You're asking kind of a lot of questions here. Typically classical music developed and changed with technology. 

Take Baroque instruments, for example. You have [Baroque Horns](_URL_0_) with no valves, so they can only play in a handful of keys, and can't play scales, chromatics, and so on, so what you write for them is very limited based on the ability of the instrument. Same with writing for a harpsichord. It can't play any dynamics, can't play sustained notes, and so on, so you are writing within the constraints of the instrument. 

As for writing in the baroque era, there was no formal agreement on what constituted an orchestra, it was just however many musicians you happened to be able to afford. As such, the music in the baroque era was very flexible, by necessity. A part for flute could easily be played by oboe, or recorder, or likely even violin. Ornamentation was never written in because it would always be improvised by each individual player. 

As for bass instruments, you had what is called a [Figured Bass](_URL_1_) or Basso Continuo wherein there was never a written bass part that you played note for note. You were given the chord numbers of what was going on in the piece, and whoever was playing the bass part would completely improvise bass line around that. Whether it was an organ, or a Viola de Gamba, or a harpsichord, or whatever you had on hand. 

The music was extremely versatile and flexible, but it was more so due to necessity. 

As you get into the classical era, the instruments keep developing, and all the winds gain the ability to play full chromatic scales, and the orchestras get larger, and the complement becomes more standard. So you lose the figured bass lines, and you see composers write pieces that are more complex for the newer, more versatile instruments. You also see pieces that are more fixed to their instrument - a flute concerto from the Classical era likely wouldn't ever be played on any other instrument, as it was written specifically for the flute. 

Then you get into the Romantic period, and the instruments keep getting better. At this time you also see much larger works, bigger orchestras, grander operas with massive casts, works for hundreds of players and singers. At this time the orchestra was getting larger, and composers must have assumed that this growth would continue, so you see works like the [Mahler's 8th Symphony](_URL_2_) known as the "Symphony of a thousand", written for double orchestra (plus lots of additional instruments that are not normally in an orchestra), 8 soloists, double choir, children's choir, 2 brass choirs, and full cathedral organ. It's an insane amount of people. (wicked fun to perform, though)

So, what would have happened if Mahler wrote this in 1702? First off, most of the instruments he was writing for existed in very primitive forms and wouldn't have been able to play a good chunk of the notes written for them. Some hadn't even been invented, like the [Celesta](_URL_3_). Next, you would have had to empty the entire country of musicians just to be able to find enough to play the piece (and somehow find the money to pay them). Then you're dealing with a style of music that no one had ever heard. It would be like playing Bob Marley or Tom Waits. No one would get it. 

Music progresses, but not as quickly as we think. Tastes do change, but it's a gradual change where you add a few new elements to an already established, known, and popular formula. To take a totally unknown style and throw it into a different era, would likely scare and confuse the hell out of people. 

