This is a pretty broad question and there is no hard and fast rule for every aspect of your question. One of the chief concerns for a Roman soldier was booty, particularly during the Republican when such booty would make up the majority of their pay during their soldierly career. The types of deprivations inflicted upon a city were going to be based on highly complex factors. Sometimes a city was not sacked, other times it was. Sometimes that sack was orderly, often times it was not. In general, if a city was to be sacked, a commander would grant his men leave to basically be scoundrels, and sometimes this played out with horror. 

So, let's begin:

 > What happened to people inside the city
A quote from Polybius:

 > The incidents of the capture of Corinth were melancholy. The soldiers cared nothing for the works of art and the consecrated statues. I saw with my own eyes pictures thrown on the ground and soldiers playing dice on them; among them was a picture of Dionysus by Aristeides---in reference to which they say that the proverbial saying arose, "Nothing to the Dionysus,"---and the Hercules tortured by the shirt of Deianeira. . .

The holy places of even your enemy had power and deserved respect in the ancient world, so to treat them with such disrespect was as sacrilege and brutish as it gets. The fate of the Corinthians was not particularly pleasant either of course. According to Diodorus Siculus

 > This was the city that, to the dismay of later ages, was now wiped out by her conquerors. Nor was it only at the time of her downfall that Corinth evoked great compassion from those that saw her; even in later times, when they saw the city leveled to the ground, all who looked upon her were moved to pity. p443No traveller passing by but wept, though he beheld but a few scant relics of her past prosperity and glory. Wherefore in ancient times, nearly a hundred years later, Gaius Iulius Caesar (who for his great deeds was entitled divus), after viewing the site restored the city.

So this city lay in ruins for a century before being rebuilt. For the record, Corinth was basically sacked to the ground, with all women and children carried off into slavery. Those that were not enslaved were slaughtered. The Romans could be quite brutal. You'll note from the writings here that even they were quite shocked by what occurred in Corinth, and it could be called a bit of an over-reaction. It did serve a purpose though, which was to put the Greek (and Mediterranean world) on notice that to challenge Rome wouldn't mean you would be conquered, it meant you would be annihilated. Twenty years earlier during the Third Macedonian War, Epirus had seen a reported 150,000 people enslaved, and was devastated to such a point that centuries later it was noted that what had once been a highly populated state was still barren and empty.

 >  what happened to soldiers and officers still alive

Generally, common soldiers were slaughtered at worst and enslaved at best. Leaders would be spared for a triumph, which would see them paraded in Rome in chains before being strangled. This is assuming they didn't commit suicide to avoid such shame.

 > what happened to commerce, trade and daily routine in the city

We can assume that if a city was destroyed, such commerce would end. However, in many cases, as with Corinth, the city itself occupied a position that was valuable (thus explaining the existence of the city in the first place). Both Corinth and Carthage would be rebuilt and occupied near or on top of their former sites as Roman colonies. If the city remained unsacked and simply surrendered, we can assume trade would continue (as it did for Carthage after the second Punic War).

 > How long would the Romans stay in a city, is there a reason to raise the city, or keep the city?

This depended entirely on the period and the situation within the city. During the Republican Period, particularly prior to the integration of the provinces after the sacks of Corinth and Carthage, permanent Roman garrisons were not a common thing. Roman policy was designed not around direct occupation and control during these years, but around force projection and client states/tribes. Tribes were expected to police themselves, and when they didn't, incidents like Corinth would occur to set the rest straight. Sometimes it worked, sometimes it didn't. 



