I think the success is an impression. Because of China's myriads of historical peasant rebellions, only two can be called successful - the Red Turbans who overthrew the Mongol Yuan Dynasty and established the Ming Dynasty, and the communist revolution which established the PRC (and even that one, you can argue either way because the PRC did not start as a peasant based organisation, it just became that way when the shift in communist support happened after the White Terror).

The other famous peasant based rebellions - the Yellow Turbans, the Kingdom of Heavenly Peace, the Chen Sheng rebellion at the end of the Qin Dynasty...did not eventuate in stable dynasties.

As for why they're so present, I don't know of established historical theories so I'll let others take a shot at it first. I'm trying to formulate an argument about how the difference between mandate of heaven vs. divine rights of kings may affect this.  



edit: okay I've come back and am forced to conclude that the mandate of heaven system and relative meritocracy of feudal China vs. medieval Europe *must* have a role. Particularly, the mandate of heaven is a system which means that the Emperor rules by the will of heaven but this will is not eternal and can be withdrawn. This is usually tied up in the Confucianist system of morality where the personal virtue of the Emperor/his predecessors affected the mandate of Heaven. 

So basically things like natural disasters, hardships etc. are a sign that the mandate of heaven for the dynasty has been withdrawn, and uprisings can in the eyes of rebels be justified that way. The Records of the Grand Historian by Sima Qian records that the anti-Qin rebels found a fish with a message in its gut saying that the Qin Dynasty must be overthrown. Records of the Three Kingdoms by Chen Shou also records the Yellow Turban rebels claiming portents etc. for the end of the Han Dynasty, and these claims/rebellions generally coincide in times of hardship/misrule. So this fallibility of the Imperial clan is one factor which leads to rebellions being seen as okay.

