(1/2)

Well, you've inadvertently waded into what is probably the biggest ongoing debate in the historiography of slavery in North America right now! There is a huge debate raging at the moment regarding the exact role slavery has had to play in the development of modern capitalism, and the industrial revolution specifically. It's a debate that has been raging since at least 1944 with the development of what historians of slavery call the 'Williams thesis', named for Eric Williams and his book *Capitalism and Slavery*, in which he argued for an intrinsic link between the two. There is today a broad consensus that there is something of an essential relationship between the two and that slavery had a significant role to play in the industrial revolution and the development of capitalist economy; the debate largely focused on just how significant that role is, and whether or not it was definitive (in other words, was slavery a necessary prerequisite for industrialisation, or did it simply give it a helping hand?). For my part, I am unconvinced by the argument that there exists a definitive causal relationship between slavery and the industrial revolution - it has a role to play, absolutely, but I am not satisfied with the arguments that have been advanced to suggest it is the driving force behind western industrialisation.

The Williams thesis essentially holds that slavery's contribution to industrialisation is one of material investment. According to Williams, in the 17th and 18th centuries slavery in the New World provided the ingredients necessary for industrialisation. Extremely profitable farming operations allowed for the accumulation of vast wealth surpluses that provided the capital to finance the industrial revolution; the transatlantic slave trade created complex international markets, with ports and shipping lines that also carried goods and messaged, along which industrial supplies and consumer goods could later be ferried. As industrialisation gets underway in earnest, slavery begins to go into decline as it becomes apparent that industrial wage labour is more profitable and socially agreeable. It is, according to Williams, abolished in the 19th century as it becomes more profitable to 'proletarianise' slaves and turn them into sharecroppers or wage labourers, aided by improvements in agricultural efficiency made possible by the explosion in engineering creativity brought on by industrialisation. In this conceptualisation, slavery is essentially a feudalistic and pre-capitalist enterprise that is fundamentally incompatible with but necessary for the development of industrial capitalism.

Historians of slavery now widely recognise that the Williams thesis is fundamentally wrong in this regard. Slavery was not in decline in the 19th century - on the contrary, particularly in the United States, it has been shown to be a thriving and enormously profitable enterprise that did not appear to be dying out of its own accord. The picture in the British Caribbean is a little more complicated - there is still some disagreement over whether or not the region was in economic decline by the 19th century. Generally speaking, there is agreement that Britain's colonies were troubled but certainly not in any kind of terminal danger or decline that meant slavery would inevitably die out (and in some parts, like Barbados, slavery was very much a healthy, expanding institution). Nor are most historians convinced that it is a wholly pre-capitalist enterprise, either. Eugene Genovese took up that mantle most notably after Williams, and that argument has been thoroughly picked apart over the years (Walter Johnson's *Soul by Soul: Life Inside the Antebellum Slave Market* is a solid critical response to the way in which Genovese has misinterpreted the historical record in this regard). I'm going to talk about this in more detail towards the end - and you'll see why I'm leaving it for the end - but suffice to say, New World slavery was not *incompatible* with capitalism.

So what about Williams' contention that slavery was a necessary prerequisite to industrialisation? Well, this is where the debate gets rather more heated and complicated. There are many historians today still arguing in favour of that component of the Williams thesis, and the most notable lately would probably be Edward Baptist in his book *The Half Never Told: Slavery and the Making of American Capitalism*. Baptist alleges that the enormous profits being made from cotton and sugar helped to finance the industrial revolution in the United States and Britain, respectively.

