**The Early Colonial Example**

Looking at some of the earliest clashes between Colonists and Natives can give some indication of how groups at the "tribe/complex chiefdom" level of organization and population would have waged war. The general pattern is of a sort of sustained guerrilla warfare (i.e. [endemic warfare](_URL_8_)) with temporary flare-ups of more intense periods of surprise raids, ambushes, picking off easy/remote targets, and the occasional larger expedition to burn and pillage a settlement. That was the pattern seen in the [Anglo-Powhatan wars](_URL_6_), [the Pequot War](_URL_9_), and even in the largest early conflict, [King Phillip's War](_URL_5_). 

This style of warfare is necessitated by low population densities and loose political control/organization, which both groups were experiencing at the time. The problem, of course, is that these are 17th century accounts, by which time epidemic diseases had either already swept through native populations, or were in the process of doing so. This particular wrinkle makes it difficult to truly say that this pattern of endemic warfare was a product of its time or a long standing and widespread cultural tradition. We do have early reports of contacts with some more established confederations like the Iroquois though, which do seem to indicate that consistent low-level warfare was not only an economic and political act, but also an important cultural institution. In particular the practice of ["mourning war"](_URL_7_) has been seen not only as a way to increase/replace population through taking captives, but also as a ritual response to death and a way to strengthen social bonds; sort of like an Irish wake, but with slightly more violence.

So while we don't (to my knowledge, someone else more knowledgeable is free to jump in) have information on the warfare practices of a large complex North American society like Cahokia, we do have evidence of a particular style of armed conflict from other groups in Eastern part of North America that everyone thinks of when they say "Native American," unless they are watching a Western, of course. On the other hand, we do have detailed accounts of pre-Columbian groups that, while a few cultural removes from the Eastern Woodlands tradition, did conduct large-scale state-level warfare. I speak of course of Mesoamerica, which is technically in North America, and particularly of the Aztecs (because I've got to keeping earning this flair somehow). Let's very briefly go over what a battle in that area would look like.

**The Aztec Example**

The Aztecs had a sort of universal draft system based on their organization of cities and towns in to neighborhoods called *calpulli*. This system also hosted a universal education system in the form of neighborhood schools called *telpochcalli* which all boys would attend for a few years starting around age 15 to learn the basics of warfare among other things. Through this system, the Aztecs could quickly raise tens of thousands of men in organized units for which to ware war during the dry (i.e. non-harvest/planting) season, which runs roughly from late Fall to mid Spring.

These neighborhood units would have their own insignia or particular color scheme to identify them and would rally around an experienced soldier denoted with a back-flag (*cuachpantli*), a few examples of which you can seen in the [*Codex Mendoza*](_URL_1_). Interspersed among the raw recruits would be veterans and/or members of military orders marked out by particular styles of dress, decoration, and hairstyle. Elite warriors, for instance, would wear whole body suits of thick cloth covered entirely in feathers for extra slickness and protection, which makes them sound like some sort of condom, now that I read that again. Another military order, the Shorn Ones (*Cuachchiqueh*) would have all but a single braided lock of hair cut off and their faces painted half-blue half-yellow or red. In short, the Aztec military wasn't just intimidating because of their numbers, but also because they had style.

Battle would begin with salvos of projectile fire from common troops armed with bows, but particularly with slings. Ceramic sling-stones of regular size and weight, whether made by the Aztecs or demanded in tribute, were regularly stockpiled. Another soldier equipped with a wooden shield covered in feathers (covering things in feathers was the Post-Classic Mexican equivalent of "put a bird on it," although the feathers did actually serve a functional purpose) would help to block in-coming fire from the enemy. 

As the opposing forces closed and the ammo dwindled, the veteran soldiers would hurl [atl-atl darts](_URL_3_) to disrupt enemies ranks while closing the distance. The most experienced and skilled troops would lead the charge. Pairs of the previously mentioned cuahchicqueh, for instance, would traditionally the first to engage the enemy in melee combat, and the last to leave during a retreat. Rules about breaking rank were strict, the cuachpantli bearing "captains" would keep order in their immediate area, while an "officer corps" of nobility would signal larger troop movements and attacks using fires, smoke signals, and drums. Anyone fleeing a battle could expected *severe* repercussions.