The second factor then is that starting from the Eastern Han Dynasty there really wasn't that much in China in the way of nobility - ie. princes, dukes, barons and what have you. There were wealthy land owning families, scholar families (the gentry), merchant families etc. but really you couldn't call them feudal nobility like you could with the European aristocracy. So with this kind of semi-meritocratic society there is no need as there is in Europe to find alternative monarchs based on bloodlines and claims etc. Of course it generally *helped* if you could claim you were from a better family. eg. in the Three Kingdoms era the three competing dynasties had their founders descend respectively - from the adopted son of a eunuch (not something very respectable), basically a commoner (who had ties to the royal family like a century ago) and from a merchant (again, not very respectable).
මම හිතන්නේ සාර්ථකත්වය හැඟීමක්. චීනයේ අසංඛ්‍යාත ඓතිහාසික ගොවි කැරලි හේතුවෙන් සාර්ථක ලෙස හැඳින්විය හැක්කේ දෙකක් පමණි - මොංගල් යුවාන් රාජවංශය පෙරලා දමා මිං රාජවංශය පිහිටවූ රතු ටර්බන් සහ PRC ස්ථාපිත කළ කොමියුනිස්ට් විප්ලවය (සහ එය වුවද ඔබට ඕනෑම ආකාරයකින් තර්ක කළ හැකිය. PRC ගොවි මූලික සංවිධානයක් ලෙස ආරම්භ නොවූ නිසා, ධවල භීෂණයෙන් පසු කොමියුනිස්ට් සහයෝගය වෙනස් වූ විට එය එසේ විය. අනෙකුත් ප්‍රසිද්ධ ගොවීන් මත පදනම් වූ කැරලි - කහ ටර්බන්, ස්වර්ගීය සාමයේ රාජධානිය, ක්වින් රාජවංශයේ අවසානයේ ඇති වූ චෙන් ෂෙන්ග් කැරැල්ල ... ස්ථාවර රාජවංශවල සිදු නොවීය. ඔවුන් මෙතරම් පෙනී සිටින්නේ ඇයිද යන්න සම්බන්ධයෙන්, මම ස්ථාපිත ඉතිහාස න්‍යායන් ගැන නොදනිමි, එබැවින් මම මුලින්ම එය අනෙක් අයට ගැනීමට ඉඩ දෙමි. මම උත්සාහ කරන්නේ ස්වර්ගයේ වරම සහ රජවරුන්ගේ දිව්‍යමය අයිතිවාසිකම් අතර වෙනස මෙයට බලපාන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ තර්කයක් සැකසීමට ය. සංස්කරණය කරන්න: හරි මට ආපසු පැමිණ, වැඩවසම් චීනයේ මධ්‍යකාලීන යුරෝපයේ ස්වර්ග පද්ධතියේ ජනවරම සහ සාපේක්ෂ කුසලතාවයට භූමිකාවක් තිබිය යුතු බව නිගමනය කිරීමට මට බල කෙරුනි. විශේෂයෙන්, ස්වර්ගයේ වරම යනු අධිරාජ්‍යයා ස්වර්ගයේ කැමැත්තෙන් පාලනය කරන පද්ධතියකි, නමුත් මෙම කැමැත්ත සදාකාලික නොවන අතර එය ඉවත් කළ හැකිය. මෙය සාමාන්‍යයෙන් කොන්ෆියුසියස්වාදී සදාචාර පද්ධතිය තුළ බැඳී ඇති අතර එහිදී අධිරාජ්‍යයාගේ/ඔහුගේ පූර්වගාමීන්ගේ පෞද්ගලික ගුණධර්ම ස්වර්ගයේ ජනවරමට බලපෑවේය. එබැවින් මූලික වශයෙන් ස්වාභාවික විපත්, දුෂ්කරතා වැනි දේ රාජවංශයට ස්වර්ගයේ වරම ඉවත් කර ඇති බවට ලකුණක් වන අතර කැරලිකරුවන්ගේ ඇස් හමුවේ නැගිටීම් සාධාරණීකරණය කළ හැකිය. සිමා ක්වාන් විසින් රචිත ග්‍රෑන්ඩ් ඉතිහාසඥයාගේ වාර්තාවල සටහන් වන්නේ ක්වින්-විරෝධී කැරලිකරුවන් විසින් ක්වින් රාජවංශය පෙරළා දැමිය යුතු බවට පණිවිඩයක් සහිත මාළුවෙකු සොයා ගත් බවයි. චෙන් ෂෝ විසින් රචිත තුන් රාජධානි පිළිබඳ වාර්තා ද හැන් රාජවංශයේ අවසානය සඳහා පෙරනිමිති ආදිය ඉල්ලා සිටින කහ ටර්බන් කැරලිකරුවන් වාර්තා කරයි, සහ මෙම ප්‍රකාශයන්/කැරලි සාමාන්‍යයෙන් සමපාත වන්නේ දුෂ්කරතා / වැරදි පාලන කාලවලදී ය. එබැවින් අධිරාජ්‍ය වංශයේ මෙම වැරදි භාවය කැරලි කමක් ලෙස සැලකීමට තුඩු දෙන එක් සාධකයකි. දෙවන කරුණ නම්, නැගෙනහිර හැන් රාජවංශයේ පටන්, චීනයේ වංශවත් ආකාරයෙන් එතරම් දෙයක් නොතිබීමයි - එනම්. කුමාරවරු, ආදිපාදවරු, බාරොන්වරු සහ ඔබට ඇති දේ. ධනවත් ඉඩම් හිමි පවුල්, විද්වත් පවුල් (මහත්තයා), වෙළඳ පවුල් යනාදී වශයෙන් සිටි නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම ඔබට ඔවුන් යුරෝපීය රදල පැලැන්තියේ මෙන් වැඩවසම් වංශවත් අය ලෙස හැඳින්විය නොහැක. එබැවින් මෙවැනි අර්ධ-කුසල සමාජයක් සමඟ යුරෝපයේ පවතින පරිදි ලේ සහ හිමිකම් ආදිය මත විකල්ප රජවරුන් සොයා ගැනීමට අවශ්‍ය නොවේ. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔබ වඩා හොඳ පවුලක බව ඔබට පැවසිය හැකි නම් එය සාමාන්‍යයෙන් *උදව් කරයි*. උදා. තුන් රාජධානි යුගයේ දී තරඟ වදින රාජ වංශ තුන ඔවුන්ගේ ආරම්භකයින් පැවත ආවේ පිළිවෙලින් - නපුංසකයෙකුගේ හදාගත් පුත්‍රයෙකුගෙන් (ඉතා ගෞරවනීය දෙයක් නොවේ), මූලික වශයෙන් සාමාන්‍ය වැසියෙකුගෙන් (සියවසකට පෙර මෙන් රාජකීය පවුල සමඟ සබඳතා පැවැත්වූ) සහ වෙළෙන්දෙකුගෙන් ( නැවතත්, ඉතා ගෞරවනීය නොවේ).