I think it's a stretch, without a firm source, to say the revolutionaries would have definitely been hanged for treason if the war went poorly. If the land-owning, formerly-respected members of the revolution sued for peace, there could have been a possibility of some manner of pardon, depending on each side's respective position in the war and their desire to conclude the war on favorable terms. 

For example, formal discussions between revolutionary leaders and the British took place on the subject of ending hostilities -- such as the **Staten Island Peace Conference**, where John Adams and Ben Franklin met with Lord Howe after the rebel loss in the Battle of Brooklyn. So I don't think a negotiated peace is out of the question, even though it proved untenable at that point.

But we could say that Franklin and Adams were able to meet with British authorities without being arrested on the spot. They were treated as legitimate negotiators and recognized as such, at least during the period when they had troops in the field. If those troops were decimated, British reception would naturally be less hospitable, but the question is whether the revolutionary leaders would have sued for peace after defeat became apparent, but before the British destroyed their ability to wage war. That question seems impossible to answer. We know the rebel leaders had a "do or die" attitude at the start of hostilities (paraphrasing Patrick Henry), but that was before they had established themselves as enough of a political and military annoyance to merit negotiation. 

Another fact of note is that in August 1775, King George proclaimed that any colonist who took up arms was engaged in treason, yet this was not enforced in the actual conflict in the following years. Alan Valentine's biography of Lord Germain notes that despite his command, **British generals did not hold treason trials** and instead held captured rebels as POWs, contrary to official royal decree. The capture of numerous British troops at Saratoga provided additional incentive not to hang captured rebels. 

This is not to say that rebel prisoners were treated with hospitality. Far from it. *See, e.g.,* Lang, Patrick J., "The horrors of the English prison ships, 1776 to 1783, and the barbarous treatment of the American patriots imprisoned on them." But what it does show is that the British were not fully committed to treating the uprising as a treason issue, at least so long as military and political considerations were at play. 

Interesting footnote - In 1990, lawyers from the US and the UK held a mock trial in a British court where they **tried George Washington for treason**. [The court found Washington not guilty of all charges](_URL_0_). Somehow I doubt that an 18th century UK court would be as forgiving, but again, it's hard to say exactly what terms a Colonial surrender would entail, depending on the strategic situation. 

**EDIT**: A bit of checking shows that John Adams learned many years later that his name was on a list of people specifically excluded from any offers of pardon Lord Howe might make to the rebel leaders. *See* Edgar, Gregory T., Campaign of 1776: the Road to Trenton (1995). So that might be the best answer. Pardons were contemplated, but not for all. 

