So basically, history in the last 50 years has moved from the "Great Man History", or more specifically the standard politico-military histories that were oh so popular during the late 19th and early 20th centuries, towards cultural/social history. 

The difference between cultural and social history is pretty goddamn slim, but basically they both study the history of people.  An intermediate step was called Marxist history, or the study of the "proletariat", and that got cleaned up to (it got a haircut, put on a suit, and threw out its Che Guevara t-shirt. Fuckin' sellout.) "bottom up" history. Basically, all four really tried to figure out what everybody else was doing when the "Great Men" went out a'conquer-in.  

In the case of Cultural/Social history, they really try to understand trends, experiences, and groups. Social historians look mainly for those trends and macro-level conclusions, which can be extrapolated down to fit smaller groups (usually). OTOH, cultural history focuses on "microhistories", or really small tales, vignettes, and stories of people, places, traditions, rituals, or other really unique things. These stories are then wrapped up into a larger connection to society in that place, at that time.

Actually, I would kinda say that Cultural history has really "taken over" history, and its really now the dominant, hegemonic, methodology for most historians. Or it is at my school, its hard to tell what the outside world is like sometimes. Schools are like echo-chambers in some ways. 

A great person to read, to try and see this method in practice is Natalie Zemon Davis. She has a collection of Essays (*Society and Culture in Early Modern France*), which is 8 essays that detail specific groups, rituals, etc. of early modern French life, and then connect them to great French Culture, and also modern society. An example: She has one essay about Journeyman printers in Lyons. These printers formed a group, the Griffarions (I *think* I spelled that right), which was sort of a trade union. This "union" then went around the town pissing off all the Protestants, killing scabs, and raising hell. The protestants kicked them out following their rise to power in Lyons.  That essay really shows what Cultural History is: I take a small topic, explore it in detail, then connect it to something larger and more meaningful. 

The major problem I have with cultural history, and especially its stats in the discipline now (again, where Im at in it) is its *too* powerful. Before, there was no balance between the "great men" and the little guys. Now theres no balance the other way, and nobody wants to talk "traditional" European history. Thats great if you really love, say, sexual history, and writing about the sexual mores of Victorian women really gets your motor running. In this methodology, youll do well. Me, I like War. And Tanks. And Strategy. Im a "lines on the map" kind of guy. I really want to talk about Bismarck, and the Molktes, and Marshall. But thats not the history thats popular right now, so sometimes I feel left out of the whole "micro-cultural-history" party. So thats my big criticism with the current direction of things. That and the fucking post-modernist school. Seriously. Fuck those guys. 

Also, I notice your flair is Japanese history. Im not up on my Asian historiography, but Im pretty sure that native Asian historians are likely practicing their own specific kinds of historiography. There is enough trouble trying to apply what Ive just said to other Anglophone countries like England, let alone the rest of Europe, or *Asia*. 

 > what sort of epistemic theories underpin different "camps" in current historical practice?

