Frankish hegemony over transrhenan peoples was less due to conquest or overpowering campaigns, and more to a policy of personal relationships, trade, raids and counter-raids that weren't that dissimilar to Rome's policies in Germania and that tended to define sort of a Frankish "sphere of influence/power projection" up to the Elbe, but also in Northern Italy, Armorica, southern England and Spain.

While Clovis battled against Alamans and Thuringians already in the late Vth and early VIth centuries, it mostly concerned groups established or raiding Gaul, not campaigns going beyond the Rhine. These peoples entering into Ostrogothic protection under Theodoric, the establishment of a Frankish hegemony in Germania can be more easily associated with the reign of Theudeuric I, who ruled the Northern-Eastern part of the Frankish realm and directly at contact with its polities (or raiders, as evidenced by the failed Danish raid of 516, whom defeat made enough of an impression to be accounted for in Beowulf).

This hegemony can mostly be traced from the reigns of Clovis' sons, especially Theudeuric who ruled over the lands associated with Franks since the IVth century and that was in direct contact with Frisians, Saxons, Alamans and Thuringians. The last two peoples already clashed with Franks during Clovis' reign, but mostly groups that were present in Gaul, the rest benefiting from the powerful and prestigious protection of Theodoric, king of Ostrogoths, a protection that disappeared in the VIth century along the decline and fall of the Ostrogothic kingdom itself.

As Francia appeared as the most prosperous and powerful polity of post-imperial western Europe and as kings in Italy were unable to really preserve Theodoric's diplomatic network, Franks were a necessary and powerful partner : the first Frankish intervention in Thuringia (with Merovingian kings probably had genealogical relations with) was even made at the behalf of a Thuringian king against another, hoping to get half of it which they did after an obscure situation where the supported candidate died. It's not that they annexed all of Thuringia : a good part was eventually swallowed up by neighboring entities, Germanic or Slavic, and the land within the realm was probably let to local nobles (led by a duke at least in the VIIth century, hinting at an "ethnic" rulership even if he was Frankish), poorly settled at best by Franks, with local populations being held tributary. The Thuringian exemple, eventually, can be set for the lot of Germanic principalties under Frankish influence.

Rather than a conquest, what was important for Merovingians was their capacity to halt raids, raid beyond the Rhine themselves and obtain both loot and substential tribute, raising auxiliaries and enforce their claims of over-lordship by including them into a personal and genealogical relationship as duces (dukes) although they probably had royal titles (in a system not unlike the Chinese tributary system, local and regional kings in Germany, Wasconia or Brittany weren't considered as such by Franks, who called them counts or dukes). On this regard, the difference usually made between Alamans, Bavarians and Thuringians from one hand; Frisians and Saxons from another one might not be that radical (Saxons, for exemple, being extorted a tribute and considered as rebels when refusing to pay up).

Of course, this was true when the Merovingian kings were able to enforce their rule beyond their borders, bullying their way into submission of local kings (especially under the reigns of Theudeuric I, Clothar I, Clothar II and Dagobert); but at the first sign of weakness, a revolt was always possible as it happened to Clothar I against Saxons (and as Marcomanni did with Marcus Aurelius in their time); even the own successes of peripheral rulers could led them to challenge Franks (such as Radulf, victorious against Wendish raiders and successfully beating Dagobert's Franks).

This could give the impression that Frankish Germania was kind of an aftertought, but it seems to have been rather the contrary : tributes payed in cattle, horses, possibly slaves were important, levied men served as auxiliaries in Frankish campaigns as soon as in Northern Italy and as late as the VIIIth century. It's just that, as Romans before, Merovingians were content (or had to do) with a fluctuating and warlord-ish relationship where their hegemony had to be regularly reasserted by demonstrations of strength or battle; rather than an effective conquest. That said, even this complex relationship left marks : local dynasties and nobilities were "Frenchified" to an extent, allowing Carolingians to maintain genealogic ties with dynasties such as Agilofings in Bavaria, giving some leeway to integrate them further to Francia (establishing law codes, notably, and "preparing" their annexation) and serving as model for further conquests such as in Frisia or Saxony : these conquest, as real they were, were also not so much "efficient" than brutal and requiring a lot of resources and attention from early Carolingian kings compared to the more light weighted management of Merovingians.
