Cool question! This is one of those aspects of opera that’s not too popular to write about actually, now with scholars, or then with contemporaries. You’ll get contemporary opera viewers writing things like Farinelli can’t act, or that Gaetano Guadagni is a beautiful actor, but no one bothers to mention what on earth makes them a good or a bad actor. So I know a little from my studies but not too much to be honest! I’ll do my best and maybe one of the theater historians can add in. 

Opera acting was pretty stiff from its birth through maybe the 1750s when things started to get a bit feistier. Opera acting also tended to drag behind developments in spoken drama by a decade or two, so you can kinda take a history overview on conventional acting and do a +20 on the dates for an excellent start at opera’s acting evolution. 

One thing to consider is that theaters still used “raked” theaters in the early modern period, which are angled down towards the audience. On top of that [forced-perspective staging](_URL_2_) was really hot back then, so you’d have this angled stage, and then in the background you’d have these really neat little scenes for forests and fountains and such that looked really cool from the audience’s perspective. Scene making was a highly skilled trade at the time, and getting new scenery was a pretty major expense for the impresario. (They reused old stagings if they could!) Scenery was more important then, you’d never have a “minimalist” staging like we do now with cheap shit like 4 chairs and a torn curtain standing in for Rome. Opera was (theoretically) the full integration of all the fine arts, visual, musical, and poetic. So back then you built a tiny Rome, or it wasn’t proper opera. 

So if you, the singer, moved to far upstage while performing you’d completely spoil the cool forced-perspective effect, you’d increasingly look gigantic as you moved upstage and consequently look really stupid and spoil the staging and get laughed at from the audience. (There are contemporaries mocking singers who didn’t properly work with the forced perspective and entered upstage with the columns starting at their knees and such.) So you stay put downstage or look like a giant monster. Drawings of singers from the time usually show them hanging out on the proscenium. 

In the first half of the 18th century arm movements were formulaic, and the primary function was to look pretty, not necessarily to match the mood or actually convey any emotion. You were also only “allowed” to do vigorous hand-movements during recitative; during an aria you struck a pose and stuck to it for the whole song. Facial acting was also formalized. There is an oft-quoted description of Farinelli’s acting that I shall quote once again, because it is hilarious: 

 > I shall therefore, in my further Remarks upon this Article, go back to the Old Italian Theatre, when Farinelli drew every Body to the Haymarket. What a Pipe ! What Modulation ! What Extasy to the Ear ! But, Heavens ! What Clumsiness ! What Stupidity ! What Offence to the Eye ! Reader, if of the City, thou mayest  probably have feen in the Fields of Islington or Mile-End or, if thou art within the Environs of St. James's, thou must have observed in the Park, with what Ease and Agility a Cow, heavy with Calf, has rose up at the Command of the Milk-woman's Foot : Thus from the mossy Bank sprung up the Divine Farinelli. 


 > [...]

 > Then with long strides advancing a few Paces, his left Hand fettled upon his Hip, in a beautiful Bend, like that of the Handle of an oldfashioned Caudle-Cap, his Right remained immoveable across his manly Breast, 'till Numbness called its Partner to supply the Place ; when, it relieved itself in the Position of the other 
Handle to the Caudle-Cup. [source](_URL_0_) 

This person is writing in 1755, by the 1750s things had gotten a little closer to what we are used to now, so he’s probably harsher than people were in the 1720s-30s when Farinelli was working. The rise of opera buffa in the 1750s-60s also had good influences on opera seria: opera buffa had much more natural acting (hard to be funny when you’re limited to doing I’m-a-little-teapot poses and making formalized facial movements) as well as more performers who were actors first and singers second so they had experience in spoken drama where acting was evolving faster. 

