**Poetry and the War**

It should be noted, first, that the war produced an absurd number of poets at every level -- not just in the trenches.  Catherine Reilly's groundbreaking *English Poetry of the First World War: A Bibliography* (1978), for example, lists some 2,225 English poets publishing work about the war while it was going on, and soldier-poets were far from the majority -- 1,808 of this number were civilians.  A quarter of the aggregate number were women, too, which is another fact often overlooked; it was only with a strong feminist turn in First World War studies in the 1970s that these many excellent poets were finally given their due.  Prior to that, it was often very difficult to find their work at all unless they were power-house figures like Jessie Pope or Mary Borden, and even then it could be difficult; Brian Gardner's *Up the Line to Death: The War Poets 1914-1918* (1964), for example, set a bold new direction for the canon of the war's poetry, but among its seventy-two included poets (many justly being rescued from obscurity) there isn't a single woman.  Anyway, this is something of a sideline to our main subject -- sorry.

It was popularly felt from the very start, at least in Britain, that the war demanded an extensive poetic response.  We'll get to why that was in a moment, but it would first be worth examining just what that response looked like.  In August of 1914, for example, the *Times* of London received upwards of a hundred submitted poems *a day* from its readers, with around a thousand finally having been published by the time the year was out.  Anthologies of war-related poetry began coming out at once, often for the support of various charitable endeavours (such as the relief of Belgian refugees), and patriotic poetry readings were a popular public entertainment for young and old again.  Sales were excellent, too; Kipling's *Barrack-Room Ballads* (first published in 1892) sold 29,000 copies in 1915 alone, and by the war's end the complete poetical works of Rupert Brooke -- then the most celebrated martyr from among the soldier-poets -- had sold some 200,000 copies.

It may surprise you to hear it, but the consolidation of a coherent poetic response to the war at the highest levels was one of the first tasks of Britain's first-ever official War Propaganda Bureau, based at Wellington House in Buckingham Gate.  The Bureau put out a call as soon as the war was declared soliciting the immediate involvement of the biggest names in English literature, and on September 2nd of 1914 those figures met in what must have been one of the largest such gatherings of establishment literary figures in history.  Everyone was there, or at least sent a representative -- Rudyard Kipling, Thomas Hardy, Sir Owen Seaman, G.K. Chesterton, Sir Henry Newbolt, the poet laureate Robert Bridges, the far-future poet laureate John Masefield, and many others besides (to say nothing of major figures known now mainly for their prose, like H.G. Wells, J.M. Barrie or Arnold Bennett).  I could go on about all of this forever, anyway; interested parties can read [my recent piece on the subject](_URL_2_) at Oxford's WWI centenary project, *Continuations and Beginnings*.

**Georgian Poetry and the Post-Victorian Cultural Milieu** 

Now, you've asked why there were so many soldier-poets, and suggested the role of education in the matter.  This is a good start, and helps explain some of the enormous popularity of the poetic genre on a broader level.  The passage of the [Elementary Education Act of 1870](_URL_0_) had seen the establishment of rigorous new standards for education throughout the realm, and one of the consequences of this was a significant boom in mass literacy.  By the time the war began the first children to be subjected to the standards of the act were well into their adulthood, and they had as much of an appetite for poetry as their predecessors did -- but with a far greater ability (especially among the poor) to purchase and consume it privately.  It was a market that inspired strong competition between authors and publishers, and authors already known as major public figures for their poetical works became more celebrated yet.  The production and consumption of poetry was something of a national pastime, and the war provided a much expanded venue for poetical work in styles and on subjects both new and old.

At the war's outset, something exciting had been happening in the world of English poetry -- the birth of what was called Georgian lyricism.  The Georgian movement (if we may call it that) had been spearheaded by the influence of the editorial team of Edward Marsh and Harold Monro; it was comprised of a varied collection of young, dynamic poets producing modern works that were simultaneously deferential to many of standards of Victorian poetry and experimental in their subjects, moods and approaches.  My somewhat glib summation of the Georgian experience is that it would be like seeing Walt Whitman and Robert Browning engage in a fist fight that ended with them making out.  In any event, they were, I repeat, thoroughly modern -- but it is easy to forget this in light of the triumph of the Modernists, who have rather swept the field were that sort of name is concerned.

