Well, the simple answer is of course that *in general* they weren't 'enforced', at least not in the sense of being subject to some sort of supranational legal procedure. It's a bit more complicated than that, though.

To a large extent this is more of an IR question than a history question, since you're basically asking the abstract question of how equitable inter-state relations can emerge given the power asymmetries inherent to any real-life international system. It strikes at the heart of one of the key issues that has historically divided the competing schools of IR theorists. Because of this you might be better off asking someplace like /r/asksocialscience. 

(As an aside I don't think the existence of the ICJ and the UN necessarily changes that much in any case -- neither of them have state-like powers of enforcement.) 

I can provide a more strictly historical answer, though, from what's often called an ['English School' perspective](_URL_0_). 

Essentially, from this perspective, the answer lies in the fact that **no two states exist in a vacuum**. Relations between states are inherently articulated through a cultural prism that goes beyond a single specific exchange.

**A variety of localised international systems have prevailed throughout history.** These have ranged from the ritualised rotating hegemony of the Sumerian city-states to the Confucian tributary system that revolved around imperial China and the often confused and contradictory idea of Christendom and the Empire in medieval Europe. 

In each of these various cases, we find that instead of being an indeterminate state of nature where anything goes in relations between states, international relations are structured by important underlying conventions and cultural ideas. These ideas are what make something like the very concept of a 'treaty' feasible and comprehensible. This becomes obvious in interactions *between* different international systems, which are often difficult and confused: the unsuccessful British missions to China in the 18th and early 19th century are a case in point.

**The upshot of this is that states have historically tended to define and behave according to certain conventions that regulate their relations with each other.** All states share some stake in maintaining their overarching system of relations because they each directly benefit from the mutual trust and political certainty that derives from it, not to mention the personal moral obligations that state leaders will feel.

In Europe, for example, there's the idea of a ***jus gentium***, a 'law of nations' which articulates the conventions that all peoples can be expected to abide by regardless of their individual state laws. This idea is a tradition that goes back to ancient Rome. (Nowadays we also distinguish a *jus inter gentes* or 'law between nations' that applies to things like treaties, but that's largely an 18th-century invention.)

From ancient Roman thought through to medieval canon law, anyone stepping outside the bounds of *jus gentium* -- such as by violating a treaty -- was by definition violating natural law at a very profound level, and could thus expect to provoke moral outrage and distrust.

The Romans themselves, as Cicero's *De officiis* suggests, saw the upholding of promises as one of the most fundamental aspects of a moral society. Cicero gives one instructive example:

 >  Again, if under stress of circumstances individuals have made any promise to the enemy, they are bound to keep their word even then. For instance, in the First Punic War, when Regulus was taken prisoner by the Carthaginians, he was sent to Rome on parole to negotiate an exchange of prisoners; he came and, in the first place, it was he that made the motion in the Senate that the prisoners should not be restored; and in the second place, when his relatives and friends would have kept him back, he chose to return to a death by torture rather than prove false to his promise, though given to an enemy.

As far as Cicero was concerned, this was clearly the right thing for Regulus to have done: Rome's reputation was at stake! (Bear in mind, too, that *De officiis* was for a long time the second most widely read book in Europe right after the Bible, and remained widely read by statesmen at least up until the 19th century.) 

So at the end of the day, yes, where an international system breaks down in some way or conventions are ignored, what matters is who's stronger. But treaties have historically emerged in the context of overall systems of moral and political norms which determine how the governors of various states view each other, and how they can expect each other to act.

Like I said though, this is only a rather superficial answer to something that's a very far-reaching theoretical question. For more on this particular analysis, and a more general history of international systems, you might be interested in Hedley Bull's book *The Anarchical Society*.

