Imagine you're stranded in a mountainous area, and you're blindfolded. 
You'll be rescued if you reach the lowest point in a valley. 
Your only knowledge of your immediate surroundings comes from placing your foot one step away from yourself, and estimating which direction takes you the furthest downward. 
That's it basically, and it's quite accurate for a simple GD problem in 3 dimensions. It can be further complicated if there are multiple valleys, and real problems will usually have more dimensions (so just replace "checking the direction that goes downward the most" with "taking a derivative and choosing the direction that minimizes it". 
I'm a bit rusty on this topic but I think that's accurate enough to get the idea. 
හිතන්න ඔබ කඳුකර ප්‍රදේශයක අතරමං වෙලා ඇස් බැඳගෙන ඉන්නවා කියලා. ඔබ මිටියාවතක පහළම ස්ථානයට ළඟා වුවහොත් ඔබ බේරා ගනු ඇත. ඔබේ ආසන්නතම වටපිටාව පිළිබඳ ඔබේ එකම දැනුම පැමිණෙන්නේ ඔබේ පාදය ඔබෙන් එක් පියවරක් දුරින් තැබීමෙන් සහ ඔබව වඩාත් පහළට ගෙන යන්නේ කුමන දිශාවටද යන්න තක්සේරු කිරීමෙනි. මූලික වශයෙන් එපමණයි, මාන 3කින් යුත් සරල GD ගැටලුවක් සඳහා එය ඉතා නිවැරදිය. නිම්න කිහිපයක් තිබේ නම් එය තවදුරටත් සංකීර්ණ විය හැකි අතර, සැබෑ ගැටළු වලට සාමාන්‍යයෙන් වැඩි මානයන් ඇත (එබැවින් &quot;වැඩිපුරම පහළට යන දිශාව පරීක්ෂා කිරීම&quot; වෙනුවට &quot;ව්‍යුත්පන්නයක් ගෙන එය අවම කරන දිශාව තෝරා ගැනීම&quot; සමඟ ප්‍රතිස්ථාපනය කරන්න. මම මෙම මාතෘකාව පිළිබඳ තරමක් මලකඩ සහිත නමුත් මම සිතන්නේ එය අදහස ලබා ගැනීමට තරම් නිවැරදි බවයි. 