One way I can think of for a planet to not experience any nighttime is for it to be located at [L1](_URL_0_) between two stars. However, either forming the planet at L1, or forming it elsewhere and then somehow moving it to L1 would be unphysical. Also, (assuming you got a planet there) it would be a very unstable configuration. If there was anything else massive in the system (say another planet) then the L1-planet's orbit would be perturbed and it would cease to be at L1.

The scenario of six suns is an interesting idea but also doomed to failure. The way I see this scenario is for the planet to be orbiting one star but there are several other, more distant stars around. The idea of groups of stars in mutual orbit around each other is a good one: such groups have been observed (I'm not sure if a group as big as six has been observed though). The idea falls apart when considering how close the other stars must be in order to sufficiently illuminate the planet: The planet needs to be far enough away from its host star so that it doesn't get fried but close enough to its host star (relative to how far the other stars are) so that the other stars can't steal it away. As a result the other stars will have far less illumination power simply because they must be much farther away from the planet then the planet's host star is. Such a planet might have day and a nighttime that's not completely dark, but the day/night cycle would be present.

One could also imagine a six-star scenario in which the planet orbits in and among all the stars, not particularly attached to any star in particular. In this case its orbit would be highly chaotic. The amount of illumination it gets would be highly variable (and visit values that would be very unhappy for life) and its expected lifetime would be short (it would be very likely for the planet to either impact one of the stars or get flung from the system).

Edit: Every time I hit save I think of something else ...
ග්‍රහලෝකයකට රාත්‍රී කාලයක් අත්විඳීමට නොහැකි වීමට මට සිතිය හැකි එක් ක්‍රමයක් නම් එය තරු දෙකක් අතර [L1](_URL_0_) හි පිහිටීමයි. කෙසේ වෙතත්, එක්කෝ ග්‍රහලෝකය L1 හි පිහිටුවීම හෝ එය වෙනත් ස්ථානයක පිහිටුවා පසුව එය L1 වෙත ගෙන යාම භෞතික නොවන ක්‍රියාවකි. එසේම, (ඔබට එහි ග්‍රහලෝකයක් ලැබී ඇතැයි උපකල්පනය කළහොත්) එය ඉතා අස්ථායී වින්‍යාසයක් වනු ඇත. පද්ධතියේ වෙනත් ස්කන්ධයක් තිබුනේ නම් (වෙනත් ග්රහලෝකයක් කියන්න) එවිට L1-ග්රහලෝකයේ කක්ෂය කැළඹී ඇති අතර එය L1 හි නතර වනු ඇත. සූර්යයන් හය දෙනෙකුගේ දර්ශනය සිත්ගන්නාසුලු අදහසක් වන අතර එය අසාර්ථක වීමට ද හේතු වේ. මම මෙම දර්ශනය දකින ආකාරය නම් ග්‍රහලෝකය එක් තරුවක් වටා කක්ෂගත වීම නමුත් අවට තවත් දුරස්ථ තාරකා කිහිපයක් තිබේ. එකිනෙක වටා අන්‍යෝන්‍ය කක්ෂයේ තරු කණ්ඩායම් පිළිබඳ අදහස හොඳ එකකි: එවැනි කණ්ඩායම් නිරීක්ෂණය කර ඇත (හයක් තරම් විශාල කණ්ඩායමක් නිරීක්ෂණය කර ඇත්දැයි මට විශ්වාස නැත). ග්‍රහලෝකය ප්‍රමාණවත් ලෙස ආලෝකමත් කිරීම සඳහා අනෙක් තරු කෙතරම් සමීප විය යුතුද යන්න සලකා බැලීමේදී අදහස බිඳ වැටේ: ග්‍රහලෝකය එහි ධාරක තාරකාවෙන් ප්‍රමාණවත් තරම් දුරින් විය යුතු අතර එමඟින් එය බදින ලද නමුත් එහි ධාරක තාරකාවට (සාපේක්ෂ) ප්‍රමාණවත් තරම් සමීප විය යුතුය. අනෙක් තරු කොතරම් දුරද යන්න) එවිට අනෙක් තරුවලට එය සොරකම් කළ නොහැක. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අනෙකුත් තාරකාවලට ආලෝකකරණ බලය බෙහෙවින් අඩු වනු ඇත, මන්ද ඒවා ග්‍රහලෝකයේ ධාරක තාරකාව වන විට ග්‍රහලෝකයෙන් බොහෝ දුරින් විය යුතු බැවිනි. එවැනි ග්‍රහලෝකයකට සම්පූර්ණයෙන්ම අඳුරු නොවන දිවා සහ රාත්‍රී කාලයක් තිබිය හැකි නමුත් දිවා/රාත්‍රී චක්‍රය පවතිනු ඇත. මෙම ග්‍රහලෝකය සියලුම තරු අතර සහ විශේෂයෙන් කිසිදු තාරකාවකට විශේෂයෙන් සම්බන්ධ නොවන පරිදි කක්ෂගත වන තරු හයක දර්ශනයක් ද කෙනෙකුට සිතාගත හැකිය. මෙම අවස්ථාවේ දී එහි කක්ෂය ඉතා අවුල් සහගත වනු ඇත. එය ලබා ගන්නා ආලෝක ප්‍රමාණය ඉතා විචල්‍ය වනු ඇත (සහ ජීවිතයට ඉතා අතෘප්තිකර අගයන් වෙත පිවිසෙන්න) සහ එහි අපේක්ෂිත ආයු කාලය කෙටි වනු ඇත (එය ග්‍රහලෝකය එක් තාරකාවකට බලපෑම් කිරීමට හෝ එයින් ඉවතට විසිවීමට බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත. පද්ධති). සංස්කරණය කරන්න: මම සුරැකීමට පහර දෙන සෑම අවස්ථාවකම මම වෙනත් දෙයක් ගැන සිතමි ...