ට්‍රාන්ස්‍රෙනන් ජනයා කෙරෙහි ෆ්‍රෑන්ක් ආධිපත්‍යය අඩු වූයේ ජයග්‍රහණ හෝ අභිබවා යන ව්‍යාපාර නිසා වන අතර පුද්ගලික සබඳතා, වෙළඳාම, වැටලීම් සහ ප්‍රති-වැටලීම් ප්‍රතිපත්තියක් නිසා ජර්මනියේ රෝමයේ ප්‍රතිපත්තිවලට වඩා වෙනස් නොවන අතර එය ෆ්‍රෑන්ක් ජාතිකයෙකු නිර්වචනය කිරීමට නැඹුරු විය. එල්බේ දක්වා &quot;බලපෑම්/බල ප්‍රක්ෂේපනය&quot;, නමුත් උතුරු ඉතාලිය, ආමොරිකා, දකුණු එංගලන්තය සහ ස්පාඤ්ඤය. ක්ලෝවිස් Vth සහ VI වන සියවසේ මුල් භාගයේදී Alamans සහ Thuringians සමඟ සටන් කළ අතර, එය බොහෝ දුරට සැලකිලිමත් වූයේ ගෝල් පිහිටුවීමට හෝ වැටලීමට මිස රයින් ගඟෙන් ඔබ්බට ගිය ව්‍යාපාරවලට නොවේ. Theodoric යටතේ Ostrogothic ආරක්ෂාවට ඇතුළු වන මෙම ජනයා, ජර්මනියේ Frankish ආධිපත්‍යයක් පිහිටුවීම, Frankish රාජධානියේ උතුරු-නැගෙනහිර කොටස පාලනය කළ සහ එහි රාජ්‍යයන් (හෝ වැටලීම්කරුවන්) සමඟ සෘජුවම සම්බන්ධ වූ Theudeuric I ගේ පාලන සමය සමඟ වඩාත් පහසුවෙන් සම්බන්ධ විය හැකිය. , 516 අසාර්ථක ඩෙන්මාර්ක වැටලීම මගින් පෙන්නුම් කරන පරිදි, පරාජය Beowulf හි ගණනය කිරීමට තරම් හැඟීමක් ඇති කළේය). මෙම ආධිපත්‍යය බොහෝ දුරට සොයා ගත හැක්කේ ක්ලෝවිස්ගේ පුත්‍රයන්ගේ, විශේෂයෙන් 4 වන සියවසේ සිට ෆ්‍රෑන්ක්ස් හා සම්බන්ධ ඉඩම් පාලනය කළ තෙඩියුරික් සහ එය ෆ්‍රිසියන්, සැක්සන්, ඇලමන් සහ තුරිංගියානුවන් සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ වූ කාලයෙනි. ක්ලෝවිස්ගේ පාලන සමයේදී අවසාන ජාතීන් දෙක දැනටමත් ෆ්‍රෑන්ක් සමඟ ගැටී ඇත, නමුත් බොහෝ විට ගෝල් හි සිටි කණ්ඩායම්, ඉතිරි අය ඔස්ට්‍රොගොත්ස් රජු වන තියඩෝරික්ගේ බලවත් හා කීර්තිමත් ආරක්ෂාවෙන් ප්‍රතිලාභ ලබන අතර, VI වන සියවසේදී පරිහානිය සමඟ අතුරුදහන් වූ ආරක්ෂාවකි. Ostrogothic රාජධානියේම වැටීම. ෆ්‍රැන්සියා පශ්චාත්-අධිරාජ්‍ය බටහිර යුරෝපයේ වඩාත්ම සමෘද්ධිමත් හා බලවත් රාජ්‍යයක් ලෙස පෙනී සිටි හෙයින් සහ ඉතාලියේ රජවරුන්ට තියඩෝරික්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික ජාලය සැබවින්ම ආරක්ෂා කර ගැනීමට නොහැකි