 > The more specific question is: what instances after 1945 are there of Western militaries attacking civilian targets with the explicit or implicit aim of coercing the civilian population?

Well, for one, the Korean War which began in 1950 saw the US use B-29 bombers to bomb Pyongyang and other cities in North Korea. However, as I'll explain later, the deliberate targeting civilians already begun to fell away as a strategy.

 > The broader one is: how have we got from there to here? When did Western militaries accept and start teaching that this was unacceptable? What resistance has there been to the changes? 

Studies after WW2 were conducted about the effectiveness of strategic bombing. It found that the deliberate targeting on civilian centers wasn't all that effective in terms of breaking the civilian morale. Not only did strategic bombing of German cities day and night not end the war any sooner (the Soviets taking Berlin and the Allies closing in from the west prompted their surrender), but the Allies suffered their own forms of bombing (England during the Blitz) and instead found their citizens more resolute in defending their own homes.

Where strategic bombing did become more useful was when it was targeted at infrastructure and other assets that their military would use. Bridges, rail centers, transportation hubs, etc. You see this in Korea where B-29s started dropping radio bombs to target bridges/railways, and in Vietnam even our major bombing campaigns with strategic bombers like the B-52 (e.g. Operation Linebacker II) were targeted at ports, railways, supply depots, etc.

And finally, beyond the fact that military studies finding deliberate targeting of civilian centers being less effective, there was the fact that warfare had changed.

Today it takes a single B-52 with a crew of 5 to drop the same amount of bombs that 16 B-17s with 160 total crew members took from London to Berlin. And oh yeah, that B-52 took off from Louisiana.

Because of this, we employ far fewer bombers - which also makes each bomber significantly more valuable. Losing a B-52 much less a B-2 today would be extremely costly - instead, we employ our bombers completely differently. We found, during Vietnam, that bombers like the B-52 could be very vulnerable to surface to air missile systems.

Hence, in the post-Vietnam era, the USAF focused on fast bombers that either flew extremely high (like the XB-70) or low (like the B-1) and then on stealth aircraft (the F-117 and then of course the B-2). The B-52 has become more tailored to carrying long range cruise missiles as a stand-off missile platform (though it can carpet bomb as it used to as well).

So to answer your question: the studies done after WW2 and the lessons learned in Korea and Vietnam have changed military doctrine regarding aerial bombardment. Not only that, but changes in air defense and in bombing technology have more or less ended the days where bombers fly in massive formations to indiscriminately carpet bomb large areas.

 > How was the discord between this norm and the doctrines of nuclear war managed?

Nuclear war has been treated as a separate entity from strategic bombing  really ever since the Soviet Union developed their own nuclear weapons and the capability to deliver them.

The idea of mutually assured destruction has more or less relegated nuclear weapons into two categories: tactical and strategic, with strategic being more aligned with the idea of wiping out an entire civilization.

Both sides drew up numerous use cases for nuclear weapons. Some believed that tactical exchanges against enemy armored formations would be acceptable - indeed, it was suggested that if the enemy used nuclear weapons strictly on military targets only, we'd respond in kind.

