So Alexander the Great's great cause he conquered the Achaemenid Persian Empire. Until he passed over the Indus, all the lands he had conquered had either been Persian satrapies or at least within the Persian orbit. This included everything from Thrace, the Levant, Egypt, Babylonia, Assyria, and Persia itself, all highly developed societies with an organized and ancient tradition of rule.

Though every generation saw its share of separatist movements, Persian satrapies were generally quiescent and obedient to Persian rule. Once Alexander showed up as an unstoppable menace however, Persian satraps would often betray the Persian central authority and surrender themselves and their services to the conqueror. The political result of Alexander's conquests being that satraps were either trusted Greek advisors placed to the position by Alexander or they were holdovers from the preceding Persian state. Further, the officials serving within state ministries continued to hail from the local area, as they had under the Achaemenids.

With Alexander's attention focused on his military conquests, oversight of his empire was slack as long as the necessary materiel and soldiers arrived for his campaigning. Alexander notoriously conscripted men from his conquered provinces (much like the Persians had) and expected to collect the same sort of tax revenue as his predecessors. But with his constant warfare, he wasn't going to conduct a full audit of his empire's finances. 

Satraps realized this. Basic quotients of money and goods traveled to Alexander or back to Macedon on Persia's famous road system. But beyond what was needed to slake Alex's immediate demands, the administrators of the Persian bureaucracy could act nigh indiscriminately. The Macedonian army wasn't traveling through to set up a longstanding, permanent civilization; they moved at lightning speed, conquering a continental empire in less than a decade. Thus the local politicking of each court, in Susa, in Sardis, in Babylonia, went completely unchecked. Corruption spread as the only state obligations were to Alexander, a foreign conqueror who moved increasingly further away. Sometimes, they revolted, and Alexander executed several of them for this (Arrian VI.26) on his way back from India. Normally, however, they sent goods where they needed to go as the state apparatus built up by Darius and Artaxerxes could easily handle both completing Alexander's limited fiscal desires and fleecing their own pockets.

In addition to receiving replenishment from centralized redistribution Alexander's army could expect to collect sustenance and good grace from any ruler through whose lands it passed. There was of course the underlying coercive aspect to parking the greatest empire the world had ever known next to anybody's palace, but most kings, satraps, or rajs (if that's what they were called yet). When local supplies were limited, such as in the Central Asian steppelands, high mountain passes in the winter, or in the Gedrosian Desert, his army had serious problems with attrition. In sum, they were a much more live off the land type army, though they did it in a rather "civilized," rather than Hunnic fashion.

Sources: 
Paul Cartledge's *Alexander the Great*

Arrian: _URL_0_
Seriously, check Arrian out. Alexander brought a bunch of historians with him to document his conquests, and what gets passed down to us is nothing short of pulp fiction. It paints Alex as a mega badass who successively beats Achilles, Hercules, and Dionysus in his feats.

