There are 2 different things going on here.  First gasses dissolved in a liquid.  The ability of a normally gaseous substance to remain in a liquid is dependent on the kinetic energy.  Remember that the equilibrium STRONGLY favors gasses staying gasses.  At high temperatures, there is so much kinetic energy that gasses get the boot fairly quickly.  

In solids dissolved in a liquid, it is about equilibrium... and it can go either way.  Breaking solute-solute bonds releases energy.  Forming solute-solvent bonds requires energy.  Solute-Solute + solvent + heat1  < --- >  solute-solvent + solute + heat 2.  If heat2  >  heat1, a high temperature will push the equilibrium back toward solute-solute (less soluble in solvent).  That's rarely the case.  

Now make sure you don't get total solubility confused with dissolution RATE.  The rate at which something dissolves is dependent on surface area of the solute and kinetic energy of the system.  Think about cleaning a stain off of your counter.  Which removes the stain faster: gentle scrubbing (low kinetic energy) or vigorous scrubbing (high kinetic energy).  

Edit:  I just saw the link buried below.  One of the plots shows the solubility of O2 and CO2 in water.  CO2 is much higher than O2 (much higher than can be described by simple mass difference).  One of the driving forces here is that CO2 has a permanent dipole (it is slightly charge - on the Os and + on the central C).  Water and CO2 both being polar means that CO2 is being held in solution by the partial charges on the H2O.  O2, on the other hand is a homonuclear diatom... which means any slight charge difference between the 2 Os of a molecule of O2 is very weak and transient...  and this is that dreaded London dispersion force that my gen chem students always struggled to understand.  That is caused by a slight imbalance between electrons and it quickly rights itself via electrostatic action.
මෙතන විවිධ දේවල් 2ක් වෙනවා. පළමු වායූන් ද්රවයක දිය වේ. සාමාන්‍යයෙන් වායුමය ද්‍රව්‍යයක ද්‍රවයක රැඳී සිටීමට ඇති හැකියාව චාලක ශක්තිය මත රඳා පවතී. සමතුලිතතාවය දැඩි ලෙස වායූන් රැඳී සිටින වායූන්ට අනුග්රහය දක්වන බව මතක තබා ගන්න. අධික උෂ්ණත්වවලදී, බොහෝ චාලක ශක්තියක් ඇති අතර, වායූන් ඉතා ඉක්මනින් ආරම්භය ලබා ගනී. ද්‍රවයක දියවී ඇති ඝන ද්‍රව්‍යවල එය සමතුලිතතාවය ගැන... එය ඕනෑම ආකාරයකින් යා හැක. ද්‍රාව්‍ය-ද්‍රාව්‍ය බන්ධන බිඳීමෙන් ශක්තිය මුදා හැරේ. ද්‍රාව්‍ය-ද්‍රාව්‍ය බන්ධන සෑදීමට ශක්තිය අවශ්‍ය වේ. ද්‍රාවණය-ද්‍රාවණය + ද්‍රාවකය + තාපය1 &lt; ---&gt; ද්‍රාව්‍ය-ද්‍රාවකය + ද්‍රාවණය + තාපය 2. තාපය2&gt; තාපය1 නම්, ඉහළ උෂ්ණත්වයක් සමතුලිතතාවය ද්‍රාව්‍ය-ද්‍රාව්‍ය (ද්‍රාවකයේ අඩු ද්‍රාව්‍ය) දෙසට තල්ලු කරයි. එහෙම වෙන්නේ කලාතුරකින්. දැන් ඔබට සම්පූර්ණ ද්‍රාව්‍යතාව ද්‍රාව්‍ය අනුපාතය සමඟ පටලවා නොගන්නා බවට වග බලා ගන්න. යමක් දියවන වේගය පද්ධතියේ ද්‍රාව්‍යයේ සහ චාලක ශක්තියේ මතුපිට ප්‍රමාණය මත රඳා පවතී. ඔබේ කවුන්ටරයේ පැල්ලමක් පිරිසිදු කිරීම ගැන සිතන්න. පැල්ලම ඉක්මනින් ඉවත් කරන: මෘදු ස්ක්‍රබ් කිරීම (අඩු චාලක ශක්තිය) හෝ දැඩි ලෙස ස්ක්‍රබ් කිරීම (ඉහළ චාලක ශක්තිය). සංස්කරණය කරන්න: මම දැන් පහත සබැඳිය වළලනු දුටුවෙමි. එක් බිම් කැබැල්ලක් ජලයේ O2 සහ CO2 ද්‍රාව්‍යතාව පෙන්වයි. CO2 O2 ට වඩා බෙහෙවින් වැඩි ය (සරල ස්කන්ධ වෙනස මගින් විස්තර කළ හැකි ප්‍රමාණයට වඩා බෙහෙවින් වැඩි ය). මෙහි එක් ගාමක බලවේගයක් වන්නේ CO2 හි ස්ථිර ඩයිපෝලයක් තිබීමයි (එය තරමක් ආරෝපණය වේ - Os සහ + මධ්‍යම C මත). ජලය සහ CO2 යන දෙකම ධ්‍රැවීය වීම යන්නෙන් අදහස් වන්නේ H2O හි අර්ධ ආරෝපණ මගින් CO2 ද්‍රාවණයේ රඳවා තබා ගැනීමයි. අනෙක් අතට O2 යනු සම න්‍යෂ්ටික ඩයැටම් එකකි... ඒ කියන්නේ O2 අණුවක Os 2 අතර ඕනෑම සුළු ආරෝපණ වෙනසක් ඉතා දුර්වල සහ සංක්‍රාන්ති වේ... ඒ වගේම මගේ ජෙනර රසායන විද්‍යාඥයින් හැමවිටම ලන්ඩන් විසුරුමේ භයානක බලය මෙයයි. තේරුම් ගැනීමට දඟලන්නට විය. එය ඉලෙක්ට්‍රෝන අතර සුළු අසමතුලිතතාවයක් නිසා ඇති වන අතර එය විද්‍යුත් ස්ථිතික ක්‍රියාව හරහා ඉක්මනින් නිවැරදි වේ.