Ross Hassig, who wrote the book Aztec warfare ([literally](_URL_4_)) and whom I'm drawing upon heavily here, pieced together first-hand Spanish and Native accounts, depictions in artwork, and the basic properties of the weapons used to come up with the accepted formation during melee combat. The ranks would be fairly open and broader rather than deep. Experienced/elite warriors wielding a [*macuahuitl*](_URL_2_) and shield, or a two handed macuahuitl, would form a string of nuclei down the ranks backed up by lesser ranking soldiers wielding *[tepoztopilli](_URL_0_)*, long slashing polearms. Basically you would have a series of duels between the best warriors taking place in the middle of two groups of pikeman/halberdiers who were simultaneously trying to help their duelist while also preventing the opposing group from doing the same. Reserve troops would be cycled in periodically.






**මුල් යටත් විජිත උදාහරණය** යටත් විජිතවාදීන් සහ ස්වදේශිකයන් අතර ඇති වූ මුල්ම ගැටුම් කිහිපයක් දෙස බැලීමෙන් &quot;ගෝත්‍ර/සංකීර්ණ ප්‍රධානියා&quot; මට්ටමේ සංවිධාන සහ ජනගහන මට්ටමින් සිටින කණ්ඩායම් යුද්ධ කරන ආකාරය පිළිබඳ යම් ඇඟවීමක් ලබා දිය හැකිය. සාමාන්‍ය රටාව තිරසාර ගරිල්ලා යුද්ධයක (එනම් [අවදේශික යුද්ධ](_URL_8_)) විස්මිත වැටලීම්, සැඟවී සිටීම්, පහසු/දුරස්ථ ඉලක්ක ඉවත් කිරීම සහ ඉඳහිට පුළුස්සා දැමීමේ විශාල ගවේෂණවල තාවකාලික ගිනිගැනීම් සහිත වේ. සහ ජනාවාසයක් කොල්ලකෑම. එය [Anglo-Powhatan යුද්ධ](_URL_6_), [Pequot යුද්ධය](_URL_9_) සහ විශාලතම මුල් ගැටුම වන [කිං ෆිලිප්ගේ යුද්ධය](_URL_5_) තුළ පවා දක්නට ලැබුණු රටාව විය. මෙම යුධ විලාසය අඩු ජන ඝනත්වය සහ ලිහිල් දේශපාලන පාලනය/සංවිධානය මගින් අවශ්‍ය වන අතර, කණ්ඩායම් දෙකම එකල අත්විඳිමින් සිටි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ගැටලුව වන්නේ, මේවා 17 වැනි සියවසේ ගිණුම් වන අතර, ඒ වන විටත් වසංගත රෝග ස්වදේශික ජනගහනය හරහා පැතිර ගොස් තිබීම හෝ එසේ කිරීමේ ක්‍රියාවලියක පැවතීමයි. මෙම විශේෂිත රැලි වැටීම නිසා මෙම ආවේණික යුධ රටාව එහි කාලයේ නිෂ්පාදනයක් හෝ දිගුකාලීන හා පුළුල් සංස්කෘතික සම්ප්‍රදායක් බව සත්‍ය වශයෙන්ම පැවසීම දුෂ්කර කරයි. ඉරොක්වොයිස් වැනි තවත් ස්ථාපිත සංගම් සමඟ සම්බන්ධතා පිළිබඳ පූර්ව වාර්තා අප සතුව ඇත, එයින් ඇඟවෙන්නේ ස්ථාවර පහත් මට්ටමේ යුද්ධයක් ආර්ථික හා දේශපාලන ක්‍රියාවක් පමණක් නොව වැදගත් සංස්කෘතික ආයතනයක් ද වූ බවයි. විශේෂයෙන්ම [&quot;ශෝක යුද්ධය&quot;](_URL_7_) භාවිතය, වහලුන් රැගෙන