This encroaches on a difficult topic because it implies an evaluation of a range of religious texts that are approached with faith rather than academic scrutiny. Most people tell legends (narratives generally told to be believed) that deal with past times. These historical legends include etiological legends (narratives that describe the origin of things). These were honest attempts to describe the past, and in some sense, they are an early generation of the historical process. In that sense, the Vedas - just like the story of Noah (and the origin of the rainbow), for example - are historical texts.

Like all historical texts, these documents have been examined with academic scrutiny and they are often found to be wanting as historical documents. And yet, those who approach these documents with faith rather than academic scrutiny continue to find them as valid descriptions of the past or at least as having some "truth" embedded within the words of the text. The process of faith is very different from the historical process, however.

It is also important to point out that historical legends are often evaluated academically and are sometimes found to contain elements of truth: the Arthurian legendary cycle is history in some sense; they aren't particularly good or reliable historical texts, but there seem to be some elements of history embedded in them. Many scholars have created a field unto itself, chasing down the "real" Arthur and the "real" Camelot. Most of the Arthurian sources evaporate under the harsh light of historical evaluation, but enough survives that those who seek the core element are satisfied. This isn't always the case with historical/etiological legends: often there is no "fact" underlying the legend: the idea that there is always an element of truth beneath every legend is, in itself, an aspect of folk belief that is not entirely true. But that doesn't exclude these narratives as serving as the first attempt to describe and understand the past.

We can look at Gibbons, The Rise and Fall of the Roman Empire (1776) as both a history (a secondary source) about ancient Roman, and as a primary source that can be used to consider eighteenth-century culture and point of view. In the same way, we can look at the Vedas at an attempt to document and understand an ancient past - as a first attempt at the historical process - and as a primary source that describes religion, faith, and the society during the time when the Vedas took shape. 

We would not look at ancient mythologies as particularly reliable descriptions of the past, but they were clearly honest attempts to achieve just that.
මෙය දුෂ්කර මාතෘකාවක් ආක්‍රමණය කරන්නේ ශාස්ත්‍රීය පරීක්ෂාවට වඩා ඇදහිල්ලෙන් ප්‍රවේශ වන ආගමික ග්‍රන්ථ පරාසයක ඇගයීමක් එයින් ගම්‍ය වන බැවිනි. බොහෝ අය අතීත කාලය සමඟ ගනුදෙනු කරන ජනප්‍රවාද (සාමාන්‍යයෙන් විශ්වාස කළ යුතු යැයි කියන ආඛ්‍යාන) පවසති. මෙම ඓතිහාසික පුරාවෘත්තවලට හේතු විද්‍යාත්මක ජනප්‍රවාද (දේවල ආරම්භය විස්තර කරන ආඛ්‍යාන) ඇතුළත් වේ. මේවා අතීතය විස්තර කිරීමට අවංක උත්සාහයන් වූ අතර, යම් අර්ථයකින්, ඓතිහාසික ක්රියාවලියේ මුල් පරම්පරාවකි. ඒ අර්ථයෙන් ගත් කල, වේදයන් - නෝවාගේ කතාව (සහ දේදුන්න ආරම්භය) මෙන් - ඓතිහාසික පාඨයන් වේ. සියලුම ඉතිහාස ග්‍රන්ථ මෙන්ම, මෙම ලේඛන ශාස්ත්‍රීය පරීක්‍ෂාවෙන් පරීක්‍ෂා කර ඇති අතර ඒවා බොහෝ විට ඓතිහාසික ලේඛන ලෙස අවශ්‍ය බව පෙනී යයි. එහෙත්, ශාස්ත්‍රීය පරීක්ෂාවට වඩා ඇදහිල්ලෙන් මෙම ලේඛන වෙත පිවිසෙන අය ඒවා අතීතයේ වලංගු විස්තරයක් ලෙස හෝ අවම වශයෙන් පාඨයේ වචන තුළ යම් &quot;සත්‍යයක්&quot; ඇතුළත් කර ඇති බවක් දිගටම සොයා ගනී. කෙසේ වෙතත් ඇදහිල්ලේ ක්‍රියාවලිය ඓතිහාසික ක්‍රියාවලියට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් ය. ඓතිහාසික පුරාවෘත්තයන් බොහෝ විට ශාස්ත්‍රීය වශයෙන් ඇගයීමට ලක් කෙරෙන අතර ඇතැම් විට සත්‍යයේ මූලද්‍රව්‍ය අඩංගු වන බව ද පෙන්වා දීම වැදගත් ය: ආතුරියානු පුරාවෘත්ත චක්‍රය කිසියම් අර්ථයකින් ඉතිහාසයයි; ඒවා විශේෂයෙන් හොඳ හෝ විශ්වාසදායක ඓතිහාසික ග්‍රන්ථ නොවේ, නමුත් ඒවා තුළ ඉතිහාසයේ යම් යම් අංග තැන්පත් වී ඇති බව පෙනේ. බොහෝ විද්වතුන් &quot;සැබෑ&quot; ආතර් සහ &quot;සැබෑ&quot; කැම්ලොට් පසුපස හඹා යමින් තමන්ටම ක්ෂේත්රයක් නිර්මාණය කර ඇත. ආතූරියන් මූලාශ්‍ර බොහොමයක් ඓතිහාසික ඇගැයීමේ කටුක ආලෝකය යටතේ වාෂ්ප වී යයි, නමුත් මූලික අංගය සොයන අය තෘප්තිමත් වන තරමට ඉතිරි වේ. ඓතිහාසික/හේතු විද්‍යාත්මක ජනප්‍රවාද සම්බන්ධයෙන් මෙය සැමවිටම සිදු නොවේ: බොහෝ විට පුරාවෘත්තයට යටින් &quot;කාර්‍යයක්&quot; නොමැත: සෑම පුරාවෘත්තයකටම යටින් සෑම විටම සත්‍යයේ මූලද්‍රව්‍යයක් පවතී යන අදහස, එයම, ජන විශ්වාසයේ නොවන අංගයකි. සම්පූර්ණයෙන්ම ඇත්ත. නමුත් මෙම ආඛ්‍යාන අතීතය විස්තර කිරීමට සහ අවබෝධ කර ගැනීමේ පළමු උත්සාහය ලෙස එය බැහැර නොකරයි. අපට Gibbons, The Rise and Fall of the Roman Empire (1776) පුරාණ රෝම පිළිබඳ ඉතිහාසය (ද්විතියික මූලාශ්‍රයක්) ලෙසත්, දහඅටවන සියවසේ සංස්කෘතිය සහ දෘෂ්ටිකෝණය සලකා බැලීමට භාවිතා කළ හැකි ප්‍රාථමික මූලාශ්‍රයක් ලෙසත් බැලිය හැකිය. ඒ ආකාරයෙන්ම, අපට පුරාණ අතීතයක් ලේඛනගත කිරීමට සහ තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කිරීම - ඓතිහාසික ක්‍රියාවලියේ පළමු උත්සාහය ලෙස - සහ ආගම, ඇදහිල්ල සහ සමාජය විස්තර කරන මූලික මූලාශ්‍රයක් ලෙස අපට වේදයන් දෙස බැලිය හැකිය. වේදයන් හැඩගැසුණි. අපි පැරණි මිථ්‍යා කථා අතීතය පිළිබඳ විශේෂයෙන් විශ්වාසදායක විස්තර ලෙස නොසලකමු, නමුත් ඒවා පැහැදිලිවම එය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට අවංක උත්සාහයන් විය.