This is what I study in the real world, and partially what my thesis is about, so there’s a lot to say about it! Hopefully this answer doesn’t go on and on forever…I think I've written most of this in previous answers, so here they are, all collected in one spot.

The Frankish crusaders did try to import a European-style “feudal system” in some ways, but in other ways they also adopted local customs. 

The most important thing to remember is that Jerusalem was much more diverse than France. It was more like Spain or Sicily, so they didn’t create a completely unknown type of society, but it wasn’t anything like France or England. In Jerusalem there were Greek Orthodox, Armenian, Coptic, Nestorian, Georgian, Ethiopian, Syriac, and Maronite Christians. There were also Jews and a small number of Samaritans. There were Sunni and Shi’i Muslims, offshoots of the Shi’i like the Druze and the Nizaris. Some Muslims and Christians were Arabs, some were Turks or Kurds. When the First Crusade arrived, there was a Sunni Abbasid caliph in Baghdad, but he was mostly just a figurehead, and political power was held by the Seljuk sultan. Several other Seljuk emirs and atabegs ruled the cities of Syria, somewhat independently.

In 1099, Jerusalem was controlled by Shi’i Fatimid Egypt. The Sejuks had captured Jerusalem from them in 1070, but the Fatimids took it back in 1098 while the Seljuks were distracted by the crusade, then the Fatimids lost it again to the crusaders in 1099. 

We don’t really know how many people lived in the crusader states, but one estimate (by Josiah Russell) suggests that all of Syria had about 2.3 million people at the time of the crusades, living in eleven thousand villages. Three hundred and sixty thousand of them lived in the Kingdom of Jerusalem, and two hundred and fifty thousand of those lived in rural villages. (Probably, anyway - we really have no idea about actual numbers.)

According to the Persian traveller Naser-e Khosraw, who visited around 1050, the population of Jerusalem was about twenty thousand people, and the city was always full of Christian, Muslim, and Jewish pilgrims. Ibn al-Arabi, who visited Jerusalem only a few years before the crusaders arrived, mentions Sunnis living in Jerusalem, but says the cities along the coast and elsewhere in Fatimid Palestine were majority Shi’i. Christians and Muslims had lived together in Jerusalem until 1063, when they were segregated into separate quarters. The Christian community controlled the Church of the Holy Sepulchre, and, outside the city, the town of Bethlehem. The Holy Sepulchre had been destroyed by the Fatimids in 1009, but was rebuilt starting in the 1050s (and then the crusaders later modified it into its current structure in the 1150s)

Under the Muslims, Christians and Jews were dhimmis and paid a specific tax, the jizya. The cities were sometimes governed by a qadi (an Islamic judge) or a ra’is (Arabic for “head” or “mayor”), or more directly by a Seljuk or Fatimid governor. In rural areas there was also a semi-feudal system that the crusaders found familiar and easy to adopt: land was granted as an iqta' and revenue was collected by the muqta', who could rule the iqta' as an independent fief.

So, that was the situation that the crusaders found when they arrived in 1099. They were now the rulers of this complex, ancient society, and they didn’t really disrupt it too much. They left the agricultural system in place, and the tax system - but now Muslims had to pay the jizya to the crusaders. There were never enough Franks to displace all of the Muslim or eastern Christian leaders, so in all of the towns and villages under crusader rule, there were still qadis or ra’is. The Franks found it easy to adjust to the iqta’ system, so they simply interpreted an iqta’ as a fief and a muqta’ as the fief holder, who owed them taxes and services, just like a fief back in France. 

They had their own system of fiefs on top of that - in Jerusalem, the king had four major vassals (the Prince of Galilee, the Count of Jaffa, the Lord of Sidon, and the Lord of Oultrejordain), and each of those fiefs had smaller fiefs of their own, and these were all governed by Frankish lords, but the villages and towns and farms within those fiefs were left to the Muslims or eastern Christians who already lived there. 

