There are basically three elements to this. 

First. While the the Southern Resource Area was oil rich by Japanese standards it was significantly less productive than other areas of the world at the time. In 1940 while the US produced 183 million tons of crude, the Dutch East Indies produced 8 million tons of crude. The rest of the region added a few million more tons. The US and other Allies also had access to the international market which added places like Venezuela (27Mt), Iran (10Mt), Mexico (7Mt), etc. Japan didn’t have access to any of that. So they were stuck using only the oil produced in the SRA and the tiny amounts produced in pre-war territories (mainly Japan and Taiwan/Formosa). Of the world’s 294 Mt oil output Japan had access to around 11 Mt.

Second. Japanese occupied territories never matched their pre-war output. One the the very last things the European powers did before the area was captured was to destroy refineries and wells. The Allies also focused on disrupting oil production, much like they did in Europe. So air raids were common. I can’t find mid-war production figures at the moment, but between 1940 and 1945 oil production in the Dutch East Indies dropped from 8 Mt of crude, to less than 1 Mt of crude. At no point did Japan ever get more than a fraction of the production the area had before the war. 

Third. Japan had a grossly inadequate fleet of tankers. In December 1942, the country as a whole had 58 tankers, with a total carry capacity of around 600,000 tons. During the war they converted a number of other ships into tankers including passenger ships, they captured foreign tankers, and anything else they could think of. In all around 200 Japanese ships served as tankers. But it was never adequate, especially by mid-to-late-war when the submariners began to focus on the tankers. Japan could never adequately get the little oil they had to where they needed it. By late war the IJN was refueling some ships with raw crude directly from the fields rather than trying to transport the fuel to refineries and then back out to the fleet. This resulted in the damage to a number of boilers, due to the high sulfur content of the Bornean crude.

In short Japan had access to 3% of the pre-war production, never actually achieved those pre-war figures, and couldn’t have transported if they had.

