I'm a bit confused by your question regarding "pre-modern time" and "middle age." However, Foucault explicitly addresses the self/individual (what he calls 'subjectivity') in ancient thought in his *Lectures on the Will to Know* as well as in *Subjectivity and Truth* (unpublished still in English), *The Hermeneutics of the Subject,* and *The Courage of Truth.* He also discusses aspects of the ancient self in *The History of Sexuality: Volume 2* and *Volume 3.*

Foucault addresses subjectivity in early Christianity in his lectures *On the Government of the Living,* as well as a bit in *The Hermeneutics of the Subject* and *The Courage of Truth.* He also discusses the influence of Christian confessional subjectivity with modern forms of government in *The History of Sexuality: Volume 1.*

Foucault believes one of the biggest difference is that in ancient thought, the individual never has access to the truth by the simple fact that they exist. Foucault argues that the individual in ancient culture had to go through a long process of work, what he calls spiritual exercises (following Pierre Hadot's book titled *Philosophy as a Way of Life: Spiritual Exercises from Socrates to Foucualt* in English), in order to access the truth. He contrasts this to the modern conception of the self, in which we are entitled to say and speak the truth by our simple fact of being alive. He attributes this change to the development of scientific rationality and the privileging of self-evidence of perception as opposed to the self-transformation of ancient spiritual exercises. Indeed, your description of the modern self matches some of Foucault's own thoughts on it. One of the biggest noticable differences is that clearly we no longer require direction (in the form of a 'spiritual intermediary') by another in order to access the truth: we are capable of doing it alone now. This is all discussed in *The Hermeneutics of the Subject.*

