To get this out of the way - unfortunately nearly all of the documentation concerning the US Government's research into the weaponization of pharmaceuticals was destroyed in 1973 when the various programs were officially shut down.  What we now know about these programs comes from the report and declassified documents generated by the Senate's 1977 Joint Hearing into MK Ultra, which relied on what little documentation escaped destruction as well as interviews that the Senate conducted with the personnel that were involved.  

In 1955 the US Army launched "Material Testing Program EA 1729" which was designed to test the military potential of LSD.  Initially these tests were confined to its use as a chemical weapon, with the goal being to create a munition carrying a non-lethal incapacitating agent.  This was conducted parallel to the CIA's research, which the Army appears to have initially been unaware of.

Although these tests didn't show any military potential for LSD, they did show a potential for its use in interrogation.  This resulted in the Army launching a second phase of the program in 1958 to evaluate LSD's use as an interrogation enhancer.  

This second phase involved experimenting on consenting subjects who had been conditioned to resist torture.  Essentially, the subjects were told that they were going to be evaluating the potential of polygraphs and sensory deprivation for use in interrogation.  The subjects were then secretly administered LSD and then subjected to one of those two methods of interrogation.  We don't know much else about this but presumably it showed some positive findings because, unlike the LSD munition, this branch of research was approved for field testing.

That field testing consisted of Projects Third Chance and Dirby Hat.  Project Third Chance was carried out in Europe in 1960.  Project Dirby Hat was carried out in "East Asia" in 1962.  These projects involved using LSD in the interrogation of 17 foreign nationals and 1 US soldier, all of whom were suspected of carrying out intelligence operations on behalf of a foreign power and whom had shown resistance to conventional interrogation.

The results of the interrogations were viewed generally positively, with the Army believing that it got useful information out of the subjects in most cases.  However, this information generally came about because of a severely negative reaction to the drugs, which in at least one case required medical intervention to prevent the subject from dying.  Essentially, the subjects all followed the same pattern: 

1) Immediately after LSD was administered the subject would enter a state of extreme psychosis for several hours during which no useful information could be gathered.

2) The subject would then enter a comatose state for another few hours.

3) The subject would begin to return to normal.  As they became more lucid, they would volunteer more and more meaningful information - though this appears to be out of fear of what the Army was doing to them rather than any effect of the drug.  (The subjects were unaware that they had been administered LSD, or any drug - so we can only imagine what they thought was happening).

In 1963 the Army's Assistent Chief of Staff for Intelligence was briefed on these results.  He appears to have felt that the use of LSD was no different or effective than torture, and ended the Army's program.

By the time that Third Chance and Dirby Hat were carried out the Army appears to have been aware of the CIA's own research into LSD.  In fact, the impetus behind Third Chance and Dirby Hat appears to have been that the CIA had not, at that point, conducted any field tests and it was hoped that the Army's field tests would provide a justification for an expanded  joint CIA/Army field testing program.

Although the CIA had severely curtailed its research into LSD after the 1953 death of Dr. Frank Olson - a doctor working on MK Ultra who had secretly been administered LSD by other doctors working on the project - it too completely abandoned research into LSD following the Army's 1963 evaluation.

What we know about the CIA's laboratory experiments with other drugs shows that they were generally useless for interrogations.  The most success that they had was a method involving barbiturates.  

Essentially, the subject would be repeatedly knocked unconscious with a barbiturate.  As the subject woke up, they would enter a minimally conscious state during which they would babble.  It was possible for interrogators to direct the babbling, and while this would sometimes lead to the subject speaking truthfully it sometimes would not.  Most importantly, whether the subject told the truth or not was random enough to be of little use.  

So while we know that the Army did use LSD in the field 18 times, due to the destruction of most of the relevant documents in 1973 we will never know for sure whether that was the only time such a pharmaceutical was used.  However, it does seem very likely that the Army's use of LSD 18 times was the only use for the following reasons:

1) The main justification for the Army's field use of LSD was the fact that the CIA had, as of that time, not field tested any pharmaceutical to the Army's knowledge; and

2) The only pharmaceutical that the CIA ever identified as having real interrogation potential was LSD, but both the Army and CIA formally abandoned the use of LSD in 1963 when the Army concluded that its use was no different or more effective than conventional torture.