The whole idea that "if one nuke goes off, we wipe them completely out" is a misconception a lot of people have about nuclear weapons. All that stuff is way above public discourse for obvious reasons, but using nuclear weapons to wipe out an entire country's populace is not a frequent reason for the use of nuclear weapons.
 &gt; වඩාත් නිශ්චිත ප්‍රශ්නය නම්: 1945 න් පසු බටහිර හමුදා සිවිල් ජනතාවට බලකිරීමේ පැහැදිලි හෝ ව්‍යංග අරමුණින් සිවිල් ඉලක්ක වෙත ප්‍රහාර එල්ල කළ අවස්ථා මොනවාද? හොඳයි, එකක් නම්, 1950 දී ආරම්භ වූ කොරියානු යුද්ධයේදී එක්සත් ජනපදය විසින් Pyongyang සහ උතුරු කොරියාවේ අනෙකුත් නගරවලට බෝම්බ හෙලීමට B-29 බෝම්බ හෙලන යානා භාවිතා කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, මම පසුව පැහැදිලි කරන පරිදි, හිතාමතා සිවිල් වැසියන් ඉලක්ක කිරීම දැනටමත් උපාය මාර්ගයක් ලෙස ඉවත් වීමට පටන් ගෙන තිබේ. &gt; පුළුල් එක තමයි: අපි එතනින් මෙහාට ආවේ කොහොමද? බටහිර හමුදා මෙය පිළිගත නොහැකි බව පිළිගෙන ඉගැන්වීමට පටන් ගත්තේ කවදාද? වෙනස්කම් සඳහා කුමන ප්රතිරෝධයක් තිබේද? WW2 න් පසු අධ්‍යයනයන් උපායමාර්ගික බෝම්බ හෙලීමේ සඵලතාවය පිළිබඳව පවත්වන ලදී. සිවිල් මධ්‍යස්ථාන වෙත හිතාමතා ඉලක්ක කිරීම සිවිල් චිත්ත ධෛර්යය බිඳ දැමීම සම්බන්ධයෙන් එතරම් ඵලදායී නොවන බව එය සොයා ගත්තේය. ජර්මානු නගරවලට දිවා රාත්‍රී මූලෝපායික බෝම්බ හෙලීම යුද්ධය ඉක්මනින් අවසන් නොකළා පමණක් නොව (සෝවියට් බර්ලිනය සහ මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් බටහිරින් වසා දැමීම ඔවුන්ගේ යටත් වීමට පොළඹවන ලදී), නමුත් මිත්‍ර පාක්ෂිකයෝ ඔවුන්ගේම බෝම්බ ප්‍රහාරවලට ගොදුරු වූහ (බ්ලිට්ස් අතරතුර එංගලන්තය) ඒ වෙනුවට ඔවුන්ගේ පුරවැසියන් තමන්ගේම නිවාස ආරක්ෂා කර ගැනීමට වඩා අධිෂ්ඨානශීලී බව සොයා ගත්හ. උපායමාර්ගික බෝම්බ හෙලීම වඩාත් ප්‍රයෝජනවත් වූයේ එය ඔවුන්ගේ හමුදාව භාවිතා කරන යටිතල පහසුකම් සහ අනෙකුත් වත්කම් ඉලක්ක කරගත් විටය. පාලම්, දුම්රිය මධ්‍යස්ථාන, ප්‍රවාහන මධ්‍යස්ථාන, ආදිය. ඔබ මෙය දකින්නේ කොරියාවේ B-29 පාලම්/දුම්රිය මාර්ග ඉලක්ක කිරීමට ගුවන්විදුලි බෝම්බ හෙලීමට පටන් ගත් අතර වියට්නාමයේ B-52 වැනි උපායමාර්ගික බෝම්බකරුවන් සමඟ අපගේ ප්‍රධාන බෝම්බ ප්‍රහාර පවා (උදා: Linebacker II මෙහෙයුම) ) වරාය, දුම්රිය මාර්ග, සැපයුම් ඩිපෝ ආදිය ඉලක්ක කරන ලදී. අවසාන වශයෙන්, සිවිල් මධ්‍යස්ථාන හිතාමතා ඉලක්ක කිරීම අඩු ඵලදායී බව හමුදා අධ්‍යයනයන් සොයා ගැනීමෙන් ඔබ්බට, යුද්ධය වෙනස් වී ඇති බව ඇත්තකි. මුළු කාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයින් 160 දෙනෙකුගෙන් යුත් B-17 යානා 16ක් ලන්ඩනයේ සිට බර්ලිනයට ගෙන ගිය බෝම්බ ප්‍රමාණයම හෙළීමට අද 