It's a difficult question, because evidence is scarce one way or another : the consensus is that Vulgar Latin might have been an urban language, especially in the south-eastern regions and place of active Roman institutions (such as York), which shared everyday use with British speeches, in a probable diglossic relationship, meaning that Vulgar Latin was the high social language.

Still, Britain was comparativrly to the other provinces of western Romania, significantly under-develloped and without a real effort of Roman settlement safe near Roman camps, and especially in the western and northern margins, Britton was probably still an everyday language, but with the preservation of a Briton's cultural life. There's even an expression used by Roman soldiers for natives, in the Vindolanda's Tables : "Little Bretons" (Brittunculi) hinting at a cultural and political rupture as late as the early IInd century, which is at best less apparent in the Germanic limes.

British Vulgar Latin, as far as it can be told giving the limited evidence there is (few inscriptions, study of borrowed Latin words in Germanic and Brythonic speeches), seems to have followed a similar evolution than in Gaul or Spain with maybe some antiquated pronounciation, maybe out of hyper-correction, sometimes, while classical and institutional Latin survived on its own too.

Basically, Roman Britain shared a same Vulgar Latin linguistic ensemble with other latinized Roman provinces without apparent radical difference : a Gallo-Roman was probably able to understand a Britto-Roman without too much troubles, maybe able to identify the origin of this person thanks to their accent.

Situation is much more difficult to assert after the collapse of Roman Britain in the Vth (namely  the disappearence of urban life and the ruin of provincial romanisation) that took place. Certainly usage of Latin didn't vanished overnight and even in the VIth century there's evidence of an institutional, memorial use. We don't have evidence on how and when Vulgar Latin survived in Britain, but it certainly did giving the loanwords in Anglo-Saxon, Gaelic and Brythonic speeches.

Theories over a "Britto-Romance" speech, meaning there the evolution of British Vulgar latin severed from mainland evolution do exist, but lacks some definitive evidence. Eventually, it is possible that it went trough a specific evolution mirroring Gallo-Romance, but the jury is still out until some proof can be made.

By the time Vulgar Latin speeches in the mainland gave birth to specific Romance languages (roughly after a period of four centuries, after the IVth, which wasn't only set by linguistic but as well institutional matters), there's no evidence that you had remaining Latin speakers in England. It's not clear what happened, but the social and cultural basis for Vulgar Latin was damaged enough that it probably favoured either a return to Brythonnic once Romano-British peoples were left with the former less romanised regions of Britain, and in areas giving birth to early Anglo-Saxon kingdoms the promotion of Germanic speeches as the language of the petty-kings (maybe, altough it's debated, with a hint of cultural apartheid).

 & #x200B;

