For a short period after the turn of the 20th Century, it became quite fashionable for wealthy New York City socialites to carry around "companion monkeys," which they would dress in outfits and keep in their [muff hand warmers](_URL_0_). Thousands of monkeys were brought into the city in the first decade of the 20th Century, and there are records of pet monkeys throwing flowerpots and setting houses on fire. A very [interesting article](_URL_1_) from The Sun notes that "to be able to talk monkey, just as people once talked horse or dog, is a mark of being up to date. To be able to take up a strange monkey, look him over and then calmly put him down and tell how old he is, where he came from, what are his habits and what his possibilities is a part of one's social education." Wow. That said, the trend was relatively short lived, fading into obscurity after 1910 as Pomeranian dogs became the newest "it" accessory. 
20 වැනි ශතවර්ෂයේ ආරම්භයෙන් පසු කෙටි කාලයක් සඳහා, ධනවත් නිව් යෝර්ක් නගරයේ සමාජිකයන්ට &quot;සහකාර වඳුරන්&quot; රැගෙන යාම තරමක් විලාසිතාවක් බවට පත් විය, ඔවුන් ඇඳුම් ඇඳගෙන ඔවුන්ගේ [මෆ් හෑන්ඩ් වෝමර්] (_URL_0_) තුළ තබා ගනු ඇත. 20 වැනි සියවසේ මුල් දශකය තුළ වඳුරන් දහස් ගණනක් නගරයට ගෙන එන ලද අතර සුරතල් වඳුරන් මල් පෝච්චි විසි කිරීම සහ ගෙවල් ගිනි තැබීම පිළිබඳ වාර්තා තිබේ. The Sun හි ඉතා [රසවත් ලිපියක්](_URL_1_) සටහන් කරන්නේ &quot;මිනිසුන් වරක් අශ්වයෙකු හෝ බල්ලෙකු ගැන කතා කළාක් මෙන් වඳුරා ගැන කතා කිරීමට හැකිවීම යාවත්කාලීන වීමේ ලකුණකි. අමුතු වඳුරෙකු අල්ලා ගැනීමට හැකිවීම, ඔහු දෙස බලා සන්සුන්ව ඔහුව බිම තබා ඔහුගේ වයස කීයද, ඔහු පැමිණියේ කොහෙන්ද, ඔහුගේ පුරුදු මොනවාද සහ ඔහුගේ හැකියාවන් කෙනෙකුගේ සමාජ අධ්‍යාපනයේ කොටසක් බව පවසන්න.&quot; වාව්. එම ප්‍රවණතාවය සාපේක්ෂව කෙටි ආයු කාලයක් වූ අතර 1910 න් පසු පොමරේනියානු සුනඛයන් නවතම &quot;එය&quot; උපාංගය බවට පත් වූ බැවින් එය අඳුරු විය. 