Note, this answer largely deals with the Americans. Of the major warring powers, the US had the most extensive and far-flung aerial operations. And for clarity's sake Pacific Theater (PTO) and European Theater (ETO) speaks for these theaters in the broadest sense, including areas like the Mediterranean (MTO) or China Burma India (CBI) that were nominally separate in this nomenclature. 

The differences between the type of planes employed in the ETO and PTO was largely the intersection of immediate tactical needs, the prioritization of certain theaters over others, and institutional rivalries between the USN and the Army. This constellation of factors varied throughout the war, but it did result in certain types of planes dominating the picture of the American air effort in their theater. 

The Army Air Forces in [Southwest Pacific Theater](_URL_0_) in 1941-early 1944 exemplified this trend. In 1941/42, the SWPac's 5th Air Force did receive then front-line equipment like the P-40, P-39, and B-17s to stem the Japanese tide in New Guinea and the Solomons. But these aircraft tended to be adequate for the job, they were roughly on par with their Japanese equivalents. The emerging 8th Air Force campaign against German industry in late-1942 meant that the 5th Air Force received fewer B-17 spares and replacements. Moreover, the B-17 level bombing was inadequate for destroying Japanese shipping even though the bomber's performance envelope and robust construction made it difficult for Japanese planes to intercept. 5thAF commander George Kenney thus pushed for twin-engined bombers in the interdiction role such as the A-20 and B-25 and built upon skip bombing techniques developed by the RAAF. These medium bombers were in less demand for the ETO and their performance was ideal for the New Guinea theater.  Medium bomber successes like the Battle of the Bismarck Sea and other strike successes, coupled with their often garish schemes such as those of the [499th Medium Bomber Squadron](_URL_2_) imparted to these medium bombers a wider public memory postwar. Many of the same medium bombers were used in the ETO, especially in the Mediterranean, but they did not have the same historical record or memorialization associated with them, *Catch-22*'s B-25s excepted. Conversely, the 5th AF often had to make do with the older generation of fighters as the ETO sucked up a number of the more modern fighters. The 35th Fighter Group had to swap out its P-39s and P-38s for P-47s in late 1943, but would only receive P-51s in 1945. The P-38 was a major success in the SWPac, where its heavy armament and range were clear advantages, but proved to be a disappointment in the ETO where high-altitude operations played havoc with its engine fluids, and the high performance of the *Luftwaffe* fighters brought compressability problems to the fore as the ETO P-38s engaged in dogfights. Therefore, although the P-38s in the ETO had a decent record, they did not have the type of aces like Richard Bong or Thomas McGuire. The SWPac Mustangs and Thunderbolts also found while they outclassed their Japanese enemies, the attritional battles of 1942/43 and collapse of the Japanese logistical network meant there were far fewer targets as Japanese airbases were short of fuel, pilots, and planes. 

In some cases, interservice rivalries played an outsized role in the absence of plane types in certain theaters. In theory, the F4U met a number of requirements for an AAF long-range fighter in 1943. But this was a *Navy* plane. There were long-standing prejudices within the Army against using an aircraft developed for use on aircraft carriers. This was not as myopic as it would appear at first sight. Carrier aircraft need specialized equipment such as strengthened landing gear, tailhooks, and like which added a significant weight penalty. Although the performance gap between carrier and land-based aircraft rapidly closed during the war, many of the officers in Army procurement had experience with the types of planes in the 1930s. The preconception was that a Navy aircraft could not meet the needs of the Army. But, in addition to the "not developed here" syndrome, both the Navy and the Marine Corps had earmarked the Corsair for their own uses, as well as the various Lend-Lease navies and air forces of the Allies. Sorting out the procurement priorities would have taken time, and updated P-47s and the new P-51s offered a more convenient plane of the ETO. Moreover, while it was possible to make the F4U into a land-based fighter, as the USMC did to great effect, making the P-51 or P-47 into a carrier fighter would have been quite difficult given their landing envelopes and lack of carrier equipment. Therefore, the only Corsairs and Hellcats used in the ETO in large numbers were the FAA's lend-lease, which were involved in strikes in Scandinavia and the invasion of Southern France.  

