There might be a few anti-colonial conflicts worth looking at here. The FNLA in Algeria didn't (AFAIK) receive any substantive aid from other countries, nor did the major revolutionary movements in Rhodesia/Zimbabwe. 

I'm pretty sure FRELIMO in Mozambique drove out the Portuguese without assistance, whilst the MPLA in Angola only received limited support from Cuba.

Finally, a case might be made for the RPF in Rwanda, although I don't think they could easily be categorised as guerillas in the way the other groups could, as they were largely composed of deserting Rwandan units from the Ugandan army.

Of course, guerilla tactics are ideal for combating colonialism precisely because they stall - by making colonialism economically untenable, they could make granting independence a more attractive choice than staying in control.
මෙහි බැලිය යුතු යටත් විජිත විරෝධී ගැටුම් කිහිපයක් තිබිය හැකිය. ඇල්ජීරියාවේ FNLA හට (AFAIK) වෙනත් රටවලින් හෝ රොඩේෂියාවේ/සිම්බාබ්වේහි ප්‍රධාන විප්ලවවාදී ව්‍යාපාරවලින් කිසිදු වැදගත් ආධාරයක් ලැබී නැත. මට හොඳටම විශ්වාසයි මොසැම්බික්හි FRELIMO පෘතුගීසීන් සහය නොමැතිව පන්නා දැමූ බව, ඇන්ගෝලාවේ MPLA හට කියුබාවෙන් ලැබුණේ සීමිත සහයෝගයක් පමණි. අවසාන වශයෙන්, රුවන්ඩාවේ ආර්පීඑෆ් සඳහා නඩුවක් ඉදිරිපත් කළ හැකිය, නමුත් ඔවුන් බොහෝ දුරට උගන්ඩා හමුදාවෙන් පලා ගිය රුවන්ඩා ඒකකවලින් සමන්විත වූ බැවින්, අනෙක් කණ්ඩායම්වලට හැකි ආකාරයෙන් ඔවුන් ගරිල්ලන් ලෙස පහසුවෙන් වර්ග කළ හැකි යැයි මම නොසිතමි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ගරිල්ලා උපක්‍රම යටත්විජිතවාදයට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා වඩාත් සුදුසු වන්නේ ඒවා ඇනහිටීම නිසාය - යටත්විජිතවාදය ආර්ථික වශයෙන් අස්ථායී කිරීමෙන්, පාලනයේ රැඳී සිටීමට වඩා නිදහස ලබා දීම වඩාත් ආකර්ෂණීය තේරීමක් බවට පත් කළ හැකිය.