Expanded from [an earlier answer of mine](_URL_3_)

The actions of Kurita at Samar are still somewhat controversial among naval historians. Kurita in theory should have acted with daring given that the *Sho* plan called for a fight to the death, but he vacillated throughout the engagement.  On a more tactical level, there is the question of why did *Yamato* and *Nagato* turn northwards at ca. 0755 which pulled the ship away from Taffy 3 and the carriers when the two battleships were relatively undamaged. Second, there is the Kurita's overall withdrawal for the IJN forces at 0920 away from the American escort carriers and transports. Both decisions by Kurita earned him a degree of opprobrium at the time and in the postwar period with one common metaphor employed casting Kurita as Hamlet unable to make a decision until after the die had been cast. 

Of the two decisions, the *Yamato* turn is the more explicable. Lookouts had sighted torpedoes from an earlier torpedo attack and Kurita's battleships faced two choices to "fan the torpedoes", a turn to port (north) or starboard (south). The starboard turn would have kept the fleet into contact with Taffy 3 but posed two disadvantages. Firstly, it would have been steaming into the torpedo line, risking a hit. Second, it meant that both battleships were in serious danger of colliding with the battleship *Haruna*, which had been steaming in a line parallel to Kurita's division. This particular aspect of the division's decision is one that only very recently become apparent. Older historiography on Samar such as Morrison tended to place *Haruna* in a different location than more recent work like Robert Lundgren or John Prados which  triangulates the battleline more closely using surviving Japanese and American accounts (and note, this still is reasonable conjecture, but still a hypothesis). The officers in charge of the ships' maneuvering instinctively chose the course that minimized damage, with the result that the two most powerful surface units at Samar were now seven miles out of position and its commander lacked even more situational awareness. 

This uncertainty shines some light onto Kurita's second turn away from battle. When the US Strategic Bombing Survey (USSBS) interviewed some of the surviving Japanese naval officers, they gave some inkling that they knew after the battle that the opposing naval force was much smaller than they first thought at the start of the engagement. [*USSBS NO. 170 The Battle off Samar*'s interrogation of Commander Otani Tonosuke](_URL_2_), Operations Officer on the Staff of CinC Second Fleet has a very instructive portion on this very issue and how Japan's lack of air cover contributed to the fog of war:

 > Q. What type of carriers did you believe they were?

 > A. We gave that question much consideration, but never fully made up our minds. We found ourselves perplexed by your carriers because they did not correspond to their photographs, and first we thought that they were regular carriers; but after the battle, we decided that they were auxiliary or converted carriers. Also we received word from the tops that there was another formation, and at that time we wondered if we were not confronted by 12 or 13 carriers in all; but this was not ascertained on the bridge.

 > Q. Was there any attempt to engage in battle with the second group?

 > A. First, we would encounter the first group, and then take on the second.

 > Q. What damage did you inflict upon the first group you engaged?

 > A. One carrier sunk, one light cruiser, one heavy cruiser and one destroyer. There was some confusion between the high gunnery control platform and the bridge. There may have been a repeat report which was understood as two carriers sunk; the bridge concluded that one carrier was sunk. Again from later reports which may have contained duplication, we concluded that we had sunk four carriers, two or three cruisers and two or three destroyers. That was the total result of the day. I now think this is rather accurate, and from a report of search planes at about 1100, we received information that one battleship was severely damaged and dead in the water.

As Commander Otani's interrogation made clear, the IJN's attempt to ascertain the reality of the combat situation was made difficult by the reliance upon visual sightings from surface ships and the constant Allied air attacks on Kurita's fleet. [Kurita's USSBS interview](_URL_0_) likewise suggested that visual surface sightings were inadequate to give the IJN admiral a proper estimate of the situation:

 > Q. What type of aircraft carriers were the American carriers present? Were they the ESSEX or ENTERPRISE class? Did you recognize them?

