The persecution of Jews in Germany and the Holocaust had several distinct effects upon psychology: a major geographical shift in the epicenter of the scientific psychology world, an influx of Jewish psychologists into American universities, and a major change in focus from behavior to social issues. Prior to that time, behaviorism dominated American psychology in both clinical and experimental subfields, and the influx of Jewish refugees into America had a pronounced effect upon research and practice.

Prior to 1933, Germany was arguably the center of the psychological world. The first scientific laboratory and academic department of psychology was founded in 1879 by Wilhelm Wundt at the University of Leipzig, and knowledge of German was considered essential for scientific literacy in the field, even in America. In advance of WWII, numerous psychologists fled Nazi Germany, with most settling in America. When Hitler rose to power in 1933, Jewish scientists were removed from academic posts. The most prestigious psychology post in Germany was held by Wolfgang Köhler, who was associated with the Gestalt school. Although not Jewish, he was a vocal opponent of Nazi ideology and wrote an article in 1933 that is considered to be the last published criticism allowed by the Nazi regime in Germany. After refusing to begin lectures with the Nazi salute, Nazi officials began harassing his students, leading him to resign. Köhler was also editor of the influential journal Psychologische Forschung (Psychological Research), which Hitler suspended. Köhler resumed editing it from Swarthmore College after emigrating to the U.S. in 1935.

Kurt Lewin was a Jewish psychologist associated with the Gestalt school in Germany. He was forced to leave the country in 1933 and turned his attention from perceptual phenomenon to studying the behavior of individuals in groups. He is widely considered to be the founder of the modern subfield of social psychology. According to Elliot Aronson, one of the main themes in post-war social psychology was to combat the idea that “crazy things are caused by crazy people.” The public largely believed that a flaw in the German character was responsible for the Holocaust, and it could not occur anywhere else. The 1950s and 1960s became one of the most productive periods in experimental psychology, as numerous researchers published studies that cast doubt upon the theory of the “Nazi mind.”

* Muzafer Sherif was a Turkish psychologist who was jailed for speaking out against the Nazi regime. The U.S. state department arranged for his release to America in 1944, where he conducted a series of experiments known as the Robber’s Cave studies that demonstrated that arbitrarily dividing people (in this case, children at a boy’s camp) into groups creates ingroup favoritism and outgroup derogation sufficient to lead to aggression. 

* Soloman Asch was a Polish psychologist of Jewish descent who had immigrated to the U.S. in 1920. In the 1950s he published numerous influential studies of group conformity and propaganda.

* Stanley Milgram, a student of Asch, was an American born Jewish psychologist who was inspired by the trial of Adolf Eichmann to conduct a series of experiments on obedience to authority in the 1960s. His first published study demonstrated that the majority of people can be induced to administer lethal shocks to a complete stranger. This publication came out right as the war crimes trials shifted from the leaders to the low ranking individuals who carried out the actual killings, and had a significant impact upon the public interpretation of what had occurred. 

* Leon Festinger, a student of Lewin, was an American born Jewish psychologist developed one of the most important theories of psychology, cognitive dissonance theory. The theory proposed that people experience physiological discomfort when they behave in ways that are inconsistent with their attitudes. In situations where they do not have complete control over their own behavior, they will avoid information that calls attention to this conflict and in some circumstances will revise their attitudes so that they are consistent with behavior. 

* Stanley Schachter was an American born Jewish psychologist who developed a theory that emotions are comprised of two factors: nonspecific physiological arousal and a cognitive interpretation derived from environmental cues. Because the cognitive explanation for arousal is malleable, strong emotions can spill over very easily to each other: an experience of terror can directly lead to fanatical devotion, the exuberance of a rally can lead to aggressive hatred, etc.

The field of clinical psychology was also strongly shaped by refugees and Holocaust experiences. Psychoanalysis was almost entirely in the domain of Jewish central European psychiatrists (Carl Jung, a non-Jew, was the only notable exception). Refugees fleeing Germany gave psychoanalysis a much wider audience than it had received up until that point. Simultaneously, the U.S. military and Veterans’ Administration began to initiate psychologists in the practice of psychotherapy due to a shortage of psychiatrists, and many of these new entrants choose to practice using a psychoanalytic approach. Several new therapy approaches were also directly informed by Holocaust experiences. Viktor Frankl, an Austrian psychiatrist who survived imprisonment at Auschwitz and Dachau, noticed that a prime determinant of who survived and who died was the person’s sense of their life having meaning. He developed a new therapy approach, logotherapy, from these experiences. 

