The javelin was a weapon peculiar to Mediterranean warfare, especially for Latin/Italian, Iberian and Celt-Iberian peoples (Sanz 21). The use of javelins (not always the *pilum*, later the *spiculum* and earlier a different type, but javelins are all basically the same in function) remained a mainstay of Roman infantry warfare for basically the entire Roman period. We keep digging them up even in the late Empire (Bishop  &  Coulston 200). Indeed, missile warfare became in some ways more prominent rather than less in the late Roman period, with Germanic groups also using javelins (such as the *ango*), and there was an increasing trend toward training recruits in various types of ranged warfare, also including archery and slinging (Rance 251-3). Javelins did not go away with the 'fall' of Rome either, and throwing spears (again, the Germanic *ango,* which was based on the *pilum*) pop up in the Merovingian period, though it appeared to fall out of use by the 7th century AD (Halsall 164-5). Archery became perhaps more significant in this period, as it certainly was later (166). 

I see no reason why any great developments in warfare (tactical or technological) should be responsible for this gradual fading away of the Mediterranean sword-and-javelin style of fighting. In my view, fighting styles shifted over time for reasons as much to do with society and culture as with technology and tactics. Perhaps the intermittent disappearance and re-use of phalanx-like tactics at various stages of European history might fit this bill: it's not as if shield-and-spear ever stopped being an effective weapons combination.* I think it is perfectly explicable by the massive shift over time in the culture of Western Europe, and the role of the javelin could be in many ways readily filled by archers and the multi-skilled soldiers of the early Medieval period (166). There is a tendency by Westerners to view changes in and the relative effectiveness of different military tactics and fighting styles from a 'technological' standpoint. For instance many casual observers tend to obsess over the exact size and shape and capabilities of the *gladius* and *scutum* in explaining Roman success and ignore the fact that the Roman army in the Mid-Republic was a highly trained, highly motivated force with hugely superior manpower reserves to its enemies. I suppose the point I am making is that shifts in military equipment and fighting styles do not necessarily have to be tactical or 'Darwinian' in any way, but can reflect changes in societies, cultures and approaches over time that are not necessarily 'superior', just different.



*I am of course aware that the Romans beat the Macedonians and Seleucids, who had all-but-perfected the classical phalanx, but tactics, generalship and superior Roman resources are important factors in this. Libyan (and Carthaginian) spearmen performed usually very well, even against Roman legionaries, in the Punic Wars for instance. Later on the Romans began to re-adopt spear-based fighting styles once more, though the performance of the Mid to Late Republican Roman legions clearly demonstrate that the Mediterranean style of fighting could, well handled, deal with any enemy (though I'm not factoring the fluctuating dominance of cavalry warfare in the ancient to early modern periods in here). The reasons for the use and re-use of spear tactics are probably as much to do with the quality of recruits and training, and cultural shifts, as any 'tactical' necessity.

Sources:

M.C. Bishop  &  J.C.N Coulston, Roman Military Equipment: From the Punic Wars to the Fall of Rome (second edition), Oxford: Oxbow Books, 2006.

Guy Halsall, Warfare and Society in the Barbarian West, 450-900, Abingdon, Oxon: Routledge, 2003.

Philip Rance, "Battle" from The Cambridge History of Greek and Roman Warfare (Vol II), New York: Cambridge University Press, 2007.

Quesada Sanz, F. ‘Not so different: individual fighting techniques and small unit tactics of Roman and Iberian armies’ in P. Francois, P. Moret, S. Pere-Nogues (eds) L’Hellenisation en mediterranee occidentale au temps des guerres puniqes. Actes du Colloque International de Toulouse, 31 mars-2 avril 2005. Pallas 70 (2006) 1-25.


