 Note- continental European academia has different intellectual traditions and specific contexts, so will be kept out of the discussion.

Assuming the OP is giving an accurate picture of the poly sci prof's position the characterization that Marxism was "rampant" in the Anglo-American academy is both inaccurate and a gross oversimplification of the actual Marxism that was present inside the ivory tower.

Firstly, there is an enormous problem of periodization of the 1950s-1980s because between the 1950s and mid-1960s, the climate of universities was incredibly hostile both to Marxism and the Soviet Union. In the US, the climate of McCarthyism led to both loyalty oaths and the purging of faculty with perceived pro-Soviet biases. Furthermore, there was significant pressure from within the university faculty themselves to conform to the American side of the Cold War. For example, Armin Rappaport's appointment to Berkeley was held up because the chair of the department was concerned that he might "have some of the ultra left wing tendencies so common to the New York Jewish intelligentsia," and would only countenance accepting Rappaport into the faculty after he had given his word that he was not an opponent of American foreign policy. Nor was the administration of universities open to Marxist perspectives in this period. When in 1964, Berkley's history department unanimously invited the CPUSA member and academic Herbert Aptheker to address a graduate colloquium the administration denied funding for his appearance and refused him to speak on campus, forcing the history department to have him speak off campus with funds out of pocket. 

It is not a coincidence that this early period of the Cold War saw the formation of some of the most virulently anti-communist interpretations of Soviet history and society. Not only did Hannah Arendt's notions of totalitarianism (i.e. that Communism and Fascism were largely indistinguishable tyrannies) find wide spread currency within the academy but so to did other anti-Soviet paradigms find fertile soil. Richard Pipes's 1954 book *The Formation of the Soviet Union: Communism and Nationalism* argued that the Soviet Union was a stalking horse for Great Russian hegemony and that instead of liberating the various nationalities, the Soviet state acted as a "prison of the peoples" for non-Russians. This interpretation, which dovetailed with ideas that the USSR was as expansionist and exclusionary as its tsarist predecessor, gained a lot of traction in academia and was one of the dominant interpretations in the west on the Soviet nationalities problem almost through the end of the Cold War. Nor was such anti-communism the sole preserve of the right. Left-leaning faculty could hew to the Cold War liberalism as exemplified by  Arthur Schlessinger, jr. Cold War liberalism did not take a knee-jerk hostility to communism, but did champion initiatives to ensure that the Third World would remain favorable to free market capitalism. Overall, there was a consensus inside the academy in this period, with the exception of a few outliers, that containment of the USSR was necessary and that the Cold War was a zero-sum game; the Soviets' loss meant America's gain and vice-versa. 

Marxist-influenced thought did not make much of a comeback in the academy until the advent of the New Left in the late 1960s, but it was often a form of Marxism that was not immediately recognizable compared to its forebears of the interwar period. In the field of history, some of the pioneering work done in the UK by the Communist Party Historians Group who pioneered an examination of history "from below' in the 1950s. The New Left could be myopic about the USSR's development and tended to take a pro-Soviet line in the Cold War. The Polish emigre Leszek Kolakowski famously engaged in [a dialogue](_URL_0_) with E. P. Thompson where he perceptively argued that the New Left presented. "whatever bad happens within the "capitalist system" is by definition the product of capitalism;  whatever  bad  happens in "the socialist system" is by the same definition the  product of the same capitalism." Despite these tendencies to explain away the faults of the Soviets as highlighted by Kolakowski, the Soviet Union clearly lacked the allure that it had enjoyed in the interwar period as a mythical worker's paradise. 

