There are two main reasons that I can think of as to why artillery didn't render trench warfare useless. 

Early in the war an issue that the British in particular faced was the reliability of shell fuses. Leading up to an assault like the beginning of the Battle of the Somme, artillery was easily capable of firing tens of thousands of shells over a few days. However, only a portion of those shells would actually explode when they hit the ground. Typically this was caused by the mud being too soft and the shell would just bury itself without triggering the fuse. The issue was sensitivity. There is anecdotal accounts that after the massive pre-Somme bombardment it was possible to walk across no-man's-land on a carpet of unexploded shells. 

The second reason why artillery didn't render trench warfare useless ties into the sensitivity of fuses and reliability of shells. If you fire tens of thousands of shells at the enemy leading up to an assault, the shells will churn up the ground to an unusable level. This became an issue during the now infamous Battle of Passchendaele, when the already damaged drainage systems in the area were shelled and saturated the constantly agitated soil.

These two factors worked together to degrade artillery's status from a presumed war winner to just one part of the combined arms tactics necessary to succeed on the Western Front.
කාලතුවක්කු යුද අගල් යුද්ධයෙන් පලක් නොවීමට හේතුව ලෙස මට සිතිය හැකි ප්‍රධාන හේතු දෙකක් තිබේ. යුද්ධයේ මුල් අවධියේදී විශේෂයෙන් බ්‍රිතාන්‍යයන් මුහුණ දුන් ගැටලුවක් වූයේ ෂෙල් ෆියුස් වල විශ්වසනීයත්වයයි. සෝමේ සටනේ ආරම්භය වැනි ප්‍රහාරයකට තුඩු දුන් කාලතුවක්කුවලට දින කිහිපයක් පුරා ෂෙල් වෙඩි දස දහස් ගණනක් පහසුවෙන් වෙඩි තැබීමට හැකි විය. කෙසේ වෙතත්, එම ෂෙල් වෙඩිවලින් කොටසක් පමණක් බිම වැදීමෙන් සැබවින්ම පිපිරෙනු ඇත. සාමාන්‍යයෙන් මෙය සිදු වූයේ මඩ ඉතා මෘදු වීම නිසා වන අතර කවචය ෆියුස් අවුලුවාලීමකින් තොරව වළලනු ඇත. ප්රශ්නය වූයේ සංවේදීතාවයි. සෝමේට පෙර සිදු වූ දැවැන්ත බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් පසුව, නොමිනිස්-ලෑන්ඩ් හරහා නොපිපිරුණු ෂෙල් වෙඩි කාපට් මතින් ගමන් කිරීමට හැකි වූ බවට කතන්දර වාර්තා තිබේ. කාලතුවක්කු යුද අගල් නොවීමට දෙවන හේතුව ෆියුස් වල සංවේදීතාව සහ ෂෙල් වෙඩි වල විශ්වසනීයත්වය කෙරෙහි නිෂ්ඵල බැඳීම් ඇති කිරීමයි. ප්‍රහාරයක් දක්වා ඔබ සතුරාට ෂෙල් වෙඩි දස දහස් ගණනක් එල්ල කළහොත්, ෂෙල් වෙඩි පොළව භාවිතයට ගත නොහැකි මට්ටමකට පත් කරනු ඇත. දැනට කුප්‍රකට පාස්චෙන්ඩේලේ සටනේදී, ප්‍රදේශයේ දැනටමත් හානියට පත් වූ ජලාපවහන පද්ධතිවලට ෂෙල් වෙඩි තබා නිරන්තරයෙන් කැළඹී ඇති පස සංතෘප්ත කළ විට මෙය ප්‍රශ්නයක් විය. බටහිර පෙරමුණේ සාර්ථක වීමට අවශ්‍ය ඒකාබද්ධ අවි උපක්‍රමවලින් එක කොටසක් පමණක් යැයි උපකල්පිත යුද ජයග්‍රාහකයකුගේ සිට කාලතුවක්කු තත්ත්වය පිරිහීමට මෙම සාධක දෙක එක්ව ක්‍රියා කළේය.