I'd say that pouring it over your head is just stupid if dehydration is a fear. Also, I found this:

 > The current rule for water use is “Ration sweat, not water.” Water rationing is an antiquated method for land travel that probably has its origins back to sailors lost at sea. While floating about on a lifeboat with little to do but lay around, water needs are less if shade is available. The infantry, however, once practiced water rationing, telling their troops when they could drink and how much. This idea still persists with some older veterans, and is responsible for many cases of dehydration. Two survival training films from the Vietnam era for aviators and pilots are the first military references I know of to caution against water rationing in survival scenarios. Desert Survival, 3593 DN (U.S. Navy) and Sun, Sand and Survival, T.F. 1-4991 (U.S. Air Force) are both available on one videotape called Desert Survival Skills listed in the References. The advice in current military manuals is contradictory, advising against rationing while falling back on the half-century old cookie cutter admonitions to sip water or only wet the lips.

 > The fact is, you cannot ration water in your canteen any more than you can ration gas in a car’s tank. If you have a quarter tank of gas and sixty miles to go to get to the next station, giving the car “a few sips” cannot do it. Instead, you use the available gasoline conservatively by driving slower, coasting downhill, and avoiding rapid acceleration. It is the same way with the body. By waiting until cooler times to walk and limiting physical activity (such as not digging several holes for stills) the available water is used wisely. 
It is important to drink enough to keep the brain hydrated. The recommended sipping and wetting the lips is a misuse of available water. Such rationing causes the less important cells of the body to pirate the water away from the brain, which will result in irrational decisions and increased body temperature. 

 > Recently, a European tourist died in the Australian outback of dehydration with one and two thirds liters left in her water bottles, and many similar cases from rationing are on record. It is the water in your stomach that saves you, not the water in the canteen. Yet the manuals confuse the issue. Quoting the 1970 Army manual, page 226: “Don’t gulp your water. Drink in small sips. Use water to only to moisten your lips if the supply is critical.” The well known, but erroneous, technique of placing a pebble under the tongue to allay thirst is described, even though that thirst is telling you to water your brain. Ironically, the same page continues, “Rationing yourself to 1 or 2 quarts of water a day is inviting disaster (at high temperatures) as such small amounts do not prevent dehydration. Ration sweat, not water.”

