Long-range transport of air pollutants, including metals and pops, and  is well-documented with ongoing research. While your last question seems mostly policy related, a large proportion of, but not all, nations decreasing use/production/emission of toxic chemicals does have significant effects in decreasing levels (sorry - turned your question around a bit).

The example I'm most familiar with is mercury - in its elemental form (Hg0), it forms a vapour and can be transported great distances. Ultimately, a lot of this winds up in the arctic, storing up over the winter and, upon polar sunrise, changing form (Hg2+), causing deposition, oral bioavailability, and toxicity. In recently chatting with a phd student working on mercury testing in arctic birds, she mentioned that mercury levels have begun to drop, although levels of other compounds either haven't/are increasing still. 
ලෝහ සහ පොප් ඇතුළු වායු දූෂක දිගු දුර ප්‍රවාහනය කිරීම සහ අඛණ්ඩ පර්යේෂණ සමඟ හොඳින් ලේඛනගත කර ඇත. ඔබගේ අවසාන ප්‍රශ්නය බොහෝ දුරට ප්‍රතිපත්ති හා සම්බන්ධ බව පෙනුනද, විෂ රසායනික ද්‍රව්‍ය භාවිතය/නිෂ්පාදනය/විමෝචනය අඩුවන ජාතීන්ගෙන් විශාල ප්‍රමාණයක්, මට්ටම් අඩුවීමට සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කරයි (සමාවෙන්න - ඔබේ ප්‍රශ්නය ටිකක් හැරුණා). මට වඩාත්ම හුරුපුරුදු උදාහරණය රසදිය වේ - එහි මූලද්‍රව්‍ය ස්වරූපයෙන් (Hg0), එය වාෂ්පයක් සාදන අතර විශාල දුරක් ප්‍රවාහනය කළ හැකිය. අවසානයේදී, මේවායින් බොහොමයක් ආක්ටික් ප්‍රදේශයට ගලා යයි, ශීත ඍතුවේ දී ගබඩා වන අතර, ධ්‍රැවීය හිරු උදාවේදී, ස්වරූපය වෙනස් වේ (Hg2+), තැන්පත් වීම, මුඛ ජෛව උපයෝගීතාව සහ විෂ වීම සිදු කරයි. ආක්ටික් පක්ෂීන්ගේ රසදිය පරීක්‍ෂණයේ යෙදී සිටින phd සිසුවියක් සමඟ මෑතකදී කතාබස් කිරීමේදී ඇය සඳහන් කළේ අනෙකුත් සංයෝගවල මට්ටම් තවම වැඩි වී නැත/ වැඩිවෙමින් පවතින නමුත් රසදිය මට්ටම පහත වැටීමට පටන් ගෙන ඇති බවයි. 