The reason the Georgian movement matters to what we're considering here is that it was home to a number of authors whose names are now far more familiar to us in connection with the war -- names like Rupert Brooke, Siegfried Sassoon, Isaac Rosenberg and Robert Graves.  The works of these authors appeared in Marsh and Monro's *Georgian Anthologies*, which first started appearing in 1912; Brooke was in from the start, and Sassoon, Rosenberg and Graves began to be included with the third volume in 1917 -- as much for their longstanding friendships with this entire literary circle as for the power of their works.  Some of the most famous of the war poets, then, do not necessarily emanate strictly from the trenches, but rather fit into a large and pre-existing literary movement that was already increasingly popular.

This doesn't necessarily explain the popularity of *all* of the soldier-poets, and certainly does not explain their proliferation during the course of the war.  I'd wager that few unpublished souls would have intently scanned the lines of the *Georgian Anthologies* while waiting out a barrage near Ypres and thought, "that could be *me*."  So what was it?

**Competing Theories**

A number of theories have been proposed, and I don't know that any one of them offers a total explanation for the huge presence of this sort of poet on the war's literary scene.  Certainly there's the huge appetite for poetry already described, and the attendant curiosity on the reading public's part about poetical works being produced by those experiencing new and titanic events.  But this public literacy was not a solitary affair; this was the first national army in British history that was itself broadly literate even (mostly) down to the lowest ranks, and this offered a much larger scope for written reflection on the soldier's part than had previously been likely in the wars of ages past.

Certainly the possibility you mention in your question is a compelling one as well -- life in the trenches, as is often the case in modern war, could be described as long stretches of boredom punctuated by moments of appalling terror and danger, and this provided many soldiers with the sort of time necessary for poetic reflection and refinement while simultaneously confront them with the sort of experiences and images that could inspire the kind of response that has now become so famous.  

Pursuant to this, it is popularly and often said that the soldier-poetry of the war is born of an intense need to express the inexpressible -- to cross the gap that existed between the home front and the firing line in a way that allowed communication between the two worlds, and for those still at home to receive a vivid and "truthful" impression of what was being seen, experienced and felt at the fighting front.  The degree to which this information was otherwise prevented from reaching civilians by censors, propagandists and the like has been somewhat exaggerated in the intervening years, but it remains the case that many of the war's poets felt themselves to be in reaction to the glib emptiness of newspaper prose or the appalling vulgarity of patriotic music-hall expression.  "All a poet can do today is warn," wrote Wilfred Owen in [his preface](_URL_1_) to an intended anthology of his poems -- it was never compiled, at least by him, as he was killed a few days before the war ended in November of 1918.

Whatever the cause of their popularity at the time, this question of perceived "honesty" has been a hugely important factor in the soldier-poets' persisting popularity.  Ernest Hemingway, in an introduction to a collection of war writing in 1942, insisted that the work of the soldier-poets was essentially the only good and true work to come out of the war at all; "one reason for this," he continued, "is that poets are not arrested as quickly as prose writers would be if they wrote critically since the latter’s meaning, if they are good writers, is too uncomfortably clear."  For Hemingway, the writer needed to be "of as great probity and honesty as a priest of God" -- while many of the war's soldier-poets were, many of the prose writers and patriotic poets of the war, in his estimation, were not.  Whether this is actually the case (I would argue that it's a massive oversimplification), it's a perspective that remains common where popular comment on the poetry is concerned: there is propaganda on the one hand, and the unmediated experience of the war, as presented by the soldier-poets, on the other.  It's what saw Virginia Woolf praise Sassoon's first volume of war poems in 1917 as being work which makes civilian readers say "'Yes, this is going on; and we are sitting here watching it,' with a new shock of surprise, with an uneasy desire to leave our place in the audience."  It is work that inspires, but also convicts, in a way that so much of the war's patriotic home-front poetry now fails to do -- not, I would argue, because it was always incapable of so doing, but because we are now cut off from the concerns that motivated it in a way that we are not when it comes to the soldier-poets' dark lyrics of fear, pain, disappointment, and all-conquering irony.

**Final Thoughts and a TL;DR**

In closing, I'll note that the most popular anthology of soldier-poetry in English during the war was [E.B. Osborn's *The Muse in Arms*](_URL_3_) (1917); it included the work of over a hundred poets, of whom almost all were on active service when they wrote their works.  It sold well, and contains many names (like Graves and Sassoon) who have now become famous.  In Osborn's preface, however, he offers a start warning that serves, even at that early stage, as a fitting summation of all that I have said above:

 >  Of all the vast mass of civilian war-verse, very little indeed will survive; [. . .] it has nearly all been cast ere now into the waste-paper basket of oblivion. The making of verse memorials is  perhaps the only task to which the non-combatant poet may address himself without fear of losing his sincerity...

