This is a very good question, but it is challenging (perhaps impossible) to answer.  Before delving into a response, I would like to point out some pragmatic challenges that make answering it especially difficult.  First, historians and economists have been debating your question for almost a century and so far have been unable to come up with a consensus.  As you know, the process of industrialization takes a very long time to occur.  It goes through vicissitudes of expansion, contraction, and depression.  It is subject to intervention by governments and outside forces.  And it often butts up against traditional culture.  To further complicate the issue, “industrialization” looks different depending on where in the world you are.  German industrialization is different than Canadian industrialization, which is in turn different than Chinese industrialization.  So saying there is a “proper” or “genuine” way to industrialize really isn’t fair because it is subjective.  This assumes that Argentina has failed.  Though many people feel this way, it is not necessarily the case.  One could argue that in spite of overwhelming challenges, Argentina has managed to soldier on and maintained a high standard of living in the process.

Also, keep in mind that as historians, it is easier to explain why something happened than to explain why something didn’t happen.  Proving why something didn’t happen brings all sorts of hypotheticals into the equation, which isn’t really what historians like to deal with.  Finally, how far back should we go to answer this question?  I have seen discussions on AskHistorians about industrialization in Europe and its roots in the Middle Ages.  Historians often debate the role that the wars for independence and civil wars had on initial industrialization in Argentina.  One could also discuss the 19th century positivism which emphasized comparative advantage, order, and progress (the motto that is enshrined on Brazil’s flag).  Comparative advantage encouraged developing countries to focus only on what they did well, thereby neglecting the diversification of their economy.  Identifying when “industrialization” actually failed is really hard because its roots stretch from the present to the discovery of the New World!  

That being said, it seems that you are more interested in understanding why Argentina did not develop following their rise around the turn of the 20th century.  I’ll build my answer around that idea. You’ve identified two key reasons why industrialization has been so challenging in Argentina.  First, Argentina’s economy during the 19th century was driven by agriculture.  Michael Johns, in his article “Industrial Capital and Economic Development,” sees this as the key problem of Argentina’s economy.  He argues that despite the wealth acquired during this period, the export economy prevented the development of social and financial institutions that could help aid the process of industrialization.  I’m a little skeptical of your assertion that the emphasis on agriculture came at the expense of mining.  Argentina has very scant mineral reserves.  Unlike Chile, Argentina became an agricultural economy because it could not be a mineral driven economy.  Thus, by the end of the Argentine “golden age” wealth was centralized on the Pampas and in Buenos Aires at the expense of the periphery.  Di Tella and Platt’s book The Political Economy of Argentina, 1880-1946 examined the early twentieth century, especially agriculture. It showed that the “golden age” of Argentina was much more complicated than one might expect.  Economic development was uneven, and many Argentines were deeply pessimistic about their country’s economic future.  Yet, there still was a thriving middle class, who struggled through the Great Depression and exist today.  The Great Depression and World War II altered the world economy.  Argentina’s economy was so heavily invested in the old model that it never fully recovered.  The world economy was suddenly predicated on a completely different set of concerns to which Argentina then had to adapt.

This brings us to your other point about social and institutional factors.  This is, of course, hotly debated in the historiography.  Juan Perón took power, who in turn was expelled by the military, who eventually was replaced by democratic leaders culminating with Carlos Menem, the “Washington Consensus,” and neoliberalism, which in turn brings us up against the twenty year rule.  These periods all bleed together, and their social and institutional moves depended on those inherited from its predecessors.  With each successive change, new institutions were established that focused on distinct social groups, which created a “stop and go” environment for industrialization.  The social structure then played a key role in dividing Argentine society, which in turn led to the rapid change in economic policies.

