Australia has two Houses of Parliament: the House of Representatives, with members elected by locality, which originates legislation. The other is the Senate, with each state having an equal quota of Senators, which 'reviews' legislation and has to approve it. This includes approving the Budget to ensure 'supply' (of money). Government is formed by winning a majority of Reps members. 

In practice, the Senate is rarely controlled thanks to independents and it's slower rate of change (only half is elected at one time). Additionally, while if a Reps members leaves there is an election in that area, a departing Senator is replaced by the government of that state.

Okay, that's the structure, which was important in what unfolded.

In 1972 Australia ended decades of conservative government and elected a Labor Government with a fairly radical policy agenda (universal health care, public libraries, withdrawing from Vietnam, ending conscription, building regional cities). The government pursued this agenda with enthusiasm, but it was very expensive, at a time when oil prices were slowing Western economies. Union dominance saw massive wage rises, and consequent inflation of serious proportions.

But there was an ideological rift: after years in government, the conservatives were greatly threatened by all this, and having finally secured government, the Labor Party was determined to push its agenda through. The government was also threatening to the US-Australia alliance, as Labor was opposed to militarism and Cold War paranoia (The Prime Minister went to China before Nixon), and ambivalent about nuclear weapons and the alliance generally, Vietnam being a fresh and ongoing issue and many Labor members sympathising with the communists.

So, a few years in and Labor lost two Senators. By convention before and since, the relevant state government would appoint the next in line from that party. But the Queensland government, which had the characteristics of a corrupt deep-south US regime and ultimately was brought down by scandals, was not amenable to convention and replaced the departing Labor men with conservatives (or 'Liberals' as they're called here from their free trade background). Labor lost its slim majority and, given the strength of political feeling prevailing, soon found itself in the position of being unable to finance its program by conventional methods. Indeed, it was dubious fundraising that was behind the loss of Senators.

Adding to the throwing aside of convention to take Senate control, the Liberal Party blocked the passage of Labor's Budget, and thus blocked supply and 'shut down the government'. This has not happened before or since despite ruling parties seldom having Senate control. The Labor government did not call an election, which it was likely to lose, considering they had the right, by convention, to govern for their term and be judged at the end of it.

The impasse brought into effect a clause in the Australian Constitution whereby the Governor-General, as the representative of the Crown, can dismiss the government. The GG is historically a nice, revered figure that opens buildings, attends ceremonies and makes speeches.... much like the Queen herself. It is very unlikely that authorities in England had much to do with it, but the GG, John Kerr, a former friend of the Prime Minister, sacked the government and ordered elections, appointing the Liberal leader as caretaker Prime Minister.  The Liberals easily won the subsequent election, due to inflation, strikes and the chaos and division of the Labor Party between its more mainstream and radical sections.

For a generation there was enduring hatred of the Liberal Party by dedicated Labor supporters and in particular of its leader, Malcolm Fraser, who was seen as an engineer of The Dismissal (as the affair is known). The abuse of precedent and take-power-at-all-costs mentality implied by the method of the government's removal epitomised, to Labor supporters, the born-to-rule attitude of the conservative side. A minority saw the Dismissal as the result of CIA-Liberal party collusion.

Subsequently, Fraser proved unequal to the economic challenges of the time and Labor won easily in 1983, holding power for over ten years. But Labor had learnt its lesson, and the government was characterised by political/economic reforms that coincided with neoliberal ideas (ending trade barriers, selling off government assets, curbing union power).  These changes underpinned Australia's subsequent prosperity and success.

