[Yes.](_URL_0_)

As the source describes, Milton was a republican in the historical sense. It was during his lifetime that Oliver Cromwell, still a divisive figure in English history, rose to power after overthrowing Charles I. Milton supported this. Charles I was deposed, but after returning and making war throughout the 1640s, the English ultimately executed him in 1649. Following this, Cromwell is given the title of Lord Protector of the realm, although after his death, the monarchy is restored bloodlessly. Although Richard Cromwell was selected to succeed, he did not command the requisite respect and was booted out of office within a year, leading to the restoration of Charles II to the throne.

Fast forwarding to 1667, after Milton (unpopular for his Republican views, at this point blind, which was considered by some to be divine punishment for his support of regicide, or the killing of the king.)

 >  England in 1667 was reeling from the events of the previous year, when plague and fire had swept the capital, causing a devastation many people thought was divinely inspired; a biblical epic from a blind, grim old controversialist was by no means certain of being sympathetically received, as the poet's wish that his poem might 'fit audience find, though few' (VII.31) perhaps recognises. In spite of this unwelcoming climate, when Paradise Lost appeared, it was hailed as a work of genius, even by Milton's political opponents. 

One of the first adaptations of the poem is John Dryden's play, which "outsold the original until the end of the seventeenth century."

 >  Satan, who disdains servitude and tries to overturn his monarch, becomes in Dryden's rewriting an unmistakeable portrait of Oliver Cromwell, the king-killer. He also believed that the fallen angel, and not Adam, was the hero (in the sense of his structural position as the protagonist of the epic), and weighted his adaptation accordingly... Contemporary readers who thought there was a whiff of sulphur about the unrepentant republican poet were not surprised to find these sentiments in the mouth of the arch-fiend; and there were those who believed that Milton was in fact disowning his previous stance by associating it with Satan. Neither reading does justice to the complexity of Paradise Lost, but this does identify what was to become a recurrent theme in later responses to the poem: the contested interpretation of Satan, its eloquent anti-hero.

The most prominent later commenter on Milton who views Satan as the protagonist, William Blake, remarks that, "The reason Milton wrote in fetters when he wrote of Angels and God, and at liberty when of Devils and Hell, is because he was a true Poet and of the Devil's party without knowing it."

Essentially, opinions are divided: as the linked source would indicate, many at the time may have viewed Milton's poem as autobiographical in a sense, or as they say, that Milton was "disowning his previous stance by associating it with Satan." Those who favored Cromwell were likely to favor it; even those who didn't agree with Milton like his political opponents "hailed [it] as a work of genius." The role of Satan, then as now, was open to interpretation and disputation.


Source:

