The basic answer for the broader definition of Greek Myth/Religion is Christianity, but I think that broad definition isn't necessarily what most people think of when they say "Greek Mythology" today. The storybook version of 12 Olympian gods and series of concrete stories about each of them never existed. There were always competing or contradicting versions, and that didn't bother the ancient Greeks. In fact, many of the most popular stories are best preserved in their Roman forms by the *Metamorphoses* of Ovid.


It's hard for us to wrap our heads around in a world so dominated by religions like Christianity and Islam that try to define one absolute correct for of the religion, but the ancient Greeks were much more concerned with proper ceremony and practice in the present than which stories and character traits went with which gods. They also had no problem with gods from outside of their pantheon. Some gods only cared about Greece/the Greeks, others were called by different names in other cultures. If they couldn't find an analogue for one of their gods, they were more than happy to believe in a new foreign god and worship with the local traditions when they travelled. That brings me to the really radical change in "Greek mythology."


After the conquests of Alexander his successors carved out kingdoms from Afghanistan to Greece and made plays for power in Sicily and Italy. As Greek/Macedonian culture spread across that huge range, it was in direct contact with more outside influences than ever before. Some foreign, especially Egyptian, gods became some of the most popular and new traditions and stories seeped in. These were gods like Isis, Serapis, and Cybele.


fter Greece was conquered by Rome (a culture that borrowed heavily from Greece, but almost never copied Greek tradition exactly) that process continued to incorporate new religious traditions from across the Roman Empire into the Greeks' traditions. Much like some of the new gods during the Hellenistic period, a few new gods of the Roman period also surpassed the traditional Olympian pantheon in some places. So already by the second century CE you have many foreign cults that coexist with the classical myths, but were also surpassing them in some contexts. It was already a very different environment in Greece than it was in 300 BCE.

Some of the more famous examples include Mithra and Elagabalus. Both were Near Eastern deities picked up by the Roman armies as they marched across the region. Mithra seems to be the more popular one in Greece, but veneration of Elagabalus was found all over the Empire. We don't know much about either. They seem to have existed somewhere between traditional polytheistic religion and henotheism where one god is worshipped and many are acknowledged. Both were linked to the ancient Greek god Helios, but like I said, we don't know much in the way of details about what was really believed.


So finally, I get to the thing that really killed it off. It was just another little Near Eastern tradition that was circulating around the empire, competing for popularity with things like Mithra. The difference is twofold: this one was vehemently monotheistic and caught the attention of enough of the imperial elite, including the emperors. Of course, it's Christianity. 


There had been some on and off persecution by the authorities because associations with Juaism and refusal to venerate the imperial cult (ie the deified dead emperors) were both viewed as treasonous. However, by the time Constantine gave official tolerance to Christianity with the Edict of Milan in 313, some estimates suggest that Christians accounted for almost 2/3 of some major cities. It had reached Greece and Anatolia very early on and had a strong foothold there to begin with. 


Close to death, Constantine converted officially, and all of his successors were raised Christian. Aside from a brief hiccup where Julian the Apostate tried to turn back the clock with an official canonical form of Greco-Roman paganism, it was a steady uphill climb for Christianity. Each successive Roman emperor tended to enact policy that supported Christianity over traditional paganism. Churches and Christian communities were given state funding over pagan temples, pagans were blocked out of official offices, and emperor Gratian went on a spree of confiscating pagan temple revenues, removed an altar to pagan Victory in the Senate house, and became the first emperor since Augustus not to accept the office of Pontifex Maximus, high priest of traditional Roman religion. 


In 318 Gratian and his co-emperors, most notably Theodosius I, issued a decree stating that all of his subjects should follow Nicene Christianity, effectively making Christianity the official religion of the Roman Empire, and establishing an official Christian dogma for that state religion. Theodosius permitted, but did not outright endorse, the destruction of many prominent pagan temples. He ended any remaining legal and official support for pagan institutions.


Beginning in 381, Theodosius engaged in official condemnation and persecution of non-Christian, non-Orthodox beliefs and practices that remained the standard policy for the Roman empire for the rest of its history, right through the Byzantine period. Despite heavy persecution, some pagan beliefs and practices probably survived for a few more centuries in rural or isolated areas, but by 400 or so, it was functionally gone in population centers.


