Hello !

I'll try to answer the question, even though it's a very broad one. As a French who studied medieval French politics and warfare, I'll be mainly focused on France.

Short answer is : it depends. It depends on both time and place. The power of the French kings was not the same as the English king, nor of the Holy Roman Emperor. It evolved a lot through time, too. The period called Middle Ages covers more or less a thousand years, and things changed quite a bit.

Nevertheless, their power was, in general, far less absolute that it came to be in the XVII-XVIIIth centuries, with the rise of Absolute Monarchy. I'll give a few exemples.

First one, and quite a significant one, is about taxes. In France, kings basically relied on two sources of taxes : ordinary and exceptional taxes. Ordinary taxes were "all the time active" taxes, enforced by customs, ancient laws, privileges or deals. They generally took the form of indirect taxes that could be compared to our modern VAT, for instance. 

Extraordinary taxes were special taxes which were to be collected by the king in times of need. Those needed consent from the local population. It was nearly impossible for the king to ask for such contribution against the will of the "people". Those taxes were generally adopted by representative of local elites and bourgeoisie, but seldom for free. The demanded local privileges or the re-validation of old rights. The most common demand was that the taxes were to be collected by the representatives in the name of the king, the representatives being responsible for division and effective collect, the money then being delivered to the king, sometimes months or even years later.

This shows that even for such important and central things as taxes, French kings did not wield absolute power.

Second thing is military service. Noblemen were, theoretically and practically bound to military service to their liege. The king, in particular, could summon is Ost, his feodal army of lords, to assist him in his wars. 

However, things were not that simple. First of all, nobles did not always heed the call and answered. If you take the exemple of the English campaign in France of 1415, which ended with the battle of Agincourt and the siege of Calais, the French king, Charles VI, summoned is nobles many times, which is a sign of inefficacy (if you need to call them twice, that's because they didn't show up the first time). It took months for them to gather and answer the call, some coming with only few knights, or very late. 

They were to be paid, moreover, if the time of service exceeded 40 days a year (I'm talking about the period of 1350-1450, that I know best. Rules evolved and so did indemnification of knights summoned to the king's host). Past that time, they were paid for their service, according to their dignity (squire, knight, banner lord) and the amount of fighters they brought with them. 

This shows too that the kings couldn't, in reality, muster their Ost for a large amount of time, nor quickly. Furthermore, the influence of great lords was important. If you look at the battle of Agincourt you will see that many Burgundian knights were missing (even though a great deal fought - and died -). The reason is linked to the great rivalry between the Duke of Burgundy and the king's most prominent ministers at the time (France was on the verge of open civil war). The Duke himself was asked not to come in person and therefore forbade his knights to answer the call to arms. Some still went to the ost, but many didn't and that leads to my third point.

Third point, then : the influence of prominent lords. The biggest (most powerful, rich and influential) nobles had a great amout of political power in medieval France. Some of them were part of the king's Private Council. They also had their say in the collection of extraordinary taxes within their lands (which constituted the biggest part of the realm until late XVth century). At times, and especially in the earlier period, they could be a match, or even superior, to the might and power of the king.

For instance, Duke William of Normandy, remembered for his conquest of England (1066), first fought against his king and liege, king of France (1052 - 1054 primarily). The king Louis VI (the Fat) is mainly remembered for his numerous wars against his vassals to increase the royal autority.

The greatest nobles also had some extraordinary power, such as the right of justice on their lands, were they were the main source of justice and judgement, even though the kings tried to limit this with time.

All this taken into account, it is necessary to talk a bit about the evolution of the situation. It is generally considered that Medieval France experimented an ongoing centralization and increase of power of the kings. They strengthened the administration, increased its number. This was a very long and progressive process, that had to face the opposition of lords and population alike.

The great turning point, however, was the Hundred Years War. Before it started, Philipp VI (le Bel, the Fair), seriously reinforced the power of the royal administration (which is one of the elements that increased the tensions with the English, the king of England, duke of Normandy, was therefore a vassal to the king of France, a situation made difficult with the increase of royal power and control over his subjects).

