A number of reasons really. They didn't sign on to the [Partial Test Ban Treaty](_URL_0_) in 1963, so they weren't under any international treaty regulation. France has 75% nuclear energy, so they had fissile material in abundance. Being so heavily invested in nuclear energy is (or was) a huge source of pride for France. Also, Nuclear Weapons Scientist *want* to test bombs. They don't want to figure out ways to dispose of them or do mock tests. That's not what they trained for and that's not what they dreamed of while studying. It's an interesting case study because there were massive protests against the tests, and it hurt France's reputation internationally, yet they persisted.

I'd have to dig up my syllabus for a class I took on Nuclear Proliferation to get all the sources but you can read more in: The radiance of France: Nuclear power and national identity after World War II G Hecht, M Callon, 2009 _URL_1_
ඇත්තටම හේතු ගණනාවක්. ඔවුන් 1963 දී [පාර්ශ්වික පරීක්ෂණ තහනම් ගිවිසුම](_URL_0_) වෙත අත්සන් නොකළ නිසා ඔවුන් කිසිදු ජාත්‍යන්තර ගිවිසුම් රෙගුලාසියක් යටතේ නොසිටියේය. ප්‍රංශය සතුව න්‍යෂ්ටික ශක්තිය 75% ක් ඇති බැවින් ඒවායේ විඛණ්ඩන ද්‍රව්‍ය බහුලව තිබුණි. න්‍යෂ්ටික බලශක්තිය සඳහා දැඩි ලෙස ආයෝජනය කිරීම (හෝ) ප්‍රංශයට විශාල ආඩම්බරයකි. එසේම, න්‍යෂ්ටික අවි විද්‍යාඥයෙකුට බෝම්බ පරීක්ෂා කිරීමට අවශ්‍යයි. ඒවා බැහැර කිරීමට හෝ ව්‍යාජ පරීක්ෂණ කිරීමට ඔවුන්ට අවශ්‍ය නැත. ඒක නෙවෙයි ඒ අය පුහුණු වෙලා ඉගෙන ගන්න කාලේ හීන දැක්කේ. එය සිත්ගන්නාසුලු සිද්ධි අධ්‍යයනයක් වන්නේ පරීක්ෂණවලට එරෙහිව දැවැන්ත විරෝධතා පැවති අතර එය ජාත්‍යන්තරව ප්‍රංශයේ කීර්ති නාමයට හානියක් වූ නමුත් ඒවා දිගටම පැවතුන බැවිනි. න්‍යෂ්ටික ව්‍යාප්තිය පිළිබඳ මා විසින් ගන්නා ලද පන්තියක් සඳහා සියලු මූලාශ්‍ර ලබා ගැනීමට මට මගේ විෂය නිර්දේශය හාරා ගැනීමට සිදුවනු ඇත, නමුත් ඔබට වැඩිදුර කියවිය හැකිය: ප්‍රංශයේ දීප්තිය: දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු න්‍යෂ්ටික බලය සහ ජාතික අනන්‍යතාවය G Hecht, M Callon, 2009 _URL_1_