The part of the Communist world that did enchant the New Left was that of East Asia and the various revolutionaries in the Third World. This spilled over into scholarship in the 1970s in the aftermath of the Vietnam War where both China and North Korea seemed to offer a proper developmental model for the rest of the Third World that would be an alternative both to Western free market capitalism and an seemingly ossified Soviet Union. Theda Skocpol's monumental *States and Social Revolutions* which examined the French, Russian, and Chinese Revolutions took the Maoist line of "walking on two legs,” at face value, and argued that the PRC had achieved a balanced development of both the countryside and the urban areas with a strong emphasis upon responsible leadership at local levels, emphasis upon medium and light industry, and novel techniques to prevent  urban over-crowding by taking measures to send educated urban-dwellers in the 1960s into the countryside. Somewhat more embarrassingly, some in the New Left championed the DPRK's *Juche* movement as a way to fuse nationalism with socialist development and treated the emerging cult of personality around Kim il-Sung as an aberration caused by the Korean War and tensions with the ROK. While there certainly was some cause for these rosy assessments, the economic growth of the DPRK was rather strong in this period and Park Chung-hee's authoritarian government had entered into a pretty nasty period of domestic repression in the 1970s, this rather blinkered view of the East Asian communist states had a marked tendency to ignore the repression and flaws of these polities. In the 1980s, R. J. R. Kirkby’s *Urbanization in China: town and country in a developing economy* repudiated his earlier work that suggested, like Skocpol, that China had a balanced economy and contended that “our own Western susceptibility to agrarian utopian and oriental fantasy” had produced a highly skewed view of Chinese economic development during this decade. Even Eric Selbin, whose earlier work on the Maoist Yenan Way contended that Maoism had managed to shape the countryside into a potent anti-imperialist weapon, has cautiously backed away from his earlier enthusiasm for this process and called such sanguine sentiments a reflection of "a more hopeful epoch," of world history. 

But not all the Marxist thought produced during the 1960s ended up in a Maoist cul-de-sac. in the field of history, scholars like David Blackbourn, Eric Foner, and Donald Worster produced incredibly valuable studies in the early 1980s that are still highly influential. The Marxist (or more accurately, Marxist-inspired) arguments they present are quite sophisticated and do not talk about crude stages or other dross that would characterize an ideologically-driven version of history. 

As for the issue of minimizing the faults of the USSR, the most prominent group in the 1970s that argued for Soviet success in the 1970s was the so-called Team-B of various anti-Communist  intellectuals and government officials. Lead by Pipes and other anti-communists, Team B contended that the Soviet planned economy was far more successful than the CIA's more realistic assessments on Soviet strategic capabilities. While Team-B did not deny the reality of Soviet repression, they argued that such political repression was irrelevant to Soviet strength and power projection. This alarmist view of Soviet power, which tended to take Soviet claims of growth and face value and even exaggerate them, created a *de facto* erasure of Soviet repression by assuming that the average Soviet citizen had been cowed by terror and the state to obey. The reality of the USSR was quite different and Team B helped to blind many public intellectuals to the growing apathy and dysfunction of the Soviet system. Unlike the New Left or other left-wing intellectuals in the academy, these neo-conservatives had far greater access to political power, especially with the election of Ronald Reagan. 
 සටහන- මහාද්වීපික යුරෝපීය ශාස්ත්‍රාලයට විවිධ බුද්ධිමය සම්ප්‍රදායන් සහ විශේෂිත සන්දර්භ ඇත, එබැවින් සාකච්ඡාවෙන් බැහැර කරනු ලැබේ. OP බහු විද්‍යා මහාචාර්යවරයාගේ ස්ථාවරය පිළිබඳ නිවැරදි චිත්‍රයක් ලබා දෙයි යැයි උපකල්පනය කළහොත්, ඇන්ග්ලෝ-ඇමරිකානු ඇකඩමිය තුළ මාක්ස්වාදය &quot;ඉහළින්&quot; පැතිරී තිබූ බවට වන ගුනාංගීකරනය සාවද්‍ය මෙන්ම ඇත්දළ කුළුණ තුළ තිබූ සැබෑ මාක්ස්වාදයේ දළ අතිශයින් සරල කිරීමකි. පළමුව, 1950-1980 කාල පරිච්ඡේදවල දැවැන්ත ගැටලුවක් තිබේ, මන්ද 1950 ගනන් සහ 1960 ගණන්වල මැද භාගය අතර, විශ්ව විද්‍යාලවල වාතාවරණය මාක්ස්වාදයට සහ සෝවියට් සංගමයට ඇදහිය නොහැකි තරම් සතුරු විය. එක්සත් ජනපදයේ, මැකාතිවාදයේ දේශගුණය පක්ෂපාතී දිවුරුම් සහ සෝවියට් ගැති පක්ෂග්‍රාහී ලෙස සැලකෙන පීඨය පිරිසිදු කිරීම යන දෙකටම හේතු විය. තවද, සීතල යුද්ධයේ ඇමරිකානු පැත්තට අනුගත වීමට විශ්වවිද්‍යාල පීඨය තුලින්ම සැලකිය යුතු පීඩනයක් එල්ල විය. උදාහරණයක් වශයෙන්, &quot;නිව්යෝර්ක් යුදෙව් බුද්ධිමතුන්ට එතරම් පොදු