There are a number of assumptions to address in the question, so there are a variety of points to make in an answer.

Friction with Britain and the breakup of the Federation of Rhodesia and Nyasaland was in the early 1960s.  The Unilateral Declaration of Independence was 1965, but the bush war didn't started to heat up until winter 1972, and military callups really got strong in 1976.  I see them as different periods, and looking at the numbers, apparently so did the immigrants.

I wouldn't say that it could be called "so many people" without qualification.  In the late 1950s, the average migration was some 14K per year, but in the early 1960s, it averaged 8K per year.  The largest number of immigrants after UDI in 1965 was a sharp spike to about 15K in 1971.  True, all these numbers were large in proportion to the white population, which was in the 200K range (finding housing and services for immigrants was a government concern), but of course not that large in absolute numbers.  In 1973-4, it was down to 9Kish; there was a spike in 1975 to 12K, due to the collapse of the Portuguese empire; it trailed off down from 8K in 1976 to 3K in 1979.

As for who was coming, it wasn't just England.  Yes, post-World War 2, there was a boom in British immigration, but it was a small majority of immigrants, and after that, South Africa's share increased and the UK's share decreased.  Rhodesia relaxed or abandoned restrictions on immigration from the 1960s.  More southern Europeans came in, and some Portuguese entered in 1975-6 with the collapse of their colonial rule (the final spike).  Immigration and emigration details were to some extent secret, and to some extent records weren't kept, so I don't have great data for details.  As for their attitudes, later in the 1970s, there were more criminals (after UDI and sanctions, there weren't Rhodesian immigration offices abroad to vet immigrants) and white nationalists (local chapters of the John Birch Society and the American Nazi Party starting in 1977).

Why immigrate to Rhodesia?   The economy was a big factor.  This was an advertisement in a Dublin newspaper (later 1960s, I'm guessing from context):

 >  the weather ... If you want a spacious home, good wages, reasonable taxation, first-class school, expert medical attention, help for the missus in the house [meaning cheap black domestic servants] and a bright sunny future for all. If you want assisted passages for yourself and your family if you qualify, and a two year special concession, where a family with two children can earn up to £1748 (£200 Sterling) tax-free, ...

A *Newsweek* (U.S. magazine) ad in 1970 more focused on the economy.   It wasn't a "bit better" living standard.   In 1970, a sixth of all whites had a swimming pool.  In 1952, Rhodesian whites had car ownership rates not seen in the U. S. until 1977.

Rhodesia was not the Hotel California -- you could get out without much trouble, even late when there could be issues with call-ups or financial penalties.  Rhodesia had always had a significant percentage of immigration (I'm not sure non-whites were allowed in) and emigration, and people staying for only a few years -- from 1955 through 1979, immigration and emigration each averaged roughly 4% *per year*; over that period, there were more total immigrants and more total emigrants than the maximum population!  Ian Smith was the only prime minister of Rhodesia (or Southern Rhodesia, as it was called before UDI) to be actually born in Rhodesia [1].  In 1971, about 1/4 of all whites in Rhodesia hadn't bothered to become citizens.  Brownell writes, 

 >  The 1969 census revealed that three-quarters of Rhodesia’s white population over the age of 16 were born outside Rhodesia, of whom 59 per cent were born in either South Africa or Britain.... Of 1,460 people surveyed in the Rhodesian diaspora in the 1990s, only 36 per cent were born in Rhodesia, 39 per cent went to Rhodesia for jobs, and 22 per cent went as children.... In 1969, only 40 per cent of Rhodesians were born inside of Rhodesia. Among adults it was only 25.5 per cent.... In 1975, 45 per cent of the white population had been in Rhodesia for under ten years

The military callups: as I mentioned, the bush war was really starting in 1973, and ramped up in 1976.  But in 1973 the callup was just 3,000, and half of them evaded it.  In 1978, the Army said it needed at least 1K, but only 570 reported.

And until 1976, immigrants were exempt from conscription for 5 years.  In that year, it was reduced to 2 years.

Summary: it was the economy, mostly.  There was a long-standing culture of nipping in for a few years to make some money in a sunny land and then heading off somewhere else.

