The "Southern Question" is indeed one of the longstanding dilemmas of Italian Economic History. Research into this topic is not as florid as you might initially think:  for much of Italy's unitary history the "Southern Question" was perceived as a principally political topic, and it's only in last ten or so years that the "Question" has received steady attention from a growing cadre of economic historians, especially from those who are themselves located in the universities of the Italian South. Paolo Malanima at the University of Catanzaro, Emanuele Felice at the University of Chieti, and Claudia Sunna at the University of the Salento, are just some of the economic historians whose recent books and papers have been well received by their academic peers both in Italy and abroad, igniting new interest in Italy's lopsided economic development.

The present academic consensus is that at the time of unification, the North of Italy was slightly more economically developed than the South of Italy. However, the social and institutional apparatus in the north was better positioned to take advantage of imminent industrialization process that would take place after unity, quickly creating a perceptible gap in development between the two halves of the country. By the turn of the 20th century, a political discourse had already emerged around a "Southern Question" which has not existed at the time of unification (the terminology of "Question" itself seems to have been coined by the influential politician Giustino Fortunato, who served as member of parliament for Melfi between 1880 and 1900).

Of course there is a lot of nuance tied to the study of historic inequality, especially in a late industrializer like Italy. Unfortunately, there are many difficulties tied to creating precisely assessments economic development in Italy immediately before and after unification. While scholars (notably Vera Negri-Zamagni at the University of Bologna) have attempted to quantify economic development by looking over what little data is available with a careful and critical eye, there are still many possible pitfalls: one of many examples is the fact that as late as 1881, southern women who practiced sewing and weaving at home were classified by local censors as “Textile Workers.” When census norms changed and no longer considered work done in the home as "Employment," this caused a precipitous increase in unemployed women to appear in data coming from the South, even though real economic activity hadn't changed much at all.

One stand-in for institutional and social development that researchers have found good to work with is literacy and primary education. In this measure, the pre-unitary Southern Italian Kingdom suffers from a lack of public education policy, entirely reliant as it was on the clergy and their parochial schools. As a result, at the moment of unification in 1861 90% of southern Italians were illiterate, and only 20% of children were able or willing to enroll in primary education. This stands in stark contrast with Piedmont and Liguria, the most significant territories of the Kingdom of Piedmont-Sardinia (the polity which would go on to unify Italy) where in 1861 literacy stood at 53%, and, 93% children were enrolled in primary education thanks to universal education policies. The estimates (postulated by the aforementioned Negri-Zamagni in "*La situazione economica e sociale nel meridione negli anni dell’unificazione: Una rivisitazione*” published in 2013) certainly can have some issues, as in both north and south measures of literacy were inconsistent. However, it this disparity is corroborated by other indicators: in 1862 (immediately after unity) 6.1 letters per inhabitant were mailed in the northern region of Piedmont, while only 1.6 letters per inhabitant were mailed in the former territories of the Kingdom of Two Sicilies.

The mailing of letters is also reflected in the disparity between professionalized industries in north and south, like banking and insurance, who would be making most use of postal correspondence. Between 1827 and 1848 (thus in the pre-unity period) of the 53 banks chartered all over Italy not one was founded in the Kingdom of the two Sicilies. The south would have to wait till 1850 for its only two commercial banks to be founded (the Bank of Naples and the Bank of Sicily). While we have no fair pre-unity estimates for insurance companies, in the post unity period (in 1865) of the 88 insurance companies registered in Italy only 21 were based in the South, against the 67 in the North. And beyond banking and insurance, in 1865 of the 208 joint-stock industrial corporations in existence in Italy, only 17 were registered in the South; a serious marker of lack of development in a country that was just then joining the industrial revolution (my source is, as above, Negri-Zamagni).

So what stopped the South from developing the hallmarks of an industrial economy, like banks, insurers, and most critically industrial corporations?

The consensus is attributable to the lack of legal or institutional framework favoring capital accumulation in the Kingdom of two Sicilies. Indeed, it would seem that the southern monarchy was itself disinterested in favoring industrial growth, preferring to award of letters patent to foreign investors for what few industrial endeavors might take place. Even things like military and naval procurement was outsourced. The railroad, hallmark of the industrial revolution, was only built to connect the King's summer palace to the King's winter palace. Cause and consequence of this lack of initiative was the southern moneyed classes' preference for investing in extensive agriculture, rather than industry.

