Tense is the time of the action, past, future, happening right now.  The tenses give a sense of when an action was completed, or if we expect the action to continue into the foreseeable future. It puts the verbs into a context of when.  

Mood adds or removes a certain certainty or uncertainty or more commonly, obligation.  We use modal verbs to add a stronger sense of obligation (must, have to) or soften a statement to suggestion (should).  We don't really moods in English because we use these modal verbs, if you study Italian then you'll see mood a lot use with different verbs - "essere", to be, changes to "sia", for example, the actual verb "to be" changes the mood of the sentence, in English we add "should" and leave the next verb alone "he should leave". 

Cases you'll see a lot in German, which is when the pronoun changes depending on who is doing what to whom.  We have them in English too, but not to a greater degree as in German.  For example, you don't say "I'll give the bucket to he", you say "I'll give the bucket to him".  The possessive is "his bucket" - the cases that we have in English mean that you must change "he" to "him" and "he" to "his" depending on who is doing what to what/with what object.  He is 'owning' his bucket".  

This is my understanding of it, at least, having taught English for 10 years and studied Italian, German and French.  
ආතතිය යනු ක්‍රියාවේ, අතීතයේ, අනාගතයේ, දැන් සිදුවෙමින් පවතින කාලයයි. ක්‍රියාවක් සම්පූර්ණ කළේ කවදාද, නැතහොත් එම ක්‍රියාව අපේක්ෂා කළ හැකි අනාගතය දක්වා ඉදිරියට යනු ඇතැයි අපි අපේක්ෂා කරන්නේද යන්න පිළිබඳ සංවේදනයන් ලබා දෙයි. එය ක්‍රියා පද කවදාද යන සන්දර්භය තුළට තබයි. මනෝභාවය යම් නිශ්චිතභාවයක් හෝ අවිනිශ්චිතතාවයක් හෝ වඩාත් පොදුවේ බැඳීමක් එකතු කරයි හෝ ඉවත් කරයි. අපි modal verbs භාවිතා කරන්නේ බැඳීම් පිළිබඳ ප්‍රබල හැඟීමක් එක් කිරීමට (අනිවාර්‍යයෙන්ම, තිබිය යුතු) හෝ ප්‍රකාශයක් යෝජනාවට (යුතු) මෘදු කිරීමටයි. අපි ඉංග්‍රීසියෙන් ඇත්තටම මනෝභාවයක් නොදක්වන්නේ අපි මෙම මාදිලි ක්‍රියා පද භාවිතා කරන නිසා, ඔබ ඉතාලි භාෂාව ඉගෙන ගන්නේ නම්, විවිධ ක්‍රියා පද සමඟ මනෝභාවය බොහෝ සේ භාවිතා වන බව ඔබට පෙනෙනු ඇත - &quot;essere&quot;, to be, &quot;sia&quot; වෙත වෙනස් වේ, උදාහරණයක් ලෙස, සැබෑ &quot;to be&quot; යන ක්‍රියා පදය වාක්‍යයේ මනෝභාවය වෙනස් කරයි, ඉංග්‍රීසියෙන් අපි &quot;යුතු&quot; එකතු කර ඊළඟ ක්‍රියා පදය තනිවම තබමු &quot;he should leave&quot;. ඔබ ජර්මානු භාෂාවෙන් බොහෝ දේ දකිනු ඇත, එනම් කවුරුන් කුමක් කරන්නේද යන්න මත සර්වනාමය වෙනස් වේ. අපට ඒවා ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ද ඇත, නමුත් ජර්මානු භාෂාවෙන් වඩා විශාල මට්ටමකට නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස, ඔබ &quot;මම ඔහුට බාල්දිය දෙන්නම්&quot; නොකියයි, ඔබ පවසන්නේ &quot;මම ඔහුට බාල්දිය දෙන්නෙමි&quot; යනුවෙනි. සන්තකයේ ඇත්තේ &quot;ඔහුගේ බාල්දිය&quot; - ඉංග්‍රීසියෙන් අප සතුව ඇති අවස්ථා යන්නෙන් අදහස් වන්නේ ඔබ කුමක් කරන්නේ/කුමක් සමඟ කරන්නේද යන්න මත පදනම්ව ඔබ &quot;ඔහු&quot; &quot;ඔහු&quot; ලෙසත් &quot;ඔහු&quot; &quot;ඔහුගේ&quot; ලෙසත් වෙනස් කළ යුතු බවයි. ඔහු ඔහුගේ බාල්දිය &#39;හිමිකාරයා&#39;&quot;. අඩුම තරමින් වසර 10ක් ඉංග්‍රීසි උගන්වා ඉතාලි, ජර්මන් සහ ප්‍රංශ ඉගෙන ගෙන ඇති මගේ අවබෝධය මෙයයි.  