The fate of democracy in the Weimar Republic is the source of no small amount of debate within modern German historiography. Certain factors, however, can be generally agreed upon as contributing to the less than robust state of Weimar democracy in the run up to Hitler’s rise to power. Among these, the ones that seem most relevant to your questions as asked are the role of democratic/republican institutions in the German states prior to the creation of the Weimar Republic as well as the relationship between those institutions and the German people.

As is so often the case, it may be useful to begin with Napoleon, or rather, the aftermath of Napoleon’s conquest in Germany. While a Louis may have returned to the throne in France, neither there nor across Central Europe could the French Revolution and the reign of Napoleon be fully undone. The ideas and ideals championed by revolutionaries had spread to cities across the continent, and while the borders drawn at Vienna left France largely as it was before the war, the map of Germany was forever changed. These and other factors (especially economic factors) contributed to the revolutions that engulfed Europe in 1848. Students, liberals, workers, farmers, and others came together in states across the continent, unified more by their opposition to the status quo than any common vision for the future. In the German states this led to the National Assembly in Frankfurt, where much was debated and little accomplished. Unable to agree on much, and unable to convince the Prussian king to accept what he called a crown from the gutter, the representatives at Frankfurt ultimately disbanded after counter revolutionary forces restored control across the German states.

The assembly had been unable to accomplish much, and as it debated it had certainly not had any significant impact on the day to day lives of Germans. In its wake, many German states, including Prussia, created representative bodies to give their governments the appearance of democratic input without truly altering the nature of politics. Prussia carried this over into the new, unified German state created in 1871.

The “representative” government of this new Germany was nothing of the sort. For one thing, not every vote was created equal — rather, land ownership and other factors weighted things towards those the wealthy elite. More importantly, the Reichstag only truly had power over the purse. In addition, new elections could be called whenever the government wanted. This led to a situation in which the parties in opposition had no real experience in governing, nor in compromise — there was no power to exercise, and thus no reason to sacrifice principles for pragmatism. To do so would only alienate the constituents who supported you. As such, parties were relatively extreme in their rhetoric and inflexible. They appealed to their constituents, and drew them into a party-centric world of social events and camaraderie.

When the new German Republic was created at the end of World War I, a great deal changed. But not everything. The same political parties remained, for instance, and leading them the same politicians. And although the new constitution granted this Reichstag real power, it did nothing to change the fact that these politicians had leaned how to operate in a very different political reality.

The constitution itself created structural weaknesses, or at least the potential for them. While a nation with strong democratic traditions may have navigated them, the new Weimar Republic struggled with them — a proportional system the allowed a proliferation of tiny parties, for instance. With little in the way of compromise, coalition governments failed. And failed in a postwar context where many people needed the government to function more than ever. Indeed, the period after World War I saw new demands on government, not just in terms of whose interests they represented but what kinds of services they provided.

It didn’t help that there was distrust. What had democracy and representative government ever really accomplished beyond debate and rabble rousing? Germans had practiced democracy, sure, but to what end? The democratic culture that emerged in Germany and produced parties and all the trappings, but had little to show in terms of results. Indeed, Bismarck had wisely coopted the most important social programs of the left, providing a safety net for workers and retirees. These were things the government had provided, while stories claimed liberals and Democrats had only provided for Germany’s defeat in World War I, the so-called stab in the back. When, in this context, the new Reichstag seemed unable to accomplish anything, and kept holding new elections when coalitions failed, it would be easy to lose any faith one might have had in democracy. Especially in light of economic conditions — things were bad enough immediately after the war, with chaos in the streets, but when hyperinflation arrived in 1923, they got much worse. People still had jobs, but what they didn’t have was enough money to buy bread. Especially hard hit were widows and other pensioners, anybody on a fixed income.

In that context, the promise of a government that worked at all was highly appealing, and support drained away from the coalition of parties that tried to work within the constraints of the new Weimar constitution and to those on the left and the right that sought to replace it with something new.

