I'd like to point to [this post I made a few days ago](_URL_0_) for reference.

Notably this bit: 

 >  All men between the ages of 18 and 25 were to be forcibly conscripted for military service -- all men. Men into their 30's would also regularly volunteer or be called upon as well though. If you were fighting your first few years in the military would be one of utter disorganization and panic. Revolutionary hype would be ripe and you and your comrades would feel it. Any officers living a little too luxuriously? Mob them and send them to the guillotine. Your NCO being a little too harsh on you and your mates? That doesn't sound like liberty or fraternity, I don't like being drilled! You'd probably be part of a mob that killed him or stripped him of his power. It is very likely you would be witness or a participant in the murder of an individual whose only crime was being a bit rich, an aristocratic heritage, or was being a bit too strict with you. 

 >  Where you fought doesn't really matter, your life would be hell. Supply issues were rampant as the Royal Armies rather sophisticated supply system would be sacked entirely for being part of the old system. A new administrative service would be created which had a semi-independent status, its *commissaires-ordonnateurs* only responsible to the Republic itself and not the commanders it served. These men, responsible for collecting, storing, preparing, and issuing foodstuffs and clothing along with disbursing money were filled with endless opportunities of larceny. Supplies and cash would frequently vanish before reaching the troops going into the pockets of Revolutionary leaders in Paris. Vincentius Zahn, a pastor in Hinterzarten, watched a French army pass through in 1796 which would be about when the supply issue began to stabilize. So this is the best case scenario you're about to read:

 >  >   One did not see [compared to the Austrian army] so many wagons or so much baggage, such elegant cavalry, or any infantry officers on horseback below the grade of major. [Austrian infantry lieutenants had their own mounts] Everything about these Frenchman was supple and light -- movements, clothing, arms, and baggage, In their ranks marched boys of fourteen and fifteen; the greater part of their infantry was without uniforms, shoes, money, and apparently lacking all organization, if one were to judge by appearances alone. . . These French resembled a savage horde [but] they kept good order, only some marauders who followed the army at a distance . . . terrified the inhabitants.

 >  You had no shoes most certainly. The Directory in '95 had to pass a special order just to give all the Officers their own shoes and even that wasn't filled out entirely. Your uniform was nonexistent as is mentioned but just a loose collection of tattered blue or white with the French tricolor somewhere on it if you could manage. You had no regular supply of food from the country itself but had to survive off of war. Most early campaigns you would fight in would not be explicit offensives but 'liberating' nearby towns across the Rhine or in North Italy for supplies. Soldiers had no issue foraging on their own French lands as well. If you were a conscript you would most likely abandon your men while marching through familiar land. Many Divisions would lose half their men on extended marches through attrition and desertion alone. 

 >  Artillery and cavalry was restricted mostly to pre-war soldiers who had the training and knowledge to perform those duties. If you were conscripted you were almost certainly put into one of two areas -- light infantry or regular infantry. *Tirailleur* and *Fusilier* respectively. Assuming you did not desert after being thrown into one of these two sections you would get two very separate combat experiences. The post-Revolutionary army was very fond of skirmisher forces for some inexplicable reason. I say that mainly because inexperienced troops are very poor skirmishers. They generally aren't crack shots and flee at the slightest sign of trouble. Yet whole battalions were frequently deployed as entirely skirmishers, a tactic dubbed *"tirailleur en grandes bandes."* If you were part of a skirmisher force you would likely not be thrown directly into the fray. You would be sent on small scale raiding 'missions' with a small number of other skirmisher comrades and an officer as a sort of training exercise. You would raid storage caches or small villages so that you would get used to being under fire in a more controlled environment for your officer to control you. As you would go into battle against a formal Austrian, British, Italian or Prussian army your duty would be constant harassment. 

 >  If you were thrown into the fusiliers you would be heavily drilled about formation. The common trope about Napoleonic warfare are two sides standing in line formation staring each other down 50-100 yards apart and shooting at each other. This is a shitty strategy for the French, pardon my French. Line formation is inefficient for untrained conscripts because, like a phalanx, it requires holding formation and firing in concert -- two things conscripts will not be capable of doing on a few weeks of training under heavy fire. The French military doctrine of this time was one of constant attack -- always being on the offensive. It was the only way they would abuse their manpower advantage. You would be organized into a column of just a few men wide and dozens of men deep. You likely would not fire your weapon once or just once in a battle, as you were charging at full sprint into the enemy line. That is what the column provided -- it gave depth to the line, did not require a lot of organization, and was only used as a formality to charge into shattered and notably *thin* lines of the enemy. British, Austrian, Italian and Prussian troops were professional armies and would fight in that line formation. It would not stand up to constant column charges. 

