Well, there is no clean cut explanation.

Historically the Duchy of Savoia (mainly centered in Piedmont, capital Turin), was the more expansionist Italian state from the late seventeenth century onward.

The dukes played an active role in all the European wars of the period, shifting their alliance between France and Austria, expanding their territory eastward toward Milan and acquiring Sicily and the title o King (Sicily was later exchanged with Sardinia).

So it was already their long time goal to acquire the duchy of Milan.

There were also other factors: it was the more independent minded Italian state, and also the more open to external influences; it certainly had the more advanced and powerful military at the time (not counting the Austrian garrisons). Milan was maybe a more advanced city, but as it was under Austrian rule (along with Lombardy and Veneto), it could not be a fulcrum for independence (there was a revolt in 1848 where the city expelled the Austrian garrison, but it was short lived, and anyway it immediately asked for military support from Piedmont).

Regarding the other states the duchy of Parma, Modena and Tuscany were closely aligned with Austria; the Pope was not interested in territorial expansion, and this also limited any ambitions from the Kingdom of Naples and Sicily (who could not well invade the territory of the Pope).

At the time a complete takeover of Italy by Piedmont was not a given. There were many other hypothesis, like a federation of independent states, with the expulsion of the Austrians, the duke of Piedmont as the Military commander and the Pope as the president of the federation.

After the war of 1859 actually there was no impetus for further expansion from the duke of Savoia, Vittorio Emanuele II; he had gained the duchy of Milan from the Austrians and modern Emilia-Romagna and Tuscany by plebiscite, and he was pretty satisfied. There were proposals for a federation of three states, north Italy under the Savoia in the north, the Pope in the center and the Bourbon in the south.

But then Garibaldi mounted its expedition and conquered the Kingdom of Naples and Sicily with an army of volunteers. At this point Piedmont intervened, as it had no wish for the potential establishment of a republic in the south, and the kingdom of Italy was formed.

So there was more than a factor in play:

- the dynastic impetus of the Savoia to expand, playing the French and the Austrians one against the other

- a strong desire of a large part of the elites of the various Italian states to expel the Austrians and to form some sort of united entity in Italy, with the awareness that only the Savoia had in practice the inclination and the capability to push for this same objective

