In general, no, dust on the mirror doesn't really affect the image produced by a telescope.

Most telescopes are focused at infinity, so a speck of dust sitting on the mirror won't actually be in the image plane. All it does is *very* slightly dim the entire image, since the tiny portion of the mirror covered by dust is no longer reflective, and thus can't add to the overall brightness of the image.

The only time it really matters (and thus the only time you should consider cleaning your main mirror) is if your mirror gets *really* dusty. In that case the image is significantly dimmed, and all the dust can start producing scattering, which adds an overall hazy quality to the image as photons are now steered from their nice focused path in random directions. In general, this takes about a decade for most ground-based research telescopes to get to this level of dust, and mirrors are usually then sent off for cleaning; in space, where the environment is much cleaner, you'll likely never see this level of dust.

Fun fact: Almost fifty years ago, the security guard at McDonald Observatory had a bit of a psychotic break one evening, and shot the telescope's main mirror several times with his gun, point blank. As a very thick piece of glass, the mirror did not shatter, but did end up with a few bullet holes. Just like dust, this really didn't end of affecting the telescope's image much at all, so they just blacked out the edges of the holes (to prevent scattering from the ragged edges of the glass around the holes), and went straight on using it as a research-grade telescope. [The bullet holes are still there to this day](_URL_0_).
පොදුවේ ගත් කල, නැත, දර්පණය මත ඇති දූවිලි දුරේක්ෂයකින් නිපදවන රූපයට සැබවින්ම බලපාන්නේ නැත. බොහෝ දුරේක්ෂ අනන්තය වෙත නාභිගත කර ඇත, එබැවින් දර්පණය මත වාඩි වී සිටින දූවිලි අංශුවක් ඇත්ත වශයෙන්ම රූප තලයේ නොමැත. දූවිල්ලෙන් වැසී ඇති දර්පණයේ කුඩා කොටස තවදුරටත් පරාවර්තක නොවන අතර, එම නිසා රූපයේ සමස්ත දීප්තියට එක් කළ නොහැකි බැවින්, එය කරන්නේ මුළු රූපයම *ඉතා* තරමක් අඳුරු කිරීමයි. එය සැබවින්ම වැදගත් වන එකම අවස්ථාව (ඒ අනුව ඔබ ඔබේ ප්‍රධාන කැඩපත පිරිසිදු කිරීම ගැන සලකා බැලිය යුතු එකම අවස්ථාව) ඔබේ දර්පණය *ඇත්තටම* දූවිලි සහිත නම් පමණි. එම අවස්ථාවේ දී රූපය සැලකිය යුතු ලෙස අඳුරු වී ඇති අතර, සියලු දූවිලි විසිරී යාම ආරම්භ කළ හැකි අතර, ෆෝටෝන දැන් අහඹු දිශාවලට ඔවුන්ගේ ලස්සන නාභිගත මාර්ගයෙන් මෙහෙයවනු ලබන බැවින් රූපයට සමස්ත අඳුරු ගුණාත්මක බවක් එක් කරයි. සාමාන්‍යයෙන්, බොහෝ භූගත පර්යේෂණ දුරේක්ෂවලට මෙම දූවිලි මට්ටමට පැමිණීමට මෙය දශකයක් පමණ ගත වන අතර, දර්පණ සාමාන්‍යයෙන් පිරිසිදු කිරීම සඳහා යවනු ලැබේ; පරිසරය වඩා පිරිසිදු වන අභ්‍යවකාශයේදී, ඔබ කිසි දිනක මෙවැනි දූවිලි මට්ටමක් නොදකිනු ඇත. විනෝදජනක කරුණ: මීට වසර පනහකට පමණ පෙර, මැක්ඩොනල්ඩ් නිරීක්ෂණාගාරයේ ආරක්ෂක නිලධාරියා සවස් වරුවේ මනෝවිද්‍යාත්මක විවේකයක් ලබා ගත් අතර, දුරේක්ෂයේ ප්‍රධාන කණ්ණාඩියට ඔහුගේ තුවක්කුවෙන් කිහිප වතාවක් වෙඩි තැබුවේය. ඉතා ඝන වීදුරු කැබැල්ලක් ලෙස, කැඩපත කැඩී ගියේ නැත, නමුත් උණ්ඩ සිදුරු කිහිපයක් සමඟ අවසන් විය. දූවිලි මෙන්, මෙය ඇත්ත වශයෙන්ම දුරේක්ෂයේ රූපයට කිසිසේත් බලපාන්නේ නැත, එබැවින් ඔවුන් සිදුරුවල දාර කළු කර (සිදුරු වටා වීදුරුවේ ඉරා දැමූ දාරවලින් විසිරී යාම වැළැක්වීමට) සහ කෙලින්ම භාවිතා කළේය. එය පර්යේෂණ මට්ටමේ දුරේක්ෂයක් ලෙසය. [උණ්ඩ සිදුරු අද දක්වාම පවතී](_URL_0_).