There are a great number of possible variations on the following, but I'll do my best to give you an idea.

**Tithing**

Firstly, my family are rye farmers. Much depends on what that means. If we're at the bottom of the social pile producing rye for another citizen farmer then we probably get enough food to live but no income of marked coins (either that issued by the state, the manor or the church). Our tithes are taken care of by the farmer whose land/seed/tools we use. If we're running our own farm or, more likely, strips of land then our tithe is one tenth of the rye we produce because that's the literal meaning of tithe. We may have to give more for church ales (think fundraising event, medieval-style). That's not to say that we don't give more to the church for other reasons, but I'll come back to that later.

If we're a landowner higher up the scale then there's a good chance we're actually collecting the tithes or performing some other important task in the burg or liberty (effectively the town/district), and we're probably not breaking our backs collecting our own rye. That depends on exactly how the church and the district are set up and who they were set up by - it might be our family that built the church and own the chantries, I'll come back to that later too.

One more possibility of many is that we're actually wards of the church, we might live on church-owned land in which case everything we produce is the property of the church. Again, we'll get what we need to survive (which may be surprisingly little) but we *may* have the added advantage of better medical care. That's not a great improvement to life but it will help some people.

 & #x200B;

**The Church**

The following is all dependent on the size of the church - small village churches would have a high altar and a few additional altars, wealthy town churches would have a high altar, numerous specific chapels and many altars dedicated to particular saints, while cathedrals would have a high altar, any number of chapels and many *many* additional altars. Sizeable stone buildings would be astonishing to most people of the time, even a small-ish church would have been quite something, and cathedrals must have been mind-blowing. 

You'll know that churches can be divided into two main sections: the chancel (where the high altar stands) and the nave. Cruciform churches (in a cross plan) also have a crossing (the centre of the cross) and transepts (the north and south wings of the church). The chancel and the high altar are only accessible to those who have been ordained. Everything that happens in there is hidden by a chancel screen (or "rood screen"). The general public can hear the mass being performed, they can smell the mass, but they can not see it. The chancel would have been brightly candle-lit so the effect would be quite theatrical - some churches would have a golden rood (cross) hanging above the rood screen where it would be lit by candles. The ghostly, ethereal singing and the golden cross hovering in the drifting candle/incense smoke would have been deeply dramatic.

All this heavenly celebration wouldn't just be happening on Sundays, there would be masses all week round and, depending on the size of the church, for most of the day. Nor would the High Altar be the only place where stuff would be happening - the church would have numerous altars (depending on size) and possibly a chantry chapel dedicated to a wealthy benefactor. Chantry chapels would be near the high altar, often to the south with secondary chantries built to the north, and would commemorate a specific deceased person or family. Priests would be employed to perform regular masses in the chantries, sometimes these would alternate with high mass or take place as part of it. During main festivals like Nativity, Annunciation, Assumption and Easter there would be processions of the clergy through the local area and into the church where people could see the service that was being done for them. 

The sides of the church would be lined with additional altars raised by guilds or local families, each of these would be dedicated to a particular saint and tended to by the altar's benefactors. Masses would take place at these on particular days of the week with the regularity depending on the donations. If a church had nave aisles and arcades (the arches that run down the main body of the church) then each arch would be separated into a bay by a parclose (a dividing screen), there may be seating in each to allow more comfortable prayer for the visitor or any priests who were specifically appointed to that altar. With that said, most of us would spend our visit in the nave, probably facing east. The first-millennium tradition was for baptisms in the West end and funerals in the East because in life we travel towards the light. Easter/Oster/Oester (we get the name East from the same root as oestre, or egg, or life) is the most important direction in Christian building and liturgy, a practice that goes back long before Christianity and which was specifically adopted by Sees around the 6th Century. Norman churches continued this tradition - if we were receiving a blessing or communion we would be expected to be facing the East window and altar, even if we couldn't see it through the rood screen. Interestingly, a priest saying prayers or preaching a sermon would also be facing east, not west towards the congregation as is the custom in many churches today.

