Ho Chi Minh is a difficult figure to analyze because he deliberately cultivated at least two different personalities. The first was of the kindly, elder nationalist and father to the nation. But he also was a committed communist internationalist. He was both. Not one or the either. But, this is precisely why the Indochinese Communist Party chose him as their leader. Men like [Tran Phu](_URL_2_) and [Truong Chinh](_URL_0_), (‘Long March') were committed internationalists that would alienate potential non-communist allies.

The debate about Ho Chi Minh is tied up in the politics of the war. In the late 1960s-70s scholars opposed to the Vietnam War, consciously and subconsciously, used their scholarship on Vietnam as a means to oppose American policies in Indochina. Following the orientalist work of a French scholar Paul Mus, Frances Fitzgerald wrote *Fire in the Lake*. This became the ‘Orthodox' view of the war. Ho Chi Minh represented the only authentic nationalism in Vietnam, combining nationalism with Confucian values. He and other Vietnamese had adopted communism only as a means to liberate their country. But they were *not really* communists. All Vietnamese understood this, and therefore the artificial South Vietnamese regime and US were fighting against the course of history. At the same time, there were writers like Douglas Pike producing much more critical studies of Vietnamese communism that supported US policies. More recently, a ‘Revisionist’ group of writers, most well known in Mark Moyar’s *Triumph Forsaken*, that argues that Washington had it right all along. Their policies in Vietnam were wrong, only in that they gave up too soon. Ho was just a brutal autocrat.

Both views are inadequate. Frances Fitzgerald and the Orthodox view is orientalist and simplistic. It’s rather insulting to Ho and other Vietnamese. They were intelligent, rational, and believed in socialist modernity -- to say they chose communism because it was their only choice is false and insulting. And the Revisionist view of Ho as communist Asian despot is just as simplistic and problematic.

Before I get to Ho’s actions, I want to note that during the period you reference in your question, the American period of Vietnam’s civil war from ~1965-1972, Ho Chi Minh was only a figurehead. He held no real power. It was a man from southern Vietnam named Le Duan who held control. Le Duan was transparently aggressive both in escalating the Vietnam war, and domestically against opponents in the communist Vietnamese Workers Party that opposed his war in South Vietnam. Ho at this time was limited to making public trips to visit allies like Mao, Kim Il-Sung, etc, serving as the regime’s kind public face, and little else. But he chose to continue on as the figure head.

However, Ho was never all powerful, not even in the 1940s. He faced strong domestic pressure from the Indochinese Communist Party (ICP) members who wanted a more communist regime from the start. Ho’s ambassador to France, Tran Ngoc Danh, even defected to the Soviet bloc and wrote scathing reports to the USSR citing Ho’s lack of commitment to communism. There were factions inside Vietnam opposed to Ho’s attempts to form a united front that could attract non-communists as well.

This would soon change after 1949. But first, I want to note that the Viet Minh front group, run by the ICP, was indeed brutal towards its opponents. From the moment the Vietnamese civil war began in 1945, before the French returned, the ICP was killing Vietnamese rivals (and some of their rivals were killing ICP and Viet Minh). Many were executed in the first weeks, and fighting between the Viet Minh and rival religious and political groups persisted. Ho was complicit in this, but certainly was not deeply involved, and in some cases would have opposed it. Local ICP leaders were often running their own show. While Ho was in Paris negotiating in 1946, Vo Nguyen Giap attacked the armed forces of non-communist revolutionary groups (with the complicity of the French army). After that point, there was no real opposition to the ICP within the revolutionary Democratic Republic of Vietnam (DRV) government.

The other main charge against Ho comes from the bloody land reform that took place in 1953-54. After 1949, China began supplying the DRV with weapons and advisors. Not long after China and the USSR formally recognized Ho’s government. No longer needing the support of the non-communists in the countryside, the ICP came back into the open as the Vietnam Workers Party (VWP) and began instituting communist policies. Much control was ceded to the Chinese ‘experts', who guided the VWP’s policies and held ultimate control. But the VWP was also an enthusiastic participant, eager to embark on its path to modernization.

