Following the Second Anglo-Boer War, the Transvaal and Orange Free State were barren. Scorched earth tactics from the British had left farmland ruined, and the concentration of the Boer population in camps had lead to a huge depopulation, with around half of the Boer children in these camps dying from disease and malnutrition. The Afrikaner population of the Free State and the Transvaal, the 'Boers' (Dutch for farmer) were a conservative agrarian people. They toiled on the land, and most had little formal education outside of learning to read the Bible. Afrikaners from the Cape Colony were distinct, they tended to have a better education and were more 'cosmopolitan'. Prior to the Witwatersrand Gold Rush which lead to the foundation of Johannesburg, neither the Transvaal or Orange Free State had any sizeable cities outside of their capitals which were also rather small. They were both very rural states, with most of their citizenship economically engaged in agriculture. Ruined farms following the war lead many families to migrate to cities, the so called ''die trek na die stad''. This lead to cities growing in size, and Johannesburg which was effectively run by English speaking business owners, was the main draw to these internal migrants. This wave of migration was later exacerbated by the modernisation of farming forcing more to move on to the cities. When moving to these cities the Afrikaners were left on the fringes, often in the worse areas, sometimes close to the informal settlements of the native bantus who were used as a pool of cheap labour primarily in the mining sector. The language of business, commerce, the civil service and in some cases even education was primarily conducted in English. The Afrikaners were mostly looked down upon as a simple people, and there was much prejudice against Afrikaans which many considered a ''kitchen language'', only suitable for communication with your black workers. With poor command of the English language and little formal education these poor Afrikaners had to resort to manual labour, working for little. So you had the Afrikaners living in an alien place, looked down upon by established English speakers, at a disadvantage socially and in many cases competing with blacks for jobs.

The animosity the Afrikaners had towards the British was considerable from the memory of the Second Anglo-Boer War, and following South Africa's entry into the First World War, a small minority attempted an uprising on behalf of leaving the Empire and joining the Germans, the 'Maritz Rebellion'. This was crushed, and politically the consensus was still on the whole for reconciliation and Afrikaners and English working together in South Africa as a part of the British Empire. However a group of Afrikaners, recognising the need for their people to expand their political power formed the Afrikanerbond, a secret society which was the main driving force behind the Afrikaner nationalist movement. 

The close proximity of blacks and Afrikaners, and their competition in the labour market led to a series of labour disputes. The most notable of these was the Rand Rebellion in 1922. Upset at the use of black labour being exploited by business owners thereby depressing the wages of white workers and leading to unemployment for whites, along with blacks being promoted to positions of authority, white workers backed by the South African Labour Party and communists held a strike which almost became an uprising. Their slogan was ''Workers of the world unite, and fight for a white South Africa'', which is ironic given the role socialist movements had in the eventual democratisation of South Africa and the downfall of Apartheid and the non-racial aspect of socialism in general. The government put down the rebellion with brutal force. They attempted to meet some of the demands, passing legislating allowing for trade unions and also banning black membership of trade unions. But the memory of the Army and Air Force using deadly force against citizens, bombing them with tanks, planes and artillery was too fresh, and the policy change too weak and too late. The nominally pro-British party, the South African Party, lost to a coalition of the Afrikaner nationalist National Party and Labour party which sought to promote the interests of Afrikaners and white workers respectively. The National Party grew out of dissatisfaction with the direction of the South African Party, and the desire to promote the interest of Afrikaners and ensure that ties with Britain were kept to a minimum with the eventual goal of a republic. This government introduced a number of populist measures which restricted blacks participation in the workforce to menial roles and legally favoured the hiring of white workers. On top of this they ensured that white workers were paid a minimum wage, introduced improved working conditions and expanded social welfare. Dutch and English had both been official languages of the Union, however in practice very few people spoke 'proper' Dutch, with Afrikaans by this point being rather distinct. Also in practice English had a far more prominent role as an official language. In an effort towards equality, they introduced an act ensuring that Afrikaans had equal standing with English and Dutch, and promoted the use of Afrikaans in the civil service. 