Although we know that some churches had seating in the main body of the nave it was considered unusual and was very rarely fixed in place. The public would stand in the nave and receive blessings or simply replenish their holy goodness through their presence in the house of God - and it's easy to imagine that it really felt that way to somebody in the 1300s. Of course, the public wouldn't just be there to recharge their spirit - we know that all kinds of public matters took place in church naves and porches, meetings, trade, markets, ales (a local festival that also acted as a bit of a fundraiser for churches), and pretty much any public event. In larger churches there would still have been a mass going on in the chancel or chantries.

 & #x200B;

Basically, how much we pay for that depends on who we are and our importance in the community. Our visit to the church would be a smoky, sweet-smelling experience with the light of the cross visible from  the murky dimness of the nave, and the sound of heavenly (ish) singing echoing around the body of the church.but all in all it must have been a quite magical experience.

 & #x200B;

**Sources:** not exhaustive but they cover the above and give a good grounding in Norman medieval Catholic churches in Europe, that particularly covers France and large parts of England

*Prof. English:The Lords of Holderness*

*Prof. Warwick: The Archaeology of Churches*

*Dr. Taylor: How to Read a Church - A Guide to Symbols and Meanings in Churches*

*Hitchcock: History of the Catholic Church: From the Apostolic Age to the Third Millenium*

