There are two moments in which post-war China suffered mass loss of life.

1)	The Great Leap Forward (GLF)
2)	The Great Proletarian Cultural Revolution (GPCR)

Your question presupposes that Mao personally killed people in the GLF and GPCR, or at least that their death was his intention. Any serious understanding of the Chinese revolution and the post war years up to Mao’s death highlights how silly this idea would be. Mao was a member of a massive and developed political apparatus (the CCP), which held divergent views and contained harsh political disputes and infighting. To place blame for the deaths solely him is  increasingly dubious the more you read about the history of China. We can highlight his role as a source of policy and as the ‘great helmsmen’, and in this way we can morally and historically hold him accountable to an extent, but to say that it was intention to kill millions of people, which is presupposed in your question, that’s absurd. 

It’s interesting that so many bad historians prefer to extrapolate on the psychology of Mao, something I admit we can know a little bit about, but is often largely not the thing we should look at if we want to understand historical events, particularly the GLF and GPCR. The notion of intention relies on a psychological reading of Mao, and it is from there that the ludicrous equation of Mao with Hitler (“even worse!”) is made. It is important that these psychological portraits (“Mao was a monster!”) are generally made without historical or political analysis of Mao or the CCP. Often, they are done with a common-sensical invocation stylized in the manner of a dull monologue by a Dad on the holidays.

You can read about this on your own. I would suggest Meisner’s “Mao’s China and After”, which I will derive much of the information below from. It is a great primer on the Chinese revolution and done in a critical way that attempts to hold Mao up to his own principles.

Another one to look up is, “Was Mao Really a Monster?”, the later which attacks the lack of credible source material used by bad historians when writing about Mao. 

Finally, I cannot recommend enough the book, William Hinton’s “Fanshen” which highlights the land reform and revolutionary process in a small village in China, as observed by the author. It will give you the emotional depth necessary to truly appreciate how important Mao and the communists were in transforming Chinese society. It truly was a liberation from a two thousand year hell.

The majority of post war deaths in China occurred in the GLF. In order to understand the GLF, I’ll give background on why the project happened in the first place.

Before that,however, briefly on the GPCR. This was a dynamic and complex process involving many political actors, both on the right and the left. The majority of deaths that occurred were leftist revolutionary elements being killed by rightist military elements. Mao and his call to eradicate the bourgeoisie that had inhabited in the party took a form well outside his, or his wife’s, control. The people on the ground were relatively autonomous from Beijing, even going farther then Mao (see the Shanghai Commune). It’s a historically amazing period of time and I suggest further reading about it. It also ended in failure, which is why China is so capitalist today. 

The GLF had its basis in the First Five Year Plan which was initiated from 1953-1957. This saw much success as defined by its goal, but the plan was based largely on the Russian Soviet method of development, which aimed at growing capital-intensive industry and urban centers. 88% of capital was invested in heavy industry, and industrial workers grew from 6 to 10 million. This was at the cost of rural agricultural areas, whose labor was the basis for the investment in heavy industry. Peasants had to sell grain to the state at fixed prices and were given heavy quotas to meet.

Not only did this exacerbate differences between urban and rural, but the First FYP created the basis for the growth of a bureaucratic class of specialist technicians, and accompany party apparatuses. Just like the Soviet path of development to ‘socialism’, a new class basis was made while exacerbating differences between rural and urban areas. The idea here is the create the basis of communism through developing productivity, infrastructure, industry, etc. These create the "material conditions" to then reorganize society for communism. This idea is called "stagism" or "developmentalism" and was never propounded by Marx, only conservative interpreters of him. It should be said that "stagist" thinkers are usually anti-revolution. 

The First FYP established a new social hierarchy and replaced the old ideal of a spartan communist guerrilla with that of the technical specialist.

In order to increase agricultural production the CCP formed mutual aid teams to increase production. Mao, believing that as a result of the First FYP, capitalism was developing in the rural and urban areas, used the mutual aid teams to combat those forces. He called for establishing agricultural collectives, believing this would also increase grain production. These collectives went from 100,000 to 600,000 by June 1955. Other cadre in the party, who disagreed with Mao’s ideas put a halt to this. Internal fighting ensued, Mao was blocked. So he gave a speech outside official channels calling for full socialist agricultural cooperative by 1960. He said that the party was conservative and the masses needed to lead the way.  