This anxiety over sincerity has haunted the ongoing reception of the war's poetry ever since it first started to appear, and I don't see that ending anytime soon.  It, as much as anything, accounts for some of the soldier-poets' popularity.

**TL;DR:** The war produced a lot of poetry full-stop, but the work of the soldier-poets is among the most popular that remains because of its lingering immediacy when compared to the patriotic homefront works that often focused on ideals and concerns that we find difficult now to share.  The war's poetry was produced both in and by an atmosphere of greatly increased mass-literacy, and in a cultural atmosphere in which responding to major events with poetry was not only common but expected.
**කව්‍ය සහ යුද්ධය** යුද්ධය අගලේ පමණක් නොව සෑම තරාතිරමකම කවීන් සංඛ්‍යාවක් බිහිකළ බව පළමුව සඳහන් කළ යුතුය. කැතරින් රෙයිලිගේ පෙරළිකාර *පළමු ලෝක යුද්ධයේ ඉංග්‍රීසි කාව්‍ය: ග්‍රන්ථ නාමාවලිය* (1978), උදාහරණයක් ලෙස, යුද්ධය පවතින අතරතුර එය පිළිබඳ කෘතීන් ප්‍රකාශයට පත් කළ ඉංග්‍රීසි කවියන් 2,225ක් පමණ ලැයිස්තුගත කර ඇති අතර සොල්දාදුවන්-කවීන් බහුතරයෙන් බොහෝ දුරස් විය -- 1,808 මෙම සංඛ්‍යාවෙන් සිවිල් වැසියන් විය. සමස්ථ සංඛ්‍යාවෙන් හතරෙන් එකක් කාන්තාවන් වූ අතර එය බොහෝ විට නොසලකා හරින තවත් කරුණකි. 1970 ගනන්වල පළමු ලෝක යුද්ධ අධ්‍යයනයන්හි ප්‍රබල ස්ත්‍රීවාදී හැරීමක් සමඟ පමණක් මෙම විශිෂ්ට කවියන් බොහෝ දෙනෙකුට අවසානයේ ඔවුන්ට හිමිවිය හැකි විය. ඊට පෙර, ඔවුන් ජෙසී පෝප් හෝ මේරි බෝර්ඩන් වැනි බලාගාර චරිත නොවන්නේ නම්, ඔවුන්ගේ වැඩ සොයා ගැනීම බොහෝ විට ඉතා දුෂ්කර වූ අතර, පසුව පවා එය දුෂ්කර විය හැකිය; Brian Gardner ගේ *Up the Line to Death: The War Poets 1914-1918* (1964), උදාහරණයක් ලෙස, යුද්ධයේ කාව්‍යයේ කැනනය සඳහා නිර්භීත නව දිශානතියක් තැබූ නමුත් එහි ඇතුළත් කවියන් හැත්තෑ දෙදෙනෙකු අතර (බොහෝ දෙනෙක් සාධාරණ ලෙස ගලවා ගනු ලැබේ. අඳුරු) එක කාන්තාවක් නැත. කෙසේ වෙතත්, මෙය අපගේ ප්‍රධාන විෂයට පැත්තක් වන දෙයක් -- සමාවන්න. යුද්ධයට විස්තීර්ණ කාව්‍යමය ප්‍රතිචාරයක් අවශ්‍ය වූ බව අවම වශයෙන් බ්‍රිතාන්‍යයේ ආරම්භයේ සිටම ජනප්‍රිය ලෙස හැඟී ගියේය. එය එසේ වූයේ මන්දැයි අපි මොහොතකින් සොයා බලමු, නමුත් පළමුව එම ප්‍රතිචාරය කෙබඳුදැයි විමසා බැලීම වටී. නිදසුනක් වශයෙන්, 1914 අගෝස්තු මාසයේදී, ලන්ඩනයේ ටයිම්ස් පුවත්පතට එහි පාඨකයන්ගෙන් * දිනකට* ඉදිරිපත් කරන ලද කවි සියයකට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ලැබුණි, අවසානයේ වසර අවසන් වන විට දහසක් පමණ ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. බොහෝ විට විවිධ පුණ්‍ය කටයුතු සඳහා (බෙල්ජියම් සරණාගතයින්ට සහන සැලසීම වැනි) සහය සඳහා යුද්ධයට සම්බන්ධ කාව්‍ය සංග්‍රහයන් එකවර එළියට පැමිණීමට පටන් ගත් අතර දේශප්‍රේමී කාව්‍ය කියවීම තරුණ හා මහලු අය සඳහා ජනප්‍රිය පොදු විනෝදාස්වාදයක් විය. විකුණුම් ද විශිෂ්ට විය; කිප්ලිංගේ බැරැක් රූම් බැලඩ්ස් (පළමුව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද්දේ 1892 දී) 1915 දී පමණක් පිටපත් 29,000 ක් අලෙවි වූ අතර යුද්ධයේ අවසානය වන විට සොල්දාදුවන්-කවිවරුන් අතරින් වඩාත්ම කීර්තිමත් දිවි පිදූ රුපර්ට් බෲක්ගේ සම්පූර්ණ කාව්‍ය කෘති කිහිපයක් අලෙවි විය. පිටපත් 200,000. එය ඇසීම ඔබ පුදුමයට පත් විය හැක, නමුත් ඉහළම මට්ටමින් යුද්ධයට සුසංයෝගී කාව්‍යමය ප්‍රතිචාරයක් තහවුරු කිරීම බකිංහැම් ගේට් හි වෙලින්ටන් හවුස් හි පිහිටි බ්‍රිතාන්‍යයේ ප්‍රථම නිල යුධ ප්‍රචාරක කාර්යාංශයේ පළමු කාර්යයකි. කාර්යාංශය යුද්ධය ප්‍රකාශයට පත් කළ විගස ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ විශාලතම නම් වහා මැදිහත් වන ලෙස ඉල්ලා ඇමතුමක් ලබා දුන් අතර, 1914 සැප්තැම්බර් 2 වන දින එම සංඛ්‍යා හමු වූයේ එවැනි ආයතනික සාහිත්‍යවේදීන්ගේ විශාලතම රැස්වීම්වලින් එකක් විය යුතුය. ඉතිහාසය. සෑම කෙනෙකුම එහි සිටියේය, නැතහොත් අවම වශයෙන් නියෝජිතයෙකු යවා ඇත -- Rudyard Kipling, Thomas Hardy, Sir Owen Seaman, GK Chesterton, Sir Henry Newbolt, කවි ත්‍යාගලාභී Robert Bridges, ඈත අනාගත කවි ත්‍යාගලාභී John Masefield සහ තවත් බොහෝ අය (ට) HG Wells, JM Barrie හෝ Arnold Bennett වැනි ප්‍රධාන වශයෙන් ඔවුන්ගේ ගද්‍ය සඳහා දැන් දන්නා ප්‍රධාන චරිත කිසිවක් නොකියන්න. මට මේ සියල්ල ගැන සදහටම යන්න පුළුවන්, කෙසේ වෙතත්; උනන්දුවක් දක්වන පාර්ශ්වයන්ට ඔක්ස්ෆර්ඩ් හි WWI ශත සංවත්සර ව්‍යාපෘතිය, *අඛණ්ඩව සහ ආරම්භය* හිදී [මාතෘ විෂය පිළිබඳ මගේ මෑත කොටස](_URL_2_) කියවිය හැක. **ජෝර්ජියානු කවි සහ පශ්චාත්-වික්ටෝරියානු සංස්කෘතික පරිසරය** දැන්, ඔබ සොල්දාදුවන්-කවියන් විශාල ප්‍රමාණයක් සිටියේ මන්දැයි විමසා ඇති අතර, මෙම කාරණය සම්බන්ධයෙන් අධ්‍යාපනයේ කාර්යභාරය යෝජනා කර ඇත. මෙය හොඳ ආරම්භයක් වන අතර, කාව්‍ය ප්‍රභේදයේ අතිවිශාල ජනප්‍රියත්වය පුළුල් මට්ටමකින් පැහැදිලි කිරීමට උපකාරී වේ. [1870 ප්‍රාථමික අධ්‍යාපන පනත] (_URL_0_) සම්මත කිරීම තුළින් ක්ෂේත්‍රය පුරා අධ්‍යාපනය සඳහා දැඩි නව ප්‍රමිතීන් ස්ථාපිත වී ඇති අතර, මෙහි එක් ප්‍රතිවිපාකයක් වූයේ මහජන සාක්ෂරතාවයේ සැලකිය යුතු උත්පාතයකි. යුද්ධය ආරම්භ වන විට පනතේ ප්‍රමිතීන්ට යටත් වූ පළමු දරුවන් ඔවුන්ගේ වැඩිහිටි වියට පැමිණ සිටි අතර, ඔවුන්ගේ පූර්වගාමීන් මෙන් ඔවුන්ට කවි සඳහා රුචියක් තිබුණි - නමුත් ඊට වඩා වැඩි හැකියාවක් ඇත (විශේෂයෙන් ඔවුන් අතර. දුප්පත්) එය පුද්ගලිකව මිලදී ගැනීමට සහ පරිභෝජනය කිරීමට. එය කතුවරුන් සහ ප්‍රකාශකයන් අතර ප්‍රබල තරඟයක් ඇති කළ වෙළඳපොලක් වූ අතර, ඔවුන්ගේ කාව්‍ය කෘති සඳහා ප්‍රධාන මහජන පුද්ගලයින් ලෙස දැනටමත් ප්‍රසිද්ධ වූ කතුවරුන් තවමත් වඩාත් සමරනු ලැබීය. කාව්‍ය නිෂ්පාදනය සහ පරිභෝජනය ජාතික විනෝදාංශයක් වූ අතර, නව සහ පැරණි යන දෙඅංශයෙන්ම ශෛලීන් සහ විෂයයන් පිළිබඳ කාව්‍ය නිර්මාණ සඳහා යුද්ධය පුළුල් ස්ථානයක් ලබා දුන්නේය. යුද්ධයේ ආරම්භයේ දී, ඉංග්‍රීසි කාව්‍ය ලෝකයේ උද්වේගකර දෙයක් සිදුවෙමින් තිබුණි -- ජෝර්ජියානු ගීත රචනයේ උපත. ජෝර්ජියානු ව්‍යාපාරය (අපි එය එසේ හැඳින්වුවහොත්) එඩ්වඩ් මාෂ් සහ හැරල්ඩ් මොන්රෝගේ කර්තෘ කණ්ඩායමේ බලපෑමෙන් මූලිකත්වය ගෙන තිබුණි; එය වික්ටෝරියානු කාව්‍යයේ බොහෝ ප්‍රමිතීන්ට සමගාමීව අවනත වූ සහ ඔවුන්ගේ විෂයයන්, මනෝභාවයන් සහ ප්‍රවේශයන් පිළිබඳ පර්යේෂණාත්මක නවීන කෘති නිෂ්පාදනය කරන විවිධ තරුණ, ගතික කවියන්ගේ එකතුවකින් සමන්විත විය. ජෝර්ජියානු අත්දැකීම පිළිබඳ මගේ තරමක් දුරට සාරාංශය නම්, එය වෝල්ට් විට්මන් සහ රොබට් බ්‍රවුන්නිං මුෂ්ටි සටනක යෙදී සිටිනු දැකීම හා සමාන වනු ඇති බව ය. කෙසේ වෙතත්, ඔවුන්, මම නැවත නැවතත් කියමි, තරයේ නවීනයි - නමුත් එවැනි නමක් ගැන සැලකිලිමත් වන ක්ෂේත්‍රය තරමක් අතුගා දැමූ නූතනවාදීන්ගේ ජයග්‍රහණය අනුව මෙය අමතක කිරීම පහසුය. අප මෙහි සලකා බලන දෙයට ජෝර්ජියානු ව්‍යාපාරය වැදගත් වීමට හේතුව නම්, යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් අපට දැන් වඩාත් හුරුපුරුදු