Or at least, this is what we're told by one of the crusader lords, John of Ibelin, who was the Count of Jaffa. According to him the County of Jaffa was the most important one. Of course he would say that! It also looks like John of Ibelin was painting an incredibly idealized picture of how “feudalism” was supposed to work in Jerusalem, and not necessarily how it actually worked in everyday practice. Historians in the past usually took him at his word, so Jerusalem has been described as having some sort of “perfect” form of feudalism, but we don’t think of it that way now. “Feudalism” itself is a pretty questionable concept these days (there is a lot of info in the AskHistorians FAQ about that so check that out as well). But in Jerusalem, like in France or England, theoretically the king and his vassals collected taxes from the people who lived in their territories, and those people also owed them military service or some other kind of service. John of Ibelin even lists how many knights each fief owed to the king (he himself owed 100 knights), but again, that is probably an idealized picture.

The biggest difference in Jerusalem was that the fief holders didn’t always live in their fiefs. They tended to live in Jerusalem or Acre or one of the other major cities, and they collected income from their fiefs, but these were “money-fiefs” for them. There was a lot of agricultural land in Jerusalem, but it was also much smaller and much more urbanized than, say, the north of France were a lot of crusaders came from. 

The crusaders were “Franks” so we tend to think of them as “French”, but there were lots of people from all over Europe: the chronicler Fulcher of Chartres, who participated in the crusade and spent the rest of his life in Jerusalem, lists French, Flemings, Frisians, Swiss, Germans, English, Scots, Italians, and Bretons, among probably many others. Fulcher famously wrote that:

 > “…we who were Occidentals have now become Orientals. He who was a Roman or a Frank has in this land been made into a Galilean or a Palestinian. He who was of Rheims or Chartres has now become a citizen of Tyre or Antioch. We have already forgotten the places of our birth; already these are unknown to many of us or not mentioned any more. Some already possess homes or households by inheritance. Some have taken wives not only of their own people but Syrians or Armenians or even Saracens who have obtained the grace of baptism...People use the eloquence and idioms of diverse languages in conversing back and forth. Words of different languages have become common property known to each nationality, and mutual faith unites those who are ignorant of their descent...He who was born a stranger is now as one born here; he who was born an alien has become as a native.” (Fulcher of Chartres, pg. 271)

They all tended to congregate together in the cities, or in rural areas where fellow (eastern) Christians already lived. They didn’t really interact with the Muslims, but that’s probably how it was before the crusaders arrived as well. Everybody kept to their own villages and didn’t mix, so the crusaders did the same. The Franks also established new villages, which is sometimes considered an early form of colonialism. The most famous of these new settlements is probably Bethgibelin. The settlers at Bethgibelin came from:

 > "...Auvergne, Gascony, Flanders, Lombardy and Catalonia. Generally, the largest number of European settlers...were from the central, southern and western parts of France, and a few also from northern Spain and regions in Italy. In Bethgibelin the other settlers were from nearby Latin villages..." (Nader, pg. 94)

