Toxicity is determined by the dose and the rout of administration. Some substances are highly toxic in small quantities (like ricin and cyanide) while others take large quantities to have negative physiological effects (like table salt or even water). A substance doesn't need to be toxic to all tissues in the body, just enough tissues to cause problems. Cyanide, for example, interrupts cellular respiration (basically the creation of ATP, or the energy cells use to function). By blocking this, the cells deplete their energy quickly and die off. 


විෂ වීම තීරණය වන්නේ මාත්‍රාව සහ පරිපාලනයේ මාර්ගය අනුව ය. සමහර ද්‍රව්‍ය කුඩා ප්‍රමාණවලින් (රයිසින් සහ සයනයිඩ් වැනි) අධික විෂ සහිත වන අතර අනෙක් ඒවා ඍණාත්මක භෞතික විද්‍යාත්මක බලපෑම් ඇති කිරීමට (මේස ලුණු හෝ ජලය වැනි) විශාල ප්‍රමාණයක් ගනී. ද්‍රව්‍යයක් ශරීරයේ සියලුම පටක වලට විෂ වීමට අවශ්‍ය නොවේ, ගැටළු ඇති කිරීමට ප්‍රමාණවත් පටක පමණි. නිදසුනක් ලෙස සයනයිඩ්, සෛලීය ස්වසනයට බාධා කරයි (මූලික වශයෙන් ATP නිර්මාණය කිරීම හෝ ශක්ති සෛල ක්‍රියා කිරීමට භාවිතා කරයි). මෙය අවහිර කිරීමෙන් සෛල ඉක්මනින් ශක්තිය ක්ෂය වී මිය යයි. 

