* [What was the motivation for the continuation of the bloody back and forth fighting of WW1 on the Western Front? Why couldn't they just stay in the trenches and just defend rather than attack again and again?] (_URL_6_)
* [How did soldiers, generals, politicians, etc. cope with the carnage of the First World War?] (_URL_2_)
* [With the outbreak of WWI, what caused the stakes of losing the war to become so incredibly high?] (_URL_3_)
* [What was the psychological impact of putting a man in a WW1 trench?] (_URL_5_)
* [What were conditions like in trenches on the Western Front?] (_URL_4_)
* [Given the nationalistic fervour at the beginning of WWI, how many men were 'expected' to die?] (_URL_7_)
* [What was the public reaction to casualties on the Western Front?] (_URL_0_)

^ These answers I've given previously should be pertinent!

 >  I know there has been mutinies, but most of the time, conscripts were pretty much loyal to their superiors.

Not everyone that fought in WWI was a conscript. Large numbers of professional soldiers and reservists made up the armies of the Great Powers at the outset, and many thousands volunteered. In the case of Britain, of the 5 million soldiers that served in the army during the war 500 000 were regulars and reservists, 2.2 million were volunteers (200 000 volunteering **after** Conscription was introduced), 800 000 were compelled by the Derby Plan in 1915 but at least were allowed a choice of unit and of when to enlist, and the other 1.5 million were conscripts. Though all the other European powers had conscription, it would be wrong to assume that some would not otherwise be willing to serve. 

 >  Considering the horrible conditions of war and extreme likelihood of death or permanent injury, how didn't people uprise against their states in mass numbers to end this war about dying nothing? What would they even be able to do if your whole army turns against you? At least WW2 had a lot of ideological indoctrination and brainwashing, but nationalism in WW1 can't be that strong.

Your problem here seems to be the assumption that the powers were fighting for nothing. The British were hardly fighting for nothing, having gone to war to aid the Belgians and prevent German dominance of the continent. The French Army fought to defend France, and expelling the Germans was imperative considering that the occupied most of France's mines and a considerable amount of it's heavy industry, in addition to millions of French civilians. Belgium and Serbia go without saying, both countries being occupied and subjected to brutal regimes. The Central Powers could argue, with quite some justification, that they were in a war for their survival, the German, Austro-Hungarian and Ottoman Empires being surrounded by powers that had displayed ambivalence and hostility towards them in the past, even if the fears of 'encirclement' before the war were greatly overblown. Even the Russians could justify their war effort in helping fellow Slavs/Eastern Christians (ex. Serbs, Armenians) escape Germanic and Ottoman rule and to assist their western Allies, while after 1915 they were also fighting a broadly defensive struggle in Europe. 

As for horrible conditions, yes, depending on where you served they could indeed be ghastly and demoralizing. At the same time, the Armies on the Western Front at least kept up a fairly consistent rotation that allowed battalions time out of the firing line, while the positions of the German defenders in the West could be quite homely due to their defensive stance. And armies did face serious problems; Russian morale finally caved-in in autumn 1917, the Austro-Hungarian and Bulgarian armies surrendered in September-October the next year, and the Germans and Ottomans that November. All the same, comradeship, unit loyalty, and belief in the national cause were all essential parts of morale and motivation, as well as an often strong feeling of indebtedness to the 'sacrifices' of the dead. Ideology may have been more overt in WWII, but even here it was not a necessity for combat motivation. Felix Roemer's examination of prisoner interrogations and recorded conversations in POW camps in the US, as well as the research into the German home front in WWII done by Nicholas Stargardt, both indicate that strict adherence to Nazi ideology was not the norm, and that traditional German nationalism combined with Hitler's cult of personality were more common. It also didn't take being ideologically indoctrinated in Nazi racial policy to commit war crimes, as Christopher Browning's famous work *Ordinary Men* showed. In the same way, it didn't take ardent nationalism to believe in the necessity of defending one's homeland during WWI, though Pan-Slav and *Drang nach Osten* sympathies were certainly present among some combatants on the Eastern Front. 

 >  Also WW2 warfare was not "certain death" like trench warfare of WW1, you could always survive if you were a good soldier and lucky. But I can't wrap my head around the psychology and mentality of a WW1 soldier.

Nor was WWI "certain death," although casualties could be and were often very high in both wars. In fact, casualty rates were far higher in the mobile fighting on the Eastern Front in 1915-16 than on the Western Front at the same time, while casualties in 1914 and 1917-18 in the West outnumbered those of trench warfare in the west in 1915-16. As I demonstrate in [this] (_URL_1_) answer, the Western Front of WWII was far from a picnic, while the Eastern Front of WWII outdid any of the fighting in WWI or WWII for brutality, intensity, and shear loss of human life (combatants and non-combatants alike). If you were a good soldier and lucky, you could certainly survive both wars, and the similarities of the frontline experience and of combat motivation in both wars far outweigh the differences, at least in my opinion. 

