Triumph: Hitler attacked Poland, and then the following spring France, at a time when most of his generals felt that Germany was far from ready to fight. (They wanted to wait until 1945.) In both cases they achieved near-total success in a breathtakingly short time.

Failure: Hitler felt that because Russia was "rotten" to the core that it could therefore not put up a significant sustained military resistance. His direction of the Russian campaign, therefore, was ill-planned, confused, and did not give nearly enough respect to the tenacity and brutality of both the Red Army and the Russian winter. His insistence on defending captured ground 'to the last man' exacerbated the problem, as perfectly good units in bad positions were sacrificed instead of pulled back. In the end, his whole boneheaded running of the Barbarossa campaign cost millions of lives shed to no purpose, and hastened the end of Nazi Germany by years.
ට්‍රයම්ෆ්: හිට්ලර් පෝලන්තයට පහර දුන්නේය, පසුව ඊළඟ වසන්තයේ ප්‍රංශය, ඔහුගේ බොහෝ ජෙනරාල්වරුන්ට ජර්මනිය සටන් කිරීමට සූදානම් නැති බව හැඟී ගිය කාලයකදී. (ඔවුන්ට 1945 වන තෙක් බලා සිටීමට අවශ්‍ය විය.) අවස්ථා දෙකේදීම ඔවුන් විශ්මයජනක කෙටි කාලයක් තුළ සම්පූර්ණ සාර්ථකත්වයක් අත්කර ගත්හ. අසාර්ථකත්වය: හිට්ලර්ට හැඟී ගියේ රුසියාව &quot;කුණු වී ඇති&quot; නිසා සැලකිය යුතු තිරසාර මිලිටරි ප්‍රතිරෝධයක් ඉදිරිපත් කළ නොහැකි බවයි. එබැවින් රුසියානු ව්‍යාපාරයේ ඔහුගේ මෙහෙයවීම වැරදි ලෙස සැලසුම් කළ, ව්‍යාකූල වූ අතර රතු හමුදාවේ සහ රුසියානු ශීත ඍතුවේ යන දෙඅංශයේම ස්ථීරභාවය සහ ම්ලේච්ඡත්වයට ප්‍රමාණවත් තරම් ගෞරවයක් ලබා දුන්නේ නැත. අල්ලා ගන්නා ලද භූමිය &#39;අන්තිම මිනිසා දක්වා&#39; ආරක්ෂා කිරීමට ඔහු කළ අවධාරනය ගැටලුව උග්‍ර කළේ නරක ස්ථානවල පරිපූර්ණ ඒකක පසුපසට ඇද දැමීම වෙනුවට පූජා කරන ලද බැවිනි. අවසානයේදී, බාබරෝසා ප්‍රචාරණ ව්‍යාපාරයේ ඔහුගේ මුලු ඇටකටු දිවීම නිසා කිසිදු අරමුණක් නොමැතිව මිලියන ගණනක් ජීවිත අහිමි වූ අතර, නාසි ජර්මනියේ අවසානය වසර ගණනාවකින් ඉක්මන් කළේය.