The history of lethal injection is an interesting and *horrible* one. Lethal injection was first suggested as a procedure in 1888, by an American doctor, incidentally a year after the abolition of capital punishment in Maine. In some ways, lethal injection has always been a very American thing. At the time, victims were executed through hanging- and hanging is not nice. Whether it involves horrible damage to the neck and asphyxiation, whether it's public or private, hanging is frankly gruesome as hell. And although some society didn't mind- or even supported- that aspect of it, a subset certainly did, and tried to find less gruesome, more 'humane' methods, or at least more humane in their eyes, such as electrocution or, indeed, lethal injection.

However, for a variety of reasons, this never went far. Lethal injection is and was expensive- especially compared to hanging. It was not necessarily less gruesome. It leant a more medical air to execution than some people would have liked. It was more personal, as someone would have been actively injecting the victim, which didn't allow the distance and removal from the death that hanging did, even for the hangman. It was an unattractive option for accountants and executioners alike.

But the medical air of lethal injection certainly appealed to some people. Nazi Germany dabbled with lethal injection as well. It was used in the murder of the severely disabled, including young children and babies, where the victims would be injected with a number of toxic substances, such as phenol. Originally this eugenics program killed infants, before expanding to include older children, teenagers and eventually adults. Parents at first did not understand what was going on- sending severely disabled children to institutions and asylums was the norm for Germany at the time, as parents often didn't have the ability or facilities to safely care for their children, and some also sent their children to asylums out of shame or embarrassment. They were told their children had died of natural diseases- influenza, pneumonia, heart conditions- and that was that. Eventually, some parents and communities realised what was happening, so many children dying, and began to refuse to send their children to institutions. But there was enormous pressure to do so, put on by the Nazi government, with parents threatened with their children being removed from their care, or the father being sent to the Eastern front, which was almost a death sentence at some points in the war. 

From 1939, Aktion T4, which was the planned, systematic murder of the mentally, intellectually and developmentally disabled, was expanded to adults, first those found in the Polish institutions being overrun by the SS, and then across Germany. The majority were shot or gassed, not killed through lethal injection as the children were.

Why was lethal injection the chosen method of murder, for children in particular? Lethal injection carried a reputation of being painless (it wasn't) and it made the procedure medical. A doctor, a paediatrician, who had spent his life working with and saving children, might have found it difficult to allow a child to be shot in the head. But it might have rested easier on their consciences if a child died from a Luminol overdose. It would have seemed less like killing, more like euthanasia, being medicalised, sanitary and 'civilised'. Indeed, for these reasons, lethal injection appealed to a number of people, not just in Germany or America, but also in the UK.

In the late 1940s, the British Royal Commission on Capital Punishment was considering the use of the lethal injection- it not having yet been used. The British Medical Association rejected the suggestion, on the grounds that it was cruel and certainly painful, but also because associating anything medical with death was going to be a big PR mistake. The BME did not want that medical air to be added to capital punishment, and the doctors who would administer the dosage would not have been keen- actively ending lives goes against most people's morals, and even if they support capital punishment, lethal injection confronts the executioner with the reality of the act in a way that hanging, gassing or firing squad doesn't allow, although more modern methods, through lethal injection machines, have removed this problem.

Lethal injection was only actually used in a democratic country, openly and legally (eg not Nazi Germany) in 1982, but was first suggested in 1977, a year after capital punishment was once more resumed in the US, and the same year an execution was actually carried out for the first time since the resumption, that of Gary Gilmore, executed by firing squad, in Utah, and ten years after the previous execution in America, in 1967, that of Luis Monge by gassing. In 1972, the use of capital punishment was ruled to be unconstitutional, due to it being considered a cruel and unusual punishment, and although it was reinstated in 1976, there was certainly a need for a method of execution which would *not* be seen as cruel or unusual, and lethal injection- passing away peacefully and painlessly whilst unconscious- was ideal. 

