Jacopo da Acqui's report of Marco Polo's last testament should be put in its proper context. His family members were trying to get him to repent and disown all the lies he'd written, to which Polo sneered that he had not told even *half* of what he'd seen.

Assuming the anecdote is true (or even if it's an invention by Jacopo, defending his subject, which seems just as likely), there are two ways to take it. First, if Polo told the other half, it would be realistic enough to make the whole story seem plausible. Second, the stories in the other half were *even wilder*.

Fortunately, we have ways to investigate both possibilities. Boring one first.

**Scribes Gonna Scribe**

The manuscript tradition of the Travels is a mess. It's maybe not as bad as Piers Plowman, but it's a mess. We don't have the original. There's no single surviving manuscript from which all others derive. Which is to say, there is at least something missing from/added to every existing version.

Some changes are surely accidental, or the result of translation problems. Others, though, are substantial omissions/additions. In those cases, it seems likely that somewhere along the way, a scribe/translator either thought the text needed that story, or saw that story and thought it did not belong for whatever reason.

One good example is the large void in the overall narrative, which occurs when Polo is basically hanging out in the East. Some manuscripts don't really say anything. Others explain that he was specially chosen as governor of a city for three years. Oh, and that he, his father, and his uncle pretty much single-handedly won a siege for the Khan by reinventing the trebuchet.

A passage like this one, especially since it was almost certainly added to some rather than omitted from the rest, suggests a couple of possibilities for reconciling skepticism/maintaining the book's veneer of "plausibility," fully aware it was just a veneer and part of the genre.

First, it fills in a large temporal gap at least in part. Useful in and of itself. Second, it casts the Europeans in a *really* good light. It's usually thought that even when pointing out good qualities of non-Christians, medieval European travel narratives relate tales and descriptions in ways that emphasize their Otherness. Massaging the awesomeness of the Polos serves those ends quite well--especially useful in a post-fall of Acre world.

A lot of additions seem to point to scribes feeling that the version they had in front of them was just missing a few details. Like a description for how horse thieves or bar brawlers were punished will have the procedure for punishing murderers added to it in later recensions. If the scribes thought the story needed it, Polo's friends and family could well have thought the same.

But really what you're here for is shipwrecks and cannibals, right?

**Diamond Poop, or, 1001 Mediterranean Nights**

In [this earlier answer](_URL_0_), I discuss how one episode that Marco Polo recounts traces back in time to amazing 12th century Persian poet Nizami, to a 10th century natural history text in Arabic, to a 4th century Christian bishop, to...Herodotus. From Polo:

 >  Among these mountains there are certain great and deep valleys, to the bottom of which there is no access. Wherefore the men who go in search of the diamonds take with them pieces of flesh, as lean as they can get, and these they cast into the bottom of a valley...When the eagles [who also eat the deadliest snakes known to the ENTIRE WORLD] see the meat thrown down they pounce upon it and carry it up to some rocky hill-top...

 >  The people go to the nests of those white eagles, of which there are many, and in their droppings they find plenty of diamonds which the birds have swallowed in devouring the meat that was cast into the valleys.

The details of the story change (Polo's diamonds are Herodotus's cinnamon sticks), but the underlying "plot" is the same.

This matters for present purposes because it shows how stories like this one are circulating around the Mediterranean-Asian world, crossing geographic and linguistic barriers as though they didn't exist. Ibn Battuta, Marco Polo, any interested traveler might well have heard the same basic story, with different details (snakes? no snakes? Alexander the Great? Random peasants?) from multiple sources. Heck, the valley of the diamonds story will even eventually be recorded in *1001 Nights* (the messiest manuscript tradition yet), although the MS is more recent than Polo but the story was probably part of the collection beforehand.

The Mediterranean-Asian world was a world of stories. So in addition to whatever Polo did/did not see with his *eyes* firsthand, there's what he "saw" in the sense of having heard or overheard. And thus, the question becomes: what stories or what kinds of stories might we expect, that Polo nevertheless leaves out?

Looking at a 10th century Arabic text known as the *Marvels of India*, I'm going to suggest that what he left out includes shipwrecks and cannibals.

*Marvels of India*, like Polo and Ibn Battuta, is a collection of anecdotes, although it doesn't really attempt to be a cohesive travel narrative of any sort. The reason I think it's particularly useful for present purposes is that taken as a whole, the book is *really, really repetitive.* How many stories do you need that emphasize THIS FISH IS REALLY BIG?  (At least four in a row, at one point, to say nothing of elsewhere in the text). It's a mishmash of tales, of the "1001 Mediterranean Nights," just like Marco Polo. (And yes, it includes the 'valley of the diamonds' legend.)

And some of the most common themes suicide, monkeys, snakes, REALLY BIG FISH...shipwrecks and cannibals.

Mind you, cannibals and shipwrecks both appear in Marco Polo's books. But not like this. The cannibals of *Marvels* sometimes have tails. Sometimes the book's author goes into *way* too much detail about how the cannibals cook their meals. And over and over, we read the trope--that survives to day--of the shipwrecked sailors on the island of the cannibal king.

In a world of travelers, merchants, and educated people across cultures (or the product of one author with a really thorough education), Marco Polo would have heard a lot of stories from a lot of people. One way or another, some of them wound up in his *Travels.* And one way or another, Jacopo da Acqui had his character Polo defend the "truth" in his own voice--whether that truth was what Polo saw--or what he had heard from someone who had heard it from someone.
Jacopo da Acqui විසින් Marco Polo ගේ අවසාන තෙස්තමේන්තුව පිළිබඳ වාර්තාව එහි නිසි සන්දර්භය තුළ තැබිය යුතුය. ඔහුගේ පවුලේ සාමාජිකයන් ඔහුව පසුතැවිලි වීමට සහ ඔහු ලියූ සියලු බොරු ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට උත්සාහ කරමින් සිටි අතර, පෝලෝ ඔහු දුටු දෙයින් අඩක්වත් නොකී බව උපහාසයට ලක් කළේය. උපකල්පනය සත්‍ය යැයි උපකල්පනය කිරීම (නැතහොත් එය Jacopo විසින් සොයා ගැනීමක් වුවද, ඔහුගේ විෂය ආරක්ෂා කිරීම, එය බොහෝ දුරට ඉඩ ඇති බව පෙනේ), එය ගැනීමට ක්‍රම දෙකක් තිබේ. පළමුව, පෝලෝ අනෙක් භාගය කීවේ නම්, එය සම්පූර්ණ කතාවම පිළිගත හැකි යැයි පෙනෙන පරිදි යථාර්ථවාදී වනු ඇත. දෙවනුව, අනෙක් භාගයේ කථා *ඊටත් වඩා වල්* විය. වාසනාවකට මෙන්, අපට අවස්ථා දෙකම විමර්ශනය කිරීමට ක්‍රම තිබේ. මුලින්ම එක එපා වෙනවා. **Scribes Gonna Scribe** Travels වල අත්පිටපත් සම්ප්‍රදාය අවුල්. එය සමහර විට Piers Plowman තරම් නරක නැත, නමුත් එය අවුල් සහගතය. අපි ගාව ඔරිජිනල් එක නෑ. අනෙක් සියලුම අත්පිටපත් ලබා ගත් තනි පිටපතක් නොමැත. එනම්, පවතින සෑම අනුවාදයකටම අඩුම තරමින් යමක් අස්ථානගත වී ඇත. සමහර වෙනස්කම් නිසැකවම අහම්බයක් හෝ පරිවර්තන ගැටළු වල ප්‍රතිඵලයකි. අනෙක් ඒවා, සැලකිය යුතු අතපසුවීම්/එකතු කිරීම් වේ. එම අවස්ථා වලදී, කොතැනක හෝ, ලේඛකයෙකු/පරිවර්තකයෙකු, පෙළට එම කතාව අවශ්‍ය යැයි සිතූ බව පෙනේ, නැතහොත් එම කතාව දැකීමෙන් එය කුමන හේතුවක් නිසා හෝ අයිති නැතැයි සිතිය හැකිය. එක් හොඳ උදාහරණයක් නම්, පෝලෝ මූලික වශයෙන් නැගෙනහිරින් එල්ලී සිටින විට ඇති වන සමස්ත ආඛ්‍යානයේ විශාල රික්තයයි. සමහර අත්පිටපත් ඇත්ත වශයෙන්ම කිසිවක් නොකියයි. තවත් සමහරු පැහැදිලි කරන්නේ ඔහුව වසර තුනක් සඳහා නගරයක ආණ්ඩුකාරයා ලෙස විශේෂයෙන් තෝරාගෙන ඇති