My major source is Josiah Brownell, *The Collapse of Rhodesia: Population Demographics and the Politics of Race*, I. B. Tauris, 2011.  I've seen a review criticizing his conclusions, and his lack of opinions from Rhodesians and Zimbabweans, so I aimed to use mostly his primary quotations and figures.  Barry M. Schutz, "European Population Patterns, Cultural Persistence, and Political Change in Rhodesia", *Canadian Journal of African Studies*, Vol. 7, No. 1 (1973), _URL_0_, gave me some data for previous years.

[1] Using modern country names for the 8 prime ministers in order: South Africa, Botswana, UK, UK, New Zealand, British Embassy in Berlin, UK, Zimbabwe (Ian Smith).

ප්‍රශ්නය තුළ ආමන්ත්‍රණය කිරීමට උපකල්පන ගණනාවක් ඇත, එබැවින් පිළිතුරක දී ඉදිරිපත් කළ යුතු කරුණු රාශියක් ඇත. බ්‍රිතාන්‍යය සමග ඝර්ෂණය සහ රොඩේෂියා සහ නයසාලන්ත සම්මේලනය බිඳී යාම 1960 ගණන්වල මුල් භාගයේදී සිදු විය. ඒකපාර්ශ්වික නිදහස් ප්‍රකාශය 1965, නමුත් බුෂ් යුද්ධය 1972 ශීත ඍතුව වන තෙක් උණුසුම් වීමට පටන් ගත්තේ නැත, 1976 දී හමුදා කැඳවීම් සැබවින්ම ශක්තිමත් විය. මම ඒවා විවිධ කාල පරිච්ඡේද ලෙස දකිමි, සංඛ්‍යා දෙස බලන විට පෙනෙන පරිදි සංක්‍රමණිකයන් ද එසේ විය. . සුදුසුකම් නොමැතිව එය &quot;මෙතරම් මිනිසුන්&quot; ලෙස හැඳින්විය හැකි යැයි මම නොකියමි. 1950 ගණන්වල අගභාගයේදී, සාමාන්‍ය සංක්‍රමණය වසරකට 14K පමණ වූ නමුත් 1960 ගණන්වල මුල් භාගයේදී එය වසරකට සාමාන්‍ය 8K විය. 1965 UDI ට පසු වැඩිම සංක්‍රමණිකයන් සංඛ්‍යාව 1971 දී 15K පමණ දක්වා තියුණු වැඩිවීමක් විය. ඇත්ත, මෙම සියලු සංඛ්‍යා සුදු ජනගහනයට සමානුපාතිකව විශාල වූ අතර එය 200K පරාසයේ විය (සංක්‍රමණිකයන් සඳහා නිවාස සහ සේවා සොයා ගැනීම රජයේ සැලකිල්ලක් විය. ), නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම නිරපේක්ෂ සංඛ්‍යා වලින් එතරම් විශාල නොවේ. 1973-4 දී එය 9Kish දක්වා අඩු විය; පෘතුගීසි අධිරාජ්‍යයේ බිඳවැටීම හේතුවෙන් 1975 දී 12K දක්වා ඉහළ යාමක් ඇති විය. එය 1976 දී 8K සිට 1979 දී 3K දක්වා අඩු විය. පැමිණෙන්නේ කවුරුන්ද යන්න සම්බන්ධයෙන්, එය එංගලන්තය පමණක් නොවේ. ඔව්, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු, බ්‍රිතාන්‍ය සංක්‍රමණවල උත්පාතයක් ඇති විය, නමුත් එය සංක්‍රමණිකයන්ගෙන් සුළු බහුතරයක් වූ අතර, ඉන් පසුව, දකුණු