[1/2]

Unlike the so-called "Age of Exploration," this period doesn’t have a codified name, in part because I don’t think that it has as large a place in our popular narrative of "history of Western civilization" the way that earlier explorers like Columbus, Magellan, and others do. However, that doesn’t make that we can’t talk about it. My answer here is going to focus on Britain and the British Empire specifically, both because that’s where my area of expertise lies and because they were all over the globe and had an intense interest in exploration and the "adventures" of these explorers and the knowledge they gained permeated British popular culture. However, the British weren’t alone in this endeavor, and French, Americans, and other nationalities took part. This topic is just too broad for me to go into detail in all times and in all places, so I’m going to try and zero in on a few specific examples that I think are illuminating and also talk some about the popular culture aspect. 

As you hinted at when you said that India was at the height of colonial rule, all of this exploration was a facet of imperialism. While the British and other Europeans set out to conquer the globe, they wanted information about the places they were colonizing—clear definition of borders, knowledge of the local geography, and a catalogue of potentially-exploitable resources.

However, this white European incursion (particularly into the African interior) wasn’t just driven by practical considerations that would assist the running of empires. The Victorians in particular had a huge appetite for knowledge and a desire to describe and classify the world. 

I’m going to pause here with a disclaimer because this answer is going to be discussing "knowledge" and "science" a lot, and I want to be clear that I’m talking about white European knowledge and ways of knowing. Obviously, the indigenous people who lived in the places being systematically explored for the first time by white Europeans knew their own landscapes and environments, and European exploration pretty much always relied on local guides and porters. 

That said, this drive to increase European knowledge was an outgrowth of what the Victorians believed to be a rational, scientific mindset that would add to the huge knowledge-base of British civilization. I’m going to quote a passage from Joseph Conrad's 1899 novella *Heart of Darkness*, both because it’s exactly the time period you’re asking about and because I think it’s instructive: 

 > Now when I was a little chap I had a passion for maps. I would look for hours at South America, or Africa, or Australia, and lose myself in all the glories of exploration. At that time there were many blank spaces on the earth, and when I saw one that looked particularly inviting on a map (but they all look that) I would put my finger on it and say, 'When I grow up I will go there.' The North Pole was one of these places, I remember. Well, I haven't been there yet, and shall not try now. The glamour's off. Other places were scattered about the hemispheres. I have been in some of them, and... well, we won't talk about that. But there was one yet—the biggest, the most blank, so to speak—that I had a hankering after.

The speaker, Marlow, then goes on to describe the Congo River and eventually goes there, where most of the book is set. We can see in this passage that as a young boy, Marlow wanted to fill in all the blank spaces on the map. Marlow is, of course, a fictional character created by Conrad, but Marlow wasn’t a weird child but rather emblematic of his culture in nineteenth century British—part of the British imperial project was indeed filling in the maps (preferably with red or pink, the color used to denote British imperial holdings). This is all to say that geography, scientific knowledge, and empire are all enmeshed with each other such that you can’t really untangle them. Added onto this was an ideology of "civilization," in which imperialists also believed they were spreading their superior civilization by making contact with indigenous peoples (and in some cases converting them to Christianity). 

The case of Dr. David Livingstone seems instructive here. The phrase "Dr. Livingstone, I presume?" is still famous, but most people don’t know why. Livingstone was a Scottish doctor and Congregationalist missionary who spent extensive time in Africa. Livingstone represents the complicated admixture of imperialism, humanitarianism, and science that often underpinned these explorations. Livingstone began his career as a missionary intending to convert Africans to Christianity and eventually led scientific expeditions mapping the African interior. He was the first known European to see Victoria Falls and did much work mapping the Zambezi River (through much of what is today Zambia) with the backing of the British government. 

These expeditions made Livingstone a hero in the eyes of the British public. He represented, to them, the best of Victorian society, a missionary with a sharp scientific mind making discoveries for the good of the nation. Livingstone used his fame to oppose the Arab slave trade in East Africa. 

In 1866, Livingstone returned to Africa with the intention of locating the source of the Nile River. Keeping in mind that this was before technology like satellites and GPS that aid in mapping and that much of the interior of the African continent was still unknown to Europeans, this was a topic of debate amongst explorers and geographers. The source of the Nile had been identified by John Hanning Speke and Richard Francis Burton (other explorers who both could be subjects of their own posts entirely) as Lake Victoria, but Livingstone disagreed and set out to prove them wrong. (Speke and Burton were more or less correct, by the way, but even a quick perusal of the Wikipedia page on the source of the Nile will give you an idea of why there was so much confusion; several other rivers feed into Lake Victoria itself.) Livingstone was soon in the African interior without contact with the British, and as the years wore on without his return, the public began to worry about him. 