- the relative fragility of the governments of the other states once the protection of the status quo by the Austrians was removed
හොඳයි, පිරිසිදු පැහැදිලි කිරීමක් නොමැත. ඓතිහාසික වශයෙන් Savoia ආදිපාදවරයා (ප්‍රධාන වශයෙන් ටියුරින් අගනුවර වන Piedmont හි කේන්ද්‍රගත විය), දහහත්වන සියවසේ අග භාගයේ සිට වඩාත් ව්‍යාප්තිවාදී ඉතාලි රාජ්‍යය විය. ප්‍රංශය සහ ඔස්ට්‍රියාව අතර ඔවුන්ගේ සන්ධානය මාරු කරමින්, මිලාන් දෙසට නැඟෙනහිර දෙසට තම භූමි ප්‍රදේශය ව්‍යාප්ත කරමින්, සිසිලිය සහ ඕ රජු යන නාමය අත්පත් කර ගනිමින් (සිසිලිය පසුව සාඩීනියා සමඟ හුවමාරු විය) ආදිපාදවරුන් එම කාලපරිච්ඡේදයේ සියලුම යුරෝපීය යුද්ධවල ක්‍රියාකාරී භූමිකාවක් ඉටු කළහ. එබැවින් මිලාන්හි ආදිපාදවරයා අත්පත් කර ගැනීම ඔවුන්ගේ දිගුකාලීන ඉලක්කය විය. වෙනත් සාධක ද විය: එය වඩාත් ස්වාධීන මනසක් ඇති ඉතාලි රාජ්‍යය වූ අතර බාහිර බලපෑම්වලට වඩා විවෘත විය; එය නිසැකවම එකල වඩාත් දියුණු සහ බලගතු හමුදාවක් (ඔස්ට්‍රියානු හමුදා භටයන් ගණන් නොගෙන) තිබුණි. මිලාන් සමහර විට වඩා දියුණු නගරයක් විය හැකිය, නමුත් එය ඔස්ට්‍රියානු පාලනය යටතේ පැවති බැවින් (ලොම්බාර්ඩි සහ වෙනෙටෝ සමඟ) එය නිදහස සඳහා ෆුල්ක්‍රම් එකක් විය නොහැක (1848 දී කැරැල්ලක් ඇති වූ අතර එහිදී නගරය ඔස්ට්‍රියානු හමුදාව නෙරපා හරින ලදී, නමුත් එය කෙටි විය. ජීවත් වූ අතර, කෙසේ වෙතත් එය වහාම Piedmont වෙතින් හමුදා සහාය ඉල්ලා සිටියේය). අනෙකුත් ප්‍රාන්ත සම්බන්ධයෙන් පර්මා, මොඩෙනා සහ ටස්කනි ආදිපාදවරයා ඔස්ට්‍රියාව සමඟ සමීපව සම්බන්ධ විය. පාප්තුමා භෞමික ව්‍යාප්තිය කෙරෙහි උනන්දුවක් නොදැක්වූ අතර, මෙය නේපල්ස් සහ සිසිලි රාජධානියෙන් (පාප් වහන්සේගේ භූමිය හොඳින් ආක්‍රමණය කළ නොහැකි) අභිලාෂයන් සීමා කළේය. ඒ වන විට Piedmont විසින් ඉතාලිය සම්පූර්ණයෙන් අත්පත් කර ගැනීමක් ලබා දී නොතිබුණි. ඔස්ට්‍රියානුවන් නෙරපා හැරීමත් සමඟ, පීඩ්මොන්ට් ආදිපාදවරයා හමුදාපතිවරයා ලෙසත්, පාප්තුමා සම්මේලනයේ සභාපතිවරයා ලෙසත්, ස්වාධීන රාජ්‍යයන්ගේ සම්මේලනයක් වැනි තවත් බොහෝ උපකල්පන තිබුණි. 1859 යුද්ධයෙන් පසුව සැවෝයා ආදිපාදවරයා වූ විටෝරියෝ එමානුවෙල් II වෙතින් තවදුරටත් ව්‍යාප්ත වීමට කිසිදු පෙලඹීමක් ඇති නොවීය. ඔහු ඔස්ට්‍රියානුවන්ගෙන් මිලාන්හි ආදිපාදවරයා සහ නූතන එමිලියා-රොමැග්නා සහ ටස්කනි ජනමත විචාරණයකින් ලබාගෙන ඇති අතර ඔහු සෑහෙන්න තෘප්තිමත් විය. ප්‍රාන්ත තුනක සම්මේලනයක් සඳහා යෝජනා විය, උතුරේ සැවෝයා යටතේ උතුරු ඉතාලිය, මධ්‍යයේ පාප් වහන්සේ සහ දකුණේ බෝර්බන්. නමුත් පසුව ගරිබල්ඩි සිය ගවේෂණ කටයුතු ආරම්භ කර ස්වේච්ඡා හමුදාවක් සමඟ නේපල්ස් සහ සිසිලි රාජධානිය යටත් කර ගත්තේය. මෙම අවස්ථාවේදී Piedmont මැදිහත් වූයේ, දකුණේ ජනරජයක් පිහිටුවීමට විභවයක් නොතිබූ බැවින්, ඉතාලි රාජධානිය පිහිටුවන ලදී. එබැවින් ක්‍රීඩාවේ තවත් සාධකයක් විය: - ප්‍රංශ සහ ඔස්ට්‍රියානුවන් එකිනෙකාට එරෙහිව ක්‍රීඩා කරමින්, පුළුල් කිරීමට සැවෝයාවේ රාජවංශික පෙළඹවීම - ඔස්ට්‍රියානුවන් නෙරපා හැරීමට විවිධ ඉතාලි ප්‍රාන්තවල ප්‍රභූන්ගෙන් විශාල කොටසකගේ දැඩි ආශාවකි. සහ ඉතාලියේ යම් ආකාරයක එක්සත් ආයතනයක් පිහිටුවීමට, ප්‍රායෝගිකව මෙම එකම අරමුණ සඳහා තල්ලු කිරීමේ නැඹුරුව සහ හැකියාව ඇත්තේ සැවෝයාවට පමණක් බව දැන ගැනීමත් සමඟ - පවතින තත්වය ආරක්ෂා වූ පසු අනෙකුත් ප්‍රාන්තවල ආන්ඩුවල සාපේක්ෂ අස්ථාවරත්වය ඔස්ට්රියානුවන් විසින් ඉවත් කරන ලදී