This question is so broad, the answer will depend pretty much entirely on what you want it to be. It would be easy to name many cases in which war produced technological innovations, but just as easy to cite many cases in which it didn't. Whichever point you want to prove, you can pick your examples to match. Someone who reads the question and thinks immediately of the World Wars will say "competitive arms development, and the wartime challenges of logistics and medical care, contribute to technological invention and improvement in ways that might otherwise have taken longer, if they would have happened at all." But someone who thinks of, say, the Peloponnesian War might answer "war is only a destructive force; the priorities and costs of war actually inhibit any technological development that might otherwise have received the necessary funding, manpower and thought." Whole swathes of human history attest to the fact that endemic warfare often produces anarchy and poverty, not innovation and technological change.

This is complicated by the question whether the particular technologies developed in wartime (and for the sake of fighting wars more effectively) actually matter outside of that context. Wars may make a society better at fighting wars, but does that help anyone in society at large? It's easy to point at technologies that were invented for a military purpose and have since made the leap into civilian life; but similarly, it's easy to point at technological innovations (like, say, siege towers or anti-tank shells) that serve only to solve military problems and don't contribute anything to the way people live.

The guide you offer into these hugely subjective topics is that you're asking whether society *needs* war as a way to propel technological change. The implied assumption is that without wars, such change might not happen at all, or at a much slower rate and in fewer ways. This framing would theoretically allow us to put all of the war-related technology of history onto a big pile and ask (passing by the question whether all of it has a use in society) whether war was needed to produce all that, or whether it would have been developed regardless. But the problem there is that there's no cut-and-dried distinction between "war tech" and "civilian tech." They build on each other. For example, the steam engine was invented in an entirely civilian context and applied first in industries like mining and cloth making. But then it was adopted by navies to propel ships, which then kicked off a host of military innovations related to the new energy source. Modern tanks may be marvels of offensive and defensive technology, but the first tanks were designed around readily available agricultural tractor chassis. Does society need war to generate more advanced technology, or does military technology need society to produce things that allow it to develop?

Any answer will inevitably devolve into a chicken-and-egg question. Who actually owes whom for what? Which innovations can militaries wholly claim (especially given that modern military technology is developed in a network of government contracting and liaison with civilian industry)? Can we isolate the improvements made during certain conflicts and can we assume they would not have been made without those conflicts? How do we define "need" when we say that society needs warfare to propel technological change?

Such questions can only be answered on a case-by-case basis. Technological improvements need to be seen in their historical context: not just the when and why of their development, but the origins of their parts and their principles. You don't just randomly come up with radar or nuclear fission to fight wars better. Similarly, society at large doesn't just sit there waiting for the boffins at the War Department to give them these things to play around with. The development of new technology is a process with different people contributing for different reasons - some in the military, some in universities, some in their shed or their study. It's impossible to say categorically which side needs the other to make any progress.

Just as importantly, the mere existence of a military conflict does not speed up military innovation; there needs to be a context in which new technologies are available from other spheres and new technology is thought to offer opportunities for major tactical or strategic advantage. If these conditions are absent, wars will simply be fought in the tried-and-tested manner until one side wins. Many resources will be spent or destroyed in the process. It's not by definition an ideal environment for the development of different technology.

In short, we can't simply answer this question one way or the other. It is uncontroversial that research spurred on by war has contributed substantially to the improvement of existing technologies and the development of new ones (especially in recent times). After all, people invest ingenuity and resources in things that matter to them, and warfare has tended to matter a lot. On the other hand, it is also uncontroversial that technological innovation happens outside of the military sphere, and that militaries benefit substantially from this. It is also presumably uncontroversial that war is not primarily a creative force, but one mainly interested in enhancing its ability to destroy. Any attempt to resolve these contradictions in a single universal truism about war's influence on technology seems futile to me.
මෙම ප්‍රශ්නය ඉතා පුළුල් ය, පිළිතුර ඔබට එය විය යුතු දේ මත සම්පූර්ණයෙන්ම රඳා පවතී. යුද්ධය තාක්‍ෂණික නවෝත්පාදනයන් ඇති කළ බොහෝ අවස්ථා නම් කිරීම පහසු වනු ඇත, නමුත් එය සිදු නොවූ බොහෝ අවස්ථා උපුටා දැක්වීම පහසුය. ඔබට ඔප්පු කිරීමට අවශ්‍ය කුමන කරුණක් වුවද, ඔබට ගැලපෙන පරිදි ඔබේ උදාහරණ තෝරා ගත හැකිය. ප්‍රශ්නය කියවා වහාම ලෝක යුද්ධ ගැන සිතන අයෙකු පවසනු ඇත &quot;තරගකාරී ආයුධ සංවර්ධනය, සහ සැපයුම් සහ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාරවල යුධ කාලීන අභියෝග, තාක්‍ෂණික සොයාගැනීම් වලට දායක වන අතර, වෙනත් ආකාරයකින් සිදු වූයේ නම්, වැඩි කාලයක් ගත විය හැකි ක්‍රම වැඩිදියුණු කිරීමට දායක වේ. සෑම.&quot; නමුත් Peloponnesian යුද්ධය ගැන සිතන කෙනෙකුට පිළිතුරු දිය හැකිය, &quot;යුද්ධය විනාශකාරී බලවේගයක් පමණි; යුද්ධයේ ප්‍රමුඛතා සහ පිරිවැය ඇත්ත වශයෙන්ම අවශ්‍ය අරමුදල්, මිනිස් බලය සහ චින්තනය ලබා ගත හැකි ඕනෑම තාක්‍ෂණික සංවර්ධනයක් වළක්වයි.&quot; ආවේණික යුද්ධය බොහෝ විට අරාජිකත්වය සහ දරිද්‍රතාවය ඇති කරන බව, නවෝත්පාදන සහ තාක්ෂණික වෙනස්වීම් නොවන බව මානව ඉතිහාසයේ මුළු මහත් සාක්ෂි දරයි. යුධ සමයේදී (සහ වඩාත් ඵලදායී ලෙස යුද්ධ සඳහා සටන් කිරීම සඳහා) විශේෂිත තාක්ෂණයන් එම සන්දර්භයෙන් පරිබාහිරව වැදගත් වන්නේද යන ප්‍රශ්නය මගින් මෙය සංකීර්ණ වේ. යුද්ධවලින් සමාජයක් යුද්ධවලට වඩා හොඳ කළ හැකි නමුත් එය සමාජයේ ඕනෑම කෙනෙකුට විශාල වශයෙන් උපකාර කරයිද? මිලිටරි අරමුණක් සඳහා නිර්මාණය කරන ලද සහ එතැන් සිට සිවිල් ජීවිතයට පිම්මක් පැනවූ තාක්ෂණයන් වෙත යොමු කිරීම පහසුය; නමුත් ඒ හා සමානව, මිලිටරි ගැටලු විසඳීමට පමණක් සේවය කරන සහ මිනිසුන් ජීවත් වන ආකාරය සඳහා කිසිවක් දායක නොවන තාක්ෂණික නවෝත්පාදන (වැටලීමේ කුළුණු හෝ ටැංකි නාශක ෂෙල් වෙඩි වැනි) වෙත යොමු කිරීම පහසුය. මෙම අතිවිශාල ආත්මීය මාතෘකා වෙත ඔබ ඉදිරිපත් කරන මාර්ගෝපදේශය නම්, තාක්‍ෂණික වෙනස්කම් ඇති කිරීමට මාර්ගයක් ලෙස සමාජයට *යුද්ධයක් අවශ්‍යද යන්න ඔබ අසයි. ඇඟවුම් කරන ලද උපකල්පනය නම්, යුද්ධ නොමැතිව, එවැනි වෙනසක් කිසිසේත් සිදු නොවනු ඇත, නැතහොත් ඉතා මන්දගාමී වේගයකින් සහ අඩු මාර්ග වලින් සිදු නොවේ. මෙම රාමුව න්‍යායාත්මකව අපට ඉතිහාසයේ යුද්ධයට සම්බන්ධ සියලු තාක්‍ෂණය විශාල ගොඩකට දමා (ඒ සියල්ලෙන් සමාජයට ප්‍රයෝජනයක් තිබේද යන ප්‍රශ්නය පසුකරමින්) ඒ සියල්ල නිෂ්පාදනය කිරීමට යුද්ධය අවශ්‍යද, නැතහොත් එය අවශ්‍ය දැයි ඇසීමට අපට ඉඩ සලසයි. නොසලකා හැදෙන්න තිබුණා. නමුත් එහි ඇති ගැටලුව වන්නේ &quot;යුද තාක්‍ෂණය&quot; සහ &quot;සිවිල් තාක්‍ෂණය&quot; අතර කප්පාදුව සහ වියළන ලද වෙනසක් නොමැති වීමයි. ඔවුන් එකිනෙකා මත ගොඩනඟයි. නිදසුනක් ලෙස, වාෂ්ප එන්ජිම සම්පූර්ණයෙන්ම සිවිල් සන්දර්භයක් තුළ සොයා ගන්නා ලද අතර පතල් කැණීම සහ රෙදි සෑදීම වැනි කර්මාන්තවල මුලින්ම යෙදී ඇත. නමුත් පසුව එය නව බලශක්ති ප්‍රභවයට සම්බන්ධ මිලිටරි නවෝත්පාදන රාශියක් ආරම්භ කරන ලද නැව් තල්ලු කිරීම සඳහා නාවික හමුදාව විසින් සම්මත කරන ලදී. නවීන ටැංකි ආක්‍රමණශීලී සහ ආරක්‍ෂක තාක්‍ෂණයේ විස්මයන් විය හැකි නමුත් පළමු ටැංකි නිර්මාණය කර ඇත්තේ පහසුවෙන් ලබාගත හැකි කෘෂිකාර්මික ට්‍රැක්ටර් චැසිය වටා ය. වඩා දියුණු තාක්‍ෂණය උත්පාදනය කිරීමට සමාජයට යුද්ධය අවශ්‍යද, නැතහොත් මිලිටරි තාක්‍ෂණය සමාජයට දියුණු වීමට ඉඩ දෙන දේවල් නිෂ්පාදනය කිරීමට අවශ්‍යද? ඕනෑම පිළිතුරක් අනිවාර්යයෙන්ම කුකුල් මස් සහ බිත්තර ප්රශ්නයක් බවට පත් වනු ඇත. ඇත්තටම කවුරු කාටද ණය වෙන්නේ? හමුදාවන්ට සම්පූර්ණයෙන් හිමිකම් කිව හැකි නව්‍යකරණයන් මොනවාද (විශේෂයෙන් නවීන මිලිටරි තාක්‍ෂණය රජයේ කොන්ත්‍රාත්තු සහ සිවිල් කර්මාන්තය සමඟ සම්බන්ධතා ජාලයක් තුළ වර්ධනය වී ඇති හෙයින්)? යම් යම් ගැටුම් වලදී ඇති වූ වැඩිදියුණු කිරීම් අපට හුදකලා කළ හැකිද, එම ගැටුම් නොමැතිව ඒවා සිදු නොවනු ඇතැයි අපට උපකල්පනය කළ හැකිද? තාක්‍ෂණික වෙනසක් ඇති කිරීමට සමාජයට යුද්ධයක් අවශ්‍ය බව අප පවසන විට &quot;අවශ්‍යතාවය&quot; නිර්වචනය කරන්නේ කෙසේද? එවැනි ප්රශ්නවලට පිළිතුරු දිය හැක්කේ එක් එක් සිද්ධිය අනුව පමණි. තාක්ෂණික වැඩිදියුණු කිරීම් ඔවුන්ගේ ඓතිහාසික සන්දර්භය තුළ දැකිය යුතුය: ඒවායේ වර්ධනයේ කවදාද සහ ඇයිද යන්න පමණක් නොව, ඒවායේ කොටස්වල මූලාරම්භය සහ ඒවායේ මූලධර්ම. යුද්ධවලට වඩා හොඳින් සටන් කිරීමට ඔබ අහඹු ලෙස