This question dates back to 1576 and is known as Olbers' Paradox.  If one considers there to be a fixed average density of stars in the universe, which extends out to infinity, with some average Luminosity, then when we sum up all of the light that hits the Earth from here to infinity then yes, the answer we get is the sky should be infinitely bright!

Obviously this is nonsense!  I am going to pick apart this assumption here under the assumption that we live in a static infinite universe and will provide a modern solution at the end.  There are a few assumptions that go into the above conclusion that merit discussion;

First, one assumption is that we have an unobstructed line of sight to every star in the universe, which isn't true.  Stars have a finite size, and nearby stars will hide more distant stars from our view.  Nevertheless, with an infinite distribution of stars, every line of sight should eventually end at a star.  So the surface brightness for the sky should be equal to the surface brightness of a typical star if we live in a static universe.  This new conclusion is an improvement on the infinite statement earlier, but it still isn't true.

Another possible resolution is that interstellar matter abosrbs starlight.  But this doesn't work because interstellar matter would be heated by the starlight and over many billions of years would be heated to the same temperature as the surface of a star and so would emit just as much light as it absorbs and glow just as brightly as any star.

A second assumption is that the density and luminosity of stars are constant throughout the universe.  A more accurate statement would be to say the product of the density and luminosity is constant as a function of the distance from Earth.  However this might not be true.  Distant stars might be less luminous or less numerous that nearby stars.  If we exist in a clump of nearby stars of finite size then the absence of stars far away will keep the night sky from being bright.  Similarly if luminosity drops off with distance then they won't contribute significantly to brightness. So the density times luminosity must fall off more rapidly than simply 1 over the distance as we go to infinity.

A third assumption is that the universe is infinite in size.  This might not be true.  If we set a limit on the size of the universe then the total Luminosity we observe will not be infinity, it will be capped at some maximum value related to that maximum size.  

A fourth assumption is that the universe is infinitely old.  This might not be true (and isn't), lets see why.  The speed of light is finite!  When we look farther out in space we are looking farther out in time. Just as we see the Sun as it was ~8 minutes ago, we also see Proxima Centauri as it was 4 years ago, and Galaxy M31 as it was 2 million years ago.  If the universe has a finite age, the intensity of starlight we see will have some fixed value as well.  

A fifth assumption is that the flux of light (amount of light passing through a given area)  from a distant source drops off with the inverse square law (1/r^2 where r is distance). This assumes the source of light is stationary with respect to us and that the unvierse obeys Euclidean (flat, normal xyz) geometry, which Einstein showed is not always the case.  If the universe is systematically expanding (which it is) or contracting, then this assumption is wrong.  There will be a redshift (for expansion) or blueshift (for contraction).  What these terms mean is that if a source is travelling away from you then whatever light it emits will lose energy in transit to your detector, or it will gain energy if the object is moving towards you, much like the doppler effect with sound.

So, the infinitely large, eternally old, Euclidean universe just doesn't make sense with observation.  