What has also not been explained satisfactorily, in my view, is at what point slavery becomes uncoupled from the wider capitalist economy. Slavery is not, as I go into more detail later, a pre-capitalist phenomenon; it is not a relic carried over from some distant feudal past. It is thoroughly and wholly compatible with capitalist economic practices. Yet scholarly studies consistently fail to find that slavery was particularly and uniquely significant to the ongoing economic prosperity of the United States or Great Britain in the 19th century. The abolition of slavery gives rise to only a small economic shock in the United States, one which is perhaps also partly explained by the end of the Civil War dragging down growth as well - economic well-being recovers very quickly. Likewise, assessments of cotton's contribution to Gross Domestic Product (the value of everything the economy produces in a year) are modest. Baptist's claims in his book depend partly on the immense value of cotton to the US economy which other scholars have shown are based on a fundamental misunderstanding of economic theory: due to what is essentially an accounting error in how he tabulated the worth of cotton production in the 19th century, he has accidentally doubled it, whilst at the same time he miscalculates GDP in such a way that makes his estimates of cotton's contribution to the economy worthless (he excludes asset sales for instance but includes slave sales, even though slave sales are essentially asset sales in a slave economy). Though their 1974 work is rightfully deeply criticised, one of the more positive contributions Fogel and Engerman have made to the scholarship on slavery is demonstrating that the Southwest was just as wealthy as the Northeast in 1860 if you include wealth caught up in slaves (Gavin Wright has shown without slaves the North was 64% richer), only concentrated in the hands of a minority. It seems illogical that there should be such a huge dependency on that kind of wealth that somehow disappears to the point where slavery is abolished with a negligible impact on the wider economy.

Likewise, Baptist's thesis argues that cotton drove industrialisation in Britain, but he does a very bad job at proving it - and indeed, the advent of meaningful cotton mill operations in northern England significantly predates the explosion in cotton production in the Southern US, rather than being driven by it. It is also worth emphasising that Jamaica is particularly suited to growing cotton, and particularly to hand-picking cotton. To this day Jamaican cotton is worth four to five times Egyptian cotton. Yet we do not see any meaningful effort on the part of British planters to tap into this lucrative resource even in Jamaica, which was not a sugar monopoly colony; whilst this may simply reflect poor economic planning, it seems to be rather odd that if these planters were providing the finance and capital to drive industrialisation in northern England, that they would not be logically trying to also tap into the emerging market for cotton goods. Sugar remained king in the Caribbean, even though it was a much less stable market than cotton. And in any event, I would also stress that, although the Civil War in the United States did have an impact on the British economy, there is evidence that Britain was able to heavily supplement its shortfall in cotton imports from both India and Egypt. Britain's own abolition of slavery and the slave trade has been estimated to have cost just 2% of national income, suggesting it was far from the driver of economic growth. The profits from Britain’s colonies are just not enough to finance industry’s wholesale development and growth.

So what role did slavery play in the industrial revolution? Certainly, it *was* a source of finance, and the plantations of the South and the Caribbean did produce raw materials that helped to fuel industrialisation - though the advent that made this possible, the invention of the cotton gin, comes twenty to thirty years into industrialisation and coincides with the emergence of cotton mills. But the evidence for both the United States and Britain is that the vast majority of the wealth created by slavery remained trapped within the slave system, disappearing upon abolition. The end of slavery is devastating to the elite of both the South and the British Caribbean, wiping out vast quantities of wealth over night and bringing eventual ruin to many estates. Slave owners were, largely speaking, investing in more slaves rather than in industry - though some certainly did invest in industry (as did some slave traders who were not necessarily slave owners). And we know that in Britain, about half of all planters were not actually resident in the Caribbean and had other economic interests. But the evidence for slavery being the *driving* and *causal* factor behind industrialisation is, in my view, rather weak and the argument has yet to be made convincingly. There are too many inconsistencies and problems with the developments in the Williams thesis since 1944. It has a role to play but it is fundamentally wrong, in my view, to attribute industrialisation to slavery. It's just not that simple or straight-forward, and that argument rests on a very simplified, inaccurate view of economic development in the 18th and 19th centuries.
