It was about the national identity, not religious reasons.  More religious segments of Judaism were historically (and often still are) skeptical of Zionism in general, of which the Hebrew revival was a part.

First, some linguistic background.  Hebrew went extinct by the 2nd century.  But it remained in use in Jewish communities as the language of the liturgy, Jewish texts, and religious literature.  Synagogues still generally used Hebrew biblical texts, religious learners still learned Jewish texts, Rabbis still wrote Hebrew commentaries.  Jews were generally literate in Hebrew script, and used it for writing non-Hebrew languages in many cases.

The revival of Hebrew is an interesting linguistic topic.  The father of Hebrew is Eliezer Ben-Yehudah.  But the process began a bit before.  During the 19th century, the Jewish literary revival involved making Jewish works of "high" literature, in both Hebrew and Yiddish.  One product of this was a body of literature in Eastern Yiddish (Tevye the Milkman was a product of this, which of course became Fiddler on the Roof).  Another was new literary writing in Hebrew, by authors like Chayim Nachman Bialik.

It's with this backdrop that we get a critically important, but sadly forgotten, Zionist named Ahad Ha'am (that was his penname--his actual name was Asher Grinsberg.  Ahad Ha'am means "one of the nation").  There were several strands of Zionism in the late 19th century.  His was sometimes called "cultural Zionism". He saw the establishment of a Jewish state as the ultimate expression of this Jewish cultural revival.  Just as writing literature would revitalize Jewish writing, a Jewish state would revitalize all aspects of Jewish life.  He saw Zionists like Herzl as being sort of half-assed.  They wanted to help Jews, yes, but they didn't want to really make Jews a more vibrant nation.  In essence, he saw Herzl et al as trying to create a "state of Jews", while he wanted a Jewish state.  He didn't think it was practical to just get Jews to migrate to Palestine--you'd need a cultural revival to get people interested in such a national enterprise

And he wrote these objections in Hebrew. One of his bigger essays, זה לא דרך (Hebrew for "this is not the way"), where he outlined his objections.  Trying to build a state out of nothing is pointless--first, Jews have to be inspired by a revitalization of Jewish culture.

Around this time Eliezer Ben-Yehudah started working to revive Hebrew.  He did a few things to this end.  He wrote a Hebrew-language newspaper based in Jerusalem.  He raised his son as a native monolingual Hebrew speaker.  He wrote a Hebrew dictionary, including a number of coined words for new concepts.

To address your initial question, there were religious objections to this.  Hebrew was, in Jewish parlance, *lashon kodesh/loshn koshesh*, the Holy Tongue.  It had a religious significance.  And many objected to its use in daily affairs.  It was a particular point of controversy for Eliezer Ben-Yehudah in Jerusalem, which had a large religious population.

With this intellectual and ideological backing, combined with someone doing the legwork, Hebrew slowly started to gain ground.  In the early 1900s Zionists incorporated Revisionist Zionist lingo into the language arguement.  They saw Yiddish as an exilic language, which was to be eschewed for the *real* Jewish language, Hebrew.  This active objection to other languages, combined with the ideological advantage of a Jewish revival it provided, gave it strength.

Perhaps the solidifying moment was in the establishment of the Technion.  It's a scientific univerisity in Haifa.  There were intense debates about what its language should be.  On one hand, German was the language of scientific discourse at the time.  On the other, it was a institution in the Jewish statehood enterprise, and it should use the Jewish language.  Eventually, Hebrew won out.

So propelled by a couple pieces of Zionist ideology, Hebrew managed to become the language of what would become Israel.

