Everyone will break, it's a matter of time and level of perceived stress and bodily fatigue they are going through at the time.

My first 48 hour shift at the hospital did something similar to me.

After finally going home I fell asleep only to wake up in a cold shower, and having my parents (whom I lived with) tell me I had been walking around the house crying about the waffle I had just eaten because it had disappeared and I was hungry. 

Was not my best moment and I only vaguely remember cooking the waffle too.

සෑම කෙනෙකුම බිඳී යනු ඇත, එය කාලය සහ ඔවුන් එම අවස්ථාවේ අත්විඳින මානසික ආතතිය සහ ශාරීරික තෙහෙට්ටුව පිළිබඳ කාරණයකි. රෝහලේ මගේ පළමු පැය 48 මුරය මට සමාන දෙයක් කළා. අන්තිමට ගෙදර ගියාට පස්සේ මට නින්ද ගියේ සීතල නාගෙන ඇහැරෙන්න විතරයි, මගේ අම්මයි තාත්තයි (මා සමඟ ජීවත් වූ) මට කිව්වා මම කෑ වෆල් එක නැතිවෙලා කියලා අඬමින් ගේ වටේ ඇවිද්දා කියලා. බඩගිනියි. එය මගේ හොඳම මොහොත නොවන අතර වොෆ්ල් එකත් පිසූ බව මට නොපැහැදිලි ලෙස මතකයි.