(1/2) හොඳයි, ඔබ නොදැනුවත්වම උතුරු ඇමරිකාවේ වහල්භාවය පිළිබඳ ඉතිහාස ලේඛනයේ දැනට පවතින විශාලතම විවාදයට සම්බන්ධ වී ඇත! නූතන ධනවාදයේ සහ කාර්මික විප්ලවයේ වර්ධනයේ දී වහල්භාවයට ඉටු කිරීමට සිදු වූ නිශ්චිත කාර්යභාරය පිළිබඳව මේ මොහොතේ විශාල විවාදයක් පවතී. එය එරික් විලියම්ස් සහ ඔහුගේ *ධනවාදය සහ වහල්භාවය* යන ග්‍රන්ථය වෙනුවෙන් නම් කරන ලද &#39;විලියම්ස් නිබන්ධනය&#39; නම් වූ වහල්භාවය පිළිබඳ ඉතිහාසඥයින් විසින් හඳුන්වනු ලබන දෙය වර්ධනය වීමත් සමඟ අවම වශයෙන් 1944 සිට ඇවිළෙමින් පවතින විවාදයකි. . මේ දෙක අතර අත්‍යවශ්‍ය සම්බන්ධයක් ඇති බවටත්, කාර්මික විප්ලවය සහ ධනේශ්වර ආර්ථිකයේ දියුණුවේදී වහල්භාවයට සැලකිය යුතු කාර්යභාරයක් පැවරී ඇති බවටත් අද පුළුල් සම්මුතියක් ඇත. විවාදය බොහෝ දුරට අවධානය යොමු කළේ එම භූමිකාව කෙතරම් වැදගත් ද යන්න සහ එය නිශ්චිත ද නැද්ද යන්න (වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, වහල්භාවය කාර්මිකකරණය සඳහා අත්‍යවශ්‍ය පූර්ව අවශ්‍යතාවයක් ද, නැතහොත් එය හුදෙක් එයට උදව්වක් ලබා දුන්නේ ද?). මගේ පැත්තෙන්, වහල්භාවය සහ කාර්මික විප්ලවය අතර නිශ්චිත හේතු සම්බන්ධතාවක් පවතින බවට තර්කයෙන් මට ඒත්තු ගැන්වෙන්නේ නැත - එය ඉටු කිරීමට කාර්යභාරයක් ඇත, නියත වශයෙන්ම, නමුත් එය යෝජනා කිරීමට ඉදිරිපත් කර ඇති තර්ක ගැන මම සෑහීමකට පත් නොවෙමි. බටහිර කාර්මිකකරණය පිටුපස ගාමක බලවේගය. විලියම්ස් නිබන්ධනය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම පවසන්නේ කාර්මිකකරණයට වහල්භාවයේ දායකත්වය ද්‍රව්‍යමය ආයෝජනවලින් එකක් බවයි. විලියම්ස්ට අනුව, 17 වන සහ 18 වන සියවස්වල නව ලෝකයේ වහල්භාවය කාර්මීකරණයට අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය සපයන ලදී. කාර්මික විප්ලවයට මූල්‍යකරණය සඳහා ප්‍රාග්ධනය සැපයූ අතිවිශාල ධන අතිරික්තයන් සමුච්චය කිරීමට අතිශයින් ලාභදායී ගොවිතැන් මෙහෙයුම් ඉඩ ලබා දුන්නේය. අත්ලාන්තික් සාගරයේ වහල් වෙළඳාම සංකීර්ණ ජාත්‍යන්තර වෙලඳපොලවල් නිර්මාණය කරන ලද අතර, වරාය සහ නැව් මාර්ග ද භාණ්ඩ ප්‍රවාහනය කරන ලද අතර පණිවිඩ යැවීමෙන් පසුව කාර්මික සැපයුම් සහ පාරිභෝගික භාණ්ඩ ප්‍රවාහනය කළ හැකි විය. කාර්මිකකරණය දැඩි ලෙස ක්‍රියාත්මක වන විට, කාර්මික වැටුප් ශ්‍රමය වඩා ලාභදායී