මෙය ඉතා පුළුල් ප්‍රශ්නයක් වන අතර ඔබේ ප්‍රශ්නයේ සෑම අංශයක් සඳහාම දැඩි හා වේගවත් රීතියක් නොමැත. රෝමානු සොල්දාදුවෙකුගේ ප්‍රධාන සැලකිල්ලක් වූයේ කොල්ලය, විශේෂයෙන් රිපබ්ලිකන් සමයේදී එවැනි කොල්ලය ඔවුන්ගේ සොල්දාදුවන්ගේ වෘත්තීය ජීවිතය තුළ ඔවුන්ගේ වැටුපෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ලබා ගන්නා විටය. නගරයක් මත ඇති කරන ලද අහිමිවීම් වර්ග ඉතා සංකීර්ණ සාධක මත පදනම් වනු ඇත. සමහර විට නගරයක් නෙරපා හරිනු ලැබුවේ නැත, තවත් විටෙක එය විය. සමහර විට එම ගෝනිය පිළිවෙළකට තිබුනා, බොහෝ විට එය එසේ නොවීය. පොදුවේ ගත් කල, නගරයක් නෙරපා හරිනු ලැබුවහොත්, අණ දෙන නිලධාරියෙකු තම මිනිසුන්ට මූලික වශයෙන් නින්දිතයන් වීමට අවසර දෙනු ඇත, සමහර විට මෙය භීතියට පත් විය. ඉතින්, අපි පටන් ගනිමු: &gt; නගරය තුළ මිනිසුන්ට සිදු වූ දේ Polybius වෙතින් උපුටා දැක්වීමක්: &gt; කොරින්තිය අල්ලා ගැනීමේ සිදුවීම් ශෝකජනක විය. සොල්දාදුවන් කලා කෘති සහ කැප කරන ලද පිළිම කිසිවක් ගණන් ගත්තේ නැත. මම මගේ ඇස් දෙකෙන්ම දැක්කා බිම විසිකරලා තියෙන පින්තූර සහ ඒ මත දාදු කැට සෙල්ලම් කරන සොල්දාදුවන්. ඔවුන් අතර Aristeides විසින් ඩයොනිසස්ගේ පින්තූරයක් විය - ඔවුන් පවසන්නේ &quot;ඩයෝනිසස්ට කිසිවක් නැත&quot; යන හිතෝපදේශය පැන නැගුණු බවයි. . . පුරාණ ලෝකයේ ඔබේ සතුරාගේ පවා ශුද්ධ ස්ථානවලට බලය සහ ගෞරවය ලැබිය යුතු විය, එබැවින් ඔවුන්ට එවැනි අගෞරවයක් ලෙස සැලකීම එය ලැබෙන තරමටම පරිහානිය හා තිරිසන් විය. කොරින්තිවරුන්ගේ ඉරණම ඇත්ත වශයෙන්ම විශේෂයෙන් ප්රසන්න නොවීය. Diodorus Siculus&gt; පවසන පරිදි මෙය පසුකාලීන යුගයන්හි බලාපොරොත්තු සුන් කරවන පරිදි, දැන් ඇගේ ජයග්‍රාහකයින් විසින් අතුගා දැමූ නගරය විය. කොරින්තිය ඇයව දුටු අයගෙන් ඉමහත් අනුකම්පාවක් ඇති කළේ ඇගේ බිඳවැටීමේදී පමණක් නොවේ. පසු කාලවලදී පවා, නගරය බිමට සමතලා වී ඇති බව දුටු විට, ඇය දෙස බැලූ සියල්ලෝම අනුකම්පා කළහ. p443ඇයගේ අතීත සෞභාග්‍යයේ සහ තේජසෙහි ඉතා සුළු ධාතු කිහිපයක් පමණක් ඔහු දුටුවද, ඒ අසලින් යන කිසිම සංචාරකයෙක් හැඬුවේ නැත. එබැවින් පුරාණ කාලයේ, වසර සියයකට පමණ පසු, ගයිස් ඉයුලියස් සීසර් (ඔහුගේ ශ්‍රේෂ්ඨ ක්‍රියාවන් සඳහා ඩිවුස් යන නාමය හිමි විය), මෙම ස්ථානය නැරඹීමෙන් පසු නගරය ප්‍රතිසංස්කරණය කළේය. එබැවින් මෙම නගරය නැවත ගොඩනැඟීමට පෙර සියවසක් නටබුන් විය. වාර්තාව සඳහා, කොරින්තිය මූලික වශයෙන් බිමට නෙරපා හරින ලද අතර, සියලුම කාන්තාවන් සහ ළමයින් වහල්භාවයට ගෙන යන ලදී. වහල්භාවයට පත් නොවූ අය ඝාතනය