Possibly, but not necessarily. If we look at the sheer number of graffiti  and the fact that many of them are of vulgar (in the linguistic sense, not the weird way that contemporary English uses the word) and use those as more or less the sole criteria, sure. But there's a lot more that's implicit here than what you're suggesting we look at.

Yes, much of the graffiti at Pompeii is vulgar in nature. However, while the sensationalist graffiti with which you--and most other people on the internet--are familiar often deal with the sexual, the taboo, and the "common," that only accounts for some of the graffiti at Pompeii, and they're not even the majority of extant inscriptions. The vast majority of graffiti at Pompeii are only a couple words long, typically just names or are like CIL 04, 02227, which is just the word "Victoria" scrawled onto a wall. Many of the graffiti at Pompeii are nothing but pictures, which can be hard to track down since you won't find them in the CIL. An entire class of graffiti at Pompeii are just tally marks scratched into walls or blocks. Inscriptions like CIL 4.8185 (Mula fellaat  [A]ntoni/Fortunata a(eris) a(ssibus) II, "Mula [lit. "the she-mule," obviously not a real name] sucks dick(?) [A]nton(ius?). Fortunata for two bronze asses") are not nearly as common as clickbait articles and undergraduate courses would have you believe. 

Most, then, of these graffiti do not even indicate literacy at all. Since most are only a word or a couple of words, or straight up just a picture, we cannot determine whether the inscriber had a full grasp of written language, whether he or she (almost all identifiable graffiti at Pompeii are written by men, which seems relevant to the problem of literacy) had "functional literacy," or whether the inscriber was effectively illiterate but knew enough to write his name or a word or two. Of "full size" graffiti, that is those that contain full sense units and aren't just a word or two scratched onto a wall, almost all do not indicate clearly the social position of the inscriber(s). In the nineteenth century it was a common belief that the wealthy population of Pompeii fled the city after the 62 earthquake, leaving it entirely in the hands of the poor. This is known not to be remotely true now, but the evidence that scholars a couple centuries pointed to was the enigmatic trash heaps that surround the city walls, the gladiatorial riots of 59 that were thought to be the original impetus for the wealthy flight from the city, and the large amount of graffiti, which was assumed could only be the work of the lower classes. 

However, when we actually examine the graffiti we find that those graffiti that might potentially be identified with a social class do not necessarily line up with the lower classes. The most obvious type of this class of graffiti is of course the electoral notices (programmata) posted all over the city, which could not have been put up by random people walking the streets. However, a large group of Pompeii's longer inscriptions is the verse inscriptions. These are a mixture of original compositions and citations of great authors. That these are clearly highly learned inscribers is probably beyond question. One graffito (CIL 4.1520), for example, famously combines two modified lines of Propertius and Ovid to create a new epigram. The inscriber must have had a good knowledge of the corpora of both Ovid and Propertius, as well as an understanding of poetic meter and style, and the skill not only to combine the two lines but actually to modify them so that they created two new lines. As if that weren't enough, the graffito is from the Casa degli Scienziati, a high-end residence in the city. Which means that unlike CIL 4.1893-1894, which similarly combines a Propertius poem with an Ovid poem in the same hand but was found on the wall of the basilica, CIL 4.1520 must have been scratched by somebody who had access to the inner areas of this very expensive house. The picture of the inscriber, then, must be of somebody closely connected to the owner of the house and very learned, whether this means he/she was a fellow wealthy landowner or a well educated client. CIL 4.1520 is not alone--a huge quantity of Pompeian graffiti is found within expensive private residences. 

