I don't see how the sale of commissions could be related to the decline of British military power: purchase of commissions was abolished in 1871 by William Gladstone's Liberal government under the Cardwell Reforms, largely as a response to the debacles of the Crimean War (in particular the Charge of the Light Brigade). The British Empire didn't reach its territorial peak until 1921, and militarily it was arguably at its strongest in 1918.

Prior to the abolition of purchase, the assumption was that a "gentleman" of proper education and birth would be fit to lead troops without much additional training: though the Royal Military Colleges at Sandhurst and Woolwich already existed, attendance at Sandhurst was optional and Woolwich was more of a technical college for the Artillery and Engineers. This expectation was not entirely unfounded: cowardice could easily lead to social disgrace, and so most gentlemen officers demonstrated extraordinary bravery on the battlefield. High officer casualties during the Napoleonic Wars discouraged true incompetents and dilettantes from purchasing commissions.

The real rot set in during the long peace after 1815: as the British Empire grew, so did the Army (peaking at 109 infantry regiments, plus the Brigade of Guards and Rifle Brigade, and 31 regiments of cavalry), and with it the numbers of officers required to lead. Purchase had originally been designed to ensure politically-reliable officers, i.e., moneyed men who had an interest in defending the status quo and would not lead the Army in revolution. However, as the Army grew, it became increasingly difficult for the Military Secretary to vet potential applicants, and so instead, the technically-illegal practice of selling commissions for higher than their paper value was tolerated. Officers' pay was also allowed to stagnate, while "smart" regiments like the Cavalry and Guards squeezed out the less-wealthy by requiring huge numbers of extravagantly-tailored uniforms, sometimes changing the uniform pattern twice a year or more. The effect was that as the Army's social prestige grew, with royals lending their patronage to regiments, all-but the upper class was priced out and the officer corps was largely restricted to those with a private income from land or business.

Even at the nadir of the purchase system, the Crimean War, it was not entirely ineffective: it is easily forgotten that the Earl of Cardigan actually led the Charge of the Light Brigade from the front and never looked back, reaching the Russian guns and surviving the fight. However, what Cardigan did next was emblematic of many of the problems the British Army experienced with its officer corps: after the charge, he went back to his yacht moored in Balaclava harbour and enjoyed a champagne dinner. For all their bravery and however well-intentioned they may be, the man-management skills of British officers were appalling, and many spent the winter in the fleet offshore while their men froze on the Crimean Peninsula. Purchase died a death soon afterwards and was replaced by compulsory attendance at Sandhurst with a rigorous entrance exam.

Rather amusingly, Gladstone's abolition of purchase was not, as commonly thought, to open the officer corps to young men of the middle classes. It was because the younger sons of wealthy middle class families that had come up from trade and industry were now able to afford commissions and were pricing out the gentry. The abolition of purchase gave men from "traditional" military backgrounds the chance to compete with the newcomers.

Sources:

