There were many periods of anti-communist sentiment in the United States, each having its own set of domestic and international issues. Many consider the 1930s to be the "heyday" of American Communism (see [Harvey Klehr's book](_URL_0_)) because that's when the US was closest to revolution (due to the 1929 stock market crash and millions of unemployed workers- i.e., Communists' ideas seemed pretty good to the downtrodden). So, in the 1930s, the anti-communist sentiment was very much a fear of a domestic revolution- it seemed that Marx was right (in some regards), and that capitalism couldn't support itself. In 1935, the Party entered the Popular Front era, meaning it was more acceptable for communists to associate with liberals, democrats, moderates, union organizers, etc. to push for rights for the working class. So Party influence was at an all-time high. Many historians note that if the US was ever to have a communist revolution, it would've been then due to the Party's influence on politics and culture (and would have been very different from Maoist China or the Bolshevik revolution). This all fell apart when Stalin signed the Soviet-German non-aggression pact, essentially making nice with the Popular Front's greatest enemy: fascism.

In 1938, the House of Un-American Activities Committee (HUAC established the Dies committee to hunt for Nazi's in the country, which led to suppression of other political groups, like the communists and socialists. From there, there was no real turning back. After the US entered WWII, the threat of attacks on the US gained credence, and political suppression was seen as a legitimate way to preserve domestic and international peace. I have less expertise in the post-war era and communism, so if someone wants to step in on that, that would be great. But in general, after the communist witch-hunt of the 1950s, most Americans no longer feared the communist revolution, but instead feared espionage and Soviet attacks.
එක්සත් ජනපදයේ කොමියුනිස්ට් විරෝධී මනෝභාවයේ බොහෝ කාල පරිච්ඡේද පැවති අතර, ඒ සෑම එකක්ම තමන්ගේම දේශීය හා ජාත්‍යන්තර ගැටළු මාලාවක් ඇත. 1930 ගනන් ඇමරිකානු කොමියුනිස්ට්වාදයේ &quot;උසස් කාලය&quot; ලෙස බොහෝ දෙනා සලකති (බලන්න [හාවි ක්ලෙහර්ගේ පොත](_URL_0_)) මක්නිසාද යත් එක්සත් ජනපදය විප්ලවයට ආසන්නම වූ කාලය (1929 කොටස් වෙලඳපොල කඩාවැටීම සහ මිලියන සංඛ්‍යාත රැකියා විරහිත කම්කරුවන් නිසා - කොමියුනිස්ට්වාදීන්) &#39;පහළට ගිය අයට අදහස් ඉතා හොඳ බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි). ඉතින්, 1930 ගනන්වල, කොමියුනිස්ට් විරෝධී මනෝගතිය බොහෝ දුරට දේශීය විප්ලවයකට බියක් විය- මාක්ස් නිවැරදි බව පෙනෙන්නට තිබුණි (සමහර පැත්තෙන්), ධනවාදයට තමාටම සහාය විය නොහැකි බව. 1935 දී පක්ෂය පොදු පෙරමුණ යුගයට අවතීර්ණ විය, එනම් කම්කරු පන්තිය සඳහා අයිතිවාසිකම් සඳහා තල්ලු කිරීම සඳහා කොමියුනිස්ට්වාදීන් ලිබරල්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන්, මධ්‍යස්ථ මතධාරීන්, වෘත්තීය සමිති සංවිධායකයින් යනාදී අය සමඟ ඇසුරු කිරීම වඩාත් පිළිගත හැකි විය. එබැවින් පක්‍ෂයේ බලපෑම ඉතා ඉහළ මට්ටමක පැවතිණි. බොහෝ ඉතිහාසඥයන් සටහන් කරන්නේ එක්සත් ජනපදය කවදා හෝ කොමියුනිස්ට් විප්ලවයක් ඇති කරන්නේ නම්, එය දේශපාලනයට සහ සංස්කෘතියට පක්ෂයේ බලපෑම නිසා (මාඕවාදී චීනය හෝ බොල්ෂෙවික් විප්ලවයට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් වනු ඇත). ස්ටාලින් සෝවියට්-ජර්මානු ආක්‍රමණශීලී නොවන ගිවිසුම අත්සන් කළ විට මේ සියල්ල බිඳ වැටුණි, අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ජනප්‍රිය පෙරමුණේ විශාලතම සතුරා වන ෆැසිස්ට්වාදය සමඟ සුහදව කටයුතු කළේය. 1938 දී, හවුස් ඔෆ් අන්-ඇමරිකානු ක්‍රියාකාරකම් කමිටුව (HUAC විසින් රට තුළ නාසිවාදීන් දඩයම් කිරීම සඳහා ඩයස් කමිටුව පිහිටුවන ලදී, එය කොමියුනිස්ට්වාදීන් සහ සමාජවාදීන් වැනි අනෙකුත් දේශපාලන කණ්ඩායම් මර්දනය කිරීමට හේතු විය. එතැන් සිට සැබෑ ආපසු හැරීමක් සිදු නොවීය. එක්සත් ජනපදය දෙවන ලෝක යුද්ධයට ඇතුළු වූ පසු, එක්සත් ජනපදයට එල්ල කරන ප්‍රහාරවල තර්ජනයට විශ්වාසයක් ඇති වූ අතර, දේශපාලන මර්දනය දේශීය හා ජාත්‍යන්තර සාමය ආරක්ෂා කිරීමට නීත්‍යානුකූල ක්‍රමයක් ලෙස සැලකේ, පශ්චාත් යුධ යුගයේ සහ කොමියුනිස්ට්වාදයේ මට අඩු ප්‍රවීණත්වයක් තිබේ, එබැවින් යමෙකුට අවශ්‍ය නම් නමුත් පොදුවේ ගත් කල, 1950 ගණන්වල කොමියුනිස්ට් මායාකාරියන් දඩයම් කිරීමෙන් පසුව, බොහෝ ඇමරිකානුවන් තවදුරටත් කොමියුනිස්ට් විප්ලවයට බිය නොවී, ඒ වෙනුවට ඔත්තු බැලීම් සහ සෝවියට් ප්‍රහාරවලට බිය විය.