The land reform was a vicious affair. Based on the Chinese land reform model, a set percentage of the Vietnamese population was determined to be exploitative landowners. Cadres went into the countryside and met this quota. They incited the population to denounce landowners, coached their opinions. After this a [staged trial](_URL_1_
 ) took place under portraits of Stalin, Mao, and Ho. The cadres then carried out a death sentence on behalf of the people. The method varied, sometimes employing a sword or gun, in some cases people were burned alive. Even revolutionary figures who had owned land were targeted. A woman named Nguyen Thi Nam was one of the first executions — the intended message that even if you supported the revolution, it would not absolve your class crimes. The toll of this is unknown. Based on research in Vietnamese archives, it’s likely at least 20,000 were killed. It could be higher toward 50,000. We won’t know unless the current regime falls and we have access to all the records.

Where is Ho in all of this? Well we know very little about decision-making in the government. For ‘Orthodox' writers favorable to Ho in their critiques of US policy, the tendency is to downplay these abuses, eliminate their ideological character, and and say that Ho was powerless at this time. I should note that these are often Americanists who do not know much about Vietnam and haven’t researched there. Perhaps representative, in his Pulitzer winning book *Embers of War*, Fredrik Logevall writes that land reform was to end food shortages, and Ho was powerless, overtaken by extreme elements (no mention of the Chinese advisors), and opposed Nguyen Thi Nam’s execution. Yet another historian Alex-Thai Vo, has shown that Ho Chi Minh published a vicious denunciation of Nguyen Thi Nam that approved of her execution. He may have even attended the trial. 

Did Ho full-hearted approve of this, or was he simply falling in line? Much like the assassinations of non-communist rivals, perhaps he was not enthusiastic about these things. But nevertheless he participated and lent his support. The same can be said of the DRV/North Vietnam’s suppression of academic freedom. In an infamous incident called the Nhan Van Giai Pham affair, the regime arrested or ostracized some of the country’s most prominent writers and intellectuals because they had called for freedom of expression or mild reforms in 1955-56.

