Hello! As Roman Imperial authority collapsed, the vacuum it left was more often than not filled by those in the best place to do so: local and regional leaders  who in many cases were already *de facto* if not necessarily *de jure* authority figures. Indeed, in some cases the 'fall of Rome' could be equally described as the re-establishment of provincial independence. I wrote an answer recently [here](_URL_0_) that looked at the establishment of the Kingdom of Francia in the former Roman province of *Belgica Secunda* and its expansion into (roughly) what is now France. The tl;dr of that is that the founders of that early Frankish kingdom were all very closely linked to the Imperial power structure, whether as generals, governors or administrators. The collapse of Imperial authority simply gave them the impetus to turn that pre-existing position into one with political autonomy.

Although things eventually went sideways, a similar situation also occurred in Britannia: according to Gildas, the regional Romano-British governments were eventually able to establish a relatively peaceful and prosperous series of polities despite the withdrawal of the Roman legions and the vast military and logistical problems this caused. It is eventually a particularly virulent outbreak of plague that precipitates the decline of these successor states and the arrival of the English rather than necessarily the lack of Imperial oversight.

Key to the functioning of these post-Roman successor states is in many cases the Church, which rapidly fills the bureaucratic void left by the decline of Imperial administration. Augustine of Hippo's *The City of God*, written in the wake of Alaric's sack of Rome in 410, provides the theological blueprint that underpins much of the function of the medieval Church and its close relationship with government. In essence, Augustine argues that the Church should act as a spiritual successor to the Empire, but one that concerns itself purely with spiritual matters rather than those of earthly politics. Perhaps slightly ironically, this philosophical detachment makes the Church perfect for underpinning medieval government, providing as it does a sophisticated and codified, easily replicated and - perhaps most importantly - literate hierarchy across society that can function as a pre-made civil service without actually involving itself in squabbles for power. At least on paper. Of course, the Church almost inevitably and immediately gets drawn into politics across post-Roman Europe, but the intentions at least are good, and successor state rulers often actively courted clerical support. Clovis I of Frankia, for example, actively courted the Church in Gaul even before his conversion to Christianity, seeing the importance of the Church to the kingdom he was building.
