Pompey certainly earned the comparison to Alexander, especially with the Pirate Command, but the title "the Great" popped up very early and in a not exactly flattering way.

When Sulla returned from his war against Mithridates in the East (82 BCE), he marched from Brundisium north to Rome, displacing the generals of (the now dead) Marius' party and gathering his own supporters along the way.  Among these supporters was a young Pompey who raised troops himself and put them at Sulla's service.  Sulla sent Pompey first to Sicily and then Africa to displace Marian forces in the provinces (exterminating the Marian party would take until 72 - Sertorius was a slippery opponent in Spain and only done away with by conspiracy of his own officers, even though Pompey got the credit).  After Pompey dispatched the Marians in Africa, Sulla ordered the return of the army, but not the general, who was to wait for his replacement.  Plutarch says Pompey's troops didn't take that well (we can guess who really didn't take it well) and would only return with Pompey.  Sulla, according to Plutarch, who had the man's memoirs so is as well informed as anyone could be expected to be, thought Pompey might have been in rebellion himself.  Sulla had also had trouble with Marius' nephew Marius Gratidianus, and Sulla was joking about being an old man fighting young mens' wars (the young men being Pompey and the younger Marius).  When Pompey returned from Africa with his troops instead of remaining as ordered, Sulla greeted him as "Magnus" "the Great" in what seems to me (I think that's an honest reading of what Plutarch presents) an attempt to diffuse both the possible insurrection and what we might call the "optics" of the situation.

[Here's](_URL_0_) Plutarch on that moment:
 > Sulla's first tidings of the affair were that Pompey was in revolt, and he told his friends that it was evidently his fate, now that he was an old man, to have his contests with boys. This he said because Marius also, who was quite a young man, had given him very great trouble and involved him in the most extreme perils. But when he learned the truth, and perceived that everybody was sallying forth to welcome Pompey and accompany him home with marks of goodwill, he was eager to outdo them. So he went out and met him, and after giving him the warmest welcome, saluted him in a loud voice as "Magnus," or The Great, and ordered those who were by to give him this surname. Others, however, say that this title was first given him in Africa by the whole army, but received authority and weight when thus confirmed by Sulla. Pompey himself, however, was last of all to use it, and it was only after a long time, when he was sent as pro-consul to Spain against Sertorius, that he began to subscribe himself in his letters and ordinances "Pompeius Magnus"; for the name had become familiar and was no longer invidious.

There are some other interesting comments made at that meeting.  Pompey asked for a triumph, which was a shocking request for a fucking 20-something kid that hadn't even held elected office.  Sulla said no, and Pompey said something about more people worshipping the rising than the setting sun, and Sulla changed his mind.  Tacitus reports that Tiberius and Caligula repeated nearly this conversation with that exact phrase involved, and I'm not sure what to think about that yet, but the moment seems to have had significant cultural weight.  Pompey did celebrate his triumph, and had his triumphal chariots drawn by ele-fucking-phants, which didn't fit through the gate of the city and he had to resort to horses. [Profanity is completely appropriate for what Pompey was up to]

Plutarch goes out of his way to point out that "Magnus" was a ROMAN and not GREEK honorific, indicating the precedents of Valerius and Fabius who earned the name "Maximus" and not necessarily for only martial virtues.  So not only was the comparison to Alexander first made as something of a joke, but the ancients knew it wasn't fitting when it was made and attempted to justify the title by comparisons to other people.