වූ හෙයින්, ෆ්‍රෑන්ක් අත්‍යවශ්‍ය සහ බලවත් හවුල්කරුවෙකු විය: තුරින්ගියාවේ පළමු ෆ්‍රෑන්ක් මැදිහත්වීම (මෙරොවිංගියානු රජවරුන් සමඟ විය හැකිය. සමඟ පෙළපත් සබඳතා) තුරින්ගියානු රජෙකු වෙනුවෙන් තවත් කෙනෙකුට එරෙහිව පවා සිදු කරන ලදී, සහය දුන් අපේක්ෂකයා මිය ගිය අපැහැදිලි තත්වයකින් පසුව ඔවුන් කළ එයින් අඩක් ලබා ගැනීමට බලාපොරොත්තු විය. ඔවුන් තුරින්ගියා ප්‍රදේශයම ඈඳා ගත්තා නොවේ: අවසානයේ අසල්වැසි ආයතන වන ජර්මානු හෝ ස්ලාවික් ජාතිකයන් විසින් හොඳ කොටසක් ගිල ගන්නා ලද අතර, රාජධානිය තුළ ඇති ඉඩම බොහෝ විට ප්‍රාදේශීය වංශාධිපතීන්ට (අවම වශයෙන් VII වන සියවසේ දී ආදිපාදවරයෙකු විසින් මෙහෙයවනු ලැබ, ඉඟි කර ඇත. ඔහු ෆ්‍රෑන්ක් ජාතිකයෙකු වුවද &quot;වාර්ගික&quot; පාලනයකි), ෆ්‍රෑන්ක්ස් විසින් දුර්වල ලෙස පදිංචි කරන ලදී, ප්‍රාදේශීය ජනගහනය අතු ගංගාවක් ලෙස තබා ඇත. තුරිංගියානු ආදර්ශය, අවසානයේදී, ෆ්‍රෑන්ක්වරුන්ගේ බලපෑම යටතේ ජර්මානු ප්‍රධානීන් සඳහා සැකසිය හැක. යටත් කර ගැනීමකට වඩා, මෙරොවින්ජියන්වරුන්ට වැදගත් වූයේ වැටලීම් නැවැත්වීමට, රයින් ගඟෙන් ඔබ්බට වැටලීමට සහ කොල්ලය සහ සැලකිය යුතු කප්පම් ලබා ගැනීම, සහායකයින් ඉහළ නැංවීම සහ ඔවුන්ව පුද්ගලික හා පෙළපත් සම්බන්ධයකට ඇතුළත් කිරීමෙන් අධි-ආධිපත්‍යය පිළිබඳ හිමිකම් බලාත්මක කිරීමට ඔවුන්ගේ හැකියාවයි. ආදිපාදවරුන් (ආදිපාදවරුන්) ඔවුන්ට බොහෝ විට රාජකීය පදවි නාමයන් තිබුණද (චීන අතු ගංගා පද්ධතිය මෙන් නොව, ජර්මනියේ, වස්කෝනියාවේ හෝ බ්‍රිටනියේ ප්‍රාදේශීය සහ ප්‍රාදේශීය රජවරුන් ෆ්‍රෑන්ක් විසින් ගණන් නොගත් අතර, ඔවුන් ගණන් හෝ ආදිපාදවරුන් ලෙස හැඳින්වූහ). මේ සම්බන්ධයෙන්, සාමාන්යයෙන් Alamans, Bavarians සහ Thuringians අතර වෙනස එක් අතකින්; වෙනත් කෙනෙකුගෙන් ෆ්‍රිසියන් සහ සැක්සන් එතරම් රැඩිකල් නොවිය හැකිය (උදාහරණයක් ලෙස සැක්සන්, උපහාරයක් ලබා ගැනීම සහ ගෙවීම ප්‍රතික්ෂේප කරන විට කැරලිකරුවන් ලෙස සැලකීම). ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙය සත්‍යයක් වූයේ Merovingian රජවරුන්ට තම දේශසීමාවෙන් ඔබ්බට තම පාලනය ක්‍රියාත්මක කිරීමට හැකි වූ විට, ප්‍රාදේශීය රජවරුන්ට (විශේෂයෙන් Theudeuric I, Clothar I, Clothar II සහ Dagobert ගේ පාලන සමය යටතේ) හිරිහැර කරමින්; නමුත් දුර්වලකමේ පළමු සංඥාවේදී, සැක්සන්වරුන්ට එරෙහිව ක්ලෝතර් I හට සිදු වූ පරිදි (සහ ඔවුන්ගේ කාලයේ මාකස් ඕරේලියස් සමඟ මාර්කොමනී කළාක් මෙන්) කැරැල්ලක් ඇති විය හැකිය; පර්යන්ත පාලකයන්ගේම ජයග්‍රහණ පවා ෆ්‍රෑන්ක්ට අභියෝග කිරීමට ඔවුන්ව පෙලඹවිය හැකිය (රඩුල්ෆ් වැනි, වෙන්ඩිෂ් ප්‍රහාරකයින්ට එරෙහිව ජයග්‍රහණය කර ඩගෝබර්ට්ගේ ෆ්‍රෑන්ක්වරුන් සාර්ථකව පරාජය කිරීම). මෙය ෆ්‍රෑන්ක් ජර්මනිය යම් ආකාරයක පසුබෑමක් බවට හැඟීමක් ඇති කළ හැකි නමුත් එය ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ වූ බව පෙනේ: ගවයන්, අශ්වයන්, සමහර විට වහලුන් විසින් ගෙවන ලද කප්පම් වැදගත් විය, බදු අය කරන ලද මිනිසුන් උතුරු ඉතාලියේ ෆ්‍රැන්ක්වරුන්ගේ ව්‍යාපාරවල සහායකයින් ලෙස සේවය කළහ. සහ VIII වන සියවස තරම් අගභාගයේදී. පෙර රෝමවරුන් මෙන්, Merovingians තෘප්තිමත් විය (හෝ කළ යුතුව තිබුණේ) උච්චාවචනය වන සහ යුධ අධිපති සබඳතාවයකින් ඔවුන්ගේ ආධිපත්‍යය නිරන්තරයෙන් ශක්තිය හෝ සටන් විදහා දැක්වීමෙන් නැවත තහවුරු කළ යුතුය; ඵලදායී ජයග්රහණයකට වඩා. මෙම සංකීර්ණ සම්බන්ධතාවය පවා ඉතිරි කර ඇත: ප්‍රාදේශීය රාජවංශ සහ වංශවත් අය යම් තාක් දුරට &quot;ප්‍රංශකරණය&quot; වූ අතර, කැරොලින්ගියානුවන්ට බැවේරියාවේ ඇගිලෝෆින්ග්ස් වැනි රාජවංශ සමඟ පරම්පරාගත සබඳතා පවත්වා ගැනීමට ඉඩ සලසයි, ඒවා තවදුරටත් ෆ්‍රැන්සියා වෙත ඒකාබද්ධ කිරීමට යම් ඉඩක් ලබා දෙයි (නීති සංග්‍රහ පිහිටුවීම, සැලකිය යුතු ලෙස, සහ ඔවුන්ගේ ඈඳා ගැනීම &quot;සූදානම් කිරීම&quot;) සහ ෆ්‍රිසියා හෝ සැක්සොනි වැනි තවත් ජයග්‍රහණ සඳහා ආදර්ශයක් ලෙස සේවය කිරීම: මෙම ජයග්‍රහණ සැබෑ ලෙසම, ම්ලේච්ඡත්වයට වඩා &quot;කාර්යක්ෂම&quot; නොවූ අතර බොහෝ සම්පත් හා අවධානය අවශ්‍ය විය. මුල් කැරොලින්ජියන් රජුන් මෙරොවින්ජියන්වරුන්ගේ වඩා සැහැල්ලු කළමනාකාරීත්වයට සාපේක්ෂව.