Oh, this is such a good question, I can't believe I let it languish for 25 days! Sorry for not procrastinating on my other work earlier so I could answer this; I mean that sincerely, I love this question :).

From the first, I think it's important to mention that Egypt at the very least was aware that Israel had nuclear development, and that it also appeared to have overflown Israel's Dimona nuclear site multiple times even in the 1960s. For a fascinating read on how this might've played into the 1967 tensions before the Six Day War, [Avner Cohen, one of the experts on Israel's nuclear program](_URL_1_), wrote well about it. Another interesting read on that can be found [here, by Ariel Levité and Emily Landau](_URL_0_).

At any rate, what was known by 1973 was, obviously, different from what was known in 1967. What the Arab states knew, we can only speculate on based on what's been publicly revealed. Secret information has remained secret, for obvious reasons, in both Israeli and Arab archives. However, the nuclear issue is such an open secret by now that we can definitely glean information of use.

Following the end of the 1967 war, the Arab states now accepted Israel's conventional military edge. That may explain, to some extent, why they felt powerless to address what they knew was an existing nuclear program, and what many states knew was being developed. Egypt had, in the past, sought to use conventional war as a deterrent and threat to Israel, a sort of last resort in case Israel began to cross the nuclear threshold. They'd also wanted to use their own potential nuclear programs as a deterrent, but that was also out of the question; the war had not only destroyed Egypt militarily, but it was also now suffering an economic issue, and couldn't easily afford a nuclear program. There were no more threats of preventive war that really held water.

The Arab states thus looked the other way on Israeli development, because they knew Israel's opacity would benefit them. They could do nothing about it, so better to ignore it than afford to look even weaker in the face of that development. That also allowed Israel to adopt its opacity position, using ambiguity in such a way as to ensure that the signals both sides sent to one another didn't lead to escalation neither wanted, but that the Egyptians in particularly really couldn't afford. The primary issue on Israel's nuclear program ceased to be Arab threats, and began to be American pressure instead.

That is a story of its own, so I'll leave that one out. The important bit is this: by 1970, the nuclear program was largely known. The *New York Times* reported as much in July 1970, revealing that the US government now assumed that Israel either had a nuclear weapon, or could assemble one quickly and easily if needed. The Arab states *knew* in 1973 that Israel possessed nuclear weapons, and they chose to attack anyways. However, that's not to say it had no impact on their decisions. Instead, it appeared to have led to them adopting constrained, limited methods and objectives, as raised by Cohen in *Israel and the Bomb*. At the same time, Egypt miscalculated what Israel would react with to its attack in 1973.

Yet Yair Evron in *Israel's Nuclear Dilemma* argues the exact opposite; that Egypt effectively ignored the nuclear issue in 1973, and was limited in its objectives because of its conventional limitations, and that it didn't take nuclear issues into account because it believed their use would not occur. There's also an argument that their actions were consistent with any non-nuclear adversary fighting a war with a nuclear power, and he references the way that China and the Soviet Union acted in relation to the United States before they got their nuclear weapons.

At any rate, I've seen very few people argue that the Egyptians were unaware of the Israeli capability. Abraham Rabinovich, in *The Yom Kippur War*, mentions quite clearly that Egypt was "aware of Israel's nuclear potential, but [Egypt's] limited operational goals in Sinai did not threaten Israel's borders and therefore were not seen as risking a doomsday response".

It's also important to know that while Egypt and Syria may have seen the public reports, we have no idea what Syria did or did not know beyond that, and whether they had information shared with them by Egypt, at least as far as I've seen. Nevertheless, it's commonly believed that they knew Israel had a nuclear weapon. And it also seems unrealistic that the coordination prior to the war would've left out that Syria would be facing a nuclear power, while Egypt was aware, even if the public reports weren't enough. However, their view of the way to interact knowing that is less understood. How they viewed their war aims was probably shaped by Israel's nuclear policy, but I've seen little knowledge about what that effect was.

