I can only speak about notoriety and recognition in the anglophone world.

Caesar, Antony, Brutus, and Cleopatra would definitely still be remembered without Shakespeare's plays.  Having one of the most famous writers in history make your life into a narrative piece of theater is certainly helpful when it comes to staying in the public conscious, but these particular historic figures would probably have needed no such help.  Especially Caesar himself.

These stories were already popular in England in the 1660s-70s when Shakespeare was young.  Stories about the Roman Republic/Empire were considered essential parts of a good education.  Latin was taught to students and portions of the works of Plutarch, Ovid, and Plautus were used as practice texts.

[Plutarch's *Lives*](_URL_1_) was first translated into English by Sir Thomas North in 1597.  It was apparently a great success, as orders for a second printing were recorded later that same year.  This translation was almost certainly used by Shakespeare as the basis for his play as I discussed in [a previous answer](_URL_0_).

In addition to being yet another popularizing force behind the life of Julius Caesar  &  company, Shakespeare also became responsible for a number of misconceptions about the story:  He compresses the events of several years into 5 days. He makes the Capitol the venue of Caesar's death rather than the Theatrum Pompeium. Shakespeare makes the Triumvirs meet in Rome instead of near Bononia. The period between Caesar's victory and Antony/Octavius regaining control is a span of 3 years, not one week.  Caesar's assassination and the dueling speeches of Antony and Brutus happened months apart according to Plutarch while Shakespeare places all three events on one gigantically important day: The Ides of March.  Shakespeare's final battle happens on the fifth day of the play, where Plutarch sets it months after the assassination.

To sum up, the public memories of Julius Caesar and Mark Antony were not in danger of fading when Shakespeare wrote his play.  Indeed, he may have been responsible for as much confusion as awareness.  On the other hand, Shakespeare made the character of Brutus much more interesting, conflicted, and three-dimensional than the one we read about in Plutarch.  So I suppose it's safe to say that Shakespeare probably shaped the way we now view Brutus more than any other writer.
මට කතා කළ හැක්කේ ඇන්ග්ලෝෆෝන් ලෝකයේ ප්‍රසිද්ධිය සහ පිළිගැනීම ගැන පමණි. ෂේක්ස්පියර්ගේ නාට්‍ය නොමැතිව සීසර්, ඇන්ටනි, බෲටස් සහ ක්ලියෝපැට්රා නිසැකවම මතකයේ රැඳෙනු ඇත. ඉතිහාසයේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධ ලේඛකයන්ගෙන් කෙනෙකු සිටීම ඔබේ ජීවිතය ආඛ්‍යාන රංග ශාලාවක් බවට පත් කිරීම මහජන සවිඥානකත්වයේ රැඳී සිටීමේදී නිසැකවම ප්‍රයෝජනවත් වේ, නමුත් මෙම විශේෂිත ඓතිහාසික පුද්ගලයින්ට එවැනි උපකාරයක් අවශ්‍ය නොවනු ඇත. විශේෂයෙන්ම සීසර් තමා. ෂේක්ස්පියර් තරුණ වියේදී 1660-70 ගණන්වල එංගලන්තයේ මෙම කථා දැනටමත් ජනප්‍රිය විය. රෝමානු ජනරජය/අධිරාජ්‍යය පිළිබඳ කථා හොඳ අධ්‍යාපනයක අත්‍යවශ්‍ය කොටස් ලෙස සැලකේ. ලතින් භාෂාව සිසුන්ට ඉගැන්වූ අතර ප්ලූටාර්ක්, ඕවිඩ් සහ ප්ලූටස්ගේ කෘතිවල කොටස් පුහුණු පාඨ ලෙස භාවිතා කරන ලදී. [Plutarch&#39;s *Lives*](_URL_1_) 1597 දී ශ්‍රීමත් තෝමස් නෝර්ත් විසින් ප්‍රථම වරට ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කරන ලදී. එම වසරේම පසුව දෙවන මුද්‍රණය සඳහා ඇණවුම් වාර්තා කරන ලද බැවින් එය ඉතා සාර්ථක විය. මම [පෙර පිළිතුරක](_URL_0_) සාකච්ඡා කළ පරිදි මෙම පරිවර්තනය ඔහුගේ නාට්‍යයේ පදනම ලෙස ෂේක්ස්පියර් විසින් නිසැකවම භාවිතා කරන ලදී. ජුලියස් සීසර් සහ සමාගමේ ජීවිතය පිටුපස තවත් ජනප්‍රිය බලවේගයක් වීමට අමතරව, ෂේක්ස්පියර් කතාව පිළිබඳ වැරදි වැටහීම් ගණනාවකට වගකිව යුතු විය: ඔහු වසර කිහිපයක සිදුවීම් දින 5 කට සංකෝචනය කරයි. ඔහු Theatrum Pompeium වෙනුවට Capitol සීසර්ගේ මරණයේ ස්ථානය බවට පත් කරයි. ශේක්ස්පියර් විසින් ට්‍රයම්විර්ස් හමුවන්නේ බොනෝනියාව අසලදී වෙනුවට රෝමයේදීය. සීසර්ගේ ජයග්‍රහණය සහ ඇන්ටනි/ඔක්ටේවියස් නැවත පාලනය ලබා ගැනීම අතර කාලසීමාව සතියක් නොව වසර 3ක කාලයකි. සීසර්ගේ ඝාතනය සහ ඇන්ටනි සහ බෲටස්ගේ ද්වන්ධ කතා ප්ලූටාර්ක්ට අනුව මාස ගණනක පරතරයකින් සිදු වූ අතර ෂේක්ස්පියර් සිදුවීම් තුනම එක් දැවැන්ත වැදගත් දිනයක ස්ථානගත කරයි: ද අයිඩ්ස් ඔෆ් මාර්තු. ෂේක්ස්පියර්ගේ අවසන් සටන සිදු වන්නේ නාට්‍යයේ පස්වන දිනයේ වන අතර, ඝාතනයෙන් මාස කිහිපයකට පසු ප්ලූටාර්ක් එය සකසයි. සාරාංශගත කිරීම සඳහා, ෂේක්ස්පියර් ඔහුගේ නාට්‍යය ලියන විට ජූලියස් සීසර් සහ මාර්ක් ඇන්ටනි පිළිබඳ පොදු මතකයන් මැකී යාමේ අවදානමක් නොතිබුණි. ඇත්ත වශයෙන්ම, දැනුවත්භාවය තරම්ම ව්‍යාකූලත්වයට ඔහු වගකිව යුතුය. අනෙක් අතට, ශේක්ස්පියර් විසින් බෲටස්ගේ චරිතය අප ප්ලූටාර්ක්හි කියවන ලද චරිතයට වඩා බොහෝ රසවත්, ගැටුම්කාරී සහ ත්‍රිමාණ බවට පත් කළේය. එබැවින් ශේක්ස්පියර් වෙනත් ඕනෑම ලේඛකයෙකුට වඩා දැන් අපි බෲටස් දෙස බලන ආකාරය හැඩගස්වා ඇති බව පැවසීම ආරක්ෂිත යැයි මම සිතමි.