Another difference between the ancient and modern self is due to Christian confessional practices. These have generated a picture of the modern self involving a deep connection between desires (such as sexual desires) and truths about the self. Foucault thinks that the modern individual is always interpreting their sexual desires in order to reveal a fundamental personal truth (and is always liable to their sexual desires being interpreted by others). This also involves the idea that the self may be fundamentally deceiving itself about its own nature and its own desires. Furthermore, these confessional practices have engrained in us, according to Foucault, that the confession of our sexual desires will in some way grant us freedom. Foucault thinks that psychoanalysis emerges precisely in the wake of the Christian confessional practices which have generated this form of subjectivity and also argues that the sexual liberation movement has done nothing other than reiterate the basic claims of the form of power which it is attempting to escape from (namely that the demonstration of sexuality will result in a kind of freedom). You can find more of this in *The History of Sexuality: Volume 1,* and a more detailed look at confessional practices in  *On the Government of the Living.*
&quot;පූර්ව-නූතන කාලය&quot; සහ &quot;මැදි වයස&quot; සම්බන්ධ ඔබගේ ප්‍රශ්නය නිසා මම ටිකක් ව්‍යාකූල වී සිටිමි. කෙසේ වෙතත්, ෆූකෝ ඔහුගේ *දැනීමට කැමැත්ත පිළිබඳ දේශන* තුළ මෙන්ම *විෂයත්වය සහ සත්‍යය* (තවමත් ඉංග්‍රීසියෙන් ප්‍රකාශයට පත් කර නොමැත), *The Hermeneutics of පුරාණ චින්තනයේ ස්වයං/පුද්ගලයා (ඔහු &#39;විෂයත්වය&#39; ලෙස හඳුන්වන දෙය) පැහැදිලිවම ආමන්ත්‍රණය කරයි. විෂය,* සහ *සත්‍යයේ ධෛර්‍යය.* ඔහු *ලිංගිකත්වයේ ඉතිහාසය: වෙළුම 2* සහ *වෙළුම 3 හි පුරාණ ආත්මයේ පැතිකඩ ගැන ද සාකච්ඡා කරයි.* ෆූකෝ මුල් ක්‍රිස්තියානි ධර්මයේ ආත්මීයත්වය ආමන්ත්‍රණය කරයි ඔහුගේ දේශනවල *ආණ්ඩුව පිළිබඳ සජීවී,* ඒ වගේම *The Hermeneutics of the Subject* සහ *The Courage of Truth* හි ටිකක්. ඔහු *ලිංගිකත්වයේ ඉතිහාසය: වෙළුම 1* හි නවීන ආණ්ඩු ක්‍රම සමඟ ක්‍රිස්තියානි පාපොච්චාරණ ආත්මීයත්වයේ බලපෑම ගැන ද සාකච්ඡා කරයි. ෆූකෝ විශ්වාස කරන ලොකුම වෙනස නම්, පැරණි චින්තනයේ දී, පුද්ගලයාට කිසිදාක සත්‍යය වෙත ප්‍රවේශය නොමැති බව ය. ෆූකෝ තර්ක කරන්නේ පුරාණ සංස්කෘතියේ පුද්ගලයා දිගුකාලීන වැඩ ක්‍රියාවලියක් හරහා ගමන් කළ යුතු බවයි, එය ඔහු හඳුන්වන අධ්‍යාත්මික අභ්‍යාස (Pierre Hadot ගේ *Philosophy as a Way of Life: Spiritual Exercises to Socrates from Foucualt* යන පොත ඉංග්‍රීසියෙන්) සත්‍යයට ප්‍රවේශ වීමට. ඔහු මෙය සජීවීව සිටීම යන අපගේ සරල සත්‍යයෙන් සත්‍යය පැවසීමට සහ කථා කිරීමට අපට හිමිකම් ඇති ආත්ම පිළිබඳ නූතන සංකල්පයට වෙනස් කරයි. ඔහු මෙම වෙනස ආරෝපණය කරන්නේ විද්‍යාත්මක තාර්කිකත්වය වර්ධනය කිරීම සහ පුරාණ අධ්‍යාත්මික අභ්‍යාසවල ස්වයං-පරිවර්තනයට ප්‍රතිවිරුද්ධව සංජානනය පිළිබඳ ස්වයං-සාක්ෂිවල වරප්‍රසාදය. ඇත්ත වශයෙන්ම, නූතන ආත්මය පිළිබඳ ඔබේ විස්තරය ෆූකෝගේ සමහර සිතුවිලි වලට ගැලපේ. කැපී පෙනෙන ලොකුම වෙනසක් නම්, පැහැදිලිවම අපට සත්‍යයට ප්‍රවේශ වීම සඳහා තවත් කෙනෙකුගේ මඟ පෙන්වීම (&#39;ආත්මික අතරමැදියෙකුගේ&#39; ස්වරූපයෙන්) අවශ්‍ය නොවේ: අපට දැන් එය තනිවම කිරීමට හැකියාව ඇත. මේ සියල්ල සාකච්ජා කරනු ලබන්නේ *The Hermeneutics of the Subject.* පැරණි සහ නූතන ආත්ම අතර තවත් වෙනසක් ක්‍රිස්තියානි පාපොච්චාරණ පිළිවෙත් නිසාය. මේවා ආශාවන් (ලිංගික ආශාවන් වැනි) සහ තමන් පිළිබඳ සත්‍යයන් අතර ගැඹුරු සම්බන්ධයක් ඇතුළත් නවීන ආත්මයේ චිත්‍රයක් ජනනය කර ඇත. ෆූකෝ සිතන්නේ නූතන පුද්ගලයා සෑම විටම මූලික පෞද්ගලික සත්‍යයක් හෙළි කිරීම සඳහා ඔවුන්ගේ ලිංගික ආශාවන් අර්ථකථනය කරන බවයි (සහ ඔවුන්ගේ ලිංගික ආශාවන් අන් අය විසින් අර්ථකථනය කිරීමට සැමවිටම වගකිව යුතුය). තමාගේ ස්වභාවය සහ තමන්ගේම ආශාවන් පිළිබඳව ස්වයං මූලික වශයෙන් තමන්වම රවටා ගත හැකිය යන අදහස ද මෙයට ඇතුළත් වේ. තවද, ෆූකෝට අනුව මෙම පාපොච්චාරණ පිළිවෙත් අප තුළ කාවැදී ඇත්තේ අපගේ ලිංගික ආශාවන් පිළිබඳ පාපොච්චාරණය යම් ආකාරයකින් අපට නිදහස ලබා දෙන බවයි. මෙම ආකාරයේ ආත්මීයත්වය ජනනය කර ඇති ක්‍රිස්තියානි පාපොච්චාරණ පිළිවෙත් ඉක්බිතිව මනෝවිශ්ලේෂණය නිශ්චිතවම මතුවන බව ෆූකෝ සිතන අතර ලිංගික විමුක්ති ව්‍යාපාරය එයින් ගැලවීමට උත්සාහ කරන බලයේ ස්වරූපයේ මූලික ප්‍රකාශයන් නැවත අවධාරණය කිරීම හැර අන් කිසිවක් කර නොමැති බව තර්ක කරයි. (එනම් ලිංගිකත්වය ප්‍රදර්ශනය කිරීමෙන් යම් ආකාරයක නිදහසක් ලැබෙනු ඇත). ඔබට මේවායින් වැඩි විස්තර *ලිංගිකත්වයේ ඉතිහාසය: වෙළුම 1,* සහ *ජීවත්වන රජය* තුළ පාපොච්චාරණ භාවිතයන් පිළිබඳ වඩාත් සවිස්තරාත්මක බැල්මක් සොයා ගත හැක.