 & #x200B;
එය දුෂ්කර ප්‍රශ්නයකි, මන්ද සාක්‍ෂි එක් ආකාරයකින් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් හිඟයි: වල්ගර් ලතින් නාගරික භාෂාවක් විය හැකි බව, විශේෂයෙන්ම ගිනිකොනදිග ප්‍රදේශවල සහ එදිනෙදා භාවිතය බෙදාගත් ක්‍රියාකාරී රෝමානු ආයතනවල (යෝක් වැනි) ස්ථානයේ. බ්‍රිතාන්‍ය කතා සමඟ, විය හැකි diglosic සම්බන්ධයක් තුළ, එනම් Vulgar Latin ඉහළ සමාජ භාෂාව විය. කෙසේ වෙතත්, බ්‍රිතාන්‍යය බටහිර රුමේනියාවේ අනෙකුත් පළාත් සමඟ සංසන්දනාත්මකව, සැලකිය යුතු ලෙස අඩු සංවර්ධිත වූ අතර රෝම කඳවුරු අසල ආරක්ෂිත රෝමානු ජනාවාස කිරීමේ සැබෑ උත්සාහයකින් තොරව, විශේෂයෙන් බටහිර හා උතුරු මායිම්වල, බ්‍රිටන් තවමත් එදිනෙදා භාෂාවක් විය, නමුත් බ්‍රිතාන්‍ය සංස්කෘතික ජීවිතය ආරක්ෂා කිරීම. රෝම සොල්දාදුවන් විසින් ස්වදේශිකයන් සඳහා භාවිතා කරන ප්‍රකාශනයක් පවා වින්දෝලන්ද වගු වල ඇත: &quot;ලිට්ල් බ්‍රෙටන්ස්&quot; (බ්‍රිට්ටන්කුලි) IIවන සියවසේ මුල් භාගයේ දී සංස්කෘතික හා දේශපාලනික බිඳවැටීමක් ගැන ඉඟි කරයි, එය ජර්මානු දෙහිවල පැහැදිලිව දක්නට නොලැබේ. බ්‍රිතාන්‍ය වල්ගාර් ලතින්, එහි ඇති සීමිත සාක්ෂි ලබා දෙමින් පැවසිය හැකි තාක් දුරට (සෙල්ලිපි කිහිපයක්, ජර්මානු සහ බ්‍රිතොනික් කථනවල ණයට ගත් ලතින් වචන අධ්‍යයනය කිරීම), ගෝල් හෝ ස්පාඤ්ඤයේ සමහර විට පැරණි උච්චාරණයට වඩා සමාන පරිණාමයක් අනුගමනය කර ඇති බව පෙනේ. , සමහර විට අධි-නිවැරදි කිරීමකින් තොරව, සමහර විට, සම්භාව්‍ය සහ ආයතනික ලතින් ද තනිවම නොනැසී පැවතුනි. මූලික වශයෙන්, රෝමානු බ්‍රිතාන්‍යය වෙනත් ලතින්කරණය වූ රෝමානු පළාත් සමඟ පැහැදිලි රැඩිකල් වෙනසක් නොමැතිව එකම වල්ගර් ලතින් භාෂාමය කණ්ඩායමක් බෙදා ගත්තේය: ගාලෝ-රෝමයෙකුට බොහෝ කරදරයකින් තොරව බ්‍රිටෝ-රෝමයෙකු තේරුම් ගැනීමට හැකි විය, සමහර විට මෙම පුද්ගලයාගේ සම්භවය හඳුනා ගැනීමට හැකි විය. ඔවුන්ගේ උච්චාරණය. රෝමානු බ්‍රිතාන්‍යයේ බිඳවැටීමෙන් පසු (එනම් නාගරික ජීවිතය අතුරුදහන් වීම සහ පළාත් රෝමානුකරණයේ විනාශය) තත්වය ප්‍රකාශ කිරීම වඩා දුෂ්කර ය. නිසැකව ම ලතින් භාවිතය එක රැයකින් අතුරුදහන් නොවූ අතර VI වැනි සියවසේදී පවා ආයතනික, අනුස්මරණ භාවිතයක් පිළිබඳ සාක්ෂි තිබේ. වල්ගාර් ලතින් බ්‍රිතාන්‍යයේ දිවි ගලවා ගත්තේ කෙසේද සහ කවදාද යන්න පිළිබඳව අපට සාක්ෂි නොමැත, නමුත් එය නිසැකවම ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන්, ගේලික් සහ බ්‍රයිතොනික් කථා වල ණය වචන ලබා දුන්නේය. &quot;බ්‍රිටෝ-රොමැන්ස්&quot; කථාවක් පිළිබඳ න්‍යායන්, එහි තේරුම ප්‍රධාන භූමි පරිණාමයෙන් වෙන් වූ බ්‍රිතාන්‍ය වල්ගර් ලතින් භාෂාවේ පරිණාමය පවතින නමුත් නිශ්චිත සාක්ෂි නොමැත. අවසානයේදී, එය Gallo-Romance පිළිබිඹු කරන නිශ්චිත පරිණාමයක් හරහා ගමන් කළ හැකිය, නමුත් යම් සාක්ෂියක් ඉදිරිපත් කරන තෙක් ජූරි සභාව තවමත් ඉවත්ව සිටී. ප්‍රධාන භූමියේ අසභ්‍ය ලතින් කතා විශේෂිත ආදර භාෂාවන් බිහි කරන විට (දළ වශයෙන් සියවස් හතරකට පසු, IVth ට පසුව, එය භාෂාමය පමණක් නොව ආයතනික කරුණු අනුව සකස් කර ඇත), ඔබ ඉතිරිව සිටි බවට කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැත. එංගලන්තයේ ලතින් කථිකයන්. සිදුවූයේ කුමක්ද යන්න පැහැදිලි නැත, නමුත් රොමානෝ-බ්‍රිතාන්‍ය ජනයා බ්‍රිතාන්‍යයේ අඩු රෝමීකරණය වූ ප්‍රදේශවලින් ඉතිරි වූ පසු සහ කලින් උපත ලබා දුන් ප්‍රදේශවලින් පසු බ්‍රයිතොනික් වෙත නැවත පැමිණීමට කැමති වන තරමට ලතින් වල්ගාර් ලතින් භාෂාවේ සමාජ හා සංස්කෘතික පදනම හානි වී ඇත. ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් රාජධානි ජර්මානු කතා සුලු රජවරුන්ගේ භාෂාව ලෙස ප්‍රවර්ධනය කරයි (සමහර විට, එය විවාදයට ලක්ව ඇතත්, සංස්කෘතික වර්ණභේදවාදයේ ඉඟියක් සමඟ). &amp; #x200B; &amp; #x200B;