One of the most thoughtful recent scholars on this subject was the late Bo Almqvist (1931-2013) - a Swedish folklorist who was the director of the Irish Department of Folklore at University College, Dublin. His "Viking Ale: Studies on Folklore Contacts between the Northern and the Western Worlds", edited by Éilís Ní Dhuibhne and Séamas Ó Catháin (Aberystwyth: Boethius, 1991) is an excellent collection of articles, many of which address what you are asking. Here is a quote that helps frame this discussion:

 > [The Norwegian folklorist Reidar Christiansen] has pointed to a series of close parallels between certain Scandinavian and Scottish-Gaelic and Irish legends, and has introduced the term North Sea legends. It is not easy to account satisfactorily for these similarities. It may be that some of the motifs and legends are part of a common stock, but there can be little doubt either that the Norse and Gaelic speaking communities influenced one another, and that certain types and sub-types spread in either direction.

What is true of folklore is equally true of art and various other cultural motifs. We cannot speak of something like Newgrange without acknowledging that it is pre-Celtic, but the point is well taken - what seems to be elements of common cultural inheritance also seem to pre-date both the Celts and the Scandinavians - as we understand them. The question remains - why do these similarities exist? Diffusion through various periods of contact seems like an obvious answer, but aspects of shared cultural elements seem too deep to be accounted for strictly through diffusion. 

I address this to a certain extent in my forthcoming, ["The Folklore of Cornwall: The Oral Tradition of a Celtic Nation"](_URL_0_). The following is an excerpt - before the copyeditor makes me seem far smarter than I am (so apologies for any clunky language!):

 > Almqvist addresses a question in British studies, looking to those who conclude that Anglo-Saxons invaders gave as much as they took, creating a hybridised society. Almqvist applied this to assist in his life-long study of the interaction of Celtic and Scandinavian folklore. In his essay, ‘Scandinavian and Celtic Folklore Contacts in the Earldom of Orkney’, he attempts to determine which traditions were borrowed and which may represent common inheritance. It is no mean task, but Almqvist writes with authority, having spent decades pondering the question, reading sources in multiple languages to consider possible origins of parallel texts. 

 > Cornwall presented a similar situation since it encountered not only Anglo-Saxons but also Scandinavians. Cornwall cannot be regarded as the ‘Venice of the North’, as Almqvist characterises the medieval earldom of Orkney; nevertheless, the Cornish nation was also something of a crossroad. While it resisted medieval Anglo-Saxon advances, Cornwall was not as secluded as the hinterland of Wales or north-western, mountainous Caledonia. One would expect that the Cornish had their own oral tradition before the many forces of history had their way. Regardless of how factors affecting lives and culture played out, the folklore of Cornwall certainly exhibits the same common inheritance that Almqvist suggests ‘is part of the explanation of the unity that exists today among the peoples of the British Isles.’

What can be said about similarities throughout Britain and Ireland, can be extended effortlessly, also, to Scandinavia and Iceland. In otherwords, yours is an excellent question, and many have pondered the answer(s) with various degrees of success.