Years later following the impact of the Great Depression, the National Party and South African Party merged into the United Party. This would steer South Africa through the Great Depression, which further exacerbated the problem of white poverty. There was an uneasy peace between the Afrikaner nationalists and the South African Party faction, both based on a belief in white supremacy although differing in their eventual vision for the country uniting to help mitigate the effects of the depression. Following the start of the Second World War, there was considerable arguments within the party with those wanting South Africa to remain neutral lead by J.B.M Hertzog, and those wanting to join the British being lead by Jan Smuts. Following a vote the parliament decided to declare war on Germany, Hertzog resigned and Jan Smuts took leadership of the United Party and became Prime Minister. Hertzog started a breakaway nationalist party, and in his absence the United Party rather than being a coalition of white interests, increasingly became more liberal and representative of the views of those who supported relations with the Empire. 

The backdrop to the 1948 election was interesting. Smuts was incredibly popular for his role as an elder statesman and his leadership of the country, and arguably even the Allies, during the war. However despite having been a general for the Boers during the Second Anglo-Boer War, and being a considerable military and political leader through both world wars, his efforts toward reconciliation with the British and his support of the British Empire made him despised by a considerable number of his kin. On the issue of race, the United Party was nominally in favour of the limited existing political representation that existed for coloureds, blacks and Indians, while vaguely acknowledging and paying lip service to an eventual racial political integration, even if not acceptable for the foreseeable future. In contrast the nationalists promised to introduce laws permanently separating whites and blacks, and enshrine white supremacy de jure. The 1940s lead to a huge moral panic over black violence and crime against whites, a part of the ''swart gevaar''. Blacks were now starting to organise more, and protest against injustices which further fed the fear of a black uprising. The nationalist used this in order to attract