**Part 1**

Ah yes, Robert Service, focal point of lots of controversy and yet still somehow getting glowing press reviews for the most part.

To put it very succinctly: Your impression that Service is biased is completely spot on, at least for both his books *Comrades* as well as for his more recent biography of Trotsky.

Seumas Milne writing for [The Guardian](_URL_0_), characterized *Comrades* as

 >  firmly in this neoconservative mould. From the first few pages, we are left in no doubt that, wherever it raised its head, communism was a bizarre and horrific historical detour. Unequivocally siding with the "totalitarian school" of Soviet historiography against the more even-handed "revisionists", his central argument is that, whatever the local variants, communists necessarily relied on dictatorship because of their lack of support, hare-brained socialist economics and reliance on an ideology, Marxism, that was inherently violent and totalitarian.
 > 
 >  In what often reads more like a polemic than a historical account, Service offers a relentlessly cartoonish portrayal both of communist politics and theory. Marx, Lenin and their followers had promised a "perfect society" and a "workers' paradise", Service claims absurdly. Revolution is explained as a "bacillus", communist leaders as variously "dotty", "foolish", "lunatic" and "gangsters" who were guilty of "rank hypocrisy". The accumulation of factual errors also scarcely inspires confidence: Allende's 1970s government was not "communist-led"; the Malayan communists fought the British not the Dutch in the 1950s; Antonio Gramsci didn't die in prison; and Germany's Spartacist uprising didn't take place in 1918.

Milne further accuses Service of delivering a polemic rather than a scholarly historical account. Dismissing the murder of one million Indonesian communists in a western-backed coup in 1965 in one sentence, Service, he writes "shows his colours with studied disdain for such policies as job security, narrow wage differentials and "discriminating in favour of the poorer citizens"."

Thought one of the biggest shortcomings of Service' book Milne points to is that Service completely overlooks and/or dismisses that communism as an ideology and a political movement did indeed have millions of supporters at one point or another in history. Now, whether one agrees with it or not is not the point when it comes to historical inquiry and so, the failure to distill and answer why an ideology, that as Service is so eager to point out, did take hold in Russia under extreme circumstance and then was exported to a third of the world to result in a number of dictatorial regimes did nonetheless attract millions of people to its cause, is the real shortcoming of the book. Writing about Communism as a project solely pursued and designed by a small number of conspiratorial elites wanting to establish a dictatorship for themselves while ignoring to explore the factors that made it so attractive to literally millions of followers not only demonstrates bias but also failure as a historian.

"Ok", I already hear some say, "Milne is hardly the best person to pass judgement here. After all, he is in the left-wing of the British labor party and recently became an important appointment of Jeremy Corbyn in the party." And while that is true (and does not diminish his criticism, especially when factual errors are concerned), Service has also been heavily criticized by people who are less easily dismissed as biased, foremost Bertrand M. Patenaude, fellow at the Hoover Institution and Stanford.

In 2009 Robert Service published *Trotsky, a biography*, which is attempting to do exactly what the title says. Generally well received by the press, it already started off with a misstatement of fact. Service claimed in his preface this was the first full length biography of Trotsky from someone outside the Soviet Union who is not a Trotskyite. A [claim](_URL_2_) that [is](_URL_3_) patently [untrue](_URL_4_) and inarguably [false](_URL_5_). A fact, none of his reviewers seemed initially to have picked up on.

Patenaude, an expert on Soviet Russia and former teacher of international security at the Naval Postgraduate School in Monterey, California (i.e. not a Trotskyite) had also published a book on Trotsky, called *Trotsky. Downfall of a Revolutionary* in 2009 and so was awarded the dubious honor of writing [a review of Service' book for the American Historical Review](_URL_1_) in 2011; a review about which one contributor at Inside Higher Education said "will earn a place in the annals of the scholarly take-down."

