You're going into this with a lot of presuppositions and assumptions, and that makes for a poor understanding of history. 

There had been growing concerns about nuclear energy prior to meltdowns. The idea that reactors could be catastrophically risky (in that the consequences of even a low-probability event were going to be very large) was understood by the late 1960s, and various groups, notably the Union of Concerned Scientists (who were not cranks), pointed out that many of the designs in operation could have things go wrong very easily, and that the regulatory infrastructure in the United States in particular was "captured" by the industrial interests. 

When the Three Mile Island accident occurred, it appeared to vindicate these fears. Three Mile Island was not an issue of "poor practice," it was of a small technical mishap (the stuck PORV valve) that was one small part of an enormously complex system. It made it very hard to diagnose in real-time, and there were other aspects to the design of those reactors and their control rooms which made it very difficult to get a handle on the issue in a crisis. This, combined with the fact that there were untested and chaotic aspects to the crisis response (e.g., it wasn't clear who was in charge of the reactor during a crisis — the company that operated and owned it, the Nuclear Regulatory Commission, the state of Pennsylvania, the federal government, etc.) made it clear to many that these were not run-of-the-mill technologies. Even if you were inclined to blame it on human error, you still have to reconcile that with the fact that humans are always going to be involved with such operations, and thus human error becomes, over the long term, inevitable. 

One might suggest there was a "crisis of confidence" with regard to reactors: many people did not believe that the companies which constructed and operated them, or the agencies that regulated them for safety, were actually willing and capable to do the job right. So to address your contention directly: who, exactly, would be improving on the nuclear technology? If the answer is, "the same people who made the faulty versions, and were willing to cut corners to make more money," then that is not going to be reassuring to people whose fundamental suspicion is with the whole "system," not just the reactor as a piece of technology. 

It should be also noted that the fortunes of the nuclear industry in the USA were not merely affected by public opinion. They were already in a slump for financial reasons: nuclear reactors are extremely capital intensive, and require decades to make good on their investment. Even prior to Three Mile Island the orders for new nuclear plants had flat-lined; the added public perception and lawsuits were the nail in a coffin. The result is that most of the nuclear plants in the USA today are _very_ old, which is the main reason they are being shut down: not because society has turned against them in a new way, but because they are reaching the end of their operating life anyway. The issue is that new ones have largely not been built in the intervening time, which is why the total number is declining. 

Chernobyl of course resurrected the issue, even though in many ways the Chernobyl accident is specific to the Soviet context (both in terms of reactor design/operation and crisis response). But it reinforced the idea that nuclear reactors are high-risk technologies: low probability of failure, to be sure, but very high consequences possible as a result. 

Does this stance have unintended consequences? Indeed. Removing nuclear power from the "mix" has tended to mean an increased reliance on fossil fuels, many of which have no chance of catastrophic accident but whose burning creates definite long-term health and environmental hazards. But many studies have shown that when it comes to weighing risk, people are more willing to accept small-but-sure risks that happen every day ("mundane" risks, like driving a car) than they are unlikely-but-catastrophic risks that involve the unfamiliar (and nuclear technology counts as that for most people, a "dread" risk). This is a psychological element, and no amount of concluding that it _ought not_ be the case that people think that way about risk will change the fact that people _do_ think that way about risk.  