Here's the funny thing, and where I'll just go a bit beyond your question: the limited aims, and the way Egypt (and probably Syria) perceived those aims as being a good way to avoid nuclear war, still gave rise to the infamous alleged arming of Israel's nuclear arsenal, as recounted popularly by Seymour Hersh and subsequently investigated/discussed many times over. However, Rabinovich points to many sources saying that the decision to deploy the weapons was greatly overblown. Yuval Ne'eman, a nuclear physicist and former intelligence officer, is quoted saying it would be normal to advance preparedness any time a war occurred, but that there was no deployment for possible use, as was reported. Apparently it was considered during a discussion by generals, but it was also debated quite fiercely, with no resolution. However, it apparently was never debated by the Israeli Cabinet, according to what Rabinovich (a fairly well-respected journalist) called "reliable Israeli sources".

Avner Cohen has a different take, citing a source at the war cabinet's meeting on October 9 who apparently claimed that Israel's Defense Minister Moshe Dayan had discussed a nuclear demonstration when the war seemed at its worst. The Israeli atomic head was there and ready to discuss, but other ministers chimed in and it ended there. There are plenty of other rumors, and claims, but this seems like a potential one. Cohen also claims that nuclear alerts were declared, twice in the first week of the war and once on October 17, when Soviet SCUD missiles were put on alert in Egypt. The belief is that the missiles were fueled and mobilized, something that requires only the Prime Minister and Defense Minister to agree (the cabinet doesn't have to make a decision, according to Cohen, just those two), but that the Prime Minister never went further than that.

