Of course there was. In the early days of Czechoslovakia, tensions between Czechs and Germans were a major issue that would later play a part in the months preceding the Second World War and the occupation of Czechoslovakia, and that would only be resolved until after the war. And even then only via the highly controversial Benes Decrees.

Germans have lived alongside Czechs (or Bohemians and Moravians, if you will) since the earliest days of a Czech state, colonizing parts of it from about the 10th century onwards in what we now call the Ostsiedlung - settling of the east. This was caused by both a growing population in German lands as well as local rulers actually welcoming and encouraging settlers to come to Bohemia.

However, after the Habsburgs had taken over some centuries later, Czech lands have been subjected to gradual Germanization and German culture as well as language became the norm for upper classes, politics and the like. This in turn led to the advent of nationalism and the Czech National Revival, a story that ought to sound quite familiar to many nationalities all over Europe around the 19th century.

Finally this leads us to the end of the Great War, and the dissolution of Austria-Hungary. The multiethnic monarchy had faced calls for independence or fair representation in politics from its constituent nations for quite a long time now, and the war had only postponed the resolution of these issues. Austria-Hungary did not survive, after the war, Czechoslovakia and others have declared independece and the empire soon ceased to exist.

This is where things get rather interesting. The idea of a Czechoslovak nationality is an artificial concept promoted by the leaders of the independence movement and future presidents Masaryk and Benes. It does have its roots in reasonable assumptions as the two groups have mutually intelligible languages, are close culturally and have lived in close proximity for centuries, but ultimately it was a calculated decision much influenced by the political situation.

You see, according to the 1921 census, there were 8 759 701 Czechoslovaks (roughly two million of which were Slovaks) and 3 123 305 Germans in Czechoslovakia, with other sizeable minorities such as Hungarians. This was a direct result of the newly independent country keeping its historical borders which, however, included the regions with a sizeable German population – Sudetenland.

The Germans had actually called for some sort of exclusion from this arrangement or self-determination, such as becoming a part of Austria – indeed, in the spirit of Wilson's Fourteen Points and the general post war atmosphere that allowed various peoples to declare their independence – but the Treaty of Saint-Germain-en-Laye ended their hopes as the lands of the Bohemian Crown were preserved in their historical shape.

In the two decades that followed, the relations between Czechoslovaks and Germans have deteriorated, albeit rather slowly at first. German was preserved as an official language in areas with a considerable German population, Germans were represented in the parliament, but on the other hand Czechoslovakia was ultimately a Czechoslovak nation and many policies reflected that, such as a clear preference for Czech officials in local politics.

An important point that I feel has to be made is that although this was at a time when Nazis were on the rise in Germany, Germans in Sudetenland were not yet particularly strong sympathizers of the new regime. Henlein's separationist Sudetendeutsche Partei only came under Hitler's major influence from 1937 onwards, two years after securing 44 seats in the chamber of deputies, more than any single Czech party, and 23 seats in the senate, tied with the agrarian party.

Germany portrayed the situation in Czechoslovakia as extremely untenable, Hitler made no secret of his ties to Henlein's party, with the Sudetendeutsche leader in turn exerting internal pressure on Czechoslovakia presenting mostly unacceptable demands including autonomy to the government. Besides overt political action, Germany also prepared for a military conflict if their demands were met.

Faced with the possibility of war and at the same time the less than ideal German situation in Czechoslovakia, France and Britain kept with their policy of appeasement, sided with Germany, and the Munich Agreement was signed in 1938 with the Czechs not having much say in the matter, ruling that Sudetenland would become a part of Germany.

In the end the Germans in Sudetenland were a minority with many of the problems this presents for those labelled this way, as well as for those who would form the majority. Centuries of tension did not help either, nor did the fact that they were not afforded the same treatment as other nationalities when it came to the collapse of the monarchy. However, Austria-Hungary was on the losing side of the war, the Czechs had only kept their historical borders, and although their relationship was often problematic, never subjected Germans to harsh treatment minorities sometimes suffer before the war.

That everything played out the way it did was a result of the build up to the Second World War by Germany rather than historical relations and ethnic tension between Germans and Czechs in a single country.
ඇත්ත වශයෙන්ම තිබුණා. චෙකොස්ලොවැකියාවේ මුල් දිනවල, චෙක්වරුන් සහ ජර්මානුවන් අතර ආතතීන් ප්‍රධාන ගැටළුවක් වූ අතර එය පසුව දෙවන ලෝක යුද්ධයට සහ චෙකොස්ලොවැකියාව ආක්‍රමණයට පෙර මාසවල කොටසක් ඉටු කරන අතර එය විසඳනු ඇත්තේ යුද්ධයෙන් පසුව පමණි. එවිට පවා අතිශය මතභේදයට තුඩු දී ඇති බෙන්ස් නියෝග හරහා පමණි. ජර්මානුවන් චෙක් රාජ්‍යයක මුල් දිනවල සිට චෙක්වරුන් (හෝ බොහීමියානුවන් සහ මොරවියන්) සමඟ ජීවත් වූ අතර, 10 වැනි සියවසේ පමණ සිට එහි කොටස් අපි දැන් ඔස්ට්සිඩ්ලුන්ග් ලෙස හඳුන්වන ප්‍රදේශයේ - නැගෙනහිර පදිංචි කිරීම. මෙයට හේතු වූයේ ජර්මානු රටවල වැඩෙන ජනගහනය මෙන්ම ප්‍රාදේශීය පාලකයන් බොහීමියාවට පැමිණීමට පදිංචිකරුවන් පිළිගැනීම සහ දිරිගැන්වීමයි. කෙසේ වෙතත්, හබ්ස්බර්ග්වරු සියවස් කිහිපයකට පසු අත්පත් කර ගැනීමෙන් පසුව, චෙක් ඉඩම් ක්‍රමයෙන් ජර්මානුකරණයට ලක් වූ අතර ජර්මානු සංස්කෘතිය මෙන්ම භාෂාව ද ඉහළ පන්ති, දේශපාලනය සහ ඒ හා සමාන සම්මතයක් විය. මෙය ජාතිකවාදයේ පැමිණීමට සහ චෙක් ජාතික පුනර්ජීවනයට හේතු විය, එය 19 වන සියවසේ පමණ යුරෝපය පුරා බොහෝ ජාතිකයින්ට තරමක් හුරුපුරුදු විය යුතු කතාවකි. අවසාන වශයෙන් මෙය අපව මහා යුද්ධයේ අවසානය දක්වාත්, ඔස්ට්‍රියාව-හංගේරියාව විසුරුවා හැරීමටත් ගෙන යයි. බහු වාර්ගික රාජාණ්ඩුව දේශපාලනයේ ස්වාධීනත්වය හෝ සාධාරණ නියෝජනයක් සඳහා වන ඉල්ලීම්වලට බොහෝ කලක සිට මුහුණ දී ඇති අතර යුද්ධය නිසා මෙම ගැටළු විසඳීම කල් දමා ඇත. ඔස්ට්‍රියාව-හංගේරියාව නොනැසී පැවතුනි, යුද්ධයෙන් පසු, චෙකොස්ලොවැකියාව සහ වෙනත් අය ස්වාධීනත්වය ප්‍රකාශ කර ඇති අතර අධිරාජ්‍යය ඉක්මනින්ම නතර විය. දේවල් තරමක් සිත්ගන්නාසුළු වන්නේ මෙහිදීය. චෙකොස්ලොවැක් ජාතිකත්වය පිළිබඳ අදහස නිදහස් ව්‍යාපාරයේ නායකයින් සහ අනාගත ජනාධිපතිවරුන් වන මසරික් සහ බෙන්ස් විසින් ප්‍රවර්ධනය කරන ලද කෘතිම සංකල්පයකි. දෙපිරිසට අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් තේරුම් ගත හැකි භාෂා ඇති බැවින්, සංස්කෘතික වශයෙන් සමීප වන අතර සියවස් ගණනාවක් සමීපව ජීවත් වූ බැවින්, එය සාධාරණ උපකල්පනවල මූලයන් ඇත, නමුත් අවසානයේ එය දේශපාලන තත්ත්වය මත බෙහෙවින් බලපෑ ගණනය කළ තීරණයක් විය. 1921 සංගණනයට අනුව, චෙකොස්ලොවැක් ජාතිකයන් 8 759 701 ක් (එයින් මිලියන දෙකක් පමණ ස්ලෝවැක් ජාතිකයන්) සහ 3 123 305 ජර්මානුවන් චෙකොස්ලොවැකියාවේ සිටි අතර, හංගේරියානුවන් වැනි අනෙකුත් සැලකිය යුතු සුළු ජාතීන් ද සිටියහ. මෙය, කෙසේ වෙතත්, සැලකිය යුතු ජර්මානු ජනගහනයක් සහිත ප්‍රදේශ - සුඩෙටෙන්ලන්ඩ් ඇතුළුව, අලුතින් ස්වාධීන රට සිය ඓතිහාසික දේශසීමා තබා ගැනීමේ සෘජු ප්‍රතිඵලයක් විය. ජර්මානුවන් ඇත්ත වශයෙන්ම මෙම විධිවිධානයෙන් හෝ ඔස්ට්‍රියාවේ කොටසක් වීම වැනි ස්වයං නිර්ණයෙන් යම් ආකාරයක බැහැර කිරීමක් ඉල්ලා සිටියේය - ඇත්ත වශයෙන්ම, විල්සන්ගේ කරුණු දහහතරේ සහ විවිධ ජනයාට ඔවුන්ගේ ස්වාධීනත්වය ප්‍රකාශ කිරීමට ඉඩ සලසන සාමාන්‍ය