Unless the public body is prohibited from selling its land, it can sell it whenever it wants to. Generally governments try to stick to the market rate, unless there's an ulterior motive (like land redistribution in Africa, in which case it might be sold below market value). Government doesn't sell more because it generally tries not to hold too much excess land, because it generates costs without income or usage.

When no-one owns the land, usage is possession, at least in 18th and 19th century political philosophy. In almost every modern state however, 100% of land is owned, and anything that is registered to a private entity is automatically the government's.
මහජන ආයතනයට තම ඉඩම විකිණීම තහනම් නොවේ නම්, එය තමන්ට අවශ්‍ය විටෙක විකිණීමට හැකිය. යටි චේතනාවක් නොමැති නම් (අප්‍රිකාවේ ඉඩම් නැවත බෙදාහැරීම වැනි, එය වෙළඳපල වටිනාකමට වඩා අඩුවෙන් විකිණිය හැකි අවස්ථාවක) හැර සාමාන්‍යයෙන් රජයන් වෙළඳපල අනුපාතයට ඇලී සිටීමට උත්සාහ කරයි. රජය වැඩිපුර විකුණන්නේ නැත, මන්ද එය සාමාන්‍යයෙන් අතිරික්ත ඉඩම් රඳවා නොගැනීමට උත්සාහ කරයි, මන්ද එය ආදායමක් හෝ භාවිතයකින් තොරව වියදම් ජනනය කරන බැවිනි. කිසිවකුට ඉඩම අයිති නැති විට, අවම වශයෙන් 18 වැනි සහ 19 වැනි සියවස් දේශපාලන දර්ශනය තුළ භාවිතය සන්තකයකි. කෙසේ වෙතත් සෑම නවීන ප්‍රාන්තයකම පාහේ ඉඩම්වලින් 100%ක් හිමි වන අතර පුද්ගලික ආයතනයකට ලියාපදිංචි කරන ඕනෑම දෙයක් ස්වයංක්‍රීයව රජය සතු වේ.