A particularly famous example is the collection of graffiti found on the stairwell of the House of Maius Castricius, a high-end urban residence. Here some *eleven graffiti* are scrawled into the same space, many of them referring to each other and the majority of them in verse. The graffiti here present an example not only of the same phenomenon as CIL 4.1520, but also an indication of something that CIL 4.1520 only hinted at. The coupling of Propertius and Ovid in CIL 4.1520 is echoed by CIL 4.1893-1894, but they're not the same poem. However, several of the graffiti at the House of Maius Castricius are identical in text, though not in hand, to inscriptions found all over the city. "Venimus hic cupidi" (we came here desiring) is found at another nine locations in the city. "Quisquis amat valeat" is found at another twelve locations. And neither of these lines stands alone, they make up larger poems that include original lines. What this suggests is that a culture of graffiti existed at Pompeii among some section of learned people. Part of this culture was the construction of elaborate dialogues, similar to those that we find on the walls of shops in prose but more closely relate to the "capping" of songs sung at symposia, in that they are demonstrations of the inscriber's education. Increasingly scholarship is finding that inscriptions at Pompeii, while not necessarily directly referring to each other, form a part of a graffiti culture that appears too elaborate and often too educated to be simply the product of random poor people walking by.

That there might be a unique graffiti culture at Pompeii is perhaps not too surprising. Our evidence for graffiti elsewhere is lacking, and cultures of public (and at Pompeii, also private) inscribing are very different across time and place. Anyone who's been to Rome will have seen, though perhaps not realized what they were looking at, cantos of Dante spray-painted on walls, and the walls around the university at Naples mix political murals, passages from Marx, insults towards the authorities, and raunchy addresses towards girls (and boys). Similarly, graffiti take recognizable forms at Pompeii, and are often quotations of other graffiti. They're also found at specific spots, clustering around shops, basilicas, the amphitheater, and private homes. The location of graffiti, and the fact that they usually come in groups, suggests that location is every bit as important in the meaning as content. This seems self-evident--the crap you'll find on a public bathroom stall in Harlem is not going to serve the same purpose as a big political mural on the side of a public building in Chicago--but it's too often overlooked by people who look at Pompeian graffiti and are amused by how raunchy and vulgar it is. The mere fact of graffiti is not sufficient to determine the social position or education of those who write it. Nor is the content of graffiti necessarily sufficient to demonstrate the same things. The Pompeian evidence on that front is, therefore, somewhat inconclusive. 

One final note. I, like many epigraphers (Greek epigraphers at least), tend to argue for a much higher literacy rate than many classicists. That observation of a complex graffiti culture that we cannot really understand may be enough to argue for a more complex picture of literacy, if not necessarily proving a higher literacy rate, is perhaps best shown not by Pompeian evidence, but Archaic Athenian evidence. For a very long time the dominant argument was that Athenian literacy was unusually high, elevated by the democracy, which promoted literacy in its citizens and which employed publicly posted written inscriptions much more freely than most cities. However, around ten or fifteen years ago Merle Langdon started finding graffiti in the rock faces in the countryside way out in rural Attica from the Archaic Period. Langdon has since found more than *two thousand* of these things in the rocks in rural Attica. Compare that to the 11,000 graffiti at Pompeii, a much denser, more educated, more developed area and the achievement is put into perspective. Almost all of these inscriptions are written by shepherds talking to each other, and unlike Hesiod's persona that he's just a rustic Boeotian farmer these are unlikely to be a poetic persona. There are so many hands, the spots are so remote--it's hard to imagine landowning elites going out there to write their names--, and the majority of the inscriptions are just alphabets or notices of people's names. But these inscriptions also demonstrate that already in the Archaic Period at Athens there was a developed graffiti culture way out in the Attic countryside among the herdsmen, who write messages (often quite mean or sexually demeaning) to each other. The cases are not parallel, in that one is a rural society just on the cusp of literacy, whereas the other is a heavily urbanized society long after literacy had taken hold, but Langdon's evidence suggests that there is a place for graffiti in understanding the literacy of the ancient world.
