Not talking about symphony, because the real drama is at the opera, c'mon! The Metropolitan opera had been performing German-language opera since the 1880s. During 1914-17 the Met did German opera as usual, but when the US entered WWI in late 1917 they did cancel all German operas. [Check out the 1917-18 season.](_URL_2_) [German was reintroduced pretty quickly though.](_URL_1_) However during WWII [Wagner was performed without interruption, along with other German pieces,](_URL_0_) as well Italian operas. Some of this was due to censorship being seen as unpatriotic, but I mean, some of it's also just practical: you ban all German AND Italian operas for the season, what do you have left? You're probably going to be doing *Carmen* until you want to barf roses. *Madame Butterfly* did disappear during the war though, presumably due to subject matter and not language. 

So, WWII opera didn't fight a war against Axis music per se, the real story is with the singers. During WWII the Met essentially could not hire any top global talent, as at that time the top singers of Italian opera were from Italy and were unable to leave Italy (the Fascists banned opera singers travelling without permission in 1939). Tito Schipa, famously, cancelled his contract with the Met in 1941 to return home to Italy for the war because he was a very loyal Fascist. Top Wagnerian talent was from Germany, so obviously also no dice there. So, the real change at the Met during WWII is they started hiring a lot more American singers instead of Europeans, which was taken to be very patriotic and much lauded at the time. As opera houses closed through-out a war-ravaged Europe, America was also framing itself as this last bastion of opera, and therefore the highest ideals of Western arts and culture. Which is also why the 1942-43 season was saved from getting canceled! Unsold tickets were also given to off-duty servicemen, which of course is mega patriotic. (This is also why Met dropped their dress code during the war, for the servicemen, and it has never returned!) 

So yeah, by being the only ones doing opera AND doing it with American singers, they kinda got to trumpet the Met as this All-American institution during WWII, despite opera being an art form dominated by 2 Axis cultures. Sadly, ethnically German and Italian opera singers living and working in the US at that time also faced discrimination and pressure from the government, and later on after the war they still faced discrimination. Most notably Kirsten Flagstad when she returned to the Met in 1951, after leaving America for her home Norway in 1941, which was occupied by Germany at the time. She was seen as disloyal and her return was protested. But, other than challenging the ethnic makeup of who gets to be a Heldentenor and a Wagnerian soprano, WWII didn't have  much lasting impact on German opera in the US! 