Continued in a response to my own comment.
ඔහ්, මෙය එතරම් හොඳ ප්‍රශ්නයක්, මට විශ්වාස කළ නොහැක, මම එය දින 25 ක් තිස්සේ මැකී යාමට ඉඩ දුන්නෙමි! මට මෙයට පිළිතුරු දීමට හැකි වන පරිදි මගේ අනෙක් වැඩ කලින් කල් නොදැමීම ගැන සමාවන්න; මම කිව්වේ අවංකවම, මම මේ ප්‍රශ්නයට කැමතියි :). මුල සිටම, ඊශ්‍රායලයේ න්‍යෂ්ටික සංවර්ධනයක් ඇති බව ඊජිප්තුව අවම වශයෙන් දැන සිටි බවත්, 1960 ගණන්වල පවා ඊශ්‍රායලයේ ඩිමෝනා න්‍යෂ්ටික ස්ථානය කිහිප වතාවක් පිටාර ගැලූ බවත් සඳහන් කිරීම වැදගත් යැයි මම සිතමි. දින හයේ යුද්ධයට පෙර 1967 ආතතීන්ට මෙය ක්‍රියා කළ හැකි ආකාරය පිළිබඳ සිත් ඇදගන්නාසුළු කියවීමක් සඳහා, [ඊශ්‍රායලයේ න්‍යෂ්ටික වැඩසටහන පිළිබඳ විශේෂඥයන්ගෙන් කෙනෙකු වන Avner Cohen](_URL_1_), ඒ ගැන හොඳින් ලිවීය. ඒ පිළිබඳ තවත් රසවත් කියවීමක් සොයා ගත හැක [මෙහි, Ariel Levité සහ Emily Landau විසින්](_URL_0_). කෙසේ වෙතත්, 1973 වන විට දැන සිටි දෙය, පැහැදිලිවම, 1967 දී දැන සිටි දෙයට වඩා වෙනස් ය. අරාබි රාජ්‍යයන් දැන සිටි දේ, අපට අනුමාන කළ හැක්කේ ප්‍රසිද්ධියේ හෙළි කළ දේ මත පදනම්ව පමණි. ඊශ්‍රායල සහ අරාබි ලේඛනාගාර දෙකෙහිම පැහැදිලි හේතු නිසා රහස් තොරතුරු රහසිගතව පවතී. කෙසේ වෙතත්, න්‍යෂ්ටික ප්‍රශ්නය මේ වන විට කෙතරම් විවෘත රහසක් ද යත්, අපට නිසැකවම භාවිතය පිළිබඳ තොරතුරු ලබා ගත හැකිය. 1967 යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව, අරාබි රාජ්‍යයන් දැන් ඊශ්‍රායලයේ සාම්ප්‍රදායික මිලිටරි බලය පිළිගෙන ඇත. පවතින න්‍යෂ්ටික වැඩසටහනක් බවත්, බොහෝ රාජ්‍යයන් සංවර්ධනය වෙමින් පවතින බවත් දැන සිටි දෙය ආමන්ත්‍රණය කිරීමට ඔවුන්ට අපොහොසත් වීමට හේතුව එය යම් දුරකට පැහැදිලි කළ හැකිය. ඊශ්‍රායලය න්‍යෂ්ටික සීමාව ඉක්මවා යාමට පටන් ගන්නේ නම්, ඊශ්‍රායලයට බාධාවක් සහ තර්ජනයක් ලෙස සාම්ප්‍රදායික යුද්ධය භාවිතා කිරීමට ඊජිප්තුව අතීතයේදී උත්සාහ කර ඇත. ඔවුන්ට ඔවුන්ගේම විභව න්‍යෂ්ටික වැඩසටහන් වැළැක්වීමක් ලෙස භාවිතා කිරීමට අවශ්‍ය විය, නමුත් එයද ප්‍රශ්නයෙන් බැහැර විය; යුද්ධය ඊජිප්තුව මිලිටරිමය වශයෙන් විනාශ කළා පමණක් නොව, එය දැන් ආර්ථික ගැටලුවකින් ද පීඩා විඳිමින් සිටින අතර න්‍යෂ්ටික වැඩසටහනක් පහසුවෙන් දරාගත නොහැකි විය. ඇත්ත වශයෙන්ම ජලය රඳවාගෙන සිටි වැළැක්වීමේ යුද්ධයේ තර්ජන තවත් නොතිබුණි. ඊශ්‍රායලයේ පාරාන්ධභාවය තමන්ට ප්‍රයෝජනවත් වන බව ඔවුන් දැන සිටි නිසා, අරාබි රාජ්‍යයන් ඊශ්‍රායල සංවර්ධනය කෙරෙහි අනෙක් පැත්ත බැලුවේය. ඔවුන්ට ඒ ගැන කිසිවක් කළ නොහැකි විය, එබැවින් එම සංවර්ධනය හමුවේ ඊටත් වඩා දුර්වල පෙනුමක් ලබා ගැනීමට වඩා එය නොසලකා හැරීම වඩා හොඳය. එමගින් ඊශ්‍රායලයට එහි පාරාන්ධතා තත්ත්වය අනුගමනය කිරීමට ඉඩ සැලසූ අතර, දෙපාර්ශ්වයම එකිනෙකා වෙත යවන