සමහර විට, නමුත් අවශ්ය නොවේ. අපි ග්‍රැෆිටි සංඛ්‍යාව සහ ඒවායින් බොහොමයක් අසභ්‍ය බව දෙස බැලුවහොත් (භාෂාමය අර්ථයෙන්, සමකාලීන ඉංග්‍රීසි වචනය භාවිතා කරන අමුතු ආකාරය නොවේ) සහ ඒවා අඩු වැඩි වශයෙන් එකම නිර්ණායක ලෙස භාවිතා කරයි, සහතිකයි. නමුත් ඔබ අප දෙස බැලීමට යෝජනා කරන දේට වඩා බොහෝ දේ මෙහි ගම්‍ය වේ. ඔව්, පොම්පෙයි හි ඇති බොහෝ ග්‍රැෆිටි ස්වභාවයෙන්ම අසභ්‍ය වේ. කෙසේ වෙතත්, ඔබ සහ අන්තර්ජාලයේ සිටින අනෙකුත් බොහෝ පුද්ගලයින් - සංවේදී ග්‍රැෆිටි සමඟ නිතර නිතර ගනුදෙනු කරන ලිංගික, තහනම් සහ &quot;පොදු&quot; සමඟ ගනුදෙනු කරන අතර, පොම්පෙයි හි සමහර ග්‍රැෆිටි සඳහා පමණක් හේතු වන අතර ඒවා දැනට පවතින සෙල්ලිපිවලින් බහුතරයක් වත් නොවේ. පොම්පෙයි හි ඇති ග්‍රැෆිටිවලින් අතිමහත් බහුතරයක් දිග වචන කිහිපයක් පමණි, සාමාන්‍යයෙන් හුදෙක් නම් හෝ CIL 04, 02227 වැනි ය, එය බිත්තියක අකුරු කර ඇති &quot;වික්ටෝරියා&quot; යන වචනය පමණි. පොම්පෙයි හි ඇති බොහෝ ග්‍රැෆිටි පින්තූර මිස අන් කිසිවක් නොවේ, ඔබට ඒවා CIL හි සොයාගත නොහැකි බැවින් ඒවා සොයා ගැනීමට අපහසු විය හැකිය. පොම්පෙයි හි ඇති මුළු ග්‍රැෆිටි පන්තියක්ම බිත්තිවලට හෝ කුට්ටිවලට සීරීමට ලක් වූ ලකුණු පමණි. CIL 4.8185 (Mula fellaat [A]ntoni/Fortunata a(eris) a(ssibus) II වැනි ශිලාලේඛන, &quot;Mula [lit. &quot;the she-mule,&quot; පැහැදිලිවම සැබෑ නමක් නොවේ] dick(?) [A]nton උරා බොයි (ius?) Fortunata for bronze asses&quot;) ඔබ විශ්වාස කරන clickbait ලිපි සහ උපාධි පාඨමාලා තරම් සුලභ නොවේ. එසේ නම්, මෙම ග්‍රැෆිටිවලින් බොහෝමයක් සාක්ෂරතාවය පවා පෙන්නුම් නොකරයි. බොහෝමයක් වචනයක් හෝ වචන කිහිපයක් හෝ කෙලින්ම පින්තූරයක් පමණක් වන බැවින්, ඔහුට හෝ ඇයට ලිඛිත භාෂාව පිළිබඳ සම්පූර්ණ ග්‍රහණයක් තිබේද යන්න අපට තීරණය කළ නොහැක (පොම්පෙයි හි හඳුනාගත හැකි ග්‍රැෆිටි සියල්ලම පාහේ ලියා ඇත්තේ පිරිමින් විසිනි. සාක්ෂරතාවය පිළිබඳ ගැටලුවට අදාළ බව පෙනේ) &quot;ක්‍රියාකාරී සාක්ෂරතාව&quot; තිබුනාද, නැතහොත් සෙල්ලිපිය ඵලදායි ලෙස සාක්ෂරතාවයෙන් තොර නමුත් ඔහුගේ නම හෝ වචනයක් හෝ දෙකක් ලිවීමට තරම් දැන සිටියේද යන්නයි. &quot;සම්පූර්ණ ප්‍රමාණයේ&quot; ග්‍රැෆිටි වලින්, එනම් සම්පූර්ණ ඉන්ද්‍රිය ඒකක අඩංගු වන අතර ඒවා බිත්තියක සරසා ඇති වචනයක් හෝ දෙකක් පමණක් නොවේ, සියල්ලම පාහේ සෙල්ලිපිය (ය)ගේ සමාජ තත්ත්වය පැහැදිලිව පෙන්නුම් නොකරයි. 