Pathogens are actually not very interested in giving their host a hard time. Why? The more dangerous it acts, the stronger and quicker the host's (or its immune system's) reaction is, or worst when killing the host the pathogen can't benefit in the long term. Evolutionarily speaking it is a more favorable trait for a pathogen to act decent, maybe even nearly invisible, in order to not startle or kill the host. In fact, killing an entire species may limit the survivability of the pathogen itself. Maybe the "pathogen" could even develop beneficial traits for the host in order to increase its own chances, which would lead to symbiotic relationships.

The thing is that this is a development very specific for the primary host, which could be whichever animal. Those things when infecting a host that is not designated fall apart: either the pathogen is unable to inhabit the foreign host at all, or causes a very severe pathological reaction because limiting interactions are just not available in this new kind of habitat. Consequently the host, for example the human body, will react very violently and very symptomatically when encountering pathogens that would naturally inhabit rodents or pigs or other kinds of animals.
ව්යාධිජනක ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන්ගේ සත්කාරකයට දුෂ්කර කාලයක් ලබා දීමට එතරම් උනන්දුවක් නොදක්වයි. ඇයි? එය වඩාත් භයානක ලෙස ක්‍රියා කරන තරමට, ධාරකයාගේ (හෝ එහි ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතියේ) ප්‍රතික්‍රියාව වඩාත් ශක්තිමත් සහ වේගවත් වේ, නැතහොත් ධාරකය මරා දැමීමේදී නරකම වන්නේ රෝග කාරකයට දිගු කාලීනව ප්‍රතිලාභ ලැබිය නොහැක. පරිණාමීය වශයෙන් ගත් කල, රෝග කාරකයක් ධාරකය තැති ගැන්වීමට හෝ මරා නොදමනු පිණිස විනීත, සමහරවිට නොපෙනෙන ලෙස ක්‍රියා කිරීම වඩාත් හිතකර ලක්ෂණයකි. ඇත්ත වශයෙන්ම, සම්පූර්ණ විශේෂයක් මරා දැමීමෙන් රෝග කාරකයේ පැවැත්ම සීමා කළ හැකිය. සමහර විට &quot;රෝග කාරකය&quot; තමන්ගේම අවස්ථා වැඩි කර ගැනීම සඳහා ධාරකයට හිතකර ගති ලක්ෂණ වර්ධනය කර ගත හැකි අතර, එය සහජීවන සබඳතාවලට තුඩු දෙනු ඇත. කාරණය නම් මෙය ප්‍රාථමික ධාරකයට ඉතා විශේෂිත වූ වර්ධනයක් වන අතර එය කුමන සතෙකු වුවද විය හැකිය. නම් නොකළ ධාරකයකට ආසාදනය වූ විට එම දේවල් බිඳ වැටේ: එක්කෝ රෝග කාරකයට විදේශීය ධාරකයේ වාසය කිරීමට නොහැකි වීම, නැතහොත් මෙම නව ආකාරයේ වාසස්ථාන තුළ සීමාකාරී අන්තර්ක්‍රියා නොමැති නිසා ඉතා දරුණු ව්‍යාධිජනක ප්‍රතික්‍රියාවක් ඇති කරයි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ධාරකය, උදාහරණයක් ලෙස මිනිස් සිරුර, මීයන් හෝ ඌරන් හෝ වෙනත් වර්ගවල සතුන් ස්වභාවිකව වාසය කරන රෝග කාරක හමු වූ විට ඉතා ප්‍රචණ්ඩ ලෙස සහ ඉතා රෝග ලක්ෂණ සහිතව ප්‍රතික්‍රියා කරයි.