Given the above, it seems unlikely that after 1963 the CIA would have gone back and field tested something other than LSD when they had already determined that every other pharmaceutical was useless in interrogations.
මෙය මග හැරීම සඳහා - අවාසනාවන්ත ලෙස ඖෂධ අවි ආයුධ බවට එක්සත් ජනපද ආන්ඩුව විසින් කරන ලද පර්යේෂණය සම්බන්ධ ලියකියවිලි සියල්ලම පාහේ 1973 දී විවිධ වැඩසටහන් නිල වශයෙන් වසා දැමූ විට විනාශ විය. මෙම වැඩසටහන් ගැන අප දැන් දන්නා දේ පැමිණෙන්නේ, 1977 සෙනෙට් සභාවේ ඒකාබද්ධ නඩු විභාගය මගින් එම්කේ අල්ට්‍රා වෙත ජනනය කරන ලද වාර්තාව සහ වර්ගීකරණය කරන ලද ලේඛන වලින් වන අතර, එය විනාශයෙන් බේරුණු කුඩා ලියකියවිලි මෙන්ම සෙනෙට් සභාව සම්බන්ධ වූ පිරිස් සමඟ පැවැත්වූ සම්මුඛ සාකච්ඡා මත රඳා පැවතුනි. 1955 දී එක්සත් ජනපද හමුදාව විසින් &quot;ද්‍රව්‍ය පරීක්ෂා කිරීමේ වැඩසටහන EA 1729&quot; දියත් කරන ලද අතර එය LSD හි යුධ විභවය පරීක්ෂා කිරීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලදී. මුලදී මෙම පරීක්ෂණ රසායනික අවියක් ලෙස භාවිතයට සීමා වූ අතර එහි අරමුණ වූයේ මාරාන්තික නොවන අකර්මණ්‍ය කාරකයක් රැගෙන යන ආයුධයක් නිර්මාණය කිරීමයි. මෙය CIA හි පර්යේෂණයට සමගාමීව සිදු කරන ලද අතර, හමුදාව මුලින් නොදැන සිටි බව පෙනේ. මෙම පරීක්ෂණ මගින් LSD සඳහා කිසිදු මිලිටරි විභවයක් නොපෙන්වුවද, එය ප්‍රශ්න කිරීමේදී එය භාවිතා කිරීමේ හැකියාවක් පෙන්නුම් කළේය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1958 දී හමුදාව විසින් LSD ප්‍රශ්න කිරීම් වැඩි දියුණු කරන්නෙකු ලෙස භාවිතා කිරීම ඇගයීම සඳහා වැඩසටහනේ දෙවන අදියර දියත් කරන ලදී. මෙම දෙවන අදියරට වධ හිංසාවලට එරෙහි වීමට කොන්දේසි පනවන ලද විෂයයන් සඳහා කැමැත්ත පළ කිරීම පිළිබඳ අත්හදා බැලීම් ඇතුළත් විය. අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම, ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා භාවිතා කිරීම සඳහා බහු ග්‍රැෆි සහ ඉන්ද්‍රිය අහිමි වීමේ විභවයන් ඇගයීමට ලක් කිරීමට යන බව විෂයයන්ට පවසා ඇත. පසුව විෂයයන් රහසිගතව LSD පරිපාලනය කරන ලද අතර පසුව එම ප්‍රශ්න කිරීමේ ක්‍රම දෙකෙන් එකකට යටත් කරන ලදී. අපි මේ ගැන වැඩි යමක් දන්නේ නැත, නමුත් අනුමාන වශයෙන් එය ධනාත්මක සොයාගැනීම් කිහිපයක් පෙන්නුම් කළේ, LSD වෙඩි