This is one of those questions that has consumed historians pretty much since the Cold War began. This is a fierce historiographical debate on top of a complicated factual question, but I'll try and lay out the various positions.

Roosevelt is pretty famous for having been extremely controlling in his conduct of foreign policy; his own stated preference in overseeing the state department was to make sure that the left hand never knew what the right one was doing so that he would always be in supreme control. By 1944, many of his closest advisers such as Sumner Welles had been pushed out, which increasingly left him running the show even more. He's also frustratingly evasive even in the written record; FDR's response to memos might simply consist of a checkmark, from which we have to try and discern what he really wanted or how he stood on a given policy.

As you might know, Truman was a compromise pick for VP, and Roosevelt only met with him a handful of times before he died. Truman wants to try and sustain the foreign policy wishes of FDR, but doing so proves to be frustratingly difficult because he didn't actually have a concrete sense of what they were The people who were in ascendance around Roosevelt at that time such as Averell Harriman had been pushing for a hard-line against the Soviet Union, but Harriman had always ambivalent-at-best about the USSR.

Here's where it gets complicated, because to say how whether Truman bears responsibility for the Cold War, especially in this transition, rests on an extraordinarily sticky historiographical question that diplomatic historians are still debating to this day. The so-called "orthodox" historians who lay most of the blame on the Soviet Union for the Cold War naturally downplay this transition as a factor, and many suggest that Roosevelt was already pivoting away from the Soviet Union by 1944. John Lewis Gaddis (who is mostly on the orthodox side of this debate, especially later in life) in The Origins of the Cold War asserts that Roosevelt, who depended on Polish-Americans and Eastern European immigrants in his New Deal coalition was concerned about Soviet encroachment in Eastern Europe. Given that even the most generous interpretation of Stalin's behavior suggests he would only ever tolerate friendly, ideologically-aligned governments on his borders (if not Marxist puppet governments), Roosevelt would have grown more uncomfortable with Stalin given his behavior there and the domestic ramifications. Other historians make hay out of Roosevelt's increasingly infirm condition by 1945, pushing that his aides did too much of the negotiation at Yalta, leading to giveaways of territory that were unacceptable to many people, including Truman.

Then there are others like Frank Costigliola, whose book Roosevelt's Lost Alliances makes the case that the transition was at least a significant factor in the beginning of the Cold War. Costigliola argues that Roosevelt had brokered an accommodation with Stalin that simply assumed that the postwar world order would be formed out of spheres-of-influence, and that Stalin would frankly need an Eastern European zone after the twin traumas of the two world wars. He alleges that Roosevelt's advisers like Harriman failed to appreciate this, and to put it simplistically, had a number of hangups that led them to interpret Soviet behaviors in the worst possible way. Similarly, Truman's behavior was aggressive and direct in a way that Roosevelt's careful diplomacy never had been. So within just a few days of becoming president, Truman's berating the Soviet foreign minister about their failure to hold democratic elections in Poland. Truman openly says before Potsdam to an adviser that Stalin seems like the party bosses he knew in Missouri like Tom Pendergast, and that the best option was to be tough and direct with them. With somebody as hyperattuned to insult as Stalin, that was a poor combination.

Melvyn Leffler's A Preponderance of Power (or as we like to call it, A Preponderance of Pages) is a brilliant look at how U.S. foreign policy was informed in the postwar period by needing to match the Soviet Union, and he makes it pretty clear that Truman and others tended to see Soviet behavior in the worst possible light at any given moment. Some of that is this constant analogizing back to the Munich Compromise and the sense that that had been the opportunity to stop Hitler without all of the ensuing bloodshed, and so compromise or accommodation with Stalin now could lead to similar disaster. 

So, this is in many ways an unsatisfying answer, but that's because we're still arguing about this in mostly congenial ways. Where do I stand personally as an academic? I'm more in the camp of Costigliola and Leffler, seeing American actors provoking Stalin at a moment when he was genuinely more interested in accommodation, however narrowly constructed it was (and it was, to be sure). Costigliola is particularly good at pointing out that we've always treated Soviet actors like they were irrational, and to be sure, they were. Stalin being irrational however doesn't make Truman, Churchill, or Harriman rational either, and you do see these repeated references in people's papers to Munich and connected lessons to appeasement and compromise. Those Munich analogies never really go away (I vividly remember them being made about the Second Iraq War), but they're very strong in this period because they emotionally resonate with people. Unfortunately, they're also very problematic because Hitler and Stalin were strikingly different people, down to ambitions and how to carry them out. Costigliola makes the case that yes, Stalin saw competition as inevitable with the capitalist bloc, but not necessarily violent or immediate. Stalin was cautious and fearful of his own weakness, while Hitler was all aggression and risk. That doesn't absolve Stalin of anything, but a narrative that holds him as solely responsible doesn't capture the full complexity of this, and some of that complexity should come back to Truman.