සහ සමාජීය වශයෙන් එකඟ වන බව පෙනී යන විට වහල්භාවය පරිහානියට යාමට පටන් ගනී. විලියම්ස්ට අනුව, 19 වැනි සියවසේ දී එය අහෝසි කරන ලද්දේ, වහලුන් &#39;නිර්ධන පංතියට&#39; පත් කිරීම සහ ඔවුන් කොටස්කරුවන් හෝ කුලී කම්කරුවන් බවට පත් කිරීම වඩාත් ලාභදායී වන බැවින්, කාර්මීකරණය විසින් ඇති කරන ලද ඉංජිනේරු නිර්මාණශීලීත්වයේ පිපිරුම මගින් කෘෂිකාර්මික කාර්යක්ෂමතාවයේ වැඩිදියුණු කිරීම්වලට සහාය වීමෙනි. මෙම සංකල්පීයකරණය තුළ වහල්භාවය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම වැඩවසම්වාදී සහ පූර්ව ධනේශ්වර ව්‍යවසායයක් වන අතර එය මූලික වශයෙන් නොගැලපෙන නමුත් කාර්මික ධනවාදයේ වර්ධනය සඳහා අවශ්‍ය වේ. මේ සම්බන්ධයෙන් විලියම්ස් නිබන්ධනය මූලික වශයෙන් වැරදි බව වහල්භාවය පිළිබඳ ඉතිහාසඥයින් දැන් පුළුල් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත. 19 වැනි සියවසේ වහල්භාවය පරිහානියට පත් නොවීය - ඊට පටහැනිව, විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදයේ, එය ස්වකීය කැමැත්තෙන් මිය යන බවක් නොපෙනෙන, දියුණු වෙමින් පවතින සහ අතිමහත් ලාභ ලබන ව්‍යවසායක් බව පෙන්වා දී ඇත. බ්‍රිතාන්‍ය කැරිබියන් දූපත් වල පින්තූරය ටිකක් සංකීර්ණයි - 19 වන සියවස වන විට කලාපය ආර්ථික පරිහානියක පැවතියේද නැද්ද යන්න පිළිබඳව තවමත් යම් මතභේද පවතී. සාමාන්‍යයෙන් කථා කරන විට, බ්‍රිතාන්‍යයේ යටත් විජිත කැළඹී ඇති නමුත් නිසැකවම වහල්භාවය නොවැළැක්විය හැකි ලෙස මිය යනු ඇතැයි අදහස් කරන කිසිදු ආකාරයක පර්යන්ත අනතුරක හෝ පරිහානියක නොවන බවට එකඟතාවයක් ඇත (සහ බාබඩෝස් වැනි සමහර කොටස්වල, වහල්භාවය ඉතා සෞඛ්‍ය සම්පන්න, පුළුල් වන ආයතනයක් විය). එය සම්පූර්ණයෙන්ම පූර්ව ධනේශ්වර ව්‍යාපාරයක් බව බොහෝ ඉතිහාසඥයින්ට ඒත්තු ගැන්වී නැත. ඉයුජින් ජෙනොවේස් එම මැන්ටලය වඩාත් කැපී පෙනෙන ලෙස විලියම්ස්ට පසුව ලබා ගත් අතර, එම තර්කය වසර ගණනාවක් පුරා තරයේ තෝරාගෙන ඇත (වෝල්ටර් ජොන්සන්ගේ * ආත්මයෙන් ආත්මය: ඇන්ටෙබෙලම් ස්ලේව් මාර්කට් ඇතුළත ජීවිතය* යනු ජෙනොවීස් වැරදි ලෙස අර්ථකථනය කර ඇති ආකාරය පිළිබඳ දැඩි විවේචනාත්මක ප්‍රතිචාරයකි. මේ සම්බන්ධයෙන් ඓතිහාසික වාර්තාව). මම මේ ගැන වඩාත් විස්තරාත්මකව අවසානය දක්වා කතා කරන්නෙමි - සහ මම එය අවසානයට තබන්නේ මන්දැයි ඔබට