You might find [this post](_URL_0_) I made a few weeks ago useful. To expand on it, I do think there's too much distinction made between heavy and light cavalry within a western European context, and indeed between infantry and cavalry. Reality was messier than that. 

Let's start with a brief primer on what John Gillingham calls Vegetian warfare. Medieval military thinkers, probably influenced by the late Roman writer Vegetius, generally tried to avoid risky pitched battles. A wholly defeated army was at best very difficult to replace, and at worst an irrecoverable catastrophe. Nor did they generally aim to wholly defeat their opponents, in the way Clausewitz would understand it. Instead, medieval rulers fought limited wars with limited forces and the goal of minimizing risk. 

This meant, essentially, positional warfare, built around holding - and contesting - key fortified points which both controlled the countryside and served as bases for offensive action. In order to weaken these fortifications, medieval rulers struck at the land. When a raiding party burned and plundered, it struck its opponent twice, weakening him economically and harming his reputation. Depending on the stakes, this might be enough to resolve the conflict. When, or if, the time came to strike directly at a fortification, further plundering (euphemistically foraging) supported the army on the march, which with few exceptions was dependent on mass theft to stay in the field. In this situation, the defender would take advantage of his better logistics, keep his force concentrated, and try to drive in the foraging parties; if the invading army couldn't pillage, it had to retreat or give battle.

So, this is the small beer of medieval warfare: an awful lot of raiding and skirmishing. In this context, mounted soldiers, regardless of their skill as cavalry, had an advantage in mobility over any infantrymen. A *lot* of what are commonly called light cavalry were basically just mounted infantry who expected to dismount to fight. And, indeed, knights and men at arms were not averse to fighting on their own two legs. Regardless of how horsemen fought, they could get where they needed to be quicker and in better shape than walking men.

