So, I found an unsourced bit of wikipedia after some discussion with another person trying to answer your question. It states that summary execution was standard practice for prisoners of war.     
 _URL_0_     


 > The bowman etymology is unlikely, since no evidence exists of French forces (or any other continental European power) cutting off the fingers of captive bowmen; in fact, the standard procedure at the time was to summarily execute all enemy commoners captured on the battlefield (regardless of whether they were bowmen, foot soldiers or merely unarmed auxiliaries) since they had no ransom value, unlike the nobles whose lives could be worth thousands of florins apiece.    

I do not promise that it is reliable. It seems compatible with my studies of warfare during the middle ages, but most of that focuses on "Crusades," wars between Roman Catholics and non-Roman Catholics (whether the opponents were Muslim, Eastern Orthodox, or "Albigensian").      
If the opposing force were also recognized Roman Catholic, members of a retreating force would probably best be served by going to a nearby monastery or other Church property and trying to gain sanctuary in one way or another. The laws for warfare were hypothetically very strict after the Peace of God and the Truce of God, and if a combatant actually gained sanctuary, any who wanted to harm them had an incredible amount to lose if they tried.
ඉතින්, ඔබේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට උත්සාහ කරන වෙනත් පුද්ගලයෙකු සමඟ යම් සාකච්ඡාවකින් පසු මට මූලාශ්‍ර රහිත විකිපීඩියා ටිකක් හමු විය. එහි සඳහන් වන්නේ සාරාංශයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක කිරීම යුද සිරකරුවන් සඳහා සම්මත පිළිවෙතක් වූ බවයි. _URL_0_ &gt; ප්‍රංශ හමුදා (හෝ වෙනත් මහාද්වීපික යුරෝපීය බලයක්) වහල්භාවයේ සිටින දුනුගේ ඇඟිලි කපා දැමූ බවට කිසිදු සාක්ෂියක් නොපවතින බැවින්, දුනු නිරුක්තිය අනුමාන කළ නොහැක; ඇත්ත වශයෙන්ම, එකල සම්මත ක්‍රියා පටිපාටිය වූයේ යුධ පිටියේ අල්ලා ගන්නා ලද සියලුම සතුරු සාමාන්‍ය වැසියන් (ඔවුන් දුනු, පාද සොල්දාදුවන් හෝ හුදෙක් නිරායුධ සහායකයන් යන්න නොසලකා) ඔවුන්ට කප්පම් වටිනාකමක් නොතිබූ බැවින්, ඔවුන්ගේ ජීවිත වටිනා වංශවතුන් මෙන් නොව, සාරාංශගතව මරා දැමීමයි ෆ්ලෝරින් දහස් ගණනක්. එය විශ්වාසදායක යැයි මම පොරොන්දු නොවෙමි. එය මධ්‍යකාලීන යුගයේ යුද්ධය පිළිබඳ මගේ අධ්‍යයනය සමඟ ගැළපෙන බව පෙනේ, නමුත් එයින් බොහෝමයක් අවධානය යොමු කරන්නේ &quot;කුරුස යුද්ධ&quot;, රෝමානු කතෝලිකයන් සහ රෝමානු කතෝලිකයන් නොවන යුද්ධ (විරුද්ධවාදීන් මුස්ලිම්, නැගෙනහිර ඕතඩොක්ස් හෝ &quot;ඇල්බිජන්සියානු&quot; වේවා). විරුද්ධ බලවේගය ද රෝමානු කතෝලික ලෙස පිළිගනු ලැබුවේ නම්, පසුබැසීමේ බලකායේ සාමාජිකයින්ට සේවය කිරීම වඩාත් සුදුසු වන්නේ අසල පිහිටි ආරාමයකට හෝ වෙනත් පල්ලියේ දේපළකට ගොස් එක් ආකාරයකින් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් අභයභූමිය ලබා ගැනීමට උත්සාහ කිරීමෙනි. දෙවියන්ගේ සමාදානයෙන් සහ දෙවියන්වහන්සේගේ සාමදානයෙන් පසුව යුද්ධය සඳහා වූ නීති උපකල්පිත ලෙස ඉතා දැඩි වූ අතර, සටන්කාමියෙකු සැබවින්ම අභයභූමියක් ලබා ගත්තේ නම්, ඔවුන්ට හානි කිරීමට කැමති ඕනෑම කෙනෙකුට ඔවුන් උත්සාහ කළහොත් ඇදහිය නොහැකි තරම් ප්‍රමාණයක් අහිමි විය.