In the case of Denmark-Norway the king of Norway (Håkon Magnusson) married one of the daughters of the Danish king (Margrethe). They had a son, Olav, who was hair to the Norwegian throne. All of Margrethe's siblings died, and her son, Olav, now was chosen as hair to Denmark to. Olavs grandfather, Valdemar king of Denmark died when Olav was five years old. When Olav was ten, his father Håkon of Norway died. Olav was now king of both countries. His mother ruled trough her son. Unfortunately Olav died when he was only 16 years old. The nobles choose Margrethe's nephew, Erik of Pommern as hair to both Denmark and Norway. He choose Copenhagen as his seat, but ruled both kingdoms as separate countries. Later on more and more power was moved to Denmark, with the dissolving of the Norwegian Riksråd (council of realm) as the final blow to Norwegian self government. 
ඩෙන්මාර්කය-නෝර්වේ සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, නෝර්වේ රජු (Håkon Magnusson) ඩෙන්මාර්ක රජුගේ (Margrethe) දියණියක සමඟ විවාහ විය. ඔවුන්ට නෝර්වීජියානු සිංහාසනයට හිසකෙස් වූ ඔලව් නම් පුතෙක් සිටියේය. මාග්‍රෙත්ගේ සියලුම සහෝදර සහෝදරියන් මිය ගිය අතර ඇගේ පුත් ඔලව් දැන් ඩෙන්මාර්කයට හිසකෙස් ලෙස තෝරා ගන්නා ලදී. Olavs සීයා, ඩෙන්මාර්කයේ Valdemar රජු Olav වයස අවුරුදු පහේදී මිය ගියේය. ඔලව්ට වයස අවුරුදු දහයේදී ඔහුගේ පියා නෝර්වේ ජාතික හකොන් මිය ගියේය. ඔලව් දැන් දෙරටේම රජු විය. ඔහුගේ මව තම පුතා හරහා පාලනය කළාය. අවාසනාවකට ඔලව් මිය ගියේ ඔහුට වයස අවුරුදු 16 දී ය. වංශාධිපතියන් ඩෙන්මාර්කය සහ නෝර්වේ යන දෙකටම හිසකෙස් ලෙස මාග්‍රෙත්ගේ බෑණනුවන් වන පොමර්න්හි එරික් තෝරා ගනී. ඔහු කෝපන්හේගන් තම ආසනය ලෙස තෝරා ගත් නමුත්, රාජ්‍යයන් දෙකම වෙනම රටවල් ලෙස පාලනය කළේය. පසුකාලීනව වැඩි වැඩියෙන් බලය ඩෙන්මාර්කය වෙත ගෙන යන ලද අතර, නෝර්වීජියානු ස්වයං පාලනයට අවසන් පහරක් ලෙස නෝර්වීජියානු රික්ස්රාඩ් (රාජ්‍යයේ කවුන්සිලය) විසුරුවා හැරීමත් සමඟ. 