I trained as an historian to doctoral level, but spent six years working professionally as a journalist and have continued to freelance since that time, so I hope that I'm in a decent position to draw some lines for you here. I should stress that these lines are not hard-and-fast, but I do think that the core differences between history and journalism are about a lot more than just the age of the topic.

First, we need to bear in mind that there are different specialisms in journalism as well as in history. If you are a news journalist, your job is to report on events and developments that are important to your audience as promptly and as completely as possible. "Important" can mean different things. You might be a newspaper journalist reporting on world events that won't impact directly on your readers, but which, nonetheless, they feel it is important to know about because they change the shape of the world they live in, in a minor or a major way. But you might also be reporting in the trade press to a professional audience that needs to know about government policy, or new product launches, or something that's happening to competitors.

Either way, the key point is that news journalism is *immediate*. You're conveying information that is significant or meaningful now, but will be less so the next time your publication actually publishes. Again, time is quite a flexible thing here - a daily paper is, famously, just tomorrow's fish-and-chips wrapping (at least that's how we express it here in the UK), but I've worked for weekly and monthly and even quarterly trade press titles that still had a major commitment to reporting news. So the imperative is to cover the news as completely, and in as balanced a way as you can, *against a deadline*. If you miss that deadline, you might as well not have bothered in the first place. Your competitors will be covering the story, so you are going to lose readers if you cannot keep pace with them. Of course the same applies if you cannot cover the news as well or as accurately - if you are constantly being scooped by rivals, you are also going to lose readers. The point is that there is a strong commercial imperative (which eventually translates for individual journalists into strong career imperatives, because you need to keep your job and you are being assessed on your ability to meet readers' needs as well as, or better than, your competitors) to be *timely*, which is ultimately more important than any other consideration.

This means that journalists accept from the start that the stories they write are only going to be "complete" in the most comparative sense. There will be things your sources won't tell you, and contexts you won't be aware of at the time you write. You publish anyway, and everybody involved, from your bosses to your readers, understands and accepts that you are confronted with problems and limitations that can't be overcome in the time available.

Of course there are also journalists who write features, or commentary, who aren't confronted with precisely the same problems as "hard news" journalists. It's their job to contextualise, join dots, and even speculate in ways that news journalists aren't usually expected to do. But in pretty much every case, these writers still face rather similar limitations in terms of the *completeness* of the information they can access, and their reporting is assessed and judged in similar ways.  No one really expects them to be complete, and in some contexts they wouldn't even be expected to be neutral or unbiased. If you're writing commentary for a conservative newspaper, you're usually going to be expected to write from a broadly conservative perspective.

Historians do face some of the same constraints that journalists do, which is why I say the lines between journalism and history are not absolutely hard and fast. If you're an historian, you don't expect to have access to every piece of information you might need; there are going to be gaps in the records you consult; sources still "lie" or seek to portray matters in a way that benefits the person or the group that created them, even if they are hundreds or thousands of years old. And historians themselves may still write in a way that is openly biased - they may approach history from a consciously Marxist perspective, for instance - and will be impacted by semi-conscious or unconscious biases as well. There really is no such thing as absolutely "neutral" history.

Nonetheless, if you are writing as an historian, you are supposed to do two things that are not expected of journalists. First, you are expected to have sought out, and read, and thought about, everything that matters to the topic you are interested in. Now, "everything" is a very moveable feast. If you are writing on very modern periods, a lot of stuff is still going to be restricted, and if you are looking further into the past there are going to be other sorts of problems to confront. It's possible to have pretty much literally read everything there is to read, if you are writing about eighth century Saxon England – though you'll certainly also be aware of the yawning gaps where you want to have something to read, and absolutely nothing exists. If you are writing about the French Revolution, it's simply impossible to have read "everything" - not only in terms of secondary sources, but primary sources too. And nowadays there's a lot of pressure on historians, and every other sort of academic, to publish regularly, and maintain some sort of publishing "schedule", if they want to get a job and win promotion.

