Collecting exotic plants of all kinds was quite a popular pastime for the landed gentry and aristocracy of 18th century England. By this I mean that people were devoting a great deal of time and energy to bringing back prized specimens to grow and cultivate in Britain. Such was the benefit of Britannia's increasing global reach. As you might imagine this was quite an expensive enterprise. Bringing both live plants and seeds from the Caribbean, South and Central America, Australia, and India required a great deal of effort. Live plants need sunlight, soil, and fresh water (something lacking on the open sea) while seeds need to be kept safe from insects and rats as well as requiring proper storage. A gardener named James Lee (1715-1795) wrote a meticulous guide on the subject of proper seed management whilst in transit.  

With all this in mind, being able to get one's hands on some exotic specimen from a far flung corner of the earth and cultivating it on one's pleasant British estate was a great way to show off one's means. Pineapples were very much a part of this, as were other exotic fruits like mangoes and oranges. These were the best for displaying wealth as such things require a greenhouse in order to flourish. If you had pineapples then you were telling the world that you had the wealth to obtain and cultivate them. Some people went to absurd lengths to articulate this. The Earl of Dunmore's 1761 [greenhouse](_URL_0_) is a good example of this. 

Furthermore, pineapples were in high demand not only from aristocrats but from mariners as well. James Cook and others realized that pineapples were a great source of vitamins and could fend off scurvy. Pineapple patches could be found in harbors around the world in order to supply a good diet to sailors. This boosted demand and therefore the exclusivity.

In terms of cost I haven't anything on the specific price of pineapples but I can offer some insight on the money people spent on exotic flora. In Feb 1821 a visitor to the Duke of Marlborough's Whiteknights Park recorded that the Duke had sunk 40-50 000 pounds into his plant collection and was 10 000 in debt. That's an extreme example but it gives you an idea.

Sources: Chilean Trees and Shrubs: A History of Introduction to the British Isles by William Charles Noble, Hidden Britain by Tom Quinn, Foods that Changed History by Christopher Cumo, Daily Life in 18th-century England by Kristin Olsen     
සියලු වර්ගවල විදේශීය ශාක එකතු කිරීම 18 වැනි සියවසේ එංගලන්තයේ ඉඩම් හිමි මහතුන් සහ වංශාධිපතියන් සඳහා බෙහෙවින් ජනප්‍රිය විනෝදාංශයක් විය. මෙයින් මා අදහස් කළේ බ්‍රිතාන්‍යයේ වගා කිරීමට සහ වගා කිරීමට වටිනා නිදර්ශක නැවත ගෙන ඒම සඳහා මිනිසුන් විශාල කාලයක් හා ශක්තියක් කැප කළ බවයි. බ්‍රිටැනියාවේ ගෝලීය ප්‍රවේශය වැඩි වීමේ ප්‍රතිලාභය එයයි. ඔබ සිතන පරිදි මෙය තරමක් මිල අධික ව්‍යාපාරයක් විය. කැරිබියන්, දකුණු සහ මධ්‍යම ඇමරිකාව, ඕස්ට්‍රේලියාව සහ ඉන්දියාව යන රටවලින් සජීවී පැල සහ බීජ ගෙන ඒම සඳහා විශාල උත්සාහයක් අවශ්‍ය විය. සජීවී ශාක සඳහා හිරු එළිය, පස සහ මිරිදිය (විවෘත මුහුදේ අඩුවක්) අවශ්‍ය වන අතර බීජ කෘමීන්ගෙන් සහ මීයන්ගෙන් ආරක්ෂාකාරීව තබා ගැනීමට මෙන්ම නිසි ගබඩා කිරීම අවශ්‍ය වේ. ජේම්ස් ලී (1715-1795) නම් උද්‍යාන පාලකයෙක් සංක්‍රමණයේ යෙදී සිටියදී නිසි බීජ කළමනාකාරිත්වය පිළිබඳ සූක්ෂම මාර්ගෝපදේශයක් ලිවීය. මේ සියල්ල මනසේ තබාගෙන පෘථිවියේ ඈත කොනක සිට කිසියම් විදේශීය නිදර්ශකයක් අතට ගෙන තම ප්‍රියමනාප බ්‍රිතාන්‍ය වතුයායේ එය වගා කිරීමට හැකිවීම තමාගේ දස්කම් පෙන්වීමට කදිම ක්‍රමයක් විය. අන්නාසි, අඹ සහ දොඩම් වැනි වෙනත් විදේශීය පලතුරු මෙන්ම අන්නාසි ද මෙහි බොහෝ කොටසක් විය. ධනය ප්‍රදර්ශනය කිරීම සඳහා මේවා හොඳම ඒවා වූයේ එවැනි දේ සමෘධිමත් වීමට හරිතාගාරයක් අවශ්‍ය වන බැවිනි. ඔබට අන්නාසි තිබුණා නම් ඒවා ලබාගෙන වගා කිරීමට ඔබට ධනය තිබෙන බව ඔබ ලෝකයට කියා සිටියා. සමහර අය මේක ප්‍රකාශ කරන්න විකාර දඟලනවා. අර්ල් ඔෆ් ඩන්මෝර්ගේ 1761 [හරිතාගාර](_URL_0_) මෙයට හොඳ උදාහරණයකි. තවද, අන්නාසි සඳහා වංශාධිපතියන්ගෙන් පමණක් නොව නාවිකයින්ගෙන්ද ඉහළ ඉල්ලුමක් තිබුණි. ජේම්ස් කුක් සහ අනෙකුත් අය අන්නාසි විටමින් වල විශිෂ්ට ප්‍රභවයක් බවත්, ස්කර්වි රෝගයෙන් ආරක්ෂා විය හැකි බවත් තේරුම් ගත්හ. නැවියන් සඳහා හොඳ ආහාර වේලක් සැපයීම සඳහා ලොව පුරා වරායන්හි අන්නාසි පැල්ලම් සොයාගත හැකිය. මෙය ඉල්ලුම ඉහළ නැංවූ අතර එබැවින් සුවිශේෂත්වය. පිරිවැය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, අන්නාසි වල නිශ්චිත මිල පිළිබඳව මා සතුව කිසිවක් නොමැති නමුත් විදේශීය ශාක සඳහා මිනිසුන් වියදම් කරන මුදල් පිළිබඳව මට යම් අවබෝධයක් ලබා දිය හැකිය. 1821 පෙබරවාරි මාසයේදී Marlborough ආදිපාදවරයාගේ Whiteknights උද්‍යානයට පැමිණි අමුත්තෙක් වාර්තා කළේ ආදිපාදවරයා තම ශාක එකතුවට පවුම් 40-50 000ක් ගිල්වා ඇති බවත් 10 000 ණය වී ඇති බවත්ය. එය ආන්තික උදාහරණයක් නමුත් එය ඔබට අදහසක් ලබා දෙයි. මූලාශ්‍ර: Chilean Trees and Shrubs: A History of the British Isles by William Charles Noble, Hidden Britain by Tom Quin, Foods that Changed History by Christopher Cumo, Daily Life in 18th-century England by Kristin Olsen     