Other aircraft became the unique preserve of one theater because their performance made them the only ones suitable for the job. The B-29 fit in this category. Existing B-17s and B-24s could hit most of the targets in the ETO by 1944, but the ranges to attack the Home Islands from bases in China and the Pacific needed the B-29. Assigning the B-29s to this area fit this need as well as providing a salve to the Army and Navy men in the Pacific who were stung by the "Europe First" priority of the Roosevelt administration. 

Finally, as the examples of *Catch-22* or various models of the 499th show, postwar culture played an important role in emphasizing some aircraft types over others. The B-17 had an advantage over the B-24 postwar as movies like *Twelve O'Clock High*, *Command Decision*,  *Memphis Belle*, and *Red Tails* helped to make it the face of the 8th AF's bombing campaign. While the quality of this media was quite variable, it helped fix the image of the B-17's tall tails in public memory. The WWII documentaries produced postwar scrambled for newsreel footage and often elected for B-17s, especially since the Boeing plane's durability provided dramatic images of shot-up aircraft returning to base. In contrast, the B-24's most prominent brush with postwar memory  was the discovery of the ill-fated [Lady Be Good](_URL_1_) in Libya, which inspired the classic *Twilight Zone* episode "*King Nine* Will Not Return," albeit using a B-25. Although veterans of both planes wrote their tales and created their own reunion cultures, the B-17 fit more easily into existing public memory as the plane that fought over Europe (and it helped that B-17 veterans had a much fonder experience with the docile Boeing plane than the more difficult to fly B-24). This postwar memory-making process- replicated, repeated, and reified in a myriad different forms and media- helped some aircraft types become more prominent in the public's mind even if their less famous stablemates served with distinction as well. 