Yet, I also want to complicate your points.  First, industrialization in the middle and late twentieth century is intimately tied to governmental policies.  Though the agricultural businesses struggled with the Great Depression, Argentina’s industries actually benefited greatly from both the Great Depression and World War II.  They created vacuums of industrial goods which had previously been imported from the United Kingdom and the United States.  The hole in industrial imports was thus filled by Argentine industries.  How fortunate that in its moment of weakness, Argentina’s economy was buoyed by new opportunities!  Perón and later leaders essentially created an artificial vacuum by implementing subsidies for Argentine companies while keeping tariffs high.  Thus, Argentine products found a market despite being inferior in quality.  On the open market, their industries had no chance, but with this move, Perón insulated Argentina against foreign competition.  Argentina’s economy turned inward.  Unfortunately, as Carlos Waisman’s book Reversal of Development in Argentina pointed out, Peronism thus became the scapegoat for economic failure.  Waisman especially identified the frequent changes in economic policy, import substitution, and removal of government support for agricultural development as key to this disaster.

Unfortunately, once Perón was removed from power, this led to all sorts of macroeconomic problems.  The economy became volatile as the military reversed these changes.  Thus, the market was suddenly flooded with industrial goods that were cheaper and superior to those being produced by Argentine industries.  They failed to protect the gains that Argentine industries had made in the post war years.  The economy was racked by hyperinflation, unsustainable wages, and price fixing.  Furthermore, reduced assistance to agricultural sectors led to a depreciation of their competitive abilities.  This in turn fanned the social flames.  Finally, the left itself struggled to create a unifying platform and eventually spawned moderates and radicals alike.  Even when Perón returned, he could do little to reverse the chaos or gain control, eventually leading to the chaos of the final military dictatorship.  Yet, the military also failed.  They never went full “neoliberalism.”  In fact, one could argue their management of the economy was even worse than Perón’s, leading to perhaps the biggest economic bubble in Argentine history.  So another reason that industrialization struggled was poor economic management by each successive government.  

Their actions then created an “alternative reality” of what industrialization looked like.  In my opinion, this must be understood in the Argentine context.  Comparing industrialization to the United States, Australia, or Canada ignores the contexts that each of these nations dealt with.  It paints these nations in a positive light (and Argentina in a negative light), even though they too had many internal challenges.  Argentina lacks the natural resources of the United States and lacked the Commonwealth of Nations’ oversight that Canada and Australia benefited from in the middle of the twentieth century.  Argentina instead had to go its own way.  Though it struggled, it was far from a complete failure.  Perhaps a better question would be: Could industrialization ever have looked the same as it did in other “settler” countries?  I don’t think so.  It ignores the political, social, and cultural setting in which Argentine industrialization occurred.

Finally, I want to point out that recent historiography on the topic has been reexamining industrialization, especially in light of the perceived failure of neoliberal reforms.  They have been reinterpreting industrialization itself.  For example, James Brennan’s recent article “Prolegomenon to Neoliberalism: The Political Economy of Populist Argentina” argues that the question of industrialization is too closely tied to partisanship in Argentine history.  Other works have looked at terms of trade, finance, and concentration as they relate to industrialization and demonstrate the complexity that industrialization took at the local and international levels.  All of these are hot topics in Latin American historical circles at the moment.  You might want to check out The Oxford Handbook of Latin American History, which has a chapter on the historiography of economic and industrial history.  It might provide you with some valuable works to add to your understanding of industrialization in Argentina and see how recent studies are fleshing out other problems and successes of Argentine industries.   
