Great question. 
A few things that I'd like to point to which I think might contribute to the discussion.
The relative degree of consonance/dissonance is directly associated with the number of cycles that are required before 2 (or more) notes repeat their pattern. e.g. in a unison it is a 1:1 ratio and so the two notes are considered consonant. Whereas the tritone/A4/D5 is an irrational number which when we use the same criteria takes the biggest number of cycles before resolution/repetition of the pattern compared to other intervals. Some other intervals, depending on the tuning system used, are 5:4 or 3:2 which resolve faster than the tritone and so, are described as consonant. You can complete the mathematics for any chord and this holds up to any cultural ordering of consonance/dissonance that I am aware of. 
When comparing the major key to the minor key in western music, we have a set of melodic and harmonic structures that are common to both. What is happening here is that these two keys, while both considered consonant have slightly different variations. They are tied together and comparable largely due to the dominant - >  tonic (V-I, whatever you want to call it) which gives us a cadence. When you compare the harmonies found in these two keys and the intervals used to create the melodies, the minor key is slightly more dissonant than the major key. Given this is the case, and making some assumptions that brains all process patterns in a similar way (big assumption, i know) I think we have an argument for a natural predisposition due to slower pattern recognition in the minor key. Perhaps the minor key lends itself to slower tempo so as to allow time for melodies/harmonies to process, this may make the association stronger.
නියම ප්‍රශ්නය. සාකච්ඡාවට දායක විය හැකි යැයි මා සිතන කරුණු කිහිපයක් පෙන්වා දීමට කැමැත්තෙමි. ව්‍යාංජනාක්ෂර/විසංයෝජනයේ සාපේක්ෂ උපාධිය ස්වකීය රටාව පුනරුච්චාරණය කිරීමට 2 (හෝ වැඩි) සටහන් වලට පෙර අවශ්‍ය චක්‍ර ගණන සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ වේ. උදා: ඒකීයව එය 1:1 අනුපාතයක් වන අතර එම නිසා ස්වර දෙක ව්‍යාංජනාක්ෂර ලෙස සැලකේ. ට්‍රයිටෝන්/A4/D5 යනු අතාර්කික සංඛ්‍යාවක් වන අතර, අප එම නිර්ණායක භාවිතා කරන විට අනෙකුත් කාල පරාසයන්ට සාපේක්ෂව රටාවේ විභේදනය/පුනරාවර්තනයට පෙර විශාලතම චක්‍ර සංඛ්‍යාවක් ගනී. භාවිතා කරන සුසර කිරීමේ පද්ධතිය මත පදනම්ව, ට්‍රයිටෝනයට වඩා වේගයෙන් නිරාකරණය වන 5:4 හෝ 3:2 වන අතර, ව්‍යාංජනාක්ෂර ලෙස විස්තර කෙරේ. ඔබට ඕනෑම ස්වර මාලාවක් සඳහා ගණිතය සම්පූර්ණ කළ හැකි අතර මෙය මා දන්නා ව්‍යාංජනාක්ෂර/විසංයෝජනයේ ඕනෑම සංස්කෘතික අනුපිළිවෙලකට අනුකූල වේ. බටහිර සංගීතයේ මේජර් යතුර මයිනර් යතුර සමඟ සසඳන විට, මේ දෙකටම පොදු වූ තනු සහ සුසංයෝගී ව්‍යුහයන් අප සතුව ඇත. මෙහිදී සිදු වන්නේ මෙම යතුරු දෙක ව්‍යාංජනාක්ෂර ලෙස සලකන අතරම තරමක් වෙනස් වෙනස්කම් තිබීමයි. ඒවා එකට බැඳී ඇති අතර බොහෝ දුරට සංසන්දනය කළ හැකි ප්‍රමුඛ -&gt; ටොනික් (VI, ඔබට එය ඇමතීමට අවශ්‍ය ඕනෑම දෙයක්) එය අපට කැඩෙන්සියක් ලබා දෙයි. ඔබ මෙම යතුරු දෙකෙහි ඇති සුසංයෝගයන් සහ තනු නිර්මාණය කිරීමට භාවිතා කරන කාල පරතරයන් සංසන්දනය කරන විට, කුඩා යතුර ප්‍රධාන යතුරට වඩා තරමක් විසංයෝජනය වේ. මෙම අවස්ථාව ලබා දී ඇති අතර, සියලු ක්‍රියාවලි රටා එකම ආකාරයකින් මොළයට ගෙන යන සමහර උපකල්පන සිදු කිරීම (විශාල උපකල්පනය, මම දනිමි) සුළු යතුරේ මන්දගාමී රටා හඳුනා ගැනීම හේතුවෙන් අපට ස්වාභාවික නැඹුරුතාවයක් සඳහා තර්කයක් ඇතැයි මම සිතමි. සමහර විට මයිනර් යතුර මන්දගාමී වේගයකට යොමු වන අතර එමඟින් තනු / සුසංයෝගය සැකසීමට කාලය ලබා දෙයි, මෙය සංගමය ශක්තිමත් කළ හැකිය.