Was the DRV an oppressive police state? Yes. It remained so after the war, though much less so than the 1940s-80s. Was American involvement driven by that rationale? No. It had much more to do with geopolitics. And while the government of South Vietnam was a freer society than its northern counterpart, it still committed its fair share of abuses and arrested opponents for nothing more than speaking against it. That however did not dissuade the US from supporting South Vietnam.
හෝ චි මිං විශ්ලේෂණය කිරීමට අපහසු චරිතයක් වන්නේ ඔහු අවම වශයෙන් වෙනස් පෞරුෂයන් දෙකක් හිතාමතාම වගා කළ බැවිනි. පළමුවැන්න කාරුණික, වැඩිහිටි ජාතිකවාදියෙකු සහ ජාතියට පියා ය. එහෙත් ඔහු ද කැප වූ කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරවාදියෙකි. ඔහු දෙදෙනාම විය. එකක් හෝ එකක් නොවේ. එහෙත්, ඉන්දුචීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ඔහුව තම නායකයා ලෙස තෝරා ගත්තේ මේ නිසාය. [Tran Phu](_URL_2_) සහ [Truong Chinh](_URL_0_), (&#39;Long March&#39;) වැනි මිනිසුන් කොමියුනිස්ට් නොවන මිත්‍රයින් විය හැකි කැපවීම් කරන ජාත්‍යන්තරවාදීන් විය. හෝ චි මිං පිළිබඳ විවාදය යුද්ධයේ දේශපාලනය තුළ ගැටගැසී ඇත. 1960-70 ගණන්වල අගභාගයේ වියට්නාම් යුද්ධයට විරුද්ධ වූ විද්වතුන් දැනුවත්ව සහ යටි සිතින්, වියට්නාමය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ ශිෂ්‍යත්වය ඉන්දුචීනාවේ ඇමරිකානු ප්‍රතිපත්තිවලට විරුද්ධ වීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස භාවිතා කළහ. ප්‍රංශ විශාරදයෙකු වූ පෝල් මුස්ගේ ප්‍රාචීනවාදී කෘතිය අනුගමනය කරමින්, ෆ්‍රාන්සස් ෆිට්ස්ජෙරල්ඩ් විසින් *විලෙහි ගින්න* ලිවීය. මෙය යුද්ධයේ &#39;ඕතඩොක්ස්&#39; මතය බවට පත් විය. හෝ චි මිං වියට්නාමයේ එකම අව්‍යාජ ජාතිකවාදය නියෝජනය කළේ ජාතිකවාදය කොන්ෆියුසියානු සාරධර්ම සමඟ ඒකාබද්ධ කරමිනි. ඔහු සහ අනෙකුත් වියට්නාම ජාතිකයන් කොමියුනිස්ට්වාදය අනුගමනය කළේ ඔවුන්ගේ රට නිදහස් කර ගැනීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස පමණි. නමුත් ඔවුන් ඇත්තටම කොමියුනිස්ට්වාදීන් නොවේ. සියලුම වියට්නාම ජාතිකයින් මෙය තේරුම් ගත් අතර, එබැවින් කෘතිම දකුණු වියට්නාම පාලනය සහ එක්සත් ජනපදය ඉතිහාසයේ ගමන් මගට එරෙහිව සටන් කළහ. ඒ අතරම, ඩග්ලස් පයික් වැනි ලේඛකයන් වියට්නාම කොමියුනිස්ට්වාදය