For an excellent history of Three Mile Island and its affect on te nuclear industry and public opinion, see J. Samuel Walker, _Three Mile Island: A Nuclear Crisis in Historical Perspective_ (University of California Press, 2004). Walker is exceedingly balanced; he was the official historian for the US Nuclear Regulatory Commission. On the development of attitudes towards nuclear power and technology in general, I do love to recommend Spencer Weart, _The Rise of Nuclear Fear_ (Harvard University Press, 2012). Weart's is a cultural/scientific history that shows how these attitudes evolved over a long period of time — Three Mile Island played upon existing issues that had been germinating around nuclear matters since the early 20th century. And lastly, if you are interested in how people judge various types of risk, the work of Paul Slovic is very useful, esp. Paul Slovic, "The Perception of Risk," _Science_ 236 (17 April 1987), 280-285. And in thinking about risk and complex systems, the classic sociological book is Charles Perrow, _Normal Accidents: Living with High-Risk Technologies_ (Basic Books, 1984). 
ඔබ බොහෝ උපකල්පන සහ උපකල්පන සමඟ මෙයට යන්නේ, එය ඉතිහාසය පිළිබඳ දුර්වල අවබෝධයක් ඇති කරයි. දියවීමට පෙර න්‍යෂ්ටික බලශක්තිය පිලිබඳව උත්සුක වෙමින් පැවතිණි. ප්‍රතික්‍රියාකාරක ව්‍යසනකාරී ලෙස අවදානම් විය හැකිය යන අදහස (අඩු සම්භාවිතා සිදුවීමක පවා ප්‍රතිවිපාක ඉතා විශාල වනු ඇත) 1960 ගණන්වල අගභාගයේදී සහ විවිධ කණ්ඩායම්, විශේෂයෙන් සැලකිලිමත් විද්‍යාඥයින්ගේ සංගමය (දොඹකර නොවන) විසින් තේරුම් ගන්නා ලදී. , ක්‍රියාත්මක වන බොහෝ සැලසුම් ඉතා පහසුවෙන් වැරදි විය හැකි බවත්, විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදයේ නියාමන යටිතල ව්‍යුහය කාර්මික අවශ්‍යතා විසින් &quot;අල්ලා ගත්&quot; බවත් පෙන්වා දුන්නේය. ත්‍රී මයිල් අයිලන්ඩ් අනතුර සිදු වූ විට, එය මෙම බිය සනාථ කරන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. ත්‍රී මයිල් අයිලන්ඩ් යනු &quot;දුර්වල භාවිතයේ&quot; ප්‍රශ්නයක් නොවීය, එය අතිමහත් සංකීර්ණ පද්ධතියක එක් කුඩා කොටසක් වූ කුඩා තාක්‍ෂණික අනතුරකින් (සිරුණු PORV කපාටය) විය. එය තත්‍ය කාලීනව රෝග විනිශ්චය කිරීම ඉතා දුෂ්කර වූ අතර, එම ප්‍රතික්‍රියාකාරක සහ ඒවායේ පාලන මැදිරි සැලසුම් කිරීමේ වෙනත් පැති තිබූ අතර එමඟින් අර්බුදයකදී ගැටලුව සම්බන්ධයෙන් හැසිරවීම ඉතා අපහසු