වූ අන්ත වාමාංශික ප්‍රවණතා කිහිපයක් ඔහුට තිබිය හැකි&quot; සහ Rappaport පීඨයට පිළිගැනීමට පමණක් සලකනු ඇතැයි දෙපාර්තමේන්තුවේ සභාපතිවරයා සැලකිලිමත් වූ නිසා බර්ක්ලි වෙත Armin Rappaport පත් කිරීම අත්හිටුවන ලදී. ඔහු ඇමරිකානු විදේශ ප්‍රතිපත්තියේ විරුද්ධවාදියෙකු නොවන බවට ඔහුගේ වචනය ලබා දීමෙන් පසුවය. එසේම මෙම වකවානුවේ මාක්ස්වාදී ඉදිරිදර්ශන සඳහා විශ්වවිද්‍යාල පරිපාලනය විවෘත නොවීය. 1964 දී, බර්ක්ලිගේ ඉතිහාස අංශය ඒකමතිකව CPUSA සාමාජිකයෙකු සහ ශාස්ත්‍රාලිකයෙකු වන හර්බට් ඇප්තෙකර්ට උපාධිධාරී කථිකාචාර්යවරයෙකු ඇමතීමට ආරාධනා කළ විට පරිපාලනය ඔහුගේ පෙනුම සඳහා අරමුදල් ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර ඔහුට කැම්පස් හි කතා කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර, ඉතිහාස දෙපාර්තමේන්තුවට ඔහුට අරමුදල් වලින් කැම්පස් එකෙන් පිටව කතා කිරීමට බල කළේය. සාක්කුව. සීතල යුද්ධයේ මෙම මුල් අවධිය සෝවියට් ඉතිහාසය සහ සමාජය පිළිබඳ වඩාත් දරුණු ලෙස කොමියුනිස්ට් විරෝධී අර්ථකථන කිහිපයක් ගොඩනැගීම අහම්බයක් නොවේ. හැනා ආරෙන්ට්ගේ ඒකාධිපතිවාදය පිළිබඳ සංකල්ප (එනම් කොමියුනිස්ට්වාදය සහ ෆැසිස්ට්වාදය බොහෝ දුරට වෙන්කර හඳුනාගත නොහැකි කුරිරු පාලනයන්) ඇකඩමිය තුළ පුළුල් ව්‍යාප්ත මුදල් සොයා ගත්තා පමණක් නොව අනෙකුත් සෝවියට් විරෝධී සුසමාදර්ශයන් සාරවත් පස සොයා ගත්හ. රිචඩ් පයිප්ස්ගේ 1954 පොතේ *The Formation of the Soviet Union: Communism and Nationalism* තර්ක කළේ සෝවියට් සංගමය මහා රුසියානු ආධිපත්‍ය සඳහා ලුහුබැඳ යන අශ්වයෙකු බවත් විවිධ ජාතීන් නිදහස් කරනවා වෙනුවට සෝවියට් රාජ්‍යය &quot;ජනතාවගේ සිරගෙයක්&quot; ලෙස ක්‍රියා කළ බවත්ය. රුසියානු නොවන අය සඳහා. සෝවියට් සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුව එහි සාර්වාදී පූර්වගාමියා තරමටම ව්‍යාප්තවාදී සහ බැහැර කරන ලද අදහස් වලින් සමන්විත වූ මෙම අර්ථ නිරූපණය, ශාස්ත්‍රීය ක්ෂේත්‍රය තුළ විශාල ආකර්ෂණයක් ලබා ගත් අතර සීතල යුද්ධයේ අවසානය දක්වාම පාහේ සෝවියට් ජාතිකත්වය පිළිබඳ ගැටලුව සම්බන්ධයෙන් බටහිරින් ප්‍රමුඛ අර්ථකථනයක් විය. . එවැනි කොමියුනිස්ට් විරෝධයක් දක්‍ෂිණාංශයේ එකම ආරක්‍ෂාව ද නොවීය. ආතර් ෂ්ලෙසින්ගර්, ජූනියර් විසින් නිදර්ශනය කරන ලද පරිදි වාම නැඹුරු පීඨයට සීතල යුද ලිබරල්වාදයට නැඹුරු විය හැකිය. සීතල යුද්ධයේ ලිබරල්වාදය කොමියුනිස්ට්වාදයට දණ ගසා සතුරුකමක් නොගත්තේය, නමුත් තුන්වන ලෝකය නිදහස් වෙළඳපල ධනවාදයට හිතකර ලෙස පවතිනු ඇති බවට සහතික කිරීමට මූලික පියවර ගත්තේය. සමස්තයක් වශයෙන්, මෙම කාලපරිච්ඡේදය තුළ ඇකඩමිය තුළ සම්මුතියක් ඇති විය, පිටස්තරයින් කිහිප දෙනෙකු හැර, සෝවියට් සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුව පාලනය කිරීම අවශ්‍ය බවත් සීතල යුද්ධය ශුන්‍ය එකතුවක් වූ ක්‍රීඩාවක් බවත්; සෝවියට් සංගමයේ පාඩුව ඇමරිකාවේ වාසිය සහ අනෙක් අතට අදහස් විය. 1960 ගණන්වල අගභාගයේ නව වම පැමිණීම