Slaves often took refuge in the swamps of the American southeast during the early decades of the nineteenth century (I would presume further back into the eighteenth century as well, though I know less about that history). It was not easy for slaveowners/catchers to track runaway slaves into Florida's swamplands, and groups of slaves often set up their own "maroon" communities there. 

At other times, they might join an Indigenous community in the region. Most famously, the Seminole--one of the five major Indigenous groups in the southeast often referred to as the "Five Civilized Tribes"--had significant numbers of "maroons" as members of their community, but runaway slaves also joined up with groups like the Creeks. 

In the late 1810s, American forces under the command of Andrew Jackson staged a campaign against both maroon and Indigenous communities in the southeast. They were forced to cede territory to the United States, and many of them were eventually removed to Oklahoma along the Trail of Tears. Maroons were often resold into slavery. As the region was brought under American control, it became more difficult for slaves to run away to the swamps and join Indigenous communities. However, not all of these communities were stamped out, and some of them managed to avoid persecution for decades.

For this comment, I primarily drew upon Daniel Walker Howe's *What Hath God Wrought: The Transformation of America, 1815-1848.* The first three chapters or so have some information on this. However, his book is just a summary of what other scholars have said about this topic--his bibliography and notes will be able to point you toward more in-depth works on the subject, if you're interested.
දහනව වන ශතවර්ෂයේ මුල් දශකවලදී වහලුන් බොහෝ විට ඇමරිකානු ගිනිකොන දෙසින් වගුරු බිම්වල රැකවරණය ලබා ගත්හ (මම එම ඉතිහාසය ගැන අඩුවෙන් දැන සිටියද, දහඅටවන සියවස දක්වා ද මම උපකල්පනය කරමි). වහල් හිමියන්ට/අල්ලන්නන්ට ෆ්ලොරිඩාවේ වගුරු බිම් වෙත පලා ගිය වහලුන් සොයා ගැනීම පහසු නොවූ අතර වහලුන් කණ්ඩායම් බොහෝ විට එහි තමන්ගේම &quot;මෙරූන්&quot; ප්‍රජාවන් පිහිටුවා ගත්හ. වෙනත් අවස්ථාවලදී, ඔවුන් කලාපයේ ආදිවාසී ප්රජාවකට සම්බන්ධ විය හැකිය. වඩාත් ප්‍රචලිතව, සෙමිනෝල් - බොහෝ විට &quot;ශිෂ්ට ගෝත්‍ර පහ&quot; ලෙස හඳුන්වනු ලබන අග්නිදිග ප්‍රධාන ආදිවාසී කණ්ඩායම් පහෙන් එකක් - සැලකිය යුතු සංඛ්‍යාවක් &quot;මැරූන්&quot; ඔවුන්ගේ ප්‍රජාවේ සාමාජිකයන් ලෙස සිටි නමුත් පලා ගිය වහලුන් ද කණ්ඩායම් සමඟ එකතු විය. ක්‍රීක්ස් වගේ. 1810 ගණන්වල අගභාගයේදී, ඇන්ඩෲ ජැක්සන්ගේ අණ යටතේ ඇමරිකානු හමුදා ගිනිකොන දෙසින් මෙරූන් සහ ආදිවාසී ප්‍රජාවන්ට එරෙහිව ව්‍යාපාරයක් දියත් කළහ. ඔවුන්ට භූමිය එක්සත් ජනපදයට පැවරීමට බල කෙරුණු අතර, ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් අවසානයේ කඳුළු මාවත ඔස්සේ ඔක්ලහෝමා වෙත ඉවත් කරන ලදී. මෙරූන් බොහෝ විට වහල්භාවයට නැවත විකුණන ලදී. කලාපය ඇමරිකානු පාලනය යටතට පත් වූ විට, වහලුන්ට වගුරු බිම් වෙත පලා ගොස් ස්වදේශික ප්‍රජාවන්ට සම්බන්ධ වීම වඩාත් දුෂ්කර විය. කෙසේ වෙතත්, මෙම සියලු ප්රජාවන් ඉවත් නොකළ අතර, ඔවුන්ගෙන් සමහරක් දශක ගණනාවක් තිස්සේ හිංසා පීඩා වළක්වා ගැනීමට සමත් විය. මෙම ප්‍රකාශය සඳහා, මම මූලික වශයෙන් ඩැනියෙල් වෝකර් හෝව්ගේ *දෙවියන් විසින් සිදු කළ දේ: ඇමරිකාවේ පරිවර්තනය, 1815-1848.* පළමු පරිච්ඡේද තුනේ හෝ මේ පිළිබඳ යම් තොරතුරු තිබේ. කෙසේ වෙතත්, ඔහුගේ පොත මෙම මාතෘකාව පිළිබඳව වෙනත් විද්වතුන් පවසා ඇති දේවල සාරාංශයක් පමණි - ඔහුගේ ග්‍රන්ථ නාමාවලිය සහ සටහන් ඔබ උනන්දුවක් දක්වන්නේ නම්, මෙම විෂය පිළිබඳ වඩාත් ගැඹුරු කෘති වෙත ඔබව යොමු කිරීමට හැකි වනු ඇත.