A very brief answer can come from looking at patterns of European colonialism. The Mississippi river, the St. Lawrence, the Columbia, the Fraser, all these are rivers that when they reach the ocean they come out in the middle of a political unit rather than as a boundary. This is largely because while rivers can represent borders, they more commonly represent the center of a drainage system, whose inhabitants move back and forth, and colonial powers tend to compete for control of the mouth of these systems, and to develop settlement around them.  

In the case of the St. Lawrence, this meant that France brought settlers to the river, who settled it on both sides up the river, forming a political unit, and while later an international border was created along a portion of the river, it was largely undeveloped land further upstream than these communities that was able to be divided in such a way.  This portion of the boundary was determined in 1783 at the treaty of Paris.
යුරෝපීය යටත්විජිතවාදයේ රටා දෙස බැලීමෙන් ඉතා කෙටි පිළිතුරක් ලැබිය හැකිය. මිසිසිපි ගඟ, සෙන්ට් ලෝරන්ස්, කොලොම්බියා, ෆ්‍රේසර්, මේ හැම එකක්ම මහා සාගරයට ළඟා වූ විට මායිමක් ලෙසට වඩා දේශපාලන ඒකකයක් මැද්දෙන් එළියට එන ගංගා. මෙයට බොහෝ දුරට හේතුව ගංගාවලට දේශසීමා නියෝජනය කළ හැකි නමුත්, ඒවා බහුලව නියෝජනය වන්නේ ජලාපවහන පද්ධතියක කේන්ද්‍රය වන අතර, එහි වැසියන් එහා මෙහා ගමන් කරන අතර, යටත් විජිත බලවතුන් මෙම පද්ධතිවල මුඛය පාලනය කිරීමට සහ ඒවා වටා ජනාවාස වර්ධනය කිරීමට තරඟ කිරීමට නැඹුරු වෙති. ශාන්ත ලෝරන්ස් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, මෙයින් අදහස් කළේ ප්‍රංශය ගඟට පදිංචිකරුවන් ගෙන ආ අතර ඔවුන් ගඟ දෙපස පදිංචි කර දේශපාලන ඒකකයක් පිහිටුවා ගත් අතර පසුව ගඟේ කොටසක් දිගේ ජාත්‍යන්තර මායිමක් නිර්මාණය කරන ලදී. එසේ බෙදීමට හැකි වූ මෙම ප්‍රජාවන්ට වඩා බොහෝ දුරට නොදියුණු භූමියක් විය. මායිමේ මෙම කොටස 1783 දී පැරිස් ගිවිසුමෙන් තීරණය විය.