Enter Henry Morton Stanley, a Welsh-American whom the *New York Herald* paid to look for Livingstone while sending dispatches about his journey. Stanley's dispatches were a sensation in the press, and he eventually found Livingstone in the town of Ujiji on Lake Tanganyika, hence "Dr. Livingstone, I presume?" (Since Livingstone was the only white guy around, it wasn’t hard to figure out who he was.) Livingstone chose to stay in Africa, continuing to search for the source of the Nile, and eventually died there. Stanley returned to tell his story and became an explorer in his own right, though his reputation is considerably darker than Livingstone's, despite some attempts to rehabilitate him by biographers such as Tim Jeal. When you help King Leopold of Belgium establish the Belgian Congo, one of the most brutal of imperial regimes, history doesn’t look kindly on you. He also had something of a reputation for personal cruelty to his African workers, which doesn’t help. 
[1/2] ඊනියා &quot;ගවේෂණ යුගය&quot; මෙන් නොව, මෙම කාල පරිච්ඡේදයට කේතනය කරන ලද නමක් නොමැත, මක්නිසාද යත්, බටහිර ඉතිහාසය පිළිබඳ අපගේ ජනප්‍රිය ආඛ්‍යානය තුළ එයට එතරම් විශාල ස්ථානයක් ඇතැයි මම නොසිතන බැවිනි. ශිෂ්ටාචාරය&quot; කොලොම්බස්, මැගෙලන් සහ වෙනත් අය වැනි කලින් ගවේෂකයන් කළ ආකාරය. කෙසේ වෙතත්, අපට ඒ ගැන කතා කළ නොහැකි බව එයින් අදහස් නොවේ. මෙහි මගේ පිළිතුර විශේෂයෙන් බ්‍රිතාන්‍යය සහ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීමට යන්නේ, මගේ විශේෂඥ දැනුම ඇත්තේ එතැන නිසාත්, ඔවුන් ලොව පුරා සිටි නිසාත්, ගවේෂණ සහ මෙම ගවේෂකයන්ගේ &quot;ත්‍රාසජනක ක්‍රියාකාරකම්&quot; සහ දැනුම පිළිබඳව දැඩි උනන්දුවක් දැක්වූ නිසාත් ය. ඔවුන් බ්‍රිතාන්‍ය ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය විහිදී ගියහ. කෙසේ වෙතත්, මෙම උත්සාහය තුළ බ්‍රිතාන්‍යයන් තනිවම නොසිටි අතර, ප්‍රංශ, ඇමරිකානුවන් සහ වෙනත් ජාතිකයන් සහභාගී විය. මෙම මාතෘකාව මට සෑම අවස්ථාවකම සහ සෑම තැනකම විස්තර කිරීමට නොහැකි තරම් පුළුල් ය, එබැවින් මම ආලෝකමත් යැයි සිතන විශේෂිත උදාහරණ කිහිපයක් උත්සාහ කර ශුන්‍ය කිරීමට සහ ජනප්‍රිය සංස්කෘතික අංගය ගැන ද කතා කරන්නෙමි. ඉන්දියාව යටත් විජිත පාලනයේ උච්චතම අවස්ථාවෙහි