Not really.

The Germans had a target of sinking ~300,000 tons of shipping each month in order to starve Britain, and overwhelm British/Allied ship production.

In the first 27 months of the war, Germany only hit that target 4 times. After that, when America joined the war and added their own production to the mix, they had to try and sink 700,000 tons, which they only did once for the rest of the war. 

Only ~10% of convoys were ever attacked, so most got through without incident. 

Rationing was definitely needed however, as whilst Britain could maintain enough food coming in to match rationing figures, it couldnt support the amount that had been coming in pre-war (especially given that trade from France and the European continent wasn't exactly booming). Pre-war was around 55 million tons of food, during the war was around 12 million. More focus was put on growing within the UK, so don't take those figures as the only food the UK had.

After 1943, the war started turning against the Germans, and with the breaking of Enigma, the Germans were often only able to sink a tenth of their shipping target. Despite this, the horifically poor state of the economy after the war as well as the costs of rebuiling, meant that rationing continued into the 1950's for some items. We didn't have much foreign currency left to but foreign food with, and years of shifting our economy to war production left a period of time when all that had to be shifted back to making things that the post-war era needed, before we could get the economy going properly again.
ඇත්තෙන්ම නැහැ. බ්‍රිතාන්‍යය කුසගින්නෙන් පෙළීම සඳහා සහ බ්‍රිතාන්‍ය/මිත්‍රාත්‍රික නැව් නිෂ්පාදනය යටපත් කිරීම සඳහා ජර්මානුවන්ට සෑම මසකම ~300,000 නැව්ගත කිරීමේ ඉලක්කයක් තිබුණි. යුද්ධයේ පළමු මාස 27 තුළ ජර්මනිය එම ඉලක්කයට පහර දුන්නේ 4 වතාවක් පමණි. ඊට පසු, ඇමරිකාව යුද්ධයට සම්බන්ධ වී ඔවුන්ගේම නිෂ්පාදනය මිශ්‍රණයට එකතු කළ විට, ඔවුන්ට ටොන් 700,000 ක් උත්සාහ කර ගිල්වා දැමීමට සිදු වූ අතර, ඔවුන් යුද්ධයේ ඉතිරි කාලය සඳහා එය කළේ එක් වරක් පමණි. ප්‍රහාරයට ලක්වූයේ රථ පෙළේ ~10% කට පමණි, එබැවින් බොහෝමයක් කිසිදු අනතුරකින් තොරව ගමන් කළහ. කෙසේ වෙතත්, සලාකනය අනිවාර්යයෙන්ම අවශ්‍ය විය, බ්‍රිතාන්‍යයට සලාක සංඛ්‍යා වලට ගැලපෙන ප්‍රමාණවත් ආහාර ප්‍රමාණයක් පවත්වා ගත හැකි වුවද, එයට පූර්ව යුද්ධයේදී එන ප්‍රමාණයට සහය දැක්විය නොහැකි විය (විශේෂයෙන් ප්‍රංශයේ සහ යුරෝපීය මහාද්වීපයේ වෙළඳාම හරියටම වර්ධනය නොවීම) . යුද්ධයට පෙර ආහාර ටොන් මිලියන 55 ක් පමණ වූ අතර යුද්ධයේදී මිලියන 12 ක් පමණ විය. එක්සත් රාජධානිය තුළ වැඩීමට වැඩි අවධානයක් යොමු කරන ලදී, එබැවින් එම සංඛ්‍යා එක්සත් රාජධානියේ තිබූ එකම ආහාරය ලෙස නොසලකන්න. 1943 න් පසු, යුද්ධය ජර්මානුවන්ට එරෙහිව හැරීමට පටන් ගත් අතර, එනිග්මා බිඳ දැමීමත් සමඟ, ජර්මානුවන්ට බොහෝ විට ගිල්වීමට හැකි වූයේ ඔවුන්ගේ නැව් ඉලක්කයෙන් දහයෙන් එකක් පමණි. එසේ තිබියදීත්, යුද්ධයෙන් පසු ආර්ථිකයේ බිහිසුණු ලෙස දුර්වල තත්ත්වය මෙන්ම නැවත ගොඩනැගීමේ පිරිවැය, සමහර භාණ්ඩ සඳහා සලාකනය 1950 ගණන්වල දිගටම පැවතුනි. අපට විදේශ මුදල් ඉතිරිව තිබුණේ නැත, නමුත් විදේශ ආහාර සමඟ, වසර ගණනාවක් අපගේ ආර්ථිකය යුද නිෂ්පාදනයට මාරු කිරීමෙන් පසු යුද්ධයෙන් පසු යුගයට අවශ්‍ය දේවල් සෑදීමට ඒ සියල්ල නැවත මාරු කළ යුතු කාල පරිච්ඡේදයක් ඉතිරි විය. ආර්ථිකය යලිත් නිසි පරිදි ගෙන යා හැකිය.