බවයි. ඔහ්, ඔහු, ඔහුගේ පියා සහ ඔහුගේ මාමා බොහෝ දුරට තනි අතින් ට්‍රෙබුචෙට් ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමෙන් ඛාන් වටලෑමක් දිනා ගත් බව. මෙවන් ඡේදයක්, විශේෂයෙන් එය ඉතිරි කොටසෙන් ඉවත් කර නොගෙන සමහරක් වෙත නිසැකවම එකතු කර ඇති බැවින්, සංශයවාදය සමථයකට පත් කිරීම / පොතේ &quot;විශ්වාසභාවය&quot; පිළිබඳ මුහුනත පවත්වා ගැනීම සඳහා අවස්ථා කිහිපයක් යෝජනා කරයි. ප්‍රභේදය. පළමුව, එය අවම වශයෙන් අර්ධ වශයෙන් විශාල තාවකාලික පරතරයක් පුරවයි. තමන්ටම ප්‍රයෝජනවත්. දෙවනුව, එය යුරෝපීයයන් *ඇත්තෙන්ම* හොඳ ආලෝකයකට යොමු කරයි. සාමාන්‍යයෙන් සිතන්නේ කිතුනු නොවන අයගේ යහපත් ගුණාංග පෙන්වා දෙන විට පවා, මධ්‍යකාලීන යුරෝපීය සංචාරක ආඛ්‍යාන ඔවුන්ගේ අන්‍යභාවය අවධාරණය කරන ආකාරයෙන් කථා සහ විස්තර සම්බන්ධ කරන බවයි. Polos හි විශ්මය ජනක බව සම්බාහනය කිරීම එම අරමුණු සඳහා ඉතා හොඳින් සේවය කරයි - විශේෂයෙන් අක්කර ලෝකයේ පශ්චාත් වැටීමකදී. එකතු කිරීම් බොහොමයක් ඔවුන් ඉදිරියෙහි තිබූ අනුවාදයේ විස්තර කිහිපයක් අස්ථානගත වී ඇති බව ලියන්නන්ට හැඟෙන බව පෙනේ. අශ්ව හොරුන්ට හෝ බාර් පොරවල් කරන්නන්ට දඬුවම් කළ ආකාරය පිළිබඳ විස්තරයක් මෙන්, මිනීමරුවන්ට දඬුවම් කිරීමේ ක්‍රියා පටිපාටිය පසුකාලීන නැවත බැලීම් වලදී එයට එකතු කරනු ඇත. ලියන්නන් හිතුවා නම් කතාව අවශ්‍යයි කියලා, පෝලෝගේ යාළුවන්ට සහ පවුලේ අයටත් එහෙම හිතන්න තිබුණා. නමුත් ඇත්තටම ඔබ මෙහි සිටින්නේ නැව් සුන්බුන් සහ මිනීමරුවන් සඳහා නේද? **දියමන්ති පුප්, හෝ, 1001 මධ්‍යධරණී රාත්‍රී** [මෙම පෙර පිළිතුර](_URL_0_), මාර්කෝ පෝලෝ විසින් 12 වැනි සියවසේ විස්මිත පර්සියානු කවියෙකු වූ නිසාමි දක්වා 10 වැනි සියවසේ ස්වභාවික ඉතිහාස පාඨයක් දක්වා දිව යන එක් කථාංගයක් ගැන මම සාකච්ඡා කරමි. අරාබි භාෂාවෙන්, 4 වන සියවසේ ක්‍රිස්තියානි බිෂොප්වරයෙකුට, හෙරොඩෝටස් වෙත. පෝලෝ සිට:&gt; මෙම කඳු අතර ඇතැම් විශාල හා ගැඹුරු නිම්න ඇත, එහි පතුලට ප්‍රවේශයක් නොමැත. එබැවින් දියමන්ති සෙවීමට යන මිනිසුන් තමන්ට හැකි තරම් කෙට්ටු මස් කැබලි රැගෙන ගොස් මිටියාවතක පතුලකට දමන විට. මුළු ලෝකයම] ඔවුන් බිමට විසි කරන ලද මස් බලන්න, ඔවුන් එය මතට කඩා පාෂාණමය කඳු මුදුනකට ගෙන යයි ... &gt; මිනිසුන් එම සුදු රාජාලීන්ගේ කූඩු වෙත යති, ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් සිටින අතර, ඔවුන්ගේ අසූචිවලින් ඔවුන් ඕනෑ තරම් සොයා ගනී. මිටියාවතට දමන ලද මස් අනුභව කිරීමේදී කුරුල්ලන් ගිල දැමූ දියමන්ති වලින්. කතාවේ විස්තර වෙනස් වේ (පෝලෝගේ දියමන්ති යනු හෙරෝඩෝටස්ගේ කුරුඳු කූරු), නමුත් යටින් පවතින &quot;ප්ලොට්&quot; එක සමාන වේ. වර්තමාන අරමුණු සඳහා මෙය වැදගත් වන්නේ භූගෝලීය සහ භාෂාමය බාධක නොපවතින ලෙසින් මෙවන් කථා මධ්‍යධරණී-ආසියානු ලෝකය පුරා සංසරණය වන ආකාරය