Impairment of respiratory movements, and thereby pulminary fuction, apparently. In short, more effective "death by torture". 

Cilliers L.: Department of English and Classical Culture, University of the Free State, Bloemfontein (South Africa).

South Africa Medical Journal. 2003 Dec;93(12):938-41.

The history and pathology of crucifixion.

Abstract

In antiquity crucifixion was considered one of the most brutal and shameful modes of death. Probably originating with the Assyrians and Babylonians, it was used systematically by the Persians in the 6th century BC. Alexander the Great brought it from there to the eastern Mediterranean countries in the 4th century BC, and the Phoenicians introduced it to Rome in the 3rd century BC. It was virtually never used in pre-Hellenic Greece. The Romans perfected crucifion for 500 years until it was abolished by Constantine I in the 4th century AD. Crucifixion in Roman times was applied mostly to slaves, disgraced soldiers, Christians and foreigners--only very rarely to Roman citizens. Death, usually after 6 hours--4 days, was due to multifactorial pathology: after-effects of compulsory scourging and maiming, haemorrhage and dehydration causing hypovolaemic shock and pain, but the most important factor was progressive asphyxia caused by impairment of respiratory movement. Resultant anoxaemia exaggerated hypovolaemic shock. Death was probably commonly precipitated by cardiac arrest, caused by vasovagal reflexes, initiated inter alia by severe anoxaemia, severe pain, body blows and breaking of the large bones. The attending Roman guards could only leave the site after the victim had died, and were known to precipitate death by means of deliberate fracturing of the tibia and/or fibula, spear stab wounds into the heart, sharp blows to the front of the chest, or a smoking fire built at the foot of the cross to asphyxiate the victim.

ශ්වසන චලනයන් දුර්වල වීම සහ එමගින් පුඵ්ඵුසීය ක්රියාකාරිත්වය, පෙනෙන විදිහට. කෙටියෙන් කිවහොත්, වඩාත් ඵලදායී &quot;වධහිංසාවෙන් මරණය&quot;. Cilliers L.: ඉංග්‍රීසි සහ සම්භාව්‍ය සංස්කෘතික දෙපාර්තමේන්තුව, නිදහස් රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලය, Bloemfontein (දකුණු අප්‍රිකාව). දකුණු අප්‍රිකානු වෛද්‍ය සඟරාව. 2003 දෙසැම්බර්;93(12):938-41. කුරුසියේ ඇණ ගැසීමේ ඉතිහාසය සහ ව්යාධිවේදය. සාරාංශය පුරාණ කාලයේ කුරුසියේ ඇණ ගැසීම මරණයේ වඩාත්ම ම්ලේච්ඡ හා ලැජ්ජා සහගත ක්‍රමයක් ලෙස සැලකේ. සමහර විට ඇසිරියානුවන් සහ බැබිලෝනියානුවන්ගෙන් ආරම්භ වූ එය ක්‍රි.පූ 6 වන සියවසේදී පර්සියානුවන් විසින් ක්‍රමානුකූලව භාවිතා කරන ලදී. මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් විසින් ක්‍රි.පූ. 4 වන සියවසේදී එය නැගෙනහිර මධ්‍යධරණී රටවලට ගෙන ආ අතර ෆිනීෂියානුවන් විසින් ක්‍රි.පූ. 3 වැනි සියවසේදී එය රෝමයට හඳුන්වා දෙන ලදී. එය ප්‍රාග්-හෙලනික් ග්‍රීසියේ කිසිවිටෙක භාවිතා නොකළේය. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 4 වන සියවසේදී I වන කොන්ස්ටන්ටයින් විසින් එය අහෝසි කරන තෙක් රෝමවරුන් වසර 500ක් පුරා කුරුසියේ ඇණ ගැසීම සම්පූර්ණ කළේය. රෝම යුගයේ කුරුසියේ ඇණ ගැසීම බොහෝ විට වහලුන්, අපකීර්තියට පත් සොල්දාදුවන්, ක්‍රිස්තියානීන් සහ විදේශිකයන්ට අදාළ විය - ඉතා කලාතුරකින් රෝම පුරවැසියන්ට පමණි. සාමාන්‍යයෙන් පැය 6 කට පසු - දින 4 කට පසු මරණය සිදු වූයේ බහුකාර්ය ව්‍යාධි විද්‍යාව හේතුවෙනි: අනිවාර්ය කසයෙන් හා ආබාධිත වීමෙන් පසු ප්‍රතිවිපාක, රුධිර වහනය සහ විජලනය හයිපොවොලමික් කම්පනය සහ වේදනාව ඇති කරයි, නමුත් වඩාත්ම වැදගත් සාධකය වූයේ ශ්වසන චලනය දුර්වල වීම නිසා ඇති වූ ප්‍රගතිශීලී හුස්ම හිරවීමයි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස anoxaemia අතිශයෝක්තියට පත් වූ hypovolaemic කම්පනය. මරණය සාමාන්‍යයෙන් සිදු වූයේ හෘදයාබාධ ඇතිවීම, වාසෝවාගල් ප්‍රත්‍යාවර්ත හේතුවෙන්, දරුණු ඇනොක්සිමියාව, දරුණු වේදනාව, සිරුරේ පහරවල් සහ විශාල අස්ථි බිඳීම වැනි වෙනත් හේතු නිසා ආරම්භ විය. සහභාගී වූ රෝමානු ආරක්ෂකයින්ට එම ස්ථානයෙන් පිටව යා හැක්කේ වින්දිතයා මිය ගිය පසුව පමණක් වන අතර, හිතාමතාම ටිබියාව සහ/හෝ ෆයිබුලාව කැඩීම, හදවතට හෙල්ලයකින් ඇන තුවාල, පපුවේ ඉදිරිපසට තියුණු පහරවල් මගින් මරණය සිදු කරන බව දන්නා කරුණකි. හෝ ගොදුරට හුස්ම හිරවීම සඳහා කුරුසියේ පාමුල දුම් දමන ගින්නක්.