පෙනෙනු ඇත - නමුත් නව ලෝකයේ වහල්භාවය ධනවාදය සමඟ *නොගැලපෙන* නොවීය. එසේනම් වහල්භාවය කාර්මිකකරණයට අත්‍යවශ්‍ය පූර්ව අවශ්‍යතාවයක් බවට විලියම්ස්ගේ තර්කය ගැන කුමක් කිව හැකිද? හොඳයි, විවාදය වඩාත් උණුසුම් හා සංකීර්ණ වන්නේ මෙහිදීය. අදටත් බොහෝ ඉතිහාසඥයින් විලියම්ස් නිබන්ධනයේ එම සංරචකයට පක්ෂව තර්ක කරමින් සිටින අතර, මෑතකාලීනව වඩාත් කැපී පෙනෙන්නේ එඩ්වඩ් බැප්ටිස්ට් ඔහුගේ *The Half Never Told: Slavery and the Making of American Capitalism* කෘතියේ. බැප්ටිස්ට් චෝදනා කරන්නේ කපු සහ සීනි වලින් ලැබෙන අතිවිශාල ලාභය පිළිවෙලින් එක්සත් ජනපදයේ සහ බ්‍රිතාන්‍යයේ කාර්මික විප්ලවයට මුදල් යෙදවීමට උපකාරී වූ බවයි. තෘප්තිමත් ලෙස පැහැදිලි කර නොමැති දෙය, මගේ මතය අනුව, වහල්භාවය පුළුල් ධනේශ්වර ආර්ථිකයෙන් විසන්ධි වන්නේ කුමන අවස්ථාවේදීද යන්නයි. වහල්භාවය යනු, මම පසුව වඩාත් විස්තරාත්මකව පවසන පරිදි, පූර්ව ධනේශ්වර සංසිද්ධියක් නොවේ; එය කිසියම් ඈත වැඩවසම් අතීතයකින් ගෙන ගිය ධාතුවක් නොවේ. එය ධනේශ්වර ආර්ථික භාවිතයන් සමග තරයේ සහ සම්පුර්ණයෙන්ම ගැළපේ. එහෙත් 19 වැනි සියවසේ එක්සත් ජනපදයේ හෝ මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ පවතින ආර්ථික සමෘද්ධිය සඳහා වහල්භාවය විශේෂයෙන් හා සුවිශේෂී ලෙස වැදගත් වූ බව සොයා ගැනීමට විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයන් නිරන්තරයෙන් අසමත් වේ. වහල්භාවය අහෝසි කිරීම එක්සත් ජනපදයේ කුඩා ආර්ථික කම්පනයක් පමණක් ඇති කරයි, සමහර විට සිවිල් යුද්ධයේ අවසානයත් සමග අර්ධ වශයෙන් පැහැදිලි කර ඇති අතර එය වර්ධනය පහතට ඇද දමයි - ආර්ථික යහපැවැත්ම ඉතා ඉක්මනින් යථා තත්ත්වයට පත් වේ. එසේම, දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට කපුගේ දායකත්වය පිළිබඳ තක්සේරු කිරීම් (ආර්ථිකය වසරක් තුළ නිෂ්පාදනය කරන සෑම දෙයකම වටිනාකම) නිහතමානී ය. බැප්ටිස්ට් ඔහුගේ පොතේ ප්‍රකාශයන් අර්ධ වශයෙන් රඳාපවතින්නේ එක්සත් ජනපද ආර්ථිකයට කපු වල ඇති අතිවිශාල වටිනාකම මත වන අතර අනෙකුත් විද්වතුන් පෙන්වා දී ඇත්තේ ආර්ථික න්‍යාය පිළිබඳ මූලික වැරදි වැටහීමක් මත ය: මූලික වශයෙන් ඔහු කපු නිෂ්පාදනයේ වටිනාකම වගුගත කළ ආකාරය පිළිබඳ ගිණුම්කරණ දෝෂයක් නිසා ය. 19 වන සියවසේදී, ඔහු අහම්බෙන් එය දෙගුණ කර