පිළිබඳ වඩාත් විවේචනාත්මක අධ්‍යයනයන් නිෂ්පාදනය කරමින් එක්සත් ජනපද ප්‍රතිපත්තිවලට සහාය දැක්වූහ. වඩාත් මෑතක දී, Mark Moyar ගේ *Triumph Forsaken* හි වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වූ &#39;සංශෝධනවාදී&#39; ලේඛක කණ්ඩායමක් තර්ක කරන්නේ වොෂින්ටනයට එය සැමදාම නිවැරදි වූ බවයි. වියට්නාමයේ ඔවුන්ගේ ප්‍රතිපත්ති වැරදියි, ඔවුන් ඉක්මනින්ම අත්හැරියේය. හෝ යනු කුරිරු අත්තනෝමතිකයෙකි. දසුන් දෙකම ප්රමාණවත් නොවේ. ෆ්‍රැන්සිස් ෆිට්ස්ජෙරල්ඩ් සහ ඕතඩොක්ස් දර්ශනය පෙරදිග හා සරල ය. එය හෝ සහ අනෙකුත් වියට්නාම ජාතිකයින්ට අවමන් කිරීමකි. ඔවුන් බුද්ධිමත්, තාර්කික සහ සමාජවාදී නූතනත්වය විශ්වාස කළා -- ඔවුන් කොමියුනිස්ට්වාදය තෝරා ගත්තේ එය ඔවුන්ගේ එකම තේරීම වූ නිසා යැයි කීම අසත්‍ය සහ අපහාසයකි. කොමියුනිස්ට් ආසියානු ඒකාධිපතියෙකු ලෙස හෝ පිළිබඳ සංශෝධනවාදී දෘෂ්ටිය සරල හා ගැටළු සහගත ය. මම හෝගේ ක්‍රියාවන් වෙත පැමිණීමට පෙර, ඔබගේ ප්‍රශ්නයේ ඔබ සඳහන් කරන කාල පරිච්ෙඡ්දය තුළ, ~1965-1972 සිට වියට්නාමයේ සිවිල් යුද්ධයේ ඇමරිකානු සමය තුළ, හෝ චි මිං චරිතයක් පමණක් වූ බව සටහන් කිරීමට මට අවශ්‍යය. ඔහුට සැබෑ බලයක් තිබුණේ නැත. එය පාලනය කළේ දකුණු වියට්නාමයේ Le Duan නම් පුද්ගලයෙක්. Le Duan වියට්නාම යුද්ධය උත්සන්න කිරීමේ දී ද, දකුණු වියට්නාමයේ ඔහුගේ යුද්ධයට විරුද්ධ වූ කොමියුනිස්ට් වියට්නාම කම්කරු පක්ෂයේ විරුද්ධවාදීන්ට එරෙහිව දේශීය වශයෙන් ද විනිවිද පෙනෙන ලෙස ආක්‍රමණශීලී විය. මෙම අවස්ථාවේදී හෝ මාඕ, කිම් ඉල්-සුන් වැනි මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් හමුවීමට මහජන සංචාරවලට සීමා වී, පාලන තන්ත්‍රයේ කාරුණික මහජන මුහුණුවර ලෙස ක්‍රියා කරන අතර තවත් සුළු දෙයක් විය. නමුත් ඔහු ප්‍රධානියා ලෙස දිගටම කටයුතු කිරීමට තීරණය කළේය. කෙසේ වෙතත්, හෝ 1940 ගණන්වල පවා කිසි විටෙකත් බලවත් නොවීය. ආරම්භයේ සිටම වඩාත් කොමියුනිස්ට් පාලන තන්ත්‍රයක් අවශ්‍ය වූ ඉන්දුචීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (අයිසීපී) සාමාජිකයින්ගෙන් ඔහු දැඩි ගෘහස්ථ පීඩනයකට මුහුණ දුන්නේය. ප්‍රංශයේ හෝගේ තානාපති ට්‍රාන් එන්ගොක් ඩැන්, සෝවියට් කඳවුරට පවා පැන ගොස් කොමියුනිස්ට්වාදය කෙරෙහි හෝගේ කැපවීමේ අඩුව සඳහන් කරමින් යූඑස්එස්ආර් වෙත දරුණු වාර්තා ලිවීය. කොමියුනිස්ට්වාදීන් නොවන අයද ආකර්ශනය කර ගත හැකි එක්සත් පෙරමුණක් පිහිටුවීමට හෝ ගත් උත්සාහයට විරුද්ධ වියට්නාමය තුළ කන්ඩායම් තිබුණි. මෙය 1949 න් පසු ඉක්මනින්ම වෙනස් වනු ඇත. නමුත් පළමුව, ICP විසින් පාලනය කරන ලද Viet Minh පෙරමුනු කණ්ඩායම එහි විරුද්ධවාදීන්ට සැබවින්ම ම්ලේච්ඡ වූ බව සටහන් කිරීමට මට අවශ්‍යය. 1945 දී වියට්නාම