කරන ලදී. රෝමවරුන් තරමක් කුරිරු විය හැකිය. කොරින්තියේ සිදු වූ දෙයින් ඔවුන් පවා බෙහෙවින් කම්පනයට පත් වූ බවත්, එය තරමක් අධික ප්‍රතික්‍රියාවක් ලෙස හැඳින්විය හැකි බවත් මෙහි ඇති ලියවිලිවලින් ඔබ සටහන් කරනු ඇත. කෙසේ වෙතත් එය අරමුණක් ඉටු කළේය, එය ග්‍රීක (සහ මධ්‍යධරණී ලෝකය) දැනුම් දීමයි, රෝමයට අභියෝග කිරීම යනු ඔබව යටත් කර ගැනීමක් නොවන බවත්, එයින් අදහස් වන්නේ ඔබ විනාශ වනු ඇති බවත් ය. මීට වසර විස්සකට පෙර තුන්වන මැසිඩෝනියානු යුද්ධයේදී, එපිරස් 150,000 ක් වහල්භාවයට පත් කර ඇති බව වාර්තා වී ඇති අතර, එය විනාශයට පත් වූ අතර සියවස් ගණනාවකට පසුව, වරක් ඉහළ ජනාකීර්ණ රාජ්‍යයක් වූ එය තවමත් නිසරු සහ හිස් බව සටහන් විය. &gt; තවමත් ජීවතුන් අතර සිටින සොල්දාදුවන්ට සහ නිලධාරීන්ට සිදු වූ දේ සාමාන්‍යයෙන්, සාමාන්‍ය සොල්දාදුවන් නරකම ලෙස ඝාතනය කර හොඳම වහල්භාවයට පත් කරන ලදී. නායකයින් ජයග්‍රහණයක් සඳහා ඉතිරි වනු ඇත, එය ගෙල සිර කිරීමට පෙර දම්වැල්වලින් රෝමයේ පෙළපාලිය දකිනු ඇත. මෙයින් අදහස් කරන්නේ ඔවුන් එවැනි ලැජ්ජාව වළක්වා ගැනීමට සියදිවි නසා නොගත් බවයි. &gt; නගරයේ වාණිජ්‍ය, වෙළෙඳාම සහ දෛනික කටයුතුවලට සිදු වූ දේ නගරයක් විනාශ කළහොත් එවැනි වාණිජ්‍යය අවසන් වනු ඇතැයි අපට සිතිය හැක. කෙසේ වෙතත්, බොහෝ අවස්ථාවලදී, කොරින්තියේ මෙන්, නගරයම වටිනා ස්ථානයක් හිමි කර ගත්තේය (එමගින් නගරයේ පැවැත්ම මුලින්ම පැහැදිලි කරයි). කොරින්තිය සහ කාර්තේජ් යන දෙකම නැවත ගොඩනඟා රෝමානු යටත් විජිත ලෙස ඔවුන්ගේ පැරණි ස්ථාන ආසන්නයේ හෝ ඉහළින් අල්ලා ගනු ඇත. නගරය මුදා නොගෙන සරලව යටත් වූවා නම්, වෙළඳාම දිගටම පවතිනු ඇතැයි අපට උපකල්පනය කළ හැකිය (දෙවන පියුනික් යුද්ධයෙන් පසු කාර්තේජ් සඳහා සිදු වූවාක් මෙන්). &gt; රෝමවරුන් කොපමණ කාලයක් නගරයක රැඳී සිටිනවාද, නගරය ඉහළ නැංවීමට හෝ නගරය තබා ගැනීමට හේතුවක් තිබේද? මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම රඳා පවතින්නේ නගරය තුළ කාල සීමාව සහ තත්වය මත ය. රිපබ්ලිකන් පාලන සමය තුළ, විශේෂයෙන්ම කොරින්ති සහ කාර්තේජ් ගෝනිවලින් පසු පළාත් ඒකාබද්ධ කිරීමට පෙර, ස්ථිර රෝමානු හමුදාවන් පොදු දෙයක් නොවීය. රෝම ප්‍රතිපත්තිය සැලසුම් කර ඇත්තේ මෙම වසර තුළ සෘජු වාඩිලෑම සහ පාලනය වටා නොව, බල ප්‍රක්ෂේපනය සහ සේවාදායක රාජ්‍යයන්/ගෝත්‍ර වටා ය. ගෝත්‍රිකයන් තමන් විසින්ම පොලිස් කර ගැනීමට බලාපොරොත්තු වූ අතර, එසේ නොකළ විට, ඉතිරිය නිවැරදි කිරීමට කොරින්තිය වැනි සිදුවීම් සිදුවනු ඇත. විටෙක එය ක්‍රියාත්මක විය, විටෙක එසේ නොවීය. 