 >  How would a normal battle go? Well, again, it depended on your position in the army. Again you were most certainly in the infantry if you were just a farmer. Let's imagine it from the enemies shoes. Swarms of skirmishers would begin to envelop your tight, strictly dressed formations firing from cover in  completely disorderly formations. When I say swarm, we're talking 2:1 or 3:1 ratios at times. If you stand still, you will be continuously picked off. If you try to fire on them, you will only hit a few as they were extremely scattered. If you tried to charge them they would drift away, still shooting, and follow you when you try to fall back into your strictly disciplined line. 

 >  Eventually your line would be in tatters you, a Brit or Austrian alike, would look up across the horizon. Out of the smoke comes a howling, trampling, massive rush of thousands of men with bayonets extended with the weight of 12 men against every yard of your exhausted line (which were only 3 deep when it all began). Your professional, organized, and chivalrous armies would try their best but they would keep running into issues. A French NCO who was completely outnumbered and outmaneuvered that just failed to recognize his hopeless situation and charged anyway, killing thousands in a last stand. Inexperienced French officers who would show a shocking disregard of accepted military strategy and turn every engagement into a mindless, all out slugfest where fancy tactics and strategy of the non-Revolutionary sides meant nothing and would buckle under the weight of thousands of Frenchmen bearing down on them.

 >  Back to the French perspective. Let's say, somehow, you survive all of this. It's not unreasonable, many did. You did not get poked with a bayonet or shot in a charge or desert your men or didn't get caught hoarding anything. You survived the '90's into 1799 when the Directory would fall. A hundred battles would harrow you. You would time and time again throw the English and Austrians back in particular. What many tens of thousands died of combat many more would die of your governments incompetence. The patriotic enthusiasm you held in '91 seemed immature and stupid to the ragged veterans of 1799. The bands would play the patriotic airs of those first years of revolution -- *Chant du Départ*, *Ah ça Ira*, and the *Marseillaise*. 

 >  The bands would play and you would sing, but they would mean nothing to you. You were a professional soldier in a professional army now. You, who fought out of pride and comradeship in '91 had spent the last decade learning to loot and murder to survive and would hold little reverence for any person or any idea and especially for that damn Revolution. Your Generals would be a wolf-breed, disrespectful of authority and independent minded. All of you, officers and men together, were survivors. Men of steel, toughened to all the hardship and conditions of the worst wars in history up to that point, thoroughly fed up with the *gros-ventres* -- big bellies -- of the Revolutionary government in Paris who had used and abused you. You had won dozens of victories and thrown the entirety of Europe onto its backfoot but you had no peace, no shoes, and not a square meal in nearly 10 years. It was this army that would make Napoleon Bonaparte First Consul at the beginning of the 19th century. And this army was comprised of you, dangerous metal which would be forged into the Grand Armée -- the greatest military force the world would ever see.

Basically, if I had to make a **tl;dr** of it all? The Revolutionary Armies early on would conscript basically everyone and the more professional, more 'efficient' European armies would simply be overwhelmed. Maneuver and tactics went out the window when you have 3x as many people swarming down on you all shooting wildly into your formation and charging into you, disregarding all casualties. Sheer force of numbers would push the primarily Austrians and British back and allow the French to get early territorial gains in the 1792-1797 First Coalition War. 

By the time of the Second Coalition War between 1798-1802, the goal was not to reinstate the Monarchy but to just at least contain the French from taking more land and at best taking back some of what they gained. Despite getting many early victories with the help of the Russians, they would eventually back out and the British and Austrians primarily would face the reality -- Napoleon was now in charge and was the military genius he is. At his feet lay a military which had been fighting for a decade straight, easily the most experienced and battle hardened group in Europe. As the rest of Europe was playing catch up with the idea of mass conscripted armies, France had perfected it over the past decade of failure and death and had a horrifying combination -- an experienced conscript army led by arguably the most talented general in history. This would allow them to wage multiple wars of aggression throughout the early 19th century and convincingly win them and conquer most of Europe.