කතුවරුන් ගණනාවක් එහි නිවහන වූ බැවිනි -- රුපර්ට් බෲක්, සීග්ෆ්‍රයිඩ් සැසූන්, අයිසැක් රොසෙන්බර්ග් සහ රොබට් ග්රේව්ස්. මෙම කතුවරුන්ගේ කෘති මාෂ් සහ මොන්රෝගේ *ජෝර්ජියන් ඇන්තොලොජීස්* හි පළ වූ අතර එය ප්‍රථම වරට 1912 දී දර්ශනය විය. බෲක් ආරම්භයේ සිටම සිටි අතර, Sassoon, Rosenberg සහ Graves තුන්වන වෙළුම සමඟ 1917 දී ඇතුළත් කිරීමට පටන් ගත්හ -- මෙම සමස්ත සාහිත්‍ය කවය සමඟ ඔවුන්ගේ දිගුකාලීන මිත්‍රත්වය ඔවුන්ගේ කෘතිවල ප්‍රබලත්වයට තරම්. එසේ නම්, වඩාත් ප්‍රසිද්ධ යුධ කවියන් සමහරක්, අවශ්‍යයෙන්ම අගලෙන් දැඩි ලෙස නික්මෙන්නේ නැත, නමුත් ඒ වන විටත් වැඩි වැඩියෙන් ජනප්‍රිය වූ විශාල හා පෙර පැවති සාහිත්‍ය ව්‍යාපාරයකට ගැලපේ. මෙය සෙබළු-කවියන්ගේ *සියලුම* ජනප්‍රියත්වය අවශ්‍යයෙන්ම පැහැදිලි නොකරන අතර යුද්ධය අතරතුර ඔවුන්ගේ ව්‍යාප්තිය නිසැකවම පැහැදිලි නොකරයි. ප්‍රකාශනය නොකළ ආත්මයන් කිහිප දෙනෙකු යෙප්‍රෙස් අසල බාධකයක් බලා සිටියදී *ජෝර්ජියානු සංග්‍රහයේ* රේඛා ඕනෑකමින් පරිලෝකනය කර “ඒ *මම* විය හැකිය” යැයි සිතනු ඇතැයි මම ඔට්ටු අල්ලමි. එසේ නම් එය කුමක්ද? **තරඟකාරී න්‍යායන්** න්‍යායන් ගණනාවක් යෝජනා වී ඇති අතර, ඒ කිසිවකින් යුද්ධයේ සාහිත්‍ය වේදිකාවේ මෙවැනි කවියෙකුගේ දැවැන්ත පැවැත්ම පිළිබඳ සම්පූර්ණ පැහැදිලි කිරීමක් කරන බව මම නොදනිමි. නිසැකව ම දැනටමත් විස්තර කර ඇති කාව්‍ය සඳහා විශාල රුචියක් ඇති අතර, නව සහ ටයිටැනික් සිදුවීම් අත්විඳින අය විසින් නිෂ්පාදනය කරන කාව්‍ය කෘති පිළිබඳව කියවන මහජනයාගේ පැත්තෙන් කුතුහලයෙන් පිරී ඇත. එහෙත් මෙම මහජන සාක්ෂරතාව හුදකලා කටයුත්තක් නොවීය; බ්‍රිතාන්‍ය ඉතිහාසයේ ප්‍රථම ජාතික හමුදාව මෙය වන අතර එය ඉතා පුළුල් ලෙස සාක්ෂරතාවයෙන් (බොහෝ විට) පහළම තරාතිරම දක්වා පහළ වූ අතර, මෙය පෙර යුග යුධ වලදී සිදු වූවාට වඩා සොල්දාදුවාගේ කොටස ලිඛිතව ආවර්ජනය කිරීමට විශාල ඉඩක් ලබා දුන්නේය. නිසැකව ම ඔබ ඔබේ ප්‍රශ්නයේ සඳහන් කර ඇති හැකියාව ද බලගතු එකකි -- නූතන යුද්ධයේ දී බොහෝ විට සිදු වන පරිදි අගල්වල ජීවිතය, බිහිසුණු ත්‍රස්තවාදයේ සහ අන්තරායේ මොහොතකින් විරාමයක් ඇති දිගු කම්මැලිකම ලෙස විස්තර කළ හැකි අතර, මෙය සපයා ඇත. බොහෝ සොල්දාදුවන් කාව්‍යමය ආවර්ජනය සහ ශෝධනය සඳහා අවශ්‍ය ආකාරයේ කාලය ඇති අතරම, දැන් එතරම් ප්‍රසිද්ධ වී ඇති ආකාරයේ ප්‍රතිචාරයක් දිරිමත් කළ හැකි ආකාරයේ අත්දැකීම් සහ රූප සමඟ ඔවුන්ට එකවර මුහුණ දෙයි. මේ අනුව, යුද්ධයේ සොල්දාදුව කවිය උපදින්නේ ප්‍රකාශ කළ නොහැකි දේ ප්‍රකාශ කිරීමේ දැඩි අවශ්‍යතාවයකින් බව ජනප්‍රිය සහ නිතර කියනු ලැබේ -- නිවස ඉදිරිපිට සහ වෙඩි තැබීමේ රේඛාව අතර පැවති පරතරය සන්නිවේදනයට ඉඩ සලසන ආකාරයෙන් තරණය කිරීම. දෙලොවක් අතර, සහ තවමත් නිවසේ සිටින අයට සටන් පෙරමුණේ දකින, අත්විඳින සහ දැනෙන දේ පිළිබඳ විචිත්‍රවත් සහ &quot;සත්‍යවාදී&quot; හැඟීමක් ලබා ගැනීමට. වාරණයන්, ප්‍රචාරකයින් සහ ඒ හා සමාන අය විසින් මෙම තොරතුරු වෙනත් ආකාරයකින් සිවිල් වැසියන් වෙත ළඟා වීම වැළැක්වූ ප්‍රමාණය, අතරමැදි වසරවලදී තරමක් අතිශයෝක්තියට නංවා ඇත, නමුත් යුද්ධයේ බොහෝ කවියන්ට තමන් ප්‍රතික්‍රියාවක් ලෙස හැඟී ගියේ ය. පුවත්පත් ගද්ය හෝ දේශප්රේමී සංගීතය-ශාලා ප්රකාශනයේ බිහිසුණු අශිෂ්ටත්වය. &quot;අද කවියෙකුට කළ හැක්කේ අනතුරු ඇඟවීම පමණි,&quot; විල්ෆ්‍රඩ් ඕවන් [ඔහුගේ පෙරවදනෙහි](_URL_1_) ඔහුගේ කවිවල අපේක්ෂිත සංග්‍රහයට ලිවීය -- එය කිසි දිනක සම්පාදනය කර නොතිබුණි, අඩුම තරමින් ඔහු විසින් මරා දමනු ලැබුවේ දින කිහිපයකට පෙරය. යුද්ධය 1918 නොවැම්බරයේ අවසන් විය. එකල ඔවුන්ගේ ජනප්‍රියත්වයට හේතුව කුමක් වුවත්, &quot;අවංකභාවය&quot; පිළිබඳ මෙම ප්‍රශ්නය සොල්දාදුවන්ගේ-කවියන්ගේ අඛණ්ඩ ජනප්‍රියතාවයට ඉතා වැදගත් සාධකයක් විය. අර්නස්ට් හෙමිංවේ, 1942 දී යුධ ලේඛන එකතුවකට හැඳින්වීමක් කරමින්, යුද්ධයෙන් පිටතට පැමිණිය යුතු එකම හොඳ සහ සත්‍ය කෘතිය සොල්දාදු කවියන්ගේ කෘතිය බව අවධාරනය කළේය. &quot;මෙයට එක් හේතුවක් නම්, ගද්‍ය රචකයින් විචාරාත්මකව ලිව්වා නම්, කවීන් අත් අඩංගුවට නොගැනීමයි.&quot; හෙමිංවේ සඳහා, ලේඛකයාට &quot;දෙවියන් වහන්සේගේ පූජකයෙකු තරම්ම හොඳ විශ්වාසවන්තභාවයක් සහ අවංකභාවයක්&quot; අවශ්‍ය විය -- යුද්ධයේ බොහෝ සොල්දාදුවන්-කවීන්, බොහෝ ගද්‍ය රචකයින් සහ යුද්ධයේ දේශප්‍රේමී කවියන් ඔහුගේ තක්සේරුවට අනුව, නැත. මෙය සත්‍ය වශයෙන්ම සිදු වුවද (එය අතිවිශාල සරල කිරීමක් යැයි මම තර්ක කරමි), කවිය පිළිබඳ ජනප්‍රිය අදහස් දැක්වීමේදී එය පොදුවේ පවතින ඉදිරිදර්ශනයකි: එක් අතකින් ප්‍රචාරණය සහ යුද්ධයේ මැදිහත් නොවූ අත්දැකීම්, ඉදිරිපත් කර ඇත. සොල්දාදුව-කවීන් විසින්, අනෙක් අතට. වර්ජිනියා වුල්ෆ් විසින් 1917 දී Sassoon ගේ පළමු යුධ කාව්‍ය සංග්‍රහය ප්‍රශංසා කිරීම දුටුවේ එය සිවිල් පාඨකයන්ට &quot;&#39;ඔව්, මෙය සිදුවෙමින් පවතී; අපි මෙහි වාඩි වී සිටින්නේ එය නරඹමින්&#39; යැයි පැවසීමට හේතු වන කෘතියක් ලෙසයි. ප්‍රේක්ෂකයින් අතර අපගේ ස්ථානය අත්හැරීමට ආශාවක් ඇත.