Short answer: life would be very difficult trying to orbit satellites in the presence of rings.

Rings exist in circular orbits in a very flat plane exactly above the equator (the equatorial plane).  Satellites would need to avoid passing through this plane at the same altitude as the rings or they're likely to hit a ring particle and be vaporised.  While there are gaps in rings and they have a limited extent, the boundaries are not sharply defined; there's just a smaller but non-zero chance of encountering ring material away from the rings.

Every orbit is going to pass through the equatorial plane twice per orbit, except an exactly equatorial orbit which is on the plane all the time.  The safest orbit for a satellite would be for it to pretend to be a ring particle and have a circular, equatorial orbit and be a part of the rings.  Getting into that orbit in the first place would be tricky but not impossible.  It might require a few risky plane crossings between launch and final orbit but the level of risk would depend on the exact nature of the rings.

Our large, close moon means that we can't have rings like Saturn, or at least not for very long.  The moon doesn't orbit exactly in the equatorial plane so its gravity is going to move the ring particles out of the plane and out of circular orbits so that they start to collide with each other.  Any realistic ring scenario for earth is going to involve changes to the moon.
කෙටි පිළිතුර: වළලු ඉදිරියේ චන්ද්‍රිකා කක්ෂගත කිරීමට උත්සාහ කිරීම ජීවිතය ඉතා අපහසු වනු ඇත. සමකයට හරියටම ඉහළින් ඉතා පැතලි තලයක වෘත්තාකාර කක්ෂවල වළලු පවතී (සමක තලය). චන්ද්‍රිකා වළලු මෙන් එකම උන්නතාංශයේදී මෙම තලය හරහා ගමන් කිරීම වැළැක්විය යුතුය, නැතහොත් ඒවා වළලු අංශුවක වැදී වාෂ්ප වීමට ඉඩ ඇත. වළලු වල හිඩැස් ඇති අතර ඒවාට සීමිත සීමාවක් ඇති අතර, මායිම් තියුණු ලෙස අර්ථ දක්වා නැත; වළලු වලින් ඈතින් මුදු ද්‍රව්‍ය හමුවීමට ඇත්තේ කුඩා නමුත් ශුන්‍ය නොවන අවස්ථාවක් පමණි. සෑම කක්ෂයක්ම සමක තලය හරහා කක්ෂයකට දෙවරක් ගමන් කරයි, සෑම විටම තලය මත ඇති හරියටම සමක කක්ෂයක් හැර. චන්ද්‍රිකාවක් සඳහා ආරක්ෂිතම කක්ෂය වනුයේ එය වළලු අංශුවක් ලෙස පෙනී සිටීම සහ කවාකාර, සමක කක්ෂයක් තිබීම සහ වළලුවල කොටසක් වීමයි. මුලින්ම එම කක්ෂයට ඇතුල් වීම උපක්‍රමශීලී නමුත් කළ නොහැකි දෙයක් නොවේ. එයට දියත් කිරීම සහ අවසාන කක්ෂය අතර අවදානම් සහිත ගුවන් යානා හරස් කිහිපයක් අවශ්‍ය විය හැකි නමුත් අවදානම් මට්ටම මුදු වල නියම ස්වභාවය මත රඳා පවතී. අපගේ විශාල, සමීප සඳ යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ අපට සෙනසුරු වැනි වළලු තිබිය නොහැකි බවයි, නැතහොත් අඩුම තරමින් ඉතා දිගු කාලයක් නොවේ. චන්ද්‍රයා සමක තලයේ හරියටම පරිභ්‍රමණය නොවන නිසා එහි ගුරුත්වාකර්ෂණය මගින් වළලු අංශු තලයෙන් පිටතට සහ වෘත්තාකාර කක්ෂවලින් පිටතට ගෙන යන අතර එමඟින් ඒවා එකිනෙක ගැටීමට පටන් ගනී. පෘථිවිය සඳහා වන ඕනෑම යථාර්ථවාදී වළල්ලක් සඳෙහි වෙනස්කම් ඇතුළත් වනු ඇත.