The towns and cities, especially along the coast (Acre, Beirut, Tyre, etc) were also full of Italian merchants and settlers. The Italians were kind of a state-within-a-state, since they governed their own neighbourhoods semi-independently of the Frankish lords. They were responsible for overseas trade with Europe - we know basically everything that was imported and exported from the crusader states by Italian and Muslim merchants - they sold dates, onions, sugar, cinnamon, cardamom, nutmeg, linen, shoes, and hundreds of other products!  Sugar was especially important - the Italians also ran sugar plantations and this was probably the first time Europe had seen sugar from cane plants. (They also traded “marshmallow” and “liquorice”, but those were medicinal plants, and not, as I like to imagine, the modern candy.)
මම සැබෑ ලෝකයේ අධ්‍යයනය කරන්නේ මෙයයි, සහ අර්ධ වශයෙන් මගේ නිබන්ධනය කුමක්ද යන්නයි, එබැවින් ඒ ගැන කීමට බොහෝ දේ ඇත! මෙම පිළිතුර සදහටම නොනැසී පවතිනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙමු...මම හිතන්නේ මම මේවායින් බොහොමයක් කලින් පිළිතුරු වල ලියා ඇති නිසා, මෙන්න ඒවා සියල්ලම එක තැනක එකතු කර ඇත. ෆ්‍රෑන්ක් කුරුස යුද්ධකරුවන් යම් ආකාරයකින් යුරෝපීය විලාසිතාවේ &quot;වැඩවසම් ක්‍රමයක්&quot; ආනයනය කිරීමට උත්සාහ කළ නමුත් වෙනත් ආකාරවලින් ඔවුන් දේශීය සිරිත් විරිත් අනුගමනය කළහ. මතක තබා ගත යුතු වැදගත්ම දෙය නම් ජෙරුසලම ප්‍රංශයට වඩා බෙහෙවින් විවිධ වූ බවයි. එය ස්පාඤ්ඤය හෝ සිසිලිය වැනි විය, එබැවින් ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම නොදන්නා ආකාරයේ සමාජයක් නිර්මාණය නොකළ නමුත් එය ප්රංශය හෝ එංගලන්තය වැනි කිසිවක් නොවේ. ජෙරුසලමේ ග්‍රීක ඕතඩොක්ස්, ආර්මේනියානු, කොප්ටික්, නෙස්ටෝරියානු, ජෝර්ජියානු, ඉතියෝපියානු, සිරියානු සහ මැරොනයිට් ක්‍රිස්තියානීන් සිටියහ. යුදෙව්වන් සහ සමරිතානුවන් සුළු පිරිසක්ද සිටියහ. සුන්නි සහ ෂියා මුස්ලිම්වරු, ඩ්රූස් සහ නිසාරිස් වැනි ෂියාවරුන්ගේ ශාඛා වූහ. සමහර මුස්ලිම්වරුන් සහ ක්‍රිස්තියානීන් අරාබි ජාතිකයන් වූ අතර සමහරු තුර්කි ජාතිකයන් හෝ කුර්දි ජාතිකයන් විය. පළමු කුරුස යුද්ධය පැමිණෙන විට, බැග්ඩෑඩ්හි සුන්නි අබ්බාසිඩ් කලීෆ්වරයෙකු සිටියේය, නමුත් ඔහු බොහෝ විට චරිතයක් පමණක් වූ අතර දේශපාලන බලය සෙල්ජුක් සුල්තාන් විසින් දරන ලදී. තවත් සෙල්ජුක් එමීර්වරු සහ ඇටබෙග්වරු කිහිප දෙනෙක්ම තරමක් ස්වාධීනව සිරියාවේ නගර පාලනය කළහ. 1099 දී ජෙරුසලම පාලනය කළේ ෂියා ෆාතිමිඩ් ඊජිප්තුව විසිනි. 