While both regimes shared very similar outlooks (Corporatist, authoritarian, conservative, anti-communist states) both had significantly different reputations after the 2nd world war. Salazar was an incredibly well regarded statesman, who had a great dislike for Hitler and who stayed neutral during the war due to a strategic issue (Anglo-Portugese alliance stayed intact as a strategic issue, as Portugal was poorly defended and the British did not need more reason to draw the Spanish into the war.) Franco had presided over an incredibly bloody civil war and had only stayed neutral in the 2nd world war because the Germans thought his conditions for Spanish military help were unfeasible (Rumor is Hitler once stated he'd rather have teeth pulled than continue to deal with Franco).  

Four years after the end of the 2nd world war, when the North Atlantic treaty was signed, few people had forgotten had close Spain was to becoming a full-fledged member of the Axis.


පාලන තන්ත්‍රයන් දෙකම ඉතා සමාන දෘෂ්ටියක් (සංස්ථාවාදී, අධිකාරීවාදී, ගතානුගතික, කොමියුනිස්ට් විරෝධී රාජ්‍යයන්) බෙදාගත් අතර, 2 වැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු දෙකටම සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් කීර්තියක් තිබුණි. සලාසාර් ඇදහිය නොහැකි තරම් හොඳ පිළිගැනීමක් ඇති රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙකු වූ අතර ඔහු හිට්ලර් කෙරෙහි දැඩි අකමැත්තක් දැරූ අතර උපායමාර්ගික ප්‍රශ්නයක් හේතුවෙන් යුද්ධයේදී මධ්‍යස්ථව සිටියේය (පෘතුගාලය දුර්වල ලෙස ආරක්ෂා වූ අතර බ්‍රිතාන්‍යයන්ට අවශ්‍ය නොවූ හෙයින් ඉංග්‍රීසි-පෘතුගීසි සන්ධානය උපායමාර්ගික ප්‍රශ්නයක් ලෙස නොවෙනස්ව පැවතුනි. ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන් යුද්ධයට ඇද ගැනීමට තවත් හේතුවකි.) ෆ්‍රැන්කෝ ඇදහිය නොහැකි තරම් ලේ වැකි සිවිල් යුද්ධයක මුලසුන දැරූ අතර 2 වන ලෝක යුද්ධයේදී මධ්‍යස්ථව සිට ඇත්තේ ස්පාඤ්ඤ හමුදා ආධාර සඳහා ඔහුගේ කොන්දේසි කළ නොහැකි යැයි ජර්මානුවන් සිතූ නිසාය (කටකතා හිට්ලර් වරක් ප්‍රකාශ කළේය. d Franco සමඟ දිගටම ගනුදෙනු කිරීමට වඩා දත් ඇදගෙන සිටීම වඩා). දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසන් වී වසර හතරකට පසු, උතුරු අත්ලාන්තික් ගිවිසුම අත්සන් කරන විට, ස්පාඤ්ඤය අක්ෂයේ පූර්ණ සාමාජිකයෙකු වීමට සමීප බව ස්වල්ප දෙනෙකුට අමතක විය.