ලද සංඥා එකිනෙකාට අවශ්‍ය නොවන උත්සන්න වීමට තුඩු නොදෙන නමුත්, විශේෂයෙන්ම මිසර වැසියන්ට එය දරාගත නොහැකි බව සහතික කිරීම සඳහා අපැහැදිලි බව භාවිතා කළේය. ඊශ්‍රායලයේ න්‍යෂ්ටික වැඩසටහනේ මූලික ප්‍රශ්නය අරාබි තර්ජන වීම නතර වූ අතර ඒ වෙනුවට ඇමරිකානු පීඩනය වීමට පටන් ගත්තේය. ඒක තමාගේම කතාවක්, ඒක නිසා මම ඒක අයින් කරනවා. වැදගත් කරුණ නම් මෙයයි: 1970 වන විට න්‍යෂ්ටික වැඩසටහන බොහෝ දුරට ප්‍රසිද්ධ විය. 1970 ජුලි මාසයේදී නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස් වාර්තා කළ පරිදි, එක්සත් ජනපද ආන්ඩුව දැන් ඊශ්‍රායලයට න්‍යෂ්ටික අවියක් ඇතැයි උපකල්පනය කරයි, නැතහොත් අවශ්‍ය නම් ඉක්මනින් සහ පහසුවෙන් එකලස් කළ හැකිය. ඊශ්‍රායලය සතුව න්‍යෂ්ටික අවි ඇති බව අරාබි රාජ්‍යයන් 1973 දී දැන සිටි අතර, ඔවුන් කෙසේ හෝ ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට තීරණය කළහ. කෙසේ වෙතත්, එය ඔවුන්ගේ තීරණවලට බලපෑමක් නැති බව නොකියයි. ඒ වෙනුවට, *ඊශ්‍රායලය සහ බෝම්බය* හි කොහෙන් විසින් මතු කරන ලද සීමා සහිත, සීමිත ක්‍රම සහ අරමුණු අනුගමනය කිරීමට එය හේතු වී ඇති බව පෙනී ගියේය. ඒ අතරම, 1973 දී ඊශ්‍රායලය සිය ප්‍රහාරයට ප්‍රතිචාරය දක්වන්නේ කුමක් ද යන්න ඊජිප්තුව වැරදි ලෙස ගණනය කළේය. එහෙත් *ඊශ්‍රායලයේ න්‍යෂ්ටික උභතෝකෝටිකයෙහි* යායර් එව්රොන් තර්ක කරන්නේ හරියටම ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයයි; ඊජිප්තුව 1973 දී න්‍යෂ්ටික ප්‍රශ්නය ඵලදායී ලෙස නොසලකා හැර ඇති බවත්, එහි සාම්ප්‍රදායික සීමාවන් නිසා එහි අරමුණුවලට සීමා වූ බවත්, න්‍යෂ්ටික ගැටළු සැලකිල්ලට නොගත්තේ ඒවා භාවිතය සිදු නොවනු ඇතැයි විශ්වාස කළ නිසා බවත්ය. ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් න්‍යෂ්ටික බලයක් සමඟ යුද්ධයක් කරන ඕනෑම න්‍යෂ්ටික නොවන විරුද්ධවාදියෙකු සමඟ අනුකූල වූ බවට තර්කයක් ද ඇත, චීනය සහ සෝවියට් සංගමය ඔවුන්ගේ න්‍යෂ්ටික අවි ලබා ගැනීමට පෙර එක්සත් ජනපදය සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියා කළ ආකාරය ඔහු සඳහන් කරයි. කෙසේ වෙතත්, ඊශ්‍රායලයේ හැකියාව ගැන ඊජිප්තුවරුන් නොදැන සිටි බවට තර්ක කරන අය මා දැක ඇත්තේ ඉතා ස්වල්පයකි. Abraham Rabinovich, *The Yom Kippur War* හි පැහැදිලිව සඳහන් කරන්නේ ඊජිප්තුව &quot;ඊශ්‍රායලයේ න්‍යෂ්ටික විභවය ගැන දැන සිටි නමුත් [ඊජිප්තුවේ] සීනායි හි සීමිත මෙහෙයුම් ඉලක්ක ඊශ්‍රායලයේ දේශසීමා වලට තර්ජනයක් නොවූ අතර එබැවින් එය ලෝක විනාශයේ ප්‍රතිචාරයක් ලෙස සලකනු නොලැබූ&quot; බවයි. ඊජිප්තුව සහ සිරියාව ප්‍රසිද්ධ වාර්තා දැක ඇති අතර, සිරියාව ඉන් ඔබ්බට කළේ කුමක්ද හෝ නොදැන සිටියේ කුමක්ද යන්න සහ ඔවුන් ඊජිප්තුව විසින් ඔවුන් සමඟ බෙදාගත් තොරතුරු තිබේද යන්න පිළිබඳව අපට