Soldiers in the Hundred Years War did not receive rations as such. Commanders were supposed to provide food for their men (whether by taking it with them or by foraging/pillaging for it), but there was no system comparable to the Royal Navy's daily allotments of particular foods. Food might be provided by royal purveyance (where food was gathered by order of the king), but this proved to be politically unpopular and was largely replaced by contracted merchants providing supplies to military forces and garrisons like at Calais. What form did these supplies take? Primarily, various forms of grains: wheat, oat, barley, and malt are mentioned frequently. Beans and peas were also common for English military rations, though not to the same extent as the grains. For meat, pork and beef (presumably salted) were the usual  military supplies. When soldiers were in the field, they would also forage for whatever they could find in the area. If they camped near a lake, they might fish. If they came upon a village, they would take bread. If they were passing by vineyards, the soldiers would drink as much as they could get their hands on, much to the irritation of their commanders. Although sometimes commanders attempted to limit the violence and destruction caused by their soldiers for political reasons, they had a limited ability to actually enforce discipline. Civilians caught in the path of medieval armies had very few options for protecting themselves or their livelihoods.  
අවුරුදු සියයක යුද්ධයේ සෙබළුන්ට සලාක ලැබුණේ නැහැ. කමාන්ඩර්වරුන් තම මිනිසුන්ට ආහාර සැපයිය යුතු විය (එය ඔවුන් සමඟ රැගෙන යාමෙන් හෝ ඒ සඳහා ආහාර සෙවීමෙන්/ කොල්ලකෑමෙන් වේවා), නමුත් රාජකීය නාවික හමුදාවේ දෛනික වෙන් කරන ලද විශේෂිත ආහාර සමඟ සැසඳිය හැකි ක්‍රමයක් නොතිබුණි. රාජකීය පිරිපහදුවෙන් ආහාර සැපයිය හැකිය (රජුගේ අණ පරිදි ආහාර රැස් කරන ලදී), නමුත් මෙය දේශපාලනික වශයෙන් ජනප්‍රිය නොවන බව ඔප්පු වූ අතර එය බොහෝ දුරට ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලද්දේ කැලේස්හි මෙන් හමුදා හමුදාවන්ට සහ ආරක්ෂක සේනාවන්ට සැපයුම් සපයන ගිවිසුම්ගත වෙළඳුන් විසිනි. මෙම සැපයුම් කුමන ස්වරූපයක් ගත්තේද? මූලික වශයෙන්, විවිධ ආකාරයේ ධාන්ය වර්ග: තිරිඟු, ඕට්, බාර්ලි සහ මෝල්ට් නිතර සඳහන් වේ. ධාන්‍ය ප්‍රමාණයට සමාන නොවූවත් ඉංග්‍රීසි හමුදා සලාක සඳහා බෝංචි සහ කඩල ද පොදු විය. මස් සඳහා, ඌරු මස් සහ හරක් මස් (අනුමාන වශයෙන් ලුණු දැමූ) සාමාන්ය හමුදා සැපයුම් විය. සොල්දාදුවන් පිට්ටනියේ සිටින විට, ඔවුන් එම ප්‍රදේශයෙන් සොයාගත හැකි ඕනෑම දෙයක් සඳහා ආහාර සොයති. වැවක් ළඟ කඳවුරු බැඳගත්තොත් මාළු අල්ලන්න පුළුවන්. ගමකට ආවොත් පාන් ගන්නවා. ඔවුන් මිදි වතු අසලින් ගමන් කරන්නේ නම්, සොල්දාදුවන් තම අණ දෙන නිලධාරීන්ගේ කෝපයට හේතු වන පරිදි අතට අසුවන තරමට පානය කරති. ඇතැම් විට හමුදාපතිවරුන් දේශපාලන හේතූන් මත තම සොල්දාදුවන් විසින් සිදු කරන ලද ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ විනාශය සීමා කිරීමට උත්සාහ කළද, ඇත්ත වශයෙන්ම විනය ක්‍රියාත්මක කිරීමට ඔවුන්ට සීමිත හැකියාවක් තිබුණි. මධ්‍යතන යුගයේ හමුදාවන්ගේ මාවතට හසු වූ සිවිල් වැසියන්ට තමන්ව හෝ තම ජීවනෝපාය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා තිබුණේ ඉතා අල්ප විකල්ප පමණි.  