But those are other questions, and I don't want to bog you down in other issues. Hopefully some of this was enlightening.
මෙය සීතල යුද්ධය ආරම්භයේ සිටම ඉතිහාසඥයින් බොහෝ දුරට පරිභෝජනය කරන ප්‍රශ්නවලින් එකකි. මෙය සංකීර්ණ සත්‍ය ප්‍රශ්නයකට ඉහළින් ඇති දරුණු ඉතිහාස ලේඛන විවාදයකි, නමුත් මම විවිධ ආස්ථානයන් ඉදිරිපත් කිරීමට උත්සාහ කරමි. රූස්වෙල්ට් විදේශ ප්‍රතිපත්තියේ හැසිරීම සම්බන්ධයෙන් අතිශයින් පාලනය කිරීම නිසා ප්‍රසිද්ධය. රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව අධීක්‍ෂණය කිරීමේදී ඔහුගේම ප්‍රකාශිත අභිප්‍රාය වූයේ වම් අත කිසිවිටකත් දකුණත කරන්නේ කුමක්දැයි දැන නොගැනීමට වගබලා ගැනීමයි, එවිට ඔහු සැමවිටම උත්තරීතර පාලනයේ සිටිනු ඇත. 1944 වන විට, Sumner Welles වැනි ඔහුගේ සමීපතම උපදේශකයින් බොහෝ දෙනෙක් පිටතට තල්ලු කරන ලද අතර, එය ඔහුට ප්‍රදර්ශනය තවත් වැඩි කිරීමට ඉඩ දුන්නේය. ලිඛිත වාර්තාවේ පවා ඔහු කලකිරීමෙන් මග හරියි; මතක සටහන් සඳහා FDR හි ප්‍රතිචාරය හුදෙක් පිරික්සුම් සලකුණකින් සමන්විත විය හැකි අතර, එයින් ඔහුට සැබවින්ම අවශ්‍ය වන්නේ කුමක්ද යන්න හෝ ඔහු ලබා දී ඇති ප්‍රතිපත්තියක් මත ඔහු සිටියේ කෙසේද යන්න සොයා බැලීමට උත්සාහ කළ යුතුය. ඔබ දන්නා පරිදි, ටෲමන් VP සඳහා සම්මුතියක් තෝරා ගත් අතර, රූස්වෙල්ට් ඔහුව මිය යාමට පෙර කිහිප වතාවක් පමණක් හමුවිය. ට්‍රෲමන්ට අවශ්‍ය වන්නේ FDR හි විදේශ ප්‍රතිපත්ති අභිලාෂයන් පවත්වා ගැනීමට උත්සාහ කිරීමටත්, නමුත් එසේ කිරීම කලකිරීමෙන් අපහසු දෙයක් බව ඔප්පු වන්නේ ඔහුට ඇත්තටම ඔවුන් කුමක්ද යන්න පිළිබඳ නිශ්චිත හැඟීමක් නොතිබූ බැවිනි. සෝවියට් සංගමයට එරෙහිව දැඩි ස්ථාවරයක් සඳහා තල්ලු කරමින් සිටි නමුත් හැරිමන් සැමවිටම සෝවියට් සංගමය ගැන දෙගිඩියාවෙන් සිටියේය. විශේෂයෙන්ම මෙම සංක්‍රාන්තියේදී සීතල යුද්ධයේ වගකීම Truman දරන්නේ කෙසේද යන්න පැවසීම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ඉතිහාසඥයින් තවමත් වාද විවාද කරමින් සිටින අසාමාන්‍ය ලෙස ඇලෙන ඉතිහාස ප්‍රශ්නය මත රඳා පවතින නිසා මෙහි එය සංකීර්ණ වේ. සීතල යුද්ධය සඳහා සෝවියට් සංගමයට දොස් පැවරූ ඊනියා &quot;ඕතඩොක්ස්&quot; ඉතිහාසඥයින් ස්වභාවිකවම මෙම සංක්‍රාන්තිය සාධකයක් ලෙස අවතක්සේරු කරන අතර බොහෝ අය යෝජනා කරන්නේ රූස්වෙල්ට් දැනටමත් 1944 වන විට සෝවියට් සංගමයෙන් ඉවත් වෙමින් සිටි බවයි. John Lewis Gaddis ( මෙම විවාදයේ බොහෝ දුරට ඕතඩොක්ස් පැත්තේ සිටින, විශේෂයෙන්ම පසුකාලීන ජීවිතයේ) The Origins of the Cold War හි ප්‍රකාශ කරන්නේ පෝලන්ත-ඇමරිකානුවන් සහ නැගෙනහිර යුරෝපීය සංක්‍රමණිකයන් මත යැපෙන ඔහුගේ නව ගිවිසුමේ සන්ධානයේ සිටි රූස්වෙල්ට් නැගෙනහිර යුරෝපයේ සෝවියට් ආක්‍රමණය ගැන සැලකිලිමත් වූ බවයි . ස්ටාලින්ගේ හැසිරීම් පිළිබඳ වඩාත්ම ත්‍යාගශීලී අර්ථකථනයෙන් පවා ඇඟවෙන්නේ ඔහු තම දේශසීමාවල (මාක්ස්වාදී රූකඩ ආන්ඩු නොවේ නම්) මිත්‍රශීලී, මතවාදීව පෙළගැසුණු රජයන් පමණක් ඉවසා සිටිනු ඇති හෙයින්, රූස්වෙල්ට් ස්ටාලින් සමඟ ඔහුගේ හැසිරීම සහ ගෘහස්ථ ප්‍රතිවිපාක අනුව වඩාත් අපහසු වනු ඇත. අනෙකුත් ඉතිහාසඥයින් 1945 වන විට රූස්වෙල්ට්ගේ වඩ වඩාත් දුර්වල තත්ත්වයෙන් පිදුරු සෑදූ අතර, ඔහුගේ සහායකයින් යාල්ටා හි සාකච්ඡා ඕනෑවට වඩා කළ බව තල්ලු කරමින් ටෲමන් ඇතුළු බොහෝ මිනිසුන්ට පිළිගත නොහැකි භූමි ප්‍රදේශ ලබා දීමට හේතු විය. ෆ්‍රෑන්ක් කොස්ටිග්ලියෝලා වැනි තවත් අය සිටිති, ඔහුගේ රූස්වෙල්ට්ගේ ලොස්ට් එලායන්සස් නම් පොත සීතල යුද්ධයේ ආරම්භයේ දී සංක්‍රාන්තිය අවම වශයෙන් සැලකිය යුතු සාධකයක් වූ බව සනාථ කරයි. කොස්ටිග්ලියෝලා තර්ක කරන්නේ රූස්වෙල්ට් ස්ටාලින් සමඟ නවාතැනක් තැබූ බවත්, එය හුදෙක් පශ්චාත් යුධ ලෝක පර්යාය හැදෙන්නේ බලපෑමේ ක්ෂේත්‍රවලින් යැයි උපකල්පනය කළ බවත්, ලෝක යුද්ධ දෙකේ ද්විත්ව කම්පනයෙන් පසු ස්ටාලින්ට අවංකවම නැගෙනහිර යුරෝපීය කලාපයක් අවශ්‍ය වනු ඇති බවත්ය. හැරිමන් වැනි රූස්වෙල්ට්ගේ උපදේශකයින් මෙය අගය කිරීමට අපොහොසත් වූ බවත්, එය සරලව කිවහොත්, සෝවියට් හැසිරීම් නරකම ආකාරයෙන් අර්ථකථනය කිරීමට හේතු වූ හංගුප් ගණනාවක් ඇති බවට ඔහු චෝදනා කරයි. ඒ හා සමානව, ටෲමන්ගේ හැසිරීම ආක්‍රමණශීලී සහ සෘජු වූ අතර රූස්වෙල්ට්ගේ ප්‍රවේශම් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය කිසිදා නොතිබුණි. එබැවින් ජනාධිපති වී දින කිහිපයක් ඇතුළත, පෝලන්තයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මැතිවරණ පැවැත්වීමට අසමත් වීම ගැන ට්‍රෲමන් සෝවියට් විදේශ ඇමතිට බැන වැදුනේය. ට්‍රෲමන් පොට්ස්ඩෑම්ට පෙර උපදේශකයෙකුට විවෘතව පවසන්නේ ස්ටාලින් ටොම් පෙන්ඩර්ගාස්ට් වැනි මිසූරි හි ඔහු දන්නා පක්ෂ ප්‍රධානීන් මෙන් පෙනෙන බවත් හොඳම විකල්පය ඔවුන් සමඟ දැඩි ලෙස හා සෘජුව කටයුතු කිරීම බවත්ය. ස්ටාලින් මෙන් අපහාස කිරීමට අධි මානසිකත්වයට පත් වූ කෙනෙකු සමඟ, එය දුර්වල සංයෝජනයක් විය. මෙල්වින් ලෙෆ්ලර්ගේ A Preponderance of Power (හෝ අප එය හැඳින්වීමට කැමති පරිදි, A Preponderance of Pages) යනු පශ්චාත් යුධ සමය තුළ සෝවියට් සංගමය සමග ගැලපීමේ අවශ්‍යතාවයෙන් එක්සත් ජනපද විදේශ ප්‍රතිපත්තිය දැනුම් දුන් ආකාරය