The Red Army was superior to the Kwantung Army in three main ways, all of which feed into each other. They had a superior doctrine, were superior technologically, and were superior numerically. The last two were both dictated by, and enabled the first.

The Red Army in the region, under Georgy Zhukov, used the ideas of Deep Battle formulated by Mikhail Tukhachevsky. While this had been discredited by Tukhachevsky's purge, Zhukov was willing to put it into practice in this case. This doctrine dictated broad-front attacks to open the enemy rear to strong combined-armed forces. These could then be used to destroy the enemy ability to fight, by occupying territory, or, as it was used in this case, by encircling the forward forces of the opposition. It would later be used successfully in WWII. In comparison, Japanese doctrine was static, with armour being used separately from infantry. Attacks were made using small groups of infiltrating infantry similar to the German stormtrooper groups of the later part of WWI. Defensively, the doctrine mandated a thin forward defence, where a defence-in-depth is the best way to deal with Deep Battle. 

The Soviet doctrine relied on fast tanks, supported by motorised infantry. This resulted in production of the BT series of tanks, ancestors of the T-34. These tanks were fast, and well armed with a high-velocity 45mm gun. While they were lightly armoured, their guns had an effective range far higher than those used by the Japanese. Japanese tanks were much slower, with less effective guns. At the same time, they had the same low armour as their Soviet counterparts.The motorised infantry required large amounts of trucks, which allowed Zhukov to ship supplies forwards from his railheads with ease. The Japanese, who didn't have the same access to motorised transport, struggled with this. In the air, the contest was surprisingly even. The Zero and Ki-48 Oscar of WWII had not yet entered Japanese service. Instead, Ki-27 Nates  took on I-16s. This was a more even contest than that with the tanks, but still in favour of the Soviets. The I-16 was more heavily armed, and armoured than its Japanese counterpart. The Ki-27 was more manoeuvrable, but the I-16 was faster in a dive. With the advantage of numbers and improved tactics, the Soviet Air Force was able to prevent the IJA from affecting the battle significantly.

Finally, as was common for the Soviets, they had numerical superiority. They had 3 rifle divisions, 2 armoured divisions, 2 motor rifle divisions and 2 tank brigades. They also had the support of 2 Mongolian cavalry divisions. At the point of attack, the Japanese had a single division. In general in war, the side with more forces wins - there's a Patton quote to the effect of "war being decided by the side who gets there first with the most". 

The second part of your question has two answers. The first is doctrinal.The Japanese doctrine of 1938 had a clear family resemblance to that of 1905. They had taken the wrong lessons from 1905 and from WWI. The Sino-Japanese War had done nothing to disprove this doctrine. As a result, their doctrine was heavily focussed on infantry combat supported by light artillery. This was fine in 1905 and 1914, and worked against poorly led Chinese infantry. This led to Japanese army procurement being focussed on weaponry that fitted this plan. In 1905, these were the most modern things on the market - bolt action rifles, machine guns, light field artillery. In 1938, the same types of weapons were being bought. Armour was experimental, and used low-velocity guns for infantry support. Heavier artillery pieces were neglected - some of the heaviest guns used by the IJA in 1938 had been bought to deal with the forts of Port Arthur in 1905. However, the rest of the world had moved on. Heavy artillery, tanks and trucks were the most important things an army could have, and Japan had only the most basic of these. 