බෙහෙත් මෙන් නොව, මෙම පර්යේෂණ අංශය ක්ෂේත්‍ර පරීක්ෂණ සඳහා අනුමත කර ඇති බැවිනි. එම ක්ෂේත්‍ර පරීක්ෂාව Projects Third Chance සහ Dirby Hat වලින් සමන්විත විය. තුන්වන අවස්ථාව ව්‍යාපෘතිය 1960 දී යුරෝපයේ සිදු කරන ලදී. ව්‍යාපෘතිය Dirby Hat 1962 දී &quot;නැගෙනහිර ආසියාවේ&quot; සිදු කරන ලදී. මෙම ව්‍යාපෘති සඳහා විදේශ ජාතිකයින් 17 දෙනෙකු සහ එක්සත් ජනපද සොල්දාදුවෙකුගෙන් ප්‍රශ්න කිරීමේදී LSD භාවිතා කරන ලද අතර, ඔවුන් සියල්ලන්ම සිදු කළ බවට සැක කෙරේ. සාම්ප්‍රදායික ප්‍රශ්න කිරීම්වලට ප්‍රතිරෝධය දැක්වූ විදේශ බලවේගයක් වෙනුවෙන් බුද්ධි මෙහෙයුම්. ප්‍රශ්න කිරීම් වල ප්‍රතිඵල සාමාන්‍යයෙන් ධනාත්මකව බලනු ලැබූ අතර, බොහෝ අවස්ථාවලදී විෂයයන්ගෙන් ප්‍රයෝජනවත් තොරතුරු තමන්ට ලැබුණු බව යුද හමුදාව විශ්වාස කළේය. කෙසේ වෙතත්, මෙම තොරතුරු සාමාන්යයෙන් ඖෂධ සඳහා දැඩි ඍණාත්මක ප්රතික්රියාවක් ඇති වූ අතර, අවම වශයෙන් එක් අවස්ථාවකදී විෂයය මිය යාම වැළැක්වීම සඳහා වෛද්යමය මැදිහත්වීමක් අවශ්ය විය. අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම, විෂයයන් සියල්ලම එකම රටාවක් අනුගමනය කළහ: 1) LSD පරිපාලනය කළ විගසම විෂයය පැය කිහිපයක් යනතුරු කිසිදු ප්‍රයෝජනවත් තොරතුරු රැස්කර ගත නොහැකි ආන්තික මනෝ ව්‍යාධි තත්වයකට ඇතුළු වනු ඇත. 2) පසුව විෂයය තවත් පැය කිහිපයක් සඳහා කෝමා තත්වයට පත් වනු ඇත. 3) විෂයය සාමාන්‍ය තත්ත්වයට පත්වීමට පටන් ගනී. ඔවුන් වඩාත් පැහැදිලි වූ විට, ඔවුන් වඩ වඩාත් අර්ථවත් තොරතුරු ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් කරනු ඇත - මෙය මත්ද්‍රව්‍යවල බලපෑමට වඩා හමුදාව ඔවුන්ට කරන්නේ කුමක්ද යන බිය නිසා බව පෙනේ. (තමන්ට LSD හෝ කිසියම් ඖෂධයක් ලබා දී ඇති බව විෂයයන් දැන සිටියේ නැත - එබැවින් අපට සිතාගත හැක්කේ ඔවුන් සිතන දේ සිදුවෙමින් පවතී). 1963 දී මෙම ප්‍රතිඵල පිළිබඳව යුධ හමුදාවේ බුද්ධි අංශ සහකාර මාණ්ඩලික ප්‍රධානියා දැනුවත් කරන ලදී. එල්එස්ඩී භාවිතය වධහිංසාවට වඩා වෙනස් හෝ ඵලදායී නොවන බව ඔහුට හැඟී ඇති අතර හමුදාවේ වැඩසටහන අවසන් කළේය. තෙර්ඩ් චාන්ස් සහ ඩර්බි හැට් ක්‍රියාත්මක වන විට, සීඅයිඒ විසින් එල්එස්ඩී පිළිබඳ පර්යේෂණ ගැන හමුදාව දැන සිටි බව පෙනේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, තෙර්ඩ් චාන්ස් සහ ඩර්බි හැට් පිටුපස ඇති පෙළඹවීම වූයේ සීඅයිඒ ඒ වන විට