තෙක් මාක්ස්වාදී ආභාසය සහිත චින්තනය ඇකඩමිය තුළ වැඩි පුනරාගමනයක් සිදු නොකළ නමුත් එය බොහෝ විට අන්තර් යුධ සමයේ එහි පූර්වගාමීන් හා සසඳන විට ක්ෂණිකව හඳුනාගත නොහැකි වූ මාක්ස්වාදයේ ආකාරයකි. ඉතිහාස ක්‍ෂේත්‍රය තුළ, 1950 ගණන්වල &quot;පහළ සිට&quot; ඉතිහාසය විමර්ශනය කිරීමට පුරෝගාමී වූ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ඉතිහාසඥයින් කණ්ඩායම විසින් එක්සත් රාජධානියේ සිදු කරන ලද පුරෝගාමී කාර්යයන් කිහිපයකි. නව වම සෝවියට් සංගමයේ වර්ධනය ගැන මයෝපික් විය හැකි අතර එය ගැනීමට නැඹුරු විය. සීතල යුද්ධයේ සෝවියට් ගැති රේඛාව EP තොම්සන් සමඟ ප්‍රසිද්ධ ලෙස [සංවාදයේ] (_URL_0_) නිරත වූ අතර එහිදී ඔහු &quot;ධනවාදී ක්‍රමය තුළ සිදුවන ඕනෑම නරක දෙයක්&quot; යැයි සංජානනීය ලෙස තර්ක කළේය ධනවාදයේ නිෂ්පාදනය; &quot;සමාජවාදී ක්‍රමය&quot; තුල සිදුවන ඕනෑම නරක දෙයක් එම නිර්වචනය අනුව එකම ධනවාදයේ ප්‍රතිඵලයකි.&quot; කොලකොව්ස්කි විසින් උද්දීපනය කරන ලද පරිදි සෝවියට් සංගමයේ වැරදි පහදා දීමේ මෙම ප්‍රවනතාවයන් තිබියදීත්, සෝවියට් සංගමය තුල තමන් භුක්ති වින්ද ආකර්ශනය පැහැදිලිවම නොතිබුණි මිථ්‍යා කම්කරුවන්ගේ පාරාදීසයක් ලෙස පැවති අන්තර් යුධ සමය නව වම වශී කළ කොටස වූයේ නැගෙනහිර ආසියාවේ සහ තුන්වන ලෝකයේ විවිධ විප්ලවවාදීන් වියට්නාම් යුද්ධයෙන් පසු 1970 ගණන්වලදී ය එහිදී චීනය සහ උතුරු කොරියාව යන දෙකම බටහිර නිදහස් වෙළඳපල ධනවාදයට විකල්පයක් වන අතර එය පරීක්ෂාවට ලක් කළ සෝවියට් සංගමයක් ලෙස පෙනෙන *රාජ්‍ය සහ සමාජ විප්ලවයන්* සඳහා නිසි සංවර්ධන ආකෘතියක් ඉදිරිපත් කරයි ප්‍රංශ, රුසියානු සහ චීන විප්ලවයන් &quot;කකුල් දෙකෙන් ඇවිදීම&quot; යන මාඕවාදී රේඛාව මුහුණත වටිනාකමින් ගත් අතර, ප්‍රාදේශීය වශයෙන් වගකිවයුතු නායකත්වයක් කෙරෙහි දැඩි අවධානයක් යොමු කරමින් PRC ගම්බද සහ නාගරික ප්‍රදේශ දෙකෙහිම සමබර සංවර්ධනයක් අත්කර ගෙන ඇති බවට තර්ක කළේය. මට්ටම්, මධ්‍යම හා සැහැල්ලු කර්මාන්ත කෙරෙහි අවධාරණය කිරීම සහ 1960 ගණන්වල උගත් නාගරික වැසියන් ගම්බද ප්‍රදේශවලට යැවීමට පියවර ගැනීමෙන් නාගරික ජනාකීර්ණ වීම වැළැක්වීමේ නව තාක්ෂණික ක්‍රම. තරමක් ලැජ්ජා සහගත ලෙස, නව වමේ ඇතැමුන් ජාතිකවාදය සමාජවාදී සංවර්ධනය සමඟ බද්ධ කිරීමේ මාර්ගයක් ලෙස DPRK හි *Juche* ව්‍යාපාරයට නායකත්වය දුන් අතර Kim il-Sung වටා නැගී එන පෞරුෂ සංස්කෘතිය කොරියානු යුද්ධය සහ ROK සමඟ ඇති වූ ආතතීන් නිසා ඇති වූ විකෘතියක් ලෙස සැලකේ. . මෙම රෝස ඇගයුම් සඳහා නිශ්චිතවම යම් හේතුවක් තිබුණද, මෙම කාල පරිච්ෙඡ්දය තුළ ඩීපීආර්කේ හි ආර්ථික වර්ධනය තරමක් ශක්තිමත් වූ අතර පාර්ක් චුන්ග්-හීගේ ඒකාධිපති ආන්ඩුව 1970 ගනන්වල ගෘහස්ථ මර්දනයේ ඉතා නරක කාල පරිච්ඡේදයකට අවතීර්ණ විය. නැඟෙනහිර ආසියාතික කොමියුනිස්ට් රාජ්‍යයන් මෙම දේශපාලනවල මර්දනය සහ දෝෂ නොසලකා හැරීමේ කැපී පෙනෙන ප්‍රවණතාවක් පෙන්නුම් කළේය. 1980 ගණන්වලදී, RJR Kirkby ගේ *චීනයේ නාගරීකරණය: සංවර්ධනය වෙමින් පවතින ආර්ථිකයේ නගරය සහ රට* චීනයට සමතුලිත ආර්ථිකයක් ඇති බවට යෝජනා කළ Skocpol වැනි ඔහුගේ පෙර වැඩ ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර “අපගේම බටහිර කෘෂිකාර්මික මනෝරාජික හා පෙරදිග ෆැන්ටසිවලට ගොදුරු වීමේ හැකියාව” මෙම දශකය තුළ චීන ආර්ථික සංවර්ධනය පිළිබඳ බෙහෙවින් විකෘති දැක්මක් ඇති කර තිබුණි. මාඕවාදී යේනාන් මාර්ගය පිළිබඳ කලින් කල වැඩකටයුතුවල නියැලුණු එරික් සෙල්බින් පවා ගම්බද ප්‍රබල අධිරාජ්‍ය විරෝධී ආයුධයක් බවට පත් කිරීමට මාඕවාදය සමත් වූ බව තර්ක කළ නමුත්, මෙම ක්‍රියාවලිය සඳහා ඔහුගේ පෙර උද්යෝගයෙන් ප්‍රවේශමෙන් පසුබසින අතර එවැනි සංජානනීය හැඟීම් &quot;අ ලෝක ඉතිහාසයේ වඩාත් බලාපොරොත්තු සහගත යුගයක්. එහෙත් 1960 ගනන් තුල නිපදවන ලද මාක්ස්වාදී සිතුවිලි සියල්ල මාඕවාදී සංග්‍රහයකින් අවසන් වූයේ නැත. ඉතිහාස ක්ෂේත්‍රය තුළ, ඩේවිඩ් බ්ලැක්බර්න්, එරික් ෆොනර් සහ ඩොනල්ඩ් වෝස්ටර් වැනි විද්වතුන් 1980 ගණන්වල මුල් භාගයේදී ඇදහිය නොහැකි තරම් වටිනා අධ්‍යයනයන් සිදු කළ අතර ඒවා තවමත් ඉහළ බලපෑමක් ඇති කරයි. ඔවුන් ඉදිරිපත් කරන මාක්ස්වාදී (හෝ වඩාත් නිවැරදිව, මාක්ස්වාදී ආනුභාව ලත්) තර්ක ඉතා සූක්ෂම වන අතර ඉතිහාසයේ දෘෂ්ටිවාදීමය වශයෙන් මෙහෙයවන ලද අනුවාදයක් සංලක්ෂිත කරන ගොරහැඩි අවධීන් හෝ වෙනත් කුණු ගැන කතා නොකරයි. සෝවියට් සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුවේ වැරදි අවම කිරීමේ ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, 1970 ගණන්වල සෝවියට් සාර්ථකත්වය සඳහා තර්ක කළ 1970 ගණන්වල වඩාත්ම කැපී පෙනෙන කණ්ඩායම වූයේ විවිධ කොමියුනිස්ට් විරෝධී බුද්ධිමතුන්ගේ සහ රජයේ නිලධාරීන්ගේ ඊනියා කණ්ඩායම-බී ය. පයිප්ස් සහ අනෙකුත් කොමියුනිස්ට් විරෝධීන් විසින් මෙහෙයවන ලද බී කණ්ඩායම තර්ක කළේ සෝවියට් උපායමාර්ගික හැකියාවන් පිළිබඳ සීඅයිඒ හි වඩාත් යථාර්ථවාදී තක්සේරුවට වඩා සෝවියට් සැලසුම් ආර්ථිකය බෙහෙවින් සාර්ථක වූ බවයි. බී කණ්ඩායම සෝවියට් මර්දනයේ යථාර්ථය ප්‍රතික්ෂේප නොකළ අතර, එවැනි දේශපාලන මර්දනයක් සෝවියට් ශක්තියට සහ බල ප්‍රක්ෂේපණයට අදාළ නොවන බව ඔවුහු තර්ක කළහ. සෝවියට් බලය පිළිබඳ මෙම අනතුරු ඇඟවීමේ දෘෂ්ටිය, වර්ධනය සහ මුහුණත වටිනාකම පිළිබඳ සෝවියට් ප්‍රකාශයන් ගෙන ඒවා අතිශයෝක්තියට නැංවීමට නැඹුරු වූ අතර, සාමාන්‍ය සෝවියට් පුරවැසියෙකු ත්‍රස්තවාදයෙන් හා රාජ්‍යයට කීකරු වී ඇතැයි උපකල්පනය කරමින් සෝවියට් මර්දනය තථ්‍යව මකාදැමීමක් නිර්මාණය කළේය. . සෝවියට් සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුවේ යථාර්ථය ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් වූ අතර, සෝවියට් ක්‍රමයේ වැඩෙන උදාසීනත්වය සහ අක්‍රියතාව පිළිබඳව බොහෝ මහජන බුද්ධිමතුන් අන්ධ කිරීමට B කණ්ඩායම උපකාර විය. නව වම හෝ ඇකඩමියේ අනෙකුත් වාමාංශික බුද්ධිමතුන් මෙන් නොව, විශේෂයෙන්ම රොනල්ඩ් රේගන්ගේ තේරී පත්වීමත් සමඟ මෙම නව-කොන්සර්වේටිව්වරුන්ට දේශපාලන බලය සඳහා වඩා විශාල ප්‍රවේශයක් තිබුණි. 