It depends on the country. In the US it's pretty easy to switch fields at your stage, in Europe it would be much much more difficult usually. I don't know about other places.

However: I would absolutely not recommend doing a history PhD if you're looking at it as a path to an academic career. There are only academic positions for a tiny proportion of qualified candidates, and it is absolutely not a meritocracy - who gets a job and who rises up the ladder is almost pure dumb luck. Fighting for one of those positions is brutal psychologically, and odds are that you will almost certainly wash out and have to start your professional life over from scratch. And if you do get a job, being a professor is not as fun as it looks from the outside; there's a lot of admin, teaching is exhausting, and there are a lot of toxic people. If you can see yourself doing something else, do it.
එය රට මත රඳා පවතී. එක්සත් ජනපදයේ ඔබේ වේදිකාවේදී ක්ෂේත්‍ර මාරු කිරීම ඉතා පහසුය, යුරෝපයේ එය සාමාන්‍යයෙන් වඩා දුෂ්කර වනු ඇත. අනිත් තැන් ගැන මම දන්නේ නැහැ. කෙසේ වෙතත්: ඔබ එය ශාස්ත්‍රීය වෘත්තියකට මාර්ගයක් ලෙස සලකන්නේ නම් ඉතිහාස ආචාර්ය උපාධියක් කිරීමට මම කිසිසේත්ම නිර්දේශ නොකරමි. සුදුසුකම් ලත් අපේක්ෂකයින්ගෙන් ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයකට අධ්‍යයන තනතුරු පමණක් ඇති අතර එය කිසිසේත්ම කුසලතාවක් නොවේ - රැකියාවක් ලැබෙන්නේ කාටද සහ ඉනිමඟින් නැඟෙන්නේ කාටද යන්න පාරිශුද්ධ ගොළු වාසනාවකි. එම තනතුරුවලින් එකක් සඳහා සටන් කිරීම මනෝවිද්‍යාත්මකව ම්ලේච්ඡ වන අතර, අවාසිය නම් ඔබ නිසැකවම පාහේ සෝදා හරිනු ඇති අතර ඔබේ වෘත්තීය ජීවිතය මුල සිටම ආරම්භ කිරීමට සිදුවනු ඇත. ඔබට රැකියාවක් ලැබෙන්නේ නම්, මහාචාර්යවරයකු වීම පිටතින් පෙනෙන තරම් විනෝදයක් නොවේ. ඇඩ්මින්ලා ගොඩක් ඉන්නවා, ඉගැන්වීම වෙහෙසකරයි, විෂ සහිත මිනිස්සු ගොඩක් ඉන්නවා. ඔබ වෙනත් දෙයක් කරන බව ඔබට පෙනෙන්නේ නම්, එය කරන්න.