There wasn't an Age of Battles, to put it pithily.  Battle has always been a part of war, but by their very nature, decisive battles are rare things.  Siege, raid, and pitched battle are all tools available to a commander, and there are many problems in defining an age by one of them.

Beyond the questions of methodology, though, the alleged shift towards seeking battle just didn't happen in the 17th/18th centuries.  Chandler credits the Duke of Marlborough with 'reviving' decisive battle (earlier 17th century figures like von Wallenstein, who had a big financial stake in their units, obviously tended to use the most cost effective approach), but we should remember that he really fought four large battles and scores of sieges.  The last of these four, Malplaquet, was furthermore fought as part of his attempts to put the fortress at Mons under siege; he was fighting a positional war, just like the Duke of Parma a century before him and Frederick the Great a half century later.  

Frederick the Great bears some investigation, too.  Certainly, he fought a great many battles, but it's been commonly pointed out that he had little alternative to battle, since his kingdom lacked a solid fortified frontier (he liked to invade Saxony so as to knick their share of the Bohemian frontier).  Furthermore, his writing and experience in warfare would indicate he considered strategic maneuver a superior tool to the tactical engagement.  Contemporary writers like Lloyd and de Saxe joined him in agreeing with Vegetius, that it was better to destroy an enemy army by hunger than by the sword.  Frederick got at least two bucketfulls of icewater to the face from Field Marshal von Daun, who at one point countered his invasion of Bohemia by maneuvering against Frederick's communications with Prussia (much of his army melted away in the precipitous retreat), and again at Kolin, where operations against the fortifications at Prague consumed his army to the point of being vulnerable to von Daun's counterstroke.  Indeed, Frederick became quite a pessimist by the end of his career, declaring that the general symmetry of military skill and alliances made it impossible for a monarch to profit through military aggression.

If there was an 'age of battles', it was a very short one, lasting perhaps from 1805 to 1870.  With Napoleon's Army Corps system, active use of partisans, general staffs, intensified foraging, more rapid marches, and professional officer corps, destroying an enemy army in a single battle (ideally by a concentric attack by separated army corps) and following up with a blistering pursuit became a possibility.  While the Revolutionary levee en masse often fell short of expectations, the trend towards larger armies, which could simultaneously garrison their own fortresses, bottle up those of the enemy, and fight large field battles, was unmistakeable.  Whereas the fortresses on the frontiers previously pointed like a knife at an invader's line of communications, now armies could leave behind troops to observe the garrison and proceed into the enemy's interior.  This threat would force the enemy to accept battle, whereas for centuries prior the enemy army would as often opt to maneuver against your communications.

The great triumphs of decisive battle in the 19th century were quite short lived.  The opening phase of the Franco-German War was as 'decisive' as any string of battles you could imagine, destroying both principle French field armies in a matter of months, but the increased mobilization of society that had made this short 'age of battles' possible would prove to be its undoing.  After the destruction of their field armies, the French population itself took up arms against the German invaders, drawing out the war for months longer in a brutal national partisan struggle as well as several reconstituted Republican armies.  von Moltke the Elder, one of the greatest theorists and practitioners of 'operations in the classic style' recognized as much by the mid 1870s, having calculated that a a preventative war against a rapidly rearmed France would no longer be possible.  The world had left behind the Kabinetkreigen of the previous era, in which kings and princes fought battles on the field and made deals in palaces, and had entered the age of the Volkskrieg, the national struggle for existence.


