You can think of them as chemical properties and atomic properties. 

~Chemical properties are mostly caused by the outer most ring of electrons (valence) orbiting the nucleus. You see electrons are lonely little guys and they like to be with other electrons, exactly 8 to be specific. If they can find a way to hook up with other electrons so there are 8 of them in an orbital, the resulting chemical becomes stable. 

For instance you have Carbon, with 4 valence electrons but it really wants to have 8. But take 2 carbons and put them together and they can share each others electrons, 4+4 = 8 and bang, you have a carbon chain. Or take Oxygen, it has 6 valence electrons but wants 8. However if you took 2 Oxygen and a carbon, each oxygen could share 2 electrons with the carbon making 8 total, and the carbon would be sharing 4 electrons between the two oxygen atoms also getting 8. And bam, you have carbon dioxide. Or take 2 hydrogen each with 1 valence electron, add them to an oxygen which has 6 and 1+1+6=8 and you have water. 


Some atoms already have their valence shells full and neither want to give or take electrons. Because they are quite happy to be by themselves, they very rarely interact with other elements and we call these the noble gases. They are stable, and not very reactive because they already have a full valence shell. 



~Nuclear properties. The number of protons and neutrons affect the mass of an atom, which in turn affects how heavy that element is. For instance Hydrogen has one proton, and it's the lightest gas there is, and Uranium has 92 protons and 146 neutrons (in some isotopes) , so it is one of the heavier elements (and the heaviest naturally occurring one)

Aside from the mass of the atom, as the nucleus gets larger and larger, the ability for the nuclear forces to hold it together get weaker. Above a certain threshold the mass is so large, and the force holding it together so weakened that the atom can split apart and form 2 new elements. This is how radioactivity and fission works. 

~Transmutation is a fact of life, yes. For instance most of the helium in the world today is a byproduct of uranium and thorium decomposition. As the uranium radiates and splits into smaller nuclei it breaks down and helium and lead are the byproducts. Helium is so light it would float off into space if we didn't capture it so Earth lost it's original helium a long time ago. Most of the helium we use today comes from natural gas deposits, where the helium is released by decaying uranium and thorium and trapped with the natural gas for the same reason the natural gas is, it's a pocket of impermeable rock holding it all in. It's expected that gases under the earth should tend to collect together. 