If you want further reading, *Enduring the Great War* by Alexander Watson and *The Sharp End* by John Ellis are good places to start. 
* [බටහිර පෙරමුණේ WW1 හි ලේවැකි ඉදිරියට හා පසුපසට සටන් දිගටම කරගෙන යාමට පෙළඹවීම කුමක්ද? ඔවුන්ට නැවත නැවතත් ප්‍රහාර එල්ල කරනවාට වඩා ආරක්‍ෂා කර ගැනීමට නොහැකි වූයේ ඇයි? * [WWI පුපුරා යාමත් සමඟ, යුද්ධයේ පරාජයේ කොටස් ඇදහිය නොහැකි තරම් ඉහළ යාමට හේතු වූයේ කුමක්ද?] (_URL_3_) * [මිනිසෙකු WW1 අගලකට දැමීමේ මානසික බලපෑම කුමක්ද?] (_URL_5_) * [මොනවද? බටහිර පෙරමුණේ අගල්වල මෙන් කොන්දේසි ද?] (_URL_4_) * [WWI ආරම්භයේ ජාතිකවාදී උද්යෝගය අනුව, මිනිසුන් කී දෙනෙක් &#39;අපේක්ෂා කළ&#39; මිනිසුන් කී දෙනෙක් මිය යනු ඇත්ද?] (_URL_7_) * [විපතට පත්වූවන්ට මහජන ප්‍රතිචාරය කුමක්ද? බටහිර පෙරමුණද?] (_URL_0_) ^ මෙම පිළිතුරු මම කලින් ලබා දී ඇති ඒවා අදාළ විය යුතුය! &gt; කැරලි ඇති වී ඇති බව මම දනිමි, නමුත් බොහෝ විට, බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගත් අය ඔවුන්ගේ ඉහළ නිලධාරීන්ට බොහෝ දුරට පක්ෂපාතී විය. WWI හි සටන් කළ සෑම කෙනෙකුම බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගත් අය නොවේ. වෘත්තීය සොල්දාදුවන් සහ රක්ෂිතයන් විශාල සංඛ්‍යාවක් ආරම්භයේදීම මහා බලවතුන්ගේ හමුදාවන් සෑදූ අතර දහස් ගණනක් ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වූහ. බ්‍රිතාන්‍යය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, යුද්ධයේදී හමුදාවේ සේවය කළ මිලියන 5 ක සොල්දාදුවන් 500 000 ක් නිත්‍ය සහ රක්ෂිතයන් වූ අතර මිලියන 2.2 ක් ස්වේච්ඡා සේවකයන් (200 000 ස්වේච්ඡා සේවය ** බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගැනීමෙන් පසුව**) 800 000 ක් බල කරන ලදී. 1915 දී ඩර්බි සැලැස්ම, නමුත් අවම වශයෙන් ඒකකයක් සහ බඳවා ගත යුත්තේ කවදාද යන්න තෝරා ගැනීමට අවසර දී ඇති අතර අනෙක් මිලියන 1.5 බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගත් අය විය. අනෙකුත් සියලුම යුරෝපීය බලවතුන්ට බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගැනීම් තිබුණද, සමහරුන් එසේ කිරීමට කැමැත්තක් නොදක්වනු ඇතැයි උපකල්පනය කිරීම වැරදිය. &gt; යුද්ධයේ බිහිසුණු තත්ත්වයන් සහ මරණයට හෝ සදාකාලික තුවාල සිදුවීමට ඇති අතිශය සම්භාවිතාව සලකා බලන විට, කිසිවක් මිය නොයෑමේ මෙම යුද්ධය අවසන් කිරීමට මිනිසුන් විශාල වශයෙන් තම රාජ්‍යයන්ට එරෙහිව නැගී නොසිටියේ කෙසේද? ඔබේ මුළු හමුදාවම ඔබට විරුද්ධව හැරුණොත් ඔවුන්ට කුමක් කළ හැකිද? අඩුම