Patenaude eviscerates Service biography of Trotsky for its numerous factual errors and questionable interpretations. He sets out writing:

 >  It appears that he set out thoroughly to discredit Trotsky as a historical figure and as a human being. His Trotsky is not merely arrogant, self-righteous, and self-absorbed; he is a mass murderer and a terrorist, a cold and heartless son, husband, father, and comrade, and an intellectual lightweight who falsified the record of his role in the Russian Revolution and whose writings have continued to fool generations of readers—a hoax perpetuated by his hagiographer Isaac Deutscher. In his eagerness to cut Trotsky down, Service commits numerous distortions of the historical record and outright errors of fact to the point that the intellectual integrity of the whole enterprise is open to question.

Service main source and main exhibit in his efforts to paint a picture of Trotsky as dark and terrible as possible is Trotsky's autobiography *My life*, which he wrote in 1930 and of which Service claims to have access to a first draft significantly different from the published version. Enter Patenaude:

 >  Yet neither here nor anywhere else is Service able to provide a single example of a significant discrepancy between the published memoir and the draft. In fact, in his depiction of Trotsky's youth, Service relies almost entirely on the published version of My Life, not on earlier drafts. Service accuses Trotsky the memoirist of being “selective, evasive and self-aggrandizing” (p. xxi) (as if most memoirs do not fit this description), yet he reads other memoirs completely uncritically (for example, those of Gregory A. Ziv and Clare Sheridan) when they show Trotsky in an unfavorable light.

And it doesn't stop there. Concerning factual errors, Patenaude writes:

 >  I have counted more than four dozen. Service mixes up the names of Trotsky's sons, misidentifies the largest political group in the first Duma in 1906, botches the name of the Austrian archduke assassinated at Sarajevo, misrepresents the circumstances of Nicholas II's abdication, gets backward Trotsky's position in 1940 on the United States' entry into World War II, and gives the wrong year of death of Trotsky's widow. Service's book is completely unreliable as a reference. At times the errors are jaw-dropping. Service believes that Bertram Wolfe was one of Trotsky's “acolytes” living with him in Mexico (pp. 441, 473), that André Breton was a “surrealist painter” whose “pictures exhibited sympathy with the plight of the working people” (p. 453), and that Mikhail Gorbachev rehabilitated Trotsky in 1988, when in fact Trotsky was never posthumously rehabilitated by the Soviet government.



