Any successful mission to the Moon by the Soviets--even without an EVA--would have been enormous news that Moscow would have trumpeted around the globe. The idea that such a mission could have been kept secret is preposterous: missile launch detection satellites had been in orbit since the mid-1960s in the form of the [MIDAS program](_URL_1_), and any rocket large enough to get to the moon would certainly have been noticed. Various ground-based radars would also have noticed a sizable new object in orbit, and radio traffic coming from the moon (or a trajectory consistent with lunar orbit injection) would have been noticed.

The Soviet lunar program was a bit of a mess, with at least two major programs and sever minor programs running simultaneously and competing for men, materials, and money. Sergei Korolev is the name most widely known in the West, but Vladimir Chelomei ran the other major program, and got political points (and budget) for bringing on Sergei Khrushchev, son of Soviet Premier Nikita Khrushchev. Fights between rocket and engine designers meant that Korolev lost out on the preferred engines and had to go with inferior engines provided by a design bureau with essentially no rocket experience, leading to the need for 30 engines, a horribly complicated mess to handle even now, and automation was in its infancy at the time. However, after Nikita Khrushchev was replaced by Brezhnev, Chelomei fell from favor, and his (possibly better) project was canceled, and Korolev got the sole work to go forward.

However, Korolev died in January 1966 while in surgery. He was replaced by Vasili Mishin, Korolev's work partner for some 20 years. The Soviets managed to get some successful lunar firsts: Luna 9 managed a soft landing on the moon, and Luna 10 successfully orbited the Moon. Both occurred before the US could do the same thing. But note that we're running short on time: the Apollo 11 landing happened in June 1969.

The push to stay ahead of the Americans started to result in massive quality problems that resulted in the death of cosmonaut Vladimir Komarov, who was killed in April 1967 when his Soyuz, having experienced numerous malfunctions during the flight, had one final malfunction when the descent parachutes failed to deploy. Manned flights were cancelled until designers and engineers could fix the problems. No cosmonaut would fly again for two years, essentially killing the Soviet chance to be first to the moon.

Ongoing problems with the L1 launch system further slowed development. The first somewhat successful launch ended up in the wrong orbit and had to be terminated, but it was definitely noticed by the West. In 1968, the only successful test mission occurred when Zond-5 was able to get to lunar orbit and back. The shock of a human voice coming from the capsule was allayed somewhat when it was learned to be a recording, but it certainly shook up the US space program. At the end of that year, Apollo 8 became the first manned mission to orbit the moon, and the Soviets realized they couldn't win the race. While the L1's successor, the N1, continued to receive some funding, continued failures, including one that destroyed the entire N1 primary launch pad, doomed the program.

There have been numerous hoaxes and urban legends about Soviet moon landings over the years. Some have claimed that there was an attempted landing but that the capsule crashed, or that the landing was successful but the astronauts never returned for various reasons. They're among many myths about the Soviet program where cosmonauts were killed and then erased from history, relying on the Soviet tendency to erase politically undesirable people from history but ignoring that Komarov's death was mentioned publicly and he received a hero's funeral despite an essentially needless death brought about by quality control issues (that part was probably not mentioned in Pravda). Most of the claims appear in tabloids that don't try very hard to poke holes in the stories. Russia has admitted to numerous embarrassing episodes since the fall of the Soviet Union, including the numerous failures of the proposed launch systems. Even a partial success like what your classmates suggested would have energized the Soviet space program and rocked the world.