Duncan Ryan *The Achaemenid Empire* -super fast breeze through Achaemenid history. Not too much content, but does give a rough trajectory of their empire. I recently read it just to cover my bases as I begin to do more research into Near Eastern history
එබැවින් මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ අරමුණ ඔහු Achaemenid පර්සියානු අධිරාජ්‍යය යටත් කර ගත්තේය. ඔහු ඉන්දු ගඟ හරහා ගමන් කරන තුරු, ඔහු විසින් අත්පත් කර ගත් සියලුම දේශයන් පර්සියානු සැට්‍රැපී හෝ අවම වශයෙන් පර්සියානු කක්ෂය තුළ විය. මෙයට ත්‍රේස්, ලෙවන්ට්, ඊජිප්තුව, බැබිලෝනියාව, ඇසිරියාව සහ පර්සියාව යන සෑම දෙයක්ම ඇතුළත් වූ අතර, සංවිධානාත්මක හා පුරාණ පාලන සම්ප්‍රදායක් සහිත ඉතා දියුණු සමාජයන් සියල්ලම ඇතුළත් විය. සෑම පරම්පරාවක්ම බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාරවල තම කොටස දුටුවත්, පර්සියානු සාත්‍රාපියන් සාමාන්‍යයෙන් පර්සියානු පාලනයට නිශ්චල සහ කීකරු විය. කෙසේ වෙතත්, ඇලෙක්සැන්ඩර් නැවැත්විය නොහැකි උවදුරක් ලෙස පෙනී සිටි පසු, පර්සියානු සැට්ප්වරු බොහෝ විට පර්සියානු මධ්‍යම අධිකාරිය පාවා දී තමන් සහ ඔවුන්ගේ සේවාවන් ජයග්‍රාහකයාට භාර දුන්හ. ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ ජයග්‍රහණවල දේශපාලන ප්‍රතිඵලය වූයේ සැට්‍රැප්වරුන් ඇලෙක්සැන්ඩර් විසින් එම තනතුරට පත් කරන ලද විශ්වාසදායක ග්‍රීක උපදේශකයන් වීම හෝ ඔවුන් පෙර පැවති පර්සියානු රාජ්‍යයේ භාරකරුවන් වීමයි. තවද, රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශ තුළ සේවය කරන නිලධාරීන් අචේමනිඩ්වරුන් යටතේ මෙන් දිගටම ප්‍රාදේශීය ප්‍රදේශයෙන් පැමිණි අය විය. ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ අවධානය ඔහුගේ හමුදා ජයග්‍රහණ කෙරෙහි යොමු වීමත් සමඟ, ඔහුගේ ප්‍රචාරක කටයුතු සඳහා අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය සහ සොල්දාදුවන් පැමිණෙන තාක් ඔහුගේ අධිරාජ්‍යය අධීක්ෂණය මන්දගාමී විය. ඇලෙක්සැන්ඩර් කුප්‍රකට ලෙස ඔහුගේ යටත් කරගත් පළාත්වලින් (පර්සියානුවන් මෙන්) මිනිසුන් බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගත් අතර ඔහුගේ පූර්වගාමීන් හා සමාන ආකාරයේ බදු ආදායමක් ලබා ගැනීමට අපේක්ෂා කළේය. නමුත් ඔහුගේ නිරන්තර යුද්ධය නිසා ඔහු තම අධිරාජ්‍යයේ මුදල් පිළිබඳ සම්පූර්ණ විගණනයක් සිදු කිරීමට යන්නේ නැත. සැට්‍රැප්ස් මෙය තේරුම් ගත්තා. මුදල් සහ භාණ්ඩවල මූලික කොටස් ඇලෙක්සැන්ඩර් වෙත හෝ නැවත මැසිඩෝනයට පර්සියාවේ සුප්‍රසිද්ධ මාර්ග පද්ධතිය හරහා ගමන් කළේය. එහෙත් ඇලෙක්ස්ගේ ක්ෂණික ඉල්ලීම් පැහැර හැරීමට අවශ්‍ය වූ දෙයට ඔබ්බෙන්, පර්සියානු