So the most infamous results of "treatment" were quite horrifying. Stories of death and mutilation abound, and certainly were the common image for the scared, 18 year old conscripts being sent to 'fulfill their international duty' of the fate that awaited them, but the Mujahideen was hardly a monolithic entity, and treatment could vary greatly, although the sample size is quite small, as prisoners, generally, were a rarity in the conflict.

I'll start off with the worst of it, from Svetlana Alexievich's oral history of the war "Zinky Boys: Soviet Voices from the Afghanistan War", and preface this by saying it is not for the faint of heart. It should also be said that as with any oral history project, it can sometimes be hard to separate fact from fiction, especially in the case of unattributed quotations. It undoubtedly captures the *feel* of the time, but this absolute most horrifying and striking mention of the treatment of prisoners is also one which offers no provenance, and may very well be nothing more than unsubstantiated rumor passed around. Alexievich attributes it simply to "snatches of conversation" overheard waiting for a flight to Kabul:

 > They do take prisoners. They cut off their limbs and apply tourniquets so they won’t bleed to death. They leave them like that for our people to pick up the stumps. The stumps want to die, but they’re kept alive.

Just how true this *specific* account is, or how widespread it was, aside, it absolutely speaks to the more general expectation of treatment. A soldier who went missing would, far too often, be found by his comrades a few days later, his tortured and mutilated body purposefully discarded in a place to be stumbled upon. Even then, they might have been the lucky ones. The 860th Regiment saw one of its men, Pashanin, taken by the Mujahideen during an operation in 1984. It was reported back to them from spies that Pashanin had been castrated by his captors, who kept him alive in their village for over a month, kept naked and on a leash that attached to a ring put through his nose. Six months later, a local boy sold the regiment the location of the body, which was so unrecognizable that he officially remained listed as MIA.

Such brutal excesses were not always the case, but the high visibility of it was hard to ignore, and definitely dictated the general sense that capture should be avoided at *all* costs, even death. Simple execution out of hand, which also happened, would have been a blessing most likely, but death was by no means a *guarantee* in any case. Often, if a Muj commander had someone in mind - or just wanted a 'get out of jail free' card in his pocket - captives would be held for exchange. Of course this too could end badly. Evgeni Okhrimiuk, a civilian geologist captured in 1981 was held by a local Muj commander who wished to make a trade for his brother. The trade fell through due to the technicality that the brother had been executed. After a year of half-hearted negotiation for a ransom instead, Okhrimiuk was simply executed.

There were other types of exceptions. Almost two dozen defectors were able to make their way into Western hands eventually, a small propaganda coup. It also wasn't unknown for Russians to end up turning and fighting for the Mujahideen. Officially, of those who had gone MIA during the conflict, 44 were known to have taken up arms with the Muj, although the number may have been more. Unsurprisingly, this was most common for soldiers who defected or otherwise were willing to cooperate following their capture, although even then it could take years of captivity to earn real trust. Aleksei Olenin, a young Russian who had been captured and held prisoner eventually fought with the Mujahideen detachment for the next six years, and recalled that four other Russian defectors/captives fought in the unit during that time. Nominally though, he was still a prisoner. After the collapse of the of the Soviet efforts and their withdrawal, remaining prisoners were generally ransomed for return, Olenin one of them. He felt out of place upon his return in 1994 however, and soon went back to Afghanistan and married. He would eventually return to his russian village a decade later, family in tow, living as a devout Muslim. Similarly, an 18 year old draftee at the time, G.A. Tsevma deserted from his post in 1983 and after several years in captivity, eventually converted to Islam and began a family, and was still living in Afghanistan as of 2003, at least. 

Not all captives had quite the happy ending. Even for the above treatment could be terrible at first. Olenin was beaten repeatedly before finally being incorporated into the group, and for those who simply remained prisoners, again, it could run the gamut based on the whims of your captors. Although ransomed or otherwise released eventually, the poor quality of their treatment didn't compensate suspicion of desertion, and many faced prison sentences when they returned to Russia. 

In fairness, it of course should be said that the Soviets themselves could be absolutely brutal in their treatment of prisoners too. One veteran, a private from a grenadier battalion, discussing the horrors of the conflict, and wondering whether he was a criminal for his participation, remarked:

 > Should I tell [the people back home] that I’m still scared of the dark and that when something falls down with a bang I jump out of my skin? How the prisoners we took somehow never got as far as regimental HQ? I saw them literally stamped and ground into the earth. In a year and a half I didn’t see a single live dukh in captivity, only dead ones. I can’t very well tell the school kids about the collections of dried ears and other trophies of war, can I? Or the villages that looked like ploughed fields after we’d finished bombarding them?

So anyways in short, there was no standard of treatment. As a soldier, you would likely *expect* something terrible involving torture and a slow, painful death. This certainly happened, but you might very well end up married with a family, and just trying to live a quiet life in a remote Afghan village two decades later...

