The first question to ask is what message the portrait is intended to convey. Through to the eighteenth century, portraits were primarily commissioned by either the clergy or the nobility and so reflected the social norms and customs of those two groups. In particular, open-mouthed smiling in art was considered somewhat lewd and unattractive. Women especially were encouraged to demonstrate restraint in displaying their emotion; coyness, grace and subtlety were the goal of all portrait commissions of young noble ladies.

But once you step outside of portraits of the saints, of clergy and of nobility and look at depictions of less "serious" folk, of people *expected* to show lewdness or lack of restraint, you can find tons of open-mouthed smiles and toothy grins. For example:

* Court jesters ([1](_URL_19_), [2](_URL_0_)), 

* Court dwarfs ([1](_URL_17_), [2](_URL_9_))

* Children ([1](_URL_8_), [2](_URL_7_))

* The drunk ([1](_URL_14_), [2](_URL_10_))

* The insane

* The poor ([1](_URL_16_))

* Musicians ([1](_URL_18_), [2](_URL_13_))
* And, well, the artists themselves. ([Leyster](_URL_4_), [Liotard](_URL_12_),  [Rembrandt](_URL_6_), and the Reddit-famous [Ducreux](_URL_15_))

You can also find nice wide smiles in the art of non-European cultures. There are several Mesoamerican sculptures of grinning ball-players ([1](_URL_3_), [2](_URL_20_)), for example.

Back to Western art. Informality *starts* to creep in once art opens up to the middle class, who are more willing to buy portraits showing a little more geniality. ([1](_URL_5_), [2](_URL_1_)) The truly toothy grins are reserved for when the subjects themselves are supposed to be the object of ridicule - [political caricatures](_URL_11_) or just [funny cartoons](_URL_21_).

Open-mouthed grins in photographs of important figures are primarily a twentieth-century development. Aside from the change in acceptable levels of informality, there are two other factors to consider. First off, dentistry. It was not particularly good for most of the periods we've been discussing. Compounding this, the models used by the artists were drawn primarily from the pool of prostitutes and destitutes - neither of which are famed for good oral hygeine even among their contemporaries. Look at the mouths of Ducreux or Liotard above, where they're not making an effort to prettify the subject. Lots of black discolouration and gaps. Very unsightly.

Secondly, early photography required sitters to remain entirely still due to the long exposure time. Holding your mouth open and motionless for that long is a burdensome task if you don't have a specific reason to do so, and the results would look rather fake regardless. The development of film technology (pardon the pun) allowed for more spontaneous and candid shots. Politicians largely still wanted to project an aura of sober authority most of the time, but you can find the odd glimpse of a cheeky grin or a laugh ("[DEWEY DEFEATS TRUMAN](_URL_2_)" springs to mind immediately).  In the U.S., it's Kennedy who truly popularised flashing your pearly whites for the camera - it worked towards the image he was trying to put across of youthful vigour (when the truth was actually somewhat different behind the scenes). Since then, bright white smiles and good hair have been fixtures for successful Presidential campaigns.

