The key words here are "essentially military dictators." The Hindenburg and Ludendorff duo had broad powers within in Germany, but the civilian government conferred these powers on them. The duo operated within *Oberste Heeresleitung* (Supreme Army Command/OHL) which nominally was under the leadership of the Kaiser. Wilhelm II had already delegated his own significant powers to OHL leadership. The duo's OHL was the third of the war and Ludendorff went about restructuring the German state to better suit military prerogatives. He staffed the War Ministry and the new *Kriegsamt* with pliant servitors. Much of the existing organs of the German state such as the Foreign Ministry or the Chancellery likewise became subordinate to the OHL or were sidelined. The Kaiser arguably became a victim of the latter process as he found himself locked out of key decisions made by OHL and complained of his lack of real power. 

So if the duo was a military dictatorship, it was a *de facto* one. OHL did not displace the existing branches of government but rather   tried to subordinate them to military needs. This was not entirely successful and a good many bureaucrats and officials resented the power the duo exercised. This became important as Germany's military fortunes waned throughout 1918 and there was growing momentum for an armistice. Hotheads within the OHL still wanted a death ride and ride the war to a conclusion, but mutinies in the fleet as well as wider urban unrest forced Wilhelm II's abdication. The confused state of events led to the Reichstag seizing power and declaring a republic as well as an armistice. 

This chain of events was what provided the nucleus of the *Dolchstoßlegende*. More than a few nationalists and the army leadership portrayed both the November Revolution and Ebert's declaration of  republic as a betrayal of the front. According to this self-serving narrative, it was not the military that lost the war, but people in Kiel or Berlin. This pernicious myth gained a degree of currency because the OHL dictatorship was not a formal one but rather one that evolved within the existing structure of the *Kaiserreich*'s government and military. The *Reichstag* and the central government both had the power to take away the broad authority of OHL, which they did. OHL was also quite canny in making sure that it was the new government that made the armistice overtures and not the military.