The attitude in the north, however, was much different. The Kingdom of Piedmont lived a precarious existence sandwiched between the Austrian and French Empires. A finely honed instinct for survival among its political class, in addition to an influx of political dissidents from the Austrian-held parts of Italy (as well as a few thinkers expelled from the South) fomenting political thought, led the Kingdom to do its best to imitate the great powers of Europe in industrial development. Policies weren't always successful or well thought out, but they were successful enough to turn the maritime city of Genoa into a center of naval construction, connecting Genoa to the capital of Turin via a railroad, and even develop plans for a future connection between Turin and Switzerland.

In Austrian-held Italy too, a political and entrepreneurial class based in and around the city of Milan worked to imitate their peers in Austria, Bohemia, and Hungary, in order to foster economic development: milanese entrepreneurs financed railroads, canalization of waterways, and founded a series of technical and vocational schools (a far cry from the southern system, which as mentioned above relied on parochial schools).

It is worth keeping in mind, though, that Italy at the time of unification was still a fundamentally agricultural economy. France, Great Britain, and parts of Austria were much more developed. The gap between Northern Italy and the industrialized regions of Europe would not close until the 1980s.

But why did the gap close in the North and not in the South?

The question is one of the many that Emanuele Felice tries to answer in his concise but ambitious, "*Ascesa e Declino*." The north was certainly helped by the presence of a great river, the Po, whose tributaries could be turned into canals to water farms and power mills, and which could be navigated by barges, creating a large unified marketplace even before the construction of the railroad. The south had no such hydrographic advantage. The north's cities were also geographically closer to the industrialized regions of Europe, and thus exchanging goods, materials, and ideas was much easier than in the South. The north would also benefit, in the long run, from the two world wars: Haphazard and hurried wartime planning meant that production of wartime materials was focused where there already was productive capacity, thus turning the north's marginal advantage into a much more substantial advantage.

But Felice also identifies policy decisions taken in the post-war era as important factors. In fact, the gap between north and south seemed to be closing in the wake of the second world war, but would begin increasing again following the Italian response to the global economic slowdown of the 1970s: deliberate decisions were made to direct state-sponsored conglomerates as well as government procurement to favor the country's least developed regions. This created a paternalistic and clientelistic relationship between southern entrepreneurship and the government, with entrepreneurs quickly preferring to follow lucrative subcontracts offered by the state and state-sponsored entities, divesting from existing industries that had driven the south's budding economic growth up to that point.