The primary resolution to this paradox is that the universe has a finite age.  Stars beyond some finite distance are invisible to us because their light hasn't had time to reach us yet.  This suggests the universe might also be infinite, which is a commonly held belief among physicists and astrophysicists, however it has not been proven.
මෙම ප්‍රශ්නය 1576 දක්වා දිවෙන අතර එය Olbers&#39; Paradox ලෙස හැඳින්වේ. යම් සාමාන්‍ය දීප්තියකින් අනන්තය දක්වා විහිදෙන නියත සාමාන්‍ය තාරකා ඝනත්වයක් විශ්වයේ ඇතැයි යමෙක් සලකන්නේ නම්, අප පෘථිවියට මෙහි සිට අනන්තය දක්වා වදින ආලෝකය සියල්ල සාරාංශ කළ විට ඔව්, පිළිතුර අපි අහස අසීමිත ලෙස දීප්තිමත් විය යුතුය! පැහැදිලිවම මෙය විකාරයකි! අපි ස්ථිතික අනන්ත විශ්වයක ජීවත් වන අතර අවසානයේ නවීන විසඳුමක් සපයනු ඇතැයි යන උපකල්පනය යටතේ මම මෙම උපකල්පනය මෙතැනින් තෝරා ගැනීමට යන්නෙමි. යෝග්‍ය සාකච්ජාව සඳහා ඉහත නිගමනයට යන උපකල්පන කිහිපයක් තිබේ; පළමුව, එක් උපකල්පනයක් නම් විශ්වයේ සෑම තාරකාවකටම අපට බාධාවකින් තොරව දෘශ්‍ය රේඛාවක් ඇති බවයි, එය සත්‍යයක් නොවේ. තරු වලට සීමිත ප්‍රමාණයක් ඇති අතර අවට ඇති තරු අපගේ දර්ශනයෙන් දුරස්ථ තරු සඟවයි. එසේ වුවද, තාරකාවල අසීමිත ව්‍යාප්තිය සමඟ, සෑම දෘෂ්ටි රේඛාවක්ම අවසානයේ තරුවකින් අවසන් විය යුතුය. එබැවින් අප ස්ථිතික විශ්වයක ජීවත් වන්නේ නම් අහසෙහි මතුපිට දීප්තිය සාමාන්‍ය තාරකාවක මතුපිට දීප්තියට සමාන විය යුතුය. මෙම නව නිගමනය පෙර අසීමිත ප්‍රකාශය වැඩිදියුණු කිරීමකි, නමුත් එය තවමත් සත්‍ය නොවේ. විය හැකි තවත් විභේදනයක් නම් අන්තර් තාරකා ද්‍රව්‍ය තරු ආලෝකය උදුරා ගැනීමයි. නමුත් මෙය ක්‍රියා නොකරයි මන්දයත් අන්තර් තාරකා ද්‍රව්‍ය තරු ආලෝකයෙන් රත් වන අතර වසර බිලියන ගණනාවක් පුරා තාරකාවක මතුපිටට සමාන උෂ්ණත්වයකට රත් වන අතර එය අවශෝෂණය කරන තරමටම ආලෝකය විමෝචනය කර දීප්තිමත් ලෙස දිලිසෙන බැවිනි. ඕනෑම තරුවක් ලෙස. දෙවන උපකල්පනය නම් තාරකාවල ඝනත්වය සහ දීප්තිය විශ්වය පුරා නියත බවයි. වඩාත් නිවැරදි ප්‍රකාශයක් නම් ඝනත්වයේ සහ දීප්තියේ ගුණිතය පෘථිවියේ සිට ඇති දුරේ ශ්‍රිතයක් ලෙස නියත බව පැවසීමයි. කෙසේ වෙතත් මෙය සත්‍ය නොවිය හැක. දුරස්ථ තරු අවට ඇති තරු වලට වඩා අඩු දීප්තිය හෝ අඩු සංඛ්‍යාවක් විය හැකිය. අප සිටින්නේ ආසන්න ප්‍රමාණයේ තරු