...kind of.

Not "homosexuality" as we think of it today, though. That is to say, an outright sexual relationship between two adult men would not have been regarded as acceptable behavior. However, under certain limited circumstances same-gender love and (depending on whom one asked) even same-gender sexual relations could be viewed as normal. Here I'm going to limit my discussion to male "homosexuality" in the Ottoman Empire prior to the nineteenth century.

 & nbsp;

*Terminology and Law*

"Homosexuality" as a category of sexual orientation was not a concept that existed in the Muslim world prior to its importation from the West. Sexually, a man was defined primarily by the acts he performed rather than the gender of the person with whom he performed those acts. Specifically, one adopted either an active or a passive role in sexual intercourse. Men were expected to actively penetrate; women were expected to passively be penetrated, and this basic dichotomy extended to the terminology used to describe male-male intercourse. One wasn't a "homosexual" engaging in a relationship with another "homosexual." Rather, one either took on the active role, thus becoming a *lūṭī* (sodomizer) or took on the passive role, becoming a *mukhannath* (Turkish: *muhannes*, catamite). There was no single term to refer to someone who took on both active and passive roles, although in Islamic Law the term *lūṭī* was sometimes used to refer to any man who engaged in anal intercourse. This emphasis on the act as such rather than an abstract "homosexuality" meant that non-anal intercourse between men was not condemned to the same degree. That's not to say that the Islamic jurists were fine with men kissing, caressing, or engaging in intercrural intercourse with one another, but these acts did not make one a *lūṭī* and therefore constituted only minor sins (*ṣaghā'ir*). Likewise, there was no legal distinction between engaging in anal sex with a man and engaging in anal sex with a woman. It was the act that mattered.

The act of anal sex, however, was universally condemned by Islamic jurists. As we will see, some groups have at some times tolerated anal sex between males under particular circumstances, but the Islamic jurists who determined what was and was not lawful were unanimous in condemning it. They nevertheless differed somewhat in how serious of a sin they considered it to be. Of the four main legal schools of Sunni Islam, three regarded anal sex as falling into the category of *zinā*, or illicit sexual intercourse. Punishment differed based on marital status: a married man would be liable for the death penalty by stoning, while an unmarried man would be punished with a hundred lashes. It is worth mentioning in this context that these strict punishments, called *ḥadd* ("limit") punishments, required either voluntary confession or the testimony of four reliable witnesses who actually saw the act being committed, while the judge was expected to make every possible excuse for the sake of the defendant, in accordance with the saying of the Prophet Muhammad: "Ward off *ḥadd* punishments as much as you can." We have no statistics, of course, but it seems as though *ḥadd* punishments occurred only infrequently because of the difficulty of actually convicting someone, and the jurists regarded this rarity of conviction as a good thing.

The fourth legal school of Sunni Islam, the Hanafi school, was the official school supported by the Ottoman Empire, and was predominant in modern-day Turkey, the Balkans, and Syria. This was the only school that did not regard anal sex as an act of *zinā*, simply because *zinā* was technically defined as the unlawful insertion of a penis into a vagina. Therefore, Hanafi jurists regarded anal sex as less of a sin than the other law schools. It could not be punished by the death penalty except potentially in the case of repeat offenders; its actual punishment was up to the discretion of the judge, but it could not be any greater than 39 lashes, one less than the lowest of all the *ḥadd* punishments. Most often punishment entailed some combination of lashes and a monetary fine. On the other hand, since it didn't entail a *ḥadd* punishment, conviction was also easier, requiring only two witnesses rather than four.

