(Expanding [on this previous post](_URL_0_))

The reality of public service in Francia essentially crumbled along Merovingian collapse during the late VIIth century.

Whereas public service was more or less maintained under the strong rule of Clothar II and Dagobert I, the decline of royal authority led to a slow transformation of palatine service with tendencies of autonomisation (control over public fisc being a source of personal power, for example), regionalisations (where sub-kingdoms each had their own palatial administration even under a same king) and functional systematisation where duties and jurisdictions were carefully precised in a context of numerical devellopment of a renewed aristocracy.

Ineed, the royal faida seeimingly caused the extinction of several important families, traditionally associated with public service, and the rise of a more militarized and more regionally-minded than their predecessors : altough the kings could bypass what had technically became a law not to appoint public servants outside their region of origin, more and more of these became territorialized and entranched themselves in their jurisdiction in no small part thanks to the maintainance or creations of religious establishments.

The crisis of royal authority (attributable mostly to successive royal minorities and the loss of hegemony outside Gaul) gradually reinforced this transformation, with tendencies to irrevocability and hereditarization. This provoked several conflcits among the aristocracy : a family or a set of families that threatened to control too much of public power locally was fought against by others (with royal arbitrage), but these often ambitioned to do that for themselves. This was both true of ecclesiastical and, maybe modelled from this first situation, lay power.

This strained the capacities of the royal fisc, with endless donations to this new forms of aristocratic powers and to the church, while confiscating properties became almost impossible (less in defiance to royal power itself, and more because it would have benefited whoever dominated the royal council) with charges and revenues being diretly payed and extracted by local powers.

Eventually, it meant public service was in constant rivality with aristocratic power in Francia proper which while relatively autonomous from royal authority (or being identified to it) was too tied to their own interests and clientele to be entierely considered as public service anymore. This led whole regions to become essentially autonomous, if not independent : Aquitaine, Provence, Alsace ([with the exemple of Adalric-Etichon in this recent pos](_URL_1_)t), even Maine; while peripheral dukes/petty-kings effectively removed Merovingian dominance into turning their duchies into independent polities.

The rise of Peppinids didn't really help, in the sense they promoted an "alternative hierarchy" based on vassality and relatively exclusive relations with their own lineage. It's not so much they directly attacked a post-bureaucratic model than they made it redundant and was more political efficient as involving a direct and stabler aristocratic obedience that the palatial network (they controlled in Austrasia) couldn't bring anymore.

It was still an important ideological model in the VIIIth, the structures of the kingdom being tought in the idea of public service nonetheless; and Peppinids-Carolingians tried to re-establish it : by crushing peripheral principalties one by one, by promoting "affiliated" religious establishment and bullying autonomous or rebel ones thanks to an alliance with Papacy, and by enforcing an institutional hierarchy at their benefit and on their dependence.

Promoting a rebirth of public service along the old Frankish model, however, wasn't really possible anymore even by bullying resisting aristocracy. If the re-hierarchisation and direct interventionism of the Carolingian was a success, it didn't removed either territorialization or perenisation of local elites, just made them more susceptible of intervention. By reframing a systematized vassalic network into terms of late ancient service, Carolingians effectively concretized their fusion : counts, abbots, vassi were effectively all associated with militia, its privileges and implications of delegations and benefits from the charges; while legitimazing territorialisation and hereditarisation of nobility.

It had benefits : the use of precarii, or ecclesiastical/monastic lands included into state service being lent to lay beneficiaries (which was a really efficient way to "money laundering" confiscated or ill-gained goods) removed a good deal of fiscal pressure on Carolingians, for instance, and the inclusion of clergyen and bishops as such into palatial service provided with a safe recruitment pool. As long precarii and conquests flowed in, the aristocracy was controlled by strong kings (the Frankish nobility seems to have been fairly limited to maybe an hundred of families at this point, the other falling prey to Peppinids-Carolingian takeover)

That said, Carolingians remained effectively an aristocratic family among others that "made it" and while sacralized by their alliance with the Papacy trough blessing and a relatively superficial imperial deonomination; didn't had the same transcendental nature than their predecessors that allowed them to navigate trough changes : confiscating and removing nobles even during the early Carolingians was easier said than done; missi dominici had little effective power and were more devices of negociation and scrutiny, etc.