I would highly recommend Richard Overy’s (2014) “Ordinary Men, Extraordinary Circumstances: Historians, Social Psychology, and the Holocaust” (Journal of Social Issues, 70, 515-530)  and Robert Prince’s (2009) “Psychoanalysis Traumatized: The Legacy of the Holocaust” (The American Journal of Psychoanalysis, 69, 179-194) for further reading.

ජර්මනියේ යුදෙව්වන්ට හිංසා පීඩා කිරීම සහ සමූලඝාතනය මනෝවිද්‍යාවට විවිධ බලපෑම් ඇති කළේය: විද්‍යාත්මක මනෝවිද්‍යා ලෝකයේ කේන්ද්‍රයේ විශාල භූගෝලීය වෙනසක්, යුදෙව් මනෝවිද්‍යාඥයින් ඇමරිකානු විශ්ව විද්‍යාලවලට ගලා ඒම සහ හැසිරීමේ සිට සමාජ ප්‍රශ්න දක්වා අවධානය යොමු කිරීමේ ප්‍රධාන වෙනසක්. එම කාලයට පෙර, චර්යාවාදය සායනික සහ පර්යේෂණාත්මක උප ක්ෂේත්‍ර දෙකෙහිම ඇමරිකානු මනෝවිද්‍යාව ආධිපත්‍යය දැරූ අතර, යුදෙව් සරණාගතයින් ඇමරිකාවට ගලා ඒම පර්යේෂණ හා භාවිතය කෙරෙහි ප්‍රකාශිත බලපෑමක් ඇති කළේය. 1933 ට පෙර ජර්මනිය මනෝවිද්‍යාත්මක ලෝකයේ කේන්ද්‍රස්ථානය විය. මනෝවිද්‍යාව පිළිබඳ පළමු විද්‍යාත්මක රසායනාගාරය සහ අධ්‍යයන අංශය 1879 දී ලයිප්සිග් විශ්ව විද්‍යාලයේ විල්හෙල්ම් වුන්ඩ් විසින් ආරම්භ කරන ලද අතර ඇමරිකාවේ පවා ක්ෂේත්‍රයේ විද්‍යාත්මක සාක්ෂරතාවය සඳහා ජර්මානු දැනුම අත්‍යවශ්‍ය යැයි සැලකේ. WWII ට පෙර, බොහෝ මනෝවිද්‍යාඥයින් නාසි ජර්මනියෙන් පලා ගිය අතර බොහෝ දෙනෙක් ඇමරිකාවේ පදිංචි වූහ. 1933 හිට්ලර් බලයට පත් වූ විට යුදෙව් විද්‍යාඥයන් අධ්‍යයන තනතුරුවලින් ඉවත් කරන ලදී. ජර්මනියේ වඩාත්ම කීර්තිමත් මනෝවිද්‍යා තනතුර දරන ලද්දේ ගෙස්ටෝල්ට් පාසලට සම්බන්ධ වූ වුල්ෆ්ගැන්ග් කෝලර් විසිනි. යුදෙව්වෙකු නොවූවත්, ඔහු නාසි මතවාදයට දැඩි විරුද්ධවාදියෙකු වූ අතර 1933 දී ලිපියක් ලිවීය, එය ජර්මනියේ නාසි තන්ත්‍රය විසින් අනුමත කරන ලද අවසාන ප්‍රකාශිත විවේචනය ලෙස සැලකේ. නාසි ආචාරය සමඟ දේශන ආරම්භ කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් පසු, නාසි නිලධාරීන් ඔහුගේ සිසුන්ට හිරිහැර කිරීමට පටන් ගත් අතර, ඔහු ඉල්ලා අස්වීමට හේතු විය. Hitler විසින් අත්හිටුවන ලද Psychologische Forschung (මනෝවිද්‍යාත්මක පර්යේෂණ) සඟරාවේ කර්තෘවරයා වූයේද Köhler ය. 1935 දී එක්සත් ජනපදයට සංක්‍රමණය වීමෙන් පසු කෝලර් එය ස්වර්ත්මෝර් විද්‍යාලයෙන් නැවත සංස්කරණය කිරීම ආරම්භ කළේය. කර්ට් ලෙවින් ජර්මනියේ ගෙස්ටෝල්ට් පාසලට සම්බන්ධ යුදෙව් මනෝවිද්‍යාඥයෙකි. ඔහුට 1933 දී රට හැර යාමට බල කෙරුණු අතර සංජානනීය