**1 කොටස** ආ ඔව්, රොබට් සර්විස්, බොහෝ මතභේදවල කේන්ද්‍රස්ථානය වන අතර තවමත් කෙසේ හෝ බොහෝ දුරට දීප්තිමත් පුවත්පත් සමාලෝචන ලබා ගනී. එය ඉතා සංක්ෂිප්තව කිවහොත්: සර්විස් පක්ෂග්‍රාහීය යන ඔබේ හැඟීම අවම වශයෙන් ඔහුගේ *කොම්රේඩ්ස්* යන පොත් දෙකෙහිම මෙන්ම ට්‍රොට්ස්කිගේ වඩාත් මෑතකාලීන චරිතාපදානය සඳහාද සම්පූර්ණයෙන්ම ගැලපේ. Seumas Milne [The Guardian](_URL_0_) සඳහා ලිවීම, *සහෘදයින්* ලෙස &gt; මෙම නව කොන්සර්වේටිව් අච්චුවේ ස්ථිර ලෙස සංලක්ෂිත විය. මුල් පිටු කිහිපයේ සිට, කොමියුනිස්ට්වාදය කොතැනක හිස එසවූවත්, එය විකාර සහ බිහිසුණු ඓතිහාසික හැරවුමක් වූ බවට අපට සැකයක් නැත. වඩාත් ඒකාකාර &quot;සංශෝධනවාදීන්ට&quot; එරෙහිව සෝවියට් ඉතිහාස ලේඛනයේ &quot;ඒකාධිපති ගුරුකුලයට&quot; අවිවාදයෙන් පක්ෂ වන ඔහුගේ ප්‍රධාන තර්කය නම්, ප්‍රාදේශීය ප්‍රභේද කුමක් වුවත්, කොමියුනිස්ට්වාදීන් අවශ්‍යයෙන්ම ආඥාදායකත්වය මත විශ්වාසය තැබුවේ ඔවුන්ගේ සහයෝගය නොමැතිකම, හාවා මොළ සහිත සමාජවාදී ආර්ථික විද්‍යාව සහ සහජයෙන්ම ප්‍රචණ්ඩ සහ ඒකාධිපති වූ දෘෂ්ටිවාදයක්, මාක්ස්වාදය මත රඳා පැවතීම. &gt; &gt; බොහෝ විට ඓතිහාසික වාර්තාවකට වඩා වාද විවාදාත්මක ලෙස කියවන දේ තුළ, කොමියුනිස්ට් දේශපාලනය සහ න්‍යාය යන දෙකම නිර්දය ලෙස කාටූන් නිරූපණයක් සර්විස් ඉදිරිපත් කරයි. මාක්ස්, ලෙනින් සහ ඔවුන්ගේ අනුගාමිකයන් &quot;පරිපූර්ණ සමාජයක්&quot; සහ &quot;කම්කරුවන්ගේ පාරාදීසයක්&quot; පොරොන්දු වූ බව සර්විස් අභූත ලෙස කියා සිටී. විප්ලවය &quot;බැසිලස්&quot; ලෙසත්, කොමියුනිස්ට් නායකයින් විවිධ &quot;පිල්ලි&quot;, &quot;මෝඩ&quot;, &quot;උමතු&quot; සහ &quot;තට්ටම් කුහකකම්&quot; සඳහා වැරදිකරුවන් වූ &quot;කොල්ලකාරයන්&quot; ලෙසත් විස්තර කෙරේ. සත්‍ය දෝෂ සමුච්චය වීම විශ්වාසය ඇති කරන්නේ යාන්තමින් ය: ඇලෙන්ඩේගේ 1970 ආන්ඩුව &quot;කොමියුනිස්ට් නායකත්වය&quot; නොවේ; මලයානු කොමියුනිස්ට්වාදීන් 1950 ගණන්වල බ්‍රිතාන්‍යයන් සමඟ සටන් කළේ ලන්දේසීන් සමඟ නොවේ. ඇන්ටෝනියෝ ග්‍රාම්ස්චි සිරගෙදරදී මිය ගියේ නැත. සහ ජර්මනියේ ස්පාටසිස්ට් නැගිටීම 1918 දී සිදු නොවීය. විද්වත් ඓතිහාසික වාර්තාවකට වඩා වාද විවාද ඉදිරිපත් කරන බවට මිල්න් සර්විස්ට තවදුරටත් චෝදනා කරයි. 