අදහසක් නොමැති බව දැන ගැනීම වැදගත්ය. දැක්කා. එසේ වුවද, ඊශ්‍රායලය සතුව න්‍යෂ්ටික අවියක් ඇති බව ඔවුන් දැන සිටි බව පොදුවේ විශ්වාස කෙරේ. මහජන වාර්තා ප්‍රමාණවත් නොවුනත්, ඊජිප්තුව දැන සිටියත්, යුද්ධයට පෙර සම්බන්ධීකරණය සිරියාව න්‍යෂ්ටික බලවතෙකුට මුහුණ දෙන බව බැහැර කර තිබීම යථාර්ථවාදී නොවන බව පෙනේ. කෙසේ වෙතත්, එය දැනගෙන අන්තර් ක්‍රියා කරන ආකාරය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අදහස අඩුවෙන් වටහාගෙන ඇත. ඔවුන් ඔවුන්ගේ යුද අරමුණු දෙස බැලූ ආකාරය ඊශ්‍රායලයේ න්‍යෂ්ටික ප්‍රතිපත්තියෙන් හැඩගැසෙන්නට ඇත, නමුත් එම බලපෑම කුමක්ද යන්න පිළිබඳව මා දැක ඇත්තේ අල්ප දැනුමකි. මෙන්න හාස්‍යජනක දෙය, මම ඔබේ ප්‍රශ්නයෙන් ඔබ්බට ටිකක් යන්නම් ඊශ්‍රායලයේ න්‍යෂ්ටික අවි ගබඩාව සන්නද්ධ කිරීම පිලිබඳ චෝදනාව, Seymour Hersh විසින් ජනප්‍රිය ලෙස ප්‍රකාශ කරන ලද අතර පසුව බොහෝ වාරයක් විමර්ශනය/සාකච්ඡා කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, රබිනොවිච් බොහෝ මූලාශ්‍රවලට පෙන්වා දෙන්නේ ආයුධ යෙදවීමට ගත් තීරණය බෙහෙවින් වැඩි වූ බවයි. න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාඥයෙකු සහ හිටපු බුද්ධි අංශ නිලධාරියෙකු වන Yuval Ne&#39;eman උපුටා දක්වමින් කියා සිටියේ යුද්ධයක් ඇති වූ ඕනෑම අවස්ථාවක පෙර සූදානමක් ඇති කර ගැනීම සාමාන්‍ය දෙයක් වන නමුත් වාර්තා වූ පරිදි හැකි භාවිතය සඳහා යෙදවීමක් නොමැති බවයි. පෙනෙන විදිහට එය ජෙනරාල්වරුන් විසින් කරන ලද සාකච්ඡාවකදී සලකා බැලූ නමුත්, එය විසඳුමක් නොමැතිව තරමක් දැඩි ලෙස විවාදයට ලක් විය. කෙසේ වෙතත්, Rabinovich (තරමක් ගෞරවනීය මාධ්‍යවේදියෙකු) &quot;විශ්වසනීය ඊශ්‍රායල මූලාශ්‍ර&quot; ලෙස හැඳින්වූ දෙයට අනුව, එය ඊශ්‍රායල කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් කිසි විටෙකත් විවාදයට ලක් නොකළ බව පෙනේ. ඔක්තෝබර් 9දා පැවති යුධ කැබිනට් රැස්වීමේ මූලාශ්‍රයක් උපුටා දක්වමින් Avner Cohen ට වෙනස් අදහසක් ඇත. ඊශ්‍රායල පරමාණුක ප්‍රධානියා එහි සිටි අතර සාකච්ඡා කිරීමට සූදානම්ව සිටි නමුත් අනෙකුත් අමාත්‍යවරුන් හඬ නඟා එය එතැනින් අවසන් විය. වෙනත් කටකතා සහ ප්‍රකාශ ඕනෑ තරම් ඇත, නමුත් මෙය විභවයක් ලෙස පෙනේ. යුද්ධයේ පළමු සතියේ දෙවරක් සහ ඔක්තෝබර් 17 වන දින සෝවියට් SCUD මිසයිල ඊජිප්තුවේ සීරුවෙන් තබන විට න්‍යෂ්ටික අනතුරු ඇඟවීම් ප්‍රකාශ කළ බව කොහෙන් ද කියා සිටී. විශ්වාසය නම් මිසයිල ඉන්ධන සහ බලමුලු ගැන්වීමයි, එයට එකඟ විය යුත්තේ අගමැති සහ ආරක්ෂක ඇමති (කැබිනට් මණ්ඩලය තීරණයක් ගත යුතු නැත, කොහෙන් පවසන පරිදි, ඔවුන් දෙදෙනා පමණි), නමුත් අගමැති කිසි විටෙකත් එසේ නොවේ. ඊට වඩා එහාට ගියා. මගේම කමෙන්ට් එකට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස දිගටම.