By the late-18th/early-19th century the idea of Atomism had been hashed over for literally centuries. They weren't going back to the Ancients at that point. Dalton's own discussions of Atomism were rooted more in the work of Newton (who made various corpuscular assumptions in his work) than they were in Democritus or Epicurus. 

If you go back to the earlier discussions, e.g. Robert Boyle, you get a much more complicated picture. Boyle's Atomism was certainly done with knowledge of the Ancient philosophers on the subject, but his more immediate inspiration were discussions within alchemical theory about the nature of matter (which are more Aristotelian than Democritus/Epicurus; e.g. "what is matter made of that allows it to be X sometimes and Y another?"). 

The sort of place where I've seen explicit invocations of Democritus and Epicurus has been in discussions about the vacuum and Plenism (Atomism's antagonist philosophy, which argues for a continuum of matter, and lack of vacuum). The line between the philosophical and the empirical in this discussion, in the 17th century anyway (again, over a century before Dalton), is completely fuzzy. Hence one of the biggest arguments was between Boyle (a "chemist" in a modern framing) and Thomas Hobbes (a "philosopher"), who both saw themselves as doing semi-empirical, semi-philosophical work. Hobbes deployed Democritus and Epicurus to argue _against_ Boyle's conception of the vacuum, and thus against Boyle's interpretation of his late 17th-century air-pump experiments. Which is just to say: everyone in that time would have recognized that these figures were involved in putting out philosophies of Atomism, but even by the 17th century it wasn't required to go back to them to get the ideas, there were plenty of other sources.

Dalton's accomplishment was not in re-inventing or even re-invoking Atomism. It was in trying to give it a strong physical basis and tie that into its possible chemical implications. It is very much the project of someone who has already stopped caring about what the Ancients said about such a matter, which itself is a very late-Enlightenment, post-chemical revolution sort of move. An earlier figure, like Boyle, cared a bit about the Ancients — not so much because he thought everything they said was accurate, but because they formed sort of a bedrock of understanding that he could push back against or build off of. And because he did think that ultimately what he was doing was a form of philosophy, even if he made an argument that new machines (like the air-pump) could serve as a run-around to philosophical quandaries. And the influence of alchemical theorizing on Boyle cannot be overstated — it was core to his understanding of what might have been going on in _all_ of his experimental work. 

This is a big topic and I don't claim to know every in and out of it (I am not an early modernist in the slightest, though I dip a toe into these readings sometimes for teaching purposes, and find the Boyle stuff pretty interesting for its strangeness). On Boyle v. Hobbes, Shapin and Schaffer's _Leviathan and the Air-Pump_ (1985) is the classic text. On Dalton's Atomism, I found this article very useful a little while back: Alan J. Rocke, "In Search of El Dorado: John Dalton and the Origins of the Atomic Theory," _Social Research_ 72, no. 1 (Spring 2005), 125-158. Rocke does a great job of situating Dalton's Newtonism and what exactly he was trying to accomplish. On Boyle's (and others') alchemical atomism (and various other Atomisms at the time), see esp. William R. Newman, "The Significance of 'Chymical Atomism,'" _Early Science and Medicine_ 14, no. 1/3 (2009), 248-264. Newman is one of the great scholars of Boyle and alchemy. It is a difficult world to translate into modern physical/chemical terms on the whole — that is just not how they saw it working, and you sort of have to dive in on their own terms.
