**Clothing**

The major theaters served as fashion runways, setting popular trends in clothing.  Costumes were elaborate, expensive, and often borrowed from or donated by local tailors, cobblers, and jewelers.  These clothiers could then advertise that they were producing the clothes being worn in the most fashionable theaters in town.  And in late 1500s - early 1600s England, fashion was serious business:

 >  In these days a wondrous excess of apparel had spread itself all over England, and the habit of our own country, though a peculiar vice incident to our apish nation, grew into such contempt, that men by their new fangled garments, and too gaudy apparel, discovered a certain deformity and arrogancy of mind whilst they jetted up and down in their silks glittering with gold and silver, either imbroidered or laced. The Queen, observing that, to maintain this excess, a great quantity of money was carried yearly out of the land, to buy silks and other outlandish wares, to the impoverishing of the commonwealth; and that many of the nobility which might be of great service to the commonwealth and others that they might seem of noble extraction, did, to their own undoing, not only waste their estates, but also run so far in debt, that of necessity they came within the danger of law thereby, and attempted to raise troubles and commotions when they had wasted their own patrimonies

* [A Complete History of England: IV. The history of Queen Elizabeth I](_URL_1_), written by Edward, lord Herbert of Cherbury in 1706, page 452.

See also:

Stephenson, Henry Thew. The Elizabethan People. New York, Henry Holt and Company, 1910. Shakespeare Online. 20 Feb. 2010. (accessed March 27, 2014) _URL_3_

**Language**

There was no dictionary of the English language prior to 1755.  In the Elizabethan period, London was teeming with foreign trade and with it came linguistic influences from many far-flung cultures.  English was a fluid, dynamic language and the plays of the period are famous for their wordplay.  Theaters of the day became laboratories for language with new words being adopted, adapted, or invented to convey the emotions of the characters.  Shakespeare alone is believed to have invented (or at least been the first to write down) some 1,300 common words.

See [The Development of Early Modern English](_URL_2_), by Marta Zapala-Kraj, 2009.

**Thought/Society**

In *Hamlet* Act 3, Scene 2, Shakespeare describes acting (and by extension, the purpose of theater) as being an art "whose end, both at the first and now, was and is to hold, as ’twere, the mirror up to nature, to show virtue her own feature, scorn her own image, and the very age and body of the time his form and pressure".

Shakespeare's plays reflect the society they were written for.  England was in a period of transition between its Medieval past and its Renaissance future and the growth pangs of that transition were being played out on stage.  Among Shakespeare's greatest influences on the art of theatrical storytelling is the heavy use of the soliloquy as a means of allowing the audience to listen to a character's most intimate thoughts.  As we listen, we meet people who are simultaneously progressive and old fashioned.  They have complex, multi-faceted personalities and think of themselves as unique individuals defined as much by merit and personality as by social class.  We hear superstition wrestling with science, urban sophistication clashing with provincial wisdom, and numerous variations on the eternal human question: "Given the knowledge of our own mortality, what should we do with the time that we have to be alive?"

See:

[Shakespeare's Philosophy](_URL_4_), by Colin McGinn, 2009.

[From Shakespeare to Existentialism: An Original Study : Essays on Shakespeare and Goethe, Hegel and Kierkegaard, Nietzsche, Rilke, and Freud, Jaspers, Heidegger, and Toynbee](_URL_0_), by Walter Arnold Kaufmann, 1980
**ඇඳුම්** ප්‍රධාන සිනමාහල් විලාසිතා ධාවන පථ ලෙස ක්‍රියා කළ අතර ඇඳුම්වල ජනප්‍රිය ප්‍රවණතා ඇති කළේය. ඇඳුම් පැළඳුම් විස්තීර්ණ, මිල අධික වූ අතර බොහෝ විට දේශීය මැහුම්කරුවන්, ගල් කපන්නන් සහ ස්වර්ණාභරණකරුවන්ගෙන් ණයට ගත් හෝ පරිත්‍යාග කරන ලදී. මෙම රෙදිපිළි වෙළෙන්දන්ට පසුව ඔවුන් නගරයේ වඩාත්ම විලාසිතාමය සිනමාහල්වල අඳින ඇඳුම් නිෂ්පාදනය කරන බව ප්‍රචාරය කළ හැකිය. 1500 ගණන්වල අග භාගයේ - 1600 ගණන්වල මුල් භාගයේ එංගලන්තයේ විලාසිතා බරපතල ව්‍යාපාරයක් විය: &gt; මේ දිනවල පුදුමාකාර ලෙස ඇඟලුම් එංගලන්තය පුරා ව්‍යාප්ත වී ඇති අතර, අපේ රටේ පුරුද්ද, අපේ ජාතියට ආවේණික විෂම සිදුවීමක් වුවද, වර්ධනය විය. කෙතරම් පිළිකුල් සහගතද යත්, මිනිසුන් ඔවුන්ගේ නව දිලිසෙන වස්ත්‍රවලින් සහ ඉතා ශෝභන ඇඳුම් වලින්, ඔවුන් රන් රිදීවලින් දිලිසෙන, හෝ ලේන්සුවෙන් දිලිසෙන සේදවලින් ඉහළට පහළට එසවීමේදී මනසේ යම් විකෘතිතාවයක් සහ අහංකාර බවක් සොයා ගත්හ. රැජින නිරීක්ෂණය කළේ, මෙම අතිරික්තය පවත්වා ගැනීම සඳහා, පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය දුප්පත් කිරීම සඳහා සේද සහ වෙනත් පිටස්තර භාණ්ඩ මිලදී ගැනීම සඳහා වාර්ෂිකව විශාල මුදල් ප්‍රමාණයක් ඉඩමෙන් පිටතට ගෙන යන බවයි. පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයට සහ වෙනත් අයට ඉමහත් සේවයක් කළ හැකි ප්‍රභූවරුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් උතුම් නිස්සාරණයක් ලෙස පෙනෙන පරිදි, ඔවුන්ගේම නැති කර ගැනීම සඳහා, ඔවුන්ගේ වතු නාස්ති කළා පමණක් නොව, අවශ්‍ය දේ සඳහා ණය වී බොහෝ දුර දිව ගියහ. එමගින් නීතියේ අනතුරට පත් වූ අතර, ඔවුන්ගේම උරුමයන් නාස්ති කරන විට කරදර සහ කෝලාහල ඇති කිරීමට උත්සාහ කළහ * [එංගලන්තයේ සම්පූර්ණ ඉතිහාසය: IV. එලිසබෙත් I රැජිනගේ ඉතිහාසය](_URL_1_), 1706 දී චර්බරිහි අධිපති හර්බට් එඩ්වඩ් විසින් ලියා ඇත, 452 පිටුව. මෙයද බලන්න: ස්ටීවන්සන්, හෙන්රි තිව්. එලිසබෙත් ජනතාව. නිව් යෝර්ක්, හෙන්රි හෝල්ට් සහ සමාගම, 1910. ෂේක්ස්පියර් ඔන්ලයින්. 