It's one of the reasons bishops, altough not entierely apart, along with their intellectual and ideological support for imperial display (much more Frankish and Christian than "Roman") were one of the favourite institutional devices of the empire,with immunities (basically grant of territorial privileges) being generalized to both distach them from neighbouring families and attach them to palatial service.

Even if Peppin or Charlemagne would have wanted to, they couldn't go above negotiations and council with their nobility. Regularily during the general plaids or *conventi generali* which were effectively assemblies that influenced the make up of capitulari and edicts, while presided and made by the palatial service. Irregularily with the missi dominici as envoys to "problematic" nobles. Even the...complex matrimonial policy of Charlemagne is a testimony to the needs to coming to terms with such and such lineage, while Merovingians often elected at their apogee to marry outside the kingdom.

Trends of regionalisation themselves were still as strong as ever, leading to Charlemagne's succession being originally made along Francia/Aquitania/Italia without transmission of the imperial title, before every son besides Louis died, part of the cause of the following civil wars being the tentative of Louis and Lothar to force against regional tendencies.

 > *Did the magnates exercise much autonomous authority in their capacity  as magnates, or was the whole realm run by the royal bureaucracy?*

"Both and neither" is a frustrating answer, but the early Peppinid-Carolingian Francia does looks as it belonged to both Late Antiquity while announciating changes of the Xth-XIth centuries. The whole public service apparatus was mostly a remodelling on the new political situation and even if Merovingians already more readily accompanied changes than fought them, there was little being strictly bureaucratic now. Rather regional nobles owning fidelity and service exclusively to the new dynasty : the collapse of Carolingia point to the fragility of what was effectively a weak state (weaker than Merovingian Francia, one could say) where direct negociation between aristocracy and the palace could be held as long you had strong kings.

