In mammals, mitochondria don't necessarily divide during mitosis; instead they divide when the host cell requires more energy and combine or die out when less energy is needed. During mitosis, the mitochondria present are split up between the two daughter cells. In single celled eukaryotes; the mitochondria divides with the cell cycle to ensure each daughter cell receives a mitochondria. That being said, mitochondria divide by [binary fission](_URL_2_) much like prokaryotes do. This process is simple, when compared to mitotic division, and is as close to perfect as possible, except the sizes might not be congruent.

Mitochondria are essentially a cell of their own. They have their own DNA, produce their own energy, but must acquire its nutrients from the host cell. In return, the host cell gets a healthy supply of energy. This symbiotic relationship makes it so that one cannot survive without the other. The mitochondria will starve due to lack of nutrients and the host cell will eventually die without a good source of energy. The [Endosymbiotic theory](_URL_1_) can help with understanding how this could have occurred. Not all eukaryotic cells require a mitochondria though (amitochondrial). A [RBC; Red Blood Cell](_URL_0_) is an example of this. 

 > If so, how frequent does this happen?

I'm not sure as to how frequent this happens but I will assume that it doesn't happen very often or that the cells do not last long enough for us to observe this happening enough.

Source: Biotechnology student.

TL;DR: Mitochondria divide pretty damn perfectly except for size sometimes. I assume it would be hard to gauge at how frequent cells are given no mitochondria. Someone else may be able to help with this point.

ක්ෂීරපායීන් තුළ, මයිටොකොන්ඩ්‍රියා මයිටෝසිස් අතරතුර අනිවාර්යයෙන්ම බෙදෙන්නේ නැත; ඒ වෙනුවට ධාරක සෛලයට වැඩි ශක්තියක් අවශ්‍ය වූ විට ඒවා බෙදෙන අතර අඩු ශක්තියක් අවශ්‍ය වූ විට සංයෝජන හෝ මිය යයි. මයිටෝසිස් අතරතුර, මයිටොකොන්ඩ්‍රියා දියණියගේ සෛල දෙක අතර බෙදී යයි. තනි සෛල යුකැරියෝට් වල; සෑම දියණියක සෛලයකටම මයිටොකොන්ඩ්‍රියාවක් ලැබෙන බව සහතික කිරීම සඳහා මයිටොකොන්ඩ්‍රියා සෛල චක්‍රය සමඟ බෙදී යයි. එසේ පැවසුවහොත්, මයිටොකොන්ඩ්‍රියාව ප්‍රොකැරියෝට මෙන් [ද්වික විඛණ්ඩනය](_URL_2_) මගින් බෙදේ. මයිටොටික් බෙදීම හා සසඳන විට මෙම ක්‍රියාවලිය සරල වන අතර, ප්‍රමාණයන් සමපාත නොවිය හැකි හැර, හැකිතාක් පරිපූර්ණත්වයට සමීප වේ. මයිටොකොන්ඩ්‍රියා යනු ඔවුන්ගේම සෛලයකි. ඔවුන්ට ඔවුන්ගේම DNA ඇත, ඔවුන්ගේම ශක්තිය නිපදවයි, නමුත් ධාරක සෛලයෙන් එහි පෝෂ්‍ය පදාර්ථ ලබා ගත යුතුය. ඒ වෙනුවට, ධාරක සෛලයට නිරෝගී බලශක්ති සැපයුමක් ලැබේ. මෙම සහජීවන සම්බන්ධතාවය නිසා කෙනෙකුට අනෙකා නොමැතිව ජීවත් විය නොහැක. පෝෂ්‍ය පදාර්ථ නොමැතිකම නිසා මයිටොකොන්ඩ්‍රියා සාගින්නෙන් පෙළෙන අතර හොඳ ශක්ති ප්‍රභවයක් නොමැතිව ධාරක සෛලය අවසානයේදී මිය යනු ඇත. [Endosymbiotic න්‍යාය](_URL_1_) මෙය සිදු විය හැකි ආකාරය තේරුම් ගැනීමට උදවු විය හැක. සියලුම යුකැරියෝටික් සෛල සඳහා මයිටොකොන්ඩ්‍රියා අවශ්‍ය නොවේ (ඇමිටොකොන්ඩ්‍රියල්). A [RBC; රතු රුධිර සෛල](_URL_0_) මෙයට උදාහරණයකි. &gt; එසේ නම්, මෙය කොපමණ වාර ගණනක් සිදු වේද? මෙය කොපමණ නිතර සිදු වේද යන්න ගැන මට විශ්වාසයක් නැත, නමුත් එය බොහෝ විට සිදු නොවන බව හෝ සෛල අපට මෙය ප්‍රමාණවත් ලෙස නිරීක්ෂණය කිරීමට ප්‍රමාණවත් කාලයක් පවතින්නේ නැතැයි මම උපකල්පනය කරමි. මූලාශ්රය: ජෛව තාක්ෂණ ශිෂ්ය. TL;DR: මයිටොකොන්ඩ්‍රියා සමහර විට ප්‍රමාණය හැර මනාව බෙදී යයි. සෛලවලට මයිටොකොන්ඩ්‍රියා ලබා නොදෙන ආකාරය මැන බැලීම අපහසු වනු ඇතැයි මම උපකල්පනය කරමි. මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් වෙනත් කෙනෙකුට උදව් කළ හැකිය.