Peter Gaunt, *Oliver Cromwell*
[ඔව්.](_URL_0_) මූලාශ්‍රය විස්තර කරන පරිදි, මිල්ටන් ඓතිහාසික අර්ථයෙන් ජනරජයකි. තවමත් ඉංග්‍රීසි ඉතිහාසයේ බෙදුම්වාදී චරිතයක් වන ඔලිවර් ක්‍රොම්වෙල්, චාල්ස් අයි. මිල්ටන් බලයෙන් පහකර බලයට පත් වූයේ ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුළදීය. පළමුවන චාල්ස් බලයෙන් පහ කරන ලදී, නමුත් 1640 ගණන් පුරාවට ආපසු පැමිණ යුද්ධ කිරීමෙන් පසුව, ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් අවසානයේ ඔහුව 1649 දී ඝාතනය කරන ලදී. මෙයින් පසු, ක්‍රොම්වෙල්ට රාජධානියේ ආරක්ෂකයා යන පදවිය පිරිනමන ලදී, නමුත් ඔහුගේ මරණයෙන් පසු රාජාණ්ඩුව ලේ රහිතව ප්‍රතිෂ්ඨාපනය වේ. සාර්ථක වීමට රිචඩ් ක්‍රොම්වෙල් තෝරාගනු ලැබුවද, ඔහුට අවශ්‍ය ගෞරවය හිමි නොවූ අතර වසරක් ඇතුළත ඔහු නිලයෙන් ඉවත් කරන ලද අතර, දෙවන චාල්ස් සිංහාසනයට ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට හේතු විය. මිල්ටන්ගෙන් පසුව 1667 දක්වා වේගයෙන් ඉදිරියට යැම (ඔහුගේ රිපබ්ලිකන් අදහස් සඳහා ජනප්‍රිය නොවීය, මේ අවස්ථාවේ අන්ධ, ඔහු රෙජිසයිඩයට හෝ රජු මරා දැමීමට සහාය දැක්වීමට දිව්‍යමය දඬුවමක් ලෙස ඇතැමුන් විසින් සලකනු ලැබීය.) &gt; 1667 දී එංගලන්තය පසුබෑමට ලක් විය පසුගිය වසරේ සිදුවීම්, වසංගතය සහ ගින්න අගනුවර සිසාරා, විනාශයක් ඇති කරමින් බොහෝ අය දේවානුභාවයෙන් යැයි සිතූහ; අන්ධ, දරුණු පැරණි ආන්දෝලනාත්මක බයිබලානුකුල වීර කාව්‍යයක් සානුකම්පිතව පිළිගැනීමට කිසිසේත්ම නිශ්චිත නොවීය, කවියාගේ ප්‍රාර්ථනය &#39;ප්‍රේක්ෂකයින් කිහිප දෙනෙකුට වුවද ගැලපෙන&#39; (VII.31) සමහර විට හඳුනා ගත හැක. මෙම අප්‍රසන්න දේශගුණය තිබියදීත්, පැරඩයිස් ලොස්ට් දර්ශනය වූ විට, එය මිල්ටන්ගේ දේශපාලන විරුද්ධවාදීන් විසින් පවා ප්‍රශංසනීය කෘතියක් ලෙස පිළිගත්තේය. කාව්‍යයේ පළමු අනුවර්තනවලින් එකක් වන්නේ ජෝන් ඩ්‍රයිඩන්ගේ නාට්‍යය වන අතර එය &quot;දාළොස්වන සියවසේ අවසානය දක්වා මුල් පිටපත ඉක්මවා ගියේය.&quot; &gt; වහල්භාවය පිළිකුල් කරන සාතන්, ඔහුගේ රජු පෙරලා දැමීමට උත්සාහ කරයි, ඩ්‍රයිඩන්ගේ නැවත ලිවීමේදී රජු-ඝාතකයා වන ඔලිවර් ක්‍රොම්වෙල්ගේ නොවරදින චිත්‍රයක් බවට පත් වේ. ආදම් නොව වැටුණු දේවදූතයා වීරයා බව ඔහු විශ්වාස කළේය (එපික්හි ප්‍රධාන චරිතය ලෙස ඔහුගේ ව්‍යුහාත්මක පිහිටීම යන අර්ථයෙන්), ඒ අනුව ඔහුගේ අනුවර්තනය බර කළේය. පසුතැවිලි නොවූ රිපබ්ලිකන් කවියා මෙම හැඟීම් අගනා තක්කඩියාගේ මුවින් දැකීමෙන් පුදුමයට පත් නොවීය. මිල්ටන් ඇත්ත වශයෙන්ම සාතන් සමඟ ඇසුරු කිරීමෙන් ඔහුගේ පෙර ස්ථාවරය ප්‍රතික්ෂේප කරන බව විශ්වාස කළ අය සිටියහ. කියවීමෙන් පැරඩයිස් ලොස්ට් හි සංකීර්ණත්වයට යුක්තිය ඉටු නොවේ, නමුත් මෙම කවියට පසුකාලීන ප්‍රතිචාරවල පුනරාවර්තන තේමාවක් බවට පත් විය යුතු දේ මෙය හඳුනා ගනී: සාතන්ගේ විවාදාත්මක අර්ථකථනය, එහි දක්ෂ ප්‍රති-වීරයා. සාතන් ප්‍රධාන චරිතය ලෙස සලකන මිල්ටන් ගැන පසුකාලීනව ප්‍රමුඛතම විචාරකයෙකු වන විලියම් බ්ලේක් මෙසේ සඳහන් කරයි, &quot;මිල්ටන් දේවදූතයන් සහ දෙවියන් ගැන ලියන විට විලංගු දමා ලිවීමට හේතුව සහ යක්ෂයින් සහ නිරය ගැන නිදහසේ ලිවීමට හේතුව ඔහු සත්‍යයෙකු වූ බැවිනි. කවියා සහ යක්ෂයාගේ පක්ෂය නොදැනුවත්වම.&quot; මූලික වශයෙන්, අදහස් බෙදී ඇත: සම්බන්ධිත මූලාශ්‍රය පෙන්නුම් කරන පරිදි, එකල බොහෝ දෙනෙක් මිල්ටන්ගේ කවිය එක් අර්ථයකින් ස්වයං චරිතාපදානයක් ලෙස සලකනු ඇත, නැතහොත් ඔවුන් පවසන පරිදි, මිල්ටන් &quot;සාතන් සමඟ ඇසුරු කිරීමෙන් ඔහුගේ පෙර ස්ථාවරය ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සිටියේය.&quot; ක්‍රොම්වෙල්ට අනුග්‍රහය දැක්වූ අය එයට කැමති විය; ඔහුගේ දේශපාලන විරුද්ධවාදීන් මෙන් මිල්ටන් සමඟ එකඟ නොවූ අය පවා &quot;[එය] දක්ෂයාගේ කෘතියක් ලෙස වර්ණනා කළහ.&quot; එදා මෙන්ම අදත් සාතන්ගේ භූමිකාව අර්ථ නිරූපණයට හා වාද විවාදවලට විවෘත විය. මූලාශ්‍රය: පීටර් ගෝන්ට්, *ඔලිවර් ක්‍රොම්වෙල්*