The main problem is the difficulties inherent in gunsmithing. You need some very precise metallurgy and engineering to produce a semi-automatic firearm, and mass-production requires a very advanced level of machining and metalwork to produce something that won't explode in your hand.

During the heyday of black-powder firearms, double-barrelled weapons were often used, and some manufacturers experimented with even more barrels, producing things like the Nock Volley Gun. However, these were expensive and required careful manufacture, which made them impractical as military firearms. Similarly, breech-loading mechanisms were developed, but they generally required hand-crafting and were delicate, meaning that they also could not be mass-produced. Further, black powder produces a great amount of byproduct, in the form of thick smoke and leftovers that can foul the workings of a firearm. 

That byproduct was the main point preventing the development of semi-automatic weaponry after the widespread adoption of practical breech-loading rifles, although many models were produced. The development of 'smokeless' propellants around the close of the 19th century which produced a much smaller amount of fouling allowed the development of the mechanisms for practical semiautomatic firearms on a mass scale.
ප්රධාන ගැටළුව වන්නේ තුවක්කු නිෂ්පාදනයේ ආවේනික දුෂ්කරතා ය. අර්ධ ස්වයංක්‍රීය ගිනි අවියක් නිෂ්පාදනය කිරීම සඳහා ඔබට ඉතා නිරවද්‍ය ලෝහ විද්‍යාව සහ ඉංජිනේරු විද්‍යාව අවශ්‍ය වන අතර, මහා පරිමාණ නිෂ්පාදනය සඳහා ඔබේ අතේ පිපිරෙන්නේ නැති දෙයක් නිෂ්පාදනය කිරීම සඳහා ඉතා උසස් මට්ටමේ යන්ත්‍රෝපකරණ සහ ලෝහ වැඩ අවශ්‍ය වේ. කළු කුඩු ගිනි අවිවල ප්‍රචලිත අවධියේදී ද්විත්ව බැරල් ආයුධ බහුලව භාවිතා වූ අතර සමහර නිෂ්පාදකයින් ඊටත් වඩා බැරල් අත්හදා බලමින් නොක් වොලි තුවක්කුව වැනි දෑ නිෂ්පාදනය කළහ. කෙසේ වෙතත්, මේවා මිල අධික වූ අතර ප්‍රවේශමෙන් නිෂ්පාදනය කිරීම අවශ්‍ය වූ අතර, එමඟින් ඒවා හමුදා ගිනි අවි ලෙස ප්‍රායෝගික නොවීය. ඒ හා සමානව, බ්‍රීච්-ලෝඩින් යාන්ත්‍රණයන් දියුණු කරන ලද නමුත් ඒවාට සාමාන්‍යයෙන් අතින්-නිර්මාණය අවශ්‍ය වූ අතර සියුම් ඒවා විය, එනම් ඒවා ද මහා පරිමාණයෙන් නිෂ්පාදනය කළ නොහැකි බවයි. තවද, කළු කුඩු මගින් ගිනි අවියක ක්‍රියාකාරීත්වය නරක් කළ හැකි ඝන දුමාරයක් සහ ඉතිරි වූ ද්‍රව්‍ය ස්වරූපයෙන් විශාල අතුරු ඵලයක් නිපදවයි. බොහෝ මාදිලි නිෂ්පාදනය කළද, ප්‍රායෝගික බ්‍රීච්-ලෝඩින් රයිෆල් පුළුල් ලෙස භාවිතා කිරීමෙන් පසු අර්ධ ස්වයංක්‍රීය ආයුධ සංවර්ධනය වැළැක්වීමේ ප්‍රධාන කරුණ වූයේ එම අතුරු නිෂ්පාදනයයි. 19 වන ශතවර්ෂයේ ආසන්නයේ දී &#39;දුම් රහිත&#39; ප්‍රචාලක සංවර්ධනය කිරීම, ඉතා කුඩා අපිරිසිදු ප්‍රමාණයක් නිපදවීම නිසා මහා පරිමාණයෙන් ප්‍රායෝගික අර්ධ ස්වයංක්‍රීය ගිනි අවි සඳහා යාන්ත්‍රණ සංවර්ධනය කිරීමට හැකි විය.