Hi, I'm actually a historian of modern China so hopefully I'll be able to shed light on this for you.

First of all, perhaps the issue most central (at least from a historical perspective) is the narrative of the so-called Century of Humiliation ( 百年国耻). Now of course the defeats suffered by the Qing Empire did not directly concern Tibet but it's important to understand how this historical moment, the 19th century, is discussed in the modern context. As the name implies, in this narrative the Qing Empire, and by extension "China," was the victim of the evil influence and intervention of imperialism. Of course it is debatable to what extent the Qing Empire was actually a Chinese empire. Yes, it's capital was Beijing and the majority of its administrators were Chinese speakers (Manchu/Jurchen, Han Chinese, or sometimes Mongolian). The China historians who make up the New Qing History School largely argue that the Qing was a multi-ethnic land empire much like the Ottomans or even Russia. But the importance of keeping each successive state that ruled China serves both the narrative of continuous historical greatness of China as well as lends moral legitimacy to China's contemporary imperial ambitions. This is of course very ironic given the fact that since 1911 much of Chinese political thought has been highly critical of the dynastic period of Chinese history with it generally being labelled as "feudal," but that is a different discussion and relates more to discussions of Maoist thought. 

This is where the two primary revolutionary parties of the post the Xinghai Revolution China (1911) come in, the Chinese Communist Party (CCP) and the Nationalist Party (KMT or Guomindang). They both sought to portray themselves as the liberators of China from the yoke of imperialism. For the communists especially, this also meant an opposition to all things "feudal" in the Marxist sense although the KMT also used similar political logic. But also in their attempt to liberate China from imperialism and recover from the humiliation of defeat, they also sought to restore the traditional hegemony of previous Chinese states. This is of courses ironic given the rejection of much of Chinese history as backward and feudal but this logic served the political needs of both regimes when they were in power. Tibet was a key part of this logic. Tibet was conquered by the Manchus (Qing Empire) in 1720 but slipped from Chinese rule after the Xinghai rule and effectively became an independent state due to the weakness of the central government under the KMT. Thus, the "recovery" of Tibet became central to both the KMT and CCP's desire to recover from the humiliation of the 19th century.

In a broader sense, the current hatred of the Dalai Lama by Chinese citizens can largely be attributed to propaganda. I'm not trying to say that some of the arguments made by Chinese nationalists are incorrect or purely sourced from indoctrination, but it's undeniable that this plays a central role. Given the importance of the recovery of Tibet to the CCP, its conquest after 1949 had to be justified within the logic of Marxism and Maoism. Particularly, the communists argued that the Tibetan theocratic government engaged in mass slavery, feudalism, and superstition, all of these terms became words used to describe anti-revolutionary thought or rhetoric after 1949 and the CCP engaged in a scorched earth policy to eliminate these "oppressive" evils with religion being one the greatest targets. Thus within this narrative it is easy to see why the CCP opposed the influence of the Dalai Lama and the religious institutions of Tibet, their authority represented a direct challenge to the narrative of economic and political liberation of Maoism and the utopia that this ideology would bring to China.

In the modern sense, I can only give you anecdotal evidence but these answers seem to largely fit in with the narratives I have already mentioned. One common argument is that the Tibetans were oppressed under the Dalai Lama. Another one is that the imperialist powers supported and promoted the narrative and cause of the Dalai Lama in order to humiliate and belittle China. Another answer is that Tibetan people are better treated than Chinese people, receive more benefits, and are very happy under the rule of the CCP. Thus the Dalai Lama is simply an evil agitator. However, the most common answer I've seen and heard essentially is: denying the legitimacy of China's rule over Tibet is racist towards to Chinese people. This is a similar argument to the arguments opposing Taiwanese independence. In essence, opposing Chinese political goals are a direct insult to the Chinese people. This argument really illustrates how the narrative of the national humiliation and the narrative of victimization still plays a central role in how Chinese people perceive their history and how they view the role of their government in rectifying the historical failures of the very government they vilified some 30 years ago. It is very troubling to me in part because Tibet suffered and continues suffer under the rule of the Chinese government. One only has to look at the colonization of Han Chinese in contemporary Tibet as well as economic marginalization that the government encouraged making Tibetans the poorest of China's poor. This does not even include the ongoing political repression and imprisonment of dissidents. I hope this answer was helpful. 

For more information on the Century of Humiliation and responses to the victim narrative of the CCP and KMT, I suggest reading Robert Bickers's book: The Scramble for China: Foreign Devils in the Qing Empire. Also, Dru Gladney's seminal paper on minority representation in contemporary China, Representing Nationality in China: Refiguring Majority/Minority Identities, is an excellent piece that touches on this topic. 


හායි, මම ඇත්තටම නූතන චීනයේ ඉතිහාසඥයෙක්, ඒ නිසා මම ඔබ වෙනුවෙන් මේ ගැන ආලෝකයක් ලබා දීමට බලාපොරොත්තු වෙනවා. පළමුවෙන්ම, සමහර විට වඩාත්ම කේන්ද්‍රීය ප්‍රශ්නය (අවම වශයෙන් ඓතිහාසික දෘෂ්ටිකෝණයකින්) ඊනියා අවමානයේ සියවසේ (百年国耻) ආඛ්‍යානයයි. දැන් ඇත්ත වශයෙන්ම කිං අධිරාජ්‍යය විසින් අත්විඳි පරාජයන් ටිබෙටයට සෘජුවම අදාළ නොවූ නමුත් මෙම ඓතිහාසික අවස්ථාව, එනම් 19 වන සියවස, නූතන සන්දර්භය තුළ සාකච්ඡා කරන්නේ කෙසේද යන්න තේරුම් ගැනීම වැදගත්ය. නමට අනුව, මෙම ආඛ්‍යානය තුළ ක්විං අධිරාජ්‍යය සහ දිගුවකින් &quot;චීනය&quot; අධිරාජ්‍යවාදයේ දුෂ්ට බලපෑමට සහ මැදිහත්වීමට ගොදුරු විය. ඇත්ත වශයෙන්ම ක්විං අධිරාජ්‍යය කොතෙක් දුරට චීන අධිරාජ්‍යයක් ද යන්න විවාදාත්මක ය. ඔව්, එහි අගනුවර බීජිං වූ අතර එහි පරිපාලකයින්ගෙන් බහුතරය චීන කථිකයන් විය (Manchu/Jurchen, Han Chinese, හෝ සමහර විට Mongolian). නව ක්විං ඉතිහාස පාසල සෑදූ චීන ඉතිහාසඥයින් බොහෝ දුරට තර්ක කරන්නේ Qing යනු ඔටෝමන්වරුන් හෝ රුසියාව වැනි බහු වාර්ගික භූමි අධිරාජ්‍යයක් බවයි. එහෙත් චීනය පාලනය කළ සෑම රාජ්‍යයක්ම අඛණ්ඩව තබා ගැනීමේ වැදගත්කම චීනයේ අඛණ්ඩ ඓතිහාසික ශ්‍රේෂ්ඨත්වය පිළිබඳ ආඛ්‍යානය මෙන්ම චීනයේ සමකාලීන අධිරාජ්‍ය අභිලාෂයන් සඳහා සදාචාරාත්මක නීත්‍යානුකූලභාවය ලබා දෙයි. 1911 සිට චීන දේශපාලන චින්තනයේ බොහෝමයක් චීන ඉතිහාසයේ රාජවංශික යුගය පිළිබඳව දැඩි ලෙස විවේචනය කර ඇති අතර එය සාමාන්‍යයෙන් &quot;වැඩවසම්&quot; ලෙස ලේබල් කර ඇති නමුත් එය වෙනස් සාකච්ඡාවක් වන අතර එය සාකච්ඡුාවලට වඩා සම්බන්ධ වන හෙයින් මෙය ඇත්තෙන්ම උත්ප්‍රාසාත්මක ය. මාඕවාදී චින්තනය. චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (CCP) සහ ජාතිකවාදී පක්ෂය (KMT හෝ Guomindang) යන Xinghai විප්ලවයෙන් පසු චීනයේ (1911) ප්‍රාථමික විප්ලවවාදී පක්ෂ දෙක පැමිණෙන්නේ මෙහිදීය. ඔවුන් දෙදෙනාම අධිරාජ්‍යවාදයේ වියගහෙන් චීනයේ විමුක්තිකාමීන් ලෙස