සටහන, මෙම පිළිතුර බොහෝ දුරට ඇමරිකානුවන් සමඟ ගනුදෙනු කරයි. ප්‍රධාන සටන්කාමී බලවතුන් අතුරින්, එක්සත් ජනපදයට වඩාත්ම විස්තීර්ණ සහ දුර ඈත ගුවන් මෙහෙයුම් තිබුණි. පැහැදිලිකම සඳහා පැසිෆික් රඟහල (PTO) සහ යුරෝපීය රඟහල (ETO) මෙම නාමකරණයේ නාමිකව වෙන් වූ මධ්‍යධරණී (MTO) හෝ China Burma India (CBI) වැනි ප්‍රදේශ ඇතුළුව පුළුල්ම අර්ථයෙන් මෙම සිනමාහල් සඳහා කථා කරයි. ETO සහ PTO හි සේවයේ යොදවා ඇති ගුවන් යානා වර්ග අතර ඇති වෙනස්කම් බොහෝ දුරට ක්ෂණික උපායික අවශ්‍යතාවල මංසන්ධිය, ඇතැම් සිනමාහල් අනෙක් ඒවාට වඩා ප්‍රමුඛත්වය දීම සහ USN සහ හමුදාව අතර ආයතනික එදිරිවාදිකම් විය. මෙම සාධක රාශිය යුද්ධය පුරාවටම වෙනස් වූ නමුත් එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇතැම් ගුවන් යානා ඔවුන්ගේ රංග ශාලාවේ ඇමරිකානු ගුවන් ප්‍රයත්නය පිළිබඳ චිත්‍රය ආධිපත්‍යය දැරීය. 1941-1944 මුල් භාගයේ [නිරිතදිග පැසිෆික් රඟහලේ] (_URL_0_) හමුදා ගුවන් හමුදාව මෙම ප්‍රවණතාව නිදර්ශනය කළේය. 1941/42 දී, SWPac හි 5 වන ගුවන් හමුදාවට නිව් ගිනියාවේ සහ සොලමන්ස් හි ජපන් වඩදිය බාදිය වැළැක්වීම සඳහා P-40, P-39 සහ B-17 වැනි පෙරටුගාමී උපකරණ ලැබුණි. නමුත් මෙම ගුවන් යානා රැකියාව සඳහා ප්‍රමාණවත් විය, ඒවා දළ වශයෙන් ඔවුන්ගේ ජපන් සමානකම්වලට සමාන විය. 1942 අග භාගයේදී ජර්මානු කර්මාන්තයට එරෙහිව නැගී එන 8 වැනි ගුවන් හමුදා ව්‍යාපාරයෙන් අදහස් වූයේ 5 වන ගුවන් හමුදාවට B-17 අමතර කොටස් සහ ආදේශන අඩුවෙන් ලැබුණු බවයි. තවද, B-17 මට්ටමේ බෝම්බ ප්‍රහාරය ජපන් නැව් ගමනාගමනය විනාශ කිරීම සඳහා ප්‍රමාණවත් නොවීය, නමුත් බෝම්බකරුගේ ක්‍රියාකාරී ලියුම් කවරය සහ ශක්තිමත් ඉදිකිරීම් ජපන් ගුවන් යානාවලට බාධා කිරීමට අපහසු විය. 5thAF අණදෙන නිලධාරි ජෝර්ජ් කෙනී විසින් A-20 සහ B-25 වැනි තහනම් කිරීමේ භූමිකාව සඳහා ද්විත්ව එන්ජින් සහිත බෝම්බ හෙලන යානා සඳහා තල්ලු වූ අතර RAAF විසින් වර්ධනය කරන ලද බෝම්බ හෙලීමේ ක්‍රමවේද මත ගොඩනගා ඇත. මෙම මධ්‍යම බෝම්බකරුවන් ETO සඳහා අඩු ඉල්ලුමක් ඇති අතර ඔවුන්ගේ කාර්ය සාධනය නිව් ගිනියා රඟහල සඳහා වඩාත් සුදුසු විය. බිස්මාර්ක් මුහුදේ සටන වැනි මධ්‍යම බෝම්බ ප්‍රහාරක ජයග්‍රහණ සහ අනෙකුත් වැඩ වර්ජන ජයග්‍රහණ, [499th Medium Bomber Squadron](_URL_2_) වැනි ඔවුන්ගේ බොහෝ විට විචිත්‍රවත් යෝජනා ක්‍රම සමඟින් මෙම මධ්‍යම බෝම්බකරුවන්ට යුද්ධයෙන් පසු පුළුල් මහජන මතකයක් ලබා දුන්නේය. විශේෂයෙන්ම මධ්‍යධරණී මුහුදේ ETO හි එකම මධ්‍යම බෝම්බකරුවන් බොහොමයක් භාවිතා කරන ලද නමුත්, *Catch-22*&#39;s B-25 හැරුණු විට ඒවාට අදාළ ඓතිහාසික වාර්තාවක් හෝ අනුස්මරණයක් නොතිබුණි. ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව, 5 වන AF හට බොහෝ විට පැරණි පරම්පරාවේ සටන්කරුවන් සමඟ සම්බන්ධ වීමට සිදු වූයේ ETO විසින් වඩාත් නවීන ප්‍රහාරකයින් ගණනාවක් උරා ගැනීම හේතුවෙනි. 