පශ්චාත් යුධ වාතාවරණය තුළ - නමුත් Saint-Germain-en-Laye ගිවිසුම මගින් ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු අවසන් වූයේ බොහීමියානු කිරීටයේ ඉඩම් ඔවුන්ගේ ඓතිහාසික හැඩයෙන් ආරක්ෂා වූ බැවිනි. ඉන් පසු ගත වූ දශක දෙක තුළ, චෙකොස්ලොවැක් සහ ජර්මානුවන් අතර සබඳතා මුලදී තරමක් සෙමින් වුවද පිරිහී ඇත. සැලකිය යුතු ජර්මානු ජනගහනයක් සිටින ප්‍රදේශවල ජර්මානු රාජ්‍ය භාෂාවක් ලෙස සංරක්ෂණය කරන ලදී, ජර්මානුවන් පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනය කරන ලදී, නමුත් අනෙක් අතට චෙකොස්ලොවැකියාව අවසානයේ චෙකොස්ලොවැකියාව වූ අතර ප්‍රාදේශීය දේශපාලනයේ චෙක් නිලධාරීන් සඳහා පැහැදිලි මනාපයක් වැනි බොහෝ ප්‍රතිපත්ති පිළිබිඹු කරයි. . මා හට කිව යුතු වැදගත් කරුණක් නම්, මෙය ජර්මනියේ නාසිවාදීන් හිස ඔසවමින් සිටි කාලයක වුවද, සුඩේටන්ලන්තයේ ජර්මානුවන් තවමත් නව පාලනයට විශේෂයෙන් ප්‍රබල අනුකම්පාව දක්වන්නන් නොවීය. Henlein ගේ බෙදුම්වාදී Sudetendeutsche Partei හිට්ලර්ගේ ප්‍රධාන බලපෑමට යටත් වූයේ 1937 සිට පමණි, නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයේ ආසන 44ක්, ඕනෑම තනි චෙක් පක්ෂයකට වඩා සහ සෙනෙට් සභාවේ ආසන 23ක් ලබා ගැනීමෙන් වසර දෙකකට පසුව, ගොවිජන පක්ෂය සමඟ බැඳී ඇත. ජර්මනිය චෙකොස්ලෝවැකියාවේ තත්වය අතිශයින් දරාගත නොහැකි තත්වයක් ලෙස නිරූපනය කළේය, හිට්ලර් හෙන්ලයින්ගේ පක්ෂය සමඟ ඔහුගේ සබඳතා රහසක් නොකළේය, සුඩෙටෙන්ඩියුෂ් නායකයා චෙකොස්ලොවැකියාවට අභ්‍යන්තර පීඩනයක් ඇති කරමින් ස්වයං පාලනය ඇතුළු බොහෝ දුරට පිළිගත නොහැකි ඉල්ලීම් රජයට ඉදිරිපත් කළේය. ප්‍රකාශිත දේශපාලන ක්‍රියාමාර්ගවලට අමතරව, ජර්මනිය ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම් ඉටු වුවහොත් මිලිටරි ගැටුමකට ද සූදානම් විය. යුද්ධයක් ඇතිවීමේ සම්භාවිතාවට මුහුණ දී ඇති අතර ඒ සමඟම චෙකොස්ලොවැකියාවේ පරමාදර්ශී ජර්මානු තත්වයට වඩා අඩු, ප්‍රංශය සහ බ්‍රිතාන්‍යය ඔවුන්ගේ සංසිඳවීමේ ප්‍රතිපත්තිය සමඟ ජර්මනියට පක්‍ෂව කටයුතු කළ අතර චෙක් ජාතිකයින් වැඩි යමක් නොකියා මියුනිච් ගිවිසුම 1938 දී අත්සන් කරන ලදී. කාරණය, සුඩෙටන්ලන්තය ජර්මනියේ කොටසක් බවට පත්වන බවට තීන්දු කළේය. අවසානයේදී සුඩේටන්ලන්තයේ ජර්මානුවන් සුළුතරයක් වූ අතර, මේ ආකාරයෙන් ලේබල් කර ඇති අයට මෙන්ම බහුතරයක් පිහිටුවන අයටද මෙය ඉදිරිපත් කරයි. ශතවර්ෂ ගණනාවක් තිස්සේ පැවති ආතතීන් ද උදව් කළේ නැත, රාජාණ්ඩුව බිඳවැටීමේදී ඔවුන්ට වෙනත් ජාතීන්ට සමාන සැලකිල්ලක් නොලැබීම ද නැත. කෙසේ වෙතත්, ඔස්ට්‍රියාව-හංගේරියාව යුද්ධයේ පරාජිත පැත්තේ සිටි අතර, චෙක් ජාතිකයන් ඔවුන්ගේ ඓතිහාසික දේශසීමා පමණක් තබා ගත් අතර, ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතාවය බොහෝ විට ගැටළු සහගත වුවද, කිසි විටෙකත් ජර්මානුවන් දරුණු ලෙස සැලකීමට යටත් නොවීය, සුළු ජාතීන් සමහර විට යුද්ධයට පෙර දුක් විඳිති. සෑම දෙයක්ම සිදු වූ ආකාරයටම සිදු වූයේ ජර්මනිය විසින් දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය දක්වා ගොඩ නැගීමේ ප්‍රතිඵලයක් මිස තනි රටක ජර්මානුවන් සහ චෙක් ජාතිකයන් අතර ඓතිහාසික සබඳතා සහ වාර්ගික ආතතියට වඩා ය.