----

Notes:

Elting, John, *"Swords Around a Throne: Napoleons Grand Armee"*

Rothenberg, Gunther, *"The Napoleonic Wars"*
මම යොමුව සඳහා [දින කිහිපයකට පෙර මෙම පළ කිරීම](_URL_0_) වෙත යොමු කිරීමට කැමතියි. සැලකිය යුතු මේ ටික: &gt; වයස අවුරුදු 18 ත් 25 ත් අතර සියලුම පිරිමින් හමුදා සේවය සඳහා බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගත යුතු විය -- සියලුම මිනිසුන්. ඔවුන්ගේ 30 ගණන්වල පිරිමින් ද නිතිපතා ස්වේච්ඡාවෙන් හෝ කැඳවනු ලැබේ. ඔබ සටන් කරන්නේ නම් හමුදාවේ ඔබේ පළමු වසර කිහිපය සම්පූර්ණයෙන්ම අසංවිධානාත්මක හා භීතියට පත් වනු ඇත. විප්ලවවාදී උද්දීපනය මෝරා ඇති අතර ඔබට සහ ඔබේ සගයන්ට එය දැනෙනු ඇත. ටිකක් සුඛෝපභෝගි ලෙස ජීවත් වන නිලධාරීන් සිටීද? ඔවුන්ව මැර කොට ගිලටීනයට යවන්න. ඔබේ NCO ඔබට සහ ඔබේ සහකරුවන්ට ටිකක් සැර වැඩිද? එය නිදහස හෝ සහෝදරත්වය ලෙස නොපෙනේ, මම සරඹ කිරීමට කැමති නැත! ඔබ ඔහුව මරා දැමූ හෝ ඔහුගේ බලය අහිමි කළ මැර කල්ලියක කොටසක් විය හැකිය. එකම අපරාධය තරමක් පොහොසත්, රදළ උරුමයක් හෝ ඔබ සමඟ තරමක් දැඩි ලෙස කටයුතු කළ පුද්ගලයෙකුගේ ඝාතනයට ඔබ සාක්ෂිකරුවෙකු හෝ හවුල්කරුවෙකු වීමට බොහෝ දුරට ඉඩ තිබේ. &gt; ඔබ සටන් කළ ස්ථානය ඇත්ත වශයෙන්ම වැදගත් නොවේ, ඔබේ ජීවිතය අපායක් වනු ඇත. පැරණි ක්‍රමයේම කොටසක් වීම නිසා රාජකීය හමුදාවන් වෙනුවට නවීන සැපයුම් පද්ධතිය සම්පූර්ණයෙන්ම නෙරපා හරින බැවින් සැපයුම් ගැටළු බහුල විය. අර්ධ ස්වාධීන තත්වයක් ඇති නව පරිපාලන සේවයක් නිර්මාණය වනු ඇත, එහි *කොමසාරිස්වරු-ආඥාදායකයින්* වගකිව යුත්තේ ජනරජයට මිස එය සේවය කළ අණ දෙන නිලධාරීන්ට නොවේ. ආහාර ද්‍රව්‍ය හා ඇඳුම් පැළඳුම් එකතු කිරීම, ගබඩා කිරීම, සකස් කිරීම සහ නිකුත් කිරීම සහ මුදල් බෙදා හැරීම සඳහා වගකිව යුතු මෙම පුද්ගලයින් කොල්ලකෑමේ නිමක් නැති අවස්ථාවන්ගෙන් පිරී ගියේය. පැරිසියේ විප්ලවවාදී නායකයින්ගේ සාක්කුවලට යන හමුදා වෙත පැමිණීමට පෙර සැපයුම් සහ මුදල් නිතර අතුරුදහන් විය. Hinterzarten හි දේවගැතිවරයෙකු වූ Vincentius Zahn, 1796 දී ප්‍රංශ හමුදාවක් හරහා ගමන් කරන ආකාරය බලා සිටියේය, එය සැපයුම් ප්‍රශ්නය ස්ථාවර වීමට පටන් ගන්නා විටය. එබැවින් ඔබ කියවීමට සූදානම් වන හොඳම අවස්ථාව