The Roman Senate continued to meet throughout the first part of the sixth century, and even enjoyed a renaissance of sorts under the barbaric rulers beginning with Odoacer and especially under Theodoric the Great. The Gothic Wars, though, devastated Italy in the mid-sixth century, and Rome was no exception. In 536, it was recaptured by the Eastern Romans; a siege began shortly thereafter in March 537 and lasted for a year; sacked in 546 by Totila (during the siege of which, a famine haunted the city); captured again in 550 by Totila; and finally captured for good by the Eastern Roman General Narses in 552. 

Nonetheless, the Roman Senate did survive all these events, albeit in diminished form. We know that they continued to meet in some fashion because they pleaded Emperor Tiberius II Constantine for help against the Lombards in 578, sending an envoy to Constantinople with 3,000 pounds of gold. (The Emperor returned the gold, saying there were no troops to spare and instead advised the Senate to spend it on using it to secure support from Lombard and Frankish rulers)

But by 593, Pope Gregory I wrote the following in his Homilies on Ezekial (essentially a reflection on the dire state of the world):

 >  Where is the senate? Where are the people? The senate is vanished, the people have perished... Rome is empty and yet Rome is burning.

By 593, Rome of course was not empty, and was probably a city of some 30,000 - 50,000, making it still one of the largest cities in Europe at the time even though it was a shadow of its former self. So what he said should not be taken literally, but it's indicative of the decline of the Roman Senate.

The last time the Senate is mentioned though is in 603 in the Gregorian Register, in which it is noted as having acclaimed new statues of Emperor Phocas and Empress Leontia. But, it's referenced in the register as, "by the whole clergy and the senate." Moreover, the Pope ordered the statues to be moved to the chapel of the Imperial Palace on the Palatine. So it seems clear that in whatever form the Senate existed by 603, it was clearly no longer a significant body. After that time, there's no more references to the Senate, and we know that in 630, its meeting place (the Julia Curia) was converted to a church.

I think it's worth quickly noting though that the Eastern Roman Senate continued to meet in Constantinople for hundreds of years afterward. It was mostly a ceremonial body during this time, although it did have some influence (in 1197, they exempted Constantinople, and thus themselves, from a special tax that the Emperor had specifically convened them to approve). 

As for the last person to hold the position, I have no idea. Boethius is probably the last well-known Roman Senator (don't take my word for that), but the Senate continued to function for decades after his death in 524. The last consul was Anicius Faustus Albinus Basilius in 541. After him, the title was added to the Imperial title until Emperor Leo VI got rid of it altogether in the late 9th century. 

