This is just one an example of the centuries long trend in modern military history of increasing dispersion in the face of increasing firepower.

Elite troops (i.e. Guard Regiments) in Napoleonic times were elite because they were better organized, braver, more disciplined and sometimes physically larger and more intimidating than other units. They could retain their unit cohesion under fire or when entering melee, where it would be decisive.  Under Napoleonic conditions, the side with higher morale that sticks together no matter what usually can win an infantry slugfest.

In modern times, or even the 20th century, the conventional ideas of bravery and a "stand-up fight" have disappeared in the face of increased firepower.  Under artillery, machine gun fire and aerial bombardment, troops can't outclass their opposition by being bigger, braver, and more tightly organized.  Troops have to spread out, conceal their position and use dispersion to avoid being overwhelmed with firepower.  Concentrated groups of elite troops would quickly become targets for firepower they can't even necessarily see.  Similarly firepower of a large group of troops tends to depend more on the number of artillery tubes and machine guns a unit possesses, and the expertise of it's officers and specialists, rather than the abilities of individual soldiers.

However, with dispersion comes a whole different problem.  How can units keep fighting and accomplishing objectives if they can't actually see each other or their chain of command?  20th and 21st century militaries have found various ways of training units to deal with this problem in standard military units.

Elite units in modern times go into situations where the utmost dispersion is required: At the tip of a fast moving armored column, suddenly appearing by aerial insertion, or infiltrating behind enemy lines or into a country where they can't operate out in the open due to politics.  These situations are ones which are more chaotic than normal and where the additional dispersion might be expected to break down communication and inhibit military effectiveness.

In these situations, extra training is needed to make sure that the individual soldiers can fight under more chaotic than normal conditions.  Soldiers need to use more individual initiative and be comfortable fighting in smaller groups and in more unexpected situations.  Extreme physical training in modern elite troops is needed not to intimidate the enemy or overpower him but to provide the flexibility to hike over a mountain or into a jungle and still be combat effective when away from motorized logistics.

