Not only were Nazi war criminals released relatively early into their sentences, but also Japanese war criminals. This largely took place in the mid-1950's, not only by the United States, but the majority of the Western Allies, who realised that there was limited political value in holding war criminals, who were seen as a relic of the immediate post-war disgust by the Allies of atrocities committed by the Axis forces.

While there continued to be a desire to punish those who had committed such atrocities, it was also countered by a perceived need to move on from the war, and engage in the Cold War. 

Especially in regards to Japanese war criminals, it was felt that releasing them would strengthen ties to Japan, and limit the perception of a punitive occupation. While I don't have similar sources for Nazi war criminals, it seems likely that the Western Allies held similar conceptions in relation to West Germany, which was the centre point of the Cold War at the time. 

Another aspect was that the Soviets still had a large number of German POWs at the time. By releasing war criminals early, the Western Allies were able to claim that they had legitimate claims to representing freedom and international cooperation. The influence of international religious and pacifist organisations also influenced diplomats and politicians, as well as the general public, with a growing campaign for clemency. 

Sources:

Wilson S., Cribb R., Trefalt B., and Aszkielowicz D., "Japanese War Criminals and the Politics of Justice, 1945-1958" 2017.

නාසි යුද අපරාධකරුවන් පමණක් නොව, ජපාන යුද අපරාධකරුවන් ද සාපේක්ෂ වශයෙන් ඉක්මනින්ම ඔවුන්ගේ සිර දඬුවම්වලට නිදහස් කරන ලදී. මෙය බොහෝ දුරට සිදු වූයේ 1950 දශකයේ මැද භාගයේදී, එක්සත් ජනපදය පමණක් නොව, පශ්චාත් යුධ සමයේ ආසන්නතම දේහයක් ලෙස සලකනු ලැබූ යුද අපරාධකරුවන් රඳවා තබා ගැනීමේ සීමිත දේශපාලන වටිනාකමක් ඇති බව වටහා ගත් බටහිර මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් බහුතරයක් විසිනි. අක්ෂ හමුදාවන් විසින් සිදු කරන ලද සාහසික ක්‍රියාවල මිත්‍ර පාක්ෂිකයින්ගේ පිළිකුල. එවැනි ම්ලේච්ඡ ක්‍රියාවන් සිදු කළ අයට දඬුවම් කිරීමේ අවශ්‍යතාව දිගින් දිගටම පැවතුණද, යුද්ධයෙන් ඉවත් වී සීතල යුද්ධයේ නියැලීමේ අවශ්‍යතාවක් ද ඊට ප්‍රතික්‍ෂේප විය. විශේෂයෙන්ම ජපාන යුද අපරාධකරුවන් සම්බන්ධයෙන්, ඔවුන් නිදහස් කිරීමෙන් ජපානය සමඟ සබඳතා ශක්තිමත් වන බව හැඟී ගිය අතර, දණ්ඩනීය වාඩිලෑමක් පිළිබඳ හැඟීම සීමා කරයි. නාසි යුද අපරාධකරුවන් සම්බන්ධයෙන් මා සතුව සමාන මූලාශ්‍ර නොමැති වුවද, එවකට සීතල යුද්ධයේ කේන්ද්‍රස්ථානය වූ බටහිර ජර්මනිය සම්බන්ධයෙන් බටහිර මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් සමාන සංකල්ප පවත්වා ඇති බව පෙනේ. තවත් අංගයක් වූයේ සෝවියට් දේශය සතුව එවකට ජර්මානු යුද හමුදා භාරකරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් සිටීමයි. යුද අපරාධකරුවන් කලින් නිදහස් කිරීමෙන්, නිදහස සහ ජාත්‍යන්තර සහයෝගීතාව නියෝජනය කිරීම සඳහා ඔවුන්ට නීත්‍යානුකූල හිමිකම් ඇති බව ප්‍රකාශ කිරීමට බටහිර මිත්‍ර පාක්ෂිකයින්ට හැකි විය. ජාත්‍යන්තර ආගමික සහ සාමවාදී සංවිධානවල බලපෑම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයින්ට සහ දේශපාලනඥයන්ට මෙන්ම සාමාන්‍ය ජනතාවට ද අනුකම්පාව සඳහා වැඩෙන ව්‍යාපාරයක් බලපෑවේය. මූලාශ්‍ර: Wilson S., Cribb R., Trefalt B., and Aszkielowicz D., &quot;Japanese War Criminals and the Politics of Justice, 1945-1958&quot; 2017.