යාමෙන් ජනගහනය වැඩි කිරීමට/ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට පමණක් නොව, මරණයට චාරිත්‍රානුකූල ප්‍රතිචාරයක් සහ සමාජ බැඳීම් ශක්තිමත් කිරීමේ මාර්ගයක් ලෙස ද දැක ඇත; අයර්ලන්ත පිබිදීමක් වැනි, නමුත් තරමක් වැඩි ප්‍රචණ්ඩත්වයකින්. එබැවින්, Cahokia වැනි විශාල සංකීර්ණ උතුරු ඇමරිකානු සමාජයක යුද පිළිවෙත් පිළිබඳ තොරතුරු (මගේ දැනුමට අනුව, වෙනත් දැනුමක් ඇති වෙනත් අයෙකුට පැනීමට නිදහස ඇත) අප සතුව නොමැති අතර, වෙනත් අයගෙන් සන්නද්ධ ගැටුම්වල විශේෂිත ශෛලියක් පිළිබඳ සාක්ෂි අප සතුව ඇත. උතුරු ඇමරිකාවේ නැඟෙනහිර ප්‍රදේශයේ කන්ඩායම් ඔවුන් &quot;ස්වදේශික ඇමරිකානු&quot; යැයි කියන විට සෑම දෙනාම සිතන අතර, ඔවුන් බටහිර දෙස බලන්නේ නම් මිස. අනෙක් අතට, නැගෙනහිර වුඩ්ලන්ඩ්ස් සම්ප්‍රදායෙන් සංස්කෘතික ඉවත් කිරීම් කිහිපයක් මහා පරිමාණ රාජ්‍ය මට්ටමේ යුද්ධ කළ අතර, පෙර-කොලොම්බියානු කණ්ඩායම් පිළිබඳ සවිස්තරාත්මක ගිණුම් අප සතුව ඇත. මම ඇත්ත වශයෙන්ම කතා කරන්නේ තාක්‍ෂණිකව උතුරු ඇමරිකාවේ ඇති Mesoamerica ගැන සහ විශේෂයෙන් Aztecs ගැන (මට මෙම දක්ෂතාවය කෙසේ හෝ උපයා ගත යුතු බැවිනි). එම ප්‍රදේශයේ සටනක් කෙබඳු වේදැයි අපි ඉතා කෙටියෙන් සලකා බලමු. **ඇස්ටෙක් උදාහරණය** ඇස්ටෙක්වරුන්ට ඔවුන්ගේ නගර සහ නගර සංවිධානය කිරීම මත පදනම් වූ විශ්වීය කෙටුම්පත් පද්ධතියක් *කල්පුලි* නම් විය. මෙම ක්‍රමය මඟින් *telpochcalli* නමින් හැඳින්වෙන අසල්වැසි පාසල් ආකාරයෙන් විශ්වීය අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් ද සත්කාරකත්වය සපයනු ලබන අතර, අනෙකුත් දේවල් අතර යුද්ධයේ මූලික කරුණු ඉගෙන ගැනීම සඳහා වයස අවුරුදු 15 පමණ සිට සියලුම පිරිමි ළමයින් වසර කිහිපයක් සහභාගි විය. මෙම ක්‍රමය හරහා ඇස්ටෙක්වරුන්ට දස දහස් ගනනක් මිනිසුන් සංවිධිත ඒකකවල ඇති කර ගැනීමට හැකි විය, ඒ සඳහා වියළි (එනම් අස්වනු නෙළන/රෝපණ නොවන) සමය තුළ, දළ වශයෙන් සරත් සෘතුවේ අග සිට වසන්තයේ මැද දක්වා දිවෙන. මෙම අසල්වැසි ඒකකවලට ඒවා හඳුනා ගැනීමට ඔවුන්ගේම ලාංඡන හෝ විශේෂිත වර්ණ පටිපාටියක් ඇති අතර පසුපස කොඩිය (*cuachpantli*) සහිත පළපුරුදු සොල්දාදුවෙකු වටා රොක් වනු ඇත, ඔබට [*Codex Mendoza*] හි දැකිය හැකි උදාහරණ කිහිපයක්. (_URL_1_). අමුවෙන් බඳවා ගත් අය අතර අතරමං වනු ඇත්තේ ප්‍රවීණයන් සහ/හෝ හමුදා නියෝගවල සාමාජිකයන් වන විශේෂිත ඇඳුම්, සැරසිලි සහ කොණ්ඩා මෝස්තර වලින් සලකුණු කර ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන්, ප්‍රභූ රණකාමීන්, අමතර සිනිඳු බව සහ ආරක්ෂාව සඳහා සම්පූර්ණයෙන්ම පිහාටුවලින් ආවරණය වූ ඝන රෙදිවලින් යුත් මුළු සිරුරේ ඇඳුම් කට්ටල අඳිනු ඇත, එය ඔවුන් යම් ආකාරයක කොන්ඩම් මෙන් ශබ්ද කරයි, දැන් මම එය නැවත