Firstly, a couple of points.  Taiwan was formally ceded by the Qing Dynasty to the Japanese in 1895, so while it was not technically "occupied" having been "lawfully ceded by treaty," some people still considered it an occupation.  Secondly, the PRC was not established until 1949.  China was ruled by the Republic of China (ROC) until their defeat in the Chinese Civil War which forced the ROC to evacuate to Taiwan.  The Chinese Communist Party (CCP, or CPC) then established the People's Republic of China thereafter.  As such, the main belligerents in WW2 in the China theater were the ROC and the Japanese Empire.

Now that we got that bit out of the way, we can focus on your question.  As part of Japan's changing colonial policy, the Taiwanese (known as Takasago) were given strong incentives if not outright pressure to assimilate to becoming Japanese.  Adapting a Japanese name in Taiwan was rewarded with increased rations and benefits, more so if a member of the household enlisted in the military.  Many also volunteered for military duty out of a sense of Japanese patriotism, although the improved familial rations were also a key factor in this.  In the later stages of the war, the Japanese introduced full conscription in both Korea and Taiwan, so as a result, hundreds of thousands of Taiwanese served in the Japanese military, although for the most part they served in garrison duties on Taiwan itself.  A significant amount served overseas as well, either in Japan or in front-line duties.  

A notable Taiwanese unit was the Takasago volunteers, which were Taiwanese aborigines specifically cultivated as commandos because of the Japanese belief that they were skilled at jungle warfare, which would be necessary for their later operations in the Dutch East Indies.  

The Taiwanese did not conduct any major resistance against the Japanese during WWII.  This was due to the Japanese policy which carefully manipulated existing ethnic tensions (between Han Chinese and the aboriginal Taiwanese, for example) against each other and away from the Japanese.  While the assimilation policy was of questionable effectiveness it was successful in staving off dissent.  The Japanese had been somewhat more liberal in their inclusion of Taiwan than in Korea and so there was some limited autonomy on the part of the Taiwanese, including some representation in the Diet.  Many Japanese also had settled in Taiwan, although they typically did so in separate towns segregated from the rest of the populace.  

In the opening stages of WWII, Taiwan was used as a Japanese airbase to support attacks on the Phillipines.  The 11th Air Fleet of the Japanese Navy had several squadrons based in Tainan and Kaoshiung, for instance, and was responsible for the initial assault on Clark Field.  These air groups migrated south to support assaults on Malaysia, Indonesia and later the Guadalcanal campaign.  However, Taiwan's strategic location along the logistics route between the resources of Indonesia and the Japanese home islands made it an active military location to scout for submarines and to support the war effort in China.  

During the later stages of the war, while Taiwan was heavily bombed by Allied aircraft, it still remained a massive fighter base and could have potentially sent aircraft to interfere in the US invasion of the Philippines in 1944.  As a result the US raided the island to suppress and destroy the aircraft capacity in a massive aerial battle that decimated the air corps of the area and left them in no position to participate in the battle of Leyte Gulf.  The Japanese had been anticipating an invasion of Taiwan and had prepared a large amount of aircraft in Taiwan and Okinawa to intercept and destroy the Allied invasion fleet.  However there was no invasion, and at this point the Japanese aircraft were inferior in both quality and quantity, and the end result was to be expected. 

The last event of note was a large bombing raid on Taipei itself, which was virtually unopposed and did significant damage to both industrial, military, and civilian areas.  Taiwan's airbases were essentially suppressed at this point and would not pose a threat to Allied forces in the region for the remainder of the war.  