20 පෙබරවාරි 2010. (2014 මාර්තු 27 දිනට ප්‍රවේශ විය) _URL_3_ **භාෂාව** 1755 ට පෙර ඉංග්‍රීසි භාෂාව පිළිබඳ ශබ්ද කෝෂයක් නොතිබුණි. එලිසබෙත් යුගයේ ලන්ඩනය විදේශ වෙළඳාමෙන් පිරී පැවති අතර ඒ සමඟ බොහෝ දුර බැහැර සිට භාෂාමය බලපෑම් ද ඇති විය. - පැසුණු සංස්කෘතීන්. ඉංග්‍රීසි භාෂාව දියාරු, ගතික භාෂාවක් වූ අතර එම යුගයේ නාට්‍ය ඔවුන්ගේ වචන ක්‍රීඩාව සඳහා ප්‍රසිද්ධය. චරිතවල හැඟීම් ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා නව වචන භාවිතා කිරීම, අනුවර්තනය කිරීම හෝ නිර්මාණය කිරීම සමඟ දවසේ රඟහල භාෂාව සඳහා රසායනාගාර බවට පත් විය. ෂේක්ස්පියර් පමණක් පොදු වචන 1,300 ක් පමණ සොයා ගෙන ඇති බව විශ්වාස කෙරේ (හෝ අවම වශයෙන් ලියා ඇති පළමු පුද්ගලයා). බලන්න [The Development of Early Modern English](_URL_2_), Marta Zapala-Kraj, 2009 විසිනි. **චින්තනය/සමාජය** *Hamlet* Act 3, Scene 2, Shakespeare විස්තර කරන්නේ රංගනය (සහ දිගුව, රංග ශාලාවේ අරමුණ) ) කලාවක් ලෙස, &quot;මුලදී මෙන්ම වර්තමානයේද, ස්වභාව ධර්මයට කැඩපතක් ලෙස පැවතියේ සහ පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණේ, තමන්ගේම ලක්ෂණය පෙන්වීමට, තමාගේම ප්‍රතිරූපයට සහ වයසට හා ශරීරයට අපහාස කිරීමටය. කාලය ඔහුගේ ස්වරූපය සහ පීඩනය&quot;. ෂේක්ස්පියර්ගේ නාට්‍යවලින් පිළිබිඹු වන්නේ ඔවුන් ලියූ සමාජයයි. එංගලන්තය එහි මධ්‍යකාලීන අතීතය සහ එහි පුනරුද අනාගතය අතර සංක්‍රාන්ති සමයක සිටි අතර එම සංක්‍රාන්තියේ වර්ධන වේදනාව වේදිකාවේ වාදනය වෙමින් තිබුණි. නාට්‍යමය කතා කලාව කෙරෙහි ෂේක්ස්පියර්ගේ විශාලතම බලපෑම් අතර ප්‍රේක්ෂකයාට චරිතයක වඩාත් සමීප සිතුවිලිවලට සවන් දීමට ඉඩ සලසන මාධ්‍යයක් ලෙස ස්වකීය වචන දැඩි ලෙස භාවිතා කිරීම වේ. අපි සවන් දෙන විට, අපට එකවරම ප්‍රගතිශීලී සහ පැරණි තාලයේ අය හමුවෙයි. ඔවුන් සංකීර්ණ, බහු මුහුණුවරකින් යුත් පෞරුෂයන් ඇති අතර සමාජ පන්තියෙන් මෙන් කුසලතා සහ පෞරුෂය අනුව නිර්වචනය කරන ලද අද්විතීය පුද්ගලයන් ලෙස ඔවුන් සිතති. මිථ්‍යා විශ්වාසයන් විද්‍යාව සමඟ පොරබදීම, නාගරික නවීනත්වය පළාත් ප්‍රඥාව සමඟ ගැටීම සහ සදාකාලික මිනිස් ප්‍රශ්නය පිළිබඳ විවිධ වෙනස්කම් අපට අසන්නට ලැබේ: &quot;අපගේම මරණ අනුපාතය පිළිබඳ දැනුම අනුව, අපට ජීවත් වීමට ඇති කාලය සමඟ අප කුමක් කළ යුතුද?&quot; බලන්න: [ෂේක්ස්පියර්ගේ දර්ශනය](_URL_4_), කොලින් මැක්ගින් විසින්, 2009. [ෂේක්ස්පියර් සිට පැවැත්මවාදය දක්වා: මුල් අධ්‍යයනය: ශේක්ස්පියර් සහ ගොතේ, හේගල් සහ කීර්කේගාඩ්, නීට්ෂේ, රයිස්පෙර්ඩ්, සහ ෆ්‍රෙයිස්, හේගර්, සහ (_URL_0_), Walter Arnold Kaufmann විසින්, 1980