Rite of Spring is an excellent example. A piece of music that went way beyond the boundaries of what audiences expected, and what was "good taste". As a result, there was a riot in which the police were called. The audiences of the 20th century weren't ready for a piece like that. 
ඔයා මෙතන ප්‍රශ්න ගොඩක් අහනවා. සාමාන්‍යයෙන් ශාස්ත්‍රීය සංගීතය දියුණු වී තාක්ෂණයත් සමඟ වෙනස් විය. උදාහරණයක් ලෙස බැරොක් උපකරණ ගන්න. ඔබ සතුව කපාට නොමැති [Baroque Horns](_URL_0_) ඇත, එබැවින් ඔවුන්ට වාදනය කළ හැක්කේ යතුරු අතලොස්සක පමණක් වන අතර, පරිමාණයන්, වර්ණදේහ, සහ වෙනත් දේ වාදනය කළ නොහැක, එබැවින් ඔබ ඔවුන් සඳහා ලියන දේ හැකියාව මත පදනම්ව ඉතා සීමිත වේ. උපකරණයේ. හාර්ප්සිකෝඩ් සඳහා ලිවීම හා සමානයි. එයට කිසිදු ගතිකයක් වාදනය කළ නොහැක, තිරසාර සටහන් වාදනය කළ නොහැක, යනාදිය, එබැවින් ඔබ ලියන්නේ උපකරණයේ සීමාවන් තුළ ය. බැරොක් යුගයේ ලිවීම සම්බන්ධයෙන්, වාද්‍ය වෘන්දයක් යනු කුමක්ද යන්න පිළිබඳව විධිමත් එකඟතාවයක් නොතිබුණි, එය ඔබට කොපමණ සංගීතඥයින්ට දැරිය හැකි විය. එනිසා, බැරොක් යුගයේ සංගීතය ඉතා නම්‍යශීලී විය, අවශ්‍යතාවය අනුව. නළාව සඳහා කොටසක් ඕබෝ, හෝ රෙකෝඩරය හෝ වයලීනය මගින් පහසුවෙන් වාදනය කළ හැකිය. ආභරණ කිසි විටෙක ලියා නොතිබුනේ එය සෑම විටම එක් එක් ක්‍රීඩකයා විසින් වැඩිදියුණු කරනු ලබන බැවිනි. බාස් වාද්‍ය භාණ්ඩ සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඔබ සතුව [Figured Bass](_URL_1_) හෝ Basso Continuo ලෙස හැඳින්වෙන දේ ඔබ සතුව තිබී ඇත, එහි ඔබ සටහන් කිරීම සඳහා වාදනය කළ ලිඛිත බාස් කොටසක් කිසිදා නොතිබුණි. ඔබට කෑල්ලේ සිදුවෙමින් පවතින දේවල යතුරු අංක ලබා දී ඇති අතර, bass කොටස වාදනය කරන ඕනෑම අයෙකු එය වටා bass රේඛාව සම්පූර්ණයෙන්ම වැඩිදියුණු කරනු ඇත. එය අවයවයක් හෝ වියෝලා ද ගැම්බා හෝ වීණාවක් හෝ ඔබ අතේ තිබූ ඕනෑම දෙයක්. සංගීතය අතිශයින්ම බහුකාර්ය සහ නම්‍යශීලී වූ නමුත් අවශ්‍යතාවය නිසා එය වැඩි විය. ඔබ සම්භාව්‍ය යුගයට පිවිසෙන විට, උපකරණ වර්ධනය වෙමින් පවතින අතර, සියලු සුළං පූර්ණ වර්ණ පරිමාණයන් වාදනය කිරීමේ හැකියාව ලබා ගන්නා අතර, වාද්‍ය වෘන්ද විශාල වන අතර අනුපූරකය වඩාත් සම්මත වේ. එබැවින් ඔබට රූපගත කළ බාස් රේඛා නැති වී යන අතර, නව, වඩාත් බහුකාර්ය උපකරණ සඳහා වඩාත් සංකීර්ණ කොටස් රචනා කරන රචනාකරුවන් ඔබට පෙනෙනු ඇත. ඔවුන්ගේ වාද්‍ය භාණ්ඩයට වඩාත් සවි කර ඇති කෑලි ද ඔබ දකියි - සම්භාව්‍ය යුගයේ නළා ප්‍රසංගයක් වෙනත් කිසිම සංගීත භාණ්ඩයක වාදනය නොකරනු ඇත, එය විශේෂයෙන් නළාව සඳහා ලියා ඇත. එවිට ඔබ රොමෑන්තික යුගයට පිවිසෙන අතර, උපකරණ හොඳ අතට හැරේ. මෙම අවස්ථාවේදී ඔබට වඩා විශාල කෘති, විශාල වාදක කන්ඩායම්, දැවැන්ත නළු නිළියන් සහිත විශිෂ්ට ඔපෙරා, ක්‍රීඩකයින් සහ ගායකයින් සිය ගණනක් සඳහා වැඩ ද දැකිය හැකිය. මෙම අවස්ථාවේදී වාද්‍ය වෘන්දය විශාල වෙමින් පැවති අතර, මෙම වර්ධනය දිගටම පවතිනු ඇතැයි නිර්මාපකයින් උපකල්පනය කර තිබිය යුතුය, එබැවින් ද්විත්ව වාද්‍ය වෘන්දය සඳහා ලියා ඇති &quot;දහසේ සංධ්වනිය&quot; ලෙස හඳුන්වන [මහ්ලර්ගේ 8 වැනි සංධ්වනිය](_URL_2_) වැනි කෘතීන් ඔබට පෙනේ. සාමාන්‍යයෙන් වාද්‍ය වෘන්දයක නොමැති අමතර උපකරණ රාශියක්), ඒකල වාදකයින් 8 දෙනෙක්, ද්විත්ව ගායන කන්ඩායම, ළමා ගායන කණ්ඩායම, පිත්තල ගායන කන්ඩායම් 2 ක් සහ සම්පූර්ණ ආසන දෙව්මැදුර. එය මිනිසුන්ගේ පිස්සු ප්‍රමාණයකි. (එහෙත් ඉටු කිරීමට දුෂ්ට විනෝදයක්) එසේ නම්, 1702 දී Mahler මෙය ලිව්වේ නම් කුමක් සිදු වේද? පළමුවෙන්ම, ඔහු ලියමින් සිටි බොහෝ උපකරණ ඉතා ප්‍රාථමික ස්වරූපයෙන් පැවති අතර ඒවා සඳහා ලියා ඇති සටහන් වලින් හොඳ කොටසක් වාදනය කිරීමට නොහැකි වනු ඇත. සමහරක් [Celesta](_URL_3_) වැනි සොයා ගෙන නොතිබුණි. ඊළඟට, කෑල්ල වාදනය කිරීමට ප්‍රමාණවත් තරම් සොයා ගැනීමට (සහ කෙසේ හෝ ඔවුන්ට ගෙවීමට මුදල් සොයා ගැනීමට) ඔබට මුළු රටම සංගීතඥයන්ගෙන් හිස් කිරීමට සිදු වනු ඇත. එවිට ඔබ කිසිවකු අසා නොතිබූ සංගීත ශෛලියක් සමඟ ගනුදෙනු කරයි. එය හරියට Bob Marley හෝ Tom Waits ලෙස රඟපානවා වැනිය. එය කිසිවෙකුට නොලැබෙනු ඇත. සංගීතය දියුණු වේ, නමුත් අප සිතන තරම් ඉක්මනින් නොවේ. රුචි අරුචිකම් වෙනස් වේ, නමුත් එය ඔබ දැනටමත් ස්ථාපිත, දන්නා සහ ජනප්‍රිය සූත්‍රයකට නව මූලද්‍රව්‍ය කිහිපයක් එකතු කරන ක්‍රමානුකූල වෙනසක් වේ. සම්පූර්ණයෙන්ම නොදන්නා විලාසිතාවක් ගෙන එය වෙනත් යුගයකට විසි කිරීම, මිනිසුන් බිය ගැන්වීමට හා අවුල් කිරීමට ඉඩ ඇත. වසන්තයේ චාරිත්රය විශිෂ්ට උදාහරණයකි. ප්‍රේක්ෂකයින් අපේක්ෂා කළ දේ සහ &quot;හොඳ රසය&quot; යන සීමාවන් ඉක්මවා ගිය සංගීත ඛණ්ඩයක්. මේ නිසා පොලිසිය කැඳවා කලහකාරී තත්ත්වයක් ඇති විය. 20 වැනි සියවසේ ප්‍රේක්ෂකයෝ එවැනි නිර්මාණයකට ලෑස්ති වුණේ නැහැ. 