මෙයයි: &gt; &gt; [ඔස්ට්‍රියානු හමුදාව හා සසඳන විට] මෙතරම් ගැල් හෝ එතරම් ගමන් මලු, එවැනි අලංකාර අශ්වාරෝහක හෝ මේජර් ශ්‍රේණියට වඩා පහළින් අශ්වාරෝහක පාබල නිලධාරීන් කිසිවෙකු දැක නැත. . [ඔස්ට්‍රියානු පාබල හමුදා ලුතිනන්වරුන්ට ඔවුන්ගේම සවි කිරීම් තිබුණි] මෙම ප්‍රංශ ජාතිකයාගේ සෑම දෙයක්ම නම්‍යශීලී සහ සැහැල්ලු විය -- චලනයන්, ඇඳුම් පැළඳුම්, ආයුධ සහ ගමන් මලු, ඔවුන්ගේ නිලයේ දාහතරේ සහ පහළොවේ පිරිමි ළමයින් පෙළපාලි ගියහ. ඔවුන්ගේ පාබල හමුදාවේ වැඩි කොටසක් නිල ඇඳුම්, පාවහන්, මුදල් නොමැතිව සිටි අතර, පෙනුමෙන් පමණක් යමෙක් විනිශ්චය කරන්නේ නම්, පෙනෙන පරිදි සියලු සංවිධානවලින් තොර විය. . . මෙම ප්‍රංශ ජාතිකයන් ම්ලේච්ඡ කණ්ඩායමකට සමානය [නමුත්] ඔවුන් හොඳ පිළිවෙලක් තබා ගත් අතර, හමුදාව දුරින් පසුපස ගිය කොල්ලකරුවන් පමණි. . . නිවැසියන් භීතියට පත් විය. &gt; ඔබට නිසැකවම සපත්තු තිබුණේ නැත. 95 දී නාමාවලියට විශේෂ නියෝගයක් සම්මත කිරීමට සිදු වූයේ සියලුම නිලධාරීන්ට ඔවුන්ගේම සපත්තු ලබා දීම සඳහා වන අතර එය පවා සම්පූර්ණයෙන්ම පුරවා නොතිබුණි. ඔබේ නිල ඇඳුම සඳහන් කර ඇති පරිදි නොතිබූ නමුත් ඔබට කළමනාකරණය කළ හැකි නම් එහි කොතැනක හෝ ප්‍රංශ ත්‍රිවර්ණ සහිත ඉරිතැලී ගිය නිල් හෝ සුදු ලිහිල් එකතුවක් පමණි. ඔබට රටෙන්ම නිතිපතා ආහාර සැපයීමක් නොතිබුණත් යුද්ධයෙන් බේරීමට සිදු විය. ඔබ සටන් කරන බොහෝ මුල් ප්‍රචාරණ ව්‍යාපාර පැහැදිලි ප්‍රහාර නොව, සැපයුම් සඳහා රයින් හරහා හෝ උතුරු ඉතාලියේ අවට නගර &#39;මුදවා ගැනීම&#39; වනු ඇත. සොල්දාදුවන්ට ඔවුන්ගේම ප්‍රංශ ඉඩම්වලද ආහාර සෙවීමේ ගැටලුවක් නොවීය. ඔබ බලහත්කාරයෙන් සේවයේ යොදවන්නෙකු නම්, හුරුපුරුදු දේශයක් හරහා ගමන් කරන විට ඔබ බොහෝ විට ඔබේ මිනිසුන්ව අත්හැර දමනු ඇත. බොහෝ කොට්ඨාශවලට ඔවුන්ගේ මිනිසුන්ගෙන් අඩක් අහිමි වනු ඇත්තේ දිගු පාගමනකදී ඇට්ට්රිෂන් සහ හැරයාම හරහා පමණි. &gt; කාලතුවක්කු සහ අශ්වාරෝහක බොහෝ විට එම රාජකාරි ඉටු කිරීමට පුහුණුවක් හා දැනුමක් තිබූ පූර්ව යුද සෙබළුන්ට සීමා විය. ඔබව බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගනු ලැබුවේ නම්, ඔබ නිසැකවම ප්‍රදේශ දෙකකින් එකකට ඇතුළත් කරනු ලැබේ -- සැහැල්ලු පාබල හමුදාව හෝ සාමාන්‍ය පාබල