 > A. I don't remember. Starboard bridge structure was all I could tell. There wasn't enough visibility nor adequate reports from the scouting planes.

Although he was not available for a USSBS interview because of his foolhardy Kamikaze mission. Admiral Ugaki Matome's diary entries for the Leyte battles also notes that Allied air attacks and poor Japanese reconnaissance doomed Japan's efforts to throw back the Leyte invasion. Although Ukagi's diary took Kurita to task for confusing orders, he placed a good deal of blame for Japan's defeat on the inability of the Philippine's airbases to provide the surface fleet any form of cover or information. His 24 October entry noted that:

 > Unless we get enough cooperation from our base air forces, we can do nothing about [concentrated American air attacks], and all of our fighting strength will be reduced to nothing at the end. In such case we should perish by fighting an air battle, hoping it to be a decisive one. 

Once the gravity of the defeat off of Samar sank in, Ugaki's 25 October entry pinned responsibility for failure "in some respect to [the operation's] planning, [but] mostly to the extreme inactivity of the base air forces. Probably hindered by bad weather." One of the themes of Ugaki's remaining entries for October and November was lambasting Japan's lackluster efforts to produce as many aircraft as possible to turn back the Allied tide. 

Although Kurita asserted in his interview that he did not expect air cover from land-based aircraft, Ugaki's diary entry indicates that at least some IJN officers expected an effort to be made by land-based planes. Otani placed a great deal of onus on the *Sho* operation's failure to poor coordination between Kurita and Japanese air assets:

 >  Q. Where do you think this whole operation broke down? Why did it fail?

 > A. I feel that from the very beginning that the cooperation between the Task Force (OZAWA) and the Surface Force (KURITA) and the land-based Air Force was bad from the beginning.

 > Q. What do you feel caused this poor coordination?

 > A. Coordination between the Surface Force and the (carrier) Task Force was almost impossible due to the restrictions on communication and the need for radio silence; therefore, the plans for cooperation were not carried out. This lack of information from OZAWA was one of the main factors in the failure of the operation, but perhaps the biggest factor was the lack of protection from our land-based air against your (carrier) Task Force. I feel also that the original plan was too complex and inflexible to work properly. 

In this context, Japanese commanders focused much less on the small size of Sprague's CVEs and instead more on the number of failures of Japanese planning and execution as the reasons for defeat. The effectiveness of the CVE's air attacks, which Otani observed were some of the most effective air strikes despite their small size, further underscored the disadvantages of surface ships operating in an environment where the enemy held complete air superiority. Combined Fleet CinC Admiral Toyoda Soemu's [USSBS interview](_URL_1_) defended Kurita's actions to retire because of this material disparity:

 >  Q. Under the circumstances as they are now known, in your opinion what that decision of KURITA to turn back a correct one?

 > A. Looking back on it now, I think that withdrawal was not a mistake. At the time I did not have and Combined Fleet Headquarters did not have information regarding the details of the engagement. Later, when we learned that Admiral HALSEY's Task Force was further south than we thought it was, I believe that Admiral KURITA then would have been within the range of air attack from your Task Force, so that it was not unwise for him to have turned back at that time.

 > Q. You would not criticize his action now in turning back?

 > A. I would not criticize.    

