The Indo-Aryan migration is absolutely true, insofar as Indo-Aryan - a branch of the Indo-Iranian language family, which itself is a branch of the Indo-European family, which originated somewhere in the Pontic Steppe (around modern Ukraine, Crimea, and southern Russia) - is not indigenous to India. Anyone who claims that it was, including anyone who references the Indus Valley civilisation as an Indo-European one, is participating in nationalist pseudoscience. We know this from the method of [comparative reconstruction](_URL_3_), which shows that Proto-Indo-European, or the common ancestor to all Indo-European languages, had words relating to the material culture and natural environment of the Pontic steppe (for example, “salmon”, “birch tree”, and a whole host of words relating to horse domestication), but few or none indicating a culture that might have arisen in modern Pakistan (“elephant”, “lion”, and notably any words to do with the urban life that the Indus Valley people lived); those words were innovated or borrowed within Indo-Iranian or Indo-Aryan, and therefore don’t share any common ancestor with their equivalents in other Indo-European languages. With the addition of material archaeology, we can us the Indo-Europeans as being, or at least being related to, the [Yamnaya culture](_URL_1_), and thus certainly not related to the contemporaneous Indus Valley culture or any other culture of the Indian Subcontinent. This conclusively shows that the original speakers of Indo-Iranian, and thus their descendants the Indo-Aryans, migrated into Central Asia, then Iran and the Subcontinent at some point. The Indus Valley people, for their part, have been connected to the indigenous [Dravidian](_URL_0_) or (for a fringe hypothesis) [Munda](_URL_2_) peoples, but the relatively slim evidence doesn’t allow us to make a firm conclusion either or neither way; what’s certain is that originally, or at the time we generally associate them with, they weren’t Indo-Aryan.

The question that follows - and here the mainstream historical perspective differs from both the conflict-based Anglo-German colonial narrative *and* the unitarian Indian nationalist one - is what kind of migration this was: was it, as nineteenth- and early twentieth-century European historians generally assumed, a mass migration with violent conquest and population replacement, or a gradual, mostly-peaceful assimilation from a relatively small founding group based on trade and intermarriage? This is an important point, because the migration in general is a complex facet of human history - the Anglo-Saxon migration into Britain and the Slavic migration into Southeastern Europe are disputed along similar lines - and one we don’t have a complete answer to. Certainly it appears that the Indus Valley civilisation had a gradual but eventually total decline in the first half of the second millennium BC (from about 1900 to 1600), which coincides with the rise of the Indo-Aryan language family in the area. But whether the Indo-Aryan presence was a *cause* of the Indus Valley’s decline, or an *effect* of a decline caused by a more fundamental ecological or political collapse, is very much disputed. Modern history tends more toward the latter, as it does with the analogous but much later Anglo-Saxon and Slavic migrations, and some kind of synthesis between the two seems like the most plausible account of the period.

As for *why* Anglo-German historians preferred the idea of a violent migration over a gradual dispersal, the cause is not as fundamentally propagandistic as Indian nationalist historians assume; their arguments were based (for the most part) not in an effort to keep the various Indian peoples disunited and in conflict, but rather on a faulty scholarship that valued textual sources and those who produced them (i.e. the Vedas and Brahmins) over concerns of how, when, and why those texts were produced, leading to the impression of a united and distinct “Aryan” people - who supposedly neatly coincided with Brahmins themselves - opposed to a vague mass of *mleccha* indigenes. This, of course, was thoroughly amplified by the “scientific” racism of the time, and encouraged Anglo-German historians to interpret Indian history as one of Indo-Europeans (to whom they conveniently belonged) as a conquering people who subjugated the indigenous peoples of the Indian Subcontinent. The connection with race ideologies of the nineteenth and twentieth centuries is obvious, and still colours Indian history from both European and Indian perspectives to this day.

Overall, both the nationalist idea that the Indo-Aryan language family and early Hinduism were always indigenous to India and the Anglo-German colonial idea that Indo-Aryan represented a sudden and violent population shift are fundamentally discredited. The real answer lies not somewhere between the two, but through a subtler and more historically comprehensive understanding of “migration”.

