Apparently the French boys loved the Beatles even more than the girls did. 

 > Ringo recalled, “These boys chased us all over Paris. Before, we'd been more used to girls. The audience was a roar instead of a scream; it was a bit like when we played Stowe boys' school.” 

[George wasn't very enthused about that though, recounting their Parisian tour in 1964](_URL_0_)

 >  “The French audience was dreadful. We had visions of all these French girls, ‘Ooh La La’, and all that, but the audience, at least on the opening night, was all tuxedoed elderly people and a bunch of slightly gay looking boys were hanging round the stage door shouting ‘Ringo, Ringo!’ and chasing our car. We didn’t see any of the Brigitte Bardot’s that we were expecting.”
පෙනෙන විදිහට ප්‍රංශ පිරිමි ළමයින් ගැහැණු ළමයින්ට වඩා බීට්ල්ස්ට ආදරය කළහ. &gt; Ringo සිහිපත් කළේ, “මේ කොල්ලෝ පැරිසිය පුරාම අපිව එළෙව්වා. ඉස්සර අපි ගෑනුන්ට වැඩිය පුරුදු වෙලා හිටියා. ප්‍රේක්ෂකාගාරය කෑගැසීමක් වෙනුවට ඝෝෂාවක් විය; අපි ස්ටෝව් පිරිමි පාසල ක්‍රීඩා කරන විට එය ටිකක් වගේ. [ජෝර්ජ් ඒ ගැන එතරම් උනන්දුවක් දැක්වූයේ නැත, 1964 දී ඔවුන්ගේ පැරිසියා සංචාරය ගැන විස්තර කරමින්](_URL_0_) &gt; “ප්‍රංශ ප්‍රේක්ෂකයින් බියකරු විය. මේ සියලු ප්‍රංශ ගැහැණු ළමයින්ගේ, &#39;ඕහ් ලා ලා&#39; සහ ඒ සියල්ල අපට දැකගත හැකි විය, නමුත් ප්‍රේක්ෂකයින්, අවම වශයෙන් ආරම්භක රාත්‍රියේදී, සියලු ඇඳුම් ඇඳගත් වයස්ගත පුද්ගලයින් වූ අතර තරමක් සමලිංගික පෙනුමක් ඇති පිරිමි ළමයින් රොත්තක් වේදිකාවේ දොර වටේ කෑ ගසමින් එල්ලී සිටියහ. &#39;රින්ගෝ, රිංගෝ!&#39; සහ අපේ මෝටර් රථය පසුපස හඹා යනවා. අපි බලාපොරොත්තු වූ බ්‍රිජිට් බාර්ඩොට් කිසිවක් අපි දුටුවේ නැත.