This is kind of a Thanksgiving version of an answer since I am not at home, don't have access to my books and am writing purely from memory.  Should it happen that I have the time and energy to more adequately address *all* of your questions at some later date --like maybe tomorrow?-- I will.   

With regard to whether or not Custer should have seen it coming, the answer is definitively yes.  Virtually all of his scouts (an assortment of Crows and Arikaras as well as some old time traders like Charley Reynolds and Mitch Bouyer) repeatedly told him --as the 7th cavalry progressed from the Yellowstone, down the Rosebud and up to the divide separating it from the Little Bighorn-- that there was sign of thousands of horses and travois having passed through the area and converging on the Little Bighorn.  All of the scouts would also have been very aware that the Lakota were holding a great council, as they traditionally did every year, and would have known that they had moved it to the Little Bighorn (or "Greasy Grass" as the Indians knew it) from the Black Hills under pressure from gold-seekers and a US government policy of official indifference to their treaty rights, which is just to say that they would have had one more reason to be hostile.  

The scouts would also have known that among the thousands of warriors camped along the Greasy Grass were a handful of known "hostiles" such as Crazy Horse, Gall, Sitting Bull, American Horse and Two Moons, a Cheyenne war chief who'd seen his wife and children killed by Custer's forces on the Washita in 1868.  Custer would have had zero reason to expect anything less than a fight to the death from these men, and while the 7th Cavalry did contain a number of new recruits, many of its veterans would have known that they could expect no mercy from the hostiles.  

According to several sources I've read, the Arikara and Crow scouts who did not flee immediately before the battle (there were a handful who wisely got the hell out of there) began singing their death songs in the predawn hours as Custer deployed his forces.

The upshot is that Custer had plenty of warning that he was walking into a deathtrap and, given his experience as an Indian fighter, certainly should have known better.  As for why he did not, there are several possibilities.  One is that he was relying on his past experience, as on the Washita, which told him that an early dawn attack against a sleeping Indian village could yield good results if it were conducted with speed and aplomb.  Another, concomitant factor, may have been his refusal to acknowledge the actual numbers of Lakota and Northern Cheyenne camped along the Little Bighorn.  While Custer certainly knew that he was taking a big chance --he had high political ambitions and felt that a great victory could propel him, ultimately, to the presidency-- it's not clear that he recognized that he was taking on 3-5k (possibly more) Lakota and Cheyenne warriors even though, had he listened to his scouts, he clearly should have.         

Ultimately then, no matter how one slices it, Custer had access to plenty of good intelligence as to the disposition and numbers of the Lakota and Cheyenne camped along the Greasy Grass and definitely should have known that he had zero chance of victory.    


