Britain and Italy were two special cases of regression, it's not possible to guesstimate how things would have continued to evolve if the Roman Empire hadn't withdrawn from the West and how that compares to what happened in real life, but it's worth noting that each region was different.

France, the Low Countries, and Western Germany relatively quickly came to be dominated by the Franks, who had sophisticated and powerful states. There was certainly change from the Roman Empire, but Gallo-Romans and Franks co-oexisted in the Frankish state(s). I would rather have been born in France in 500 AD rather than 400 AD for sure.

The Visigoths had a relatively stable kingdom in the Iberian peninsula for over 200 years, it wasn't as stable or prosperous as their Frankish neighbours, but it was a functional state with an impressive culture. The man known as the "last scholar of the ancient world", Isidore, Archbishop of Seville, was a key player in this kingdom. Romans and Visigoths also coexisted peacefully in the Visigothic Kingdom.

The Vandals in North Africa were not as high functioning. North African Trinitarian Christianity had been beset by significant internal challenges for over a century when the Vandals showed up, and in an unfortunate accident of history, the non-Trinitarian Vandals were the most aggressive of the Germanic peoples in promoting their version of Christianity. This persecution led to social division and was a factor in allowing the Eastern Romans to retake North Africa relatively easily about 100 years after the Western Romans lost North Africa. The contentious history of Christianity in North Africa is, IMO, the principal reason why Christianity vanished so quickly when the Muslims invaded, in contrast to Egypt, where Christians remained the majority for centuries after the Muslim conquest, and still constitute a significant minority in Egypt.

Italy functioned relatively well and with a great degree of continuity under the Ostrogoths, they continued to recognize the Eastern Roman Empire in theory, and kept many Roman institutions. Ironically Roman Italy was truly destroyed when the Eastern Romans conquered Italy in the Gothic Wars. Ultimately the Lombards invaded and were much less interested in equality and coexistence with Romans, but the Roman society and economy had basically been destroyed by decades of war at that point.

England was another special case. The Anglo-Saxon invasion and settlements were much less organized, there was very little continuity, the economy was disrupted, Christianity retreated into the hills, and there was significant population decline. While historians don't like to use terms like "Dark Ages" to describe post Roman Europe, it is pretty accurate to describe the situation in England for large parts of the 5th and 6th centuries.