එයින් පෙන්නුම් කරන බැවිනි. Ibn Battuta, Marco Polo, ඕනෑම උනන්දුවක් දක්වන සංචාරකයෙක් විවිධ මූලාශ්‍රවලින් විවිධ විස්තර (සර්පයන්? සර්පයන් නැත? මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්? අහඹු ගොවියන්?) සමඟ එකම මූලික කතාව අසා ඇති. හෙක්, දියමන්ති කතාවේ නිම්නය අවසානයේ *1001 රාත්‍රී* (තවමත් අවුල් සහගතම අත්පිටපත් සම්ප්‍රදාය) තුළ පවා සටහන් වනු ඇත, නමුත් MS පෝලෝට වඩා මෑතකාලීන වුවද, කතාව කලින් එකතුවේ කොටසක් විය හැකිය. මධ්‍යධරණී-ආසියානු ලෝකය කතන්දර ලෝකයක් විය. ඉතින් Polo ඔහුගේ *ඇසින්* මුලින්ම කළ/නොදැක්ක ඕනෑම දෙයකට අමතරව, ඔහු ඇසූ හෝ ඇසූ අර්ථයෙන් &quot;දුටු&quot; දේ ඇත. මේ අනුව, ප්‍රශ්නය වන්නේ: පෝලෝ ඉවත්ව යන කුමන කථා හෝ කුමන ආකාරයේ කථාන්දර අප බලාපොරොත්තු විය හැකිද? *ඉන්දියාවේ ආශ්චර්යයන්* ලෙස හැඳින්වෙන 10 වැනි සියවසේ අරාබි පාඨයක් දෙස බලන විට, මම යෝජනා කරන්නේ ඔහු අතහැර දමා ඇති දේට නැව් සුන්බුන් සහ මිනීමරුවන් ඇතුළත් බවයි. *Marvels of India*, Polo සහ Ibn Battuta වැනි කථාන්දරවල එකතුවකි, එය ඇත්ත වශයෙන්ම කිසිම ආකාරයක සංගත සංචාරක ආඛ්‍යානයක් වීමට උත්සාහ නොකරයි. එය වර්තමාන අරමුණු සඳහා විශේෂයෙන් ප්‍රයෝජනවත් යැයි මට සිතීමට හේතුව නම්, සමස්තයක් ලෙස ගත් විට, පොත *ඇත්ත වශයෙන්ම, සැබවින්ම පුනරාවර්තන වේ.* මෙම මාළුවා ඇත්තෙන්ම විශාල බව අවධාරණය කරන කථා කීයක් ඔබට අවශ්‍යද? (අවම වශයෙන් පේළියේ හතරක්, එක් අවස්ථාවක, පෙළෙහි වෙනත් තැනක කිසිවක් නොකියන්න). එය මාර්කෝ පෝලෝ මෙන් &quot;1001 මධ්‍යධරණී රාත්‍රී&quot; වල මිෂ්මාෂ් කතන්දරයකි. (ඔව්, එයට &#39;දියමන්ති නිම්නය&#39; පුරාවෘත්තය ඇතුළත් වේ.) සහ සියදිවි නසාගැනීම්, වඳුරන්, සර්පයන්, ඇත්ත වශයෙන්ම විශාල මාළු... නැව් සුන්බුන් සහ මිනීමරුවන් වැනි වඩාත් පොදු තේමාවන් කිහිපයක්. මතක තබා ගන්න, මිනීමරුවන් සහ නැව් සුන්බුන් දෙකම මාර්කෝ පෝලෝගේ පොත්වල දක්නට ලැබේ. හැබැයි මෙහෙම නෙවෙයි. *Marvels* හි මිනීමරුවන්ට සමහර විට වලිග ඇත. සමහර විට පොතේ කතුවරයා මිනීමරුවන් ඔවුන්ගේ ආහාර පිසින ආකාරය ගැන ඕනෑවට වඩා විස්තර කරයි. තවද, අපි නැවත නැවතත්, මිනීමරු රජුගේ දූපතේ නැව් මුහුදුබත් වූ නැවියන් ගැන - දවස දක්වා නොනැසී පවතින ත්‍රෝපය කියවමු. සංචාරකයින්, වෙළෙන්දන් සහ සංස්කෘතීන් හරහා උගත් මිනිසුන් සිටින ලෝකයක (හෝ සැබවින්ම පරිපූර්ණ අධ්‍යාපනයක් ඇති එක් කතුවරයෙකුගේ නිෂ්පාදනයක්), මාර්කෝ පෝලෝ බොහෝ මිනිසුන්ගෙන් බොහෝ කථා අසා ඇත. එක් ආකාරයකින් හෝ වෙනත් ආකාරයකින්, ඔවුන්ගෙන් සමහරක් ඔහුගේ *සංචාර තුළ තුවාල විය. එක් ආකාරයකින් හෝ වෙනත් ආකාරයකින්, Jacopo da Acqui ඔහුගේ චරිතය පෝලෝ විසින් ඔහුගේම හඬින් &quot;සත්‍යය&quot; ආරක්ෂා කිරීමට සලස්වා ඇත - එම සත්‍යය පෝලෝ දුටුවේ ද - හෝ කාගෙන් හරි අහපු කෙනෙක්ගෙන් අහපු දේ.