Napoleon's Imperial Guard was in thus "braver and brawnier" than regular troops.  Whereas modern elite forces are "smarter, sneakier and more flexible" than their regular army counterparts, and the change is due to an increase in firepower and dispersion in the modern era.
මෙය නූතන හමුදා ඉතිහාසයේ ශතවර්ෂ ගණනාවක් තිස්සේ වැඩිවන ගිනි බලය හමුවේ විසිරී යාමේ ප්‍රවණතාවයේ එක් උදාහරණයක් පමණි. නැපෝලියන් යුගයේ ප්‍රභූ භටයන් (එනම් ආරක්ෂක රෙජිමේන්තු) ප්‍රභූ වූයේ ඔවුන් වඩා හොඳින් සංවිධානය වූ, නිර්භීත, වඩා විනයගරුක සහ සමහර විට භෞතිකව විශාල වූ අතර අනෙකුත් ඒකකවලට වඩා බිය උපදවන බැවිනි. ගින්නක් යටතේ හෝ ඝට්ටනයට ඇතුළු වන විට එය තීරණාත්මක වන විට ඔවුන්ගේ ඒකක එකමුතුකම රඳවා ගත හැකිය. නැපෝලියන් තත්වයන් යටතේ, සාමාන්‍යයෙන් පාබල ස්ලග්ෆෙස්ට් එකක් ජයග්‍රහණය කළ හැක්කේ කුමක් වුවත් එකට ඇලී සිටින ඉහළ චිත්ත ධෛර්යයක් ඇති පැත්තයි. නවීන කාලවලදී හෝ 20 වැනි සියවසේදී පවා, වැඩිවන ගිනි බලය හමුවේ නිර්භීතකම සහ &quot;නැගී සිටීමේ සටන&quot; පිළිබඳ සාම්ප්‍රදායික අදහස් අතුරුදහන් වී ඇත. කාලතුවක්කු, මැෂින් තුවක්කු වෙඩි තැබීම් සහ ගුවන් බෝම්බ හෙලීම යටතේ, විශාල, නිර්භීත සහ වඩාත් දැඩි ලෙස සංවිධානය වීමෙන් හමුදාවන්ට ඔවුන්ගේ විරුද්ධත්වය අභිබවා යා නොහැක. භට පිරිස් වෙත පැතිර යා යුතු අතර, ඔවුන්ගේ ස්ථානය සැඟවීමට සහ ගිනි බලයෙන් යටපත් නොවීම සඳහා විසුරුම භාවිතා කළ යුතුය. ප්‍රභූ භට කණ්ඩායම්වල සංකේන්ද්‍රිත කණ්ඩායම් ඉක්මනින් ඔවුන්ට අවශ්‍යයෙන්ම නොපෙනෙන ගිනි බලය සඳහා ඉලක්ක බවට පත්වනු ඇත. ඒ හා සමානව විශාල භට පිරිසකගේ වෙඩි බලය රඳා පවතින්නේ එක් එක් සොල්දාදුවන්ගේ හැකියාවන්ට වඩා ඒකකයක් සතුව ඇති කාලතුවක්කු නල සහ මැෂින් තුවක්කු සංඛ්‍යාව සහ එහි නිලධාරීන්ගේ සහ විශේෂඥයින්ගේ ප්‍රවීණතාවය මත ය. කෙසේ වෙතත්, විසරණය සමඟ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ගැටළුවක් පැමිණේ. ඒකකවලට එකිනෙකාව හෝ ඔවුන්ගේ අණදීමේ දාමය ඇත්ත වශයෙන්ම නොපෙනේ නම්, ඒකක සටන් කරමින් අරමුණු ඉටු කර ගන්නේ කෙසේද? 20 වන සහ 21 වන ශතවර්ෂයේ හමුදා විසින් සම්මත හමුදා ඒකකවල මෙම ගැටලුව සමඟ කටයුතු කිරීමට විවිධ පුහුණු ඒකක සොයා ගෙන ඇත. නවීන කාලයේ ප්‍රභූ ඒකක උපරිම විසුරුම අවශ්‍ය වන අවස්ථාවන්ට යයි: වේගයෙන් ගමන් කරන සන්නද්ධ තීරුවක කෙළවරේ, හදිසියේම ගුවන් ඇතුළු කිරීමකින් පෙනී සිටීම, හෝ සතුරු රේඛා පිටුපසින් හෝ විවෘතව ක්‍රියා කළ නොහැකි රටකට රිංගා ගැනීම. දේශපාලනය නිසා. මෙම තත්ත්වයන් සාමාන්‍ය තත්ත්වයට වඩා අවුල් සහගත වන අතර අතිරේක විසුරුම මගින් සන්නිවේදනය බිඳවැටීමට සහ මිලිටරි කාර්යක්ෂමතාවයට බාධා කිරීමට අපේක්ෂා කළ හැකි ඒවා වේ. මෙම තත්වයන් තුළ, එක් එක් සොල්දාදුවන්ට සාමාන්‍ය තත්වයන්ට වඩා අවුල් සහගත තත්වයන් යටතේ සටන් කළ හැකි බවට වග බලා ගැනීම සඳහා අමතර පුහුණුවක් අවශ්‍ය වේ. සොල්දාදුවන් වැඩි පුද්ගල මුලපිරීමක් භාවිතා කළ යුතු අතර කුඩා කණ්ඩායම්වල සහ වඩාත් අනපේක්ෂිත අවස්ථාවන්හිදී සටන් කිරීමට පහසු විය යුතුය. නවීන ප්‍රභූ භට පිරිස්වල දැඩි ශාරීරික පුහුණුව අවශ්‍ය වන්නේ සතුරා බිය ගැන්වීමට හෝ ඔහුව අභිබවා යාමට නොව කන්දක් හෝ කැලයකට ගමන් කිරීමට නම්‍යශීලී බවක් ලබා දීමටත්, මෝටර් රථ ප්‍රවාහනයෙන් ඈත් වූ විටත් සටන් ඵලදායී වීමටත්ය. නැපෝලියන්ගේ අධිරාජ්‍ය ආරක්ෂක බළකාය සාමාන්‍ය හමුදාවලට වඩා “නිර්භීත සහ නිර්භීත” විය. නවීන ප්‍රභූ බලවේග ඔවුන්ගේ නිත්‍ය හමුදා සගයන්ට වඩා &quot;බුද්ධිමත්, හොර රහසේ සහ නම්‍යශීලී&quot; වන අතර, එම වෙනස නවීන යුගයේ ගිනි බලයේ වැඩි වීමක් සහ විසිරී යාම නිසා සිදු වේ.