 & nbsp;

*Sex, Love, and Beauty*

One of the most striking cultural differences one finds prior to the nineteenth century has to do with the conceptual separation of romantic love and sex, and particularly how this related to the love of boys. Adolescent boys, particularly those who lacked beards (a quintessential element of manhood), were regarded as not yet belonging to the same socio-cultural category as men. Boys were widely regarded as aesthetically beautiful in a sexually neutral sense. One could look upon and appreciate a boy's handsome features without that necessarily implying sexual attraction. One finds this attitude expressed in the works of Abu Hamid al-Ghazali (d. 1111), one of history's most influential Islamic theologians:

(Quoted in Khaled El-Rouayheb, *Before Homosexuality in the Arab-Islamic World, 1500-1800* (Chicago and London: University of Chicago Press, 2005), p. 54)

 > Do not think that the love of beautiful forms is only conceivable with an eye toward satisfying carnal desire, for satisfying carnal desire is a distinct pleasure that *may* be associated with the love of beautiful forms, but the perception of beauty in itself is also pleasurable and so may be loved for its own sake. How can this be denied, when greenery and flowing water are loved, not with an eye toward drinking the water or eating the greenery or to obtain anything else besides the looking itself?

Common opinion held that observing the beauty of boys was neither sinful nor deviant. Likewise, there was nothing inherently sinful or deviant about forming close relationships with them, or ultimately with falling in love with them. The two males in such a relationship would take on the roles of lover and beloved, corresponding to the older, active, pursuing man and younger, passive, pursued boy - the latter in a sense being conceptually feminized by this relationship. The chaste love of boys for their beauty was not condemned by any aside from the most puritanical of Islamic jurists, and even then not because it was objectionable in and of itself, but because of its potential to inspire unchaste feelings. Indeed, one's ability to properly recognize and praise beauty was part of what made one a cultivated and civilized person; this attitude is what led to the creation of an enormous body of "homosexual" love-poetry in Arabic, Persian, and Turkish. Yet most of the authors of these poems would not have viewed themselves as homosexuals even had the concept existed - many of them would have looked upon the idea of actual sex with boys as abhorrent. There was no contradiction between being married and sexually active with a woman while also appreciating the beauty of boys.

