Transcript from the Eichmann trial.

The plan took its final shape during the War. Eichmann admitted that it had been devised and passed on by his Section after consultations and discussions with other authorities. Under this plan all the local inhabitants of Madagascar, about four million persons were to be uprooted, to be removed and deported from there, and in their stead the Jews were to be settled on that island, the main advantage of which was, according to what was specifically stated, that its occupants would be prohibited from coming into any contact - even business contacts - with other nations. There they would be living under the control of the Gestapo and would never achieve any independence. They planned to dump a million Jews there each year. Whoever studies this atrocious plan which originated with him, will come to the conclusion that its principal objective was to take control of the Jews, to throw them out of Europe, and to transport them to a country of exile, a country in which they would be isolated from the world. Whether the Jews succeeded in surviving there, or not - that did not matter, that Eichmann did not take into consideration. 

He was questioned about the plan. The Court will find his replies on the subject. From the point of view of its cruelty and lack of consideration for human life, its being pervaded with hatred of Jews, its being drawn up in total disregard for the inhabitants of the island of Madagascar themselves and for the Jews destined to be deported there - it was not much better than a plan for actual extermination. Whoever was capable of preparing such a plan, recommending it and striving for its implementation - would not find it too difficult to move to the next stage of the criminal plot. But it was impertinent and insolent to mention this plot in the same breath as Herzl and the Zionist movement. 

Possibly Eichmann was incensed that his schemes were not adopted. Possibly he expected that his name would be linked, as it had been linked at the ministerial meeting of 12 November 1938, with the practical solution of getting rid of the Jews - the aim which a veteran National Socialist should obviously have aspired to achieve. Possibly he toyed with the idea that if his programme were to be implemented, he - and not Heydrich - would be the Supreme Commissioner for Jewish Affairs. 