35 වන ප්‍රහාරක කණ්ඩායමට 1943 අගභාගයේදී P-39 සහ P-38s P-47s සඳහා හුවමාරු කර ගැනීමට සිදු වූ නමුත් P-51s ලැබෙන්නේ 1945 දී පමණි. P-38 එහි බර අවි ආයුධ වූ SWPac හි විශාල සාර්ථකත්වයක් ලැබීය. සහ පරාසය පැහැදිලි වාසි විය, නමුත් ඉහළ උන්නතාංශ මෙහෙයුම් එහි එන්ජින් තරල සමඟ විනාශයක් සිදු වූ ETO තුළ බලාපොරොත්තු සුන්වීමක් බව ඔප්පු විය, සහ *Luftwaffe* ප්‍රහාරක යානාවල ඉහළ කාර්ය සාධනය ETO P-38s නිරත වූ විට සම්පීඩ්‍යතා ගැටලු ඉස්මතු විය. බලු සටන් වල. එබැවින්, ETO හි P-38s හොඳ වාර්තාවක් තිබුණද, ඔවුන් සතුව Richard Bong හෝ Thomas McGuire වැනි ඒස් වර්ග තිබුණේ නැත. SWPac Mustangs සහ Thunderbolts ද ඔවුන්ගේ ජපන් සතුරන් අභිබවා යමින් සිටියදී සොයා ගන්නා ලදී, 1942/43 ආක්‍රමණශීලී සටන් සහ ජපන් සැපයුම් ජාලයේ බිඳවැටීම නිසා ජපන් ගුවන් කඳවුරු ඉන්ධන, ගුවන් නියමුවන් සහ ගුවන් යානා හිඟ වූ බැවින් ඉලක්ක බොහෝ අඩු විය. සමහර අවස්ථා වලදී, අන්තර් සේවා එදිරිවාදිකම් සමහර සිනමාහල්වල ගුවන් යානා වර්ග නොමැති වීම තුළ විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. න්‍යායාත්මකව, F4U 1943 දී AAF දිගු දුර ප්‍රහාරක යානයක් සඳහා අවශ්‍යතා ගණනාවක් සපුරා ඇත. නමුත් මෙය *නාවික* ගුවන් යානයකි. ගුවන් යානා ප්‍රවාහක නෞකාවල භාවිතය සඳහා නිපදවන ලද ගුවන් යානයක් භාවිතා කිරීමට එරෙහිව යුද හමුදාව තුළ දීර්ඝ කාලීන අගතීන් තිබුණි. මෙය බැලූ බැල්මට පෙනෙන තරම් මයෝපික් නොවීය. වාහක ගුවන් යානා සඳහා ශක්තිමත් ගොඩබෑමේ ආම්පන්න, ටේල්හුක් වැනි විශේෂිත උපකරණ අවශ්‍ය වේ. යුද සමයේදී වාහක සහ ගොඩබිම් ගුවන් යානා අතර කාර්ය සාධන පරතරය ශීඝ්‍රයෙන් වැසී ගියද, යුද හමුදාවේ ප්‍රසම්පාදනයේ බොහෝ නිලධාරීන්ට 1930 ගණන්වල ගුවන් යානා වර්ග පිළිබඳ අත්දැකීම් තිබුණි. නාවික හමුදාවේ ගුවන් යානයකට යුද හමුදාවේ අවශ්‍යතා සපුරාලිය නොහැකි බව පූර්ව නිගමනය විය. එහෙත්, &quot;මෙහි වර්ධනය වී නැත&quot; යන සින්ඩ්‍රෝමය හැරුණු විට, නාවික හමුදාව සහ මැරීන් බළකාය යන දෙකම ඔවුන්ගේ භාවිතය සඳහා මෙන්ම, මිත්‍ර පාක්ෂිකයින්ගේ විවිධ ලෙන්ඩ්-ලීස් නාවික සහ ගුවන් හමුදාවන් සඳහා කෝර්සෙයාර් වෙන් කර ඇත. ප්‍රසම්පාදන ප්‍රමුඛතා වර්ග කිරීම සඳහා කාලය ගතවනු ඇති අතර, යාවත්කාලීන කරන ලද P-47s සහ නව P-51s ETO හි වඩාත් පහසු ගුවන් යානයක් ඉදිරිපත් කළහ. එපමනක් නොව, F4U ගොඩබිම පදනම් වූ ප්‍රහාරක යානයක් බවට පත් කිරීමට හැකි වූ අතර, USMC විසින් විශාල බලපෑමක් කළ පරිදි, P-51 හෝ P-47 වාහක ප්‍රහාරක යානයක් බවට පත් කිරීම ඔවුන්ගේ ගොඩබෑමේ ලියුම් කවර සහ හිඟකම හේතුවෙන් තරමක් අපහසු වනු ඇත. වාහක උපකරණ. එබැවින්, ETO හි විශාල වශයෙන් භාවිතා කරන ලද එකම Corsairs සහ Hellcats වූයේ Scandinavia හි වැඩ වර්ජන සහ දකුණු ප්‍රංශය ආක්‍රමණයට සම්බන්ධ වූ FAA හි ණය-බදු දීමයි. අනෙකුත් ගුවන් යානා එක් රංග ශාලාවක අද්විතීය සංරක්ෂණයක් බවට පත් වූයේ ඔවුන්ගේ කාර්ය සාධනය ඔවුන් රැකියාවට සුදුසු එකම ඒවා බවට පත් කළ බැවිනි. B-29 මෙම කාණ්ඩයට ගැලපේ. පවතින B-17 සහ B-24s 1944 වන විට ETO හි බොහෝ ඉලක්ක වෙත පහර දිය හැකි නමුත්, චීනයේ සහ පැසිෆික් කලාපයේ කඳවුරුවලින් හෝම් අයිලන්ඩ්ස් වෙත ප්‍රහාර එල්ල කිරීමේ පරාසයන්ට B-29 අවශ්‍ය විය. B-29 මෙම ප්‍රදේශයට පැවරීම මෙම අවශ්‍යතාවයට සරිලන සේම රූස්වෙල්ට් පරිපාලනයේ &quot;යුරෝප් ෆස්ට්&quot; ප්‍රමුඛතාවයෙන් හිරිහැරයට ලක් වූ පැසිෆික් සාගරයේ යුධ හමුදාවට සහ නාවික හමුදා භටයින්ට ගැලවීමක් ලබා දුන්නේය. අවසාන වශයෙන්, *Catch-22* හෝ 499 වැනි සංදර්ශනයේ විවිධ මාදිලියේ උදාහරණ ලෙස, සමහර ගුවන් යානා වර්ග අනෙක් ඒවාට වඩා අවධාරණය කිරීමේදී පශ්චාත් යුධ සංස්කෘතිය වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. B-17 ට B-24 පශ්චාත් යුධ සමයට වඩා වාසියක් ලැබුණේ *Twelve O&#39;Clock High*, *Command Decision*, *Memphis Belle*, සහ *Red Tails* වැනි චිත්‍රපට එය 8 වැනි AF බෝම්බ ප්‍රහාරයේ මුහුණුවර බවට පත් කිරීමට උපකාරී වූ බැවිනි. උද්ඝෝෂණය. මෙම මාධ්‍යයේ ගුණාත්මක භාවය බෙහෙවින් විචල්‍ය වූ අතර, එය B-17 හි උස වලිගවල රූපය මහජන මතකයේ සවි කිරීමට උපකාරී විය. WWII වාර්තා චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ යුද්ධයෙන් පසු ප්‍රවෘත්ති චිත්‍රපට දර්ශන සඳහා පොරකන අතර බොහෝ විට B-17 සඳහා තෝරා ගන්නා ලදී, විශේෂයෙන් බෝයිං ගුවන් යානයේ කල්පැවැත්ම වෙඩිතැබූ ගුවන් යානා නැවත කඳවුරට පැමිණෙන නාටකාකාර රූප ලබා දුන් බැවිනි. ඊට වෙනස්ව, B-24 හි පශ්චාත් යුධ මතකය සහිත වඩාත් කැපී පෙනෙන බුරුසුව වූයේ ලිබියාවේ අවාසනාවන්ත [Lady Be Good](_URL_1_) සොයා ගැනීමයි, එය සම්භාව්‍ය *Twilight Zone* කථාංගය &quot;*King Nine* Will Not Return, &quot;B-25 භාවිතා කළත්. ගුවන් යානා දෙකෙහිම ප්‍රවීණයන් ඔවුන්ගේ කථා ලියා ඔවුන්ගේම නැවත එක්වීමේ සංස්කෘතීන් නිර්මාණය කළද, යුරෝපය පුරා සටන් කළ ගුවන් යානය ලෙස B-17 පවතින මහජන මතකයට වඩාත් පහසුවෙන් ගැලපේ (එය B-17 ප්‍රවීණයන්ට නිහතමානී අත්දැකීමක් ලබා ගැනීමට උපකාරී විය. B-24 පියාසර කිරීමට වඩා දුෂ්කර බෝයිං ගුවන් යානය). මෙම පශ්චාත් යුධ මතකය සෑදීමේ ක්‍රියාවලිය- අසංඛ්‍යාත විවිධ ස්වරූපවලින් සහ මාධ්‍යවලින් ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම, නැවත නැවත කිරීම සහ ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම- සමහර ගුවන් යානා වර්ග ඔවුන්ගේ අඩු ප්‍රසිද්ධ ස්ථාවර සගයන් විශේෂත්වයකින් සේවය කළද මහජන මනසෙහි වඩාත් ප්‍රමුඛ වීමට උපකාරී විය. 