කිසිදු ක්ෂේත්‍ර පරීක්‍ෂණයක් සිදු කර නොතිබීම සහ යුධ හමුදාවේ ක්ෂේත්‍ර පරීක්ෂණ පුළුල් ඒකාබද්ධ සීඅයිඒ/හමුදා ක්ෂේත්‍රයක් සඳහා සාධාරණීකරණයක් සපයනු ඇතැයි අපේක්ෂා කිරීමයි. පරීක්ෂණ වැඩසටහන. ව්‍යාපෘතියේ සේවය කරන අනෙකුත් වෛද්‍යවරුන් විසින් රහසිගතව LSD පරිපාලනය කරන ලද MK Ultra හි සේවය කරන වෛද්‍යවරයෙකු වූ Dr. Frank Olson ගේ 1953 මරණයෙන් පසු CIA විසින් LSD සම්බන්ධ පර්යේෂණ දැඩි ලෙස සීමා කර තිබුණද, එයද හමුදාව විසින් LSD සම්බන්ධ පර්යේෂණ සම්පූර්ණයෙන්ම අත්හැර දැමීය. 1963 ඇගයීම. CIA විසින් වෙනත් ඖෂධ සමඟ කරන ලද රසායනාගාර පරීක්ෂණ ගැන අප දන්නා දේවලින් පෙනී යන්නේ ඒවා සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රශ්න කිරීම් සඳහා නිෂ්ඵල වූ බවයි. ඔවුන් සතුව තිබූ වඩාත්ම සාර්ථකත්වය වූයේ බාර්බිටියුරේට් ඇතුළත් ක්‍රමයයි. මූලික වශයෙන්, විෂයය බාර්බිටියුරේට් සමඟ නැවත නැවතත් සිහිසුන් කරනු ඇත. විෂයය අවදි වන විට, ඔවුන් අවමන්සහගත තත්වයකට ඇතුල් වන අතර එම කාලය තුළ ඔවුන් බඹරනු ඇත. ප්‍රශ්න කරන්නන්ට බබ්බු මෙහෙයවීමට හැකි වූ අතර, මෙය සමහර විට විෂය සත්‍ය ලෙස කථා කිරීමට හේතු වන නමුත් සමහර විට එය එසේ නොවේ. වැදගත්ම දෙය නම්, විෂය සත්‍යය කීවාද නැද්ද යන්න අහඹු ලෙස ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නොවීය. ඉතින් හමුදාව 18 වතාවක් එල්එස්ඩී භාවිතා කළ බව අපි දනිමු, 1973 දී අදාළ ලිපි ලේඛන බොහොමයක් විනාශ කිරීම නිසා එවැනි ඖෂධයක් භාවිතා කළ එකම අවස්ථාව එය දැයි අපට නිශ්චිතවම දැනගත නොහැක. කෙසේ වෙතත්, හමුදාව විසින් LSD 18 වතාවක් භාවිතා කිරීම පහත සඳහන් හේතූන් සඳහා එකම භාවිතය විය හැකි බව පෙනේ: 1) හමුදාවේ LSD ක්ෂේත්‍ර භාවිතය සඳහා වූ ප්‍රධාන සාධාරණීකරණය වූයේ, ඒ වන විට CIA සතුව නොතිබීමයි. ක්ෂේත්‍රය හමුදාවේ දැනුමට අනුව ඕනෑම ඖෂධයක් පරීක්‍ෂා කළේය. සහ 2) CIA විසින් සැබෑ ප්‍රශ්න කිරීමේ හැකියාවක් ඇති බවට මෙතෙක් හඳුනාගෙන ඇති එකම ඖෂධය LSD විය, නමුත් 1963 දී හමුදාව සහ CIA යන දෙකම LSD භාවිතය විධිමත් ලෙස අත්හැරියේ එහි භාවිතය සම්ප්‍රදායික වධහිංසාවලට වඩා වෙනස් හෝ ඵලදායී නොවන බව හමුදාව නිගමනය කළ විටය. ඉහත කරුණු අනුව, 1963 න් පසු CIA නැවත ගොස් LSD හැර වෙනත් දෙයක් පරීක්‍ෂා කිරීමට ඉඩ ඇති බව පෙනේ, ඔවුන් ප්‍රශ්න කිරීම් වලදී අනෙක් සෑම ඖෂධයක්ම නිෂ්ඵල බව දැනටමත් තීරණය කර ඇත.