The change to the pledge was part of a broader movement over the past decade in the United States to distinguish Americans from "godless Communists" during the Cold War. There was a rise of civil religion—church attendance and profession of belief in general Christian principles tied closely to one's American identity. Which denomination one might attend was far less important than just believing at all; it wasn't, in other words, a competition over theology, rites, or practices.

Billy Graham rose to fame beginning in 1949, a symbol of this notion of civil religion. He frequently denounced Communism and intertwined American democracy with Christianity. Prior to this time, the phrase, "under God" was used sparingly by American politicians and presidents. But it was Truman who began to use it more frequently, and like Graham, it was often used to denounce Communism.

The Pledge of Allegiance wasn't the only thing that was changed. It was during this time that the phrase "In God We Trust" was added to paper money. The phrase was also added to the speaker's dais in the House of Representatives, and above the entrance to the US Senate chamber. The National Prayer Breakfast became a larger part of American politics. These movements were often spearheaded by fraternal organizations. It was the Knights of Columbus that pushed to have the pledge amended with the phrase, "under God." Another organization, the Fraternal Order of Eagles, worked with American director Cecil B. DeMille to place monuments of the Ten Commandments across the country. DeMille's film, "The Ten Commandments," was coming out in 1955 and so he readily partnered with the Eagles to have the monuments—monuments that in the last thirty years have been the subject of several court challenges—placed on public land, both because he believed in their mission and because he saw it as an opportunity to promote his film.

In other words, the changes to the pledge were just one part of a sharp focus in the late 1940s and 1950s on publicly demonstrating, both as a nation and as individual citizens, one's commitment to God, religion, and America. Historian Kevin Kruse has also written about the role of businesses and the capitalist angle in the shift (Kruse, "One Nation Under God: How Corporate America Invented Christian America) that is excellent.

There was minor push back on these changes, but nothing that made a dent or gave pause to the shift. Some Jewish organizations wrote letters of protest. There were, of course, actual Communists in the United States as well as atheists who also spoke out, but that was the extent of the protests: speaking out. No large, well-organized or well-funded campaign emerged to offer legal challenges.
ප්‍රතිඥාව වෙනස් කිරීම, සීතල යුද්ධ සමයේදී ඇමරිකානුවන් &quot;දෙවියන් රහිත කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගෙන්&quot; වෙන්කර හඳුනා ගැනීම සඳහා එක්සත් ජනපදයේ පසුගිය දශකය පුරා පුළුල් ව්‍යාපාරයක කොටසක් විය. සිවිල් ආගමේ නැගීමක් ඇති විය - පල්ලියට පැමිණීම සහ කෙනෙකුගේ ඇමරිකානු අනන්‍යතාවයට සමීපව බැඳී ඇති සාමාන්‍ය ක්‍රිස්තියානි මූලධර්ම කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීම. යමෙක් සහභාගි විය හැක්කේ කුමන නිකායටද යන්න කිසිසේත්ම විශ්වාස කිරීමට වඩා වැදගත් නොවේ; එය වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, දේවධර්මය, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර හෝ භාවිතයන් පිළිබඳ තරඟයක් නොවීය. සිවිල් ආගම පිළිබඳ මෙම සංකල්පයේ සංකේතයක් වන බිලී ග්‍රැහැම් 1949 සිට කීර්තියට පත් විය. ඔහු නිතරම කොමියුනිස්ට්වාදය හෙළා දුටු අතර ඇමරිකානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ක්‍රිස්තියානි ධර්මය සමඟ බද්ධ කළේය. මෙම කාලයට පෙර, &quot;දෙවියන් වහන්සේ යටතේ&quot; යන වාක්‍ය ඛණ්ඩය ඇමරිකානු දේශපාලනඥයන් සහ ජනාධිපතිවරුන් විසින් භාවිතා කරන ලද්දේ අරපිරිමැස්මෙන් ය. නමුත් එය නිතර නිතර භාවිතා කිරීමට පටන් ගත්තේ ටෲමන් වන අතර, ග්රැහැම් මෙන්, එය බොහෝ විට කොමියුනිස්ට්වාදය හෙළා දැකීමට භාවිතා කරන ලදී. පක්ෂපාතිත්වයේ ප්‍රතිඥාව වෙනස් කළ එකම දෙය නොවේ. &quot;ඉන් ගෝඩ් අපි ට ් රස්ට්&quot; යන වැකිය කඩදාසි මුදලට එකතු වූයේ මේ කාලයේදීය. මෙම වාක්‍ය ඛණ්ඩය නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයේ කථානායක වේදිකාවට සහ එක්සත් ජනපද සෙනෙට් සභා ගර්භයේ දොරටුවට ඉහළින් ද එක් කරන ලදී. ජාතික යාඥා උදෑසන ආහාරය ඇමරිකානු දේශපාලනයේ විශාල කොටසක් බවට පත් විය. මෙම ව්‍යාපාර බොහෝ විට සහෝදර සංවිධාන විසින් මෙහෙයවනු ලැබීය. &quot;දෙවියන් වහන්සේ යටතේ&quot; යන වාක්‍ය ඛණ්ඩය සමඟ ප්‍රතිඥාව සංශෝධනය කිරීමට තල්ලු කළේ කොලම්බස් නයිට්වරු ය. තවත් සංවිධානයක් වන Fraternal Order of Eagles, ඇමරිකානු අධ්‍යක්ෂක Cecil B. DeMille සමඟ එක්ව දස පනත්වල ස්මාරක රට පුරා තැබීමට කටයුතු කළේය. ඩිමිල්ගේ &quot;ද ටෙන් කමාන්ඩ්මන්ට්&quot; චිත්‍රපටය 1955 දී තිරගත වීමට නියමිතව තිබූ අතර, ඒ නිසා ඔහු ඊගල්ස් සමඟ ඉතා ඉක්මනින් හවුල් වී ස්මාරක - පසුගිය වසර තිහ තුළ උසාවි අභියෝග කිහිපයකට භාජනය වූ ස්මාරක - පොදු ඉඩම් මත තබා ඇත. ඔහු ඔවුන්ගේ මෙහෙවර ගැන විශ්වාස කළ අතර එය ඔහුගේ චිත්‍රපටය ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ අවස්ථාවක් ලෙස ඔහු දුටු බැවිනි. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ප්‍රතිඥාවෙහි වෙනස්කම් 1940 ගණන්වල අග සහ 1950 ගනන්වල ජාතියක් වශයෙන් සහ තනි පුද්ගල පුරවැසියන් වශයෙන් දෙවියන් වහන්සේ, ආගම සහ ඇමරිකාව කෙරෙහි කෙනෙකුගේ කැපවීම ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රදර්ශනය කිරීම කෙරෙහි තියුණු අවධානයක් යොමු කිරීමේ එක් කොටසක් පමණි. ඉතිහාසඥ කෙවින් කෲස් ව්‍යාපාරවල භූමිකාව සහ ධනවාදී කෝණය ගැන ද ලියා ඇත (Kruse, &quot;One Nation Under God: How Corporate America Invented Christian America) එය විශිෂ්ටයි. මෙම වෙනස්කම් මත සුළු තල්ලුවක් සිදු වූ නමුත් ඒ කිසිවක් නැත. සමහර යුදෙව් සංවිධාන විරෝධතා ලිපි ලිව්වා. නීතිමය අභියෝග ඉදිරිපත් කිරීමට විශාල, හොඳින් සංවිධානය වූ හෝ හොඳින් අරමුදල් සපයන ව්‍යාපාරයක් මතු නොවීය.