The classical myths hadn't been the sole feature of Greek religion for more than 700 years by the time it was truly gone. In fact, they hadn't even been the most popular option for a few centuries, but ultimately Christianity's strict monotheism ended and replaced belief in classical Greek myths.
ග්‍රීක මිථ්‍යාව/ආගම පිළිබඳ පුළුල් නිර්වචනය සඳහා මූලික පිළිතුර ක්‍රිස්තියානි ධර්මය වේ, නමුත් මම සිතන්නේ අද බොහෝ දෙනා &quot;ග්‍රීක මිථ්‍යාදෘෂ්ටිය&quot; යැයි පවසන විට පුළුල් නිර්වචනය අනිවාර්යයෙන්ම සිතන්නේ නැති බවයි. ඔලිම්පික් දෙවිවරුන් 12 දෙනෙකුගේ කතන්දර පොතේ අනුවාදය සහ ඒ සෑම එකක් ගැනම නිශ්චිත කථා මාලාවක් කිසිදා නොතිබුණි. සෑම විටම තරඟකාරී හෝ පරස්පර අනුවාද තිබූ අතර එය පුරාණ ග්‍රීකයන්ට කරදරයක් නොවීය. ඇත්ත වශයෙන්ම, වඩාත් ජනප්‍රිය කථා බොහොමයක් ඔවිඩ්ගේ *මෙටමෝර්ෆෝස්* විසින් ඔවුන්ගේ රෝම ස්වරූපයෙන් වඩාත් හොඳින් සංරක්ෂණය කර ඇත. ක්‍රිස්තියානි ධර්මය සහ ඉස්ලාම් වැනි ආගම්වලින් ආධිපත්‍යය දරන ලෝකයක අපගේ හිස ඔතා ගැනීම දුෂ්කර ය, එය ආගමේ එක් නිරපේක්ෂ නිවැරදි බව නිර්වචනය කිරීමට උත්සාහ කරයි, නමුත් පැරණි ග්‍රීකයෝ වර්තමානයට වඩා නිසි චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ගැන වැඩි සැලකිල්ලක් දැක්වූහ. කතන්දර සහ චරිත ලක්ෂණ ගියේ කුමන දෙවිවරුන් සමඟද? ඔවුන්ගේ තොරණට පිටින් එන දෙවිවරුන් සම්බන්ධයෙන්ද ඔවුන්ට ගැටලුවක් නොවීය. සමහර දෙවිවරු ග්‍රීසිය/ග්‍රීකයන් ගැන පමණක් සැලකූ අතර අනෙක් අය වෙනත් සංස්කෘතීන්හි විවිධ නම්වලින් හැඳින්වූහ. ඔවුන්ගේ එක් දෙවියෙකු සඳහා ප්‍රතිසමයක් සොයාගත නොහැකි නම්, ඔවුන් සංචාරය කරන විට නව විදේශීය දෙවියෙකු විශ්වාස කිරීමට සහ දේශීය සම්ප්‍රදායන් සමඟ නමස්කාර කිරීමට වඩා සතුටු විය. එය &quot;ග්‍රීක මිථ්‍යාදෘෂ්ටියේ&quot; සැබවින්ම රැඩිකල් වෙනසකට මා ගෙන එයි. ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසු ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයෝ ඇෆ්ගනිස්ථානයේ සිට ග්‍රීසිය දක්වා රාජධානි කපා සිසිලියේ සහ ඉතාලියේ බලය සඳහා නාට්‍ය කළහ. ග්‍රීක/මැසිඩෝනියානු සංස්කෘතිය එම අතිවිශාල පරාසය පුරා ව්‍යාප්ත වූ බැවින්, එය වෙන කවරදාකටත් වඩා බාහිර බලපෑම් සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ විය. සමහර විදේශීය, විශේෂයෙන් ඊජිප්තු, දෙවිවරුන් වඩාත් ජනප්‍රිය වූ අතර නව සම්ප්‍රදායන් සහ කථාන්දර කාන්දු විය. මේවා Isis, Serapis සහ Cybele වැනි දෙවිවරුන් විය. ග්‍රීසිය රෝමය විසින් යටත් කර ගන්නා ලද පසු (ග්‍රීසියෙන් විශාල වශයෙන් ණයට ගත් සංස්කෘතියකි, නමුත් කිසි