t support the cause, aforementioned tar and feather - they had a specific goal in mind: freedom. Today, ‘terrorist groups’ and ‘freedom fighters’ are often mixed in as one. Furthermore, in some sense, terrorism has been enabled by the proliferation of a globalized world. Terrorists know and exploit that. So it’s really difficult to ascribe a term so laden with modern connotation to something from the 18th century, though it’s not impossible to see the similarities.
පාරිභාෂිතය සමඟ දේවල් අවුල් විය හැකි බව ඉක්මන් සටහනක් පෙන්වා දීමට කැමැත්තෙමි: එය මුලින් &#39;සිවිල්&#39; ගැටුමක් වූ බැවින්, &#39;පාක්ෂික කණ්ඩායම&#39; වැනි යෙදුම් මතකයට නැඟේ. එවිට, නිදහසින් පසු, කාලානුරූපී අවශ්‍යතා ඔවුන් යුද්ධයක යෙදී සිටීම විය යුතුය; බ්‍රිතාන්‍ය රජය සහ හමුදාව විසින් එම අවස්ථාවේ කැරලිකරුවන් දෙස බැලූ ආකාරය පිළිබඳ වඩා හොඳ අදහසක් ලබා ගැනීමට මම ජර්මේන් සහ හෝව් (බලලත් සාම කොමසාරිස්) අතර ලිපි පරීක්ෂා කරමි. ත්‍රස්තවාදය යනු බොහෝ ආකාරවලින් ඉතා නවීන සංකල්පයකි, එය පිටුපස ඇති අදහස් පැරණි වුවද. ලොව පුරා කැරැල්ල සහ ජාතිකවාදය අවුස්සමින් තිබූ 18 වැනි සියවසේ පරමාදර්ශ සමඟ ගැලපීම දුෂ්කර යෙදුමකි. විශේෂයෙන්ම බොස්ටන් තේ සාදය සමඟ අපට එය දිගු කළ හැකිය; දේශප්‍රේමීන් පක්ෂපාතී අයට තාර දමා පිහාටු කරනු ඇත, එය නිසැකවම &#39;බිය&#39; උපක්‍රමයකි. නමුත් කිසිම අවස්ථාවක බ්‍රිතාන්‍යයන් ඔවුන් &#39;කැරලිකරුවන්&#39; ලෙස සැලකුවේ නැත - නැවතත්, පාර්ලිමේන්තුව සහ යටත් විජිත හමුදා රජය අතර සහ රජු අතර ලිපි හුවමාරුව පරීක්ෂා කරන්න. ඔවුන් සිතුවේ ඔවුන්ව තමන් වෙනුවෙන් බලය අල්ලා ගැනීම සඳහා කැරලි ගැසූ කැරැලිකරුවන් කිහිප දෙනෙකු ලෙස ය. දේශප්‍රේමීන් ගැන කිව්වොත්? ඔවුන් ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් යුක්ති සහගත ලෙස දුටුවා (බ්‍රිතාන්‍යයේ බොහෝ දෙනෙක් කළාක් මෙන්). ඔවුන්ගේ ශිල්පීය ක්‍රම ම්ලේච්ඡ විය හැකි නමුත් - ටෝරි නිවාස විනාශ කිරීම, හේතුවට සහය නොදැක්වූ පවුල් නෙරපා හැරීම, ඉහත සඳහන් කළ තාර සහ පිහාටු - ඔවුන්ගේ මනසේ නිශ්චිත ඉලක්කයක් තිබුණි: නිදහස. අද ‘ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම්’ සහ ‘නිදහස් සටන්කාමීන්’ බොහෝ විට එකට මිශ්‍ර වී ඇත. තවද, කිසියම් අර්ථයකින් ගෝලීයකරණය වූ ලෝකයක පැතිරීම මගින් ත්‍රස්තවාදයට හැකියාව ලැබී ඇත. ත්‍රස්තවාදීන් ඒ බව දැනගෙන ගසාකනවා. එබැවින් 18 වැනි සියවසේ යම් දෙයකට නූතන අර්ථයෙන් පිරුණු යෙදුමක් ආරෝපණය කිරීම ඇත්තෙන්ම දුෂ්කර ය, නමුත් සමානකම් දැකිය නොහැක.