පෙන්වීමට උත්සාහ කළහ. විශේෂයෙන්ම කොමියුනිස්ට්වාදීන්ට, මෙය මාක්ස්වාදී අර්ථයෙන් &quot;වැඩවසම්&quot; සියල්ලට විරුද්ධත්වයක් අදහස් කරන නමුත් KMT ද සමාන දේශපාලන තර්කයක් භාවිතා කළේය. එහෙත් චීනය අධිරාජ්‍යවාදයෙන් මුදා ගැනීමට සහ පරාජයේ අවමානයෙන් ගොඩ ඒමේ උත්සාහයේ දී, ඔවුන් පෙර චීන රාජ්‍යවල සාම්ප්‍රදායික ආධිපත්‍යය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමට ද උත්සාහ කළහ. චීන ඉතිහාසය බොහෝ පසුගාමී සහ වැඩවසම් ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සම්බන්ධයෙන් මෙය ඇත්තෙන්ම උත්ප්‍රාසාත්මක ය, නමුත් මෙම තර්කය ඔවුන් බලයේ සිටි පාලන තන්ත්‍ර දෙකේම දේශපාලන අවශ්‍යතා ඉටු කළේය. ටිබෙටය මෙම තර්කයේ ප්‍රධාන කොටසක් විය. ටිබෙටය 1720 දී මැන්චුස් (ක්විං අධිරාජ්‍යය) විසින් යටත් කර ගන්නා ලද නමුත් Xinghai පාලනයෙන් පසු චීන පාලනයෙන් ගිලිහී ගොස් KMT යටතේ මධ්‍යම රජයේ දුර්වලතාවය හේතුවෙන් ස්වාධීන රාජ්‍යයක් බවට පත්විය. මේ අනුව, ටිබෙටයේ &quot;ප්‍රකෘතිය&quot; KMT සහ CCP යන දෙඅංශයේම 19 වන සියවසේ අවමානයෙන් මිදීමට ඇති ආශාවට කේන්ද්‍රීය විය. පුළුල් අර්ථයකින්, චීන පුරවැසියන් විසින් දලයි ලාමා කෙරෙහි වර්තමාන වෛරය බොහෝ දුරට ප්‍රචාරණයට ආරෝපණය කළ හැකිය. චීන ජාතිකවාදීන් විසින් ඉදිරිපත් කරන සමහර තර්ක වැරදි හෝ සම්පූර්ණයෙන්ම ඉගැන්වීමෙන් උපුටා ගත් ඒවා බව මම පැවසීමට උත්සාහ නොකරමි, නමුත් මෙය ප්‍රධාන කාර්යභාරයක් ඉටු කරන බව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකිය. සීසීපීයට ටිබෙටය ප්‍රකෘතිමත් වීමේ වැදගත්කම අනුව, 1949 න් පසු එහි ජයග්‍රහණය මාක්ස්වාදයේ සහ මාඕවාදයේ තර්කනය තුළ සාධාරණීකරණය කළ යුතුව තිබුණි. විශේෂයෙන්ම කොමියුනිස්ට්වාදීන් තර්ක කළේ ටිබෙට් දිව්‍යාණ්ඩු රජය මහජන වහල්භාවයේ, වැඩවසම්වාදයේ සහ මිථ්‍යා විශ්වාසවල නිරත වූ බවයි, මෙම සියලු යෙදුම් 1949 න් පසු විප්ලව විරෝධී චින්තනය හෝ වාචාලකම විස්තර කිරීමට භාවිතා කරන වචන බවට පත් වූ අතර සීසීපී මේවා තුරන් කිරීම සඳහා පිළිස්සුණු මිහිකත ප්‍රතිපත්තියක නිරත විය. පීඩාකාරී&quot; නපුරුකම් සමග ආගම ලොකුම ඉලක්කයකි. මේ අනුව, මෙම ආඛ්‍යානය තුළ සීසීපීය දලයි ලාමාගේ සහ ටිබෙටයේ ආගමික ආයතනවල බලපෑමට විරුද්ධ වූයේ මන්දැයි බැලීම පහසුය, ඔවුන්ගේ අධිකාරිය මාඕවාදයේ ආර්ථික හා දේශපාලන විමුක්තිය පිළිබඳ ආඛ්‍යානයට සෘජු අභියෝගයක් සහ මෙම දෘෂ්ටිවාදය ගෙන එන යුතෝපියාවට සෘජු අභියෝගයක් විය. චීනයට. නූතන අර්ථයෙන්, මට ඔබට ලබා දිය හැක්කේ උපකල්පිත සාක්ෂි පමණි, නමුත් මෙම පිළිතුරු බොහෝ දුරට මා දැනටමත් සඳහන් කර ඇති ආඛ්‍යාන සමඟ ගැළපෙන බව පෙනේ. එක් පොදු තර්කයක් වන්නේ දලයි ලාමා යටතේ ටිබෙට් ජාතිකයන් පීඩාවට පත් වූ බවයි. තවත් එකක් නම්, අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් චීනය අවමානයට හා හෑල්ලූවට ලක් කිරීම සඳහා දලයි ලාමාගේ ආඛ්‍යානය සහ හේතුවට සහය දීම සහ ප්‍රවර්ධනය කිරීම ය. තවත් පිළිතුරක් නම්, ටිබෙට් ජනයා චීන ජාතිකයින්ට වඩා හොඳින් සලකනු ලබන අතර, වැඩි ප්රතිලාභ ලබා ගන්නා අතර, සීසීපී පාලනය යටතේ ඉතා සතුටු වේ. මේ අනුව දලයි ලාමා හුදෙක් දුෂ්ට උද්ඝෝෂකයෙකි. කෙසේ වෙතත්, අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම මා දැක ඇති සහ අසා ඇති වඩාත්ම පොදු පිළිතුර නම්: ටිබෙටය මත චීනයේ පාලනයේ නීත්‍යානුකූලභාවය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම චීන ජනතාවට ජාතිවාදී ය. මෙය තායිවානයේ ස්වාධීනත්වයට එරෙහි තර්කවලට සමාන තර්කයකි. සාරාංශයක් ලෙස, චීන දේශපාලන අරමුණුවලට විරුද්ධ වීම චීන ජනතාවට ඍජු අපහාසයකි. මෙම තර්කය සැබවින්ම විදහා දැක්වෙන්නේ ජාතික නින්දාව සහ වින්දිතභාවය පිළිබඳ ආඛ්‍යානය තවමත් චීන ජනතාව ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය වටහා ගන්නා ආකාරය සහ ඔවුන් 30 පමණ අපකීර්තියට පත් කළ රජයේම ඓතිහාසික අසාර්ථකත්වය නිවැරදි කිරීමේදී ඔවුන්ගේ රජයේ භූමිකාව දෙස බලන ආකාරය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රධාන භූමිකාවක් ඉටු කරන ආකාරයයි. වර්ෂයකට ඉහත. ටිබෙටය චීන රජයේ පාලනය යටතේ දුක් විඳීම සහ දිගටම දුක් විඳීම නිසා එය මට තරමක් කරදරකාරී ය. සමකාලීන ටිබෙටයේ හැන් චීන යටත් විජිතකරණය මෙන්ම ටිබෙට් ජාතිකයන් චීනයේ දුප්පත්ම දුප්පත් ජනතාව බවට පත් කිරීමට රජය දිරිමත් කළ ආර්ථික ආන්තිකකරණය දෙස බැලිය යුතුය. දැනට පවතින දේශපාලන මර්දනය සහ විරුද්ධ මත දරන්නන් සිරගත කිරීම පවා මෙයට ඇතුළත් නොවේ. මෙම පිළිතුර ප්රයෝජනවත් වනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි. CCP සහ KMT හි වින්දිත ආඛ්‍යානය සඳහා වූ අවමානයේ සියවස පිළිබඳ වැඩි විස්තර සඳහා, Robert Bickers ගේ: The Scramble for China: Foreign Devils in the Qing Empire පොත කියවීමට මම යෝජනා කරමි. එසේම, සමකාලීන චීනයේ සුළුතර නියෝජනය පිළිබඳ Dru Gladney ගේ මූලික පත්‍රිකාව, චීනයේ ජාතිකත්වය නියෝජනය කිරීම: බහුතර/සුළුතර අනන්‍යතා නැවත සකස් කිරීම, මෙම මාතෘකාව ස්පර්ශ කරන විශිෂ්ට කෘතියකි. 

