When you eat food, your body breaks down the larger nutritious  molecules into simple glucose molecules. Glucose is the fuel that your body uses. The body takes a few steps to do this starting with physically grinding up the food with your teeth, then chemical breakdown with your saliva, then further chemical breakdown with stomach acid, and then further breakdown in the small intestine. Each type of nutrient molecule (carbs, fat, protein) is broken down with a different process, but in the end, the molecule is broken up into much smaller glucose molecules, which are absorbed into your blood through the small intestine.

The glucose molecules travel through the blood to enter individual cells where they are used to perform different functions in the cells. Your body needs a careful balance of glucose in the blood at all times. If glucose levels are low, cells can't function. If glucose levels are high, cells can be damaged. 

Because of this, our body has a way of storing glucose molecules for later use. If the glucose levels get too high, the insulin hormone is released. Insulin pulls glucose out of the blood, and stores it in a molecule called glycogen, which is basically lots of glucose molecules chained together. Glycogen molecules get stored in the liver and muscles.  Therefore the levels of glucose in the blood will decrease once insulin is released, thus saving your cells from damage.

If blood glucose levels get too low, the hormone glucagon is released. It does the opposite of insulin. It breaks off glucose molecules from the chains of glycogen, thus bringing your blood sugar levels back up. Glucagon and insulin keep your blood sugar levels balanced.

So now how do we get fat? There's only a finite amount of storage space for glycogen molecules. If they are full, then the body will start converting the medium-term storage glycogen molecules into long-term storage fat molecules. The fat molecules get stored in different locations throughout your body (exactly where is largely determined by genetics and gender). If your glycogen levels get low, then your body will convert fat into glycogen. This process takes a while, which is why it's not a good idea for the body to convert fat directly into glucose, and glucose directly into fat.