අප්‍රිකාවේ කොටස වැඩි වූ අතර එක්සත් රාජධානියේ කොටස අඩු විය. රොඩේෂියාව 1960 ගණන්වල සිට සංක්‍රමණ පිළිබඳ සීමාවන් ලිහිල් කර හෝ අත්හැර දැමීය. තවත් දකුණු යුරෝපීයයන් පැමිණි අතර, සමහර පෘතුගීසීන් 1975-6 දී ඔවුන්ගේ යටත් විජිත පාලනය බිඳ වැටීමත් සමඟ ඇතුල් විය (අවසාන ස්පයික්). ආගමන විගමන විස්තර යම් දුරකට රහසිගත වූ අතර යම් දුරකට වාර්තා තබා නොතිබුණි, එබැවින් විස්තර සඳහා මා සතුව විශාල දත්ත නොමැත. ඔවුන්ගේ ආකල්ප සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, 1970 ගණන්වල පසුව, තවත් අපරාධකරුවන් (UDI සහ සම්බාධක වලින් පසුව, සංක්‍රමණිකයන් පරීක්ෂා කිරීම සඳහා විදේශයන්හි රොඩේසියානු ආගමන කාර්යාල නොතිබුණි) සහ සුදු ජාතිකවාදීන් (ජෝන් බර්ච් සංගමයේ සහ ඇමරිකානු නාසි පක්ෂයේ දේශීය පරිච්ඡේද ආරම්භ විය. 1977). රොඩේසියාවට සංක්‍රමණය වන්නේ ඇයි? ආර්ථිකය විශාල සාධකයක් විය. මෙය ඩබ්ලින් පුවත්පතක (1960 දශකයේ පසුව, මම සන්දර්භය අනුව අනුමාන කරමි): &gt; කාලගුණය ... ඔබට ඉඩකඩ සහිත නිවසක් අවශ්‍ය නම්, හොඳ වැටුපක්, සාධාරණ බදුකරණයක්, පළමු පන්තියේ පාසලක්, විශේෂඥ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර, උපකාර නිවසේ සිටින මිසස් [අර්ථය ලාභ කළු ගෘහ සේවක සේවිකාවන්] සහ සැමට දීප්තිමත් හිරු අනාගතයක්. ඔබ සුදුසුකම් ලබන්නේ නම් ඔබට සහ ඔබේ පවුලේ අයට උපකාරක ඡේද අවශ්‍ය නම් සහ දරුවන් දෙදෙනෙකු සිටින පවුලකට බදු රහිතව පවුම් 1748 (ස්ටර්ලින් පවුම් 200) දක්වා උපයා ගත හැකි වසර දෙකක විශේෂ සහනයක්, ... A *Newsweek* ( එක්සත් ජනපද සඟරාව) වෙළඳ දැන්වීම 1970 දී ආර්ථිකය කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු කළේය. එය &quot;ටිකක් හොඳ&quot; ජීවන මට්ටමක් නොවීය. 1970 දී සියලුම සුදු ජාතිකයින්ගෙන් හයෙන් පංගුවකට පිහිනුම් තටාකයක් තිබුණි. 1952 දී, රොඩේසියානු සුදු ජාතිකයින්ට 1977 වන තෙක් එක්සත් ජනපදයේ මෝටර් රථ හිමිකාරිත්ව ගාස්තු තිබුණේ නැත. රොඩේෂියා හෝටලය කැලිෆෝනියා නොවේ -- ඔබට බොහෝ කරදරයකින් තොරව පිටතට යා හැකිය, ඇමතුම් හෝ මූල්‍ය දඬුවම් සම්බන්ධ ගැටළු ඇති විට පවා. රොඩේෂියාවට සෑම විටම සැලකිය යුතු ප්‍රතිශතයක් ආගමන ප්‍රතිශතයක් (සුදු නොවන අයට අවසර දී ඇති බව මට විශ්වාස නැත) සහ වසර කිහිපයක් පමණක් රැඳී සිටි පුද්ගලයින් -- 1955 සිට 1979 දක්වා, ආගමන හා විගමන එක් එක් සාමාන්‍යයෙන් දළ වශයෙන් 4% * අවුරුදු*; එම කාලසීමාව තුළ, උපරිම ජනගහනයට වඩා සම්පූර්ණ සංක්‍රමණිකයන් සහ මුළු සංක්‍රමණිකයන් වැඩි විය! ඉයන් ස්මිත් රොඩේෂියාවේ (හෝ දකුණු රොඩේෂියාව, UDI පෙර හැඳින්වූ පරිදි) ඇත්ත වශයෙන්ම රොඩේසියාවේ උපත ලැබූ එකම අගමැති විය [1]. 