In a word, Longstreet was a realist. He accepted that the South has lost, and was looking for the best way for her to bounce back. But while he wasn't alone in the former officer corps in his caution "to accept the terms that are now offered by the conquerors" following the implementation of Reconstruction in 1867, he was fairly unique in his advocacy for actual cooperation, which resulted in considerable vilification by Southern veterans and writers over the next few decades. Maybe if he had kept is views to himself it wouldn't have been so bad, but he put them in a letter that was published in a New Orleans newspaper. [I don't know if the entire text is available, but "Lee's Tarnish Lieutenant" has a fairly extensive quotation](_URL_0_). In short though, He was arguing that cooperation with Republicans was essential in order to best be able to mitigate the adverse effects of Reconstruction - "if whites won't do it, the thing will be done by the blacks" - and additionally that ensuring a Southern presence within the Republican party was essential to limiting the ability of the newly enfranchised African-Americans to have any real power with their vote.

As you can see, his views are still fairly offensive as far as our ideas of racial equality goes, but for a Southern audience, still smarting from defeat, and still *pretty* damn racist, he might as well have just waved a white flag. Most of them weren't willing to give even an inch, and of course, as the next few decades would bear out, the South was fairly effective in ensuring the failure of Reconstruction, and the continued subjugation of the African-American population under Jim Crow. It didn't matter to them that Longstreet firmly believed he was advocating in Southern interests, and for the continued marginalization of the Black population at that. The Republican Party was *the enemy*. It was everything that stood in opposition to white, Southern civilization. One of the most core aspects of the Southern views on their defeat was to ensure that their honor remained intact - defeated on the battlefield but not in spirit. Longstreet's path went against that, however much his long term view of the continuance of a white dominated South may still have aligned.

Longstreet perhaps could have defended himself, but he simply never really tried, at least in the early days. A few private letters exist which speak to his commitment to white supremacy, but he never made strong, public statements to that effect in order to clarify his position. It didn't help that within a few months, he was granted his Federal pardon, which would allow him to again run for office, and of course led to accusations of abandoning the Confederate cause out of sheer self-interest. 

He then just keep digging that hole deeper, endorsing Grant for the presidency, and then accepting a Federal job in the Port of New Orleans. This just only continued to feed Southern attacks on his generalship and character, and soon enough, Longstreet was essentially the sole cause of Southern defeat, having been made the lynchpin of defeat at Gettysburg, and in turn Gettysburg the lynchpin of defeat in the war itself. It was essentially a vicious cycle, with each side acting and reacting to further entrench the other's position. When, in 1896, he published his memoir and dared speak an ill-word of General Lee in defense of himself, well, he might as well have taken a dump on Jesus Christ himself as far as Southern audiences were concerned. While he wasn't exactly at Sherman's level, Longstreet had very much come to be a villain of the 'Lost Cause' narrative as it was formed in the late 19th century. 

James Longstreet and the Lost Cause by Jeffry D. Wert, in The Myth of the Lost Cause and Civil War History, edited by Gary W. Gallagher  &  Alan T. Nolan