නිලධරයේ පරිපාලකයින්ට නොසැලකිලිමත් ලෙස ක්‍රියා කළ හැකිය. මැසිඩෝනියානු හමුදාව දිගුකාලීන, ස්ථිර ශිෂ්ටාචාරයක් පිහිටුවීම සඳහා ගමන් කළේ නැත. ඔවුන් දශකයකට අඩු කාලයකදී මහාද්වීපික අධිරාජ්‍යයක් යටත් කර ගනිමින් විදුලි වේගයෙන් ගමන් කළහ. මේ අනුව, සූසාහි, සර්ඩිස්හි, බැබිලෝනියාවේ සෑම උසාවියකම දේශීය දේශපාලනය සම්පූර්ණයෙන්ම පාලනය නොවී ගියේය. එකම රාජ්‍ය වගකීම් ලෙස දූෂණය ව්‍යාප්ත වූයේ විදේශික ජයග්‍රාහකයෙකු වූ ඇලෙක්සැන්ඩර්ට වඩ වඩාත් ඈතට ගිය බැවිනි. සමහර විට, ඔවුන් කැරලි ගැසූ අතර, ඇලෙක්සැන්ඩර් ඉන්දියාවේ සිට ආපසු එන අතරමගදී ඔවුන්ගෙන් කිහිප දෙනෙකුට (Arrian VI.26) ඝාතනය කළේය. කෙසේ වෙතත්, සාමාන්‍යයෙන්, ඩේරියස් සහ අර්ටැක්සර්ක්ස් විසින් ගොඩනඟන ලද රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයට ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ සීමිත රාජ්‍ය මූල්‍ය ආශාවන් සම්පූර්ණ කිරීම සහ ඔවුන්ගේම සාක්කු කොල්ලකෑම යන දෙකටම පහසුවෙන් හැසිරවිය හැකි බැවින් ඔවුන් යා යුතු තැනට භාණ්ඩ යැවූහ. මධ්‍යගත යලි බෙදා හැරීමෙන් නැවත පිරවීමට අමතරව ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ හමුදාවට එය ගමන් කළ ඕනෑම පාලකයෙකුගෙන් පෝෂණය සහ යහපත් කරුණාව ලබා ගැනීමට අපේක්ෂා කළ හැකිය. ලෝකයේ මෙතෙක් දැන සිටි ශ්‍රේෂ්ඨතම අධිරාජ්‍යය කිසිවකුගේ මාලිගාවට යාබදව නැවැත්වීමට යටින් පවතින බලහත්කාර අංගය ඇත්ත වශයෙන්ම තිබුණි, නමුත් බොහෝ රජවරුන්, සැත්‍රාප්වරුන් හෝ රාජ්‍යයන් (ඔවුන්ව තවමත් හැඳින්වූයේ එය නම්). මධ්‍යම ආසියාතික පඩිපෙළ, ශීත ඍතුවේ දී උස් කඳුකරයේ හෝ ගෙඩ්‍රෝසියානු කාන්තාරයේ වැනි දේශීය සැපයුම් සීමා වූ විට, ඔහුගේ හමුදාවට ක්ෂය වීමේ බරපතල ගැටළු ඇති විය. සාරාංශයක් ලෙස, ඔවුන් හූනික් විලාසිතාවට වඩා තරමක් &quot;ශිෂ්ට&quot; ලෙස එය කළද, ඔවුන් ගොඩබිම් ආකාරයේ හමුදාවෙන් බොහෝ සෙයින් ජීවත් වූහ. මූලාශ්‍ර: Paul Cartledge&#39;s *Alexander the Great* Arrian: _URL_0_ බැරෑරුම් ලෙස, Arrian පරීක්ෂා කරන්න. ඇලෙක්සැන්ඩර් ඔහුගේ ජයග්‍රහණ ලේඛනගත කිරීම සඳහා ඉතිහාසඥයින් පිරිසක් ඔහු සමඟ රැගෙන ආ අතර, අපට සම්ප්‍රේෂණය වන්නේ පල්ප් ප්‍රබන්ධවලට වඩා අඩු දෙයක් නොවේ. එය ඇලෙක්ස්ව ඔහුගේ දස්කම්වලදී අචිලස්, හර්කියුලිස් සහ ඩයොනිසස්ව අනුප්‍රාප්තිකව පරාජය කරන මෙගා නරකයෙකු ලෙස පින්තාරු කරයි. ඩන්කන් රයන් *The Achaemenid Empire* - Achaemenid ඉතිහාසය හරහා සුපිරි වේගවත් සුළං. ඕනෑවට වඩා අන්තර්ගතයක් නැත, නමුත් ඔවුන්ගේ අධිරාජ්‍යයේ දළ ගමන් පථයක් ලබා දෙයි. මම මෑතකදී එය කියෙව්වේ ආසන්න පෙරදිග ඉතිහාසය ගැන වැඩිදුර පර්යේෂණ කිරීමට පටන් ගන්නා විට මගේ පදනම් ආවරණය කිරීමට පමණි