After the war, Taiwan was returned to the Republic of China.  The Japanese were expelled from the island and many of the Taiwanese who had served in the Japanese army were considered traitors.  A famine caused by the Japanese departure combined with corrupt and mishandled Taiwanese administration contributed to the 2-28 incident, which were bloody riots and suppression caused by the resulting tension, and led to the White Terror of KMT agents imprisoning or executing suspected dissidents, of which former-Japanese troops were a large factor.  
පළමුව, කරුණු කිහිපයක්. තායිවානය 1895 දී ක්විං රාජවංශය විසින් ජපන් ජාතිකයින්ට විධිමත් ලෙස පවරා දෙන ලදී, එබැවින් එය &quot;ගිවිසුමෙන් නීත්‍යානුකූලව පවරා දී ඇති&quot; තාක්‍ෂණිකව &quot;වාඩි වී&quot; නොතිබුණද, සමහර අය තවමත් එය රැකියාවක් ලෙස සලකති. දෙවනුව, PRC 1949 වන තෙක් ස්ථාපිත කර නොතිබුණි. ROC ට තායිවානයට ඉවත් වීමට බල කළ චීන සිවිල් යුද්ධයෙන් ඔවුන් පරාජය වන තෙක් චීනය පාලනය කළේ චීන සමූහාණ්ඩුව (ROC) විසිනි. චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (CCP, හෝ CPC) ඉන් පසුව මහජන චීන සමූහාණ්ඩුව පිහිටුවන ලදී. ඒ අනුව, දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී චීන රඟහලේ ප්‍රධාන සටන්කාමීන් වූයේ ROC සහ ජපන් අධිරාජ්‍යය. දැන් අපි ඒ ටිකෙන් ඉවත් වූ නිසා, අපට ඔබේ ප්‍රශ්නය කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ හැකිය. ජපානයේ වෙනස්වන යටත් විජිත ප්‍රතිපත්තියේ කොටසක් ලෙස, තායිවාන ජාතිකයින්ට (තකාසාගෝ ලෙසින් හඳුන්වනු ලබන) ජපන් ජාතිකයෙකු වීමට උකහා ගැනීම සඳහා සෘජු පීඩනයක් නොමැති නම් ශක්තිමත් දිරිගැන්වීම් ලබා දෙන ලදී. තායිවානයේ ජපන් නමක් අනුවර්තනය කිරීම සඳහා වැඩි සලාක සහ ප්‍රතිලාභ සමඟ ත්‍යාග පිරිනමන ලදී, ඊටත් වඩා නිවසේ සාමාජිකයෙකු හමුදාවට බඳවා ගන්නේ නම්. වැඩි දියුණු කළ පවුල් සලාක ද මේ සඳහා ප්‍රධාන සාධකයක් වුවද බොහෝ දෙනෙක් ජපන් දේශප්‍රේමයේ හැඟීමෙන් හමුදා රාජකාරි සඳහා ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වූහ. යුද්ධයේ පසුකාලීන අවස්ථා වලදී, ජපන් ජාතිකයින් කොරියාවේ සහ තායිවානය යන දෙඅංශයේම සම්පූර්ණ හමුදා බඳවා ගැනීම් හඳුන්වා දුන් අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, තායිවාන ජාතිකයන් සිය දහස් ගණනක් ජපන් හමුදාවේ සේවය කළ නමුත් බොහෝ දුරට ඔවුන් තායිවානයේම ආරක්ෂක රාජකාරිවල සේවය කළහ. සැලකිය යුතු මුදලක් ජපානයේ හෝ පෙරටුගාමී රාජකාරිවල දී විදේශයන්හි ද සේවය කර ඇත. කැපී පෙනෙන තායිවාන ඒකකයක් වූයේ Takasago ස්වේච්ඡා සේවකයන් වන අතර ඔවුන් තායිවාන ආදිවාසීන් වන අතර ඔවුන් ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය කොදෙව්හි ඔවුන්ගේ පසුකාලීන මෙහෙයුම් සඳහා අවශ්‍ය වන කැලෑ යුද්ධයේ දක්ෂයන් බවට ජපන් විශ්වාසය නිසා විශේෂයෙන් කමාන්ඩෝ භටයන් ලෙස වගා කරන ලදී. දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී තායිවාන ජාතිකයන් ජපන් ජාතිකයින්ට එරෙහිව කිසිදු ප්‍රධාන ප්‍රතිරෝධයක් නොපැවැත්වීය. මෙයට හේතු වූයේ පවත්නා ජනවාර්ගික ආතතීන් (උදාහරණයක් ලෙස හැන් චීන සහ ආදිවාසී තායිවාන