රේඩාර් හෝ න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩනය සමඟ එන්නේ නැත. ඒ හා සමානව, විශාල වශයෙන් සමාජය යුද්ධ දෙපාර්තමේන්තුවේ බොෆින් ඔවුන්ට සෙල්ලම් කිරීමට මේ දේවල් ලබා දෙන තෙක් බලා සිටින්නේ නැත. නව තාක්‍ෂණය දියුණු කිරීම යනු විවිධ හේතූන් මත විවිධ පුද්ගලයින් දායක වන ක්‍රියාවලියකි - සමහරු හමුදාවේ, සමහරු විශ්ව විද්‍යාලවල, සමහරු ඔවුන්ගේ මඩුවේ හෝ ඔවුන්ගේ අධ්‍යයනයේ. ප්‍රගතියක් ලබා ගැනීමට අනෙක් පැත්ත අවශ්‍ය වන්නේ කුමන පැත්තද යන්න නිශ්චිතවම කිව නොහැක. වැදගත් ලෙසම, මිලිටරි ගැටුමක පැවැත්ම පමණක් මිලිටරි නවෝත්පාදනය වේගවත් නොකරයි; වෙනත් ක්ෂේත්‍රවලින් නව තාක්‍ෂණයන් ලබා ගත හැකි සන්දර්භයක් තිබිය යුතු අතර නව තාක්‍ෂණය ප්‍රධාන උපායික හෝ උපාය මාර්ගික වාසි සඳහා අවස්ථා ලබා දෙනු ඇතැයි සිතිය යුතුය. මෙම කොන්දේසි නොමැති නම්, එක් පාර්ශ්වයක් ජයග්‍රහණය කරන තෙක් යුද්ධ සරලව අත්හදා බැලූ ආකාරයෙන් සටන් කරනු ඇත. මෙම ක්‍රියාවලියේදී බොහෝ සම්පත් වැය වී හෝ විනාශ වනු ඇත. එය නිර්වචනය අනුව විවිධ තාක්ෂණයන් දියුණු කිරීම සඳහා සුදුසු පරිසරයක් නොවේ. කෙටියෙන් කිවහොත්, අපට මෙම ප්‍රශ්නයට එක් ආකාරයකින් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් පිළිතුරු දිය නොහැක. යුද්ධය විසින් පොළඹවන ලද පර්යේෂණ දැනට පවතින තාක්ෂණයන් වැඩිදියුණු කිරීම සහ නව ඒවා (විශේෂයෙන් මෑත කාලයේ) වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා සැලකිය යුතු ලෙස දායක වී ඇති බව විවාදාත්මක නොවේ. සියල්ලට පසු, මිනිසුන් තමන්ට වැදගත් වන දේ සඳහා දක්ෂතාවය සහ සම්පත් ආයෝජනය කරන අතර යුද්ධය බොහෝ වැදගත් වේ. අනෙක් අතට, තාක්‍ෂණික නවෝත්පාදනයන් මිලිටරි ක්ෂේත්‍රයෙන් පරිබාහිරව සිදු වන බව ද, හමුදාවන්ට මෙයින් සැලකිය යුතු ප්‍රතිලාභයක් ලැබෙන බව ද මතභේදාත්මක නොවේ. යුද්ධය මූලික වශයෙන් නිර්මාණාත්මක බලවේගයක් නොව, විනාශ කිරීමේ හැකියාව වැඩි දියුණු කිරීමට ප්‍රධාන වශයෙන් උනන්දුවක් දක්වන එකක් බව අනුමාන කළ හැකි මතභේදාත්මක නොවේ. තාක්‍ෂණයට යුද්ධයේ බලපෑම පිළිබඳ තනි විශ්වීය සත්‍යවාදයකින් මෙම ප්‍රතිවිරෝධතා විසඳීමට ගන්නා ඕනෑම උත්සාහයක් මට නිෂ්ඵල බව පෙනේ.