කියෙව්වා. තවත් හමුදා නියෝගයක්, ෂෝර්න් ඔන්ස් (*Cuachchiqueh*) ගේ තනි ගෙතූ හිසකෙස් අගුලක් හැර අනෙක් සියල්ල කපා දමා ඔවුන්ගේ මුහුණු අර්ධ-නිල් අර්ධ-කහ හෝ රතු පැහැයෙන් වර්ණාලේප කර ඇත. කෙටියෙන් කිවහොත්, ඇස්ටෙක් හමුදාව බිය ගැන්වූයේ ඔවුන්ගේ සංඛ්‍යාව නිසා පමණක් නොව, ඔවුන්ට ශෛලියක් තිබූ බැවිනි. සටන ආරම්භ වන්නේ දුනු වලින් සන්නද්ධ සාමාන්‍ය භටයින්ගේ ප්‍රක්ෂේපිත වෙඩි ප්‍රහාර වලින්, නමුත් විශේෂයෙන් ගල්පටි වලින්. ඇස්ටෙක්වරුන් විසින් සාදන ලද හෝ කප්පම් වශයෙන් ඉල්ලා සිටියද, සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයෙන් සහ බරින් යුත් සෙරමික් ගල්පටි නිතිපතා ගබඩා කර ඇත. පිහාටු වලින් ආවරණය කරන ලද ලී පලිහකින් සන්නද්ධ තවත් සොල්දාදුවෙක් (පිහාටු වලින් දේවල් ආවරණය කිරීම පශ්චාත්-සම්භාව්‍ය මෙක්සිකානු &quot;ඒ මත කුරුල්ලෙකු දමන්න&quot; යන්නට සමාන විය, නමුත් පිහාටු ඇත්ත වශයෙන්ම ක්‍රියාකාරී අරමුණක් ඉටු කළද) ගින්නෙන් එන ගින්න වැළැක්වීමට උපකාරී වේ. සතුරා. ප්‍රතිවිරුද්ධ හමුදාවන් වැසෙන විට සහ උණ්ඩ අඩු වන විට, ප්‍රවීණ සොල්දාදුවන් දුර වැසීමේදී සතුරන්ට බාධා කිරීමට [atl-atl darts](_URL_3_) විසි කරනු ඇත. වඩාත්ම පළපුරුදු සහ දක්ෂ භට පිරිස් විසින් මෙහෙයවනු ඇත. නිදසුනක් වශයෙන්, කලින් සඳහන් කළ cuahchicqueh යුගල, සම්ප්‍රදායිකව පළමුවෙන් සතුරා විලංගු සටනක නිරත වන අතර, පසුබැසීමකදී අවසන් වරට පිටව යනු ඇත. තරාතිරම කැඩීම පිළිබඳ නීති දැඩි වූ අතර, cuachpantli දරන &quot;කපිතාන්වරුන්&quot; ඔවුන්ගේ ආසන්න ප්‍රදේශයේ පිළිවෙලක් තබන අතර, වංශවත් &quot;නිලධාරී බලකායක්&quot; විශාල භට පිරිස් චලනයන් සහ ගිනි, දුම් සංඥා සහ බෙර භාවිතා කරමින් ප්‍රහාර සංඥා කරනු ඇත. සටනකින් පලා යන ඕනෑම කෙනෙකුට *දැඩි* ප්‍රතිවිපාක අපේක්ෂා කළ හැකිය. Aztec warfare ([වචනාර්ථයෙන්](_URL_4_)) පොත ලියූ Ross Hassig, මා මෙහි දැඩි ලෙස අඳින්නේ කවුරුන්ද, ඔහු මුලින්ම ස්පාඤ්ඤ සහ ස්වදේශික ගිණුම්, කලා කෘතිවල නිරූපණ සහ භාවිතා කළ ආයුධවල මූලික ගුණාංග එකට එකතු කළේය. විලංගු සටනේදී පිළිගත් සැකැස්ම සමඟ එන්න. නිලයන් ගැඹුරට වඩා තරමක් විවෘත හා පුළුල් වනු ඇත. පළපුරුදු/ප්‍රභූ රණකාමීන්, [*macuahuitl*](_URL_2_) සහ පලිහක් හෝ අත් දෙකේ macuahuitl එකක් භාවිතා කරමින්, *[tepoztopilli](_URL_0_) භාවිතා කරන අඩු ශ්‍රේණිගත සොල්දාදුවන් විසින් උපස්ථ කරන ලද න්‍යෂ්ටි මාලාවක් සාදනු ඇත. ධ්රැව. මූලික වශයෙන් ඔබට පයික්මන්/හැල්බර්ඩියර් කණ්ඩායම් දෙකක් මධ්‍යයේ හොඳම රණශූරයන් අතර ද්වන්ධ සටන් මාලාවක් සිදුවනු ඇත, ඔවුන් එකවරම තම ද්වන්ධ සටනට උදව් කිරීමට උත්සාහ කරන අතරම විරුද්ධ කණ්ඩායමද එසේ කිරීමෙන් වළක්වයි. සංචිත භට පිරිස් වරින් වර බයිසිකල් පදිනවා.