So knowing this, what does this tell us about losing weight? We should avoid foods that have lots of glucose molecules. These foods cause our blood sugar to spike, which causes an insulin release, which stores the energy, then causes our blood sugar levels to drop, which causes us to feel hungry again. The glucose molecules don't spend enough time in our blood to be used by our cells before being forced into storage. It's better to eat foods that "burn" slower, like long-chain carbohydrates (found in fruits, vegetables, and whole wheat bread), fats, and protein. These molecules shed glucose molecules into the blood slowly, thus they don't trigger an insulin response. This keeps your blood sugar levels more balanced, and keeps you feeling full longer.
ඔබ ආහාර ගන්නා විට, ඔබේ ශරීරය විශාල පෝෂණ අණු සරල ග්ලූකෝස් අණු බවට බිඳ දමයි. ග්ලූකෝස් යනු ඔබේ ශරීරය භාවිතා කරන ඉන්ධනයයි. ඔබේ දත් සමඟ ආහාර භෞතිකව ඇඹරීම, පසුව ඔබේ කෙල සමඟ රසායනික බිඳවැටීම, පසුව ආමාශයේ අම්ලය සමඟ තවදුරටත් රසායනික බිඳවැටීම සහ කුඩා අන්ත්‍රය තුළ තවදුරටත් බිඳවැටීම වැනි දේ කිරීමට ශරීරය පියවර කිහිපයක් ගනී. සෑම වර්ගයකම පෝෂක අණු (කාබෝහයිඩ්‍රේට්, මේද, ප්‍රෝටීන්) වෙනස් ක්‍රියාවලියකින් බිඳී ඇත, නමුත් අවසානයේදී, අණුව ඉතා කුඩා ග්ලූකෝස් අණු වලට කැඩී යයි, ඒවා කුඩා අන්ත්‍රය හරහා ඔබේ රුධිරයට අවශෝෂණය වේ. ග්ලූකෝස් අණු සෛල තුළ විවිධ කාර්යයන් ඉටු කිරීමට භාවිතා කරන තනි සෛල තුළට ඇතුළු වීමට රුධිරය හරහා ගමන් කරයි. ඔබේ ශරීරයට සෑම විටම රුධිරයේ ග්ලූකෝස් ප්‍රවේශමෙන් සමතුලිත විය යුතුය. ග්ලූකෝස් මට්ටම අඩු නම් සෛල ක්‍රියා කළ නොහැක. ග්ලූකෝස් මට්ටම ඉහළ මට්ටමක පවතී නම්, සෛල වලට හානි විය හැක. මේ නිසා පසුකාලීන භාවිතය සඳහා ග්ලූකෝස් අණු ගබඩා කිරීමේ ක්‍රමයක් අපගේ ශරීරය සතුව ඇත. ග්ලූකෝස් මට්ටම ඉහළ ගියහොත් ඉන්සියුලින් හෝමෝනය නිකුත් වේ. ඉන්සියුලින් රුධිරයෙන් ග්ලූකෝස් ඇද ගන්නා අතර එය ග්ලයිකෝජන් නම් අණුවක ගබඩා කරයි, එය මූලික වශයෙන් ග්ලූකෝස් අණු විශාල ප්‍රමාණයක් එකට බැඳී ඇත. ග්ලයිකෝජන් අණු අක්මාව හා මාංශ පේශිවල ගබඩා වේ. එබැවින් ඉන්සියුලින් මුදා හැරීමෙන් පසු රුධිරයේ ග්ලූකෝස් මට්ටම අඩු වන අතර එමඟින් ඔබේ සෛල හානිවලින් ආරක්ෂා වේ. රුධිරයේ ග්ලූකෝස් මට්ටම ඉතා අඩු වුවහොත්, ග්ලූකොගන් හෝමෝනය නිකුත් වේ. එය ඉන්සියුලින් වලට ප්‍රතිවිරුද්ධ දේ කරයි. එය ග්ලයිකෝජන් දාමයෙන් ග්ලූකෝස් අණු බිඳ දමයි, එමඟින් ඔබේ රුධිරයේ සීනි මට්ටම නැවත ඉහළ යයි. ග්ලූකොජන් සහ ඉන්සියුලින් ඔබේ රුධිරයේ සීනි මට්ටම සමතුලිත කරයි. දැන් ඉතින් කොහොමද අපි මහත වෙන්නේ? ග්ලයිකෝජන් අණු සඳහා ඇත්තේ සීමිත ගබඩා ඉඩ ප්‍රමාණයක් පමණි. ඒවා පිරී තිබේ නම්, ශරීරය මධ්‍ය කාලීන ගබඩා ග්ලයිකෝජන් අණු දිගු කාලීන ගබඩා මේද අණු බවට පරිවර්තනය කිරීමට පටන් ගනී. මේද අණු ඔබේ ශරීරය පුරා විවිධ ස්ථානවල ගබඩා කර ඇත (හරියටම බොහෝ දුරට ජාන සහ ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය අනුව තීරණය වේ). ඔබේ ග්ලයිකෝජන් මට්ටම අඩු වුවහොත්, ඔබේ ශරීරය මේදය ග්ලයිකෝජන් බවට පරිවර්තනය කරයි. මෙම ක්‍රියාවලියට යම් කාලයක් ගත වේ, මේ නිසා මේදය කෙලින්ම ග්ලූකෝස් බවටත් ග්ලූකෝස් කෙලින්ම මේදය බවටත් පරිවර්තනය කිරීම ශරීරයට හොඳ අදහසක් නොවේ. ඉතින් මෙය දැන ගැනීමෙන්, බර අඩු කර ගැනීම ගැන මෙය අපට පවසන්නේ කුමක්ද? ග්ලූකෝස් අණු විශාල ප්‍රමාණයක් ඇති ආහාර වලින් අප වැළකී සිටිය යුතුය. මෙම ආහාර අපගේ රුධිරයේ සීනි වැඩිවීමට හේතු වන අතර ඉන්සියුලින් මුදා හැරීමට හේතු වන අතර එමඟින් ශක්තිය ගබඩා කරයි, පසුව අපගේ රුධිරයේ සීනි මට්ටම පහත වැටීමට හේතු වන අතර එමඟින් අපට නැවත කුසගින්න දැනේ. ග්ලූකෝස් අණු ගබඩා කිරීමට පෙර අපගේ සෛල භාවිතා කිරීමට ප්‍රමාණවත් කාලයක් අපගේ රුධිරයේ ගත නොකරයි. දිගු දාම කාබෝහයිඩ්රේට් (පළතුරු, එළවළු සහ සම්පූර්ණ තිරිඟු පාන් වල දක්නට ලැබේ), මේද සහ ප්රෝටීන් වැනි සෙමින් &quot;දැවෙන&quot; ආහාර අනුභව කිරීම වඩා හොඳය. මෙම අණු සෙමෙන් රුධිරයට ග්ලූකෝස් අණු වගුරුවන අතර එමඟින් ඉන්සියුලින් ප්‍රතිචාරයක් ඇති නොකරයි. මෙය ඔබගේ රුධිරයේ සීනි මට්ටම වඩාත් සමතුලිතව තබා ගන්නා අතර, ඔබට වැඩි කාලයක් පූර්ණ බවක් දැනේ.