**Regarding length of freeze:**

Layne et al investigated this and found that anywhere from 3 to 9 days was generally fine, but that mortality rose to 50% as you approached the 28 day mark (all at -1.5C). They then loaded some of the frogs with additional glucose (the cryoprotectant) and saw "excellent" survival rates up to 49 days - but they believe that this has more to do with energy availability and metabolism recovery during thawing than ice content. I don't have access to the full text of this article, so that is from the abstract.

(Source: Layne JR, Costanzo JP, Lee RE. (1998). 
Freeze duration influences postfreeze survival in the frog Rana sylvatica. *JOURNAL OF EXPERIMENTAL ZOOLOGY, 280(2), 197-201.*)

Another more recent abstract (maybe from 2009 or 2010?) mentioned that under ideal lab conditions and controlled freezing temperatures, survival rates for periods up to 60 days were better than what I expected (like above 50%).

**Regarding longevity/survivability:**

Joanisse  &  Storey found that increased oxygen intake and blood saturation levels, following thawing and up to a few hours later, did not lead to an increase in oxidative damage in tissues, since the wood frog increases production of antioxidant enzymes (primarily gluthatione) during freezing and thawing. 

(Source: Joanisse DR, Storey KB. (1996). Oxidative damage and antioxidants in Rana sylvatica the freeze-tolerant wood frog. *AMERICAN JOURNAL OF PHYSIOLOGY-REGULATORY INTEGRATIVE AND COMPARATIVE PHYSIOLOGY, 271(3), R545-R553.*)

Layne  &  Rice investigated motor impairment in thawing/thawed wood frogs and foud that with colder temperatured, movement impairment could be observed for extended amounts of time (days to weeks). Impairment would indicate that the frogs would be more susceptible to predation and less able to take advantage of environmental conditions or food sources. They surmised that even with the motor impairment, the recovery rates were more than sufficient for spring breeding and overall recovery of the species following the winter freeze.

(Source: Layne JR, Rice ME. (2003). Postfreeze locomotion performance in wood frogs (Rana sylvatica) and spring peepers (Pseudacris crucifer). *CANADIAN JOURNAL OF ZOOLOGY, 81(21), 2061-2065.*)