I would answer this, if I knew what it meant. 
එබැවින් මූලික වශයෙන්, පසුගිය වසර 50 තුළ ඉතිහාසය &quot;ශ්‍රේෂ්ඨ මනුෂ්‍ය ඉතිහාසය&quot; හෝ වඩාත් නිශ්චිතව 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේ සහ 20 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ ඉතා ජනප්‍රිය වූ සම්මත දේශපාලන-මිලිටරි ඉතිහාසයෙන් සංස්කෘතික/සමාජ ඉතිහාසය දෙසට ගමන් කර ඇත. සංස්කෘතික හා සමාජ ඉතිහාසය අතර වෙනස ඉතා සිහින් ය, නමුත් මූලික වශයෙන් ඔවුන් දෙදෙනාම මිනිසුන්ගේ ඉතිහාසය අධ්‍යයනය කරති. අතරමැදි පියවරක් මාක්ස්වාදී ඉතිහාසය හෝ &quot;නිර්ධන පංතිය&quot; පිළිබඳ අධ්‍යයනය ලෙස හැඳින්වූ අතර, එය (කොණ්ඩයක් කපා, ඇඳුමක් ඇඳගෙන, චේගුවේරා ටී ෂර්ටය එළියට විසි කළේය. ෆකින් විකුණයි.) &quot; පහළ සිට&quot; ඉතිහාසය. මූලික වශයෙන්, හතර දෙනාම ඇත්ත වශයෙන්ම උත්සාහ කළේ &quot;මහා මිනිසුන්&quot; ජයග්‍රහණයෙන් පිටතට යන විට අනෙක් සියල්ලන් කරන්නේ කුමක්ද යන්න සොයා ගැනීමටය. සංස්කෘතික/සමාජ ඉතිහාසය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඔවුන් සැබවින්ම ප්‍රවණතා, අත්දැකීම් සහ කණ්ඩායම් තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කරයි. සමාජ ඉතිහාසඥයින් ප්‍රධාන වශයෙන් බලන්නේ එම ප්‍රවණතා සහ සාර්ව මට්ටමේ නිගමන සඳහා වන අතර, ඒවා කුඩා කණ්ඩායම්වලට (සාමාන්‍යයෙන්) ගැළපෙන පරිදි බැහැර කළ හැකිය. OTOH, සංස්කෘතික ඉතිහාසය අවධානය යොමු කරන්නේ &quot;ක්ෂුද්‍ර ඉතිහාසය&quot;, හෝ ඇත්ත වශයෙන්ම කුඩා කතා, විග්නේට් සහ මිනිසුන්ගේ කථා, ස්ථාන, සම්ප්‍රදායන්, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර හෝ වෙනත් සැබවින්ම අද්විතීය දේවල් ය. මෙම කථා පසුව එම ස්ථානයේ, එම අවස්ථාවේ දී සමාජයට විශාල සම්බන්ධයක් බවට ඔතා ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම, සංස්කෘතික ඉතිහාසය සැබවින්ම ඉතිහාසය &quot;අත්අඩංගුවට ගෙන&quot; ඇති බවත්, ඇත්ත වශයෙන්ම එය බොහෝ ඉතිහාසඥයින් සඳහා ප්‍රමුඛ, ආධිපත්‍යවාදී, ක්‍රමවේදයක් බවත් මම තරමක් කියමි. නැත්නම් එය මගේ පාසලේ ය, සමහර විට බාහිර ලෝකය කෙබඳුදැයි කීමට අපහසුය. පාසල් සමහර ආකාරවලින් echo-chambers වැනිය. මෙම ක්‍රමය ප්‍රායෝගිකව කියවීමට, උත්සාහ කිරීමට සහ දැකීමට විශිෂ්ට පුද්ගලයෙක් වන්නේ Natalie Zemon Davis ය. ඇය සතුව රචනා එකතුවක් ඇත (*මුල් නූතන ප්‍රංශයේ සමාජය සහ සංස්කෘතිය*), එය මුල් නූතන ප්‍රංශ ජීවිතයේ විශේෂිත කණ්ඩායම්, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ආදිය