**edit:** I realised I answered the second part of your question ('why did people make treaties if they couldn't be legally enforced') but not the first: what, short of war, did people do about rulers who overstepped the limits of convention? This is unfortunately much more complicated to answer -- the answer obviously depends on what place and time you're looking at. As a quick example though: In medieval Europe, for instance, failure to comply with a treaty was typically treated as swearing an oath under false pretenses -- i.e. perjury -- and thus a matter of ecclesiastical law. So, other than simple war, the full suite of ecclesiastical sanctions could apply to a ruler who broke a treaty -- sanctions which would be exacted by the papacy. (I'm not aware of any cases where a whole *kingdom* or town was put under interdict for violating a treaty, though; a medievalist might be able to clear that up.) This is the sort of 'moral approbation' you might expect from my explanation above.
හොඳයි, සරල පිළිතුර නම් ඇත්ත වශයෙන්ම *සාමාන්‍යයෙන්* ඒවා &#39;බලාත්මක&#39; කර නොතිබීම, අවම වශයෙන් යම් ආකාරයක අධිජාතික නීතිමය ක්‍රියා පටිපාටියකට යටත් වීම යන අර්ථයෙන් නොවේ. නමුත් එය ඊට වඩා ටිකක් සංකීර්ණයි. බොහෝ දුරට මෙය ඉතිහාස ප්‍රශ්නයකට වඩා IR ප්‍රශ්නයකි, මන්ද ඔබ මූලික වශයෙන් අසන්නේ සැබෑ ජීවිතයේ ඕනෑම ජාත්‍යන්තර පද්ධතියකට ආවේණික වූ බල අසමමිතිය අනුව සාධාරණ අන්තර් රාජ්‍ය සබඳතා මතු වන්නේ කෙසේද යන වියුක්ත ප්‍රශ්නයයි. එය IR න්‍යායවාදීන්ගේ තරඟකාරී පාසල් ඓතිහාසිකව බෙදී ඇති ප්‍රධාන ප්‍රශ්නවලින් එකක හදවතට පහර දෙයි. මේ නිසා ඔබ /r/asksocialscience වැනි තැනකින් විමසීම වඩා හොඳ විය හැකිය. (පසුව ICJ සහ UN හි පැවැත්ම ඕනෑම අවස්ථාවක එතරම් වෙනස් විය යුතු යැයි මම නොසිතමි -- ඒ දෙකෙන් එකක්වත් බලාත්මක කිරීමේ රාජ්‍ය වැනි බලතල නොමැත.) මට වඩාත් දැඩි ඓතිහාසික පිළිතුරක් සැපයිය හැකිය. බොහෝ විට [&#39;ඉංග්‍රීසි පාසල&#39; ඉදිරිදර්ශනයක් ලෙස හඳුන්වන දේ](_URL_0_). අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම, මෙම ඉදිරිදර්ශනයෙන්, පිළිතුර පවතින්නේ ** රික්තයක් තුළ ප්‍රාන්ත දෙකක් නොමැත** යන්නයි. රාජ්‍යයන් අතර සබඳතා සහජයෙන්ම ප්‍රකාශ වන්නේ තනි නිශ්චිත හුවමාරුවකින් ඔබ්බට ගිය සංස්කෘතික ප්‍රිස්මයක් හරහා ය. ** ඉතිහාසය පුරා විවිධ දේශීයකරණය වූ ජාත්‍යන්තර පද්ධති පැවතී ඇත.