62 භූමිකම්පාවෙන් පසු පොම්පෙයිහි ධනවත් ජනතාව නගරයෙන් පලා ගිය අතර එය සම්පූර්ණයෙන්ම දුප්පතුන් අතට පත් වූ බව දහනව වන සියවසේදී පොදු විශ්වාසයක් විය. මෙය දැන් දුරස්ථව සත්‍ය නොවන බව දන්නා නමුත් සියවස් කිහිපයක් පුරා විද්වතුන් පෙන්වා දුන් සාක්ෂිය වූයේ නගර පවුරු වටා ඇති ප්‍රහේලිකා කුණු ගොඩවල්, ධනවත් ගුවන් ගමනට මුල් පෙළඹවීම ලෙස සැලකූ 59 ග්ලැඩියේටර් කැරලි ය. නගරය, සහ විශාල ග්‍රැෆිටි ප්‍රමාණය, පහළ පංතියේ වැඩ පමණක් විය හැකි යැයි උපකල්පනය කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, අපි ඇත්ත වශයෙන්ම ග්‍රැෆිටි පරීක්‍ෂා කරන විට අපට පෙනී යන්නේ සමාජ පන්තියක් සමඟ හඳුනාගත හැකි එම ග්‍රැෆිටි අවශ්‍යයෙන්ම පහළ පන්ති සමඟ පෙළ ගැසෙන්නේ නැති බවයි. මෙම ග්‍රැෆිටි පන්තියේ වඩාත්ම පැහැදිලිව පෙනෙන වර්ගය නම් නගරය පුරා පළ කර ඇති මැතිවරණ දැන්වීම් (වැඩසටහන්) වන අතර, එය අහඹු ලෙස වීදිවල ඇවිදින මිනිසුන් විසින් තැබිය නොහැකි විය. කෙසේ වෙතත්, පොම්පෙයිගේ දිගු සෙල්ලිපි විශාල සමූහයක් පද්‍ය ලිපි වේ. මේවා විශිෂ්ට කතුවරුන්ගේ මුල් සංයුති සහ උපුටා දැක්වීම් මිශ්‍රණයකි. මොවුන් පැහැදිලිවම උගත් සෙල්ලිපිකරුවන් බව බොහෝ විට ප්‍රශ්න කළ නොහැකි ය. එක් ග්‍රැෆිටෝ (CIL 4.1520), උදාහරණයක් ලෙස, ප්‍රකට ලෙස නව අභිලේඛනයක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා Propertius සහ Ovid හි නවීකරණය කරන ලද රේඛා දෙකක් ඒකාබද්ධ කරයි. Ovid සහ Propertius යන දෙඅංශයේම සංස්ථාපිතය පිළිබඳ හොඳ දැනුමක් මෙන්ම කාව්‍ය මීටරය සහ ශෛලිය පිළිබඳ අවබෝධයක් සහ පේළි දෙක ඒකාබද්ධ කිරීමට පමණක් නොව, ඇත්ත වශයෙන්ම ඒවා වෙනස් කිරීමටත් ඔවුන් නව රේඛා දෙකක් නිර්මාණය කිරීමට දක්ෂතා සෙල්ලිපිකරුට තිබිය යුතුය. . එය ප්‍රමාණවත් නොවූවාක් මෙන්, ග්‍රැෆිටෝ නගරයේ ඉහළ මට්ටමේ වාසස්ථානයක් වන Casa degli Scienziati වෙතින් වේ. ඒ කියන්නේ CIL 4.1893-1894, Propertius කවියක් එකම අතේ Ovid කවියක් සමඟ ඒකාබද්ධ කරන නමුත් බැසිලිකාවේ බිත්තියේ තිබී හමු වූ CIL 4.1520 මෙන් නොව, CIL 4.1520 මෙහි අභ්‍යන්තර ප්‍රදේශවලට ප්‍රවේශ වූ අයෙකු විසින් සීරීමට ලක් විය යුතුය. ඉතා මිල අධික නිවසක්. එසේ නම්, සෙල්ලිපිකරුගේ පින්තූරය නිවසේ හිමිකරුට සමීපව සම්බන්ධ වූ සහ ඉතා උගත් කෙනෙකුගේ විය යුතුය, මෙයින් අදහස් කරන්නේ ඔහු/ඇය සෙසු ධනවත් ඉඩම් හිමියෙකු හෝ හොඳින් උගත් ගණුදෙණුකරුවෙකු වූවද යන්නයි. CIL 4.1520 තනිවම නොවේ - පොම්පේ ග්‍රැෆිටි විශාල ප්‍රමාණයක් මිල අධික පෞද්ගලික නිවාස තුළ දක්නට ලැබේ. විශේෂයෙන් ප්‍රසිද්ධ උදාහරණයක් නම් ඉහළ නාගරික වාසස්ථානයක් වන මයස් කැස්ට්‍රිසියස් මන්දිරයේ පඩිපෙළේ ඇති ග්‍රැෆිටි එකතුවයි. මෙහි සමහර *එකොළොස් ග්‍රැෆිටි* එකම අවකාශයට කුරුටුගා ඇත, ඒවායින් බොහොමයක් එකිනෙක හා ඒවායින් බහුතරයක් පදයෙන් සඳහන් කරයි. මෙහි ඇති ග්‍රැෆිටි CIL 4.1520 ලෙස එකම සංසිද්ධිය පිළිබඳ උදාහරණයක් පමණක් නොව, CIL 4.1520 පමණක් ඉඟි කළ දෙයක් පිළිබඳ ඇඟවීමක් ද ඉදිරිපත් කරයි. CIL 4.1520 හි Propertius සහ Ovid සම්බන්ධ කිරීම CIL 4.1893-1894 මගින් ප්‍රතිරාවය කරයි, නමුත් ඒවා එකම කවි නොවේ. කෙසේ වෙතත්, Maius Castricius නිවසෙහි ඇති ග්‍රැෆිටි කිහිපයක්, අතේ නොතිබුණද, නගරය පුරා දක්නට ලැබෙන සෙල්ලිපිවලට සමාන වේ. &quot;Venimus hic cupidi&quot; (අපි මෙහි පැමිණියේ ආශාවෙන්) නගරයේ තවත් ස්ථාන නවයක දක්නට ලැබේ. &quot;Quisquis amat valeat&quot; තවත් ස්ථාන දොළහක දක්නට ලැබේ. මෙම පේළි දෙකෙන් එකක්වත් තනිව නොසිටින අතර, ඒවා මුල් පේළි ඇතුළත් විශාල කවි සෑදෙයි. මෙයින් ඇඟවෙන්නේ සමහර උගත් මිනිසුන් අතර පොම්පෙයි හි ග්‍රැෆිටි සංස්කෘතියක් පැවති බවයි. මෙම සංස්කෘතියේ කොටසක් වූයේ ගද්‍ය වලින් සාප්පු වල බිත්ති මත අපට හමු වන නමුත් සම්මන්ත්‍රණවලදී ගායනා කරන ගීතවල &quot;කැප් කිරීම&quot; හා වඩාත් සමීපව සම්බන්ධ වන විස්තීරණ සංවාද ගොඩනැගීම, ඒවා ලේඛන ශිල්පියාගේ අධ්‍යාපනයේ විදහා දැක්වීම් වේ. පොම්පෙයිහි ඇති ශිලා ලේඛන, එකිනෙක සෘජුවම යොමු කිරීම අවශ්‍ය නොවන අතර, කුරුටු