Richard Holmes, *Redcoat: The British Soldier in the Age of Horse and Musket*

Royal Military Academy Sandhurst, *The Queen's Commission: A Junior Officer's Guide*
කොමිස් විකිණීම බ්‍රිතාන්‍ය මිලිටරි බලය පිරිහීමට සම්බන්ධ වන්නේ කෙසේදැයි මට නොපෙනේ: 1871 දී විලියම් ග්ලැඩ්ස්ටෝන්ගේ ලිබරල් රජය විසින් කාඩ්වෙල් ප්‍රතිසංස්කරණ යටතේ කොමිස් මිලදී ගැනීම අහෝසි කරන ලදී, බොහෝ දුරට ක්‍රිමියානු යුද්ධයේ පරාජයන්ට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස ( විශේෂයෙන්ම සැහැල්ලු බලකායේ භාරය). බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය 1921 වන තෙක් එහි භෞමික උච්චතම ස්ථානයට නොපැමිණි අතර, මිලිටරිමය වශයෙන් එය 1918 දී එහි ශක්තිමත්ම විය. මිලදී ගැනීම අහෝසි කිරීමට පෙර, උපකල්පනය වූයේ නිසි අධ්‍යාපනයක් සහ උපතක් ඇති &quot;මහත්මයෙක්&quot; හමුදා මෙහෙයවීමට සුදුසු වනු ඇති බවයි. වැඩි අමතර පුහුණුවක් නොමැතිව: Sandhurst සහ Woolwich හි රාජකීය හමුදා විද්‍යාල දැනටමත් පැවතුනද, Sandhurst හි පැමිණීම වෛකල්පිත වූ අතර Woolwich කාලතුවක්කු සහ ඉංජිනේරුවන් සඳහා තාක්ෂණික විද්‍යාලයක් විය. මෙම අපේක්ෂාව මුලුමනින්ම පදනම් විරහිත නොවීය: බියගුලුකම පහසුවෙන් සමාජ අපකීර්තියට හේතු විය හැක, එබැවින් බොහෝ මහත්වරුනි නිලධාරීන් යුධ පිටියේදී අසාමාන්ය නිර්භීතකමක් පෙන්නුම් කළහ. නැපෝලියන් යුද්ධ සමයේදී ඉහළ නිලධාරීන්ට හානි සිදුවීමෙන් සැබෑ අදක්ෂයන් සහ කොමිස් මිල දී ගැනීමෙන් අධෛර්යමත් විය. 1815 න් පසු දීර්ඝ සාමය තුළ සැබෑ කුණුවීම ආරම්භ විය: බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය වර්ධනය වන විට, හමුදාව ද (පාබල රෙජිමේන්තු 109 ක්, ආරක්ෂක බළකාය සහ රයිෆල් බළකාය සහ අශ්වාරෝහක රෙජිමේන්තු 31 ක් දක්වා ඉහළ ගියේය) සහ ඒ සමඟ සංඛ්‍යා නායකත්වය දීමට අවශ්‍ය නිලධාරීන්ගේ. මිලදී ගැනීම මුලින් සැලසුම් කර ඇත්තේ දේශපාලනිකව විශ්වාස කළ හැකි නිලධාරීන්, එනම්, පවතින තත්ත්වය ආරක්ෂා කිරීමට උනන්දුවක් දක්වන සහ හමුදාව විප්ලවයට නායකත්වය නොදෙන මුදල් උපයන මිනිසුන් සහතික කිරීම සඳහා ය. කෙසේ වෙතත්, හමුදාව වර්ධනය වන විට, විභව අයදුම්කරුවන් පරීක්ෂා කිරීම හමුදා ලේකම්වරයාට වඩ වඩාත් දුෂ්කර වූ අතර, ඒ වෙනුවට, ඔවුන්ගේ කඩදාසි වටිනාකමට වඩා වැඩි මුදලකට කොමිස් විකිණීමේ තාක්ෂණික-නීති විරෝධී පුරුද්ද ඉවසා සිටියේය. නිලධාරීන්ගේ වැටුප් ද එකතැන පල්වීමට ඉඩ හැරිය අතර, අශ්වාරෝහක සහ ආරක්ෂකයින් වැනි &quot;බුද්ධිමත්&quot; රෙජිමේන්තු අඩු ධනවතුන් මිරිකුවේ අධික ලෙස සකස් කළ නිල ඇඳුම් විශාල ප්‍රමාණයක් අවශ්‍ය වන අතර සමහර විට නිල ඇඳුම් රටාව වසරකට දෙවරක් හෝ ඊට වැඩි කාලයක් වෙනස් කිරීමෙනි. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ රාජකීයයන් රෙජිමේන්තුවලට ඔවුන්ගේ අනුග්‍රහය ලබා දීමත් සමඟ හමුදාවේ සමාජ කීර්තිය වර්ධනය වීමත් සමඟ ඉහළ පන්තියේ අය හැර අන් සියල්ලන්ටම මිල නියම වූ අතර නිලධාරි බළකාය බොහෝ දුරට ඉඩමෙන් හෝ ව්‍යාපාරවලින් පුද්ගලික ආදායමක් ඇති අයට සීමා විය. මිලදී ගැනීමේ ක්‍රමය වන ක්‍රිමියානු යුද්ධයේ දී පවා එය සම්පූර්ණයෙන්ම අකාර්යක්ෂම නොවීය: කාඩිගන් අර්ල් ඇත්ත වශයෙන්ම සැහැල්ලු බළකායේ භාරයට ඉදිරිපසින් නායකත්වය දුන් අතර කිසි විටෙකත් ආපසු හැරී නොබලා රුසියානු තුවක්කු වෙත ළඟා වී දිවි ගලවා ගත් බව පහසුවෙන් අමතක කළ හැකිය. සටන. කෙසේ වෙතත්, කාර්ඩිගන් ඊළඟට කළේ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව එහි නිලධාරි බලකාය සමඟ අත්විඳින ලද ගැටලු රාශියක සංකේතයකි: චෝදනාවෙන් පසු, ඔහු නැවතත් බැලක්ලාවා වරායේ නැංගුරම් ලා තිබූ ඔහුගේ යාත්‍රාව වෙත ගොස් ෂැම්පේන් රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක් භුක්ති වින්දේය. ඔවුන්ගේ සියලු නිර්භීතකම සහ ඔවුන් කෙතරම් හොඳ චේතනාවෙන් සිටියත්, බ්‍රිතාන්‍ය නිලධාරීන්ගේ මිනිස් කළමනාකරණ කුසලතා භයානක වූ අතර, බොහෝ දෙනෙක් ක්‍රිමියානු අර්ධද්වීපයේ ශීත කළ අතර බොහෝ දෙනෙක් මුහුදේ නාවික බලඇණියේ ශීත කාලය ගත කළහ. මිලදී ගැනීම ඉක්මනින්ම මරණයට පත් වූ අතර දැඩි ප්‍රවේශ විභාගයක් සමඟ Sandhurst හි අනිවාර්ය පැමිණීම මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය විය. වඩා විනෝදජනක ලෙස, ග්ලැඩ්ස්ටන්ගේ මිලදී ගැනීම අහෝසි කිරීම, සාමාන්‍යයෙන් සිතූ පරිදි, මධ්‍යම පන්තික තරුණයින්ට නිලධාරි බලකාය විවෘත කිරීමට නොවේ. ඒ වෙළෙඳාමෙන් හා කර්මාන්තවලින් ඉහළට ආ ධනවත් මධ්‍යම පාන්තික පවුල්වල බාල පුතුන්ට දැන් කොමිස් ගසා ගැනීමට හැකි වී වංශවතුන් මිල ගණන් කරන නිසාය. මිලදී ගැනීම අහෝසි කිරීම &quot;සාම්ප්‍රදායික&quot; හමුදා පසුබිම්වලින් පැමිණි මිනිසුන්ට නවකයන් සමඟ තරඟ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දුන්නේය. මූලාශ්‍ර: Richard Holmes, *Redcoat: The British Soldier in the Age of Horse and Musket* Royal Military Academy Sandhurst, *The Queen&#39;s Commission: A Junior Officer&#39;s Guide*