I can only speak about his work on empire - which most historians dismiss as too one-sided and just bad.  To put it bluntly, he gives a very distorted view of the British Empire, implying that, on the whole,  it was an example of a "benevolent" imperial power who brought progress and modernity to the colonies in contrast to those big, bad, icky empires of France, Germany, and Japan. That, faced with the alternative, the British Empire was a positive historical phenomenon for the colonial world. Of course, specialists on the British empire (well, new generation) have the opposite view. They point to the harrowing violence the British colonial police inflicted in Kenya during the 1950s (concentration camps, systematic torture), suppression of Irish nationalism in the 1920s via the vicious Black and Tans, civil war and mass killings triggered by the sudden partition of British India, using air raids to terrorize villagers into submission in post-WWI Iraq, etc. etc. Empire was (is?) much more complicated than just constant victimization, of course. But at the root of all the real "progress" or change introduced into the colonies was exploitation and violence.

On the other hand, he's very charming and persuasive in person (I've heard him speak in public). I think his early work on finance is respected more but I haven't read it. He's published a lot, good at generating public interest in otherwise boring topics, which is probably why he's at Harvard. But, no, I don't expect him being elected president of the American Historical Association anytime soon.
මට කතා කළ හැක්කේ අධිරාජ්‍යය පිළිබඳ ඔහුගේ වැඩ ගැන පමණි - බොහෝ ඉතිහාසඥයින් එය ඉතා ඒකපාර්ශ්වික සහ නරක ලෙස බැහැර කරයි. එය කෙලින්ම කිවහොත්, ඔහු බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය පිළිබඳ ඉතා විකෘති දෘෂ්ටියක් ලබා දෙයි, සමස්තයක් වශයෙන්, එය විශාල, නරක, යටත් විජිතවලට ප්‍රගතිය සහ නවීනත්වය ගෙන ආ &quot;හිතකාමී&quot; අධිරාජ්‍ය බලයකට උදාහරණයක් බව අඟවයි. ප්රංශයේ, ජර්මනියේ සහ ජපානයේ icky අධිරාජ්යයන්. එය, විකල්පයට මුහුණ දෙමින්, බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය යටත් විජිත ලෝකයට ධනාත්මක ඓතිහාසික සංසිද්ධියක් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, බ්රිතාන්ය අධිරාජ්යය පිළිබඳ විශේෂඥයින් (හොඳින්, නව පරම්පරාව) ප්රතිවිරුද්ධ දෘෂ්ටියක් ඇත. ඔවුන් පෙන්වා දෙන්නේ 1950 ගණන්වල දී බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත පොලිසිය කෙන්යාවේ ඇති කළ දරුණු ප්‍රචණ්ඩත්වය (වධ කඳවුරු, ක්‍රමානුකූල වධහිංසා), 1920 ගණන්වල අයර්ලන්ත ජාතිකවාදය දරුණු කළු සහ ටැන්ස් හරහා මර්දනය කිරීම, සිවිල් යුද්ධය සහ බ්‍රිතාන්‍යයේ හදිසි බෙදීම නිසා ඇති වූ සමූහ ඝාතන ය. ඉන්දියාව, පශ්චාත් ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ඉරාකයට යටත් වන ලෙස ගම්වැසියන් භීතියට පත් කිරීමට ගුවන් ප්‍රහාර භාවිතා කිරීම යනාදිය යනාදිය අධිරාජ්‍යය (ද?) නිකම්ම නිකම්ම වින්දිතයන්ට වඩා සංකීර්ණ විය. එහෙත් යටත් විජිත තුළට හඳුන්වා දුන් සියලු සැබෑ &quot;ප්‍රගතිය&quot; හෝ වෙනසෙහි මුල වූයේ සූරාකෑම සහ ප්‍රචණ්ඩත්වයයි. අනෙක් අතට, ඔහු ඉතා ආකර්ශනීය සහ පෞද්ගලිකව ඒත්තු ගන්වන අයෙකි (ඔහු ප්‍රසිද්ධියේ කතා කරන බව මම අසා ඇත්තෙමි). මම හිතන්නේ ඔහුගේ මුල්කාලීන මූල්‍ය කටයුතුවලට වැඩි ගෞරවයක් ලැබෙන නමුත් මම එය කියවා නැත. ඔහු බොහෝ දේ ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත, වෙනත් ආකාරයකින් නීරස මාතෘකා කෙරෙහි මහජන උනන්දුව ජනනය කිරීමට දක්ෂය, ඔහු හාවඩ් හි සිටින්නේ ඒ නිසා විය හැකිය. එහෙත්, නැත, ඔහු ඉක්මනින් ඇමරිකානු ඓතිහාසික සංගමයේ සභාපති ලෙස තේරී පත් වනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු නොවෙමි.