The desert fathers emerge toward the end of the fourth century as Christianity transitioned from a fringe cult to an accepted community in the pantheon of faiths. While earlier Christian communities had faced persecution and martyrdom, in this new period asceticism became the hallmark of true commitment to the faith. Thus some Christians sought to lead a life marked by exceptional ascetic rigor while pursuing constant prayer and fighting the temptation to return to the world. These figures spent their time alone in caves, atop pillars, or in the ruins of old roman structures now reclaimed by the wilderness and often gained a reputation for sanctity and holiness in their local community, becoming—ironically—something of an attraction and public figure. St. Anthony, whom historians consider to be the first of these "Desert fathers," retreated to the desert sometime in the late third century after giving away a large inheritance he had recieved from his parents. As a hermit living in an old military outpost, his commitment to prayer and the memorization of the bible attracted a number of followers that he organized into a informal monastic community that continued until his death in probably 356.

Some later emulators took Anthony's message of retreating from the world a little too seriously. My favorite example is [Saint Symeon the Stylite](_URL_0_), who, frustrated at the incessant visitors who came to him for prayers, placed himself atop a pillar to escape their pleas.

The communities that formed around these Desert Fathers became the earliest monasteries, ordering themselves around a communal set of principles. These "Rules" by which they lived their life formed the backbone of the monastic movement as it spread across the Late Antique world, although the earliest focused on physical work and communal prayer, not the intellectual work and reading that later monasticism would become known for.

This is merely a cursory sketch of the very large question you have outlined. I might suggest some further reading if you feel interested. [Peter Brown's The Rise and Function of the Holy Man in Late Antiquity (1971)](_URL_1_) remains the fundamental text for understanding the growth and social importance of these figures. For a more general overview, I would still recommend Peter Brown. His World of Late Antiquity is now in its Third Edition, and has an excellent chapter on the desert fathers and the growth of monasticism.




හතරවන සියවසේ අගභාගයේදී කාන්තාර පියවරුන් මතුවන්නේ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ආන්තික ලබ්ධියක සිට ඇදහිලි දේවස්ථානයේ පිළිගත් ප්‍රජාවකට සංක්‍රමණය වීමත් සමඟය. මීට පෙර කිතුනු ප්‍රජාවන් පීඩාවලට සහ ප්‍රාණ පරිත්‍යාගවලට මුහුණ දී ඇති අතර, මෙම නව කාල පරිච්ඡේදයේදී තපස්වාදය ඇදහිල්ල සඳහා සැබෑ කැපවීමේ ලකුණ බවට පත්විය. මේ අනුව, සමහර කිතුනුවන් නිරන්තර යාච්ඤාව අනුගමනය කරමින් සහ ලෝකයට නැවත පැමිණීමට ඇති පෙළඹවීමට එරෙහිව සටන් කරන අතරම සුවිශේෂී තපස් දැඩි බවින් සලකුණු කරන ලද ජීවිතයක් ගත කිරීමට උත්සාහ කළහ. මෙම පුද්ගලයින් ගුහාවල, කුළුණුවල හෝ පැරණි රෝම ව්‍යුහවල නටබුන්වල තනිව කාලය ගත කළ අතර, බොහෝ විට ඔවුන්ගේ ප්‍රාදේශීය ප්‍රජාව තුළ ශුද්ධකම සහ ශුද්ධකම සඳහා කීර්තියක් අත්කර ගත් අතර - උත්ප්‍රාසාත්මක ලෙස - ආකර්ෂණයක් සහ පොදු චරිතයක් බවට පත් විය. . ඉතිහාසඥයන් විසින් මෙම &quot;කාන්තාර පියවරු&quot; ගෙන් පළමුවැන්නා ලෙස සලකන ශාන්ත අන්තෝනි මුනිතුමා තුන්වන සියවසේ අගභාගයේදී තම දෙමාපියන්ගෙන් ලැබුණු විශාල උරුමයක් ලබා දීමෙන් පසු කාන්තාරයට පසු බැස ගියේය. පැරණි හමුදා මුරපොලක ජීවත් වූ ආරාමිකයෙකු ලෙස, යාච්ඤාව සහ බයිබලය කටපාඩම් කිරීම සඳහා වූ ඔහුගේ කැපවීම අනුගාමිකයින් ගනනාවක් ආකර්ෂණය කර ගත් අතර, ඔහු 356 දී ඔහුගේ මරණය දක්වාම පැවති අවිධිමත් පැවිදි ප්‍රජාවක් ලෙස සංවිධානය කරන ලදී. සමහර පසුකාලීන අනුකරණය කරන්නන් ඇන්තනිගේ පසුබැසීමේ පණිවිඩය ලබා ගත්හ. ටිකක් බරපතල ලෙස ලෝකයෙන්. මගේ ප්‍රියතම උදාහරණය වන්නේ [Saint Symeon the Stylite](_URL_0_), ඔහු වෙත යාඥා කිරීම සඳහා පැමිණෙන අනවරත අමුත්තන් ගැන කලකිරුණු ඔහු, ඔවුන්ගේ ආයාචනාවලින් බේරීම සඳහා කණුවක් මත තබා ගත්තේය. මෙම කාන්තාර පියවරුන් වටා ගොඩනැගුණු ප්‍රජාවන්, වාර්ගික ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් වටා තමන් විසින්ම පිළිවෙළට ගනිමින් මුල්ම ආරාම බවට පත් විය. ඔවුන්ගේ ජීවිතය ගත කළ මෙම &quot;රීති&quot; පැවිදි ව්‍යාපාරයේ කොඳු නාරටිය බවට පත් වූ අතර එය පසුකාලීන පෞරාණික ලෝකය පුරා ව්‍යාප්ත විය, නමුත් මුල්ම අවධානය යොමු කළේ ශාරීරික වැඩ සහ වාර්ගික යාච්ඤාව කෙරෙහි මිස බුද්ධිමය වැඩ සහ කියවීම නොව පසුකාලීනව පැවිදි බව ප්‍රසිද්ධියට පත් විය. . මෙය හුදෙක් ඔබ ගෙනහැර දක්වා ඇති ඉතා විශාල ප්‍රශ්නයේ කෙටි සටහනක් පමණි. ඔබ උනන්දුවක් දක්වන්නේ නම්, මම තවත් කියවීමක් යෝජනා කළ හැකිය. [Peter Brown ගේ The Rise and Function of the Holy Man in Late Antiquity (1971)](_URL_1_) මෙම සංඛ්‍යාවල වර්ධනය සහ සමාජ වැදගත්කම අවබෝධ කර ගැනීමේ මූලික පාඨය ලෙස පවතී. වඩාත් පොදු දළ විශ්ලේෂණයක් සඳහා, මම තවමත් පීටර් බ්‍රවුන් නිර්දේශ කරමි. ඔහුගේ ප්‍රමාද පෞරාණික ලෝකය දැන් එහි තුන්වන සංස්කරණයේ ඇති අතර කාන්තාර පියවරුන් සහ පැවිදිකමේ වර්ධනය පිළිබඳ විශිෂ්ට පරිච්ඡේදයක් ඇත.



