Both the Communists and Warlords were a significant distraction for the Nationalists during the war against the Japanese, however the Nationalists did not fight all three at the same time.

The Nationalists actively avoided engaging with the Japanese until 1937 (the invasion of Manchuria occurred in 1931), with the intention of focusing their efforts to defeat the Communists. In 1937 a Manchurian warlord - Zhang Xueliang, "The Young Marshall" - kidnapped Nationalist leader Chiang Kaishek and forced him to enter into a truce with the Communists, and to form a united front against the Japanese.

As to the Warlords, the Warlord Period is usually considered to have ended in the late 20s after a Nationalist campaign to unite the country - the Northern Expedition. Parts of China did continue to be under the control of ostensibly allied warlords, over whom the Nationalists could exert limited influence. Quite limited actually, the Communists famously and repeatedly exploited the loose relationship between Nationalists and the Warlords to survive the Long March.

Even during the Sino-Japanese war and despite the truce, Nationalist attention seems to have been divided between the Communists and the Japanese. US General Stillwell frequently expressed frustration that the Nationalists did not appear committed to the war, and that Chiang Kaishek was more interested in preserving his forces for the renewal of hostilities with the Communists.

As to how they fought, the Nationalists were forced into a conventional war against the Japanese with inferior forces. They were unable to commit the necessary resources to resist the Japanese occupation of large cities, but were able to effectively resist over-extended Japanese forces in China's interior. The Communists in contrast fought a guerrilla war, avoiding pitched battles and occupying territory after Japanese forces had moved on.
කොමියුනිස්ට්වාදීන් සහ යුධ නායකයන් දෙදෙනාම ජපන් ජාතිකයින්ට එරෙහි යුද්ධයේදී ජාතිකවාදීන්ට සැලකිය යුතු බාධාවක් වූ නමුත් ජාතිකවාදීන් එකම අවස්ථාවේදීම තිදෙනාම සටන් කළේ නැත. ජාතිකවාදීන් 1937 වන තෙක් ජපන් ජාතිකයින් සමඟ සම්බන්ධ වීම සක්‍රීයව වැළකුණි (1931 දී මැන්චූරියාව ආක්‍රමණය සිදු විය), කොමියුනිස්ට්වාදීන් පරාජය කිරීමට ඔවුන්ගේ උත්සාහයන් අවධානය යොමු කිරීමේ අරමුණින්. 1937 දී මැන්චූරියානු යුද නායකයෙකු වූ - ෂැං ෂුලියැන්ග්, &quot;යංග් මාෂල්&quot; - ජාතිකවාදී නායක චියැං කයිෂෙක් පැහැරගෙන ගොස් කොමියුනිස්ට්වාදීන් සමඟ සටන් විරාමයකට එළඹීමටත්, ජපන් ජාතිකයින්ට එරෙහිව එක්සත් පෙරමුණක් පිහිටුවීමටත් ඔහුට බල කළේය. යුධ අධිපතීන් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, යුධ අධිපති කාලපරිච්ඡේදය සාමාන්‍යයෙන් 20 දශකයේ අගභාගයේදී රට එක්සත් කිරීමේ ජාතිකවාදී ව්‍යාපාරයකින් පසු අවසන් වූ බව සලකනු ලැබේ - උතුරු ගවේෂණය. චීනයේ සමහර ප්‍රදේශ ජාතිකවාදීන්ට සීමිත බලපෑමක් කළ හැකි මිත්‍ර හමුදා නායකයින්ගේ පාලනය යටතේ දිගටම පැවතුනි. ඇත්ත වශයෙන්ම තරමක් සීමිත වූ අතර, කොමියුනිස්ට්වාදීන් දිගු ගමනේ දිවි ගලවා ගැනීම සඳහා ජාතිකවාදීන් සහ යුධ නායකයින් අතර ඇති ලිහිල් සම්බන්ධතාවය ප්‍රසිද්ධ හා නැවත නැවතත් භාවිතා කළහ. චීන-ජපන් යුද්ධය අතරතුර සහ සටන් විරාමය තිබියදීත්, ජාතිකවාදී අවධානය කොමියුනිස්ට්වාදීන් සහ ජපන් ජාතිකයන් අතර බෙදී ඇති බව පෙනේ. එක්සත් ජනපද ජෙනරාල් ස්ටිල්වෙල් නිතරම කලකිරීම ප්‍රකාශ කළේ ජාතිකවාදීන් යුද්ධයට කැපවී සිටින බවක් පෙනෙන්නට නොතිබූ බවත්, කොමියුනිස්ට්වාදීන් සමඟ එදිරිවාදිකම් අලුත් කිරීම සඳහා චියැං කයිෂේක් තම හමුදාවන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට වැඩි උනන්දුවක් දැක්වූ බවත්ය. ඔවුන් සටන් කළ ආකාරය සම්බන්ධයෙන් ජාතිකවාදීන්ට ජපන් ජාතිකයින්ට එරෙහිව පහත් බලවේග සමඟ සාම්ප්‍රදායික යුද්ධයකට බල කෙරුනි. විශාල නගරවල ජපන් ආක්‍රමණයට ප්‍රතිරෝධය දැක්වීමට අවශ්‍ය සම්පත් කැප කිරීමට ඔවුන්ට නොහැකි වූ නමුත්, චීනයේ අභ්‍යන්තරයේ ජපන් හමුදාවන්ට වඩා ඵලදායි ලෙස ප්‍රතිරෝධය දැක්වීමට ඔවුන්ට හැකි විය. කොමියුනිස්ට්වාදීන් ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව ගරිල්ලා යුද්ධයකට මුහුණ දුන් අතර, ජපාන හමුදා ඉදිරියට ගිය පසු සටන් වැලැක්වීම සහ භූමිය අත්පත් කර ගත්හ.