The actual answer is a bit more complicated than that. What cells actually use for fuel is ATP, which is an energetic protein that we make using carbohydrates, fats, and other things as a fuel source.

ATP is mostly produced by mitochondria, organelles inside cells, and muscle cells have a lot of mitochondria.

At any given time, we have a little bit of liberated sugar, glucose mostly, which is floating around in the blood, being taken up by cells that need to produce more ATP, and being used by them to make ATP. When we start to exercise or burn a lot of calories, the amount of free glucose we have in the blood goes down, so we start liberating it by making more out of molecules we have stored.

The big ways we store energy are as glycogen, a long-chain sugar in the liver, and fat. It is pretty easy to separate glucose from glycogen, so that is the first form of reserve energy we go to. It is a more time-consuming process to make glucose from fats, and there are more bad by products produced. So we don't start burning fats until our bodies know we are in it for the long haul.
ඇත්ත උත්තරේ ඊට වඩා ටිකක් සංකීර්ණයි. සෛල ඇත්ත වශයෙන්ම ඉන්ධන සඳහා භාවිතා කරන්නේ ATP වන අතර එය කාබෝහයිඩ්‍රේට්, මේද සහ වෙනත් දේ ඉන්ධන ප්‍රභවයක් ලෙස යොදා ගනිමින් අප විසින් සාදන ශක්තිජනක ප්‍රෝටීනයකි. ATP බොහෝ දුරට නිපදවනු ලබන්නේ මයිටොකොන්ඩ්‍රියා, සෛල තුළ ඇති ඉන්ද්‍රියයන් සහ මාංශ පේශි සෛලවල මයිටොකොන්ඩ්‍රියා විශාල ප්‍රමාණයක් ඇත. ඕනෑම අවස්ථාවක, අප සතුව මුදා හරින ලද සීනි ස්වල්පයක්, ග්ලූකෝස් වැඩි වශයෙන්, එය රුධිරයේ පාවෙමින් පවතී, වැඩි ATP නිපදවීමට අවශ්‍ය සෛල මගින් අවශෝෂණය කර, ATP සෑදීම සඳහා ඒවා භාවිතා කරයි. අපි ව්‍යායාම කිරීමට හෝ කැලරි විශාල ප්‍රමාණයක් දහනය කිරීමට පටන් ගත් විට, රුධිරයේ ඇති නිදහස් ග්ලූකෝස් ප්‍රමාණය අඩු වන අතර, අප විසින් ගබඩා කර ඇති අණු වලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් සෑදීමෙන් එය මුදා හැරීමට පටන් ගනිමු. අපි ශක්තිය ගබඩා කරන විශාල ක්‍රම වන්නේ ග්ලයිකෝජන්, අක්මාවේ දිගු දාම සීනි සහ මේදය ය. ග්ලයිකෝජන් වලින් ග්ලූකෝස් වෙන් කිරීම ඉතා පහසුය, එබැවින් අප යන පළමු සංචිත ශක්තිය එයයි. මේද වලින් ග්ලූකෝස් සෑදීමට වැඩි කාලයක් ගතවන ක්‍රියාවලියක් වන අතර නිපදවන නිෂ්පාදන වලින් වඩාත් නරක ය. එමනිසා, අපි දිගු කාලයක් එහි සිටින බව අපගේ ශරීරය දැන ගන්නා තුරු අපි මේදය දහනය කිරීමට පටන් නොගනිමු.