Afgantsy: The Russians in Afghanistan 1979-1989 by Rodric Braithwaite

Zinky Boys: Soviet Voices from the Afghanistan War by Svetlana Alexievich

Carlotta Gall, "A Stranger in Afghanistan, Too Torn to Go Home" in the New York Times, July 31, 2003
එබැවින් &quot;ප්‍රතිකාරයේ&quot; වඩාත්ම කුප්‍රකට ප්‍රතිඵල ඉතා බිහිසුණු විය. මරණය සහ විකෘති කිරීම් පිළිබඳ කථා බහුල වන අතර, ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූ ඉරණම පිළිබඳ &#39;ඔවුන්ගේ ජාත්‍යන්තර යුතුකම ඉටු කිරීම&#39; සඳහා යවනු ලබන 18 හැවිරිදි, භීතියට පත් වූවන් සඳහා සාමාන්‍ය ප්‍රතිරූපයක් විය, නමුත් මුජාහිදීන් කිසිසේත්ම ඒකලිතික ආයතනයක් නොවූ අතර ප්‍රතිකාර වෙනස් විය හැකිය. බොහෝ දුරට, නියැදි ප්‍රමාණය තරමක් කුඩා වුවද, සාමාන්‍යයෙන්, ගැටුමේ දී සිරකරුවන් දුර්ලභ වූ බැවිනි. Svetlana Alexievich ගේ යුද්ධයේ &quot;Zinky Boys: Soviet Voices from the Afghanistan War&quot; යන වාචික ඉතිහාසයෙන් මම එහි නරකම දේ සමඟ ආරම්භ කරමි, එය හදවතේ ක්ලාන්තය සඳහා නොවන බව පවසමින් මෙය පෙරවදනක් දෙමි. ඕනෑම වාචික ඉතිහාස ව්‍යාපෘතියක් මෙන්, විශේෂයෙන් සඳහන් නොකළ උපුටා දැක්වීම් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රබන්ධ වලින් සත්‍ය වෙන් කිරීම සමහර විට දුෂ්කර විය හැකි බව ද පැවසිය යුතුය. එය නිසැකව ම කාලයෙහි *හැඟීම* ග්‍රහණය කරයි, නමුත් සිරකරුවන්ට සැලකීම පිළිබඳ මෙම අතිශය බිහිසුණු සහ කැපී පෙනෙන සඳහන ද කිසිදු සාක්ෂියක් ලබා නොදෙන එකක් වන අතර, එය සනාථ නොකළ කටකතා හැර අන් කිසිවක් නොවිය හැකිය. ඇලෙක්සිවිච් එයට ආරෝපණය කරන්නේ හුදෙක් කාබුල් වෙත ගුවන් යානයක් එනතුරු බලා සිටින &quot;සංවාදය උදුරා ගැනීම&quot; ය: &gt; ඔවුන් සිරකරුවන් රැගෙන යයි. ඔවුන් තම අත් පා කපා, ලේ වැගිරීමකින් මිය නොයන ලෙස තරඟාවලි යොදති. අපේ මිනිස්සුන්ට කඩුල්ල උස්සන්න එහෙම ඒවා දාලා යනවා. කඳට මැරෙන්න ඕන, නමුත් ඒවා ජීවත් වෙනවා. මෙම *විශේෂිත* ගිණුම කෙතරම් සත්‍යද, නැතහොත් එය කෙතරම් පුලුල්ව පැතිරී තිබුණේද යන්න පසෙකින් තබා, එය ප්‍රතිකාරයේ වඩාත් පොදු අපේක්ෂාව ගැන කථා කරයි. අතුරුදහන් වූ සොල්දාදුවෙකු දින කිහිපයකට පසු ඔහුගේ සගයන් විසින් බොහෝ විට සොයා ගනු ඇත, ඔහුගේ වධ හිංසාවට ලක් වූ සහ විකෘති කරන ලද සිරුර හිතාමතාම පැකිලීමට හැකි ස්ථානයක ඉවත දමනු ඇත. එතකොටත් ඒ වාසනාවන්තයෝ වෙන්න ඇති. 