The Nazis did not nationalize all off industry; now they forced Jews to sell their businesses for peanuts to non-Jewish owners, under the policy of Aryanization/Arisierung - that was in 1938.

However they placed limited on what owners could do with their property, effectively the nazi state managed an increasing part of the economy - this tendency began in 1936 (the Nazi's had a four year plan between 1936-40); from 1939 this the economy switched to war economy and between 1942-45 most of the economy was managed directly by the state.

For instance farmers would be told what they should plant (they also did price fixing), and factories would be told what to produce; however the old manager was still in charge, provided he was not Jewish. 

Much of the free market was gradually abolished; by 1936 prices and salaries were fixed; the central bank lost its independence; etc.

Much of the prewar years was based on deficit spending; actually the Bruehning government started this, but because of Versaille/Young plan he was not allowed to finance these measure by inflation. The measures were efficient at stopping unemployment; however the planning body was a mess of different interest and priorities, the office of the four year plan (Goehring) would quarrel with leader of war economy (Schacht) vs. Wehrmacht officials, etc.

Also deficit spending had the result that there were no currency reserves left by 1939.
So it is correct to say that eventually the business plan of the Nazi system was war, also planning went for war in 1939; the second four year plan would have ended early in 1940, the object of the plan was to create a self sufficient economy/decrease dependence on imported raw materials and to prepare for war.

----
"Deutsche Wirtschaft und Wirtschaftspolitik  1914 - 1945" Prof. Dr. Rainer Goemmel

_URL_0_
නාසීන් සියලු කර්මාන්ත ජනසතු කළේ නැත; දැන් ඔවුන් යුදෙව්වන්ට ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාර යුදෙව් නොවන අයිතිකරුවන්ට රටකජු සඳහා විකිණීමට බල කළ අතර, ආර්යීකරණය/ඇරිසියරුං ප්‍රතිපත්තිය යටතේ - එනම් 1938 දී ය. කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් අයිතිකරුවන්ට ඔවුන්ගේ දේපළ සමඟ කළ හැකි දේ සීමා කළ නමුත්, නාසි රාජ්‍යය වැඩි කොටසක් කළමනාකරණය කළේය. ආර්ථිකයේ - මෙම ප්‍රවණතාවය 1936 දී ආරම්භ විය (නාසිවරුන්ට 1936-40 අතර සිව් අවුරුදු සැලැස්මක් තිබුණි); 1939 සිට මෙම ආර්ථිකය යුද ආර්ථිකයට මාරු වූ අතර 1942-45 අතර ආර්ථිකයේ වැඩි කොටසක් රාජ්‍යය විසින් සෘජුවම කළමනාකරණය කරන ලදී. නිදසුනක් වශයෙන්, ගොවීන්ට තමන් සිටුවිය යුත්තේ කුමක් දැයි කියනු ඇත (ඔවුන් මිල නියම කිරීම ද සිදු කළහ), සහ කර්මාන්තශාලාවලට නිෂ්පාදනය කළ යුතු දේ පවසනු ඇත; කෙසේ වෙතත් පැරණි කළමනාකරු තවමත් භාරව සිටියේය, ඔහු යුදෙව්වෙක් නොවේ නම්. නිදහස් වෙළඳපොලේ බොහෝමයක් ක්‍රමයෙන් අහෝසි විය; 1936 වන විට මිල ගණන් සහ වැටුප් නියම කරන ලදී; මහ බැංකුවේ ස්වාධීනත්වය අහිමි විය; යනාදිය. යුද්ධයට පෙර බොහෝ වසර හිඟ වියදම් මත පදනම් විය; ඇත්ත වශයෙන්ම Bruehning රජය මෙය ආරම්භ කළ නමුත් Versaille/Young සැලැස්ම නිසා උද්ධමනය මගින් මෙම පියවරයන්ට මුදල් යෙදවීමට ඔහුට ඉඩ නොලැබුණි. විරැකියාව නැවැත්වීමට පියවර කාර්යක්ෂම විය; කෙසේ වෙතත් සැලසුම් ආයතනය විවිධ උනන්දුව සහ ප්‍රමුඛතා අවුල් විය, සිව් අවුරුදු සැලැස්මේ කාර්යාලය (Goehring) යුද ආර්ථිකයේ නායකයා (Schacht) එදිරිව Wehrmacht නිලධාරීන්, යනාදිය සමඟ රණ්ඩු වනු ඇත. එසේම හිඟ වියදම්වල ප්‍රතිඵලය වූයේ නැත 1939 වන විට මුදල් සංචිත ඉතිරි වී ඇත. එබැවින් අවසානයේ නාසි ක්‍රමයේ ව්‍යාපාර සැලැස්ම යුද්ධයක් වූ බව පැවසීම නිවැරදිය, සැලසුම් කිරීම 1939 දී යුද්ධයට ද ගියේය. දෙවන සිව් අවුරුදු සැලැස්ම 1940 මුලදී අවසන් වනු ඇත, සැලැස්මේ පරමාර්ථය වූයේ ස්වයංපෝෂිත ආර්ථිකයක් ඇති කිරීම / ආනයනික අමුද්‍රව්‍ය මත යැපීම අඩු කිරීම සහ යුද්ධයට සූදානම් වීමයි. ---- &quot;Deutsche Wirtschaft und Wirtschaftspolitik 1914 - 1945&quot; මහාචාර්ය Dr. Rainer Goemmel _URL_0_