I've only come up on this tangentially, but as it turns out: Yes, in the early 20th century there was a lot of opposition to radio as a form. As early as 1923 we start seeing anti-radio editorials such as an op-ed on the Times (of London), by one Douglas Hacking (then MP). In it, he calls "the wireless" a "maddeningly pedestrian diversion..." that is "sure to degenerate the minds of a generation of Britons." There were multiple bills introduced in Parliament that year calling for the defunding of the fledgeling BBC, and even the outright banning of radio in the UK. Though they were largely shelved due to more pressing issues at the time, it is notable that 1923-24 saw a brief fad in wearing pots or pans, or aluminium foil (Still a fairly new and expensive good at this time) on one's head while listening to the wireless, as those were thought to protect against brain degeneration - not even the threat of brain damage could keep the first generation of radio listeners away from the "simpleton box" as it was known! This was also a generational issue, of course; briefly during this period, youngsters were referred to as a generation of "twentieth-centurials" who were described (As one article in prominent American woman's magazine *The Delineator* put it) "self-centered, perpetual children more interested in the goings-on of the newfangled radio box than the real world around them." Twentieth-centennials were also portrayed as be selfish, ignorant, materialistic, lazy, and just generally no good compared to the heroic generation of WWI veterans that came just before them.

Across the pond, the radio was a target for the (rapidly dwindling) temperance organisations that were looking for a new thing to go after, having recently succeeded in getting Prohibition passed. Radio broadcasters were terrified of this, of course - if those temperance people could get Congress to outlaw *drinking,* what chance did the nascent radio broadcasters have? Radio broadcasters in New York, led by the venerable RCA, convened to develop the Hughes Code, a morality code for the radio, which was supposed to allay radio-borne brain damage (By 1925 a major issue in America's national conversation). The sedate, gentle style of Hughes code-era broadcasts is thought to have been a major influence on the early NPR and the genesis of public talk radio, too. By 1926, the panic seems to have subsided as radio became an accepted part of life in the Anglosphere, which is why the notion of putting a pot on your head to guard against radio-borne brain damage is so strange - it came and went in the popular culture very fast, though it remains in the use of "tinfoil" as a by-word for lunacy; that got mixed up in popular culture and stuck around, so much so that people are generally unaware of the very real use of aluminium foil to guard against brain damage in the twenties!