Fraser, hated by many in the 1980s, is today seen as a humanitarian. He accepted many refugees from Vietnam and he is a vocal critic of the Liberal Party's proudly-held policies of refugee detention on remote Pacific Islands, and general exploitation of racist sympathies.
ඕස්ට්‍රේලියාවේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී මණ්ඩල දෙකක් ඇත: නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය, ප්‍රදේශයෙන් තේරී පත් වූ සාමාජිකයින්, එය නීති සම්පාදනය කරයි. අනෙක් එක සෙනෙට් සභාව වන අතර, සෑම ප්‍රාන්තයකටම සමාන සෙනෙට් සභික කෝටාවක් ඇත, එය නීති &#39;සමාලෝචනය&#39; කරන අතර එය අනුමත කළ යුතුය. මෙයට &#39;සැපයුම&#39; (මුදල්) සහතික කිරීම සඳහා අයවැය අනුමත කිරීම ඇතුළත් වේ. ආණ්ඩුව පිහිටුවන්නේ බහුතර නියෝජිත සංඛ්‍යාවක් දිනාගැනීමෙනි. ප්‍රායෝගිකව, ස්වාධීන මන්ත්‍රීවරුන්ට ස්තුතිවන්ත වන්නට සෙනෙට් සභාව පාලනය වන්නේ කලාතුරකිනි, එය වෙනස් වීමේ මන්දගාමී වේගයකි (එක් වර තේරී පත් වන්නේ අඩක් පමණි). මීට අමතරව, රෙප්ස් සාමාජිකයන් ඉවත්ව ගියහොත් එම ප්‍රදේශයේ මැතිවරණයක් පවතින අතර, පිටත්ව යන සෙනෙට් සභිකයෙකු එම ප්‍රාන්තයේ රජය විසින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරනු ලැබේ. හරි, දිගහැරුණු දේට වැදගත් වූ ව්‍යුහය එයයි. 1972 දී ඕස්ට්‍රේලියාව දශක ගනනාවක ගතානුගතික රජය අවසන් කර තරමක් රැඩිකල් ප්‍රතිපත්ති න්‍යාය පත්‍රයක් (විශ්වීය සෞඛ්‍ය සේවා, මහජන පුස්තකාල, වියට්නාමයෙන් ඉවත් වීම, බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගැනීම අවසන් කිරීම, ප්‍රාදේශීය නගර ගොඩනැගීම) සහිත කම්කරු රජයක් පත් කර ගත්තේය. රජය මෙම න්‍යාය පත්‍රය ඉතා උනන්දුවෙන් ක්‍රියාත්මක කළ නමුත් එය ඉතා මිල අධික විය, තෙල් මිල බටහිර ආර්ථිකයන් මන්දගාමී වන අවස්ථාවක. වෘත්තීය සමිති ආධිපත්‍යය දැවැන්ත වැටුප් වැඩිවීම් සහ එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස බරපතල සමානුපාතික උද්ධමනය දුටුවේය. නමුත් මතවාදී විරසකයක් ඇති විය: වසර ගණනාවක් ආන්ඩුවෙන් පසු, ගතානුගතිකයින්ට මේ සියල්ලෙන් විශාල තර්ජනයක් එල්ල වූ අතර, අවසානයේ රජය සුරක්ෂිත කර ගැනීමෙන් පසු, කම්කරු පක්ෂය සිය න්‍යාය පත්‍රය ඉදිරියට ගෙන යාමට අධිෂ්ඨාන කරගෙන සිටියේය. කම්කරුවා මිලිටරිවාදයට සහ සීතල යුද්ධයේ ව්‍යාකූලත්වයට විරුද්ධ වූ හෙයින් (අගමැති නික්සන්ට පෙර චීනයට ගියේය) සහ න්‍යෂ්ටික අවි සහ සන්ධානය ගැන දෙගිඩියාවෙන් සිටි බැවින්, වියට්නාමය නැවුම් සහ අඛණ්ඩ ප්‍රශ්නයක් වීම නිසා රජය එක්සත් ජනපද-ඕස්ට්‍රේලියා සන්ධානයට ද තර්ජනය කරමින් සිටියේය. සහ බොහෝ කම්කරු සාමාජිකයන් කොමියුනිස්ට්වාදීන්ට අනුකම්පා කරති. එබැවින්, වසර කිහිපයකින් කම්කරු පක්ෂයට සෙනෙට් සභිකයින් දෙදෙනෙකු අහිමි විය. සම්මුතියට පෙර සහ පසුව, අදාළ ප්‍රාන්ත රජය එම පාර්ශවයෙන් ඊළඟ පෙළගැස්ම පත් කරනු ඇත. එහෙත්, දූෂිත ගැඹුරු-දකුණු එක්සත් ජනපද පාලන තන්ත්‍රයක ලක්ෂණ තිබූ සහ අවසානයේ අපකීර්තියට පත් වූ ක්වීන්ස්ලන්ත ආන්ඩුව, සම්මුතියට නොගැලපෙන අතර, ඉවත්ව යන කම්කරුවන් වෙනුවට කොන්සර්වේටිව් (හෝ &#39;ලිබරල්&#39; යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබේ. ඔවුන්ගේ නිදහස් වෙළඳ පසුබිම). ලේබර් පක්ෂයට එහි සුළු බහුතරය අහිමි වූ අතර, පවතින දේශපාලන හැඟීමේ ශක්තිය අනුව, සාම්ප්‍රදායික ක්‍රම මගින් සිය වැඩපිළිවෙලට මුදල් යෙදවීමට නොහැකි තත්ත්වයට ඉක්මනින්ම පත් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, සෙනෙට් සභිකයින් අහිමි වීම පිටුපස ඇති සැක සහිත අරමුදල් රැස් කිරීමකි. සෙනෙට් සභාවේ පාලනය ලබා ගැනීම සඳහා වූ සම්මුතිය පසෙකට විසි කිරීම එකතු කරමින්, ලිබරල් පක්ෂය කම්කරු අයවැය සම්මත කිරීම අවහිර කළ අතර එමඟින් සැපයුම අවහිර කර &#39;ආණ්ඩුව වසා දැමීය&#39;. පාලක පක්‍ෂවලට සෙනෙට් බලය හිමි වූයේ කලාතුරකිනි. ලේබර් ආන්ඩුව මැතිවරණයක් කැඳෙව්වේ නැත, එය පරාජය වීමට ඉඩ ඇති අතර, සම්මුතියට අනුව, ඔවුන්ගේ වාරය සඳහා ආණ්ඩු කිරීමට සහ එය අවසානයේ විනිශ්චය කිරීමට ඔවුන්ට අයිතියක් ඇති බව සලකයි. මෙම අවුල් සහගත තත්ත්වය ඕස්ට්‍රේලියානු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වගන්තියක් ක්‍රියාත්මක කරන ලද අතර එමඟින් ඔටුන්න හිමි නියෝජිතයා ලෙස ආණ්ඩුකාර ජනරාල්වරයාට රජය සේවයෙන් පහ කළ හැකිය. GG යනු ඓතිහාසිකව ගොඩනැඟිලි විවෘත කරන, උත්සවවලට සහභාගි වන සහ කතා කරන ලස්සන, ගෞරවනීය චරිතයකි.... බොහෝ දුරට රැජින මෙන්. එංගලන්තයේ බලධාරීන්ට එයට බොහෝ දේ කිරීමට ඇති ඉඩකඩ ඉතා අඩුය, නමුත් GG, අගමැතිගේ හිටපු මිතුරෙකු වූ ජෝන් කර්, රජය නෙරපා හැර මැතිවරණයකට නියෝග කර, ලිබරල් නායකයා භාරකාර අගමැති ලෙස පත් කළේය. උද්ධමනය, වැඩ වර්ජන සහ කම්කරු පක්ෂය එහි වඩාත් ප්‍රධාන ධාරාවේ සහ රැඩිකල් කොටස් අතර ඇති වූ අවුල් සහ බෙදීම හේතුවෙන් ලිබරල්වාදීන් පසුව පැවති මැතිවරනයෙන් පහසුවෙන් ජයග්‍රහණය කළහ. පරම්පරාවක් තිස්සේ ලිබරල් පක්ෂයට කැපවූ කම්කරු ආධාරකරුවන් සහ විශේෂයෙන් එහි නායක මැල්කම් ෆ්‍රේසර්, ද ඩිස්මිස්ල් හි ඉංජිනේරුවෙකු ලෙස සැලකූහ (එම සම්බන්ධය දන්නා පරිදි). ආන්ඩුව ඉවත් කිරීමේ ක්‍රමය මගින් ඇඟවුම් කරන ලද පූර්වාදර්ශය සහ බලය ලබා ගැනීමේ මානසිකත්වය අනිසි ලෙස භාවිතා කිරීම, කම්කරු ආධාරකරුවන්ට, ගතානුගතික පාර්ශ්වයේ උපන්-ආණ්ඩුවේ ආකල්පය සංකේතවත් කරයි. සුළුතරයක් නෙරපා හැරීම දුටුවේ සීඅයිඒ-ලිබරල් පක්ෂ හවුලේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ය. පසුව, ෆ්‍රේසර් එකල පැවති ආර්ථික අභියෝගවලට අසමාන බව ඔප්පු කළ අතර ලේබර් පක්ෂය 1983 දී පහසුවෙන් ජයග්‍රහණය කළේ වසර දහයකට වැඩි කාලයක් බලය අල්ලාගෙන ය. නමුත් කම්කරු පක්ෂය එහි පාඩම ඉගෙන ගෙන තිබූ අතර, නව ලිබරල් අදහස් (වෙළඳ බාධක අවසන් කිරීම, රජයේ වත්කම් විකිණීම, වෘත්තීය සමිති බලය සීමා කිරීම) සමග සමපාත වූ දේශපාලන/ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ මගින් ආන්ඩුව සංලක්ෂිත විය. මෙම වෙනස්කම් ඔස්ට්‍රේලියාවේ පසුකාලීන සෞභාග්‍ය සහ සාර්ථකත්වයට පාදක විය. 1980 ගණන්වල බොහෝ දෙනාගේ වෛරයට ලක් වූ ෆ්‍රේසර් අද මානව හිතවාදියෙකු ලෙස සැලකේ. ඔහු වියට්නාමයෙන් බොහෝ සරණාගතයින් පිළිගෙන ඇති අතර ඔහු දුරස්ථ පැසිෆික් දූපත් වල සරණාගතයින් රඳවා තබා ගැනීම සහ වාර්ගික අනුකම්පාව සාමාන්‍ය සූරාකෑමේ ලිබරල් පක්ෂයේ සාඩම්බර ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ වාචික විවේචකයෙකි.