poorer whites voters who were scared of black crime and black political power and racial equality harming their livelihoods. Despite the United Party winning more votes, the United Party lost it's majority with a coalition of Afrikaner Nationalist parties taking power lead by D.F. Malan. By carefully targeting and playing on the concerns of urban Afrikaners and relying on the support of rural Afrikaners they were able to get a majority under first past the post. Malan would introduce harsher laws enshrining segregation against blacks, coloureds and Indians into law which is what we now know as Apartheid. The country was run by the National Party from 1948 until the first universal democratic elections in 1994.

So in summary, yes Afrikaners were at a disadvantage to English speaking South Africans following the union of South Africa, and discriminated against, even if not legally. A large bloc of poor urban Afrikaners were competing with blacks for jobs and resources, although I must insist on saying that they were still always considerably better off than the black population. This, coupled with tensions between Afrikaners and English speaking South Africans led to the rise of Afrikaner nationalism, which helped improve overall conditions for white workers but at the expense of black workers. Backlash to Jan Smuts and his pro-British stance, coupled with fears of the black population contributed to the nationalists victory in 1948, with the rise of Apartheid. 

sources: 

South Africa: The First Man, the Last Nation - R.W. Johnson

Diamonds, Gold and War: The Making of South Africa - Martin Meredith 

Churchill and Smuts: The Friendship - Richard Steyn 

A History of South Africa - Leonard Thompson 

Cry, the beloved country - Alan Paton 
(it's fiction, but I feel it helps a lot in understanding the general feeling of South Africa during the 1940s)
දෙවන ඇන්ග්ලෝ-බෝයර් යුද්ධයෙන් පසුව, ට්‍රාන්ස්වාල් සහ ඔරේන්ජ් ෆ්‍රී ස්ටේට් වඳ විය. බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ පිළිස්සුණු පස් උපක්‍රම නිසා ගොවිබිම් විනාශ වී ගොස් ඇති අතර කඳවුරුවල බෝයර් ජනගහනය විශාල ජනගහණයක් ඇති කිරීමට හේතු විය, මෙම කඳවුරුවල සිටි බෝයර් දරුවන්ගෙන් අඩක් පමණ රෝග හා මන්දපෝෂණයෙන් මිය ගියහ. නිදහස් රාජ්‍යයේ අප්‍රිකානු ජනගහනය සහ ට්‍රාන්ස්වාල්, &#39;බෝයර්ස්&#39; (ගොවීන් සඳහා ලන්දේසි) ගතානුගතික කෘෂිකාර්මික ජනතාවකි. ඔවුන් භූමියේ වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කළ අතර, බොහෝදෙනෙකුට බයිබලය කියවීමට ඉගෙනීමෙන් පිටත විධිමත් අධ්‍යාපනයක් තිබුණේ නැත. කේප් ජනපදයේ අප්‍රිකානුවන් වෙනස් වූ අතර, ඔවුන් වඩා හොඳ අධ්‍යාපනයක් ලබා ගැනීමට නැඹුරු වූ අතර වඩාත් &#39;කොස්මොපොලිටන්&#39; විය. ජොහැන්නස්බර්ග්හි අත්තිවාරමට තුඩු දෙන විට්වෝටර්ස්‍රෑන්ඩ් ගෝල්ඩ් රෂ් වලට පෙර, ට්‍රාන්ස්වාල් හෝ ඔරේන්ජ් ෆ්‍රී ස්ටේට් යන දෙකටම ඔවුන්ගේ අගනගරයෙන් පිටත සැලකිය යුතු නගර නොතිබූ අතර ඒවා තරමක් කුඩා විය. ඔවුන් දෙදෙනාම ඉතා ග්‍රාමීය රාජ්‍යයන් වූ අතර ඔවුන්ගේ පුරවැසියන්ගෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ආර්ථික වශයෙන් කෘෂිකර්මාන්තයේ නියැලී සිටියහ. යුද්ධයෙන් පසු නටබුන් වූ ගොවිපලවල් බොහෝ පවුල් නගරවලට සංක්‍රමණය වීමට තුඩු දෙයි, ඊනියා &#39;&#39;ඩයි ට්‍රෙක් නා ඩයි ස්ටාඩ්&#39;&#39;. මෙය ප්‍රමාණයෙන් නගර වර්ධනය වීමට හේතු වූ අතර ඉංග්‍රීසි කතා කරන ව්‍යාපාරිකයන් විසින් ඵලදායී ලෙස පවත්වාගෙන ගිය ජොහැන්නස්බර්ග් මෙම අභ්‍යන්තර සංක්‍රමණිකයන්ගේ ප්‍රධාන ආකර්ෂණය විය. මෙම සංක්‍රමණ රැල්ල පසුකාලීනව උග්‍ර වූයේ ගොවිතැන නවීකරණය කිරීම නිසා වැඩි වැඩියෙන් නගර වෙත යාමට බල කෙරුනි. මෙම නගර වෙත සංක්‍රමණය වන විට, අප්‍රිකානුවන් මායිම්වල, බොහෝ විට නරක ප්‍රදේශවල, සමහර විට මූලික වශයෙන් පතල් අංශයේ ලාභ ශ්‍රමයේ සංචිතයක් ලෙස භාවිතා කරන ලද ස්වදේශික බන්ටස්ගේ අවිධිමත් ජනාවාසවලට සමීප විය. ව්‍යාපාර, වානිජ්‍යය, රාජ්‍ය සේවය සහ සමහර අවස්ථාවල අධ්‍යාපනය පවා මූලික වශයෙන් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් පවත්වන ලදී. අප්‍රිකානුවන් බොහෝ දුරට සරල මිනිසුන් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර, අප්‍රිකානුවන්ට එරෙහිව බොහෝ අගතියක් පැවති අතර එය බොහෝ දෙනෙක් &quot;මුළුතැන්ගෙයි භාෂාවක්&quot; ලෙස සලකයි, එය ඔබගේ කළු ජාතික කම්කරුවන් සමඟ පමණක් සන්නිවේදනය කිරීමට සුදුසු ය. ඉංග්‍රීසි භාෂාව පිළිබඳ දුර්වල දැනුමක් සහ විධිමත් අධ්‍යාපනයක් නොමැතිකම නිසා මෙම දුප්පත් අප්‍රිකානුවන්ට සුළු වශයෙන් වැඩ කරමින් ශ්‍රමික වැඩ කිරීමට සිදු විය. එබැවින් ඔබ අප්‍රිකානුවන් පිටසක්වල ජීවත් වූ අතර, ස්ථාපිත ඉංග්‍රීසි කතා කරන්නන් විසින් පහත් කොට සලකනු ලැබූ අතර, සමාජීය වශයෙන් අවාසි සහගත වන අතර බොහෝ අවස්ථාවල කළු ජාතිකයන් සමඟ රැකියා සඳහා තරඟ කළහ. දෙවන ඇන්ග්ලෝ-බෝයර් යුද්ධයේ මතකයෙන් අප්‍රිකානුවන් බ්‍රිතාන්‍යයන් කෙරෙහි ඇති වෛරය සැලකිය යුතු වූ අතර, දකුණු අප්‍රිකාව පළමු ලෝක යුද්ධයට ඇතුළු වීමෙන් පසුව, කුඩා සුළුතරයක් අධිරාජ්‍යයෙන් ඉවත් වී ජර්මානුවන් සමඟ එක්වීම වෙනුවෙන් නැගිටීමට උත්සාහ කළහ. &#39;මැරිට්ස් කැරැල්ල&#39;. මෙය තලා දැමූ අතර, දේශපාලනික වශයෙන් සංහිඳියාව සඳහා තවමත් සම්මුතිය පැවති අතර බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ කොටසක් ලෙස දකුණු අප්‍රිකාවේ අප්‍රිකානුවන් සහ ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් එකට වැඩ කළහ. කෙසේ වෙතත්, Afrikaners කණ්ඩායමක්, තම ජනතාවට තම දේශපාලන බලය ව්‍යාප්ත කිරීමේ අවශ්‍යතාවය හඳුනාගෙන Afrikanerbond, Afrikaner ජාතිකවාදී ව්‍යාපාරයේ ප්‍රධාන ගාමක බලවේගය වූ රහස් සමාජයක් පිහිටුවා ගත්හ. කළු ජාතිකයින් සහ අප්‍රිකානුවන් සමීපව සිටීම සහ ශ්‍රම වෙළඳපොලේ ඔවුන්ගේ තරඟකාරිත්වය කම්කරු ආරවුල් මාලාවකට හේතු විය. මෙයින් වඩාත් කැපී පෙනෙන සිදුවීම වූයේ 1922 දී ඇති වූ රැන්ඩ් කැරැල්ලයි. ව්‍යාපාර හිමියන් විසින් කළු ශ්‍රමය සූරාකෑමට ලක්වීම ගැන කලබල වූ අතර එමඟින් සුදු කම්කරුවන්ගේ වැටුප් පහත හෙලීම සහ සුදු ජාතිකයින්ගේ විරැකියාවට මග පාදයි, කළු ජාතිකයන් අධිකාරී තනතුරුවලට උසස් කිරීමත් සමඟ සුදු කම්කරු දකුණු අප්‍රිකානු කම්කරු පක්ෂයේ සහය ඇතිව කොමියුනිස්ට්වාදීන් වැඩ වර්ජනයක් පැවැත්වූ අතර එය පාහේ නැගිටීමක් බවට පත් විය. ඔවුන්ගේ සටන් පාඨය වූයේ ‘‘ලෝකයේ කම්කරුවන් එක්සත්ව, සුදු දකුණු අප්‍රිකාව සඳහා සටන් වදින්න’’ යන්නයි. එය අවසානයේ දකුණු අප්‍රිකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රීකරණයේදී සහ වර්ණභේදවාදයේ බිඳවැටීමේදී සහ සමාජවාදයේ වාර්ගික නොවන අංශය තුළ සමාජවාදී ව්‍යාපාරවල භූමිකාව හාස්‍යජනක ය. සාමාන්යයෙන්. රජය කුරිරු බලයෙන් කැරැල්ල මැඩපැවැත්වීය. වෘත්තීය සමිති සඳහා අවසර දෙන නීති සම්පාදනය කිරීම සහ වෘත්තීය සමිතිවල කළු සාමාජිකත්වය තහනම් කිරීම ද ඔවුන් ඉල්ලීම් කිහිපයක් සපුරාලීමට උත්සාහ කළහ. එහෙත් යුද හමුදාව සහ ගුවන් හමුදාව පුරවැසියන්ට එරෙහිව මාරාන්තික බලය යෙදවීම, ටැංකි, ගුවන් යානා සහ කාලතුවක්කුවලින් බෝම්බ හෙලීම පිළිබඳ මතකය ඉතා නැවුම් වූ අතර ප්‍රතිපත්ති වෙනස් කිරීම ඉතා දුර්වල හා ප්‍රමාද වැඩිය. නාමිකව බ්‍රිතාන්‍ය-ගැති පක්ෂය වන දකුණු අප්‍රිකානු පක්ෂය, අප්‍රිකානු ජාතිකයින්ගේ සහ සුදු කම්කරුවන්ගේ අවශ්‍යතා ප්‍රවර්ධනය කිරීමට උත්සාහ කළ අප්‍රිකානර් ජාතිකවාදී ජාතික පක්ෂයේ සහ කම්කරු පක්ෂයේ සභාගයකට පරාජය විය. ජාතික පක්ෂය වර්ධනය වූයේ දකුණු අප්‍රිකානු පක්ෂයේ මඟ පෙන්වීම පිළිබඳ අතෘප්තිය සහ අප්‍රිකානුවන්ගේ උනන්දුව ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ ආශාව සහ ජනරජයක අවසාන ඉලක්කය සමඟ බ්‍රිතාන්‍යය සමඟ සබඳතා අවම මට්ටමක තබා ගැනීම සහතික කිරීමෙනි. ශ්‍රම බලකායේ කළු ජාතිකයින්ගේ සහභාගීත්වය පහත් භූමිකාවන්ට සීමා කළ සහ සුදු කම්කරුවන් බඳවා ගැනීමට නීත්‍යානුකූලව අනුග්‍රහය දැක්වූ ජනප්‍රිය පියවර ගණනාවක් මෙම රජය හඳුන්වා දුන්නේය. මෙයට ඉහළින් සුදු කම්කරුවන්ට අවම වැටුපක් ගෙවීමට, වැඩිදියුණු කළ සේවා කොන්දේසි හඳුන්වා දීමට සහ සමාජ සුබසාධනය පුළුල් කිරීමට ඔවුහු සහතික වූහ. ලන්දේසි සහ ඉංග්‍රීසි යන භාෂා දෙකම සංගමයේ නිල භාෂා වී ඇත, කෙසේ වෙතත්, ප්‍රායෝගිකව ඉතා සුළු පිරිසක් &#39;නිසි&#39; ලන්දේසි කතා කළ අතර, අප්‍රිකානුවන් මේ අවස්ථාවේ දී තරමක් වෙනස් ය. එසේම ප්‍රායෝගිකව ඉංග්‍රීසි භාෂාවට රාජ්‍ය භාෂාවක් ලෙස වඩාත් ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් හිමි විය. සමානාත්මතාවය සඳහා වන උත්සාහයක් ලෙස, ඔවුන් අප්‍රිකානුවන්ට ඉංග්‍රීසි සහ ලන්දේසි සමඟ සමාන ස්ථාවරයක් ඇති බව සහතික කරන පනතක් හඳුන්වා දුන් අතර සිවිල් සේවයේ අප්‍රිකානු භාවිතය ප්‍රවර්ධනය කළහ. වසර ගණනාවකට පසු මහා අවපාතයේ බලපෑමෙන් පසුව, ජාතික පක්ෂය සහ දකුණු අප්‍රිකානු පක්ෂය එක්සත් පක්ෂයට ඒකාබද්ධ විය. මෙය මහා අවපාතය හරහා දකුණු අප්‍රිකාව මෙහෙයවනු ඇත, එය සුදු දරිද්‍රතාවයේ ගැටලුව තවත් උග්‍ර කළේය. අප්‍රිකානු ජාතිකවාදීන් සහ දකුණු අප්‍රිකානු පක්ෂ කන්ඩායම අතර නොසන්සුන් සාමයක් ඇති වූ අතර, සුදු ආධිපත්‍යය පිළිබඳ විශ්වාසය මත පදනම් වූ නමුත් මානසික අවපීඩනයේ බලපෑම් අවම කිරීම සඳහා රට එක්සත් කිරීම සඳහා ඔවුන්ගේ අවසාන දැක්ම වෙනස් විය. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේ ආරම්භයෙන් පසුව, දකුණු අප්‍රිකාව JBM Hertzog විසින් මධ්‍යස්ථව සිටීමට කැමති අය සහ Jan Smuts විසින් බ්‍රිතාන්‍යයට සම්බන්ධ වීමට කැමති අය සමඟ පක්ෂය තුළ සැලකිය යුතු තර්ක ඇති විය. ඡන්දයකින් පසු පාර්ලිමේන්තුව ජර්මනියට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශ කිරීමට තීරණය කළ අතර, හර්ට්සොග් ඉල්ලා අස් වූ අතර ජෑන් ස්මට්ස් එක්සත් පක්ෂයේ නායකත්වය ගෙන අගමැති බවට පත්විය. හර්ට්සොග් විසින් බිඳී ගිය ජාතිකවාදී පක්ෂයක් ආරම්භ කරන ලද අතර, ඔහු නොමැති විට එක්සත් පක්ෂය සුදු අවශ්‍යතාවල සභාගයක් වීමට වඩා, වැඩි වැඩියෙන් ලිබරල් සහ අධිරාජ්‍යය සමඟ සබඳතාවලට සහාය දුන් අයගේ අදහස් නියෝජනය කළේය. 1948 මැතිවරණයේ පසුබිම සිත්ගන්නා සුළු විය. වැඩිහිටි රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙකු ලෙස ඔහුගේ භූමිකාව සහ රටේ නායකත්වය සහ යුධ සමයේදී මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් පවා ස්මට්ස් ඇදහිය නොහැකි තරම් ජනප්‍රිය විය. කෙසේ වෙතත්, දෙවන ඇන්ග්ලෝ-බෝයර් යුද්ධයේදී බෝයර්වරුන්ගේ ජෙනරාල්වරයෙකු වුවද, ලෝක යුද්ධ දෙකේදීම සැලකිය යුතු මිලිටරි හා දේශපාලන නායකයෙකු වුවද, බ්‍රිතාන්‍යයන් සමඟ ප්‍රතිසන්ධානය සඳහා ඔහු දැරූ උත්සාහය සහ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට ඔහුගේ සහයෝගය ඔහු සැලකිය යුතු පිරිසකගේ පිළිකුලට ලක් කළේය. ඔහුගේ ඥාතීන් සංඛ්යාව. ජාතිය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයේදී, එක්සත් පක්ෂය නාමික වශයෙන් වර්ණ, කළු සහ ඉන්දියානුවන් සඳහා පැවති සීමිත දේශපාලන නියෝජනයට පක්ෂව සිටි අතර, අපේක්ෂා කළ හැකි අනාගතය සඳහා පිළිගත නොහැකි වුවද, අවසාන වාර්ගික දේශපාලන ඒකාබද්ධතාවයක් සඳහා නොපැහැදිලි ලෙස පිළිගනිමින් සහ ගෙවමින් සිටියේය. . ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව ජාතිකවාදීන් සුදු ජාතිකයින් සහ කළු ජාතිකයන් ස්ථිරවම වෙන් කරන නීති හඳුන්වා දීමටත්, සුදු ආධිපත්‍යය ද ජූරේ ස්ථාපිත කිරීමටත් පොරොන්දු විය. 1940 ගනන් &quot;swart gevaar&quot; හි කොටසක් වන කළු ජාතික ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ සුදු ජාතිකයින්ට එරෙහි අපරාධ සම්බන්ධයෙන් විශාල සදාචාරාත්මක භීතියකට මග පාදයි. කළු ජාතිකයන් දැන් වැඩිපුර සංවිධානය වීමට පටන් ගෙන ඇති අතර, කළු නැගිටීමක් පිලිබඳ භීතිය තවදුරටත් පෝෂණය කරන අසාධාරණයන්ට එරෙහිව විරෝධතා දැක්වීමට පටන් ගෙන ඇත. ජාතිකවාදියා මෙය භාවිතා කළේ කළු අපරාධ සහ කළු දේශපාලන බලය සහ වාර්ගික සමානාත්මතාවයට බිය වූ දුප්පත් සුදු ජාතික ඡන්දදායකයින් ආකර්ෂණය කර ගැනීම සඳහා ය. එක්සත් පක්‍ෂය වැඩි ඡන්ද ප්‍රමාණයක් ලබා ගත්තද, ඩීඑෆ් මාලන්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් අප්‍රිකානු ජාතිකවාදී පක්‍ෂ සන්ධානයක් බලයට පත්වීමත් සමඟ එක්සත් පක්ෂයට එහි බහුතරය අහිමි විය. නාගරික අප්‍රිකානුවන්ගේ අවශ්‍යතා ප්‍රවේශමෙන් ඉලක්ක කර ක්‍රීඩා කිරීමෙන් සහ ග්‍රාමීය අප්‍රිකානුවන්ගේ සහයෝගය මත විශ්වාසය තැබීමෙන් ඔවුන්ට පළමු තනතුරෙන් පසු බහුතරයක් ලබා ගැනීමට හැකි විය. මාලන් විසින් කළු ජාතිකයින්ට, පාටින්ට සහ ඉන්දියානුවන්ට එරෙහිව වෙන් කිරීම නීතියක් බවට පත් කරන දැඩි නීති හඳුන්වා දෙනු ඇත, එය අප දැන් වර්ණභේදවාදය ලෙස හැඳින්වේ. 1948 සිට 1994 පළමු විශ්ව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මැතිවරණය දක්වා රට මෙහෙයවනු ලැබුවේ ජාතික පක්ෂය විසිනි. එබැවින් සාරාංශයක් ලෙස, ඔව් අප්‍රිකානුවන් දකුණු අප්‍රිකාවේ එකමුතුවෙන් පසුව ඉංග්‍රීසි කතා කරන දකුණු අප්‍රිකානුවන්ට අවාසි සහගත වූ අතර නීත්‍යානුකූලව නොවුණත් වෙනස් කොට සැලකූහ. දුප්පත් නාගරික අප්‍රිකානුවන් විශාල පිරිසක් රැකියා සහ සම්පත් සඳහා කළු ජාතිකයන් සමඟ තරඟ කරමින් සිටියද, ඔවුන් තවමත් කළු ජනගහනයට වඩා සැලකිය යුතු ලෙස යහපත් බව පැවසීමට මම අවධාරනය කළ යුතුය. මෙය, අප්‍රිකානුවන් සහ ඉංග්‍රීසි කතා කරන දකුණු අප්‍රිකානුවන් අතර ආතතීන් සමඟ සම්බන්ධ වූ Afrikaner ජාතිකවාදයේ නැඟීමට තුඩු දුන් අතර, එය සුදු කම්කරුවන් සඳහා සමස්ත කොන්දේසි වැඩිදියුණු කිරීමට උපකාරී වූ නමුත් කළු කම්කරුවන්ගේ වියදමින්. Jan Smuts සහ ඔහුගේ බ්‍රිතාන්‍ය ගැති ආස්ථානයට ඇති වූ පසුබෑම සහ කළු ජනගහනය පිළිබඳ භීතිකාව 1948 දී වර්ණභේදවාදයේ නැගීමත් සමඟ ජාතිකවාදීන්ගේ ජයග්‍රහණයට දායක විය. මූලාශ්‍ර: දකුණු අප්‍රිකාව: පළමු මිනිසා, අවසාන ජාතිය - RW ජොන්සන් දියමන්ති, රන් සහ යුද්ධය: දකුණු අප්‍රිකාව සෑදීම - මාර්ටින් මෙරිඩිත් චර්චිල් සහ ස්මට්ස්: මිත්‍රත්වය - රිචඩ් ස්ටේන් දකුණු අප්‍රිකාවේ ඉතිහාසය - ලෙනාඩ් තොම්සන් ක්‍රයි, ආදරණීය රට - ඇලන් පැටන් (එය ප්‍රබන්ධයකි, නමුත් 1940 ගණන් වලදී දකුණු අප්‍රිකාවේ සාමාන්‍ය හැඟීම තේරුම් ගැනීමට එය බොහෝ සෙයින් උපකාරී වන බව මට හැඟේ)