Even had their doctrine been in favour of producing these, they would have run into trouble doing so. Japan didn't have the greatest heavy industry in 1938. When the country is only producing a limited amount of armour plate per year, and the navy wants most of it for building battleships, the army can't build tanks. There were not enough trained mechanics to support a large tank or motorised corps. Even the IJN's aircraft carriers only had just enough mechanics for their air groups - the most significant losses at Midway were in ground crew, not pilots. The Soviets had the heavy industry, and the technically skilled manpower to support the demands of modern war. Japan did not.
රතු හමුදාව ක්වාන්ටුන්ග් හමුදාවට වඩා ප්‍රධාන ආකාර තුනකින් උසස් වූ අතර, ඒ සියල්ල එකිනෙකාට පෝෂණය වේ. ඔවුන්ට උසස් ධර්මයක් තිබුණා, තාක්‍ෂණයෙන් උසස්, සංඛ්‍යාත්මකව උසස්. අවසාන දෙක දෙකම නියම කරන ලද අතර පළමුවැන්න සක්‍රීය කරන ලදී. ජෝර්ජි ෂුකොව් යටතේ කලාපයේ රතු හමුදාව, මිහායිල් ටුකචෙව්ස්කි විසින් සකස් කරන ලද ගැඹුරු සටනේ අදහස් භාවිතා කළේය. Tukhachevsky ගේ පවිත්ර කිරීම මගින් මෙය අපකීර්තියට පත් වූ අතර, Zhukov මෙම නඩුවේ එය ප්රායෝගිකව ක්රියාත්මක කිරීමට කැමති විය. මෙම මූලධර්මය ශක්තිමත් ඒකාබද්ධ සන්නද්ධ හමුදාවන්ට සතුරා පසුපස විවෘත කිරීම සඳහා පුළුල් ඉදිරි ප්‍රහාර නියම කළේය. මේවා පසුව සතුරාගේ සටන් කිරීමට ඇති හැකියාව විනාශ කිරීමට, භූමිය අල්ලා ගැනීමෙන් හෝ, මෙම නඩුවේදී භාවිතා කළ පරිදි, විරුද්ධවාදීන්ගේ ඉදිරි බලවේග වට කර ගැනීමට භාවිතා කළ හැකිය. එය පසුව WWII හි සාර්ථකව භාවිතා කරනු ඇත. සසඳන විට, ජපන් මූලධර්මය ස්ථිතික වූ අතර, සන්නාහය පාබල හමුදාවෙන් වෙන වෙනම භාවිතා කරන ලදී. WWI හි පසු කාලීන ජර්මානු කුණාටු භට කණ්ඩායම් වලට සමාන කුඩා කුඩා කුඩා ආක්‍රමණශීලී පාබල කණ්ඩායම් යොදා ගනිමින් ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදී. ආරක්‍ෂාකාරීව, ධර්මයට තුනී ඉදිරි ආරක්‍ෂාවක් අවශ්‍ය කරන ලද අතර, ගැඹුරු සටනක් සමඟ කටයුතු කිරීමට හොඳම ක්‍රමය ආරක්‍ෂාව ගැඹුරු වේ. සෝවියට් මූලධර්මය මෝටර් රථ පාබල හමුදාවේ සහාය ඇතිව වේගවත් ටැංකි මත රඳා පැවතුනි. මෙය T-34 හි මුතුන් මිත්තන් වන BT ටැංකි මාලාවක් නිෂ්පාදනය කිරීමට හේතු විය. මෙම ටැංකි වේගවත් වූ අතර අධි වේග 45mm තුවක්කුවකින් සන්නද්ධ විය. ඔවුන් සැහැල්ලුවෙන් සන්නද්ධව සිටියද, ඔවුන්ගේ තුවක්කු ජපන් ජාතිකයින් විසින් භාවිතා කරන ලද ඒවාට වඩා බෙහෙවින් වැඩි ඵලදායි පරාසයකින් යුක්ත විය. ජපන් ටැංකි ඉතා මන්දගාමී වූ අතර අඩු ඵලදායී තුවක්කු සහිත විය. ඒ අතරම, ඔවුන් සතුව ඔවුන්ගේ සෝවියට් සගයන් හා සමාන පහත් සන්නාහයක් තිබුණි. යතුරුපැදි පාබල හමුදාවට විශාල ට්‍රක් රථ අවශ්‍ය වූ අතර, එමඟින් ෂුකොව්ට ඔහුගේ රේල් පීලිවලින් පහසුවෙන් ඉදිරියට සැපයුම් නැව්ගත කිරීමට හැකි විය. මෝටර් රථ ප්‍රවාහනයට සමාන ප්‍රවේශයක් නොතිබූ ජපන් ජාතිකයින් මෙය සමඟ අරගල කළහ. වාතය තුළ, තරඟය පුදුම සහගත ලෙස පවා විය. WWII හි Zero සහ Ki-48 ඔස්කාර් තවමත් ජපන් සේවයට ඇතුළත් වී නොතිබුණි. ඒ වෙනුවට, Ki-27 Nates