There are really only a limited number of progressions that make any "sense" to us musically, like a V-I cadence [you'd know it when you hear it...] or open ones like I-V or I-IV ...

Things like [say] V-ii-I might sound nice [depending on the key and melody] but wouldn't function as say the end of a piece.  In this way we have only so many ways to really begin/end things in a logically consistent way.  Keep in mind the # of ways [specially to begin] are huge.  

The middle of pieces is a lot more flexible you can throw in a I-ii-IV-V-I sequence and not assume that's the end of the piece.  Inside that sequence the melody can very quite a bit, so can the rhythm inside the meter, etc...

Think of musical chords as words and their progressions as sentences.  The vocabulary of music [how many different chords/presentations] is huge but it is finite.  I doubt we've seen everything yet.

A lot of "pop" tunes are actually very trivial musically speaking.  They often only have a few progressions and just vary the words over top.  Think of it like a play with only a few unique sentences in the entire piece but each time you say the same sentence you dance around on stage differently.

If you want to experience a variety of music sadly you have to go to the past.  Classical, Romantic, and early 20th century music often had complicated progressions/structure/theory and in many cases they invented forms we take for granted today.  
අපට සංගීතමය වශයෙන් ඕනෑම &quot;අවබෝධයක්&quot; ඇති කරන ප්‍රගතිය ඇත්තේ සීමිත සංඛ්‍යාවක් පමණි, VI කැඩෙන්ස් [ඔබ එය ඇසෙන විට ඔබ එය දැන ගනු ඇත...] හෝ IV හෝ I-IV වැනි විවෘත ඒවා ... දේවල් වැනි [කියන්න] V-ii-මම [යතුර සහ තනු නිර්මාණය මත පදනම්ව] හොඳින් ශබ්ද කළ හැකි නමුත් කෑල්ලක අවසානය පවසන පරිදි ක්‍රියා නොකරයි. මේ ආකාරයෙන් අපට ඇත්තේ තාර්කිකව ස්ථාවර ආකාරයකින් දේවල් ආරම්භ කිරීමට/අවසන් කිරීමට ක්‍රම කිහිපයක් පමණි. [විශේෂයෙන් ආරම්භ කිරීමට] මාර්ග # විශාල බව මතක තබා ගන්න. කෑලිවල මැද කොටස වඩාත් නම්‍යශීලී වන අතර ඔබට I-ii-IV-VI අනුපිළිවෙලකට විසි කළ හැකි අතර එය කෑල්ලේ අවසානය යැයි නොසිතන්න. එම අනුක්‍රමය තුළ තනුවට තරමක් දුරට හැකි ය, මීටරය තුළ රිද්මයට යනාදිය හැකි ය... සංගීත ස්වර වචන ලෙසත් ඒවායේ ප්‍රගතිය වාක්‍ය ලෙසත් සිතන්න. සංගීතයේ වචන මාලාව [විවිධ ස්වර/ඉදිරිපත් කිරීම් කීයක් තිබේද] විශාල නමුත් එය සීමිතය. අපි තවමත් සියල්ල දැක ඇති බව මට සැකයි. බොහෝ &quot;පොප්&quot; තනු ඇත්තෙන්ම සංගීතමය වශයෙන් ඉතා සුළු සුළුය. ඔවුන්ට බොහෝ විට ඇත්තේ ප්‍රගතියක් කිහිපයක් පමණක් වන අතර ඉහළින් ඇති වචන වෙනස් කරයි. මුළු කෑල්ලේම අද්විතීය වාක්‍ය කිහිපයක් පමණක් ඇති නාට්‍යයක් මෙන් සිතන්න, නමුත් ඔබ එකම වාක්‍යය පවසන සෑම අවස්ථාවකම ඔබ වේදිකාවේ වෙනස් ලෙස නටන්න. දුක්ඛිත ලෙස සංගීතයේ විවිධත්වය අත්විඳීමට නම් ඔබට අතීතයට යා යුතුය. සම්භාව්‍ය, රොමෑන්ටික සහ 20 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ සංගීතයට බොහෝ විට සංකීර්ණ ප්‍රගතිය/ව්‍යුහය/න්‍යාය තිබූ අතර බොහෝ අවස්ථාවලදී ඔවුන් විසින් අප අද සාමාන්‍ය ලෙස සලකන ආකෘති නිර්මාණය කර ඇත.  