Dielectric materials are full of electric charges (positive nuclei and negative electrons). The charges aren't free to move around, but they do get tugged around a bit by electric fields: the electrons and nuclei are pulled in opposite directions in an electric field, and so a tiny electric dipole is formed. This is called polarization.

When light---consisting of oscillating electric and magnetic fields, but the electric part is more important here---hits a polarizable material, it creates tiny oscillating electric dipoles. Oscillating electric dipoles produce light of their own at the same frequency. However, the produced light is not exactly in phase with the incoming light. The remarkable thing---and it is quite remarkable that it works out this way---is that the combination of the incoming and all of the produced light is exactly the same as a single light wave with a slower velocity (and potentially a different direction, in the case of refraction). This is not an obvious fact and requires some study of Maxwell's equations to fully appreciate.

There is a common mis-explanation that the slowing is due to some sort of time delay between absorption and re-emission of photons. It's not *entirely* wrong but it does over-simply. The slowing of light is due to the collective effects of many atoms in the material, and there's no true absorption happening. Plus, you can get rather bizarre effects in special materials, including *speeding up* of light (in a peculiar way that doesn't violate special relativity---only the peaks of the wave move faster than c, not any energy or information). These things are harder to see within the absorption-emission picture but are quite compatible with the collective-dipole-wiggles picture.
පාර විද්යුත් ද්රව්ය විද්යුත් ආරෝපණ (ධන න්යෂ්ටි සහ සෘණ ඉලෙක්ට්රෝන) පිරී ඇත. ආරෝපණ එහා මෙහා යාමට නිදහස නැත, නමුත් ඒවා විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍ර මගින් ටිකක් ඇදී යයි: ඉලෙක්ට්‍රෝන සහ න්‍යෂ්ටීන් විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍රයකදී ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවලට ඇදී යන අතර කුඩා විද්‍යුත් ඩයිපෝලයක් සෑදේ. මෙය ධ්රැවීකරණය ලෙස හැඳින්වේ. ආලෝකය --- දෝලනය වන විද්‍යුත් සහ චුම්බක ක්ෂේත්‍ර වලින් සමන්විත වන නමුත් විද්‍යුත් කොටස මෙහි වඩා වැදගත් වේ - ධ්‍රැවීකරණය කළ හැකි ද්‍රව්‍යයකට පහර දෙන විට එය කුඩා දෝලනය වන විද්‍යුත් ඩයිපෝල් නිර්මාණය කරයි. දෝලනය වන විද්‍යුත් ද්වි ධ්‍රැව එකම සංඛ්‍යාතයකින් තමන්ගේම ආලෝකය නිපදවයි. කෙසේ වෙතත්, නිපදවන ආලෝකය ලැබෙන ආලෝකය සමඟ හරියටම අදියරේ නැත. කැපී පෙනෙන දෙය - සහ එය මේ ආකාරයෙන් ක්‍රියාත්මක වීම ඉතා විශිෂ්ටයි - එන සහ නිපදවන සියලුම ආලෝකයේ එකතුව මන්දගාමී ප්‍රවේගයක් සහිත තනි ආලෝක තරංගයකට හරියටම සමාන වේ (සහ විය හැකි a වෙනස් දිශාව, වර්තනයේදී). මෙය පැහැදිලි කරුණක් නොවන අතර සම්පූර්ණයෙන්ම අගය කිරීමට මැක්ස්වෙල්ගේ සමීකරණ පිළිබඳ යම් අධ්‍යයනයක් අවශ්‍ය වේ. ෆෝටෝන අවශෝෂණය කිරීම සහ නැවත විමෝචනය කිරීම අතර යම් ආකාරයක ප්‍රමාදයක් නිසා මන්දගාමී වීම සිදු වන බවට පොදු වැරදි පැහැදිලි කිරීමක් ඇත. එය සම්පුර්ණයෙන්ම වැරදි නැත, නමුත් එය සරලව සිදු කරයි. ආලෝකය මන්දගාමී වීම ද්‍රව්‍යයේ බොහෝ පරමාණුවල සාමූහික බලපෑම් නිසා වන අතර සැබෑ අවශෝෂණයක් සිදු නොවේ. තවද, ඔබට ආලෝකයේ *වේගවත්* ඇතුළු විශේෂ ද්‍රව්‍යවලින් තරමක් විකාර ප්‍රයෝග ලබා ගත හැක (විශේෂ සාපේක්‍ෂතාවාදය උල්ලංඝනය නොකරන සුවිශේෂී ආකාරයකින් - c ට වඩා වේගයෙන් චලනය වන්නේ තරංගයේ මුදුන් පමණි, කිසිදු ශක්තියක් හෝ තොරතුරක් නොවේ. ) මෙම දේවල් අවශෝෂණ-විමෝචන පින්තූරය තුළ දැකීමට අපහසු නමුත් සාමූහික-ඩයිපෝල්-විග්ල්ස් පින්තූරයට බෙහෙවින් ගැලපේ.