මෙය ඉතා හොඳ ප්‍රශ්නයකි, නමුත් පිළිතුරු දීම අභියෝගාත්මක (සමහර විට කළ නොහැක්කකි). ප්‍රතිචාරයක් සොයා බැලීමට පෙර, එයට පිළිතුරු දීම විශේෂයෙන් දුෂ්කර වන ප්‍රායෝගික අභියෝග කිහිපයක් පෙන්වා දීමට මම කැමැත්තෙමි. පළමුව, ඉතිහාසඥයින් සහ ආර්ථික විද්‍යාඥයින් ඔබේ ප්‍රශ්නය සියවසකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ විවාද කරමින් සිටින අතර මෙතෙක් එකඟතාවයක් ඇති කර ගැනීමට නොහැකි වී ඇත. ඔබ දන්නා පරිදි කාර්මීකරණ ක්‍රියාවලිය සිදුවීමට ඉතා දිගු කාලයක් ගතවේ. එය ප්‍රසාරණය, හැකිලීම සහ මානසික අවපීඩනය වැනි විචල්‍යයන් හරහා ගමන් කරයි. එය ආණ්ඩු සහ බාහිර බලවේගවල මැදිහත්වීම්වලට යටත්ය. එමෙන්ම එය බොහෝ විට සාම්ප්‍රදායික සංස්කෘතියට එරෙහි වේ. ගැටලුව තව දුරටත් සංකීර්ණ කිරීම සඳහා, &quot;කාර්මිකකරණය&quot; ඔබ ලෝකයේ සිටින ස්ථානය අනුව වෙනස් ලෙස පෙනේ. ජර්මානු කාර්මිකකරණය කැනේඩියානු කාර්මිකකරණයට වඩා වෙනස් වන අතර එය චීන කාර්මිකකරණයට වඩා වෙනස් ය. එබැවින් කාර්මීකරණය සඳහා &quot;නිසි&quot; හෝ &quot;සැබෑ&quot; මාර්ගයක් ඇතැයි පැවසීම ඇත්තෙන්ම සාධාරණ නොවේ, මන්ද එය ආත්මීය ය. මෙය උපකල්පනය කරන්නේ ආර්ජන්ටිනාව අසාර්ථක වී ඇති බවයි. බොහෝ දෙනෙකුට එසේ හැඟුණත් එය එසේ විය යුතු නැත. අති විශාල අභියෝග මධ්‍යයේ වුවද, ආර්ජන්ටිනාව සොල්දාදුවෙකු වීමටත්, එම ක්‍රියාවලිය තුළ උසස් ජීවන තත්ත්වයක් පවත්වා ගැනීමටත් සමත් වී ඇති බවට කෙනෙකුට තර්ක කළ හැකිය. එසේම, ඉතිහාසඥයන් වශයෙන්, යමක් සිදු නොවූයේ ඇයි දැයි පැහැදිලි කිරීමට වඩා, යමක් සිදු වූයේ මන්දැයි පැහැදිලි කිරීම පහසු බව මතක තබා ගන්න. යමක් සිදු නොවූයේ මන්දැයි ඔප්පු කිරීම, ඉතිහාසඥයින් සමඟ ගනුදෙනු කිරීමට කැමති නොවන සියලු ආකාරයේ උපකල්පන සමීකරණයට ගෙන එයි. අවසාන වශයෙන්, මෙම ප්රශ්නයට පිළිතුරු දීමට අප කොපමණ ඈතට යා යුතුද? යුරෝපයේ කාර්මිකකරණය සහ මධ්‍යතන යුගයේ එහි මූලයන් පිළිබඳව AskHistorians හි සාකච්ඡා මා දැක ඇත. ඉතිහාසඥයින් බොහෝ විට ආර්ජන්ටිනාවේ ආරම්භක කාර්මිකකරණය මත නිදහස සඳහා වූ යුද්ධ සහ සිවිල් යුද්ධ වල භූමිකාව ගැන විවාද කරයි. සංසන්දනාත්මක වාසිය, පිළිවෙල සහ ප්‍රගතිය (බ්‍රසීලයේ ධජයේ සඳහන් කර ඇති ආදර්ශ පාඨය) අවධාරණය කළ 19 වැනි සියවසේ ධනාත්මකවාදය ගැන ද කෙනෙකුට සාකච්ඡා කළ හැකිය. සංසන්දනාත්මක වාසිය සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවලට ඔවුන් හොඳින් කළ දේ කෙරෙහි පමණක් අවධානය යොමු කිරීමට දිරිමත් කළ අතර එමඟින් ඔවුන්ගේ ආර්ථිකයේ විවිධාංගීකරණය නොසලකා හැර ඇත. &quot;කාර්මිකකරණය&quot; සැබවින්ම අසාර්ථක වූයේ කවදාදැයි හඳුනා ගැනීම ඇත්තෙන්ම දුෂ්කර ය, මන්ද එහි මූලයන් වර්තමානයේ සිට නව ලෝකය සොයා ගැනීම දක්වා විහිදේ! එසේ පැවසුවහොත්, 20 වන ශතවර්ෂයේ ආරම්භයේදී ආර්ජන්ටිනාව ඔවුන්ගේ නැගීමෙන් පසු සංවර්ධනය නොවීමට හේතුව තේරුම් ගැනීමට ඔබ වැඩි උනන්දුවක් දක්වන බව පෙනේ. මම මගේ පිළිතුර එම අදහස වටා ගොඩනඟමි. ආර්ජන්ටිනාවේ කාර්මිකකරණය එතරම් අභියෝගාත්මක වීමට ප්‍රධාන හේතු දෙකක් ඔබ හඳුනාගෙන ඇත. පළමුව, 19 වැනි සියවසේ ආර්ජන්ටිනාවේ ආර්ථිකය මෙහෙයවනු ලැබුවේ කෘෂිකර්මාන්තය මගිනි. මයිකල් ජෝන්ස් ඔහුගේ &quot;කාර්මික ප්‍රාග්ධනය සහ ආර්ථික සංවර්ධනය&quot; යන ලිපියේ ආර්ජන්ටිනාවේ ආර්ථිකයේ ප්‍රධාන ගැටලුව ලෙස මෙය දකී. ඔහු තර්ක කරන්නේ මෙම කාලය තුළ උපයාගත් ධනය තිබියදීත්, අපනයන ආර්ථිකය කාර්මිකකරණයේ ක්‍රියාවලියට උපකාර කළ හැකි සමාජ හා මූල්‍ය ආයතනවල සංවර්ධනය වැළැක්වූ බවයි. කෘෂිකර්මාන්තය කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම පතල් කැණීමේ වියදමින් සිදු වූ බවට ඔබේ ප්‍රකාශය ගැන මට ටිකක් සැකයි. ආර්ජන්ටිනාවේ ඛනිජ සංචිත ඉතා අල්පය. චිලී මෙන් නොව ආර්ජන්ටිනාව කෘෂිකාර්මික ආර්ථිකයක් බවට පත් වූයේ එය ඛනිජමය ආර්ථිකයක් විය නොහැකි බැවිනි. මේ අනුව, ආර්ජන්ටිනාවේ &quot;ස්වර්ණමය යුගය&quot; අවසන් වන විට ධනය පැම්පාස් සහ බුවනෝස් අයර්ස්හි පරිධියේ වියදමින් කේන්ද්රගත විය. Di Tella සහ Platt විසින් රචිත The Political Economy of Argentina, 1880-1946 යන පොත විසිවන සියවසේ මුල් භාගය, විශේෂයෙන්ම කෘෂිකර්මාන්තය විමර්ශනය කරන ලදී. එය පෙන්නුම් කළේ ආර්ජන්ටිනාවේ &quot;ස්වර්ණමය යුගය&quot; යමෙකු බලාපොරොත්තු විය හැකිවාට වඩා බෙහෙවින් සංකීර්ණ වූ බවයි. ආර්ථික සංවර්ධනය අසමාන වූ අතර බොහෝ ආර්ජන්ටිනාවන් තම රටේ ආර්ථික අනාගතය ගැන දැඩි ලෙස අශුභවාදී වූහ. එහෙත්, මහා අවපාතය හරහා අරගල කළ සහ අද පවතින සමෘද්ධිමත් මධ්‍යම පන්තියක් තවමත් සිටියේය. මහා අවපාතය සහ දෙවන ලෝක යුද්ධය ලෝක ආර්ථිකය වෙනස් කළේය. ආර්ජන්ටිනාවේ ආර්ථිකය පැරණි ආකෘතියට කොතරම් විශාල ලෙස ආයෝජනය කර ඇත්ද යත් එය කිසි විටෙකත් සම්පූර්ණයෙන්ම යථා තත්ත්වයට පත් නොවීය. ලෝක ආර්ථිකය හදිසියේම පුරෝකථනය කරන ලද්දේ ආර්ජන්ටිනාවට අනුවර්තනය වීමට සිදු වූ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් උත්සුකයන් මත ය. මෙය සමාජීය සහ ආයතනික සාධක පිළිබඳ ඔබගේ අනෙක් කරුණ වෙත අප ගෙන එයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙය ඉතිහාස ලේඛනයේ දැඩි ලෙස විවාදයට ලක්ව ඇත. ජුවාන් පෙරොන් බලයට පත් වූ අතර, ඔහු හමුදාව විසින් නෙරපා හරින ලද අතර, අවසානයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නායකයින් විසින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලද අතර, කාලෝස් මෙනෙම්, “වොෂින්ටන් සම්මුතිය” සහ නව ලිබරල්වාදය සමඟ කූටප්‍රාප්ත විය, එය විසි වසර පාලනයට එරෙහිව අපව ගෙන එයි. මෙම කාල පරිච්ඡේද සියල්ලම එකට ලේ ගලන අතර, ඔවුන්ගේ සමාජීය සහ ආයතනික චලනයන් එහි පූර්වගාමීන්ගෙන් උරුම වූ අය මත රඳා පවතී. සෑම අනුප්‍රාප්තික වෙනසක් සමඟම, කාර්මීකරණය සඳහා &quot;නැවතුම් සහ යන්න&quot; පරිසරයක් නිර්මාණය කරන ලද වෙනස් සමාජ කණ්ඩායම් කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන නව ආයතන පිහිටුවන ලදී. පසුව ආර්ජන්ටිනාවේ සමාජය බෙදීමට සමාජ ව්‍යුහය ප්‍රධාන කාර්යභාරයක් ඉටු කළ අතර එය ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිවල වේගවත් වෙනසක් ඇති කළේය. එහෙත්, මට ඔබේ කරුණු සංකීර්ණ කිරීමටද අවශ්‍යයි. පළමුව, විසිවන සියවසේ මැද හා අග භාගයේ කාර්මීකරණය රජයේ ප්‍රතිපත්ති සමඟ සමීපව බැඳී ඇත. කෘෂිකාර්මික ව්‍යාපාර මහා අවපාතය සමඟ අරගල කළද, ආර්ජන්ටිනාවේ කර්මාන්ත ඇත්ත වශයෙන්ම මහා අවපාතයෙන් සහ දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් විශාල වශයෙන් ප්‍රතිලාභ ලැබීය. ඔවුන් මීට පෙර එක්සත් රාජධානියෙන් සහ එක්සත් ජනපදයෙන් ආනයනය කරන ලද කාර්මික භාණ්ඩවල රික්තක නිර්මාණය කළහ. කාර්මික ආනයන වල සිදුර මේ අනුව ආර්ජන්ටිනාවේ කර්මාන්ත විසින් පුරවන ලදී. ආර්ජන්ටිනාවේ ආර්ථිකය දුර්වල වූ මොහොතක නව අවස්ථා වලින් පණ ගැන්වීම කොතරම් වාසනාවන්තද! Perón සහ පසුකාලීන නායකයින් අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ආර්ජන්ටිනාවේ සමාගම් සඳහා සහනාධාර ක්‍රියාත්මක කරමින් තීරුබදු ඉහළ මට්ටමක තබා ගනිමින් කෘතිම රික්තයක් නිර්මාණය