After him, the French kings, confronted with repeted wars, devastation and challenge of their authority, managed to increase their grip over the vassals. Things were allowed due to necessity of war : exceptional taxes were more easily conceded, the idea of a permanent, professional army was accepted, the local autonomy of great nobles was reduced (many of them being relatives, sons, brothers or uncles of the king himself). 

The defeat of Burgundy, last great feodal challenge to the authority of the French king, was a signal for strengthened royal power and administration. Charles the Bold, duke of Burgundy, was unable to preserve the status of quasi-independence his father, Philipp the Good, was able to establish, leading to the reintegration of Burgundy into the king's privy domain. 

It would be bold to assume that late medieval (Charles the Bold died in 1477) kings of France had absolute powers. Their power was certainly stronger and more easily enforced than their predecessors, yet they were very far from total control. Their incapacity to avoid or overcome swiftly the great religious turmoils of XVIth - XVIIth centuries shows that even despite their efforts, they could not enforce their religion and their will easily over the whole kingdom of France. You'll have to wait until Louis XIV, whose personal reign was 1661 - 1715, to see a real "absolute monarch".

I hope this answer your question, feel free to ask for follow up question or details, I'll try to keep an eye on this subject.
ආයුබෝවන් ! එය ඉතා පුළුල් එකක් වුවද, ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට මම උත්සාහ කරමි. මධ්‍යතන යුගයේ ප්‍රංශ දේශපාලනය සහ යුද්ධය හැදෑරූ ප්‍රංශ ජාතිකයෙකු ලෙස, මම ප්‍රධාන වශයෙන් අවධානය යොමු කරන්නේ ප්‍රංශය වෙතය. කෙටි පිළිතුර නම්: එය රඳා පවතී. එය කාලය සහ ස්ථානය යන දෙකම මත රඳා පවතී. ප්‍රංශ රජවරුන්ගේ බලය ඉංග්‍රීසි රජුට හෝ ශුද්ධ රෝම අධිරාජ්‍යයාට සමාන නොවීය. එය කාලයත් සමඟ බොහෝ පරිණාමය විය. මධ්‍යතන යුගය ලෙස හැඳින්වෙන කාලපරිච්ඡේදය වසර දහසකට වඩා අඩුවෙන් ආවරණය වන අතර දේවල් තරමක් වෙනස් විය. කෙසේ වෙතත්, ඔවුන්ගේ බලය, පොදුවේ ගත් කල, නිරපේක්ෂ රාජාණ්ඩුවේ නැගීමත් සමග XVII-XVIII වන සියවස්වල ඇති වූවාට වඩා බෙහෙවින් අඩු නිරපේක්ෂ විය. මම උදාහරණ කිහිපයක් දෙන්නම්. පළමු එක, සහ සැලකිය යුතු එකක්, බදු ගැන. ප්‍රංශයේ රජවරු මූලික වශයෙන් බදු ප්‍රභවයන් දෙකක් මත විශ්වාසය තැබූහ: සාමාන්‍ය සහ සුවිශේෂී බදු. සාමාන්‍ය බදු යනු රේගු, පෞරාණික නීති, වරප්‍රසාද හෝ ගනුදෙනු මගින් බලාත්මක කරන ලද &quot;සියලු කාලය තුළ ක්‍රියාකාරී&quot; බදු වේ. ඒවා සාමාන්‍යයෙන් අපගේ නූතන වැට් බද්ද හා සැසඳිය හැකි වක්‍ර බදු ස්වරූපයක් ගත්තේය. අසාමාන්‍ය බදු යනු අවශ්‍ය අවස්ථාවලදී රජු විසින් එකතු කළ යුතු විශේෂ බදු ය. ඔවුන්ට ප්‍රදේශයේ ජනගහනයෙන් කැමැත්ත අවශ්‍ය විය. &quot;ජනතාවගේ&quot; කැමැත්තට පටහැනිව එවැනි දායකත්වයක් ඉල්ලා සිටීමට රජුට නොහැකි තරම්ය. එම බදු සාමාන්‍යයෙන් දේශීය ප්‍රභූ හා ධනේශ්වරයේ නියෝජිතයන් විසින් සම්මත කරන ලද නමුත් කලාතුරකින් නොමිලේ. ඉල්ලා සිටින දේශීය වරප්‍රසාද හෝ පැරණි අයිතීන් නැවත වලංගු කිරීම. වඩාත් පොදු ඉල්ලීම වූයේ රජුගේ නමින් නියෝජිතයන් විසින් බදු එකතු කිරීම, බෙදීම සහ ඵලදායී එකතු කිරීම සඳහා නියෝජිතයන් වගකිව යුතුය, මුදල් පසුව රජු වෙත ලබා දීම, සමහර විට මාස හෝ වසර ගණනාවකට පසුවය. බදු වැනි වැදගත් හා කේන්ද්‍රීය දේ සඳහා පවා ප්‍රංශ රජවරුන් නිරපේක්ෂ බලය නොපවත්වන බව මෙයින් පෙනේ. දෙවන කරුණ වන්නේ හමුදා සේවයයි. වංශවත් අය, න්‍යායාත්මකව සහ ප්‍රායෝගිකව හමුදා සේවයට බැඳී සිටියහ. විශේෂයෙන්ම රජුට ඔහුගේ යුද්ධ වලදී සහය වීමට ඔහුගේ ෆෙඩල් අධිපති හමුදාව වන ඔස්ට් කැඳවිය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, දේවල් එතරම් සරල නොවීය. පළමුවෙන්ම, උත්තමයන් සෑම විටම ඇමතුමට සවන් දී පිළිතුරු දුන්නේ නැත. ඔබ 1415 දී ප්‍රංශයේ ඉංග්‍රීසි ව්‍යාපාරයේ උදාහරණය ගතහොත්, ඇජින්කෝට් සටන සහ කැලේස් වටලෑමෙන් අවසන් වූ අතර, ප්‍රංශ රජු, හයවන චාල්ස් වංශාධිපතියන් ලෙස බොහෝ වාරයක් කැඳවනු ලැබේ, එය අකාර්යක්ෂමතාවයේ ලකුණකි (ඔබට අවශ්‍ය නම් ඔවුන්ට දෙවරක් ඇමතීමට, ඒ ඔවුන් පළමු වරට නොපැමිණි නිසාය). ඔවුන් එක්රැස් වී ඇමතුමට පිළිතුරු දීමට මාස කිහිපයක් ගත විය, සමහරක් නයිට්වරු කිහිප දෙනෙකු පමණක් සමඟ පැමිණේ, නැතහොත් ඉතා ප්‍රමාද විය. තවද, සේවා කාලය වසරකට දින 40 ඉක්මවන්නේ නම්, ඔවුන්ට ගෙවිය යුතු විය (මම කතා කරන්නේ 1350-1450 කාලය ගැන, මම හොඳින්ම දන්නා බව. නීති විකාශනය වූ අතර රජුගේ සත්කාරකයාට කැඳවන ලද නයිට්වරුන්ට