1070 දී සෙජුක්වරු ජෙරුසලම ඔවුන්ගෙන් අල්ලා ගත් නමුත් සෙල්ජුක්වරුන් කුරුස යුද්ධයෙන් අවධානය වෙනතකට යොමු කරද්දී ෆාතිමිඩ්වරු එය 1098 දී ආපසු ලබා ගත්හ, පසුව ෆාතිමිඩ්වරුන්ට එය 1099 දී කුරුස යුද්ධකරුවන්ට නැවත අහිමි විය. කොපමණ මිනිසුන් ජීවත් වූවාද යන්න අපි නොදනිමු. කුරුස සටන්කරු ප්‍රකාශ කරයි, නමුත් එක් ඇස්තමේන්තුවක් (ජොසියා රසල් විසින්) යෝජනා කරන්නේ කුරුස යුද්ධ සිදුවන විට සිරියාවේ මිලියන 2.3 ක පමණ ජනතාවක් ගම් එකොළොස් දහසක ජීවත් වූ බවයි. ඔවුන්ගෙන් තුන්ලක්ෂ හැට දහසක් ජෙරුසලම් රාජධානියේ ජීවත් වූ අතර ඔවුන්ගෙන් දෙලක්ෂ පනස් දහසක් ගම්බද ගම්මානවල ජීවත් වූහ. (සමහර විට, කෙසේ වෙතත් - ඇත්ත වශයෙන්ම අපට සත්‍ය සංඛ්‍යා ගැන අදහසක් නැත.) 1050 දී පමණ සංචාරය කළ පර්සියානු සංචාරක නසර්-ඊ කොස්රෝට අනුව, ජෙරුසලමේ ජනගහනය විසි දහසක් පමණ වූ අතර නගරය සැමවිටම ක්‍රිස්තියානි, මුස්ලිම්වරුන්ගෙන් පිරී තිබුණි. , සහ යුදෙව් වන්දනාකරුවන්. කුරුස යුද්ධ භටයන් පැමිණීමට වසර කිහිපයකට පෙර ජෙරුසලමට ගිය ඉබන් අල්-අරාබි ජෙරුසලමේ ජීවත් වූ සුන්නිවරුන් ගැන සඳහන් කරයි, නමුත් වෙරළ තීරයේ සහ ෆාතිමිඩ් පලස්තීනයේ වෙනත් තැන්වල බහුතරයක් ෂියාවරුන් බව පවසයි. ක්‍රිස්තියානුවන් සහ මුස්ලිම්වරුන් 1063 දක්වා ජෙරුසලමේ එකට ජීවත් වූ අතර පසුව ඔවුන් වෙනම නිවාසවලට වෙන් කරන ලදී. ක්‍රිස්තියානි ප්‍රජාව විසින් ශුද්ධ සෙපුල්චර් දේවස්ථානය සහ නගරයෙන් පිටත බෙත්ලෙහෙම් නගරය පාලනය කරන ලදී. ශුද්ධ වූ සෙපුල්චර් 1009 දී ෆාතිමිඩ්වරුන් විසින් විනාශ කරන ලද නමුත් 1050 ගණන්වල සිට නැවත ගොඩනඟන ලදී (පසුව කුරුස යුද්ධ භටයන් පසුව 1150 ගණන්වල එහි වර්තමාන ව්‍යුහයට වෙනස් කරන ලදී) මුස්ලිම්වරුන් යටතේ ක්‍රිස්තියානීන් සහ යුදෙව්වන් දිම්මිවරුන් වූ අතර නිශ්චිත බද්දක් ගෙවා ඇත. ජිස්යා නගර සමහර විට පාලනය කරනු ලැබුවේ ඛාඩි (ඉස්ලාමීය විනිශ්චයකරුවෙකු) හෝ රායිස් (අරාබි භාෂාවෙන් &quot;හිස&quot; හෝ &quot;නගරාධිපති&quot;) හෝ සෘජුවම සෙල්ජුක් හෝ ෆාතිමිඩ් ආණ්ඩුකාරවරයෙකු විසිනි. ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල අර්ධ වැඩවසම් ක්‍රමයක් ද පැවති අතර එය කුරුස යුද්ධකරුවන්ට හුරුපුරුදු හා පහසුවෙන් අනුගමනය කළ හැකි විය: ඉඩම iqta&#39; ලෙස ප්‍රදානය කරන ලද අතර ස්වාධීන හොරෙකු ලෙස iqta පාලනය කළ හැකි මුක්තා&#39; විසින් ආදායම් එකතු කරන ලදී. ඉතින්, කුරුස යුද්ධ භටයන් 1099 දී ඔවුන් පැමිණි විට සොයා ගත් තත්වය එයයි. ඔවුන් දැන් මෙම සංකීර්ණ, පැරණි සමාජයේ පාලකයන් වූ අතර, ඔවුන් ඇත්තටම එය කඩාකප්පල් කළේ නැත. ඔවුන් කෘෂිකාර්මික ක්‍රමය සහ බදු ක්‍රමය අත්හැර දැමූ නමුත් දැන් මුස්ලිම්වරුන්ට කුරුස යුද්ධකරුවන්ට ජිස්යා ගෙවීමට සිදු විය. සියලුම මුස්ලිම් හෝ නැඟෙනහිර ක්‍රිස්තියානි නායකයන් විස්ථාපනය කිරීමට ප්‍රමාණවත් ෆ්‍රෑන්ක්වරුන් කිසි විටෙකත් නොසිටි අතර, එබැවින් කුරුස පාලනය යටතේ ඇති සියලුම නගරවල සහ ගම්වල තවමත් කාඩි හෝ රායිවරු සිටියහ. ෆ්‍රෑන්ක්වරුන්ට iqta&#39; ක්‍රමයට හැඩගැසීමට පහසු විය, එබැවින් ඔවුන් හුදෙක් ප්‍රංශයේ ෆයිෆ් එකක් මෙන් ඔවුන්ට බදු සහ සේවා ගෙවිය යුතු ෆිෆ් දරන්නා ලෙස iqta&#39; යනු fief ලෙසත් muqta&#39; ලෙසත් අර්ථකථනය කළහ. ඔවුන්ට ඊට ඉහළින් ඔවුන්ගේම දඩයම් පද්ධතියක් තිබුණි - ජෙරුසලමෙහි, රජුට ප්‍රධාන යටත්වැසියන් හතරක් (ගලීලයේ කුමාරයා, ජැෆා ප්‍රාන්තය, සීදොන්හි සාමිවරයා සහ ඕල්ට්‍රෙජෝර්ඩේන්හි සාමිවරයා) සිටි අතර, එම එක් එක් හොරාට තිබුණි. ඔවුන්ගේම කුඩා ෆයිෆ්ස්, සහ මේ සියල්ල ෆ්‍රෑන්ක් ස්වාමිවරුන් විසින් පාලනය කරන ලදී, නමුත් එම ෆයිෆ් තුළ ඇති ගම් සහ නගර සහ ගොවිපල දැනටමත් එහි ජීවත් වූ මුස්ලිම්වරුන්ට හෝ නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානින්ට ඉතිරි විය. නැතහොත් අඩුම තරමින්, කුරුස යුද්ධයේ අධිපතීන්ගෙන් එක් අයෙකු වන ජැෆාහි ප්‍රධානියා වූ ඉබෙලින්හි ජෝන් විසින් අපට පවසා ඇත්තේ මෙයයි. ඔහුට අනුව ජැෆා ප්‍රාන්තය වඩාත් වැදගත් එකක් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු එය පවසනු ඇත! &quot;වැඩවසම්වාදය&quot; ජෙරුසලමේ ක්‍රියාත්මක විය යුතු ආකාරය පිළිබඳ ඇදහිය නොහැකි තරම් පරමාදර්ශී චිත්‍රයක් අඳිමින් සිටි ජෝන් ඔෆ් ඉබෙලිනය මෙන් පෙනෙන අතර, එය එදිනෙදා ව්‍යවහාරයේදී සැබවින්ම ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය නොවේ. අතීතයේ සිටි ඉතිහාසඥයින් සාමාන්‍යයෙන් ඔහුව ඔහුගේ වචනයට පිළිගත්තේය, එබැවින් ජෙරුසලම යම් ආකාරයක &quot;පරිපූර්ණ&quot; වැඩවසම් ක්‍රමයක් ඇති