The state medical examiner of Oklahoma, one Jay Chapman, who was also a doctor, suggested lethal injection as a form of execution, believing it would be less painful. His plans were approved by a leading anaesthesiologist, also of Oklahoma, named Stanley Deutsch, and the form of lethal injection was to involve a fast acting barbiturate and induced chemical paralysis. It was soon adopted into the Oklahoma state criminal system, and the supposed relative painlessness and the medicalised, scientific form of execution apparently appealed both to the general public- who could see themselves as supporting a clean, humane procedure, compared to a brutal, violent one such as hanging, electrocution or the gas chamber, which was used in American history, which could be associated with the Holocaust as well as having a reputation for causing suffering- as well as other state governments, being quickly adopted across the US.
මාරාන්තික එන්නත් කිරීමේ ඉතිහාසය සිත්ගන්නාසුළු හා *බිහිසුණු* එකකි. මාරාන්තික එන්නත් කිරීම ප්‍රථම වරට ක්‍රියා පටිපාටියක් ලෙස යෝජනා කළේ 1888 දී ඇමරිකානු වෛද්‍යවරයකු විසිනි, මේන් හි මරණ දඬුවම අහෝසි කිරීමෙන් වසරකට පසුව. සමහර ආකාරවලින්, මාරාන්තික එන්නත් කිරීම සැමවිටම ඉතා ඇමරිකානු දෙයක් විය. එකල, වින්දිතයන් එල්ලා මැරීම සිදු කරන ලදී - සහ එල්ලීම හොඳ නැත. බෙල්ලට දරුණු හානියක් සහ හුස්ම හිරවීම සම්බන්ධ වුවත්, එය පොදු හෝ පෞද්ගලික වේවා, එල්ලීම නිරය තරම් බිහිසුණු ය. සමහර සමාජයන් ඒ කාරණය ගැන සැලකිල්ලක් නොදක්වා හෝ ඊට සහාය නොදැක්වුවද, උප කුලකයක් නිසැකවම කළ අතර, විදුලි සැර වැදීම හෝ, වැනි ඔවුන්ගේ ඇස් හමුවේ අවම වශයෙන් වඩා මානුෂීය ක්‍රම සොයා ගැනීමට උත්සාහ කළහ. ඇත්ත වශයෙන්ම, මාරාන්තික එන්නත් කිරීම. කෙසේ වෙතත්, විවිධ හේතු නිසා, මෙය කිසි විටෙකත් දුරදිග ගියේ නැත. මාරාන්තික එන්නත් කිරීම මිල අධිකයි - විශේෂයෙන්ම එල්ලීම හා සසඳන විට. එය අනිවාර්යයෙන්ම අඩු භයානක දෙයක් නොවීය. එය ක්‍රියාත්මක කිරීමට සමහර අය කැමති වූවාට වඩා වැඩි වෛද්‍ය වාතයක් ලබා දුන්නේය. එය වඩාත් පෞද්ගලික දෙයක් වූයේ, යමෙකු වින්දිතයාට සක්‍රීයව එන්නත් කරනු ඇති බැවින්, එල්ලා මැරීම සිදු කළ මරණයෙන් දුරස් වීමට සහ ඉවත් කිරීමට, එල්ලා මරා දැමූ තැනැත්තාට පවා එය ඉඩ දුන්නේ නැත. එය ගණකාධිකාරීවරුන් සහ අලුගෝසුවන් සඳහා ආකර්ශනීය නොවන විකල්පයක් විය. නමුත් මාරාන්තික එන්නත් කිරීමේ වෛද්‍ය වාතය නිසැකවම සමහර පුද්ගලයින්ට ආයාචනා කළේය. නාසි ජර්මනිය ද මාරාන්තික එන්නත් ලබා දුන්නේය. කුඩා දරුවන් සහ ළදරුවන් ඇතුළු දරුණු ආබාධිත පුද්ගලයින් ඝාතනය කිරීමේදී එය භාවිතා කරන ලද අතර එහිදී වින්දිතයින්ට