I'm a stress physiologist. We (stress researchers) take it as a given that *in the short term, the stress response is helpful*. (The stress response = sharp elevation of stress hormones - epinephrine, cortisol, and a few others - during a stressful event.) Those hormones redirect energy toward dealing with a short-term emergency - raising glucose, raising BP and heart rate, often switching behaviors toward "escape" type behaviors (and away from reproductive behaviors, e.g. a bird will abandon its nest and fly away), refocusing attention, and increasing immune response (in the short term). Simultaneously almost all investment in "long term" projects is halted - growth, tissue repair, digestion, and reproduction are all strongly inhibited, presumably so as to redirect all available energy toward running away or fighting.

This definitely helps you deal with that 1 stressful event. It's like an "emergency mode."

The problem develops if there are repeated or chronic stressful events so that the animal sort of gets "stuck" in that emergency mode. Keep glucose elevated forever and you can slip into pre-diabetes; keep attention keyed up forever and there seem to be significant problems with long-term memory; the immune system actually is inhibited if cortisol is elevated chronically; the long-term elevations in BP and heart rate are associated with cardiac problems; and the inhibition of "nonessential" systems can lead to digestive problems, loss of libido, infertility, slow wound healing, etc. Ultimately there's increased mortality and decreased reproduction with long-term chronic stress.

So the stress response is great for dealing with short-term, one-off stressful events, but becomes maladaptive in chronic long-term stress.

I usually recommend Sapoksky's book "Why Zebras Don't Get Ulcers" for an introduction to all this. It's a great entertaining book written for lay readers, but is also well enough researched that I actually use it as a textbook in my endocrinology courses. 
මම ආතති කායික විද්‍යාඥයෙක්. අපි (ආතති පර්යේෂකයන්) එය *කෙටි කාලීනව, ආතති ප්‍රතිචාරය ප්‍රයෝජනවත්* බව සලකමු. (ආතති ප්‍රතිචාරය = ආතති හෝමෝනවල තියුණු වැඩිවීමක් - epinephrine, cortisol සහ තවත් කිහිපයක් - ආතති සහගත සිදුවීමකදී.) එම හෝමෝන කෙටි කාලීන හදිසි අවස්ථාවකදී කටයුතු කිරීමට ශක්තිය හරවා යවයි - ග්ලූකෝස් වැඩි කිරීම, BP සහ හෘද ස්පන්දන වේගය වැඩි කිරීම, බොහෝ විට මාරු වීම &quot;පලා යාම&quot; ආකාරයේ හැසිරීම් (සහ ප්‍රජනක හැසිරීම් වලින් ඈත් වීම, උදා: කුරුල්ලෙකු තම කූඩුව අතහැර පියාසර කරයි), අවධානය නැවත යොමු කිරීම සහ ප්‍රතිශක්තිකරණ ප්‍රතිචාරය වැඩි කිරීම (කෙටි කාලීනව). ඊට සමගාමීව &quot;දිගු කාලීන&quot; ව්‍යාපෘති සඳහා වන සියලුම ආයෝජන පාහේ නවතා ඇත - වර්ධනය, පටක අලුත්වැඩියාව, ජීර්ණය සහ ප්‍රජනනය යන සියල්ල දැඩි ලෙස අවහිර කරනු ලැබේ, අනුමාන කළ හැකි පරිදි පවතින සියලු ශක්තිය පලා යාමට හෝ සටන් කිරීමට හරවා යවනු ලැබේ. මෙය නියත වශයෙන්ම ඔබට එම 1 ආතති සහගත සිදුවීම සමඟ කටයුතු කිරීමට උපකාරී වේ. එය &quot;හදිසි මාදිලියක්&quot; වැනිය. නැවත නැවත හෝ නිදන්ගත ආතති සහගත සිදුවීම් තිබේ නම් ගැටළුව වර්ධනය වේ, එවිට සත්ව වර්ගය එම හදිසි මාදිලියේ &quot;හිරවී&quot; යයි. ග්ලූකෝස් සදහටම ඉහළ මට්ටමක තබා ගන්න, ඔබට පූර්ව දියවැඩියාවට ලිස්සා යා හැකිය; අවධානය සදහටම තබා ගන්න සහ දිගු කාලීන මතකයේ සැලකිය යුතු ගැටළු ඇති බව පෙනේ; කෝටිසෝල් නිදන්ගතව වැඩි වුවහොත් ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය ඇත්ත වශයෙන්ම අඩාල වේ; රුධිර පීඩනය හා හෘද ස්පන්දන වේගය දිගුකාලීනව වැඩි වීම හෘද රෝග සමඟ සම්බන්ධ වේ; සහ &quot;අත්‍යවශ්‍ය නොවන&quot; පද්ධති නිෂේධනය කිරීම ආහාර ජීර්ණ ගැටළු, ලිබිඩෝ නැතිවීම, වඳභාවය, මන්දගාමී තුවාල සුව කිරීම යනාදියට හේතු විය හැක. අවසානයේ දී දිගු කාලීන නිදන්ගත ආතතිය සමඟ මරණ අනුපාතය වැඩි වන අතර ප්‍රජනනය අඩු වේ. එබැවින් කෙටි කාලීන, එකවර ආතති සහගත සිදුවීම් සමඟ කටයුතු කිරීම සඳහා ආතති ප්‍රතිචාරය විශිෂ්ට වේ, නමුත් නිදන්ගත දිගු කාලීන ආතතිය තුළ අක්‍රමිකතා බවට පත්වේ. මම සාමාන්‍යයෙන් මේ සියල්ල ගැන හැඳින්වීමක් සඳහා Sapoksky ගේ &quot;Why Zebras Don&#39;t Ulcers&quot; පොත නිර්දේශ කරමි. එය ගිහි පාඨකයින් සඳහා ලියන ලද විශිෂ්ට විනෝදාස්වාද පොතක් වන නමුත්, එය මගේ අන්තරාසර්ග විද්‍යා පාඨමාලා සඳහා පෙළපොතක් ලෙස භාවිතා කරන තරමට හොඳින් පර්යේෂණ කර ඇත. 