A journalist on the Australian Broadcasting Corporation's main news and current affairs show *The 7:30 Report*, said on May 9th, 1996, that "Australian massacres have a dulling familiarity. Public shock and outrage is soothed by assurances of tougher gun laws. But as public outcry dissipates, often so does political will in the face of the gun lobby."

The journalist was speaking less than two weeks after the Port Arthur massacre, in which Martin Bryant killed 35 people and wounded several others; this was the deadliest mass shooting in Australian history since the Frontier Wars between white Australians and indigenous peoples. As the journalist implies, Martin Bryant was not the only mass shooting in recent memory; there were mass shootings in 1984, 1987, 1991, and 1993.

However, change was in the air. The day after the Port Arthur massacre, Prime Minister John Howard announced sweeping changes to gun laws, and May 10th was to be a meeting of the state and Federal governments to enact these sweeping changes (which is likely what Frank McGuire on the *7:30 Report* was editorialising about. 

Howard had been in the job for a couple of months after decisively winning the 1996 election against the then-rather-disliked Labor PM Paul Keating; the Coalition between the Liberal Party and the National Party had won 94 seats to Labor's 49. Paul Keating had described Howard as "Lazarus with a triple bypass", referring to Howard's never-say-die attitude to politics; 1996 was his second attempt at gaining the position of Prime Minister, after losing the 1987 election and then losing the leadership of the party in 1989. 

Howard came from the conservative wing of the Liberal Party (who, it should be said, were *economically* liberal in a free-trade way, and had been put together as something of a centre-right party). For American readers, Howard's political instincts circa 1996 were somewhere between Richard Nixon and George W. Bush. There was a belief that Howard had followers amongst a sort of Nixon-esque silent majority styled 'Howard's battlers' who were meant to represent the 'real Australia', and Howard had positioned himself as a someone moderate conservative in the 1996 election, trying to convince everyone that he had changed and that he had become something of a moderate. 

With such a recent and large electoral win, Howard had political capital to burn, and he seems to have seen gun control as something that would consolidate his 1995-1996 stance as a moderate conservative (something that there was some suspicion about given how he campaigned in 1987). The sheer amount of seats in Parliament also helped; what conservative MPs with ties to the gun lobby were in the Liberal and National parties would probably not have been numerous enough to block the legislation had Labor not supported it (Labor supported it).

According to [Simon Chapman, in his 1998 book *Over Our Dead Bodies*](_URL_0_) about the debate in the three months following the Port Arthur massacre:

 > Port Arthur made gun control almost undeniable as a political response because the preceding years of advocacy for gun law reformhad succeeded in positioning them as sensible, easily understood and above all the course that any decent society committed to public safety should adopt. When Port Arthur occurred, the seeds sown during these years of advocacy erupted out of an angry community who made it plain they would countenance no more of the political equivocation that had characterised gun control in the past. 

Chapman, as a public health professor, was a prominent advocate of gun control, and he says in the book that his experience in the three months following the massacre was that:

 > In the three months after the massacre, the volume of anger against the gun lobby remained so intense that whenever a gun lobby initiative needed a response, the public was more than obliging. This response included everything from ordinary people expressing their heartfelt, untutored reactions to gun lobby rhetoric, to those who had particular personal experiences relevant to the argument. On many occasions we read and heard arguments, analogies, and factual perspectives on gun control from people who had no connection with the NCGC. Frequently, we recognised these as identical to arguments and analogies that we and others in gun control had sown in the media in preceding years on issues like gun registration, safe storage and international comparisons. Our past media advocacy efforts were bearing fruit in the form of articulate and informed public comment.

Gun control advocates and the media also successfully made the gun lobby appear unhinged, and media coverage did not favour the gun lobby. Perhaps the most prominent media event in the time period related to the gun lobby was a gun rally in Sale in rural Victoria on June 15th that attracted 3000 protesters. John Howard was on a tour of country regions to sell his reforms, and he gave a speech at this rally, while  protesters shouted 'Nazi' and 'Heil Hitler!' at him. It became known that Howard had worn a bulletproof vest at the rally, on the advice of security. This was not good publicity for the gun lobby. Despite the generally rural nature of opposition to gun control, Howard's popularity in polling had risen to 66% in country regions in a poll released the weekend of the Victorian rally.

