There's a lot to it, but the gambit was that a) the US had put missiles in the USSR's back yard (the Jupiter missiles in Turkey, to say nothing of the [over a dozen](_URL_0_) nuclear deployments that the US ringed the USSR and China with in the late 1950s), and this was both payback and a stimulus to remove them; b) this was also tied up with Khrushchev's feelings on the Berlin crisis, and he thought it would give him leverage there; c) Castro wanted the missiles so that the US would (once again) not try to invade his island, as they had tried to with the Bay of Pigs. 

The idea that the US would freak out about this was not obvious. The US leaders themselves acknowledged, privately, that the missiles in Cuba did not in any meaningful way change the balance of military power. The US itself had been engaging in "absurdly reckless" behavior of the same order for several years. The US chose to escalate it to a full crisis; it was not obviously one, and the Kennedy administration could have had many different responses to it than the one they had (which brought them to the brink of war and was only really released because Khrushchev allowed them a way out of it). The Soviets were extremely surprised by the intensity of the US response.

Which is to say: when you look at it from an exclusively American perspective, yes, it looks crazy. But if you look at it from the Soviet perspective, the US reacted in a very dangerous and irrational way to what was, at worst, a tit-for-tat operation.
එයට බොහෝ දේ ඇත, නමුත් සූදුව වූයේ අ) එක්සත් ජනපදය විසින් සෝවියට් සංගමයේ පිටුපස මිදුලේ (තුර්කියේ බ්‍රහස්පති මිසයිල, එක්සත් ජනපදය නාද කළ [දුසිමකට වඩා](_URL_0_) න්‍යෂ්ටික යෙදවීම් ගැන කිසිවක් නොකියා මිසයිල තබා තිබීමයි. 1950 ගණන්වල අගභාගයේදී සෝවියට් සංගමය සහ චීනය සමඟ), සහ මෙය ආපසු ගෙවීම සහ ඒවා ඉවත් කිරීමට උත්තේජනයක් විය; ආ) මෙය බර්ලින් අර්බුදය පිළිබඳ කෘෂෙව්ගේ හැඟීම් සමඟ ද බැඳී ඇති අතර, එය ඔහුට එහි වාසියක් ලබා දෙනු ඇතැයි ඔහු සිතුවේය; ඇ) කැස්ත්‍රෝට මිසයිල අවශ්‍ය වූයේ එක්සත් ජනපදයට (නැවත වරක්) තම දූපත ආක්‍රමණය කිරීමට උත්සාහ නොකරන ලෙසටය. එක්සත් ජනපදය මේ ගැන උමතු වනු ඇතැයි යන අදහස පැහැදිලි නැත. කියුබාවේ මිසයිල කිසිදු අර්ථවත් ආකාරයකින් මිලිටරි බල තුලනය වෙනස් නොකළ බව එක්සත් ජනපද නායකයින් විසින්ම පුද්ගලිකව පිළිගත්තා. එක්සත් ජනපදයම වසර ගණනාවක් තිස්සේ එම නියෝගයේ &quot;විකාර සහගත නොසැලකිලිමත්&quot; හැසිරීමක නිරතව සිටියේය. එක්සත් ජනපදය එය සම්පූර්ණ අර්බුදයක් දක්වා උත්සන්න කිරීමට තෝරා ගත්තේය; එය පැහැදිලිවම එකක් නොවූ අතර, කෙනඩි පරිපාලනයට ඔවුන් සතුව තිබූ ප්‍රතිචාරයට වඩා බොහෝ වෙනස් ප්‍රතිචාර තිබිය හැකිව තිබුණි (එය ඔවුන්ව යුද්ධයේ අද්දරට ගෙන ගිය අතර ඇත්ත වශයෙන්ම නිදහස් කරනු ලැබුවේ කෘෂෙව් ඔවුන්ට එයින් මිදීමට මාර්ගයක් ලබා දුන් නිසා පමණි). එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රතිචාරයේ තීව්‍රතාවයෙන් සෝවියට් සභාව අතිශයින් පුදුමයට පත් විය. කිව යුත්තේ කුමක්ද: ඔබ එය තනිකරම ඇමරිකානු දෘෂ්ටිකෝණයකින් බලන විට, ඔව්, එය පිස්සුවක් ලෙස පෙනේ. එහෙත් ඔබ එය සෝවියට් දෘෂ්ටිකෝණයෙන් බැලුවහොත්, නරකම දෙය නම්, tit-for-tat මෙහෙයුමක් වූ දෙයට එක්සත් ජනපදය ඉතා භයානක සහ අතාර්කික ආකාරයකින් ප්‍රතිචාර දැක්වීය.