Soviet tank doctrine was completely different to the Blitzkrieg; which the Soviets believed was a failed system that channeled vulnerable armor too narrowly. Their experience and opinions in this regard were undoubtedly formed by their experiences in WWII and the recognization that a defense in depth could disrupt even the most powerful armor-centric attack.  In "Blitzkrieg" warfare, a breakthrough is often caused by the armor, that is, armor leads the assault; and often in a narrowly concentrated area. Shock and firepower are meant to give the Tanks the impetus, along with concentrated supporting arms, to advance through the enemy lines and knock him permanently off balance. EDIT: I may be reaching a bit, but there's definitely something to the idea that an armor-first offensive has potentially dangerous flaws as we move through the Cold War era; perhaps Soviet thinking was further influenced by the relatively heavy tank losses Israel suffered during the Yom Kippur war to ATGMs? The idea of successful AT systems getting smaller and more portable may have further ironed the belief that Tanks must be put into the attack only at the precise moment. Couple this with Soviet crew training being a bit more haphazard through a combination of conscription and budget, and avoiding the use of armor-first attacks can be considered wise indeed.

Soviet Doctrine called for massive tank attacks, yes, but only after a clear and powerful breakthrough was achieved by Infantry elements; in the case of the Cold War to be rapidly gained by the NVA and Soviet Units posted West. Tanks could, and would, accompany the first attacks in upwards of Corps size, but they would be there to support the infantry, whereas in follow on waves the (mobile) infantry would be there largely to support the tanks. The Soviet Doctrine of 'deep battle' followed this overall idea of 'breakthrough, exploitation, envelopment' rigidly, and it was proven and tested in WWII against a foe that often had a tactical edge in armored engagements; the first infantry attacks should be alarming enough to force the enemy to commit or otherwise tie down his own mobile reserves, allowing the follow up tanks to strike *deeply* (hence the term "Deep Battle") and unmolested.

This compartmentalization of roles even influenced Soviet ordinance. MBT series like the T-62, T-72, T-64 all had relatively different roles in this way; the T-62 meant to *support* infantry and largely being assigned to independent brigades and regiments; whereas the T-64  would've armed formations meant to conduct deep Battle, and was concentrated in "Guards" units.