I'm very bad with conclusions, but that's the summary of the leading academic consensus. Feel free to offer any follow ups or additional questions you may have.
&quot;දකුණු ප්‍රශ්නය&quot; ඇත්තෙන්ම ඉතාලි ආර්ථික ඉතිහාසයේ දීර්ඝකාලීන උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නයකි. මෙම මාතෘකාව පිළිබඳ පර්යේෂණ ඔබ මුලින් සිතන තරම් විචිත්‍රවත් නොවේ: ඉතාලියේ ඒකීය ඉතිහාසයේ බොහෝ දුරට &quot;දකුණු ප්‍රශ්නය&quot; ප්‍රධාන දේශපාලන මාතෘකාවක් ලෙස වටහාගෙන ඇති අතර, &quot;ප්‍රශ්නය&quot; ස්ථාවරව ලැබී ඇත්තේ පසුගිය වසර දහය හෝ කිහිපයක් තුළ පමණි. වර්ධනය වන ආර්ථික ඉතිහාසඥයින් පිරිසකගේ අවධානය, විශේෂයෙන් ඉතාලි දකුණේ විශ්ව විද්‍යාලවල සිටින අයගෙන්. Catanzaro විශ්ව විද්‍යාලයේ Paolo Malanima, Chieti විශ්ව විද්‍යාලයේ Emanuele Felice සහ Salento විශ්ව විද්‍යාලයේ Claudia Sunna වැනි ආර්ථික ඉතිහාසඥයින් කිහිප දෙනෙකු වන අතර, ඔවුන්ගේ මෑත කාලීන පොත් සහ ලිපි ලේඛන ඉතාලියේ සහ ඔවුන්ගේ ශාස්ත්‍රීය සම වයසේ මිතුරන් විසින් හොඳින් පිළිගෙන ඇත. විදේශයන්හි, ඉතාලියේ කඩා වැටුණු ආර්ථික සංවර්ධනය කෙරෙහි නව උනන්දුව ඇවිලවීම. වර්තමාන ශාස්ත්‍රීය සම්මුතිය නම් එක්සත් වන විට ඉතාලියේ උතුර ඉතාලියේ දකුණට වඩා තරමක් ආර්ථික වශයෙන් දියුණු වී ඇති බවයි. කෙසේ වෙතත්, උතුරේ සමාජ හා ආයතනික උපකරණ, සමගියෙන් පසුව සිදුවනු ඇති ආසන්න කාර්මීකරණ ක්‍රියාවලියෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමට වඩා හොඳින් ස්ථානගත වූ අතර, රටේ අර්ධ දෙක අතර සංවර්ධනයේ දෘශ්‍යමාන පරතරයක් ඉක්මනින් නිර්මාණය විය. 20 වන සියවස ආරම්භය වන විට, එක්සත් වන විට නොතිබූ &quot;දකුණු ප්‍රශ්නයක්&quot; වටා දේශපාලන කතිකාවක් දැනටමත් මතු වී තිබුණි (&quot;ප්‍රශ්නය&quot; යන පාරිභාෂිතයම බලගතු දේශපාලඥයෙකු වූ Giustino Fortunato විසින් නිර්මාණය කර ඇති බව පෙනේ. 1880 සහ 1900 අතර Melfi සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු ලෙස සේවය කළේය. ඇත්ත වශයෙන්ම ඓතිහාසික අසමානතාවය පිළිබඳ අධ්‍යයනයට බොහෝ සූක්ෂ්මතා බැඳී ඇත, විශේෂයෙන් ඉතාලිය වැනි ප්‍රමාද වූ කාර්මිකකරණයක. අවාසනාවකට මෙන්, එක්සත් වීමට පෙර සහ පසුව ඉතාලියේ ආර්ථික සංවර්ධනය පිළිබඳ නිශ්චිත තක්සේරුවක් නිර්මාණය කිරීමේදී බොහෝ දුෂ්කරතා ඇත. විද්වතුන් (විශේෂයෙන් බොලොග්නා විශ්ව විද්‍යාලයේ Vera Negri-Zamagni) ප්‍රවේශමෙන් සහ විවේචනාත්මක ඇසකින් ලබා ගත හැකි කුඩා දත්ත මොනවාදැයි සොයා බැලීමෙන් ආර්ථික සංවර්ධනය ප්‍රමාණ කිරීමට උත්සාහ කර ඇතත්, තවමත් සිදුවිය හැකි බොහෝ අන්තරායන් තිබේ: බොහෝ උදාහරණවලින් එකක් වන්නේ එයයි. 