Look at a violin. It has no frets. Violin players play by ear and get it right. So do Bass and viola players.  Look at a guitar. It has frets. Guitars have to be tuned. But once tuned they can be played by holding strings down on the frets.

We need to define what one note is, how many cycles per second. Double that frequency plays the note again an octave up. Halve the frequency and you get the note again an octave lower. 

The other notes are standard ratios away from the first note. Playing the right notes together as a chord is pleasing. They are a certain distance apart by ratios, when played. So they alternately resonate together.

So once the first standard tone is selected. It is world wide now and easy to tune to, the other notes can be defined.

That is the simple explanation. When you get more complex you can study [music theory](_URL_0_) and how a piano is a compromise. String instruments are not.
වයලීනයක් දෙස බලන්න. එහි කිසිදු කැක්කුමක් නැත. වයලින් වාදකයන් කනෙන් වාදනය කර එය නිවැරදිව ලබා ගන්න. ඒ වගේම Bass සහ Viola ක්රීඩකයන්. ගිටාරයක් දෙස බලන්න. ඒකේ frets තියෙනවා. ගිටාර් ටියුන් කරන්න ඕන. නමුත් සුසර කළ පසු ඒවා ෆ්‍රෙට්ස් මත නූල් අල්ලාගෙන වාදනය කළ හැකිය. අපි එක් සටහනක් යනු කුමක්ද, තත්පරයකට චක්‍ර කීයක් යන්න නිර්වචනය කළ යුතුය. එම සංඛ්‍යාතය දෙගුණ කිරීමෙන් සටහන නැවත අෂ්ටකයක් වාදනය කරයි. සංඛ්‍යාතයෙන් අඩක් කරන්න එවිට ඔබට සටහන නැවත අෂ්ටකයක් අඩු වේ. අනෙක් සටහන් පළමු සටහනට වඩා සම්මත අනුපාත වේ. නිවැරදි ස්වර ස්වර ලෙස එකට වාදනය කිරීම සතුටට කරුණකි. ඒවා ක්‍රීඩා කරන විට, අනුපාත අනුව නිශ්චිත දුරක් ඇත. එබැවින් ඔවුන් විකල්ප වශයෙන් එකට අනුනාද වේ. එබැවින් පළමු සම්මත ස්වරය තෝරාගත් පසු. එය දැන් ලොව පුරා පවතින අතර සුසර කිරීමට පහසුය, අනෙකුත් සටහන් අර්ථ දැක්විය හැක. සරල පැහැදිලි කිරීම එයයි. ඔබ වඩාත් සංකීර්ණ වූ විට ඔබට [සංගීත න්‍යාය](_URL_0_) සහ පියානෝව සම්මුතියක් වන්නේ කෙසේද යන්න අධ්‍යයනය කළ හැක. සංගීත භාණ්ඩ නොවේ.