මම ගෙදර නැති නිසාත්, මගේ පොත්වලට ප්‍රවේශය නැති නිසාත්, සම්පූර්ණයෙන්ම මතකයෙන් ලියන නිසාත් මෙය පිළිතුරක ස්තුති දීමේ අනුවාදයකි. සමහර පසු දිනකදී --සමහරවිට හෙට වැනි දිනකදී ඔබේ ප්‍රශ්න සියල්ල * වඩාත් ප්‍රමාණවත් ලෙස ආමන්ත්‍රණය කිරීමට මට කාලය සහ ශක්තිය තිබීම සිදුවිය යුතුද?-- මම කරන්නම්. Custer එය පැමිණෙනු දැකිය යුතුද නැද්ද යන්න සම්බන්ධයෙන්, පිළිතුර නියත වශයෙන්ම ඔව් යන්නයි. 7 වන අශ්වාරෝහක යෙලෝස්ටෝන් සිට රෝස්බඩ් සිට පහළට සහ එය වෙන් කරන බෙදීම දක්වා ඉදිරියට යන විට ඔහුගේ සියලුම බාලදක්ෂයින් (කපුටු සහ අරිකාරයන්ගේ එකතුවක් මෙන්ම චාලි රෙනෝල්ඩ්ස් සහ මිච් බෝයර් වැනි පැරණි වෙළඳුන්) ඔහුට නැවත නැවතත් කීවේය. ලිට්ල් බිගෝර්න් සිට -- දහස් ගණන් අශ්වයන් සහ ට්‍රෝවෝස් ප්‍රදේශය හරහා ගොස් ලිට්ල් බිගෝර්න් වෙත එක්රැස් වූ බවට ලකුණක් තිබූ බව. සාම්ප්‍රදායිකව සෑම වසරකම මෙන් ලකෝටා මහා සභාවක් පවත්වන බව සියලුම බාලදක්ෂයින් හොඳින් දැන සිටි අතර, ඔවුන් එය ලිට්ල් බිගෝර්න් වෙත (හෝ ඉන්දියානුවන් දන්නා පරිදි &quot;ග්‍රීස් ග්‍රාස්&quot; වෙත ගෙන ගිය බව දැන ගන්නට ඇත. ) රන් සොයන්නන්ගේ පීඩනය යටතේ බ්ලැක් හිල්ස් වෙතින් සහ ඔවුන්ගේ ගිවිසුම් අයිතිවාසිකම් කෙරෙහි නිල නොසැලකිලිමත්කමේ එක්සත් ජනපද රජයේ ප්‍රතිපත්තියක්, එනම් ඔවුන්ට සතුරු වීමට තවත් එක් හේතුවක් තිබිය හැකි බව පැවසීම පමණි. ග්‍රීස් ග්‍රාස් ප්‍රදේශය දිගේ කඳවුරු බැඳගෙන සිටි දහස් ගණන් රණශූරයන් අතර, ඔහුගේ දුටු චෙයෙන් යුද ප්‍රධානියෙකු වූ පිස්සු අශ්වයා, ගාල්, වාඩි වී සිටින බුල්, ඇමරිකන් අශ්වයා සහ ටූ මූන් වැනි ප්‍රසිද්ධ &quot;සතුරු&quot; අතළොස්සක් සිටි බව බාලදක්ෂයින් දැන සිටින්නට ඇත. 1868දී කස්ටර්ගේ හමුදාවන් විසින් වශිටාවේදී බිරිද සහ දරුවන් මරා දමන ලදී. මෙම මිනිසුන්ගෙන් මරණයට එරෙහි සටනකට වඩා අඩු දෙයක් බලාපොරොත්තු වීමට කස්ටර්ට කිසිදු හේතුවක් නොතිබෙනු ඇති අතර, 7 වන අශ්වාරෝහක හමුදාවේ නව බඳවාගැනීම් ගණනාවක්, එහි ප්‍රවීණයන් බොහෝමයක් අඩංගුව තිබුනි සතුරු අයගෙන් ඔවුන්ට අනුකම්පාවක් බලාපොරොත්තු විය නොහැකි බව දැන ගන්නට ඇත. මා කියවා ඇති මූලාශ්‍ර කීපයකට අනුව, සටනට පෙර වහා පලා නොගිය අරිකාර සහ කාක බාලදක්ෂයෝ (බුද්ධිමත් ලෙස අපායෙන් මිදුණු අතළොස්සක් සිටියහ) කස්ටර් තම හමුදාවන් යෙදවීමත් සමඟ පෙරවරුවේ ඔවුන්ගේ මරණ ගීත ගායනා කිරීමට පටන් ගත්හ. . එහි ප්‍රතිඵලය නම්, ඔහු මරණ උගුලකට ගමන් කරන බවට කස්ටර්ට ඕනෑ තරම් අනතුරු ඇඟවීම් තිබූ අතර, ඉන්දියානු සටන්කරුවෙකු ලෙස ඔහුගේ අත්දැකීම් අනුව, නිසැකවම වඩා හොඳින් දැන සිටිය යුතුව තිබුණි. ඔහු එසේ නොකළේ ඇයිද යන්න සම්බන්ධයෙන්, අවස්ථා කිහිපයක් තිබේ. එකක් නම්, නිදා සිටින ඉන්දියානු ගමකට අලුයම එල්ල කරන ප්‍රහාරයක් වේගයෙන් සහ කම්මැලි ලෙස ක්‍රියාත්මක කළහොත් හොඳ ප්‍රතිඵල ලබා ගත හැකි බව ඔහුට පැවසූ වශිතා මෙන් ඔහු තම අතීත අත්දැකීම් මත විශ්වාසය තැබීමයි. තවත්, ඊට සමගාමී සාධකයක්, ලිට්ල් බිගෝර්න් දිගේ කඳවුරු බැඳගෙන සිටි ලකෝටා සහ උතුරු චෙයෙන් සැබෑ සංඛ්‍යාව පිළිගැනීම ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කිරීම විය හැකිය. ඔහු විශාල අවස්ථාවක් ගන්නා බව කස්ටර් නිසැකවම දැන සිටියද - ඔහුට ඉහළ දේශපාලන අභිලාෂයන් තිබූ අතර විශිෂ්ට ජයග්‍රහණයකින් ඔහුව අවසානයේ ජනාධිපති ධුරයට ගෙන යා හැකි යැයි හැඟුණි -- ඔහු 3-5k ලබා ගන්නා බව ඔහු හඳුනාගෙන ඇති බව පැහැදිලි නැත ( සමහර විට තවත්) Lakota සහ Cheyenne රණශූරයන් වුවද, ඔහු ඔහුගේ බාලදක්ෂයින්ට සවන් දුන්නේ නම්, ඔහුට පැහැදිලිවම තිබිය යුතුය. අවසානයේදී, කවුරුන් එය කපා දැමුවත්, ග්‍රීස් ග්‍රාස් දිගේ කඳවුරු බැඳගත් ලකෝටා සහ චෙයේන්ගේ ස්වභාවය සහ සංඛ්‍යාව පිළිබඳ හොඳ බුද්ධියක් කස්ටර්ට තිබූ අතර ඔහුට ජයග්‍රහණයේ අවස්ථාව ශුන්‍ය බව නිසැකවම දැන සිටිය යුතුය.    