While some zealots like Ugaki saw defeat as an urgent reminder for Japan to redouble her war efforts to achieve victory (upon hearing of Hiroshima his 7 August entry expressed a wish that Japan should develop an atomic bomb of her own), other IJN officers adapted a more fatalistic attitude towards the war. 
[මගේ පෙර පිළිතුරක්] (_URL_3_) සිට පුළුල් කරන ලදී සමර් හි කුරිටාගේ ක්‍රියාව තවමත් නාවික ඉතිහාසඥයින් අතර තරමක් මතභේදාත්මක ය. න්‍යායාත්මකව කුරිටා නිර්භීතව ක්‍රියා කළ යුතුව තිබුණේ *ෂෝ* සැලැස්ම මරණය දක්වා සටනක් ඉල්ලා සිටි නමුත් ඔහු විවාහ ගිවිස ගැනීම පුරාවටම නොසන්සුන් විය. වඩා උපක්‍රමශීලී මට්ටමින්, *යමතෝ* සහ *නාගතෝ* උතුරු දෙසට ca දී හැරී ගියේ මන්ද යන ප්‍රශ්නය ඇත. 0755, යුධ නැව් දෙක සාපේක්ෂ වශයෙන් හානියට පත් නොවූ විට Taffy 3 සහ වාහකයන් වෙතින් නෞකාව ඉවතට ඇද දමන ලදී. දෙවනුව, ඇමරිකානු පරිවාර වාහකයන්ගෙන් සහ ප්‍රවාහනයෙන් 0920 දී IJN හමුදාවන් සඳහා කුරිටාගේ සමස්ත ඉවත්වීම පවතී. කුරිටා විසින් ගන්නා ලද තීරණ දෙකම ඔහුට එකල සහ පශ්චාත් යුධ සමය තුළ යම් පොදු උපමාවක් සමඟින් කුරිටාව හැම්ලට් ලෙස ප්‍රකාශ කිරීම මගින් මරණයට පත් වූ පසුව තීරණයක් ගැනීමට නොහැකි විය. තීරණ දෙකෙන්, *යමතෝ* හැරීම වඩාත් පැහැදිලි වේ. ලුක්අවුට් විසින් කලින් ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරයකින් ටෝපිඩෝ දැක ඇති අතර කුරිටාගේ යුධ නැව් &quot;ටෝර්පිඩෝ ෆෑන්&quot; කිරීමට තේරීම් දෙකකට මුහුණ දුන් අතර, වරාය (උතුර) හෝ ස්ටාර්බෝඩ් (දකුණ) වෙත හැරීමකි. තරු පුවරු හැරීම Taffy 3 සමඟ යාත්‍රාවට සම්බන්ධ වීමට ඉඩ ඇති නමුත් අවාසි දෙකක් විය. පළමුවෙන්ම, එය ටෝර්පිඩෝ රේඛාවට වාෂ්ප වී පහරක් එල්ල විය හැකිය. දෙවනුව, එයින් අදහස් කළේ කුරිටාගේ සේනාංකයට සමාන්තරව පේළියක තැම්බෙමින් තිබූ *හරුණ* යුධ නෞකාවේ ගැටීමේ බරපතල අනතුරක් යුධ නෞකා දෙකම ඇති බවයි. කොට්ඨාශයේ තීරණයේ මෙම විශේෂිත අංගය ඉතා මෑතක දී පෙනී ගිය එකකි. මොරිසන් වැනි සමර් පිළිබඳ පැරණි ඉතිහාස ලේඛනය රොබට් ලුන්ඩ්ග්‍රන් හෝ ජෝන් ප්‍රාඩෝස් වැනි මෑතකාලීන කෘතිවලට වඩා වෙනස් ස්ථානයක *හරුණ* ස්ථානගත කිරීමට නැඹුරු