ගී සංස්කෘතියක කොටසක් වන අතර, එය ඉතා විස්තීර්ණ සහ බොහෝ විට අධ්‍යාපනය ලබා ඇති අහඹු දුප්පතුන්ගේ නිෂ්පාදනයක් බව වැඩි වැඩියෙන් ශිෂ්‍යත්වය සොයා ගනී. පොම්පෙයි හි අද්විතීය ග්‍රැෆිටි සංස්කෘතියක් තිබීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ. වෙනත් තැන්වල ග්‍රැෆිටි සඳහා අපගේ සාක්ෂි හිඟ වන අතර, පොදු (සහ පොම්පෙයිහි ද පුද්ගලික) සෙල්ලිපිවල සංස්කෘතීන් කාලය සහ ස්ථානය හරහා බෙහෙවින් වෙනස් ය. රෝමයට ගිය ඕනෑම කෙනෙකුට ඔවුන් බලන්නේ කුමක්දැයි නොදැන සිටියද, බිත්ති මත ඩැන්ටේ කැන්ටෝ ඉසින ලද අතර, නේපල්ස් විශ්ව විද්‍යාලය වටා ඇති බිත්ති දේශපාලන බිතුසිතුවම්, මාක්ස්ගේ ඡේද, බලධාරීන්ට අපහාස කිරීම සහ ඒවා මිශ්‍ර කර ඇත. ගැහැණු ළමයින් (සහ පිරිමි ළමයින්) වෙත රළු ආමන්ත්‍රණය. ඒ හා සමානව, පොම්පෙයි හි ග්‍රැෆිටි හඳුනාගත හැකි ආකාරයන් ගන්නා අතර බොහෝ විට වෙනත් ග්‍රැෆිටිවල උපුටා දැක්වීම් වේ. ඒවා විශේෂිත ස්ථානවල, සාප්පු, බැසිලිකා, ඇම්ෆිතියටර් සහ පෞද්ගලික නිවාස වටා පොකුරු වශයෙන් ද දක්නට ලැබේ. ග්‍රැෆිටිවල පිහිටීම සහ ඒවා සාමාන්‍යයෙන් කණ්ඩායම් වශයෙන් පැමිණීමෙන් ඇඟවෙන්නේ, අන්තර්ගතය ලෙස අර්ථයේ සෑම කොටසක්ම වැදගත් වන බවයි. මෙය ස්වයං-පැහැදිලි බව පෙනේ - හාර්ලම් හි පොදු නානකාමර කුටියක ඔබ සොයා ගන්නා ජරාව චිකාගෝ හි පොදු ගොඩනැගිල්ලක පැත්තේ විශාල දේශපාලන බිතුසිතුවමක් මෙන් එකම අරමුණක් ඉටු නොකරනු ඇත - නමුත් එය බොහෝ විට නොසලකා හරිනු ලැබේ. පොම්පේ ග්‍රැෆිටි දෙස බලා එය කෙතරම් අශෝභන හා අශිෂ්ටද යන්නෙන් විනෝද වන අය. එය ලියන අයගේ සමාජ තත්ත්වය හෝ අධ්‍යාපනය තීරණය කිරීමට ග්‍රැෆිටි පිළිබඳ කරුණු පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. එසේම එකම දේ ප්‍රදර්ශනය කිරීමට ග්‍රැෆිටිවල අන්තර්ගතය ප්‍රමාණවත් නොවේ. එම පෙරමුණේ පොම්පේ සාක්ෂි, එබැවින්, තරමක් අවිනිශ්චිත ය. එක් අවසාන සටහනක්. මම, බොහෝ අභිලේඛන ශිල්පීන් (අවම වශයෙන් ග්‍රීක අභිලේඛන ශිල්පීන්) මෙන්, බොහෝ සම්භාව්‍යවාදීන්ට වඩා බොහෝ ඉහළ සාක්ෂරතා අනුපාතයක් සඳහා තර්ක කිරීමට නැඹුරු වෙමි. අපට සැබවින්ම තේරුම් ගත නොහැකි සංකීර්ණ ග්‍රැෆිටි සංස්කෘතියක් පිළිබඳ එම නිරීක්‍ෂණය සාක්ෂරතාව පිළිබඳ වඩාත් සංකීර්ණ චිත්‍රයක් සඳහා තර්ක කිරීමට ප්‍රමාණවත් විය හැකිය, අවශ්‍යයෙන්ම ඉහළ සාක්ෂරතා අනුපාතයක් ඔප්පු කිරීමට අවශ්‍ය නොවේ නම්, සමහර විට වඩාත් හොඳින් පෙන්නුම් කරන්නේ පොම්පේ සාක්ෂි මගින් නොව, පුරාණ ඇතීනියානු සාක්ෂි මගිනි. ඉතා දිගු කලක් තිස්සේ ප්‍රමුඛ තර්කය වූයේ ඇතීනියානු සාක්ෂරතාව අසාමාන්‍ය ලෙස ඉහළ මට්ටමක පැවති අතර, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය විසින් උසස් කරන ලද අතර, එය එහි පුරවැසියන් තුළ සාක්ෂරතාවය ප්‍රවර්ධනය කළ අතර බොහෝ නගරවලට වඩා බොහෝ නිදහසේ ප්‍රසිද්ධියේ පළ කරන ලද ලිඛිත සෙල්ලිපි භාවිතා කළේය. කෙසේ වෙතත්, මීට වසර දහයකට හෝ පහළොවකට පමණ පෙර මර්ල් ලැන්ග්ඩන් පුරාවිද්‍යා යුගයේ සිට ග්‍රාමීය ඇටිකා ප්‍රදේශයේ ගම්බද පාෂාණ මුහුණුවල ග්‍රැෆිටි සොයා ගැනීමට පටන් ගත්තේය. ලැන්ග්ඩන් එතැන් සිට මේ දේවල් *දෙදහසකට වඩා* වඩා ග්‍රාමීය Attica හි පාෂාණවලින් සොයාගෙන ඇත. එය වඩාත් ඝන, වඩා උගත්, වඩා සංවර්ධිත ප්‍රදේශයක් වන පොම්පෙයි හි ග්‍රැෆිටි 11,000 සමඟ සසඳන්න සහ ජයග්‍රහණය ඉදිරිදර්ශනයට ගෙන ඇත. මෙම සෙල්ලිපි සියල්ලම පාහේ ලියා ඇත්තේ එඬේරුන් විසින් ඔවුනොවුන් සමඟ කතා කරන අතර, Hesiod ගේ පෞරුෂය මෙන් නොව ඔහු ග්‍රාමීය Boeotian ගොවියෙකු වන අතර මේවා කාව්‍යමය පෞරුෂයක් විය නොහැක. බොහෝ අත් ඇත, ලප ඉතා දුරස්ථ ය - ඉඩම් හිමි ප්‍රභූන් තම නම් ලිවීමට එහි යනවා යැයි සිතීම දුෂ්කර ය - සහ සෙල්ලිපිවලින් බහුතරයක් අක්ෂර හෝ පුද්ගලයින්ගේ නම් දැන්වීම් පමණි. නමුත් මෙම ශිලා ලේඛන මගින් පෙන්නුම් කරන්නේ දැනටමත් ඇතන්ස්හි පුරාවිද්‍යා යුගයේ අට්ටාල ගම්බද ප්‍රදේශයේ එඬේරුන් අතර සංවර්ධිත ග්‍රැෆිටි සංස්කෘතියක් තිබූ බවත්, ඔවුන් එකිනෙකාට පණිවිඩ (බොහෝ විට ඉතා පහත් හෝ ලිංගිකව පහත් ලෙස) ලියන බවත් ය. සිදුවීම් සමාන්තර නොවේ, එකක් සාක්ෂරතාවයේ මුදුනේ සිටින ග්‍රාමීය සමාජයක් වන අතර අනෙක සාක්ෂරතාවය ලබාගෙන බොහෝ කලකට පසු දැඩි ලෙස නාගරීකරණය වූ සමාජයකි, නමුත් ලැන්ග්ඩන්ගේ සාක්ෂි යෝජනා කරන්නේ සාක්ෂරතාවය අවබෝධ කර ගැනීමේදී ග්‍රැෆිටි සඳහා තැනක් ඇති බවයි. පුරාණ ලෝකයේ.