1965 දී බටහිර පිටුබලය ලත් කුමන්ත්‍රණයකින් ඉන්දුනීසියානු කොමියුනිස්ට්වාදීන් මිලියනයක් ඝාතනය කිරීම එක් වාක්‍යයකින් බැහැර කරමින් සර්විස්, &quot;රැකියා සුරක්ෂිතතාව, පටු වැටුප් වෙනස්කම් සහ &quot;දුප්පත් පුරවැසියන්ට පක්ෂව වෙනස් කොට සැලකීම වැනි ප්‍රතිපත්ති කෙරෙහි අධ්‍යයනය කළ පිළිකුලෙන් යුතුව ඔහුගේ වර්ණ පෙන්වයි. &quot;&quot; සර්විස්ගේ පොතේ මිල්න් පෙන්වා දෙන විශාලතම අඩුපාඩුවක් නම්, කොමියුනිස්ට්වාදය දෘෂ්ටිවාදයක් ලෙස සහ දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ලෙස ඉතිහාසයේ එක් අවස්ථාවක හෝ තවත් අවස්ථාවක මිලියන ගණනක් ආධාරකරුවන් සිටි බව සර්විස් සම්පූර්ණයෙන්ම නොසලකා හැරීම සහ/හෝ ඉවත දැමීමයි. දැන්, යමෙක් එයට එකඟ වුවත් නැතත්, එය ඓතිහාසික විමර්ශනයට පැමිණෙන විට කාරණය නොවේ, එබැවින්, සර්විස් පෙන්වා දීමට එතරම් කැමැත්තක් දක්වන දෘෂ්ටිවාදයක් ආන්තික තත්වයන් යටතේ රුසියාවේ ග්‍රහණය වූයේ මන්දැයි පෙරීමට හා පිළිතුරු දීමට අපොහොසත් වීම ඉන්පසුව ලෝකයේ තුනෙන් එකකට අපනයනය කරන ලද්දේ ඒකාධිපති පාලන තන්ත්‍ර ගණනාවක ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. කෙසේ වෙතත් මිලියන සංඛ්‍යාත ජනතාවක් එහි අරමුණ වෙත ආකර්ශනය කර ගැනීම පොතේ සැබෑ අඩුපාඩුව වේ. මිලියන සංඛ්‍යාත අනුගාමිකයින්ට එතරම් ආකර්ශනීය වූ සාධක ගවේෂණය කිරීම නොසලකා හරින අතරම තමන් වෙනුවෙන් ආඥාදායකත්වයක් ස්ථාපිත කිරීමට අවශ්‍ය කුමන්ත්‍රණකාරී ප්‍රභූ සුළු පිරිසක් විසින් තනිකරම හඹා ගොස් සැලසුම් කරන ලද ව්‍යාපෘතියක් ලෙස කොමියුනිස්ට්වාදය ගැන ලිවීම පක්ෂග්‍රාහීත්වය පමණක් නොව ඉතිහාසඥයෙකු ලෙස අසාර්ථක වීමද පෙන්නුම් කරයි. . &quot;හරි&quot;, මට දැනටමත් සමහරු කියනවා ඇහෙනවා, &quot;මිල්න් මෙහි විනිශ්චය කිරීමට හොඳම පුද්ගලයා නොවේ. සියල්ලට පසු, ඔහු බ්‍රිතාන්‍ය කම්කරු පක්ෂයේ වාමාංශිකයෙකු වන අතර මෑතකදී පක්ෂයේ ජෙරමි කෝබින්ගේ වැදගත් පත්වීමක් බවට පත්විය. &quot; එය සත්‍යයක් වන අතර (විශේෂයෙන්ම සත්‍ය දෝෂ සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ විවේචන අඩු නොකරයි), හූවර් ආයතනයේ සහ ස්ටැන්ෆෝර්ඩ්හි සගයා වූ ප්‍රමුඛතම බර්ට්‍රන්ඩ් එම්. පැටනෝඩ්, පක්ෂග්‍රාහී යැයි පහසුවෙන් බැහැර කළ හැකි පුද්ගලයින් විසින් සර්විස් ද දැඩි ලෙස විවේචනයට ලක් කර ඇත. . 