ගොන්නක නම්, ඈත තරු නොමැතිකම රාත්‍රී අහස දීප්තිමත් වීම වළක්වයි. ඒ හා සමානව දුර සමග දීප්තිය අඩු වුවහොත් ඒවා දීප්තියට සැලකිය යුතු ලෙස දායක නොවේ. එබැවින් අපි අනන්තයට යන විට ඝනත්ව කාල දීප්තිය දුරින් 1 ට වඩා වේගයෙන් පහත වැටිය යුතුය. තුන්වන උපකල්පනය නම් විශ්වය විශාලත්වයෙන් අනන්තය යන්නයි. මේක ඇත්ත නොවෙන්න පුළුවන්. අපි විශ්වයේ විශාලත්වය මත සීමාවක් නියම කළහොත් අප නිරීක්ෂණය කරන සම්පූර්ණ දීප්තිය අනන්තය නොවේ, එය එම උපරිම ප්‍රමාණයට අදාළ උපරිම අගයකට සීමා වේ. සිව්වන උපකල්පනය නම් විශ්වය අසීමිත ලෙස පැරණි බවයි. මෙය සත්‍ය නොවිය හැකිය (සහ එසේ නොවේ), ඇයි දැයි බලමු. ආලෝකයේ වේගය සීමිතයි! අපි අභ්‍යවකාශයේ ඈතට බලන විට අපි කාලයෙන් ඈතට බලනවා. මිනිත්තු 8 කට පෙර සූර්යයා මෙන් අපට පෙනෙන පරිදි, ප්‍රොක්සිමා සෙන්ටෝරි මීට වසර 4 කට පෙර මෙන්ම Galaxy M31 මීට වසර මිලියන 2 කට පෙර මෙන් ද දකිමු. විශ්වයට සීමිත වයසක් තිබේ නම්, අප දකින තරු ආලෝකයේ තීව්රතාවයට යම් ස්ථාවර අගයක් ද ඇත. පස්වන උපකල්පනයක් නම්, දුරස්ථ ප්‍රභවයකින් ලැබෙන ආලෝක ප්‍රවාහය (දී ඇති ප්‍රදේශයක් හරහා ගමන් කරන ආලෝක ප්‍රමාණය) ප්‍රතිලෝම වර්ග නියමය (1/r^2 මෙහි r යනු දුර) සමඟ පහත වැටෙන බවයි. මෙයින් උපකල්පනය කරන්නේ ආලෝකයේ මූලාශ්‍රය අප සම්බන්ධයෙන් නිශ්චල බවත්, අයින්ස්ටයින් පෙන්වා දුන් යුක්ලීඩීය (පැතලි, සාමාන්‍ය xyz) ජ්‍යාමිතියට අසංවරය අවනත වන බවත්ය. විශ්වය ක්‍රමානුකූලව ප්‍රසාරණය වන්නේ නම් (එය එයයි) හෝ හැකිලෙන්නේ නම්, මෙම උපකල්පනය වැරදිය. රතු මාරුවක් (ප්රසාරණය සඳහා) හෝ බ්ලූෂිෆ්ට් (හැකිලීම සඳහා) ඇත. මෙම නියමයන් අදහස් කරන්නේ ප්‍රභවයක් ඔබෙන් ඉවතට ගමන් කරන්නේ නම්, එය විමෝචනය කරන ඕනෑම ආලෝකයක් ඔබේ අනාවරකයට සංක්‍රමණය කිරීමේදී ශක්තිය නැති වී යනු ඇත, නැතහොත් වස්තුව ඔබ දෙසට ගමන් කරන්නේ නම්, එය ශබ්දය සමඟ ඩොප්ලර් ආචරණය මෙන් ශක්තිය ලබා ගනී. ඉතින්, අනන්ත විශාල, සදාකාලික පැරණි, යුක්ලීඩීය විශ්වය නිරීක්ෂනය සමඟ අර්ථවත් නොවේ. මෙම විරුද්ධාභාසයේ මූලික විසඳුම නම් විශ්වයට සීමිත යුගයක් තිබීමයි. යම් සීමිත දුරකින් ඔබ්බට ඇති තරු අපට නොපෙනේ, මන්ද ඒවායේ ආලෝකය තවමත් අප වෙත ළඟා වීමට කාලය නොමැති බැවිනි. මෙයින් ඇඟවෙන්නේ විශ්වය අනන්ත විය හැකි බවයි, එය භෞතික විද්‍යාඥයින් සහ තාරකා භෞතික විද්‍යාඥයින් අතර පොදුවේ පවතින විශ්වාසයක් වන නමුත් එය ඔප්පු කර නොමැත.