That's simply not how Roman politics worked. *Populares* and *optimates* were not political parties, factions, or affiliations. The *optimates* in particular don't really exist--*optimas*, and the more common *bonus* is a rhetorical term that is applied to pretty much whomever you want to apply it to at the given moment. It carries a baggage of class rather than status, and even then one can be included in the *boni* without being in the senatorial class--Cicero includes the *equites* in the category all the time and in many of his speeches the *plebs* are included in the category, so that one wonders who exactly *isn't* considered one of the *boni*. That the *optimates* are not indicative of a political mindset becomes immediately obvious. Cicero condemned repeatedly the indecision and constant internecine bickering about trivial matters that so absorbed the *nobiles*, whom he famously called privately *piscinarii*, "fish-fanciers." Nor was *popularis* indicative of a political affiliation. A *popularis* was simply a politician who prioritized the power of the citizen assemblies over the political support of the senate. A politician could put on a *popularis* hat without having any previous record of populist actions, and could take it off again immediately--in fact this was the norm, even Cato did it during his tribunate. The *popularis* hat might even be worn in cases where the politician was trying to support something seemed decidedly unpopulist--Cicero depicted himself as a *popularis* when he shot down the Rullan agrarian bill (and as far as the urban poor was concerned he was probably acting in their interest--generally the rural plebs supported agrarian bills and the urban plebs opposed them and supported colonial foundations). Even Gaius Gracchus, supposedly one of the first *populares*, passed legislation weakening the powers of the tribunate and was quite staunchly aristocratic. Roman politics had no expectation that a politician stick to a consistent platform--the very idea of platforms would have been totally alien--and it had no expectation that a politician place himself in a "conservative" or "progressive" camp, provided that such terms would even make sense to a Roman (they probably wouldn't). For more on this see [this](_URL_1_) thread, and probably [this](_URL_0_) one.

Suffice to say that the inability to categorize Augustus meet the same difficulties. He was a Caesarian, but that means almost as little as calling him a *popularis*--Antony was also a Caesarian. Antony shows how difficult the label *popularis* is. Antony was frequently accused of being a rabble-rouser, most notably when he started the riots at Caesar's funeral. But during his proconsular governorship of Italy Antony famously opposed the demagogue Dolabella, nearly causing mass rioting in the city and forcing Caesar to return prematurely to fix things up--a decidedly un-populist move. If we expect *populares* to support "populist" legislation (which I think we've seen we should absolutely not) then both Caesar's dictatorship and Augustus' entire career are hard to place. Both reduced the distributions of public grain (and Augustus made them essentially hereditary, and the privilege of a particular sub-class), both apparently abolished voluntary associations like the *collegia*. Neither were popular in their treatment of Italian land--Caesar's decemvirate was notoriously unpopular (and in 59 he and Pompey were booed in the theater) and Octavian took most of the blame for the bloody land distributions of the proscriptions, which benefited neither the urban nor rural plebs, only the Caesarian veterans. Octavian, while holding tribunician power, essentially did away with the tribunate and eventually with free elections in general, though a pretense was made until after his death. But simultaneously Octavian and Caesar were said to employ the power of the citizen voting body, or in Octavian's case the army, over the aristocracy--in 59 Caesar ignored the senatorial review (not in itself a crime, but certainly looked down on, and traditionally an action that got one labeled a *popularis*) and took his agrarian bill directly to the assemblies. One should not look for consistent *popularis* or...whatever the opposite of that would be (optimate simply doesn't cut it) action in a politician, because with all but no examples there was never any consistent action of that sort, nor was there an expectation of it
රෝම දේශපාලනය ක්‍රියාත්මක වූයේ එසේ නොවේ. *ජනප්‍රියයන්* සහ *ප්‍රශස්ත* යනු දේශපාලන පක්ෂ, කන්ඩායම් හෝ අනුබද්ධ නොවීය. විශේෂයෙන් *ප්‍රශස්ත* ඇත්ත වශයෙන්ම නොපවතියි--*optimas*, සහ වඩාත් පොදු *ප්‍රසාද* යනු වාචාල පදයක් වන අතර එය ලබා දී ඇති මොහොතේදී ඔබට එය අදාළ කිරීමට අවශ්‍ය ඕනෑම කෙනෙකුට බොහෝ දුරට අදාළ වේ. එය තරාතිරමට වඩා පන්තියේ ගමන් මලු රැගෙන යන අතර, එසේ වුවද, සෙනෙට් සභික පන්තියේ නොසිට කෙනෙකුට *බෝනි* තුළට ඇතුළත් කළ හැකිය --සිසෙරෝ සෑම විටම සහ ඔහුගේ බොහෝ දේශනවල ප්‍රවර්ගයට * සමානකම්* ඇතුළත් වේ. plebs* ප්‍රවර්ගයට ඇතුළත් කර ඇත, එවිට *බොනි* වලින් එකක් ලෙස නොසැලකෙන්නේ කවුරුන්ද යන්න පුදුමයට පත් වේ. *ප්‍රශස්ත* යනු දේශපාලන මානසිකත්වයක ඇඟවුම් නොවන බව වහාම පැහැදිලි වේ. සිසේරෝ විසින් නොසැලකිලිමත්කම සහ නොසැලකිලිමත් කාරණා සම්බන්ධයෙන් නිරන්තර අන්තර් වාද විවාද නැවත නැවතත් හෙළා දුටු අතර, ඔහු විසින් ප්‍රසිද්ධියේ *පිස්සිනාරි*, &quot;මාළු රසිකයින්&quot; ලෙස හැඳින්වූ *වංශාධිපතියන්* අවශෝෂණය කර ගත්තේය. එමෙන්ම *ජනප්‍රිය* දේශපාලන සම්බන්ධයක් පෙන්නුම් කළේද නැත. *ජනප්‍රියයෙක්* යනු සෙනෙට් සභාවේ දේශපාලන සහයෝගයට වඩා පුරවැසි සභාවල බලයට ප්‍රමුඛත්වය දුන් දේශපාලනඥයෙකි. දේශපාලඥයෙකුට ජනප්‍රිය ක්‍රියාවන් පිළිබඳ පූර්ව වාර්තාවක් නොමැතිව *ජනප්‍රිය* තොප්පියක් පැළඳිය හැකි අතර එය වහාම ඉවත් කළ හැකිය - ඇත්ත වශයෙන්ම මෙය සාමාන්‍ය දෙයක් විය, කැටෝ පවා ඔහුගේ විනිශ්චය කාලය තුළ එය කළේය. දේශපාලකයා යම් දෙයකට සහාය දීමට උත්සාහ කරන විට ජනප්‍රිය තොප්පිය පවා පැළඳිය හැකිය--සිසෙරෝ රුල්ලාන් ගොවිජන පනතට වෙඩි තැබූ විට (සහ නාගරික දුප්පතුන් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල) ඔහු *ජනප්‍රිය* ලෙස නිරූපණය කළේය. ඔහු ක්‍රියාකරන්නේ ඔවුන්ගේ උවමනාවට විය හැකිය--සාමාන්‍යයෙන් ග්‍රාමීය මහජන නියෝජිතයින් කෘෂිකාර්මික පනත්වලට සහය දැක්වූ අතර නාගරික මහජනතාව ඒවාට විරුද්ධ වී යටත් විජිත පදනම්වලට සහාය දැක්වූහ. ප්‍රථම *ජනප්‍රියයන්ගෙන්* කෙනෙකු යැයි කියන ගයිස් ග්‍රැචස් පවා විනිශ්චය මණ්ඩලයේ බලතල දුර්වල කරමින් නීති සම්පාදනය කළ අතර තරමක් දැඩි වංශාධිපතියෙක් විය. දේශපාලකයෙකු ස්ථාවර වේදිකාවකට ඇලී සිටීම - වේදිකා පිළිබඳ අදහස මුළුමනින්ම පිටස්තර වනු ඇතැයි රෝමානු දේශපාලනය අපේක්ෂා නොකළ අතර, දේශපාලකයෙකු තමාව &quot;කොන්සර්වේටිව්&quot; හෝ &quot;ප්‍රගතිශීලී&quot; කඳවුරක තබා ගනී යැයි අපේක්ෂා කළේ නැත. එවැනි යෙදුම් රෝම ජාතිකයෙකුට පවා අර්ථවත් වනු ඇත (ඔවුන් බොහෝ විට එසේ නොවනු ඇත). මේ පිළිබඳ වැඩි විස්තර සඳහා [මෙම](_URL_1_) නූල්, සහ බොහෝ විට [මෙම](_URL_0_) එකක් බලන්න. ඔගස්ටස් වර්ගීකරණය කිරීමට ඇති නොහැකියාව එකම දුෂ්කරතාවයන්ට මුහුණ දෙන බව පැවසීම ප්රමාණවත්ය. ඔහු සිසේරියන්, නමුත් එයින් අදහස් වන්නේ ඔහුව *ජනප්‍රිය* ලෙස හැඳින්වීම තරම් සුළු ප්‍රමාණයකි --ඇන්ටනි ද සිසේරියන්වරයෙකි. *ජනප්‍රිය* ලේබලය කොතරම් දුෂ්කරද යන්න ඇන්ටනි පෙන්වයි. සීසර්ගේ අවමංගල්‍ය උත්සවයේදී ඔහු කැරලි කෝලාහල ආරම්භ කළ විට, ඇන්ටනිට නිතර නිතර චෝදනා එල්ල විය. නමුත් ඉතාලියේ ඔහුගේ ප්‍රොකොන්සියුලර් ආණ්ඩුකාරත්වය තුළ ඇන්ටනි ප්‍රසිද්ධ ලෙස වාචාල ඩොලබෙල්ලාට විරුද්ධ වූ අතර, නගරයේ මහා කෝලාහල ඇති කිරීමට ආසන්නව ඇති අතර සීසර්ට දේවල් නිවැරදි කිරීමට අකාලයේ ආපසු යාමට බල කළේය - එය තීරණාත්මක ජනතා විරෝධී පියවරකි. &quot;ජනතාවාදී&quot; නීති සම්පාදනය සඳහා *ජනතාවන්* සහාය දෙනු ඇතැයි අප අපේක්ෂා කරන්නේ නම් (එය කිසිසේත්ම නොකළ යුතු බව අප දැක ඇතැයි මම සිතමි) එවිට සීසර්ගේ ආඥාදායකත්වය සහ ඔගස්ටස්ගේ සමස්ත වෘත්තීය ජීවිතය යන දෙකම ස්ථානගත කිරීම දුෂ්කර ය. දෙදෙනාම පොදු ධාන්‍ය බෙදා හැරීම අඩු කළහ (සහ ඔගස්ටස් ඒවා අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම පාරම්පරික බවට පත් කළේය, සහ විශේෂිත උප පන්තියක වරප්‍රසාදය), පැහැදිලිවම *කොලෙජියා* වැනි ස්වේච්ඡා සංගම් අහෝසි කළේය. ඉතාලි භූමියට සැලකීමේදී ඔවුන් දෙදෙනාම ජනප්‍රිය නොවීය - සීසර්ගේ ඩෙකෙම්විරේට් කුප්‍රකට ලෙස ජනප්‍රිය නොවීය (සහ 59 දී ඔහු සහ පොම්පේ රඟහලේදී ඝෝෂාකාරී විය) සහ ඔක්ටේවියන් විසින් තහනම් කිරීම් වල ලේ වැකි ඉඩම් බෙදා හැරීමේ වරද බොහෝමයක් ගත්තේය, එය නාගරිකයින්ට ප්‍රතිලාභයක් නොවීය. ග්‍රාමීය ප්ලේබ් නොවේ, සිසේරියන් ප්‍රවීණයන් පමණි. ඔක්ටේවියන්, ට්‍රිබියුනියන් බලය දරමින් සිටියදී, අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම විනිශ්චය සභාව ඉවත් කර අවසානයේ පොදුවේ නිදහස් මැතිවරණ ඉවත් කළේය, නමුත් ඔහුගේ මරණයෙන් පසුව මවාපෑමක් සිදු කරන ලදී. නමුත් එකවරම ඔක්ටේවියන් සහ සීසර් පුරවැසි ඡන්ද අධිකාරියේ බලය භාවිතා කරන බව කියනු ලැබේ, නැතහොත් ඔක්ටේවියන්ගේ නඩුවේදී හමුදාව, රදල පැලැන්තියට ඉහළින් - 59 දී සීසර් සෙනෙට් සභාවේ සමාලෝචනය නොසලකා හැරියේය (එය අපරාධයක් නොවේ, නමුත් නිසැකවම පහත් කොට සැලකුවේය, සහ සාම්ප්‍රදායිකව *ජනප්‍රිය* ලෙස ලේබල් කර ඔහුගේ කෘෂිකාර්මික පනත කෙලින්ම රැස්වීම්වලට ගෙන යන ක්‍රියාවකි. යමෙක් ස්ථාවර *ජනප්‍රිය* හෝ... එහි ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙය කුමක් වුවත් (ප්‍රශස්ත ලෙස එය කපා හරින්නේ නැත) දේශපාලනඥයකුගේ ක්‍රියාවක් නොසොයා යුතුය, මන්ද සියල්ල හැරුණු විට එවැනි ආකාරයේ ස්ථාවර ක්‍රියාවක් කිසි විටෙකත් නොතිබූ බැවිනි. ඒ පිළිබඳ අපේක්ෂාවක් ද නොවීය