It depends on the region; The Jelling Stone in Denmark announcing the establishment of Christianity as the religion by Harald was still significant even if it didn't mean the whole country was converted yet. As did the Icelandic þing decision of 1000 and Saint Olaf's supposed completion of christening of Norway a few decades later. The Swedes were supposedly still largely pagan according to Adam of Bremen in his own day (1070s) and the last concrete mention of pagan resistance there would be the martyring of Saint Botvid by a pagan in 1120. Adam of Bremen also claims fringe areas of Denmark - Bornholm and Blekinge as not having been converted properly until their bishop missioned there in the 1060s. However, Adam has a bias in wanting to hold forth the importance and relevance of the missionary work done in the ecclesiastical province of Hamburg-Bremen that he represented and there's a commonly-held interpretation that he neglected or minimized the contributions made by Anglo-Saxon and Irish missionaries. Adam was not a first-hand witness to conditions in Scandinavia either (and Orderic even less so). 

Archaeology actually pushes the dates back a bit. Christian burials first turn up in Bornholm already in the late 900s. The excavation of Kata Farm and other sites in Sweden now show that at least the elites in Götaland were converting in that same  late-900s time frame as the core areas of Denmark, and the same goes for Østfold and Rogaland in Norway. Whereas areas like Trøndelag, Agder, northern Norway and the inner parts of eastern Norway converted later, as did Svealand in Sweden. Evidence shows rapid changes towards Christian burial practices in the 11th century in Norway. Even in Sveland's Uppland,  historians tend to side with an earlier date than a later one; it was probably mostly Christian by the 1080s. Adam's claim that Emund the Old (circa 1050s) neglected Christianity could be interpreted as Adam's judgement on Emund's tolerance of paganism. It's been suggested the traditional date of 1120 for Botvid's martyring may be a bit late too.

Of course by Christian burial practices we primarily mean east-west oriented graves and the abandoning of cremation. Needless to say, that doesn't necessarily mean the buried were completely Christian. (Burials in churchyards was also a thing that would come later) But Scandinavia was likely almost completely converted by 1100, and in that century Christian institutions were strengthened considerably and what holdouts may have existed would have the thumb-screws tightened by the fact that things like inheritance rights became contingent on conversion. Although law codes we have from the 13th century, like Gulathingsloven, ban pagan activities, there's no concrete evidence of such activities still happening in that period. (one might compare to Magnus Erikssons Country Law of 1340 which finally banned thralldom in Sweden but entered into force something like 70 years after the last mention of anyone owning a thrall)


As I said in [a post yesterday](_URL_0_), the nationalists/romantics of the 19th century really wanted to believe paganism had survived longer than it actually likely did, because they'd adopted the view that pre-Christian beliefs were a core part of national identity. (and that crowd is still around although not so represented in academia anymore) But we don't know that any actual Viking Age Scandinavians felt that way. If it was such a core part of their identity, one would perhaps expect more resistance than we know of. On the contrary, it's been argued (e.g. in _Skiftet_) that resistance to conversion may have been primarily rooted in opposition to the associated political and social changes, not the faith itself.

The Baltic States and Finland were converted later (and the Scandinavians played no small part in those Baltic Crusades), and those were much more isolated parts of Europe. Scandinavia had frequent cultural contacts with the continental and southern Europe for a millennium before the Viking Age ended. As for Delumeau, his ideas that most European weren't 'really' Christians (not just the north) doesn't have that much support. Although it's based in the correct observation that the average masses did not view nor practice Christianity the same way as the priests and educated classes, judging that this means that these people weren't Christian is anachronistic because it's based on later standards. These people regarded themselves as good Christians and by the standards of their time, _were_. It (and associated "two-tier" models like Muchembled's) have also been criticized since the start for being overly simplistic and creating a false dichotomy because there was in fact significant interplay between the 'low' and 'high' religious traditions. E.g. the medieval canonization of saints was often little more than an official sanction of a popular veneration that'd started spontaneously. 