විය. මෙය, අර්බුදකාරී ප්‍රතිචාරයේ පරීක්‍ෂා නොකළ සහ අවුල් සහගත පැති ඇති බව (උදා, අර්බුදයකදී ප්‍රතික්‍රියාකාරකය භාරව සිටියේ කවුරුන්ද යන්න පැහැදිලි නැත - එය ක්‍රියාත්මක කළ සහ අයිතිකරු වූ සමාගම, න්‍යෂ්ටික නියාමන කොමිෂන් සභාව, පෙන්සිල්වේනියා ප්‍රාන්තය, ෆෙඩරල් ආන්ඩුව, යනාදී) බොහෝ දෙනෙකුට පැහැදිලි කළේ මේවා මෝල් තාක්ෂණයන් නොවන බවයි. ඔබ එයට මානව දෝෂයක් මත දොස් පැවරීමට නැඹුරු වුවද, මිනිසුන් සැමවිටම එවැනි මෙහෙයුම් සමඟ සම්බන්ධ වීමට යන කාරනය සමඟ ඔබ තවමත් එකඟ විය යුතුය, එබැවින් දිගු කාලීනව මිනිස් වැරදි නොවැළැක්විය හැකිය. ප්‍රතික්‍රියාකාරක සම්බන්ධයෙන් “විශ්වාසයේ අර්බුදයක්” ඇති බව කෙනෙකුට යෝජනා කළ හැකිය: ඒවා ඉදිකරන සහ ක්‍රියාත්මක කළ සමාගම් හෝ ආරක්ෂාව සඳහා ඒවා නියාමනය කළ ආයතන ඇත්ත වශයෙන්ම කාර්යය නිවැරදිව කිරීමට කැමැත්තෙන් හා හැකියාවෙන් සිටින බව බොහෝ අය විශ්වාස කළේ නැත. එබැවින් ඔබේ මතභේදයට සෘජුවම ආමන්ත්‍රණය කිරීමට: හරියටම, න්‍යෂ්ටික තාක්‍ෂණය වැඩිදියුණු කරන්නේ කවුද? පිළිතුර නම්, &quot;වැරදි අනුවාදයන් සෑදූ සහ තවත් මුදල් ඉපැයීමට කොන කපා ගැනීමට කැමති අයම&quot; නම්, එය හුදෙක් සමස්ත &quot;පද්ධතියම&quot; සම්බන්ධයෙන් මූලික සැකයක් ඇති පුද්ගලයින්ට සහතිකයක් නොවනු ඇත. තාක්ෂණයේ කොටසක් ලෙස ප්රතික්රියාකාරකය. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ න්‍යෂ්ටික කර්මාන්තයේ වාසනාව හුදෙක් මහජන මතයට බලපෑවේ නැති බව ද සඳහන් කළ යුතුය. ඔවුන් දැනටමත් මූල්‍ය හේතූන් මත පසුබෑමක සිටි: න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරක අතිශයින්ම ප්‍රාග්ධන තීව්‍ර වන අතර ඔවුන්ගේ ආයෝජනය යහපත් කර ගැනීමට දශක ගණනාවක් අවශ්‍ය වේ. ත්‍රී මයිල් අයිලන්ඩ්ට පෙර පවා නව න්‍යෂ්ටික බලාගාර සඳහා වූ ඇණවුම් සමතලා වී තිබුණි. එකතු කරන ලද මහජන මතය සහ නඩු මිනී පෙට්ටියක ඇණයක් විය. එහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ අද වන විට ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ඇති න්‍යෂ්ටික බලාගාර බොහොමයක් _ඉතා පැරණි ඒවා වීම, ඒවා වසා දැමීමට ප්‍රධාන හේතුව එයයි: සමාජය නව ආකාරයකින් ඒවාට එරෙහිව හැරී ඇති නිසා නොව, ඒවා ක්‍රියාකාරීත්වයේ අවසානය කරා ළඟා වන බැවිනි. කෙසේ හෝ ජීවිතය. ප්‍රශ්නය වන්නේ අතරමැදි කාලය තුළ නව ඒවා බොහෝ දුරට ඉදිකර නොතිබීමයි, එම නිසා මුළු සංඛ්‍යාව පහත වැටේ. බොහෝ ආකාරවලින් චර්නොබිල් අනතුර සෝවියට් සන්දර්භයට විශේෂිත වුවද (ප්‍රතික්‍රියාකාරක සැලසුම්/ක්‍රියාකාරීත්වය සහ අර්බුද ප්‍රතිචාරය යන දෙකම අනුව) චර්නොබිල් ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රශ්නය නැවත මතු කළේය. නමුත් එය