The people responded in kind and the politburo followed suite, sending organizers to facilitate the movement for collectives. By the end of 1955, 63% of families were in cooperatives. Full socialist collectivization happened by the summer of 1956, largely without violence. 

This already is in contrast to Stalin who accomplished "collectivization" in the 1930’s with much violence and suppression. It is necessary to highlight this difference because Mao focused on using the “mass line” and aimed at a different path of development from Stalin. The two are not equivalent in methods or politics. 

However, bear in mind this process of collectivization happened within basically a year. 

It was also during this time though that China had what was called the 100 Flowers campaign. Basically Mao said the intelligentsia could criticize the party. They did. The politburo was against it. Mao said it should be accepted. There was back and forth of repression on the intelligentsia that did speak up, and much of their criticism was that the CCP had abandoned Marxism and revolution. Tragically Mao later led the charge against the “rightists” then repeated what they themselves said years later in his criticism of the CCP. I bring this up because the 100 Flowers campaign highlighted even more political disagreement (class conflict) in the party. Those who were against it from the outset (Deng Xiaopeng and others) were proponents of the Soviet method of development and stood to gain the most from the continued growth of the bureaucracy.

පශ්චාත් යුධ චීනයට විශාල ජීවිත අහිමි වූ අවස්ථා දෙකක් තිබේ. 1) මහා ඉදිරි පිම්ම (GLF) 2) ශ්‍රේෂ්ඨ නිර්ධන පංති සංස්කෘතික විප්ලවය (GPCR) ඔබගේ ප්‍රශ්නය අනුව මාඕ විසින් GLF සහ GPCR හි පුද්ගලයන් පුද්ගලිකව ඝාතනය කළ බව හෝ අවම වශයෙන් ඔවුන්ගේ මරණය ඔහුගේ අභිප්‍රාය විය. චීන විප්ලවය සහ මාඕගේ මරණය දක්වා වූ පශ්චාත් යුධ වසර පිළිබඳ ඕනෑම බැරෑරුම් අවබෝධයක් මෙම අදහස කෙතරම් මෝඩ දැයි ඉස්මතු කරයි. මාඕ දැවැන්ත සහ සංවර්ධිත දේශපාලන යාන්ත්‍රණයක (සීසීපී) සාමාජිකයෙකු වූ අතර, එහි විවිධ අදහස් දැරූ අතර දරුණු දේශපාලන ආරවුල් සහ ආරවුල් අඩංගු විය. ඔබ චීනයේ ඉතිහාසය ගැන වැඩි වැඩියෙන් කියවන තරමට මරණ සම්බන්ධයෙන් ඔහුට පමණක් දොස් පැවරීම සැක සහිත ය. ප්‍රතිපත්ති ප්‍රභවයක් ලෙස සහ &#39;මහා සුක්කානම&#39; ලෙස ඔහුගේ භූමිකාව අපට ඉස්මතු කළ හැකි අතර, මේ ආකාරයෙන් අපට සදාචාරාත්මකව හා ඓතිහාසිකව යම් ප්‍රමාණයකට ඔහුව වගවීම කළ හැකිය, නමුත් එය මිලියන ගණනක් මිනිසුන් මරා දැමීමේ චේතනාවක් බව පැවසීම යැයි උපකල්පනය කරයි. ඔබේ ප්‍රශ්නයේ එය විකාරයකි. බොහෝ නරක ඉතිහාසඥයින් මාඕ ගේ මනෝවිද්‍යාව පිළිබඳ විස්තර කිරීමට කැමැත්තක් දැක්වීම සිත්ගන්නා කරුණකි, එය අපට ටිකක් දැනගත හැකි දෙයක් බව මම පිළිගනිමි, නමුත් අපට ඓතිහාසික සිදුවීම්, විශේෂයෙන් GLF සහ අවබෝධ කර ගැනීමට අවශ්‍ය නම් බොහෝ විට අප බැලිය යුතු දෙය එය නොවේ. GPCR චේතනාව පිළිබඳ සංකල්පය මාඕගේ මනෝවිද්‍යාත්මක කියවීමක් මත රඳා පවතින අතර, හිට්ලර් සමඟ මාඕ හාස්‍යජනක සමීකරණය (“ඊටත් වඩා නරක!”) සෑදෙන්නේ එතැන් සිට ය. මෙම මනෝවිද්‍යාත්මක ප්‍රතිමූර්ති (“මාඕ රකුසෙක්!”) සාමාන්‍යයෙන් මාඕ හෝ සීසීපී පිළිබඳ ඓතිහාසික හෝ දේශපාලන විශ්ලේෂණයකින් තොරව සාදනු ලැබීම වැදගත් වේ. බොහෝ විට, ඒවා සිදු කරනු ලබන්නේ නිවාඩු දිනවල පියෙකු විසින් කරන ලද අඳුරු ඒකපුද්ගල කථාවක් ලෙස ශෛලීගත කරන ලද පොදු සංවේදී ආයාචනයකිනි. ඔබට මේ ගැන තනිවම කියවිය හැකිය. මම Meisner ගේ &quot;Mao&#39;s China and After&quot; යෝජනා කරමි, එයින් මම පහත බොහෝ තොරතුරු ලබා ගන්නෙමි. එය චීන විප්ලවය පිළිබඳ විශිෂ්ට ප්‍රාථමිකයක් වන අතර මාවෝ ඔහුගේම මූලධර්මවලට අනුකූලව තබා ගැනීමට උත්සාහ කරන විවේචනාත්මක ආකාරයකින් සිදු කරයි. සොයා බැලිය යුතු තවත් එකක් නම්, &quot;මාඕ ඇත්තටම රාක්ෂයෙක්ද?&quot;, පසුව එය මාඕ ගැන ලිවීමේදී නරක ඉතිහාසඥයින් විසින් භාවිතා කරන ලද විශ්වසනීය මූලාශ්‍ර ද්‍රව්‍ය නොමැතිකමට පහර දෙයි. අවසාන වශයෙන්, කතුවරයා විසින් නිරීක්ෂණය කරන ලද පරිදි, චීනයේ කුඩා ගම්මානයක ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණ හා විප්ලවීය ක්‍රියාවලිය ඉස්මතු කරන විලියම් හින්ටන්ගේ “ෆෑන්ෂෙන්” පොත ප්‍රමාණවත් තරම් නිර්දේශ කළ නොහැක. චීන සමාජය පරිවර්තනය කිරීමේදී මාඕ සහ කොමියුනිස්ට්වාදීන් කොතරම් වැදගත්ද යන්න සැබවින්ම අගය කිරීමට අවශ්‍ය චිත්තවේගීය ගැඹුර එය ඔබට ලබා දෙනු ඇත. එය සැබැවින්ම දෙදහස් අවුරුදු අපායෙන් මිදීමක් විය. චීනයේ පශ්චාත් යුධ මරණ වලින් බහුතරයක් GLF හි සිදු විය. GLF අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා, ව්‍යාපෘතිය මුලින්ම සිදු වූයේ ඇයිද යන්න පිළිබඳ පසුබිමක් ලබා දෙන්නෙමි. කෙසේ වෙතත්, ඊට පෙර, GPCR ගැන කෙටියෙන්. මෙය දකුණේ සහ වම යන දෙඅංශයෙන්ම බොහෝ දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන් සම්බන්ධ වූ ගතික හා සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියක් විය. සිදුවූ මරණවලින් බහුතරයක් වාමාංශික විප්ලවවාදී කොටස් දක්ෂිණාංශික හමුදා විසින් මරා දමන ලදී. පක්ෂය තුළ වාසය කළ ධනේශ්වරය තුරන් කිරීමට මාඕ සහ ඔහුගේ කැඳවීම ඔහුගේ හෝ ඔහුගේ බිරිඳගේ පාලනයෙන් පිටත ස්වරූපයක් ගත්තේය. භූමියේ සිටි මිනිසුන් බීජිං සිට සාපේක්ෂ වශයෙන් ස්වාධීන වූ අතර, මාඕට වඩා ඈතට ගියද (ෂැංහයි කොමියුනය බලන්න). එය ඓතිහාසික වශයෙන් විස්මිත කාල පරිච්ඡේදයක් වන අතර ඒ ගැන වැඩිදුර කියවීමට මම යෝජනා කරමි. එයද අසාර්ථක වූයේ අද චීනය ධනවාදී වී ඇත්තේ එබැවිනි. 1953-1957 දක්වා ආරම්භ කරන ලද පළමු පස් අවුරුදු සැලැස්ම තුළ GLF එහි පදනම විය. මෙය එහි ඉලක්කය විසින් අර්ථ දක්වා ඇති පරිදි බොහෝ සාර්ථකත්වයක් දුටු නමුත්, මෙම සැලැස්ම බොහෝ දුරට පදනම් වූයේ ප්‍රාග්ධන-දැඩි කර්මාන්ත සහ නාගරික මධ්‍යස්ථාන වර්ධනය කිරීම ඉලක්ක කරගත් රුසියානු සෝවියට් සංවර්ධන ක්‍රමය මත ය. ප්‍රාග්ධනයෙන් 88% ක් බර කර්මාන්ත සඳහා ආයෝජනය කරන ලද අතර කාර්මික කම්කරුවන් මිලියන 6 සිට 10 දක්වා වර්ධනය විය. මෙය බර කර්මාන්තයේ ආයෝජනය සඳහා පදනම වූ ග්‍රාමීය කෘෂිකාර්මික ප්‍රදේශවල වියදමෙනි. ගොවීන්ට ස්ථාවර මිලකට රජයට ධාන්‍ය විකිණීමට සිදු වූ අතර සපුරාලීමට විශාල කෝටා ලබා දෙන ලදී. මෙය නාගරික සහ ග්‍රාමීය අතර වෙනස්කම් උත්සන්න කළා පමණක් නොව, පළමු FYP විශේෂඥ කාර්මික ශිල්පීන්ගෙන් යුත් නිලධාරි පන්තියක වර්ධනය සඳහා පදනම නිර්මානය කලේය. ‘සමාජවාදයට’ සෝවියට් සංවර්ධන මාවත සේම, ග්‍රාමීය හා නාගරික ප්‍රදේශ අතර වෙනස්කම් උග්‍ර කරමින් නව පන්ති පදනමක් ඇති කරන ලදී. මෙහි අදහස වන්නේ ඵලදායිතාව, යටිතල පහසුකම්, කර්මාන්ත ආදිය දියුණු කිරීම හරහා කොමියුනිස්ට්වාදයේ පදනම නිර්මාණය කිරීමයි. මේවායින් පසුව කොමියුනිස්ට්වාදය සඳහා සමාජය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීම සඳහා &quot;ද්‍රව්‍යමය තත්වයන්&quot; නිර්මාණය කරයි. මෙම අදහස &quot;එකතැන පල්වීම&quot; හෝ &quot;සංවර්ධනවාදය&quot; ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර එය මාක්ස් විසින් කිසි විටෙකත් ප්‍රකාශ නොකළ අතර ඔහුගේ ගතානුගතික පරිවර්තකයන් පමණි. සාමාන්‍යයෙන් &quot;ස්ටැජිස්ට්&quot; චින්තකයින් විප්ලවයට විරුද්ධ බව කිව යුතුය. පළමු FYP නව සමාජ ධුරාවලියක් ස්ථාපිත කළ අතර ස්පාටන් කොමියුනිස්ට් ගරිල්ලෙකුගේ පැරණි පරමාදර්ශය තාක්ෂණික විශේෂඥයා සමඟ ආදේශ කළේය. කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදනය ඉහළ නැංවීම සඳහා CCP නිෂ්පාදනය වැඩි කිරීම සඳහා අන්‍යෝන්‍ය ආධාර කණ්ඩායම් පිහිටුවීය. පළමු FYP හි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ග්‍රාමීය හා නාගරික ප්‍රදේශවල ධනවාදය වර්ධනය වන බව විශ්වාස කළ මාඕ, එම බලවේගවලට එරෙහිව සටන් කිරීමට අන්‍යෝන්‍ය ආධාර කණ්ඩායම් භාවිතා කළේය. කෘෂිකාර්මික සාමූහික පිහිටුවීමට ඔහු ඉල්ලා සිටියේ මෙය ධාන්‍ය නිෂ්පාදනය වැඩි කරන බව විශ්වාස කරන බැවිනි. 