A good layman’s source for the Indo-European migrations is David W. Anthony’s *The Horse, the Wheel, and Language*. Additionally, the [Wikipedia article](_URL_4_) on the Indo-Aryan migration is surprisingly and gratifyingly comprehensive, so I’d recommend it at least over the Internet.
ඉන්දු-ආර්ය සංක්‍රමණය පරම සත්‍යයකි, ඉන්දු-ආර්ය - ඉන්දු-ඉරාන භාෂා පවුලේ ශාඛාවක් වන අතර එය ඉන්දු-යුරෝපීය පවුලේ ශාඛාවක් වන අතර එය කොතැනක හෝ පොන්ටික් ස්ටෙප් හි (නූතන යුක්‍රේනයේ ක්‍රිමියාවේ අවට) ආරම්භ විය. , සහ දකුණු රුසියාව) - ඉන්දියාවට ආවේණික නොවේ. ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය ඉන්දු-යුරෝපීය ශිෂ්ටාචාරයක් ලෙස සඳහන් කරන ඕනෑම අයෙකු ඇතුළුව එය එසේ වූ බව පවසන ඕනෑම අයෙක් ජාතිකවාදී ව්‍යාජ විද්‍යාවට සහභාගී වේ. ප්‍රොටෝ-ඉන්දු-යුරෝපීය හෝ සියලුම ඉන්දු-යුරෝපීය භාෂාවලට පොදු මුතුන්මිත්තෙකු වන පොන්ටික් පඩිපෙළෙහි ද්‍රව්‍යමය සංස්කෘතිය හා ස්වභාවික පරිසරයට අදාළ වචන ඇති බව පෙන්වන [සංසන්දනාත්මක ප්‍රතිසංස්කරණ] (_URL_3_) ක්‍රමයෙන් අපි මෙය දනිමු ( උදාහරණයක් ලෙස, &quot;සැමන්&quot;, &quot;බර්ච් ගස&quot;, සහ අශ්ව හීලෑ කිරීම සම්බන්ධ වචන රාශියක්), නමුත් නූතන පකිස්ථානයේ (&quot;අලි&quot;, &quot;සිංහයා&quot;, සහ විශේෂයෙන් ඕනෑම සංස්කෘතියක් පෙන්නුම් කරන්නේ ස්වල්පයක් හෝ නැත. ඉන්දු නිම්න ජනයා ජීවත් වූ නාගරික ජීවිතය සමඟ කළ යුතු වචන); එම වචන ඉන්දු-ඉරාන හෝ ඉන්දු-ආර්ය තුළ නව්‍යකරණය වූ හෝ ණයට ගත් ඒවා වන අතර, එම නිසා වෙනත් ඉන්දු-යුරෝපීය භාෂාවලින් ඔවුන්ගේ සමානකම් සමඟ කිසිදු පොදු මුතුන් මිත්තෙකු බෙදා නොගන්න. ද්‍රව්‍යමය පුරාවිද්‍යාව එකතු කිරීමත් සමඟ, අපට ඉන්දු-යුරෝපීයයන් [Yamnaya සංස්කෘතිය] (_URL_1_) ලෙස හෝ අවම වශයෙන් සම්බන්ධ විය හැකි අතර, එබැවින් නිසැකවම සමකාලීන ඉන්දු නිම්න සංස්කෘතියට හෝ වෙනත් සංස්කෘතියකට සම්බන්ධ නොවේ. ඉන්දියානු උපමහාද්වීපය. ඉන්දු-ඉරාන භාෂාවේ මුල් කථිකයන් සහ ඒ අනුව ඔවුන්ගෙන් පැවත එන ඉන්දු-ආර්යයන් මධ්‍යම ආසියාවට, පසුව ඉරානයට සහ උප මහද්වීපයට යම් අවස්ථාවක සංක්‍රමණය වූ බව මින් ස්ථිරවම පෙන්නුම් කරයි. ඉන්දු නිම්න ජනයා, ඔවුන්ගේ කොටස සඳහා, ස්වදේශික [ද්‍රවිඩියානු](_URL_0_) හෝ (ආන්තික කල්පිතයක් සඳහා) [මුන්ඩා](_URL_2_) ජනයාට සම්බන්ධ වී ඇත, නමුත් සාපේක්ෂ වශයෙන් සිහින් සාක්ෂි අපට සමාගමක් බවට පත් කිරීමට ඉඩ නොදේ. නිගමනය එක්කෝ හෝ නැත; නිසැක දෙය නම්, මුලින් හෝ අප සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන් ඇසුරු කරන අවස්ථාවේ ඔවුන් ඉන්දු-ආර්ය නොවන බවයි. පහත ප්‍රශ්නය - සහ මෙහි ප්‍රධාන ධාරාවේ ඓතිහාසික ඉදිරිදර්ශනය ගැටුම් මත පදනම් වූ ඇංග්ලෝ-ජර්මානු යටත් විජිත ආඛ්‍යානයෙන් *සහ* ඒකීය ඉන්දියානු ජාතිකවාදී ආඛ්‍යානය යන දෙකටම වඩා වෙනස් වේ - මෙය කුමන ආකාරයේ සංක්‍රමණයක් ද යන්නයි: එය දහනව වැනි සහ විසිවන මුල් භාගයේ- ශතවර්ෂයේ යුරෝපීය ඉතිහාසඥයින් සාමාන්‍යයෙන් උපකල්පනය කළේ, ප්‍රචණ්ඩකාරී ජයග්‍රහණ සහ ජනගහන ප්‍රතිස්ථාපනය සමඟ සමූහ සංක්‍රමණයක් හෝ වෙළඳාම සහ අන්තර් විවාහ මත පදනම් වූ සාපේක්ෂව කුඩා ආරම්භක කණ්ඩායමකින් ක්‍රමානුකූලව, බොහෝ දුරට සාමකාමීව උකහා ගැනීමක්ද? මෙය වැදගත් කරුණකි, මන්ද පොදුවේ සංක්‍රමණය මානව ඉතිහාසයේ සංකීර්ණ පැතිකඩකි - බ්‍රිතාන්‍යයට ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් සංක්‍රමණය සහ ගිනිකොනදිග යුරෝපයට ස්ලාවික් සංක්‍රමණය සමාන රේඛා ඔස්සේ මතභේදයට තුඩුදී ඇත - සහ අපට සම්පූර්ණ පිළිතුරක් නොමැත. . නිසැකව ම ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය ක්‍රමානුකූලව නමුත් අවසානයේ සම්පූර්ණ පරිහානියට ලක් වූ බව පෙනෙන්නේ ක්‍රිස්තු පූර්ව දෙවන සහස්‍රයේ (1900 සිට 1600 පමණ දක්වා) මුල් භාගයේ දී එය ප්‍රදේශයේ ඉන්දු-ආර්ය භාෂා පවුලේ නැගීමත් සමග සමපාත වන බවයි. නමුත් ඉන්දු-ආර්ය පැවැත්ම ඉන්දු නිම්නයේ පරිහානියට *හේතුවක්* ද, නැතහොත් වඩාත් මූලික පාරිසරික හෝ දේශපාලන කඩාවැටීමක් නිසා ඇති වූ පරිහානියක *බලපෑමක්* ද යන්න බෙහෙවින් විවාදාත්මක ය. නූතන ඉතිහාසය බොහෝ පසුකාලීන ඇංග්ලෝ-සැක්සන් සහ ස්ලාවික් සංක්‍රමණයන් සමඟ මෙන්, දෙවැන්න දෙසට වැඩි නැඹුරුවක් දක්වයි, සහ මේ දෙක අතර යම් ආකාරයක සංශ්ලේෂණයක් එම කාල පරිච්ඡේදයේ වඩාත්ම පිළිගත හැකි වාර්තාව ලෙස