Of course, not everyone in Germany bought the *Dolchstoßlegende*. A good many Germans recognized that OHL's incompetence and promises of impending victory only served to make the defeat that much more bitter. But this was swimming against the tide of public opinion. Von Hindenburg helped to popularize the idealized vision of an undefeated army betrayed by communists, socialists, Jews, and other enemies of the *Volk*. The *Dolchstoßlegende* became much like many other types of conspiracy theories: evidence for the conspiracy simply did not matter. Adherents of the *Dolchstoßlegende* were not concerned much with proving the conspiracy so much as they were as using it as a political cudgel against their enemies. 
මෙහි ප්‍රධාන වචන වන්නේ &quot;අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම මිලිටරි ඒකාධිපතියන්&quot; යන්නයි. හින්ඩන්බර්ග් සහ ලුඩෙන්ඩෝෆ් යුගලයට ජර්මනිය තුළ පුළුල් බලතල තිබූ නමුත් සිවිල් රජය ඔවුන්ට මෙම බලතල ලබා දුන්නේය. කයිසර්ගේ නායකත්වය යටතේ නාමිකව පැවති *Oberste Heeresleitung* (Supreme Army Command/OHL) තුළ මෙම දෙදෙනා ක්‍රියාත්මක විය. විල්හෙල්ම් II දැනටමත් OHL නායකත්වයට ඔහුගේම සැලකිය යුතු බලතල පවරා තිබුණි. දෙදෙනාගේ OHL යුද්ධයේ තුන්වන ස්ථානය වූ අතර ලුඩෙන්ඩෝෆ් ජර්මානු රාජ්‍යය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම සඳහා මිලිටරි වරප්‍රසාදවලට වඩා හොඳින් ගැලපේ. ඔහු යුධ අමාත්‍යාංශයේ සහ නව *ක්‍රිග්සැම්ට්* සේවයේ නියුතු සේවකයන් සමඟින් සේවය කළේය. විදේශ අමාත්‍යාංශය හෝ චාන්සලරිය වැනි ජර්මානු රාජ්‍යයේ පවතින අවයව බොහොමයක් OHL වෙත යටත් වී හෝ පැත්තකට විය. OHL විසින් ගන්නා ලද ප්‍රධාන තීරණ වලින් ඔහුව අගුලු දමා ඇති අතර ඔහුගේ සැබෑ බලය නොමැතිකම ගැන පැමිණිලි කිරීම නිසා කයිසර් අවසාන ක්‍රියාවලියේ ගොදුරක් බවට පත් විය. එබැවින් දෙපල හමුදා ආඥාදායකත්වයක් නම්, එය *තථ්‍ය* එකක් විය. OHL විසින් දැනට පවතින රජයේ ශාඛාවන් විස්ථාපනය නොකළ නමුත් ඒවා හමුදා අවශ්‍යතාවලට යටත් කිරීමට උත්සාහ කළේය. මෙය සම්පුර්ණයෙන්ම සාර්ථක නොවූ අතර බොහෝ නිලධාරීන් සහ නිලධාරීන් දෙපළ ක්‍රියාත්මක කළ බලය ගැන අමනාප වූහ. 1918 පුරාවට ජර්මනියේ යුධමය වාසනාව හීන වූ අතර සටන් විරාමයක් සඳහා වැඩෙන ගම්‍යතාවයක් ඇති වූ විට මෙය වැදගත් විය. OHL හි Hotheads හට තවමත් මරණ ගමනක් අවශ්‍ය වූ අතර යුද්ධයේ අවසානය දක්වා ගමන් කිරීමට අවශ්‍ය විය, නමුත් නැව් සමූහයේ කැරලි සහ පුළුල් නාගරික නොසන්සුන්තාවයන් නිසා විල්හෙල්ම් II ගේ ඉල්ලා අස්වීමට බල කෙරුනි. සිදුවීම්වල ව්‍යාකූල තත්ත්වය රීච්ස්ටැග් බලය අල්ලාගෙන ජනරජයක් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට මෙන්ම සටන් විරාමයකට ද හේතු විය. *Dolchstoßlegende* හි න්‍යෂ්ටිය සැපයුවේ මෙම සිදුවීම් දාමයයි. ජාතිකවාදීන් කිහිප දෙනෙකුට වඩා සහ හමුදා නායකත්වය නොවැම්බර් විප්ලවය සහ ඊබට්ගේ ජනරජය ප්‍රකාශ කිරීම යන දෙකම පෙරමුණ පාවාදීමක් ලෙස හුවා දැක්වූහ. මෙම ස්වයං-සේවය කරන ආඛ්‍යානයට අනුව, යුද්ධයෙන් පැරදුනේ හමුදාව නොව, කීල් හෝ බර්ලිනයේ මිනිසුන් ය. OHL ආඥාදායකත්වය විධිමත් එකක් නොව *Kaiserreich* ගේ ආණ්ඩුවේ සහ හමුදාවේ පවතින ව්‍යුහය තුළ විකාශනය වූ එකක් වූ නිසා මෙම විසකුරු මිථ්‍යාව මුදල් මට්ටමක් ලබා ගත්තේය. OHL හි පුළුල් අධිකාරිය ඉවත් කිරීමට *Reichstag* සහ මධ්‍යම රජය යන දෙකටම බලය තිබුණි. OHL ද යුධ විරාම ගිවිසුම් ප්‍රකාශ කළේ නව රජය මිස හමුදාව නොවන බව සහතික කර ගැනීම සඳහා තරමක් දඟකාර විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, ජර්මනියේ සෑම කෙනෙකුම *Dolchstoßlegende* මිලදී ගත්තේ නැත. බොහෝ ජර්මානුවන් OHL හි නොහැකියාව සහ ඉදිරි ජයග්‍රහණය පිළිබඳ පොරොන්දු පරාජය වඩාත් කටුක කිරීමට පමණක් ඉවහල් වූ බව හඳුනා ගත්හ. නමුත් මෙය මහජන මතයේ රැල්ලට එරෙහිව පිහිනීමකි. කොමියුනිස්ට්වාදීන්, සමාජවාදීන්, යුදෙව්වන් සහ *Volk* හි අනෙකුත් සතුරන් විසින් පාවා දුන් අපරාජිත හමුදාවක් පිළිබඳ පරමාදර්ශී දැක්ම ජනප්‍රිය කිරීමට වොන් හින්ඩන්බර්ග් උදව් කළේය. *Dolchstoßlegende* වෙනත් බොහෝ ආකාරයේ කුමන්ත්‍රණ න්‍යායන් මෙන් විය: කුමන්ත්‍රණය සඳහා සාක්ෂි සරලව වැදගත් නොවීය. *Dolchstoßlegende* හි අනුගාමිකයින් කුමන්ත්‍රණය ඔප්පු කිරීම ගැන එතරම් සැලකිල්ලක් දැක්වූයේ නැත, මන්ද ඔවුන් එය ඔවුන්ගේ සතුරන්ට එරෙහිව දේශපාලන කූඩුවක් ලෙස භාවිතා කළහ. 