හෙල්ල යනු මධ්‍යධරණී යුද්ධයට විශේෂිත වූ ආයුධයකි, විශේෂයෙන්ම ලතින්/ඉතාලි, අයිබීරියානු සහ සෙල්ට්-අයිබීරියානු ජනයා සඳහා (Sanz 21). හෙල්ල භාවිතය (සෑම විටම *පිලම්* නොවේ, පසුව *ස්පිකුලම්* සහ ඊට පෙර වෙනස් වර්ගයකි, නමුත් හෙල්ල සියල්ල මූලික වශයෙන් ක්‍රියාකාරීත්වයෙන් සමාන වේ) මූලික වශයෙන් මුළු රෝම යුගය පුරාම රෝමානු පාබල යුද්ධයේ ප්‍රධාන අංගයක් විය. අධිරාජ්‍යයේ අගභාගයේදී පවා අපි ඒවා හාරමින් සිටිමු (Bishop &amp; Coulston 200). ඇත්ත වශයෙන්ම, මිසයිල යුද්ධය රෝම යුගයේ අග භාගයේදී අඩුවට වඩා ප්‍රමුඛත්වයට පත් විය, ජර්මානු කණ්ඩායම් ද හෙල්ල (*ඇන්ගෝ* වැනි) භාවිතා කිරීමත් සමඟ විවිධ වර්ගවල පරාසයක යුද්ධ සඳහා බඳවා ගන්නන් පුහුණු කිරීමේ ප්‍රවණතාව වැඩි විය. දුනු ශිල්පය සහ slinging ඇතුළුව (Rance 251-3). රෝමයේ &#39;වැටීම&#39; සමඟින් හෙල්ල නොගිය අතර, හෙල්ල විසි කිරීම (නැවතත්, *පිලුම්* මත පදනම් වූ ජර්මානු *ඇන්ගෝ*) මෙරොවින්ජියන් යුගයේදී උත්පතන විය, නමුත් එය භාවිතයෙන් ඉවත්ව යන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 7 වන සියවස වන විට (හැල්සාල් 164-5). මෙම කාලය තුළ දුනු ශිල්පය සමහර විට වඩාත් වැදගත් විය, එය නිසැකවම පසුව (166) විය. මධ්‍යධරණී කඩු-හෙල්ල සටන් ක්‍රමය ක්‍රමක්‍රමයෙන් වියැකී යාම සඳහා යුද්ධයේ (උපක්‍රමශීලී හෝ තාක්‍ෂණික) කිසිදු විශාල වර්ධනයක් වගකිව යුතු වීමට හේතුවක් මට නොපෙනේ. මගේ මතය අනුව, සටන් විලාසයන් තාක්‍ෂණය සහ උපක්‍රම මෙන්ම සමාජය හා සංස්කෘතිය සමඟ සම්බන්ධ වීමට හේතු නිසා කාලයත් සමඟ වෙනස් විය. සමහර විට යුරෝපීය ඉතිහාසයේ විවිධ අවස්ථා වලදී වරින් වර අතුරුදහන් වීම සහ ෆැලන්ක්ස් වැනි උපක්‍රම නැවත භාවිතා කිරීම මෙම පනතට ගැලපේ: එය පලිහ සහ හෙල්ල ඵලදායි ආයුධ සංයෝජනයක් වීම කිසිදා නතර වූවාක් මෙන් නොවේ.* මම සිතන්නේ එය පරිපූර්ණ ලෙස පැහැදිලි කළ හැකි බවයි. බටහිර යුරෝපයේ සංස්කෘතියේ කාලයත් සමඟ විශාල වෙනසක් සිදු වූ අතර, හෙල්ලයේ භූමිකාව දුනුවායන් සහ මුල් මධ්‍යතන යුගයේ (166) බහු දක්ෂ සොල්දාදුවන් විසින් බොහෝ ආකාරවලින් පහසුවෙන් පුරවා ගත හැකිය. විවිධ යුධ උපක්‍රම සහ සටන් විලාසවල වෙනස්වීම් සහ සාපේක්ෂ ඵලදායිතාව &#39;තාක්ෂණික&#39; ආස්ථානයකින් බැලීමේ ප්‍රවණතාවක් බටහිරයන් තුළ පවතී. නිදසුනක් වශයෙන්, බොහෝ අනියම් නිරීක්ෂකයින් රෝමානු සාර්ථකත්වය පැහැදිලි කිරීමේදී *gladius* සහ *scutum* හි නියම ප්‍රමාණය සහ හැඩය සහ හැකියාවන් පිළිබඳව අවධානය යොමු කරන අතර මධ්‍ය ජනරජයේ රෝම හමුදාව ඉහළ පුහුණුව ලත්, ඉහළ පෙළඹවීමක් ඇති බලවේගයක් බව නොසලකා හරිති. එහි සතුරන්ට ඉතා උසස් මිනිස්බල සංචිත සමග. මම උපකල්පනය කරන කාරණය නම්, හමුදා උපකරණවල සහ සටන් විලාසවල මාරුවීම් අනිවාර්යයෙන්ම උපායශීලී හෝ &#39;ඩාවිනියානු&#39; විය යුතු නැති නමුත්, කාලයත් සමඟ &#39;උසස්&#39; නොවන සමාජ, සංස්කෘතීන් සහ ප්‍රවේශයන් හි වෙනස්කම් පිළිබිඹු කළ හැකි බවයි. , හුදෙක් වෙනස්. *සම්භාව්‍ය ෆැලන්ක්ස් සියල්ල සම්පූර්ණ කළ නමුත් රෝමවරුන් මැසිඩෝනියානුවන් සහ සෙලියුසිඩ්වරුන් පරාජය කළ බව මම දනිමි, නමුත් උපක්‍රම, සාමාන්‍යභාවය සහ උසස් රෝම සම්පත් මේ සඳහා වැදගත් සාධක වේ. ලිබියානු (සහ කාර්තජීනියානු) හෙල්ලයන් සාමාන්‍යයෙන් ඉතා හොඳින් ක්‍රියා කළහ, උදාහරණයක් ලෙස පුනික් යුද්ධ වලදී රෝමානු හමුදා භටයින්ට එරෙහිව පවා. මධ්‍යධරණී සටන් විලාසයට ඕනෑම සතුරෙකු සමඟ (මම වුවද) හොඳින් හැසිරවිය හැකි බව මධ්‍යධරණී සටන් විලාසයට මැද සිට අග දක්වා වූ රිපබ්ලිකන් රෝමානු හමුදාවන්ගේ කාර්ය සාධනය පැහැදිලිවම පෙන්නුම් කළද පසුව රෝමවරු නැවත වරක් හෙල්ල මත පදනම් වූ සටන් විලාසයන් නැවත අනුගමනය කිරීමට පටන් ගත්හ. මෙහි ඇති පුරාණයේ සිට නූතනයේ මුල් කාලවලදී අශ්වාරෝහක යුද්ධයේ උච්චාවචනය වන ආධිපත්‍යය සාධක නොකරයි). හෙල්ල උපක්‍රම භාවිතා කිරීම සහ නැවත භාවිතා කිරීම සඳහා හේතු, බඳවාගැනීම් සහ පුහුණුවීම්වල ගුණාත්මක භාවය සහ සංස්කෘතික මාරුවීම්, ඕනෑම &#39;උපක්‍රමික&#39; අවශ්‍යතාවයක් ලෙස බොහෝ විට සිදු විය හැක. මූලාශ්‍ර: MC Bishop &amp; JCN Coulston, Roman Military Equipment: From the Punic Wars to the Fall of Rome (දෙවන සංස්කරණය), Oxford: Oxbow Books, 2006. Guy Halsall, Warfare and Society in the Barbarian West, 450-900, Abingdon, Oxon: Routledge, 2003. Philip Rance, &quot;Battle&quot; from the Cambridge History of Greek and Roman Warfare (Vol II), New York: Cambridge University Press, 2007. Quesada Sanz, F. &#39;එතරම් වෙනස් නොවේ: තනි සටන් ක්‍රම සහ කුඩා P. Francois, P. Moret, S. Pere-Nogues (eds) L&#39;Hellenisation en mediterranee occidentale au temps des guerres puniqes හි රෝමානු සහ අයිබීරියානු හමුදාවන්ගේ ඒකක උපක්‍රම. Actes du Colloque International de Toulouse, 31 mars-2 avril 2005. Pallas 70 (2006) 1-25.