860 වන රෙජිමේන්තුව 1984 දී මෙහෙයුමක් අතරතුර මුජහිදීන් විසින් අල්ලා ගන්නා ලද එහි එක් අයෙකු වන පෂානින් දුටුවේය. ඔත්තුකරුවන්ගෙන් ඔවුන්ට නැවත වාර්තා වූයේ ඔහු අල්ලා ගත් අය විසින් පාෂානින්ව කපා කොටා ඇති බවත්, ඔවුන් ඔහුව මාසයකට වැඩි කාලයක් තම ගමේ ජීවත් කරවූ බවත්ය. නිරුවතින් සහ ඔහුගේ නාසය හරහා මුද්දක් සවි කර ඇති පටියක් මත තබා ඇත. මාස හයකට පසු, ප්‍රදේශයේ පිරිමි ළමයෙකු රෙජිමේන්තුවට මළ සිරුර තිබූ ස්ථානය විකුණා දැමූ අතර එය හඳුනාගත නොහැකි තරමට ඔහු නිල වශයෙන් MIA ලෙස ලැයිස්තුගත විය. එවැනි ම්ලේච්ඡ අතිරික්තයන් සෑම විටම සිදු නොවූ නමුත් එහි ඉහළ දෘශ්‍යතාව නොසලකා හැරීම දුෂ්කර වූ අතර, මරණයෙන් පවා අල්ලා ගැනීම *සියලුම* පිරිවැයකින් වළක්වා ගත යුතුය යන සාමාන්‍ය හැඟීම නියත වශයෙන්ම නියම කළේය. අතින් සිදු වූ සරල ලෙස ක්‍රියාත්මක කිරීම ද බොහෝ දුරට ආශීර්වාදයක් වනු ඇත, නමුත් මරණය කිසිසේත්ම * සහතිකයක්* නොවීය. බොහෝ විට, Muj කමාන්ඩර් කෙනෙකුගේ මනසේ යමෙකු සිටී නම් - හෝ ඔහුගේ සාක්කුවේ &#39;හිරෙන් නිදහස් වන්න&#39; කාඩ්පතක් අවශ්‍ය නම් - හුවමාරුව සඳහා වහලුන් රඳවා ගනු ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම මෙය ද නරක ලෙස අවසන් විය හැකිය. 1981 දී අල්ලා ගන්නා ලද සිවිල් භූ විද්‍යාඥයෙකු වන Evgeni Okhrimiuk ඔහුගේ සහෝදරයා වෙනුවෙන් වෙළඳාමක් කිරීමට කැමති ප්‍රාදේශීය Muj අණ දෙන නිලධාරියෙකු විසින් රඳවා ගනු ලැබීය. සහෝදරයා ක්‍රියාත්මක කර ඇති තාක්‍ෂණික බව නිසා වෙළඳාම වැටුණි. ඒ වෙනුවට කප්පම් මුදලක් සඳහා වසරක අර්ධ-හෘද සාකච්ඡාවකින් පසුව, Okhrimiuk සරලව ඝාතනය කරන ලදී. වෙනත් ආකාරයේ ව්යතිරේක තිබුණි. කුඩා ප්‍රචාරක කුමන්ත්‍රණයක් අවසානයේ බටහිර අතට පත් වීමට දුසිම් දෙකකට ආසන්න පිරිසක් සමත් විය. රුසියානුවන් මුජාහිදීන් වෙනුවෙන් හැරී සටන් කිරීම ද නොදන්නා කරුණක් නොවේ. නිල වශයෙන්, ගැටුම අතරතුර MIA වෙත ගිය අයගෙන් 44 දෙනෙක් මුජ් සමඟ ආයුධ අතට ගත් බව දන්නා නමුත් සංඛ්‍යාව වැඩි විය හැකිය. පුදුමයට කරුණක් නම්, මෙය වඩාත් සුලභ වූයේ ඔවුන් අල්ලා ගැනීමෙන් පසුව සහයෝගය දැක්වීමට කැමැත්තෙන් පලා ගිය හෝ වෙනත් ආකාරයකින් සොල්දාදුවන්ට ය, නමුත් සැබෑ විශ්වාසය දිනා ගැනීමට වසර ගණනාවක් වහල්භාවයේ සිටිය හැකි වුවද. අල්ලාගෙන සිරභාරයට ගෙන සිටි රුසියානු තරුණයෙකු වූ Aleksei Olenin අවසානයේ ඉදිරි වසර හය තුළ මුජහිදීන් භට පිරිස් සමඟ සටන් කළ අතර, එම කාලය තුළ තවත් රුසියානු පලාගිය / වහලුන් හතර දෙනෙක් ඒකකයේ සටන් කළ බව සිහිපත් කළේය. නාමිකව වුවද ඔහු තවමත් සිරකරුවෙකි. සෝවියට් ප්‍රයත්නයන් බිඳවැටීමෙන් සහ ඔවුන් ඉවත් වීමෙන් පසු, ඉතිරි සිරකරුවන් සාමාන්‍යයෙන් ආපසු පැමිණීම සඳහා කප්පම් ලබා දෙන ලදී, ඔලනින් ඔවුන්ගෙන් කෙනෙකි. කෙසේ වෙතත්, 1994 දී නැවත පැමිණීමෙන් පසු