Nothing as dramatic as burning draft cards.  Anyway, those people wouldn't have histories that survive.  We do get a couple hints though.

I'm assuming you aren't referring to mutinies - these are often not objections to service in general, but rather a way of bullying the state into giving the soldiers a better deal.

The big one is entirely unattested.  It's a bit of a hike to get there, so strap in.

The standard narrative of the 2nd century leading up to the crises of the Late Republic is usually framed around the Land Crisis and the Gracchan reforms.  All the sources agree on the basics of the story:  Ti. Gracchus got concerned with 1) the mass of urban poor, 2) the proliferation of slave labor inside Italy, 3) the lack of men that met the property qualification to serve in the army.  Gracchus proposed to solve this by distributing publicly owned property, which Rome rented to wealthy men to farm (with slave labor) as a source of state revenue, to the urban poor, so that they would both reduce the need for slave labor on the big farms (latifundia) AND provide a new body of men of sufficient wealth to participate in the army.  I'm going to skip over the the causes of this problem and success or failure of this project and it's long term effects for this question, but lots of us have written about it elsewhere.

That is the traditional narrative.  All the sources agree.  It seems to be entirely wrong.

Rosenstein recently wrote a book* Rome at War* (here's a [review](_URL_0_)) that argues that there was no land crisis.  There is no archaeological evidence of latifundia in Italy, or dissolution small farms, or proliferation of slaves.  The sources are entirely wrong.  So what did Gracchus think he was doing?  He was responding to something, right?  He wasn't manufacturing a crisis he died trying to fix out of whole cloth.  Rosenstein suggests there WAS a dearth of soldiers, but not because of the property qualification.  Rome's major engagement at this time was in Spain, which was a long, messy slog without much by way of loot.  People just didn't want to go.  They didn't show up when the call for soldiers went out, leaving the army understaffed.

I have a suspicion that this (whether right or wrong) is partly the product of a scholar who lived through the problems with the draft the US experienced in Viet Nam; if nothing else it might have inspired Rosenstein to look for another reason for the dearth of soldiers.  We'll see in a generation or so how that works out.

There are a couple of other incidents.  

After Punic 2, there was reluctance on the part of some centurions to serve in Macedonian 3.  [Livy gives the account at 42.32](_URL_1_).  Some people were being enlisted with a lesser rank than they held in P2, and the case was tried in the assembly.  This isn't strictly speaking a refusal to serve, but rather service with conditions.  Livy says the movement fell apart when they were shamed by another potential centurion.

The move towards paid professional armies might also be seen to follow this general line of protest.  Scipio Aemilianus led an army largely of his clients to Spain.  

