I can think of four things that distinguished Italians and Irish from other immigrant groups (bearing in mind that Chinese and Jewish immigrants faced different, and in some ways more severe, forms of discrimination):

1. They were predominantly Roman Catholic. The United States had long defined itself as a Protestant nation, and had inherited a tradition of anti-Catholicism that associated Catholics with despotism, ignorance and superstition. Until the mid-19th century, the overwhelming majority of immigrants to the United States were Protestant, but beginning with the Potato Famine Irish immigrants were increasingly Catholic - as were, of course, the Italians. Many of these Catholic immigrants wanted to educate their children separately from the public school system, which in the view of many - [including cartoonist Thomas Nast](_URL_3_) - threatened national unity and promoted a slavish adherence to the Pope.

2. In the case of the Irish, the immigrants tended to flock to the Democratic Party and used their numbers to control the machinery of municipal government in cities like New York and Boston. This political control, in turn, translated into ability to funnel patronage toward members of their own ethnic group - it's not a coincidence that the stereotypical policeman at the beginning of the 20th century was Irish. Many native-born Americans, particularly those loyal the Republican Party and its free-labor ideology, [viewed this trend with alarm](_URL_0_).

3. In the case of the Italians, a disproportionate number of them were low-skilled and had [little intention of staying in the United States](_URL_2_). In the late 19th and early 20th centuries, highly-skilled Italian migrants tended to go to South America (especially Argentina), while lower-skilled migrants made their way to the United States (and perhaps as many as a half of them ultimately returned to Italy once they had made enough money). They were consequently stigmatized as a [pool of cheap labor](_URL_4_) that drove down wages, while not making any effort to integrate into their host society. 

4. The large waves of Irish and Italian immigrants came during the late 19th and 20th centuries, which was the peak period of immigration in American history. [The proportion of the population that was foreign-born was higher than it has ever been in the US.](_URL_1_) So many Americans, particularly old-stock Protestant Americans, were very concerned that the national character of the the country was under threat from immigrants who did not share the values of their native-born neighbors.
ඉතාලියානුවන් සහ අයර්ලන්ත ජාතිකයන් වෙනත් සංක්‍රමණික කණ්ඩායම් වලින් වෙන්කර හඳුනාගත් කරුණු හතරක් ගැන මට සිතිය හැක (චීන සහ යුදෙව් සංක්‍රමණිකයන් වෙනස්, සහ යම් ආකාරයකින් වඩාත් දරුණු වෙනස්කම්වලට මුහුණ දුන් බව මතක තබා ගනිමින්): 1. ඔවුන් ප්‍රධාන වශයෙන් රෝමානු කතෝලිකයෝ වූහ. එක්සත් ජනපදය දිගු කලක් රෙපරමාදු ජාතියක් ලෙස නිර්වචනය කර ඇති අතර, කතෝලිකයින් ඒකාධිපතිවාදය, නූගත්කම සහ මිථ්‍යා විශ්වාස සමඟ සම්බන්ධ කළ කතෝලික විරෝධී සම්ප්‍රදායක් උරුම කර ගෙන තිබුණි. 19 වන ශතවර්ෂයේ මැද භාගය වන තෙක්, එක්සත් ජනපදයට සංක්‍රමණය වූවන්ගෙන් අතිමහත් බහුතරයක් රෙපරමාදු භක්තිකයන් වූ නමුත්, අර්තාපල් සාගතයෙන් පටන් ගත් අයර්ලන්ත සංක්‍රමණිකයන් වැඩි වැඩියෙන් කතෝලික විය - ඇත්ත වශයෙන්ම, ඉතාලි ජාතිකයන්. මෙම කතෝලික සංක්‍රමණිකයින්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට තම දරුවන්ට පොදු පාසල් පද්ධතියෙන් වෙන්ව අධ්‍යාපනය ලබා දීමට අවශ්‍ය වූ අතර, බොහෝ දෙනෙකුගේ මතය අනුව - [කාටූනිස්ට් තෝමස් නස්ට් ඇතුළුව](_URL_3_) - ජාතික සමගියට තර්ජනයක් වූ අතර පාප් වහන්සේට වහල් ලෙස අනුගත වීම ප්‍රවර්ධනය කළේය. 2. අයර්ලන්ත ජාතිකයන් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, සංක්‍රමණිකයන් ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය වෙත ඇදී ඒමට නැඹුරු වූ අතර නිව් යෝර්ක් සහ බොස්ටන් වැනි නගරවල නාගරික පාලන යාන්ත්‍රණය පාලනය කිරීමට ඔවුන්ගේ සංඛ්‍යා භාවිතා කළහ. මෙම දේශපාලන පාලනය, අනෙක් අතට, ඔවුන්ගේම ජනවාර්ගික කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින්ට අනුග්‍රහය දැක්වීමේ හැකියාව බවට පරිවර්තනය කර ඇත - 20 වන සියවස ආරම්භයේදී ඒකාකෘති පොලිස්කාරයා අයර්ලන්ත ජාතිකයෙකු වීම අහම්බයක් නොවේ. බොහෝ ස්වදේශික-උපත ඇමරිකානුවන්, විශේෂයෙන්ම රිපබ්ලිකන් පක්ෂයට සහ එහි නිදහස් කම්කරු මතවාදයට පක්ෂපාතී අය, [මෙම ප්‍රවණතාවය අනතුරු ඇඟවීමෙන් බැලුවා](_URL_0_). 3. ඉතාලියානුවන් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඔවුන්ගෙන් අසමානුපාතික සංඛ්‍යාවක් අඩු කුසලතා ඇති අතර [එක්සත් ජනපදයේ රැඳී සිටීමේ කුඩා චේතනාවක්] (_URL_2_). 19 වන ශතවර්ෂයේ අග සහ 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී, ඉතා දක්ෂ ඉතාලි සංක්‍රමණිකයන් දකුණු ඇමරිකාවට (විශේෂයෙන් ආර්ජන්ටිනාවට) යාමට නැඹුරු වූ අතර, අඩු කුසලතා සහිත සංක්‍රමණිකයන් එක්සත් ජනපදයට ගමන් කළහ (සමහර විට ඔවුන්ගෙන් අඩක් පමණ අවසානයේ ආපසු පැමිණියේය. ඉතාලිය වරක් ඔවුන් ප්රමාණවත් තරම් මුදල් උපයා ඇත). එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔවුන් [ලාභ ශ්‍රම සංචිතයක්] (_URL_4_) ලෙස අපකීර්තියට පත් කරන ලද අතර එය ඔවුන්ගේ සත්කාරක සමාජයට ඒකාබද්ධ වීමට කිසිදු උත්සාහයක් නොගනියි. 4. අයර්ලන්ත සහ ඉතාලි සංක්‍රමණිකයින්ගේ විශාල රැල්ල 19 වන සහ 20 වන සියවස්වල අගභාගයේදී පැමිණි අතර එය ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ සංක්‍රමණවල උච්චතම අවස්ථාව විය. [එක්සත් ජනපදයේ වෙන කවරදාකටත් වඩා විදේශගතව උපන් ජනගහන අනුපාතය වැඩි විය.](_URL_1_) බොහෝ ඇමරිකානුවන්, විශේෂයෙන් පැරණි කොටස් රෙපරමාදු ඇමරිකානුවන්, රටේ ජාතික ස්වභාවය යටතේ පැවතීම ගැන බෙහෙවින් සැලකිලිමත් විය. තම උපන් අසල්වැසියන්ගේ වටිනාකම් බෙදා නොගත් සංක්‍රමණිකයන්ගෙන් තර්ජනය.