** මේවා සුමේරියානු නගර රාජ්‍යවල චාරිත්‍රානුකූල භ්‍රමණය වන ආධිපත්‍යයේ සිට අධිරාජ්‍ය චීනය වටා කැරකෙන කොන්ෆියුසියස් අතු ගංගා පද්ධතිය දක්වා සහ ක්‍රිස්තියානි ලෝකය සහ ක්‍රිස්තියානි ලෝකය පිළිබඳ බොහෝ විට ව්‍යාකූල හා පරස්පර විරෝධී අදහස දක්වා විහිදේ. මධ්යකාලීන යුරෝපයේ අධිරාජ්යය. මෙම විවිධ අවස්ථා වලදී, අපට පෙනී යන්නේ රාජ්‍යයන් අතර සම්බන්ධතා තුළ ඕනෑම දෙයක් සිදුවන ස්වභාවයේ අවිනිශ්චිත තත්වයක් වෙනුවට, වැදගත් යටින් පවතින සම්මුතීන් සහ සංස්කෘතික අදහස් මගින් ජාත්‍යන්තර සබඳතා ව්‍යුහගත වී ඇති බවයි. මෙම අදහස් &#39;ගිවිසුම&#39; වැනි සංකල්පයක් කළ හැකි සහ තේරුම්ගත හැකි දෙයක් බවට පත් කරයි. මෙය බොහෝ විට දුෂ්කර සහ ව්‍යාකූල වූ විවිධ ජාත්‍යන්තර පද්ධති අතර අන්තර්ක්‍රියා වලදී පැහැදිලි වේ: 18 වැනි සහ 19 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ චීනය වෙත බ්‍රිතාන්‍ය මෙහෙයුම් අසාර්ථක වීම උදාහරණයකි. **මෙය ප්‍රතිපලය නම්, රාජ්‍යයන් එකිනෙකා සමඟ ඔවුන්ගේ සබඳතා නියාමනය කරන ඇතැම් සම්මුතීන්ට අනුව නිර්වචනය කිරීමට සහ හැසිරීමට ඓතිහාසිකව නැඹුරු වී තිබීමයි.** සියලුම රාජ්‍යයන් ඔවුන්ගේ පුළුල් සම්බන්ධතා පද්ධතිය පවත්වාගෙන යාමේ යම් කොටස් බෙදා ගන්නේ ඔවුන් එකිනෙකාට සෘජුවම ප්‍රතිලාභ ලබා දෙන බැවිනි. රාජ්‍ය නායකයින්ට දැනෙන පෞද්ගලික සදාචාරාත්මක බැඳීම් ගැන සඳහන් නොකර, එයින් ලැබෙන විශ්වාසය සහ දේශපාලන නිශ්චිතභාවය. නිදසුනක් වශයෙන්, යුරෝපයේ, ***ජුස් ජෙන්ටියම්***, &#39;ජාතීන්ගේ නීතියක්&#39; පිළිබඳ අදහසක් ඇත, එය ඔවුන්ගේ තනි රාජ්‍ය නීති නොතකා සියලු ජනයා විසින් පිළිපැදීමට අපේක්ෂා කළ හැකි සම්මුතීන් ප්‍රකාශ කරයි. මෙම අදහස පුරාණ රෝමය දක්වා දිවෙන සම්ප්රදායකි. (වර්තමානයේ අපි ගිවිසුම් වැනි දේවලට අදාළ වන *jus inter gentes* හෝ &#39;ජාතීන් අතර නීතියක්&#39; වෙන්කර හඳුනා ගනිමු, නමුත් එය බොහෝ දුරට 18 වන සියවසේ සොයාගැනීමකි.) පුරාණ රෝම චින්තනයේ සිට මධ්‍යතන යුගයේ කැනන් නීතිය දක්වා, සීමාවන් ඉක්මවා යන ඕනෑම අයෙකු *jus gentium* -- ගිවිසුමක් උල්ලංඝණය කිරීම වැනි -- නිර්වචනය අනුව ඉතා ගැඹුරු මට්ටමකින් ස්වභාවික නීතිය උල්ලංඝනය කිරීම වන අතර, එමගින් සදාචාරමය කෝපය සහ අවිශ්වාසය අවුලුවාලීම අපේක්ෂා කළ හැකිය. Cicero ගේ *De officiis* යෝජනා කරන පරිදි රෝමවරුන් විසින්ම, සදාචාරාත්මක සමාජයක වඩාත් මූලික අංගයක් ලෙස පොරොන්දු ඉටු කිරීම දුටුවේය. සිසෙරෝ එක් උපදේශාත්මක උදාහරණයක් ලබා දෙයි: &gt; නැවතත්, තත්වයන් යටතේ පුද්ගලයන් සතුරාට කිසියම් පොරොන්දුවක් ලබා දී ඇත්නම්, ඔවුන් තම වචනය ඉටු කිරීමට බැඳී සිටී. නිදසුනක් වශයෙන්, පළමු පියුනික් යුද්ධයේදී, කාර්තජීනියානුවන් විසින් රෙගුලස් සිරකරුවෙකු ලෙස ගෙන ගිය විට, සිරකරුවන් හුවමාරු කර ගැනීම සඳහා සාකච්ඡා කිරීම සඳහා ඔහුව රෝමයට යවනු ලැබුවේ පෙරෝල් මත ය. ඔහු පැමිණ, ප්‍රථමයෙන්, සිරකරුවන් යථා