Great question!

In the twelfth century Latin Christian attitudes to this question were rather conflicted. On the one hand you have categorical prohibitions against miscegenation and on the other you have early depictions in chronicles and popular literature where such relationships are romantic and quite beautiful. 

With respect to the former, two decades after the establishment of the Crusader states and Latin Kingdom of Jerusalem the religious and secular elite of these nascent communities met at the Council of Nablus in 1120 to pass sweeping new legislation aimed at policing the sexual ethics and morals of Latin Christians and multi-confessional neighbours. According to canons 12 and 15 Christian men and women who voluntarily had sexual intercourse with Muslims would suffer mutilation; men would be castrated and women would have their noses cut of (rhinotomy). 

This was motivated in part due to a recent history of military defeat, exemplified most dramatically in the annihilation of the Antiochene field army in 1119 at the *Ager Sanguinis* or Field of Blood. The death of Roger of Salerno on the field with the majority of his men signalled to some Latin Christian observers within the Levant that God was punishing the faithful for their moral depravity and lasciviousness with non-Christians. 

However I should note that there is little evidence of the canons of the Council of Nablus being enforced, so it is uncertain whether or not local administrations had the capacity or will to enforce such laws.

Finally on the other hand we have popular literary depictions of twelfth century knighthood. One of the most famous is the *Cycle of William of Orange,* a collection of tales involving the eponymous protagonist who fights valiantly in a fictionalized and deeply fantastical ninth century context against the enemies of Louis the Pious (the son of Charlemagne). 

In the *Prise D'Orange* the tale recounts how William of Orange seduces Orable, the Muslim wife of the similarly "pagan" ruler of Orange, Thiebault. This romance is made licit in the tale through her conversion to Christianity, which obviously complicates the interfaith element of your question. However the point I am making is that Muslim individuals were not necessarily seen as being a maligned *other* and could themselves have great internal virtue making them worthy of Christian affection. Her confessional identity does not complicate William's desire and love, and her conversion is therefore a culmination of her joining him, his house and his faith. Also the emphasis upon a dazzling and beautiful foreign princess who would willingly submit to the sexual prowess of a Christian hero should not be terribly surprising given our enduring tendency towards eroticization and orientalism. 

The earliest chronicles of the First Crusade also discuss how quickly Latin Christian settlers adapted to their new cultural and religious surroundings. Fulcher of Chartres explicitly records in Book III how Catholics took non-Catholic wives and came to embrace some of the local customs and dress. Although once again even Fulcher is careful to state that those saracens who were taken as wives had nevertheless been received into the church through baptism. Whether this is true or not is another matter, although given his clerical perspective it is easy to see why such a detail would be worth emphasizing. The First Crusade: Edward Peters, *The Chronicle of Fulcher of Chartres" and Other Source Materials* (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1972), 281. 

Perhaps the canonists of Nablus were troubled by the scale of the issue but simply had no means of confronting it despite the notional authority granted by these new legislative prohibitions. 



 