This would seem to indicate that freeze recovery would put the frogs at a disadvantage for a period of time, but that long-term damage (at least for moderate freezing, both temperature and time) is not a major factor. One other paper did note that reproductive activity in the males suffered, but I can't find the paper at the moment.
** කැටි කිරීමේ දිග සම්බන්ධයෙන්:** Layne et al මෙය විමර්ශනය කළ අතර සාමාන්‍යයෙන් දින 3 සිට 9 දක්වා ඕනෑම තැනක හොඳ බව සොයා ගන්නා ලදී, නමුත් ඔබ දින 28 සීමාවට (සියල්ල -1.5C දී) ළඟා වන විට එම මරණ අනුපාතය 50% දක්වා ඉහළ ගියේය. පසුව ඔවුන් සමහර ගෙම්බන්ට අමතර ග්ලූකෝස් (ක්‍රයිප්‍රොටෙක්ටන්ට්) පටවා දින 49ක් දක්වා &quot;විශිෂ්ට&quot; පැවැත්මක් දුටුවේය - නමුත් මෙය අයිස් අන්තර්ගතයට වඩා දියවන විට බලශක්ති ලබා ගැනීම සහ පරිවෘත්තීය ප්‍රකෘතිය සමඟ වැඩි සම්බන්ධයක් ඇති බව ඔවුහු විශ්වාස කරති. මට මෙම ලිපියේ සම්පූර්ණ පාඨයට ප්‍රවේශය නැත, එබැවින් එය වියුක්තයෙනි. (මූලාශ්‍රය: Layne JR, Costanzo JP, Lee RE. (1998). රැනා සිල්වටිකා ගෙම්බා තුළ ශීත කළ පසු පැවැත්මට කැටි කිරීමේ කාලසීමාව බලපෑම් කරයි. *පර්යේෂණාත්මක සත්ව විද්‍යාව පිළිබඳ සඟරාව, 280(2), 197-201.*) තවත් මෑතකාලීන වියුක්තයක් විය හැකිය. 2009 හෝ 2010 සිට?) ප්‍රශස්ත රසායනාගාර තත්ත්‍වයන් සහ පාලිත ශීතකරණ උෂ්ණත්වයන් යටතේ, දින 60ක් දක්වා වූ කාල පරිච්ඡේද සඳහා පැවැත්මේ අනුපාත මා බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා (50% ට වඩා වැඩි) වඩා හොඳ බව සඳහන් කර ඇත. **දීර්ඝායුෂ / පැවැත්ම සම්බන්ධයෙන්:** ලී ගෙම්බා නිෂ්පාදනය වැඩි කරන බැවින්, දියවීමෙන් පසුව සහ පැය කිහිපයකට පසුව ඔක්සිජන් ප්‍රමාණය වැඩිවීම සහ රුධිර සන්තෘප්තිය මට්ටම් වැඩි වීම, පටකවල ඔක්සිකාරක හානි වැඩි වීමට හේතු නොවන බව Joanisse &amp; Storey සොයා ගත්තේය. ප්රතිඔක්සිකාරක එන්සයිම (මූලික වශයෙන් ග්ලූටේෂන්) හිමාංකනය සහ දියවීම අතරතුර. (මූලාශ්‍රය: Joanisse DR, Storey KB. (1996). Rana silvatica හි ඔක්සිකාරක හානි සහ ප්‍රතිඔක්සිකාරක, කැටි කිරීමට ඔරොත්තු දෙන ලී ගෙම්බා. *American Journal of PHYSIOLOGY-Regulatory INTEGRATIVE AND COMPARIATIVE. *) Layne &amp; Rice විසින් දියවන / දියවන ලද ලී ගෙම්බන්ගේ මෝටර් දුර්වලතා විමර්ශනය කරන ලද අතර සීතල උෂ්ණත්වය සමඟ චලනය දුර්වල වීම දිගු කාලයක් (දින සිට සති දක්වා) නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. දුර්වලතාවයෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ ගෙම්බන් විලෝපනයට ගොදුරු වීමේ වැඩි අවදානමක් ඇති බවත් පාරිසරික තත්ත්වයන් හෝ ආහාර ප්‍රභවයන්ගෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමට අඩු හැකියාවක් ඇති බවත්ය. ඔවුන් අනුමාන කළේ මෝටර් රථ ආබාධ සමඟ පවා, ප්‍රකෘතිමත් වීමේ අනුපාත වසන්ත අභිජනනය සඳහා සහ ශීත කැටි කිරීමෙන් පසු විශේෂයේ සමස්ත ප්‍රකෘතිය සඳහා ප්‍රමාණවත් තරම් ප්‍රමාණවත් නොවන බවයි. (මූලාශ්‍රය: Layne JR, Rice ME. (2003). ලී ගෙම්බන් (Rana sylvatica) සහ වසන්ත පීපර්ස් (Pseudacris crucifer) හි පශ්චාත් ශීත කළ ලොකොමෝෂන් කාර්ය සාධනය *කැනේඩියානු සත්ව විද්‍යා සඟරාව, 81(21), 2061.*20 කැටිකිරීම ප්‍රකෘතිමත් වීම ගෙම්බන්ට යම් කාල පරිච්ඡේදයකට අවාසියක් වනු ඇති බව පෙන්නුම් කරන නමුත් දිගු කාලීන හානිය (අවම වශයෙන් මධ්‍යස්ථ හිමාංකය සඳහා, උෂ්ණත්වය සහ වේලාව යන දෙකම) ප්‍රධාන සාධකයක් නොවන බව පෙනේ. තවත් එක් පත්‍රිකාවක පිරිමින්ගේ ප්‍රජනන ක්‍රියාකාරකම් පීඩාවට පත්ව ඇති බව සටහන් කර ඇත, නමුත් මට මේ මොහොතේ පත්‍රය සොයාගත නොහැක.