You could say that what distinguished Carolingians in their hey day from the rest of imperial aristocracy was their capacity to what remained of public institutions to reinforce their own aristocratic network and systematize it in all the Empire after having dusted it off. It was really dependent on continuously held prestige and power, and if Carolingians kept for almost two centuries enough prestige and sacrality, it didn't really save what early Carolingians attempted to build-up.
([මෙම පෙර සටහනේ] (_URL_0_) පුළුල් කරමින්) ෆ්‍රැන්සියා හි රාජ්‍ය සේවයේ යථාර්ථය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම VII වන සියවසේ අගභාගයේදී Merovingian බිඳවැටීමත් සමඟ බිඳ වැටුණි. ක්ලෝතර් II සහ ඩැගෝබර්ට් I ගේ ශක්තිමත් පාලනය යටතේ රාජ්‍ය සේවය අඩු වැඩි වශයෙන් පවත්වා ගෙන ගිය අතර, රාජකීය අධිකාරියේ පරිහානිය ස්වයං පාලන ප්‍රවණතා සමඟ පලතීන සේවයේ මන්දගාමී පරිවර්තනයකට හේතු විය (උදාහරණයක් ලෙස මහජන මුදල් පාලනය පුද්ගලික බලයේ ප්‍රභවයකි. ), ප්‍රාදේශීයකරණයන් (එක් එක් උප රාජධානිවලට එකම රජෙකු යටතේ වුවද ඔවුන්ගේම මාලිගා පරිපාලනය පැවතිය හැකිය) සහ නව ප්‍රභූ පැලැන්තියක සංඛ්‍යාත්මක සංවර්ධනයේ සන්දර්භය තුළ රාජකාරි සහ අධිකරණ බලය ප්‍රවේශමෙන් නිරවද්‍ය වූ ක්‍රියාකාරී ක්‍රමානුකූලකරණය. ඉනීඩ්, රාජකීය ෆයිඩා, සාම්ප්‍රදායිකව රාජ්‍ය සේවයට සම්බන්ධ වැදගත් පවුල් කිහිපයක් වඳ වී යාමටත්, ඔවුන්ගේ පූර්වගාමීන්ට වඩා මිලිටරිකරණය වූ සහ ප්‍රාදේශීය මනසක් ඇති අයගේ නැගීමටත් හේතු විය. ඔවුන්ගේ ප්‍රදේශයෙන් පිටත රාජ්‍ය සේවකයින්, වැඩි වැඩියෙන් මේ අය භෞමික බවට පත් වූ අතර ආගමික ආයතන නඩත්තු කිරීමට හෝ නිර්මාණය කිරීමට ස්තූතිවන්ත වන්නට සුළු වශයෙන් හෝ ඔවුන්ගේ අධිකරණ බල ප්‍රදේශයට ඇතුල් විය. රාජකීය අධිකාරියේ අර්බුදය (බොහෝ විට අනුප්‍රාප්තික රාජකීය සුළුතරයන්ට ආරෝපණය කළ හැකි අතර ගෝල්ට පිටතින් ආධිපත්‍යය අහිමි වීම) මෙම පරිවර්තනය ක්‍රමානුකූලව ශක්තිමත් කරන ලද අතර, ආපසු හැරවිය නොහැකි සහ ප්‍රවේණිගත කිරීමේ ප්‍රවණතා සමඟින්. මෙය ප්‍රභූවරුන් අතර ගැටුම් කිහිපයක් ඇති කළේය: ප්‍රාදේශීය වශයෙන් මහජන බලය ඕනෑවට වඩා පාලනය කිරීමට තර්ජනය කළ පවුලක් හෝ පවුල් සමූහයක් අනෙක් අය (රාජකීය බේරුම්කරණය සමඟ) එරෙහිව සටන් කළ නමුත් ඔවුන් බොහෝ විට එය තමන් වෙනුවෙන් කිරීමට අපේක්ෂා කළහ. මෙය පල්ලියේ සහ සමහර විට මෙම පළමු තත්වයෙන් ආදර්ශයට ගත් බලය යන දෙකම සත්‍ය විය. මෙම නව ආකාරයේ වංශාධිපති බලතලවලට සහ පල්ලියට නිමක් නැති පරිත්‍යාග සමඟ මෙය රාජකීය මූල්‍ය ක්‍ෂේත්‍රයේ හැකියාවන් අඩපණ කළ අතර, දේපළ රාජසන්තක කිරීම පාහේ කළ නොහැක්කක් විය (රාජකීය බලයට එරෙහිව අඩුවෙන්, සහ රාජකීය ආධිපත්‍යය දරන ඕනෑම කෙනෙකුට එයින් ප්‍රතිලාභ ලැබෙනු ඇත. කවුන්සිලය) ප්‍රාදේශීය බලවතුන් විසින් ගාස්තු සහ ආදායම් දැඩි ලෙස ගෙවනු ලබන අතර උපුටා ගැනීම. අවසානයේදී, එයින් අදහස් කළේ රාජ්‍ය සේවය ෆ්‍රැන්සියා නිසි ප්‍රභූ බලය සමඟ නිරන්තර එදිරිවාදිකමක් ඇති අතර එය රාජකීය අධිකාරියෙන් (හෝ එයට හඳුනාගෙන) සාපේක්ෂව ස්වාධීන වුවද, ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා සහ ගනුදෙනුකරුවන් සමඟ බැඳී ඇති බැවින් තවදුරටත් රාජ්‍ය සේවය ලෙස සැලකිය නොහැකිය. මෙය ස්වාධීන නොවේ නම් සම්පූර්ණ ප්‍රදේශ අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ස්වායත්ත බවට පත් කිරීමට හේතු විය : Aquitaine, Provence, Alsace ([මෙම මෑත pos හි Adalric-Etichon උදාහරණය සමඟ](_URL_1_)t), Maine පවා; පර්යන්ත ආදිපාදවරුන්/සුළු රජුන් මෙරොවිංගියානු ආධිපත්‍යය ඵලදායී ලෙස ඉවත් කර ඔවුන්ගේ ආදිපාදවරුන් ස්වාධීන රාජ්‍යයන් බවට පත් කරන ලදී. Peppinids නැඟීම ඇත්ත වශයෙන්ම උදව් කළේ නැත, අර්ථයෙන් ඔවුන් &quot;විකල්ප ධුරාවලියක්&quot; ප්‍රවර්ධනය කළේ ඔවුන්ගේම පෙළපත සමඟ සාපේක්‍ෂව හා සාපේක්ෂ සම්බන්ධතා මත පදනම් වූ වාසල බව ය. ඔවුන් විසින් එය අනවශ්‍ය බවට පත් කළාට වඩා පශ්චාත් නිලධරවාදී ආකෘතියකට සෘජුවම පහර දීම එතරම්ම නොවේ, මාලිගා ජාලයට (ඔවුන් පාලනය කරන ලද) මාලිගා ජාලයට (ඔවුන් පාලනය කරන ලද) තවදුරටත් ගෙන ඒමට නොහැකි වූ සෘජු සහ ස්ථායී වංශාධිපති කීකරුකමට වඩා දේශපාලන කාර්යක්ෂම විය. එය තවමත් VIII හි වැදගත් මතවාදී ආකෘතියක් විය, රාජ්‍යයේ ව්‍යුහයන් රාජ්‍ය සේවය පිළිබඳ අදහස කෙසේ වෙතත් දැඩි විය; සහ Peppinids-Carolingians එය නැවත ස්ථාපිත කිරීමට උත්සාහ කළේ: පර්යන්ත ප්‍රින්සිපල් එකින් එක තලා දැමීමෙන්, &quot;අනුබද්ධ&quot; ආගමික සංස්ථාපිතය ප්‍රවර්ධනය කිරීමෙන් සහ පාප් පදවිය සමඟ ඇති කරගත් සන්ධානයකට ස්තූතිවන්ත වෙමින් ස්වාධීන හෝ කැරලිකරුවන්ට හිරිහැර කිරීමෙන් සහ ඔවුන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා ආයතනික ධුරාවලියක් බලාත්මක කිරීමෙන් ඔවුන්ගේ යැපීම. කෙසේ වෙතත්, පැරණි ෆ්‍රෑන්ක් ආදර්ශය ඔස්සේ රාජ්‍ය සේවයේ පුනරුත්පත්තිය ප්‍රවර්ධනය කිරීම, ප්‍රතිරෝධී වංශාධිපතියන්ට හිරිහැර කිරීම මගින් පවා සැබවින්ම කළ නොහැකි විය. කැරොලින්ජියන් හි නැවත ධුරාවලිය සහ සෘජු මැදිහත්වීම් සාර්ථක වූයේ නම්, එය ප්‍රාදේශීය ප්‍රභූන්ගේ භෞමිකකරණය හෝ පරාවර්තනය ඉවත් නොකළ අතර, ඔවුන් මැදිහත්වීමට වඩාත් ගොදුරු විය. ක්‍රමානුකූලව වාසස්ථාන ජාලයක් ප්‍රමාද පැරණි සේවයට අනුව නැවත සකස් කිරීම මගින්, කැරොලින්ගියානුවන් ඔවුන්ගේ විලයනය ඵලදායි ලෙස සංයුක්ත කර ඇත: ගණන් කිරීම්, ඇබිත්වරු, වාසී යන සියල්ලන්ම මිලීෂියාව, එහි වරප්‍රසාද සහ නියෝජිතයින්ගේ ඇඟවුම් සහ චෝදනා වලින් ලැබෙන ප්‍රතිලාභ සමඟ ඵලදායී ලෙස සම්බන්ධ විය. වංශාධිපතිත්වයේ භෞමිකකරණය සහ පරම්පරාගත කිරීම නීත්‍යානුකූල කරන අතරම. එහි ප්‍රතිලාභ තිබුණි: රාජ්‍ය සේවයට ඇතුළත් කරන ලද ප්‍රෙකරි හෝ පල්ලියේ/ආරාමික ඉඩම් ප්‍රතිලාභීන් සඳහා ණයට දීම (එය රාජසන්තක කළ හෝ අයථා ලෙස උපයාගත් භාණ්ඩ &quot;මුදල් විශුද්ධිකරණය&quot; සඳහා සැබවින්ම කාර්යක්ෂම ක්‍රමයක් විය) හොඳ මූල්‍ය පීඩනයක් ඉවත් කළේය. නිදසුනක් වශයෙන්, කැරොලින්ගියානුවන්, සහ ආරක්ෂිත බඳවා ගැනීමේ සංචිතයක් සමඟින් සපයනු ලබන මාලිගාවේ සේවයට පූජකයන් සහ බිෂොප්වරුන් ඇතුළත් කිරීම. ප්‍රේකරි සහ ජයග්‍රහණ ගලා එන තාක් කල්, වංශාධිපතිත්වය ප්‍රබල රජවරුන් විසින් පාලනය කරන ලදී (ෆ්‍රෑන්ක් වංශවත් අය මේ වන විට පවුල් සියයකට පමණ සීමා වී ඇති බව පෙනේ, අනෙක පෙපිනිඩ්ස්-කැරොලින්ජියන් අත්පත් කර ගැනීමේ ගොදුරක් බවට පත්වේ) එනම් කැරොලින්ජියන්වරු රැඳී සිටියහ. ඵලදායි ලෙස &quot;එය සෑදූ&quot; අන් අය අතර ප්‍රභූ පවුලක් සහ පාප් පදවියේ ආශිර්වාදය සහ සාපේක්ෂ වශයෙන් මතුපිටින් පෙනෙන අධිරාජ්‍ය නිකායක් සමඟ ඔවුන්ගේ සන්ධානයෙන් පූජනීයත්වයට පත් වූ අතර; ඔවුන්ගේ පූර්වගාමීන්ට වඩා සමාන ලෝකෝත්තර ස්වභාවයක් නොතිබූ අතර, ඔවුන්ට අගාධ වෙනස්වීම් සඳහා සැරිසැරීමට ඉඩ සලසයි: මුල් කැරොලින්ගියානුවන් සමයේදී පවා වංශාධිපතියන් රාජසන්තක කිරීම සහ ඉවත් කිරීම පැවසීමට වඩා පහසු විය; missi dominici හට එතරම් ඵලදායී බලයක් නොතිබූ අතර, සාකච්ඡා කිරීමේ සහ පරීක්ෂා කිරීමේ උපකරණ වැඩි විය. එය බිෂොප්වරුන්, අධිරාජ්‍ය ප්‍රදර්ශනය සඳහා ඔවුන්ගේ බුද්ධිමය සහ දෘෂ්ටිවාදාත්මක සහයෝගය සමඟින් (&quot;රෝම&quot; ට වඩා බොහෝ දුරට ෆ්‍රෑන්ක් සහ ක්‍රිස්තියානි) සහය සමඟින් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන් නොවූවත් එක් හේතුවකි. අධිරාජ්‍යයේ ප්‍රියතම ආයතනික උපාංගවලින් එකක් වූ අතර, ප්‍රතිශක්තිය (මූලික වශයෙන් භෞමික වරප්‍රසාද ලබා දීම) ඔවුන් අසල්වැසි පවුල්වලින් ඉවත් කර මාලිගාවේ සේවයට අනුයුක්ත කිරීම සඳහා සාමාන්‍යකරණය කර ඇත. පෙපින්ට හෝ චාර්ලිමේන්ට අවශ්‍ය වුවද, ඔවුන්ගේ වංශවත් අය සමඟ සාකච්ඡා කිරීමට සහ සභාවට ඉහළින් යාමට ඔවුන්ට