This is from *Grand Opera, the Story of the Met* by Afron and Afron, which came out late last year. 
symphony ගැන කතා කරන්නේ නැහැ, මොකද නියම නාට්‍යය තියෙන්නේ ඔපෙරා එකේ. මෙට්‍රොපොලිටන් ඔපෙරා 1880 ගණන්වල සිට ජර්මානු භාෂා ඔපෙරා ඉදිරිපත් කර ඇත. 1914-17 කාලය තුළ මෙට් සුපුරුදු පරිදි ජර්මානු ඔපෙරා කළා, නමුත් 1917 අගභාගයේදී එක්සත් ජනපදය පළමු ලෝක යුද්ධයට ඇතුළු වූ විට ඔවුන් සියලුම ජර්මානු ඔපෙරා අවලංගු කළා. [1917-18 වාරය පරීක්ෂා කරන්න.](_URL_2_) [ජර්මානු ඉතා ඉක්මනින් නැවත හඳුන්වා දෙන ලදී.](_URL_1_) කෙසේ වෙතත් WWII අතරතුර [වැග්නර් බාධාවකින් තොරව අනෙකුත් ජර්මානු කොටස් සමඟ,](_URL_0_) මෙන්ම ඉතාලි ඔපෙරා ද සිදු කරන ලදී. මේවායින් සමහරක් වාරණය දේශද්‍රෝහී ලෙස සැලකීම නිසා විය, නමුත් මම අදහස් කළේ, සමහර ඒවා ප්‍රායෝගික ය: ඔබ වාරය සඳහා සියලුම ජර්මානු සහ ඉතාලි ඔපෙරා තහනම් කරයි, ඔබට ඉතිරිව ඇත්තේ කුමක්ද? ඔබට රෝස මල් බාෆ් කිරීමට අවශ්‍ය වන තුරු ඔබ බොහෝ විට *කාමන්* කරන්න යනවා. *මැඩම් සමනලයා* යුද්ධය අතරතුර අතුරුදහන් වූයේ, අනුමාන වශයෙන් විෂය කරුණු නිසා මිස භාෂාව නිසා නොවේ. ඉතින්, WWII ඔපෙරා තනිකරම Axis සංගීතයට එරෙහිව යුද්ධයක් කළේ නැත, ඇත්ත කතාව ගායකයින් සමඟ ය. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී මෙට් හට අවශ්‍යයෙන්ම ඉහළ ගෝලීය දක්ෂයින් බඳවා ගැනීමට නොහැකි විය, ඒ වන විට ඉතාලි ඔපෙරා හි ඉහළම ගායකයින් ඉතාලියේ සිට ඉතාලියෙන් පිටව යාමට නොහැකි වූ බැවින් (ෆැසිස්ට්වාදීන් ඔපෙරා ගායකයින් 1939 දී අවසරයකින් තොරව ගමන් කිරීම තහනම් කළේය). ටිටෝ ෂිපා, කීර්තිමත් ලෙස, ඔහු ඉතා පක්ෂපාතී ෆැසිස්ට්වාදියෙකු වූ නිසා, යුද්ධය සඳහා ඉතාලියට ආපසු පැමිණීම සඳහා 1941 දී මෙට් සමඟ ඔහුගේ ගිවිසුම අවලංගු කළේය. ඉහළම වැග්නේරියන් දක්ෂතා ජර්මනියෙන් පැමිණි නිසා පැහැදිලිවම එහි දාදු කැටයක් නොතිබුණි. ඉතින්, WWII අතරතුර Met හි සැබෑ වෙනස නම් ඔවුන් යුරෝපීයයන් වෙනුවට තවත් ඇමරිකානු ගායකයින් විශාල ප්‍රමාණයක් බඳවා ගැනීමට පටන් ගැනීමයි, එය එවකට ඉතා දේශප්‍රේමී සහ බොහෝ පැසසුමට ලක් විය. යුද්ධයෙන් විනාශ වූ යුරෝපය පුරා ඔපෙරා හවුස් වැසී යද්දී, ඇමරිකාව ද ඔපෙරාවේ මෙම අවසාන බලකොටුව ලෙසත්, එම නිසා බටහිර කලාවේ සහ සංස්කෘතියේ ඉහළම පරමාදර්ශයන් ලෙසත් හැඩ ගැසෙමින් සිටියේය. 1942-43 වාරය අවලංගු වීමෙන් බේරුණේ ද ඒ නිසා ය! නොවිකිණුණු ටිකට්පත් ද රාජකාරියෙන් බැහැරව සේවයේ නියුතු සෙබළුන්ට ලබා දුන් අතර, එය ඇත්තෙන්ම මෙගා දේශප්‍රේමී ය. (යුද්ධයේදී හමුදා භටයින් සඳහා මෙට් ඔවුන්ගේ ඇඳුම් පැළඳුම් කේතය අත්හැරියේ එබැවිනි, එය කිසි දිනෙක ආපසු නොපැමිණියේය!) ඔව්, ඔපෙරා කරන එකම අය වීම සහ ඇමරිකානු ගායකයින් සමඟ එය කිරීම නිසා, ඔවුන්ට මෙට් හොරණෑවක් කිරීමට සිදු විය. ඔපෙරා අක්ෂ සංස්කෘතීන් 2 කින් ආධිපත්‍යය දරන කලා මාධ්‍යයක් වුවද, WWII සමයේදී මෙම සමස්ත-ඇමරිකානු ආයතනය. කනගාටුදායක ලෙස, වාර්ගික වශයෙන් ජර්මානු සහ ඉතාලි ඔපෙරා ගායකයින් ද එවකට එක්සත් ජනපදයේ ජීවත් වූ සහ වැඩ කරන ලද ඔපෙරා ගායකයින් ද රජයෙන් වෙනස් කොට සැලකීමට හා බලපෑම්වලට මුහුණ දුන් අතර පසුව යුද්ධයෙන් පසුව ඔවුන් තවමත් වෙනස්කම්වලට මුහුණ දුන්හ. 1941 දී ජර්මනිය විසින් අත්පත් කරගෙන සිටි ඇගේ නිවස වන නෝර්වේ වෙත 1951 දී ඇය ආපසු මෙට් වෙත පැමිණි විට වඩාත් කැපී පෙනෙන ලෙස කර්ස්ටන් ෆ්ලැග්ස්ටැඩ්. ඇය ද්‍රෝහී ලෙස සලකනු ලැබූ අතර ඇය ආපසු පැමිණීමට විරෝධය පළ කරන ලදී. නමුත්, Heldentenor සහ Wagnerian soprano බවට පත්වන්නේ කවුරුන්ද යන වාර්ගික සැකැස්ම අභියෝගයට ලක් කිරීම හැර, WWII එක්සත් ජනපදයේ ජර්මානු ඔපෙරා කෙරෙහි වැඩි කල් පවතින බලපෑමක් ඇති කළේ නැත! මෙය පසුගිය වසරේ අගභාගයේදී නිකුත් වූ Afron සහ Afron විසින් රචිත *Grand Opera, the Story of the Met* වෙතින් වේ. 