So it's accepted, by your colleagues and your readers, that you are going to have to be selective. But, nonetheless, the expectation is that you are still going to have assembled your evidence in a way that's quite different to the way journalists work. You're going to be expected to have read *representatively* and you are also going to have to show, if required, that you have read *as completely as is reasonable* to expect in the circumstances – depending, that is, on where you are specialising. That includes reading and taking account of the findings and, just as  importantly, the opinions of other historians, including those you have fundamental disagreements with - the latter being something that journalists, broadly speaking, rather rarely do. In addition, you are expected to contextualise. That may mean being aware of the historiographical debates that impact on your topic, or it may mean placing a very specialist study in a broader context of time or place. 

Journalists are expected to do most of these things as well, to a greater or lesser extent, I know, but I do think that it is here that the critical difference between history and journalism lie. For journalists, it's a matter of doing what you can to tell the whole story *in the available time*. For historians, it's a matter of taking whatever time is necessary to tell the whole story *in its fullest context*. And that's because, ultimately, it's an historian's job to render judgement on some complete problem, whereas it's a journalist's job to provide pieces of the jigsaw that combine with other pieces (published and yet to be published) to let the reader assemble a picture on which *they* will render judgement, and perhaps take action. And all the commentary and features journalism that runs alongside the news journalism has a similar purpose. 

In other words, while both historians and journalists are in the business of persuasion, historians try to persuade by presenting findings that have already been both contextualised and assembled into a reasoned case, whereas journalists (who may try to be, and think of themselves as being, neutral, or may be just as keen to persuade as any historian) are more usually presenting information, and contexts, that are not fully contextualised, and which *somebody else* (the reader) is often going to assemble into a reasoned case.

