How much "entirely"? Give him a "war-priority" job, or make him a very lucky career officer.


If you can read Italian, then you should probably check [Virgilio Ilari's *Storia del servizio militare in Italia*](_URL_0_).


As a general word of caution though, the idea of avoiding military service entirely (as in, sitting out the great world conflict and having therefore a different set of personal experiences)  is a problematic one - especially if you want them to be living in Trieste from 1940 to the early 1950s.

As for age limitations, the main core of conscription army was formed by the junior classes (1910-18) and senior classes (1901-09) - to which one should add the newly mobilized (1919-23) and, last and luckiest, the first third of 1924, and a few veterans from 1900 and likely some of the late XIX Century called back for the "territorial" army during 1942-43. 

The total of the main 23 classes accounted for 9,729,786 men, which translated into 5,100,000 enlisted men at the time of mobilization. Conversely the number of exempt was of 960,000 - also at mobilization. Giving you a broad ratio for people who actively served in the army and those who possibly avoided service entirely (it's reasonable to assume that many of those originally exempt were later called to replace casualties, since the new classes could only cover some).

Most exempted from active service were nonetheless destined to the production efforts (5.2 millions belonging to the industrial mobilization, of which 1.2 were women though, and others may have been unsuitable for active service) - which was the main way to avoid service for someone who fell within the conscription classes, and was not necessarily a permanent insurance.

Paper-pushing jobs certainly existed within the army - but it was not really something that an enlisted man could have much control on. I suppose you can conjure some convenient circumstances to have them avoid combat anyways, since them being non commissioned officers fortuitously (or commissioned officers intentionally - not really the most sympathetic trait) assigned to a coastal fort seems to defy your purpose.


It's nonetheless worth noting that Trieste fell within the German Operationszone Adriatisches Küstenland after the armistice of September 8^th 1943 and administered from the Gau of Carinthia. Trieste and the neighboring region was also a strategic node for the transportation of goods and men from and to Italy, the Balkans and the territories under German occupation, as well as an increasingly relevant position in the partisan conflict across the border with Yugoslavia. It was likely the worst place in (former) Italy to conduct a safe existence during 1944-45, and to an extent continued to be so after that. 

I am not an expert on the occupation regime, nor on the subsequent years; and I would advise you to ask further information as a separate question. But the events which occurred there, from the Holocaust properly speaking, to the ethnic cleansing of local populaces, to a prolonged civil war, are some of the aspects you may want to research before setting your story there.


As for our present subject, it certainly wasn't the best place to weather the storm. Italian residents previously mobilized would have been under strong pressure to join the German labor forces - or alternatively transferred to Germany or Poland with another 650,000 Italian Military Internees, provided that they had been in some fashion enlisted at the time of the armisitce, otherwise they would have likely been recruited for labor, but under a different denomination.