හමුදාව. *Tirailleur* සහ *Fusilier* පිළිවෙලින්. මෙම කොටස් දෙකෙන් එකකට විසි කිරීමෙන් පසු ඔබ හැර ගියේ නැතැයි උපකල්පනය කළහොත් ඔබට වෙනම සටන් අත්දැකීම් දෙකක් ලැබෙනු ඇත. පශ්චාත් විප්ලවවාදී හමුදාව කිසියම් පැහැදිලි කළ නොහැකි හේතුවක් නිසා සටන්කාමී හමුදාවන්ට බෙහෙවින් ඇලුම් කළේය. මම එහෙම කියන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන්ම අද්දැකීම් අඩු හමුදාවන් ඉතා දුර්වල සටන්කාමීන් නිසා. ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් වෙඩි පහරවල් නොවන අතර කරදරයේ සුළු සංඥාවකින් පවා පලා යයි. එහෙත්, සම්පූර්ණ සටන්කාමීන් ලෙස මුළු බලඇණි නිතරම යොදවා ඇත, එය උපක්‍රමයක් ලෙස නම් කරන ලදී *&quot;tirailleur en Grandes bandes.&quot;* ඔබ සටන්කාමී හමුදාවක කොටසක් නම්, ඔබ කෙලින්ම සටනට නොයනු ඇත. ඔබ කුඩා පරිමාණ වැටලීම් &#39;දූත මෙහෙවර&#39; සඳහා වෙනත් කුඩා සටන්කාමී සහෝදරවරුන් සහ නිලධාරියෙකු සමඟ පුහුණු අභ්‍යාසයක් ලෙස යවනු ලැබේ. ඔබ ගබඩා හැඹිලි හෝ කුඩා ගම්මාන වටලනු ඇත, එවිට ඔබේ නිලධාරියාට ඔබව පාලනය කිරීමට වඩා පාලිත පරිසරයක් තුළ ගින්නෙන් සිටීමට ඔබ පුරුදු වනු ඇත. ඔබ විධිමත් ඔස්ට්‍රියානු, බ්‍රිතාන්‍ය, ඉතාලි හෝ ප්‍රෂියානු හමුදාවකට එරෙහිව සටනට යන විට ඔබේ රාජකාරිය නිරන්තර හිරිහැරයක් වනු ඇත. &gt; ඔබව ෆියුසිලියර්වලට දමනු ලැබුවේ නම්, ඔබ ගොඩනැගීම ගැන දැඩි ලෙස සරඹ වනු ඇත. නැපෝලියන් යුද්ධය පිළිබඳ පොදු ත්‍රෝගය වන්නේ යාර 50-100ක් දුරින් එකිනෙකා දෙස බලා සිටින දෙපැත්තක් පේළියක සිටගෙන එකිනෙකාට වෙඩි තැබීමයි. මෙය ප්‍රංශ ජාතිකයින්ට ජරා උපාය මාර්ගයකි, මගේ ප්‍රංශයට සමාවෙන්න. නුපුහුණු බලහත්කාරයන් සඳහා රේඛා සැකසීම අකාර්යක්ෂම වන්නේ, ෆැලන්ක්ස් මෙන්, එයට ප්‍රසංගයක් ගොඩනැගීම සහ වෙඩි තැබීම අවශ්‍ය වන බැවිනි -- දැඩි ගින්නක් යටතේ සති කිහිපයක පුහුණුවක් සඳහා බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගැනීම් දෙකක් කිරීමට හැකියාවක් නැත. මෙම කාලයේ ප්‍රංශ හමුදා මූලධර්මය නිරන්තර ප්‍රහාරයන්ගෙන් එකක් විය -- සෑම විටම ප්‍රහාරාත්මකව සිටීම. ඔවුන් තම ජනබල වාසිය අනිසි ලෙස භාවිතා කරන එකම මාර්ගය එයයි. ඔබ මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකු පළල සහ මිනිසුන් දුසිම් ගනනක් ගැඹුරු තීරුවකට සංවිධානය කරනු ඇත. ඔබ සතුරු රේඛාවට සම්පූර්ණ වේගයෙන් ආරෝපණය කරන බැවින්, ඔබ සටනකදී එක් වරක් හෝ එක් වරක් ඔබේ ආයුධයට වෙඩි නොතබනු ඇත. තීරුව සපයා ඇත්තේ එයයි -- එය රේඛාවට ගැඹුරක් ලබා දුන්නේය, විශාල සංවිධානයක් අවශ්‍ය නොවීය, සහ සතුරාගේ සුනුවිසුනු වූ සහ විශේෂයෙන් *තුනී* රේඛාවලට ආරෝපණය කිරීම සඳහා විධිමත් ක්‍රමයක් ලෙස පමණක් භාවිතා කරන ලදී. බ්‍රිතාන්‍ය, ඔස්ට්‍රියානු, ඉතාලි සහ ප්‍රුසියානු හමුදා වෘත්තීය හමුදාවන් වූ අතර එම රේඛීය සැකැස්මේදී සටන් කරනු ඇත. එය නියත තීරු ගාස්තුවලට ඔරොත්තු නොදෙනු ඇත. &gt; සාමාන්‍ය සටනක් සිදු වන්නේ කෙසේද? හොඳයි, නැවතත්, එය හමුදාවේ ඔබේ ස්ථානය මත රඳා පවතී. ඔබ නිකම්ම ගොවියෙක් නම් නැවතත් ඔබ පාබල හමුදාවේ සිටියා. අපි එය සතුරු සපත්තු වලින් සිතමු. සටන්කාමීන්ගේ රංචු ඔබේ තද, දැඩි ලෙස ඇඳ පැළඳ සිටි ආකෘති ආවරණයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම අවුල් සහගත ලෙස ආවරණය කිරීමට පටන් ගනී. මම රංචුවක් කිව්වම අපි සමහර වෙලාවට 2:1 හෝ 3:1 අනුපාතයන් ගැන කතා කරනවා. ඔබ නිශ්චලව සිටියහොත්, ඔබ අඛණ්ඩව ඉවත් කරනු ලැබේ. ඔබ ඔවුන්ට වෙඩි තැබීමට උත්සාහ කළහොත්, ඔවුන් අතිශයින් විසිරී ඇති බැවින් ඔබ පහර දෙන්නේ ස්වල්පයක් පමණි. ඔබ ඔවුන්ට ආරෝපණය කිරීමට උත්සාහ කළහොත් ඔවුන් ඉවතට ගසාගෙන යනු ඇත, තවමත් වෙඩි තබමින්, ඔබ ඔබේ දැඩි විනයගරුක රේඛාවට ආපසු යාමට උත්සාහ කරන විට ඔබව අනුගමනය කරනු ඇත. &gt; අවසානයේදී ඔබේ රේඛාව නරක් වනු ඇත, ඔබ බ්‍රිතාන්‍ය හෝ ඔස්ට්‍රියානුවෙකු, ක්ෂිතිජය හරහා බලනු ඇත. දුමාරයෙන් පිටතට පැමිණෙන්නේ ඔබේ වෙහෙසට පත් වූ රේඛාවේ සෑම අංගනයකටම (සියල්ල ආරම්භ වන විට ගැඹුර 3ක් පමණි) මිනිසුන් 12 දෙනෙකුගේ බරින් මිනිසුන් 12 දෙනෙකුගේ බරින් දිගු කරන ලද බයිනෙත්තු සහිත දහස් ගණන් මිනිසුන්ගේ කෑගැසීම, පාගා දැමීම, දැවැන්ත තදබදයකි. ඔබේ වෘත්තීය, සංවිධානාත්මක සහ ධෛර්ය සම්පන්න හමුදාවන් ඔවුන්ගේ උපරිමයෙන් උත්සාහ කරනු ඇත, නමුත් ඔවුන් ගැටළු වලට මුහුණ දෙනු ඇත. ප්‍රංශ NCO සම්පූර්ණයෙන්ම අභිබවා ගිය සහ එය ඉක්මවා ගිය ඔහුගේ බලාපොරොත්තු රහිත තත්වය හඳුනා ගැනීමට අපොහොසත් වූ අතර කෙසේ හෝ චෝදනාවක් එල්ල කර අවසන් ස්ථාවරයේදී