සිටින බව ඔබ පැවසූ විට ඔබ ඉඟි කළ පරිදි, මේ සියලු ගවේෂණයන් අධිරාජ්‍යවාදයේ මුහුණුවරක් විය. බ්‍රිතාන්‍යයන් සහ අනෙකුත් යුරෝපීයයන් ලෝක ගෝලය යටත් කර ගැනීමට පිටත්ව ගිය අතර, ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ ඔවුන් යටත් විජිත කරන ස්ථාන පිළිබඳ තොරතුරු - දේශසීමා පිළිබඳ පැහැදිලි නිර්වචනය, දේශීය භූගෝල විද්‍යාව පිළිබඳ දැනුම සහ සූරාකෑමට ලක්විය හැකි සම්පත් නාමාවලියකි. කෙසේ වෙතත්, මෙම සුදු යුරෝපීය ආක්‍රමණය (විශේෂයෙන් අප්‍රිකානු අභ්‍යන්තරයට) අධිරාජ්‍යයන් පවත්වාගෙන යාමට සහාය වන ප්‍රායෝගික සලකා බැලීම් මගින් පමණක් මෙහෙයවන ලද්දක් නොවේ. විශේෂයෙන්ම වික්ටෝරියානුවන්ට දැනුම සඳහා විශාල රුචියක් සහ ලෝකය විස්තර කිරීමට සහ වර්ගීකරණය කිරීමට ආශාවක් තිබුණි. මෙම පිළිතුර &quot;දැනුම&quot; සහ &quot;විද්‍යාව&quot; ගැන බොහෝ දේ සාකච්ඡා කිරීමට නියමිත නිසාත්, මා කතා කරන්නේ සුදු යුරෝපීය දැනුම සහ දැනගැනීමේ ක්‍රම ගැන බවත් පැහැදිලි වීමට අවශ්‍ය නිසා මම වියාචනය සමඟින් මෙහි විරාමයක් තබමි. පැහැදිලිවම, සුදු යුරෝපීයයන් විසින් ප්‍රථම වරට ක්‍රමානුකූලව ගවේෂණය කරන ලද ස්ථානවල ජීවත් වූ ආදිවාසී ජනතාව ඔවුන්ගේම භූ දර්ශන සහ පරිසරයන් දැන සිටි අතර යුරෝපීය ගවේෂණය බොහෝ දුරට දේශීය මාර්ගෝපදේශකයින් සහ පෝටර්වරුන් මත රඳා පැවතුනි. එනම්, යුරෝපීය දැනුම වැඩි කිරීමට මෙම තල්ලුව, බ්‍රිතාන්‍ය ශිෂ්ටාචාරයේ දැවැන්ත දැනුම් පදනමට එකතු කරන තාර්කික, විද්‍යාත්මක මානසිකත්වයක් ලෙස වික්ටෝරියානුවන් විශ්වාස කළ දෙයෙහි වර්ධනයකි. මම ජෝසප් කොන්රාඩ්ගේ 1899 නවකතාවේ *හාර්ට් ඔෆ් ඩාර්ක්නස්* හි ඡේදයක් උපුටා දක්වන්නට යන්නේ, එය හරියටම ඔබ අසන කාල පරිච්ඡේදය නිසා සහ එය උපදේශාත්මක යැයි මම සිතන නිසා ය: &gt; දැන් මම කුඩා කාලයේ දී මට ආශාවක් ඇති විය. සිතියම් සඳහා. මම දකුණු ඇමරිකාව, හෝ අප්‍රිකාව හෝ ඕස්ට්‍රේලියාව දෙස පැය ගණනක් බලා සිටිමි, ගවේෂණයේ සියලු තේජසින් මා අහිමි වනු ඇත. එකල පෘථිවියේ බොහෝ හිස් අවකාශයන් තිබූ අතර, සිතියමක විශේෂයෙන් ආරාධනා කරන ලද එකක් මා දුටු විට (නමුත් ඒවා සියල්ලම පෙනේ) මම එයට ඇඟිල්ල තබා, &#39;මම ලොකු වූ විට මම එහි යන්නෙමි. .