විටෙකත් ග්‍රීක සම්ප්‍රදාය හරියටම පිටපත් නොකළ) එම ක්‍රියාවලිය දිගටම රෝම අධිරාජ්‍යය හරහා නව ආගමික සම්ප්‍රදායන් ග්‍රීක සම්ප්‍රදායන් තුළට ඇතුළත් කළේය. හෙලනිස්ටික් යුගයේ සමහර නව දෙවිවරුන් මෙන්, රෝම යුගයේ නව දෙවිවරු කිහිප දෙනෙක් ද සමහර ස්ථානවල සම්ප්‍රදායික ඔලිම්පික් තොරණ අභිබවා ගියහ. එබැවින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දෙවන සියවස වන විට ඔබට සම්භාව්‍ය මිථ්‍යාවන් සමඟ සහජීවනයෙන් පවතින බොහෝ විදේශීය ඇදහිලි ඇත, නමුත් සමහර සන්දර්භයන්හිදී ඒවා අභිබවා යමින් තිබුණි. එය ක්‍රිස්තු පූර්ව 300ට වඩා ග්‍රීසියේ ඒ වන විටත් බෙහෙවින් වෙනස් පරිසරයක් විය. වඩාත් ප්‍රසිද්ධ උදාහරණ අතර මිත්‍ර සහ එලගබලස් ඇතුළත් වේ. ඔවුන් දෙදෙනාම කලාපය හරහා ගමන් කරන විට රෝම හමුදාවන් විසින් අල්ලා ගන්නා ලද ආසන්න පෙරදිග දෙවිවරුන්ය. මිත්‍රා ග්‍රීසියේ වඩාත් ජනප්‍රිය එකක් බව පෙනේ, නමුත් එලගබලස්ගේ ගෞරවය අධිරාජ්‍යය පුරා දක්නට ලැබුණි. අපි දෙන්නා ගැන වැඩිය දන්නේ නැහැ. ඔවුන් එක් දෙවියෙකුට නමස්කාර කරන සහ බොහෝ දෙනා පිළිගන්නා සම්ප්‍රදායික බහුදේවවාදී ආගම සහ හෙනොදේවවාදය අතර කොතැනක හෝ පැවති බව පෙනේ. දෙකම පුරාණ ග්‍රීක දෙවියෙකු වන හීලියෝස් සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත, නමුත් මා කී පරිදි, ඇත්ත වශයෙන්ම විශ්වාස කළ දේ පිළිබඳ විස්තර ගැන අපි බොහෝ දේ නොදනිමු. ඉතින් අවසාන වශයෙන්, මම එය සැබවින්ම මරා දැමූ දෙයට පැමිණෙමි. එය මිත්‍ර වැනි දේ සමඟ ජනප්‍රියත්වය සඳහා තරඟ කරමින් අධිරාජ්‍යය වටා සංසරණය වූ තවත් කුඩා ආසන්න පෙරදිග සම්ප්‍රදායක් විය. වෙනස දෙගුණයකි: මෙය දැඩි ලෙස ඒකදේවවාදී වූ අතර අධිරාජ්‍යයන් ඇතුළු අධිරාජ්‍ය ප්‍රභූව ප්‍රමාණවත් තරම් අවධානයට ලක් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, එය ක්රිස්තියානි ධර්මයයි. ජුවා ආගම සමඟ සම්බන්ධ වීම සහ අධිරාජ්‍ය නිකායට (එනම් දේවත්වයට පත් මියගිය අධිරාජ්‍යයන්ට) ගෞරව කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම යන දෙකම දේශද්‍රෝහී ලෙස සලකනු ලැබූ බැවින් බලධාරීන් විසින් යම් යම් පීඩාවන් සහ ඉන් පිටත පැවතිණි. කෙසේ වෙතත්, කොන්ස්ටන්ටයින් 313 දී මිලාන් ආඥාව සමඟ ක්‍රිස්තියානි ධර්මයට නිල ඉවසීමක් ලබා දුන් කාලය වන විට, සමහර ඇස්තමේන්තු අනුව සමහර ප්‍රධාන නගරවලින් 2/3 කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ක්‍රිස්තියානීන් විය. එය ඉතා ඉක්මනින් ග්‍රීසියට සහ ඇනටෝලියාවට ළඟා වූ අතර ආරම්භ කිරීමට එහි ශක්තිමත් අඩිතාලමක් තිබුණි. මරණයට ආසන්නව, කොන්ස්ටන්ටයින් නිල වශයෙන් පරිවර්තනය වූ අතර, ඔහුගේ අනුප්රාප්තිකයින් සියලු දෙනා ක්රිස්තියානි ලෙස