සෝවියට් ටැංකි මූලධර්මය Blitzkrieg ට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය; සෝවියට් සංගමය විශ්වාස කළේ අවදානමට ලක්විය හැකි සන්නාහය ඉතා පටු ලෙස මෙහෙයවන අසාර්ථක පද්ධතියකි. මේ සම්බන්ධයෙන් ඔවුන්ගේ අත්දැකීම් සහ අදහස් නිසැකව ම සැකසෙන්නේ WWII හි ඔවුන්ගේ අත්දැකීම් සහ ගැඹුරින් ආරක්ෂා කිරීම වඩාත් බලවත් සන්නාහ කේන්ද්‍රීය ප්‍රහාරය පවා කඩාකප්පල් කළ හැකි බව පිළිගැනීමෙනි. &quot;Blitzkrieg&quot; යුද්ධයේදී, බොහෝ විට ඉදිරි ගමනක් සිදු වන්නේ සන්නාහයෙනි, එනම්, සන්නාහය ප්‍රහාරයට නායකත්වය දෙයි; සහ බොහෝ විට පටු සංකේන්ද්රිත ප්රදේශයක. කම්පනය සහ වෙඩි බලයෙන් අදහස් කරන්නේ සතුරු රේඛා හරහා ඉදිරියට යාමට සහ ඔහුව ස්ථීර ලෙස සමතුලිත කිරීම සඳහා සාන්ද්‍රගත ආධාරක ආයුධ සමඟින් ටැංකිවලට තල්ලුව ලබා දීමයි. සංස්කරණය: මම ටිකක් ළඟා විය හැක, නමුත් අපි සීතල යුද්ධ යුගය හරහා ගමන් කරන විට සන්නාහ-පළමු ප්‍රහාරයක් භයානක විය හැකි දෝෂ ඇති බවට අදහසට යමක් ඇත; සමහර විට යොම් කිප්පූර් යුද්ධයේදී ඊශ්‍රායලය ATGM වලට සිදු වූ සාපේක්ෂ වශයෙන් අධික ටැංකි අලාභ නිසා සෝවියට් චින්තනය තවදුරටත් බලපෑවාද? සාර්ථක AT පද්ධති කුඩා වීම සහ වඩා එහා මෙහා ගෙන යා හැකි වීම පිළිබඳ අදහස, ටැංකි ප්‍රහාරයට ලක් කළ යුත්තේ නිශ්චිත මොහොතක පමණක් යන විශ්වාසය තව දුරටත් විදහා පෑමට හේතු විය හැක. බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගැනීම සහ අයවැය සංයෝජනයක් හරහා සෝවියට් කාර්ය මණ්ඩලයේ පුහුණුව තරමක් බාධාකාරී වීම සහ සන්නාහ-පළමු ප්‍රහාර භාවිතා කිරීමෙන් වැළකී සිටීම සැබවින්ම ඥානවන්ත ලෙස සැලකිය හැකිය. සෝවියට් මූලධර්මය දැවැන්ත යුද ටැංකි ප්‍රහාර සඳහා කැඳවුම් කළේය, ඔව්, නමුත් පාබල හමුදා මූලද්‍රව්‍යයන් විසින් පැහැදිලි සහ බලගතු ජයග්‍රහණයක් ලබා ගැනීමෙන් පසුව පමණි; සීතල යුද්ධය සම්බන්ධයෙන්, NVA සහ සෝවියට් ඒකක බටහිරට වේගයෙන් ලබා ගත හැකිය. පළමු ප්‍රහාරයන් සමඟ බළකායේ ප්‍රමාණයෙන් ඉහළට ටැංකිවලට පැමිණිය හැකි අතර, නමුත් ඒවා පාබල හමුදාවට සහය වීමට ඇති අතර, තරංග මත (ජංගම) පාබල හමුදාව බොහෝ දුරට ටැංකිවලට සහාය වනු ඇත. &#39;ගැඹුරු සටන&#39; පිළිබඳ සෝවියට් මූලධර්මය &#39;ප්‍රගමනය, සූරාකෑම, ආවරණය&#39; පිළිබඳ මෙම සමස්ත අදහස දැඩි ලෙස අනුගමනය කළ අතර, එය සන්නාහ සන්නද්ධ ක්‍රියාකාරකම්වල බොහෝ විට උපායශීලී නැඹුරුවක් ඇති සතුරෙකුට එරෙහිව WWII හි ඔප්පු කර පරීක්ෂාවට ලක් කරන ලදී. පළමු පාබල ප්‍රහාර සතුරාට ඔහුගේම ජංගම සංචිත බැඳ තැබීමට හෝ වෙනත් ආකාරයකින් බැඳ තැබීමට තරම් භයානක විය යුතු අතර, පසු විපරම් ටැංකිවලට *ගැඹුරු ලෙස* (එබැවින් &quot;ගැඹුරු සටන&quot; යන යෙදුම) පහර දීමට ඉඩ සලසයි. මෙම භූමිකා කොටස් කිරීම සෝවියට් ආඥාපනතට පවා බලපෑවේය. T-62, T-72, T-64 වැනි MBT ශ්‍රේණි සියල්ලටම මේ ආකාරයෙන් සාපේක්ෂව වෙනස් භූමිකාවන් තිබුණි; T-62 පාබල හමුදාවට *සහාය* කිරීමට අදහස් කළ අතර බොහෝ දුරට ස්වාධීන බලසේනා සහ රෙජිමේන්තුවලට අනුයුක්ත කර ඇත; ටී-64 සන්නද්ධ කණ්ඩායම් ගැඹුරු සටනක් කිරීමට අදහස් කරන අතර එය &quot;ආරක්ෂක&quot; ඒකකවල සංකේන්ද්‍රණය විය.
