The policy of 'No Independence Before Majority Rule' came out of the September 1966 meeting of the Commonwealth of Nations. At that meeting, Commonwealth members from the Caribbean, Asia and Africa (minus Southern Rhodesia) caucused together and proposed that the Commonwealth position should be No Independence Before Majority Rule. East African leaders like Milton Obote, Jomo Kenyatta and Kenneth Kaunda were particularly prominent in pushing this position, as they had already met in Dar es Salaam in Tanzania to articulate a unified strategy prior to the opening of the Commonwealth meeting.

On the other hand the UK, Australia and New Zealand formed a bloc resistant to NIBMAR. British PM Harold Wilson had previously been engaged in negotiations with Ian Smith that established a formula for independence, and was resentful at being forced to backtrack from those negotiations. Wilson proposed to the commonwealth a phased plan where UK would engage in another round of negotiations with Smith, and if Smith remained intransigent on points of contention, UK would end negotiations and _then_ support NIBMAR.

In between these two blocks was the government of Canada which sought to build a consensus between the two factions, and Harold Wilson gave Canadian PM Lester Pearson the task of writing a compromise draft communique that would present a consensus Commonwealth position on the Rhodesia issue. Pearson's compromise draft included NIBMAR as "the demand of a majority of the Commonwealth". Pearson's draft was ultimately adopted by the meeting.

So, NIBMAR was *not* a British attempt to maintain control over Rhodesia, it was a position articulated by African heads of state and forced on UK by diplomatic pressure.

----
Source

[UDI: The international relations of the Rhodesian Rebellion](_URL_0_) by Robert Goode, pp 170-177
බහුතර පාලනයට පෙර නිදහසක් නැත යන ප්‍රතිපත්තිය 1966 සැප්තැම්බර් පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ජාතීන්ගේ රැස්වීමෙන් එළියට ආවේය. එම රැස්වීමේදී, කැරිබියන්, ආසියාව සහ අප්‍රිකාවේ (දකුණු රොඩේසියාව අඩු) පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩල සාමාජිකයින් එකට එකතු වී බහුතර පාලනයට පෙර පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය තනතුර ස්වාධීන නොවිය යුතු බවට යෝජනා කළහ. Milton Obote, Jomo Kenyatta සහ Kenneth Kaunda වැනි නැඟෙනහිර අප්‍රිකානු නායකයින් මෙම ස්ථාවරය තල්ලු කිරීමේදී විශේෂයෙන් කැපී පෙනුනේ, ඔවුන් පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය රැස්වීම ආරම්භ කිරීමට පෙර ඒකාබද්ධ උපාය මාර්ගයක් ප්‍රකාශ කිරීමට ටැන්සානියාවේ Dar es Salaam හිදී දැනටමත් රැස්වී සිටි බැවිනි. අනෙක් අතට එක්සත් රාජධානිය, ඕස්ට්‍රේලියාව සහ නවසීලන්තය NIBMAR වලට ප්‍රතිරෝධී කණ්ඩායමක් පිහිටුවා ගත්හ. බ්‍රිතාන්‍ය අගමැති හැරල්ඩ් විල්සන් මීට පෙර ඉයන් ස්මිත් සමඟ ස්වාධීනත්වය සඳහා සූත්‍රයක් ස්ථාපිත කරන ලද සාකච්ඡාවල නිරත වූ අතර එම සාකච්ඡාවලින් පසුබැසීමට බල කිරීම ගැන අමනාප විය. විල්සන් පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයට යෝජනා කළේ එක්සත් රාජධානිය ස්මිත් සමඟ තවත් සාකච්ඡා වටයක නිරත වන පියවරෙන් පියවර සැලැස්මක් වන අතර, ස්මිත් මතභේදාත්මක කරුණු සම්බන්ධයෙන් නොසැලී සිටියේ නම්, එක්සත් රාජධානිය සාකච්ඡා අවසන් කර _එවිට_ NIBMAR ට සහාය දක්වනු ඇත. මෙම කොටස් දෙක අතර කැනඩා රජය දෙපිරිස අතර සම්මුතියක් ගොඩනැගීමට උත්සාහ කළ අතර හැරල්ඩ් විල්සන් කැනේඩියානු අගමැති ලෙස්ටර් පියර්සන්ට රොඩේෂියා ගැටලුව සම්බන්ධයෙන් පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ස්ථාවරයක් ඉදිරිපත් කරන සම්මුති කෙටුම්පතක් ලිවීමේ කාර්යය භාර දුන්නේය. පියර්සන්ගේ සම්මුති කෙටුම්පතට NIBMAR ඇතුළත් වූයේ &quot;පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයේ බහුතරයකගේ ඉල්ලීම&quot; ලෙසය. පියර්සන්ගේ කෙටුම්පත අවසානයේ රැස්වීම විසින් සම්මත කරන ලදී. එබැවින්, NIBMAR රොඩේසියාව පාලනය කිරීමට බ්‍රිතාන්‍ය උත්සාහයක් නොවීය, එය අප්‍රිකානු රාජ්‍ය නායකයින් විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික බලපෑම් මගින් එක්සත් රාජධානියට බල කරන ලද ස්ථාවරයකි. ---- මූලාශ්‍රය [UDI: රොඩේසියානු කැරැල්ලේ ජාත්‍යන්තර සබඳතා](_URL_0_) රොබට් ගුඩ් විසින්, 170-177 පිටු