දහස් ගණනක් මරා දැමීය. පිළිගත් මිලිටරි මූලෝපාය කම්පන සහගත නොසලකා හැරීමක් පෙන්නුම් කරන සහ විප්ලවවාදී නොවන පාර්ශ්වයන්ගේ විසිතුරු උපක්‍රම සහ මූලෝපාය කිසිවක් අදහස් නොකළ, දහස් ගණන් ප්‍රංශ ජාතිකයන්ගේ බරට යට වී සිටින සෑම කටයුත්තක්ම මනස්කාන්ත, සියල්ල අලකලංචියක් බවට පත් කරන අද්දැකීම් අඩු ප්‍රංශ නිලධාරීන් ඔවුන්ට. &gt; ප්රංශ ඉදිරිදර්ශනය වෙත ආපසු. අපි කියමු, කෙසේ හෝ, ඔබ මේ සියල්ලෙන් බේරී ඇත. එය අසාධාරණ නොවේ, බොහෝ දෙනෙක් එසේ කළහ. ඔබ බයිනෙත්තුවෙන් ඇනීම හෝ ආරෝපණයකට වෙඩි තැබුවේ හෝ ඔබේ මිනිසුන්ව පාළු කර හෝ කිසිවක් රැස්කර තබා අසු නොවීය. ඔබ 90 දශකයේ සිට 1799 දක්වා නාමාවලිය වැටෙන විට දිවි ගලවා ගත්තේය. සටන් සියයක් ඔබට හිරිහැර කරයි. ඔබ නැවත නැවතත් විශේෂයෙන් ඉංග්‍රීසි සහ ඔස්ට්‍රියානුවන් ආපසු විසි කරනු ඇත. දස දහස් ගණනක් යුද්ධයෙන් මිය ගිය අතර තවත් බොහෝ දෙනෙක් ඔබේ රජයේ නොහැකියාව නිසා මිය යනු ඇත. 91 දී ඔබ දැරූ දේශප්‍රේමී උද්යෝගය 1799 රස්තියාදු වූ ප්‍රවීණයන්ට නොමේරූ සහ මෝඩකමක් සේ පෙනුණි. එම විප්ලවයේ පළමු වසරවල දේශප්‍රේමී වාතය -- *Chant du Départ*, *Ah ça Ira*, සහ *Marseillaise සංගීත කණ්ඩායම් වාදනය කරනු ඇත. *. &gt; සංගීත කණ්ඩායම් වාදනය කරන අතර ඔබ ගායනා කරනු ඇත, නමුත් ඔවුන් ඔබට කිසිවක් අදහස් නොකරනු ඇත. ඔබ දැන් වෘත්තීය හමුදාවක වෘත්තීය සොල්දාදුවෙක්. 91 දී අභිමානයෙන් සහ සහෘදත්වයෙන් සටන් කළ ඔබ, පසුගිය දශකය ගත කළේ කොල්ලකෑම් සහ මිනීමැරුම් දිවි ගලවා ගැනීම සඳහා ඉගෙන ගත් අතර, ඕනෑම පුද්ගලයෙකුට හෝ ඕනෑම අදහසක් කෙරෙහි සහ විශේෂයෙන් එම අමන විප්ලවයට එතරම් ගෞරවයක් නොදක්වයි. ඔබේ ජෙනරාල්වරු වෘක වර්ගයක්, අධිකාරියට අගෞරව කරන සහ ස්වාධීන මනසක් ඇති අය වනු ඇත. ඔබ සියලු දෙනා, නිලධාරීන් සහ මිනිසුන් එක්ව, දිවි ගලවා ගත් අය විය. එතෙක් ඉතිහාසයේ සිදු වූ දරුණුතම යුද්ධවල සියලු දුෂ්කරතාවලට සහ කොන්දේසිවලට මුහුණ දුන් වානේ මිනිසුන්, පැරිසියේ විප්ලවවාදී ආන්ඩුව විසින් ඔබව පරිහරණය කළ සහ අපයෝජනය කළ *දල-බඩවැල්* වලින් තරයේම පෝෂණය වී ඇත. . ඔබ ජයග්‍රහණ දුසිම් ගනනක් දිනාගෙන මුළු යුරෝපයම එහි පිටුපසට විසි කර ඇතත් ඔබට වසර 10කට ආසන්න කාලයක් තුළ සාමයක්, සපත්තුවක් සහ හතරැස් ආහාරයක් නොතිබුණි. 19 වන ශතවර්ෂයේ ආරම්භයේ දී නැපෝලියන් බොනපාට් පළමු කොන්සල් බවට පත් කරන්නේ මෙම හමුදාවයි. මෙම හමුදාව ඔබගෙන් සමන්විත වූ අතර, ලොව මෙතෙක් දකින විශාලතම හමුදා බලවේගය වන Grand Armée බවට ව්‍යාජ ලෙස සාදනු ලබන භයානක ලෝහයකි. මූලික වශයෙන්, මට ඒ සියල්ලෙන් **tl;dr** සෑදිය යුතු නම්? විප්ලවවාදී හමුදාවන් මුලදී මූලික වශයෙන් සෑම කෙනෙකුම බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගනු ඇති අතර වඩාත් වෘත්තීය, වඩා &#39;කාර්යක්ෂම&#39; යුරෝපීය හමුදාවන් යටපත් වනු ඇත. උපාමාරු සහ උපක්‍රම ඔබ වෙත 3 ගුණයක් සිටින විට, සියලු හානි නොසලකා හරිමින්, ඔබ සියලු දෙනාම ඔබේ ගොඩනැගීමට වල් ලෙස වෙඩි තබා ඔබ වෙත ආරෝපණය කරන විට. හුදු සංඛ්‍යා බලය මූලික වශයෙන් ඔස්ට්‍රියානුවන් සහ බ්‍රිතාන්‍යයන් පසුපසට තල්ලු කරන අතර 1792-1797 පළමු සභාග යුද්ධයේදී ප්‍රංශ ජාතිකයින්ට මුල් භෞමික ජයග්‍රහණ ලබා ගැනීමට ඉඩ සලසයි. 1798-1802 අතර දෙවන සභාග යුද්ධය වන විට, ඉලක්කය වූයේ රාජාණ්ඩුව යලි ස්ථාපිත කිරීම නොව අඩුම තරමින් ප්‍රංශ ජාතිකයින් තවත් ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීම සහ ඔවුන් ලබා ගත් දෙයින් සමහරක් නැවත ලබා ගැනීම වැළැක්වීමයි. රුසියානුවන්ගේ සහාය ඇතිව බොහෝ මුල් ජයග්‍රහණ ලබා ගත්තද, අවසානයේදී ඔවුන් පසුබසින අතර බ්‍රිතාන්‍ය සහ ඔස්ට්‍රියානුවන් මූලික වශයෙන් යථාර්ථයට මුහුණ දෙනු ඇත -- නැපෝලියන් දැන් භාරව සිටි අතර ඔහු හමුදා දක්ෂයා විය. ඔහුගේ පාමුල දශකයක් අඛණ්ඩව සටන් කළ, පහසුවෙන්ම යුරෝපයේ වඩාත්ම පළපුරුදු සහ සටන්කාමී කණ්ඩායමක් විය. යුරෝපයේ සෙසු රටවල් මහා බලහත්කාර හමුදාවන් පිළිබඳ අදහස සමඟ ක්‍රීඩා කරන විට, ප්‍රංශය පසුගිය දශකයේ අසාර්ථකත්වයේ සහ මරණයේ එය පරිපූර්ණ කර ඇති අතර බිහිසුණු සංයෝජනයක් තිබුණි -- ඉතිහාසයේ විවාද කළ හැකි දක්ෂම ජෙනරාල්වරයා විසින් මෙහෙයවන ලද පළපුරුදු බලහත්කාර හමුදාවක්. මෙය ඔවුන්ට 19 වැනි සියවසේ මුල් භාගය පුරා බහුවිධ ආක්‍රමණශීලී යුද්ධ කිරීමටත්, ඒවා ඒත්තු ගැන්වෙන පරිදි ජය ගැනීමටත්, යුරෝපයේ වැඩි කොටසක් යටත් කර ගැනීමටත් ඉඩ සැලසේ. ---- සටහන්: එල්ටිං, ජෝන්, *&quot;සිංහාසනය වටා කඩු: නැපෝලියන් ග්‍රෑන්ඩ් ආමි&quot;* රොතන්බර්ග්, ගුන්තර්, *&quot;නැපෝලියන් යුද්ධ&quot;*