Contrast that to the US, who themselves had local oil shortages at times. The US produced 67% of the world’s crude (and had access to about 80% of the global supply). They managed to increase pre-war production numbers during the war, including opening brand new fields. They had a vastly larger tanker fleet to start the war, and built a ridiculous number during the war. Just counting only the workhorse T2-SE-A1 models, the US built 481 during the war. Which alone accounts for about 2.5x as many as all Japanese tankers that served at all during the war.
මේ සඳහා මූලික වශයෙන් අංග තුනක් ඇත. පලමු. ජපන් ප්‍රමිතීන්ට අනුව දක්ෂිණ සම්පත් ප්‍රදේශය තෙල්වලින් පොහොසත් වුවද එකල එය ලෝකයේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවලට වඩා සැලකිය යුතු ලෙස අඩු ඵලදායිතාවකින් යුක්ත විය. 1940 දී එක්සත් ජනපදය බොරතෙල් ටොන් මිලියන 183 ක් නිෂ්පාදනය කරන විට ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය කොදෙව් බොරතෙල් ටොන් මිලියන 8 ක් නිෂ්පාදනය කළේය. සෙසු කලාපය තවත් ටොන් මිලියන කිහිපයක් එකතු කළේය. එක්සත් ජනපදයට සහ අනෙකුත් මිත්‍ර පාක්ෂිකයින්ට ද ජාත්‍යන්තර වෙළඳපොළට ප්‍රවේශය තිබූ අතර එමඟින් වෙනිසියුලාව (Mt 27), ඉරානය (10Mt), මෙක්සිකෝව (7Mt) වැනි ස්ථාන එකතු විය. ජපානයට ඒ කිසිවකට ප්‍රවේශය නොතිබුණි. එබැවින් ඔවුන් සිරවී සිටියේ SRA හි නිෂ්පාදනය කරන ලද තෙල් සහ පූර්ව යුධ ප්‍රදේශවල (ප්‍රධාන වශයෙන් ජපානය සහ තායිවානය/ෆෝමෝසා) නිෂ්පාදනය කරන ලද කුඩා ප්‍රමාණයන් පමණි. ලෝකයේ තෙල් නිෂ්පාදනය වන මෙට්‍රික් ටොන් 294න් ජපානයට තත්පරයට මෙට්‍රික් 11කට පමණ ප්‍රවේශ විය. ජපන් ආක්‍රමණික ප්‍රදේශ කිසිවිටෙක ඔවුන්ගේ පූර්ව යුධ නිමැවුමට නොගැලපේ. ප්‍රදේශය අල්ලා ගැනීමට පෙර යුරෝපීය බලවතුන් කළ අවසාන දෙය නම් පිරිපහදු සහ ළිං විනාශ කිරීමයි. මිත්‍ර පාක්ෂිකයෝ යුරෝපයේ කළාක් මෙන් තෙල් නිෂ්පාදනය කඩාකප්පල් කිරීම කෙරෙහි ද අවධානය යොමු කළහ. එබැවින් ගුවන් ප්‍රහාර සාමාන්‍ය දෙයක් විය. මට මේ මොහොතේ යුද්ධයේ මැද නිෂ්පාදන සංඛ්‍යා සොයාගත නොහැක, නමුත් 1940 සහ 1945 අතර ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය කොදෙව් තෙල් නිෂ්පාදනය බොර මෙට්‍රික් ටොන් 8 සිට බොර මෙට්‍රික් ටොන් 1 ට වඩා අඩු විය. කිසිම අවස්ථාවක ජපානය යුද්ධයට පෙර එම ප්‍රදේශයේ නිෂ්පාදනයෙන් කොටසකට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ලබා ගත්තේ නැත. තුන්වන. ජපානයට ප්‍රමාණවත් නොවන ටැංකි සමූහයක් තිබුණි. 1942 දෙසැම්බරයේ දී, මුළු රටම ටැංකි 58 ක් තිබූ අතර, එහි සම්පූර්ණ ධාරිතාව ටොන් 600,000 ක් පමණ විය. යුද්ධය අතරතුර ඔවුන් මගී නැව් ඇතුළු තවත් නැව් ගණනාවක් ටැංකි බවට පරිවර්තනය කළහ, ඔවුන් විදේශීය ටැංකි අල්ලා ගත්හ, සහ ඔවුන්ට සිතිය හැකි වෙනත් ඕනෑම දෙයක්. ජපන් නැව් 200 ක් පමණ ටැංකි ලෙස සේවය කළහ. නමුත් එය කිසි විටෙකත් ප්‍රමාණවත් නොවීය, විශේෂයෙන් යුද්ධයේ මැද සිට අග දක්වා සබ්මැරීනර් ටැංකි වෙත අවධානය යොමු කිරීමට පටන් ගත් විට. ජපානයට කිසිවිටෙකත් තමන්ට අවශ්‍ය ස්ථානවලට තිබූ තෙල් ස්වල්පය ප්‍රමාණවත් ලෙස ලබා ගැනීමට නොහැකි විය. යුද්ධයේ ප්‍රමාදය වන විට IJN සමහර නැව්වලට අමු බොරතෙල් වලින් ඉන්ධන පිරිපහදු කිරීමට ඉන්ධන ප්‍රවාහනය කිරීමට උත්සාහ කරනවාට වඩා කෙත්වලින් සෘජුවම බොරතෙල් වලින් ඉන්ධන ලබා දෙමින් නැවත නැව් සමූහයට ගෙන ගියේය. මෙය බොර්නියන් බොරතෙල් වල අධික සල්ෆර් අන්තර්ගතය නිසා බොයිලේරු ගණනාවකට හානි සිදු විය. කෙටියෙන් කිවහොත්, ජපානයට පූර්ව යුධ නිෂ්පාදනයෙන් 3% කට ප්‍රවේශ විය, කිසි විටෙකත් එම පූර්ව යුධ සංඛ්‍යා සාක්ෂාත් කර නොගත් අතර, ඒවා තිබුනේ නම් ප්‍රවාහනය කළ නොහැක. සමහර අවස්ථාවලදී දේශීය තෙල් හිඟයක් ඇති එක්සත් ජනපදයට සාපේක්ෂව එය වෙනස් කරන්න. එක්සත් ජනපදය ලෝකයේ බොරතෙල්වලින් 67%ක් නිෂ්පාදනය කළේය (සහ ගෝලීය සැපයුමෙන් 80%කට පමණ ප්‍රවේශ විය). නවතම ක්ෂේත්‍ර විවෘත කිරීම ඇතුළුව යුද්ධය අතරතුර පූර්ව යුධ නිෂ්පාදන සංඛ්‍යාව වැඩි කිරීමට ඔවුන් සමත් විය. යුද්ධය ආරම්භ කිරීම සඳහා ඔවුන්ට විශාල ටැංකි නැව් සමූහයක් තිබූ අතර, යුද්ධය අතරතුරදී හාස්‍යජනක සංඛ්‍යාවක් ගොඩනඟා ගත්හ. T2-SE-A1 මාදිලියේ වැඩ අශ්වයන් පමණක් ගණන් කරමින්, එක්සත් ජනපදය යුද්ධය අතරතුර 481ක් ගොඩනගා ඇත. එය පමණක් යුධ සමයේදී සේවය කළ සියලුම ජපන් ටැංකි ප්‍රමාණය මෙන් 2.5 ගුණයක් පමණ වේ.