සංසිද්ධියෙන් කණ්ඩායම් වශයෙන් පුද්ගලයන්ගේ හැසිරීම් අධ්‍යයනයට ඔහුගේ අවධානය යොමු කළේය. සමාජ මනෝවිද්‍යාවේ නූතන උප ක්ෂේත්‍රයේ නිර්මාතෘවරයා ලෙස ඔහු පුළුල් ලෙස සැලකේ. එලියට් ඇරොන්සන්ට අනුව, පශ්චාත් යුධ සමාජ මනෝවිද්‍යාවේ එක් ප්‍රධාන තේමාවක් වූයේ &quot;පිස්සු දේවල් ඇතිවන්නේ පිස්සු මිනිසුන් නිසා&quot; යන අදහසට එරෙහිව සටන් කිරීමයි. සමූලඝාතනය සඳහා ජර්මානු චරිතයේ දෝෂයක් වගකිව යුතු බව මහජනයා බොහෝ දුරට විශ්වාස කළ අතර එය වෙනත් තැනක සිදු නොවිය හැකිය. 1950 සහ 1960 ගනන් පර්යේෂණාත්මක මනෝවිද්‍යාවේ වඩාත්ම ඵලදායී කාල පරිච්ඡේදයක් බවට පත් විය, බොහෝ පර්යේෂකයන් &quot;නාසි මනස&quot; පිළිබඳ න්‍යාය මත සැක පහළ කරන අධ්‍යයනයන් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. මුසාෆර් ෂෙරිෆ් නාසි පාලනයට එරෙහිව කතා කිරීම නිසා සිරගත කරන ලද තුර්කි මනෝවිද්‍යාඥයෙකි. එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව ඔහුව 1944 දී ඇමරිකාවට මුදා හැරීමට කටයුතු කළේය, එහිදී ඔහු රොබර්ස් ගුහා අධ්‍යයනය ලෙස හැඳින්වෙන අත්හදා බැලීම් මාලාවක් සිදු කරන ලද අතර එමඟින් පෙන්නුම් කළේ අත්තනෝමතික ලෙස මිනිසුන් (මෙම අවස්ථාවේදී පිරිමි කඳවුරේ සිටින ළමයින්) කණ්ඩායම් වලට බෙදීම කණ්ඩායම් අනුග්‍රහය සහ කණ්ඩායම් නිර්මාණය කරන බවයි. ආක්‍රමණශීලී වීමට ප්‍රමාණවත් නින්දා කිරීම. * සොලමන් ආෂ් 1920 දී එක්සත් ජනපදයට සංක්‍රමණය වූ යුදෙව් සම්භවයක් ඇති පෝලන්ත මනෝවිද්‍යාඥයෙකි. 1950 ගණන් වලදී ඔහු කණ්ඩායම් අනුකූලතාව සහ ප්‍රචාරණය පිළිබඳ බලගතු අධ්‍යයනයන් රාශියක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. * ඇෂ් හි ශිෂ්‍යයෙකු වන ස්ටැන්ලි මිල්ග්‍රම්, 1960 ගණන්වල අධිකාරියට කීකරු වීම පිළිබඳ අත්හදා බැලීම් මාලාවක් පැවැත්වීමට ඇඩොල්ෆ් අයිච්මන්ගේ නඩු විභාගයෙන් ආභාසය ලැබූ ඇමරිකානු උපත ලද යුදෙව් මනෝවිද්‍යාඥයෙකි. ඔහුගේ පළමු ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අධ්‍යයනයෙන් පෙන්නුම් කළේ සම්පූර්ණ ආගන්තුකයෙකුට මාරාන්තික කම්පන පරිපාලනය කිරීමට බහුතරයක් මිනිසුන් පෙළඹවිය හැකි බවයි. මෙම ප්‍රකාශනය නිවැරැදිව ප්‍රකාශයට පත් වූයේ යුද අපරාධ නඩු විභාග නායකයන්ගේ සිට සැබෑ ඝාතන සිදු කළ පහත් පෙළේ පුද්ගලයන් වෙත මාරු වීමත් සමඟ සිදු වූ දේ පිළිබඳ මහජන අර්ථකථනය කෙරෙහි සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කරමිනි. * ලෙවින්ගේ ශිෂ්‍යයෙකු වූ ලියොන් ෆෙස්ටිංගර්, ඇමරිකාවේ උපත ලද යුදෙව් මනෝවිද්‍යාඥයෙක් වූ අතර ඔහු මනෝවිද්‍යාවේ වැදගත්ම න්‍යායක් වන සංජානන විසංවාදය න්‍යාය වර්ධනය කළේය. න්‍යාය යෝජනා කළේ මිනිසුන් ඔවුන්ගේ ආකල්පවලට නොගැලපෙන ආකාරයෙන් හැසිරෙන විට කායික අපහසුතා අත්විඳින බවයි. ඔවුන්ගේම හැසිරීම් මත සම්පූර්ණ පාලනයක් නොමැති අවස්ථාවන්හිදී, ඔවුන් මෙම ගැටුමට අවධානය යොමු කරන තොරතුරු මඟහරිනු ඇති අතර සමහර අවස්ථාවලදී ඔවුන් හැසිරීමට අනුකූල වන පරිදි ඔවුන්ගේ ආකල්ප සංශෝධනය කරනු ඇත. * Stanley Schachter යනු ඇමරිකානු උපත ලද යුදෙව් මනෝවිද්‍යාඥයෙක් වන අතර ඔහු හැඟීම් සාධක දෙකකින් සමන්විත වන බවට න්‍යායක් වර්ධනය කළේය: නිශ්චිත නොවන කායික උද්දීපනය සහ පාරිසරික ඉඟි වලින් ලබාගත් සංජානන අර්ථ නිරූපණය. උද්දීපනය සඳහා සංජානන පැහැදිලි කිරීම සුමට වන බැවින්, ශක්තිමත් චිත්තවේගයන් එකිනෙකාට ඉතා පහසුවෙන් ගලා යා හැකිය: භීෂණයේ අත්දැකීම සෘජුවම උමතු භක්තියට තුඩු දිය හැකිය, රැලියේ අධික ලෙස හැසිරීම ආක්‍රමණශීලී වෛරයට හේතු විය හැක. සායනික මනෝවිද්‍යා ක්ෂේත්‍රය විය. සරණාගතයින් සහ හොලොකෝස්ට් අත්දැකීම් මගින් ද දැඩි ලෙස හැඩගස්වා ඇත. මනෝ විශ්ලේෂණය මුලුමනින්ම පාහේ යුදෙව් මධ්‍යම යුරෝපීය මනෝ වෛද්‍යවරුන්ගේ වසම තුළ විය (යුදෙව් නොවන කාල් ජුන්ග්, එකම කැපී පෙනෙන ව්‍යතිරේකය විය). ජර්මනියෙන් පලා යන සරණාගතයින් මනෝ විශ්ලේෂණයට එතෙක් ලැබුණු ප්‍රේක්ෂකාගාරයට වඩා විශාල ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් ලබා දුන්හ. ඊට සමගාමීව, මනෝ වෛද්‍යවරුන්ගේ හිඟය හේතුවෙන් එක්සත් ජනපද හමුදාව සහ ප්‍රවීණයන්ගේ පරිපාලනය මනෝවිද්‍යාඥයින් මනෝචිකිත්සාවේ යෙදීමට පටන් ගත් අතර, මෙම නවකයින් බොහෝ දෙනෙක් මනෝවිශ්ලේෂණාත්මක ප්‍රවේශයක් භාවිතා කරමින් පුහුණු වීමට තෝරා ගත්හ. හොලොකෝස්ට් අත්දැකීම් මගින් නව ප්‍රතිකාර ප්‍රවේශයන් කිහිපයක් ද සෘජුවම දැනුම් දෙන ලදී. Auschwitz සහ Dachau හි සිරගතව සිට දිවි ගලවා ගත් ඔස්ට්‍රියානු මනෝ වෛද්‍යවරයකු වන වික්ටර් ෆ්‍රෑන්ක්ල්, දිවි ගලවා ගත්තේ කවුරුන්ද සහ මිය ගියේ කවුරුන්ද යන්න පිළිබඳ ප්‍රධාන නිර්ණායකය පුද්ගලයාගේ ජීවිතයේ අර්ථයක් ඇති බව දුටුවේය. ඔහු මෙම අත්දැකීම් වලින් නව චිකිත්සක ප්‍රවේශයක්, logotherapy වර්ධනය කළේය. Richard Overy ගේ (2014) “සාමාන්‍ය මිනිසුන්, අසාමාන්‍ය තත්වයන්: ඉතිහාසඥයන්, සමාජ මනෝවිද්‍යාව සහ සමූලඝාතනය” (සමාජ ගැටලු සඟරාව, 70, 515-530) සහ රොබට් ප්‍රින්ස්ගේ (2009) Thesis Traumychoanaly: Thesis Traumychoanaly Holocaust&quot; (The American Journal of Psychoanalysis, 69, 179-194) වැඩිදුර කියවීම සඳහා.