1955 ජූනි වන විට මෙම සාමූහිකයන්ගේ සංඛ්‍යාව 100,000 සිට 600,000 දක්වා වැඩි විය. මාඕගේ අදහස්වලට එකඟ නොවූ පක්‍ෂයේ අනෙකුත් කාඩර්වරු මෙය නතර කළහ. අභ්‍යන්තර සටන් ඇති වූ අතර, මාඕ අවහිර විය. එබැවින් ඔහු 1960 වන විට පූර්ණ සමාජවාදී කෘෂිකාර්මික සමුපකාරයක් ඉල්ලා නිල නාලිකාවලින් පිටත කතාවක් පැවැත්වීය. පක්ෂය ගතානුගතික බවත්, ජනතාව මඟ පෙන්විය යුතු බවත් ඔහු පැවසීය. ජනතාව කාරුණිකව ප්‍රතිචාර දැක්වූ අතර දේශපාලන මණ්ඩලය අනුගමනය කළේ සාමූහික ව්‍යාපාරයට පහසුකම් සැලසීමට සංවිධායකයින් යවමිනි. 1955 අවසන් වන විට පවුල්වලින් 63% ක් සමුපකාරවල සිටියහ. 1956 ගිම්හානය වන විට පූර්ණ සමාජවාදී සාමූහිකකරණය බොහෝ දුරට ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් තොරව සිදු විය. මෙය දැනටමත් 1930 ගනන්වල බොහෝ ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ මර්දනය සමග &quot;සාමූහිකකරණය&quot; ඉටු කළ ස්ටාලින්ට වඩා වෙනස් ය. මෙම වෙනස ඉස්මතු කිරීම අවශ්‍ය වන්නේ මාවෝ “මහජන රේඛාව” භාවිතා කිරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ අතර ස්ටාලින්ගෙන් වෙනස් සංවර්ධන මාවතක් ඉලක්ක කර ගත් බැවිනි. මේ දෙක ක්‍රමවේද හෝ දේශපාලනයේ සමාන නොවේ. කෙසේ වෙතත්, මෙම සාමූහිකකරණ ක්රියාවලිය මූලික වශයෙන් වසරක් ඇතුළත සිදු වූ බව මතක තබා ගන්න. චීනයේ මල් 100 ව්‍යාපාරය ලෙස හඳුන්වනු ලැබුවේද මේ කාලයේදීය. මූලික වශයෙන් මාඕ කීවේ බුද්ධිමතුන්ට පක්ෂය විවේචනය කළ හැකි බවයි. ඔවුන් කළා. දේශපාලන මණ්ඩලය විරුද්ධ වුණා. මාඕ කීවේ එය පිළිගත යුතු බවයි. කතා කළ බුද්ධිමතුන් මත නැවත නැවතත් මර්දනයක් පැවති අතර, ඔවුන්ගේ බොහෝ විවේචන වූයේ සීසීපීය මාක්ස්වාදය සහ විප්ලවය අතහැර දමා ඇති බව ය. ඛේදජනක ලෙස මාඕ පසුව &quot;දක්ෂිණාංශිකයින්ට&quot; එරෙහි චෝදනාවට නායකත්වය දුන් අතර, සීසීපී විවේචනය කිරීමේදී වසර ගණනාවකට පසු ඔවුන් විසින්ම පැවසූ දේ නැවත නැවතත් කළේය. මා මෙය මතු කරන්නේ මල් 100 ව්‍යාපාරයෙන් පක්ෂය තුළ ඊටත් වඩා දේශපාලන මතභේද (පන්ති ගැටුම) ඉස්මතු වූ බැවිනි. මුල සිටම එයට විරුද්ධ වූ අය (ඩෙන්ග් ෂියාඕපෙං සහ අනෙකුත්) සෝවියට් සංවර්ධන ක්‍රමයේ යෝජකයින් වූ අතර නිලධරයේ අඛණ්ඩ වර්ධනයෙන් වැඩි වාසියක් ලබා ගැනීමට පෙනී සිටියහ.
