My estimation is that Luther meant what he wrote concerning the 1525 Peasants' Rebellion. More broadly, he wasn't politically ignorant, but he was also not really known for flattering those in authority or trying to look good for political leaders against his own views. He knew how to say things in a persuasive way, but I have a great deal of trouble believing he'd go to such lengths to please the princes against his better judgment.

In looking at his writings concerning the events, I think this holds true, that's he did believe what he wrote. There's three important documents here: *Admonition to Peace*, a reply to the 12 Articles of the Swabian Peasants; *Against the Robbing and Murdering Hordes of Peasants*; and *An Open Letter on the Harsh Book Against the Peasants*. All are from 1525, at different stages of the events - the first is fairly moderate; the second, much more extreme; and the third, a response to the criticism he received for the second.

In the first, the *Admonition*, Luther acknowledged that the peasants had some just cause to be upset; he addressed the rulers:

 >  As temporal rulers you do nothing but cheat and rob the people so that you may lead a life of luxury and extravagance. The poor common people cannot bear it any longer... Since you are the cause of this wrath of God, it will undoubtedly come upon you, unless you mend your ways in time.

To the peasants in the same *Admonition* he wrote:

 >  You, too, must be careful that you take up your cause justly and with a good conscience... But if you act unjustly and have a bad conscience, you will be defeated.

He continues:

 >  The fact that the rulers are wicked and unjust does not excuse disorder and rebellion, for the punishing of wickedness is not the responsibility of everyone, but of the worldly rulers who bear the sword. Thus Paul says in Romans 13 and Peter, in 1 Peter 3, that the rulers are instituted by God for the punishment of the wicked.

 >  The rulers unjustly take your property; that is the one side. On the other hand, you take from them their authority, in which their whole property and life and being consist. Therefore you are the far greater robbers than they, and you intend to do worse things than they have done.

He goes on to describe and condemn any breakdown of law and order and mob rule, and concluding:

 >  In saying this it is not my intention to justify or defend the rulers in the intolerable injustices which you suffer from them. They are unjust, and commit heinous wrongs against you; that I admit. If, however, neither side accepts instruction and you start to fight with each other - may God prevent it! - I hope that neither side will be called Christian.

Remember, this is from the first of those three writings, the *Admonition*, which is the more moderate and earliest of them. It was only when this preaching failed and the violence escalated that he then advocated for the princes' use of force to crush the rebellion and restore civil order. 

Luther was consistent throughout his career in respecting civil order and had a strong aversion to any civil rebellion, chaos, mob rule, etc. It's easy to mistake him at first glance, assuming in his opposition to the authority of the papacy he cared little for such things, but it's quite the opposite. He valued authority highly indeed; his opposition to papal authority was because he was concerned with higher authority of God and Scripture. His political philosophy was broadly defined by his perspective of the Two Kingdoms - the right-hand kingdom is defined by the Gospel of God's grace and salvation by faith in Christ alone, while the left-hand kingdom is concerned with matters of this world and included (but was not necessarily limited to) civil government and earthly rulers. It's important to note that this is not a distinction between church and state; both the right-hand and left-hand kingdoms are ultimately ruled by God for the good of His people, but one is characterized by Law and one by Gospel.