Source: [The Soviet Manned Lunar Program](_URL_0_), edited and compiled by Marcus Lindroos
සෝවියට් සංගමය විසින් සඳ වෙත ගෙන යන ඕනෑම සාර්ථක මෙහෙයුමක් - EVA නොමැතිව වුවද - මොස්කව් ලොව පුරා හොරණෑවෙනු ඇති බවට දැවැන්ත ප්‍රවෘත්තියක් වනු ඇත. එවැනි මෙහෙයුමක් රහසිගතව තබා ගත හැකිව තිබූ බවට වූ අදහස ප්‍රහේලිකාවකි: මිසයිල දියත් කිරීමේ චන්ද්‍රිකා 1960 ගණන්වල මැද භාගයේ සිට [MIDAS වැඩසටහන](_URL_1_) ආකාරයෙන් කක්ෂගතව තිබූ අතර සඳට යාමට තරම් විශාල රොකට්ටුවක් නිසැකවම අවධානයට ලක් වනු ඇත. විවිධ භූගත රේඩාර් ද කක්ෂයේ සැලකිය යුතු නව වස්තුවක් දැක ඇති අතර සඳෙන් එන රේඩියෝ ගමනාගමනය (හෝ චන්ද්‍ර කක්ෂ එන්නත් කිරීමට අනුරූප වන ගමන් පථයක්) දක්නට ලැබේ. සෝවියට් චන්ද්‍ර වැඩසටහන තරමක් අවුල් සහගත විය, අවම වශයෙන් ප්‍රධාන වැඩසටහන් දෙකක් සහ කුඩා වැඩසටහන් එකවර ක්‍රියාත්මක වෙමින් මිනිසුන්, ද්‍රව්‍ය සහ මුදල් සඳහා තරඟ කරයි. සර්ජි කොරොලෙව් යනු බටහිර රටවල වඩාත් ප්‍රචලිත නමකි, නමුත් ව්ලැඩිමීර් චෙලෝමි අනෙක් ප්‍රධාන වැඩසටහන ක්‍රියාත්මක කළ අතර සෝවියට් අගමැති නිකිටා කෘෂෙව්ගේ පුත් සර්ජි කෘෂෙව් ගෙන ඒම සඳහා දේශපාලන කරුණු (සහ අයවැය) ලබා ගත්තේය. රොකට් සහ එන්ජින් නිර්මාණකරුවන් අතර ඇති වූ ගැටුම් නිසා කොරොලෙව්ට කැමති එන්ජින් අහිමි වූ අතර, අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම රොකට් අත්දැකීමක් නොමැති නිර්මාණ කාර්යාංශයක් විසින් සපයනු ලබන බාල එන්ජින් සමඟ යාමට සිදු වූ අතර, එන්ජින් 30 ක අවශ්‍යතාවයට හේතු විය, එය මේ වන විටත් හැසිරවීමට භයානක ලෙස සංකීර්ණ අවුලකි. ඒ වන විට ස්වයංක්‍රීයකරණය එහි ළදරු අවධියේ පැවතුනි. කෙසේ වෙතත්, Nikita Khrushchev වෙනුවට Brezhnev විසින් පත් කිරීමෙන් පසුව, Chelomei පක්ෂග්‍රාහී වූ අතර, ඔහුගේ (සමහර විට වඩා හොඳ) ව්‍යාපෘතිය අවලංගු කරන ලද අතර, Korolev හට ඉදිරියට යාමට එකම කාර්යය ලැබුණි. කෙසේ වෙතත්, කොරොලෙව් 1966 ජනවාරි මාසයේදී ශල්‍යකර්මයේදී මිය ගියේය. ඔහු වෙනුවට වසර 20 ක් පමණ කොරොලෙව්ගේ වැඩ සහකරු වසීලි මිෂින් පත් කරන ලදී. සාර්ථක චන්ද්‍ර ප්‍රථමයන් කිහිපයක් ලබා ගැනීමට සෝවියට් සභාව සමත් විය: ලූනා 9 සඳ මත මෘදු ගොඩබෑමක් කළමනාකරණය කළ අතර ලූනා 10 සාර්ථකව සඳ වටා කක්ෂගත විය. දෙකම සිදු වූයේ එක්සත් ජනපදය එකම දේ කිරීමට පෙරය. නමුත් අපට කාලය මදි බව සලකන්න: ඇපලෝ 11 ගොඩබෑම සිදු වූයේ 1969 ජූනි මාසයේදීය. ඇමරිකානුවන්ට වඩා ඉදිරියෙන් සිටීමට සිදු වූ තල්ලුව, අප්‍රේල් මාසයේ දී ඝාතනයට ලක් වූ ගගනගාමී ව්ලැඩිමීර් කොමරොව්ගේ මරණයට හේතු වූ දැවැන්ත තත්ත්ව ගැටලුවලට හේතු විය. 1967 දී ඔහුගේ Soyuz ගුවන් ගමන අතරතුර බොහෝ අක්‍රමිකතා අත්විඳින විට, බැසීමේ පැරෂුට් යෙදවීමට අපොහොසත් වූ විට එක් අවසාන දෝෂයක් ඇති විය. නිර්මාණකරුවන් සහ ඉංජිනේරුවන් ගැටළු විසඳන තෙක් මිනිසුන් සහිත ගුවන් ගමන් අවලංගු කරන ලදී. කිසිම ගගනගාමියෙකු නැවත වසර දෙකක් පියාසර නොකරනු ඇත, මූලික වශයෙන් සඳට පළමු වීමට සෝවියට් අවස්ථාව අහිමි විය. L1 දියත් කිරීමේ පද්ධතිය සමඟ පවතින ගැටළු සංවර්ධනය තවදුරටත් මන්දගාමී විය. පළමු තරමක් සාර්ථක දියත් කිරීම වැරදි කක්ෂයක අවසන් වූ අතර එය අවසන් කිරීමට සිදු විය, නමුත් එය බටහිරයන්ගේ අවධානයට ලක් විය. 1968 දී, Zond-5 චන්ද්‍ර කක්ෂයට සහ ආපසු යාමට හැකි වූ විට එකම සාර්ථක පරීක්ෂණ මෙහෙයුම සිදු විය. කැප්සියුලයෙන් එන මිනිස් කටහඬක කම්පනය එය පටිගත කිරීමක් බව දැනගත් විට තරමක් දුරට පහව ගිය නමුත් එය නිසැකවම එක්සත් ජනපද අභ්‍යවකාශ වැඩසටහන කම්පනයට පත් කළේය. එම වසර අවසානයේදී, ඇපලෝ 8 චන්ද්‍රයා වටා කක්ෂගත වූ පළමු මිනිසුන් සහිත මෙහෙයුම බවට පත් වූ අතර, ඔවුන්ට තරඟය ජයගත නොහැකි බව සෝවියට්වරු තේරුම් ගත්හ. L1 හි අනුප්‍රාප්තිකයා වන N1 හට දිගටම යම් අරමුදල් ලැබුණද, සම්පූර්ණ N1 ප්‍රාථමික දියත් කිරීමේ පෑඩ් විනාශ කළ එකක් ඇතුළුව අඛණ්ඩ අසාර්ථකත්වයන් වැඩසටහන විනාශ කළේය. වසර ගණනාවක් පුරා සෝවියට් සඳ ගොඩබෑම පිළිබඳ බොහෝ ප්‍රෝඩාවන් සහ නාගරික ජනප්‍රවාද තිබේ. ඇතැමුන් ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ ගොඩබෑමේ උත්සාහයක් ඇති නමුත් කැප්සියුලය කඩා වැටුණු බව හෝ ගොඩබෑම සාර්ථක වූ නමුත් ගගනගාමීන් විවිධ හේතූන් මත ආපසු නොපැමිණි බවයි. දේශපාලනික වශයෙන් අනවශ්‍ය පුද්ගලයන් ඉතිහාසයෙන් මකා දැමීමේ සෝවියට් ප්‍රවණතාවය මත විශ්වාසය තබමින් ගගනගාමීන් ඝාතනය කර ඉතිහාසයෙන් මකා දැමූ සෝවියට් වැඩසටහන පිළිබඳ බොහෝ මිථ්‍යාවන් අතර ඒවා ද වේ, නමුත් කොමරොව්ගේ මරණය ප්‍රසිද්ධියේ සඳහන් කළ බව නොසලකා හරිමින් අත්‍යවශ්‍ය නොවන දෙයක් තිබියදීත් ඔහුට වීරයෙකුගේ අවමංගල්‍යයක් ලැබුණි. තත්ත්ව පාලන ගැටළු නිසා ඇති වූ මරණය (එම කොටස බොහෝ විට Pravda හි සඳහන් කර නොතිබුණි). බොහෝ ප්‍රකාශයන් ටැබ්ලොයිඩ් වල දිස්වන අතර ඒවා කථා වල සිදුරු කිරීමට දැඩි උත්සාහයක් නොගනී. යෝජිත දියත් කිරීමේ පද්ධතිවල අසාර්ථකත්වයන් ඇතුළුව, සෝවියට් සංගමයේ වැටීමෙන් පසු, රුසියාව බොහෝ අපහසුතාවයට පත් කථාංග පිළිගෙන ඇත. ඔබේ පන්තියේ මිතුරන් යෝජනා කළ දේ වැනි අර්ධ සාර්ථකත්වයක් පවා සෝවියට් අභ්‍යවකාශ වැඩසටහනට ශක්තියක් වී ලෝකය සොලවන්නට ඇත. මූලාශ්‍රය: [සෝවියට් මිනිසුන් සහිත චන්ද්‍ර වැඩසටහන](_URL_0_), මාකස් ලින්ඩ්‍රෝස් විසින් සංස්කරණය කර සම්පාදනය කරන ලදී