තරමින් WW2 ට බොහෝ මතවාදී ඉගැන්වීම් සහ මොළ සේදීම් තිබුනා, නමුත් WW1 හි ජාතිකවාදය එතරම් ශක්තිමත් විය නොහැක. මෙහිදී ඔබට ඇති ප්‍රශ්නය බලවතුන් නිකරුණේ සටන් කළේ යැයි උපකල්පනය කිරීම බව පෙනේ. බෙල්ජියම්වරුන්ට ආධාර කිරීමට සහ මහාද්වීපයේ ජර්මානු ආධිපත්‍යය වැළැක්වීමට යුද්ධයට ගිය බ්‍රිතාන්‍යයන් කිසිවක් සඳහා සටන් කළේ නැත. ප්‍රංශ හමුදාව ප්‍රංශය ආරක්ෂා කිරීමට සටන් කළ අතර ජර්මානුවන් නෙරපා හැරීම අත්‍යවශ්‍ය වූයේ ප්‍රංශයේ පතල් බොහොමයක් සහ එහි සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් බර කර්මාන්ත ප්‍රමාණයක් අත්පත් කරගෙන ඇති බැවින්, ප්‍රංශ සිවිල් වැසියන් මිලියන ගණනකට අමතරව ය. බෙල්ජියම සහ සර්බියාව රටවල් දෙකම වාඩිලාගෙන කුරිරු පාලන තන්ත්‍රවලට යටත් වන බව නොකියයි. මධ්‍යම බලවතුන්ට තර්ක කළ හැක්කේ, ඔවුන් තම පැවැත්ම සඳහා යුද්ධයක යෙදී සිටින බවත්, ජර්මානු, ඔස්ට්‍රෝ-හංගේරියානු සහ ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයන් බියෙන් වුවද, අතීතයේ දී ඔවුන් කෙරෙහි දෙගිඩියාවෙන් හා සතුරුකම ප්‍රදර්ශනය කළ බලවේගවලින් වට වී ඇති බවත්ය. යුද්ධයට පෙර &#39;වටලෑම&#39; විශාල ලෙස පුපුරවා හරින ලදී. 1915 න් පසු ඔවුන් යුරෝපයේ පුලුල්ව ආරක්‍ෂක අරගලයක යෙදෙන අතරම, සෙසු ස්ලාව් ජාතිකයන්ට/නැගෙනහිර කිතුනුවන්ට (උදා. සර්බියානුවන්, ආර්මේනියානුවන්) ජර්මානු සහ ඔටෝමාන් පාලනයෙන් මිදීමට සහ ඔවුන්ගේ බටහිර සහචරයින්ට සහය වීමට රුසියානුවන්ට පවා ඔවුන්ගේ යුද උත්සාහය සාධාරණීකරණය කළ හැකිය. භයානක තත්වයන් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඔව්, ඔබ සේවය කළ ස්ථානය මත පදනම්ව, ඔවුන් ඇත්තෙන්ම භයානක සහ අධෛර්යමත් විය හැකිය. ඒ අතරම, බටහිර පෙරමුණේ හමුදාවන් අවම වශයෙන් තරමක් ස්ථාවර භ්‍රමණයක් පවත්වා ගෙන ගිය අතර එමඟින් බළඇණිවලට වෙඩි තැබීමේ සීමාවෙන් පිටතට යාමට ඉඩ සලසයි, බටහිර ජර්මානු ආරක්ෂකයින්ගේ ස්ථාන ඔවුන්ගේ ආරක්ෂක ස්ථාවරය නිසා තරමක් ගෘහස්ථ විය හැකිය. ඒ වගේම හමුදාවන් බරපතළ ගැටලුවලට මුහුණ දුන්නා. රුසියානු චිත්ත ධෛර්යය අවසානයේ 1917 සරත් සෘතුවේ දී ගිලිහී ගිය අතර, ඔස්ට්‍රෝ-හංගේරියානු සහ බල්ගේරියානු හමුදා ඊළඟ වසරේ සැප්තැම්බර්-ඔක්තෝබර් මාසවලදී යටත් වූ අතර ජර්මානුවන් සහ ඔටෝමන්වරු නොවැම්බර් මාසයේදී යටත් වූහ. එසේම, සහෝදරත්වය, ඒකක පක්ෂපාතීත්වය සහ ජාතික අරමුණ කෙරෙහි විශ්වාසය යන සියල්ල චිත්ත ධෛර්යයේ සහ අභිප්‍රේරණයේ අත්‍යවශ්‍ය කොටස් මෙන්ම මළවුන්ගේ &#39;පූජා&#39; වලට ණයගැති වීමේ ප්‍රබල හැඟීමක් ද විය. දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී දෘෂ්ටිවාදය වඩාත් විවෘතව පැවතිය හැකි නමුත් මෙහිදී පවා එය සටන් අභිප්‍රේරණය සඳහා අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. ෆීලික්ස් රෝමර් විසින් එක්සත් ජනපදයේ යුද හමුදා කඳවුරුවල සිරකරුවන්ගෙන් ප්‍රශ්න කිරීම් සහ පටිගත කරන ලද සංවාද පරීක්ෂා කිරීම මෙන්ම නිකලස් ස්ටාර්ගාඩ් විසින් කරන ලද WWII හි ජර්මානු ගෘහ පෙරමුණ පිළිබඳ පර්යේෂණ දෙකම පෙන්නුම් කරන්නේ නාසි මතවාදය දැඩි ලෙස පිළිපැදීම සාමාන්‍ය දෙයක් නොවන බවත්, සම්ප්‍රදායික ජර්මානු බවත්ය. හිට්ලර්ගේ පෞරුෂ සංස්කෘතිය සමඟ ඒකාබද්ධ වූ ජාතිකවාදය වඩාත් සුලභ විය. ක්‍රිස්ටෝපර් බ්‍රවුන්නිංගේ සුප්‍රසිද්ධ කෘතියක් වන *සාමාන්‍ය මිනිසුන්* පෙන්නුම් කරන පරිදි, යුද අපරාධ සිදු කිරීමට නාසි වාර්ගික ප්‍රතිපත්තිය තුළ දෘෂ්ටිවාදීව ඉගැන්වීමට ද අවශ්‍ය නොවීය. ඒ ආකාරයෙන්ම, පළමු ලෝක යුද්ධයේදී තම මව්බිම ආරක්ෂා කිරීමේ අවශ්‍යතාවය විශ්වාස කිරීමට උග්‍ර ජාතිකවාදයක් අවශ්‍ය නොවීය, නමුත් Pan-Slav සහ *Drang nach Osten* අනුකම්පාව නැගෙනහිර පෙරමුණේ සමහර සටන්කරුවන් අතර නිසැකවම පැවතුනි. &gt; එසේම WW2 යුද්ධය WW1 හි අගල් යුද්ධයක් මෙන් &quot;නිශ්චිත මරණයක්&quot; නොවේ, ඔබ හොඳ සොල්දාදුවෙකු සහ වාසනාවන්ත නම් ඔබට සැමවිටම ජීවත් විය හැකිය. නමුත් මට WW1 සොල්දාදුවෙකුගේ මනෝවිද්‍යාව සහ මානසිකත්වය වටා මගේ හිස ඔතා ගත නොහැක. WWI &quot;නිශ්චිත මරණයක්&quot; ද නොවීය, නමුත් යුද්ධ දෙකෙහිම තුවාල සිදුවිය හැකි අතර බොහෝ විට ඉතා ඉහළ විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, බටහිර පෙරමුණට වඩා 1915-16 දී නැගෙනහිර පෙරමුණේ ජංගම සටන් වලදී තුවාල ලැබූ සංඛ්‍යාව බෙහෙවින් වැඩි වූ අතර 1914 සහ 1917-18 බටහිරින් සිදුවූ තුවාල බටහිර යුද අගල් යුද්ධයට වඩා වැඩි විය. 1915-16. මම [මෙම] (_URL_1_) පිළිතුරෙන් පෙන්නුම් කරන පරිදි, WWII හි බටහිර පෙරමුණ විනෝද චාරිකාවකින් බොහෝ දුරස් වූ අතර WWII හි නැගෙනහිර පෙරමුණ WWI හෝ WWII හි ම්ලේච්ඡත්වය, තීව්‍රතාවය සහ මිනිස් ජීවිත විනාශ කිරීම සඳහා වූ ඕනෑම සටන් අභිබවා ගියේය ( සටන්කාමීන් සහ සටන් නොකරන අය එක හා සමානව). ඔබ හොඳ සොල්දාදුවෙකු සහ වාසනාවන්ත නම්, ඔබට නිසැකවම යුද්ධ දෙකෙන්ම දිවි ගලවා ගත හැකි අතර, පෙරටුගාමී අත්දැකීම්වල සමානකම් සහ යුද්ධ දෙකෙහිම සටන් අභිප්‍රේරණයේ සමානකම් අවම වශයෙන් මගේ මතය අනුව වෙනස්කම් වලට වඩා බෙහෙවින් වැඩි ය. ඔබට වැඩිදුර කියවීමට අවශ්‍ය නම් ඇලෙක්සැන්ඩර් වොට්සන් විසින් රචිත *Enduring the Great War* සහ John Ellis විසින් රචිත *The Sharp End* ආරම්භ කිරීමට හොඳ ස්ථාන වේ. 