People with low incomes also have the fewest options in what products they can buy. That makes them a captive consumer base and means that companies can charge them more than more affluent people with more choice in products and services.

Poor people are also much less likely to have received a good financial education and are thus easier to deceive with bad deals and fraudulent practices.
අඩු ආදායම්ලාභී පුද්ගලයන්ටද තමන්ට මිලදී ගත හැකි නිෂ්පාදන මොනවාද යන්න පිළිබඳ අඩුම විකල්පයන් ඇත. එයින් ඔවුන් වහල් පාරිභෝගික පදනමක් බවට පත් කරන අතර එයින් අදහස් වන්නේ නිෂ්පාදන සහ සේවාවන්හි වැඩි තේරීමක් ඇති ධනවත් පුද්ගලයින්ට වඩා සමාගම්වලට ඔවුන්ගෙන් වැඩි මුදලක් අය කළ හැකි බවයි. දුප්පතුන්ට හොඳ මූල්‍ය අධ්‍යාපනයක් ලැබීමේ සම්භාවිතාව බෙහෙවින් අඩු වන අතර නරක ගනුදෙනු සහ වංචනික ක්‍රියාවලින් රැවටීමට පහසු වේ.