වූ අතර එය ඉතිරිව ඇති ජපන් සහ ඇමරිකානු ගිණුම් භාවිතා කරමින් සටන් බිම වඩාත් සමීපව ත්‍රිකෝණාකාර කරයි (සහ සටහන් කරන්න, මෙය තවමත් සාධාරණ අනුමානයකි, නමුත් තවමත් උපකල්පනයකි). නැව්වල උපාමාරු භාරව සිටි නිලධාරීන් සහජයෙන්ම හානිය අවම කරන පාඨමාලාවක් තෝරා ගත් අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සමර් හි බලවත්ම මතුපිට ඒකක දෙක දැන් සැතපුම් හතක් දුරින් පිහිටා ඇති අතර එහි අණ දෙන නිලධාරියාට ඊටත් වඩා තත්ව පිළිබඳ අවබෝධයක් නොතිබුණි. මෙම අවිනිශ්චිතතාවය කුරිටාගේ දෙවන සටනෙන් ඉවතට හැරීමට යම් ආලෝකයක් බබළයි. එක්සත් ජනපද උපායමාර්ගික බෝම්බ හෙලීමේ සමීක්ෂණය (USSBS) දිවි ගලවා ගත් සමහර ජපන් නාවික නිලධාරීන් සමඟ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට භාජනය කළ විට, ඔවුන් යුද්ධයෙන් පසුව දැන සිටි බවට යම් ඉඟියක් ලබා දුන්නේ ප්‍රතිවිරුද්ධ නාවික හමුදාව විවාහ ගිවිස ගැනීම ආරම්භයේදී මුලින් සිතුවාට වඩා බෙහෙවින් කුඩා බවයි. [*USSBS අංකය. 170 CinC දෙවන බලඇණියේ කාර්ය මණ්ඩලයේ මෙහෙයුම් නිලධාරි කමාන්ඩර් ඔටානි ටොනොසුකේ](_URL_2_) ගෙන් සමර්*ගේ ප්‍රශ්න කිරීම්වලට එරෙහි සටන මෙම ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් ඉතා උපදේශාත්මක කොටසක් ඇති අතර ජපානයේ ගුවන් ආවරණයක් නොමැතිකම යුද්ධයේ මීදුමට දායක වූ ආකාරය: &gt; ප්‍රශ්නය. ඔබ විශ්වාස කළේ ඔවුන් කුමන ආකාරයේ වාහකයන්ද? &gt; පිළිතුර - අපි එම ප්‍රශ්නය බොහෝ සෙයින් සලකා බැලූ නමුත්, කිසිවිටෙක සම්පූර්ණයෙන් අපේ මනස සකස් කර ගත්තේ නැත. ඔබේ වාහකයන් ඔවුන්ගේ ඡායාරූපවලට අනුරූප නොවූ නිසා අපි ඔවුන් ගැන ව්‍යාකූලත්වයට පත්ව සිටිමු, පළමුව අපි සිතුවේ ඔවුන් සාමාන්‍ය වාහකයන් බවයි; නමුත් සටනෙන් පසුව, අපි ඔවුන් සහායක හෝ පරිවර්තනය කළ වාහකයන් බව තීරණය කළෙමු. ඒවගේම අපිට ටොප් එකෙන් ආරංචියක් ලැබුනා තව ෆෝර්ඩේෂන් එකක් තියෙනවා කියලා, ඒ වෙලාවේ අපි හිතුවේ අපිට වාහකයන් 12ක් 13ක් මුණ ගැහුනේ නැද්ද කියලා. නමුත් පාලම මත මෙය තහවුරු කර නොමැත. &gt; ප්‍රශ්නය - දෙවැනි කණ්ඩායම සමඟ සටනක නියැලීමට උත්සාහයක් තිබුණාද? &gt; A. පළමුව, අපි පළමු කණ්ඩායම මුණගැසෙමු, පසුව දෙවන කණ්ඩායමට මුහුණ දෙන්නෙමු. &gt; ප්‍රශ්නය - ඔබ සම්බන්ධ වූ පළමු කණ්ඩායමට ඔබ කළ හානිය කුමක්ද? &gt; A. එක් වාහකයක් ගිලී ඇත, එක් සැහැල්ලු කෲසර් එකක්, එක් බර කෲසර් එකක් සහ එක් විනාශකාරී නෞකාවක්. ඉහළ තුවක්කු පාලන වේදිකාව සහ පාලම අතර යම් ව්‍යාකූලත්වයක් ඇති විය. වාහකයන් දෙකක් ගිලී ගිය බව තේරුම් ගත් පුනරාවර්තන වාර්තාවක් තිබිය හැක; පාලමේ නිගමනය වූයේ එක් වාහකයක් ගිලී ඇති බවයි. අනුපිටපත් අඩංගු විය හැකි පසුකාලීන වාර්තා අනුව, අපි වාහක හතරක්, කෲසර් දෙකක් හෝ තුනක් සහ විනාශ කරන්නන් දෙකක් හෝ තුනක් ගිල්වා ඇති බව නිගමනය කළෙමු. ඒක තමයි දවසේ සම්පූර්ණ ප්‍රතිඵලය. මම දැන් සිතන්නේ මෙය තරමක් නිවැරදි බවයි, 1100 දී පමණ සෙවුම් ගුවන් යානා පිළිබඳ වාර්තාවකින්, එක් යුධ නැවක් ජලයේ දැඩි ලෙස හානි වී මිය ගොස් ඇති බවට අපට තොරතුරු ලැබුණි. කමාන්ඩර් ඔටානිගේ ප්‍රශ්න කිරීම්වලින් පැහැදිලි වූ පරිදි, මතුපිට නැව්වලින් දෘෂ්‍ය දර්ශන මත යැපීම සහ කුරිටාගේ බලඇණියට නිරන්තර මිත්‍ර හමුදා ගුවන් ප්‍රහාර එල්ල කිරීම නිසා සටන් තත්ත්වය පිළිබඳ යථාර්ථය දැන ගැනීමට IJN දරන උත්සාහය දුෂ්කර විය. [Kurita&#39;s USSBS සම්මුඛ සාකච්ඡාව](_URL_0_) ඒ හා සමානව IJN අද්මිරාල්වරයාට තත්වය පිළිබඳ නිසි තක්සේරුවක් ලබා දීමට දෘශ්‍ය මතුපිට බැලීම් ප්‍රමාණවත් නොවන බව යෝජනා කළේය: &gt; ප්‍රශ්නය. ඇමරිකානු වාහකයන් සිටියේ කුමන වර්ගයේ ගුවන් යානා වාහකද? ඔවුන් ESSEX හෝ ENTERPRISE පන්තියද? ඔබ ඔවුන්ව හඳුනා ගත්තාද? &gt; පිළිතුර - මට මතක නැහැ. ස්ටාර්බෝඩ් පාලම් ව්‍යුහය මට පැවසිය හැකි විය. බාලදක්ෂ ගුවන් යානාවලින් ප්‍රමාණවත් දෘශ්‍යතාවක් හෝ ප්‍රමාණවත් වාර්තා තිබුණේ නැත. ඔහුගේ මෝඩ Kamikaze මෙහෙයුම නිසා ඔහු USSBS සම්මුඛ පරීක්ෂණයක් සඳහා නොතිබුණද. අද්මිරාල් උගාකි මැටෝමේ ලෙයිට් සටන් සඳහා දිනපොත සටහන් කරන්නේ මිත්‍ර පාක්ෂික ගුවන් ප්‍රහාර සහ දුර්වල ජපන් ඔත්තු බැලීම් ලෙයිට් ආක්‍රමණය ආපසු විසි කිරීමට ජපානය ගත් උත්සාහයන් විනාශ කළ බවයි. Ukagi ගේ දිනපොත, අවුල් සහගත නියෝග සම්බන්ධයෙන් Kurita කාර්යය භාරයට ගෙන ඇතත්, ඔහු පිලිපීනයේ ගුවන් කඳවුරුවලට මතුපිට යාත්‍රාවට කිසිදු ආකාරයක ආවරණයක් හෝ තොරතුරු සැපයීමට නොහැකි වීම මත ජපානයේ පරාජයට හොඳ දොස් පැවරීය. ඔහුගේ ඔක්තෝබර් 24 ප්‍රවේශය සටහන් කළේ: &gt; අපගේ කඳවුරු ගුවන් හමුදාවෙන් අපට ප්‍රමාණවත් සහයෝගීතාවයක් නොලැබුණහොත්, [සාන්ද්‍රිත ඇමරිකානු ගුවන් ප්‍රහාර] සම්බන්ධයෙන් අපට කිසිවක් කළ නොහැකි අතර, අපගේ සියලු සටන් ශක්තිය අවසානයේ කිසිවක් නැති වනු ඇත. එවැනි අවස්ථාවක අප විනාශ විය යුත්තේ එය තීරණාත්මක එකක් වනු ඇතැයි අපේක්ෂාවෙන් ගුවන් සටනක් කරමිනි. සමර්ගේ පරාජයේ ගුරුත්වාකර්ෂණය ගිලිහී ගිය පසු, උගකිගේ ඔක්තෝබර් 25 ප්‍රවේශය අසාර්ථක වීමේ වගකීම &quot;යම් ආකාරයකින් [මෙහෙයුමේ] සැලසුම්කරණයට, [නමුත්] බොහෝ දුරට කඳවුරු ගුවන් හමුදාවේ දැඩි අක්‍රියතාවයට සම්බන්ධ විය. බොහෝ විට අයහපත් කාලගුණය නිසා බාධා ඇති විය. .&quot; ඔක්තෝබර් සහ නොවැම්බර් සඳහා Ugaki ගේ ඉතිරි ඇතුළත් කිරීම්වල එක් තේමාවක් වූයේ මිත්‍ර පාක්ෂික වඩදිය ආපසු හැරවීමට හැකිතාක් ගුවන් යානා නිපදවීමට ජපානයේ දුර්වල උත්සාහයන් හෙළා දැකීමයි. ගොඩබිම පදනම් වූ ගුවන් යානා වලින් ගුවන් ආවරණයක් බලාපොරොත්තු නොවන බව කුරිටා සිය සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී ප්‍රකාශ කළද, උගාකිගේ දිනපොත සටහනෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ අවම වශයෙන් සමහර IJN නිලධාරීන් ගොඩබිම පදනම් වූ ගුවන් යානා මගින් උත්සාහයක් අපේක්ෂා කළ බවයි. කුරිටා සහ ජපන් ගුවන් වත්කම් අතර දුර්වල සම්බන්ධීකරණයට *ෂෝ* මෙහෙයුම අසාර්ථක වීම මත ඔටානි විශාල වගකීමක් දැරීය: &gt; ප්‍රශ්නය. මෙම සම්පූර්ණ මෙහෙයුම බිඳ වැටුණේ කොතැනින්ද? එය අසාර්ථක වූයේ ඇයි? &gt; පිළිතුර - ආරම්භයේ සිටම කාර්ය සාධක බලකාය (OZAWA) සහ මතුපිට බළකාය (KURITA) සහ ගොඩබිම් ගුවන් හමුදාව අතර සහයෝගීතාව ආරම්භයේ සිටම නරක බව මට හැඟේ. &gt; ප්‍රශ්නය - මෙම දුර්වල සම්බන්ධීකරණයට හේතු වූ බව ඔබට හැඟෙන්නේ කුමක්ද? &gt; A. සන්නිවේදන සීමා කිරීම් සහ ගුවන්විදුලි නිශ්ශබ්දතාවයේ අවශ්‍යතාවය හේතුවෙන් මතුපිට බලකාය සහ (වාහක) කාර්ය සාධක බලකාය අතර සම්බන්ධීකරණය පාහේ කළ නොහැක්කකි; එබැවින් සහයෝගීතාව සඳහා වූ සැලසුම් ඉටු නොකළේය. OZAWA වෙතින් මෙම තොරතුරු නොමැතිකම මෙහෙයුම අසාර්ථක වීමට ප්‍රධාන සාධකයක් විය, නමුත් සමහර විට විශාලතම සාධකය වූයේ ඔබේ (වාහක) කාර්ය