Chapman is not the most unbiased voice here, of course, but opinion polls from the time, however, suggest that the gun control lobby very clearly represented mainstream Australian views on gun control. Most notably, at that May 10th meeting, when a couple of states threatened to walk away from the deal to control guns, Howard threatened to call a referendum on the topic (which presumably would have enshrined gun control into the Australian constitution, in an interesting reversal to the rights in the American amendment). The ministers from those states at the meeting folded; they decided they'd rather sign this legislation rather than have to deal with the binding vote of a referendum that almost certainly would have been won.

An opinion poll in July 1995, less than a year *before* the Port Arthur massacre, found that 82% of people either supported or strongly supported 'laws that make it more difficult to buy guns in NSW'. In the wake of the Port Arthur massacre, an opinion poll was conducted in early May, which found that 91% of city people  and 88% of rural people supported a ban on all automatic and semi-automatic guns. In Tasmania, where the Port Arthur massacre had occurred, this was as high as 95%.

In June, once the legislation was enacted, a national poll found that 80% agreed with the gun laws, while 18% disagreed - something of a drop compared to the initial revulsion after Port Arthur. However, only 4% would vote against a political candidate based on the word of a gun group (which is likely a good representation of the amount of Australians who strongly disagreed with the legislation, rather than just disagreed). 
In a (normal) Australian Federal election, six Senators are elected for each state, and the maths work out to a party needing ~14% of votes (which in Australia are not necessarily just first votes, because of the preferential voting system); this feels like an achievable goal to some minor parties and interest groups. However, after the gun control legislation there was not much political will amongst the gun lobby to run candidates for the Senate. The Shooters Party in NSW, which had gotten 1.8% of the (Federal) Senate vote in 1993, and 2% in 1996, did not run in 1998, despite that you'd expect the increase in their profile to translate into more votes. While they had run candidates in other states in 1998 (who were not as successful as the NSW candidates in 1993 and 1996), the party did not run in the Senate in 2001 and degistered in 2004. 

