Due to the Pauli exclusion principle, you can't have have all the electrons in the same orbital, so you have electron shells and valance electrons and all that. The same applies to protons and neutrons. The important thing here is that it applies to them separately. As you add neutrons onto an atom, they have to have more and more energy. If there energy of the last neutron is more than the energy of the last proton, then the neutron might decay into a proton, electron, and anti-neutrino so that it can go into a lower energy state. Or it could do another kind of nuclear decay.
Pauli exclusion මූලධර්මය නිසා ඔබට සියලුම ඉලෙක්ට්‍රෝන එකම කක්ෂයක තිබිය නොහැක, එබැවින් ඔබට ඉලෙක්ට්‍රෝන කවච සහ සංයුජ ඉලෙක්ට්‍රෝන සහ ඒ සියල්ල ඇත. ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන සඳහා ද එය අදාළ වේ. මෙහිදී වැදගත් වන්නේ එය ඔවුන්ට වෙන වෙනම අදාළ වීමයි. ඔබ පරමාණුවකට නියුට්‍රෝන එකතු කරන විට, ඒවාට වැඩි වැඩියෙන් ශක්තියක් තිබිය යුතුය. අවසාන නියුට්‍රෝනයේ ශක්තිය අවසාන ප්‍රෝටෝනයේ ශක්තියට වඩා වැඩි නම්, නියුට්‍රෝනය ප්‍රෝටෝන, ඉලෙක්ට්‍රෝන සහ ප්‍රති-නියුට්‍රිනෝ බවට ක්ෂය වී අඩු ශක්ති තත්ත්වයකට යා හැක. එසේත් නැතිනම් වෙනත් ආකාරයක න්‍යෂ්ටික ක්ෂයවීමක් සිදු කළ හැකිය.