Glucose is our staple energy source. If the body needs energy, glucose is broken down producing ATP and releasing CO2 and H20. If the body does not need energy, the glucose is built in to chains for easy storage in liver. These chain molecules are called glycogen. They are easily accessed and broken down to glucose whenever blood sugar levels decrease to provide the body with energy,

During starvation, when there is no energy provided by food, the body has to break down it's 3 main energy stores - liver glycogen, body fat and muscle. Your body begins by breaking down the liver glycogen. Next is body fat and and if desperate - muscles. In terms of weight and total calorific content this comes to, for an exemplar 70kg male; about 0.2kg liver glycogen = ~800kcal, about 15kg triacylglycarides (TAGs = major component of body fat)= ~135,000kcal and 6kg muscle = ~24,000kcal. 

As you can see, body fat is the major energy store of the body. Fat cells exist partly to be used as an energy store. However, the body will break down glycogen first always as its simpler and more direct. Breaking down body fat (TAGs) for use as energy requires two more complex processes; 1) beta-oxidation of fatty acids to the natural precursor for a specific stage in the same natural metabolic pathway as glucose, and 2) gluconeogenesis, producing glucose from glycerol ( a non-carb source!). 

Muscles are the last to be broken down, for obvious reasons - we need them. Muscle breakdown doesn't only affect things like leg and arm muscles, but also things like cardiac and diaphragm muscle, so it is really a last attempt for the body to survive by breaking these down. This would probably be around a couple weeks in to starvation and death would soon follow.
ග්ලූකෝස් අපගේ ප්‍රධාන ශක්ති ප්‍රභවයයි. ශරීරයට ශක්තිය අවශ්‍ය නම්, ග්ලූකෝස් බිඳී ATP නිපදවා CO2 සහ H20 නිකුත් කරයි. ශරීරයට ශක්තිය අවශ්‍ය නොවන්නේ නම්, ග්ලූකෝස් අක්මාව තුළ පහසුවෙන් ගබඩා කිරීම සඳහා දම්වැල් වලට ගොඩනගා ඇත. මෙම දාම අණු ග්ලයිකෝජන් ලෙස හැඳින්වේ. ශරීරයට ශක්තිය ලබා දීම සඳහා රුධිරයේ සීනි මට්ටම අඩු වන විට ඒවා පහසුවෙන් ප්‍රවේශ වී ග්ලූකෝස් වලට කැඩී යයි, කුසගින්නෙන් පෙළෙන විට, ආහාර වලින් ශක්තියක් නොමැති විට, ශරීරයට එහි ප්‍රධාන ශක්ති ගබඩා 3 ක් බිඳ දැමිය යුතුය - අක්මාව ග්ලයිකෝජන්, ශරීරයේ මේදය. සහ මාංශ පේශි. ඔබේ ශරීරය අක්මාවේ ග්ලයිකෝජන් බිඳ දැමීමෙන් ආරම්භ වේ. ඊළඟට ශරීරයේ මේදය සහ සහ මංමුලා සහගත නම් - මාංශ පේශි. බර සහ සම්පූර්ණ කැලරි ප්‍රමාණය අනුව මෙය ආදර්ශමත් කිලෝග්‍රෑම් 70ක පිරිමියෙකුට ලැබේ; 0.2kg පමණ අක්මාව glycogen = ~800kcal, 15kg පමණ triacylglycarides (TAGs = ශරීර මේදයේ ප්රධාන සංරචක)= ~135,000kcal සහ 6kg මාංශ පේශි = ~24,000kcal. ඔබට පෙනෙන පරිදි, ශරීරයේ මේදය ශරීරයේ ප්රධාන බලශක්ති ගබඩාව වේ. මේද සෛල බලශක්ති ගබඩාවක් ලෙස භාවිතා කිරීමට අර්ධ වශයෙන් පවතී. කෙසේ වෙතත්, ශරීරය ග්ලයිකෝජන් සෑම විටම එහි සරල හා සෘජු ලෙස බිඳ දමයි. ශක්තිය ලෙස භාවිතා කිරීම සඳහා ශරීර මේදය (TAGs) බිඳ දැමීම සඳහා තවත් සංකීර්ණ ක්‍රියාවලි දෙකක් අවශ්‍ය වේ; 1) ග්ලූකෝස් වැනි ස්වාභාවික පරිවෘත්තීය මාර්ගයේම නිශ්චිත අවධියක් සඳහා මේද අම්ල බීටා-ඔක්සිකරණය ස්වභාවික පූර්වගාමියා වෙත, සහ 2) ග්ලූකෝනොජෙනිසිස්, ග්ලිසරෝල් වලින් ග්ලූකෝස් නිපදවීම (කාබ් නොවන ප්‍රභවයකි!). පැහැදිලිවම හේතූන් මත මාංශ පේශි අවසන් වරට කැඩී යයි - අපට ඒවා අවශ්‍ය වේ. මාංශ පේශි බිඳවැටීම පාදයේ සහ අතේ මාංශ පේශි වැනි දේට පමණක් නොව හෘද හා ප්‍රාචීර මාංශ පේශි වැනි දේවලටද බලපානු ඇත, එබැවින් මේවා බිඳ දැමීමෙන් ශරීරය පැවැත්මට ගන්නා අවසාන උත්සාහයකි. මෙය බොහෝ විට සති දෙකක පමණ කාලයක් කුසගින්නෙන් පෙළෙන අතර ඉක්මනින් මරණය සිදුවනු ඇත.