නියම ප්රශ්නය! දොළොස්වන සියවසේදී මෙම ප්‍රශ්නයට ලතින් ක්‍රිස්තියානි ආකල්ප තරමක් පරස්පර විය. එක් අතකින් ඔබට විකෘති කිරීම්වලට එරෙහිව නිශ්චිත තහනමක් ඇති අතර අනෙක් පැත්තෙන් ඔබට එවැනි සබඳතා ආදර සහ ඉතා අලංකාර වන වංශකථාවල සහ ජනප්‍රිය සාහිත්‍යයේ මුල් නිරූපණයන් ඇත. පළමු සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, කුරුස යුද්ධයේ රාජ්‍යයන් සහ ජෙරුසලමේ ලතින් රාජධානිය පිහිටුවීමෙන් දශක දෙකකට පසුව, මෙම නව ප්‍රජාවන්ගේ ආගමික හා ලෞකික ප්‍රභූ පැලැන්තිය ලිංගික ආචාර ධර්ම සහ සදාචාරය පොලිස් කිරීම අරමුණු කරගත් පුළුල් නව නීති සම්මත කිරීම සඳහා 1120 දී Nablus කවුන්සිලයේදී රැස් විය. ලතින් ක්රිස්තියානීන් සහ බහු පාපොච්චාරණ අසල්වැසියන්. කැනන 12 සහ 15 අනුව මුස්ලිම්වරුන් සමඟ ස්වේච්ඡාවෙන් ලිංගික සංසර්ගයේ යෙදෙන ක්‍රිස්තියානි පුරුෂයන් සහ කාන්තාවන් විකෘති කිරීම්වලට ලක් වේ. පිරිමින් වඳ කරනු ලබන අතර කාන්තාවන්ගේ නාසය කපා දමනු ඇත (රයිනෝටෝමි). මෙය 1119 දී *Ager Sanguinis* නොහොත් ලේ ක්ෂේත්‍රයේ දී Antiochene ක්ෂේත්‍ර හමුදාව සමූලඝාතනය කිරීමේ දී වඩාත් නාටකාකාර ලෙස පෙන්නුම් කරන ලද මෑතකාලීන යුධ පරාජයේ ඉතිහාසය හේතුවෙන් මෙයට පෙළඹවීමක් ඇති විය. ඔහුගේ මිනිසුන් බහුතරයක් සමඟ පිටියේදී සලෙර්නෝහි රොජර්ගේ මරණය, ලෙවන්ට් හි සමහර ලතින් ක්‍රිස්තියානි නිරීක්ෂකයින්ට සංඥා කළේ දෙවියන් වහන්සේ ඇදහිලිවන්තයන්ට ඔවුන්ගේ සදාචාරාත්මක දුෂ්ටකම් සහ ක්‍රිස්තියානි නොවන අය සමඟ කාමයට පත්වීම සඳහා දඬුවම් කරන බවයි. කෙසේ වෙතත්, Nablus කවුන්සිලයේ කැනන බලාත්මක කර ඇති බවට සාක්ෂි නොමැති බව මම සටහන් කළ යුතුය, එබැවින් ප්‍රාදේශීය පරිපාලනයට එවැනි නීති ක්‍රියාත්මක කිරීමට හැකියාවක් හෝ කැමැත්තක් තිබුණේද යන්න අවිනිශ්චිතය. අවසාන වශයෙන් අනෙක් අතට අපට දොළොස්වන සියවසේ නයිට් පදවිය පිළිබඳ ජනප්‍රිය සාහිත්‍ය නිරූපණ තිබේ. වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධ එකක් නම්, *Cycle of William of Orange*, නවවන සියවසේ ප්‍රබන්ධ සහ ගැඹුරු මනඃකල්පිත සන්දර්භයක ලුවී ද පියෝස්ගේ (චාලිමේන් ගේ පුත්‍රයා) සතුරන්ට එරෙහිව නිර්භීතව සටන් කරන නාමික ප්‍රධාන චරිතය සම්බන්ධ කථා එකතුවකි. *ප්‍රයිස් ඩී ඔරේන්ජ්* හි ඔරේන්ජ්හි විලියම් ඔරේන්ජ්හි &quot;මිථ්‍යාදෘෂ්ටික&quot; පාලකයා වූ තිබෝල්ට්ගේ මුස්ලිම් බිරිඳ වන ඔරබල්ව පොළඹවන ආකාරය විස්තර කරයි. මෙම ප්‍රේම සම්බන්ධය ඇය ක්‍රිස්තියානි ආගමට හැරවීම හරහා කතාවේ ලිඛිත කර ඇත, එය පැහැදිලිවම ඔබේ ප්‍රශ්නයේ අන්තර් ආගමික අංගය සංකීර්ණ කරයි. කෙසේ වෙතත්, මා මතු කරන කාරණය නම්, මුස්ලිම් පුද්ගලයන් අනිවාර්යයෙන්ම අපහාසයට ලක් වූ *අනෙක්* ලෙස නොසැලකිය යුතු අතර, ඔවුන් ක්‍රිස්තියානි සෙනෙහස ලැබීමට සුදුස්සෙකු බවට පත් කිරීමට ඔවුන්ට මහත් අභ්‍යන්තර ගුණයක් තිබිය හැකි බවයි. ඇයගේ පාපොච්චාරණ අනන්‍යතාවය විලියම්ගේ ආශාව සහ ආදරය අවුල් නොකරයි, එබැවින් ඇයගේ පරිවර්තනය ඇය ඔහුට, ඔහුගේ නිවසට සහ ඔහුගේ ඇදහිල්ලට එක්වීමේ කූටප්‍රාප්තියකි. ක්‍රිස්තියානි වීරයෙකුගේ ලිංගික ශක්තියට කැමැත්තෙන්ම යටත් වන විස්මිත හා රූමත් විදේශීය කුමරියකට අවධාරණය කිරීම, කාමුකත්වයට සහ පෙරදිගවාදයට අපගේ කල්පවත්නා නැඹුරුව අනුව පුදුම විය යුතු නැත. පළමු කුරුස යුද්ධයේ පැරණිතම වංශකතාවල ලතින් ක්‍රිස්තියානි පදිංචිකරුවන් ඔවුන්ගේ නව සංස්කෘතික හා ආගමික පරිසරයට කෙතරම් ඉක්මනින් අනුගත වූවාද යන්න සාකච්ඡා කරයි. කතෝලිකයන් කතෝලික නොවන භාර්යාවන් රැගෙන දේශීය චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සහ ඇඳුම් පැළඳුම් වැලඳගත් ආකාරය ෆුල්චර් ඔෆ් චාටර්ස් III පොතේ පැහැදිලිව සටහන් කරයි. ෆුල්චර් පවා නැවත වරක් ප්‍රකාශ කිරීමට ප්‍රවේශම් වුවද භාර්යාවන් ලෙස ගත් එම සරසන්ස් බව්තීස්මයෙන් පල්ලියට පිළිගෙන ඇත. මෙය සත්‍යද නැද්ද යන්න වෙනම කාරණයකි, ඔහුගේ ලිපිකරු දෘෂ්ටිකෝණයට අනුව එවැනි විස්තරයක් අවධාරණය කිරීම වටී වන්නේ මන්දැයි බැලීම පහසුය. පළමු කුරුස යුද්ධය: Edward Peters, *The Chronicle of Fulcher of Chartres&quot; සහ වෙනත් මූලාශ්‍ර ද්‍රව්‍ය* (ෆිලඩෙල්ෆියා: පෙන්සිල්වේනියා විශ්ව විද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 1972), 281. සමහර විට Nablus හි කැනොනිස්ට්වරුන් ගැටලුවේ පරිමාණයෙන් කරදර වූ නමුත් සරලව කිසිවක් නොතිබුණි. මෙම නව ව්‍යවස්ථාදායක තහනම් මගින් ලබා දී ඇති සංකල්පමය අධිකාරිය නොතකා එයට මුහුණ දීමේ මාධ්‍යයන්ය. 



 

