Atomic theory came from chemistry, from the realization that there must be little indivisible bits of each element. (Actually atomic theory is often said to go back to antiquity and the Greeks, but that's a bit misleading, because until the 19th century it all amounted to little more than "I bet stuff has bits in.")

So the chemists did their thing for about a hundred years, and came to the conclusion that you can't ever have less than *this much* of any element, and in fact all stuff is made of integer multiples of these little indivisible bits.

*Subatomic* theory didn't come until about a hundred years later, with the discovery of the electron.

I'm not sure where you got the idea that different elements can have the same number of protons. That's the *opposite* of the truth. Elements are *distinguished* by the number of protons in their atoms. That's why the periodic table of the elements has one entry for each number of protons, starting at one — hydrogen — and counting up to 118 or whatever we're up to now.

The number of *neutrons* in an atom, for a given number of protons, distinguishes *isotopes.* Some isotopes are stable, and others are unstable and will decay into more and more stable forms over time. This is the source of radioactivity.

The number of *electrons* in an atom can change essentially any time, through a process called ionization. Chemistry is concerned almost entirely with the way the electrons in different atoms interact.

And no, quarks are not "the smaller version of atoms." They're in fact completely different. *Completely* different. Once you get past "here are some things that are too small to see," you're basically done comparing the atomic model to the quark model.
පරමාණුක න්‍යාය පැමිණියේ රසායන විද්‍යාවෙන්, එක් එක් මූලද්‍රව්‍යයේ නොබෙදිය හැකි කුඩා බිටු තිබිය යුතු බව වටහා ගැනීමෙන්. (ඇත්ත වශයෙන්ම පරමාණුක න්‍යාය බොහෝ විට පෞරාණිකත්වයට සහ ග්‍රීකයන්ට ආපසු යන බව කියනු ලැබේ, නමුත් එය තරමක් නොමඟ යවන සුළුය, මන්ද 19 වන සියවස වන තෙක් ඒ සියල්ල &quot;I bet stuff has bits in&quot; ට වඩා මඳක් වැඩි වූ බැවිනි.) එබැවින් රසායනඥයින් ඔවුන්ගේ දේ කළහ. වසර සියයක් පමණ ගත වූ අතර, ඔබට කිසිවිටක කිසිම මූලද්‍රව්‍යයක *මෙතරම්* ට වඩා අඩුවෙන් තිබිය නොහැකි බව නිගමනය කළ අතර, ඇත්ත වශයෙන්ම සියලුම දේවල් සෑදී ඇත්තේ මෙම කුඩා බෙදිය නොහැකි බිටුවල පූර්ණ සංඛ්‍යා ගුණාකාර වලින්ය. *Subatomic* න්‍යාය පැමිණියේ වසර සියයකට පමණ පසුව ඉලෙක්ට්‍රෝනය සොයා ගැනීමත් සමඟය. විවිධ මූලද්‍රව්‍යවලට එකම ප්‍රෝටෝන සංඛ්‍යාවක් තිබිය හැකිය යන අදහස ඔබ පැමිණියේ කොහෙන්දැයි මට විශ්වාස නැත. එය සත්‍යයේ * ප්‍රතිවිරුද්ධයයි. මූලද්‍රව්‍ය *පරමාණුවල ඇති ප්‍රෝටෝන සංඛ්‍යාවෙන් වෙන්කර හඳුනාගත හැකිය. මූලද්‍රව්‍යවල ආවර්තිතා වගුවේ එක් එක් ප්‍රෝටෝන සංඛ්‍යාව සඳහා එක් ප්‍රවේශයක් ඇත - හයිඩ්‍රජන් - සහ 118 දක්වා ගණන් කිරීම හෝ අප දැනට පවතින ඕනෑම දෙයක්. පරමාණුවක ඇති *නියුට්‍රෝන* සංඛ්‍යාව, දී ඇති ප්‍රෝටෝන සංඛ්‍යාව සඳහා, *සමස්ථානික වෙන්කර හඳුනා ගනී.* සමහර සමස්ථානික ස්ථායී වන අතර අනෙක් ඒවා අස්ථායී වන අතර කාලයත් සමඟ වඩ වඩාත් ස්ථායී ආකාරවලට ක්ෂය වේ. විකිරණශීලීතාවයේ ප්‍රභවය මෙයයි. අයනීකරණය නම් ක්‍රියාවලියක් හරහා පරමාණුවක ඇති *ඉලෙක්ට්‍රෝන* ගණන අවශ්‍යයෙන්ම ඕනෑම වේලාවක වෙනස් විය හැක. රසායන විද්‍යාව මුලුමනින්ම පාහේ විවිධ පරමාණු වල ඉලෙක්ට්‍රෝන අන්තර්ක්‍රියා කරන ආකාරය ගැන සැලකිලිමත් වේ. සහ නැත, ක්වාක් යනු &quot;පරමාණු වල කුඩා අනුවාදය&quot; නොවේ. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ය. *සම්පුර්ණයෙන්ම වෙනස්. ඔබ &quot;මෙන්න බලන්න බැරි තරම් කුඩා දේවල්&quot; පසු කළ පසු, ඔබ මූලික වශයෙන් පරමාණුක ආකෘතිය ක්වාක් ආකෘතියට සංසන්දනය කර අවසන්.