&quot; යුද්ධයේ දේශප්‍රේමී ගෘහ පෙරමුනු කාව්‍යයේ බොහෝ දේ දැන් කිරීමට අපොහොසත් වන ආකාරයෙන් එය ප්‍රබෝධමත් කරන කාර්යයක් පමණක් නොව වරදකරුවන් ද වේ -- නොවේ, මම තර්ක කරමි, එය සැමවිටම එසේ කිරීමට නොහැකි වූ නිසා, නමුත් අපි දැන් සිටින නිසා භීතිය, වේදනාව, බලාපොරොත්තු සුන්වීම සහ සියල්ල ජය ගන්නා උත්ප්‍රාසය යන සොල්දාදුවන්-කවියන්ගේ අඳුරු පද රචනා සම්බන්ධයෙන් අප නොවන ආකාරයෙන් එය පෙළඹවූ උත්සුකතාවයෙන් කපා දමන්න. **අවසාන සිතිවිලි සහ TL;DR** අවසන් කිරීමේදී, යුද්ධය පැවති සමයේ ඉංග්‍රීසි බසින් වඩාත් ජනප්‍රිය සොල්දාදු-කාව්‍ය සංග්‍රහය [EB Osborn ගේ *The Muse in Arms*](_URL_3_) (1917) බව මම සටහන් කරමි; කවියන් සියයකට අධික පිරිසකගේ නිර්මාණ ඊට ඇතුළත් වූ අතර, ඔවුන් සිය කෘති ලියන විට ඔවුන්ගෙන් සියල්ලන්ම පාහේ ක්‍රියාකාරී සේවයේ යෙදී සිටියහ. එය හොඳින් අලෙවි වූ අතර, දැන් ප්‍රසිද්ධ වී ඇති බොහෝ නම් (ග්‍රේව්ස් සහ සැසූන් වැනි) අඩංගු වේ. කෙසේ වෙතත්, ඔස්බෝන් ගේ පෙරවදනෙහි, මා ඉහත කී සියල්ලෙහි සුදුසු සාරාංශයක් ලෙස, එම මුල් අවධියේදී පවා සේවය කරන ආරම්භක අනතුරු ඇඟවීමක් ඔහු ඉදිරිපත් කරයි: &gt; සිවිල් යුධ පදවල අතිවිශාල ස්කන්ධයෙන්, සැබවින්ම ඉතිරි වන්නේ ඉතා ස්වල්පයකි; [. . .] එය සියල්ලම පාහේ දැන් අමතක වීමේ අපද්‍රව්‍ය කඩදාසි කූඩයට දමා ඇත. සටන්කාමී නොවන කවියෙකුට තම අවංකකම නැති වේ යැයි බියෙන් තොරව තමාටම ආමන්ත්‍රණය කළ හැකි එකම කාර්යය පද්‍ය ස්මාරක සෑදීම විය හැකිය. එය ඉක්මනින් අවසන් වන බවක් මට නොපෙනේ. එය, ඕනෑම දෙයක් තරම්, සොල්දාදුවන්ගේ-කවියන්ගේ ජනප්‍රියතාවයට හේතු වේ. **TL;DR:** යුද්ධය පූර්ණ-විරාම කවි රාශියක් නිෂ්පාදනය කළ නමුත්, බොහෝ විට අවධානය යොමු කළ දේශප්‍රේමී හෝම් ෆ්‍රන්ට් කෘති හා සසඳන විට එහි කල් පවතින ක්‍ෂණිකභාවය නිසා සොල්දාදු-කවියන්ගේ කෘති වඩාත් ජනප්‍රිය වේ. අපට දැන් බෙදා ගැනීමට අපහසු වන පරමාදර්ශ සහ උත්සුකයන්. යුද්ධයේ කාව්‍ය නිර්මාණය වූයේ මහා සාක්ෂරතාව බෙහෙවින් වැඩි වූ වායුගෝලයක් තුළ සහ ඒ තුළින් සහ ප්‍රධාන සිදුවීම්වලට කවියෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වීම සාමාන්‍ය දෙයක් පමණක් නොව අපේක්ෂිත සංස්කෘතික වාතාවරණයක් තුළ ය.