*Weidenkopf: A History of the Catholic Church*
පහත සඳහන් වෙනස්කම් විශාල ප්‍රමාණයක් ඇත, නමුත් ඔබට අදහසක් දීමට මම මගේ උපරිමය කරන්නෙමි. **දසයෙන් කොටස** පළමුව, මගේ පවුල රයි ගොවීන්. එයින් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න මත බොහෝ දේ රඳා පවතී. අපි තවත් පුරවැසි ගොවියෙකු සඳහා රයි නිෂ්පාදනය කරන සමාජ ගොඩේ පහළම තැනක සිටින්නේ නම්, අපට ජීවත් වීමට ප්‍රමාණවත් ආහාර ලැබෙනු ඇත, නමුත් සලකුණු කරන ලද කාසි වලින් ආදායමක් නොමැත (රාජ්‍යය, මැනර් හෝ පල්ලිය විසින් නිකුත් කරන ලද). අපගේ දසයෙන් කොටස බලාගන්නේ අප භාවිතා කරන ඉඩම/බීජ/මෙවලම් ඇති ගොවියා විසිනි. අපි අපේම ගොවිපලක් පවත්වාගෙන යනවා නම් හෝ බොහෝ දුරට ඉඩමක බිම් තීරුවක් පවත්වාගෙන යනවා නම්, අපගේ දසයෙන් කොටස අප නිෂ්පාදනය කරන රයි වලින් දශමයෙන් එකකි, මන්ද එය දසයෙන් කොටසේ නියම අර්ථයයි. පල්ලියේ ඇලස් සඳහා අපට වැඩි යමක් දීමට සිදු විය හැකිය (මධ්‍යතන යුගයේ දී අරමුදල් රැස් කිරීමේ සිදුවීමක් සිතන්න). අපි පල්ලියට වෙනත් හේතු නිසා වැඩි යමක් නොදෙන බව නොකියමි, නමුත් මම පසුව එය වෙත එන්නෙමි. අපි පරිමාණයෙන් ඉහළ ඉඩම් හිමියෙක් නම්, අපි ඇත්ත වශයෙන්ම දසයෙන් කොටස එකතු කිරීමට හෝ බර්ග් හෝ ලිබර්ටි (ඵලදායි ලෙස නගරය/දිස්ත්‍රික්කය) තුළ වෙනත් වැදගත් කාර්යයක් කිරීමට හොඳ අවස්ථාවක් තිබේ, අපි බොහෝ විට අපගේ කොන්ද කඩන්නේ නැත. අපේම රයි එකතු කිරීම. එය හරියටම පල්ලිය සහ දිස්ත්‍රික්කය පිහිටුවා ඇති ආකාරය සහ ඒවා පිහිටුවන ලද්දේ කවුරුන් විසින්ද යන්න මත රඳා පවතී - එය පල්ලිය ගොඩනඟන ලද සහ ගීතිකා අයිති අපගේ පවුල විය හැකිය, මම එයද පසුවට එන්නෙමි. බොහෝ දෙනෙකුට ඇති තවත් එක් හැකියාවක් නම්, අපි ඇත්ත වශයෙන්ම පල්ලියේ වාට්ටු වන අතර, අපි පල්ලියට අයත් ඉඩමක ජීවත් විය හැකි අතර, අප නිෂ්පාදනය කරන සෑම දෙයක්ම පල්ලියේ දේපළ වේ. නැවතත්, අපට ජීවත් වීමට අවශ්‍ය දේ අපට ලැබෙනු ඇත (එය පුදුම සහගත ලෙස සුළු විය හැකිය) නමුත් වඩා හොඳ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාරවල අමතර වාසිය අපට * තිබිය හැකිය. ඒක ජීවිතේට ලොකු දියුණුවක් නොවුනත් සමහර අයට උදව්වක් වෙයි. &amp; #x200B; **පල්ලිය** පහත සඳහන් සියල්ල පල්ලියේ ප්‍රමාණය මත රඳා පවතී - කුඩා ගම්බද පල්ලිවල උස් පූජාසනයක් සහ අමතර පූජාසන කිහිපයක්, ධනවත් නගර පල්ලිවල ඉහළ පූජාසනයක්, විශේෂිත දේවස්ථාන රාශියක් සහ විශේෂයෙන් කැප වූ බොහෝ පූජාසන ඇත. සාන්තුවරයින්, ආසන දෙව්මැදුරට උස් පූජාසනයක්, ඕනෑම දේවස්ථාන සංඛ්‍යාවක් සහ අමතර පූජාසන රාශියක් ඇත. ප්‍රමාණයෙන් යුත් ගල් ගොඩනැගිලි එකල බොහෝ මිනිසුන්ට විශ්මය ජනක වනු ඇත, කුඩා පල්ලියක් පවා බොහෝ දේ විය හැකි අතර