Once you know the general composition of the stars themselves (can be deduced by looking at the light given off) and you have a general handle on the energies involved it all kind of falls together afterwards.  You can calculate reaction rates and estimate the time a star will spend in each stage of it's life, and you can estimate what the star will consist of (hence how it will look) from the amounts of each element present from the reactions.

Astronomers are also able to look out into the sky and identify a vast number of stars in all stages of development and can check the theoretical models against real-life examples.  I doubt *anyone* would seriously claim we know everything about the life of any given star but from observation alone we are able to achieve a solid grasp of the basics.

e: I should note I glossed over the processes involved.  If you go back a hundred years or so people didn't have the slightest clue how it worked even with a large amount of observation, the development of our understanding of nuclear fission and fusion drove the theoretical side and brought the observational evidence into focus.
තරු වල සාමාන්‍ය සංයුතිය ඔබ දැනගත් පසු (නිවා හරින ලද ආලෝකය දෙස බැලීමෙන් නිගමනය කළ හැක) සහ ඔබට සම්බන්ධ ශක්තීන් පිළිබඳ සාමාන්‍ය හසුරුවීමක් ඇති විට එය සියලු ආකාරයේ එකට වැටේ. ඔබට ප්‍රතික්‍රියා අනුපාත ගණනය කළ හැකි අතර තාරකාවක් එහි ජීවිතයේ සෑම අදියරකදීම ගත කරන කාලය ඇස්තමේන්තු කළ හැකි අතර, ප්‍රතික්‍රියා වලින් පවතින එක් එක් මූලද්‍රව්‍යයේ ප්‍රමාණයෙන් තරුව සමන්විත වන්නේ කුමක් දැයි (එබැවින් එය පෙනෙන්නේ කෙසේද) ඔබට තක්සේරු කළ හැකිය. තාරකා විද්‍යාඥයින්ට අහස දෙස බැලීමටත්, සංවර්ධනයේ සෑම අදියරකදීම විශාල තාරකා සංඛ්‍යාවක් හඳුනා ගැනීමටත් හැකි වන අතර සැබෑ ජීවිතයේ උදාහරණවලට එරෙහිව න්‍යායික ආකෘති පරීක්ෂා කළ හැකිය. කිසියම් තාරකාවක ජීවය පිළිබඳව අප සියල්ල දන්නා බව *කිසිවෙකු* බැරෑරුම් ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ඇතැයි මම සැක කරමි, නමුත් නිරීක්‍ෂණයෙන් පමණක් අපට මූලික කරුණු පිළිබඳ දැඩි අවබෝධයක් ලබා ගත හැකිය. e: මම අදාළ ක්‍රියාවලීන් පිළිබඳව පැහැදිලි කළ බව සටහන් කළ යුතුය. ඔබ වසර සියයක් හෝ ඊට වැඩි කාලයක් ආපස්සට ගියහොත්, විශාල නිරීක්ෂණ ප්‍රමාණයකින් පවා එය ක්‍රියා කළේ කෙසේදැයි මිනිසුන්ට අංශු මාත්‍රයක් හෝ හෝඩුවාවක් නොතිබුනේ නම්, න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩනය සහ විලයනය පිළිබඳ අපගේ අවබෝධයේ වර්ධනය න්‍යායික පැත්ත ගෙන ගොස් නිරීක්ෂණ සාක්ෂි අවධානයට යොමු කළේය.