The Tudors definitely smeared him. But at the same time in the 20th century there has been a little too much in the other way. I thoroughly approve of the reevaluation of him. But sometimes people are a little too quick to credit him. Things like deposing his own nephew are excused as realpolitik today but that was absolutely not looked upon well in most of England at the time. 

We only have a few things to go by if we want to completely divorce ourselves from post-Bosworth work: 

Most significantly, Richard III faced a rebellion by former Yorkists in 1483 led by the Duke of Buckingham and it gained a substantial following. The fact that they were Yorkists is crucial, of course, because he is a Yorkist. This was not just aftershocks of the War of the Roses, it was his own party. The original goal of this was to place Edward V back on the throne. Only when the rumor that he was dead got around did they decide on Henry Tudor. Now facing a rebellion doesn't mean much (Henry Tudor had to put down rebellions too) but it certainly doesn't suggest overwhelming popularity either. And the base of the rebellion was fairly large, which is a significant point. There was definitely still unrest in the kingdom which had been mostly at rest under Edward IV's second reign. 

His principle advisers, Catesby, Ratcliffe and Lovell, were widely detested. There were such widespread rumors about him (that he poisoned his wife, that he had people murdered) that he had to demand that anyone who uttered them be arrested. This is not a good sign. All kings have rumors but it suggests these were either widespread or particularly troubling that he actually had to address them and demand the gossipers be arrested. 

On the other hand, he was widely beloved in the North, where he spent most of his career. And he was remembered for being a smart and fair lawgiver well after his death. He was without a doubt an able commander, personally brave, and very intelligent (and say what you will about that wicked Tudor propagandist William Shakespeare I think all of those qualities shine in his Richard III and I often wonder if for all of the OTT villainy and propaganda in the play there wasn't more than a kernel of truth in this charismatic, intelligent, and funny character). I think he was probably a very good king in many ways. In many ways he was truly the last Plantagenet. He was capable of tremendous self-serving wickedness but also had a serious mind to justice and fair law giving (which was true of Henry II, John, Edward I). 

Whether he murdered his nephews has become kind of a huge distraction in the discussion of Richard III, in my opinion. Of course, it's significant and goes toward his character. But the fact is he had no more legal right to the throne than Henry VII. The evidence of the princes not being rightful heirs because Edward IV married someone else was flimsy, at best. And didn't arise until well after Edward had died. He was a usurper. At least Henry VII took his crown in battle and married Edward's daughter. And, while they absolutely smeared him thoroughly, the Tudors didn't have to do much to make that unpalatable.  Young Edward V retained loyalty and sympathy. Then again, Henry IV was a usurper. Edward IV, his own brother, was a usurper. It is worse to do that to a child but it's hardly an unforgivable sin in the English monarchy. 

I'm completely laying off of the murder of the princes issue. It's become too much of a hotbed. And I think it's absolutely impossible to know the truth or even what people thought was the truth. It's been too smeared with the later Tudor accounts. As I said above, I think it's something of a distraction anyway. Taking their throne was the crucial thing. 