පෙනේ. ක්‍රමයෙන් විසුරුවා හැරීමකට වඩා ප්‍රචණ්ඩ සංක්‍රමණයක් පිළිබඳ අදහසට *ඇයි* ඇන්ග්ලෝ-ජර්මානු ඉතිහාසඥයන් කැමති වූයේ, හේතුව ඉන්දීය ජාතිකවාදී ඉතිහාසඥයින් උපකල්පනය කරන පරිදි මූලික වශයෙන් ප්‍රචාරක නොවේ; ඔවුන්ගේ තර්ක පදනම් වූයේ (බොහෝ දුරට) විවිධ ඉන්දියානු ජනයා අසමගිය හා ගැටුම් ඇති කර ගැනීමේ උත්සාහයක් තුළ නොව, පාඨමය මූලාශ්‍ර සහ ඒවා නිෂ්පාදනය කළ අය (එනම් වේද සහ බ්‍රාහ්මණයන්) පිළිබඳ සැලකිල්ල මත අගය කරන වැරදි ශිෂ්‍යත්වයක් මත ය එම ග්‍රන්ථ නිෂ්පාදනය කළේ කෙසේද, කවදාද සහ ඇයිද යන්න, *මලෙච්ච* ආදිවාසීන්ගේ නොපැහැදිලි සමූහයකට විරුද්ධ වූ - බ්‍රාහ්මණයන් සමඟම පිළිවෙළකට සමපාත වූ බව කියන - එක්සත් සහ වෙනස් “ආර්ය” මිනිසුන්ගේ හැඟීම ඇති කිරීමට මග පාදයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙය එකල පැවති &quot;විද්‍යාත්මක&quot; වර්ගවාදය විසින් තරයේ විස්තාරණය කරන ලද අතර, ඉන්දියානු ඉතිහාසය ඉන්දු-යුරෝපීයයන්ගෙන් එකක් ලෙස (ඔවුන් පහසුවෙන්ම අයත් වූ) ස්වදේශික ජනයා යටත් කරගත් ජයග්‍රාහී ජනතාවක් ලෙස අර්ථකථනය කිරීමට ඉංග්‍රීසි-ජර්මානු ඉතිහාසඥයින් දිරිමත් කළේය. ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ. දහනවවන සහ විසිවන සියවස්වල වාර්ගික දෘෂ්ටිවාදයන් සමඟ ඇති සම්බන්ධය පැහැදිලි වන අතර, අද දක්වාම යුරෝපීය හා ඉන්දියානු දෘෂ්ටිකෝණයන්ගෙන් ඉන්දියානු ඉතිහාසය වර්ණවත් කරයි. සමස්තයක් වශයෙන්, ඉන්දු-ආර්ය භාෂා පවුල සහ මුල් හින්දු ආගම සැමවිටම ඉන්දියාවට ආවේණික වූ ජාතිකවාදී අදහස සහ ඉන්දු-ආර්යයන් හිටිහැටියේ සහ ප්‍රචණ්ඩ ජනගහන මාරුවක් නියෝජනය කරයි යන ඇන්ග්ලෝ-ජර්මානු යටත් විජිත අදහස යන දෙකම මූලික වශයෙන් අපකීර්තියට පත් වේ. සැබෑ පිළිතුර පවතින්නේ මේ දෙක අතර කොතැනක හෝ නොව, “සංක්‍රමණය” පිළිබඳ සියුම් හා ඓතිහාසිකව පුළුල් අවබෝධයක් හරහා ය. ඉන්දු-යුරෝපීය සංක්‍රමණ සඳහා හොඳ ගිහියෙකුගේ මූලාශ්‍රයක් වන්නේ ඩේවිඩ් ඩබ්ලිව්. ඇන්තනිගේ *අශ්වයා, රෝදය සහ භාෂාව* ය. මීට අමතරව, ඉන්දු-ආර්ය සංක්‍රමණය පිළිබඳ [විකිපීඩියා ලිපිය](_URL_4_) පුදුම සහගත සහ සතුටුදායක ලෙස පුළුල් වන බැවින්, මම එය අවම වශයෙන් අන්තර්ජාලය හරහා නිර්දේශ කරමි.