ෆීනෝල් වැනි විෂ ද්‍රව්‍ය ගණනාවක් එන්නත් කරනු ලැබේ. මුලින් මෙම eugenics වැඩසටහන ළදරුවන් මරා දැමූ අතර, වැඩිහිටි දරුවන්, යොවුන් වියේ පසුවන්නන් සහ අවසානයේ වැඩිහිටියන් ඇතුළත් කිරීමට ව්‍යාප්ත විය. දැඩි ලෙස ආබාධිත දරුවන් ආයතනවලට සහ සරණාගත ස්ථානවලට යැවීම එකල ජර්මනියේ සාමාන්‍ය සිරිත වූයේ කුමක් දැයි දෙමාපියන්ට මුලදී අවබෝධ නොවීය, මන්ද දෙමාපියන්ට බොහෝ විට තම දරුවන් ආරක්ෂිතව රැකබලා ගැනීමට හැකියාවක් හෝ පහසුකම් නොතිබූ අතර සමහරු ද එවූහ. ඔවුන්ගේ දරුවන් ලැජ්ජාවෙන් හෝ ලැජ්ජාවෙන් සරණාගතභාවයට. ඔවුන්ගේ දරුවන් මිය ගියේ ස්වභාවික රෝග - ඉන්ෆ්ලුවෙන්සා, නියුමෝනියාව, හෘද රෝග - සහ එයයි. අවසානයේදී, සමහර දෙමාපියන් සහ ප්‍රජාවන් සිදුවන්නේ කුමක්දැයි වටහා ගත් අතර, බොහෝ දරුවන් මිය යන අතර, තම දරුවන් ආයතනවලට යැවීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට පටන් ගත්හ. නමුත් එසේ කිරීමට නාසි ආන්ඩුව විසින් විශාල පීඩනයක් එල්ල කරන ලදී, තම දරුවන් තම රැකවරණයෙන් ඉවත් කරන බවට දෙමාපියන්ට තර්ජනය කිරීම හෝ පියා නැගෙනහිර පෙරමුණට යවනු ලැබේ, එය යුද්ධයේ සමහර අවස්ථාවලදී මරණ දණ්ඩනය විය. . 1939 සිට, Action T4, මානසිකව, බුද්ධිමය හා සංවර්ධනාත්මක ආබාධිතයන් සැලසුම් සහගතව, ක්‍රමානුකූලව ඝාතනය කිරීම, වැඩිහිටියන් දක්වා ව්‍යාප්ත කරන ලදී, පළමුව පෝලන්ත ආයතනවල SS විසින් යටපත් කරන ලද ඒවා සහ පසුව ජර්මනිය පුරා. බහුතරයක් වෙඩි තබා හෝ ගෑස් ප්‍රහාර එල්ල කර ඇති අතර, දරුවන් මෙන් මාරාන්තික එන්නත් මගින් මරා දැමුවේ නැත. විශේෂයෙන්ම ළමුන් සඳහා මාරාන්තික එන්නත් මිනීමැරුම් ක්‍රමය ලෙස තෝරා ගත්තේ ඇයි? මාරාන්තික එන්නත් කිරීම වේදනා රහිත (එය නොවේ) ලෙස කීර්තියක් ගෙන ඇති අතර එය ක්‍රියා පටිපාටිය වෛද්‍ය විද්‍යාව බවට පත් කළේය. දරුවන් සමඟ වැඩ කරමින් ජීවිතය බේරාගත් වෛද්‍යවරයෙකුට, ළමා රෝග විශේෂඥයෙකුට, දරුවෙකුගේ හිසට වෙඩි තැබීමට ඉඩ දීම අපහසු වන්නට ඇත. නමුත් ලුමිනෝල් අධික මාත්‍රාවකින් දරුවෙකු මිය ගියහොත් එය ඔවුන්ගේ හෘද සාක්ෂියට වඩා පහසු වනු ඇත. එය මිනීමැරීම වැනි අඩු බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි, දයානුකම්පාව වැනි දේ, වෛද්‍යකරණය, සනීපාරක්ෂාව සහ &#39;ශිෂ්ට&#39; විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙම හේතු නිසා, මාරාන්තික එන්නත් කිරීම ජර්මනියේ හෝ ඇමරිකාවේ පමණක් නොව, එක්සත් රාජධානියේ ද බොහෝ දෙනෙකුට ආයාචනා කළේය. 1940 ගණන්වල අගභාගයේදී, මරණීය දණ්ඩනය පිළිබඳ බ්‍රිතාන්‍ය රාජකීය කොමිසම මාරාන්තික එන්නත් භාවිතය ගැන සලකා බලමින් සිටියේය - එය තවමත් භාවිතා කර නැත. බ්‍රිතාන්‍ය වෛද්‍ය සංගමය එම යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කළේ එය කුරිරු සහ නිසැකවම වේදනාකාරී ය යන පදනම මත ය, නමුත් ඕනෑම වෛද්‍ය දෙයක් මරණය සමඟ සම්බන්ධ කිරීම විශාල PR වැරැද්දක් වනු