Let me reiterate that knights and later men at arms were not limited to fighting in any one particular style. They did not depend on the couched lance charge to secure victory - full stop. All indications are they took a full and active part in the "irregular" warfare that dominated in the Middle Ages. My personal opinion is that the heavy horsemen probably occupied a reserve role, standing by and waiting for an enemy force to sortie against the raid.
ඔබට [මෙම සටහන](_URL_0_) මා සති කිහිපයකට පෙර ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇත. එය පුළුල් කිරීම සඳහා, බටහිර යුරෝපීය සන්දර්භය තුළ බර සහ සැහැල්ලු අශ්වාරෝහක අතර සහ ඇත්ත වශයෙන්ම පාබල හා අශ්වාරෝහක අතර විශාල වෙනසක් ඇති බව මම සිතමි. යථාර්ථය ඊට වඩා අවුල් විය. ජෝන් ගිලින්හැම් Vegetian warfare ලෙස හඳුන්වන දේ පිළිබඳ කෙටි ප්‍රාථමිකයකින් පටන් ගනිමු. මධ්‍යතන යුගයේ හමුදා චින්තකයින්, බොහෝ විට අභාවප්‍රාප්ත රෝමානු ලේඛක Vegetius විසින් බලපෑමට ලක් වූ අතර, සාමාන්‍යයෙන් අවදානම් සහිත සටන් වැලැක්වීමට උත්සාහ කළහ. සම්පුර්ණයෙන්ම පරාජිත හමුදාවක් ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම ඉතා අපහසු වූ අතර නරකම අවස්ථාවක ආපසු හැරවිය නොහැකි ව්‍යසනයක් විය. Clausewitz එය තේරුම් ගන්නා ආකාරයෙන් ඔවුන්ගේ විරුද්ධවාදීන් සම්පූර්ණයෙන්ම පරාජය කිරීම ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් අරමුණු කළේ නැත. ඒ වෙනුවට, මධ්‍යතන යුගයේ පාලකයින් සීමිත හමුදා සහ අවදානම අවම කිරීමේ අරමුණ ඇතිව සීමිත යුද්ධ කළා. මෙයින් අදහස් කළේ, අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම, ස්ථානීය යුද්ධයක්, ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ පාලනය කළ සහ ප්‍රහාරාත්මක ක්‍රියාව සඳහා කඳවුරු ලෙස ක්‍රියා කරන ප්‍රධාන බලකොටු ස්ථාන රඳවා තබා ගැනීම සහ තරඟ කිරීම වටා ගොඩනැගුණු බවයි. මෙම බලකොටු දුර්වල කිරීම සඳහා මධ්යකාලීන පාලකයන් භූමියට පහර දුන්හ. වැටලීම් කණ්ඩායමක් පුළුස්සා කොල්ලකන විට, එය තම ප්‍රතිවාදියාට දෙවරක් පහර දී ඔහු ආර්ථික වශයෙන් දුර්වල කර ඔහුගේ කීර්ති නාමයට හානි කළේය. කොටස් මත පදනම්ව, ගැටුම විසඳීමට මෙය ප්රමාණවත් විය හැකිය. බලකොටුවකට කෙලින්ම පහර දීමට කාලය පැමිණි විට, හෝ නම්, තව දුරටත් කොල්ලකෑම (සුප්‍රකට ලෙස ආහාර සෙවීම) හමුදාවට පාගමනට සහාය වූ අතර, හැරුණු විට ක්ෂේත්‍රයේ රැඳී සිටීමට මහා සොරකම් මත රඳා පැවතුනි. මෙම තත්වය තුළ, ආරක්ෂකයා ඔහුගේ වඩා හොඳ සැපයුම් වලින් ප්‍රයෝජන ගනී, ඔහුගේ බලය සංකේන්ද්‍රණය කර තබාගෙන, ආහාර සොයන පක්ෂවල රිය පැදවීමට උත්සාහ කරයි; ආක්‍රමණික හමුදාවට කොල්ලකෑමට නොහැකි නම්, ඔවුන්ට පසුබැසීමට හෝ සටනට යාමට සිදු විය. ඉතින්, මෙය මධ්‍යකාලීන යුද්ධයේ කුඩා බියර් ය: දරුණු වැටලීම් සහ ගැටුම්. මෙම සන්දර්භය තුළ, අශ්වාරෝහක ලෙස ඔවුන්ගේ දක්ෂතාවය නොතකා, සවිකර ඇති සොල්දාදුවන්ට ඕනෑම පාබල හමුදාවකට වඩා සංචලනයේ වාසියක් තිබුණි. සාමාන්‍යයෙන් සැහැල්ලු අශ්වාරෝහක ලෙස හැඳින්වෙන බොහෝ * බොහෝමයක් මූලික වශයෙන් සටන් කිරීමට බැසීමට අපේක්ෂා කරන පාබල හමුදාවන් පමණි. ඇත්ත වශයෙන්ම, නයිට්වරු සහ ආයුධ සන්නද්ධ මිනිසුන් ඔවුන්ගේම කකුල් දෙකෙන් සටන් කිරීමට අකමැති විය. අශ්වාරෝහකයන් සටන් කළ ආකාරය කුමක් වුවත්, ඇවිදින මිනිසුන්ට වඩා ඉක්මනින් හා වඩා හොඳ හැඩයකින් සිටිය යුතු ස්ථානයට ඔවුන්ට පැමිණිය හැකිය. නයිට්වරු සහ පසුව ආයුධ සන්නද්ධ මිනිසුන් කිසියම් විශේෂිත ශෛලියකින් සටන් කිරීමට සීමා නොවූ බව මම නැවත අවධාරණය කරමි. ඔවුන් ජයග්‍රහණය තහවුරු කර ගැනීම සඳහා යහන එල්ලන ලද ලාන්ස් ආරෝපණය මත යැපුණේ නැත - සම්පූර්ණ නැවතුම. මධ්‍යතන යුගයේ ආධිපත්‍යය දැරූ &quot;අක්‍රමවත්&quot; යුද්ධයේ ඔවුන් පූර්ණ සහ ක්‍රියාකාරී කොටසක් ගත් බව සියලු ඇඟවීම් වේ. මගේ පෞද්ගලික මතය නම්, බර අසරුවන් බොහෝ විට රක්ෂිත භූමිකාවක් අත්පත් කරගෙන, වැටලීමට එරෙහිව සතුරු හමුදාවක් එනතුරු බලා සිටි බවයි.