මෙම විෂය පිළිබඳව වඩාත් කල්පනාකාරී මෑත කාලීන විද්වතුන්ගෙන් කෙනෙකු වූයේ ඩබ්ලින්හි යුනිවර්සිටි කොලේජ් හි අයර්ලන්ත ජන සාහිත්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්ෂවරයා වූ ස්වීඩන් ජනප්‍රවාද කරුවෙකු වූ දිවංගත Bo Almqvist (1931-2013) ය. ඔහුගේ &quot;Viking Ale: Studies on Folklore Contacts between the Northern and Western Worlds&quot;, Éilís Ní Dhuibhne සහ Séamas Ó Catháin (Aberystwyth: Boethius, 1991) විසින් සංස්කරණය කරන ලද විශිෂ්ට ලිපි එකතුවකි, ඒවායින් බොහොමයක් ඔබ අසන දේ ගැන සඳහන් කරයි. මෙම සාකච්ඡාව රාමු කිරීමට උපකාරී වන උපුටා දැක්වීමක් මෙන්න: &gt; [නෝර්වීජියානු ජනශ්‍රැති ලේඛක රීඩර් ක්‍රිස්ටියන්සන්] ඇතැම් ස්කැන්ඩිනේවියානු සහ ස්කොට්ලන්ත-ගේලික් සහ අයර්ලන්ත පුරාවෘත්ත අතර සමීප සමානකම් මාලාවක් පෙන්වා දී උතුරු මුහුදේ පුරාවෘත්තයන් යන යෙදුම හඳුන්වා දී ඇත. මෙම සමානකම් සතුටුදායක ලෙස ගණන් ගැනීම පහසු නැත. සමහර චේතනාවන් සහ ජනප්‍රවාද පොදු කොටස්වල කොටසක් විය හැකි නමුත්, නොර්ස් සහ ගේලික් කතා කරන ප්‍රජාවන් එකිනෙකාට බලපෑම් කළ බවටත්, ඇතැම් වර්ග සහ උප වර්ග දෙපැත්තටම පැතිරී ඇති බවටත් කුඩා සැකයක් තිබිය හැකිය. ජනප්‍රවාදයේ සත්‍ය දෙය කලාව සහ වෙනත් විවිධ සංස්කෘතික ආකෘතීන් සම්බන්ධයෙන්ද එකසේ සත්‍ය වේ. නිව්ග්‍රේන්ජ් වැනි දෙයක් ගැන අපට එය පූර්ව සෙල්ටික් බව පිළිගැනීමෙන් තොරව කතා කළ නොහැක, නමුත් කාරණය හොඳින් ගෙන ඇත - පොදු සංස්කෘතික උරුමයේ මූලද්‍රව්‍ය ලෙස පෙනෙන දේ ද කෙල්ට් සහ ස්කැන්ඩිනේවියානුවන් යන දෙකටම පෙර පැවති බව පෙනේ - අපි ඔවුන් තේරුම් ගත් පරිදි. ප්රශ්නය ඉතිරිව පවතී - මෙම සමානකම් පවතින්නේ ඇයි? විවිධ සම්බන්ධතා කාල පරිච්ඡේද හරහා විසරණය පැහැදිලි පිළිතුරක් ලෙස පෙනේ, නමුත් බෙදාගත් සංස්කෘතික අංගවල පැතිකඩයන් විසරණය හරහා දැඩි ලෙස ගණන් ගත නොහැකි තරම් ගැඹුරු බව පෙනේ. මගේ ඉදිරියට එන, [&quot;කෝන්වෝල්හි ජනශ්‍රැති: කෙල්ටික් ජාතියක වාචික සම්ප්‍රදාය&quot;](_URL_0_) තුළ මම මෙය යම් ප්‍රමාණයකට ආමන්ත්‍රණය කරමි. පහත දැක්වෙන්නේ උපුටා ගැනීමකි - පිටපත් කර්තෘ මා මට වඩා බොහෝ දක්ෂ බව පෙන්වීමට පෙර (ඕනෑම ගොළු භාෂාවක් සඳහා සමාව අයැද සිටී!): &gt; Almqvist බ්‍රිතාන්‍ය අධ්‍යයනයන්හි ප්‍රශ්නයක් යොමු කරයි, ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් ආක්‍රමණිකයන් විසින් ලබා දුන් බව නිගමනය කරන අය දෙස බලයි. ඔවුන් ගත්තේ දෙමුහුන් සමාජයක් නිර්මාණය කරමිනි. Almqvist සෙල්ටික් සහ ස්කැන්ඩිනේවියානු ජනප්‍රවාදයේ අන්තර්ක්‍රියා පිළිබඳ ඔහුගේ ජීවිත කාලය පුරාවට අධ්‍යයනය කිරීමට සහාය වීමට මෙය යොදා ගත්තේය. &#39;ඕර්ක්නියේ අර්ල්ඩම් හි ස්කැන්ඩිනේවියානු සහ සෙල්ටික් ජන කතා&#39; යන ඔහුගේ රචනයේ, ඔහු කුමන සම්ප්‍රදායන් ණයට ගත්තේද සහ පොදු උරුමය නියෝජනය කළ හැක්කේ කුමක්ද යන්න තීරණය කිරීමට උත්සාහ කරයි. එය සාමාන්‍ය කර්තව්‍යයක් නොවේ, නමුත් Almqvist බලය ඇතිව ලියන්නේ, දශක ගණනාවක් ප්‍රශ්නය ගැන මෙනෙහි කරමින්, සමාන්තර පාඨවල සම්භවය සලකා බැලීමට විවිධ භාෂාවලින් මූලාශ්‍ර කියවීමෙනි. &gt; ඇංග්ලෝ-සැක්සන්වරුන් පමණක් නොව ස්කැන්ඩිනේවියානුවන් ද මුහුණ දුන් නිසා කෝන්වෝල් සමාන තත්වයක් ඉදිරිපත් කළේය. Almqvist විසින් Orkney හි මධ්‍යකාලීන earldom ගුනාංගීකරනය කරන පරිදි Cornwall &#39;උතුරේ වැනීසිය&#39; ලෙස සැලකිය නොහැක. කෙසේ වෙතත්, කෝර්නිෂ් ජාතිය ද සන්ධිස්ථානයක් විය. එය මධ්‍යකාලීන ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් ප්‍රගතියට ප්‍රතිරෝධය දැක්වූ අතර, කෝන්වෝල් වේල්සයේ අභ්‍යන්තර ප්‍රදේශය හෝ වයඹදිග කඳුකර කැලිඩෝනියාව තරම් හුදෙකලා නොවීය. ඉතිහාසයේ බොහෝ බලවේගයන් පැමිණීමට පෙර කෝර්නිෂ් වලට ඔවුන්ගේම වාචික සම්ප්‍රදායක් තිබූ බව යමෙකු අපේක්ෂා කරයි. ජීවිතයට සහ සංස්කෘතියට බලපාන සාධක කෙසේ ක්‍රියාත්මක වූවද, කෝර්න්වෝල්හි ජනප්‍රවාදය නිසැකවම ඇල්ම්ක්විස්ට් යෝජනා කරන පොදු උරුමයම ප්‍රදර්ශනය කරයි &#39;බ්‍රිතාන්‍ය දූපත් වල ජනතාව අතර අද පවතින එකමුතුකම පැහැදිලි කිරීමේ කොටසක්&#39;. බ්‍රිතාන්‍යය සහ අයර්ලන්තය පුරා සමානකම් ගැන කිව හැකි දේ, ස්කැන්ඩිනේවියාවට සහ අයිස්ලන්තයට ද ආයාසයකින් තොරව ව්‍යාප්ත කළ හැකිය. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඔබේ ප්‍රශ්නය විශිෂ්ට ප්‍රශ්නයක් වන අතර, බොහෝ දෙනෙක් විවිධ මට්ටමේ සාර්ථකත්වයන් සමඟ පිළිතුරු (ය) ගැන කල්පනා කර ඇත.