ඇති අතර, ඒ සමඟම ඔහු ආර්ථිකයට කපුගේ දායකත්වය පිළිබඳ ඔහුගේ ඇස්තමේන්තු වල වටිනාකමක් නැති වන ආකාරයෙන් දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය වැරදි ලෙස ගණනය කරයි (උදාහරණයක් ලෙස ඔහු වත්කම් අලෙවිය බැහැර කරයි, නමුත් වහල් අලෙවිය වුවද, වහල් විකුණුම් ඇතුළත් වේ. වහල් ආර්ථිකයක අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම වත්කම් විකිණීම). ඔවුන්ගේ 1974 වැඩ නිවැරදිව ගැඹුරින් විවේචනය කර ඇතත්, වහල්භාවය පිළිබඳ ශිෂ්‍යත්වය සඳහා ෆොගල් සහ එන්ජර්මන් විසින් කරන ලද වඩාත් ධනාත්මක දායකත්වයක් නම්, ඔබ වහල්භාවයට හසු වූ ධනය ඇතුළත් කළහොත් නිරිතදිග 1860 දී ඊසානදිග මෙන් ධනවත් වූ බව පෙන්නුම් කරයි (ගැවින් රයිට් වහලුන් නොමැතිව උතුර 64% පොහොසත් බව පෙන්වා දී ඇත), සුළුතරයක් අත පමණක් සංකේන්ද්‍රණය වී ඇත. පුළුල් ආර්ථිකයට නොසැලකිලිමත් බලපෑමක් ඇති කරමින් වහල්භාවය අහෝසි කරන මට්ටමට කෙසේ හෝ අතුරුදහන් වන එවැනි ධනයක් මත එතරම් විශාල යැපීමක් තිබීම තර්කානුකූල නොවන බව පෙනේ. ඒ හා සමානව, බැප්ටිස්ට්ගේ නිබන්ධනය තර්ක කරන්නේ කපු බ්‍රිතාන්‍යයේ කාර්මිකකරණයට හේතු වූ නමුත් එය ඔප්පු කිරීමේදී ඔහු ඉතා නරක කාර්යයක් කරන බවයි - ඇත්ත වශයෙන්ම, උතුරු එංගලන්තයේ අර්ථවත් කපු මෝල් මෙහෙයුම් පැමිණීම සැලකිය යුතු ලෙස දකුණු එක්සත් ජනපදයේ කපු නිෂ්පාදනයේ පිපිරීමට වඩා කලින් සිදු විය. එය විසින් මෙහෙයවනු ලැබේ. ජැමෙයිකාව විශේෂයෙන් කපු වගා කිරීමට සහ විශේෂයෙන් අතින් කපු කැපීමට සුදුසු බව අවධාරණය කිරීම වටී. අදටත් ජැමෙයිකානු කපු ඊජිප්තු කපු වල වටිනාකම හතර පස් ගුණයක්. එහෙත් සීනි ඒකාධිකාරී යටත් විජිතයක් නොවූ ජැමෙයිකාවේ පවා බ්‍රිතාන්‍ය වැවිලිකරුවන්ගේ මෙම ලාභ සම්පත ලබා ගැනීමට කිසිදු අර්ථවත් උත්සාහයක් අප දකින්නේ නැත. මෙය හුදෙක් දුර්වල ආර්ථික සැලසුම් පිලිබිඹු කළ හැකි වුවද, උතුරු එංගලන්තයේ කාර්මීකරණය සඳහා මුල්‍ය සහ ප්‍රාග්ධනය සපයන්නේ මෙම වැවිලිකරුවන් නම්, ඔවුන් තාර්කිකව කපු භාණ්ඩ සඳහා නැගී එන වෙළඳපොලට පිවිසීමට උත්සාහ නොකිරීම තරමක් අමුතු දෙයක් බව පෙනේ. කපු වලට වඩා ඉතා අඩු ස්ථායී වෙළඳපොලක් වුවද, සීනි කැරිබියන් හි රජ විය. කෙසේ වෙතත්, එක්සත් ජනපදයේ සිවිල් යුද්ධය බ්‍රිතාන්‍ය ආර්ථිකයට බලපෑමක් ඇති කළද, ඉන්දියාව සහ ඊජිප්තුව