The Supreme Court discusses this rationale in every exclusionary case. 

The first thing to keep in mind is that the Constitution does not require an exclusionary rule. But for the 4th Amendment to have any value it must have some remedy or mechanism of enforcement. 

Suing the officials for an illegal search is always an option. But the cards are stacked against the defendant, who is probably already busy defending himself in a criminal trial. Further, agents of the state are a big target to take on for a private individual. If private citizens are left with the sole burden of enforcing an important Constitutional right, that right may effectively disappear. 

The alternative, and the one the Court considered most likely to deter illegal searches, is to cut off the reward. An illegal search practice = inadmissible. 

BUT, since the Constitution does not require the exclusionary rule, and since it more often than not lets a guilty person go when applied, the rule is only to be applied when the deterrent effect outweighs the cost to society. 

Therefore, in a case where, for example, an officer made a legitimate mistake of law, or a clerical error prompted him to act in a way that turned out illegal, the exclusionary rule has little deterrent effect and the evidence should be admitted. 


සෑම බැහැර කිරීමේ නඩුවකදීම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මෙම තර්කය සාකච්ඡා කරයි. මතක තබා ගත යුතු පළමු දෙය නම් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට බැහැර කිරීමේ රීතියක් අවශ්‍ය නොවන බවයි. නමුත් 4 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට යම් වටිනාකමක් ඇති වීමට නම් එයට යම් ප්‍රතිකර්මයක් හෝ බලාත්මක කිරීමේ යාන්ත්‍රණයක් තිබිය යුතුය. නීති විරෝධී සෙවීමක් සඳහා නිලධාරීන්ට නඩු පැවරීම සැමවිටම විකල්පයකි. නමුත් අපරාධ නඩු විභාගයකදී තමන්ව ආරක්ෂා කර ගැනීමට දැනටමත් කාර්යබහුල වන විත්තිකරුට එරෙහිව කාඩ්පත් ගොඩගැසී ඇත. තවද, රාජ්‍යයේ නියෝජිතයන් පෞද්ගලික පුද්ගලයකු සඳහා විශාල ඉලක්කයක් වේ. වැදගත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත අයිතිවාසිකමක් බලාත්මක කිරීමේ එකම බර පුද්ගලික පුරවැසියන්ට ඉතිරිව තිබේ නම්, එම අයිතිය ඵලදායී ලෙස අතුරුදහන් විය හැකිය. විකල්පය, සහ නීතිවිරෝධී සෝදිසි කිරීම් වලක්වාලීම සඳහා උසාවිය බොහෝ දුරට සලකනු ලබන්නේ විපාකය කපා හැරීමයි. නීති විරෝධී සෙවුම් පිළිවෙතක් = පිළිගත නොහැකි. එහෙත්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට බැහැර කිරීමේ රීතිය අවශ්‍ය නොවන බැවින් සහ එය බොහෝ විට අදාළ වන විට වැරදිකරුවෙකුට යන්නට ඉඩ නොදෙන බැවින්, නීතිය ක්‍රියාත්මක කළ යුත්තේ වැළැක්වීමේ බලපෑම සමාජයට වන පිරිවැයට වඩා වැඩි වූ විට පමණි. එබැවින්, නිදසුනක් වශයෙන්, නිලධාරියෙකු නීතියේ නීත්‍යානුකූල වැරැද්දක් කළ අවස්ථාවක හෝ ලිපිකරු දෝෂයක් නීති විරෝධී ලෙස ක්‍රියා කිරීමට ඔහුව පොළඹවන ලද අවස්ථාවක, බැහැර කිරීමේ රීතිය එතරම් බාධාවක් නොවන අතර සාක්ෂි පිළිගත යුතුය. 

