The key here is that "stable" is just a relative term. Thermodynamically, there MUST be an equilibrium between association and dissociation of a bond like R-Cl. Bringing energy to the system amounts to tilting the equilibrium closer towards the dissociated side. But it's still only a small fraction of the total number of molecules.

What happens next is why we have a reaction that has a direction and some yield. A given cation R+ floating around at any time could simply encounter a Cl- and go back to R-Cl. Or, if we have a lot of OH- in the flask, it could encounter an OH- anion and form R-OH.

R-OH is also in equilibrium with R+ and OH-! But R-OH is more stable (relative term) than R-Cl. So we've effectively formed a trap: it's much less likely that a molecule of R-OH will dissociate and go back to R-Cl than R-Cl to R-OH. Especially given that we typically add an excess of OH- and we only have a small amount of Cl- at any time.
මෙහි ඇති ප්‍රධාන දෙය නම් &quot;ස්ථාවර&quot; යනු සාපේක්ෂ පදයක් පමණි. තාප ගතික වශයෙන්, R-Cl වැනි බන්ධනයක ආශ්‍රය සහ විඝටනය අතර සමතුලිතතාවයක් තිබිය යුතුය. පද්ධතියට ශක්තිය ගෙන ඒම සමතුලිතතාවය විඝටිත පැත්තට සමීප කරයි. නමුත් එය තවමත් මුළු අණු සංඛ්‍යාවෙන් කුඩා කොටසක් පමණි. ඊළඟට සිදු වන්නේ අපට දිශාවක් සහ යම් අස්වැන්නක් ඇති ප්රතික්රියාවක් ඇත්තේ මන්ද යන්නයි. ලබා දී ඇති කැටායන R+ ඕනෑම වේලාවක පාවෙන විට Cl- එකක් හමු වී නැවත R-Cl වෙත යා හැක. එසේත් නැතිනම්, අපි කුප්පියේ OH- ගොඩක් තිබේ නම්, එය OH-anion එකක් හමු වී R-OH සෑදිය හැක. R-OH ද R+ සහ OH- සමඟ සමතුලිත වේ! නමුත් R-OH R-Cl වලට වඩා ස්ථායී (සාපේක්ෂ පදය) වේ. එබැවින් අපි ඵලදායී ලෙස උගුලක් සාදා ඇත: R-OH හි අණුවක් විඝටනය වී R-Cl වෙත ආපසු යාමේ සම්භාවිතාව R-Cl සිට R-OH දක්වා අඩු වේ. විශේෂයෙන්ම අපි සාමාන්‍යයෙන් OH- හි අතිරික්තයක් එකතු කරන අතර ඕනෑම අවස්ථාවක අපට ඇත්තේ Cl- කුඩා ප්‍රමාණයක් පමණි.