Of course, this sharp distinction between romantic love and sexual desire did not hold for everyone. Those jurists who held that it was sinful to gaze upon boys did so because they recognized that the line was so frequently crossed. Because romantic love in this context was widely regarded as normal, so too was a certain degree of physical affection. But there was a line somewhere, in which love and affection ceased to be chaste and started to be sinful. Naturally, there existed a range of opinions on this issue. Kissing appears to have been fairly common, but we do not know to what degree various forms of sexual activity were or were not tolerated and by whom. A fair bet seems to be that sexual activity was more tolerated among groups who derived their religious authority from places other than scholarly Sunni Islam, such as certain Sufi organizations, whose members were endlessly lampooned by their religious opponents for being *lūṭī*s. Indeed, for some Sufis, gazing at beauty was considered one way of increasing one's closeness to God (insofar as all beauty was a reflection of the beauty of the divine), thus giving religious sanction to pederastic relationships.
...වර්ගයක. නමුත් අද අප සිතන පරිදි &quot;සමලිංගිකත්වය&quot; නොවේ. එනම්, වැඩිහිටි පිරිමින් දෙදෙනෙකු අතර සෘජු ලිංගික සම්බන්ධතාවක් පිළිගත හැකි හැසිරීමක් ලෙස නොසැලකේ. කෙසේ වෙතත්, ඇතැම් සීමිත තත්වයන් යටතේ සමලිංගික ප්‍රේමය සහ (යමෙකු අසන තැනැත්තා මත පදනම්ව) සමලිංගික ලිංගික සම්බන්ධතා පවා සාමාන්‍ය දෙයක් ලෙස දැකිය හැකිය. මෙහිදී මම මගේ සාකච්ඡාව 19 වැනි සියවසට පෙර ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ පිරිමි &quot;සමලිංගිකත්වය&quot; වෙත සීමා කරමි. &amp; nbsp; *පාරිභාෂිතය සහ නීතිය* ලිංගික දිශානතියේ කාණ්ඩයක් ලෙස &quot;සමලිංගිකත්වය&quot; බටහිරින් ආනයනය කිරීමට පෙර මුස්ලිම් ලෝකයේ පැවති සංකල්පයක් නොවේ. ලිංගික වශයෙන්, මිනිසෙකු මූලික වශයෙන් නිර්වචනය කරනු ලැබුවේ ඔහු එම ක්‍රියාවන් සිදු කළ පුද්ගලයාගේ ලිංගභේදයට වඩා ඔහු කරන ක්‍රියාවන් මගිනි. විශේෂයෙන්ම, ලිංගික සංසර්ගය තුළ සක්රීය හෝ උදාසීන භූමිකාවක් අනුගමනය කරයි. පිරිමින් ක්රියාශීලීව විනිවිද යාමට අපේක්ෂා කරන ලදී; කාන්තාවන් නිෂ්ක්‍රීයව විනිවිද යනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරන ලද අතර, මෙම මූලික ද්විකෝටිය පිරිමි-පිරිමි සංසර්ගය විස්තර කිරීමට භාවිතා කරන පාරිභාෂිතය දක්වා ව්‍යාප්ත විය. එක් අයෙක් තවත් &quot;සමලිංගිකයෙක්&quot; සමග සබඳතාවයක යෙදෙන &quot;සමලිංගික&quot; නොවේ. ඒ වෙනුවට, යමෙක් එක්කෝ ක්‍රියාකාරී භූමිකාව භාරගෙන, ඒ අනුව *lūṭī* (sodomizer) බවට පත් වෙයි, නැතහොත් උදාසීන භූමිකාව භාර ගනිමින් *mukhannath* (තුර්කි: *muhannes*, catamite) බවට පත් විය. ඉස්ලාමීය නීතියේ *lūṭī* යන පදය සමහර විට ගුද සංසර්ගයේ යෙදෙන ඕනෑම පිරිමියෙකු හැඳින්වීමට භාවිතා කළද, ක්‍රියාශීලී සහ නිෂ්ක්‍රීය භූමිකාවන් දෙකම භාරගත් අයෙකු හැඳින්වීමට තනි පදයක් නොතිබුණි. වියුක්ත &quot;සමලිංගිකත්වයට&quot; වඩා ක්‍රියාවට මෙම අවධාරණයෙන් අදහස් කළේ පිරිමින් අතර ගුද මාර්ග නොවන සංසර්ගය එකම මට්ටමකට හෙළා නොදැමීමයි. ඉස්ලාමීය නීතිවේදීන් පිරිමින් එකිනෙකා සිපගැනීමෙන්, හුරතල් කිරීමෙන් හෝ අන්තර් ලිංගික සංසර්ගයේ යෙදීමෙන් හොඳ යැයි පැවසීම නොවේ, නමුත් මෙම ක්‍රියා වලින් කෙනෙකු *ලූති* බවට පත් නොවූ අතර එම නිසා සුළු පාපයන් පමණක් (*ෂඝායිර්*) සමන්විත විය. එසේම, පිරිමියෙකු සමඟ ගුද සංසර්ගයේ යෙදීම සහ කාන්තාවක් සමඟ ගුද සංසර්ගයේ යෙදීම අතර නීතිමය වෙනසක් නොතිබුණි. ක්‍රියාව තමයි වැදගත් වුණේ. කෙසේ වෙතත්, ගුද ලිංගික ක්‍රියාව ඉස්ලාමීය නීතිවේදීන් විසින් විශ්වීය වශයෙන් හෙළා දකින ලදී. අපට පෙනෙන පරිදි, සමහර කණ්ඩායම් යම් යම් තත්වයන් යටතේ පිරිමින් අතර ගුද සංසර්ගය සමහර විට ඉවසා ඇත, නමුත් නීත්‍යානුකූල නොවන දේ තීරණය කළ ඉස්ලාමීය නීතිවේදීන් එය හෙළා දැකීමට ඒකමතික විය. කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් එය කොතරම් බරපතළ පාපයක් ලෙස සලකනු ලැබුවේද යන්න සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් තරමක් වෙනස් විය. සුන්නි ඉස්ලාමයේ ප්‍රධාන නීති පාසල් හතරෙන් තුනක් ගුද සංසර්ගය සැලකුවේ *zinā* ගණයට අයත් වන ලෙසයි. විවාහක තත්ත්වය මත පදනම්ව දඬුවම් වෙනස් විය: විවාහක පුරුෂයෙකුට ගල් ගසා මරණ දණ්ඩනයට යටත් වන අතර අවිවාහක පුරුෂයෙකුට කස පහර සියයකින් දඬුවම් කරනු ලැබේ. මෙම සන්දර්භය තුළ සඳහන් කිරීම වටී, *හඩ්* (&quot;සීමාව&quot;) දඬුවම් ලෙස හැඳින්වෙන මෙම දැඩි දඬුවම් සඳහා ස්වේච්ඡා පාපොච්චාරණයක් හෝ එම ක්‍රියාව සිදු වන බව ඇත්ත වශයෙන්ම දුටු විශ්වාසවන්ත සාක්ෂිකරුවන් හතර දෙනෙකුගේ සාක්ෂියක් අවශ්‍ය වූ අතර, විනිසුරුවරයා සෑම දෙයක්ම කරනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ. මුහම්මද් නබිතුමාගේ කියමනට අනුව විත්තිකරු වෙනුවෙන් විය හැකි නිදහසට කරුණකි: &quot;ඔබට හැකිතාක් *හඩ්* දඩුවම් වළක්වන්න.