Because Ireland was effectively ruled as a colony, politically separate from England but completely subordinate to it. The native Irish were treated pretty horrifically - in fact, Theodore Allen in his book *The Invention of the White Race* makes a strong analogy between English racism towards the native Irish and the attitude of white colonists to Native Americans and African slaves in North America. The religious dimension added by the Reformation only made that worse and transformed it into a Protestant-Catholic conflict.

Scotland was never remotely on the same level. Unlike Ireland or Wales (and some would add Cornwall, and even Northern England), it was clearly a partner within Britain, rather than a part subjugated and forcibly controlled by England, like the others. Scotland might clearly have been the *lesser* partner, but it was a partner nonetheless. While after the Jacobite Rebellions, there was a pretty significant suppression of Scottish Gaelic identity to bring it more into line with England, it was never on the same level as Ireland.

And of course, there was no Great Scottish Potato Famine.
මක්නිසාද යත් අයර්ලන්තය ඵලදායි ලෙස යටත් විජිතයක් ලෙස පාලනය කරන ලද අතර, දේශපාලනික වශයෙන් එංගලන්තයෙන් වෙන් වූ නමුත් සම්පූර්ණයෙන්ම එයට යටත් විය. ස්වදේශික අයර්ලන්ත ජාතිකයින්ට ඉතා බිහිසුණු ලෙස සලකනු ලැබීය - ඇත්ත වශයෙන්ම, තියඩෝර් ඇලන් ඔහුගේ *The Invention of the White Race* නම් පොතෙහි ස්වදේශික අයර්ලන්ත ජාතිකයන් කෙරෙහි ඉංග්‍රීසි වර්ගවාදය සහ ස්වදේශික ඇමරිකානුවන් සහ උතුරු ඇමරිකාවේ අප්‍රිකානු වහලුන් කෙරෙහි සුදු ජනපදිකයන්ගේ ආකල්පය අතර ප්‍රබල සමානකමක් දක්වයි. . ප්‍රතිසංස්කරණය විසින් එකතු කරන ලද ආගමික මානය එය වඩාත් නරක අතට හැරවූ අතර එය රෙපරමාදු-කතෝලික ගැටුමක් බවට පරිවර්තනය විය. ස්කොට්ලන්තය කිසි විටෙකත් එකම මට්ටමක දුරස්ථව නොතිබුණි. අයර්ලන්තය හෝ වේල්සය මෙන් නොව (සහ සමහරු කෝන්වෝල් සහ උතුරු එංගලන්තය පවා එකතු කරති), එය පැහැදිලිවම බ්‍රිතාන්‍යය තුළ හවුල්කරුවෙකු විය, අනෙක් ඒවා මෙන් එංගලන්තය විසින් යටත් කර බලහත්කාරයෙන් පාලනය කරන ලද කොටසකට වඩා. ස්කොට්ලන්තය පැහැදිලිවම *අඩු* හවුල්කරුවා විය හැකි නමුත්, කෙසේ වෙතත් එය හවුල්කරුවෙකු විය. ජැකොබයිට් කැරලි වලින් පසුව, එංගලන්තය සමඟ වඩාත් පෙළගැස්වීම සඳහා ස්කොට්ලන්ත ගේලික් අනන්‍යතාවය සැලකිය යුතු ලෙස යටපත් කර ඇති අතර, එය කිසි විටෙකත් අයර්ලන්තයට සමාන මට්ටමක නොවීය. ඇත්ත වශයෙන්ම, මහා ස්කොට්ලන්ත අර්තාපල් සාගතයක් නොතිබුණි.