Scipio's not exactly the only Roman aristocrat to be prosecuted following great service to the state. Actually, it's kind of common. The Roman aristocracy relied on the individual magistrate or promagistrate to get anything done, but was highly suspicious of the individual standing head-and-shoulders above his peers. The individual of unusual *dignitas* and *auctoritas* through his actions was expected to retire from public duties, or voluntarily accept an advisory role for the next generation. This of course did not happen in practice often, even in Scipio's lifetime. Scipio was the political enemy of Marcus Cato, who constantly opposed him at the end of his life, with his characteristic persistence. Part of this was because the nobility, suspicious as usual, did not look kindly on his enormous prestige. Scipio really did have extraordinary *dignitas* following Zama--there built up around him soon after the "Scipionic Legend," in which Scipio was said to have performed various miraculous deeds and to have been the son of a god (usually Jupiter). For example, Livy says that there was a story that Scipio was conceived when his mother was visited by a giant snake--Livy thinks the story is ridiculous, and points out that it was already being told of Alexander, but certainly that gives an idea of the sort of legend that was built up around Scipio within only a short time. Besides the rather unwelcome influence of the growing Scipionic Legend the senatorial class did in fact have some reason to feel insecure about Scipio. Scipio's later career was relatively unremarkable, but not really for want of trying. He held the censorship in 199 and was *princeps senatus* twice in 194 and 189, both somewhat expected of a consular, though Scipio wasn't exactly an ordinary consular. Scipio was, however, consul for a second time in 194, and lobbied for the right to command the war against Antiochus III, a motion which was knocked down in the senate. Scipio did not fight at Magnesia, but he volunteered against Antiochus as legate under his brother in 190. It's not hard to see why Scipio, the quite literally legendary victor over Hannibal and recent consul for the second time, might be suspected by the senatorial class of really being the one pulling the strings in the war, especially when it was Scipio who arranged the peace with Antiochus. Certainly the senatorial class was uncomfortable with the freedom with which Scipio threw his reputation around, and they were not totally unjustified, as Scipio's behavior was not very in character with the expectations of a member of the senatorial class. Following his return from the war against Antiochus Scipio (and his brother) were both attacked by Marcus Cato in the courts--clearly the conduct of this war, and the suspicions of misconduct during it, were the last straw, so to speak.