This is based on Ch. 4 of [The Modern Castrato: Gaetano Guadagni and the Coming of a New Operatic Age](_URL_1_), the author is writing specifically about Gaetano Guadagni’s acting in this chapter, as he was an early leader in the mid-century transitory period of opera acting, but it has a concise overview of the before-and-after that he straddled. 
නියම ප්රශ්නය! මෙය ඔපෙරාවේ එක් අංගයක් වන අතර එය ඇත්ත වශයෙන්ම, දැන් විද්වතුන් සමඟ හෝ පසුව සමකාලීනයන් සමඟ ලිවීමට තරම් ජනප්‍රිය නොවේ. ඔබට සමකාලීන ඔපෙරා නරඹන්නන් ෆරිනෙලිට රඟපාන්න බැහැ වගේ දේවල් ලියනවා, එහෙමත් නැතිනම් Gaetano Guadagni ලස්සන නළුවෙක්, නමුත් ඔවුන් හොඳ හෝ නරක නළුවෙක් කරන්නේ මොකක්ද කියලා සඳහන් කරන්න කවුරුත් මහන්සි වෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා මම මගේ අධ්‍යයනයෙන් ටිකක් දන්නවා, නමුත් අවංක වීමට වැඩි දෙයක් නොවේ! මම මගේ උපරිමය කරන්නම්, සමහර විට නාට්‍ය ඉතිහාසඥයින්ගෙන් කෙනෙකුට එකතු විය හැක. ඔපෙරා රංගනය එහි උපතේ සිට සමහර විට 1750 ගණන්වල දේවල් ටිකක් දරුණු වීමට පටන් ගත් විට ඉතා දැඩි විය. ඔපෙරා රංගනය ද දශකයකින් හෝ දෙකකින් කථන නාට්‍යයේ වර්ධනයන් පසුපසට ඇදගෙන යාමට නැඹුරු විය, එබැවින් ඔබට සාම්ප්‍රදායික රංගනය පිළිබඳ ඉතිහාස දළ විශ්ලේෂණයක් ගෙන ඔපෙරාහි රංගන පරිණාමයේ විශිෂ්ට ආරම්භයක් සඳහා දිනයන්හිදී +20 කළ හැකිය. සලකා බැලිය යුතු එක් කරුණක් නම්, නවීන යුගයේ මුල් යුගයේ තවමත් සිනමාහල් භාවිතා කළේ ප්‍රේක්ෂකයින් දෙසට නැඹුරු වූ “රැක්” සිනමාහල් බවයි. ඊට උඩින් [බලහත්කාරයෙන් වේදිකාගත කිරීම](_URL_2_) එකල ඇත්තෙන්ම උණුසුම් විය, එබැවින් ඔබට මෙම කෝණික වේදිකාව ලැබෙනු ඇත, පසුව පසුබිමේ ඔබට වනාන්තර සහ උල්පත් සඳහා මෙම කුඩා දර්ශන ඇත. ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් ඇත්තෙන්ම සිසිල්. දර්ශන සෑදීම එකල ඉතා දක්ෂ වෙළඳාමක් වූ අතර නව දර්ශන ලබා ගැනීම ඉම්ප්‍රේසාරියෝ සඳහා විශාල වියදමක් විය. (ඔවුන්ට හැකි නම් ඔවුන් පැරණි වේදිකා නැවත භාවිතා කළහ!) එදා දර්ශන තලය වඩාත් වැදගත් වූ අතර, රෝමය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින පුටු 4ක් සහ ඉරා දැමූ තිරයක් වැනි ලාභ ජරාවක් සමඟ දැන් අප මෙන් “අවම” වේදිකා වේදිකා ගත කිරීමක් ඔබට කිසි දිනෙක නොතිබෙනු ඇත. ඔපෙරා යනු (න්‍යායාත්මකව) දෘශ්‍ය, සංගීතමය සහ කාව්‍යමය යන සියලුම ලලිත කලාවන්හි පූර්ණ ඒකාබද්ධතාවයයි. ඉතින් එදා ඔබ කුඩා රෝමයක් ගොඩනඟා ඇත, නැතහොත් එය නිසි ඔපෙරා නොවේ. එබැවින් ගායකයා වන ඔබ, ගායකයා, වේදිකාවට බොහෝ දුර ගියහොත්, ඔබ සිසිල් බලහත්කාරයෙන් පෙනෙන බලපෑම සම්පූර්ණයෙන්ම නරක් කරයි නම්, ඔබ ඉහළට යන විට ඔබ වැඩි වැඩියෙන් දැවැන්ත ලෙස පෙනෙනු ඇත, ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔබ ඇත්තටම මෝඩයෙකු ලෙස පෙනෙන අතර වේදිකාව නරක් වී වේදිකාවෙන් සිනාසෙනු ඇත. ප්රේක්ෂක. (බලහත්කාරයෙන් නිසි ලෙස වැඩ නොකළ සහ දණින් පටන් ගන්නා තීරු සමඟ වේදිකාවට ඇතුළු වූ ගායකයින්ට සමකාලීනයන් සමච්චල් කරන අය සිටිති.) එබැවින් ඔබ වේදිකාවේ රැඳී සිටින්න, නැතහොත් යෝධ රකුසෙක් මෙන් පෙනේ. එකල ගායකයන්ගේ චිත්‍ර සාමාන්‍යයෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ ඔවුන් ප්‍රොසීනියම් මත එල්ලී සිටින ආකාරයයි. 