&#39; උත්තර ධ්‍රැවය මේ අතරින් එකක් මට මතකයි. හොඳයි, මම තවම එහි ගොස් නැත, දැන් උත්සාහ නොකරමි. ආකර්ශනීය බව නැති වී ඇත. අනෙකුත් ස්ථාන අර්ධගෝලවල විසිරී තිබුණි. මම ඒවායින් සමහරක් තුළ සිට ඇත, සහ ... හොඳයි, අපි ඒ ගැන කතා නොකරමු. නමුත් තවම එකක් තිබුණා - ලොකුම, වඩාත්ම හිස්, එසේ පැවසීමට - මට ආශාවක් තිබුණා. කථිකයා, මාර්ලෝ, පසුව කොංගෝ ගඟ විස්තර කිරීමට ගොස් අවසානයේ එහි යන්නේ, පොතේ වැඩි කොටසක් පිහිටුවා ඇති ස්ථානයයි. කුඩා පිරිමි ළමයෙකු ලෙස මාර්ලෝට සිතියමේ ඇති සියලුම හිස් තැන් පිරවීමට අවශ්‍ය වූ බව මෙම ඡේදයෙන් අපට පෙනේ. මාර්ලෝ යනු, ඇත්ත වශයෙන්ම, කොන්රාඩ් විසින් නිර්මාණය කරන ලද ප්‍රබන්ධ චරිතයකි, නමුත් මාර්ලෝ යනු අමුතු දරුවෙකු නොව, දහනවවන සියවසේ බ්‍රිතාන්‍යයේ ඔහුගේ සංස්කෘතියේ සංකේතයකි - බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍ය ව්‍යාපෘතියේ කොටසක් ඇත්ත වශයෙන්ම සිතියම් පුරවා ඇත (වඩාත් සුදුසු වන්නේ රතු හෝ රෝස පැහැයෙනි. , බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍ය වත්කම් දැක්වීමට භාවිතා කරන වර්ණය). භූගෝල විද්‍යාව, විද්‍යාත්මක දැනුම සහ අධිරාජ්‍යය යන සියල්ල ඔබට සැබවින්ම ලිහා ගත නොහැකි වන පරිදි එකිනෙක ගැටගැසී ඇති බව පැවසීමට මෙයයි. මෙයට &quot;ශිෂ්ටාචාරය&quot; පිළිබඳ මතවාදයක් එකතු කරන ලද අතර, අධිරාජ්‍යවාදීන් විශ්වාස කළේ ඔවුන් ස්වදේශික ජනයා සමඟ සම්බන්ධතා ඇති කර ගැනීමෙන් (සහ සමහර අවස්ථාවලදී ඔවුන් ක්‍රිස්තියානි ආගමට හැරවීම) ඔවුන්ගේ උසස් ශිෂ්ටාචාරය පතුරුවන බවයි. ආචාර්ය ඩේවිඩ් ලිවින්ග්ස්ටන්ගේ සිද්ධිය මෙහි උපදේශාත්මක බව පෙනේ. &quot;ආචාර්ය ලිවින්ග්ස්ටන්, මම අනුමාන කරන්නේ?&quot; එය තවමත් ප්‍රසිද්ධය, නමුත් බොහෝ දෙනෙක් එයට හේතුව නොදනිති. ලිවිංස්ටෝන් යනු අප්‍රිකාවේ දීර්ඝ කාලයක් ගත කළ ස්කොට්ලන්ත වෛද්‍යවරයකු සහ කොන්ග්‍රිගේෂනලිස්ට් මිෂනාරිවරයෙකි. ලිවිංස්ටෝන් නියෝජනය කරන්නේ අධිරාජ්‍යවාදයේ, මානවවාදයේ සහ විද්‍යාවේ සංකීර්ණ මිශ්‍රණය බොහෝ විට මෙම ගවේෂණවලට යටින් ය. අප්‍රිකානුවන් ක්‍රිස්තියානි ආගමට හැරවීමට අදහස් කරන මිෂනාරිවරයෙකු ලෙස ලිවිංස්ටෝන් සිය වෘත්තීය ජීවිතය ආරම්භ කළ අතර අවසානයේ අප්‍රිකානු අභ්‍යන්තර සිතියම්ගත කිරීමේ විද්‍යාත්මක ගවේෂණ මෙහෙයවීය. ඔහු වික්ටෝරියා දිය ඇල්ල නැරඹූ ප්‍රථම යුරෝපීයයා වූ අතර බ්‍රිතාන්‍ය රජයේ අනුග්‍රහය ඇතිව සැම්බේසි ගඟ (අද සැම්බියාවේ බොහෝ දේ හරහා) සිතියම්ගත කිරීමේ බොහෝ වැඩ කළේය. මෙම ගවේෂණ ලිවිංස්ටන් බ්‍රිතාන්‍ය මහජනතාවගේ ඇස් හමුවේ වීරයෙකු බවට පත් කළේය. ඔහු ඔවුන් වෙනුවෙන් වික්ටෝරියානු සමාජයේ හොඳම, ජාතියේ යහපත සඳහා සොයාගැනීම් කරන තියුණු විද්‍යාත්මක මනසක් ඇති මිෂනාරිවරයෙකු නියෝජනය කළේය. ලිවිංස්ටන් නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ අරාබි වහල් වෙළඳාමට විරුද්ධ වීමට ඔහුගේ කීර්තිය භාවිතා කළේය. 1866 දී ලිවිංස්ටෝන් නැවතත් අප්‍රිකාවට ගියේ නයිල් ගඟේ මූලාශ්‍රය සොයා ගැනීමේ අරමුණ ඇතිවය. මෙය සිතියම්ගත කිරීමට උපකාරී වන චන්ද්‍රිකා සහ GPS වැනි තාක්‍ෂණයට පෙර බවත් අප්‍රිකානු මහාද්වීපයේ අභ්‍යන්තරයේ බොහෝ ප්‍රදේශ යුරෝපීයයන් තවමත් නොදන්නා බවත් මතක තබා ගනිමින්, මෙය ගවේෂකයන් සහ භූගෝල විද්‍යාඥයින් අතර විවාදයට තුඩු දුන් මාතෘකාවක් විය. නයිල් ගඟේ මූලාශ්‍රය ජෝන් හැනිං ස්පේක් සහ රිචඩ් ෆ්‍රැන්සිස් බර්ටන් (දෙදෙනාම සම්පූර්ණයෙන්ම ඔවුන්ගේම තනතුරුවලට යටත් විය හැකි වෙනත් ගවේෂකයන්) විසින් වික්ටෝරියා විල ලෙස හඳුනාගෙන ඇත, නමුත් ලිවින්ග්ස්ටන් එකඟ නොවී ඒවා වැරදි බව ඔප්පු කිරීමට කටයුතු කළේය. (ස්පීක් සහ බර්ටන් අඩු වැඩි වශයෙන් නිවැරදි විය, නමුත් නයිල් නදියේ මූලාශ්‍රය පිළිබඳ විකිපීඩියා පිටුව ඉක්මනින් පරීක්ෂා කිරීමෙන් පවා මෙතරම් ව්‍යාකූලත්වයක් ඇති වූයේ මන්දැයි ඔබට අදහසක් ලබා දෙනු ඇත; තවත් ගංගා කිහිපයක් වික්ටෝරියා විලටම පෝෂණය වේ. .) ලිවිංස්ටෝන් ඉක්මනින්ම බ්‍රිතාන්‍යයන් සමඟ සම්බන්ධ නොවී අප්‍රිකානු අභ්‍යන්තරයේ සිටි අතර, ඔහු ආපසු නොපැමිණ වසර ගණනාවක් ගෙවී යද්දී, මහජනතාව ඔහු ගැන කරදර වීමට පටන් ගත්හ. ඔහුගේ ගමන ගැන පිටත් කර යවන අතරතුර ලිවිංස්ටන් සෙවීමට *නිව් යෝර්ක් හෙරල්ඩ්* මුදල් ගෙවූ වේල්ස්-ඇමරිකානුවකු වන හෙන්රි මෝර්ටන් ස්ටැන්ලි ඇතුළු කරන්න. ස්ටැන්ලිගේ යැවීම් පුවත්පත් තුළ සංවේදී වූ අතර, අවසානයේදී ඔහු ටැන්ගානිකා විලෙහි උජිජි නගරයේ ලිවිංස්ටෝන් සොයා ගත්තේය, එබැවින් &quot;ආචාර්ය ලිවිංස්ටෝන්, මම අනුමාන කරනවාද?&quot; (ඔහු අවට සිටි එකම සුදු ජාතිකයා ලිවිංස්ටන් බැවින් ඔහු කවුදැයි සොයා ගැනීම අපහසු නොවීය.) ලිවිංස්ටන් අප්‍රිකාවේ රැඳී සිටීමට තෝරාගෙන, නයිල් නදියේ මූලාශ්‍රය සෙවීම දිගටම කරගෙන ගොස් අවසානයේ එහිදී මිය ගියේය. ටිම් ජීල් වැනි චරිතාපදානකරුවන් විසින් ඔහුව පුනරුත්ථාපනය කිරීමට උත්සාහ කළද, ලිවිංස්ටන්ට වඩා ඔහුගේ කීර්ති නාමය සැලකිය යුතු තරම් අඳුරු වුවද, ස්ටැන්ලි ඔහුගේ කතාව පැවසීමට නැවත පැමිණ ඔහුගේම ගවේෂකයෙකු බවට පත්විය. ඔබ බෙල්ජියමේ ලියෝපෝල්ඩ් රජුට බෙල්ජියම් කොංගෝව පිහිටුවීමට උදව් කරන විට, අධිරාජ්‍ය පාලන තන්ත්‍රවල වඩාත්ම ම්ලේච්ඡ පාලන තන්ත්‍රවලින් එකක් වන, ඉතිහාසය ඔබ දෙස කාරුණිකව බලන්නේ නැත. ඔහුගේ අප්‍රිකානු කම්කරුවන්ට පෞද්ගලික කෲරත්වය සම්බන්ධයෙන් ඔහුට යම් කීර්තියක් ද තිබුණි, එය උදව් නොකරයි. 