That's just part of it. Aging is a complicated process with several factors at play. The ends of each chromsome, called telomeres, gets degraded progressively each time the cell divides. Eventually the degradation gets to the actual sequence you care about and the cell is no longer viable. This is a very basic biological clock for the life of a cell. But aging affects the whole organism. Cells get damaged due to all sorts of reasons, like UV from sunlight and oxidative stress from metabolism alone. And when damaged a cell often commits suicide. We don't have an infinite reservoir of cells, some specialized cells have only a limited number of stem cells. And when the we run out, renewal runs out. Besides that, you have many many processes that affect us gradually at the big picture level. Like nephrons (filtering units in the kidney) get less and less over a life time. These are relatively big structures made of many many cells so if they're gone they're really gone. Then you have things like atherosclerosis, plaques accumulating in your vessels, hardening them and narrowing them. You get strokes and ischemia and die from heart or brain issues. Or you may get proteins aggregating just due to random chance of misfolding, this happens in the brain and almost everywhere else. And we're horribly bad at dealing with aggregates so they end up killing cells and you eventually. Then you got random mutations that are bound to once hit critical genes that then cause cancer. I barely even scratched the surface here, fixing a cell by allowing it to renew its telomeres has been investigated before. But the risk of cancer is too high. And even if it wasn't, we got a million other things that are bound to go south over a lifetime. We're simply not built to forever, if you want to be immortal you have to change your body altogether.
ඒක කොටසක් විතරයි. වයසට යාම යනු සාධක කිහිපයක් සහිත සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියකි. ටෙලමියර්ස් ලෙස හඳුන්වන එක් එක් වර්ණදේහවල කෙළවර සෛලය බෙදෙන සෑම අවස්ථාවකම ක්‍රමානුකූලව ක්‍රමයෙන් ක්ෂය වේ. අවසානයේ දී පිරිහීම ඔබ සැලකිලිමත් වන සැබෑ අනුපිළිවෙලට පැමිණෙන අතර සෛලය තවදුරටත් ශක්‍ය නොවේ. මෙය සෛලයක ජීවය සඳහා ඉතා මූලික ජීව විද්‍යාත්මක ඔරලෝසුවකි. නමුත් වයසට යාම සමස්ත ජීවියාටම බලපායි. හිරු එළියෙන් පාරජම්බුල කිරණ සහ පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලියෙන් පමණක් ඔක්සිකාරක ආතතිය වැනි විවිධ හේතු නිසා සෛල වලට හානි සිදු වේ. සෛලයකට හානි වූ විට බොහෝ විට සියදිවි නසා ගනී. අපට අසීමිත සෛල සංචිතයක් නොමැත, සමහර විශේෂිත සෛලවල ඇත්තේ සීමිත ප්‍රාථමික සෛල ප්‍රමාණයක් පමණි. අප අවසන් වූ විට, අලුත් කිරීම අවසන් වේ. ඊට අමතරව, විශාල පින්තූර මට්ටමින් ක්‍රමයෙන් අපට බලපාන බොහෝ ක්‍රියාවලීන් ඔබ සතුව ඇත. නෙෆ්‍රෝන (වකුගඩු වල පෙරීමේ ඒකක) වගේ ජීවිත කාලය පුරාවටම අඩුවෙන් ලැබෙනවා. මේවා බොහෝ සෛල වලින් සෑදූ සාපේක්ෂව විශාල ව්‍යුහයන් වන අතර ඒවා නැති වී ගියහොත් ඒවා ඇත්ත වශයෙන්ම නැති වී යයි. එවිට ඔබට ඇත්රෝසිස්, ඔබේ භාජන තුළ සමරු ඵලක එකතු වීම, ඒවා දැඩි කිරීම සහ පටු වීම වැනි දේ ඇත. ඔබට ආඝාත සහ ඉස්කිමියාව ඇති අතර හෘදයේ හෝ මොළයේ ගැටළු වලින් මිය යයි. නැතිනම් අහඹු ලෙස නැමීමේ සම්භාවිතාව නිසා ඔබට ප්‍රෝටීන එකතු විය හැක, මෙය මොළයේ සහ වෙනත් සෑම තැනකම පාහේ සිදු වේ. ඒවගේම අපි සමස්ථයන් සමඟ කටයුතු කිරීමේදී දරුණු ලෙස නරකයි, එබැවින් ඒවා අවසානයේ සෛල සහ ඔබව මරා දමයි. එවිට ඔබට අහඹු විකෘතියක් ඇති අතර එය වරක් විවේචනාත්මක ජානවලට පහර දීමට බැඳී පසුව පිළිකා ඇති කරයි. මම යන්තම් මෙහි මතුපිට සීරීම් පවා සිදු කළේ නැත, සෛලයක් එහි ටෙලමියර් අලුත් කිරීමට ඉඩ දීමෙන් එය සවි කිරීම මීට පෙර විමර්ශනය කර ඇත. නමුත් පිළිකා ඇතිවීමේ අවදානම වැඩියි. එය එසේ නොවුණත්, ජීවිත කාලය පුරාම දකුණට යාමට බැඳී සිටින තවත් මිලියන ගණනක් අපට ලැබී ඇත. අපි සදහටම ගොඩනඟා නැත, ඔබට අමරණීය වීමට අවශ්‍ය නම්, ඔබ ඔබේ ශරීරය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කළ යුතුය.