Some sources:
_URL_2_

_URL_0_

_URL_1_
හයවන සියවසේ මුල් කොටස පුරාවටම රෝමානු සෙනෙට් සභාව රැස්වූ අතර, ඔඩෝසර්ගෙන් ආරම්භ වන ම්ලේච්ඡ පාලකයන් යටතේ සහ විශේෂයෙන්ම මහා තියෝඩොරික් යටතේ යම් ආකාරයක පුනරුදයක් පවා භුක්ති වින්දා. කෙසේ වෙතත්, ගොතික් යුද්ධ හයවන සියවසේ මැද භාගයේදී ඉතාලිය විනාශ කළ අතර රෝමයද ව්‍යතිරේකයක් නොවීය. 536 දී, එය නැගෙනහිර රෝමවරුන් විසින් නැවත අත්පත් කර ගන්නා ලදී. ඉන් ටික කලකට පසු 537 මාර්තු මාසයේදී වැටලීමක් ආරම්භ වූ අතර එය වසරක් පැවතුනි. 546 දී ටොටිලා විසින් නෙරපා හරින ලදී (එය වැටලීමේදී සාගතයක් නගරය හොල්මන් කළේය); 550 දී ටොටිලා විසින් නැවත අල්ලා ගන්නා ලදී. අවසානයේ 552 දී නැගෙනහිර රෝමානු ජෙනරාල් නර්ස්වරුන් විසින් සදහටම අල්ලා ගන්නා ලදී. කෙසේ වෙතත්, රෝමානු සෙනෙට් සභාව මෙම සියලු සිදුවීම් වලින් බේරී ඇත, නමුත් අඩු වූ ස්වරූපයෙන්. ඔවුන් 578 දී ලොම්බාර්ඩ්වරුන්ට එරෙහිව උදව් කරන ලෙස ටයිබීරියස් II කොන්ස්ටන්ටයින් අධිරාජ්‍යයාගෙන් අයැද සිටි අතර, රන් පවුම් 3,000 ක් සමඟ කොන්ස්ටන්ටිනෝපල් වෙත දූතයෙකු යවා ඔවුන් යම් ආකාරයකට දිගටම හමු වූ බව අපි දනිමු. (අධිරාජ්‍යවරයා රත්‍රන් ආපසු ලබා දුන්නේ, ඉතිරි කිරීමට හමුදාවක් නොමැති බව පවසමින්, ඒ වෙනුවට ලොම්බාර්ඩ් සහ ෆ්‍රැන්ක් පාලකයන්ගේ සහය ලබා ගැනීම සඳහා එය භාවිතා කිරීමට සෙනෙට් සභාවට උපදෙස් දුන්නේ ය) නමුත් 593 වන විට, පළමුවන ග්‍රෙගරි පාප් වහන්සේ එසෙකියල් පිළිබඳ සිය දේශනයේදී පහත සඳහන් දේ ලිවීය. අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ලෝකයේ භයානක තත්වය පිළිබිඹු කිරීම): &gt; සෙනෙට් සභාව කොහෙද? මිනිස්සු කොහෙද? සෙනෙට් සභාව අතුරුදහන් වී ඇත, මිනිසුන් විනාශ වී ඇත ... රෝමය හිස් නමුත් රෝමය ගිනි ගනී. 593 වන විට, රෝමය හිස්ව නොතිබූ අතර, බොහෝ විට 30,000 - 50,000 පමණ නගරයක් විය, එය එහි පෙර ආත්මයේ සෙවනැල්ලක් වුවද එකල යුරෝපයේ විශාලතම නගරවලින් එකක් බවට පත් විය. එබැවින් ඔහු පැවසූ දේ වචනානුසාරයෙන් ගත යුතු නැත, නමුත් එය රෝම සෙනෙට් සභාවේ පරිහානිය පෙන්නුම් කරයි. සෙනෙට් සභාව අවසන් වරට සඳහන් කර ඇතත්, ග්‍රෙගෝරියානු ලේඛනයේ 603 දී, එය ෆෝකාස් අධිරාජ්‍යයාගේ සහ ලියොන්ටියා අධිරාජිනියගේ නව ප්‍රතිමා ප්‍රශංසා කර ඇති බව සඳහන් වේ. එහෙත්, එය ලේඛනයේ සඳහන් වන්නේ, &quot;සම්පූර්ණ පූජක පක්ෂය සහ සෙනෙට් සභාව විසින්&quot; ලෙසය. එපමණක් නොව, පාප්තුමා විසින් මෙම පිළිම පැලටයින් හි පිහිටි අධිරාජ්‍ය මාලිගයේ දේවස්ථානයට ගෙන යන ලෙස නියෝග කළේය. එබැවින් 603 වන විට සෙනෙට් සභාව පැවතියේ කුමන ආකාරයකින් වුවද, එය පැහැදිලිවම තවදුරටත් සැලකිය යුතු ආයතනයක් නොවූ බව පැහැදිලිය. එම කාලයෙන් පසු, සෙනෙට් සභාවට තවත් යොමු කිරීම් නොමැති අතර, 630 දී එහි රැස්වීම් ස්ථානය (ජුලියා කියුරියා) පල්ලියක් බවට පරිවර්තනය කරන ලද බව අපි දනිමු. නැගෙනහිර රෝමානු සෙනෙට් සභාව පසුව වසර සිය ගණනක් කොන්ස්ටන්ටිනෝපල්හි දිගටම රැස් වූ බව ඉක්මනින් සඳහන් කිරීම වටී යැයි මම සිතමි. මෙම කාලය තුළ එය බොහෝ දුරට චාරිත්‍රානුකූල ආයතනයක් විය, එයට යම් බලපෑමක් තිබුණද (1197 දී, ඔවුන් කොන්ස්තන්තිනෝපල් සහ ඒ අනුව ඔවුන්ව, අධිරාජ්‍යයා විසින් අනුමත කිරීමට විශේෂයෙන් කැඳවා තිබූ විශේෂ බද්දකින් නිදහස් කරන ලදී). අන්තිමට තනතුර දරන කෙනා ගැන නම් මට කිසිම අදහසක් නැහැ. Boethius අවසාන සුප්‍රසිද්ධ රෝමානු සෙනෙට් සභිකයා විය හැකිය (ඒ සඳහා මගේ වචනය පිළිගන්න එපා), නමුත් 524 දී ඔහුගේ මරණයෙන් පසු දශක ගණනාවක් සෙනෙට් සභාව දිගටම ක්‍රියාත්මක විය. අවසාන කොන්සල්වරයා වූයේ 541 දී Anicius Faustus Albinus Basilius ය. ඔහුට පසුව, 9 වන සියවසේ අගභාගයේදී VI වන ලියෝ අධිරාජ්‍යයා එය සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් කරන තෙක් අධිරාජ්‍ය මාතෘකාවට මාතෘකාව එක් කරන ලදී. සමහර මූලාශ්‍ර: _URL_2_ _URL_0_ _URL_1_