This is a pretty subjective question, so keep that in mind.  

I would say a great many historians see a certain progress in history as a discipline. Historical methodology has made great strides in the last 200 years. We have a greater appreciation for how to properly critique sources; history is no longer (in the Western tradition) simply a series of dates related to political events and wars, but rather encompass the poor, women, and racial minorities; history is no longer simply a tool for the state to legitimize itself and its interests, etc. 

Historians also have access to a great deal of resources that would have been unimagined. The work of archaeologists can now help give us an idea of how many people were living in a given area at specific periods of time, for example. The advances in DNA tests and carbon dating have rocked previous estimates for the age of numerous civilizations, as well as their genetic ancestry.

Things are a great deal easier for us than they were for historians just a decade or two ago. We can scan documents and review them, at home, at our leisure. We can download books whose copyright has ended, fresh off the internet in a nice PDF.

There are still major problems. One of them is simply defining what history is, what it should and can be used for, etc. Another is that there does not seem to be any sort of unified historiographical theory. There are a great many approaches, but we seem no closer to consensus than in times long passed. In fact one of the really big schools, Marxism, has largely collapsed after the fall of the USSR.

If you were to ask me what the purpose of history was, I would say it is to define where we came from and why things are the way that they are, so as to help individuals and communities understand the true context of the realities they face (as well as aid them in defining their identities), and finally help humanity project where we want to be in the future. History will always be an attractive target for interested parties to manipulate people's view of themselves so as to be better controlled. Governments do this, private interests do this, even revolutionaries do this. The role of the historian, the historian's real responsibility, is to try to give the closest reflection of the past as s/he is capable and to try to remain above petty politics. We are the Watchers on the Wall, the Shield that guards the Memories of Men.
මෙය ඉතා ආත්මීය ප්‍රශ්නයකි, එබැවින් එය මතක තබා ගන්න. බොහෝ ඉතිහාසඥයන් ඉතිහාසයේ යම් දියුණුවක් විනයක් ලෙස දකින බව මම කියමි. පසුගිය වසර 200 තුළ ඓතිහාසික ක්‍රමවේදය විශාල ප්‍රගතියක් ලබා ඇත. මූලාශ්‍ර නිසි ලෙස විවේචනය කරන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව අපට වැඩි අගයක් ඇත; ඉතිහාසය තවදුරටත් (බටහිර සම්ප්‍රදායේ) හුදෙක් දේශපාලන සිදුවීම් හා යුද්ධවලට සම්බන්ධ දින මාලාවක් නොව, දුප්පත්, කාන්තාවන් සහ වාර්ගික සුළුතරයන් ආවරණය කරයි; ඉතිහාසය තවදුරටත් හුදෙක් රාජ්‍යයට තමන් සහ එහි අවශ්‍යතා ආදිය නීත්‍යානුකූල කර ගැනීමේ මෙවලමක් නොවේ. ඉතිහාසඥයින්ට ද සිතාගත නොහැකි වූ විශාල සම්පත් ප්‍රමාණයකට ප්‍රවේශය ඇත. පුරාවිද්‍යාඥයින්ගේ ක්‍රියාදාමයන්, උදාහරණයක් වශයෙන්, යම් නිශ්චිත කාලපරිච්ඡේදයක දී කොපමණ පිරිසක් ජීවත් වූයේද යන්න පිළිබඳ අදහසක් ලබා දීමට අපට උපකාර කළ හැක. DNA පරීක්ෂණවල සහ කාබන් කාල නිර්ණය කිරීමේ දියුණුව බොහෝ ශිෂ්ටාචාරවල වයස මෙන්ම ඔවුන්ගේ ජානමය සම්භවය පිළිබඳ පූර්ව ඇස්තමේන්තුවලට වඩා සොලවා ඇත. මීට දශකයකට හෝ දෙකකට පෙර ඉතිහාසඥයින්ට වඩා දේවල් අපට ඉතා පහසු ය. අපට ලේඛන පරිලෝකනය කර ඒවා නිවසේදී, අපගේ විවේකයේදී සමාලෝචනය කළ හැකිය. අපට ප්‍රකාශන හිමිකම අවසන් වූ පොත් අන්තර්ජාලයෙන් පිටත ලස්සන PDF එකකින් බාගත කළ හැක. තවමත් ප්රධාන ගැටළු තිබේ. ඒවායින් එකක් වන්නේ ඉතිහාසය යනු කුමක්ද, එය කුමක් සඳහා භාවිතා කළ යුතුද සහ කුමක් සඳහාද යනාදිය සරලව නිර්වචනය කරයි. අනෙක නම් කිසිදු ආකාරයක ඒකාබද්ධ ඉතිහාස න්‍යායක් ඇති බවක් නොපෙනේ. බොහෝ ප්‍රවේශයන් ඇත, නමුත් අපි බොහෝ කාලයක් ගත වූවාට වඩා සම්මුතියට සමීප නොවන බව පෙනේ. ඇත්ත වශයෙන්ම විශාල පාසලක් වන මාක්ස්වාදය සෝවියට් සංගමය බිඳවැටීමෙන් පසු බොහෝ දුරට කඩා වැටී ඇත. ඉතිහාසයේ පරමාර්ථය කුමක්දැයි ඔබ මගෙන් ඇසුවොත්, මම පවසන්නේ පුද්ගලයන්ට සහ ප්‍රජාවන්ට ඔවුන් මුහුණ දෙන යථාර්ථයේ සැබෑ සන්දර්භය තේරුම් ගැනීමට උපකාර වන පරිදි අප පැමිණියේ කොහෙන්ද සහ ඒවා එසේ වන්නේ මන්දැයි නිර්වචනය කිරීමයි. (මෙන්ම ඔවුන්ගේ අනන්‍යතා නිර්වචනය කිරීමේදී ඔවුන්ට උපකාර කිරීම), සහ අවසානයේ අපට අනාගතයේ සිටීමට අවශ්‍ය මනුෂ්‍යත්වය ව්‍යාපෘතියට උදවු කරන්න. උනන්දුවක් දක්වන පාර්ශ්වයන්ට ඉතිහාසය සැමවිටම ආකර්ශනීය ඉලක්කයක් වනු ඇත, වඩා හොඳින් පාලනය කිරීම සඳහා මිනිසුන් තමන් පිළිබඳ දැක්ම හැසිරවීමට. ආණ්ඩු මේක කරනවා, පුද්ගලික අවශ්‍යතා මේක කරනවා, විප්ලවවාදීන් පවා මේක කරනවා. ඉතිහාසඥයාගේ කාර්ය භාරය, ඉතිහාසඥයාගේ සැබෑ වගකීම වන්නේ, ඔහු/ඔහුට හැකියාව ඇති ලෙස අතීතයේ සමීපතම ආවර්ජනය ලබා දීමට උත්සාහ කිරීම සහ පටු දේශපාලනයට ඉහළින් සිටීමට උත්සාහ කිරීමයි. අපි බිත්තියේ මුරකරුවෝ වෙමු, මිනිසුන්ගේ මතකයන් ආරක්ෂා කරන පලිහයි.