General estimates of Italians subject to conscription who managed to remain unaccounted for after 1943 exceed 2 millions - so that it was possible to stay out of both the RSI and the German labor forces. Another possibility, also going against your general intention, was joining the partisan squads (again, not the safest position around Trieste) or volunteering for the Social Republic.
&quot;සම්පූර්ණයෙන්ම&quot; කොපමණද? ඔහුට &quot;යුද ප්‍රමුඛතා&quot; රැකියාවක් ලබා දෙන්න, නැතහොත් ඔහු ඉතා වාසනාවන්ත වෘත්තීය නිලධාරියෙකු බවට පත් කරන්න. ඔබට ඉතාලි භාෂාව කියවිය හැකි නම්, ඔබ බොහෝ විට [Virgilio Ilari ගේ *Storia del servizio militare in Italia*](_URL_0_) පරීක්ෂා කළ යුතුය. කෙසේ වෙතත්, සාමාන්‍ය අවවාදයක් ලෙස, හමුදා සේවයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම වැළකී සිටීමේ අදහස (මහා ලෝක ගැටුමෙන් මිදී වෙනත් පෞද්ගලික අත්දැකීම් සමුදායක් තිබීම) ගැටළු සහගත එකකි - විශේෂයෙන් ඔවුන් ට්‍රයිස්ටේ හි ජීවත් වීමට අවශ්‍ය නම් 1940 සිට 1950 ගණන්වල මුල් භාගය දක්වා. වයස් සීමාවන් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, බලහත්කාර හමුදාවේ ප්‍රධාන හරය පිහිටුවන ලද්දේ කනිෂ්ඨ පන්ති (1910-18) සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ පන්ති (1901-09) විසිනි - එයට අලුතින් බලමුලු ගැන්වූ (1919-23) සහ අවසාන සහ වාසනාවන්ත, 1924 පළමු තුනෙන් කොටස, සහ 1900 සිට ප්‍රවීණයන් කිහිප දෙනෙකු සහ XIX සියවසේ අගභාගයේ සමහරක් 1942-43 අතරතුර &quot;භෞමික&quot; හමුදාව සඳහා ආපසු කැඳවා ඇත. ප්‍රධාන පන්ති 23 හි මුළු පිරිමින් 9,729,786 ක් වූ අතර, එය බලමුලු ගැන්වීමේදී 5,100,000 බඳවා ගත් පිරිමින් බවට පරිවර්තනය විය. ප්‍රතිවිරුද්ධව නිදහස් කිරීම් සංඛ්‍යාව 960,000 ක් විය - බලමුලු ගැන්වීමේදී ද. හමුදාවේ සක්‍රීයව සේවය කළ පුද්ගලයින් සහ සමහරවිට සම්පූර්ණයෙන්ම සේවයෙන් වැළකී සිටි අය සඳහා ඔබට පුළුල් අනුපාතයක් ලබා දීම (නව පන්තිවලට ආවරණය කළ හැක්කේ සමහරක් පමණක් බැවින් මුලින් නිදහස් කරන ලද බොහෝ දෙනෙක් පසුව තුවාල ලැබූවන් වෙනුවට කැඳවනු ලැබූ බව උපකල්පනය කිරීම සාධාරණ ය). සක්‍රීය සේවයෙන් නිදහස් කරන ලද බොහෝ දෙනා නිෂ්පාදන ප්‍රයත්නයන් සඳහා දෛවෝපගත කර ඇත (කාර්මික බලමුලු ගැන්වීමට අයත් මිලියන 5.2 ක්, ඉන් 1.2 ක් කාන්තාවන් වුවද, අනෙක් අය සක්‍රීය සේවයට නුසුදුසු විය හැකිය) - එය සේවයෙන් වැළකී සිටීමට ප්‍රධාන මාර්ගය විය. බලහත්කාර පන්තිවලට අයත් වූ අතර, ස්ථිර රක්ෂණයක් අවශ්‍ය නොවේ. හමුදාව තුළ කඩදාසි තල්ලු කිරීමේ රැකියා නිසැකවම පැවතුනි - නමුත් එය ඇත්ත වශයෙන්ම බඳවා ගත් මිනිසෙකුට වැඩි පාලනයක් තිබිය හැකි දෙයක් නොවේ. වෙරළබඩ බලකොටුවකට පවරා ඇති ඔවුන් අහම්බෙන් (හෝ හිතාමතාම පත් කරන ලද නිලධාරීන් - ඇත්ත වශයෙන්ම වඩාත්ම සානුකම්පිත ලක්ෂණය නොවේ) ඔබේ අරමුණ කඩ කරන බව පෙනෙන නිසා, ඔවුන් කෙසේ හෝ සටන් වැලැක්වීමට ඔබට පහසු අවස්ථා කිහිපයක් යෝජනා කළ හැකි යැයි මම සිතමි. කෙසේ වෙතත්, ට්‍රයිස්ටේ 1943 සැප්තැම්බර් 8 ^ වන දින සටන් විරාමයෙන් පසුව ජර්මානු මෙහෙයුම් කලාපය වන Adriatisches Küstenland තුළට වැටුණු අතර එය Gau of Carinthia වෙතින් පරිපාලනය කරන ලද බව සඳහන් කිරීම වටී. ට්‍රයිස්ටේ සහ අසල්වැසි කලාපය ජර්මානු ආක්‍රමණය යටතේ ඇති ඉතාලිය, බෝල්කන් සහ ප්‍රදේශවලින් භාණ්ඩ හා මිනිසුන් ප්‍රවාහනය කිරීමේ උපායමාර්ගික නෝඩයක් මෙන්ම යුගෝස්ලාවියාවේ දේශසීමා හරහා ඇති පක්ෂග්‍රාහී ගැටුමේ වඩ වඩාත් අදාළ ආස්ථානයක් විය. එය 1944-45 කාලය තුළ (පෙර) ඉතාලියේ ආරක්ෂිත පැවැත්මක් පවත්වාගෙන යාමට ඇති නරකම ස්ථානය විය හැකි අතර, ඉන් පසුවද යම් තාක් දුරට එය එසේ විය. මම වාඩිලාගැනීමේ පාලන තන්ත්‍රය ගැන හෝ ඊට පසු වසර ගැන විශේෂඥයෙක් නොවෙමි; සහ වෙනම ප්‍රශ්නයක් ලෙස වැඩිදුර තොරතුරු ඇසීමට මම ඔබට උපදෙස් දෙමි. නමුත් එහි සිදු වූ සිදුවීම්, නියමාකාරයෙන් පැවසුවහොත්, සමූලඝාතනයේ සිට, ප්‍රාදේශීය ජනතාව වාර්ගික ශුද්ධ කිරීම දක්වා, දිගු සිවිල් යුද්ධයක් දක්වා, ඔබේ කතාව එහි තැබීමට පෙර පර්යේෂණ කිරීමට ඔබට අවශ්‍ය විය හැකි අංශ කිහිපයකි. අපගේ වර්තමාන විෂය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, එය නිසැකවම කුණාටුවට ඔරොත්තු දීමට හොඳම ස්ථානය නොවේ. කලින් බලමුලු ගැන්වූ ඉතාලි වැසියන්ට ජර්මානු ශ්‍රම බලකායට බැඳීමට දැඩි පීඩනයක් එල්ල වීමට ඉඩ තිබුණි - නැතහොත් වෙනත් ඉතාලි හමුදා සීමාවාසිකයින් 650,000 ක් සමඟ ජර්මනියට හෝ පෝලන්තයට මාරු කරනු ලැබේ, ඔවුන් යුද විරාමයේදී බඳවා ගන්නා ලද යම් ආකාරයකට නම්, එසේ නොවුවහොත් ඔවුන් එසේ කරනු ඇත. ශ්‍රමය සඳහා බඳවාගෙන ඇති නමුත් වෙනත් නිකායක් යටතේ. 1943 න් පසු ගණන් නොගෙන සිටීමට සමත් වූ ඉතාලි ජාතිකයින්ගේ සාමාන්‍ය ඇස්තමේන්තු මිලියන 2 ඉක්මවයි - එවිට RSI සහ ජර්මානු ශ්‍රම බලකායෙන් බැහැරව සිටීමට හැකි විය. ඔබේ පොදු අභිප්‍රායට පටහැනිව තවත් හැකියාවක් වූයේ, පක්ෂග්‍රාහී සංචිතවලට සම්බන්ධ වීම (නැවතත්, ට්‍රයිස්ටේ අවට ආරක්ෂිතම ස්ථානය නොවේ) හෝ සමාජ ජනරජය සඳහා ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වීමයි.