Anyway, Denmark was mainly Christian well before Canute IV, in fact most of Scandinavia probably was by that point. Anyway, this is a pretty brief post, but to mention some sources and further reading: 

Nora Berend (ed), _Christianization and the Rise of Christian Monarchy: Scandinavia_, Central Europe and Rus' c. 900–1200, Cambridge University Press, 2007 

Anders Winroth, _The conversion of Scandinavia: Vikings, merchants, and missionaries in the remaking of Northern Europe_, Yale University Press, 2014

Sten Tesch (ed), _Skiftet - Vikingatida sed och Kristen tro_, Artos  &  Norma, 2017
එය කලාපය මත රඳා පවතී; හැරල්ඩ් විසින් ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ස්ථාපිත කිරීම ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ඩෙන්මාර්කයේ ජෙලිං ස්ටෝන් මුළු රටම පරිවර්තනය කර නොමැති වුවද එය තවමත් වැදගත් විය. 1000 හි අයිස්ලන්ත þing තීරණය සහ ශාන්ත ඔලාෆ් විසින් දශක කිහිපයකට පසු නෝර්වේ බෞතිස්ම කිරීම සම්පූර්ණ කරන ලදී. ස්වීඩන ජාතිකයන් බ්‍රෙමන්හි ඇඩම්ට අනුව ඔහුගේම දවසේදී (1070 ගණන්වල) බොහෝ දුරට මිථ්‍යාදෘෂ්ටික යැයි අනුමාන කළ අතර මිථ්‍යාදෘෂ්ටික ප්‍රතිරෝධය පිළිබඳ අවසාන නිශ්චිත සඳහන වනුයේ 1120දී මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකයෙකු විසින් ශාන්ත බොට්විඩ් ප්‍රාණ පරිත්‍යාග කිරීමය. බ්‍රෙමන්හි ආදම් ද ඩෙන්මාර්කයේ මායිම් ප්‍රදේශවලට හිමිකම් කියයි. - Bornholm සහ Blekinge ඔවුන්ගේ බිෂොප්වරයා 1060 ගණන්වල එහි මෙහෙවර කරන තුරු නිසි ලෙස පරිවර්තනය වී නොතිබුණි. කෙසේ වෙතත්, ඔහු නියෝජනය කළ හැම්බර්ග්-බ්‍රෙමන් පල්ලියේ ප්‍රාන්තයේ සිදු කරන ලද මිෂනාරි කාර්යයේ වැදගත්කම සහ අදාළත්වය ප්‍රකාශ කිරීමට ඇඩම්ට පක්ෂග්‍රාහී බවක් ඇති අතර ඔහු ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් විසින් කරන ලද දායකත්වය නොසලකා හැර හෝ අවම කළ බවට පොදුවේ පවතින අර්ථකථනයක් තිබේ. සහ අයර්ලන්ත මිෂනාරිවරුන්. ඇඩම් ස්කැන්ඩිනේවියාවේ (සහ ඕඩරික් ඊටත් වඩා අඩුවෙන්) තත්ත්වයන් පිළිබඳ පළමු සාක්ෂිකරුවෙක් නොවීය. පුරාවිද්‍යාව ඇත්ත වශයෙන්ම දිනයන් ටිකක් පසුපසට තල්ලු කරයි. ක්‍රිස්තියානි භූමදානය ප්‍රථම වරට බෝර්න්හෝම් හි ආරම්භ වූයේ 900 ගණන්වල අගභාගයේදී ය. කටා ෆාම් සහ ස්වීඩනයේ අනෙකුත් ස්ථාන කැණීම්වලින් දැන් පෙන්නුම් කරන්නේ අඩුම තරමින් ගොටාලන්තයේ ප්‍රභූන් ඩෙන්මාර්කයේ මූලික ප්‍රදේශ ලෙස 900 ගණන්වල අග භාගයේදී පරිවර්තනය වෙමින් සිටි බවත්, නෝර්වේහි ඔස්ට්ෆෝල්ඩ් සහ රොගාලන්ඩ් සඳහාද එය එසේම වන බවත්ය. ට්‍රොන්ඩෙලාග්, ඇග්ඩර්, උතුරු නෝර්වේ සහ නැගෙනහිර නෝර්වේ අභ්‍යන්තර ප්‍රදේශ ස්වීඩනයේ ස්වේලන්ඩ් වැනි ප්‍රදේශ පසුව පරිවර්තනය විය. 11 වන ශතවර්ෂයේ නෝර්වේහි ක්‍රිස්තියානි භූමදානය කිරීමේ පිළිවෙත් කෙරෙහි ශීඝ්‍ර වෙනස්කම් සිදු වූ බවට සාක්ෂි පෙන්නුම් කරයි. Sveland&#39;s Uppland හි පවා, ඉතිහාසඥයින් පසුකාලීන දිනයට වඩා කලින් දිනයට නැඹුරු වෙති; එය 1080 ගණන් වන විට බොහෝ දුරට ක්‍රිස්තියානි විය. ඉමුන්ඩ් ද ඕල්ඩ් (1050 ගණන්වල පමණ) ක්‍රිස්තියානි ධර්මය නොසලකා හැර ඇති බවට ආදම්ගේ ප්‍රකාශය එමන්ඩ්ගේ මිථ්‍යාදෘෂ්ටික ඉවසීම පිළිබඳ ආදම්ගේ විනිශ්චය ලෙස අර්ථ දැක්විය හැකිය. බොට්විඩ්ගේ ප්‍රාණ පරිත්‍යාගය සඳහා 1120 සම්ප්‍රදායික දිනය ද තරමක් ප්‍රමාද විය හැකි බව යෝජනා වී ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම කිතුනු සුසාන පිළිවෙත් මගින් අපි මූලික වශයෙන් අදහස් කරන්නේ නැගෙනහිර-බටහිර දෙසට යොමු වූ සොහොන් සහ ආදාහනය අත්හැර දැමීමයි. මිහිදන් කරන ලද අය සම්පූර්ණයෙන්ම ක්‍රිස්තියානුවන් බව එයින් අදහස් නොවන බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. (පල්ලිවල භූමදානය කිරීම ද පසුව සිදු විය හැකි දෙයක් විය) නමුත් ස්කැන්ඩිනේවියාව 1100 වන විට සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ පරිවර්තනය වී ඇති අතර, එම සියවසේ දී ක්‍රිස්තියානි ආයතන සැලකිය යුතු ලෙස ශක්තිමත් වූ අතර, පැවතිය හැකි දේවල් මොනවාදැයි මාපටැඟිලි ඉස්කුරුප්පු ඇණ තද කරනු ඇත. උරුමය අයිතිවාසිකම් පරිවර්තනය මත අවිනිශ්චිත විය. Gulathingsloven වැනි 13 වන සියවසේ සිට අප සතුව ඇති නීති සංග්‍රහයන් මිථ්‍යාදෘෂ්ටික ක්‍රියාකාරකම් තහනම් කර ඇතත්, එම කාලය තුළ තවමත් එවැනි ක්‍රියාකාරකම් සිදු වූ බවට නිශ්චිත සාක්ෂි නොමැත. (කෙනෙකුට 1340 මැග්නස් එරික්සන්ස් රටේ නීතිය සමඟ සැසඳිය හැකිය, එය අවසානයේ ස්වීඩනයේ ත්‍රාල්ඩම් තහනම් කරන ලද නමුත් ත්‍රාසයක් ඇති ඕනෑම අයෙකුගේ අවසන් සඳහනෙන් වසර 70 කට පසුව බලාත්මක විය) මම [ඊයේ පෝස්ට් එකක](_URL_0_), ජාතිකවාදීන් /19 වැනි සියවසේ රොමෑන්ටිකයන්ට සැබවින්ම අවශ්‍ය වූයේ මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකත්වය ඇත්ත වශයෙන්ම පවතිනවාට වඩා වැඩි කාලයක් පැවතී ඇති බව විශ්වාස කිරීමටයි, මන්ද ඔවුන් පූර්ව ක්‍රිස්තියානි විශ්වාසයන් ජාතික අනන්‍යතාවයේ මූලික අංගයක් ලෙස සැලකූ බැවිනි. (සහ එම සෙනඟ තව දුරටත් ශාස්ත්‍රීය ක්ෂේත්‍රයේ එතරම් නියෝජනය නොවූවත් තවමත් අවට සිටිති) නමුත් සැබෑ වයිකින්ග් යුගයේ ස්කැන්ඩිනේවියානුවන්ට එසේ හැඟුණු බව අපි නොදනිමු. එය ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාවයේ එතරම් මූලික කොටසක් වූයේ නම්, අප දන්නා ප්‍රමාණයට වඩා වැඩි ප්‍රතිරෝධයක් යමෙකු අපේක්ෂා කරනු ඇත. ඊට පටහැනිව, එය තර්ක කර ඇත (උදා: _Skiftet_ හි) පරිවර්තනයට ප්‍රතිරෝධය මූලික වශයෙන් පදනම් වී ඇත්තේ ඇදහිල්ලට නොව ආශ්‍රිත දේශපාලන හා සමාජීය වෙනස්කම්වලට විරුද්ධත්වය මත විය හැකිය. බෝල්ටික් රාජ්‍යයන් සහ ෆින්ලන්තය පසුකාලීනව පරිවර්තනය කරන ලදී (සහ ස්කැන්ඩිනේවියානුවන් එම බෝල්ටික් කුරුස යුද්ධවලදී සුළු කොටසක්වත් ඉටු කළේ නැත), ඒවා යුරෝපයේ වඩාත් හුදකලා වූ කොටස් විය. වයිකිං යුගය අවසන් වීමට පෙර සහස්‍රයකට පෙර ස්කැන්ඩිනේවියාව මහාද්වීපික සහ දකුණු යුරෝපය සමඟ නිරන්තර සංස්කෘතික සම්බන්ධතා පැවැත්වූහ. Delumeau සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, බොහෝ යුරෝපීයයන් &#39;සැබැවින්ම&#39; ක්‍රිස්තියානුවන් නොවූ බව (උතුර පමණක් නොව) ඔහුගේ අදහස්වලට එතරම් සහයෝගයක් නැත. සාමාන්‍ය ජනතාව ක්‍රිස්තියානි ධර්මය පූජකයන් සහ උගත් පන්තියට සමානව නොබලන බව හෝ පිළිපදින්නේ නැති බව නිවැරදි නිරීක්‍ෂණය මත පදනම් වුවද, මෙයින් අදහස් කරන්නේ මෙම ජනයා ක්‍රිස්තියානි නොවන බව විනිශ්චය කිරීම පසුකාලීන ප්‍රමිතීන් මත පදනම් වූවක් බැවින් එය කාලානුරූපී වේ. මෙම ජනයා තමන් යහපත් කිතුනුවන් ලෙස සැලකූ අතර ඔවුන්ගේ කාලයේ සම්මතයන් අනුව,_ එය (සහ Muchembled&#39;s වැනි ආශ්‍රිත &quot;ද්වි-ස්ථර&quot; ආකෘති) ආරම්භයේ සිටම විවේචනයට ලක්ව ඇත්තේ අධික ලෙස සරල වීම සහ ව්‍යාජ ද්විකෝටිකයක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා &#39;පහත්&#39; සහ &#39;ඉහළ&#39; ආගමික සම්ප්‍රදායන් අතර සැලකිය යුතු අන්තර් සම්බන්ධයක් තිබූ බැවිනි. උදා: මධ්‍යතන යුගයේ සාන්තුවරුන්ව ශාන්තුවරගත කිරීම බොහෝ විට ස්වයංසිද්ධව ආරම්භ වූ ජනප්‍රිය වන්දනාවක නිල අනුමැතියකට වඩා වැඩි දෙයක් විය. කෙසේ වෙතත්, Canute IV ට පෙර ඩෙන්මාර්කය ප්‍රධාන වශයෙන් ක්‍රිස්තියානි විය, ඇත්ත වශයෙන්ම ස්කැන්ඩිනේවියාවේ බොහෝමයක් ඒ වන විට විය. කෙසේ වෙතත්, මෙය ඉතා කෙටි සටහනකි, නමුත් සමහර මූලාශ්‍ර සහ වැඩිදුර කියවීම ගැන සඳහන් කිරීමට: නෝරා බෙරෙන්ඩ් (ed), _Christianization and the Rise of Christian Monarchy: Scandinavia_, Central Europe and Rus&#39; c. 900–1200, Cambridge University Press, 2007 Anders Winroth, _The conversion of Scandinavia: Vikings, merchants, and missionaries in the remaking of Northern Europe_, Yale University Press, 2014 Sten Tesch (ed), _Skiftet - Vikingatida_Kristened_ Artsed සහ නෝර්මා, 2017