කළහ. මේ අනුව, ආර්ජන්ටිනාවේ නිෂ්පාදන ගුණාත්මක බවින් අඩු වුවද වෙළඳපොළක් සොයා ගන්නා ලදී. විවෘත වෙලඳපොලේ, ඔවුන්ගේ කර්මාන්තවලට අවස්ථාවක් නොතිබුණි, නමුත් මෙම පියවර සමඟ, Perón විදේශීය තරඟයට එරෙහිව ආර්ජන්ටිනාව පරිවරණය කළේය. ආර්ජන්ටිනාවේ ආර්ථිකය ඇතුළට හැරුණා. අවාසනාවකට මෙන්, කාලෝස් වයිස්මන්ගේ ආර්ජන්ටිනාවේ සංවර්ධන ප්‍රතිවර්තනය යන පොත පෙන්වා දුන් පරිදි, පෙරොන්වාදය ආර්ථික අසාර්ථකත්වයේ ගොදුර බවට පත් විය. මෙම ව්‍යසනයට ප්‍රධාන වශයෙන් ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිවල නිරන්තර වෙනස්වීම්, ආනයන ආදේශ කිරීම සහ කෘෂිකාර්මික සංවර්ධනය සඳහා රජයේ සහයෝගය ඉවත් කිරීම වයිස්මන් විශේෂයෙන් හඳුනා ගත්තේය. අවාසනාවකට මෙන්, පෙරොන් බලයෙන් ඉවත් කළ පසු, මෙය සියලු ආකාරයේ සාර්ව ආර්ථික ගැටලුවලට තුඩු දුන්නේය. හමුදාව මෙම වෙනස්කම් ආපසු හැරවීමත් සමඟ ආර්ථිකය අස්ථාවර විය. මේ අනුව, ආර්ජන්ටිනාවේ කර්මාන්ත විසින් නිෂ්පාදනය කරනු ලබන ඒවාට වඩා ලාභදායී සහ උසස් කාර්මික භාණ්ඩ වලින් වෙළඳපොළ හදිසියේම ගලා ගියේය. පශ්චාත් යුධ සමයේදී ආර්ජන්ටිනාවේ කර්මාන්ත ලබා ගත් ජයග්‍රහණ ආරක්ෂා කිරීමට ඔවුන් අසමත් විය. අධික උද්ධමනය, තිරසාර නොවන වැටුප් සහ මිල නියම කිරීම් මගින් ආර්ථිකය කඩා වැටුණි. තවද, කෘෂිකාර්මික අංශ සඳහා වන ආධාර අඩු කිරීම ඔවුන්ගේ තරඟකාරී හැකියාවන් ක්ෂය වීමට හේතු විය. මෙය අනෙක් අතට සමාජ ගිනිදැල් අවුලුවා ඇත. අවසාන වශයෙන්, වම ඒකාබද්ධ වේදිකාවක් නිර්මාණය කිරීමට අරගල කළ අතර අවසානයේ මධ්‍යස්ථ මතධාරීන් සහ රැඩිකල්වාදීන් එකසේ බිහි විය. පෙරොන් ආපසු පැමිණි විට පවා, අවුල්සහගත තත්ත්වය ආපසු හැරවීමට හෝ පාලනය ලබා ගැනීමට ඔහුට කළ හැකි වූයේ අල්ප වශයෙනි, අවසානයේ අවසාන මිලිටරි ආඥාදායකත්වයේ අවුල් සහගත තත්ත්වයට මඟ පෑදුවේය. එහෙත් හමුදාව ද අසාර්ථක විය. ඔවුන් කිසිවිටෙක පූර්ණ “නව ලිබරල්වාදයට” ගියේ නැත. ඇත්ත වශයෙන්ම, ආර්ජන්ටිනාවේ ඉතිහාසයේ විශාලතම ආර්ථික බුබුල කරා ගෙන යන ඔවුන්ගේ ආර්ථිකය පෙරොන්ගේ කළමනාකරණයට වඩා නරක යැයි කෙනෙකුට තර්ක කළ හැකිය. එබැවින් කාර්මීකරණය අරගල කිරීමට තවත් හේතුවක් වූයේ එක් එක් අනුප්‍රාප්තික රජය විසින් දුර්වල ආර්ථික කළමනාකරණයයි. ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් පසුව කාර්මිකකරණය කෙබඳුද යන්න පිළිබඳ “විකල්ප යථාර්ථයක්” නිර්මාණය කළේය. මගේ මතය අනුව, මෙය ආර්ජන්ටිනාවේ සන්දර්භය තුළ තේරුම් ගත යුතුය. කාර්මිකකරණය එක්සත් ජනපදය, ඕස්ට්‍රේලියාව හෝ කැනඩාව සමඟ සංසන්දනය කිරීම මෙම එක් එක් ජාතීන් සමඟ කටයුතු කළ සන්දර්භය නොසලකා හරියි. එය මෙම ජාතීන්ට බොහෝ අභ්‍යන්තර අභියෝග තිබුණද, ධනාත්මක ආලෝකයකින් (සහ ආර්ජන්ටිනාව සෘණාත්මකව) පින්තාරු කරයි. ආර්ජන්ටිනාවට එක්සත් ජනපදයේ ස්වභාවික සම්පත් නොමැති අතර කැනඩාව සහ ඕස්ට්‍රේලියාව විසිවන සියවසේ මැද භාගයේදී ප්‍රතිලාභ ලැබූ පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ජාතීන්ගේ අධීක්ෂණයෙන් තොර විය. ඒ වෙනුවට ආර්ජන්ටිනාවට තමන්ගේම ගමනක් යාමට සිදු විය. එය අරගල කළද, එය සම්පූර්ණයෙන්ම අසාර්ථක විය. සමහර විට වඩා හොඳ ප්රශ්නයක් වනු ඇත: කාර්මිකකරණය වෙනත් &quot;පදිංචි&quot; රටවලට සමාන විය හැකිද? මම එහෙම හිතන්නේ නැහැ. එය ආර්ජන්ටිනාවේ කාර්මිකකරණය සිදු වූ දේශපාලන, සමාජීය සහ සංස්කෘතික පසුබිම නොසලකා හරියි. අවසාන වශයෙන්, මෙම මාතෘකාව පිළිබඳ මෑත ඉතිහාස ලේඛනය කාර්මිකකරණය, විශේෂයෙන් නව ලිබරල් ප්‍රතිසංස්කරණවල අසාර්ථක බව පෙනෙන පරිදි, නැවත විමර්ශනය කරමින් සිටින බව පෙන්වා දීමට මට අවශ්‍යය. ඔවුන් කාර්මීකරණයම නැවත අර්ථකථනය කර ඇත. උදාහරණයක් ලෙස, ජේම්ස් බ්‍රෙනන් ගේ මෑත කාලීන ලිපියේ “නියෝලිබරල්වාදයට ප්‍රොලගෝමනය: ජනප්‍රිය ආර්ජන්ටිනාවේ දේශපාලන ආර්ථිකය” තර්ක කරන්නේ කාර්මීකරණය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය ආර්ජන්ටිනාවේ ඉතිහාසයේ පක්ෂග්‍රාහීත්වයට ඉතා සමීපව බැඳී ඇති බවයි. අනෙකුත් කෘති කාර්මිකකරණයට සම්බන්ධ වන පරිදි වෙළඳාම, මූල්‍ය සහ සාන්ද්‍රණය යන නියමයන් දෙස බලා ඇති අතර කාර්මිකකරණය දේශීය හා ජාත්‍යන්තර මට්ටමින් ගත් සංකීර්ණත්වය පෙන්නුම් කරයි. මේ සියල්ල මේ මොහොතේ ලතින් ඇමරිකානු ඓතිහාසික කවයේ උණුසුම් මාතෘකා වේ. ආර්ථික හා කාර්මික ඉතිහාසයේ ඉතිහාස ලේඛනය පිළිබඳ පරිච්ඡේදයක් ඇති ලතින් ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ ඔක්ස්ෆර්ඩ් අත්පොත පරීක්ෂා කිරීමට ඔබට අවශ්‍ය විය හැකිය. ආර්ජන්ටිනාවේ කාර්මීකරණය පිළිබඳ ඔබේ අවබෝධයට එකතු කිරීමට සහ ආර්ජන්ටිනාවේ කර්මාන්තවල අනෙකුත් ගැටළු සහ සාර්ථකත්වයන් මෑත අධ්‍යයනයන් මගින් ඉවත් කරන ආකාරය බැලීමට එය ඔබට වටිනා කෘතීන් කිහිපයක් ලබා දෙනු ඇත.   