Many years later Pompey did conquer the East after Rome fought a number of wars with Mithridates of Pontus, and he reorganized eastern political geography, including entering the Holy of Holies in Jerusalem.  By the time Caesar crossed the Rubicon in 49 Pompey was by far Rome's most accomplished general since Scipio, and probably deserved to be ranked with Alexander as a great commander.
පොම්පේ නිසැකවම ඇලෙක්සැන්ඩර් සමඟ සැසඳීමට සමත් විය, විශේෂයෙන් මුහුදු කොල්ලකරුවන්ගේ අණ සමඟ, නමුත් &quot;මහා&quot; යන මාතෘකාව ඉතා ඉක්මනින් හා හරියටම ප්‍රශංසනීය නොවන ආකාරයෙන් මතු විය. සුල්ලා නැඟෙනහිර (ක්‍රි.පූ. 82) මිත්‍රිඩේට්ස්ට එරෙහි ඔහුගේ යුද්ධයෙන් ආපසු පැමිණි විට, ඔහු (දැන් මිය ගොස් සිටින) මාරියස්ගේ පක්ෂයේ සෙන්පතියන් අවතැන් කරමින් සහ ඔහුගේම ආධාරකරුවන් මඟ දිගේ එක්රැස් කරමින්, උතුරේ බෘන්ඩිසියම් සිට රෝමය දක්වා ගමන් කළේය. මෙම ආධාරකරුවන් අතර තරුණ පොම්පේ කෙනෙකුද සිටි අතර ඔහු විසින්ම හමුදා රැස් කර ඔවුන් සුල්ලාගේ සේවයට තැබීය. සුල්ලා පොම්පේව මුලින්ම සිසිලියටත් පසුව අප්‍රිකාවටත් යවා පළාත්වල මේරියන් හමුදාවන් විස්ථාපනය කිරීමට (මේරියන් පක්ෂය සමූලඝාතනය කිරීමට 72 දක්වා ගතවනු ඇත - සර්ටෝරියස් ස්පාඤ්ඤයේ ලිස්සන විරුද්ධවාදියෙකු වූ අතර පොම්පේට ලැබුණද ඔහුගේම නිලධාරීන්ගේ කුමන්ත්‍රණයකින් ඔහුව මරා දමන ලදී. ණය). පොම්පේ විසින් අප්‍රිකාවට මේරියන්ස් පිටත් කර හැරීමෙන් පසු, සුල්ලා හමුදාව ආපසු එන ලෙස නියෝග කළේය, නමුත් ඔහු වෙනුවට බලා සිටිය යුතු ජෙනරාල්ට නොවේ. ප්ලූටාර්ක් පවසන්නේ පොම්පේගේ හමුදා එතරම් හොඳින් නොගත් බවයි (ඇත්ත වශයෙන්ම එය හොඳින් නොගත්තේ කවුදැයි අපට අනුමාන කළ හැකිය) සහ පොම්පේ සමඟ පමණක් ආපසු පැමිණෙන බව. සුල්ලා, ප්ලූටාර්ක්ට අනුව, මිනිසාගේ මතක සටහන් තිබූ බැවින්, ඕනෑම කෙනෙකුට අපේක්ෂා කළ හැකි පරිදි හොඳින් දැනුවත් වී ඇති අතර, පොම්පේ කැරැල්ලක නියැලෙන්නට ඇතැයි සිතුවේය. සුල්ලාට මාරියස්ගේ බෑණනුවන් වන මාරියස් ග්‍රැටිඩියනස් සමඟ ද කරදර ඇති වූ අතර, සුල්ලා තරුණ පිරිමි යුද්ධවලට සටන් කරන මහලු මිනිසෙකු වීම ගැන විහිළු කළේය (තරුණයන් පොම්පේ සහ බාල මාරියස්). පොම්පේ තම හමුදා සමඟ අප්‍රිකාවේ සිට අණ පරිදි රැඳී සිටීම වෙනුවට ආපසු පැමිණි විට, සුල්ලා ඔහුට ආචාර කළේ මට පෙනෙන ආකාරයට (එය ප්ලූටාර්ක් ඉදිරිපත් කරන දේ පිළිබඳ අවංක කියවීමකි) ඇති විය හැකි කැරැල්ල දෙකම විසුරුවා හැරීමට ගත් උත්සාහයකි. සහ අපි තත්වයේ &quot;දෘෂ්‍ය විද්‍යාව&quot; ලෙස හැඳින්විය හැකි දේ. [මෙන්න](_URL_0_) ඒ මොහොතේ ප්ලූටාර්ක්: &gt; සුල්ලාගේ සම්බන්ධය පිළිබඳ පළමු ආරංචිය වූයේ පොම්පේ කැරැල්ලක සිටින බවයි, සහ ඔහු තම මිතුරන්ට පැවසුවේ, ඔහු වයසක මිනිසෙකු බැවින්, ඔහු සමඟ තරඟ කිරීම පැහැදිලිවම ඔහුගේ ඉරණම බවයි. පිරිමි ළමයි. ඔහු එසේ පැවසුවේ තරමක් තරුණ වියේ සිටි මාරියස් ද ඔහුට මහත් කරදරයක් කර