ආසන දෙව්මැදුර සිත් ඇදගන්නාසුළු විය යුතුය. පල්ලි ප්‍රධාන කොටස් දෙකකට බෙදිය හැකි බව ඔබ දන්නවා ඇත: චාන්සලය (ඉහළ පූජාසනය පවතින ස්ථානය) සහ ගර්භය. Cruciform පල්ලි (හරස් සැලැස්මක් තුළ) ද හරස් මාර්ගයක් (කුරුසියේ මැද) සහ transepts (පල්ලියේ උතුරු සහ දකුණු පියාපත්) ඇත. චාන්සලය සහ ඉහළ පූජාසනය වෙත පිවිසිය හැක්කේ පැවිදි වූ අයට පමණි. එහි සිදුවන සෑම දෙයක්ම චාන්සල් තිරයකින් (හෝ &quot;රූඩ් තිරය&quot;) සඟවා ඇත. සාමාන්‍ය ජනතාවට ස්කන්ධයන් සිදු වන බව ඇසේ, ඔවුන්ට ස්කන්ධය සුවඳ දැනේ, නමුත් ඔවුන්ට එය නොපෙනේ. චාන්සලය දීප්තිමත් ලෙස ඉටිපන්දම් දැල්වී ඇති නිසා එහි බලපෑම තරමක් රංගමය වනු ඇත - සමහර පල්ලිවල ඉටිපන්දම්වලින් දැල්වෙන රූඩ් තිරයට ඉහළින් රන් රුක් (කුරුසයක්) එල්ලා තිබේ. ප්ලාවනය වන ඉටිපන්දම් / හඳුන්කූරු දුමාරයේ සැරිසරන අවතාර, සෞන්දර්යාත්මක ගායනය සහ රන් කුරුසය ගැඹුරින් නාටකාකාර වනු ඇත. මේ සියලු ස්වර්ගීය සැමරුම ඉරිදා දිනවල පමණක් සිදු නොවනු ඇත, සතිය පුරා විශාල ජනකායක් පවතින අතර, පල්ලියේ විශාලත්වය අනුව, දවසේ වැඩි කාලයක් සඳහා. දේවල් සිදු වන එකම ස්ථානය උස් පූජාසනය නොවේ - පල්ලියේ පූජාසන රාශියක් (ප්‍රමාණය අනුව) සහ ධනවත් දානපතියෙකුට කැප වූ දේවස්ථානයක් විය හැකිය. චැන්ට්‍රි දේවස්ථාන උස් පූජාසනය අසල පිහිටා ඇති අතර බොහෝ විට දකුණට උතුරින් ද්විතීයික දේවස්ථාන ඉදිකර ඇති අතර නිශ්චිත මියගිය පුද්ගලයෙකු හෝ පවුලක් අනුස්මරණය කරනු ඇත. සජ්ඣායනාවල නිත්‍ය පූජාවන් සිදු කිරීම සඳහා පූජකවරුන් යොදවනු ඇත, සමහර විට මේවා ඉහළ ස්කන්ධයක් සමඟ ප්‍රත්‍යාවර්ත වී හෝ එහි කොටසක් ලෙස සිදු වේ. උපත, නිවේදන, උපකල්පනය සහ පාස්කු වැනි ප්‍රධාන උත්සව වලදී පූජකවරුන්ගේ පෙරහැර ප්‍රදේශය හරහා සහ පල්ලියට යන අතර එහිදී මිනිසුන්ට ඔවුන් වෙනුවෙන් කරන සේවය දැකගත හැකිය. පල්ලියේ දෙපස ගිල්ඩ් හෝ ප්‍රාදේශීය පවුල් විසින් මතු කරන ලද අතිරේක පූජාසන වලින් පෙලගැසී ඇත, මේ සෑම එකක්ම විශේෂිත සාන්තුවරයෙකුට කැප කර පූජාසනයේ ප්‍රතිලාභීන් විසින් රැකබලා ගනු ලැබේ. පරිත්‍යාග මත පදනම්ව සතියේ නිශ්චිත දිනවලදී මෙම පූජාවන් නිතිපතා සිදු කෙරේ. දේවස්ථානයක නැව් අන්තරාල සහ ආකේඩ් (පල්ලියේ ප්‍රධාන කොටස දිගේ දිවෙන ආරුක්කු) තිබේ නම්, සෑම ආරුක්කුවක්ම පර්ක්ලෝස් (බෙදීමේ තිරයක්) මගින් බොක්කකට වෙන් කරනු ලැබේ නම්, වඩාත් සුවපහසු යාච්ඤාවට ඉඩ සැලසීම සඳහා සෑම තැනකම ආසන තිබිය හැකිය. ආගන්තුකයා හෝ එම පූජාසනයට විශේෂයෙන් පත් කරන ලද ඕනෑම පූජකයෙකු සඳහා. එසේ පැවසීමත් සමඟ අප බොහෝ දෙනෙක් අපගේ සංචාරය ගත කරන්නේ නැඟෙනහිර දෙසට මුහුණ ලා බොහෝ විට නැව්වල ය. පළමු සහස්‍රයේ සම්ප්‍රදාය වූයේ බටහිර අන්තයේ බව්තීස්ම සහ පෙරදිග අවමංගල්‍යයන් සඳහා වූයේ ජීවිතයේ අප ගමන් කරන්නේ ආලෝකය දෙසට බැවිනි. පාස්කු/ඔස්ටර්/ඔස්ටර් (අපට නැගෙනහිර යන නම ලැබෙන්නේ ඔස්ට්‍රේ, හෝ බිත්තර හෝ ජීවය යන මූලයෙන්) ක්‍රිස්තියානි ගොඩනැඟීමේ සහ පූජනීයත්වයේ වැදගත්ම දිශාව වන අතර එය ක්‍රිස්තියානි ආගමට බොහෝ කලකට පෙර සිටම දිවෙන අතර එය විශේෂයෙන් සීස් විසින් අනුගමනය කරන ලදී. 