At any rate,instead of Madagascar, there came the extermination plan. Eichmann admits that he knew about it already from its early stages, in the summer of 1941, and that he had an active role in its realization. As I have said, he tried to persuade the Court with all his might, that it was only through lack of an alternative and because he could not free himself, that he had to become engaged in this activity. Although, as I have said, it makes no difference, as regards his being found guilty, whether a murderer acts out of an eager lust for blood or out of "pessimism," as Eichmann portrayed his mental condition regarding the Final Solution. But for the purpose of assessing the man, of considering his testimony and evaluating the personality which he tried to present for himself, for understanding the group of his collaborators and their assistants who carried out the numerous works, there is some importance also in this enquiry. The truth came out as it emerged from a particular passage from his conversation with Sassen, about which he was questioned twice.
Eichmann නඩු විභාගයෙන් පිටපත. සැලැස්ම එහි අවසන් ස්වරූපය ගත්තේ යුද්ධය අතරතුරය. අනෙකුත් බලධාරීන් සමඟ උපදේශන හා සාකච්ඡා කිරීමෙන් පසු එය ඔහුගේ අංශය විසින් සකස් කර සම්මත කර ඇති බව අයිච්මන් පිළිගත්තේය. මෙම සැලැස්ම යටතේ මැඩගස්කරයේ සියලුම ප්‍රදේශවාසීන් මිලියන හතරක් පමණ උදුරා දැමීමටත්, ඉවත් කිරීමටත්, එතැනින් පිටුවහල් කිරීමටත්, ඔවුන් වෙනුවට යුදෙව්වන් එම දූපතේ පදිංචි කිරීමටත්, එහි ප්‍රධාන වාසිය වූයේ, විශේෂයෙන් ප්‍රකාශ කරන ලද දෙය නම්, එහි පදිංචිකරුවන්ට වෙනත් ජාතීන් සමඟ කිසිදු සම්බන්ධයකට - ව්‍යාපාරික සබඳතාවලට පවා - පැමිණීම තහනම් වන බවයි. එහිදී ඔවුන් ගෙස්ටාපෝවේ පාලනය යටතේ ජීවත් වන අතර කිසි විටෙකත් ස්වාධීනත්වයක් අත්කර නොගනු ඇත. ඔවුන් සෑම වසරකම යුදෙව්වන් මිලියනයක් එහි දැමීමට සැලසුම් කළහ. ඔහුගෙන් ආරම්භ වූ මෙම ම්ලේච්ඡ සැලැස්ම අධ්‍යයනය කරන කවරෙකු වුව ද එහි මූලික අරමුණ වූයේ යුදෙව්වන් පාලනය කර ගැනීමත්, ඔවුන් යුරෝපයෙන් පලවා හැරීමත්, ඔවුන් පිටුවහල් කරන රටකට ඔවුන් ප්‍රවාහනය කිරීමත් බව නිගමනය කරනු ඇත. ලෝකයෙන් හුදකලා වෙන්න. යුදෙව්වන් එහි දිවි ගලවා ගැනීමට සමත් වූවාද නැද්ද යන්න - එය කමක් නැත, අයිච්මාන් සැලකිල්ලට නොගත්තේය. සැලැස්ම ගැන ඔහුගෙන් ප්රශ්න කරන ලදී. මෙම විෂය සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ පිළිතුරු අධිකරණය විසින් සොයා ගනු ඇත. එහි කෲරත්වය සහ මනුෂ්‍ය ජීවිතය කෙරෙහි සැලකිල්ලක් නොදැක්වීම, යුදෙව්වන් කෙරෙහි වෛරයෙන් පැතිරී තිබීම, මැඩගස්කර දූපතේ වැසියන් සහ එහි පිටුවහල් කිරීමට නියමිතව සිටි යුදෙව්වන් කෙරෙහි මුළුමනින්ම නොසැලකිලිමත් ලෙස එය සකස් කර ඇත. එය සැබෑ සමූලඝාතනය සඳහා වූ සැලැස්මකට වඩා හොඳ නැත. එවැනි සැලැස්මක් සකස් කිරීමට, එය නිර්දේශ කිරීමට සහ එය ක්රියාත්මක කිරීම සඳහා උත්සාහ කිරීමට සමත් වූ කවුරුන් වුවද - අපරාධ කුමන්ත්රණයේ ඊළඟ අදියර කරා යාමට අපහසු නොවනු ඇත. නමුත් හර්සල් සහ සියොන්වාදී ව්‍යාපාරයේ එකම හුස්මකින් මෙම කුමන්ත්‍රණය ගැන සඳහන් කිරීම අශෝභන සහ අශික්ෂිත විය. ඔහුගේ යෝජනා ක්‍රම අනුගමනය නොකිරීම ගැන අයිච්මන් කෝපයට පත් විය. 1938 නොවැම්බර් 12 දින අමාත්‍ය මණ්ඩල රැස්වීමේදී යුදෙව්වන්ගෙන් මිදීමේ ප්‍රායෝගික විසඳුම සමඟ සම්බන්ධ වූවාක් මෙන් ඔහුගේ නම සම්බන්ධ වනු ඇතැයි ඔහු අපේක්ෂා කළා විය හැකිය - ප්‍රවීණ ජාතික සමාජවාදියෙකු පැහැදිලිවම අපේක්ෂා කළ යුතු ඉලක්කය. ඔහුගේ වැඩසටහන ක්‍රියාත්මක කරන්නේ නම්, ඔහු - හෙඩ්‍රිච් නොව - යුදෙව් කටයුතු පිළිබඳ උත්තරීතර කොමසාරිස් වනු ඇතැයි යන අදහස සමඟ ඔහු සෙල්ලම් කළා විය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, මැඩගස්කරය වෙනුවට, සමූලඝාතන සැලැස්ම පැමිණියේය. 1941 ගිම්හානයේදී එහි මුල් අවධියේ සිටම ඔහු ඒ ගැන දැන සිටි බවත්, එය සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා ක්‍රියාකාරී භූමිකාවක් ඇති බවත් අයිච්මන් පිළිගනී. මා පවසා ඇති පරිදි, ඔහු තම උපරිම ශක්තියෙන් උසාවියට ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කළේ විකල්පයක් නොමැතිකම සහ තමාට නිදහස් වීමට නොහැකි නිසා පමණක් මෙම කාර්යයේ නිරත වීමට ඔහුට සිදු වූ බවයි. මා පවසා ඇති පරිදි, ඔහු වැරදිකරු වීම සම්බන්ධයෙන්, මිනීමරුවෙකු ක්‍රියා කරන්නේ රුධිරයට ඇති ආශාවෙන්ද නැතහොත් &quot;අශුභවාදයෙන්&quot; ක්‍රියා කළද, අවසාන විසඳුම සම්බන්ධයෙන් අයිච්මන් ඔහුගේ මානසික තත්වය නිරූපණය කළ පරිදි වෙනසක් නැත. නමුත් මිනිසා තක්සේරු කිරීම, ඔහුගේ සාක්ෂිය සලකා බැලීම සහ ඔහු තමා වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් කිරීමට උත්සාහ කළ පෞරුෂය ඇගයීම සඳහා, ඔහුගේ සහයෝගිතාකරුවන් සහ ඔවුන්ගේ සහායකයින් කණ්ඩායම අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා, මෙම පරීක්ෂණයෙහි යම් වැදගත්කමක් ද ඇත. . ඔහු සසෙන් සමඟ දෙවතාවක් ප්‍රශ්න කරන ලද සංවාදයේ විශේෂිත ඡේදයකින් එය මතු වූ විට සත්‍යය එළියට පැමිණියේය.