සිවිල් යුද්ධය ආරම්භ වූ මොහොතේ සිට, ප්‍රංශ නැවත පැමිණීමට පෙර, ICP වියට්නාම ප්‍රතිවාදීන් (සහ ඔවුන්ගේ සමහර ප්‍රතිවාදීන් ICP සහ Viet Minh ඝාතනය කරමින් සිටියේය). පළමු සතිවලදී බොහෝ දෙනෙකු ඝාතනය කරන ලද අතර, වියට් මිං සහ ප්‍රතිවාදී ආගමික සහ දේශපාලන කණ්ඩායම් අතර සටන් පැවතුනි. හෝ මේ සඳහා හවුල් වූ නමුත් නිසැකවම ගැඹුරින් සම්බන්ධ නොවූ අතර සමහර අවස්ථාවල එයට විරුද්ධ වනු ඇත. ප්‍රාදේශීය ICP නායකයින් බොහෝ විට තමන්ගේම සංදර්ශනයක් පවත්වමින් සිටියහ. හෝ 1946 දී පැරීසියේ සාකච්ඡා කරමින් සිටියදී, Vo Nguyen Giap කොමියුනිස්ට් නොවන විප්ලවවාදී කණ්ඩායම්වල සන්නද්ධ හමුදාවන්ට (ප්‍රංශ හමුදාවේ අනුග්‍රහය ඇතිව) පහර දුන්නේය. එම අවස්ථාවෙන් පසුව, විප්ලවවාදී වියට්නාම් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයේ (DRV) ආන්ඩුව තුල ICP වෙත සැබෑ විරුද්ධත්වයක් නොතිබුණි. හෝට එරෙහි අනෙක් ප්‍රධාන චෝදනාව වන්නේ 1953-54 කාලයේ සිදු වූ ලේ වැකි ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණයයි. 1949 න් පසු, චීනය DRV ආයුධ සහ උපදේශකයින් සැපයීම ආරම්භ කළේය. චීනය සහ සෝවියට් සංගමය හෝගේ රජය නිල වශයෙන් පිළිගෙන වැඩි කල් නොගොස්. ගම්බද කොමියුනිස්ට් නොවන අයගේ සහාය තවදුරටත් අවශ්‍ය නොවී, ICP නැවත වියට්නාම් කම්කරු පක්ෂය (VWP) ලෙස විවෘතව පැමිණ කොමියුනිස්ට් ප්‍රතිපත්ති ස්ථාපිත කිරීමට පටන් ගත්තේය. VWP හි ප්‍රතිපත්තිවලට මඟ පෙන්වූ සහ අවසාන පාලනය දරන චීන &#39;විශේෂඥයින්&#39; වෙත බොහෝ පාලනය පවරා දෙන ලදී. එහෙත් වීඩබ්ලිව්පී ද උද්යෝගිමත් සහභාගිවන්නෙකු වූ අතර, නවීකරණය සඳහා එහි මාවත ආරම්භ කිරීමට උනන්දු විය. ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණය දුෂ්ට කටයුත්තක් විය. චීන ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණ ආකෘතිය මත පදනම්ව, වියට්නාම ජනගහනයෙන් නියම කළ ප්‍රතිශතයක් සූරාකෑමේ ඉඩම් හිමියන් ලෙස තීරණය විය. කාඩර්වරු ගම්බද ප්‍රදේශවලට ගොස් මෙම කෝටාව සපුරා ගත්හ. ඔවුන් ඉඩම් හිමියන් හෙළා දැකීමට ජනගහනය පොළඹවා, ඔවුන්ගේ අදහස් පුහුණු කළහ. මෙයින් පසු ස්ටාලින්, මාඕ සහ හෝගේ ඡායාරූප යටතේ [වේදිකාගත අත්හදා බැලීමක්](_URL_1_) සිදු විය. පසුව කාඩර්වරු ජනතාව වෙනුවෙන් මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කළහ. ක්‍රමය වෙනස් විය, සමහර විට කඩුවක් හෝ තුවක්කුවක් භාවිතා කරන ලදී, සමහර අවස්ථාවල මිනිසුන් පණපිටින් පුළුස්සා දමන ලදී. ඉඩම් හිමි විප්ලවවාදී චරිත පවා ඉලක්ක විය. Nguyen Thi Nam නම් කාන්තාවක් පළමු මරණ දඩුවම් වලින් එකකි - ඔබ විප්ලවයට සහාය දුන්නද, එය ඔබගේ පන්ති අපරාධ නිදහස් නොකරන බවට අපේක්ෂිත පණිවිඩය. මේකේ ගාන දන්නේ නෑ. වියට්නාම