So just drink when your thirsty, try not to over exert yourself and do your best to find shade for the middle of the day.
විජලනය බියක් නම් එය ඔබේ හිසට වත් කිරීම මෝඩකමක් බව මම කියමි. එසේම, මම මෙය සොයා ගත්තෙමි: &gt; ජල භාවිතය සඳහා වත්මන් රීතිය වන්නේ &quot;සලාක දහඩිය, ජලය නොවේ.&quot; ජල සලාකනය ගොඩබිම ගමන් කිරීම සඳහා පැරණි ක්‍රමයක් වන අතර එහි මූලාරම්භය මුහුදේදී අහිමි වූ නැවියන් වෙත විය හැකිය. කරන්න දෙයක් නැති නමුත් වටපිටාවේ වැතිර සිටින ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටුවක පාවෙමින් සිටියදී, සෙවන තිබේ නම් ජල අවශ්‍යතා අඩුය. කෙසේ වෙතත්, පාබල හමුදාව, වරක් ජලය සලාකනය කිරීමට පුරුදු වූ අතර, ඔවුන්ගේ හමුදාවන්ට පානය කළ හැක්කේ කවදාද සහ කොපමණ ප්‍රමාණයක්ද කියා පවසමින්. මෙම අදහස තවමත් සමහර වැඩිහිටි ප්‍රවීණයන් සමඟ පවතින අතර, බොහෝ විජලනය සඳහා වගකිව යුතුය. ගුවන් නියමුවන් සහ ගුවන් නියමුවන් සඳහා වියට්නාම් යුගයේ පැවැත්ම පුහුණු චිත්‍රපට දෙකක්, පැවැත්මේ අවස්ථා වලදී ජල සලාකයට එරෙහිව අනතුරු ඇඟවීමට මා දන්නා පළමු හමුදා යොමු කිරීම් වේ. Desert Survival, 3593 DN (US Navy) සහ Sun, Sand and Survival, TF 1-4991 (US Air Force) යන දෙකම References හි ලැයිස්තුගත කර ඇති Desert Survival Skills නම් එක් වීඩියෝ පටයකින් ලබා ගත හැකිය. වත්මන් හමුදා අත්පොත්වල ඇති උපදෙස් පරස්පර විරෝධී ය, අර්ධ ශතවර්ෂයක් පැරණි කුකී කටර් අවවාදයට යටවෙමින් ජලය පානය කිරීම හෝ තොල් පමණක් තෙත් කිරීම සඳහා සලාකයට එරෙහිව උපදෙස් දෙයි. &gt; කාරණය නම්, ඔබට මෝටර් රථයක ටැංකියක සලාක ගෑස් ලබා දෙනවාට වඩා ඔබේ ආපනශාලාවේ ජලය සලාකයට ලබා ගත නොහැක. ඔබට ගෑස් ටැංකි හතරෙන් එකක් සහ ඊළඟ දුම්රිය ස්ථානයට යාමට සැතපුම් හැටක් තිබේ නම්, මෝටර් රථයට “සිප් කිහිපයක්” ලබා දීමෙන් එය කළ නොහැක. ඒ වෙනුවට, ඔබ සෙමින් ධාවනය කිරීමෙන්, පල්ලම් බැසීමෙන් සහ වේගවත් ත්වරණයෙන් වැළකීමෙන් ගතානුගතිකව පවතින පෙට්‍රල් භාවිතා කරයි. ශරීරය සම්බන්ධයෙන් ද එය එසේම වේ. ඇවිදීමට සිසිල් කාලයක් වන තෙක් බලා සිටීමෙන් සහ ශාරීරික ක්‍රියාකාරකම් සීමා කිරීමෙන් (නිශ්චල දර්ශන සඳහා වලවල් කිහිපයක් නොකැපීම වැනි) පවතින ජලය ඥානවන්තව භාවිතා කරයි. මොළයේ තෙතමනය පවත්වා ගැනීම සඳහා ප්රමාණවත් තරම් පානය කිරීම වැදගත් වේ. නිර්දේශිත තොල් පානය කිරීම සහ තොල් තෙත් කිරීම පවතින ජලය වැරදි ලෙස භාවිතා කිරීමකි. එවැනි සලාකනය ශරීරයේ අඩු වැදගත් සෛල මොළයෙන් ජලය මුහුදු කොල්ලකෑමට හේතු වන අතර, එය අතාර්කික තීරණ සහ ශරීර උෂ්ණත්වය ඉහළ යාමට හේතු වේ. &gt; මෑතදී, යුරෝපීය සංචාරකයෙකු ඕස්ට්‍රේලියානු විජලනය හේතුවෙන් ඇගේ වතුර බෝතල්වල ලීටර් තුනෙන් එකක් සහ දෙකක් ඉතිරිව තිබියදී මිය ගිය අතර, සලාක දීමෙන් සමාන අවස්ථා බොහොමයක් වාර්තා වේ. ඔයාව බේරගන්නේ බඩේ වතුර මිසක් කැන්ටිමේ වතුර නෙවෙයි. එහෙත් අත්පොත් මගින් ප්‍රශ්නය ව්‍යාකූල කරයි. 1970 හමුදා අත්පොත, 226 පිටුව උපුටා දක්වමින්: “ඔබේ වතුර ගිල දමන්න එපා. කුඩා සිප්පිවලින් බොන්න. සැපයුම තීරණාත්මක නම් ඔබේ තොල් තෙත් කිරීමට පමණක් ජලය භාවිතා කරන්න. පිපාසය සංසිඳුවා ගැනීම සඳහා දිව යට ගල් කැටයක් තැබීමේ සුප්‍රසිද්ධ, නමුත් වැරදි තාක්‍ෂණය විස්තර කර ඇතත්, එම පිපාසය ඔබේ මොළයට වතුර දමන්නැයි පැවසුවද. උත්ප්‍රාසාත්මක ලෙස, එම පිටුවම දිගටම කියා සිටින්නේ, “දිනකට ජලය ලීටර් 1ක් හෝ 2ක් ලබා ගැනීම ව්‍යසනයකට (ඉහළ උෂ්ණත්වවලදී) ආරාධනා කිරීමකි. සලාක දහඩිය, ජලය නොවේ. ” ඒ නිසා ඔබට පිපාසය ඇති වූ විට පමණක් පානය කරන්න, අධික වෙහෙසක් නොගෙන දවස මැද සෙවන සොයා ගැනීමට ඔබේ උපරිමය කරන්න.