Short answer: ethnicity and language (both in place well before the 19th century), plus some negative experiences with other nationalities (mostly in the 19th-20th centuries, triggering the rise of Turkish nationalism.) When you read the memoirs of the future political and military leaders of Turkey, at one point almost all of them mention a story like this:

The young X (the future leader) enters an elite Ottoman school/military academy. There he meets others from different parts of the Empire. He witnesses how Albanians, Arabs (insert any other nationality here) create societies and promote their national culture. Yet he does not belong to any of these groups, and often he insists on the shared Ottoman identity. He feels alienated. At some stage, he thinks this does not work anymore (1912 Albanian independence and the Arabic revolt during WW1 being primary turning points for many, apparently) and he becomes more Turkish than Ottoman. This general story is repeated so many times that it is fair to say the Turkish identity resurfaced in the late 19th-early 20th century as a negative reaction to other nationalisms.

What Turkish culture is probably a question too deep for me to delve into here. The native tongues seem to have played a vital role in reinforcing unity among ethnic groups in the Empire, so Turkish as your native tongue (which often even though not always meant you are ethnically Turkish) plus undergoing experiences similar to the story I told made people Turks. A reminder though: it is simply a mistake to suppose that such individuals and modern states created the national identity of Turkishness. There are several much older occasions in which people spoke of themselves as "Turks" and clearly regarded others as non-Turkic/Turkish "others." A 15th century Ottoman chronicle by Mehmed Neşrî Efendi, for example, describes how Murad I of the Ottoman Empire said he ached to showcase “the Turkish manliness” against the Serbian Army, in the 14th century! So what we are talking here about is the Turkishness as understood from the late 19th century onwards but “Turkishness” itself has deeper roots in history. 

Finally, I do not think that most ordinary Turks felt failed or ignored by the Ottomans. They did not really think of the Ottomans as someone else either, it seems. There was a time following the foundation of the Republic of Turkey in 1923 when the state sought to instill such a mentality (now largely exaggerated for modern political purposes). Indeed, there are speeches by Mustafa Kemal Atatürk in which he criticizes how the Ottoman conquests were merely for the benefit of the Palace and the Sultan but at the cost of much Turkish blood. The Ottoman past was often used as a yardstick to demonstrate the success of the Republic, one success being the more clear expression of Turkishness in the Republican era. But at the end of the day, I highly doubt even the elites regarded the Ottoman Empire as an enemy per se. The confrontation with the Ottoman past in the Republic of Turkey never reached levels witnessed in the French Revolution or in the Soviet Union. It was never an issue of nationality alone anyway since the Ottoman past was often criticized also for not being secular, modern and independent enough too.