න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරක අධි අවදානම් තාක්‍ෂණයන් ය යන අදහස ශක්තිමත් කළේය: අසාර්ථක වීමේ අඩු සම්භාවිතාව, නිසැකවම, නමුත් ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඉතා ඉහළ ප්‍රතිවිපාක ඇතිවිය හැකිය. මෙම ස්ථාවරය අනපේක්ෂිත ප්රතිවිපාක ඇති කරයිද? ඇත්ත වශයෙන්ම. &quot;මිශ්‍රණයෙන්&quot; න්‍යෂ්ටික බලය ඉවත් කිරීම ෆොසිල ඉන්ධන මත වැඩි විශ්වාසයක් ඇති කිරීමට නැඹුරු වී ඇති අතර, ඒවායින් බොහොමයක් ව්‍යසනකාරී අනතුරකට අවස්ථාවක් නොමැති නමුත් ඒවා පිළිස්සීම නිශ්චිත දිගු කාලීන සෞඛ්‍ය හා පාරිසරික උපද්‍රව ඇති කරයි. නමුත් බොහෝ අධ්‍යයනයන් පෙන්වා දී ඇත්තේ අවදානම් බර කිරා බැලීමේදී, මිනිසුන් සෑම දිනකම සිදුවන කුඩා-නමුත්-නිසැක අවදානම් (&quot;ලෞකික&quot; අවදානම්, මෝටර් රථයක් පැදවීම වැනි) ඒවා විය නොහැකි නමුත් ව්‍යසනකාරී අවදානම් වලට වඩා පිළිගැනීමට වැඩි කැමැත්තක් දක්වන බවයි. නුහුරු නුපුරුදු (සහ න්‍යෂ්ටික තාක්‍ෂණය බොහෝ මිනිසුන්ට &quot;භීතිය&quot; අවදානමක් ලෙස ගණන් ගනී). මෙය මනෝවිද්‍යාත්මක මූලද්‍රව්‍යයක් වන අතර, එය _නොවිය යුතු_ යැයි කොපමණ නිගමනයකට පැමිණිය ද, මිනිසුන් අවදානම ගැන එසේ සිතනවා නම්, අවදානම ගැන මිනිසුන් _කරන_එසේ සිතීම වෙනස් කරයි. ත්‍රී මයිල් අයිලන්ඩ් හි විශිෂ්ට ඉතිහාසයක් සහ න්‍යෂ්ටික කර්මාන්තයට සහ මහජන මතය කෙරෙහි එහි බලපෑම සඳහා, J. සැමුවෙල් වෝකර්, _Tree Mile Island: A Nuclear Crisis in Historical Perspective_ (University of California Press, 2004) බලන්න. වෝකර් අතිශයින් සමබර ය; ඔහු එක්සත් ජනපද න්‍යෂ්ටික නියාමන කොමිසමේ නිල ඉතිහාසඥයා විය. සාමාන්‍යයෙන් න්‍යෂ්ටික බලය සහ තාක්‍ෂණය පිළිබඳ ආකල්ප වර්ධනය කිරීම සම්බන්ධයෙන්, මම Spencer Weart, _The Rise of Nuclear Fear_ (Harvard University Press, 2012) නිර්දේශ කිරීමට කැමතියි. Weart&#39;s යනු මෙම ආකල්ප දිගු කාලයක් පුරා විකාශනය වූ ආකාරය පෙන්වන සංස්කෘතික/විද්‍යාත්මක ඉතිහාසයකි - ත්‍රී මයිල් අයිලන්ඩ් 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේ සිට න්‍යෂ්ටික කරුණු වටා ප්‍රරෝහණය වෙමින් තිබූ පවතින ගැටළු මත ක්‍රීඩා කළේය. අවසාන වශයෙන්, මිනිසුන් විවිධ ආකාරයේ අවදානම් විනිශ්චය කරන ආකාරය ගැන ඔබ උනන්දු වන්නේ නම්, Paul Slovic ගේ කාර්යය ඉතා ප්රයෝජනවත් වේ, esp. Paul Slovic, &quot;The Perception of Risk,&quot; _Science_ 236 (1987 අප්‍රේල් 17), 280-285. අවදානම් සහ සංකීර්ණ පද්ධති ගැන සිතීමේදී, සම්භාව්‍ය සමාජ විද්‍යාත්මක ග්‍රන්ථය වන්නේ චාල්ස් පෙරෝ, _සාමාන්‍ය අනතුරු: ඉහළ අවදානම් තාක්ෂණයන් සමඟ ජීවත්වීම_ (මූලික පොත්, 1984). 