Simply, no. 

Dietary sugars are very dangerous simply because of their very high energy density, and persistence in the mouth (stickiness).

Bacteria metabolise these sugars into instant energy for themselves, but also secrete oligosaccharide chains (sugar molecules around 10 units long called *dextrans* units) in order to achieve a number of things:

1. Aid adhesion to the tooth surface for themselves
2. Store energy extraneously for other bacteria and itself to use when more sugar molecules are not readily available
3. Aid other bacteria to stick to the tooth surface, thickening the plaque layer
4. To create an oxygen-sparse "anaerobic zone" close to the tooth surface where more virulent strains can populate and breed
5. To create an isolated environment on the surface of the tooth that increases the acidity on the tooth surface, and protects the bacteria from salivary products that inhibit them (e.g. carbonate, antibodies, etc.)

Sucrose (refined sugar, a joined glucose/fructose disaccharide) is the most dangerous sugar we know of, simply because of its potential energy being even higher than the seperate units of fructose and glucose combined - the bond between the units is also energy available to the bacteria for harvest!

The molecules in sweeteners are far, far more difficult for bacteria to metabolise, and they cannot easily create these dextrans chains. Sweeteners are chemically distinct molecules! Usually aspartame is the main ingredient, which I believe is simply 2 amino acids joined together. Interestingly this binds to our "sweet" receptors about 1000 times stronger than sucrose does. Sucrose solution is surprisingly bitter! (Glucose syrup tastes *horrid*)

On an interesting aside, the sugar *xylitol* is literally glucose with one of the molecule combinations around a carbon atom flipped. Bacteria can't metabolise this at all! It inhibits bacterial growth because they *try* to metabolise it, and internalise it, but they can't! Amazing stuff. Chewing gum has loads of xylitol.
සරලව, නැත. ආහාරමය සීනි ඉතා අධික ශක්ති ඝනත්වය සහ මුඛයේ නොනැසී පැවතීම (ඇලෙන බව) නිසා ඉතා භයානක වේ. බැක්ටීරියා මෙම සීනි තමන්ටම ක්ෂණික ශක්තියක් බවට පරිවෘත්තීය කරයි, නමුත් කරුණු ගණනාවක් සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා ඔලිගොසැකරයිඩ දාම (ඒකක 10 ක් පමණ දිග සීනි අණු *ඩෙක්ස්ට්‍රාන්ස්* ඒකක ලෙස හැඳින්වේ) ස්‍රාවය කරයි: 1. දත් මතුපිටට ඇලීමට ආධාර කිරීම 2. ගබඩා කරන්න. සීනි අණු වැඩි ප්‍රමාණයක් පහසුවෙන් ලබා ගත නොහැකි වූ විට අනෙකුත් බැක්ටීරියා සහ තමන්ටම පරිහරණය කිරීමට අමතර ශක්තියක් 3. අනෙකුත් බැක්ටීරියා දත් මතුපිටට ඇලී සිටීමට උපකාර කිරීම, සමරු ඵලකය ඝණ කිරීම 4. දත් මතුපිටට ආසන්නව ඔක්සිජන් විරල &quot;නිර්වායු කලාපයක්&quot; නිර්මාණය කිරීම. වඩාත් වයිරස් වික්‍රියා ජනනය වී බෝ විය හැකි ස්ථාන 5. දත් මතුපිට ආම්ලිකතාවය වැඩි කරන හුදකලා පරිසරයක් දත මතුපිට නිර්මාණය කිරීම සහ ඒවා වළක්වන ලවණ නිෂ්පාදන වලින් බැක්ටීරියා ආරක්ෂා කිරීම (උදා: කාබනේට්, ප්‍රතිදේහ ආදිය) සුක්‍රෝස් (පිරිපහදු කළ සීනි, එකතු කරන ලද ග්ලූකෝස්/ෆෲක්ටෝස් ඩයිසැකරයිඩයක්) යනු අප දන්නා භයානකම සීනිය, එහි විභව ශක්තිය ෆෲක්ටෝස් සහ ග්ලූකෝස් යන වෙනම ඒකකවලට වඩා වැඩි නිසා - ඒකක අතර බන්ධනය ද ලබා ගත හැකි ශක්තිය වේ. අස්වැන්න සඳහා බැක්ටීරියා! රසකාරක වල ඇති අණු බැක්ටීරියා වලට පරිවෘත්තීය වීම වඩා දුෂ්කර වන අතර ඒවාට පහසුවෙන් මෙම ඩෙක්ස්ට්‍රාන්ස් දාම සෑදිය නොහැක. රසකාරක යනු රසායනිකව වෙනස් අණු වේ! සාමාන්‍යයෙන් ඇස්පාර්ටේම් ප්‍රධාන අමුද්‍රව්‍යය වන අතර එය ඇමයිනෝ අම්ල 2 ක් එකට එකතු වී ඇති බව මම විශ්වාස කරමි. මෙය සුක්‍රෝස් වලට වඩා 1000 ගුණයක් පමණ ශක්තිමත් අපගේ &quot;මිහිරි&quot; ප්‍රතිග්‍රාහක සමඟ බන්ධනය වීම සිත්ගන්නා කරුණකි. සුක්‍රෝස් විසඳුම පුදුම සහගත ලෙස තිත්තයි! (ග්ලූකෝස් සිරප් රස * බිහිසුණු*) සිත්ගන්නා කරුණක් නම්, සීනි *xylitol* යනු කාබන් පරමාණුවක් වටා ඇති එක් අණු සංයෝගයක් සමඟ ග්ලූකෝස් වේ. බැක්ටීරියාවට මෙය කිසිසේත් පරිවෘත්තීය කළ නොහැක! එය බැක්ටීරියා වර්ධනය වළක්වයි, මන්ද ඔවුන් එය පරිවෘත්තීය කිරීමට සහ අභ්‍යන්තරකරණය කිරීමට උත්සාහ කරන නමුත් ඔවුන්ට එය කළ නොහැක! පුදුම දේවල්. චුවිංගම් වල සයිලිටෝල් විශාල ප්‍රමාණයක් ඇත.