බව විස්තර කර ඇත, නමුත් අපි දැන් එය එසේ සිතන්නේ නැත. &quot;වැඩවසම්වාදය&quot; යනු මේ දිනවල තරමක් ප්‍රශ්නකාරී සංකල්පයකි (ඒ ගැන AskHistorians FAQ හි බොහෝ තොරතුරු ඇත, එබැවින් එයද පරීක්ෂා කරන්න). නමුත් ජෙරුසලමේ, ප්‍රංශයේ හෝ එංගලන්තයේ මෙන්, න්‍යායාත්මකව රජු සහ ඔහුගේ යටත්වැසියන් ඔවුන්ගේ ප්‍රදේශවල ජීවත් වූ ජනතාවගෙන් බදු එකතු කළ අතර, එම ජනතාව ද ඔවුන්ට හමුදා සේවයක් හෝ වෙනත් ආකාරයක සේවයක් ණය වී ඇත. ඉබෙලින්හි ජෝන් රජුට නයිට්වරු කීයක් ණය වී ඇත්ද යන්න පවා ලැයිස්තුගත කරයි (ඔහුම නයිට්වරු 100 ක් ණයයි), නමුත් නැවතත්, එය බොහෝ විට පරමාදර්ශී පින්තූරයක් විය හැකිය. ජෙරුසලමේ ඇති ලොකුම වෙනස නම් ෆයිෆ් දරන්නන් සෑම විටම ඔවුන්ගේ ෆයිෆ්වල ජීවත් නොවීමයි. ඔවුන් ජෙරුසලමේ හෝ අක්කරයේ හෝ වෙනත් ප්‍රධාන නගරවලින් එකක ජීවත් වීමට නැඹුරු වූ අතර, ඔවුන් තම දඩයම්වලින් ආදායමක් එකතු කර ගත් නමුත්, මේවා ඔවුන්ට “මුදල්-පිංචා” විය. ජෙරුසලමේ කෘෂිකාර්මික ඉඩම් විශාල ප්‍රමාණයක් තිබුනා, නමුත් එය ප්‍රංශයේ උතුරු ප්‍රදේශයට වඩා කුරුස යුද්ධ විශාල ප්‍රමාණයක් පැමිණියාට වඩා කුඩා වූ අතර නාගරීකරණය විය. කුරුස යුද්ධ භටයන් “ෆ්‍රෑන්ක්” නිසා අපි ඔවුන්ව “ප්‍රංශ” ලෙස සිතීමට නැඹුරු වෙමු, නමුත් යුරෝපය පුරා බොහෝ මිනිසුන් එහි සිටියහ: කුරුස යුද්ධයට සහභාගී වූ සහ ඔහුගේ ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය ජෙරුසලමේ ගත කළ වංශකතාකරු ෆුල්චර් ඔෆ් චාටර්ස්, ප්‍රංශ, ෆ්ලෙමින්ස්, ෆ්‍රිසියන්, ස්විට්සර්ලන්ත, ජර්මානු, ඉංග්‍රීසි, ස්කොට්ලන්ත, ඉතාලි සහ බ්‍රෙටන්, බොහෝ විට තවත් බොහෝ අය අතර ලැයිස්තුගත කර ඇත. ෆුල්චර් ප්‍රසිද්ධියේ මෙසේ ලිවීය: &gt; “...ඔක්සිඩන්ට්ලා වූ අපි දැන් පෙරදිග ජාතිකයන් වී ඇත. රෝම ජාතිකයෙකු හෝ ෆ්‍රෑන්ක් ජාතිකයෙකු වූ ඔහු මේ දේශයේ ගලීලයෙකු හෝ පලස්තීන ජාතිකයෙකු බවට පත් කර ඇත. Rheims හෝ Chartres හි සිටි ඔහු දැන් ටයර් හෝ අන්තියෝකියේ පුරවැසියෙකු බවට පත්ව ඇත. අපි දැනටමත් අපේ උපන් ස්ථාන අමතක කර ඇත; දැනටමත් මේවා අපගෙන් බොහෝ දෙනෙක් නොදන්නා හෝ තවත් සඳහන් කර නැත. සමහරුන්ට දැනටමත් උරුමයෙන් නිවාස හෝ කුටුම්භ හිමිය. ඇතැමුන් තමන්ගේම මිනිසුන්ගේ පමණක් නොව සිරියානුවන් හෝ ආර්මේනියානුවන් හෝ බව්තීස්මයේ කරුණාව ලබා ගත් සරසන්වරුන්ගේ භාර්යාවන් ලබාගෙන ඇත ... මිනිසුන් එහාට මෙහාට කතා කිරීමේදී විවිධ භාෂා වල කථිකත්වය