There are a LOT of potential answers to this, and I expect that others will have better explanations. However:

\- A major and important point of child development is learning to say "no" -- essentially, learning that you have control over your own body and are that you are capable of setting boundaries. Because eating is such an important part of most human communities, saying "no" to food is one of the universal ways that a 2- or 3-year-old begins to assert their own individual identity.

\- There's also (IIRC) some research showing that children have more sensitive taste receptors, and thus are more likely to push food away.
මේ සඳහා විභව පිළිතුරු රාශියක් ඇති අතර අනෙක් අයට වඩා හොඳ පැහැදිලි කිරීම් ලැබෙනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි. කෙසේ වෙතත්: \- ළමා සංවර්ධනයේ ප්‍රධාන සහ වැදගත් කරුණක් වන්නේ &quot;නැහැ&quot; කීමට ඉගෙන ගැනීමයි -- අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම, ඔබට ඔබේම ශරීරය පාලනය කර ඇති බවත් ඔබට සීමා මායිම් සැකසීමේ හැකියාව ඇති බවත් ඉගෙන ගැනීමයි. ආහාර ගැනීම බොහෝ මානව ප්‍රජාවන්ගේ ඉතා වැදගත් අංගයක් වන නිසා, ආහාර සඳහා &quot;නැහැ&quot; කීම අවුරුදු 2- හෝ 3 ක දරුවෙකු තමන්ගේම අනන්‍යතාවය තහවුරු කිරීමට පටන් ගන්නා විශ්වීය ක්‍රමයකි. \- ළමයින්ට වඩා සංවේදී රස ප්‍රතිග්‍රාහක ඇති බවත්, එම නිසා ආහාර ඉවතට තල්ලු කිරීමට වැඩි ඉඩක් ඇති බවත් පෙන්වන (IIRC) සමහර පර්යේෂණ ද ඇත.