Typically is not, the nucleus is so much smaller than the atom that it doesn't "care" what's happening around it (imagine a marble at the center of one of those giant human hamster balls). There are maybe a few small exceptions. 

One could argue that the electron-capture mechanism (sometimes called inverse beta decay) depends on the probability of the electron being found in the nucleus, which depends on the lattice arrangement which depends on temperature. The difficulty with testing this is that the functioning of particle detectors for measuring decay also depends on temperature. There were a few studies purporting to find temperature dependence, [but a more precise study](_URL_0_) did not.

There's also the phenomenon that a superheated gas might have atoms that experience time dilation and appear to have slower decay rate. It's not feasible to make a gas that hot with current technology, but slower decay rates of nuclei have been observed in a particle accelerator.
සාමාන්‍යයෙන් එසේ නොවේ, න්‍යෂ්ටිය පරමාණුවට වඩා ඉතා කුඩා වන අතර එය අවට සිදුවන දේ &quot;සැලකිලිමත්&quot; නොකරයි (එම දැවැන්ත මිනිස් හැම්ස්ටර් බෝලයක් මධ්‍යයේ ඇති කිරිගරුඬක් සිතන්න). සමහර විට කුඩා ව්යතිරේක කිහිපයක් තිබේ. ඉලෙක්ට්‍රෝන ග්‍රහණය කිරීමේ යාන්ත්‍රණය (සමහර විට ප්‍රතිලෝම බීටා ක්ෂය ලෙස හැඳින්වේ) උෂ්ණත්වය මත රඳා පවතින දැලිස් සැකැස්ම මත රඳා පවතින න්‍යෂ්ටිය තුළ ඉලෙක්ට්‍රෝනය සොයා ගැනීමේ සම්භාවිතාව මත රඳා පවතින බව කෙනෙකුට තර්ක කළ හැකිය. මෙය පරීක්ෂා කිරීමේ දුෂ්කරතාවය නම් ක්ෂය වීම මැනීම සඳහා අංශු අනාවරකවල ක්‍රියාකාරිත්වය ද උෂ්ණත්වය මත රඳා පවතී. උෂ්ණත්ව යැපීම සොයා ගැනීමට අදහස් කරන අධ්‍යයනයන් කිහිපයක් තිබුනා, [නමුත් වඩාත් නිවැරදි අධ්‍යයනයක්](_URL_0_) එසේ නොවීය. අධි උනුසුම් වායුවක කාල ප්‍රසාරණය අත්විඳින සහ මන්දගාමී ක්ෂය වීමේ වේගයක් ඇති පරමාණු තිබිය හැකි සංසිද්ධියක් ද තිබේ. වත්මන් තාක්‍ෂණයෙන් වායුවක් උණුසුම් කිරීම ශක්‍ය නොවේ, නමුත් අංශු ත්වරණකාරකයක න්‍යෂ්ටියේ මන්දගාමී දිරාපත් වීමේ අනුපාත නිරීක්ෂණය වී ඇත.