So, in summary and in decreasing order of importance - changing attitudes towards informality, the invention of polaroid and digital cameras, prettier smiles.
ඇසිය යුතු පළමු ප්‍රශ්නය නම් ප්‍රතිමූර්තිය මඟින් ලබා දීමට අදහස් කරන පණිවිඩය කුමක්ද යන්නයි. දහඅටවන සියවස දක්වා, ප්‍රධාන වශයෙන් පූජ්‍ය පක්ෂය හෝ ප්‍රභූවරුන් විසින් ප්‍රතිමූර්තියට පත් කරන ලද අතර එම කණ්ඩායම් දෙකෙහි සමාජ සම්මතයන් සහ සිරිත් විරිත් පිළිබිඹු කරන ලදී. විශේෂයෙන්ම, කලාව තුළ විවෘත මුව සිනහව තරමක් අසභ්‍ය සහ ආකර්ශනීය නොවන ලෙස සලකනු ලැබීය. විශේෂයෙන්ම කාන්තාවන්ට ඔවුන්ගේ හැඟීම් ප්‍රදර්ශනය කිරීමේදී සංයමයක් පෙන්වීමට දිරිගන්වන ලදී. නිහතමානී බව, කරුණාව සහ සියුම් බව තරුණ උතුම් කාන්තාවන්ගේ සියලුම ආලේඛ්‍ය කොමිස් වල ඉලක්කය විය. නමුත් ඔබ සාන්තුවරයන්ගේ, පූජ්‍යවරුන්ගේ සහ වංශවත් අයගේ ප්‍රතිමා වලින් බැහැරව ගොස් &quot;බැරෑරුම්&quot; අඩු මිනිසුන්ගේ, අසභ්‍ය භාවය හෝ සංයමයෙන් තොර බව පෙන්වීමට * අපේක්ෂා කරන* පුද්ගලයින්ගේ නිරූපණ දෙස බැලූ විට, ඔබට ටොන් ගණනක් විවෘත මුව සිනහවක් සොයාගත හැකිය. දත් සහිත සිනහවක්. උදාහරණයක් ලෙස: * උසාවි විහිළු කරන්නන් ([1](_URL_19_), [2](_URL_0_)), * උසාවි වාමන ([1](_URL_17_), [2](_URL_9_)) * ළමයින් ([1](_URL_8_), [2](_URL_7_)) * බීමත් ([1](_URL_14_), [2](_URL_10_)) * උමතු * දුප්පත් ([1](_URL_16_)) * සංගීතඥයන් ([1](_URL_18_), [ 2](_URL_13_)) * සහ, හොඳයි, කලාකරුවන්ම. ([Leyster](_URL_4_), [Liotard](_URL_12_), [Rembrandt](_URL_6_), සහ Reddit-ප්‍රසිද්ධ [Ducreux](_URL_15_)) ඔබට යුරෝපීය නොවන සංස්කෘතීන්වල හොඳ පුළුල් සිනහවක් ද සොයාගත හැකිය. උදාහරණයක් ලෙස, සිනහවෙන් සිටින බෝල ක්‍රීඩකයන්ගේ ([1](_URL_3_), [2](_URL_20_)) Mesoamerican මූර්ති කිහිපයක් ඇත. බටහිර කලාව වෙත නැවත යන්න. මදක් වැඩි ප්‍රතිභාව පෙන්නුම් කරන ඡායාරූප මිලදී ගැනීමට වැඩි කැමැත්තක් දක්වන මධ්‍යම පන්තියට කලාව විවෘත වූ පසු අවිධිමත්භාවය රිංගීමට පටන් ගනී. ([1](_URL_5_), [2](_URL_1_)) සැබෑ දත් සිනහව වෙන් කර ඇත්තේ විෂයයන්ම සමච්චලයට ලක් කරන විටය - [දේශපාලන විකට රූප](_URL_11_) හෝ හුදෙක් [විහිළු කාටූන්](_URL_21_ ) වැදගත් පුද්ගලයින්ගේ ඡායාරූපවල විවෘත මුඛයෙන් සිනහවීම මූලික වශයෙන් විසිවන සියවසේ වර්ධනයකි. පිළිගත හැකි අවිධිමත් මට්ටම්වල වෙනස හැරුණු විට, සලකා බැලිය යුතු තවත් සාධක දෙකක් තිබේ. පළමුව, දන්ත වෛද්ය විද්යාව. අප සාකච්ඡා කළ බොහෝ කාල පරිච්ඡේද සඳහා එය විශේෂයෙන් හොඳ නැත. මෙය සංකලනය කරමින්, කලාකරුවන් විසින් භාවිතා කරන ලද ආකෘති මූලික වශයෙන් ගණිකාවන් සහ අනාථයින්ගේ සංචිතයෙන් ලබා ගන්නා ලදී - මේ දෙකම ඔවුන්ගේ සමකාලීනයන් අතර පවා හොඳ මුඛ සෞඛ්‍යයක් සඳහා ප්‍රසිද්ධ නැත. ඉහත Ducreux හෝ Liotard ගේ කට දෙස බලන්න, එහිදී ඔවුන් විෂය අලංකාර කිරීමට උත්සාහ නොකරයි. කළු දුර්වර්ණ හා හිඩැස් ගොඩක්. හරිම අප්‍රසන්නයි. දෙවනුව, මුල් ඡායාරූපකරණය දිගු නිරාවරණ කාලය හේතුවෙන් වාඩිවන්නන් සම්පූර්ණයෙන්ම නිශ්චලව සිටීම අවශ්‍ය විය. ඔබට එසේ කිරීමට නිශ්චිත හේතුවක් නොමැති නම්, ඔබේ මුඛය විවෘතව සහ චලනය නොවී දිගු වේලාවක් තබා ගැනීම බර කාර්යයක් වන අතර, ප්‍රතිඵල නොතකා ව්‍යාජ ලෙස පෙනෙනු ඇත. චිත්‍රපට තාක්‍ෂණයේ දියුණුව (සමාවෙන්න) වඩාත් ස්වයංසිද්ධ සහ අවංක වෙඩි තැබීම් සඳහා ඉඩ ලබා දුන්නේය. දේශපාලකයන්ට තවමත් බොහෝ වේලාවට සන්සුන් අධිකාරියක් ප්‍රක්ෂේපණය කිරීමට අවශ්‍ය වී ඇත, නමුත් ඔබට කම්මුල් සිනහවක හෝ සිනහවක අමුතු දර්ශනයක් සොයාගත හැකිය (&quot;[DEWEY TRUMAN](_URL_2_)&quot; වහාම මතකයට නැඟේ). එක්සත් ජනපදයේ, ඔබේ මුතු සුදු පැහැය කැමරාවට දැල්වීම සැබවින්ම ජනප්‍රිය කළේ කෙනඩි ය - එය ඔහු තරුණ ජවය හරහා දැමීමට උත්සාහ කළ රූපය දෙසට ක්‍රියා කළේය (ඇත්ත වශයෙන්ම තිරය පිටුපස සත්‍යය තරමක් වෙනස් වූ විට). එතැන් සිට, දීප්තිමත් සුදු සිනහවක් සහ හොඳ හිසකෙස් සාර්ථක ජනාධිපතිවරණ ව්‍යාපාර සඳහා සවිකෘත වී ඇත. එබැවින්, සාරාංශයක් ලෙස සහ වැදගත්කමේ අනුපිළිවෙලෙහි අඩුවීම - අවිධිමත්භාවය පිළිබඳ ආකල්ප වෙනස් කිරීම, පොලරොයිඩ් සහ ඩිජිටල් කැමරා සොයා ගැනීම, වඩා ලස්සන සිනහවක්.