Edited to remove typo
එය ජාතික අනන්‍යතාවය ගැන මිස ආගමික හේතු මත නොවේ. යුදෙව් ආගමේ තවත් ආගමික කොටස් ඓතිහාසිකව (සහ බොහෝ විට තවමත්) පොදුවේ සියොන්වාදය පිළිබඳ සැක සහිත වූ අතර, හෙබ්‍රෙව් පුනර්ජීවනය එහි කොටසක් විය. පළමුව, සමහර භාෂාමය පසුබිම. 2 වන සියවස වන විට හෙබ්‍රෙව් වඳ වී ගියේය. නමුත් එය යුදෙව් ප්‍රජාවන් තුළ පූජනීයත්වයේ, යුදෙව් ග්‍රන්ථවල සහ ආගමික සාහිත්‍යයේ භාෂාව ලෙස භාවිතයේ පැවතුනි. සිනගෝග තවමත් සාමාන්‍යයෙන් හෙබ්‍රෙව් බයිබල් පාඨ භාවිතා කරයි, ආගමික ඉගෙන ගන්නන් තවමත් යුදෙව් පාඨ ඉගෙන ගත් අතර රබ්බිස් තවමත් හෙබ්‍රෙව් විවරණ ලිවීය. යුදෙව්වන් සාමාන්‍යයෙන් හෙබ්‍රෙව් අක්ෂරවලින් සාක්ෂරතාවයෙන් යුක්ත වූ අතර බොහෝ අවස්ථාවලදී හෙබ්‍රෙව් නොවන භාෂා ලිවීම සඳහා එය භාවිතා කළහ. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ පුනර්ජීවනය සිත්ගන්නාසුලු භාෂාමය මාතෘකාවකි. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ පියා එලියේසර් බෙන්-යෙහුදා ය. නමුත් ක්රියාවලිය ටිකක් කලින් ආරම්භ විය. 19 වන ශතවර්ෂයේදී, යුදෙව් සාහිත්‍ය පුනර්ජීවනයට හෙබ්‍රෙව් සහ යීඩිෂ් යන භාෂා දෙකෙන්ම &quot;ඉහළ&quot; සාහිත්‍යයේ යුදෙව් කෘති සෑදීම ඇතුළත් විය. මෙහි එක් නිෂ්පාදනයක් වූයේ නැගෙනහිර යීඩිෂ් භාෂාවේ සාහිත්‍ය සංග්‍රහයකි (ටෙවී ද කිරි මිනිසා මෙහි නිෂ්පාදනයකි, එය ඇත්ත වශයෙන්ම වහලය මත ෆිඩ්ලර් බවට පත් විය). තවත් එකක් වූයේ චයිම් නච්මන් බියලික් වැනි කතුවරුන් විසින් හෙබ්‍රෙව් භාෂාවෙන් නව සාහිත්‍ය ලිවීමයි. විවේචනාත්මකව වැදගත්, නමුත් කණගාටුදායක ලෙස අමතක වූ, සියොන්වාදියෙකු වන Ahad Ha&#39;am (එය ඔහුගේ පෙනහළු විය--ඔහුගේ සැබෑ නම Asher Grinsberg. Ahad Ha&#39;am යන්නෙහි තේරුම &quot;ජාතියේ එකෙක්&quot; යන්න මෙම පසුබිම සමඟයි. 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී සියොන්වාදයේ කෙඳි කිහිපයක් තිබුණි. ඔහු සමහර විට &quot;සංස්කෘතික සියොන්වාදය&quot; ලෙස හැඳින්වේ. යුදෙව් රාජ්‍යයක් පිහිටුවීම මෙම යුදෙව් සංස්කෘතික පුනර්ජීවනයේ අවසාන ප්‍රකාශනය ලෙස ඔහු දුටුවේය. සාහිත්‍යය ලිවීම යුදෙව් ලේඛන පුනර්ජීවනය කරනවා සේම, යුදෙව් රාජ්‍යයක් යුදෙව් ජීවිතයේ සියලු අංග පුනර්ජීවනය කරනු ඇත. හර්ස්ල් වැනි සියොන්වාදීන්ව ඔහු දුටුවේ අඩ අඩාළ අය ලෙසය. ඔවුන්ට යුදෙව්වන්ට උදව් කිරීමට අවශ්‍ය විය, ඔව්, නමුත් ඔවුන්ට ඇත්තටම යුදෙව්වන් වඩාත් ජවසම්පන්න ජාතියක් කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය. සාරය වශයෙන්, ඔහුට යුදෙව් රාජ්‍යයක් අවශ්‍ය වූ අතර, හර්සල් සහ අල් &quot;යුදෙව් රාජ්‍යයක්&quot; නිර්මාණය කිරීමට උත්සාහ කරන බව ඔහු දුටුවේය. යුදෙව්වන් පලස්තීනයට සංක්‍රමණය කිරීම ප්‍රායෝගික යැයි ඔහු නොසිතුවේය - එවැනි ජාතික ව්‍යාපාරයක් කෙරෙහි මිනිසුන් උනන්දු කරවීමට ඔබට සංස්කෘතික ප්‍රබෝධයක් අවශ්‍ය වනු ඇති අතර ඔහු මෙම විරෝධතා හෙබ්‍රෙව් භාෂාවෙන් ලිවීය. ඔහුගේ විශාල රචනා වලින් එකක්, זה לא דרך (හෙබ්‍රෙව් භාෂාවෙන් &quot;මෙය මාර්ගය නොවේ&quot;), එහිදී ඔහු සිය විරෝධතා ගෙනහැර දැක්වීය. කිසිවක් නොමැතිව රාජ්‍යයක් ගොඩනැගීමට උත්සාහ කිරීම අර්ථ විරහිත ය - පළමුව, යුදෙව්වන් යුදෙව් සංස්කෘතියේ පුනර්ජීවනයකින් ආස්වාදයක් ලැබිය යුතුය. මේ කාලයේදී එලීසර් බෙන්-යෙහුදා හෙබ්‍රෙව් භාෂාව පුනර්ජීවනය කිරීමට කටයුතු කිරීමට පටන් ගත්තේය. ඔහු මේ සඳහා කරුණු කිහිපයක් කළේය. ඔහු ජෙරුසලම පදනම් කරගෙන හෙබ්‍රෙව් භාෂාවෙන් පුවත්පතක් ලිවීය. ඔහු ස්වදේශික ඒකභාෂා හෙබ්‍රෙව් කථිකයෙකු ලෙස තම පුතා ඇති දැඩි කළේය. ඔහු හෙබ්‍රෙව් ශබ්දකෝෂයක් ලිව්වා, නව සංකල්ප සඳහා නිර්මාණය කරන ලද වචන ගණනාවක් ඇතුළත්. ඔබේ මුල් ප්‍රශ්නය විසඳීමට, මෙයට ආගමික විරෝධතා තිබුණා. හෙබ්‍රෙව් යනු යුදෙව් භාෂාවෙන්, *ලෂොන් කෝඩේෂ්/ලොෂ්න් කොෂෙෂ්*, ශුද්ධ භාෂාවයි. එයට ආගමික වැදගත්කමක් තිබුණි. එමෙන්ම එදිනෙදා කටයුතුවලදී එය භාවිතා කිරීමට බොහෝ දෙනෙක් විරුද්ධ වූහ. විශාල ආගමික ජනගහනයක් සිටි ජෙරුසලමේ එලීසර් බෙන්-යෙහුදාට එය විශේෂ මතභේදාත්මක කරුණක් විය. මෙම බුද්ධිමය සහ දෘෂ්ටිවාදාත්මක පිටුබලය සමඟ, කකුල් වැඩ කරන කෙනෙකු සමඟ ඒකාබද්ධව, හෙබ්‍රෙව් සෙමෙන් සෙමෙන් ප්‍රමුඛත්වය ලබා ගැනීමට පටන් ගත්තේය. 1900 ගණන්වල මුල් භාගයේදී සියොන්වාදීන් භාෂා තර්කයට සංශෝධනවාදී සියොන්වාදී භාෂාව ඇතුළත් කළහ. ඔවුන් Yiddish යනු පිටුවහල් භාෂාවක් ලෙස දුටු අතර, එය *සැබෑ* යුදෙව් භාෂාව වන හෙබ්‍රෙව් සඳහා අත්හැරිය යුතු විය. වෙනත් භාෂාවන්ට මෙම සක්‍රීය විරෝධය, එය විසින් සපයන ලද යුදෙව් පුනර්ජීවනයේ දෘෂ්ටිවාදී වාසිය සමඟ ඒකාබද්ධව එයට ශක්තියක් ලබා දුන්නේය. සමහර විට ඝණීකරණ මොහොත ටෙක්නියන් පිහිටුවීමේදී විය. එය හයිෆා හි විද්‍යාත්මක විශ්ව විද්‍යාලයකි. එහි භාෂාව කුමක් විය යුතුද යන්න පිළිබඳව දැඩි වාද විවාද ඇති විය. එක අතකින් ජර්මන් භාෂාව එකල විද්‍යාත්මක කතිකාවතේ භාෂාව විය. අනෙක් අතට, එය යුදෙව් රාජ්‍ය ව්‍යවසායයේ ආයතනයක් වූ අතර එය යුදෙව් භාෂාව භාවිතා කළ යුතුය. අවසානයේදී හෙබ්‍රෙව් ජාතිකයා ජය ගත්තේය. සියොන්වාදී දෘෂ්ටිවාදයේ කොටස් කිහිපයකින් තල්ලු වූ හෙබ්‍රෙව් ඊශ්‍රායලය බවට පත්වන භාෂාව බවට පත් විය. මුද්‍රණ දෝෂය ඉවත් කිරීමට සංස්කරණය කර ඇත