අතිශය අන්තරාදායක තත්ත්වයකට ඔහුව සම්බන්ධ කර ගත් බැවිනි. නමුත් ඔහු සත්‍යය දැනගත් විට සහ පොම්පේව පිළිගැනීමට සහ ඔහු සමඟ හොඳ හිතේ සලකුණක් සමඟ නිවසට යාමට සියලුදෙනාම පෙළඹෙන බව ඔහුට වැටහුණු විට, ඔහු ඔවුන් අභිබවා යාමට උනන්දු විය. එබැවින් ඔහු පිටතට ගොස් ඔහුව මුණගැසුණු අතර, ඔහුට උණුසුම් පිළිගැනීමක් ලබා දීමෙන් පසු, &quot;මැග්නස්&quot; නොහොත් The Great ලෙස උස් හඬින් ඔහුට ආචාර කර, ඔහුට මෙම වාසගම ලබා දෙන ලෙස අසල සිටි අයට නියෝග කළේය. කෙසේ වෙතත්, තවත් සමහරු පවසන්නේ මෙම මාතෘකාව ඔහුට මුලින්ම අප්‍රිකාවේ දී මුළු හමුදාව විසින් ලබා දුන් නමුත් සුල්ලා විසින් තහවුරු කරන ලද විට අධිකාරිය සහ බර ලැබුණු බවයි. කෙසේ වෙතත්, පොම්පේ විසින්ම එය අවසන් වරට භාවිතා කරන ලද අතර, එය බොහෝ කලකට පසුව, සර්ටෝරියස්ට එරෙහිව ස්පාඤ්ඤයට ගැති කොන්සල් ලෙස යවන ලද විට, ඔහු තම ලිපි සහ ආඥාපනත &quot;Pompeius Magnus&quot; සඳහා දායක වීමට පටන් ගත්තේය. ; මක්නිසාද යත් නම හුරුපුරුදු වී ඇති අතර එය තවදුරටත් ද්‍රෝහී නොවීය. එම රැස්වීමේදී ඉදිරිපත් වූ තවත් රසවත් අදහස් කිහිපයක් තිබේ. පොම්පේ ජයග්‍රහණයක් ඉල්ලා සිටියේය, එය තේරී පත් වූ නිලතල පවා නොතිබූ 20-පමණක් වයසැති ළමයෙකු සඳහා කම්පන සහගත ඉල්ලීමක් විය. සුල්ලා එපා කියූ අතර පොම්පේ හිරු බැස යන හිරුට වඩා වැඩි පිරිසක් නැඟීම වන්දනා කරන බව පැවසූ අතර සුල්ලා ඔහුගේ අදහස වෙනස් කළේය. Tacitus වාර්තා කරන්නේ ටයිබීරියස් සහ කැලිගුලා මෙම සංවාදයට ආසන්නව මෙම සංවාදයට සම්බන්ධ වූ එම නිශ්චිත වාක්‍ය ඛණ්ඩය සමඟ නැවත නැවතත් කළ බවත්, ඒ ගැන සිතන්නේ කුමක්දැයි මට තවමත් විශ්වාස නැත, නමුත් මේ මොහොතේ සැලකිය යුතු සංස්කෘතික බරක් ඇති බව පෙනේ. පොම්පේ ඔහුගේ ජයග්‍රහණය සැමරූ අතර, ඔහුගේ ජයග්‍රාහී අශ්ව රථ ele-fucking-phants විසින් ඇද ගන්නා ලදී, එය නගරයේ දොරටුවෙන් නොගැලපෙන අතර ඔහුට අශ්වයන් වෙත යාමට සිදු විය. [පොම්පේ කළ දේ සඳහා අසභ්‍ය වචන සම්පූර්ණයෙන්ම සුදුසු ය] &quot;මැග්නස්&quot; රෝම ජාතිකයෙකු මිස ග්‍රීක ගෞරවනීය නොවන බව පෙන්වා දීමට ප්ලූටාර්ක් ඉවත්ව යයි, එය &quot;මැක්සිමස්&quot; යන නම ලබා ගත් වැලරියස් සහ ෆේබියස්ගේ පූර්වාදර්ශයන් පෙන්නුම් කරයි. සටන් ගුණ සඳහා පමණි. එබැවින් ඇලෙක්සැන්ඩර් සමඟ සැසඳීම මුලින්ම විහිළුවක් ලෙස සිදු වූවා පමණක් නොව, එය සෑදූ විට එය නොගැලපෙන බව පැරැන්නන් දැන සිටි අතර අනෙක් පුද්ගලයින් සමඟ සැසඳීමෙන් මාතෘකාව සාධාරණීකරණය කිරීමට උත්සාහ කළහ. වසර ගණනාවකට පසු, පොම්පේ විසින් රෝමය පොන්ටස්හි මිත්‍රිඩේට්ස් සමඟ යුද්ධ ගණනාවක් සිදු කිරීමෙන් පසු නැගෙනහිර යටත් කර ගත් අතර, ඔහු ජෙරුසලමේ ශුද්ධස්ථානයට ඇතුළු වීම ඇතුළුව නැගෙනහිර දේශපාලන භූගෝල විද්‍යාව ප්‍රතිසංවිධානය කළේය. 49 දී සීසර් රුබිකන් තරණය කරන විට පොම්පේ ස්කිපියෝගෙන් පසු රෝමයේ වඩාත්ම දක්ෂ ජෙනරාල් වූ අතර ඇලෙක්සැන්ඩර් සමඟ විශිෂ්ට අණ දෙන නිලධාරියෙකු ලෙස ශ්‍රේණිගත කිරීමට බොහෝ විට සුදුසු විය.