That sort of thing is difficult to measure.

Chivalry may have more of a literary basis. The chivalric code appears in stories like Sir Gawain and the Green Knight or in El Cid, but in actual battle field scenarios, finding evidence of chivalry can prove more difficult. The simple fact is that in medieval warfare, peasants and noncombatants were almost always caught up in the fighting. In sieges, if peasants weren't kept out to begin with, they could expect no quarter. Women would be raped and murdered. In warfare, peasants could be expected to be robbed of their livestock or wealth (such as it was). Nobles somehow captured in battle could potentially be imprisoned and ransomed, sometimes.

And we're talking Christians against Christians at this point. The situation gets even more dire when one considers Christian interaction with Jews, Muslims, or pagans.

Chivalry could also motivate toward violence. Chivalric competition among French knights leading up to the Battle of Agincourt propelled them to outdo one another in the field, to commit even more lunatic acts (being a blind man and riding into battle, for instance) in the name of courage and, yes, chivalry.

Was chivalry initially intended to prevent violence, somehow? No, probably not. And if it was, it didn't do a very good job of it.

Hope this helped.
එවැනි දෙයක් මැනීමට අපහසුය. චීවරයට වඩා සාහිත්‍ය පදනමක් තිබිය හැක. ශ්‍රීමත් ගවේන් සහ ග්‍රීන් නයිට් හෝ එල් සිඩ් වැනි කථා වල චෛවසික කේතය දිස්වේ, නමුත් සැබෑ යුධ පිටියේ අවස්ථා වලදී, ධෛර්යය පිළිබඳ සාක්ෂි සොයා ගැනීම වඩාත් දුෂ්කර විය හැකිය. සරල කාරණය නම් මධ්‍යතන යුගයේ යුද්ධයේදී ගොවීන් සහ සටන්කාමීන් සෑම විටම පාහේ සටන්වලට හසු වූ බවයි. වටලෑමේදී, ගොවීන් ආරම්භ කිරීමට ඉඩ නොතැබුවේ නම්, ඔවුන්ට කාර්තුවක් බලාපොරොත්තු විය නොහැක. කාන්තාවන් දූෂණය කර මරා දමනු ඇත. යුද්ධයේදී, ගොවීන්ගේ පශු සම්පත් හෝ ධනය (එය වැනි) කොල්ලකෑමට අපේක්ෂා කළ හැකිය. කෙසේ හෝ සටනේදී අල්ලා ගන්නා ලද වංශාධිපතියන් සමහර විට සිරගත කර කප්පම් ලබා ගත හැකිය. ඒ වගේම අපි මේ මොහොතේ කිතුනුවන්ට විරුද්ධව කිතුනුවන් කතා කරනවා. යුදෙව්වන්, මුස්ලිම්වරුන් හෝ මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකයන් සමඟ කිතුනු අන්තර්ක්‍රියා සලකා බලන විට තත්වය වඩාත් දරුණු වේ. ධෛර්යය ප්‍රචණ්ඩත්වයට ද පෙළඹවිය හැකිය. Agincourt සටන දක්වා දිවෙන ප්‍රංශ නයිට්වරු අතර ඇති වූ චෛත්‍ය තරඟය ඔවුන්ව ක්ෂේත්‍රයේ එකිනෙකා අභිබවා යාමටත්, ධෛර්‍යයේ නාමයෙන් ඊටත් වඩා උමතු ක්‍රියා සිදු කිරීමටත් (උදාහරණයක් ලෙස අන්ධයෙකු වීම සහ සටනට පැදීම) කිරීමටත්, ඔව්, ධෛර්යය. කෙසේ හෝ ප්‍රචණ්ඩත්වය වැලැක්වීමට ධෛර්යය මුලින් අදහස් කළේද? නැහැ, සමහරවිට නැහැ. එය එසේ නම්, එය ඉතා හොඳ කාර්යයක් කළේ නැත. මෙය උපකාරි විය.