**First the basics:**

Different languages have different phonetic systems (where phonetics refers to the individual consonant vowel combinations that form the phonemes which establish contrast for word differentiation.  You know "bat" and "pat" are different words because [b] and [p] are "contrasting").

The primary factor that differentiates languages is the vowel inventory of that language (I say vowels as primary because they are "sonorant" or sound creating whereas consonants like "stops", "labials" and "fricatives" are the continuation of sound or the stoppage of sound).  English has the basic vowels of /a/, /e/, /i/, /o/, and /u/ (the orthography I'm using to describe the vowels is not standard IPA.  I decided not to spend the extra time typing it all out).  You then have dipthongs, which are the vowel sounds created by adjacent vowels.  You then have, to a lesser degree your allophonic dipthongs and vowels based on the surrounding consonants (a /a/ sound is going to sound slightly different if it's next to a [b] as compared to an [sp]).

The native speaker perceives and produces language given the above criteria.

**Now to apply this to a second language learner:**

The native German speaker who is learning English has DIFFERENT vowels than you as a native English speaker (different consonants as well, but the vowels are easier to recognize).  As a native English Speaker, you have your inventory of English Vowels.  When you listen to the native German speaker who has acquired English as an adult (as opposed to the bilingual, young child between 4 to 7 who has the opportunity and the language acquisition mechanisms to acquire "native fluency"), you are listening to the cross-influence of the native German speaker's German vowels and his attempt, successfully or otherwise, to produce English vowels.  The "accent" you hear is thus your ability to pick up the difference in vowel quality.

**What about the consonants?**

Consonants likewise have an impact on how the vowel of the speaker is formed.  Vowels, as mentioned before, are sonorant and the quality of the vowel is thus determined by multiple different factors: elevation of the tongue in the mouth, the "frontness" or "backness" of the tongue (is the tongue closer to the teeth, is it further away from the teeth?), and the shape of the lips.  The mouth is thus an acoustic chamber that changes the sound of the vowel based on its shape.  Just like for vowels, different languages have different consonants.  While the different consonant inventories is obviously a part of the equation, it would have, comparably, lesser impact as most consonants in a language "stop" sound as opposed to create sound.

