I studied brain science in university, but am not a lawyer.


That's not actually what they are trying to decide. They decide something more specific: if the person was *unable to appreciate the consequences of their actions* due to mental illness. 

Normally this is done by having a couple of different psychiatrists examine the person, and then they give testimony in the trial regarding whether they think the person has a mental illness, and if so, which one, and would it have prevented them understanding the significance of their actions at that time.

For example "I'm schizophrenic so I hate short people" won't do, but "I'm schizophrenic so I did not understand what was going on, and thought this person was a Nazi soldier sent to kill me" might change the situation from a criminal one to a dangerous insanity one.
මම විශ්ව විද්‍යාලයේ මොළ විද්‍යාව හැදෑරුවා, නමුත් මම නීතිඥයෙක් නෙවෙයි. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන් තීරණය කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ එය නොවේ. ඔවුන් වඩාත් නිශ්චිත දෙයක් තීරණය කරයි: මානසික රෝග හේතුවෙන් පුද්ගලයාට *තමන්ගේ ක්‍රියාවන්හි ප්‍රතිවිපාක අගය කිරීමට නොහැකි නම්*. සාමාන්‍යයෙන් මෙය සිදු කරනු ලබන්නේ විවිධ මනෝවෛද්‍යවරුන් කිහිප දෙනෙකු විසින් පුද්ගලයා පරීක්ෂා කිරීමෙනි, පසුව ඔවුන් එම පුද්ගලයාට මානසික රෝගයක් ඇතැයි ඔවුන් සිතන්නේද යන්න පිළිබඳව ඔවුන් නඩු විභාගයේදී සාක්ෂි ලබා දෙයි, එසේ නම්, කුමන එකක්ද, එය ඔවුන්ට වැදගත්කම තේරුම් ගැනීමට බාධාවක් වනු ඇත. එකල ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන්. උදාහරණයක් ලෙස, &quot;මම භින්නෝන්මාදයෙන් සිටිමි, එබැවින් මම කෙටි මිනිසුන්ට වෛර කරමි&quot; එසේ නොකරනු ඇත, නමුත් &quot;මම භින්නෝන්මාදය නිසා මට සිදුවන්නේ කුමක්දැයි නොතේරුණි, සහ මෙම පුද්ගලයා මා මරා දැමීමට එවන ලද නාසි සොල්දාදුවෙකු යැයි සිතුවේය&quot; යන්න වෙනස් විය හැකිය. අපරාධකරුවෙකුගේ සිට භයානක උමතුව දක්වා තත්වය.