විස්තර කරන රචනා 8 ක් වන අතර ඒවා මහා ප්‍රංශ සංස්කෘතියට සහ නවීන සමාජයට සම්බන්ධ කරයි. . උදාහරණයක්: ඇය ලියොන්හි ජර්නිමන් මුද්‍රණ යන්ත්‍ර ගැන එක් රචනයක් ඇත. මෙම මුද්‍රණකරුවන් විසින් Griffarions (මම හිතන්නේ* මම එය නිවැරදිව උච්චාරණය කළා) කණ්ඩායමක් පිහිටුවා ගත්හ, එය එක්තරා ආකාරයක වෘත්තීය සමිතියක් විය. මෙම &quot;යුනියන්&quot; පසුව සියලු රෙපරමාදු භක්තිකයන් කෝප කරමින්, පත්රව මරා දමා, අපාය මතු කරමින් නගරය වටා ගියේය. ඔවුන් ලියොන්හි බලයට පත්වීමත් සමඟ විරෝධතාකරුවන් ඔවුන්ව පන්නා දැමුවා. එම රචනය සැබවින්ම සංස්කෘතික ඉතිහාසය යනු කුමක්දැයි පෙන්වයි: මම කුඩා මාතෘකාවක් ගෙන, එය විස්තරාත්මකව ගවේෂණය කර, පසුව එය විශාල හා වඩා අර්ථවත් දෙයකට සම්බන්ධ කරමි. මට සංස්කෘතික ඉතිහාසය හා විශේෂයෙන්ම දැන් විනය තුළ ඇති එහි සංඛ්‍යාලේඛන සමඟ ඇති ප්‍රධාන ගැටලුව (නැවතත්, මම එහි සිටින තැන) එහි *ඉතා බලවත් ය. ඉස්සර &quot;මහ මිනිස්සු&quot; සහ පොඩි කොල්ලෝ අතර සමබරතාවයක් තිබුණේ නැහැ. දැන් වෙනත් ආකාරයකින් සමතුලිතතාවයක් නොමැති අතර &quot;සාම්ප්‍රදායික&quot; යුරෝපීය ඉතිහාසය ගැන කතා කිරීමට කිසිවෙකුට අවශ්‍ය නැත. ඔබ සැබවින්ම ආදරය කරන්නේ නම්, ලිංගික ඉතිහාසය, සහ වික්ටෝරියානු කාන්තාවන්ගේ ලිංගික හැසිරීම් ගැන ලිවීම ඇත්තෙන්ම ඔබේ මෝටර් රථය ක්‍රියාත්මක වන්නේ නම් එය විශිෂ්ටයි. මෙම ක්රමවේදය තුළ, ඔබ හොඳින් කරනු ඇත. මම, මම යුද්ධයට කැමතියි. සහ ටැංකි. සහ උපාය මාර්ගය. මම &quot;සිතියම මත රේඛා&quot; ආකාරයේ පුද්ගලයෙකි. මට ඇත්තටම Bismarck, Molktes සහ Marshall ගැන කතා කරන්න ඕන. නමුත් දැන් ජනප්‍රිය ඉතිහාසය එය නොවේ, එබැවින් සමහර විට මට &quot;ක්ෂුද්‍ර-සංස්කෘතික-ඉතිහාස&quot; පක්ෂයෙන් ඉවත් වී ඇති බවක් දැනේ. ඒ නිසා දේවල්වල වර්තමාන දිශාව සමඟ එය මගේ විශාල විවේචනයයි. ඒ හා මගුල් පශ්චාත් නූතනවාදී පාසලයි. සිරාවටම. ඒ ගොල්ලන්ට කෙලවන්න. එසේම, ඔබගේ දක්ෂතාවය ජපන් ඉතිහාසය බව මම දකිමි. මම මගේ ආසියානු ඉතිහාස ලේඛනයට සම්බන්ධ නැත, නමුත් ස්වදේශික ආසියානු ඉතිහාසඥයින් ඔවුන්ගේම විශේෂිත ඉතිහාස ලේඛන භාවිතා කරන බව මට හොඳටම විශ්වාසයි. එංගලන්තය වැනි අනෙකුත් ඇන්ග්ලෝෆෝන් රටවලට, යුරෝපයේ ඉතිරි ප්‍රදේශවලට හෝ *ආසියාවට* මම දැන් කී දේ අදාළ කර ගැනීමට උත්සාහ කිරීමට ප්‍රමාණවත් ගැටලු තිබේ. &gt; වර්තමාන ඓතිහාසික භාවිතය තුළ විවිධ &quot;කඳවුරු&quot; යටපත් කර ඇති ඥානාන්විත න්‍යායන් මොනවාද? මම මෙයට පිළිතුරු දෙන්නෙමි, එහි තේරුම මා දන්නේ නම්. 