In all likelihood most siege engines would have been a melange of cut and scavenged woods, some chronicles testify to ships hulls and masts, and houses, torn apart. However, oak and beech are the most common references in chronicles from Charlemagne (8th c CE) to Froissart (14th c CE), but that would be in areas where it was plentiful from forests in France, England, Germany. Fir was a good replacement: a strong tree with height and stoutness. Ash as well would have been a good substitute for some parts under some stress where flex was acceptable, and it was common for wheels, although did not grow as big. Hornbeam for axels where available, pretty much the hardest wood in Europe although did not grow in size like other trees. 

Once you get to the Levant there are stories where crusaders needed to travel miles around to find suitable woods, although the woods are not named. The plentiful pines would have been liable to snapping, although Arabic siege engines were made of cedar according to one chronicle of the 8th c CE.
බොහෝ විට වැටලීමේ යන්ත්‍ර කපා ඉවත් කරන ලද ලීවලින් සෑදූ මැලංග් එකක් වන්නට ඇත, සමහර වංශකතාවල නැව් බඳවල් සහ කුඹගස් සහ නිවාස කැඩී බිඳී ගොස් ඇති බවට සාක්ෂි දරයි. කෙසේ වෙතත්, ඕක් සහ බෘක් යනු චාර්ලිමේන් (8th c CE) සිට Froissart (14th c CE) දක්වා වූ වංශකථාවල වඩාත් සුලභ යොමු කිරීම් වේ, නමුත් එය ප්‍රංශයේ, එංගලන්තයේ, ජර්මනියේ වනාන්තරවලින් බහුල වූ ප්‍රදේශවල විය හැකිය. Fir හොඳ ආදේශකයක් විය: උස සහ ඝනකම සහිත ශක්තිමත් ගසක්. Flex පිළිගත හැකි යම් ආතතියක් යටතේ සමහර කොටස් සඳහා අළු ද හොඳ ආදේශකයක් වනු ඇත, සහ විශාල ලෙස වර්ධනය නොවූවත් එය රෝද සඳහා පොදු විය. වෙනත් ගස් මෙන් ප්‍රමාණයෙන් වර්ධනය නොවූවත් යුරෝපයේ ඇති දැඩිම දැව වන ඇක්සල් සඳහා හෝන්බීම් තිබේ. ඔබ ලෙවන්ට් වෙත ගිය පසු, වනාන්තර නම් කර නැතත්, සුදුසු වනාන්තර සොයා ගැනීම සඳහා කුරුස යුද්ධ භටයන්ට සැතපුම් ගණන් ගමන් කිරීමට අවශ්‍ය වූ කථා තිබේ. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 8 වැනි සියවසේ එක් වංශකථාවකට අනුව අරාබි වැටලීම් යන්ත්‍ර කිහිරිවලින් සාදා තිබුණද බහුල පයින් ගස් කඩා වැටීමට ලක් විය හැකිය.