There are many different ways to handle load balancing. Here are just two examples:

1) It's possible to create DNS records for your domain that effectively point users to different servers (by IP address) by presenting the user's computer with a list of server IP addresses associated with the domain in a randomized order and then the users' computers will typically just submit their requests to the first server on the (randomized) IP list they receive.

2) It's possible to have a specialized load-balancing appliance that sits in front of many servers. This appliance is designed to handle extremely high loads of traffic, but the only function it can serve is to hand-off the traffic to another server for processing. So the load-balancer itself uses up very few CPU resources per request because all it has to do is assign and redirect the traffic to another server to handle and then it's up to that server to actually generate the page/content the user is requesting which is a much more computationally expensive operation.
බර තුලනය හැසිරවීමට විවිධ ක්රම තිබේ. මෙන්න උදාහරණ දෙකක් පමණි: 1) සසම්භාවී අනුපිළිවෙලකට වසම හා සම්බන්ධ සේවාදායක IP ලිපින ලැයිස්තුවක් සමඟ පරිශීලකයාගේ පරිගණකය ඉදිරිපත් කිරීමෙන් විවිධ සේවාදායකයන් වෙත (IP ලිපිනයෙන්) ඵලදායී ලෙස පරිශීලකයන් යොමු කරන ඔබේ වසම සඳහා DNS වාර්තා නිර්මාණය කළ හැකිය. එවිට පරිශීලකයින්ගේ පරිගණක සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම් ඔවුන්ට ලැබෙන (සසම්භාවී) IP ලැයිස්තුවේ පළමු සේවාදායකයට ඉදිරිපත් කරයි. 2) බොහෝ සේවාදායකයන් ඉදිරිපිට පිහිටා ඇති විශේෂිත පැටවුම් තුලනය කිරීමේ උපකරණයක් තිබිය හැකිය. මෙම උපකරණය නිර්මාණය කර ඇත්තේ අතිශයින් අධික වාහන තදබදයක් හැසිරවීමටය, නමුත් එයට සේවය කළ හැකි එකම කාර්යය වන්නේ ගමනාගමනය සැකසීම සඳහා වෙනත් සේවාදායකයකට පැවරීමයි. එබැවින් load-balancer විසින්ම එක් ඉල්ලීමකට CPU සම්පත් ඉතා ස්වල්පයක් භාවිතා කරයි, මන්ද එය කළ යුත්තේ වෙනත් සේවාදායකයකට ගමනාගමනය පැවරීම සහ හරවා යැවීමයි, එවිට පරිශීලකයා ඉල්ලා සිටින පිටුව/අන්තර්ගතය සැබවින්ම උත්පාදනය කිරීම එම සේවාදායකයට භාරයි. වඩා ගණනය කිරීමේ මිල අධික මෙහෙයුමකි.