Finally, Howard's 'net satisfaction' rating in the polls was never higher than it was in the immediate wake of the Port Arthur massacre, and in the wake of several scandals and unpopular decisions following that poll, it still took him two years after that poll to fall into negative territory.
ඕස්ට්‍රේලියානු ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්ති සහ කාලීන සිදුවීම් වැඩසටහනේ මාධ්‍යවේදියෙක් *The 7:30 Report*, 1996 මැයි 9 වෙනිදා, &quot;ඕස්ට්‍රේලියානු සමූලඝාතනවලට හුරුපුරුදු බවක් ඇත. දැඩි තුවක්කු නීති පිළිබඳ සහතිකයෙන් මහජන කම්පනය සහ කෝපය සමනය වේ. නමුත් මහජන විරෝධය පහව යන විට, බොහෝ විට තුවක්කු ලොබිය හමුවේ දේශපාලන අධිෂ්ඨානය ද සිදු වේ. මාධ්‍යවේදියා කතා කරමින් සිටියේ, මාටින් බ්‍රයන්ට් පුද්ගලයන් 35 දෙනෙකු මරා දමා තවත් කිහිප දෙනෙකුට තුවාල සිදු කළ පෝට් ආතර් සංහාරයෙන් සති දෙකකටත් අඩු කාලයකට පසුව ය; සුදු ඕස්ට්‍රේලියානුවන් සහ ආදිවාසීන් අතර ඇති වූ දේශසීමා යුද්ධවලින් පසු ඕස්ට්‍රේලියානු ඉතිහාසයේ සිදුවූ මාරාන්තික සමූහ වෙඩි තැබීම මෙය විය. මාධ්‍යවේදියා ඇඟවුම් කරන පරිදි, මෑත මතකයේ සිදුවූ එකම සමූහ වෙඩි තැබීම මාර්ටින් බ්‍රයන්ට් නොවේ; 1984, 1987, 1991 සහ 1993 දී විශාල වෙඩි තැබීම් සිදු විය. කෙසේ වෙතත්, වෙනසක් වාතයේ විය. පෝට් ආතර් සංහාරයෙන් පසු දින, අගමැති ජෝන් හොවාර්ඩ් තුවක්කු නීතිවල විශාල වෙනස්කම් ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර, මැයි 10 වන දින මෙම විශාල වෙනස්කම් ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා ප්‍රාන්ත සහ ෆෙඩරල් ආන්ඩුවල රැස්වීමක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි (එය ෆ්‍රෑන්ක් මැක්ගුවර් විසින් *7 හි සඳහන් කළ දේ විය හැකිය: 30 වාර්තාව* ගැන කතුවැකිය කරමින් සිටියේ 1996 මැතිවරනයේදී එවකට අකමැත්තෙන් සිටි කම්කරු අගමැති පෝල් කීටිංට එරෙහිව ලිබරල් පක්ෂය සහ ජාතික පක්ෂය අතර සන්ධානය තීරනාත්මක ලෙස ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසු මාස කිහිපයක් තිස්සේ රැකියාවේ නිරතව සිටීමයි ලේබර්ගේ 49. පෝල් කීටින් විසින් හොවාර්ඩ් විස්තර කර තිබුණේ &quot;ත්‍රිත්ව බයිපාස් සහිත ලාසරස්&quot; ලෙසය. 1987 මැතිවරණයෙන් පරාජයට පත් වූ පසු, 1996 දී හොවාර්ඩ්ගේ කිසිදාක නොපවසන ආකල්පය අගමැති තනතුර ලබා ගැනීමට ඔහු දැරූ දෙවන උත්සාහයයි. 