-Margaret Anderson, Practicing Democracy: Elections and Political Culture in Imperial Germany
-Jeffery Herf, Reactionary Modernism: Technology, Culture, and Politics in Weimar and the Third Reich
වයිමර් ජනරජයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ඉරනම නූතන ජර්මානු ඉතිහාස ලේඛනය තුළ සුළු ප්‍රමාණයක විවාදයක මූලාශ්‍රය වේ. කෙසේ වෙතත්, හිට්ලර්ගේ බලයට නැගීම දක්වා දිවෙන වයිමර් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ශක්තිමත් තත්ත්වයට වඩා අඩු ශක්තිමත් තත්ත්වයකට දායක වන ඇතැම් සාධක පොදුවේ එකඟ විය හැකිය. මේ අතර, ඔබ අසන ලද ප්‍රශ්නවලට වඩාත්ම අදාළ වන්නේ වයිමාර් ජනරජය නිර්මාණය කිරීමට පෙර ජර්මානු ප්‍රාන්තවල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී/ජනරජ ආයතනවල කාර්යභාරය මෙන්ම එම ආයතන සහ ජර්මානු ජනතාව අතර සබඳතාවය. බොහෝ විට සිදු වන පරිදි, නැපෝලියන් සමඟ ආරම්භ කිරීම ප්‍රයෝජනවත් විය හැකිය, නැතහොත් නැපෝලියන් ජර්මනියේ ජයග්‍රහණයෙන් පසුව. ලුවී කෙනෙකු ප්‍රංශයේ සිංහාසනයට නැවත පැමිණෙන්නට ඇතත්, එහි හෝ මධ්‍යම යුරෝපය පුරා ප්‍රංශ විප්ලවය සහ නැපෝලියන්ගේ පාලනය සම්පූර්ණයෙන්ම අහෝසි කළ නොහැකි විය. විප්ලවවාදීන් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද අදහස් සහ පරමාදර්ශ මහාද්වීපය පුරා නගරවලට ව්‍යාප්ත වී ඇති අතර, වියානාහි අඳින ලද දේශසීමා යුද්ධයට පෙර මෙන් බොහෝ දුරට ප්‍රංශයෙන් පිටව ගිය අතර, ජර්මනියේ සිතියම සදහටම වෙනස් විය. මෙම සහ අනෙකුත් සාධක (විශේෂයෙන් ආර්ථික සාධක) 1848 දී යුරෝපය ගිලගත් විප්ලවයට දායක විය. ශිෂ්‍යයන්, ලිබරල්වාදීන්, කම්කරුවන්, ගොවීන් සහ වෙනත් අය මහාද්වීපය පුරා ප්‍රාන්තවල එකට එකතු වූ අතර, ඕනෑම පොදු දර්ශනයකට වඩා පවතින තත්ත්වයට විරුද්ධ වීමෙන් වැඩි වැඩියෙන් එක්සත් විය. අනාගතය සදහා. ජර්මානු ප්‍රාන්තවල මෙය ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට්හි ජාතික සභාවට හේතු වූ අතර එහිදී බොහෝ දේ විවාදයට ලක් වූ අතර ඒවා ඉටු වූයේ අල්ප වශයෙනි. බොහෝ දේට එකඟ වීමට නොහැකි වූ අතර, ප්‍රෂියානු රජුට ඔහු කාණුවෙන් ඔටුන්නක් ලෙස හැඳින්වූ දෙය පිළිගැනීමට ඒත්තු ගැන්වීමට නොහැකි වූ අතර, ප්‍රති විප්ලවවාදී බලවේග ජර්මානු ප්‍රාන්ත හරහා පාලනය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමෙන් පසු ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් හි නියෝජිතයින් අවසානයේ විසුරුවා හරින ලදී. රැස්වීමට බොහෝ දේ ඉටු කිරීමට නොහැකි වී ඇති අතර, එය