5 දෙනෙකුගෙන් යුත් කාර්ය මණ්ඩලයක් සහිත තනි B-52 ක් අවශ්‍ය වේ. හා ඔව්, ඒ B-52 ලුසියානා සිට ගුවන් ගත විය. මේ නිසා, අපි ඉතා අඩු බෝම්බකරුවන් යොදවා - එක් එක් බෝම්බකරු සැලකිය යුතු ලෙස වඩා වටිනා කරයි. අද B-2 වඩා අඩු B-52 අහිමි වීම අතිශයින් මිල අධික වනු ඇත - ඒ වෙනුවට, අපි අපගේ බෝම්බකරුවන් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ලෙස භාවිතා කරමු. වියට්නාමය තුළ B-52 වැනි බෝම්බ හෙලන යානා මතුපිට සිට ගුවනට මිසයිල පද්ධතිවලට ඉතා අවදානම් විය හැකි බව අපට පෙනී ගියේය. එබැවින්, පශ්චාත් වියට්නාම යුගයේ දී, USAF අවධානය යොමු කළේ එක්කෝ අතිශයින් ඉහළ (XB-70 වැනි) හෝ පහත් (B-1 වැනි) පියාසර කරන ලද වේගවත් බෝම්බ හෙලන යානා සහ පසුව රහසිගත ගුවන් යානා (F-117 සහ පසුව ඇත්ත වශයෙන්ම ය. B-2). B-52 දිගු දුර කෲස් මිසයිල රැුගෙන යාම සඳහා ස්ථාවර මිසයිල වේදිකාවක් ලෙස (එයට පෙර පරිදි බෝම්බ කාපට් කළ හැකි වුවද) වඩාත් ගැලපෙන පරිදි සකස් කර ඇත. එබැවින් ඔබේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට: WW2 ට පසුව කරන ලද අධ්‍යයනයන් සහ කොරියාවේ සහ වියට්නාමයේ උගත් පාඩම් ගුවන් බෝම්බ හෙලීම සම්බන්ධයෙන් හමුදා මූලධර්ම වෙනස් කර ඇත. එපමනක් නොව, ගුවන් ආරක්ෂණයේ සහ බෝම්බ හෙලීමේ තාක්‍ෂණයේ වෙනස්කම් අඩු වැඩි වශයෙන් විශාල ප්‍රදේශවලට කාපට් බෝම්බ හෙලීමට දැවැන්ත ආකෘතිවලින් බෝම්බ හෙලන දින අඩු වැඩි වශයෙන් අවසන් කර ඇත. &gt; මෙම සම්මතය සහ න්‍යෂ්ටික යුද්ධයේ මූලධර්ම අතර අසමගිය කළමනාකරණය වූයේ කෙසේද? සෝවියට් සංගමය ඔවුන්ගේම න්‍යෂ්ටික අවි සහ ඒවා ලබා දීමේ හැකියාව වර්ධනය කළ දා සිට න්‍යෂ්ටික යුද්ධය සැබවින්ම උපායමාර්ගික බෝම්බ හෙලීමෙන් වෙනම ආයතනයක් ලෙස සැලකේ. අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් සහතික කළ විනාශය පිළිබඳ අදහස න්‍යෂ්ටික අවි වර්ග දෙකකට අඩු වැඩි වශයෙන් පහත හෙළා ඇත: උපායශීලී සහ උපායමාර්ගික, මූලෝපායික සමස්ත ශිෂ්ටාචාරයක් අතුගා දැමීමේ අදහස සමඟ වඩාත් සමපාත වේ. දෙපාර්ශ්වයම න්‍යෂ්ටික අවි භාවිතා කිරීමේ අවස්ථා රාශියක් ඉදිරිපත් කළහ. ඇතැමුන් විශ්වාස කළේ සතුරු සන්නද්ධ ආකෘතීන්ට එරෙහිව උපායශීලී හුවමාරුව පිළිගත හැකි බවයි - ඇත්ත වශයෙන්ම, සතුරා න්‍යෂ්ටික අවි දැඩි ලෙස මිලිටරි ඉලක්ක වෙත පමණක් භාවිතා කරන්නේ නම්, අපි ඒ ආකාරයෙන් ප්‍රතිචාර දක්වනු ඇතැයි යෝජනා විය. &quot;එක් න්‍යෂ්ටිකයක් ක්‍රියා විරහිත වුවහොත් අපි ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම අතුගා දමමු&quot; යන සමස්ත අදහස න්‍යෂ්ටික අවි සම්බන්ධයෙන් බොහෝ දෙනෙකුට ඇති වැරදි මතයකි. ඒ සියල්ල පැහැදිලි හේතූන් මත මහජන කතිකාවතට වඩා ඉහළින් පවතින නමුත්, න්‍යෂ්ටික අවි භාවිතා කරමින් මුළු රටකම ජනතාව අතුගා දැමීම න්‍යෂ්ටික අවි භාවිතයට නිතර හේතුවක් නොවේ.