This would be modern, rather than early modern, but *D.A. Kinsley's "Swordsmen of the British Empire"* has a 30 page chapter comprised of contemporary accounts of Bayonet vs Sword combat in Indian and other colonial wars.  The format of this book is just the first hand anecdotes rather than analysis, but I'll do my best to summarize.

Bayonets were generally found inferior to swords in a swirling melee or chaotic assault.  The swordsman was either able to parry (or block with shields and bucklers) and get inside the bayonet, or even if stabbed, fatally or otherwise was able to close with his opponent and deliver an equally fatal counter attack.  There are dozens of firsthand accounts of Afgans, Sikhs, and Baluchi swordsman doing just that after receiving bayonet wounds.  Despite it's general inferiority, Bayonets were thought to have the advantage when troops fought in very close order or charged in a close packed mass.  These accounts are by both officers and enlisted men, but of course are almost entirely from the British point of view rather than from their colonized adversaries.  As may perhaps be expected, there is a great deal of complaining about the quality of arms (both bayonets and swords, but especially the sword-bayonet) given to British soldiers by the British government with Indian Tulwars and other swords (as well as Zulu Assegai's and other weapons) given lavish praise in contrast.

However, all in all, I don't find the accounts totally convincing that the bayonet was always inferior to the sword.  Perhaps the most we can say from this work is that men equipped with Bayonets by no means felt themselves better equipped than their sword wielding foes!
මෙය මුල් නූතනත්වයට වඩා නවීන වනු ඇත, නමුත් *ඩීඒ කිංස්ලිගේ &quot;බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ කඩු ශිල්පීන්&quot;* හි ඉන්දියානු සහ අනෙකුත් යටත් විජිත යුද්ධවලදී බයිනෙට් එදිරිව කඩු සටන් පිළිබඳ සමකාලීන වාර්තා වලින් සමන්විත පිටු 30 ක පරිච්ඡේදයක් ඇත. මෙම පොතේ ආකෘතිය විශ්ලේෂණයට වඩා පළමු අත් කතා පමණි, නමුත් මම සාරාංශ කිරීමට මගේ උපරිමය කරන්නෙමි. බයිනෙත්තු සාමාන්‍යයෙන් කඩුවලට වඩා පහත් මට්ටමක පවතිනුයේ කැරකෙන ඝට්ටනයකදී හෝ අවුල් සහගත ප්‍රහාරයකදීය. කඩුකරුවාට එක්කෝ බේරීමට (හෝ පලිහ සහ ගාංචු වලින් අවහිර කිරීමට) සහ බයිනෙත්තුවට ඇතුළු වීමට හැකි විය, නැතහොත් පිහියෙන් ඇන, මාරාන්තික හෝ වෙනත් ආකාරයකින් තම ප්‍රතිවාදියා සමඟ වසා දමා ඒ හා සමානව මාරාන්තික ප්‍රතිප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට හැකි විය. ඇෆ්ගන්වරුන්, සික්වරුන් සහ බලුචි කඩු ශිල්පීන් බයිනෙත්තු තුවාල ලැබීමෙන් පසු එය සිදු කළ බවට සියුම් වාර්තා දුසිම් ගණනක් ඇත. එය සාමාන්‍ය පහත් බව තිබියදීත්, භට පිරිස් ඉතා සමීප පිළිවෙළකට සටන් කරන විට හෝ සමීප ඇසුරුම් සහිත ස්කන්ධයකින් ආරෝපණය කළ විට බයිනෙට්වරුන්ට වාසියක් ඇතැයි සැලකේ. මෙම ගිණුම් නිලධාරීන් සහ බඳවාගත් පුද්ගලයන් යන දෙඅංශයෙන්ම වන නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ ඔවුන්ගේ යටත් විජිත විරුද්ධවාදීන්ගෙන් නොව බ්‍රිතාන්‍ය දෘෂ්ටිකෝණයෙන් වේ. සමහර විට අපේක්ෂා කළ හැකි පරිදි, බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් ඉන්දියානු තුල්වාර් සහ වෙනත් කඩු (මෙන්ම සූලු) සමඟ බ්‍රිතාන්‍ය සොල්දාදුවන්ට ලබා දුන් ආයුධවල (බයිනෙට් සහ කඩු යන දෙකම, නමුත් විශේෂයෙන් කඩු-බයනෙට්) පිළිබඳ විශාල පැමිණිලි තිබේ. Assegai ගේ සහ අනෙකුත් ආයුධ) ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව ප්‍රශංසා කළහ. කෙසේ වෙතත්, සමස්තයක් වශයෙන් ගත් කල, බයිනෙත්තු සෑම විටම කඩුවට වඩා පහත් බව ගිණුම් සම්පූර්ණයෙන්ම ඒත්තු ගැන්වෙන බවක් මට නොපෙනේ. සමහර විට මෙම කෘතියෙන් අපට පැවසිය හැකි වඩාත්ම දෙය නම්, බයිනෙත්තුවලින් සන්නද්ධ පිරිමින්ට තම කඩුව අමෝරාගත් සතුරන්ට වඩා තමන් වඩා හොඳින් සන්නද්ධව නොසිටි බවයි!