Before the advent of recording, music was fairly rare, but depended on the situation (especially social class).  I can comment briefly on America in 1910 and Germany post-1850.
In 19th century Germany, music would have been heard in church, where there was typically an organ, a choir, and possibly even a small orchestra or chamber ensemble.  This was often the grandest scale of music that most people would hear.  For the upper classes, this was the period where having a piano in the home, and amateur singing became a popular focus at parties.  Case in point, Schubert wrote dozens (if not hundreds) of short songs (Leider) for voice and piano, and even began a tradition of gathering people in a private home to sing and play them.  People still hold "Schubertiads" to this day.
This was also the period in which formal concerts arose.  Before that, going to hear an orchestra was a social event, with lots of eating, drinking, and talking - and who knows how much actual listening to the music.  But Liszt was the one who introduced the idea of sitting quietly for a concert, and by 1900, concert and opera halls were huge, and well-attended.  Again - if you were rich, you could hear a lot of music!
I know less about folk, or lower-class music of this period.  I would say that music was much less common, and depended on one or two people in a town having instruments - possibly fiddles, flutes, drums, that sort of thing.  200ish years before this, the bagpipe was the most popular folk instrument in much of Europe, but that was on a decline, and I'm not too sure what followed it.  So there could be music at festivals and celebrations, and of course casual singing like in the tavern, but formal performances must have been rare.

1910 in America was a pretty interesting time for music.  Church still featured choir and organ, and pianos were nearly ubiquitous in middle and upper class homes.  While America was struggling to find their place in the classical music world, they were importing tons of music from Europe - Opera and orchestral performances were common, and the programs were full of things like Beethoven, Berlioz, and Bruckner.  I believe 1910 (give or take a year) was when Mahler visited America.
Vaudeville was also in full swing at that time, and so finally common people were able to hear music on a fairly regular basis.  Vaudeville performers sang and played instruments like piano, banjo, and mandolin - the last one was especially enjoying huge popularity.  
Like in 19th c Germany, if you wanted music, you had to make it yourself most of the time.  White people in the southern states were using fiddles, mandolins, banjos, dulcimers, to play music based on celtic roots - we call it "old time" music now, and it was to evolve into things like bluegrass and country and western.  At the same time, African Americans were developing delta blues, ragtime, gospel, and "work songs."  These would be performed at celebrations, or sung casually any time.  
The big thing to remember is that recording was just starting to become a viable industry - while still a rarity in 1910, phonographs were about to explode, completely changing the way(and the frequency with which  ) people could experience music.

TL:DR:  In 1910 America and late-1800s Germany, if you wanted music, you had to make it yourself.  How often that happened depended on how much money you had.
Performances have gotten more and more common as time has gone on.  1910 was actually a pretty great time to hear live music, even if you weren't filthy rich.  