සාධක බලකායට එරෙහිව අපගේ ගොඩබිම් වාතයෙන් ආරක්ෂාවක් නොමැතිකමයි. මුල් සැලැස්ම නිසි ලෙස ක්‍රියා කිරීමට නොහැකි තරම් සංකීර්ණ සහ අනම්‍ය විය හැකි බව මට හැඟේ. මෙම සන්දර්භය තුළ, ජපන් අණ දෙන නිලධාරීන් Sprague&#39;s CVEs හි කුඩා ප්‍රමාණය කෙරෙහි බෙහෙවින් අඩු අවධානයක් යොමු කළ අතර ඒ වෙනුවට පරාජයට හේතු ලෙස ජපාන සැලසුම් සහ ක්‍රියාත්මක කිරීමේ අසාර්ථක සංඛ්‍යාව කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු කළහ. CVE හි ගුවන් ප්‍රහාරවල සඵලතාවය, කුඩා ප්‍රමාණයෙන් වුවද වඩාත් ඵලදායි ගුවන් ප්‍රහාර කිහිපයක් බව ඔටානි විසින් නිරීක්ෂණය කරන ලද අතර, සතුරා සම්පූර්ණ ගුවන් ප්‍රහාරක පරිසරයක ක්‍රියාත්මක වන මතුපිට නැව්වල අවාසි තවදුරටත් අවධාරනය කළේය. Combined Fleet CinC අද්මිරාල් Toyoda Soemu ගේ [USSBS සම්මුඛ සාකච්ඡාව](_URL_1_) මෙම ද්‍රව්‍යමය විෂමතාවය නිසා විශ්‍රාම ගැනීමට කුරිටාගේ ක්‍රියාමාර්ග ආරක්ෂා කළේය: &gt; ප්‍රශ්නය. ඔවුන් දැන් දන්නා තත්වයන් යටතේ, නිවැරදි එකක් ආපසු හැරවීමට KURITA ගත් තීරණය කුමක්දැයි ඔබේ අදහසයි. ? &gt; පිළිතුර - දැන් ආපහු හැරිලා බලනකොට මට හිතෙන්නේ මුදල් ආපසු ගැනීම වරදක් නෙවෙයි කියලා. ඒ වන විට මා සතුව නොතිබූ අතර ඒකාබද්ධ බලඇණියේ මූලස්ථානයට විවාහ ගිවිස ගැනීමේ විස්තර පිළිබඳ තොරතුරු තිබුණේ නැත. පසුව, අද්මිරාල් HALSEY ගේ කාර්ය සාධක බලකාය අප සිතුවාට වඩා දකුණට සිටින බව දැනගත් විට, අද්මිරාල් KURITA එවිට ඔබේ කාර්ය සාධක බලකායේ ගුවන් ප්‍රහාරයේ සීමාව තුළ සිටිනු ඇතැයි මම විශ්වාස කරමි, එබැවින් ඔහු හැරී යාම නුවණට හුරු නැත. ආපහු ඒ කාලෙ. &gt; ප්‍රශ්නය - දැන් ඔහු ආපසු හැරී යාමේ ක්‍රියාව ඔබ විවේචනය කරන්නේ නැද්ද? &gt; පිළිතුර - මම විවේචනය කරන්නේ නැහැ. Ugaki වැනි සමහර ජ්වලිතයන් ජපානයට ජයග්‍රහණය ලබා ගැනීම සඳහා ඇයගේ යුද ප්‍රයත්න දෙගුණ කිරීම සඳහා හදිසි මතක් කිරීමක් ලෙස පරාජය දුටු අතර (හිරෝෂිමාව ගැන දැනගත් ඔහුගේ අගෝස්තු 7 ප්‍රවේශය ජපානය ඇය විසින්ම පරමාණු බෝම්බයක් නිපදවිය යුතු බවට කැමැත්ත ප්‍රකාශ කළේය), අනෙකුත් IJN නිලධාරීන් අනුවර්තනය කළහ. යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් වඩාත් මාරාන්තික ආකල්පය. 