A number of factors. First of all, encirclements in general were a product of the highly mobile warfare of WWII. It was easy for the side that had the initiative to mass their forces in a small area, achieve a breakthrough, and then use their mobility to quickly dash deep behind enemy lines. Envelopments didn't just happen to the Soviets. The French and the British forces got surrounded in 1940, though some of them managed to escape across the Channel. The Germans got surrounded most famously at Stalingrad but also in Falaise pocket, and a number of other encirclements in the east. 

Now, regarding specifically the Soviets, you will notice that the majority of their encirclements happened in 1941. This is because they were simply not ready for war at that time. The Red Army did not have time to mobilize and deploy. The Germans had a considerable advantage both in power and mobility. This was especially so after the Red Army lost most of its armor and air force early in the campaign. It became very difficult to anticipate what the Germans would do next, and then to react in time once the Germans made their move.  

In some situations, particularly in 1942, the Soviets did overestimate their capabilities and were punished as a result. That could in part be explained by their desire to remain on the offensive and not give up strategic initiative. In a mobile, dynamic warfare, you want to force your enemy to react to your moves as opposed to be reactive (which was a big problem the previous year). But in early 1942, the Red Army wasn't strong enough yet to be able to maintain being aggressive. 
සාධක ගණනාවක්. පළමුවෙන්ම, වටලෑම WWII හි අතිශය ජංගම යුද්ධයේ නිෂ්පාදනයක් විය. කුඩා ප්‍රදේශයකට තම හමුදාව රැස්කර, ඉදිරි ගමනක් අත්කර ගැනීමටත්, පසුව ඔවුන්ගේ සංචලනය යොදාගෙන ඉක්මනින්ම සතුරු රේඛා පිටුපසින් ගැඹුරට කඩාවැදීමටත් මුලපිරීමක් තිබූ පාර්ශ්වයට පහසු විය. ලියුම් කවර සිදු වූයේ සෝවියට් දේශයට පමණක් නොවේ. 1940 දී ප්‍රංශ සහ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා වට කරන ලද නමුත් ඔවුන්ගෙන් සමහරක් නාලිකාව හරහා පැන යාමට සමත් විය. ජර්මානුවන් වඩාත් ප්‍රසිද්ධියට පත් වූයේ ස්ටාලින්ග්‍රෑඩ්හිදී පමණක් නොව ෆලයිස් සාක්කුවෙන් සහ නැගෙනහිරින් තවත් වටලෑම් ගණනාවකිනි. දැන්, විශේෂයෙන් සෝවියට් සභාව සම්බන්ධයෙන්, ඔවුන්ගේ වටලෑම්වලින් බහුතරයක් 1941 දී සිදු වූ බව ඔබට පෙනෙනු ඇත. මෙයට හේතුව ඔවුන් ඒ වන විට හුදෙක් යුද්ධයට සූදානම් නොවූ බැවිනි. රතු හමුදාවට බලමුලු ගැන්වීමට සහ යෙදවීමට කාලය තිබුණේ නැත. ජර්මානුවන්ට බලය සහ සංචලනය යන දෙකෙහිම සැලකිය යුතු වාසියක් තිබුණි. මෙය විශේෂයෙන්ම සත්‍ය වූයේ රතු හමුදාවට සිය සන්නාහ සහ ගුවන් හමුදාවේ බොහෝමයක් ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරය ආරම්භයේදී අහිමි වීමෙන් පසුවය. ජර්මානුවන් ඊළඟට කුමක් කරනු ඇත්දැයි අපේක්ෂා කිරීම ඉතා අපහසු විය, පසුව ජර්මානුවන් ඔවුන්ගේ පියවර ගත් පසු නියමිත වේලාවට ප්‍රතිචාර දැක්වීම. සමහර අවස්ථාවන්හිදී, විශේෂයෙන් 1942 දී, සෝවියට්වරු ඔවුන්ගේ හැකියාවන් අධිතක්සේරු කළ අතර එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස දඬුවම් කරන ලදී. ප්‍රහාරයේ රැඳී සිටීමට සහ උපායමාර්ගික මුලපිරීම අත් නොහැරීමට ඔවුන්ගේ ආශාවෙන් එය අර්ධ වශයෙන් පැහැදිලි කළ හැකිය. ජංගම, ගතික යුද්ධයකදී, ප්‍රතික්‍රියාශීලී වීමට වඩා (පෙර වසරේ විශාල ගැටලුවක් වූ) ඔබේ චලනයන්ට ප්‍රතිචාර දැක්වීමට ඔබේ සතුරාට බල කිරීමට ඔබට අවශ්‍ය වේ. නමුත් 1942 මුල් භාගයේදී, රතු හමුදාව තවමත් ආක්‍රමණශීලීව සිටීමට තරම් ශක්තිමත් නොවීය. 