One of the larger factors in the survival for more than 2000+ years of Greek and Roman statues (and buildings) has been the relative lack of large scale heavy industry in their immediate vicinity.   
  
A great deal of damage was caused between circa 1940 and 1980 by [Acid Rain](_URL_0_) which, while less of a threat now due to stricter emissions control, remains an ongoing cumulative threat.    
  
The Parthenon being blown up by explosives was a singular tragedy, altering the chemistry of the very air we breathe and causing it too dissolve millennia of history carved in stone is a Greek tragedy.  
  

ග්‍රීක සහ රෝම ප්‍රතිමා (සහ ගොඩනැගිලි) වසර 2000+ කට වඩා වැඩි කාලයක් පැවතීමට ඇති එක් විශාල සාධකයක් වන්නේ ඒවා ආසන්නයේ මහා පරිමාණ බර කර්මාන්තයේ සාපේක්ෂ අඩුකමයි. 1940 සහ 1980 පමණ කාලය තුළ [Acid Rain](_URL_0_) මගින් විශාල හානියක් සිදු වූ අතර, දැඩි විමෝචන පාලනය හේතුවෙන් දැන් තර්ජනයක් අඩු වුවද, අඛණ්ඩ සමුච්චිත තර්ජනයක් ලෙස පවතී. පාර්තිනන් පුපුරණ ද්‍රව්‍ය මගින් පුපුරුවා හැරීම ඒකීය ඛේදවාචකයක් වූ අතර, අප ආශ්වාස කරන වාතයේම රසායන විද්‍යාව වෙනස් කර එය ද ගලින් කැටයම් කළ සහස්‍ර ගණනාවක ඉතිහාසය දිය කර හැරීම ග්‍රීක ඛේදවාචකයකි.  
  
