From the New Testament gospels, we can find a portrait of a Jesus wherein he certainly considered himself to be operating within "Judaism." I mean, there are any number of phrases we could select to show this (for a particularly 'conservative' one, try "Do not think that I have come to abolish the law or the prophets; I have come not to abolish but to fulfill. For truly I tell you, until heaven and earth pass away, not one letter, not one stroke of a letter, will pass from the law until all is accomplished," in Mt 5:17-18).

Scholars debate the so-called "parting of the ways" between Judaism and Christianity; but virtually everything about this is mired in ambiguity. It's probably most useful to talk about the parting of the ways in terms of when separate groups (like some of the figureheads in Rabbinic Judaism) would consider other groups to be "illegitimate," and would attempt to exclude them from their sphere of influence and various normative social practices, etc. Certainly, in the New Testament gospels, words are placed in the mouth of Jesus that were deemed heretical--beyond the pale of "minimal"/normative Jewish belief--both by Jewish figures *within* the gospels, and without (and this obviously continues up to the modern day, among Jews). But, in a sense, the ideology behind this was probably thought to be a *corrupt* form of Judaism, rather than a totally separate ideology.

There were certainly anti-Judaic trends that developed among early Christian theologians--one of the great ironies of history. I mean, although there's an obvious sense in which this is ridiculous, you have some sayings by Paul (and others) that on the surface seem to be diametrically opposed to those positive statements made about the Law by Jesus (like the quote from Mt 5:17-18 earlier). And then you have things like [1 Thessalonians 2:14-16](_URL_0_), which was fodder for anti-Judaism.)

____

Addendum: there is a phenomenally difficult crux underlying everything here (and, really, underlying *many* issues of religion, identity, etc.): who is the person who gets to decide who is or is not a Jew (or a Christian, or a “liberal,” or whatever)? Do we look for a "normative" body of belief and practices, find all of those who conform to these, and then exclude all others? Or are the claims of the (supposed) "outsiders," that there are in fact really *insiders* (just as much as any other person), enough to establish their insideness, in-and-of-themselves?  

Is Islam the "perfected" Abrahamic religion, over against Judaism and Christianity? Are Mormons/LDS "Christians" just as much as anyone else is?

The ambiguities of insider/outsider identity in regard to Judaism/Christianity are probably no more tangible than at the beginning of the 9th chapter of Paul's epistle to the Romans:

 > For I could wish that I myself were accursed and cut off from Christ for the sake of my own people, my kindred according to the flesh. 4 They are Israelites, and to them belong the adoption, the glory, the covenants, the giving of the law, the worship, and the promises; 5 to them belong the patriarchs, and from them, according to the flesh, comes the Messiah, who is over all, God blessed forever. Amen. 6 It is not as though the word of God had failed. *For not all Israelites truly belong to Israel*, 7 and not all of Abraham's children are his true descendants; but "It is through Isaac that descendants shall be named for you." 8 This means that it is not the children of the flesh who are the children of God, but the children of the promise are counted as descendants. 
අළුත් ගිවිසුමේ ශුභාරංචි වලින්, අපට යේසුස්වහන්සේගේ ප්‍රතිමූර්තියක් සොයාගත හැකි අතර එහි ඔහු &quot;යුදෙව් ආගම&quot; තුළ ක්‍රියාත්මක වන බව නිසැකව සලකන ලදී. මම අදහස් කරන්නේ, මෙය පෙන්වීමට අපට තෝරාගත හැකි ඕනෑම වාක්‍ය ඛණ්ඩ ගණනාවක් තිබේ (විශේෂයෙන් &#39;කොන්සර්වේටිව්&#39; එකක් සඳහා, උත්සාහ කරන්න &quot;මම පැමිණියේ නීතිය හෝ අනාගතවක්තෘවරුන් අහෝසි කිරීමට යැයි නොසිතන්න; මම පැමිණියේ අහෝසි කිරීමට නොව ඉටු කිරීමටයි. මක්නිසාද සැබවින්ම මම ඔබට කියමි, අහසත් පොළොවත් පහව යන තුරු, සියල්ල ඉටු වන තුරු එක අකුරක්වත්, එක අකුරක්වත් නීතියෙන් පහව නොයනු ඇත. ”(Mt 5:17-18). විද්වතුන් යුදෙව් ආගම සහ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය අතර ඊනියා &quot;මාර්ග වෙන්වීම&quot; ගැන විවාද කරති; නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම මේ පිළිබඳ සෑම දෙයක්ම අපැහැදිලි බවක ගිලී ඇත. වෙනම කණ්ඩායම් (රබ්බිනික් යුදෙව් ආගමේ සමහර ප්‍රධානීන් වැනි) වෙනත් කණ්ඩායම් &quot;නීත්‍යානුකූල නොවන&quot; ලෙස සලකන විට සහ ඔවුන්ව ඔවුන්ගේ බලපෑම් ක්ෂේත්‍රයෙන් බැහැර කිරීමට උත්සාහ කරන අවස්ථා අනුව මාර්ග වෙන්වීම ගැන කතා කිරීම වඩාත් ප්‍රයෝජනවත් විය හැකිය. විවිධ සම්මත සමාජ භාවිතයන් යනාදිය. නිසැකවම, නව ගිවිසුමේ ශුභාරංචි වල, &quot;අවම&quot;/සම්මත යුදෙව් විශ්වාසයේ සුදුමැලි බවින් ඔබ්බට ---දෙකම යුදෙව් චරිත විසින් මිථ්‍යාදෘෂ්ටික යැයි සලකන ලද ජේසුස් වහන්සේගේ මුඛයෙහි තබා ඇත. ශුභාරංචි, සහ තොරව (මෙය පැහැදිලිවම නූතන දිනය දක්වා, යුදෙව්වන් අතර පවතී). එහෙත්, එක් අතකින්, මෙය පිටුපස ඇති දෘෂ්ටිවාදය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනම මතවාදයකට වඩා, යුදෙව් ආගමේ *දූෂිත* ආකාරයක් යැයි සිතිය හැකිය. මුල් ක්‍රිස්තියානි දේවධර්මාචාර්යවරුන් අතර වර්ධනය වූ යුදෙව් විරෝධී ප්‍රවණතා නිසැකව ම විය --ඉතිහාසයේ මහා උත්ප්‍රාසයක්. මම අදහස් කළේ, මෙය හාස්‍යජනක බව පැහැදිලි හැඟීමක් ඇතත්, පාවුල් (සහ තවත් අය) ගේ කියමන් කිහිපයක් ඔබට ඇත, මතුපිටින් පෙනෙන්නේ ජේසුස් වහන්සේ විසින් ව්‍යවස්ථාව පිළිබඳව කරන ලද ධනාත්මක ප්‍රකාශයන්ට (Mt 5 හි උපුටා දැක්වීම වැනි) :17-18 පෙර). එවිට ඔබට [1 තෙසලෝනික 2:14-16](_URL_0_) වැනි දේවල් තිබේ, එය යුදෙව් විරෝධයට ආහාරයක් විය.) ____ අතිරේකය: මෙහි සෑම දෙයකටම යටින් අතිවිශිෂ්ට ලෙස දුෂ්කර හරයක් ඇත (සහ, ඇත්ත වශයෙන්ම, *බොහෝ* ගැටළු වලට යටින්. ආගම, අනන්‍යතාවය, ආදිය): යුදෙව්වෙකු (හෝ කිතුනුවෙකු, හෝ &quot;ලිබරල්&quot; හෝ වෙනත් ඕනෑම දෙයක්) කවුද හෝ නොවන්නේ කවුද යන්න තීරණය කිරීමට පුද්ගලයා කවුද? අපි &quot;ප්‍රමිතිගත&quot; ඇදහිලි සහ පිළිවෙත් සොයමින්, මේවාට අනුගත වන සියල්ලන් සොයා, පසුව අනෙක් සියල්ල බැහැර කරනවාද? එසේත් නැතිනම් ඇත්ත වශයෙන්ම *ඇතුළත* (වෙනත් ඕනෑම පුද්ගලයෙකු තරම්ම) සිටින බවට (අනුමාන කරන) &quot;පිටස්තරයන්&quot; කරන ප්‍රකාශයන් ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තරය තහවුරු කිරීමට ප්‍රමාණවත්ද? ඉස්ලාම් යනු යුදෙව් ආගමට සහ ක්‍රිස්තියානි ආගමට එරෙහිව &quot;පරිපූර්ණ&quot; ආබ්‍රහමික් ආගමද? Momons/LDS &quot;ක්‍රිස්තියානුවන්&quot; අන් අය තරම්මද? යුදෙව් ආගම/ක්‍රිස්තියානි ආගම සම්බන්ධයෙන් අභ්‍යන්තර/බාහිර අනන්‍යතාවයේ නොපැහැදිලි බව බොහෝ විට පාවුල්ගේ රෝමවරුන්ට ලියූ ලිපියේ 9 වන පරිච්ඡේදයේ ආරම්භයේ දී වඩා ප්‍රත්‍යක්ෂ නොවේ: &gt; මක්නිසාද යත් මා ශාප වී ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගෙන් කපා හරිනු ලැබුවහොත් මාගේම සෙනඟ උදෙසාය, මාංසය අනුව මාගේ නෑයන් උදෙසාය. 4 ඔවුන් ඉශ්‍රායෙල්වරුන් වන අතර, දරුකමට හදාගැනීම, මහිමය, ගිවිසුම්, නීතිය දීම, නමස්කාරය සහ පොරොන්දු ඔවුන්ට අයිති ය. 5 කුලදෙටුවන් ඔවුන්ට අයිති වන අතර, මාංසයට අනුව, දෙවියන් වහන්සේ සදාකාලයටම ආශීර්වාද කරන ලද, සියල්ලට වඩා වැඩි මෙසියස් පැමිණේ. ආමෙන්. 6 එය දෙවියන් වහන්සේගේ වචනය අසාර්ථක වූවාක් මෙන් නොවේ. මක්නිසාද සියලුම ඉශ්‍රායෙල්වරුන් සැබවින්ම ඊශ්‍රායෙල්ට අයත් නොවේ*, 7 ආබ්‍රහම්ගේ සියලුම දරුවන් ඔහුගේ සැබෑ පරම්පරාව නොවේ. නමුත් &quot;ඔබට පැවතෙන්නන් නම් කරනු ලබන්නේ ඊසාක් මාර්ගයෙන් ය.&quot; 8 මෙයින් අදහස් කරන්නේ දෙවියන් වහන්සේගේ දරුවන් වන මාංසයේ දරුවන් නොව, පොරොන්දුවේ දරුවන් පැවත එන්නන් ලෙස ගණන් ගන්නා බවයි. 