The Welsh maintained a consciously post Roman identity and held onto their Christianity, but there were impacted as well by interactions with their new Anglo Saxon neighbours.
බ්‍රිතාන්‍යය සහ ඉතාලිය ප්‍රතිගාමී වීමේ විශේෂ අවස්ථා දෙකක් වූ අතර, රෝම අධිරාජ්‍යය බටහිරින් ඉවත් නොවූයේ නම් දේවල් අඛණ්ඩව පරිණාමය වන්නේ කෙසේද යන්න සහ එය සැබෑ ජීවිතයේ සිදු වූ දේ සමඟ සැසඳෙන්නේ කෙසේද යන්න අනුමාන කළ නොහැක, නමුත් එක් එක් බව සඳහන් කිරීම වටී. කලාපය වෙනස් විය. ප්‍රංශය, පහතරට සහ බටහිර ජර්මනිය සාපේක්ෂව ඉතා ඉක්මනින් සූක්ෂම සහ බලවත් රාජ්‍යයන් තිබූ ෆ්‍රෑන්ක්වරුන් විසින් ආධිපත්‍යය දැරූහ. නිසැකවම රෝම අධිරාජ්‍යයෙන් වෙනසක් සිදු විය, නමුත් Gallo-Romans සහ Franks Frankish රාජ්‍යයේ (s) සහජීවනයෙන් සිටියහ. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 400 ට වඩා ක්‍රිස්තු වර්ෂ 500 දී ප්‍රංශයේ ඉපදීමට මම කැමැත්තෙමි. විසිගොත්වරුන්ට වසර 200 කට වැඩි කාලයක් අයිබීරියානු අර්ධද්වීපයේ සාපේක්ෂව ස්ථාවර රාජධානියක් තිබුණි, එය ඔවුන්ගේ ෆ්‍රෑන්ක් අසල්වැසියන් තරම් ස්ථාවර හෝ සමෘද්ධිමත් නොවූ නමුත් එය ආකර්ෂණීය සංස්කෘතියක් සහිත ක්‍රියාකාරී රාජ්‍යයක් විය. &quot;පුරාණ ලෝකයේ අවසාන විශාරදයා&quot; ලෙස හැඳින්වෙන මිනිසා, සෙවිල්හි අගරදගුරු ඉසිඩෝර්, මෙම රාජධානියේ ප්‍රධාන ක්‍රීඩකයෙකි. රෝමවරුන් සහ විසිගොත්වරු ද විසිගොතික් රාජධානියේ සාමකාමීව ජීවත් වූහ. උතුරු අප්‍රිකාවේ වැන්ඩල්වරුන් එතරම් ඉහළ ක්‍රියාකාරීත්වයක් නොතිබුණි. උතුරු අප්‍රිකානු ත්‍රිත්ව ක්‍රිස්තියානි ධර්මය සියවසකට වැඩි කාලයක් පුරා සැලකිය යුතු අභ්‍යන්තර අභියෝගවලින් වැසී ගොස් තිබූ අතර, ඉතිහාසයේ අවාසනාවන්ත අනතුරකදී, ත්‍රිත්ව නොවන වැන්ඩල්වරු ඔවුන්ගේ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ප්‍රවර්ධනය කිරීමේදී ජර්මානු ජනයාගෙන් වඩාත්ම ආක්‍රමණශීලී වූහ. මෙම පීඩාව සමාජ බෙදීමට තුඩු දුන් අතර බටහිර රෝමවරුන්ට උතුරු අප්‍රිකාව අහිමි වූ වසර 100 කට පමණ පසු නැගෙනහිර රෝමවරුන්ට උතුරු අප්‍රිකාව සාපේක්ෂව පහසුවෙන් නැවත අත්පත් කර ගැනීමට ඉඩ සලසන සාධකයක් විය. උතුරු අප්‍රිකාවේ ක්‍රිස්තියානි ධර්මයේ මතභේදාත්මක ඉතිහාසය, IMO, මුස්ලිම්වරුන් ආක්‍රමණය කරන විට ක්‍රිස්තියානි ධර්මය මෙතරම් ඉක්මනින් අතුරුදහන් වීමට ප්‍රධාන හේතුව, ඊජිප්තුවට වෙනස්ව, මුස්ලිම් ආක්‍රමණයෙන් පසු සියවස් ගණනාවක් පුරා කිතුනුවන් බහුතරයක්ව සිටි අතර තවමත් ඊජිප්තුවේ සැලකිය යුතු සුළුතරයක් වේ. . ඉතාලිය සාපේක්ෂව හොඳින් ක්‍රියාත්මක වූ අතර ඔස්ට්‍රොගොත්වරුන් යටතේ විශාල අඛණ්ඩ පැවැත්මක් සහිතව, ඔවුන් නැගෙනහිර රෝම අධිරාජ්‍යය න්‍යායාත්මකව හඳුනාගෙන බොහෝ රෝම ආයතන තබා ගත්හ. උත්ප්‍රාසාත්මක ලෙස රෝම ඉතාලිය සැබවින්ම විනාශ වූයේ නැගෙනහිර රෝමවරුන් ගොතික් යුද්ධවලදී ඉතාලිය යටත් කර ගත් විටය. අවසානයේදී ලොම්බාර්ඩ්වරු ආක්‍රමණය කළ අතර රෝමවරුන් සමඟ සමානාත්මතාවය සහ සහජීවනය කෙරෙහි එතරම් උනන්දුවක් දැක්වූයේ නැත, නමුත් එම අවස්ථාවේ දී දශක ගණනාවක යුද්ධයෙන් රෝම සමාජය සහ ආර්ථිකය මූලික වශයෙන් විනාශ වී තිබුණි. එංගලන්තය තවත් විශේෂ අවස්ථාවක් විය. ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් ආක්‍රමණය සහ ජනාවාස බොහෝ දුරට සංවිධානය වී නොතිබුණි, ඉතා කුඩා අඛණ්ඩ පැවැත්මක් පැවතුනි, ආර්ථිකය කඩාකප්පල් විය, ක්‍රිස්තියානි ධර්මය කඳුකරයට පසුබැස ගියේය, සහ සැලකිය යුතු ජනගහන අඩුවීමක් සිදු විය. පශ්චාත් රෝම යුරෝපය විස්තර කිරීමට ඉතිහාසඥයින් &quot;අඳුරු යුගය&quot; වැනි යෙදුම් භාවිතා කිරීමට අකමැති වුවද, 5 වන සහ 6 වන සියවස්වල විශාල කොටස් සඳහා එංගලන්තයේ තත්වය විස්තර කිරීම ඉතා නිවැරදි ය. වේල්ස්වරු දැනුවත්ව පශ්චාත් රෝමානු අනන්‍යතාවයක් පවත්වා ගෙන ගිය අතර ඔවුන්ගේ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය මත රැඳී සිටි නමුත් ඔවුන්ගේ නව ඇංග්ලෝ සැක්සන් අසල්වැසියන් සමඟ අන්තර්ක්‍රියා මගින් ද බලපෑම් ඇති විය.