කෙටි පිළිතුර: ජනවාර්ගිකත්වය සහ භාෂාව (දෙකම 19 වැනි සියවසට පෙර සිටම), සහ අනෙකුත් ජාතිකයන් සමඟ සමහර සෘණාත්මක අත්දැකීම් (බොහෝ විට 19-20 වැනි සියවස්වලදී, තුර්කි ජාතිකවාදයේ නැගීම අවුලුවාලීම.) ඔබ අනාගත දේශපාලනයේ මතක සටහන් කියවන විට සහ තුර්කියේ හමුදා නායකයින්, එක් අවස්ථාවක ඔවුන් සියල්ලන්ම පාහේ මෙවැනි කතාවක් සඳහන් කරයි: තරුණ X (අනාගත නායකයා) ප්‍රභූ ඔටෝමාන් පාසලකට/මිලිටරි ඇකඩමියකට ඇතුල් වේ. එහිදී ඔහුට අධිරාජ්‍යයේ විවිධ ප්‍රදේශවලින් තවත් අය හමුවෙනවා. ඇල්බේනියානුවන්, අරාබිවරුන් (වෙනත් ඕනෑම ජාතිකත්වයක් මෙහි ඇතුළත් කරන) සමාජයන් නිර්මාණය කර ඔවුන්ගේ ජාතික සංස්කෘතිය ප්‍රවර්ධනය කරන ආකාරය ඔහු දකිනවා. එහෙත් ඔහු මෙම කණ්ඩායම් කිසිවකට අයත් නොවන අතර බොහෝ විට ඔහු හවුල් ඔටෝමන් අනන්‍යතාවය අවධාරනය කරයි. ඔහුට විරසක බවක් දැනේ. යම් අවස්ථාවක, ඔහු සිතන්නේ මෙය තවදුරටත් ක්‍රියාත්මක නොවන බවයි (1912 ඇල්බේනියානු නිදහස සහ WW1 සමයේ අරාබි කැරැල්ල බොහෝ දෙනෙකුගේ මූලික හැරවුම් ලක්ෂ්‍ය විය, පෙනෙන විදිහට) සහ ඔහු ඔටෝමාන්ට වඩා තුර්කි ජාතිකයෙකු බවට පත්වේ. මෙම සාමාන්‍ය කතාව බොහෝ වාරයක් පුනරාවර්තනය වන අතර තුර්කි අනන්‍යතාවය 19 වන සියවසේ අගභාගයේ - 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේ වෙනත් ජාතිකවාදයන්ට සෘණාත්මක ප්‍රතිචාරයක් ලෙස නැවත මතු වූ බව පැවසීම සාධාරණ ය. තුර්කි සංස්කෘතිය කුමක්ද යන්න මට මෙහි ගැඹුරින් සොයා බැලීමට නොහැකි තරම් ගැඹුරු ප්‍රශ්නයක් විය හැකිය. අධිරාජ්‍යයේ ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් අතර එකමුතුකම තහවුරු කිරීමට ස්වදේශික භාෂා වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කර ඇති බව පෙනේ, එබැවින් තුර්කිය ඔබේ මව් භාෂාව ලෙස (බොහෝ විට ඔබ වාර්ගික වශයෙන් තුර්කි යැයි අදහස් නොකළත්) සහ මා පැවසූ කතාවට සමාන අත්දැකීම් මිනිසුන් බවට පත් කළේය. තුර්කි ජාතිකයන්. කෙසේ වෙතත් මතක් කිරීමක්: එවැනි පුද්ගලයින් සහ නූතන රාජ්‍යයන් තුර්කි ජාතිකත්වයේ ජාතික අනන්‍යතාවය නිර්මාණය කළ බව සිතීම වරදකි. මිනිසුන් තමන් &quot;තුර්කියන්&quot; ලෙස කතා කළ සහ අන් අය තුර්කි නොවන/තුර්කි &quot;අන් අය&quot; ලෙස පැහැදිලිව සලකන බොහෝ පැරණි අවස්ථා තිබේ. නිදසුනක් වශයෙන්, Mehmed Neşrî Efendi විසින් රචිත 15 වන සියවසේ ඔටෝමාන් වංශකථාවක්, 14 වන සියවසේදී සර්බියානු හමුදාවට එරෙහිව &quot;තුර්කි පුරුෂභාවය&quot; ප්‍රදර්ශනය කිරීමට ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ I වන මුරාද් පැවසූ ආකාරය විස්තර කරයි! එබැවින් අප මෙහි කතා කරන්නේ 19 වන සියවසේ අග භාගයේ සිට තේරුම් ගත් තුර්කිකම ගැන නමුත් &quot;තුර්කිත්වය&quot; ඉතිහාසයේ ගැඹුරු මූලයන් ඇත. අවසාන වශයෙන්, බොහෝ සාමාන්‍ය තුර්කි ජාතිකයන් ඔටෝමන්වරුන් විසින් අසාර්ථක වූ හෝ නොසලකා හරින ලද බවක් මට හැඟුණේ නැත. ඔවුන් ඇත්තටම ඔටෝමන්වරුන් වෙනත් කෙනෙකු ලෙස නොසිතූ බව පෙනේ. 1923 දී තුර්කි ජනරජයේ අත්තිවාරමෙන් පසු රාජ්‍යය එවැනි මානසිකත්වයක් ඇති කිරීමට උත්සාහ කළ කාලයක් තිබුණි (දැන් බොහෝ දුරට නූතන දේශපාලන අරමුණු සඳහා අතිශයෝක්තියට නංවා ඇත). ඇත්ත වශයෙන්ම, මුස්තාෆා කෙමාල් අටටුර්ක්ගේ කථා තිබේ, ඔටෝමාන් ආක්‍රමණයන් හුදෙක් මාලිගාවේ සහ සුල්තාන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා වූ නමුත් බොහෝ තුර්කි රුධිරයේ වියදමින් සිදුවූයේ කෙසේදැයි ඔහු විවේචනය කරයි. ඔටෝමාන් අතීතය බොහෝ විට ජනරජයේ සාර්ථකත්වය පෙන්නුම් කිරීමට මිනුම් දණ්ඩක් ලෙස භාවිතා කරන ලදී, එක් සාර්ථකත්වයක් වන්නේ රිපබ්ලිකන් යුගයේ තුර්කිය වඩාත් පැහැදිලි ප්‍රකාශනයයි. නමුත් දවස අවසානයේදී, ප්‍රභූන් පවා ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යය සතුරෙකු ලෙස සලකනු ඇතැයි මම දැඩි ලෙස සැක කරමි. තුර්කි ජනරජයේ ඔටෝමාන් අතීතය සමග ගැටුම කිසි විටෙකත් ප්‍රංශ විප්ලවයේ හෝ සෝවියට් සංගමයේ දක්නට ලැබුණු මට්ටමට ළඟා වූයේ නැත. ඔටෝමාන් අතීතය බොහෝ විට ලෞකික, නවීන සහ ස්වාධීන නොවීම සම්බන්ධයෙන් විවේචනයට ලක් වූ බැවින් එය කිසි විටෙකත් ජාතිකත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් නොවීය.