1881 තරම් අගභාගයේදී, නිවසේ මැහුම් සහ රෙදි විවීම ප්‍රගුණ කළ දකුණේ කාන්තාවන් ප්‍රාදේශීය වාරණයන් විසින් &quot;රෙදිපිළි කම්කරුවන්&quot; ලෙස වර්ගීකරණය කරන ලදී. සංගණන සම්මතයන් වෙනස් වූ විට සහ තවදුරටත් නිවසේ කරන වැඩ &quot;රැකියාව&quot; ලෙස නොසැලකූ විට, සැබෑ ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් කිසිසේත්ම වෙනස් වී නොතිබුණද, දකුණෙන් ලැබෙන දත්තවල පෙනී සිටීමට මෙය රැකියා විරහිත කාන්තාවන්ගේ වේගවත් වැඩිවීමක් ඇති කළේය. සාක්ෂරතාවය සහ ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය සමඟ වැඩ කිරීමට පර්යේෂකයන් හොඳින් සොයාගෙන ඇති ආයතනික සහ සමාජ සංවර්ධනය සඳහා එක් ස්ථාවරයකි. මෙම මිනුමේදී, පූර්ව-ඒකීය දකුණු ඉතාලි රාජධානිය මහජන අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තියේ ඌනතාවයකින් පෙළෙන අතර, එය සම්පූර්ණයෙන්ම රඳා පවතින්නේ පූජක පක්ෂය සහ ඔවුන්ගේ පැවිදි පාසල් මත ය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, 1861 දී එක්සත් වන මොහොත වන විට දකුණු ඉතාලි ජාතිකයන්ගෙන් 90% ක් නූගත් වූ අතර ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනයට ඇතුළත් වීමට හැකි වූයේ හෝ කැමැත්තෙන් සිටියේ ළමුන්ගෙන් 20% ක් පමණි. මෙය 1861 දී සාක්ෂරතාවය 53% ක් වූ Piedmont-Sardinia රාජධානියේ (ඉතාලිය එක්සත් කිරීමට යන රාජ්‍යයේ) වඩාත්ම වැදගත් ප්‍රදේශ වන Piedmont සහ Liguria හා හාත්පසින්ම වෙනස් වේ, සහ 93% ළමුන් ප්‍රාථමිකයට ඇතුළත් විය. අධ්‍යාපනය විශ්ව අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්ති වලට ස්තුති වන්නට. 2013 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ඇස්තමේන්තු (ඉහත සඳහන් කළ නෙග්‍රි-සාමාග්නි විසින් &quot;*La situazione Economia e sociale nel meridione negli anni dell&#39;unificazione: Una rivisitazione*&quot; හි පළ කරන ලද) උතුරු සහ දකුණු සාක්ෂරතාවයේ මිනුම් දෙකෙහිම ඇතැම් ගැටලු ඇති විය හැක. කෙසේ වෙතත්, මෙම විෂමතාවය වෙනත් දර්ශක මගින් සනාථ වේ: 1862 දී (එක්සත්කමෙන් පසු වහාම) එක් වැසියෙකුට ලිපි 6.1 ක් පීඩ්මොන්ට් හි උතුරු ප්‍රදේශයේ තැපෑලෙන් යවන ලද අතර, එක් වැසියෙකුට ලිපි 1.6 ක් පමණක් පැරණි රාජධානියේ ප්‍රදේශ දෙකක තැපැල් කර ඇත. තැපැල් ලිපි හුවමාරුව 1827 සහ 1848 අතර (එමගින් පෙර එකමුතු කාලපරිච්ඡේදයේ) බැංකුකරණය සහ රක්ෂණය වැනි උතුරු හා දකුණේ වෘත්තීයමය කර්මාන්ත අතර අසමානතාවයෙන් පිළිබිඹු වේ ඉතාලිය පුරා වරලත් බැංකු 53 ක් සිසිලි දෙකේ රාජධානියේ එකක්වත් ආරම්භ නොකළ අතර එහි එකම වාණිජ බැංකු දෙක (නේපල්ස් බැංකුව සහ සිසිලි බැංකුව) ආරම්භ කිරීමට 1850 දක්වා බලා සිටීමට සිදු විය. රක්ෂණ සමාගම් සඳහා සාධාරණ පූර්ව එකමුතු ඇස්තමේන්තු අප සතුව නොමැති අතර, පශ්චාත් එකමුතු කාලය