පිළිබඳ දීප්තිමත් බැල්මක් වන අතර ඔහු එය ඉතා පැහැදිලි කරයි. ටෲමන් සහ අනෙකුත් අය සෝවියට් හැසිරීම ඕනෑම මොහොතක නරකම ආලෝකයෙන් දැකීමට නැඹුරු විය. ඒවායින් සමහරක් නම් මියුනිච් සම්මුතියට මෙම නිරන්තර සාදෘශ්‍ය කිරීම සහ ඊළඟ ලේ වැගිරීමකින් තොරව හිට්ලර් නැවැත්වීමට එය අවස්ථාවක් වූ බවත්, එබැවින් දැන් ස්ටාලින් සමඟ සම්මුතියක් ඇති කර ගැනීම හෝ නවාතැන් ගැනීම සමාන ව්‍යසනයකට තුඩු දිය හැකි බවත් ය. ඉතින්, මෙය බොහෝ ආකාරවලින් සෑහීමකට පත් නොවන පිළිතුරකි, නමුත් ඒ අපි තවමත් මේ ගැන බොහෝ දුරට හිතකර ආකාරයෙන් තර්ක කරන බැවිනි. මම පෞද්ගලිකව ශාස්ත්‍රාලිකයෙකු ලෙස සිටින්නේ කොහේද? මම වැඩිපුර ඉන්නේ කොස්ටිග්ලියෝලා සහ ලෙෆ්ලර්ගේ කඳවුරේ, ඇමරිකානු නළුවන් ස්ටාලින් නවාතැන් ගැන අවංකවම වැඩි උනන්දුවක් දක්වන මොහොතක ඔහුව කුපිත කරන ආකාරය දකිමි, එය කෙතරම් පටු ලෙස ඉදිකර තිබුණද (එය නිසැකවම විය යුතුය). Costigliola අපි හැම විටම සෝවියට් නළුවන්ට සැලකුවේ ඔවුන් අතාර්කික අය ලෙස බවත්, නිසැකවම ඔවුන් එසේ වූ බවත් පෙන්වා දීමට කොස්ටිග්ලියෝලා විශේෂයෙන් දක්ෂයි. කෙසේ වෙතත්, ස්ටාලින් අතාර්කික වීම ටෲමන්, චර්චිල් හෝ හැරිමන් තාර්කික නොවේ, සහ මියුනිච් වෙත මිනිසුන්ගේ පත්‍රිකාවල මෙම නැවත නැවත යොමු කිරීම් සහ සැනසීම සහ සම්මුතිය සඳහා සම්බන්ධ පාඩම් ඔබ දකිනු ඇත. එම මියුනිච් සාදෘශ්‍යයන් කිසිවිටෙකත් පහව යන්නේ නැත (ඒවා දෙවන ඉරාක යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් නිර්මාණය වූ බව මට හොඳින් මතකයි), නමුත් මෙම කාල පරිච්ඡේදය තුළ ඒවා ඉතා ශක්තිමත් වන්නේ ඔවුන් මිනිසුන් සමඟ චිත්තවේගීයව අනුනාද වන බැවිනි. අවාසනාවකට මෙන්, ඔවුන් ද ඉතා ගැටළු සහගත ය, මන්ද හිට්ලර් සහ ස්ටාලින් අභිලාෂයන් සහ ඒවා ක්‍රියාත්මක කරන්නේ කෙසේද යන්න කැපී පෙනෙන ලෙස වෙනස් පුද්ගලයින් වූ බැවිනි. කොස්ටිග්ලියෝලා තර්ක කරන්නේ ඔව්, ස්ටාලින් ධනේශ්වර කන්ඩායම සමඟ තරඟය නොවැළැක්විය හැකි දෙයක් ලෙස දුටු නමුත් අවශ්‍යයෙන්ම ප්‍රචණ්ඩකාරී හෝ ක්ෂණික නොවන බවයි. හිට්ලර් ආක්‍රමණශීලී සහ අවදානම් සහිත වූ අතර ස්ටාලින් ප්‍රවේශම් වූ අතර ඔහුගේ දුර්වලකම ගැන බිය විය. එය ස්ටාලින්ගෙන් කිසිවක් නිදහස් නොකරයි, නමුත් ඔහුව තනිකරම වගකිව යුතු ආඛ්‍යානයක් මෙහි සම්පූර්ණ සංකීර්ණත්වය ග්‍රහණය කර නොගන්නා අතර එම සංකීර්ණතාවයෙන් සමහරක් ටෲමන් වෙත නැවත පැමිණිය යුතුය. නමුත් ඒවා වෙනත් ප්‍රශ්න වන අතර වෙනත් ප්‍රශ්නවලට ඔබව පටලවා ගැනීමට මට අවශ්‍ය නැත. මෙයින් සමහරක් ප්‍රබෝධමත් වනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙමු.