For what it's worth, I agree with you, but I'll try to explain the mentality behind it - today's 20-somethings were brought up their whole lives believing that college was the ticket to a bright future.  You did decently in high school, went to a respectable college, and got a suitable white collar job that put you squarely in the middle class.

Forget for a moment that this mythos isn't and never has been entirely true - an English degree didn't directly lead to a job any more in 1985 than it did in 2005 - but this belief in the merits and inevitability of college has been pounded into everyone's heads over the last 20 years, leading to skyrocketing enrollment rates.

...but also skyrocketing costs.  Since the 1980's, college costs have risen 2-3x the pace of inflation, leaving the '00s graduates with a lot more debt burden than previous generations.  At the same time, because of the recession, opportunities are much scarcer for college grads at any point in many decades.  Yes, it's still more likely you'll be employed if you have a college education than if you don't, but it's also much more likely you'll be underemployed, running a register at Banana Republic instead of working in the field of your degree (that $10/hr doesn't help much when you have 6 figures worth of student loans.)

So in summary: recent grads have had the desirability of a college education driven into their heads since elementary school.  They followed that advice and went to college, taking on more debt than ever before, only to graduate and find that the jobs weren't there.  You mention that it's not like they were tricked, but a lot of them feel like they were.  I definitely don't think loan forgiveness is the solution, but I can't blame them for being frustrated.
එය වටින දේ සඳහා, මම ඔබ සමඟ එකඟ වෙමි, නමුත් මම එය පිටුපස ඇති මානසිකත්වය පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කරමි - අද 20-යමක් ඔවුන්ගේ මුළු ජීවිතයම ගෙන ආවේ විද්‍යාලය දීප්තිමත් අනාගතයකට ප්‍රවේශ පත්‍රය බව විශ්වාස කරමිනි. ඔබ උසස් පාසලේ විනීතව කටයුතු කර, ගෞරවනීය විද්‍යාලයකට ගොස්, සුදුසු සුදු කරපටි රැකියාවක් ලබා ගත් අතර එය ඔබව මධ්‍යම පන්තියට පත් කළේය. මෙම මිථ්‍යාවන් සම්පූර්ණයෙන්ම සත්‍ය නොවන බව සහ කිසිදාක සම්පූර්ණයෙන් සත්‍ය නොවන බව මොහොතකට අමතක කරන්න - ඉංග්‍රීසි උපාධියක් 2005 ට වඩා 1985 දී රැකියාවකට කෙලින්ම යොමු නොවීය - නමුත් විද්‍යාලයේ කුසලතා සහ නොවැළැක්විය හැකි බව පිළිබඳ මෙම විශ්වාසය පසුගිය වසර 20 තුළ සෑම දෙනාගේම ඔළුවලට පහර දුන් අතර, බඳවා ගැනීමේ අනුපාත අහස උසට නැඟීමට හේතු විය. ...ඒත් අහස උසට යන වියදම්. 1980 ගණන්වල සිට, විද්‍යාල පිරිවැය උද්ධමනයේ වේගය මෙන් 2-3 ගුණයකින් ඉහළ ගොස් ඇති අතර, 00 දශකයේ උපාධිධාරීන්ට පෙර පරම්පරාවන්ට වඩා විශාල ණය බරක් ඇත. ඒ අතරම, අවපාතය නිසා, දශක ගණනාවකින් ඕනෑම අවස්ථාවක විද්‍යාල උපාධිධාරීන්ට අවස්ථා බොහෝ අඩුය. ඔව්, ඔබ විද්‍යාල අධ්‍යාපනයක් නොමැති නම්, ඔබ රැකියාවක නියුක්ත වීමට ඇති ඉඩකඩ වැඩිය, නමුත් එය ඔබගේ ක්‍ෂේත්‍රයේ වැඩ කරනවා වෙනුවට කෙසෙල් ජනරජයේ ලේඛනයක් පවත්වාගෙන යාමෙන්, ඔබ ඌන රැකියා විරහිත වීමට බොහෝ දුරට ඉඩ තිබේ. උපාධිය (ඔබට ශිෂ්‍ය ණය සංඛ්‍යා 6ක් ඇති විට $10/hr එතරම් ප්‍රයෝජනවත් නොවේ.) එබැවින් සාරාංශයක් ලෙස: මෑත කාලීන උපාධිධාරීන්ට ප්‍රාථමික පාසලේ සිටම ඔවුන්ගේ හිස තුළට විද්‍යාල අධ්‍යාපනයක් අවශ්‍ය විය. ඔවුන් එම උපදෙස පිළිපදින අතර, වෙන කවරදාකටත් වඩා වැඩි ණයක් ගෙන විද්‍යාලයට ගිය අතර, උපාධිය ලබා ගැනීමට සහ රැකියා නොමැති බව සොයා ගත්හ. රැවටිලා වගේ නෙවෙයි ගොඩක් උන්ට එහෙම හිතෙන්නේ කියලා ඔබ සඳහන් කරනවා. ණය සමාව දීම විසඳුම යැයි මම අනිවාර්යයෙන්ම නොසිතමි, නමුත් කලකිරීමට පත්වීම ගැන මට ඔවුන්ට දොස් පැවරිය නොහැක.