තුළ (1865 දී) ඉතාලියේ ලියාපදිංචි වී ඇති රක්ෂණ සමාගම් 88 න් 21 ක් පමණක් දකුණේ පිහිටා ඇති අතර උතුරේ 67 ට එරෙහිව ය. බැංකුකරණය සහ රක්ෂණයෙන් ඔබ්බට, ඉතාලියේ පවතින ඒකාබද්ධ කොටස් කාර්මික සංස්ථා 208 න් 1865 දී දකුණේ ලියාපදිංචි වී ඇත්තේ 17 ක් පමණි; කාර්මික විප්ලවයට එක්වෙමින් තිබූ රටක සංවර්ධනයේ ඌනතාවයේ බරපතල සලකුණකි (මගේ මූලාශ්‍රය ඉහත පරිදි නෙග්‍රි-සාමාග්නි). ඉතින් බැංකු, රක්‍ෂණකරුවන් සහ වඩාත් විවේචනාත්මක කාර්මික සංගත වැනි කාර්මික ආර්ථිකයක ලක්ෂණ වර්ධනය කිරීමෙන් දකුණට බාධා කළේ කුමක්ද? සිසිලියන් දෙකක රාජධානියේ ප්‍රාග්ධන සමුච්චනයට හිතකර නීතිමය හෝ ආයතනික රාමුවක් නොමැතිකම මෙම සම්මුතියට හේතු විය හැක. ඇත්ත වශයෙන්ම, දකුණු රාජාණ්ඩුව කාර්මික වර්ධනයට අනුග්‍රහය දැක්වීමට උනන්දුවක් නොදක්වන බව පෙනේ, කාර්මික උත්සාහයන් කිහිපයක් සඳහා විදේශීය ආයෝජකයින්ට පේටන්ට් බලපත්‍ර ප්‍රදානය කිරීමට කැමති විය. හමුදා, නාවික ප්‍රසම්පාදන වගේ දේවල් පවා බාහිරින් ලබාගත්තා. කාර්මික විප්ලවයේ ලාංඡනය වූ දුම්රිය මාර්ගය ඉදිකරන ලද්දේ රජුගේ ගිම්හාන මාලිගය සහ රජුගේ ශීත මාලිගය සම්බන්ධ කිරීම සඳහා පමණි. මෙම මුලපිරීමේ ඌනතාවයේ හේතුව සහ ප්‍රතිවිපාකය වූයේ කර්මාන්තයට වඩා පුළුල් කෘෂිකර්මාන්තයේ ආයෝජනය කිරීමට දකුණේ මුදලාලිලාගේ කැමැත්තයි. කෙසේ වෙතත් උතුරේ ආකල්පය ඊට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් විය. Piedmont රාජධානිය ඔස්ට්‍රියානු සහ ප්‍රංශ අධිරාජ්‍යයන් අතර අවිනිශ්චිත පැවැත්මක් ජීවත් විය. ඔස්ට්‍රියාවේ පාලනය යටතේ පවතින ඉතාලියේ ප්‍රදේශවලින් (මෙන්ම දකුණෙන් නෙරපා හරින ලද චින්තකයින් කිහිප දෙනෙකු) දේශපාලන චින්තනය අවුස්සමින් දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්ගේ ගලා ඒමට අමතරව, එහි දේශපාලන පන්තිය අතර පැවැත්ම සඳහා සියුම් ලෙස මුවහත් කළ සහජ බුද්ධියක්, රාජධානිය එහි උපරිමය කිරීමට හේතු විය. කාර්මික සංවර්ධනයේදී යුරෝපයේ මහා බලවතුන් අනුකරණය කිරීම. ප්‍රතිපත්ති සැමවිටම සාර්ථක හෝ හොඳින් සිතා බලා නොතිබුණත්, ජෙනෝවා සමුද්‍රීය නගරය නාවික ඉදිකිරීම් මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත් කිරීමටත්, ජෙනෝවා ටියුරින් අගනුවරට දුම්රිය මාර්ගයක් හරහා සම්බන්ධ කිරීමටත්, අතර අනාගත සම්බන්ධතාවයක් සඳහා සැලසුම් සකස් කිරීමටත් තරම් සාර්ථක විය. ටියුරින් සහ ස්විට්සර්ලන්තය. ඔස්ට්‍රියාවේ පාලනය යටතේ පවතින ඉතාලියේ ද, මිලාන් නගරය සහ ඒ අවට පිහිටි දේශපාලන සහ ව්‍යවසායක පන්තියක් ආර්ථික සංවර්ධනය නංවාලීම සඳහා ඔස්ට්‍රියාව, බොහීමියාව සහ හංගේරියාවේ සිටින ඔවුන්ගේ සම වයසේ මිතුරන් අනුකරණය කිරීමට ක්‍රියා කළහ: මිලානීස් ව්‍යවසායකයින් දුම්රිය මාර්ග, ජල මාර්ග ඇල කිරීම සහ තාක්ෂණික