Alfred the Great was extremely popular. He established a model of kingship in England that was built upon by his successors, and copied by later conquerors. Alfred established fantastical roots both for his kingship, and for the Anglo-Saxon people, tying them together with Christianity as glue in the Anglo-Saxon Chronicle. He rallied all the petty kings in England under his own West Saxon aegis, and became the first king of the English. He began a campaign of literacy and literary production to bring England back to the glory days of 8th century scholarship, when England led the world in learning. He and his successors adopted Carolingian models both for kingship and for monasticism (i.e. the Benedictine Reform), tying politics and religion together into a theocratic form of rule. He was a genius, and his work was so far reaching that he set a course for what England would be that in some ways even withstood the flood of Norman politics and Anglo-Norman culture that would later come to dominate the island.

People tend to forget that Cnut the Great took the kingship before William the Conqueror. There were two instances of domination by an outside force, not one, and they came in relatively rapid succession. Cnut and William the Conqueror had very different ways of ruling the country though. Cnut modeled himself after the English kings, and prime among them was Alfred. He wrote laws in a form similar to what came before him, and styled himself after English kings in many ways. See [Cnut's Letter to the English](_URL_0_) to see how he reaches out to the English and connects back to Alfred's English lineage by saying that he will uphold the laws of Edgar. Cnut knew that Alfred and his successors were extremely popular, or at least some of them were, like Edgar, who was in many ways carried on Alfred's program of politics and culture better than any other English king, so its no wonder that Cnut singled him out as his model lawgiver. 

William handled things quite differently. He dominated the English from afar and sent barons in his stead to rule the country. He built churches in a very different style overall, and changed the laws of the country dramatically. There are poems in the AS Chronicle that complain about his style of domination and note that he changed the landscaped entirely by building new buildings everywhere. This is an instance of one kind popular sentiment finding its way into the history books.

So why then would later kings take up Alfred as a positive figure? In my view, it is because they had no choice and it was advantageous for him. Alfred had long since become a figure in the popular imagination, and tales where told about him. He was a big enough figure that there are four MSS from the 13th century, in early Middle English, that preserve a text called *The Proverbs of Alfred*. He was such an important figure that he was seen as a font of gnomic proverbs even 250-300 years after his death in England. That's a tide you can't push back, no matter what. So later kings incorporated Alfred into their political and social programs.