1971 දී, රොඩේෂියාවේ සියලුම සුදු ජාතිකයින්ගෙන් 1/4 ක් පමණ පුරවැසියන් වීමට උත්සාහ කළේ නැත. බ්‍රවුන්ල් මෙසේ ලියයි, &gt; 1969 සංගණනය හෙළි කළේ රොඩේෂියාවේ වයස අවුරුදු 16ට වැඩි සුදු ජනගහනයෙන් හතරෙන් තුනක්ම රොඩේසියාවෙන් පිටත ඉපදී ඇති අතර, ඔවුන්ගෙන් සියයට 59 ක් දකුණු අප්‍රිකාවේ හෝ බ්‍රිතාන්‍යයේ උපත ලැබූ බවයි. 1990 ගණන්වල ඩයස්පෝරාව රොඩේෂියාවේ උපත ලැබුවේ සියයට 36 ක් පමණි, සියයට 39 ක් රොඩේෂියාවට රැකියා සඳහා ගිය අතර සියයට 22 ක් දරුවන් ලෙස ගියහ. 1969 දී රොඩේෂියාවේ උපත ලැබුවේ රොඩේසියානුවන්ගෙන් සියයට 40 ක් පමණි. වැඩිහිටියන් අතර එය සියයට 25.5 ක් පමණි.... 1975 දී සුදු ජනගහනයෙන් සියයට 45 ක් රොඩේසියාවේ වසර දහයකට අඩු කාලයක් සිට ඇත හමුදා කැඳවීම්: මා සඳහන් කළ පරිදි, බුෂ් යුද්ධය ඇත්ත වශයෙන්ම 1973 දී ආරම්භ වූ අතර එය වේගවත් විය. 1976 දී. නමුත් 1973 දී ඇමතුම 3,000 ක් වූ අතර ඔවුන්ගෙන් අඩක් එය මග හැරියේය. 1978 දී හමුදාව අවම වශයෙන් 1K අවශ්‍ය බව ප්‍රකාශ කළ නමුත් වාර්තා වූයේ 570 ක් පමණි. තවද 1976 වන තෙක්, සංක්‍රමණිකයන් වසර 5කට බලහත්කාරයෙන් නිදහස් කරන ලදී. එම වසරේ දී එය වසර 2 දක්වා අඩු කරන ලදී. සාරාංශය: එය බොහෝ දුරට ආර්ථිකය විය. අව් රශ්මිය ඇති ඉඩමක මුදල් ඉපයීම සඳහා වසර කිහිපයක් නියැලී වෙනත් ස්ථානයකට යාමේ දිගුකාලීන සංස්කෘතියක් පැවතුනි. මගේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය වන්නේ Josiah Brownell, *The Collapse of Rhodesia: Population Demographics and the Politics of Race*, IB Tauris, 2011. මම ඔහුගේ නිගමන විවේචනය කරන සමාලෝචනයක් දුටුවෙමි, සහ රොඩේසියානුවන් සහ සිම්බාබ්වේ ජාතිකයින්ගෙන් ඔහුගේ අදහස් නොමැතිකම නිසා මම ඉලක්ක කළෙමි. බොහෝ දුරට ඔහුගේ ප්‍රාථමික උපුටා දැක්වීම් සහ සංඛ්‍යා භාවිතා කිරීමට. Barry M. Schutz, &quot;යුරෝපීය ජනගහන රටා, සංස්කෘතික පැවැත්ම, සහ රොඩේෂියාවේ දේශපාලන වෙනස්වීම්&quot;, *කැනේඩියානු ජර්නල් ඔෆ් අප්‍රිකානු අධ්‍යයන*, වෙළුම. 7, අංක 1 (1973), _URL_0_, මට පෙර වසර සඳහා දත්ත කිහිපයක් ලබා දුන්නා. [1] දකුණු අප්‍රිකාව, බොට්ස්වානා, එක්සත් රාජධානිය, එක්සත් රාජධානිය, නවසීලන්තය, බ්‍රිතාන්‍ය තානාපති කාර්යාලය, එක්සත් රාජධානිය, සිම්බාබ්වේ (ඉයන් ස්මිත්) යන අනුපිළිවෙලින් අගමැතිවරුන් 8 දෙනා සඳහා නවීන රට නම් භාවිතා කිරීම.