වන්දි ගෙවීමද සිදු විය) . පසුගිය කාලය තුළ, ඔවුන්ගේ ගෞරවය (squire, knight, banner lord) සහ ඔවුන් රැගෙන ආ සටන්කරුවන්ගේ ප්‍රමාණය අනුව ඔවුන්ගේ සේවය සඳහා ගෙවන ලදී. ඇත්ත වශයෙන්ම, රජවරුන්ට විශාල වේලාවක් හෝ ඉක්මනින් තම ඔස්ටිය රැස් කර ගත නොහැකි බව මෙයින් පෙන්නුම් කෙරේ. තවද, මහා ස්වාමිවරුන්ගේ බලපෑම වැදගත් විය. ඔබ Agincourt සටන දෙස බැලුවහොත්, බොහෝ Burgundian නයිට්වරු අතුරුදහන් වී ඇති බව ඔබට පෙනෙනු ඇත (විශාල දෙයක් සටන් කර - මිය ගියද -). හේතුව බර්ගන්ඩි ආදිපාදවරයා සහ එකල රජුගේ ප්‍රමුඛතම අමාත්‍යවරුන් (ප්‍රංශය විවෘත සිවිල් යුද්ධයක අද්දර සිටියේය) අතර ඇති වූ මහා එදිරිවාදිකම් සමඟ සම්බන්ධ වේ. පුද්ගලිකව නොපැමිණෙන ලෙස ආදිපාදවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටි අතර, එබැවින් ආයුධ සඳහා වූ ඇමතුමට පිළිතුරු දීම ඔහුගේ නයිට්වරුන්ට තහනම් කළේය. සමහරු තවමත් ost එකට ගිය නමුත් බොහෝ දෙනෙක් එසේ නොකළ අතර එය මගේ තුන්වන කරුණ වෙත යොමු කරයි. තුන්වන කරුණ, එසේ නම්: ප්‍රමුඛ ස්වාමිවරුන්ගේ බලපෑම. මධ්‍යතන යුගයේ ප්‍රංශයේ විශාලතම (වඩාත්ම බලගතු, ධනවත් සහ බලගතු) වංශවතුන්ට විශාල දේශපාලන බලයක් තිබුණි. ඔවුන්ගෙන් සමහරක් රජුගේ පෞද්ගලික සභාවේ කොටසක් විය. ඔවුන්ගේ ඉඩම් තුළ අසාමාන්‍ය බදු එකතු කිරීම සම්බන්ධයෙන්ද ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ මතය තිබුණි (එය XV වන සියවසේ අගභාගය දක්වා රාජධානියේ විශාලතම කොටස විය). සමහර අවස්ථාවලදී, විශේෂයෙන්ම මුල් යුගයේදී, ඔවුන් රජුගේ බලයට හා බලයට ගැලපෙන හෝ උසස් විය හැකිය. නිදසුනක් වශයෙන්, නෝමැන්ඩි හි විලියම් ආදිපාදවරයා, එංගලන්තය යටත් කර ගැනීම (1066) සිහිපත් කළ අතර, ප්‍රථම වරට ඔහුගේ රජුට සහ ප්‍රංශයේ රජුට එරෙහිව සටන් කළේය (1052 - 1054 මූලික වශයෙන්). VI වන ලුවී රජු (මේදය) ප්‍රධාන වශයෙන් සිහිපත් කරනු ලබන්නේ රාජකීය අධිකාරය වැඩි කිරීම සඳහා ඔහුගේ යටත් වැසියන්ට එරෙහිව ඔහු කළ බොහෝ යුද්ධ සඳහා ය. රජවරුන් කාලයත් සමඟ මෙය සීමා කිරීමට උත්සාහ කළද, ශ්‍රේෂ්ඨතම වංශවතුන්ට ඔවුන්ගේ ඉඩම්වල යුක්තිය පිළිබඳ අයිතිය වැනි අසාමාන්‍ය බලයක් ද තිබුණි. මේ සියල්ල සැලකිල්ලට ගෙන, තත්වයේ පරිණාමය ගැන ටිකක් කතා කිරීම අවශ්ය වේ. මධ්‍යකාලීන ප්‍රංශය රජවරුන්ගේ මධ්‍යගතකරණය සහ බලය වැඩි කිරීම අත්හදා බැලූ බව සාමාන්‍යයෙන් සැලකේ. ඔවුන් පරිපාලනය ශක්තිමත් කළා, එහි සංඛ්යාව වැඩි කළා. මෙය ඉතා දිගු හා ප්‍රගතිශීලී ක්‍රියාවලියක් වූ අතර එයට ස්වාමිවරුන්ගේ සහ ජනගහනයේ විරෝධයට එකසේ මුහුණ දීමට සිදු විය. කෙසේ වෙතත් මහා හැරවුම් ලක්ෂය වූයේ වසර සියයක යුද්ධයයි. එය ආරම්භ වීමට පෙර, VI වන ෆිලිප් (ලෙ බෙල්, ෆෙයාර්), රාජකීය පරිපාලනයේ බලය බරපතල ලෙස ශක්තිමත් කළේය (එය ඉංග්‍රීසින් සමඟ ආතතීන් වැඩි කළ එක් අංගයකි, එංගලන්තයේ රජු, නෝමැන්ඩි ආදිපාදවරයා, එබැවින් යටත් වැසියෙකි. ප්‍රංශයේ රජුට, රාජකීය බලය වැඩි වීම සහ ඔහුගේ යටත්වැසියන් කෙරෙහි පාලනය කිරීම දුෂ්කර විය). ඔහුගෙන් පසු, ප්‍රංශ රජවරු, නැවත නැවතත් යුද්ධ, විනාශය සහ ඔවුන්ගේ අධිකාරියේ අභියෝගයට මුහුණ දුන් අතර, යටත් වැසියන් කෙරෙහි ඔවුන්ගේ ග්‍රහණය වැඩි කර ගැනීමට සමත් විය. යුද්ධයේ අවශ්‍යතාවය නිසා දේවල් වලට ඉඩ දෙන ලදී: සුවිශේෂී බදු වඩාත් පහසුවෙන් පිළිගනු ලැබීය, ස්ථිර, වෘත්තීය හමුදාවක් පිළිබඳ අදහස පිළිගනු ලැබීය, ශ්‍රේෂ්ඨ ප්‍රභූවරුන්ගේ ප්‍රාදේශීය ස්වාධිපත්‍යය අඩු විය (ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් රජුගේ ඥාතීන්, පුතුන්, සහෝදරයන් හෝ මාමාවරු විය. තමා). ප්‍රංශ රජුගේ අධිකාරයට එල්ල වූ අවසාන මහා ෆෙඩල් අභියෝගය වූ බර්ගන්ඩිගේ පරාජය ශක්තිමත් රාජකීය බලය සහ පරිපාලනය සඳහා වූ සංඥාවක් විය. බර්ගන්ඩි ආදිපාදවරයා වන චාල්ස් ද බෝල්ඩ්ට ඔහුගේ පියා වන පිලිප් ද ගුඩ් විසින් ස්ථාපිත කිරීමට හැකි වූ අර්ධ-ස්වාධීනත්වයේ තත්ත්වය ආරක්ෂා කර ගැනීමට නොහැකි වූ අතර, බර්ගන්ඩි රජුගේ රහස්‍ය වසම වෙත නැවත ඒකාබද්ධ කිරීමට හේතු විය. මධ්‍යතන යුගයේ අගභාගයේ (1477 දී චාල්ස් ද බෝල්ඩ් මිය ගියේය) ප්‍රංශයේ රජවරුන්ට නිරපේක්ෂ බලතල තිබූ බව උපකල්පනය කිරීම නිර්භීත වනු ඇත. ඔවුන්ගේ බලය ඔවුන්ගේ පූර්වගාමීන්ට වඩා ප්‍රබල සහ පහසුවෙන් ක්‍රියාත්මක විය, නමුත් ඔවුන් සම්පූර්ණ පාලනයෙන් බොහෝ දුරස් විය. XVI - XVII සියවස්වල ඇති වූ මහා ආගමික කැළඹීම් වළක්වා ගැනීමට හෝ ඉක්මනින් ජය ගැනීමට ඔවුන්ට ඇති නොහැකියාව පෙන්නුම් කරන්නේ ඔවුන්ගේ උත්සාහය නොතකා, ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ ආගම සහ ඔවුන්ගේ කැමැත්ත පහසුවෙන් ප්‍රංශ රාජධානිය පුරා ක්‍රියාත්මක කිරීමට නොහැකි වූ බවයි. සැබෑ &quot;නිරපේක්ෂ රාජාණ්ඩුවක්&quot; දැකීමට ඔබට 1661 - 1715 පෞද්ගලික පාලන සමය වූ XIV වන ලුවී තෙක් බලා සිටීමට සිදු වනු ඇත. මෙය ඔබගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට බලාපොරොත්තු වෙමි, පසු විපරම් ප්‍රශ්නය හෝ විස්තර ඇසීමට නිදහස් වන්න, මම මෙම විෂය පිළිබඳව අවධානයෙන් සිටීමට උත්සාහ කරමි.