තත්ත්වයට පත් නොකළ යුතු බවට සෙනෙට් මණ්ඩලයේ යෝජනාව ඉදිරිපත් කළේ ඔහුය. දෙවනුව, ඔහුගේ නෑදෑයන් සහ මිතුරන් ඔහුව රඳවා තබා ගැනීමට උත්සාහ කළ විට, ඔහු සතුරෙකුට ලබා දුන් නමුත් ඔහුගේ පොරොන්දුව බොරු බව ඔප්පු කිරීමට වඩා වධහිංසා පැමිණවීමෙන් මරණයට යාමට ඔහු තීරණය කළේය. Cicero සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, මෙය පැහැදිලිවම Regulus විසින් කළ යුතු නිවැරදි දෙය විය: රෝමයේ කීර්තිය අනතුරේ! (ද මතක තබා ගන්න, *De officiis* දිගු කලක් පුරාවටම බයිබලයට පසුව යුරෝපයේ වැඩියෙන්ම කියවන ලද දෙවන පොත වන අතර අවම වශයෙන් 19 වන සියවස දක්වා රාජ්‍ය නායකයින් විසින් එය පුළුල් ලෙස කියවා තිබුණි.) එබැවින් අවසානයේ ඔව්, ජාත්‍යන්තර පද්ධතියක් යම් ආකාරයකින් බිඳ වැටෙන හෝ සම්මුතීන් නොසලකා හරින දින, වැදගත් වන්නේ ශක්තිමත් කවුද යන්නයි. නමුත් විවිධ ප්‍රාන්තවල ආණ්ඩුකාරවරුන් එකිනෙකා දෙස බලන ආකාරය සහ ඔවුන් එකිනෙකාට ක්‍රියා කිරීමට අපේක්ෂා කළ හැකි ආකාරය තීරණය කරන සමස්ත සදාචාර හා දේශපාලන ප්‍රමිතිවල සන්දර්භය තුළ ගිවිසුම් ඓතිහාසිකව මතු වී ඇත. මා කීවාක් මෙන්, මෙය ඉතා දුරදිග යන න්‍යායික ප්‍රශ්නයකට තරමක් මතුපිට පිළිතුරක් පමණි. මෙම විශේෂිත විශ්ලේෂණය පිළිබඳ වැඩි විස්තර සහ ජාත්‍යන්තර පද්ධති පිළිබඳ වඩාත් සාමාන්‍ය ඉතිහාසය සඳහා, ඔබ හෙඩ්ලි බුල්ගේ *The Anarchical Society* පොත ගැන උනන්දු විය හැකිය. **සංස්කරණය:** මම ඔබේ ප්‍රශ්නයේ දෙවන කොටසට පිළිතුරු දුන් බව මට වැටහුණා (&#39;මිනිසුන් නීත්‍යානුකූලව ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි නම් මිනිසුන් ගිවිසුම් ඇති කරගත්තේ ඇයි&#39;) නමුත් පළමුවැන්න නොවේ: යුද්ධය අඩුයි, මිනිසුන් පාලකයන් ගැන කළේ කුමක්ද? සම්මුතියේ සීමාවන් ඉක්මවා ගියාද? මෙය අවාසනාවන්ත ලෙස පිළිතුරු දීමට වඩා සංකීර්ණයි -- පිළිතුර පැහැදිලිවම රඳා පවතින්නේ ඔබ බලන්නේ කුමන ස්ථානය සහ වේලාව මතද යන්න මතය. කෙසේ වෙතත් ඉක්මන් උදාහරණයක් ලෙස: නිදසුනක් වශයෙන්, මධ්‍යකාලීන යුරෝපයේ, ගිවිසුමකට අනුකූල වීමට අපොහොසත් වීම සාමාන්‍යයෙන් සලකනු ලැබුවේ ව්‍යාජ මවාපෑම් යටතේ දිවුරුම් දීමක් ලෙස ය - එනම් බොරු සාක්ෂි - සහ ඒ අනුව පල්ලියේ නීතියේ කාරණයක්. එබැවින්, සරල යුද්ධය හැරුණු විට, සම්මුතියක් කඩ කළ පාලකයෙකුට පල්ලියේ සම්බාධකවල සම්පූර්ණ කට්ටලය අදාළ විය හැකිය -- පාප් පදවිය විසින් නියම කරනු ලබන සම්බාධක. (කෙසේ වෙතත්, සම්මුතියක් උල්ලංඝණය කිරීම නිසා සම්පූර්ණ *රාජ්‍යයක්* හෝ නගරයක් තහනමට ලක් වූ අවස්ථා කිසිවක් ගැන මම නොදනිමි; මධ්‍යතන යුගයේ සිටි අයෙකුට එය නිෂ්කාශනය කළ හැකිය.) මෙය ඔබට කළ හැකි &#39;සදාචාරාත්මක අනුමැතිය&#39; වර්ගයකි. ඉහත මගේ පැහැදිලි කිරීම බලාපොරොත්තු වන්න.