There is somewhere a reference to the veterans of Scipio Africanus' African expedition being exempt from service in one of the wars following P2, but I can't find it at the moment.  If I dig it up I'll add it.
කෙටුම්පත් කාඩ්පත් දැවෙන තරම් නාටකාකාර කිසිවක් නැත. කොහොමත් ඒ මිනිස්සුන්ට ඉතිහාස ගතවෙන්නෙ නෑ. කෙසේ වෙතත් අපට ඉඟි කිහිපයක් ලැබේ. මම උපකල්පනය කරන්නේ ඔබ කැරලි ගැසීම ගැන නොවේ - මේවා බොහෝ විට පොදුවේ සේවයට විරුද්ධ නොවන නමුත් සොල්දාදුවන්ට වඩා හොඳ ගනුදෙනුවක් ලබා දීම සඳහා රාජ්‍යය හිරිහැර කිරීමේ ක්‍රමයකි. විශාල එක සම්පූර්ණයෙන්ම සහතික කර නැත. එතනට යන්න ටිකක් වැඩි ගමනක්, ඒ නිසා ස්ට්‍රැප් කරන්න. 2වන සියවසේ ප්‍රමාද ජනරජයේ අර්බුදවලට තුඩු දෙන සම්මත ආඛ්‍යානය සාමාන්‍යයෙන් රාමුගත වන්නේ ඉඩම් අර්බුදය සහ ග්‍රැචාන් ප්‍රතිසංස්කරණ වටා ය. සියලුම මූලාශ්‍ර කතාවේ මූලික කරුණු පිළිබඳව එකඟ වේ: Ti. ග්‍රැචස් සැලකිලිමත් වූයේ 1) නාගරික දිළිඳු ජනතාව, 2) ඉතාලිය තුළ වහල් ශ්‍රමය පැතිරීම, 3) හමුදාවේ සේවය කිරීමට දේපළ සුදුසුකම් සපුරා ඇති මිනිසුන් නොමැතිකම ය. ග්‍රැචස් මෙය විසඳීමට යෝජනා කළේ රෝමය ධනවතුන්ට ගොවිතැන් කිරීමට (වහල් ශ්‍රමය සමඟ) රාජ්‍ය ආදායම් මාර්ගයක් ලෙස කුලියට ගත් පොදු දේපළ, නාගරික දුප්පතුන්ට බෙදා දීමෙන්, ඔවුන් දෙදෙනාම විශාල වහල් ශ්‍රමයේ අවශ්‍යතාවය අඩු කරනු ඇත. ගොවිපලවල් (latifundia) සහ හමුදාවට සහභාගී වීමට ප්‍රමාණවත් තරම් ධනයක් ඇති නව කණ්ඩායමක් සපයයි. මම මෙම ගැටලුවට හේතු සහ මෙම ව්‍යාපෘතියේ සාර්ථකත්වය හෝ අසාර්ථකත්වය සහ මෙම ප්‍රශ්නයට එය දිගු කාලීන බලපෑම් මඟ හැරියෙමි, නමුත් අපගෙන් බොහෝ දෙනෙක් ඒ ගැන වෙනත් තැනක ලියා ඇත. ඒක තමයි සම්ප්‍රදායික ආඛ්‍යානය. සියලුම මූලාශ්‍ර එකඟයි. එය සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදි බව පෙනේ. රොසෙන්ස්ටයින් මෑතකදී පොතක් ලිව්වේ* රෝම් ඇට් වෝ* (මෙන්න [සමාලෝචනයක්](_URL_0_)) එය ඉඩම් අර්බුදයක් නොතිබූ බවට තර්ක කරයි. ඉතාලියේ ලැටිෆුන්ඩියා හෝ කුඩා ගොවිපල විසුරුවා හැරීම හෝ වහලුන් පැතිරීම පිළිබඳ පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි නොමැත. මූලාශ්‍ර සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදියි. ඉතින් ග්‍රැචස් හිතුවේ ඔහු කරන්නේ කුමක්ද? ඔහු යම් දෙයකට ප්‍රතිචාර දක්වමින් සිටියා නේද? ඔහු අර්බුදයක් නිෂ්පාදනය කළේ නැත, ඔහු මිය ගියේ සම්පූර්ණ රෙදි කඩකින් ඉවත් කිරීමට උත්සාහ කිරීමෙනි. රොසෙන්ස්ටයින් යෝජනා කරන්නේ සොල්දාදුවන්ගේ හිඟයක් ඇති නමුත් දේපල සුදුසුකම් නිසා නොවේ. මේ අවස්ථාවේ රෝමයේ ප්‍රධාන නියැලීම ස්පාඤ්ඤයේ වූ අතර එය කොල්ලකෑමකින් තොරව දිගු, අවුල් සහගත ස්ලොග් එකක් විය. මිනිස්සු යන්න කැමති වුණේ නැහැ. සොල්දාදුවන් සඳහා කැඳවුම් නිකුත් කරන විට ඔවුන් නොපැමිණි අතර, හමුදාවට කාර්ය මණ්ඩල හිඟ විය. මෙය (හරි හෝ වැරදි හෝ) කොටසක් වියට්නාමයේදී එක්සත් ජනපදය අත්විඳින ලද කෙටුම්පත සම්බන්ධ ගැටළු හරහා ජීවත් වූ විද්වතෙකුගේ නිෂ්පාදනයක් බවට මට සැකයක් ඇත. අන් කිසිවක් නොවේ නම් සොල්දාදුවන්ගේ හිඟයට වෙනත් හේතුවක් සෙවීමට රොසෙන්ස්ටයින්ට එය පෙලඹෙන්නට ඇත. එය ක්‍රියාත්මක වන්නේ කෙසේදැයි අපි පරම්පරාවකින් හෝ බලමු. තවත් සිදුවීම් කිහිපයක් තිබේ. Punic 2 ට පසුව, මැසිඩෝනියානු 3 හි සේවය කිරීමට සමහර ශතවර්ෂිකයන්ගේ අකමැත්තක් ඇති විය. [Livy ගිණුම 42.32 ට ලබා දෙයි](_URL_1_). සමහර අය P2 හි දැරූ තනතුරට වඩා අඩු තරාතිරමකින් බඳවා ගන්නා ලද අතර, නඩුව සභාවේදී විභාග විය. මෙය තදින්ම කතා කරන්නේ සේවය කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් නොව කොන්දේසි සහිත සේවයකි. ලිවි පවසන්නේ තවත් ශතකාධිපතියෙකු විසින් ඔවුන් ලැජ්ජාවට පත් වූ විට ව්‍යාපාරය බිඳ වැටුණු බවයි. ගෙවන වෘත්තීය හමුදාවන් වෙත ගමන් කිරීම ද මෙම පොදු විරෝධතා මාර්ගය අනුගමනය කරනු දැකිය හැකිය. Scipio Aemilianus ස්පාඤ්ඤයට ඔහුගේ සේවාදායකයින්ගෙන් බොහෝ සෙයින් හමුදාවක් මෙහෙයවීය. Scipio Africanus ගේ අප්‍රිකානු ගවේෂණයේ ප්‍රවීණයන් P2 ට පසු එක් යුද්ධයකදී සේවයෙන් නිදහස් කර ඇති බවට කොතැනක හෝ සඳහනක් ඇත, නමුත් මට මේ මොහොතේ එය සොයාගත නොහැක. මම එය හාරා ඇත්නම් මම එය එකතු කරමි.