This sounds like a question that could benefit from multiple perspectives, since its partially a question of institutional tradition.  There is generally a sense in which Near Eastern history is more prevalent in ancient (western) history than in years past.  This is particularly true at an undergraduate level.  So a course on Ancient Greece might now spend some time discussing the internal mechanics of the Persian Empire, while a Late Antique course might devote a significant amount of time to the Sasanians.  But this will vary a bit based on the institution.  In a big university where Near Eastern history courses are taught, spending too much time on the Persians would mean stepping on a colleague's toes.  It might well be that people studying Near Eastern empires aren't housed in Classics not because classicists don't appreciate their work, but because they've traditionally been in Archaeology, History, or Near Eastern Studies departments.

But on a broad level, there has a been trend towards expanding the horizons of classics.  The principle movement here has been towards an appreciation of that the period from Constantine to the Islamic conquests is not one of simple decay and decline, but rather a continuation of classical antiquity with its own vibrant culture.  This period is known as late antiquity, and it the man who largely invented it as field of study is Peter Brown.  His 1981 Cult of the Saints is good, short, and gives a nice representation of his basic thought on late antiquity.  If you're super interested, the first edition of the Journal of Late Antiquity has some good articles about the state of the field that are significantly more recent (late 2000's).

A second point of expansion has been the consideration of sources not in Greek or Latin.  The use of demotic sources (demotic was was a language used in Egypt) by classicists to study Ptolemaic and Roman Egpyt has been underway for awhile now.  A good recent example of such work is Joseph Manning's The Last Pharaohs (2009).  

There is also an increased interest in using classical Arabic translations of works where the original Greek or Latin has been lost.  Here the go-to book of the moment is probably Simon Swain's Economy, Family, and Society from Rome to Islam (2015), which is a discussion of Bryson's Management of the Estate, a tenth century Arabic source which is a translation of a Roman era guide to household management.  
මෙය අර්ධ වශයෙන් ආයතනික සම්ප්‍රදාය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් වන බැවින්, බහුවිධ දෘෂ්ටිකෝණයන්ගෙන් ප්‍රයෝජන ගත හැකි ප්‍රශ්නයක් සේ පෙනේ. පසුගිය වසරවලට වඩා පැරණි (බටහිර) ඉතිහාසයේ ආසන්න පෙරදිග ඉතිහාසය වඩාත් ප්‍රචලිත වන හැඟීමක් සාමාන්‍යයෙන් පවතී. මෙය විශේෂයෙන් ම උපාධි මට්ටමේ දී සත්‍ය වේ. එබැවින් පුරාණ ග්‍රීසිය පිළිබඳ පාඨමාලාවක් දැන් පර්සියානු අධිරාජ්‍යයේ අභ්‍යන්තර යාන්ත්‍ර විද්‍යාව ගැන සාකච්ඡා කිරීමට යම් කාලයක් ගත කළ හැකි අතර ප්‍රමාද වූ පෞරාණික පාඨමාලාවක් සාසනියානුවන් සඳහා සැලකිය යුතු කාලයක් කැප කළ හැකිය. හැබැයි මේක ආයතනය අනුව ටිකක් වෙනස් වෙනවා. ආසන්න පෙරදිග ඉතිහාස පාඨමාලා උගන්වන විශාල විශ්ව විද්‍යාලයක, පර්සියානුවන් සඳහා වැඩි කාලයක් ගත කිරීම යනු සගයකුගේ ඇඟිලි ගැසීමයි. ආසන්න පෙරදිග අධිරාජ්‍යයන් අධ්‍යයනය කරන පුද්ගලයන් සම්භාව්‍ය තුළ රඳවා නොගන්නේ සම්භාව්‍ය වාදකයින් ඔවුන්ගේ කාර්යය අගය නොකරන නිසා නොව, ඔවුන් සම්ප්‍රදායිකව පුරාවිද්‍යාව, ඉතිහාසය හෝ ආසන්න පෙරදිග අධ්‍යයන අංශවල සිටි නිසා විය හැකිය. නමුත් පුළුල් මට්ටමින්, සම්භාව්‍ය ක්ෂිතිජය පුළුල් කිරීමේ ප්‍රවණතාවක් පවතී. කොන්ස්ටන්ටයින් සිට ඉස්ලාමීය ආක්‍රමණ දක්වා වූ කාලපරිච්ඡේදය සරල දිරාපත්වීම සහ පරිහානිය දක්වා වූ කාලපරිච්ඡේදයක් නොව, සම්භාව්‍ය පෞරාණිකත්වය ස්වකීය සජීවී සංස්කෘතියක් සමඟ අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යාමක් බව මෙහි ප්‍රතිපත්තිමය ව්‍යාපාරය අගය කිරීමකි. මෙම කාල පරිච්ඡේදය ප්‍රමාද පෞරාණික යුගය ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර, එය බොහෝ දුරට අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස නිර්මාණය කළ පුද්ගලයා වන්නේ පීටර් බ්‍රවුන් ය. ඔහුගේ 1981 සාන්තුවරයන්ගේ වන්දනාව හොඳ, කෙටි වන අතර ප්‍රමාද වූ පෞරාණිකත්වය පිළිබඳ ඔහුගේ මූලික චින්තනයේ කදිම නිරූපණයක් සපයයි. ඔබ සුපිරි උනන්දුවක් දක්වන්නේ නම්, ජර්නල් ඔෆ් ලට් ඇන්ටික්විටි හි පළමු සංස්කරණයේ ක්ෂේත්‍රයේ තත්ත්වය පිළිබඳ හොඳ ලිපි කිහිපයක් ඇත, ඒවා සැලකිය යුතු ලෙස මෑතකාලීන (2000 ගණන්වල අග). දෙවන ප්‍රසාරණය වන්නේ ග්‍රීක හෝ ලතින් භාෂාවෙන් නොවන මූලාශ්‍ර සලකා බැලීමයි. ටොලමික් සහ රෝමානු එග්පිට් හැදෑරීමට සම්භාව්‍යවාදීන් විසින් ඩිමොටික් මූලාශ්‍ර (ඩිමොටික් යනු ඊජිප්තුවේ භාවිතා කරන ලද භාෂාවකි) භාවිතය දැන් කලක සිට සිදුවෙමින් පවතී. එවැනි කෘතියක් සඳහා මෑතකාලීන හොඳ උදාහරණයක් වන්නේ Joseph Manning ගේ The Last Pharaohs (2009) ය. මුල් ග්‍රීක හෝ ලතින් නැති වූ කෘතිවල සම්භාව්‍ය අරාබි පරිවර්තන භාවිතා කිරීමට ද වැඩි උනන්දුවක් ඇත. මෙහි මේ මොහොතේ යන පොත බොහෝ විට සයිමන් ස්වේන්ගේ ආර්ථිකය, පවුල සහ සමාජය සිට ඉස්ලාමය දක්වා (2015) විය හැකිය, එය රෝම භාෂාවක පරිවර්තනයක් වන දහවන සියවසේ අරාබි මූලාශ්‍රයක් වන බ්‍රයිසන්ගේ වතු කළමනාකරණය පිළිබඳ සාකච්ඡාවකි. ගෘහ කළමනාකරණය සඳහා යුග මාර්ගෝපදේශය.  