Questions of popularity are not going to be easy to nail down  (why did everyone suddenly get interested in zombies?)  But it's not that actually doing big game hunting was popular ( it was, after all, rather hard for most Victorians to do it) as much as reading about it. That's rather obvious: reading about hunting large dangerous animals that can kill you can be thrilling, the difference between watching a bass fishing competition and seeing *Jaws*.

As to why some people ( yes, mostly men)  in the 19th c. were shooting giant beautiful animals and putting their heads on their walls, it could be summarized best perhaps as an animal-rights activist might summarize it, as a crime: with motive, means, and opportunity.

Motive: the stereotypical big game hunter in a pith helmet in Africa or India was English. [Sport hunting had long been a hobby of the landed classes in England](_URL_0_) .For one thing, they owned the gamelands.  Unlike poachers on their lands, they didn't necessarily need to eat what they hunted ( though they did have staff to clean and skin or pluck them) so it was easy for them to get into trophy hunting. Also, hunting the wildlife to keep it away from the crops was thought useful.

Opportunity: When England got an Empire, those upper-class sportsmen were able to simply begin doing the same sport hunting in the new dominions: they were in positions of power and could do so. Also, there was a good bit of game habitat,and the more primitive shorter-range weapons in the hands of the native populations had not reduced the numbers of large dangerous game. So, excitingly large numbers of  lions, tigers, cape buffalo, gnus etc. could be found.

Means: though the English wouldn't be limited to spears and arrows, their own gunmakers in the 18th c. had produced rifles and shotguns for small game, birds, and deer. Bringing down rhinos, elephants and buffalo required much more powerful firearms, and  by mid-century makers like Westley Richards and Gibbs were producing big game rifles that were at last satisfying the blood-lust of hunters like Sir Samuel Baker, firing belted lead balls weighing as much as two ounces on  heavy loads of black powder. These would batter the hunter almost as much as they battered the animals, but as firearms modernized, range and effectiveness did as well. With less punishing rifles to shoot, by the turn of the century, there could be women in pith helmets as well as men, bringing down large animals that they could then pose with for photos.
ජනප්‍රියත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්න ඇණ ගැසීම පහසු නොවනු ඇත (සියල්ලන්ම හදිසියේම පිල්ලි ගැන උනන්දු වූයේ ඇයි?) නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම විශාල ක්‍රීඩා දඩයම් කිරීම ජනප්‍රිය වූවක් නොවේ (සියල්ලට පසු, බොහෝ වික්ටෝරියානුවන්ට එය කිරීම තරමක් අපහසු විය) ඒ ගැන කියවන තරමට. එය තරමක් පැහැදිලිය: ඔබව මරා දැමිය හැකි විශාල භයානක සතුන් දඩයම් කිරීම ගැන කියවීම ප්‍රබෝධමත් විය හැකිය, බාස් මසුන් ඇල්ලීමේ තරඟයක් නැරඹීම සහ *හකු* දැකීම අතර වෙනස. 19 වන සියවසේ සමහර අය (ඔව්, බොහෝ විට පිරිමින්) ඇයි? යෝධ සුන්දර සතුන්ට වෙඩි තබා ඔවුන්ගේ බිත්ති මත හිස තබාගෙන සිටීම, එය වඩාත් හොඳින් සාරාංශගත කළ හැක්කේ සත්ව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ක්‍රියාකාරිකයෙකු එය අපරාධයක් ලෙස සාරාංශ කළ හැකි බැවිනි: චේතනාව, විධික්‍රම සහ අවස්ථාව සමඟ. චේතනාව: අප්‍රිකාවේ හෝ ඉන්දියාවේ පිත් හිස්වැස්මක් පැළඳ සිටින ඒකාකෘති විශාල ක්‍රීඩා දඩයම්කරු ඉංග්‍රීසි විය. [ක්‍රීඩා දඩයම බොහෝ කලක සිට එංගලන්තයේ ගොඩබිම් පන්තිවල විනෝදාංශයක් වී තිබුණි](_URL_0_) .එකක් නම්, ඔවුන්ට ක්‍රීඩා භූමිය අයිති විය. ඔවුන්ගේ ඉඩම්වල දඩයම් කරන්නන් මෙන් නොව, ඔවුන් දඩයම් කළ දේ අනුභව කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය (ඔවුන් පිරිසිදු කිරීමට සහ සම ඉවත් කිරීමට හෝ උදුරා ගැනීමට ඔවුන්ට කාර්ය මණ්ඩලයක් සිටියද) එබැවින් ඔවුන්ට කුසලාන දඩයම් කිරීමට පහසු විය. ඒ වගේම වන සතුන් දඩයම් කිරීමෙන් වගාවෙන් ඈත් වීම ප්‍රයෝජනවත් වුණා. අවස්ථාව: එංගලන්තයට අධිරාජ්‍යයක් ලැබුණු විට, එම ඉහළ පන්තියේ ක්‍රීඩකයින්ට නව ආධිපත්‍යය තුළ එකම ක්‍රීඩා දඩයම් කිරීම ආරම්භ කිරීමට හැකි විය: ඔවුන් බලතලවල සිටි අතර එසේ කළ හැකිය. එසේම, හොඳ ක්‍රීඩා වාසභූමියක් තිබූ අතර, ස්වදේශික ජනගහනය අතේ තිබූ වඩාත් ප්‍රාථමික කෙටි දුර ආයුධ විශාල භයානක ක්‍රීඩා සංඛ්‍යාව අඩු කර නොතිබුණි. එබැවින්, සිංහයන්, කොටියන්, කේප් මී හරකුන්, ග්නස් ආදී උද්වේගකර ලෙස විශාල සංඛ්යාවක් සොයා ගත හැකි විය. අර්ථය: ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් හෙල්ල සහ ඊතල වලට සීමා නොවුනත්, 18 වන සියවසේ ඔවුන්ගේම තුවක්කු සාදන්නන්. කුඩා ක්රීඩා, කුරුල්ලන් සහ මුවන් සඳහා රයිෆල් සහ වෙඩි බෙහෙත් නිෂ්පාදනය කර ඇත. රයිනෝස්, අලි ඇතුන් සහ මී හරකුන් ගෙන්වා ගැනීමට වඩා බලවත් ගිනි අවි අවශ්‍ය වූ අතර, වෙස්ට්ලි රිචඩ්ස් සහ ගිබ්ස් වැනි ශතවර්ෂයේ මැද භාගයේ නිෂ්පාදකයින් ශ්‍රීමත් සැමුවෙල් බේකර් වැනි දඩයම්කරුවන්ගේ ලේ තණ්හාව තෘප්තිමත් කරමින් විශාල රයිෆල් නිෂ්පාදනය කරමින් බර පටි සහිත ඊයම් බෝලවලින් වෙඩි තැබූහ. කළු කුඩු අධික බර මත අවුන්ස දෙකක් තරම්. මේවා සතුන්ට පහර දෙන තරමටම දඩයක්කාරයාට පහර දෙනු ඇත, නමුත් ගිනි අවි නවීකරණය වූ විට, පරාසය සහ කාර්යක්ෂමතාව ද විය. වෙඩි තැබීමට අඩු දඬුවම් රයිෆල් සමඟ, සියවස ආරම්භය වන විට, පිත් හිස්වැසුම් පැළඳ සිටින කාන්තාවන් මෙන්ම පිරිමින් ද සිටිය හැකිය, ඔවුන්ට පසුව ඡායාරූප සඳහා පෙනී සිටිය හැකි විශාල සතුන් ගෙන්වා ගත හැකිය.