විවාද කරන විට එය ජර්මානුවන්ගේ එදිනෙදා ජීවිතයට සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කළේ නැත. එහි ඉක්බිතිව, Prussia ඇතුළු බොහෝ ජර්මානු රාජ්‍යයන් දේශපාලනයේ ස්වභාවය සැබෑ ලෙසම වෙනස් නොකර තම ආන්ඩුවලට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආදානයේ පෙනුම ලබා දීම සඳහා නියෝජිත ආයතන නිර්මාණය කළහ. Prussia මෙය 1871 දී නිර්මාණය කරන ලද නව, එක්සත් ජර්මානු රාජ්‍යයට ගෙන ගියේය. මෙම නව ජර්මනියේ &quot;නියෝජිත&quot; ආන්ඩුව එවැනි කිසිවක් නොවීය. එක් දෙයක් නම්, සෑම ඡන්දයක්ම සමාන ලෙස නිර්මාණය නොවීය - ඒ වෙනුවට, ඉඩම් හිමිකම සහ අනෙකුත් සාධක ධනවත් ප්‍රභූ පැලැන්තියට බර විය. වඩාත් වැදගත් දෙය නම්, Reichstag හට සැබවින්ම බලය තිබුණේ මුදල් පසුම්බිය මත පමණි. ඊට අමතරව රජයට අවශ්‍ය ඕනෑම අවස්ථාවක නව මැතිවරණ කැඳවිය හැකියි. මෙය විපක්‍ෂයේ පක්‍ෂවලට පාලනයේ සැබෑ අත්දැකීමක් හෝ සම්මුතියක් නොමැති තත්ත්වයක් ඇති කිරීමට හේතු විය - අභ්‍යාස කිරීමට බලයක් නොතිබූ අතර ඒ අනුව ප්‍රායෝගිකවාදය සඳහා මූලධර්ම කැප කිරීමට හේතුවක් නැත. එසේ කිරීමෙන් සිදු වන්නේ ඔබට සහය දුන් ඡන්දදායකයන් අන්සතු කිරීම පමණි. එනිසා පක්ෂ ඔවුන්ගේ වාචාලකම හා නම්‍යශීලිත්වය සාපේක්ෂව අන්ත විය. ඔවුන් තම ඡන්ද දායකයින්ට ආයාචනා කළ අතර, සමාජ සිදුවීම් සහ මිත්‍රත්වයේ පක්ෂය කේන්ද්‍ර කරගත් ලෝකයකට ඔවුන්ව ඇද දැමූහ. පළමු ලෝක යුද්ධය අවසානයේ නව ජර්මානු ජනරජය නිර්මාණය වූ විට විශාල වෙනසක් සිදු විය. නමුත් සෑම දෙයක්ම නොවේ. නිදසුනක් වශයෙන්, එකම දේශපාලන පක්ෂ රැඳී සිටි අතර, ඔවුන්ට නායකත්වය දුන්නේ එකම දේශපාලනඥයන් ය. නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මෙම රීච්ස්ටැග්ට සැබෑ බලය ලබා දුන්නද, මෙම දේශපාලකයින් ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් දේශපාලන යථාර්ථයක් තුළ ක්‍රියා කරන්නේ කෙසේදැයි නැඹුරු වී තිබීම වෙනස් කිරීමට කිසිවක් නොකළේය. ව්‍යවස්ථාව විසින්ම ව්‍යුහාත්මක දුර්වලතා හෝ අවම වශයෙන් ඒවා සඳහා විභවයන් නිර්මාණය කරන ලදී. ශක්තිමත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සම්ප්‍රදායන් සහිත ජාතියක් ඔවුන් සමඟ සැරිසැරීමට ඉඩ තිබුණද, නව වයිමර් ජනරජය ඔවුන් සමඟ අරගල කළේය - උදාහරණයක් ලෙස කුඩා පක්ෂවල ව්‍යාප්තියට ඉඩ දුන් සමානුපාතික ක්‍රමයක්. සම්මුතියේ අඩු මගක් තිබියදී සභාග ආණ්ඩු අසාර්ථක විය. බොහෝ දෙනෙකුට රජය වෙන කවරදාටත් වඩා ක්‍රියාත්මක වීමට අවශ්‍ය වූ පශ්චාත් යුධ සන්දර්භයක් තුළ අසාර්ථක විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, පළමු ලෝක යුද්ධයෙන් පසු කාලපරිච්ඡේදය රජයට නව ඉල්ලීම් දුටුවේය, ඔවුන් නියෝජනය කරන්නේ කාගේ අවශ්‍යතා මත පමණක් නොව ඔවුන් කුමන ආකාරයේ සේවාවන් සැපයුවාද යන්නයි. අවිශ්වාසය ඇති වුණා කියලා වැඩක් වුණේ නැහැ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ නියෝජිත ආන්ඩුව වාද විවාදවලින් සහ ඝෝෂා කිරීම්වලින් ඔබ්බට සැබවින්ම ඉටු කර ඇත්තේ කුමක්ද? ජර්මානුවන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ක්‍රියාත්මක කර ඇත, නිසැකවම, නමුත් කුමක් සඳහාද? ජර්මනියේ මතු වූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සංස්කෘතිය පක්ෂ සහ සියලු උගුල් නිෂ්පාදනය කළ නමුත් ප්‍රතිඵල අනුව පෙන්වීමට තිබුණේ අල්ප වශයෙනි. ඇත්ත වශයෙන්ම, බිස්මාර්ක් කම්කරුවන්ට සහ විශ්‍රාමිකයන්ට ආරක්ෂිත දැලක් සපයමින් වාමාංශයේ වැදගත්ම සමාජ වැඩසටහන් ඥානාන්විතව ඒකාබද්ධ කර තිබුණි. මේවා ආන්ඩුව විසින් සපයා තිබූ දේවල් වන අතර, ලිබරල්වාදීන් සහ ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂිකයන් විසින් පලවන ලෝක සංග්‍රාමයේ දී ජර්මනියේ පරාජය සඳහා පමණක් ලබා දී ඇති අතර, ඊනියා පිටුපසට පිහියෙන් ඇනීමට කතන්දර සපයන ලදී. මෙම සන්දර්භය තුළ, නව රීච්ස්ටැග්ට කිසිවක් ඉටු කළ නොහැකි බව පෙනෙන්නට තිබූ අතර, සභාග අසාර්ථක වූ විට නව මැතිවරණ පැවැත්වීම දිගටම කරගෙන ගිය විට, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කෙරෙහි යමෙකු තුළ තිබූ විශ්වාසය නැති කර ගැනීම පහසු වනු ඇත. විශේෂයෙන්ම ආර්ථික තත්ත්වයන් අනුව - යුද්ධය අවසන් වූ වහාම, වීදිවල අවුල් සහගත තත්ත්වයන් සමඟ දේවල් නරක අතට හැරුණි, නමුත් 1923 දී අධි උද්ධමනය පැමිණි විට, ඒවා වඩාත් නරක අතට හැරුණි. මිනිසුන්ට තවමත් රැකියා තිබුනත් ඔවුන් සතුව නොතිබුනේ පාන් මිලදී ගැනීමට ප්‍රමාණවත් මුදලක් පමණි. විශේෂයෙන් දැඩි ලෙස පීඩාවට පත් වූයේ වැන්දඹුවන් සහ අනෙකුත් විශ්‍රාමිකයන්, ස්ථාවර ආදායමක් ඇති ඕනෑම අයයි. එම සන්දර්භය තුළ, කිසිසේත්ම වැඩ කළ රජයක් පිළිබඳ පොරොන්දුව ඉතා ආකර්ශනීය වූ අතර, නව වයිමර් ව්‍යවස්ථාවේ සීමාවන් තුළ වැඩ කිරීමට උත්සාහ කළ පක්ෂ සන්ධානයෙන් සහ වමේ සහ දකුණේ අයට සහය ගලා ගියේය. එය අලුත් දෙයක් සමඟ ප්රතිස්ථාපනය කරන්න. -මාග්‍රට් ඇන්ඩර්සන්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ප්‍රගුණ කිරීම: අධිරාජ්‍ය ජර්මනියේ මැතිවරණ සහ දේශපාලන සංස්කෘතිය - ජෙෆ්රි හර්ෆ්, ප්‍රතිගාමී නූතනවාදය: වයිමර් සහ තුන්වන රයික්හි තාක්ෂණය, සංස්කෘතිය සහ දේශපාලනය