6 වැනි සියවසේ පමණ. නෝමන් පල්ලි මෙම සම්ප්‍රදාය දිගටම කරගෙන ගියේය - අපට ආශීර්වාදයක් හෝ හවුලක් ලැබෙන්නේ නම්, අපට එය රෝඩ් තිරයෙන් දැකිය නොහැකි වුවද, නැගෙනහිර කවුළුව සහ පූජාසනය දෙසට මුහුණ ලා සිටීම අපේක්ෂා කෙරේ. අද බොහෝ පල්ලිවල චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ලෙස, පූජකයෙකු යාච්ඤා කිරීම හෝ දේශනා කිරීම ද සභාව දෙසට බටහිර දෙසට නොව නැගෙනහිර දෙසට මුහුණ ලා සිටීම සිත්ගන්නා කරුණකි. සමහර පල්ලිවල නෞකා ප්‍රධාන කොටසේ ආසන ඇති බව අප දන්නා නමුත් එය අසාමාන්‍ය ලෙස සලකනු ලැබූ අතර ඉතා කලාතුරකින් එහි සවි කර ඇත. මහජනයා ගර්භයේ සිටගෙන ආශීර්වාද ලබා ගනු ඇත, නැතහොත් දෙවියන් වහන්සේගේ මාලිගාවේ ඔවුන් පැමිණ සිටීම තුළින් ඔවුන්ගේ ශුද්ධ වූ යහපත්කම නැවත පුරවනු ඇත - සහ 1300 ගණන්වල යමෙකුට එය සැබවින්ම දැනී ඇති බව සිතීම පහසුය. ඇත්ත වශයෙන්ම, මහජනතාව ඔවුන්ගේ ආත්මය නැවත පිරවීමට පමණක් නොසිටිනු ඇත - අපි දන්නවා සියලුම ආකාරයේ පොදු කටයුතු පල්ලියේ නවාතැන් සහ ආලින්දයේ, රැස්වීම්, වෙළඳාම, වෙළඳපල, ඇලස් (ප්‍රාදේශීය උත්සවයක් ලෙසද ක්‍රියා කරන ලදී. පල්ලි සඳහා අරමුදල් රැස්කිරීමක්), සහ ඕනෑම පොදු සිදුවීමක්. විශාල පල්ලිවල තවමත් චාන්සලේ හෝ දේවස්ථානවල මහා ජනකායක් සිදුවනු ඇත. &amp; #x200B; මූලික වශයෙන්, අපි ඒ සඳහා කොපමණ මුදලක් ගෙවනවාද යන්න රඳා පවතින්නේ අප කවුරුන්ද යන්න සහ ප්‍රජාව තුළ අපගේ වැදගත්කම මත ය. අපගේ පල්ලියට පැමිණීම දුම් දමන, මිහිරි සුවඳක් සහිත අත්දැකීමක් වනු ඇත, ගර්භයේ අඳුරු අඳුරු බවින් පෙනෙන කුරුසියේ ආලෝකය සහ දේවස්ථානයේ ශරීරය වටා දෝංකාර දෙන ස්වර්ගීය (ඉෂ්) ගායනයේ ශබ්දය. එය තරමක් ඉන්ද්‍රජාලික අත්දැකීමක් වන්නට ඇත. &amp; #x200B; **මූලාශ්‍ර:** සම්පූර්ණ නොවන නමුත් ඒවා ඉහත කරුණු ආවරණය කර යුරෝපයේ නෝමන් මධ්‍යකාලීන කතෝලික පල්ලිවල හොඳ පදනමක් ලබා දෙයි, එය විශේෂයෙන් ප්‍රංශය සහ එංගලන්තයේ විශාල ප්‍රදේශ ආවරණය කරයි *Prof. ඉංග්‍රීසි:The Lords of Holderness* *Prof. Warwick: The Archeology of Churches* *Dr. ටේලර්: පල්ලියක් කියවන්නේ කෙසේද - පල්ලිවල සංකේත සහ අර්ථයන් සඳහා මාර්ගෝපදේශයක්* *හිච්කොක්: කතෝලික පල්ලියේ ඉතිහාසය: අපෝස්තලික යුගයේ සිට තුන්වන සහස්‍රය දක්වා* *වීඩෙන්කොෆ්: කතෝලික පල්ලියේ ඉතිහාසය*