Primary source: *Luther: Selected Political Writings*, edited by J. M. Porter
මගේ තක්සේරුව නම් ලූතර් අදහස් කළේ 1525 ගොවීන්ගේ කැරැල්ල සම්බන්ධයෙන් ඔහු ලියූ දෙය බවයි. වඩාත් පුළුල් ලෙස, ඔහු දේශපාලනික වශයෙන් නූගත් නොවූ නමුත්, ඔහු බලයේ සිටින අය සමච්චලයට ලක් කිරීම හෝ ඔහුගේම මතයට එරෙහිව දේශපාලන නායකයින් සඳහා හොඳ පෙනුමක් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කිරීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසිද්ධ නොවීය. ඒත්තු ගන්වන ආකාරයෙන් දේවල් පැවසීමට ඔහු දැන සිටියේය, නමුත් ඔහුගේ වඩා හොඳ විනිශ්චයට එරෙහිව කුමාරවරුන් සතුටු කිරීමට ඔහු මෙතරම් දුරක් යයි යැයි විශ්වාස කිරීම මට විශාල ගැටලුවකි. සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ ලේඛන දෙස බලන විට, මෙය සත්‍යයක් යැයි මම සිතමි, ඔහු ලියූ දේ ඔහු විශ්වාස කළේ එයයි. මෙහි වැදගත් ලේඛන තුනක් තිබේ: *සාමය සඳහා අවවාදය*, ස්වබියන් ගොවීන්ගේ ලිපි 12 ට පිළිතුරක්; *ගොවීන්ගේ මංකොල්ලකෑම් සහ ඝාතන කණ්ඩායම්වලට එරෙහිව*; සහ *ගොවීන්ට එරෙහි රළු පොත පිළිබඳ විවෘත ලිපියක්*. සියල්ල 1525 සිට, සිදුවීම්වල විවිධ අවස්ථා වලදී - පළමුවැන්න තරමක් මධ්‍යස්ථ ය; දෙවන, වඩා අන්ත; සහ තෙවැන්න, දෙවැන්න සඳහා ඔහුට ලැබුණු විවේචනයට ප්‍රතිචාරයක්. පළමු, *අවවාදය*, ගොවීන් කලබල වීමට යම් සාධාරණ හේතුවක් ඇති බව ලූතර් පිළිගත්තේය; ඔහු පාලකයන් අමතා මෙසේ පැවසීය: &gt; තාවකාලික පාලකයන් ලෙස ඔබ කරන්නේ සුඛෝපභෝගී සහ අධික වියදම් සහිත ජීවිතයක් ගත කිරීම සඳහා ජනතාව රවටා කොල්ලකෑම හැර අන් කිසිවක් නොවේ. දුප්පත් සාමාන්‍ය ජනතාවට තවත් එය දරාගත නොහැක... මෙම දේව උදහසට හේතුව ඔබ බැවින්, නියමිත වේලාවට ඔබ ඔබේ මාර්ගය සකස් නොකළහොත් එය ඔබ වෙත පැමිණෙනු නොඅනුමානය. එම *අවවාදයේ* ගොවීන්ට ඔහු මෙසේ ලිවීය: &gt; ඔබත් ඔබේ කාරණය සාධාරණව සහ යහපත් හෘදසාක්ෂියකින් යුතුව භාර ගැනීමට පරිස්සම් විය යුතුයි... නමුත් ඔබ අයුක්ති සහගත ලෙස ක්‍රියා කළහොත් සහ අයහපත් හෘද සාක්ෂියක් ඇත්නම්, ඔබ පරාජය වනු ඇත. . ඔහු තවදුරටත් මෙසේ කියයි: &gt; පාලකයන් දුෂ්ට හා අයුක්තිසහගත බව අවුල් සහගත සහ කැරැල්ලට සමාව නොදේ, මන්ද දුෂ්ටකමට දඬුවම් කිරීම සෑම කෙනෙකුගේම වගකීමක් නොව, කඩුව දරා සිටින ලෞකික පාලකයන්ගේ වගකීමකි. මේ අනුව පාවුල් රෝම 13 හි සහ පේතෘස්, 1 පේතෘස් 3 හි පවසන්නේ, පාලකයන් දුෂ්ටයන්ට දඬුවම් කිරීම සඳහා දෙවියන් වහන්සේ විසින් පිහිටුවන ලද බවයි. &gt; පාලකයන් ඔබේ දේපළ අයුක්ති සහගත ලෙස පැහැර ගනී; ඒක එක පැත්තක්. අනෙක් අතට, ඔබ ඔවුන්ගෙන් ඔවුන්ගේ අධිකාරය ලබා ගනී, ඔවුන්ගේ මුළු දේපළ හා ජීවිතය සහ පැවැත්ම සමන්විත වේ. එබැවින් ඔබ ඔවුන්ට වඩා විශාල මංකොල්ලකාරයන් වන අතර ඔවුන් කළ දේට වඩා නරක දේ කිරීමට ඔබ අදහස් කරයි. ඔහු නීතිය හා සාමය සහ මැර පාලනය බිඳවැටීමක් විස්තර කර හෙළා දකිමින් නිගමනය කරයි: &gt; මෙසේ පැවසීමේදී පාලකයින් ඔබට සිදු වන ඉවසිය නොහැකි අසාධාරණයන් සාධාරණීකරණය කිරීම හෝ ආරක්ෂා කිරීම මගේ අරමුණ නොවේ. ඔවුන් අයුක්තිසහගත ය, ඔබට විරුද්ධව දරුණු වැරදි කරති; මම පිළිගන්නවා කියලා. කෙසේ වෙතත්, දෙපාර්ශ්වයම උපදෙස් පිළි නොගෙන ඔබ එකිනෙකා සමඟ සටන් කිරීමට පටන් ගන්නේ නම් - දෙවියන් වහන්සේ එය වළක්වයි! - කිසිම පාර්ශ්වයක් ක්‍රිස්තියානි ලෙස හඳුන්වනු නොලැබේ යැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි. මතක තබා ගන්න, මෙය එම ලේඛන තුනෙන් පළමු වන *අවවාදය* වන අතර එය වඩාත් මධ්‍යස්ථ සහ මුල්ම වේ. මෙම දේශනාව අසාර්ථක වූ විට සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය උත්සන්න වූ විට පමණක් ඔහු කැරැල්ල මර්දනය කිරීමට සහ සිවිල් සාමය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමට කුමාරවරුන්ගේ බලය යෙදවීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. ලූතර් ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය පුරාවටම සිවිල් සාමයට ගරු කිරීමෙහි නිරත වූ අතර ඕනෑම සිවිල් කැරැල්ලක්, අවුල් ජාලාවක්, මැර පාලනයක් යනාදිය කෙරෙහි දැඩි පිළිකුලක් දැක්වීය. ඔහු එතරම් සැලකිල්ලක් නොදක්වන පාප් පදවියේ අධිකාරියට ඔහුගේ විරුද්ධත්වය උපකල්පනය කිරීමෙන් බැලූ බැල්මට ඔහුව වරදවා වටහා ගැනීම පහසුය. එවැනි දේවල්, නමුත් එය සම්පූර්ණයෙන්ම ප්රතිවිරුද්ධය. ඔහු අධිකාරිය බෙහෙවින් අගය කළේය. පාප්ගේ අධිකාරියට ඔහුගේ විරුද්ධත්වය වූයේ ඔහු දෙවියන්වහන්සේගේ සහ ශුද්ධ ලියවිල්ලේ උසස් අධිකාරිය ගැන සැලකිලිමත් වූ බැවිනි. ඔහුගේ දේශපාලන දර්ශනය පුළුල් ලෙස නිර්වචනය කරන ලද්දේ රාජධානි දෙක පිළිබඳ ඔහුගේ ඉදිරිදර්ශනයෙනි - දකුණු අත රාජ්‍යය නිර්වචනය කරනු ලබන්නේ දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණාව සහ ගැලවීම පිළිබඳ ශුභාරංචිය මගින් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තුළ පමණක් ඇදහිල්ලෙන් වන අතර, වම් අත රාජ්‍යය මේ ලෝකයේ කාරණා සම්බන්ධයෙන් සැලකිලිමත් වන අතර ඇතුළත් වේ. (නමුත් අවශ්‍යයෙන්ම සීමා නොවී) සිවිල් රජය සහ භූමික පාලකයන්. මෙය පල්ලිය සහ රාජ්‍යය අතර වෙනසක් නොවන බව සැලකිල්ලට ගැනීම වැදගත්ය. දකුණු සහ වම් රාජ්‍යයන් දෙකම අවසානයේ දෙවියන් වහන්සේ විසින් පාලනය කරනු ලබන්නේ ඔහුගේ සෙනඟගේ යහපත සඳහා ය, නමුත් එකක් නීතියෙන් ද එකක් ශුභාරංචියෙන් ද සංලක්ෂිත වේ. ප්‍රාථමික මූලාශ්‍රය: *ලූතර්: තෝරාගත් දේශපාලන ලේඛන*, සංස්කරණය කළේ JM Porter විසිනි