පටිගත කිරීම පැමිණීමට පෙර, සංගීතය තරමක් දුර්ලභ වූ නමුත් තත්වය මත (විශේෂයෙන් සමාජ පන්තිය) රඳා පැවතුනි. මට 1910 දී ඇමරිකාව සහ 1850 න් පසු ජර්මනිය ගැන කෙටියෙන් අදහස් දැක්විය හැකිය. 19 වන ශතවර්ෂයේ ජර්මනියේ, පල්ලියේ සංගීතය ඇසෙන්නට ඇත, එහිදී සාමාන්‍යයෙන් අවයවයක්, ගායන කණ්ඩායමක් සහ කුඩා වාද්‍ය වෘන්දයක් හෝ කුටීර කණ්ඩායමක් පවා තිබුණි. මෙය බොහෝ විට මිනිසුන්ට ඇසෙන ශ්රේෂ්ඨතම සංගීත පරිමාණය විය. ඉහළ පන්ති සඳහා, මෙය නිවසේ පියානෝවක් තිබීම සහ ආධුනික ගායනය සාදවල ජනප්‍රිය අවධානයට ලක් වූ කාලයයි. උදාහරණයක් ලෙස, Schubert කටහඬ සහ පියානෝව සඳහා කෙටි ගීත (Leider) දුසිම් ගනනක් (සිය ගණනක් නොවේ නම්) ලියා ඇති අතර, ඒවා ගායනා කිරීමට සහ වාදනය කිරීමට පුද්ගලික නිවසක මිනිසුන් එක්රැස් කිරීමේ සම්ප්‍රදායක් පවා ආරම්භ කළේය. මිනිසුන් අද දක්වාම &quot;Schubertiads&quot; පවත්වයි. විධිමත් ප්‍රසංග බිහිවූ කාලයද මෙයයි. ඊට පෙර, වාද්‍ය වෘන්දයක් ඇසීමට යාම සමාජීය සිදුවීමක් වූ අතර, බොහෝ කමින්, බොමින් සහ කතා කරමින් - සහ සංගීතයට කෙතරම් සත්‍ය වශයෙන්ම සවන් දෙනවාද යන්න කවුද දන්නේ. නමුත් ප්‍රසංගයක් සඳහා නිශ්ශබ්දව වාඩි වී සිටීමේ අදහස හඳුන්වා දුන්නේ Liszt වන අතර 1900 වන විට ප්‍රසංග සහ ඔපෙරා ශාලා විශාල වූ අතර හොඳින් සහභාගී විය. නැවතත් - ඔබ පොහොසත් නම්, ඔබට සංගීතය ගොඩක් ඇසෙනු ඇත! මම මේ යුගයේ ජන සංගීතය ගැන දන්නේ අඩුවෙන්. සංගීතය බොහෝ දුරට සුලභ නොවන බවත්, සංගීත භාණ්ඩ ඇති නගරයක එක් අයෙකු හෝ දෙදෙනෙකු මත යැපෙන බවත් මම කියමි - සමහරවිට ෆිඩල්, නළා, බෙර, එවැනි දේවල්. මෙයට වසර 200 කට පෙර, යුරෝපයේ බොහෝ ප්‍රදේශවල වඩාත්ම ජනප්‍රිය ජන භාණ්ඩය වූයේ බෑග් පයිප්පය, නමුත් එය අඩුවෙමින් පැවති අතර, එය අනුගමනය කළේ කුමක් දැයි මට එතරම් විශ්වාස නැත. එබැවින් උත්සව හා සැමරුම් වලදී සංගීතය තිබිය හැකි අතර, ඇත්ත වශයෙන්ම තැබෑරුම්වල මෙන් අනියම් ගායනය විය හැකි නමුත් විධිමත් සංදර්ශන දුර්ලභ විය යුතුය. 1910 ඇමරිකාවේ සංගීතය සඳහා ඉතා රසවත් කාලයක් විය. පල්ලියේ තවමත් ගායනා කණ්ඩායම සහ ඉන්ද්‍රියයන් ඇතුළත් වූ අතර පියානෝ මධ්‍යම හා ඉහළ පන්තියේ නිවාසවල සෑම තැනකම පාහේ දක්නට ලැබුණි. ඇමරිකාව සම්භාව්‍ය සංගීත ලෝකයේ තම ස්ථානය සොයා ගැනීමට වෙහෙසෙද්දී, ඔවුන් යුරෝපයෙන් සංගීතය ටොන් ගණනක් ආනයනය කරමින් සිටියහ - ඔපෙරා සහ වාදක සංදර්ශන සාමාන්‍ය වූ අතර වැඩසටහන් බීතෝවන්, බර්ලියෝස් සහ බෘක්නර් වැනි දේවලින් පිරී තිබුණි. මම විශ්වාස කරන්නේ 1910 (වසරක් දෙන්න හෝ ගන්න) මහලර් ඇමරිකාවට ගිය විටය. ඒ වන විට වෝඩෙවිල් ද පූර්ණ පැද්දෙමින් සිටි අතර අවසානයේ සාමාන්‍ය ජනයාට තරමක් නිතිපතා සංගීතය ඇසීමට හැකි විය. Vaudeville වාදකයින් පියානෝ, බැන්ජෝ සහ මැන්ඩලින් වැනි සංගීත භාණ්ඩ ගායනා කර වාදනය කළහ - අන්තිමයා විශේෂයෙන් විශාල ජනප්‍රියත්වයක් භුක්ති වින්දා. 19 වැනි සියවසේ ජර්මනියේ වගේ, ඔබට සංගීතය අවශ්‍ය නම්, බොහෝ විට එය ඔබ විසින්ම කළ යුතුව තිබුණි. දකුණු ප්‍රාන්තවල සුදු ජාතිකයින් කෙල්ටික් මූලයන් මත පදනම් වූ සංගීතය වාදනය කිරීමට ෆිඩල්, මැන්ඩලින්, බැන්ජෝ, ඩල්සිමර් භාවිතා කළහ - අපි එය දැන් &quot;පැරණි කාලය&quot; සංගීතය ලෙස හඳුන්වමු, එය බ්ලූග්‍රාස් සහ රට සහ බටහිර වැනි දේ දක්වා පරිණාමය විය. ඒ අතරම, අප්‍රිකානු ඇමරිකානුවන් ඩෙල්ටා බ්ලූස්, රැග්ටයිම්, ශුභාරංචිය සහ &quot;වැඩ ගීත&quot; සංවර්ධනය කරමින් සිටියහ. මේවා සැමරුම්වලදී සිදු කරනු ලැබේ, නැතහොත් ඕනෑම වේලාවක සැහැල්ලුවෙන් ගායනා කරනු ලැබේ. මතක තබා ගත යුතු ලොකුම දෙය නම් පටිගත කිරීම ශක්‍ය කර්මාන්තයක් බවට පත්වීමට පටන් ගැනීමයි - 1910 දී දුර්ලභ දෙයක් වුවද, ෆොනෝග්‍රාෆ් පුපුරා යාමට ආසන්නව සිටි අතර, මිනිසුන්ට සංගීතය අත්විඳිය හැකි ආකාරය (සහ සංඛ්‍යාතය) සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය. TL:DR: 1910 ඇමරිකාවේ සහ 1800 ගණන්වල අගභාගයේ ජර්මනියේ, ඔබට සංගීතය අවශ්‍ය නම්, එය ඔබම සාදාගත යුතු විය. එය කොපමණ වාරයක් සිදු වූවාද යන්න රඳා පවතින්නේ ඔබ සතුව කොපමණ මුදලක් තිබේද යන්න මතය. කාලය ගෙවී යත්ම රංගනයන් වඩ වඩාත් පොදු වී ඇත. ඔබ අපිරිසිදු පොහොසත් නොවූවත්, සජීවී සංගීතය ඇසීමට 1910 ඇත්තෙන්ම හොඳ කාලයක් විය.  