සහ වෘත්තීය පාසල් මාලාවක් ආරම්භ කරන ලදී (ඉහත සඳහන් කර ඇති පරිදි පැරෝචියල් පාසල් මත රඳා පැවති දක්ෂිණ ක්‍රමයට වඩා බොහෝ දුරස් විය). කෙසේ වෙතත්, එක්සත් වන විට ඉතාලිය තවමත් මූලික වශයෙන් කෘෂිකාර්මික ආර්ථිකයක් වූ බව මතක තබා ගැනීම වටී. ප්‍රංශය, මහා බ්‍රිතාන්‍යය සහ ඔස්ට්‍රියාවේ සමහර ප්‍රදේශ වඩාත් දියුණු විය. උතුරු ඉතාලිය සහ යුරෝපයේ කාර්මිකකරණය වූ කලාප අතර පරතරය 1980 ගණන් වන තුරු වසා නොගනු ඇත. එහෙත් දකුණේ නැති පරතරය උතුරේ වැසී ගියේ ඇයි? ප්‍රශ්නය එමානුවෙල් ෆෙලිස් ඔහුගේ සංක්ෂිප්ත නමුත් අභිලාෂකාමී ලෙස පිළිතුරු දීමට උත්සාහ කරන බොහෝ ප්‍රශ්නවලින් එකකි, &quot;*අසෙසා ඊ ඩෙක්ලිනෝ*.&quot; උතුරට නිසැකව ම උපකාර වූයේ මහා ගංගාවක් වන පෝ, එහි අතු ගංගා ජල ගොවිපලවල් සහ විදුලි මෝල් වෙත ඇළ මාර්ග බවට පත් කළ හැකි අතර, බාර්ජ් මගින් යාත්‍රා කළ හැකි අතර, දුම්රිය මාර්ගය ඉදිකිරීමට පෙර සිටම විශාල ඒකාබද්ධ වෙළඳපොළක් නිර්මාණය කළ හැකිය. . දකුණට එවැනි ජලවිද්‍යාත්මක වාසියක් තිබුණේ නැත. උතුරේ නගර ද භූගෝලීය වශයෙන් යුරෝපයේ කාර්මික ප්‍රදේශ වලට සමීප වූ අතර එම නිසා භාණ්ඩ, ද්‍රව්‍ය සහ අදහස් හුවමාරු කර ගැනීම දකුණට වඩා පහසු විය. දිගුකාලීනව, ලෝක යුද්ධ දෙකෙන් උතුරට ද ප්‍රතිලාභ ලැබෙනු ඇත: හපසාර්ඩ් සහ කඩිමුඩියේ යුධ කාලීන සැලසුම් කිරීම යන්නෙන් අදහස් කළේ, දැනටමත් ඵලදායි ධාරිතාවක් ඇති තැන යුධ කාලීන ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය අවධානය යොමු කර ඇති අතර එමඟින් උතුරේ ආන්තික වාසිය වඩා සැලකිය යුතු වාසියක් බවට පත් කිරීමයි. නමුත් ෆෙලිස් පශ්චාත් යුධ සමයේ ගත් ප්‍රතිපත්තිමය තීරණ වැදගත් සාධක ලෙස ද හඳුනා ගනී. ඇත්ත වශයෙන්ම, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව උතුර සහ දකුණ අතර පරතරය වැසී යන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණත්, 1970 ගනන්වල ගෝලීය ආර්ථික මන්දගාමිත්වයට ඉතාලි ප්‍රතිචාරයෙන් පසුව නැවත වැඩි වීමට පටන් ගනී: රාජ්‍ය අනුග්‍රහය දක්වන සමූහ ව්‍යාපාර මෙහෙයවීමට හිතාමතා තීරණ ගන්නා ලදී. රටේ අවම සංවර්ධිත කලාපවලට අනුග්‍රහය දැක්වීම සඳහා රජයේ ප්‍රසම්පාදනය මෙන්ම. මෙය දකුණේ ව්‍යවසායකත්වය සහ රජය අතර පීතෘමූලික සහ සේවාදායක සබඳතාවක් නිර්මාණය කළ අතර, ව්‍යවසායකයින් ඉක්මනින්ම රාජ්‍ය සහ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලබන ආයතන විසින් පිරිනමනු ලබන ලාභදායී උප කොන්ත්‍රාත්තු අනුගමනය කිරීමට කැමැත්තක් දක්වන අතර, ඒ දක්වා දකුණේ අංකුර ආර්ථික වර්ධනයට හේතු වූ කර්මාන්තවලින් ඉවත් විය. මම නිගමන සමඟ ඉතා නරකයි, නමුත් ප්‍රමුඛ ශාස්ත්‍රීය එකඟතාවයේ සාරාංශය එයයි. ඔබට ඇති ඕනෑම පසු විපරම් හෝ අමතර ප්‍රශ්න ඉදිරිපත් කිරීමට නිදහස් වන්න.