Sources: The Winter King by Thomas Penn (on Henry VII but goes into much of this); War of the Roses Dan Jones; War of the Roses Alison Weir (I know, I know but it's very accessible). 
ටියුඩර් අනිවාර්යයෙන්ම ඔහුට මඩ ගැසුවා. නමුත් ඒ සමගම 20 වන සියවසේ අනෙක් ආකාරයෙන් ටිකක් වැඩි වී ඇත. ඔහු පිළිබඳ නැවත ඇගයීම මම තරයේ අනුමත කරමි. නමුත් සමහර විට මිනිසුන් ඔහුට බැර කිරීමට ටිකක් ඉක්මන් වේ. ඔහුගේම බෑණනුවන් නෙරපා හැරීම වැනි දේවල් අද සැබෑ දේශපාලනයක් ලෙස නිදහසට කරුණක් වන නමුත් එකල එංගලන්තයේ බොහෝ ප්‍රදේශවල එය කිසිසේත්ම හොඳින් නිරීක්ෂණය නොවීය. අපට පශ්චාත්-බොස්වර්ත් වැඩවලින් සම්පූර්ණයෙන්ම දික්කසාද වීමට අවශ්‍ය නම් අපට යාමට ඇත්තේ දේවල් කිහිපයක් පමණි: වඩාත්ම වැදගත් දෙය නම්, රිචඩ් III 1483 දී බකිංහැම් ආදිපාදවරයාගේ නායකත්වයෙන් හිටපු යෝර්ක්වාදීන්ගේ කැරැල්ලකට මුහුණ දුන් අතර එය සැලකිය යුතු අනුගාමික පිරිසක් ලබා ගත්තේය. ඔවුන් යෝර්ක්වාදීන් වීම තීරනාත්මක ය, ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔහු යෝර්ක්වාදියෙකු වන බැවිනි. මෙය රෝස යුද්ධයේ පසු කම්පන පමණක් නොව, එය ඔහුගේම පක්ෂයකි. මෙහි මුල් අරමුණ වූයේ එඩ්වඩ් V නැවත සිහසුනට පත් කිරීමයි. ඔහු මිය ගිය බවට කටකතාව පැතිර ගිය විට පමණක් ඔවුන් හෙන්රි ටියුඩර් ගැන තීරණය කළහ. දැන් කැරැල්ලකට මුහුණ දීමෙන් බොහෝ දේ අදහස් නොවේ (හෙන්රි ටියුඩර්ට ද කැරලි මර්ධනය කිරීමට සිදු විය) නමුත් එය නිසැකවම අතිමහත් ජනප්‍රියත්වයක් යෝජනා නොකරයි. කැරැල්ලේ පදනම තරමක් විශාල වූ අතර එය සැලකිය යුතු කරුණකි. IV වන එඩ්වඩ්ගේ දෙවන පාලන සමයේදී බොහෝ දුරට විවේකයෙන් සිටි රාජධානියේ නිසැකවම නොසන්සුන්තාවක් පැවතුනි. ඔහුගේ ප්‍රතිපත්ති උපදේශකයන් වන කේට්ස්බි, රැට්ක්ලිෆ් සහ ලවෙල් පුළුල් ලෙස පිළිකුල් කරන ලදී. ඔහු ගැන එතරම් පුළුල් කටකතා පැතිර ගියේය (ඔහු තම බිරිඳට වස දුන් බව, ඔහු මිනිසුන් මරා දැමූ බව) ඒවා ප්‍රකාශ කරන ඕනෑම අයෙකු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලෙස ඔහුට ඉල්ලා සිටීමට සිදුවිය. මෙය හොඳ සලකුණක් නොවේ. සියලුම රජවරුන්ට කටකතා ඇත, නමුත් එයින් ඇඟවෙන්නේ මේවා පුළුල් ලෙස පැතිරී ඇති බව හෝ විශේෂයෙන් කරදරකාරී ඒවා වූයේ ඔහුට ඇත්ත වශයෙන්ම ඒවා ඇමතීමට සහ ඕපාදූප කියන්නන් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටීමයි. අනෙක් අතට, ඔහු තම වෘත්තීය ජීවිතයෙන් වැඩි කාලයක් ගත කළ උතුරේ බොහෝ සෙයින් ආදරය කළේය. ඔහුගේ මරණයෙන් පසු ඔහු බුද්ධිමත් හා සාධාරණ නීති සම්පාදකයෙකු ලෙස සිහිපත් විය. ඔහු නිසැකවම දක්ෂ අණ දෙන නිලධාරියෙක්, පෞද්ගලිකව නිර්භීත සහ ඉතා බුද්ධිමත් විය (සහ එම දුෂ්ට ටියුඩර් ප්‍රචාරක විලියම් ෂේක්ස්පියර් ගැන ඔබ කුමක් කිව යුතුද යන්න කියන්න, මම සිතන්නේ එම ගුණාංග සියල්ලම ඔහුගේ රිචඩ් III තුළ බැබළෙන බවත් මම බොහෝ විට කල්පනා කරන්නේ OTT දුෂ්ටකම සඳහාද යන්නයි. සහ නාට්‍යයේ ප්‍රචාරණය මෙම චමත්කාරජනක, බුද්ධිමත් හා හාස්‍යජනක චරිතය තුළ සත්‍යයේ කර්නලයකට වඩා වැඩි දෙයක් නොතිබුණි). මම හිතන්නේ ඔහු බොහෝ ආකාරවලින් ඉතා හොඳ රජෙකු විය හැකිය. බොහෝ ආකාරවලින් ඔහු සැබවින්ම අවසාන Plantagenet විය. ඔහුට විශාල ආත්මාර්ථකාමී දුෂ්ටකම් කිරීමට හැකි වූ නමුත් යුක්තිය සහ සාධාරණ නීති ලබා දීම සඳහා බැරෑරුම් මනසක් ද තිබුණි (එය II හෙන්රි, ජෝන්, එඩ්වඩ් I සම්බන්ධයෙන් සැබෑ විය). ඔහු තම බෑණනුවන් ඝාතනය කළේද යන්න මගේ මතය අනුව රිචඩ් III පිළිබඳ සාකච්ඡාවේදී විශාල අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමක් බවට පත්ව ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම, එය වැදගත් වන අතර ඔහුගේ චරිතය දෙසට ගමන් කරයි. නමුත් සත්‍යය නම් ඔහුට හත්වන හෙන්රිට වඩා සිංහාසනය සඳහා නීත්‍යානුකූල අයිතියක් නොතිබීමයි. IVවන එඩ්වඩ් වෙනත් කෙනෙකු සමඟ විවාහ වූ නිසා කුමාරවරුන් නියම උරුමක්කාරයන් නොවූ බවට සාක්ෂි ඉතා දුර්වල විය. එඩ්වඩ් මිය යන තුරුම එය පැන නැගුනේ නැත. ඔහු කොල්ලකාරයෙක් විය. අවම වශයෙන් හෙන්රි VII සටනේදී ඔහුගේ කිරුළ රැගෙන එඩ්වඩ්ගේ දියණිය සමඟ විවාහ විය. තවද, ඔවුන් ඔහුව සම්පූර්ණයෙන්ම මඩන අතර, එය අමිහිරි කිරීමට ටියුඩර්වරුන්ට බොහෝ දේ කිරීමට සිදු නොවීය. තරුණ එඩ්වඩ් V පක්ෂපාතීත්වය සහ අනුකම්පාව රඳවා ගත්තේය. ඉන්පසු නැවතත්, හෙන්රි IV කොල්ලකරුවෙකු විය. ඔහුගේම සොහොයුරා වූ IVවන එඩ්වඩ් කොල්ලකාරයෙක් විය. ළමයෙකුට එසේ කිරීම නරක ය, නමුත් ඉංග්‍රීසි රාජාණ්ඩුව තුළ එය සමාව දිය නොහැකි පාපයක් නොවේ. කුමාරවරුන්ගේ ප්‍රශ්නයේ මිනීමැරුම මම සම්පූර්ණයෙන්ම අත්හරිනවා. එය ඕනෑවට වඩා උණුසුම් ස්ථානයක් බවට පත්ව ඇත. ඒ වගේම මම හිතන්නේ සත්‍යය හෝ මිනිසුන් සත්‍ය යැයි සිතන දේ දැන ගැනීම කිසිසේත්ම කළ නොහැක්කකි. එය පසුකාලීන ටියුඩර් ගිණුම් සමඟ ඉතා මඩ ගසා ඇත. මම ඉහත කී පරිදි, එය කෙසේ හෝ අවධානය වෙනතකට යොමු කරන දෙයක් යැයි මම සිතමි. ඔවුන්ගේ සිංහාසනය ගැනීම තීරණාත්මක දෙයක් විය. මූලාශ්‍ර: තෝමස් පෙන් විසින් රචිත ද වින්ටර් කිං (හෙන්රි VII මත නමුත් මෙයින් බොහෝ දේ ඇත); වෝර් ඔෆ් ද රෝසස් ඩෑන් ජෝන්ස්; War of the Roses Alison Weir (මම දන්නවා, මම දන්නවා, නමුත් එය ඉතා ප්‍රවේශ විය හැකියි). 