The Romans, at least in the late Republic and Empire, had very sophisticated logistics.  They had to, they were supporting a large army spread out throughout Europe and North Africa and into Asia.  Jonathan Roth's *The Logistics of the Roman Army at War* covers this in detail.  Roman military campaigns generally pre-planned supplies.  An example would be where Drusus marched west from the Lippe River valley, and met supply ships coming down the Weser river.  A Roman supply depot on the Weser was discovered, which might be part of that campaign.  The Romans also seemed to have differentiated what we call the 'combat train' (*sarcina*, or the gear immediately needed by the army, like tents and a few days food) and the 'army train' (*impedimenta*, the longer trains with the campaign food, building materials, etc.).  They could operate for a short while without the army train (*expediti*) when the army needed to move fast, and sometimes without the combat train (Caesar left behind his *sarcina* during the amphibious landing on Britannia).

The early Roman army was levied from the land-owning classes, who provided their own armor and weapons.  After the Marian reforms, when non-land owners were allowed to join, armor was provided by the state, issued by the *custodes armorum*.  However, the cost was probably deducted from the soldier's pay.  During the late Republic and Principate, arms and armor (along with other goods) would have been sourced locally or from nearby major population centers, produced by contractors (*publicani*), or sometimes produced by the soldiers themselves.  By the third century, state-owned *fabricae* were responsible for production.  See Bishop  &  Coulston, *Roman Military Equipment* for a good discussion of that.
අවම වශයෙන් ජනරජයේ සහ අධිරාජ්‍යයේ අගභාගයේ රෝමානුවන්ට ඉතා නවීන සැපයුම් තිබුණි. යුරෝපයේ සහ උතුරු අප්‍රිකාවේ සහ ආසියාව පුරා විහිදී ගිය විශාල හමුදාවකට සහයෝගය දැක්වීමට ඔවුන්ට සිදු විය. ජොනතන් රොත්ගේ *The Logistics of the Roman Army at War* මෙය විස්තරාත්මකව ආවරණය කරයි. රෝම හමුදා මෙහෙයුම් සාමාන්‍යයෙන් කලින් සැලසුම් කළ සැපයුම්. උදාහරණයක් ලෙස ඩ්‍රුසස් ලිප් ගංගා නිම්නයේ සිට බටහිර දෙසට ගමන් කළ අතර වෙසර් ගඟෙන් බැස එන සැපයුම් නැව් හමුවිය. එම ව්‍යාපාරයේ කොටසක් විය හැකි වෙසර් හි රෝම සැපයුම් ගබඩාවක් සොයා ගන්නා ලදී. රෝමවරුන් අප හඳුන්වන්නේ &#39;සටන් කෝච්චිය&#39; (*සාර්සිනා* හෝ හමුදාවට ක්ෂණිකව අවශ්‍ය වන ආම්පන්න, කූඩාරම් සහ දින කිහිපයක ආහාර වැනි) සහ &#39;හමුදා දුම්රිය&#39; (*බාධක*, දිගු වන විට වෙනස් කර ඇති බව පෙනේ. ප්‍රචාරක ආහාර, ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය ආදිය සමඟ දුම්රිය). හමුදාවට වේගයෙන් ගමන් කිරීමට අවශ්‍ය වූ විට හමුදා දුම්රිය (*එක්පෙඩිටි*) නොමැතිව කෙටි වේලාවක් ක්‍රියා කළ හැකි අතර සමහර විට සටන් දුම්රිය නොමැතිව (සීසර් බ්‍රිටැනියාවට උභයජීවී ගොඩබෑමේදී ඔහුගේ *සාර්සිනා* අතහැර ගියේය). මුල් රෝම හමුදාවට අයකරනු ලැබුවේ ඔවුන්ගේම සන්නාහ සහ ආයුධ සපයාගත් ඉඩම් හිමි පංති වලින්ය. මේරියන් ප්‍රතිසංස්කරණවලින් පසුව, ඉඩම් හිමියන් නොවන අයට සම්බන්ධ වීමට අවසර දුන් විට, සන්නාහය රජය විසින් සපයන ලද අතර එය *කස්ටෝඩ්ස් සන්නාහය* මගින් නිකුත් කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, වියදම සොල්දාදුවන්ගේ වැටුපෙන් අඩු කර ඇත. ප්‍රමාද වූ ජනරජය සහ ප්‍රින්සිපේට් කාලය තුළ, ආයුධ සහ සන්නාහ (අනෙකුත් භාණ්ඩ සමඟ) දේශීයව හෝ ආසන්න ප්‍රධාන ජනගහන මධ්‍යස්ථානවලින්, කොන්ත්‍රාත්කරුවන් (*publicani*) විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද හෝ සමහර විට සොල්දාදුවන් විසින්ම නිෂ්පාදනය කරනු ලැබේ. තුන්වන සියවස වන විට රජය සතු *රෙදි* නිෂ්පාදනය සඳහා වගකිව යුතු විය. ඒ ගැන හොඳ සාකච්ඡාවක් සඳහා Bishop &amp; Coulston, *Roman Military Equipment* බලන්න.