ලේඛනාගාරයේ පර්යේෂණ මත පදනම්ව, අවම වශයෙන් 20,000 ක් මිය ගොස් ඇත. 50,000 දක්වා වැඩි විය හැක. වත්මන් පාලන තන්ත්‍රය වැටුණහොත් සහ අපට සියලු වාර්තා වෙත ප්‍රවේශය නොමැති නම් අපි නොදනිමු. මේ සියල්ල තුළ හෝ කොහේද? ආණ්ඩුවේ තීරණ ගැනීම ගැන අපි දන්නේ බොහොම ටිකයි. එක්සත් ජනපද ප්‍රතිපත්ති විවේචනය කිරීමේදී හෝට හිතකර &#39;ඕතඩොක්ස්&#39; ලේඛකයින් සඳහා, ප්‍රවනතාවය වන්නේ මෙම අපයෝජනයන් අවතක්සේරු කිරීම, ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටිවාදාත්මක ස්වභාවය ඉවත් කිරීම සහ මේ අවස්ථාවේදී හෝ බල රහිත බව පැවසීමයි. මොවුන් බොහෝ විට වියට්නාමය ගැන වැඩි යමක් නොදන්නා සහ එහි පර්යේෂණ නොකළ ඇමරිකානුවන් බව මම සටහන් කළ යුතුය. සමහරවිට නියෝජිතයා, ඔහුගේ Pulitzer ජයග්‍රාහී පොතේ *Embers of War* හි, Fredrik Logevall ලියා ඇත්තේ ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණ ආහාර හිඟය අවසන් කිරීම සඳහා වූ බවත්, Ho බල රහිත වූ බවත්, අන්තවාදී මූලද්‍රව්‍යයන් විසින් අභිබවා ගිය බවත් (චීන උපදේශකයින් ගැන සඳහනක් නැත) සහ Nguyen Thi Nam ගේ ඝාතනයට විරුද්ධ වූ බවත්ය. . තවත් ඉතිහාසඥයෙකු වන ඇලෙක්ස්-තායි වෝ පෙන්වා දී ඇත්තේ හෝ චි මිං විසින් Nguyen Thi Nam ගේ මරණ දඬුවම අනුමත කරන ලද දරුණු හෙලාදැකීමක් ප්‍රකාශයට පත් කළ බවයි. ඔහු නඩු විභාගයට පවා සහභාගි වන්නට ඇත. හෝ සම්පූර්ණ සිතින් මෙය අනුමත කළාද, නැතිනම් ඔහු නිකම්ම පෝලිමේ වැටුණාද? කොමියුනිස්ට් නොවන ප්‍රතිවාදීන්ගේ ඝාතන මෙන්, සමහර විට ඔහු මේ දේවල් ගැන උද්යෝගිමත් නොවීය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු සහභාගී වී ඔහුගේ සහයෝගය ලබා දුන්නේය. DRV/උතුරු වියට්නාමය විසින් ශාස්ත්‍රීය නිදහස යටපත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ද එයම කිව හැකිය. Nhan Van Giai Pham සම්බන්ධය නම් වූ කුප්‍රකට සිදුවීමකදී, 1955-56 දී ප්‍රකාශනයේ නිදහස හෝ මෘදු ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා ඉල්ලා සිටි නිසා, රෙජීමය විසින් රටේ ප්‍රමුඛ පෙළේ ලේඛකයින් සහ බුද්ධිමතුන් කිහිප දෙනෙකු අත්අඩංගුවට ගෙන හෝ නෙරපා හරින ලදී. DRV පීඩක පොලිස් රාජ්‍යයක් ද? ඔව්. 1940-80 ගණන්වලට වඩා බෙහෙවින් අඩු වුවද, යුද්ධයෙන් පසුවද එය එසේ විය. ඇමරිකානු මැදිහත්වීම එම තාර්කිකත්වය මගින් මෙහෙයවනු ලැබුවාද? නැත. එයට භූ දේශපාලනය සමඟ තවත් බොහෝ දේ සම්බන්ධ විය. දකුණු වියට්නාමයේ රජය එහි උතුරු සහකරුට වඩා නිදහස් සමාජයක් වුවද, එය තවමත් එහි සාධාරණ අපයෝජනයන් සිදු කළ අතර විරුද්ධවාදීන් අත්අඩංගුවට ගත්තේ ඊට එරෙහිව කතා කිරීම හැර අන් කිසිවක් සඳහා නොවේ. කෙසේ වෙතත්, එය දකුණු වියට්නාමයට සහාය දීමෙන් එක්සත් ජනපදයට බාධාවක් නොවීය.