18 වැනි සියවසේ අග/19 වැනි සියවසේ මුල් භාගය වන විට පරමාණුවාදය පිළිබඳ අදහස ශතවර්ෂ ගණනාවක් පුරාවටම යටපත් වී තිබුණි. ඔවුන් ඒ වන විට පැරණියන් වෙත ආපසු ගියේ නැත. ඩෝල්ටන්ගේම පරමාණුවාදය පිළිබඳ සාකච්ඡා ඩිමොක්‍රිටස් හෝ එපිකියුරස් වලදී වඩා නිව්ටන්ගේ (ඔහුගේ කෘතියේ විවිධ corpuscular උපකල්පන කළ) කෘතීන් තුළ මුල් බැස ඇත. ඔබ පෙර සාකච්ඡා වෙත ආපසු ගියහොත්, උදා: රොබට් බොයිල්, ඔබට වඩාත් සංකීර්ණ චිත්‍රයක් ලැබේ. බොයිල්ගේ පරමාණුවාදය නිසැකව ම මෙම විෂය පිළිබඳ පුරාණ දාර්ශනිකයන් පිළිබඳ දැනුමෙන් සිදු කරන ලද්දකි, නමුත් ඔහුගේ වඩාත් ක්ෂණික ආභාසය වූයේ පදාර්ථයේ ස්වභාවය පිළිබඳ ඇල්කෙමිකල් න්‍යාය තුළ සාකච්ඡා කිරීමයි (ඒවා ඩිමොක්‍රිටස්/එපිකියුරස්ට වඩා ඇරිස්ටෝටලියානු ය; උදා: &quot;එය ඉඩ දෙන පදාර්ථයෙන් සෑදූ දෙය සමහර විට X සහ තවත් Y විය යුතුද?&quot;). Democritus සහ Epicurus ගේ පැහැදිලි ආයාචනා මා දුටු ආකාරයේ රික්තය සහ Plenism (පරමාණුවාදයේ ප්‍රතිවිරෝධතා දර්ශනය, පදාර්ථයේ අඛණ්ඩ පැවැත්මක් සහ රික්තකයක් නොමැතිකම සඳහා තර්ක කරන) සාකච්ඡා විය. 17 වන සියවසේ කෙසේ වෙතත් (නැවතත්, ඩෝල්ටන්ට පෙර සියවසකට වඩා වැඩි කාලයක්) මෙම සාකච්ඡාවේ දාර්ශනික හා අනුභූතික අතර රේඛාව සම්පූර්ණයෙන්ම අපැහැදිලි ය. එබැවින් විශාලම තර්කයක් වූයේ බොයිල් (නූතන රාමුවක &quot;රසායන විද්‍යාඥයෙක්&quot;) සහ තෝමස් හොබ්ස් (&quot;දාර්ශනිකයෙක්&quot;) අතර ඔවුන් දෙදෙනාම අර්ධ ආනුභවික, අර්ධ දාර්ශනික වැඩ කරන බවයි. රික්තය පිළිබඳ බොයිල්ගේ සංකල්පයට එරෙහිව තර්ක කිරීමට හොබ්ස් ඩිමොක්‍රිටස් සහ එපිකියුරස් යොදවන ලද අතර එමඟින් බොයිල්ගේ 17 වන සියවසේ අගභාගයේ වායු පොම්ප අත්හදා බැලීම් පිළිබඳ බොයිල්ගේ අර්ථ නිරූපණයට එරෙහිව විය. කිව යුතු දෙය නම්: මෙම සංඛ්‍යා පරමාණුවාදයේ දර්ශන ඉදිරිපත් කිරීමට සම්බන්ධ වූ බව එකල සිටි සෑම කෙනෙකුම හඳුනාගෙන ඇත, නමුත් 17 වන සියවස වන විට පවා අදහස් ලබා ගැනීමට ඔවුන් වෙත ආපසු යාමට අවශ්‍ය නොවීය, ඕනෑ තරම් තිබේ. වෙනත් මූලාශ්ර. ඩෝල්ටන්ගේ ජයග්‍රහණය වූයේ පරමාණුවාදය ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම හෝ නැවත ක්‍රියාත්මක කිරීම නොවේ. එය ශක්තිමත් භෞතික පදනමක් ලබා දීමට සහ එහි ඇති විය හැකි රසායනික ඇඟවුම් වලට එය ගැටගැසීමට