අතර) එකිනෙකාට එරෙහිව සහ ජපන් ජාතිකයන්ගෙන් ඈත් වූ ජපන් ප්‍රතිපත්තිය නිසා ය. උකහාගැනීමේ ප්‍රතිපත්තිය සැක සහිත සඵලතාවයකින් යුක්ත වුවද එය විසම්මුතිය වළක්වා ගැනීමට සාර්ථක විය. ජපන් ජාතිකයින් කොරියාවට වඩා තායිවානය ඇතුළත් කිරීමේදී තරමක් ලිබරල් වූ අතර, එබැවින් තායිවානයේ යම් සීමිත ස්වයං පාලනයක්, ආහාර වේලෙහි යම් නියෝජනයක් ද ඇත. බොහෝ ජපන් ජාතිකයන් ද තායිවානයේ පදිංචි වී ඇතත්, ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් එසේ කළේ සෙසු ජනගහනයෙන් වෙන් වූ වෙනම නගරවල ය. දෙවන ලෝක යුද්ධයේ ආරම්භක අදියරේදී තායිවානය පිලිපීනයට එල්ල කරන ප්‍රහාර සඳහා සහාය වීම සඳහා ජපන් ගුවන් කඳවුරක් ලෙස භාවිතා කරන ලදී. උදාහරණයක් ලෙස, ජපාන නාවික හමුදාවේ 11 වන ගුවන් බලඇණියට Tainan සහ Kaoshiung පදනම් කරගත් බලඝණ කිහිපයක් තිබූ අතර, Clark Field වෙත එල්ල වූ මූලික ප්‍රහාරයට වගකිව යුතු විය. මෙම ගුවන් කණ්ඩායම් මැලේසියාවට, ඉන්දුනීසියාවට සහ පසුව Guadalcanal උද්ඝෝෂනයට සහය දැක්වීම සඳහා දකුණට සංක්‍රමණය විය. කෙසේ වෙතත්, ඉන්දුනීසියාවේ සම්පත් සහ ජපාන නිජබිම දූපත් අතර සැපයුම් මාර්ගය ඔස්සේ තායිවානයේ උපායමාර්ගික පිහිටීම සබ්මැරීන සොයා බැලීමට සහ චීනයේ යුද ප්‍රයත්නයට සහාය වීමට ක්‍රියාකාරී හමුදා ස්ථානයක් බවට පත් කළේය. යුද්ධයේ පසුකාලීන අවධියේදී, මිත්‍ර පාක්ෂික ගුවන් යානා මගින් තායිවානය දැඩි ලෙස බෝම්බ හෙලන ලද අතර, එය තවමත් දැවැන්ත ප්‍රහාරක කඳවුරක් ලෙස පැවති අතර, 1944 දී පිලිපීනය එක්සත් ජනපද ආක්‍රමණයට මැදිහත් වීමට ගුවන් යානා යැවීමට හැකියාව තිබුණි. ප්‍රදේශයේ ගුවන් බළකාය විනාශ කළ සහ ලයිට් ගල්ෆ් සටනට සහභාගී වීමට ඔවුන්ට නොහැකි වූ දැවැන්ත ගුවන් සටනකදී ගුවන් යානා ධාරිතාව මැඩපැවැත්වීම සහ විනාශ කිරීම. ජපන් ජාතිකයන් තායිවානය ආක්‍රමණයක් අපේක්ෂාවෙන් සිටි අතර මිත්‍ර පාක්ෂික ආක්‍රමණ බලඇණිය අල්ලා විනාශ කිරීම සඳහා තායිවානයේ සහ ඔකිනාවාහි විශාල ගුවන් යානා ප්‍රමාණයක් සූදානම් කර තිබුණි. කෙසේ වෙතත්, ආක්‍රමණයක් සිදු නොවූ අතර, මේ අවස්ථාවේ දී ජපන් ගුවන් යානා ගුණාත්මක හා ප්‍රමාණය යන දෙඅංශයෙන්ම බාල වූ අතර අවසාන ප්‍රතිඵලය අපේක්ෂා කළ යුතු විය. සැලකිය යුතු අවසාන සිදුවීම වූයේ තායිපේහිම විශාල බෝම්බ ප්‍රහාරයක් එල්ල වූ අතර එය ප්‍රායෝගිකව විරුද්ධ නොවූ අතර කාර්මික, මිලිටරි සහ සිවිල් යන ප්‍රදේශවලට සැලකිය යුතු හානියක් සිදු කළේය. මෙම අවස්ථාවේදී තායිවානයේ ගුවන් කඳවුරු අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම යටපත් කර ඇති අතර යුද්ධයේ ඉතිරි කාලය සඳහා කලාපයේ මිත්‍ර හමුදාවන්ට තර්ජනයක් නොවනු ඇත. යුද්ධයෙන් පසු තායිවානය නැවත චීන ජනරජයට භාර දෙන ලදී. ජපන් ජාතිකයන් දිවයිනෙන් නෙරපා හරින ලද අතර ජපන් හමුදාවේ සේවය කළ බොහෝ තායිවාන ජාතිකයන් ද්‍රෝහීන් ලෙස සලකනු ලැබීය. දූෂිත සහ වැරදි ලෙස හසුරුවන ලද තායිවාන පරිපාලනය සමඟ ඒකාබද්ධව ජපන් පිටවීම නිසා ඇති වූ සාගතයක් 2-28 සිදුවීමට දායක වූ අතර, එය ලේ වැකි කැරලි සහ එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇති වූ ආතතිය නිසා ඇති වූ මර්දනයන් වූ අතර, KMT නියෝජිතයින්ගේ ධවල භීෂණයට සැක කරන විරුද්ධවාදීන් සිරගත කිරීමට හෝ ක්‍රියාත්මක කිරීමට හේතු විය. හිටපු ජපන් හමුදා විශාල සාධකයක් විය.  