ඇති බැවිනි. මරණ දණ්ඩනයට වෛද්‍ය වාතය එකතු කිරීමට BME හට අවශ්‍ය නොවූ අතර, මාත්‍රාව ලබා දෙන වෛද්‍යවරුන් සක්‍රීයව ජීවිත අවසන් නොකරනු ඇත, බොහෝ මිනිසුන්ගේ සදාචාරයට පටහැනි වන අතර, ඔවුන් මරණ දඬුවමට සහාය දුන්නද, මාරාන්තික එන්නත මුහුණ දෙයි. මරණීය එන්නත් යන්ත්‍ර හරහා වඩාත් නවීන ක්‍රම මගින් මෙම ගැටලුව ඉවත් කර ඇතත්, එල්ලෙන, ගෑස් හෝ වෙඩි තැබීමේ කණ්ඩායමට ඉඩ නොදෙන ආකාරයෙන් ක්‍රියාවේ යථාර්ථය සමඟ අලුගෝසුවා. මාරාන්තික එන්නත් කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටක පමණක් විවෘතව සහ නීත්‍යානුකූලව (උදා: නාසි ජර්මනිය නොවේ) 1982 දී පමණක් භාවිතා කරන ලදී, නමුත් ප්‍රථම වරට 1977 දී යෝජනා කරන ලදී, එනම් එක්සත් ජනපදයේ මරණීය දණ්ඩනය නැවත වරක් ආරම්භ කර වසරකට පසුව, එම වසරේම මරණ දණ්ඩනය ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. ඇත්ත වශයෙන්ම නැවත ආරම්භ කිරීමෙන් පසු ප්‍රථම වතාවට සිදු කරන ලදී, වෙඩි තැබීමේ කණ්ඩායමක් විසින් Utah හිදී ඝාතනය කරන ලද Gary Gilmore සහ මීට පෙර ඇමරිකාවේ 1967 දී ලුයිස් Monge ඝාතනය කිරීමෙන් වසර දහයකට පසුව, 1967 දී ගෑස් ප්‍රහාරයකින් ලුයිස් මොන්ග්ගේ ඝාතනය සිදු කරන ලදී. 1972 දී, මරණීය දණ්ඩනය භාවිතා කිරීම ව්‍යවස්ථා විරෝධී යැයි තීන්දු කරන ලදී, එය කුරිරු හා අසාමාන්‍ය දඬුවමක් ලෙස සැලකීම හේතුවෙන්, සහ 1976 දී එය නැවත ස්ථාපිත කළද, *නොපෙනෙන* ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ක්‍රමයක් අවශ්‍ය විය. කුරිරු හෝ අසාමාන්‍ය, සහ මාරාන්තික එන්නත් ලෙස - සිහිසුන්ව සිටියදී සාමකාමීව සහ වේදනා රහිතව මිය යාම - වඩාත් සුදුසුය. ඔක්ලහෝමා හි ප්‍රාන්ත වෛද්‍ය පරීක්ෂක, වෛද්‍යවරයකු වූ ජේ චැප්මන්, මාරාන්තික එන්නත් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙස යෝජනා කළේ, එය වේදනාකාරී නොවන බව විශ්වාස කරමිනි. ඔහුගේ සැලසුම් ඔක්ලහෝමා හි ප්‍රමුඛ නිර්වින්දන වෛද්‍යවරයකු විසින් අනුමත කරන ලද අතර, ස්ටැන්ලි ඩොයිෂ් නම් මාරාන්තික එන්නත් කිරීමේ ක්‍රමය වූයේ වේගයෙන් ක්‍රියා කරන බාබිටියුරේට් සහ ප්‍රේරිත රසායනික අංශභාගය ඇතුළත් කිරීමයි. එය ඉක්මනින්ම ඔක්ලහෝමා ප්‍රාන්ත අපරාධ ක්‍රමයට ඇතුළත් කරන ලද අතර, සාපේක්ෂ වේදනා රහිත බව සහ වෛද්‍යකරණය කරන ලද, විද්‍යාත්මක ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ක්‍රමය පැහැදිලිවම සාමාන්‍ය මහජනතාවට ආයාචනා කළේය- ඔවුන් ම්ලේච්ඡ, ප්‍රචණ්ඩත්වයට සාපේක්ෂව පිරිසිදු, මානුෂීය ක්‍රියා පටිපාටියකට සහාය දෙන බව දැකිය හැකිය. එල්ලීම, විදුලි සැර වැදීම හෝ ගෑස් කුටිය වැනි එකක්, ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ භාවිතා වූ, සමූලඝාතනය හා සම්බන්ධ විය හැකි අතර දුක් වේදනා ඇති කිරීමට මෙන්ම අනෙකුත් ප්‍රාන්ත ආන්ඩු සඳහා කීර්තියක් ද ඇති විය හැකි අතර, එක්සත් ජනපදය පුරා ඉක්මනින් සම්මත විය.