The Japanese did develop an experimental oxygen-propelled aerial torpedo, the Type 94 in the early 1930s in parallel with the oxygen-propelled Type 93 and Type 95. The Navy Technical Arsenal found that the Type 94 was too complicated and maintenance- intensive for an aerial weapon. The main advantage of an oxygen torpedo- range- was not nearly as important for aerial attacks, especially since aircraft often lacked the sophisticated and heavy fire-control equipment surface ships and submarines possessed to successfully carry out an attack at distance. Although the Yokusuka and Nagasaki Arsenals produced between 100-200 Type 94s, the Japanese soon went back to conventional aerial torpedoes. The IJN would not revisit the possibility of oxygen aerial torpedoes in no small part because its standard aerial torpedo, the Type 91, gave sterling performance. The Type 91 was superior in performance to its American counterpart at the start of the Pacific War and their anti-roll stabilizers allowed the torpedo to better hit their target. The only serious wartime modifications of the Type 91 was replacement of bronze parts with steel and minor alterations that eased production and boosted performance, with the resulting simplified torpedo, the Type 4, entering production in 1944.  
ජපන් ජාතිකයින් 1930 ගණන්වල මුල් භාගයේදී ඔක්සිජන් ප්‍රචලිත කරන ලද Type 93 සහ Type 95 ට සමාන්තරව Type 94 නම් පර්යේෂණාත්මක ඔක්සිජන් ප්‍රචලිත ගුවන් ටෝපිඩෝවක් නිපදවා ඇත. ගුවන් ආයුධය. ඔක්සිජන් ටෝර්පිඩෝ පරාසයක ඇති ප්‍රධාන වාසිය ගුවන් ප්‍රහාර සඳහා එතරම් වැදගත් නොවීය, විශේෂයෙන් දුරින් ප්‍රහාරයක් සාර්ථකව සිදු කිරීමට ගුවන් යානා සතුව නවීන හා බර ගිනි පාලන උපකරණ මතුපිට නැව් සහ සබ්මැරීන නොතිබූ බැවිනි. යොකුසුකා සහ නාගසාකි අවි ගබඩා 94 වර්ගයේ 100-200 අතර ප්‍රමාණයක් නිෂ්පාදනය කළද, ජපන් ජාතිකයන් ඉක්මනින්ම සම්ප්‍රදායික ගුවන් ටෝපිඩෝ වෙත ආපසු ගියහ. IJN එහි සම්මත ගුවන් ටෝර්පිඩෝ වන Type 91 ස්ටර්ලිං කාර්ය සාධනය ලබා දුන් නිසා කුඩා කොටසකින් ඔක්සිජන් ගුවන් ටෝර්පිඩෝ වල හැකියාව නැවත සොයා නොගනු ඇත. 91 වර්ගය පැසිෆික් යුද්ධය ආරම්භයේදී එහි ඇමරිකානු සහකරුට වඩා කාර්ය සාධනය අතින් උසස් වූ අතර ඔවුන්ගේ ප්‍රති-රෝල් ස්ථායීකාරක මගින් ටෝර්පිඩෝව ඔවුන්ගේ ඉලක්කයට වඩා හොඳින් පහර දීමට ඉඩ ලබා දුන්නේය. 91 වර්ගයේ එකම බරපතල යුධ කාලීන වෙනස් කිරීම් වූයේ ලෝකඩ කොටස් වානේ සමඟ ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම සහ නිෂ්පාදනය පහසු කර කාර්ය සාධනය ඉහළ නැංවීමයි.  