නොහැකි විය. සාමාන්‍ය ප්ලේඩ් හෝ *කොන්වෙන්ටි ජෙනරල්* වලදී, මුලසුන දැරූ අතර, මාලිගාවේ සේවය විසින් සාදන ලද අතර, කැපිටුලරි සහ ආඥාවන් සැකසීමට බලපෑ ඵලදායී එකලස් කිරීම් විය. අක්‍රමවත් ලෙස මිසි ඩොමිනිසි සමඟ &quot;ගැටළු&quot; වංශවතුන්ගේ දූතයන් ලෙස. චාර්ලිමේන් ගේ සංකීර්ණ විවාහ ප්‍රතිපත්තිය පවා එවැනි සහ එවැනි පෙළපතක් සමඟ එකඟ වීමේ අවශ්‍යතාවයට සාක්ෂියක් වන අතර, මෙරොවිංගියානුවන් බොහෝ විට රාජධානියෙන් පිටත විවාහ වීමට ඔවුන්ගේ උච්චතම අවස්ථාවට තේරී පත් විය. ප්‍රාදේශීයකරණයේ ප්‍රවණතා වෙන කවරදාටත් වඩා ප්‍රබල වූ අතර, ලුවී හැර සෑම පුතෙකුම මිය යාමට පෙර, ලුවී හැරුණු විට සෑම පුතෙකුම ෆ්‍රැන්සියා / ඇක්විටානියා / ඉතාලිය හරහා චාර්ලිමේන් ගේ අනුප්‍රාප්තිය මුලින් ඇති කිරීමට හේතු විය. කලාපීය ප්‍රවනතාවන්ට එරෙහිව බල කිරීමට ලුවී සහ ලෝතර්ගේ. &gt; *ප්‍රධානීන් ඔවුන්ගේ හැකියාවෙන් විශාල ස්වාධීන අධිකාරියක් ක්‍රියාත්මක කළාද, නැතහොත් මුළු රාජධානියම රාජකීය නිලධරය විසින් පාලනය කළාද?* &quot;දෙකම සහ නැත&quot; යනු කලකිරවන පිළිතුරකි, නමුත් මුල් පෙපිනිඩ්-කැරොලින්ජියන් ෆ්‍රැන්සියා පෙනෙන්නේ එය අයිති ලෙසයි. Xth-XIth සියවස්වල වෙනස්කම් නිවේදනය කරන අතරේ ප්‍රමාද පුරාණ දෙකම. සමස්ත රාජ්‍ය සේවා යන්ත්‍රයම බොහෝ දුරට නව දේශපාලන තත්ත්වය මත ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමක් වූ අතර, මෙරොවින්ජියන්වරු ඒ සමඟ සටන් කිරීමට වඩා පහසුවෙන් වෙනස්කම් සමඟ කටයුතු කළද, දැන් දැඩි නිලධාරිවාදයක් තිබුණේ නැත. නව රාජවංශයට පමණක් පක්ෂපාතීත්වය සහ සේවය හිමි ප්‍රාදේශීය වංශාධිපතියන්: කැරොලින්ජියාවේ බිඳවැටීම පෙන්නුම් කරන්නේ වංශාධිපතිත්වය සහ මාලිගාව අතර සෘජු සාකච්ඡා පැවැත්විය හැකි දුර්වල රාජ්‍යයක (මෙරොවින්ජියන් ෆ්‍රැන්සියාට වඩා දුර්වල යැයි කෙනෙකුට පැවසිය හැකිය) බිඳෙනසුලු බව ය. දිගු කලක් ඔබට ශක්තිමත් රජවරු සිටියහ. කැරොලින්ගියානුවන් අධිරාජ්‍යවාදී ප්‍රභූ පැලැන්තියේ අනෙකුත් ප්‍රභූවරුන්ගෙන් ඔවුන්ගේ උච්චතම දිනවලදී වෙන්කර හඳුනාගත් දෙය නම්, ඔවුන්ගේම වංශාධිපති ජාලය ශක්තිමත් කිරීමට සහ එය දූවිලි ඉවත් කිරීමෙන් පසු එය සියලු අධිරාජ්‍යය තුළ ක්‍රමානුකූල කිරීමට රාජ්‍ය ආයතනවල ඉතිරිව ඇති හැකියාවට ඔවුන් සතු හැකියාව බව ඔබට පැවසිය හැකිය. එය සැබවින්ම රඳා පැවතියේ අඛණ්ඩව පැවති කීර්තිය සහ බලය මත වන අතර, කැරොලින්ගියානුවන් සියවස් දෙකකට ආසන්න කාලයක් ප්‍රමාණවත් කීර්තිය සහ පූජනීයත්වය තබා ගත්තේ නම්, එය මුල් කැරොලින්ගියානුවන් ගොඩනඟා ගැනීමට උත්සාහ කළ දේ සැබවින්ම ඉතිරි කළේ නැත.