Until the end of the last ice age (10-12,000 years ago ish), there were a lot of really, really large mammals. Things like mammoths, mastodons, giant ground sloths, glyptodons, titanotheres, short-faced bears, multiple species of giant bison... They weren't as large as the largest dinosaurs but they were as big as many of the dinosaurs we commonly think of. They went extinct in large part because of human stresses (i.e., overhunting). On each continent, one of the first things that happened after human colonization was the extinction of the endemic megafauna. Climate may have played some role, but humans were the major driver.  
  
I don't know if the oxygen content argument works as well for animals with closed circulatory systems. Usually that's a hypothesis that's applied specifically to insects. Insects don't have lungs and their 'blood' (=hemolymph) isn't used for transporting oxygen like ours. Instead, they have this system of branching tubes that open to the outside. The tubes branch and branch and branch until the endings allow for gas exchange on a cellular level. This system works well for small things, but it does place limits on how large they can get. Having a higher concentration of oxygen alleviates that. But that argument breaks down for things like mammals and dinosaurs that have lungs and efficient means of oxygen transport.  

**Edit:** [Here](_URL_0_) is an article that actually looked at the distribution of body sizes in dinosaurs versus other groups. Though we see a biased distribution of mammal body sizes currently (because most of the large ones died out recently (on an evolutionary scale)), several groups of dinosaurs were skewed towards larger body sizes. The author's hypothesis is that this was due to predator-prey interactions: herbivore species grew larger as a defense to predation and predators responded by getting larger too. Then the prey species grew larger. Then the predators. And so on.
අවසාන අයිස් යුගය අවසන් වන තුරු (අවුරුදු 10-12,000 කට පෙර), ඇත්ත වශයෙන්ම විශාල ක්ෂීරපායින් ගොඩක් සිටියහ. මැමත්, මැස්ටෝඩන්, යෝධ බිම් අලසයන්, ග්ලිප්ටෝඩෝන, ටයිටනෝතෙරෙස්, කෙටි මුහුණැති වලසුන්, යෝධ බයිසන් විශේෂ කිහිපයක් වැනි දේවල්... ඔවුන් විශාලතම ඩයිනෝසෝරයන් තරම් විශාල නොවූ නමුත් ඒවා අප සාමාන්‍යයෙන් සිතන බොහෝ ඩයිනෝසෝරයන් තරම් විශාල විය. වල. මානව ආතතීන් (එනම්, අධික ලෙස දඩයම් කිරීම) නිසා ඔවුන් විශාල වශයෙන් වඳ වී ගියේය. සෑම මහාද්වීපයකම, මානව යටත් විජිතකරණයෙන් පසු සිදු වූ පළමු දෙය නම් ආවේණික මෙගාෆවුනා වඳ වී යාමයි. දේශගුණය යම් කාර්යභාරයක් ඉටු කළ හැකි නමුත් මිනිසුන් ප්රධාන ධාවකය විය. සංවෘත සංසරණ පද්ධති ඇති සතුන් සඳහා ඔක්සිජන් අන්තර්ගත තර්කය ක්‍රියාත්මක වේදැයි මම නොදනිමි. සාමාන්යයෙන් එය කෘමීන් සඳහා විශේෂයෙන් අදාළ වන උපකල්පනයකි. කෘමීන්ට පෙනහළු නොමැති අතර ඔවුන්ගේ &#39;රුධිරය&#39; (=hemolymph) අප මෙන් ඔක්සිජන් ප්‍රවාහනය සඳහා භාවිතා නොවේ. ඒ වෙනුවට, ඔවුන් සතුව මෙම ශාඛා නල පද්ධතිය පිටතින් විවෘත වේ. සෛලීය මට්ටමේ වායු හුවමාරුව සඳහා අවසන් වන තුරු නල අතු සහ ශාඛාව සහ ශාඛාව. මෙම පද්ධතිය කුඩා දේවල් සඳහා හොඳින් ක්‍රියා කරයි, නමුත් එය ඔවුන්ට ලබා ගත හැකි ප්‍රමාණයට සීමාවන් පනවා ඇත. වැඩි ඔක්සිජන් සාන්ද්‍රණයක් තිබීම එය සමනය කරයි. නමුත් පෙනහළු සහ ඔක්සිජන් ප්‍රවාහනය සඳහා කාර්යක්ෂම ක්‍රම ඇති ක්ෂීරපායින් සහ ඩයිනෝසෝරයන් වැනි දේ සඳහා එම තර්කය බිඳ වැටේ. **සංස්කරණය:** [මෙහි](_URL_0_) යනු ඩයිනෝසෝරයන්ගේ ශරීර ප්‍රමාණයන් අනෙකුත් කණ්ඩායම්වලට සාපේක්ෂව බෙදා හැරීම පිළිබඳව සැබවින්ම සොයා බැලූ ලිපියකි. අපි දැනට ක්ෂීරපායී ශරීර ප්‍රමාණයේ පක්ෂග්‍රාහී ව්‍යාප්තියක් දුටුවත් (විශාල ඒවායින් බොහොමයක් මෑතකදී මිය ගිය නිසා (පරිණාමීය පරිමාණයෙන්)), ඩයිනෝසෝර කණ්ඩායම් කිහිපයක් විශාල ශරීර ප්‍රමාණයන් දෙසට නැඹුරු විය. කතුවරයාගේ උපකල්පනය නම් මෙය විලෝපික-ගොදුර අන්තර්ක්‍රියා නිසා ඇති වූවක් බවයි: විලෝපිකයන්ට ආරක්ෂාවක් ලෙස ශාකභක්‍ෂක විශේෂ විශාල වූ අතර විලෝපිකයන් විශාල වීමෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වූහ. එවිට ගොදුරු විශේෂය විශාල විය. එවිට විලෝපිකයන්. සහ යනාදි.