2009 දී රොබට් සර්විස් විසින් *ට්‍රොට්ස්කි, චරිතාපදානයක්* ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී, එය මාතෘකාව පවසන දේ හරියටම කිරීමට උත්සාහ කරයි. සාමාන්‍යයෙන් පුවත්පත් මගින් හොඳ පිළිගැනීමක් ඇති අතර, එය දැනටමත් සත්‍ය වැරදි ප්‍රකාශයකින් ආරම්භ විය. සර්විස් ඔහුගේ පෙරවදනෙහි කියා සිටියේ මෙය ට්‍රොට්ස්කිවාදියෙකු නොවන සෝවියට් සංගමයෙන් පිටත කෙනෙකුගේ ට්‍රොට්ස්කිගේ පළමු සම්පූර්ණ දිග චරිතාපදානය බවයි. [හිමිකම් පෑමක්](_URL_2_) එනම් [ය](_URL_3_) පේටන්ට් ලෙස [අසත්‍ය](_URL_4_) සහ අවිවාදිත ලෙස [අසත්‍ය](_URL_5_). ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔහුගේ සමාලෝචකයින් කිසිවෙක් මුලදී එය ලබා ගත් බවක් පෙනෙන්නට නොතිබුණි. සෝවියට් රුසියාව පිළිබඳ විශේෂඥයෙකු සහ කැලිෆෝනියාවේ මොන්ටෙරේ හි නාවික පශ්චාත් උපාධි පාසලේ (එනම් ට්‍රොට්ස්කිවාදියෙකු නොවේ) ජාත්‍යන්තර ආරක්ෂාව පිළිබඳ හිටපු ගුරුවරයෙකු වූ Patenaude ට්‍රොට්ස්කි පිළිබඳ පොතක් ද ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත, එය *ට්‍රොට්ස්කි නම් විය. 2009 දී විප්ලවවාදියෙකුගේ බිඳවැටීම සහ 2011 දී [ඇමරිකානු ඓතිහාසික සමාලෝචනය සඳහා සේවා පොත පිළිබඳ සමාලෝචනයක්](_URL_1_) ලිවීමේ සැක සහිත ගෞරවය පිරිනමන ලදී; Inside Higher Education හි එක් දායකයෙක් පැවසුවේ &quot;විද්‍යානුකූලව ඉවත් කිරීමේ වංශකථාවේ ස්ථානයක් උපයා ගනු ඇත&quot; යනුවෙනි. Patenaude ට්‍රොට්ස්කිගේ සේවා චරිතාපදානය එහි බොහෝ සත්‍ය වැරදි සහ ප්‍රශ්නකාරී අර්ථකථනයන් සඳහා ඉවත් කරයි. ඔහු ලිවීම ආරම්භ කරයි: &gt; ට්‍රොට්ස්කි ඓතිහාසික චරිතයක් ලෙසත් මනුෂ්‍යයෙක් ලෙසත් අපකීර්තියට පත් කිරීමට ඔහු මුලුමනින්ම කටයුතු කළ බව පෙනේ. ඔහුගේ ට්‍රොට්ස්කි හුදෙක් අහංකාර, ස්වයං-ධර්මිෂ්ඨ සහ ස්වයං-අවශෝෂක නොවේ; ඔහු සමූල ඝාතකයෙක් සහ ත්‍රස්තවාදියෙක්, සීතල හා හදවතක් නැති පුතෙක්, ස්වාමිපුරුෂයෙක්, පියෙක් සහ සහෝදරයෙක් වන අතර රුසියානු විප්ලවයේ ඔහුගේ භූමිකාව පිලිබඳ වාර්තාව අසත්‍ය කළ බුද්ධිමය සැහැල්ලු කෙනෙකි සහ ඔහුගේ ලේඛන පාඨක පරම්පරා නොකඩවා රැවටීමට ලක් කර ඇත - ප්‍රෝඩාවකි ඔහුගේ hagiographer Isaac Deutscher විසින් ස්ථීර කරන ලදී. ට්‍රොට්ස්කි කපා දැමීමේ ඔහුගේ උනන්දුව තුළ සර්විස්, සමස්ත ව්‍යවසායයේ බුද්ධිමය ඒකාග්‍රතාව ප්‍රශ්න කිරීමට විවෘත වන තරමට ඓතිහාසික වාර්තාවේ නොයෙකුත් විකෘති කිරීම් සහ සත්‍යයේ සම්පූර්ණ වැරදි සිදු කරයි. ට්‍රොට්ස්කිගේ චිත්‍රයක් හැකිතාක් අඳුරු හා බිහිසුණු ලෙස පින්තාරු කිරීමේ ඔහුගේ ප්‍රයත්නයේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය සහ ප්‍රධාන ප්‍රදර්ශනය වන්නේ ට්‍රොට්ස්කිගේ ස්වයං චරිතාපදානය වන *My life*, ඔහු 1930 දී ලියූ අතර එයින් සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් වූ පළමු කෙටුම්පතකට ප්‍රවේශය ඇතැයි සර්විස් පවසයි. ප්රකාශිත අනුවාදය. Patenaude ඇතුලත් කරන්න: &gt; එහෙත් ප්‍රකාශිත මතක සටහන් සහ කෙටුම්පත අතර සැලකිය යුතු විෂමතාවයක් ඇති බවට එකදු උදාහරණයක් හෝ සැපයීමට සේවාවට හැකියාවක් නැත. සැබවින් ම, ට්‍රොට්ස්කිගේ තාරුණ්‍යය නිරූපනය කිරීමේදී සර්විස් මුලුමනින්ම වාගේ මයි ලයිෆ් හි ප්‍රකාශිත අනුවාදය මත රඳා පවතී, පෙර කෙටුම්පත් මත නොවේ. ට්‍රොට්ස්කි මතක සටහන් රචකයාට “තෝරාගත්, මග හරින සහ ස්වයං-උත්සන්න” (p. xxi) ලෙස සර්විස් චෝදනා කරයි (බොහෝ මතක සටහන් මෙම විස්තරයට නොගැලපෙන පරිදි), නමුත් ඔහු අනෙකුත් මතක සටහන් සම්පූර්ණයෙන්ම විවේචනාත්මකව කියවයි (උදාහරණයක් ලෙස, Gregory A. Ziv ගේ ඒවා සහ ක්ලෙයාර් ෂෙරිඩන්) ඔවුන් ට්‍රොට්ස්කිට අහිතකර ආලෝකයකින් පෙන්වන විට. එය එතැනින් නතර නොවේ. සත්‍ය දෝෂ සම්බන්ධයෙන්, Patenaude මෙසේ ලියයි: &gt; මම දුසිම් හතරකට වඩා ගණන් කර ඇත. සර්විස් ට්‍රොට්ස්කිගේ පුත්‍රයන්ගේ නම් මිශ්‍ර කරයි, 1906 දී පළමු ඩූමා හි විශාලතම දේශපාලන කණ්ඩායම වැරදි ලෙස හඳුනා ගනී, සරජේවෝහිදී ඝාතනය කරන ලද ඔස්ට්‍රියානු අගරදගුරුගේ නම අවුල් කරයි, දෙවන නිකලස්ගේ ඉල්ලා අස්වීමේ තත්වයන් වැරදි ලෙස නිරූපණය කරයි, 1940 දී ට්‍රොට්ස්කිගේ ස්ථාවරය පසුගාමී කරයි. &#39;දෙවන ලෝක යුද්ධයට ඇතුල් වීම සහ ට්‍රොට්ස්කිගේ වැන්දඹුවගේ මරණයේ වැරදි වර්ෂය ලබා දෙයි. සර්විස්ගේ පොත යොමුවක් ලෙස සම්පූර්ණයෙන්ම විශ්වාස කළ නොහැක. සමහර අවස්ථාවලදී දෝෂයන් හකු වැටී ඇත. සර්විස් විශ්වාස කරන්නේ බර්ට්‍රම් වුල්ෆ් ට්‍රොට්ස්කි සමඟ මෙක්සිකෝවේ ජීවත් වූ ට්‍රොට්ස්කිගේ “ඇකෝලයිට්” (පිටු 441, 473), ඇන්ඩ්‍රේ බ්‍රෙටන් “වැඩකරන ජනතාවගේ දුක්ඛිත තත්වයට අනුකම්පාව දක්වන” පින්තූර “අධි යථාර්ථවාදී චිත්‍ර ශිල්පියෙකු” බවයි. 453), සහ මිහායිල් ගොර්බචෙව් 1988 දී ට්‍රොට්ස්කි පුනරුත්ථාපනය කළ බවත්, ඇත්ත වශයෙන්ම ට්‍රොට්ස්කි සෝවියට් රජය විසින් කිසි විටෙක මරණින් පසු පුනරුත්ථාපනය නොකළ බවත් ය.