උත්සාහ කිරීමයි. එය බොහෝ දුරට එවැනි කරුණක් ගැන පැරැන්නන් පැවසූ දේ ගැන සැලකිල්ලක් දැක්වීම නතර කර ඇති කෙනෙකුගේ ව්‍යාපෘතියකි, එයම ඉතා ප්‍රමාද වූ බුද්ධත්වයට පත් වූ පසු රසායනික විප්ලවයේ ආකාරයක පියවරකි. බොයිල් වැනි පෙර චරිතයක් පැරැන්නන් ගැන ටිකක් සැලකිල්ලක් දැක්වූයේය - ඔවුන් පවසන සෑම දෙයක්ම නිවැරදි යැයි ඔහු සිතූ නිසා නොවේ, නමුත් ඔවුන් ඔහුට එරෙහිව තල්ලු කළ හැකි හෝ ගොඩනගා ගත හැකි ආකාරයේ අවබෝධයක් ඇති කර ගත් බැවිනි. නව යන්ත්‍ර (වායු පොම්පය වැනි) දාර්ශනික අවුල් ජාලයක් කරා දිව යා හැකි බවට තර්කයක් ඉදිරිපත් කළත්, අවසානයේ ඔහු කරන්නේ දාර්ශනික ආකාරයක් බව ඔහු සිතූ බැවිනි. බොයිල් කෙරෙහි ඇල්කෙමිකල් න්‍යායකරණයේ බලපෑම අධිතක්සේරු කළ නොහැක - එය ඔහුගේ පර්යේෂණාත්මක කර්තව්‍යයන් _සියල්ල තුළ සිදුවෙමින් පැවතිය හැකි දේ පිළිබඳ ඔහුගේ අවබෝධයට හරය විය. මෙය විශාල මාතෘකාවක් වන අතර මම එහි ඇති සෑම දෙයක්ම දන්නා බව නොකියමි (මම සුළු වශයෙන් හෝ මුල් නූතනවාදියෙකු නොවෙමි, නමුත් සමහර විට ඉගැන්වීමේ අරමුණු සඳහා මම මෙම කියවීම් වලට ඇඟිල්ලක් ගිල්වා බොයිල් දේවල් ඉතා රසවත් බව සොයා ගත්තෙමි. එහි අමුතුකම සඳහා). Boyle v. Hobbes මත, Shapin and Schaffer&#39;s _Leviathan and the Air-Pump_ (1985) යනු සම්භාව්‍ය පාඨයයි. ඩෝල්ටන්ගේ පරමාණුවාදය පිළිබඳ, මෙම ලිපිය මඳ වේලාවකට පෙර මට ඉතා ප්‍රයෝජනවත් විය: ඇලන් ජේ. රොක්, &quot;එල් ඩොරාඩෝ සෙවීමේදී: ජෝන් ඩෝල්ටන් සහ පරමාණුක න්‍යායේ මූලාරම්භය,&quot; _සමාජ පර්යේෂණ_ 72, අංක. 1 (2005 වසන්තය), 125-158. ඩෝල්ටන්ගේ නිව්ටෝනවාදය සහ ඔහු හරියටම ඉටු කිරීමට උත්සාහ කළ දේ ස්ථානගත කිරීම සඳහා රොක් විශිෂ්ට කාර්යයක් කරයි. බොයිල්ගේ (සහ අනෙකුත් අයගේ) ඇල්කෙමිකල් පරමාණුවාදය (සහ එකල වෙනත් විවිධ පරමාණුවාදයන්) පිළිබඳ, esp බලන්න. William R. Newman, &quot;The Significance of &#39;Chymical Atomism,&#39;&quot; _Early Science and Medicine_ 14, no. 1/3 (2009), 248-264. නිව්මන් යනු බොයිල් සහ ඇල්කෙමිය පිළිබඳ විශිෂ්ට විද්වතුන්ගෙන් කෙනෙකි. සමස්තයක් ලෙස නවීන භෞතික/රසායනික යෙදුම් වලට පරිවර්තනය කිරීම දුෂ්කර ලෝකයකි - එය ක්‍රියාත්මක වන බව ඔවුන් දුටු ආකාරය එය නොවන අතර, ඔබට ඔවුන්ගේම කොන්දේසි මත කිමිදිය යුතුය.