Evacuees were mostly children, either unaccompanied or with their mothers, but others were also included in the government scheme including "homeless persons, expectant mothers, children in nurseries, camps and hostels, invalids, old people, the crippled, and the blind" (Richard M. Titmuss, *Problems of Social Policy*). About 4,000 old and infirm people were transferred by the government from London to hospitals in country areas by December 1940, others left unofficially or through assisted schemes - between October 1940 and June 1941 about 21,500 left London with the assistance of churches and voluntary organisations such as the Friends' War Relief Service. Titmuss illustrates the challenges the voluntary organisations could face in a footnote mentioning "Miss Q, aged seventy, deaf, quite toothless, not very clean, living in the basement of an empty house in a much bombed area. Determined to take with her a cat, a feather bed, and two large trunks beside the usual complement of parcels, cases and carriers. The arrangements for transport for her and her luggage at both ends of the journey were not altogether easy, and the storage of her London furniture was another problem with which he had to deal. She stayed one month, borrowed money from all the neighbours, and returned to London because she couldn't 'seem to take to a place where there wasn't no Picture House nor no evening paper neither'"

Birmingham would be an odd destination for an evacuee, though; with all the industry in the area (e.g. the Spitfire factory at Castle Bromwich) it was a prime target for the Luftwaffe and heavily bombed, people were evacuated *from* Birmingham, Coventry, West Bromwich, Smethwick and Walsall.
ඉවත් කරන ලද අය බොහෝ විට ළමයින්, එක්කෝ අනාචාරයේ හෝ ඔවුන්ගේ මව්වරුන් සමඟ, නමුත් අනෙක් අය ද &quot;නිවාස නොමැති පුද්ගලයින්, ගැබිනි මව්වරුන්, තවාන් වල, කඳවුරුවල සහ නේවාසිකාගාරවල සිටින ළමුන්, ආබාධිතයන්, මහලු අය, ආබාධිතයන් සහ අන්ධයන්&quot; ඇතුළු රජයේ යෝජනා ක්‍රමයට ඇතුළත් කර ඇත. Richard M. Titmuss, *සමාජ ප්‍රතිපත්තිවල ගැටලු*). 1940 දෙසැම්බර් වන විට මහලු සහ දුර්වල පුද්ගලයින් 4,000 ක් පමණ රජය විසින් ලන්ඩනයේ සිට රට ප්‍රදේශවල රෝහල් වෙත මාරු කරන ලදී, අනෙක් අය නිල නොවන හෝ ආධාර යෝජනා ක්‍රම හරහා පිටව ගියහ - 1940 ඔක්තෝබර් සහ 1941 ජුනි අතර 21,500 ක් පමණ පල්ලි සහ ස්වේච්ඡා සංවිධානවල සහාය ඇතිව ලන්ඩනය හැර ගියහ. මිතුරන්ගේ යුද සහන සේවය. ටිට්මස් පාද සටහනකින් ස්වේච්ඡා සංවිධානවලට මුහුණ දිය හැකි අභියෝග නිදර්ශනය කරයි, &quot;කිව් මෙනවිය, වයස අවුරුදු හැත්තෑවක්, බිහිරි, තරමක් දත් නැති, එතරම් පිරිසිදු නැති, බොහෝ බෝම්බ හෙලන ප්‍රදේශයක පාළු නිවසක පහළම මාලයේ ජීවත් වේ. ඇය සමඟ බළලෙකු රැගෙන යාමට තීරණය කර ඇත. , පිහාටු ඇඳක් සහ පාර්සල්, කේස් සහ වාහකවල සුපුරුදු අනුපූරකයට පසෙකින් විශාල ටන්ක දෙකක් ඇයට සහ ඇගේ ගමන් මලු සඳහා ගමනේ කෙළවරේ ප්‍රවාහනය කිරීම කිසිසේත් පහසු නොවූ අතර ඇගේ ලන්ඩන් ගෘහ භාණ්ඩ ගබඩා කිරීම තවත් ගැටලුවක් විය. ඔහුට ගනුදෙනු කිරීමට සිදු වූ අතර, ඇය මාසයක් නැවතී, සියලු අසල්වැසියන්ගෙන් මුදල් ණයට ගෙන, &#39;පින්තූර නිවසක් හෝ සන්ධ්‍යා පත්‍රයක් නොමැති තැනකට ගෙන යාමට නොහැකි වූ නිසා&#39; ඇය නැවත ලන්ඩනයට ගියාය. කෙසේ වෙතත්, බර්මින්හැම් ඉවත් කරන්නෙකුට අමුතු ගමනාන්තයක් වනු ඇත; ප්‍රදේශයේ සියලුම කර්මාන්ත සමඟ (උදා: Castle Bromwich හි Spitfire කම්හල) එය Luftwaffe හි ප්‍රධාන ඉලක්කයක් වූ අතර දැඩි ලෙස බෝම්බ හෙලූ අතර, මිනිසුන් බර්මින්හැම්, Coventry, West Bromwich, Smethwick සහ Walsall වලින් ඉවත් කරන ලදී.