People can certainly have more than their entire blood volume replaced and survive. Normal blood volume is around 70ml/kg, so about 5L on average. One unit of blood (packed red cells) is around 250ml, so once someone has received more than 20 units of blood they are close to having replaced their circulating volume. Transfusions of this amount are certainly not uncommon, and I have seen people who have received 50 or even 100 units of blood survive.

There are significant problems with giving this amount of blood though. You mentioned whole blood in your comment, and that would certainly be ideal. Most blood banks don't store whole blood though; donated blood is separated into its components parts, such as red cells and plasma. Blood is normally given as packed red cells which doesn't have the plasma component. This is important as its the plasma which contains the proteins you need to allow blood to clot.

So, as you transfuse large amounts of packed red cells into a bleeding patient the coagulation factor are lost (this is called dilutional coaguloapthy) and the patient won't stop bleeding. Its therefore important  to transfuse plasma and concentrated clotting factors as well.

Other problems from massive transfusions are hypothermia, as these products have been stored in freezers, so are cold, and metabolic problems from the additives in the blood packs, Citrate, for example is used to prevent the blood from clotting in the pack, but in large amounts can lower calcium levels and cause alkalosis.

Large volumes of blood can also cause fluid overload and can specifically damage the lungs, a condition called TRALI (Transfusion Related Acute Lung Injury)

Current research into this topic is looking at how much plasma you should give per unit of blood (it looks like we haven't been giving enough in the past) and whether the age of the blood matters; it seems like the longer the blood has been stored for, the less beneficial it is.
මිනිසුන්ට ඔවුන්ගේ සම්පූර්ණ රුධිර පරිමාවට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ප්‍රතිස්ථාපනය කර ජීවත් විය හැකිය. සාමාන්‍ය රුධිර පරිමාව 70ml/kg පමණ වන බැවින් සාමාන්‍යයෙන් 5L පමණ වේ. එක් රුධිර ඒකකයක් (ඇසුරුම් රතු රුධිරාණු) මිලි ලීටර් 250 ක් පමණ වේ, එබැවින් යමෙකුට රුධිර ඒකක 20 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ලැබුණු පසු ඔවුන්ගේ සංසරණ පරිමාව ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට ආසන්න වේ. මෙම ප්‍රමාණය රුධිර පාරවිලයනය කිරීම සාමාන්‍ය දෙයක් නොවන අතර රුධිර ඒකක 50ක් හෝ 100ක් ලබා ගත් අය දිවි ගලවා ගන්නා ආකාරය මම දැක ඇත්තෙමි. මෙම රුධිර ප්‍රමාණය ලබා දීමේදී සැලකිය යුතු ගැටළු තිබේ. ඔබ ඔබේ අදහසෙහි සම්පූර්ණ රුධිරය සඳහන් කර ඇති අතර, එය නිසැකවම සුදුසු වනු ඇත. බොහෝ රුධිර බැංකු සම්පූර්ණ රුධිරය ගබඩා කරන්නේ නැත. පරිත්යාග කරන ලද රුධිරය රතු සෛල සහ ප්ලාස්මා වැනි එහි සංරචක කොටස් වලට වෙන් කරනු ලැබේ. රුධිරය සාමාන්‍යයෙන් ලබා දෙන්නේ ප්ලාස්මා සංරචකය නොමැති අසුරන ලද රතු රුධිරාණු ලෙසය. රුධිර කැටි ගැසීමට ඔබට අවශ්‍ය ප්‍රෝටීන අඩංගු ප්ලාස්මාව නිසා මෙය වැදගත් වේ. එබැවින්, ඔබ රුධිර වහනය වන රෝගියෙකුට විශාල ප්‍රමාණයේ අසුරන ලද රතු රුධිර සෛල පාරවිලයනය කරන විට, කැටි ගැසීමේ සාධකය නැති වී යයි (මෙය dilutional coaguloapthy ලෙස හැඳින්වේ) සහ රෝගියා ලේ ගැලීම නතර නොකරයි. එබැවින් ප්ලාස්මා සහ සාන්ද්‍ර කැටි ගැසීමේ සාධක පාරවිලයනය කිරීම වැදගත් වේ. දැවැන්ත රුධිර පාරවිලයනයේ අනෙකුත් ගැටළු වන්නේ හයිපෝතර්මියාවයි, මෙම නිෂ්පාදන අධිශීතකරණයේ ගබඩා කර ඇති බැවින්, සීතලයි, සහ රුධිර ඇසුරුම්වල ඇති ආකලන වලින් පරිවෘත්තීය ගැටළු, උදාහරණයක් ලෙස Citrate, පැකේජයේ රුධිරය කැටි ගැසීම වැළැක්වීම සඳහා භාවිතා කරයි, නමුත් විශාල ප්රමාණවලින් කැල්සියම් මට්ටම අඩු කර ඇල්කලෝසිස් ඇති විය හැක. විශාල රුධිර ප්‍රමාණයන්ද තරල අධික වීම ඇති කළ හැකි අතර විශේෂයෙන් පෙනහළු වලට හානි කළ හැකිය, ට්‍රාලි නම් තත්වය (ට්‍රාන්ස්ෆියුෂන් ආශ්‍රිත උග්‍ර පෙනහළු තුවාල) මෙම මාතෘකාව පිළිබඳ වර්තමාන පර්යේෂණය ඔබ රුධිර ඒකකයකට කොපමණ ප්ලාස්මා ප්‍රමාණයක් ලබා දිය යුතුද යන්න සොයා බලයි (එය අප මෙන් පෙනේ. අතීතයේ දී ප්රමාණවත් තරම් ලබා දී නැත) සහ රුධිරයේ වයස වැදගත්ද; රුධිරය දිගු කාලයක් ගබඩා කර ඇති බව පෙනේ, එය අඩු ප්රයෝජනවත් වේ.