I'm going to answer your question, but just because somebody will "correct" me if I don't touch on it first: in an elliptical orbit, the velocity does change, because the speed and direction of the satellite's motion is changing throughout the orbit. But of course I understand what you mean - whether an orbit loses energy, or whether it can keep on going on forever.

In practical terms, yes, orbits can and do lose energy. In particular, this happens in low Earth orbit, because there's still a very thin amount of atmosphere up there. This produces a weak drag force, which has to be countered. The International Space Station actually has to have little boosts now and again, or else it will start to slow down and fall to the Earth.

Satellites and the Earth are also not perfect spheres, and there are also other gravitating bodies in the solar system. These effects can produce mild torques on satellite orbits that can cause their orbits to precess. If things are aligned right, this can sometimes add up to quite a significant effect.

But even in an idealised universe where you can ignore all of those effects, the system will still radiate gravitational waves, which means that the system is *extremely* slowly losing energy, and the satellite could theoretically slow down and plummet to Earth. But in reality, for anything but the most massive objects, this is absurdly slow. Real satellites would be affected more by space gas or the Moon or Jupiter than by gravitational waves.
මම ඔබේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙන්නෙමි, නමුත් මම මුලින්ම එය ස්පර්ශ නොකළහොත් කවුරුන් හෝ මාව &quot;නිවැරදි කරන&quot; නිසා ය: ඉලිප්සාකාර කක්ෂයක දී ප්‍රවේගය වෙනස් වේ, මන්ද චන්ද්‍රිකාවේ චලිතයේ වේගය සහ දිශාව වෙනස් වන බැවිනි. කක්ෂය. නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම ඔබ අදහස් කරන දෙය මට වැටහෙනවා - කක්ෂයක ශක්තිය නැති වන්නේද, නැතහොත් එය සදාකාලිකව පැවතිය හැකිද යන්න. ප්‍රායෝගිකව, ඔව්, කක්ෂවලට ශක්තිය නැති විය හැක. විශේෂයෙන්ම, මෙය සිදුවන්නේ පහත් පෘථිවි කක්ෂයේ, තවමත් එහි ඉතා තුනී වායුගෝලයක් පවතින බැවිනි. මෙය දුර්වල ඇදගෙන යාමේ බලයක් ඇති කරයි, එය ප්‍රතිවිරෝධය කළ යුතුය. ජාත්‍යන්තර අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානයට දැන් නැවත නැවතත් කුඩා තල්ලුවක් තිබිය යුතුය, එසේ නොමැතිනම් එය මන්දගාමී වී පෘථිවියට වැටීමට පටන් ගනී. චන්ද්‍රිකා සහ පෘථිවිය ද පරිපූර්ණ ගෝල නොවන අතර සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ වෙනත් ගුරුත්වාකර්ෂණ වස්තූන් ද ඇත. මෙම බලපෑම් චන්ද්‍රිකා කක්ෂවල මෘදු ව්‍යවර්ථ නිපදවිය හැකි අතර එමඟින් ඒවායේ කක්ෂය පෙරීමට හේතු විය හැක. දේවල් නිවැරදිව පෙළගස්වා ඇත්නම්, මෙය සමහර විට සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කරයි. නමුත් ඔබට එම බලපෑම් සියල්ල නොසලකා හැරිය හැකි පරමාදර්ශී විශ්වයක වුවද, පද්ධතිය තවමත් ගුරුත්වාකර්ෂණ තරංග විකිරණය කරනු ඇත, එයින් අදහස් කරන්නේ පද්ධතිය *අතිශයින්* සෙමින් ශක්තිය අහිමි වන අතර චන්ද්‍රිකාව න්‍යායාත්මකව මන්දගාමී වී පෘථිවියට කඩා වැටීමට ඉඩ ඇති බවයි. නමුත් යථාර්ථයේ දී, වඩාත්ම දැවැන්ත වස්තූන් හැර අන් කිසිවක් සඳහා, මෙය විකාර සහගත ලෙස මන්දගාමී වේ. සැබෑ චන්ද්‍රිකාවලට ගුරුත්වාකර්ෂණ තරංගවලට වඩා අභ්‍යවකාශ වායුව හෝ චන්ද්‍රයා හෝ බ්‍රහස්පතිගේ බලපෑම වැඩි වනු ඇත.