Italian Fascism was a hybrid ideology in practice: it drew elements from socialism (state interventions in economy, an emphasis on welfare policies like public housing schemes, state sanctioned free time activities), liberalism (a tendency to favor industrial and financial interests), totalitarian measures (heavy handed propaganda, total elimination of academic freedom, widespread delation, violent opposition to dissenters) "old school" nationalism/traditionalism (militarism, close ties with the Catholic Church, obsequious - if insincere - deference to the monarchy). 

This was just a result of the complex web of political counterweights Mussolini had to move in as a politician. He had many feet in one shoe, having to appease the King, the Pope, the Catholic working masses, the wealthy, the army. 

Hitler, on the other hand, had a very tense relationship with the religious establishment. He did, however, rule a nation where antisemitism was relatively widespread and historically present - maybe not the raving, all-encompassing hate for Jews he and his cronies adopted, but prevalent enough. 

Italians were never that antisemitic, culturally, so Mussolini's platform reflected that.


ඉතාලි ෆැසිස්ට්වාදය ප්‍රායෝගිකව දෙමුහුන් මතවාදයක් විය: එය සමාජවාදයෙන් (ආර්ථිකයේ රාජ්‍ය මැදිහත්වීම්, පොදු නිවාස යෝජනා ක්‍රම, රාජ්‍ය අනුමත නිදහස් කාල ක්‍රියාකාරකම් වැනි සුබසාධන ප්‍රතිපත්ති අවධාරණය කිරීම), ලිබරල්වාදය (කාර්මික හා මූල්‍ය අවශ්‍යතාවලට අනුබල දීමේ ප්‍රවණතාවක්), ඒකාධිපතිවාදයේ අංග උකහා ගත්තේය. ක්‍රියාමාර්ග (අධික ප්‍රචාරණය, ශාස්ත්‍රීය නිදහස සම්පූර්ණයෙන් ඉවත් කිරීම, පුලුල් ලෙස බෙදා හැරීම, විරුද්ධ මත දරන්නන්ට ප්‍රචණ්ඩකාරී විරෝධය) &quot;පැරණි පාසල්&quot; ජාතිකවාදය/සාම්ප්‍රදායිකවාදය (මිලිටරිවාදය, කතෝලික පල්ලිය සමඟ සමීප සබඳතා, නොසැලකිලිමත් - අවංක නම් - රාජාණ්ඩුවට ගරු කිරීම). මෙය මුසෝලිනීට දේශපාලකයෙකු ලෙස ගමන් කිරීමට සිදු වූ සංකීර්ණ දේශපාලන ප්‍රතිවිරෝධතා ජාලයේ ප්‍රතිඵලයක් පමණි. රජු, පාප් වහන්සේ, කතෝලික කම්කරු ජනතාව, ධනවතුන්, හමුදාව සතුටු කිරීමට ඔහුට එක සපත්තුවක පාද ගණනාවක් තිබුණි. අනෙක් අතට, හිට්ලර් ආගමික සංස්ථාපිතය සමඟ ඉතා ආතති සබඳතාවක් පැවැත්වීය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු පාලනය කළේ යුදෙව් විරෝධීවාදය සාපේක්ෂව පුළුල්ව පැතිරී තිබූ සහ ඓතිහාසික වශයෙන් පවතින ජාතියක් - සමහර විට ඔහු සහ ඔහුගේ හිතවතුන් විසින් අනුගමනය කරන ලද යුදෙව්වන් කෙරෙහි ඇති දැඩි, සර්ව සම්පූර්ණ වෛරය නොව, ප්‍රමාණවත් තරම් ප්‍රචලිත විය. ඉතාලියානුවන් කිසිවිටෙකත් එතරම් යුදෙව් විරෝධීන් නොවූ අතර, සංස්කෘතිකමය වශයෙන්, මුසෝලිනිගේ වේදිකාව එය පිළිබිඹු කළේය.