සහ ව්‍යාකරණ භාවිතා කරයි. විවිධ භාෂාවලින් වචන එක් එක් ජාතිකයන් දන්නා පොදු දේපල බවට පත් වී ඇති අතර, අන්‍යෝන්‍ය ඇදහිල්ල ඔවුන්ගේ සම්භවය නොදන්නා අයව එක්සත් කරයි ... ආගන්තුකයෙකු ලෙස උපත ලැබූ ඔහු දැන් මෙහි උපන් අයෙකු ලෙස ය; පිටසක්වල උපන් තැනැත්තා ස්වදේශිකයෙක් වී ඇත. (Fulcher of Chartres, pg. 271) ඔවුන් සියල්ලෝම නගරවල හෝ සෙසු (නැගෙනහිර) ක්‍රිස්තියානීන් දැනටමත් ජීවත් වූ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල එකට රැස් වීමට නැඹුරු වූහ. ඔවුන් ඇත්ත වශයෙන්ම මුස්ලිම්වරුන් සමඟ කටයුතු කළේ නැත, නමුත් කුරුස යුද්ධකරුවන් පැමිණීමට පෙර එය එසේ විය හැකිය. සියල්ලෝම තම තමන්ගේ ගම්වලට ගොස් මිශ්‍ර නොවී සිටි නිසා කුරුස යුද්ධකාරයෝද එසේ කළහ. ෆ්‍රෑන්ක්වරු නව ගම්මාන ද පිහිටුවා ගත් අතර එය සමහර විට යටත් විජිතවාදයේ මුල් ආකාරයක් ලෙස සැලකේ. මෙම නව ජනාවාස අතරින් වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වන්නේ බෙත්ගිබෙලින් විය හැකිය. Bethgibelin හි පදිංචිකරුවන් පැමිණියේ: &gt; &quot;...Auvergne, Gascony, Flanders, Lombardy සහ Catalonia. සාමාන්‍යයෙන්, යුරෝපීය පදිංචිකරුවන් විශාලම සංඛ්‍යාවක් ... ප්‍රංශයේ මධ්‍යම, දකුණු සහ බටහිර ප්‍රදේශවලින් සහ කිහිප දෙනෙකුගෙන් උතුරු ස්පාඤ්ඤය සහ ඉතාලියේ ප්‍රදේශ බෙත්ගිබෙලින්හි අනෙක් පදිංචිකරුවන් වූයේ ආසන්න ලතින් ගම්මාන වලිනි...&quot; (නාඩර්, පිටුව 94) නගර සහ නගර, විශේෂයෙන් වෙරළ තීරයේ (අක්කර, බීරූට්, ටයර්, ආදිය) පිරී තිබුණි. ඉතාලි වෙළෙන්දන් සහ පදිංචිකරුවන්. ඉතාලියානුවන් ෆ්‍රෑන්ක් ස්වාමිවරුන්ගෙන් අර්ධ ස්වාධීනව තම අසල්වැසි ප්‍රදේශ පාලනය කළ බැවින්, ඔවුන් ප්‍රාන්තයක් තුළ රාජ්‍යයක් විය. ඔවුන් යුරෝපය සමඟ විදේශ වෙළඳාම සඳහා වගකිව යුතු විය - ඉතාලි සහ මුස්ලිම් වෙළෙන්දන් විසින් කුරුස යුද්ධයේ ප්‍රාන්තවලින් ආනයනය කරන ලද සහ අපනයනය කරන ලද සියල්ල මූලික වශයෙන් අපි දනිමු - ඔවුන් රට ඉඳි, ළූණු, සීනි, කුරුඳු, එනසාල්, සාදික්කා, ලිනන්, සපත්තු සහ තවත් සිය ගණනක් විකුණුවා. නිෂ්පාදන! සීනි විශේෂයෙන් වැදගත් විය - ඉතාලියානුවන් ද සීනි වගාවන් පවත්වාගෙන ගිය අතර යුරෝපය උක් පැළෑටිවලින් සීනි දුටු පළමු අවස්ථාව මෙය විය හැකිය. (ඔවුන් &quot;මාෂ්මෙලෝ&quot; සහ &quot;මත්පැන්&quot; ද වෙළඳාම් කළහ, නමුත් ඒවා ඖෂධීය ශාක වූ අතර, මා සිතීමට කැමති පරිදි, නවීන කැන්ඩි නොවේ.)