Take a look at David Pratt's *The Political Thought of King Alfred the Great* for details about Alfred's political program, with special attention to the role of learning in his model of kingship. Elaine Treharne's *Living Through Conquest: The Politics of Early English* looks at the period of the conquests using the status of English to focus her discussion of the history of the period. 
මහා ඇල්ෆ්රඩ් අතිශයින් ජනප්රිය විය. ඔහු ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයින් විසින් ගොඩනඟන ලද සහ පසුකාලීන ජයග්‍රාහකයින් විසින් පිටපත් කරන ලද රජකමේ ආකෘතියක් එංගලන්තයේ ස්ථාපිත කළේය. ඇල්ෆ්‍රඩ් ඔහුගේ රජකම සඳහාත්, ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් ජනතාව සඳහාත් මනරම් මූලයන් ගොඩනඟා, ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් වංශකථාවේ මැලියම් ලෙස ක්‍රිස්තියානි ධර්මය සමඟ සම්බන්ධ කළේය. ඔහු ඔහුගේම බටහිර සැක්සන් ඒජිස් යටතේ එංගලන්තයේ සියලුම කුඩා රජවරුන් එක්රැස් කර ඉංග්‍රීසින්ගේ පළමු රජු බවට පත්විය. එංගලන්තය ඉගෙනීමේදී ලොවට නායකත්වය දුන් 8 වැනි සියවසේ ශිෂ්‍යත්වයේ කීර්තිමත් කාලයට එංගලන්තය නැවත ගෙන ඒම සඳහා ඔහු සාක්ෂරතාව සහ සාහිත්‍ය නිෂ්පාදනයේ ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කළේය. ඔහු සහ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයින් රජකම සහ පැවිදිත්වය (එනම් බෙනඩික්ටයින් ප්‍රතිසංස්කරණය) යන දෙකටම කැරොලින්ජියන් ආදර්ශ අනුගමනය කළහ, දේශපාලනය සහ ආගම දිව්‍යාණ්ඩු පාලනයකට සම්බන්ධ කළහ. ඔහු දක්ෂයෙකු වූ අතර, ඔහුගේ කාර්යය කෙතරම් දුරදිග ගියේද යත්, පසුව දිවයිනේ ආධිපත්‍යය දැරීමට පැමිණෙන නෝමන් දේශපාලනයේ සහ ඇන්ග්ලෝ-නෝමන් සංස්කෘතියේ ගංවතුරට පවා යම් ආකාරයකින් ඔරොත්තු දෙන පරිදි එංගලන්තය යනු කුමක්ද යන්න සඳහා ඔහු මාවතක් සකස් කළේය. මහා Cnut රජු විලියම් ජයග්‍රාහකයාට පෙර රජකම ලබා ගත් බව මිනිසුන්ට අමතක වේ. බාහිර බලවේගයක් විසින් ආධිපත්‍යය දැරූ අවස්ථා දෙකක් මිස එකක් නොවේ, ඒවා සාපේක්ෂව වේගයෙන් අනුප්‍රාප්තිකය විය. Cnut සහ William the Conqueror රට පාලනය කිරීමට බෙහෙවින් වෙනස් ක්‍රම තිබුනා. Cnut තමා ඉංග්‍රීසි රජවරුන් අනුව හැඩ ගැසුණු අතර ඔවුන් අතර ප්‍රමුඛයා වූයේ ඇල්ෆ්‍රඩ් ය. ඔහු තමාට පෙර පැමිණි ආකාරයටම නීති ලිවූ අතර බොහෝ ආකාරවලින් ඉංග්‍රීසි රජවරුන් පසුපස හඹා ගියේය. ඔහු එඩ්ගාර්ගේ නීති රකින බව පවසමින් ඔහු ඉංග්‍රීසින් වෙත ළඟා වන ආකාරය සහ ඇල්ෆ්‍රඩ්ගේ ඉංග්‍රීසි පෙළපතට නැවත සම්බන්ධ වන්නේ කෙසේදැයි බැලීමට [Cnut&#39;s Letter to the English](_URL_0_) බලන්න. ඇල්ෆ්‍රඩ් සහ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයින් අතිශයින් ජනප්‍රිය බව Cnut දැන සිටියේය, එසේත් නැතිනම් අඩුම තරමින් ඔවුන්ගෙන් සමහරෙක් වෙනත් ඉංග්‍රීසි රජෙකුට වඩා ඇල්ෆ්‍රඩ්ගේ දේශපාලන හා සංස්කෘතිය පිළිබඳ වැඩසටහන බොහෝ ආකාරවලින් ගෙන ගිය එඩ්ගා වැනි අය විය, එබැවින් Cnut ඔහුව තනි කිරීම පුදුමයක් නොවේ. ඔහුගේ ආදර්ශ නීති සම්පාදකයා ලෙස. විලියම් කටයුතු කළේ ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් ආකාරයකටය. ඔහු ඈත සිට ඉංග්‍රීසීන්ට ආධිපත්‍යය දැරූ අතර රට පාලනය කිරීමට ඔහු වෙනුවට බාරොන්වරුන් යැවීය. ඔහු සමස්තයක් වශයෙන් ඉතා වෙනස් ශෛලියකින් පල්ලි ගොඩනඟා, රටේ නීති නාටකාකාර ලෙස වෙනස් කළේය. AS Chronicle හි ඔහුගේ ආධිපත්‍ය විලාසය ගැන මැසිවිලි නගන කවි ඇති අතර ඔහු සෑම තැනකම නව ගොඩනැගිලි ඉදිකරමින් භූ දර්ශනය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කළ බව සටහන් කරයි. මෙය එක් ආකාරයක ජනප්‍රිය මනෝභාවයක් ඉතිහාස පොතට ඇතුළු වූ අවස්ථාවකි. එසේනම් පසුකාලීන රජවරුන් ඇල්ෆ්‍රඩ්ව ධනාත්මක චරිතයක් ලෙස ගන්නේ ඇයි? මගේ මතය අනුව, ඒ ඔවුන්ට විකල්පයක් නොතිබූ නිසාත් එය ඔහුට වාසිදායක වූ නිසාත් ය. ඇල්ෆ්‍රඩ් බොහෝ කලකට පෙර ජනප්‍රිය පරිකල්පනයේ චරිතයක් බවට පත් වී ඇති අතර ඔහු ගැන කතා කරන කතාන්දර. ඔහු ප්‍රමාණවත් තරම් විශාල චරිතයක් වූ අතර, මුල් මධ්‍ය ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් 13 වන සියවසේ MSS හතරක් ඇති අතර ඒවා *The Proverbs of Alfred* නම් පාඨයක් ආරක්ෂා කරයි. ඔහු කෙතරම් වැදගත් චරිතයක් ද යත්, ඔහු එංගලන්තයේදී මිය ගොස් වසර 250-300 කට පසුව පවා ග්නෝමික් හිතෝපදේශවල අකුරු ලෙස සැලකේ. එය කුමක් වුවත් ඔබට පසුපසට තල්ලු කළ නොහැකි රැල්ලකි. එබැවින් පසුකාලීන රජවරු ඇල්ෆ්‍රඩ්ව ඔවුන්ගේ දේශපාලන හා සමාජ වැඩසටහන්වලට ඇතුළත් කර ගත්හ. ඇල්ෆ්‍රඩ්ගේ දේශපාලන වැඩපිළිවෙල පිළිබඳ විස්තර සඳහා ඩේවිඩ් ප්‍රට්ගේ *The Political Thought of King Alfred the Great* බලන්න, ඔහුගේ රජකමේ ආකෘතියේ ඉගෙනීමේ කාර්යභාරය කෙරෙහි විශේෂ අවධානයක් යොමුකරමින්. Elaine Treharne ගේ *Living through Conquest: The Politics of Early English*, එම යුගයේ ඉතිහාසය පිළිබඳ ඇගේ සාකච්ඡාව යොමු කිරීම සඳහා ඉංග්‍රීසි තත්ත්වය භාවිතා කරමින් ජයග්‍රහණවල කාල පරිච්ඡේදය දෙස බලයි. 