&quot; ඇත්ත වශයෙන්ම අප සතුව සංඛ්‍යාලේඛන නොමැත, නමුත් යමෙකු වරදකරුවෙකු කිරීමට ඇති අපහසුව නිසා *හඩ්* දඬුවම් කලාතුරකින් සිදු වූ බව පෙනේ, නීතිවේදීන් මෙම දුර්ලභත්වය වරදකරු කිරීම හොඳ දෙයක් ලෙස සැලකූහ. සුන්නි ඉස්ලාමයේ සිව්වන නීති පාසල වන හනාෆි පාසල ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ අනුග්‍රහය ලබන නිල පාසල වූ අතර එය නූතන තුර්කිය, බෝල්කන් සහ සිරියාවේ ප්‍රමුඛ විය. ගුද සංසර්ගය *සිනා*ගේ ක්‍රියාවක් ලෙස නොසලකන එකම පාසල මෙයයි, හුදෙක් *zinā* යනු යෝනි මාර්ගයට නීති විරෝධී ලෙස ශිෂේණය ඍජු ඇතුල් කිරීම ලෙස තාක්ෂණිකව අර්ථ දක්වා ඇත. එමනිසා, හනාෆි නීතිවේදීන් ගුද සංසර්ගය අනෙකුත් නීති විද්‍යාලවලට වඩා පාපයක් ලෙස සැලකූහ. නැවත නැවත වැරදි කරන්නන් සම්බන්ධයෙන් විභවය හැර මරණ දණ්ඩනය මගින් දඩුවම් කල නොහැක. එහි නියම දඬුවම විනිසුරුවරයාගේ අභිමතය පරිදි විය, නමුත් එය කස පහර 39කට වඩා වැඩි විය නොහැක. බොහෝ විට දඬුවමට කස පහරවල් සහ මුදල් දඩයක් ඇතුළත් විය. අනෙක් අතට, එයට *හඩ්* දඬුවමක් නොලැබුණු බැවින්, වරදකරු කිරීම ද පහසු විය, සාක්ෂිකරුවන් හතර දෙනෙකුට වඩා දෙදෙනෙකු පමණක් අවශ්‍ය විය. &amp; nbsp; *ලිංගිකත්වය, ආදරය සහ අලංකාරය* දහනව වන ශතවර්ෂයට පෙර යමෙකු සොයා ගන්නා ලද වඩාත්ම කැපී පෙනෙන සංස්කෘතික වෙනස්කම් වලින් එකක් වන්නේ ආදර ප්‍රේමය සහ ලිංගිකත්වය සංකල්පමය වශයෙන් වෙන් කිරීම සහ විශේෂයෙන්ම මෙය පිරිමි ළමයින්ගේ ආදරයට සම්බන්ධ වන ආකාරයයි. නව යොවුන් වියේ පිරිමි ළමයින්, විශේෂයෙන් රැවුලක් නොමැති (පිරිමිකමේ වැදගත් අංගයක්) තවමත් පිරිමින් හා සමාන සමාජ-සංස්කෘතික කාණ්ඩයට අයත් නොවන අය ලෙස සැලකේ. පිරිමි ළමයින් ලිංගිකව මධ්‍යස්ථ අර්ථයෙන් සෞන්දර්යාත්මකව ලස්සන ලෙස පුළුල් ලෙස සලකනු ලැබීය. යමෙකුට පිරිමි ළමයෙකුගේ කඩවසම් අංගයන් දෙස බලා අගය කළ හැකි අතර එය ලිංගික ආකර්ෂණයක් අදහස් නොවේ. ඉතිහාසයේ වඩාත්ම බලගතු ඉස්ලාමීය දේවධර්මාචාර්යවරයෙකු වන Abu Hamid al-Ghazali (d. 1111) ගේ කෘතීන් තුළ මෙම ආකල්පය ප්‍රකාශ කර ඇත: ( Khaled El-Rouayheb, *Arab-Islamic World, 1500-1800 සමලිංගිකත්වයට පෙර* (චිකාගෝ සහ ලන්ඩන්: චිකාගෝ විශ්ව විද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 2005), පි 54) &gt; ලෞකික ආශාවන් තෘප්තිමත් කිරීම සඳහා ඇසකින් පමණක් සුන්දර රූපවලට ආදරය සිතිය හැකි යැයි නොසිතන්න, මන්ද ලෞකික ආශාව තෘප්තිමත් කිරීම සුවිශේෂී සතුටකි. අලංකාර ස්වරූපවල ආදරය සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත, නමුත් අලංකාරය පිළිබඳ සංජානනය ද ප්රසන්න වන අතර එයම නිසා ආදරය කළ හැකිය. ගහකොළට සහ ගලා යන ජලයට ආදරය කරන විට, එය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ කෙසේද, ජලය පානය කිරීමට හෝ හරිතයන් අනුභව කිරීමට හෝ පෙනුම හැර වෙනත් කිසිවක් ලබා ගැනීමට ඇසකින් නොවේද? පිරිමි ළමයින්ගේ අලංකාරය නිරීක්ෂණය කිරීම පාපයක් හෝ අපගමනය කිරීමක් නොවන බව පොදු මතය විය. එලෙසම, ඔවුන් සමඟ සමීප සබඳතා ඇති කර ගැනීම හෝ අවසානයේ ඔවුන් සමඟ ආදරයෙන් බැඳීම තුළ සහජයෙන්ම පාපකාරී හෝ අපගමනය