Standard thermonuclear weapons have a fallout that will typically degrade to habitable levels within 6-18 months.  

A ground detonation would produce a more severely affected local area of irradiation whereas an air burst would ultimately cover such a broad area that it would be diffused and relatively harmless.  

After an atomic explosion the fallout is entirely airborne particulate and is more easily blown away or swiftly incorporated into the water cycle and dispersed compared to a nuclear meltdown.

Of great concern, should one ever be built or detonated, is a Cobalt Bomb.  This is a kind of "salted" nuclear weapon where a large amount of cobalt is added to the device and the reaction turns it into the highly radioactive cobalt-60.  This would produce levels of radiation that are overall less than a standard weapon but render an area completely uninhabitable for up to 5-10 years.  

A Cobalt bomb could produce the kind of post apocalyptic wasteland we've come to expect from popular culture.
සම්මත තාප න්‍යෂ්ටික අවි වල වැටීමක් ඇති අතර එය සාමාන්‍යයෙන් මාස 6-18ක් ඇතුළත වාසයට සුදුසු මට්ටමට පිරිහී යනු ඇත. භූමි පිපිරීමක් මගින් ප්‍රදේශයේ ප්‍රදේශයේ ප්‍රකිරණය වඩාත් දැඩි ලෙස බලපානු ඇති අතර වායු පිපිරීමක් අවසානයේ එතරම් පුළුල් ප්‍රදේශයක් ආවරණය වන අතර එය විසරණය වන අතර සාපේක්ෂව හානිකර නොවේ. පරමාණුක පිපිරීමකින් පසු පතනය සම්පූර්ණයෙන්ම වාතයෙන් පිටවන අංශු වන අතර එය න්‍යෂ්ටික දියවීමක් හා සසඳන විට වඩාත් පහසුවෙන් ගසාගෙන යාම හෝ ජල චක්‍රය තුළට වේගයෙන් සම්බන්ධ වී විසිරී යයි. කොබෝල්ට් බෝම්බයක් ගොඩනඟා හෝ පිපිරවීම ගැන මහත් සැලකිල්ලක් දැක්විය යුතුය. මෙය &quot;ලුණු දැමූ&quot; න්‍යෂ්ටික අවියක් වන අතර එහිදී කොබෝල්ට් විශාල ප්‍රමාණයක් උපාංගයට එකතු කරන අතර ප්‍රතික්‍රියාව එය අධික විකිරණශීලී කෝබෝල්ට්-60 බවට පත් කරයි. මෙය සාමාන්‍ය ආයුධයකට වඩා අඩු විකිරණ මට්ටම් නිපදවන නමුත් වසර 5-10ක් දක්වා ප්‍රදේශයක් සම්පූර්ණයෙන්ම ජනාවාස කළ නොහැකි බවට පත් කරයි. කොබෝල්ට් බෝම්බයකට ජනප්‍රිය සංස්කෘතියෙන් අප බලාපොරොත්තු වන ආකාරයේ පශ්චාත් එළිදරව් මුඩු බිමක් නිපදවිය හැකිය.