ඔහුට තැනක් නැති බවක් දැනුණු අතර ඉක්මනින්ම නැවත ඇෆ්ගනිස්ථානයට ගොස් විවාහ විය. අවසානයේදී ඔහු දශකයකට පසු ඔහුගේ රුසියානු ගම්මානයට ආපසු පැමිණෙනු ඇත, පවුලක් සමඟ, භක්තිමත් මුස්ලිම්වරයෙකු ලෙස ජීවත් විය. ඒ හා සමානව, එවකට 18 හැවිරිදි කෙටුම්පත්කරුවෙකු වූ GA Tsevma 1983 දී ඔහුගේ තනතුරෙන් ඉවත් වී වසර ගණනාවක් වහල්භාවයෙන් පසුව, අවසානයේ ඉස්ලාම් ආගමට හැරී පවුලක් ආරම්භ කළ අතර, අවම වශයෙන් 2003 වන විටත් ඇෆ්ගනිස්ථානයේ ජීවත් විය. සියලුම සිරකරුවන්ට සතුටුදායක අවසානයක් තිබුණේ නැත. ඉහත ප්රතිකාර සඳහා පවා මුලදී භයානක විය හැකිය. අවසානයේදී කණ්ඩායමට ඇතුළත් වීමට පෙර ඔලෙනින්ට නැවත නැවතත් පහර දෙන ලද අතර, සිරකරුවන් ලෙස රැඳී සිටි අයට, නැවතත්, ඔබේ අල්ලා ගත් අයගේ අභිමතය පරිදි එය ක්‍රියාත්මක කළ හැකිය. කප්පම් කර හෝ වෙනත් ආකාරයකින් මුදා හරිනු ලැබුවද, ඔවුන්ගේ ප්‍රතිකාරවල දුර්වල ගුණාත්මක භාවය නිසා ඔවුන් හැර යාම පිළිබඳ සැකය සමනය නොකළ අතර, බොහෝ දෙනෙක් රුසියාවට ආපසු යන විට සිර දඬුවම්වලට මුහුණ දුන්හ. සාධාරණව කිවහොත්, සිරකරුවන්ට සැලකීමේදී සෝවියට්වරුන්ටම නියත වශයෙන්ම ම්ලේච්ඡ විය හැකි බව පැවසිය යුතුය. එක් ප්‍රවීණයෙක්, ග්‍රෙනේඩියර් බලඇණියක පුද්ගලික, ගැටුමේ බිහිසුණුකම ගැන සාකච්ඡා කරමින්, සහ ඔහුගේ සහභාගීත්වය සඳහා ඔහු අපරාධකරුවෙකු දැයි කල්පනා කරමින්, මෙසේ සඳහන් කළේය: &gt; මම තවමත් අඳුරට බිය වන බව [ගෙදර මිනිසුන්ට] පැවසිය යුතුද? මොකක් හරි සද්දයක් එක්ක බිමට වැටුනම මම මගේ සමෙන් එලියට පනිනවා කියලා? කෙසේ හෝ අප රැගෙන ගිය සිරකරුවන් කිසි දිනෙක රෙජිමේන්තු මූලස්ථානයට නොපැමිණියේ කෙසේද? මම දැක්කා ඒවා වචනාර්ථයෙන් මුද්‍රා කරලා පොළොවට ඇනලා තියෙනවා. අවුරුදු එකහමාරක් තුළ මම වහල්භාවයේ සිටින එක සජීවී ඩුක් කෙනෙකුවත් දුටුවේ නැත, මියගිය අය පමණි. වියලන ලද කරල් සහ වෙනත් යුද කුසලාන ගැන පාසල් දරුවන්ට මට හොඳින් කියන්න බැහැ, නේද? නැත්තම් අපි බෝම්බ ගහලා ඉවර උනාට පස්සේ සීසාන කෙත් වගේ පෙනුන ගම්ද? ඒ නිසා කෙටියෙන් කිවහොත්, ප්‍රතිකාරයේ ප්‍රමිතියක් නොතිබුණි. සොල්දාදුවෙකු ලෙස, ඔබ බොහෝ විට *බලාපොරොත්තු වනු ඇත* වධහිංසා පැමිණවීම සහ මන්දගාමී, වේදනාකාරී මරණයක් ඇතුළත් භයානක දෙයක්. මෙය නිසැකවම සිදු විය, නමුත් ඔබ ඉතා හොඳින් පවුලක් සමඟ විවාහ වී, දශක දෙකකට පසු දුරස්ථ ඇෆ්ගනිස්ථාන ගම්මානයක නිහඬ ජීවිතයක් ගත කිරීමට උත්සාහ කළ හැකිය. Svetlana Alexievich Carlotta Gall විසින් ඇෆ්ගනිස්ථාන යුද්ධයෙන් සෝවියට් හඬ, &quot;A Stranger in Afghanistan, Too Torn to Go Home&quot;, ජුලි 31, 2003 New York Times හි