රාජ්‍යයට විශාල සේවයක් කළ නිසා නඩු පවරන ලද එකම රෝමානු වංශාධිපතියා ස්කිපියෝ නොවේ. ඇත්තටම ඒක සාමාන්‍ය දෙයක්. රෝමානු රදල පැලැන්තිය ඕනෑම දෙයක් කර ගැනීමට තනි තනි මහේස්ත්‍රාත්වරයා හෝ ප්‍රචාරකවරයා මත විශ්වාසය තැබූ නමුත්, ඔහුගේ සම වයසේ මිතුරන්ට ඉහළින් හිස සහ උරහිස් මත සිටගෙන සිටින පුද්ගලයා කෙරෙහි දැඩි සැකයක් ඇති විය. ඔහුගේ ක්‍රියාවන් තුළින් අසාමාන්‍ය *ඩිග්නිටාස්* සහ *ඕක්ටෝරිටාස්* සිටින පුද්ගලයා රාජ්‍ය රාජකාරිවලින් විශ්‍රාම ගැනීමට හෝ ඊළඟ පරම්පරාව සඳහා ස්වේච්ඡාවෙන් උපදේශන භූමිකාවක් භාර ගැනීමට බලාපොරොත්තු විය. ඇත්ත වශයෙන්ම මෙය Scipio ගේ ජීවිත කාලය තුළ පවා බොහෝ විට ප්රායෝගිකව සිදු නොවීය. Scipio යනු මාකස් කැටෝගේ දේශපාලන සතුරා වූ අතර, ඔහුගේ ලාක්ෂණික නොපසුබට උත්සාහයෙන් ඔහුගේ ජීවිතයේ අවසානයේ ඔහුට නිරන්තරයෙන් විරුද්ධ විය. මෙයින් කොටසක් වූයේ සුපුරුදු පරිදි සැක සහිත වංශාධිපතියන් ඔහුගේ දැවැන්ත කීර්තිය දෙස කාරුණිකව නොබැලූ බැවිනි. ස්කිපියෝට සැබවින්ම සමාගෙන් පසු අසාමාන්‍ය *ඩිග්නිටාස්* තිබුණි - ස්කිපියෝ විවිධ ආශ්චර්යමත් ක්‍රියා සිදු කළ බවත් (සාමාන්‍යයෙන් බ්‍රහස්පතිගේ) පුත්‍රයෙක් වූ බවත් පැවසෙන &quot;Scipionic Legend&quot; ට පසු ඉක්මනින්ම ඔහු වටා ගොඩනැගුණි. නිදසුනක් වශයෙන්, ලිවී පවසන්නේ ඔහුගේ මව යෝධ සර්පයෙකු බැලීමට ගිය විට ස්කිපියෝ පිළිසිඳ ගත් බවට කතාවක් තිබූ බවයි - ලිවි මෙම කතාව හාස්‍යජනක යැයි සිතන අතර එය දැනටමත් ඇලෙක්සැන්ඩර් ගැන පවසා ඇති බව පෙන්වා දෙයි, නමුත් නිසැකවම එය අදහසක් ලබා දෙයි. කෙටි කාලයක් තුළ Scipio වටා ගොඩනැගුණු ජනප්‍රවාද වර්ගයකි. වර්ධනය වන Scipionic Legend හි තරමක් අකැමැති බලපෑමට අමතරව සෙනෙට් සභික පන්තියට ඇත්ත වශයෙන්ම Scipio ගැන අනාරක්ෂිත හැඟීමක් ඇති විය. Scipio ගේ පසුකාලීන වෘත්තිය සාපේක්ෂ වශයෙන් සැලකිය නොහැකි විය, නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම උත්සාහ කිරීමට අවශ්ය නොවේ. ඔහු 199 දී වාරණය පැවැත් වූ අතර 194 සහ 189 දී දෙවතාවක් *princeps senatus* විය, Scipio හරියටම සාමාන්‍ය කොන්සියුලර්වරයකු නොවූවත් කොන්සියුලර් එකක් බලාපොරොත්තු විය. කෙසේ වෙතත්, Scipio, 194 දී දෙවන වරටත් කොන්සල්වරයා වූ අතර, III වන ඇන්ටියෝකස්ට එරෙහිව යුද්ධයට අණදීමේ අයිතිය සඳහා බලපෑම් කරන ලද අතර, එය සෙනෙට් සභාවේදී පරාජයට පත් විය. Scipio මැග්නීසියාවේදී සටන් නොකළ නමුත් 190 දී ඔහුගේ සහෝදරයා යටතේ නීත්‍යානුකූලව ඇන්ටියෝකස්ට එරෙහිව ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් විය. හැනිබල්ට එරෙහිව තරමක් ජනප්‍රිය ජයග්‍රාහකයා සහ දෙවන වරට මෑත කොන්සල්වරයා වූ Scipio, සෙනෙට් සභික පන්තිය විසින් සැක කළ හැක්කේ මන්දැයි බැලීම අපහසු නැත. ඇත්ත වශයෙන්ම යුද්ධයේදී නූල් අදින තැනැත්තා වීම, විශේෂයෙන් ඇන්ටියෝකස් සමඟ සාමය සකස් කළේ ස්කිපියෝ ය. Scipio ගේ කීර්තිය අවට ඇති නිදහස නිසා සෙනෙට් සභික පන්තිය අපහසුතාවයට පත් වූ අතර, Scipio ගේ හැසිරීම සෙනෙට් සභික පන්තියේ සාමාජිකයෙකුගේ අපේක්ෂාවන් සමඟ එතරම් චරිතයක් නොතිබූ බැවින්, ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම අසාධාරණ නොවීය. ඇන්ටියෝකස් ස්කිපියෝ (සහ ඔහුගේ සහෝදරයා) ට එරෙහි යුද්ධයෙන් ආපසු පැමිණීමෙන් පසුව, මාකස් කැටෝ විසින් උසාවියේදී දෙදෙනාටම පහර දෙන ලදී - පැහැදිලිවම මෙම යුද්ධයේ හැසිරීම සහ ඒ තුළ සිදු වූ විෂමාචාරය පිළිබඳ සැකයන් අවසාන පිදුරු විය.