Let me start by proposing that history is not a mere pile of facts that we prove or disprove one by one and add to the pile. There are many things that may or may not have happened, but we can still learn lots from them. 

A great example of this is in the book by Alfred Fabian Young, *The Shoemaker and the Tea Party: Memory and the American Revolution* (Boston, Mass.: Beacon Press, 1999). Young looks at the memories and tales told by George Robert Twelves Hewes about his role in the event that came to be known as "the Boston Tea Party." To pick one example of many in the book, Hewes claims that he worked shoulder to shoulder dumping tea overboard with the great Samuel Adams and John Hancock. While history seems to indicate that John Hancock was NOT actually involved in the physical dumping, it is unclear about where Adams was. Now, Young could have given up writing the book because he couldn't establish Hewes' memories as fact, but instead he uses the stories to illustrate how the rhetoric and ideology of the revolution infused Hewes' memory -- and to show what resonated with his eagerly listening audiences in the 1820s as he told his tales. Young reveals a story about the promise of egalitarian democracy and freedom from class bondages in Hewes' memories; and in that story, the question of the 'facts' of the Boston Tea Party is almost totally irrelevant.

 >  "Ideology did not set Georges Hewes apart from Samuel Adams or John Hancock. The difference lies in what the Revolution did to him as a person. His experiences transformed him, giving him a sense of citizenship and personal worth. Adams and Hancock began with both. [...] John Hancock and George Hewes breaking open the same chest at the Tea Partty remained for Hewes a symbol of a moment of equality."


I'll end by eloquently copy-pasting something I posted in another thread recently:

Basically, I think every historian comes to their own philosophy/epistemology/ontology of the past (how can we know what we know; what does exist and in what forms). However, there are certain broad movements in theory that basically set a standard for the field, upon which contemporary practitioners usually practice variations. (E.G. Post-modernism) If you are interested in reading scholars' various takes on the topic, two short and simple reads (if outdated!)that are good to start your journey with are:

* Marc Bloch, *The Historian’s Craft* (New York: Knopf, 1953)
* Edward Hallett Carr, *What Is History?* (New York: Knopf, 1962).

Heavier reads include:

* Peter Novick, *That Noble Dream: The “Objectivity Question” and the American Historical Profession* (Cambridge University Press, 1988).
* Gabrielle M. Spiegel, “The Task of the Historian,” *The American Historical Review* 114, no. 1 (2009): 1–15, doi:10.1086/ahr.114.1.1.
ඉතිහාසය යනු අපි එකින් එක ඔප්පු කරන හෝ නිෂ්ප්‍රභ කර ගොඩට එකතු කරන හුදු කරුණු ගොඩක් නොවන බව යෝජනා කරමින් ආරම්භ කරමි. සිදු වූ හෝ සිදු නොවූ බොහෝ දේ ඇත, නමුත් අපට තවමත් ඒවායින් බොහෝ දේ ඉගෙන ගත හැකිය. ඇල්ෆ්‍රඩ් ෆේබියන් යන්ග් විසින් රචිත, *The Shoemaker and the Tea Party: Memory and the American Revolution* (Boston, Mass.: Beacon Press, 1999) යන ග්‍රන්ථයේ මෙයට කදිම නිදසුනකි. &quot;බොස්ටන් තේ සාදය&quot; ලෙසින් හැඳින්වෙන සිදුවීමේ ඔහුගේ භූමිකාව ගැන ජෝර්ජ් රොබට් ට්වෙල්ව් හේව්ස් විසින් පවසන ලද මතකයන් සහ කතා දෙස යං බලයි. පොතේ බොහෝ අයගෙන් එක් උදාහරණයක් තෝරා ගැනීම සඳහා, Hewes කියා සිටින්නේ තමන් ශ්‍රේෂ්ඨ සැමුවෙල් ඇඩම්ස් සහ ජෝන් හැන්කොක් සමඟ උරෙන් උර ගැටී තේ මුහුදට ගොඩ ගසා ඇති බවයි. ජෝන් හැන්කොක් භෞතික අපද්‍රව්‍යවලට සම්බන්ධ නොවූ බව ඉතිහාසය පෙන්නුම් කරන නමුත්, ඇඩම්ස් සිටියේ කොහේද යන්න පැහැදිලි නැත. දැන්, යන්ග්ට හේවිස්ගේ මතකයන් සත්‍යයක් ලෙස ස්ථාපිත කිරීමට නොහැකි වූ නිසා පොත ලිවීම අත්හැරීමට ඉඩ තිබුණි, නමුත් ඒ වෙනුවට ඔහු විප්ලවයේ වාචාලකම සහ දෘෂ්ටිවාදය හේවිස්ගේ මතකය කාවැද්දූ ආකාරය නිරූපණය කිරීමට සහ අනුනාද වූ දේ පෙන්වීමට කථා භාවිතා කරයි. 1820 ගණන්වල ඔහු ඔහුගේ කතා කියද්දී ඔහුගේ උනන්දුවෙන් සවන් දුන් ප්‍රේක්ෂකයින්. හේව්ස්ගේ මතකයන් තුළ සමානාත්මතා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ පන්ති බන්ධනවලින් නිදහස් වීමේ පොරොන්දුව පිළිබඳ කතාවක් යං හෙළි කරයි; සහ එම කතාවේ, බොස්ටන් තේ සාදයේ &#39;කරුණු&#39; පිළිබඳ ප්‍රශ්නය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ අදාළ නොවේ. &gt; &quot;මතවාදය විසින් ජෝර්ජ් හේව්ස් සැමුවෙල් ඇඩම්ස් හෝ ජෝන් හැන්කොක්ගෙන් වෙන් කළේ නැත. වෙනස පවතින්නේ විප්ලවය පුද්ගලයෙකු ලෙස ඔහුට කළ දෙයෙහි ය. ඔහුගේ අත්දැකීම් ඔහුව පරිවර්තනය කර, පුරවැසිභාවය සහ පෞද්ගලික වටිනාකම පිළිබඳ හැඟීමක් ලබා දුන්නේය. ඇඩම්ස් සහ හැන්කොක් ආරම්භ කළේ ජෝන් හැන්කොක් සහ ජෝර්ජ් හේව්ස් තේ සාදයේදී එකම පපුව විවෘත කිරීම සමානාත්මතාවයේ මොහොතක සංකේතයක් විය. මම මෑතකදී වෙනත් ත්‍රෙඩ් එකක පළ කළ දෙයක් චතුර ලෙස පිටපත් කිරීමෙන් අවසන් කරමි: මූලික වශයෙන්, මම හිතන්නේ සෑම ඉතිහාසඥයෙක්ම අතීතයේ තමන්ගේම දර්ශනය / ඥානවිද්‍යාව / ඔන්ටොලොජි (අපි දන්නා දේ දැන ගන්නේ කෙසේද; පවතින දේ සහ කුමක් තුළද යන්න දැනගත හැකිය. ආකෘති). කෙසේ වෙතත්, න්‍යාය තුළ මූලික වශයෙන් ක්ෂේත්‍රය සඳහා ප්‍රමිතියක් සකසන ඇතැම් පුළුල් චලනයන් ඇත, ඒවා මත සමකාලීන වෘත්තිකයන් සාමාන්‍යයෙන් වෙනස්කම් භාවිතා කරයි. (EG පශ්චාත්-නූතනවාදය) මාතෘකාව පිළිබඳ විද්වතුන්ගේ විවිධ අදහස් කියවීමට ඔබ උනන්දු වන්නේ නම්, ඔබේ ගමන ආරම්භ කිරීමට හොඳ කෙටි සහ සරල කියවීම් දෙකක් (යල් පැන ගිය නම්!) නම්: * Marc Bloch, *The Historian&#39;s Craft* ( නිව් යෝර්ක්: Knopf, 1953) * Edward Hallett Carr, *ඉතිහාසය යනු කුමක්ද?* (New York: Knopf, 1962). බර කියවීමට ඇතුළත් වන්නේ: * පීටර් නොවික්, *ඒ උතුම් සිහිනය: “වෛෂයික ප්‍රශ්නය” සහ ඇමරිකානු ඓතිහාසික වෘත්තිය* (කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 1988). * Gabrielle M. Spiegel, &quot;The Task of the Historian,&quot; *The American Historical Review* 114, no. 1 (2009): 1–15, doi:10.1086/ahr.114.1.1.