යුද්ධය දුර්වල ලෙස සිදු වූයේ නම් විප්ලවවාදීන් රාජද්‍රෝහී චෝදනාව මත එල්ලා මරා දමනු ඇතැයි පැවසීම ස්ථිර මූලාශ්‍රයක් නොමැතිව දිගු කිරීමක් යැයි මම සිතමි. ඉඩම් හිමි, කලින් විප්ලවයේ ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වූ සාමාජිකයින් සාමය සඳහා නඩු පැවරුවේ නම්, යුද්ධයේ එක් එක් පාර්ශ්වයේ අදාළ ස්ථාවරය සහ හිතකර කොන්දේසි මත යුද්ධය අවසන් කිරීමට ඔවුන්ගේ ආශාව අනුව, යම් ආකාරයක සමාවක් ලැබීමේ හැකියාවක් පැවතිය හැකිය. නිදසුනක් වශයෙන්, විප්ලවවාදී නායකයින් සහ බ්‍රිතාන්‍යයන් අතර සතුරුකම් අවසන් කිරීම පිළිබඳ විධිමත් සාකච්ඡා සිදු විය --**ස්ටේටන් අයිලන්ඩ් සාම සමුළුව** වැනි, සටනේදී කැරලිකරුවන්ගේ පරාජයෙන් පසු ජෝන් ඇඩම්ස් සහ බෙන් ෆ්‍රෑන්ක්ලින් හෝව් සාමිවරයා හමුවූහ. බෘක්ලින්හි. ඒ නිසා ඒ අවස්ථාවේදී එය පිළිගත නොහැකි බව ඔප්පු වුවද, සාකච්ඡාමය සාමයක් ප්‍රශ්නයෙන් බැහැර යැයි මම නොසිතමි. නමුත් ෆ්‍රෑන්ක්ලින් සහ ඇඩම්ස් එම ස්ථානයේදීම අත්අඩංගුවට නොගෙන බ්‍රිතාන්‍ය බලධාරීන් හමුවීමට සමත් වූ බව අපට පැවසිය හැකිය. ඔවුන් නීත්‍යානුකූල සාකච්ඡාකරුවන් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර අවම වශයෙන් ඔවුන් ක්ෂේත්‍රයේ භට පිරිස් සිටි කාල සීමාව තුළදී ඔවුන්ව හඳුනා ගන්නා ලදී. එම හමුදා විනාශ කළහොත්, බ්‍රිතාන්‍ය පිළිගැනීම නිතැතින්ම අඩු ආගන්තුක සත්කාරයක් වනු ඇත, නමුත් ප්‍රශ්නය වන්නේ පරාජයෙන් පසු විප්ලවවාදී නායකයින් සාමය සඳහා නඩු පවරනු ඇත්ද යන්නයි, නමුත් බ්‍රිතාන්‍යයන් ඔවුන්ගේ යුද්ධ කිරීමේ හැකියාව විනාශ කිරීමට පෙර. එම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දිය නොහැකි බව පෙනේ. සතුරුකම් ආරම්භයේදී (පැට්‍රික් හෙන්රි පදය කිරීම) කැරලිකාර නායකයින්ට &quot;කරන්න හෝ මැරෙන්න&quot; ආකල්පයක් තිබූ බව අපි දනිමු, නමුත් එය ඔවුන් සාකච්ඡා කිරීමට සුදුසු දේශපාලන හා මිලිටරි කරදරයක් ලෙස පෙනී සිටීමට පෙරය. සැලකිය යුතු තවත් කරුණක් නම්, 1775 අගෝස්තු මාසයේදී ජෝර්ජ් රජු විසින් ආයුධ අතට ගත් ඕනෑම යටත් විජිතවාදියෙකු රාජද්‍රෝහී ක්‍රියාවක යෙදී සිටින බව ප්‍රකාශ කළ නමුත් ඊළඟ වසරවල සැබෑ ගැටුමේදී මෙය බලාත්මක නොවීය. ඇලන් වැලන්ටයින් ජර්මේන් සාමිවරයාගේ චරිතාපදානය සඳහන් කරන්නේ ඔහුගේ අණ නොතකා **බ්‍රිතාන්‍ය ජෙනරාල්වරු රාජද්‍රෝහී නඩු විභාග නොපැවැත්වූ බවයි සරටෝගා හි බොහෝ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා අල්ලා ගැනීම අල්ලා ගත් කැරලිකරුවන් එල්ලා නොදැමීමට අමතර දිරිගැන්වීමක් ලබා දුන්නේය. කැරලිකාර සිරකරුවන්ට ආගන්තුක සත්කාරයෙන් සැලකූ බව මින් අදහස් නොවේ. දුරින්. *බලන්න, උදා,* Lang, Patrick J., &quot;1776 සිට 1783 දක්වා ඉංග්‍රීසි බන්ධනාගාර නැව්වල බිහිසුණුකම සහ ඔවුන් මත සිරකර තැබූ ඇමරිකානු දේශප්‍රේමීන්ට ම්ලේච්ඡ ලෙස සැලකීම.&quot; එහෙත් එයින් පෙන්නුම් කරන දෙය නම්, අවම වශයෙන් මිලිටරි සහ දේශපාලන සලකා බැලීම් ක්‍රීඩා කරන තාක් කල්, බ්‍රිතාන්‍යයන් නැගිටීම රාජද්‍රෝහී ප්‍රශ්නයක් ලෙස සැලකීමට සම්පූර්ණයෙන්ම කැපවී නොසිටි බවයි. සිත් ඇදගන්නා පාදසටහන - 1990 දී, එක්සත් ජනපදයේ සහ එක්සත් රාජධානියේ නීතිඥයින් බ්‍රිතාන්‍ය උසාවියක් තුළ ව්‍යාජ නඩු විභාගයක් පැවැත්වූ අතර එහිදී ඔවුන් **ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් රාජද්‍රෝහී චෝදනාව සඳහා නඩු විභාග කළේය. [සියලු චෝදනාවලට වොෂින්ටනය වැරදිකරු නොවන බව උසාවිය තීරණය කළේය](_URL_0_). කෙසේ හෝ 18 වැනි සියවසේ එක්සත් රාජධානියේ උසාවියක් සමාව දෙන බවට මට සැකයක් ඇත, නමුත් නැවතත්, මූලෝපායික තත්ත්වය මත යටත් විජිත යටත් වීමකින් කුමන කොන්දේසි ඇතුළත් වේ දැයි හරියටම පැවසීම දුෂ්කර ය. **සංස්කරණය**: ටිකක් පරීක්ෂා කිරීමෙන් පෙනී යන්නේ ජෝන් ඇඩම්ස් වසර ගණනාවකට පසුව ඔහුගේ නම කැරලිකාර නායකයින්ට කළ හැකි ඕනෑම සමාව දීමකින් හෝව් සාමිවරයා විසින් විශේෂයෙන් බැහැර කරන ලද පුද්ගලයින්ගේ ලැයිස්තුවේ ඇති බව දැනගත් බවයි. *බලන්න* Edgar, Gregory T., Campaign of 1776: the Road to Trenton (1995). එබැවින් එය හොඳම පිළිතුර විය හැකිය. සමාව ගැන කල්පනා කරන ලදී, නමුත් සියල්ලන්ටම නොවේ. 