Lee's Tarnished Lieutenant by William G. Piston
වචනයෙන් කියනවා නම්, Longstreet යථාර්ථවාදියෙක් විය. දකුණ පරාජය වී ඇති බව ඔහු පිළිගත් අතර, ඇයට ආපසු පැමිනීම සඳහා හොඳම මාර්ගය සොයමින් සිටියේය. නමුත් 1867 දී ප්‍රතිසංස්කරණය ක්‍රියාවට නැංවීමෙන් පසු &quot;ජයග්‍රාහකයන් විසින් දැන් ඉදිරිපත් කර ඇති කොන්දේසි පිළිගැනීමට&quot; ඔහුගේ අවවාදයේ හිටපු නිලධාරි බලකායේ ඔහු තනිවම නොසිටි නමුත්, සැබෑ සහයෝගීතාවය සඳහා ඔහු වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමෙන් ඔහු තරමක් අද්විතීය විය. ඉදිරි දශක කිහිපය තුළ දකුණේ ප්‍රවීණයන් සහ ලේඛකයින් විසින් සැලකිය යුතු අපකීර්තියට ලක් විය. සමහර විට ඔහු තමාටම අදහස් තබා ගත්තා නම් එය එතරම් නරක නොවනු ඇත, නමුත් ඔහු ඒවා නිව් ඔර්ලියන්ස් පුවත්පතක පළ වූ ලිපියක තැබීය. [සම්පූර්ණ පාඨය තිබේදැයි මම නොදනිමි, නමුත් &quot;ලීගේ ටාර්නිෂ් ලුතිනන්&quot; සතුව තරමක් විස්තීර්ණ උපුටා දැක්වීමක් ඇත](_URL_0_). කෙටියෙන් කිවහොත්, ප්‍රතිසංස්කරණයේ අහිතකර ප්‍රතිවිපාක අවම කිරීමට හැකිවීම සඳහා රිපබ්ලිකානුවන් සමඟ සහයෝගීතාව අත්‍යවශ්‍ය බව ඔහු තර්ක කළේය - &quot;සුද්දන් එය නොකරන්නේ නම්, එම දෙය කළු ජාතිකයින් විසින් කරනු ඇත&quot; - සහ ඊට අමතරව එය සහතික කිරීම රිපබ්ලිකන් පක්ෂය තුළ දක්ෂිණාංශික පැවැත්මක් අත්‍යවශ්‍ය වූයේ අලුතින් බලයලත් අප්‍රිකානු-ඇමරිකානුවන්ට ඔවුන්ගේ ඡන්දයෙන් සැබෑ බලයක් ලබා ගැනීමේ හැකියාව සීමා කිරීමට ය. ඔබට පෙනෙන පරිදි, වාර්ගික සමානාත්මතාවය පිළිබඳ අපගේ අදහස් යන තාක් දුරට ඔහුගේ අදහස් තවමත් තරමක් පිළිකුල් සහගත ය, නමුත් තවමත් පරාජයෙන් මිදී සිටින සහ තවමත් *ලස්සන* අමන ජාතිවාදියෙකු වන දකුණේ ප්‍රේක්ෂකයෙකුට, ඔහු සුදු කොඩියක් ලෙළවා තිබිය හැකිය. . ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් අඟලක්වත් දීමට කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැත, ඇත්ත වශයෙන්ම, ඉදිරි දශක කිහිපය දරාගත හැකි පරිදි, ප්‍රතිසංස්කරණ අසාර්ථක වීම සහ ජිම් යටතේ අප්‍රිකානු-ඇමරිකානු ජනගහනය අඛණ්ඩව යටත් කර ගැනීම සහතික කිරීම සඳහා දකුණ තරමක් ඵලදායී විය. කපුටා. ලෝන්ග්ස්ට්‍රීට් ඔහු දකුණේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බවත්, කළු ජාතිකයන් දිගින් දිගටම කොන් කිරීම සඳහා බවත් තරයේ විශ්වාස කිරීම ඔවුන්ට වැදගත් නොවීය. රිපබ්ලිකන් පක්ෂය *සතුරා* විය. සුදු, දකුණේ ශිෂ්ටාචාරයට විරුද්ධ වූ සියල්ල එය විය. ඔවුන්ගේ පරාජය පිළිබඳ දකුණේ අදහස්වල වඩාත් මූලික අංගයක් වූයේ ඔවුන්ගේ ගෞරවය නොවෙනස්ව පැවතීම - සටන් බිමේදී පරාජය වූ නමුත් ආත්මයෙන් නොවන බව සහතික කිරීමයි. සුදු ආධිපත්‍යය සහිත දකුණේ අඛණ්ඩ පැවැත්ම පිළිබඳ ඔහුගේ දිගුකාලීන දැක්ම කෙසේ වෙතත්, ලෝන්ග්ස්ට්‍රීට්ගේ මාවත ඊට එරෙහිව ගියේය. ලෝන්ග්ස්ට්‍රීට් සමහර විට තමාව ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඉඩ තිබුණි, නමුත් ඔහු කිසි විටෙකත් උත්සාහ කළේ නැත, අවම වශයෙන් මුල් දිනවල. සුදු ආධිපත්‍යය සඳහා ඔහුගේ කැපවීම ප්‍රකාශ කරන පුද්ගලික ලිපි කිහිපයක් තිබේ, නමුත් ඔහු කිසි විටෙකත් තම ස්ථාවරය පැහැදිලි කිරීම සඳහා ඒ සඳහා ප්‍රබල, ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශ කළේ නැත. මාස කිහිපයක් ඇතුළත ඔහුට ඔහුගේ ෆෙඩරල් සමාව ලබා දීමෙන් පලක් නොවීය, එය ඔහුට නැවත නිලවරණයට ඉදිරිපත් වීමට ඉඩ සැලසෙන අතර, ඇත්ත වශයෙන්ම, සම්මුතියේ අරමුණ දැඩි ආත්මාර්ථකාමීත්වය නිසා අතහැර දැමීමේ චෝදනාවලට හේතු විය. ඉන්පසු ඔහු එම සිදුර ගැඹුරට හාරමින්, ජනාධිපති ධුරය සඳහා ග්‍රාන්ට් අනුමත කරමින්, පසුව නිව් ඕර්ලියන්ස් වරායේ ෆෙඩරල් රැකියාවක් භාර ගත්තේය. මෙය ඔහුගේ සාමාන්‍යභාවයට සහ චරිතයට එරෙහිව දකුණේ ප්‍රහාර පෝෂණය කිරීම පමණක් සිදු වූ අතර, ඉක්මනින්ම, ලෝන්ග්ස්ට්‍රීට් දකුණේ පරාජයේ එකම හේතුව විය, එය ගෙටිස්බර්ග්හි පරාජයේ ලින්ච්පින් බවට පත් වූ අතර අනෙක් අතට ගෙටිස්බර්ග් යුද්ධයේදීම පරාජයේ ලින්ච්පින් බවට පත්විය. . එය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම විෂම චක්‍රයක් වූ අතර, එක් එක් පාර්ශ්ව ක්‍රියා කරමින් සහ ප්‍රතික්‍රියා කරමින් අනෙකාගේ තත්ත්වය තව දුරටත් තහවුරු කරයි. 1896 දී, ඔහු සිය මතක සටහන් ප්‍රකාශයට පත් කර, තමාව ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ජෙනරාල් ලීගේ නරක වචනයක් කථා කිරීමට එඩිතර වූ විට, දකුණු ප්‍රේක්ෂකයින් සැලකූ විට, ඔහු ජේසුස් ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ ගැනම කප්පම් ගන්නට ඇත. ඔහු හරියටම ෂර්මන්ගේ මට්ටමේ නොසිටි අතර, ලෝන්ග්ස්ට්‍රීට් 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී ගොඩනැගුණු &#39;ලොස්ට් කෝස්&#39; ආඛ්‍යානයේ දුෂ්ටයෙකු වීමට බොහෝ සෙයින් පැමිණ ඇත. විලියම් ජී. පිස්ටන් විසින් Gary W. Gallagher සහ Alan T. Nolan Lee&#39;s Tarnished Leeutenant විසින් සංස්කරණය කරන ලද The Myth of the Lost Cause and Civil War History හි, Jeffry D. Wert විසින් James Longstreet සහ නැතිවූ හේතුව