An oft used example of how consonants impact the accent is when you compare most Asian languages to that of English.  Japanese and Chinese are notorious for not having the [r] that's native to English.  They instead of what is called a "flap/tap" (the same sound you hear when someone says the word /button/ which only occurs word-medial or in the middle of the word).  The Japanese or Chinese speaker in most instances does not have the muscle control and dexterity to move the tongue into such a position as to produce the [r] so they instead produce an approximation of the consonant [ɾ].  They approximate the sound by substituting a sound that is produced most similar in tongue positioning.  The end result is "rat" sounds like "lat".
**පළමු මූලික කරුණු:** විවිධ භාෂාවලට විවිධ ශබ්ද පද්ධති ඇත (මෙහිදී ශබ්ද විකාශනය යනු වචන අවකලනය සඳහා ප්‍රතිවිරුද්ධතාව ඇති කරන ශබ්ද කෝෂ සෑදෙන තනි ව්‍යාංජනාක්ෂර ස්වර සංයෝජන වේ. ඔබ දන්නවා &quot;bat&quot; සහ &quot;pat&quot; වෙනස් වචන නිසා [b ] සහ [p] &quot;විපරීත&quot; වේ). භාෂාවන් වෙනස් කරන ප්‍රාථමික සාධකය වන්නේ එම භාෂාවේ ස්වර ඉන්වෙන්ටරියයි (මම ස්වර ප්‍රාථමික ලෙස කියන්නේ ඒවා &quot;සොනරන්ට්&quot; හෝ ශබ්ද නිර්මාණය වන අතර &quot;නැවතුම්&quot;, &quot;ලේබල්&quot; සහ &quot;ෆ්‍රික්ටිව්&quot; වැනි ව්‍යාංජනාක්ෂර යනු ශබ්දයේ අඛණ්ඩ පැවැත්ම හෝ නැවතීමයි. ශබ්දය). ඉංග්‍රීසි භාෂාවට /a/, /e/, /i/, /o/, සහ /u/ යන මූලික ස්වර ඇත (ස්වර විස්තර කිරීමට මා භාවිතා කරන අක්ෂර වින්‍යාසය සම්මත IPA නොවේ. අමතර කාලය ගත නොකිරීමට මම තීරණය කළෙමි. ඒ සියල්ල ටයිප් කිරීම). එවිට ඔබට dipthongs ඇත, එනම් යාබද ස්වර මගින් නිර්මාණය කරන ලද ස්වර ශබ්ද වේ. එවිට ඔබට අවට ව්‍යාංජනාක්ෂර මත පදනම්ව ඔබේ ඇලෝෆොනික් ඩිප්තොංග් සහ ස්වර අඩු ප්‍රමාණයකට තිබේ (අ /ඒ/ ශබ්දය [එස්පී] ට සාපේක්ෂව [බී] අසල තිබේ නම් තරමක් වෙනස් වනු ඇත). ස්වදේශික කථිකයා ඉහත නිර්ණායක අනුව භාෂාව වටහාගෙන නිෂ්පාදනය කරයි. **දැන් මෙය දෙවන භාෂා ඉගෙන ගන්නෙකුට අදාළ කර ගැනීමට:** ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගන්නා ස්වදේශික ජර්මානු කථිකයාට ස්වදේශික ඉංග්‍රීසි කථිකයෙකු ලෙස ඔබට වඩා වෙනස් ස්වර ඇත (විවිධ ව්‍යාංජනාක්ෂර ද, නමුත් ස්වර හඳුනා ගැනීමට පහසුය). ස්වදේශික ඉංග්‍රීසි කථිකයෙකු ලෙස, ඔබ සතුව ඉංග්‍රීසි ස්වර ඉන්වෙන්ටරි තිබේ. ඔබ වැඩිහිටියෙකු ලෙස ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගෙන ඇති ස්වදේශික ජර්මානු කථිකයාට සවන් දෙන විට (ද්විභාෂා, අවුරුදු 4 සිට 7 දක්වා කුඩා දරුවෙකුට &quot;ස්වදේශීය චතුරතාව&quot; ලබා ගැනීමට අවස්ථාව සහ භාෂා අත්පත් කර ගැනීමේ යාන්ත්‍රණයන් ඇත), ඔබ සවන් දෙන්නේ ස්වදේශික ජර්මානු කථිකයාගේ ජර්මානු ස්වරවල හරස් බලපෑම සහ ඉංග්‍රීසි ස්වර නිපදවීමට ඔහුගේ උත්සාහය සාර්ථක හෝ වෙනත් ආකාරයකින්. ඔබට ඇසෙන &quot;උච්චාරණය&quot; යනු ස්වර ගුණයේ වෙනස හඳුනා ගැනීමට ඔබට ඇති හැකියාවයි. **ව්‍යාංජනාක්ෂර ගැන කුමක් කිව හැකිද?** ව්‍යාංජනාක්ෂර ද කථිකයාගේ ස්වරය සෑදෙන ආකාරය කෙරෙහි බලපෑමක් ඇති කරයි. ස්වර, පෙර සඳහන් කළ පරිදි, ස්වර ශබ්ද වන අතර ස්වරවල ගුණාත්මක භාවය විවිධ සාධක මගින් තීරණය කරනු ලැබේ: මුඛයේ දිව ඉහළ නැංවීම, දිවේ &quot;ඉදිරිපස&quot; හෝ &quot;පසුපස&quot; (දිව දත් වලට සමීප වේ, එය දත් වලින් තව දුරද?), සහ තොල්වල හැඩය. මුඛය යනු ස්වරයෙහි හැඩය අනුව ස්වරයේ ශබ්දය වෙනස් කරන ධ්වනි කුටියකි. ස්වර සඳහා මෙන්ම, විවිධ භාෂාවල විවිධ ව්යාංජනාක්ෂර ඇත. විවිධ ව්‍යාංජනාක්ෂර ඉන්වෙන්ටරි පැහැදිලිවම සමීකරණයේ කොටසක් වන අතර, එය සංසන්දනාත්මකව, ශබ්දය නිර්මාණය කිරීමට ප්‍රතිවිරුද්ධව භාෂාවක බොහෝ ව්‍යාංජනාක්ෂර ශබ්දය &quot;නැවතුම්&quot; ලෙස අඩු බලපෑමක් ඇති කරයි. ඔබ බොහෝ ආසියානු භාෂාවන් ඉංග්‍රීසි භාෂාවට සංසන්දනය කරන විට ව්‍යාංජනාක්ෂර උච්චාරණයට බලපාන ආකාරය පිළිබඳ බොහෝ විට භාවිතා කරන උදාහරණයකි. ඉංග්‍රීසි භාෂාවට ආවේණික වූ [r] නොතිබීම සඳහා ජපන් සහ චීන ජාතිකයන් කුප්‍රකටය. ඒවා &quot;පිල/ටැප්&quot; ලෙස හඳුන්වන දේ වෙනුවට (යමෙක් /බොත්තම/ යන වචනය පවසන විට ඔබට ඇසෙන එකම ශබ්දය වචන-මධ්‍ය හෝ වචනයේ මැද පමණක් ඇති වේ). ජපන් හෝ චීන කතා කරන්නාට බොහෝ අවස්ථාවලදී මාංශ පේශි පාලනයක් සහ දක්ෂතාවයක් නොමැති අතර දිව [r] නිපදවීමට හැකි වන පරිදි ගෙනයාමට හැකියාවක් නැත, එබැවින් ඔවුන් ඒ වෙනුවට ව්‍යාංජනාක්ෂර [ɾ] හි ආසන්න අගයක් නිපදවයි. ඔවුන් දිව ස්ථානගත කිරීමේදී වඩාත් සමාන ලෙස නිපදවන ශබ්දයක් ආදේශ කිරීමෙන් ශබ්දය ආසන්න කරයි. අවසාන ප්‍රතිඵලය වන්නේ &quot;රැට්&quot; ශබ්දය &quot;lat&quot; ලෙසිනි.