 > presumably reducing the chance of rejection

one of the biggest reasons for why we would want to use stem cells is to *prevent* rejection. if i donate my kidney to some guy, he will have to take immusuppressor drugs *for the rest of his life*. and we are the same species! if he got a monkey's kidney, then it would be an even worse rejection. the same thing would happen to animal stem cells.


as a matter of fact, animal contamination in stem cells is a massive problem in research. at the moment, all of the NIH sanctioned human stem cell lines were just *grown* on a "rug" of mouse fibroblast cells (you have to do this, so that they stay stem cells). just the fact that they were *grown* on mouse cells is a large enough amount of contamination that we don't inject them into people.

so if human stem cells grown with animal cells are bad, then animal stem cells themselves are much, much worse.
 &gt; අනුමාන වශයෙන් ප්‍රතික්ෂේප වීමේ අවස්ථාව අඩු කිරීම ප්‍රාථමික සෛල භාවිතා කිරීමට අපට අවශ්‍ය වීමට ඇති ලොකුම හේතුව වන්නේ *ප්‍රතික්ෂේප කිරීම* වැලැක්වීමයි. මම මගේ වකුගඩුව යම් පිරිමි ළමයෙකුට පරිත්‍යාග කළහොත් ඔහුට ජීවිත කාලය පුරාම ප්‍රතිශක්තිකරණ ඖෂධ ගැනීමට සිදුවේ. අපි එකම විශේෂයයි! ඔහුට වඳුරෙකුගේ වකුගඩුවක් ලැබුණහොත් එය ඊටත් වඩා දරුණු ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් වනු ඇත. සත්ව ප්‍රාථමික සෛල වලටද එයම සිදුවනු ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම, ප්රාථමික සෛල තුළ සත්ව දූෂණය පර්යේෂණයේ දැවැන්ත ගැටලුවකි. මේ මොහොතේ, NIH විසින් අනුමත කරන ලද සියලුම මානව ප්‍රාථමික සෛල රේඛා මූසික ෆයිබ්‍රොබ්ලාස්ට් සෛලවල &quot;රග්&quot; මත *වැඩී ඇත (ඔබ මෙය කළ යුතුය, එවිට ඒවා ප්‍රාථමික සෛල පවතිනු ඇත). ඒවා මූසික සෛල මත වර්ධනය වී තිබීම පමණක් අප ඒවා මිනිසුන්ට එන්නත් නොකරන තරම් විශාල දූෂණයකි. එබැවින් සත්ව සෛල සමඟ වැඩෙන මානව ප්‍රාථමික සෛල නරක නම්, සත්ව ප්‍රාථමික සෛල වඩාත් නරක ය.