ආයුබෝවන්! රෝමානු අධිරාජ්‍ය අධිකාරිය බිඳවැටීමත් සමඟ, එය ඉතිරි කරන ලද රික්තය බොහෝ විට පුරවනු ලැබුවේ එසේ කිරීමට හොඳම ස්ථානයේ සිටි අය විසිනි: ප්‍රාදේශීය සහ ප්‍රාදේශීය නායකයින් බොහෝ අවස්ථාවලදී දැනටමත් *තත්‍ය ලෙස* සිටි නමුත් අවශ්‍යයෙන්ම *de jure* අධිකාරී සංඛ්‍යාව නොවේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, සමහර අවස්ථාවලදී &#39;රෝමයේ වැටීම&#39; පළාත් ස්වාධීනත්වය නැවත ස්ථාපිත කිරීම ලෙස සමානව විස්තර කළ හැකිය. මම මෑතකදී [මෙහි](_URL_0_) පෙර රෝමානු පළාතේ *බෙල්ජිකා සෙකුන්ඩා* හි ෆ්‍රැන්සියා රාජධානිය පිහිටුවීම සහ එය (දළ වශයෙන්) ප්‍රංශය ලෙස ව්‍යාප්ත කිරීම දෙස බැලූ පිළිතුරක් ලිව්වෙමි. එහි tl;dr යනු එම මුල් ෆ්‍රෑන්ක් රාජධානියේ නිර්මාතෘවරුන් ජෙනරාල්වරුන්, ආණ්ඩුකාරවරුන් හෝ පරිපාලකයින් ලෙස වුවද අධිරාජ්‍ය බල ව්‍යුහයට ඉතා සමීපව සම්බන්ධ වී සිටි බවයි. අධිරාජ්‍ය අධිකාරියේ බිඳවැටීම හුදෙක් එම පෙර පැවති තත්ත්වය දේශපාලන ස්වාධිපත්‍යයක් සහිත එකක් බවට පත් කිරීමට ඔවුන්ට පෙළඹවීමක් ලබා දුන්නේය. අවසානයේදී දේවල් පැත්තකට ගියද, බ්‍රිටැනියාවේ ද එවැනිම තත්වයක් ඇති විය: ගිල්ඩාස්ට අනුව, රෝමානු හමුදා සහ දැවැන්ත හමුදා සහ සැපයුම් ඉවත් කර තිබියදීත්, ප්‍රාදේශීය රොමානෝ-බ්‍රිතාන්‍ය රජයන් අවසානයේ සාපේක්ෂව සාමකාමී සහ සමෘද්ධිමත් දේශපාලන මාලාවක් ස්ථාපිත කිරීමට සමත් විය. මේ නිසා ඇති වූ ගැටළු. එය අවසානයේ දී විශේෂයෙන්ම අධිරාජ්‍ය අධීක්‍ෂණයක් නොමැතිකමට වඩා මෙම අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍යයන්ගේ පරිහානිය සහ ඉංග්‍රීසි ආගමනය වේගවත් කරන වසංගතයේ විශේෂයෙන් දරුණු ලෙස පැතිරීමකි. මෙම පශ්චාත්-රෝම අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍යයන්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වය සඳහා යතුර බොහෝ අවස්ථාවලදී අධිරාජ්‍ය පරිපාලනයේ පරිහානිය නිසා ඇති වූ නිලධාරිවාදී හිස්බව ශීඝ්‍රයෙන් පුරවන පල්ලියයි. 410 දී ඇලරික් විසින් රෝමය නෙරපා හැරීමෙන් පසුව ලියන ලද හිපෝගේ *ද සිටි ඔෆ් ගෝඩ්* හි ඔගස්ටින්, මධ්‍යතන යුගයේ පල්ලියේ බොහෝ කාර්යයන් සහ රජය සමඟ ඇති සමීප සබඳතාවයට මූලික වන දේවධර්මීය සැලැස්ම සපයයි. සාරාංශයක් ලෙස, ඔගස්ටින් තර්ක කරන්නේ පල්ලිය අධිරාජ්‍යයේ අධ්‍යාත්මික අනුප්‍රාප්තිකයෙකු ලෙස ක්‍රියා කළ යුතු නමුත් භූමික දේශපාලනයට වඩා අධ්‍යාත්මික කාරණා ගැන පමණක් සැලකිලිමත් වන බවයි. සමහර විට තරමක් උත්ප්‍රාසාත්මක ලෙස, මෙම දාර්ශනික රැඳවුම් මධ්‍යතන යුගයේ ආන්ඩුවට අනුබල දීම සඳහා පල්ලිය පරිපූර්ණ කරයි, එය කරන පරිදි නවීන සහ සංග්‍රහ කළ, පහසුවෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය කළ හැකි සහ - සමහර විට වඩාත්ම වැදගත් - සමාජය පුරා සාක්ෂරතා ධූරාවලියක් සපයන අතර එය ඇත්ත වශයෙන්ම සම්බන්ධ නොවී පූර්ව-සාදන ලද සිවිල් සේවයක් ලෙස ක්‍රියා කළ හැකිය. බලය සඳහා පොරබදමින්. අවම වශයෙන් කඩදාසි මත. ඇත්ත වශයෙන්ම, පල්ලිය නොවැළැක්විය හැකි ලෙසම සහ වහාම පශ්චාත් රෝම යුරෝපය පුරා දේශපාලනයට ඇදී යයි, නමුත් අභිප්‍රාය අවම වශයෙන් යහපත් වන අතර අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍ය පාලකයන් බොහෝ විට ක්‍රියාශීලීව පූජක සහාය ලබා ගත්හ. නිදසුනක් වශයෙන්, ෆ්‍රැන්කියාවේ I වන ක්ලෝවිස් ක්‍රිස්තියානි ආගමට හැරවීමට පෙර සිටම ගෝල්හි පල්ලියට ක්‍රියාශීලීව ආචාර කළේය, ඔහු ගොඩනඟන රාජධානියට පල්ලියේ වැදගත්කම දුටුවේය.