කිසිවක් නොතිබුණි. එවැනි සම්බන්ධතාවයක සිටින පිරිමින් දෙදෙනා වැඩිහිටි, ක්‍රියාශීලී, ලුහුබඳින මිනිසා සහ බාල, උදාසීන, ලුහුබැඳ යන පිරිමි ළමයාට අනුරූප වන පෙම්වතා සහ ආදරණීය භූමිකාවන් භාර ගනී - දෙවැන්නා මෙම සම්බන්ධතාවයෙන් සංකල්පමය වශයෙන් ස්ත්‍රීකරණය වී ඇත. පිරිමි ළමයින් ඔවුන්ගේ අලංකාරය සඳහා දක්වන නිර්මල ආදරය ඉස්ලාමීය නීතිවේදීන්ගෙන් පසෙකින් කිසිවකු විසින් හෙළා නොදක්වන ලද අතර, එසේ වුවද, එය තමා විසින්ම පිළිකුල් සහගත වූ නිසා නොව, අපිරිසිදු හැඟීම් ඇති කිරීමට ඇති හැකියාව නිසාය. ඇත්ත වශයෙන්ම, කෙනෙකුගේ සුන්දරත්වය නිසි ලෙස හඳුනා ගැනීමට සහ ප්‍රශංසා කිරීමට ඇති හැකියාව, කෙනෙකු වගා කළ සහ ශිෂ්ට සම්පන්න පුද්ගලයෙකු බවට පත් කිරීමේ කොටසකි; මෙම ආකල්පය අරාබි, පර්සියානු සහ තුර්කි භාෂාවෙන් &quot;සමලිංගික&quot; ආදර කාව්‍ය විශාල ප්‍රමාණයක් නිර්මාණය කිරීමට හේතු විය. එහෙත් මෙම කවිවල කතුවරුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තමන් සමලිංගිකයන් ලෙස සලකන්නේ නැත - ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් පිරිමි ළමයින් සමඟ සැබෑ ලිංගිකත්වය පිළිබඳ අදහස පිළිකුල් සහගත ලෙස සලකනු ඇත. පිරිමි ළමයින්ගේ සුන්දරත්වය අගය කරන අතරම විවාහක වීම සහ කාන්තාවක් සමඟ ලිංගිකව ක්‍රියාශීලී වීම අතර කිසිදු පරස්පරතාවයක් නොතිබුණි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ආදර ආදරය සහ ලිංගික ආශාව අතර මෙම තියුණු වෙනස සෑම කෙනෙකුටම නොතිබුණි. පිරිමි ළමයින් දෙස බැලීම පාපයක් යැයි සැලකූ එම නීතිවේදීන් එසේ කළේ සීමාව නිතර නිතර හරස් වන බව ඔවුන් හඳුනාගත් බැවිනි. මෙම සන්දර්භය තුළ ආදර ප්‍රේමය සාමාන්‍ය දෙයක් ලෙස පුළුල් ලෙස සලකනු ලැබූ නිසා, යම් තරමක ශාරීරික සෙනෙහසක් ද විය. නමුත් කොතැනක හෝ පේළියක් විය, ආදරය හා සෙනෙහස නිර්මල බව නතර වී පව්කාර වීමට පටන් ගත්තේය. ස්වාභාවිකවම, මෙම ගැටළුව සම්බන්ධයෙන් විවිධ මත තිබේ. සිපගැනීම තරමක් සාමාන්‍ය දෙයක් බව පෙනේ, නමුත් විවිධ ආකාරයේ ලිංගික ක්‍රියාකාරකම් කෙතරම් දුරට ඉවසා සිටියේද හෝ නොඉවසන ලද්දේද සහ කවුරුන් විසින්ද යන්න අපි නොදනිමු. සාධාරණ ඔට්ටුවක් ලෙස පෙනෙන්නේ, විද්වත් සුන්නි ඉස්ලාම් හැර වෙනත් ස්ථානවලින් ඔවුන්ගේ ආගමික අධිකාරිය ලබා ගත් කණ්ඩායම් අතර ලිංගික ක්‍රියාකාරකම් වඩාත් ඉවසා ඇති බව පෙනේ, සමහර සූෆි සංවිධාන වැනි, ඔවුන්ගේ සාමාජිකයින්ට ඔවුන්ගේ ආගමික විරුද්ධවාදීන් විසින් නිමක් නැතිව නින්දා කරනු ලැබේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, සමහර සූෆිවරුන් සඳහා, සුන්දරත්වය දෙස බැලීම දෙවියන් වහන්සේට සමීප බව වැඩි කිරීමේ එක් ක්‍රමයක් ලෙස සැලකේ (සියලු සුන්දරත්වය දිව්‍යමය සුන්දරත්වයේ පිළිබිඹුවක් වන තරමට), එමඟින් පේදුරු සබඳතාවලට ආගමික අනුමැතිය ලබා දේ.