1989 දී පක්ෂයේ නායකත්වය අහිමි විය. හොවාර්ඩ් පැමිණියේ ලිබරල් පක්ෂයේ කොන්සර්වේටිව් අංශයෙන් (එය කිව යුතු, නිදහස් වෙළඳ ආකාරයෙන් *ආර්ථික වශයෙන්* ලිබරල් වූ අතර, මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස එකට එකතු වී තිබුණි- දකුණු පක්ෂය). ඇමරිකානු පාඨකයන් සඳහා, හොවාර්ඩ්ගේ දේශපාලන සහජ බුද්ධිය 1996 දී පමණ රිචඩ් නික්සන් සහ ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව්. බුෂ් අතර විය. හොවාර්ඩ්ට &#39;සැබෑ ඕස්ට්‍රේලියාව&#39; නියෝජනය කිරීමට අදහස් කළ &#39;හොවාර්ඩ්ගේ සටන්කරුවන්&#39; මෝස්තර සහිත නික්සන්-එස්ක් නිහඬ බහුතරයක් අතර අනුගාමිකයන් සිටින බවට විශ්වාසයක් පැවති අතර, හොවාර්ඩ් 1996 මැතිවරණයේදී මධ්‍යස්ථ ගතානුගතිකයෙකු ලෙස ස්ථානගත කර ඇත. ඔහු වෙනස් වී ඇති බවත් ඔහු මධ්‍යස්ථ පුද්ගලයෙකු බවට පත්ව ඇති බවත් සෑම කෙනෙකුටම ඒත්තු ගන්වන්න. මෙතරම් මෑතකාලීන සහ විශාල මැතිවරණ ජයග්‍රහණයක් සමඟ, හොවාර්ඩ්ට ගිනි තැබීමට දේශපාලන ප්‍රාග්ධනය තිබූ අතර, ඔහු 1995-1996 මධ්‍යස්ථ ගතානුගතිකයෙකු ලෙස ඔහුගේ ස්ථාවරය තහවුරු කරන දෙයක් ලෙස තුවක්කු පාලනය දැක ඇති බව පෙනේ (ඔහු මැතිවරණ ප්‍රචාරක කටයුතු කළ ආකාරය සම්බන්ධයෙන් යම් සැකයක් ඇති විය. 1987 දී). පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන සංඛ්‍යාව ද උපකාර විය; තුවක්කු ලොබිය සමඟ සම්බන්ධකම් ඇති කොන්සර්වේටිව් මන්ත්‍රීවරුන් ලිබරල් සහ ජාතික පක්ෂවල සිටියේ කම්කරු පක්ෂය එයට සහාය නොදක්වන්නේ නම් (කම්කරු එයට සහාය දුන්නේ නම්) නීති සම්පාදනය අවහිර කිරීමට ප්‍රමාණවත් සංඛ්‍යාවක් නොසිටිනු ඇත. [Simon Chapman ට අනුව, ඔහුගේ 1998 පොතේ *Over Our Dead Bodies*](_URL_0_) පෝට් ආතර් සමූලඝාතනයෙන් පසු මාස තුනක විවාදය ගැන: &gt; පෝර්ට් ආතර් තුවක්කු පාලනය දේශපාලන ප්‍රතිචාරයක් ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි තරම් ප්‍රතික්ෂේප කළ නිසා පසුගිය වසරවල තුවක්කු නීතිය ප්‍රතිසංස්කරණය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම ඔවුන් සංවේදී, පහසුවෙන් තේරුම් ගත හැකි සහ සියල්ලටම වඩා මහජන ආරක්ෂාව සඳහා කැපවී සිටින ඕනෑම යහපත් සමාජයක් අනුගමනය කළ යුතු මාර්ගය ලෙස ස්ථානගත කිරීමට සමත් විය. පෝට් ආතර් සිදු වූ විට, මෙම වසරවල උපදේශන කාලය තුළ වපුරන ලද බීජ පුපුරා ගියේ කෝපාවිෂ්ට ප්‍රජාවකින් වන අතර, ඔවුන් අතීතයේ තුවක්කු පාලනය කිරීම සංලක්ෂිත වූ දේශපාලන විචක්ෂණභාවය තවදුරටත් ගණන් නොගන්නා බව පැහැදිලි කළේය. මහජන සෞඛ්‍ය මහාචාර්යවරයෙකු ලෙස චැප්මන් තුවක්කු පාලනය පිළිබඳ ප්‍රමුඛ පෙළේ උපදේශකයෙකු වූ අතර, සමූලඝාතනයෙන් පසු මාස තුනක කාලය තුළ ඔහුගේ අත්දැකීම වූයේ ඔහු පොතේ මෙසේ පවසයි: &gt; සංහාරයෙන් පසු මාස තුනක කාලය තුළ, ට එරෙහි කෝපයේ පරිමාව තුවක්කු ලොබිය කෙතරම් තීව්‍ර වූයේද යත්, තුවක්කු ලොබියේ මුලපිරීමකට ප්‍රතිචාරයක් අවශ්‍ය වූ සෑම අවස්ථාවකම මහජනතාව ඊට වඩා බැඳී සිටියේය. මෙම ප්‍රතිචාරයට සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගේ හෘදයාංගම, නුපුහුණු ප්‍රතික්‍රියා ප්‍රකාශ කිරීමේ සිට තුවක්කු ලොබි වාචාල කතාවලට, තර්කයට අදාළ විශේෂිත පුද්ගලික අත්දැකීම් ඇති අය දක්වා සියල්ල ඇතුළත් විය. NCGC සමඟ කිසිදු සම්බන්ධයක් නොතිබූ පුද්ගලයින්ගෙන් තුවක්කු පාලනය පිළිබඳ තර්ක, සාදෘශ්‍ය සහ සත්‍ය ඉදිරිදර්ශන බොහෝ අවස්ථාවලදී අපි කියවා අසා ඇත්තෙමු. තුවක්කු ලියාපදිංචි කිරීම, සුරක්ෂිත ගබඩා කිරීම සහ ජාත්‍යන්තර සැසඳීම් වැනි කාරණා සම්බන්ධයෙන් මීට පෙර වසරවල මාධ්‍ය තුළ අප සහ තුවක්කු පාලනයේ යෙදී සිටින අනෙකුත් අය වපුරන ලද තර්ක සහ සාදෘශ්‍යවලට මේවා සමාන බව අපි නිතර හඳුනා ගත්තෙමු. අපගේ අතීත මාධ්‍ය උපදේශන ප්‍රයත්නයන් ප්‍රකාශිත සහ දැනුවත් මහජන අදහස් ආකාරයෙන් පල දරයි. තුවක්කු පාලනය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නන් සහ මාධ්‍ය විසින් තුවක්කු ලොබිය සාර්ථක ලෙස නොපෙනී ගිය අතර මාධ්‍ය ආවරණය තුවක්කු ලොබියට අනුග්‍රහය දැක්වූයේ නැත. සමහර විට තුවක්කු ලොබියට අදාළ කාලපරිච්ඡේදයේ වඩාත්ම කැපී පෙනෙන මාධ්‍ය සිදුවීම වූයේ ජූනි 15 වන දින වික්ටෝරියා ග්‍රාමීය ප්‍රදේශයේ සේල් හි පැවති තුවක්කු රැලියක් විරෝධතාකරුවන් 3000 ක් ආකර්ෂණය කර ගැනීමයි. ජෝන් හොවාර්ඩ් ඔහුගේ ප්‍රතිසංස්කරණ විකිණීම සඳහා රට ප්‍රදේශවල සංචාරයක යෙදී සිටි අතර, ඔහු මෙම රැලියේදී දේශනයක් පැවැත්වූ අතර විරෝධතාකරුවන් &#39;නාසි&#39; සහ &#39;ආයුබෝවන් හිට්ලර්!&#39; ඔහු වෙත. ආරක්ෂක උපදෙස් මත හොවාර්ඩ් රැලියේදී වෙඩි නොවදින කබායක් පැළඳ සිටි බව දැනගන්නට ලැබුණි. තුවක්කු ලොබියට මෙය හොඳ ප්‍රචාරයක් නොවීය. තුවක්කු පාලනයට එරෙහි සාමාන්‍ය ග්‍රාමීය ස්වභාවය නොතකා, වික්ටෝරියානු රැලියේ සති අන්තයේ නිකුත් කරන ලද මත විමසුමකදී ඡන්ද විමසීමේදී හොවාර්ඩ්ගේ ජනප්‍රියත්වය රටේ ප්‍රදේශවල 66% දක්වා ඉහළ ගොස් ඇත. චැප්මන් මෙහි වඩාත්ම අපක්ෂපාතී හඬ නොවේ, ඇත්ත වශයෙන්ම, නමුත් එවකට පැවති මත විමසුම්, කෙසේ වෙතත්, තුවක්කු පාලන ලොබිය තුවක්කු පාලනය පිළිබඳ ප්‍රධාන ධාරාවේ ඕස්ට්‍රේලියානු අදහස් ඉතා පැහැදිලිව නියෝජනය කරන බව යෝජනා කරයි. වඩාත්ම කැපී පෙනෙන ලෙස, එම මැයි 10 රැස්වීමේදී, ප්‍රාන්ත කිහිපයක් තුවක්කු පාලනය කිරීමේ ගනුදෙනුවෙන් ඉවත් වන බවට තර්ජනය කළ විට, හොවාර්ඩ් මාතෘකාව පිළිබඳ ජනමත විචාරණයක් කැඳවන බවට තර්ජනය කළේය (මෙය තුවක්කු පාලනය ඕස්ට්‍රේලියානු ව්‍යවස්ථාවට ඇතුළත් කිරීමට ඉඩ තිබුණි. ඇමරිකානු සංශෝධනයේ අයිතිවාසිකම් ආපසු හැරවීම). රැස්වීමේදී එම