There are certain ingredients which are banned, and that can not be used in any capacity. Since the creation, importation, transportation, and use of these ingredients are strictly regulated, there is little fear that they are going to end up in consumer products, especially major ones that many people use.

So the government focuses on testing the product itself, rather than what's in it. Things like the [technical data sheet](_URL_0_) are compiled, determining the product's features and the risks associated with using it.

Same thing, Coca-Cola has to submit to quality controls, and they have to have their sugar and caloric content independently verified. But as for what's in it, they don't really care. 
තහනම් කර ඇති සමහර අමුද්‍රව්‍ය ඇත, ඒවා කිසිදු ධාරිතාවකින් භාවිතා කළ නොහැක. මෙම අමුද්‍රව්‍ය නිර්මාණය කිරීම, ආනයනය කිරීම, ප්‍රවාහනය කිරීම සහ භාවිතය දැඩි ලෙස නියාමනය කර ඇති බැවින්, ඒවා පාරිභෝගික නිෂ්පාදනවල, විශේෂයෙන් බොහෝ අය භාවිතා කරන ප්‍රධාන නිෂ්පාදනවල අවසන් වේ යැයි බියක් නැත. එබැවින් රජය අවධානය යොමු කරන්නේ එහි ඇති දේට වඩා නිෂ්පාදනයම පරීක්ෂා කිරීමට ය. [තාක්ෂණික දත්ත පත්‍රිකාව](_URL_0_) වැනි දේවල් සම්පාදනය කර, නිෂ්පාදනයේ විශේෂාංග සහ එය භාවිතා කිරීම හා සම්බන්ධ අවදානම් නිර්ණය කරයි. එකම දෙය, Coca-Cola තත්ත්ව පාලනවලට යටත් විය යුතු අතර, ඒවායේ සීනි සහ කැලරි අන්තර්ගතය ස්වාධීනව තහවුරු කර ගත යුතුය. නමුත් එහි ඇති දේ ගැන ඔවුන් ඇත්තටම ගණන් ගන්නේ නැත. 