The Versailles Treaty in 1919 assigned to Poland the territories of Poznan (Great Poland) and Gdansk Pomerania (is Germany and the West also known as Western Prussia or Danzig Corridor) and decided that Upper Silesia and southern part of the Eastern Prussia will be plebiscite territories.

Greater Poland was already controlled by local Polish authorities since the uprsing in December 1918; Pomerania was taken over in July 1919.

The Prussian plebiscite took part in July 1920 and was quite a disaster for Poland who only won a few villages.

Upper Silesia was finally was divided after 3 Polish uprising and a plebiscite in October 1921.

Polish southern borders were created after heavy disputes (sometimes open conflict) with Czechoslovakia over the former Duchy of Teschen/Cieszyn and Spis(z) and Orava regions. The conflict was somehow resolved in 1920 with the arbitration of the Western Powers, on terms that were rather unfavorable to Poland. Some very small border changes were later made in 1924.

Polish eastern border largely defined by the March 1921 Riga Peace Treaty with the Soviet republics of Russia, Ukraine and Belarus (USSR not yet existing)

This didn't include the important areas of Vilnius and Eastern Galicia through. Vilnius was taken over by a "rebellious" (actually acting on the orders of Polish supreme leader Józef Piłsudski) Polish general in 1920; for some times it functioned as an "independent" state of Middle Lithuania before it was officially annexed in 1922.

Eastern Galicia was captured by Poles in 1919 but its legal status was complicated: Western allies only consented to Polish administration for the period of 25 years, not incorporation. Polish ownership was offically recognized in 1923.



1919 දී වර්සායිල් ගිවිසුම මගින් Poznan (මහා පෝලන්තය) සහ Gdansk Pomerania (ජර්මනිය සහ බටහිර බටහිර Prussia හෝ Danzig කොරිඩෝව ලෙසද හැඳින්වේ) යන ප්‍රදේශ පෝලන්තයට පවරන ලද අතර ඉහළ Silesia සහ නැගෙනහිර Prussia හි දකුණු කොටස orbiscite ප්‍රදේශය වන බවට තීරණය කරන ලදී. . 1918 දෙසැම්බරයේ ඇති වූ නැගිටීමෙන් පසු මහා පෝලන්තය දැනටමත් ප්‍රාදේශීය පෝලන්ත බලධාරීන් විසින් පාලනය කරන ලදී. පොමරේනියාව 1919 ජූලි මාසයේදී අත්පත් කර ගන්නා ලදී. ප්‍රුසියානු ජනමත විචාරණය 1920 ජූලි මාසයේදී සහභාගී වූ අතර ගම් කිහිපයක් පමණක් දිනාගත් පෝලන්තයට එය මහත් ව්‍යසනයක් විය. 1921 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී පෝලන්ත නැගිටීම් 3 කින් සහ ජනමත විචාරණයකින් පසුව ඉහළ සිලේසියාව බෙදී ගියේය. පෝලන්ත දකුණු දේශසීමා නිර්මාණය වූයේ චෙකොස්ලෝවැකියාව සමඟ හිටපු ටෙස්චෙන්/සීසින් ආදිපාදවරයා සහ ස්පීස්(z) සහ ඔරාවා ප්‍රදේශ සම්බන්ධයෙන් ඇති වූ දැඩි ආරවුල් (සමහර විට විවෘත ගැටුම්) පසුවය. පෝලන්තයට තරමක් අහිතකර කොන්දේසි මත බටහිර බලවතුන්ගේ බේරුම්කරණය සමඟ ගැටුම කෙසේ හෝ 1920 දී විසඳන ලදී. සමහර ඉතා කුඩා දේශසීමා වෙනස්කම් පසුව 1924 දී සිදු කරන ලදී. පෝලන්ත නැගෙනහිර මායිම බොහෝ දුරට නිර්වචනය කරන ලද්දේ 1921 මාර්තු රුසියාව, යුක්රේනය සහ බෙලරුස් යන සෝවියට් සමූහාණ්ඩු සමග රීගා සාම ගිවිසුම මගින් (USSR තවම නොපවතියි) මෙයට විල්නියස්හි වැදගත් ප්‍රදේශ ඇතුළත් නොවීය. නැගෙනහිර ගැලීසියාව හරහා. 1920 දී &quot;කැරලිකාර&quot; (සැබවින්ම පෝලන්ත උත්තරීතර නායක ජෝසෙෆ් පිල්සුඩ්ස්කිගේ අණ පරිදි ක්‍රියා කරන) පෝලන්ත ජෙනරාල්වරයෙකු විසින් විල්නියස් අල්ලා ගන්නා ලදී. එය 1922 දී නිල වශයෙන් ඈඳා ගැනීමට පෙර එය මැද ලිතුවේනියාවේ &quot;ස්වාධීන&quot; රාජ්‍යයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක විය. නැගෙනහිර ගැලීසියාව 1919 දී පෝලන්ත ජාතිකයින් විසින් අල්ලා ගන්නා ලද නමුත් එහි නීතිමය තත්ත්වය සංකීර්ණ විය: බටහිර සහචරයින් පෝලන්ත පාලනයට එකඟ වූයේ වසර 25 ක කාලයකට පමණි , සංස්ථාගත කිරීම නොවේ. පෝලන්ත හිමිකාරිත්වය 1923 දී නිල වශයෙන් පිළිගනු ලැබීය.