හැදී වැඩුණි. ග්‍රීක-රෝම මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකත්වයේ නිල කැනොනිකල් ස්වරූපයක් සමඟ ජූලියන් ඇදහිල්ල අත්හැරීමට උත්සාහ කළ කෙටි ඉක්කාව හැරුණු විට, එය ක්‍රිස්තියානි ධර්මය සඳහා ස්ථාවර කඳු නැගීමක් විය. සෑම අනුප්‍රාප්තික රෝම අධිරාජ්‍යයෙක්ම සම්ප්‍රදායික මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකවාදයට එරෙහිව ක්‍රිස්තියානි ධර්මයට අනුබල දෙන ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමට නැඹුරු විය. පල්ලි සහ ක්‍රිස්තියානි ප්‍රජාවන්ට මිථ්‍යාදෘෂ්ටික පන්සල් සඳහා රාජ්‍ය අරමුදල් ලබා දෙන ලදී, මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකයින්ට නිල කාර්යාලවලින් අවහිර කරන ලදී, සහ ග්‍රේටියන් අධිරාජ්‍යයා මිථ්‍යාදෘෂ්ටික දේවාලවල ආදායම රාජසන්තක කිරීමේ මෙහෙයුමක යෙදී, සෙනෙට් සභාවේ මිථ්‍යාදෘෂ්ටික ජයග්‍රහණය සඳහා පූජාසනයක් ඉවත් කර, පසුව පළමු අධිරාජ්‍යයා බවට පත්විය. ඔගස්ටස් සාම්ප්‍රදායික රෝමානු ආගමේ උත්තම පූජක පොන්ටිෆෙක්ස් මැක්සිමස්ගේ තනතුර භාර නොගනී. 318 දී ග්‍රේටියන් සහ ඔහුගේ සම-අධිරාජ්‍යයන්, විශේෂයෙන් තියඩෝසියස් I, ඔහුගේ යටත්වැසියන් සියලු දෙනාම Nicene ක්‍රිස්තියානි ධර්මය අනුගමනය කළ යුතු බවත්, ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ඵලදායි ලෙස රෝම අධිරාජ්‍යයේ නිල ආගම බවට පත් කළ යුතු බවත්, එම රාජ්‍ය ආගම සඳහා නිල ක්‍රිස්තියානි ධර්මයක් ස්ථාපිත කරන ලෙසත් නියෝගයක් නිකුත් කරන ලදී. බොහෝ ප්‍රමුඛ මිථ්‍යාදෘෂ්ටික විහාරස්ථාන විනාශ කිරීමට තියෝඩෝසියස් අවසර දුන් නමුත් එය සම්පූර්ණයෙන්ම අනුමත කළේ නැත. ඔහු මිථ්‍යාදෘෂ්ටික ආයතන සඳහා ඉතිරිව ඇති නීතිමය සහ නිල සහයෝගය අවසන් කළේය. 381 සිට, තියෝඩෝසියස් බයිසැන්තියානු යුගය දක්වාම රෝම අධිරාජ්‍යයේ ඉතිරි ඉතිහාසය සඳහා සම්මත ප්‍රතිපත්තිය ලෙස පැවති ක්‍රිස්තියානි නොවන, ඕතඩොක්ස් නොවන විශ්වාසයන් සහ භාවිතයන් නිල වශයෙන් හෙළා දැකීමට සහ හිංසා පීඩා කිරීමට නිරත විය. දැඩි පීඩා මධ්‍යයේ වුවද, සමහර මිථ්‍යාදෘෂ්ටික විශ්වාසයන් සහ පිළිවෙත් ග්‍රාමීය හෝ හුදකලා ප්‍රදේශවල තවත් සියවස් කිහිපයක් පැවතිය හැකි නමුත්, 400ක් පමණ වන විට එය ජනාකීර්ණ මධ්‍යස්ථානවල ක්‍රියාකාරීව පහව ගියේය. සම්භාව්‍ය මිථ්‍යාවන් ග්‍රීක ආගමේ එකම ලක්‍ෂණය වී තිබුණේ එය සත්‍ය වශයෙන්ම නැති වූ කාලය වන විට වසර 700කට වැඩි කාලයකි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔවුන් ශතවර්ෂ කිහිපයක් සඳහා වඩාත්ම ජනප්රිය විකල්පය වූයේ නැත, නමුත් අවසානයේ ක්රිස්තියානි ධර්මයේ දැඩි ඒකදේවවාදය අවසන් වී සම්භාව්‍ය ග්‍රීක මිථ්‍යා විශ්වාසයන් ප්‍රතිස්ථාපනය කළේය.