ප්‍රාන්තවල ඇමැතිවරු නැමී; නියත වශයෙන්ම ජයග්‍රහණය කළ හැකි ජනමත විචාරණයක අනිවාර්ය ඡන්දය සමඟ කටයුතු කිරීමට වඩා මෙම ව්‍යවස්ථාව අත්සන් කිරීමට ඔවුන් තීරණය කළහ. පෝට් ආතර් සමූලඝාතනයට * වසරකට පෙර* 1995 ජුලි මාසයේ පැවති මත විමසුමකින් හෙළි වූයේ 82% ජනතාව &#39;NSW හි තුවක්කු මිලදී ගැනීම වඩාත් අපහසු වන නීතිවලට&#39; සහය හෝ දැඩි ලෙස සහාය දක්වන බවයි. පෝට් ආතර් සමූලඝාතනයෙන් පසුව, මැයි මස මුලදී මත විමසුමක් පවත්වන ලද අතර, නගර වැසියන්ගෙන් 91% ක් සහ ග්‍රාමීය ජනතාවගෙන් 88% ක් සියලු ස්වයංක්‍රීය සහ අර්ධ ස්වයංක්‍රීය තුවක්කු තහනම් කිරීමට සහාය දුන් බව සොයා ගන්නා ලදී. පෝට් ආතර් සමූලඝාතනය සිදු වූ ටැස්මේනියාවේ මෙය 95%ක් තරම් ඉහළ අගයක් විය. ජුනි මාසයේදී, නීති සම්පාදනය කළ පසු, ජාතික මත විමසුමකින් 80% තුවක්කු නීතිවලට එකඟ වූ අතර 18% ක් එකඟ නොවූ බව සොයා ගත්හ - පෝර්ට් ආතර්ට පසු ඇති වූ මුල් පිළිකුලට සාපේක්ෂව පහත වැටීමක්. කෙසේ වෙතත්, තුවක්කු කණ්ඩායමක වචනය මත පදනම්ව දේශපාලන අපේක්ෂකයෙකුට එරෙහිව ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්නේ 4% ක් පමණි (එය හුදෙක් එකඟ නොවීම වෙනුවට නීතියට දැඩි ලෙස එකඟ නොවූ ඕස්ට්‍රේලියානුවන්ගේ ප්‍රමාණය පිළිබඳ හොඳ නියෝජනයක් විය හැකිය). (සාමාන්‍ය) ඕස්ට්‍රේලියානු ෆෙඩරල් මැතිවරනයකදී, එක් එක් ප්‍රාන්තය සඳහා සෙනෙට් සභිකයින් හය දෙනෙකු තේරී පත් වන අතර, ~14% ඡන්ද අවශ්‍ය පක්ෂයකට ගණිතය ක්‍රියා කරයි (ඕස්ට්‍රේලියාවේ මනාප ඡන්ද ක්‍රමය නිසා ඒවා අවශ්‍යයෙන්ම පළමු ඡන්ද පමණක් නොවේ); මෙය සමහර සුළු පක්ෂ සහ උනන්දුවක් දක්වන කණ්ඩායම් වලට අත් කරගත හැකි ඉලක්කයක් ලෙස හැඟේ. කෙසේ වෙතත්, තුවක්කු පාලන නීතියෙන් පසුව සෙනෙට් සභාවට අපේක්ෂකයින් ඉදිරිපත් කිරීමට තුවක්කු ලොබිය අතර එතරම් දේශපාලන කැමැත්තක් නොතිබුණි. 1993 දී (ෆෙඩරල්) සෙනෙට් ඡන්දවලින් 1.8% ක් සහ 1996 දී 2% ක් ලබා ගත් NSW හි වෙඩික්කරුවන්ගේ පක්ෂය, 1998 දී තරඟ නොකළ නමුත්, ඔවුන්ගේ පැතිකඩ වැඩි වීම වැඩි ඡන්ද බවට පරිවර්තනය වනු ඇතැයි ඔබ අපේක්ෂා කරයි. ඔවුන් 1998 දී වෙනත් ප්‍රාන්තවල අපේක්ෂකයින් ඉදිරිපත් කර ඇති අතර (1993 සහ 1996 දී NSW අපේක්ෂකයින් තරම් සාර්ථක නොවූ) පක්ෂය 2001 දී සෙනෙට් සභාවට ඉදිරිපත් නොවූ අතර 2004 දී ලියාපදිංචි විය. අවසාන වශයෙන්, හොවාර්ඩ්ගේ &#39;ශුද්ධ තෘප්තිය&#39; ශ්‍රේණිගත කිරීම පෝට් ආතර් සමූලඝාතනය ආසන්නයේ සිදුවූවාට වඩා ඡන්ද කිසිවිටෙක ඉහළ මට්ටමක නොතිබූ අතර, එම මත විමසුමෙන් පසු අපකීර්තිය සහ ජනප්‍රිය නොවන තීරණ කිහිපයක් හේතුවෙන්, එම මත විමසුමෙන් පසුවද ඔහුට සෘණාත්මක ප්‍රදේශයකට වැටීමට වසර දෙකක් ගත විය.