යන දෙඅංශයෙන්ම කපු ආනයනයේ හිඟය විශාල වශයෙන් අතිරේක කිරීමට බ්‍රිතාන්‍යයට හැකි වූ බවට සාක්ෂි ඇති බව මම අවධාරණය කරමි. බ්‍රිතාන්‍යය විසින්ම වහල්භාවය අහෝසි කිරීම සහ වහල් වෙළඳාම සඳහා ජාතික ආදායමෙන් 2%ක් පමණක් වැය වන බව ඇස්තමේන්තු කර ඇති අතර, එය ආර්ථික වර්ධනයේ ධාවකයෙන් බොහෝ දුරස් බව අඟවයි. බ්‍රිතාන්‍යයේ යටත් විජිතවලින් ලැබෙන ලාභය කර්මාන්තයේ තොග සංවර්ධනයට සහ වර්ධනයට මුදල් සැපයීමට ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඉතින් කාර්මික විප්ලවයේ වහල්භාවය ඉටු කළ කාර්යභාරය කුමක්ද? නිසැකවම, එය මූල්‍ය ප්‍රභවයක් වූ අතර, දකුණේ සහ කැරිබියන් කලාපයේ වතු කාර්මිකකරණයට ඉන්ධන සපයන අමුද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය කළේය - මෙය සිදු කළ හැකි වුවද, කපු ජින් සොයා ගැනීම වසර විස්සක් තිහක් ගත වේ. කාර්මිකකරණයට හා කපු මෝල් මතුවීම සමග සමපාත වේ. නමුත් එක්සත් ජනපදය සහ බ්‍රිතාන්‍යය යන දෙඅංශයේම සාක්ෂිය නම් වහල් ක්‍රමය විසින් නිර්මාණය කරන ලද ධනයෙන් අතිමහත් බහුතරය වහල් ක්‍රමය තුළ සිරවී පැවතීම, අහෝසි කිරීමෙන් පසු අතුරුදහන් වීමයි. වහල්භාවයේ අවසානය දකුණේ සහ බ්‍රිතාන්‍ය කැරිබියන් යන දෙඅංශයේම ප්‍රභූන්ට විනාශකාරී ය, විශාල ධනස්කන්ධයක් රාත්‍රියේදී අතුගා දමමින් බොහෝ වතු වලට අවසානයේ විනාශය ගෙන එයි. වහල් හිමියන් බොහෝ දුරට කතා කරන්නේ කර්මාන්තයට වඩා වහලුන් තුළ ආයෝජනය කිරීමයි - සමහරු නිසැකවම කර්මාන්තයේ ආයෝජනය කළද (අනිවාර්‍යයෙන්ම වහල් හිමිකරුවන් නොවූ සමහර වහල් වෙළෙන්දන් කළාක් මෙන්). බ්‍රිතාන්‍යයේ, සියලුම වැවිලිකරුවන්ගෙන් අඩක් පමණ ඇත්ත වශයෙන්ම කැරිබියන් දූපත්වල පදිංචි නොවූ අතර වෙනත් ආර්ථික අවශ්‍යතා ඇති බව අපි දනිමු. නමුත් වහල්භාවය කාර්මීකරණය පිටුපස ඇති *ධාවක* සහ *හේතු* සාධකය වන බවට සාක්ෂි, මගේ මතය අනුව, තරමක් දුර්වල වන අතර තර්කය තවමත් ඒත්තු ගැන්විය හැකි ලෙස ඉදිරිපත් කර නොමැත. 1944 සිට විලියම්ස් නිබන්ධනයේ වර්ධනයන් සමඟ නොගැලපීම් සහ ගැටළු බොහොමයක් තිබේ. එයට භූමිකාවක් ඉටු කළ යුතු නමුත් කාර්මිකකරණය වහල්භාවයට ආරෝපණය කිරීම මූලික වශයෙන් වැරදිය. එය එතරම් සරල හෝ සරල නොවන අතර, එම තර්කය 18 වැනි සහ 19 වැනි සියවස්වල ආර්ථික සංවර්ධනය පිළිබඳ ඉතා සරල, සාවද්‍ය දැක්මක් මත රඳා පවතී.