18 වැනි ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ බාහු චලනයන් සූත්‍රගත වූ අතර මූලික කාර්යය වූයේ ලස්සන පෙනුමක් මිස මනෝභාවයට ගැලපීම හෝ ඇත්ත වශයෙන්ම කිසියම් හැඟීම් ප්‍රකාශ කිරීම නොවේ. ඔබට “අවසර” ලැබුණේ පාරායනය කිරීමේදී ප්‍රබල අත් චලනයන් කිරීමට පමණි. ඇරියස් එකක් අතරතුර ඔබ ඉරියව්වක් තබා මුළු ගීතයටම එයට ඇලී සිටියා. මුහුණේ රංගනය ද විධිමත් විය. ෆරිනෙලිගේ රංගනය පිළිබඳ නිතර උපුටා දක්වන ලද විස්තරයක් ඇත, එය හාස්‍යජනක බැවින් මම නැවත වරක් උපුටා දක්වමි: &gt; එබැවින්, මෙම ලිපිය පිළිබඳ මගේ වැඩිදුර අදහස් දැක්වීමේදී, ෆරිනෙලි විසින් සෑම ශරීරයක්ම ඇද ගන්නා විට පැරණි ඉතාලි රඟහල වෙත ආපසු යන්නෙමි. හේමාකට්. මොන පයිප්පයක්ද! මොන මොඩියුලේෂන් එකද! කණට මොනතරම් ප්‍රබෝධමත්ද! නමුත්, ස්වර්ගය! මොනතරම් කුහකකමද! මොන මෝඩකමද! ඇසට මොනතරම් හිරිහැරයක්ද! පාඨකයා, නගරයේ නම්, ඔබට බොහෝ විට ඉස්ලින්ටන් හෝ මයිල්-එන්ඩ් ක්ෂේත්‍රවල හෝ, ඔබ ශාන්ත ජේම්ස් වටපිටාවේ සිටී නම්, ඔබ උද්‍යානයේ දී, කුමන පහසුවකින් සහ කඩිසරවකින් එළදෙනක් නිරීක්ෂණය කර තිබිය යුතුය. වසු පැටවා සමඟ බර, කිරි කාන්තාවගේ පාදයේ අණට නැඟී ඇත: මෙසේ පාසි ඉවුරෙන් දිව්ය ෆරිනෙලි මතු විය. &gt; [...] &gt; ඉන්පසු අඩි කිහිපයක් ඉදිරියට යමින්, ඔහුගේ වම් අත ඔහුගේ ඉණ මත තබා, පැරණි තාලයේ Caudle-Cap එකක මිටක මෙන්, ඔහුගේ දකුණත ඔහුගේ මනරම් පියයුරු හරහා නොසැලී පැවතුනි. Numbness ස්ථානය සැපයීම සඳහා එහි හවුල්කරු කැඳවන තුරු; විට, එය Caudle-Cup වෙත අනෙක් හසුරුව ස්ථානයෙන් නිදහස් විය. [මූලාශ්‍රය](_URL_0_) මෙම පුද්ගලයා 1755 දී ලියන අතර, 1750 ගණන් වන විට දේවල් අප දැන් පුරුදු වී ඇති දේට ටිකක් සමීප වී ඇත, එබැවින් ඔහු 1720-30 ගණන්වල ෆරිනෙලි වැඩ කරන විට මිනිසුන්ට වඩා දරුණු විය හැකිය. 1750-60 ගණන්වල ඔපෙරා බුෆා නැඟීම ඔපෙරා සීරියාවට ද හොඳ බලපෑමක් ඇති කළේය: ඔපෙරා බුෆාට වඩා ස්වාභාවික රංගනයක් තිබුණි (ඔබ මම-මා-ලිට්ල්-ටීපෝට් ඉරියව් කිරීමට සහ විධිමත් කිරීමට පමණක් සීමා වූ විට විහිළුවක් වීමට අපහසුය. මුහුණේ චලනයන්) මෙන්ම රංගන ශිල්පීන් ප්‍රථමයෙන් නළුවන් වූ අතර ගායකයින් දෙවැන්නා වූ නිසා රංගනය වේගයෙන් පරිණාමය වූ කථන නාට්‍යවල අත්දැකීම් ඔවුන්ට තිබුණි. මෙය පදනම් වන්නේ Ch. [The Modern Castrato: Gaetano Guadagni සහ The Coming of a New Operatic Age](_URL_1_) හි 4, කතුවරයා මෙම පරිච්ඡේදයේ Gaetano Guadagni ගේ රංගනය ගැන විශේෂයෙන් ලියන්නේ, ඔහු ඔපෙරාවේ මැද ශතවර්ෂයේ සංක්‍රාන්ති යුගයේ මුල් නායකයෙකු වූ බැවිනි. රංගනය, නමුත් එය ඔහු අතරමං වූ පෙර සහ පසු පිළිබඳ සංක්ෂිප්ත දළ විශ්ලේෂණයක් ඇත. 