Grain-based foods like bread or rice are pretty much the most efficient calorie delivery mechanism available. Today we think about watching what we eat and trying not to get fat, but in those days the main concern was not starving to death. Bread was cheap, really cheap, and since the vast majority of the population lived in grinding poverty while doing lots of calorie-burning manual labor all day long it was the best thing for them to eat. Depending on where you lived you might be able to supplement your diet with vegetables or fish, but bread would be the main thing that filled your belly.

The word famine comes to us from the Latin *fames*, which means hunger. Anything from a flood to a drought to a disruption in transportation of grain could cause a famine, and it would mean that all the poor people who could barely afford to eat bread would have nothing.
පාන් හෝ සහල් වැනි ධාන්‍ය මත පදනම් වූ ආහාර බොහෝ දුරට පවතින වඩාත්ම කාර්යක්ෂම කැලරි බෙදා හැරීමේ යාන්ත්‍රණය වේ. අද අපි කන දේ බලාගෙන මහත නොවෙන්න හදනවා කියලා හිතනවා, ඒත් ඒ දවස්වල ප්‍රධානම අවධානය වුණේ බඩගින්නේ මැරෙන්න නෙවෙයි. පාන් මිල අඩුයි, ඇත්තෙන්ම මිල අඩුයි, සහ ජනගහනයෙන් අතිමහත් බහුතරයක් දිළිඳුකමේ ජීවත් වූ නිසා දවස පුරා කැලරි දහනය කරන ශ්‍රම ශ්‍රමය කරමින් ඔවුන්ට කෑමට හොඳම දේ විය. ඔබ ජීවත් වූ ස්ථානය අනුව ඔබට එළවළු හෝ මාළු සමඟ ඔබේ ආහාර වේලට අතිරේකව ලබා ගත හැකිය, නමුත් පාන් ඔබේ බඩ පුරවන ප්‍රධාන දෙය වනු ඇත. සාගතය යන වචනය අප වෙත පැමිණෙන්නේ කුසගින්න යන අරුත ඇති ලතින් *fames* යන්නෙනි. ගංවතුරේ සිට නියඟය දක්වා ධාන්‍ය ප්‍රවාහනය කඩාකප්පල් වීම දක්වා ඕනෑම දෙයක් සාගතයක් ඇති කළ හැකි අතර එයින් අදහස් කරන්නේ පාන් කන්න යන්තම් දැරිය හැකි දුප්පත් මිනිසුන්ට කිසිවක් නොමැති බවයි.