This is somewhat tricky to answer because metals have many different structures and atomic arrangements, depending on the material. In an ideal metal, the atoms are held together by a metallic bond in a perfect, repeating crystallized structure. In an actual metal, these crystallized structures still exist, but they are not uniform throughout. Instead they are localized into little "grains" in the material, usually micrometers in size (but varying depending on the metal, etc). So in a realistic metal you have a bunch of small pockets of atoms, bonded in a perfect crystal-lattice pattern, all separated by what are called "grain boundaries". These grain boundaries hold neighboring grains together via the metallic bond, but this bond is much weaker than the metallic bond keeping the atoms together inside a grain. Here's a  [picture](_URL_0_) of grains in a metal to give you an idea.

These grain boundaries are brittle compared to the rest of the metal because they are not as strongly bonded. The metal *wants* to be completely uniform as opposed to being made up of millions of these grains, but the atoms are too low energy to rearrange themselves. It's like a ball stuck in a mudpit at the top of a mountain - the ball wants to roll down the hill, but it doesn't have enough energy to get out of the mudpit to do so. When you heat up a metal, you give enough energy to the atoms to allow them to rearrange themselves and become more uniform. This removes the grain boundaries, which were the limiting factor in the materials malleability. The end result is increased malleability. In addition, many metals (it might be most metals, but I'm not certain) will retain this improved malleability even when they are cooled back down (as long as it's a relatively slow and gradual cooling process). 

Now, again, there are a lot of types of metals and atomic structures so there are always exceptions. But the above explanation holds for most metals.
ද්‍රව්‍ය මත පදනම්ව ලෝහවල විවිධ ව්‍යුහයන් සහ පරමාණුක විධිවිධාන ඇති බැවින් මෙය පිළිතුරු දීමට තරමක් උපක්‍රමශීලී ය. පරමාදර්ශී ලෝහයක, පරමාණු පරිපූර්ණ, පුනරාවර්තන ස්ඵටිකීකරණය වූ ව්‍යුහයක් තුළ ලෝහමය බන්ධනයක් මගින් එකට තබා ඇත. සැබෑ ලෝහයක් තුළ, මෙම ස්ඵටිකීකරණය කරන ලද ව්යුහයන් තවමත් පවතී, නමුත් ඒවා පුරා ඒකාකාර නොවේ. ඒ වෙනුවට ඒවා ද්‍රව්‍යයේ කුඩා &quot;ධාන්‍ය&quot; බවට ස්ථානගත කර ඇත, සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රමාණයෙන් මයික්‍රොමීටර (නමුත් ලෝහය මත පදනම්ව වෙනස් වේ). එබැවින් යථාර්ථවාදී ලෝහයක ඔබට කුඩා පරමාණු පොකුරක් ඇත, පරිපූර්ණ ස්ඵටික-දැලිස් රටාවකට බන්ධනය වී ඇති අතර, සියල්ල &quot;ධාන්‍ය මායිම්&quot; ලෙසින් වෙන් කර ඇත. මෙම ධාන්‍ය මායිම් ලෝහ බන්ධනය හරහා අසල්වැසි ධාන්‍ය එකට තබා ගනී, නමුත් මෙම බන්ධනය ධාන්යයක් තුළ පරමාණු එකට තබා ගන්නා ලෝහමය බන්ධනයට වඩා බෙහෙවින් දුර්වල ය. මෙන්න ඔබට අදහසක් ලබා දීම සඳහා ලෝහයක ඇති [පින්තූරය](_URL_0_) මෙම ධාන්ය මායිම් අනෙකුත් ලෝහ සමග සසඳන විට බිඳෙනසුලු වන්නේ ඒවා දැඩි ලෙස බැඳී නොමැති බැවිනි. මෙම ධාන්‍ය මිලියන ගණනින් සෑදී තිබීමට ප්‍රතිවිරුද්ධව ලෝහයට සම්පූර්ණයෙන්ම ඒකාකාරී වීමට අවශ්‍ය වේ, නමුත් පරමාණු නැවත සකස් කිරීමට නොහැකි තරම් අඩු ශක්තියකි. එය හරියට කන්දක් මුදුනේ ඇති මඩ වලක සිර වූ බෝලයක් වැනිය - පන්දුවට කන්දෙන් පහළට පෙරළීමට අවශ්‍ය වුවද, එසේ කිරීමට මඩ වළෙන් ගොඩ ඒමට තරම් ශක්තියක් එයට නොමැත. ඔබ ලෝහයක් රත් කරන විට, ඔබ පරමාණු වලට ප්‍රමාණවත් ශක්තියක් ලබා දෙයි, ඒවා නැවත සකස් කර වඩාත් ඒකාකාරී වීමට ඉඩ සලසයි. මෙමගින් ද්‍රව්‍ය සුමටතාවයේ සීමාකාරී සාධකය වූ ධාන්ය මායිම් ඉවත් කරයි. අවසාන ප්‍රතිඵලය නම් සුමට බව වැඩි වීමයි. මීට අමතරව, බොහෝ ලෝහ (එය බොහෝ ලෝහ විය හැක, නමුත් මට නිශ්චිත නැත) ඒවා නැවත සිසිල් කළ විට පවා (එය සාපේක්ෂව මන්දගාමී හා ක්‍රමයෙන් සිසිලන ක්‍රියාවලියක් වන තාක්) මෙම වැඩිදියුණු කළ සුමට බව රඳවා ගනු ඇත. දැන්, නැවතත්, ලෝහ වර්ග සහ පරමාණුක ව්යුහයන් ගොඩක් ඇති නිසා සෑම විටම ව්යතිරේක පවතී. නමුත් ඉහත පැහැදිලි කිරීම බොහෝ ලෝහ සඳහා පවතී.