ඔබට ඒවා රසායනික ගුණ සහ පරමාණුක ගුණ ලෙස සැලකිය හැකිය. ~රසායනික ගුණ බොහෝ දුරට ඇතිවන්නේ න්‍යෂ්ටිය වටා පරිභ්‍රමණය වන ඉලෙක්ට්‍රෝනවල (සංයුජතා) පිටත බොහෝ වළල්ල මගිනි. ඔබට පෙනෙන්නේ ඉලෙක්ට්‍රෝන යනු හුදකලා කුඩා මිනිසුන් වන අතර ඔවුන් වෙනත් ඉලෙක්ට්‍රෝන සමඟ සිටීමට කැමතියි, හරියටම 8 නිශ්චිතව කිවහොත්. ඔවුන්ට වෙනත් ඉලෙක්ට්‍රෝන සමඟ සම්බන්ධ වීමට ක්‍රමයක් සොයා ගත හැකි නම්, ඒවායින් 8ක් කක්ෂයක පවතින විට, එහි ප්‍රතිඵලය වන රසායනිකය ස්ථායී වේ. උදාහරණයක් ලෙස ඔබ සතුව සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන 4ක් සහිත කාබන් ඇති නමුත් එයට ඇත්ත වශයෙන්ම අවශ්‍ය වන්නේ 8ක් තිබීමයි. නමුත් කාබන් 2ක් ගෙන ඒවා එකට දමා එකිනෙකාට ඉලෙක්ට්‍රෝන බෙදා ගත හැක, 4+4 = 8 සහ පිපිරීම, ඔබට කාබන් දාමයක් ඇත. එසේත් නැතිනම් ඔක්සිජන් ගන්න, එයට සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන 6ක් ඇති නමුත් අවශ්‍ය වන්නේ 8යි. කෙසේ වෙතත්, ඔබ ඔක්සිජන් 2ක් සහ කාබන් එකක් ගත්තොත්, එක් ඔක්සිජන් එකට ඉලෙක්ට්‍රෝන 2ක් කාබන් සමඟ බෙදා ගත හැකි අතර එය මුළු 8ක් වන අතර කාබන් ඔක්සිජන් පරමාණු දෙක අතර ඉලෙක්ට්‍රෝන 4ක් බෙදා ගනී. ලබා ගැනීම 8. සහ බාම්, ඔබට කාබන් ඩයොක්සයිඩ් ඇත. නැතහොත් සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන 1ක් සමඟ හයිඩ්‍රජන් 2 බැගින් ගෙන ඒවා 6 සහ 1+1+6=8 ඇති ඔක්සිජන් එකකට එකතු කර ඔබට ජලය ඇත. සමහර පරමාණුවල දැනටමත් ඒවායේ සංයුජතා කවච පිරී ඇති අතර ඉලෙක්ට්‍රෝන ලබා දීමට හෝ ගැනීමට අවශ්‍ය නැත. ඔවුන් තනිවම සිටීම ගැන සතුටු වන නිසා, ඔවුන් ඉතා කලාතුරකින් වෙනත් මූලද්‍රව්‍ය සමඟ අන්තර් ක්‍රියා කරන අතර අපි මේවා උච්ච වායු ලෙස හඳුන්වමු. ඒවා දැනටමත් සම්පූර්ණ සංයුජතා කවචයක් ඇති බැවින් ඒවා ස්ථායී වන අතර ඉතා ප්‍රතික්‍රියාශීලී නොවේ. ~න්‍යෂ්ටික ගුණ. ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන සංඛ්‍යාව පරමාණුවක ස්කන්ධයට බලපාන අතර එය එම මූලද්‍රව්‍යය කෙතරම් බරද යන්න බලපායි. නිදසුනක් ලෙස හයිඩ්‍රජන් සතුව ඇත්තේ එක් ප්‍රෝටෝනයක් වන අතර එහි ඇති සැහැල්ලුම වායුව එය වන අතර යුරේනියම් සතුව ප්‍රෝටෝන 92ක් සහ නියුට්‍රෝන 146ක් (සමහර සමස්ථානිකවල) ඇත, එබැවින් එය ස්කන්ධය හැරුණු විට බරින් යුත් මූලද්‍රව්‍යවලින් එකකි (සහ ස්වභාවිකව ඇති බරම) පරමාණුව, න්‍යෂ්ටිය විශාල වන තරමට විශාල වන විට, න්‍යෂ්ටික බලවේගවලට එය එකට තබා ගැනීමේ හැකියාව දුර්වල වේ. නිශ්චිත සීමාවකට ඉහළින් ස්කන්ධය ඉතා විශාල වන අතර, එය එකට තබාගෙන සිටින බලය දුර්වල වී පරමාණුව වෙන් වී නව මූලද්‍රව්‍ය 2ක් සෑදිය හැක. විකිරණශීලිත්වය සහ විඛණ්ඩනය ක්‍රියා කරන්නේ එලෙසය. ~පරිවර්තනය යනු ජීවිතයේ සත්‍යයකි, ඔව්. උදාහරණයක් ලෙස අද ලෝකයේ ඇති හීලියම්වලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් යුරේනියම් සහ තෝරියම් වියෝජනයේ අතුරු ඵලයකි. යුරේනියම් විකිරණය වී කුඩා න්‍යෂ්ටි බවට බෙදෙන විට එය බිඳ වැටෙන අතර හීලියම් සහ ඊයම් අතුරු ඵල වේ. හීලියම් ඉතා සැහැල්ලු බැවින් අප එය අල්ලා නොගතහොත් එය අභ්‍යවකාශයට පාවී යනු ඇත, එබැවින් පෘථිවියට බොහෝ කලකට පෙර එහි මුල් හීලියම් අහිමි විය. අද අප භාවිතා කරන බොහෝ හීලියම් ස්වාභාවික වායු නිධි වලින් පැමිණේ, එහිදී හීලියම් දිරාපත් වන යුරේනියම් සහ තෝරියම් මගින් මුදා හරින අතර ස්වාභාවික වායුව සමඟ සිරවී ඇති අතර එම හේතුව නිසාම ස්වාභාවික වායුව වන අතර, එය අපරාජිත පාෂාණ සාක්කුවකි. පෘථිවියට යටින් ඇති වායූන් එකට එකතු වීමට නැඹුරු වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ. 