I-16s රැගෙන ගියේය. මෙය ටැංකි සමඟ පැවති තරඟයට වඩා වැඩි තරඟයක් වූ නමුත් තවමත් සෝවියට් සංගමයට පක්ෂව විය. I-16 එහි ජපන් සගයාට වඩා දැඩි ලෙස සන්නද්ධ වූ අතර සන්නද්ධ විය. කි-27 වඩාත් උපාමාරු කළ හැකි නමුත් I-16 කිමිදීමේදී වේගවත් විය. ඉලක්කම්වල වාසිය සහ වැඩිදියුණු කළ උපක්‍රම සමඟින්, IJA සටනට සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කිරීම වැළැක්වීමට සෝවියට් ගුවන් හමුදාවට හැකි විය. අවසාන වශයෙන්, සෝවියට්වරුන්ට පොදු වූ පරිදි, ඔවුන්ට සංඛ්‍යාත්මක උත්තරීතරත්වයක් තිබුණි. ඔවුන්ට රයිෆල් සේනාංක 3ක්, සන්නද්ධ සේනාංක 2ක්, මෝටර් රයිෆල් අංශ 2ක් සහ යුද ටැංකි බළකා 2ක් තිබුණි. මොන්ගෝලියානු අශ්වාරෝහක සේනාංක 2ක සහයද ඔවුන්ට හිමි විය. ප්‍රහාරය එල්ල වන විට ජපනුන්ට තිබුණේ තනි අංශයකි. පොදුවේ ගත් කල, යුද්ධයේ දී, වැඩි බලවේග ඇති පාර්ශවය ජය ගනී - &quot;යුද්ධය තීරණය වන්නේ වැඩියෙන්ම එහි යන පාර්ශ්වය විසින්&quot; යන බලපෑමට පැටන් උපුටා දැක්වීමක් ඇත. ඔබේ ප්‍රශ්නයේ දෙවන කොටසේ පිළිතුරු දෙකක් ඇත. පළමුවැන්න ධර්මයයි. 1938 ජපන් මූලධර්මය 1905 ට පැහැදිලි පවුල් සමානකමක් තිබුණි. ඔවුන් 1905 සිට WWI සිට වැරදි පාඩම් ගෙන ඇත. චීන-ජපන් යුද්ධය මෙම මූලධර්මය වැරදි බව ඔප්පු කිරීමට කිසිවක් කර නැත. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, සැහැල්ලු කාලතුවක්කු ආධාරයෙන් පාබල හමුදා සටන් කෙරෙහි ඔවුන්ගේ මූලධර්මය දැඩි ලෙස යොමු විය. මෙය 1905 සහ 1914 දී හොඳ වූ අතර දුර්වල ලෙස නායකත්වය දුන් චීන පාබල හමුදාවට එරෙහිව ක්‍රියා කළේය. මෙය ජපන් හමුදාවේ ප්‍රසම්පාදනය මෙම සැලැස්මට ගැලපෙන ආයුධ කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීමට හේතු විය. 1905 දී, මේවා වෙළඳපොලේ වඩාත්ම නවීන දේවල් විය - බෝල්ට් ක්‍රියාකාරී රයිෆල්, මැෂින් තුවක්කු, සැහැල්ලු ක්ෂේත්‍ර කාලතුවක්කු. 1938 දී එකම වර්ගයේ ආයුධ මිලදී ගන්නා ලදී. සන්නාහය පර්යේෂණාත්මක වූ අතර පාබල සහාය සඳහා අඩු ප්‍රවේග තුවක්කු භාවිතා කළේය. බර වැඩි කාලතුවක්කු කොටස් නොසලකා හරින ලදී - 1938 දී IJA විසින් භාවිතා කරන ලද බරම තුවක්කු සමහරක් 1905 දී පෝර්ට් ආතර්හි බලකොටු සමඟ කටයුතු කිරීමට මිලදී ගෙන ඇත. කෙසේ වෙතත්, ලෝකයේ සෙසු රටවල් ඉදිරියට ගොස් ඇත. බර කාලතුවක්කු, ටැංකි සහ ට්‍රක් රථ හමුදාවකට තිබිය හැකි වැදගත්ම දේ වූ අතර ජපානයට තිබුණේ මේවායින් වඩාත් මූලික දේ පමණි. ඔවුන්ගේ ධර්මය මේවා නිෂ්පාදනය කිරීමට පක්ෂව තිබුනා නම්, ඔවුන් එසේ කිරීම අමාරුවේ වැටෙනු ඇත. ජපානයට 1938 දී විශාලතම බර කර්මාන්තය තිබුණේ නැත. රට වසරකට සීමිත ප්‍රමාණයේ සන්නාහ තහඩු ප්‍රමාණයක් නිෂ්පාදනය කරන විට සහ නාවික හමුදාවට එයින් වැඩි ප්‍රමාණයක් යුධ නැව් තැනීමට අවශ්‍ය වූ විට, හමුදාවට ටැංකි සෑදිය නොහැක. විශාල ටැංකියකට හෝ යතුරුපැදි බළකායකට ආධාර කිරීමට තරම් පුහුණු කාර්මිකයන් සිටියේ නැත. IJN හි ගුවන් යානා වාහකවලට පවා තිබුණේ ඔවුන්ගේ ගුවන් කණ්ඩායම් සඳහා ප්‍රමාණවත් තරම් යාන්ත්‍රිකයන් පමණි - මිඩ්වේ හි වඩාත්ම වැදගත් පාඩු වූයේ ගුවන් නියමුවන් නොව ගොඩබිම් කාර්ය මණ්ඩලයයි. නවීන යුද්ධයේ ඉල්ලීම්වලට සහාය වීම සඳහා සෝවියට් සංගමයට බර කර්මාන්තයක් සහ තාක්ෂණික වශයෙන් නිපුණතා ඇති පිරිස් තිබුණි. ජපානය කළේ නැහැ.