**This post was written as part of the AskHistorians 2014 April Fools' prank, and is therefore total nonsense.**
මම මේ පිළිබඳව ඉදිරිපත් වී ඇත්තේ ස්පර්ශක ලෙස පමණි, නමුත් එයින් පෙනී යන පරිදි: ඔව්, 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී ගුවන්විදුලියට විශාල විරෝධයක් තිබුණි. 1923 තරම් මුල් භාගයේදී අපි ඩග්ලස් හැකර් (එවකට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී) විසින් ටයිම්ස් (ලන්ඩනයේ) හි පළ වූ ප්‍රකාශයක් වැනි ගුවන්විදුලි විරෝධී කතුවැකි දැකීමට පටන් ගනිමු. එහි ඔහු &quot;රැහැන් රහිත&quot; ලෙස හඳුන්වන්නේ &quot;උමතු ලෙස පදික මාරුවක්...&quot; එය &quot;බ්‍රිතාන්‍ය පරම්පරාවක මනස පරිහානියට පත් කිරීම නිසැකයි.&quot; එම වසරේ පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලද බහුවිධ පනත් කෙටුම්පත් කරන ලද බීබීසී හි මුදල් ආපසු ගැනීම සහ එක්සත් රාජධානියේ ගුවන් විදුලිය පවා සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කිරීම ඉල්ලා සිටියේය. එකල වඩාත් දැවෙන ගැටළු හේතුවෙන් ඒවා බොහෝ දුරට අතහැර දමා තිබුණද, 1923-24දී කෙනෙකුගේ හිස මත භාජන හෝ පෑන් හෝ ඇලුමිනියම් තීරු (මේ වන විටත් තරමක් අලුත් සහ මිල අධික භාණ්ඩයක්) පැළඳීමේ කෙටි විලාසිතාවක් දක්නට ලැබීම කැපී පෙනේ. වයර්ලස් වලට සවන් දීම, මොළය පරිහානියට එරෙහිව ආරක්ෂා වනු ඇතැයි සිතූ පරිදි - මොළයට හානි වීමේ තර්ජනයට පවා පළමු පරම්පරාවේ ගුවන්විදුලි ශ්‍රාවකයින් &quot;සිම්පල්ටන් පෙට්ටියෙන්&quot; ඈත් කළ නොහැකි විය! මෙයද පරම්පරාගත ප්‍රශ්නයක් විය, ඇත්තෙන්ම; මෙම කාල පරිච්ෙඡ්දය තුළදී, යෞවනයන් හැඳින්වූයේ &quot;විසිවන සියවසේ&quot; පරම්පරාවක් ලෙසයි, ඔවුන් විස්තර කරන ලදී (ප්‍රමුඛ ඇමරිකානු කාන්තාවගේ සඟරාවේ එක් ලිපියක් වන *The Delineator* එය පවසන පරිදි) &quot;ස්වයං කේන්ද්‍ර කරගත්, සදාකාලික දරුවන් යන්නට වැඩි උනන්දුවක් දක්වයි- ඔවුන් වටා ඇති සැබෑ ලෝකයට වඩා නව ගුවන්විදුලි පෙට්ටිය මත.&quot; විසිවන ශත සංවත්සරය ආත්මාර්ථකාමී, නූගත්, ද්‍රව්‍යවාදී, කම්මැලි සහ සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන්ට පෙර පැමිණි WWI ප්‍රවීණයන්ගේ වීරෝදාර පරම්පරාව සමඟ සසඳන විට හොඳ නැත. පොකුණ හරහා, මෑතකදී තහනම සම්මත කර ගැනීමට සමත් වී, අලුත් දෙයක් සොයමින් සිටි (වේගයෙන් අඩුවෙමින් පවතින) අමද්‍යප සංවිධානවල ඉලක්කයක් වූයේ ගුවන් විදුලියයි. ගුවන්විදුලි විකාශකයින් මේ ගැන භීතියට පත් විය, ඇත්ත වශයෙන්ම - එම අමද්‍යප පුද්ගලයන්ට කොන්ග්‍රසය *මත්පැන් තහනම් කිරීමට* හැකි නම්, නව ගුවන්විදුලි විකාශකයින්ට තිබූ අවස්ථාව කුමක්ද? ගෞරවනීය RCA විසින් මෙහෙයවනු ලබන නිව් යෝර්ක් හි ගුවන්විදුලි විකාශකයින්, ගුවන්විදුලිය සඳහා සදාචාරාත්මක කේතයක් වන හියුස් කේතය සංවර්ධනය කිරීමට රැස්වූ අතර, එය ගුවන්විදුලිය මගින් සම්ප්‍රේෂණය වන මොළයේ හානිය (1925 වන විට ඇමරිකාවේ ජාතික සංවාදයේ ප්‍රධාන ගැටළුවක් විය). හියුස් කේත යුගයේ විකාශනවල සන්සුන්, මෘදු විලාසය මුල් NPR සහ ප්‍රසිද්ධ කතා ගුවන්විදුලියේ උත්පත්තිය කෙරෙහි ද ප්‍රධාන බලපෑමක් ඇති කර ඇතැයි සැලකේ. 1926 වන විට, ගුවන්විදුලිය ඇංග්ලෝස්පියර්හි ජීවිතයේ පිළිගත් අංගයක් බවට පත්වීමත් සමඟ භීතිය පහව ගොස් ඇති බව පෙනේ, රේඩියෝව මගින් මොළයට සිදුවන හානියෙන් ආරක්ෂා වීමට ඔබේ හිස මත බඳුනක් තැබීමේ අදහස එතරම් අමුතු වන්නේ එබැවිනි - එය පැමිණ ඇතුලට ගියේය. ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය ඉතා වේගයෙන්, එය පිස්සුව සඳහා අතුරු වචනයක් ලෙස &quot;ටින්ෆොයිල්&quot; භාවිතයේ පවතී; එය ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය සමඟ මිශ්‍ර වී එහි සිරවී ඇති අතර, විසි ගණන්වල මොළයේ හානිවලින් ආරක්ෂා වීමට ඇලුමිනියම් තීරු සැබෑ භාවිතය ගැන මිනිසුන් සාමාන්‍යයෙන් නොදැන සිටිති! **මෙම සටහන ලියා ඇත්තේ AskHistorians 2014 අප්‍රේල් මෝඩයන්ගේ විහිළුවේ කොටසක් ලෙස වන අතර, එබැවින් එය සම්පූර්ණ විකාරයකි.**