දරුණු ලෙස කිවහොත් සටන් යුගයක් නොතිබුණි. සටන සැමවිටම යුද්ධයේ කොටසක් වී ඇත, නමුත් ඒවායේ ස්වභාවය අනුව තීරණාත්මක සටන් දුර්ලභ දේවල් වේ. වටලෑම, වැටලීම සහ පිච් කරන ලද සටන මේ සියල්ල අණ දෙන නිලධාරියෙකුට ලබා ගත හැකි මෙවලම් වන අතර, ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකු විසින් වයස නිර්ණය කිරීමේදී බොහෝ ගැටලු තිබේ. ක්‍රමවේදය පිළිබඳ ප්‍රශ්නවලින් ඔබ්බට, කෙසේ වෙතත්, සටන සෙවීමට යැයි කියනු ලබන මාරුව 17/18 වැනි සියවස්වල සිදු නොවීය. චැන්ඩ්ලර් මාල්බරෝ ආදිපාදවරයාට &#39;නැවත පණගැන්වීමේ&#39; තීරනාත්මක සටනට බැර කරයි (17 වැනි සියවසේ මුල් කාලයේ ඔවුන්ගේ ඒකකවල විශාල මූල්‍ය කොටස් හිමියෙකු වූ වොන් වොලන්ස්ටයින් වැනි අය, පැහැදිලිවම වඩාත්ම ලාභදායී ප්‍රවේශය භාවිතා කිරීමට නැඹුරු වූහ), නමුත් ඔහු සැබවින්ම සටන් කළ බව අපි මතක තබා ගත යුතුය. විශාල සටන් හතරක් සහ වැටලීම් ගණනාවක්. මෙම සිව්දෙනාගෙන් අන්තිමයා වන Malplaquet, මොන්ස්හි බලකොටුව වටලෑමේ ඔහුගේ උත්සාහයේ කොටසක් ලෙස තවදුරටත් සටන් කරන ලදී. ඔහුට ශතවර්ෂයකට පෙර පර්මා ආදිපාදවරයා සහ අඩ සියවසකට පසු මහා ෆෙඩ්රික් මෙන් ඔහු ස්ථානීය යුද්ධයක් කරමින් සිටියේය. මහා ෆෙඩ්රික් ද යම් විමර්ශනයක් දරයි. නිසැකවම, ඔහු බොහෝ සටන් කර ඇත, නමුත් ඔහුගේ රාජධානියට ශක්තිමත් බලකොටු මායිමක් නොතිබූ බැවින් ඔහුට සටනට විකල්පයක් නොමැති බව පොදුවේ පෙන්වා දී ඇත (බොහීමියානු දේශසීමාවේ ඔවුන්ගේ කොටස බිඳ දැමීම සඳහා ඔහු සැක්සොනි ආක්‍රමණය කිරීමට කැමති විය). තවද, ඔහුගේ ලේඛන සහ යුද්ධයේ අත්දැකීම් පෙන්නුම් කරන්නේ ඔහු උපායශීලී උපාමාරු උපායශීලී නියැලීමට වඩා උසස් මෙවලමක් ලෙස සැලකූ බවයි. ලොයිඩ් සහ ඩී සැක්ස් වැනි සමකාලීන ලේඛකයින් ඔහු සමඟ එක්ව වෙජිටියස් සමඟ එකඟ විය, සතුරු හමුදාවක් කුසගින්නෙන් විනාශ කිරීමට වඩා හොඳ බව. ෆෙඩ්රික්ට අවම වශයෙන් අයිස් වතුර බාල්දි දෙකක් වත් මුහුණට ලැබුණේ ෆීල්ඩ් මාර්ෂල් වොන් ඩෝන් විසිනි, ඔහු එක් අවස්ථාවකදී ප්‍රෂියාව සමඟ ෆෙඩ්‍රික්ගේ සන්නිවේදනයට එරෙහිව උපාමාරු දැමීමෙන් බොහීමියාව ආක්‍රමණයට ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කළේය (ඔහුගේ හමුදාවෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් වේගයෙන් පසුබැසීමේදී දියවී ගියේය) සහ නැවත කොලින්හිදී , එහිදී ප්‍රාග්හි බලකොටුවලට එරෙහි මෙහෙයුම් ඔහුගේ හමුදාව වොන් ඩෝන්ගේ ප්‍රතිප්‍රහාරයට ගොදුරු විය හැකි මට්ටමට විනාශ කළේය. ඇත්ත වශයෙන්ම, ෆ්‍රෙඩ්රික් ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය අවසන් වන විට තරමක් අශුභවාදියෙකු බවට පත් වූ අතර, හමුදා කුසලතා සහ සන්ධානවල සාමාන්‍ය සමමිතිය නිසා රජෙකුට හමුදා ආක්‍රමණ හරහා ලාභ ලැබීමට නොහැකි විය. &#39;සටන් යුගයක්&#39; තිබුනේ නම්, එය ඉතා කෙටි එකක් විය, සමහර විට 1805 සිට 1870 දක්වා පැවතුනි. නැපෝලියන්ගේ හමුදා බළකා පද්ධතිය සමඟ, පාක්ෂිකයන්, සාමාන්‍ය කාර්ය මණ්ඩලය, තීව්‍ර ආහාර සෙවීම, වඩා වේගවත් පාගමන් සහ වෘත්තීය නිලධාරි බලකායන් සක්‍රීයව භාවිතා කිරීම, තනි සටනකින් සතුරු හමුදාවක් විනාශ කිරීම (ඉතා මැනවින් වෙන් කරන ලද හමුදා බලකායේ කේන්ද්‍රීය ප්‍රහාරයකින්) සහ ලුහුබැඳීම පසුපස හඹා යාමේ හැකියාවක් විය. විප්ලවවාදී බැම්ම බොහෝ විට අපේක්ෂාවන්ට වඩා අඩු වූ අතර, එකවරම තමන්ගේම බලකොටු ආරක්ෂා කිරීමටත්, සතුරාගේ බලකොටුවලට බෝතල් කිරීමටත්, විශාල ක්ෂේත්‍ර සටන්වලට සටන් කිරීමටත් හැකි විශාල හමුදාවන් වෙත නැඹුරු වීම නොවරදින එකක් විය. මායිම්වල බලකොටු කලින් ආක්‍රමණිකයෙකුගේ සන්නිවේදන මාර්ගයට පිහියක් මෙන් යොමු වූ අතර, දැන් හමුදාවන්ට හමුදා කඳවුරු නිරීක්ෂණය කිරීමට සහ සතුරාගේ අභ්‍යන්තරයට යාමට හැකිය. මෙම තර්ජනය සතුරාට සටන පිළිගැනීමට බල කෙරෙනු ඇත, නමුත් සියවස් ගණනාවකට පෙර සතුරු හමුදාව ඔබේ සන්නිවේදනයට එරෙහිව උපාමාරු කිරීමට බොහෝ විට තෝරා ගනු ඇත. 19 වන සියවසේ තීරණාත්මක සටනේ මහා ජයග්‍රහණ ඉතා කෙටි ආයු කාලයක් විය. ප්‍රංශ-ජර්මානු යුද්ධයේ ආරම්භක අවධිය ඔබට සිතාගත හැකි ඕනෑම සටන් මාලාවක් තරම්ම &#39;තීරණාත්මක&#39; වූ අතර, මාස කිහිපයකින් ප්‍රංශ ක්ෂේත්‍ර හමුදාවන් දෙකම විනාශ කළ නමුත් මෙම කෙටි සටන් යුගය බවට පත් කළ සමාජයේ වැඩි බලමුලු ගැන්වීම. &#39; හැකි එය අහෝසි කිරීමක් බව ඔප්පු වනු ඇත. ඔවුන්ගේ ක්ෂේත්‍ර හමුදාවන් විනාශ කිරීමෙන් පසුව, ප්‍රංශ ජනගහනයම ජර්මානු ආක්‍රමණිකයන්ට එරෙහිව ආයුධ අතට ගත් අතර, මාස ගණනාවක් තිස්සේ යුද්ධය කුරිරු ජාතික පක්ෂග්‍රාහී අරගලයක් මෙන්ම ප්‍රතිසංවිධානය කරන ලද රිපබ්ලිකන් හමුදා කිහිපයක් ද ඇද ගන්නා ලදී. 1870 ගණන්වල මැද භාගය වන විට පිළිගත් &#39;සම්භාව්‍ය ශෛලියේ මෙහෙයුම්&#39; පිළිබඳ ශ්‍රේෂ්ඨතම න්‍යායාචාර්යවරයෙකු සහ ප්‍රායෝගිකයෙකු වූ von Moltke the Elder, ශීඝ්‍රයෙන් සන්නද්ධ වූ ප්‍රංශයට එරෙහිව A වැළැක්වීමේ යුද්ධය තවදුරටත් කළ නොහැකි බව ගණන් බලා ඇත. රජවරුන් සහ කුමාරවරුන් පිටියේ සටන් කර මාලිගාවල ගනුදෙනු කළ පෙර යුගයේ Kabinetkreigen අතහැර දමා, පැවැත්ම සඳහා වූ ජාතික අරගලය වන Volkskrieg යුගයට ලෝකය ප්‍රවේශ වී තිබුණි.

