History enthusiast here.

Other cities as in other Roman cities?

To answer your question, considering that the aqueducts were fed by springs quite far away from Rome itself, the possibility of a waterborne illness is quite unlikely. To entertain the possibility would call for some infected body (human, fish, vegetable) to take a dip in an aqueduct (or the spring itself). However, if the source was a stagnant body of water (unlikely as the master planners knew the relation between stagnant water and waterborne diseases), then bid farewell to a large chunk of Rome's population.

To your other question, yes, the aqueduct was vastly superior (in terms of safety) compared to drawing water from a well, spring, or river, as those sources could become easily contaminated over a short period of time.

Sources: _URL_1_

_URL_0_
මෙහි ඉතිහාස රසිකයෙක්. අනෙකුත් රෝම නගරවල මෙන් වෙනත් නගර? ඔබේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට නම්, ජලධරයන් පෝෂණය වී ඇත්තේ රෝමයෙන් ම බොහෝ දුරින් පිහිටි උල්පත්වලින් බව සලකන විට, ජලයෙන් බෝවන රෝගයක් ඇතිවීමේ සම්භාවිතාව බෙහෙවින් අඩු ය. මෙම හැකියාව විනෝදාස්වාදය සඳහා යම් ආසාදිත ශරීරයක් (මිනිස්, මාළු, එළවළු) ජලධරයක (හෝ වසන්තයේම) දිය නෑමට කැඳවනු ඇත. කෙසේ වෙතත්, මූලාශ්‍රය එකතැන පල්වෙන ජල කඳක් නම් (ප්‍රධාන සැලසුම්කරුවන් පල්වෙන ජලය සහ ජලයෙන් බෝවන රෝග අතර සම්බන්ධය දැන සිටියේ නැත), එවිට රෝමයේ ජනගහනයෙන් විශාල කොටසකට සමුදෙන්න. ඔබේ අනෙක් ප්‍රශ්නයට, ඔව්, ළිඳකින්, උල්පතකින් හෝ ගංගාවකින් ජලය ඇදීමට සාපේක්ෂව ජල නළය (ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන්) ඉතා උසස් විය, මන්ද එම මූලාශ්‍ර කෙටි කාලයක් තුළ පහසුවෙන් දූෂිත විය හැකි බැවිනි. මූලාශ්‍ර: _URL_1_ _URL_0_