So, to answer your question directly, the time element you are interested in doesn't operate in quite the way you are suggesting. It's not so much about how long it's been since the topic under consideration was current, or since the events concerned took place. It's much more about how much time the journalists, or the historian, will be expected to invest in researching and writing about that topic or problem.
මම ඉතිහාසඥයෙකු ලෙස ආචාර්ය උපාධිය දක්වා පුහුණු වී ඇත, නමුත් මාධ්‍යවේදියෙකු ලෙස වෘත්තීය වශයෙන් වසර හයක් ගත කළ අතර එතැන් සිට දිගටම නිදහස් සේවයේ යෙදී සිටිමි, එබැවින් ඔබට මෙහි රේඛා කිහිපයක් ඇඳීමට මම හොඳ තත්වයක සිටිමි. මෙම රේඛා දැඩි හා වේගවත් නොවන බව මම අවධාරණය කළ යුතුය, නමුත් ඉතිහාසය සහ පුවත්පත් කලාව අතර මූලික වෙනස්කම් මාතෘකාවේ වයසට වඩා බොහෝ වැඩි බව මම සිතමි. පළමුව, පුවත්පත් කලාවේ මෙන්ම ඉතිහාසයේ ද විවිධ විශේෂතා පවතින බව අප මතක තබා ගත යුතුය. ඔබ ප්‍රවෘත්ති මාධ්‍යවේදියෙකු නම්, ඔබේ කාර්යය වන්නේ ඔබේ ප්‍රේක්ෂකයින්ට වැදගත් වන සිදුවීම් සහ වර්ධනයන් හැකි ඉක්මනින් සහ සම්පූර්ණයෙන් වාර්තා කිරීමයි. &quot;වැදගත්&quot; යන්නෙන් විවිධ දේ අදහස් විය හැක. ඔබ ඔබේ පාඨකයන්ට සෘජුවම බලපාන්නේ නැති ලෝක සිදුවීම් වාර්තා කරන පුවත්පත් මාධ්‍යවේදියෙකු විය හැකි නමුත්, කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් කුඩා කාලයේදී හෝ කුඩා කාලයේදී ඔවුන් ජීවත් වන ලෝකයේ හැඩය වෙනස් කරන නිසා ඒ ගැන දැන ගැනීම වැදගත් යැයි ඔවුන්ට හැඟේ. ප්රධාන මාර්ගය. නමුත් ඔබ රජයේ ප්‍රතිපත්ති, හෝ නව නිෂ්පාදන දියත් කිරීම් හෝ තරඟකරුවන්ට සිදුවන දෙයක් ගැන දැන ගැනීමට අවශ්‍ය වෘත්තීය ප්‍රේක්ෂකයින් වෙත වෙළඳ මුද්‍රණාලයේ වාර්තා කරනවා විය හැකිය. ඕනෑම ආකාරයකින්, ප්‍රධාන කරුණ නම් ප්‍රවෘත්ති පුවත්පත් කලාව *ක්ෂණික* වීමයි. ඔබ දැන් වැදගත් හෝ අර්ථාන්විත තොරතුරු ප්‍රකාශ කරයි, නමුත් ඊළඟ වතාවේ ඔබේ ප්‍රකාශනය ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රකාශනය කරන විට එය අඩු වනු ඇත. නැවතත්, කාලය මෙහි නම්‍යශීලී දෙයකි - දිනපතා පත්‍රිකාවක් යනු, ප්‍රසිද්ධියට, හෙට දවසේ මාළු සහ චිප්ස් එතීම පමණි (අඩුම තරමින් අපි එය එක්සත් රාජධානියේ ප්‍රකාශ කරන්නේ එලෙසයි), නමුත් මම සතිපතා සහ මාසිකව සහ පවා වැඩ කර ඇත්තෙමි. ප්‍රවෘත්ති වාර්තා කිරීමට තවමත් ප්‍රධාන කැපවීමක් ඇති කාර්තුමය වෙළඳ පුවත්පත් මාතෘකා. එබැවින් අත්‍යවශ්‍ය වන්නේ ප්‍රවෘත්ති සම්පුර්ණයෙන්ම සහ ඔබට හැකිතාක් සමබර ලෙස *කාලසීමාවකට එරෙහිව* ආවරණය කිරීමයි. ඔබට එම නියමිත කාලසීමාව මග හැරුනේ නම්, ඔබ මුලින්ම කරදර නොවන්නට ඇත. ඔබේ තරඟකරුවන් කතාව ආවරණය කරනු ඇත, එබැවින් ඔබට ඔවුන් සමඟ වේගයෙන් ගමන් කළ නොහැකි නම් ඔබට පාඨකයන් අහිමි වනු ඇත. ඔබට ප්‍රවෘත්ති මෙන්ම නිවැරදිව හෝ නිවැරදිව ආවරණය කළ නොහැකි නම් ඇත්ත වශයෙන්ම එයම අදාළ වේ - ඔබ නිරන්තරයෙන් ප්‍රතිවාදීන් විසින් උදුරා ගන්නේ නම්, ඔබට පාඨකයන් ද අහිමි වනු ඇත. කාරණය නම්, ප්‍රබල වාණිජමය අවශ්‍යතාවයක් තිබීමයි (එය අවසානයේ තනි පුද්ගල මාධ්‍යවේදීන් සඳහා ශක්තිමත් වෘත්තීය අවශ්‍යතා බවට පරිවර්තනය කරයි, මන්ද ඔබ ඔබේ රැකියාව තබා ගැනීමට අවශ්‍ය වන අතර පාඨක අවශ්‍යතා සපුරාලීමට ඔබට ඇති හැකියාව මෙන්ම, හෝ ඊට වඩා හොඳ යැයි ඔබ තක්සේරු කරනු ලැබේ. ඔබගේ තරඟකරුවන්) *කාලෝචිත* විය යුතුය, එය අවසානයේ වෙනත් සලකා බැලීමකට වඩා වැදගත් වේ. මෙයින් අදහස් කරන්නේ මාධ්‍යවේදීන් මුල සිටම පිළිගන්නේ තමන් ලියන කතන්දර වඩාත් සංසන්දනාත්මක අර්ථයෙන් &quot;සම්පූර්ණ&quot; පමණක් බව ය. ඔබේ මූලාශ්‍ර ඔබට නොකියන දේවල් සහ ඔබ ලියන අවස්ථාවේ ඔබ නොදැන සිටින සන්දර්භයන් ඇත. ඔබ කෙසේ හෝ ප්‍රකාශනය කරන අතර, ඔබේ ප්‍රධානීන්ගේ සිට ඔබේ පාඨකයන් දක්වා ඊට සම්බන්ධ සියලු දෙනාම, පවතින කාලය තුළ ජයගත නොහැකි ගැටලු සහ සීමාවන්ට ඔබ මුහුණ දෙන බව තේරුම් ගෙන පිළිගනිති. ඇත්ත වශයෙන්ම විශේෂාංග හෝ විවරණ ලියන මාධ්‍යවේදීන් ද සිටිති, ඔවුන් &quot;අමාරු පුවත්&quot; මාධ්‍යවේදීන් හා සමාන ගැටළු වලට මුහුණ නොදේ. ප්‍රවෘත්ති මාධ්‍යවේදීන් සාමාන්‍යයෙන් බලාපොරොත්තු නොවන ආකාරයට සන්දර්භගත කිරීම, තිත් එකතු කිරීම සහ අනුමාන කිරීම ඔවුන්ගේ කාර්යයයි. නමුත් බොහෝ දුරට සෑම අවස්ථාවකදීම, මෙම ලේඛකයින් තවමත් ඔවුන්ට ප්‍රවේශ විය හැකි තොරතුරුවල *සම්පූර්ණත්වය* සම්බන්ධයෙන් තරමක් සමාන සීමාවන්ට මුහුණ දෙන අතර, ඔවුන්ගේ වාර්තාකරණය සමාන ආකාරයෙන් තක්සේරු කර විනිශ්චය කරනු ලැබේ. ඒවා සම්පූර්ණ වනු ඇතැයි කිසිවකු බලාපොරොත්තු නොවන අතර සමහර සන්දර්භවලදී ඔවුන් මධ්‍යස්ථ හෝ අපක්ෂපාතී වනු ඇතැයි අපේක්ෂා නොකෙරේ. ඔබ ගතානුගතික පුවත්පතක් සඳහා විවරණ ලියන්නේ නම්, ඔබ සාමාන්‍යයෙන් පුළුල් ලෙස ගතානුගතික ඉදිරිදර්ශනයකින් ලිවීමට බලාපොරොත්තු වනු ඇත. ඉතිහාසඥයින් ද මාධ්‍යවේදීන් විසින් කරනු ලබන ඇතැම් බාධකවලට මුහුන දෙයි, එම නිසා මා පවසන්නේ පුවත්පත් කලාව සහ ඉතිහාසය අතර රේඛා දැඩි හා වේගවත් නොවන බවයි. ඔබ ඉතිහාසඥයෙක් නම්, ඔබට අවශ්‍ය විය හැකි සෑම තොරතුරකටම ප්‍රවේශ වීමට ඔබ අපේක්ෂා නොකරයි; ඔබ පරිශීලනය කරන වාර්තා වල හිඩැස් ඇති වනු ඇත; මූලාශ්‍ර තවමත් &quot;බොරු&quot; පවසති හෝ ඒවා නිර්මාණය කළ පුද්ගලයාට හෝ කණ්ඩායමට වාසි වන අයුරින් කරුණු දැක්වීමට උත්සාහ කරති, ඒවා වසර සිය ගණනක් හෝ දහස් ගණනක් වුවද. ඉතිහාසඥයින් විසින්ම තවමත් විවෘතව පක්ෂග්‍රාහී ලෙස ලිවිය හැකිය - ඔවුන් දැනුවත්ව මාක්ස්වාදී ඉදිරිදර්ශනයකින් ඉතිහාසයට ප්‍රවේශ විය හැකිය, උදාහරණයක් ලෙස - සහ අර්ධ සවිඤ්ඤාණික හෝ අවිඥානික පක්ෂග්‍රාහීත්වයන් ද බලපානු ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම පරම &quot;උදාසීන&quot; ඉතිහාසය කියා දෙයක් නැත. එසේ වුවද, ඔබ ඉතිහාසඥයෙකු ලෙස ලියන්නේ නම්, මාධ්‍යවේදීන්ගෙන් බලාපොරොත්තු නොවන දේවල් දෙකක් කිරීමට ඔබට සිදුවේ. පළමුව, ඔබ උනන්දු වන මාතෘකාවට වැදගත් වන සෑම දෙයක්ම ඔබ විසින් සොයමින්, කියවා, සිතා බලා ඇත. දැන්, &quot;සියල්ල&quot; ඉතා චලනය කළ හැකි මංගල්‍යයකි. ඔබ ඉතා නවීන කාල පරිච්ඡේද මත ලියන්නේ නම්, බොහෝ දේ තවමත් සීමා වනු ඇත, ඔබ තවදුරටත් අතීතය දෙස බලන්නේ නම්, මුහුණ දීමට වෙනත් ආකාරයේ ගැටළු ඇති වනු ඇත. ඔබ අටවන ශතවර්ෂයේ සැක්සන් එංගලන්තය ගැන ලියන්නේ නම්, කියවීමට ඇති සියල්ල වචනානුසාරයෙන් කියවීමට හැකි ය - නමුත් ඔබට කියවීමට යමක් තිබීමට අවශ්‍ය වන හිඩැස් ගැන ඔබ නිසැකවම දැනුවත් වනු ඇත, සහ කිසිවක් නොපවතී. ඔබ ප්‍රංශ විප්ලවය ගැන ලියන්නේ නම්, &quot;සියල්ල&quot; කියවා තිබීම සරලවම කළ නොහැක්කකි - ද්විතියික මූලාශ්‍ර අනුව පමණක් නොව, ප්‍රාථමික මූලාශ්‍ර ද. එමෙන්ම වර්තමානයේ ඉතිහාසඥයින්ට සහ අනෙකුත් සෑම ආකාරයකම ශාස්ත්‍රාලිකයින්ට රැකියාවක් ලබා ගැනීමට සහ උසස්වීමක් ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය නම් නිතිපතා ප්‍රකාශන කිරීමටත්, යම් ආකාරයක ප්‍රකාශන &quot;කාලසටහනක්&quot; පවත්වා ගැනීමටත් විශාල පීඩනයක් පවතී. එබැවින් ඔබ තෝරා බේරා ගත යුතු බව ඔබේ සගයන් සහ ඔබේ පාඨකයින් විසින් පිළිගෙන ඇත. එහෙත්, කෙසේ වෙතත්, අපේක්ෂාව වන්නේ ඔබ තවමත් මාධ්‍යවේදීන් ක්‍රියා කරන ආකාරයට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් ආකාරයෙන් ඔබේ සාක්ෂි එකතු කර ගැනීමයි. ඔබ *නියෝජිතව* කියවා ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරෙනු ඇති අතර, අවශ්‍ය නම්, ඔබ තත්වයන් තුළ අපේක්ෂා කිරීමට *සාධාරණ ලෙස* සම්පුර්ණයෙන්ම කියවා ඇති බව පෙන්වීමටද සිදුවනු ඇත - මත පදනම්ව, එනම්, ඔබ විශේෂඥයි. එයට සොයාගැනීම් කියවීම සහ සැලකිල්ලට ගැනීම සහ වැදගත් ලෙසම, ඔබට මූලික එකඟ නොවීම් ඇති අය ඇතුළු අනෙකුත් ඉතිහාසඥයින්ගේ අදහස් ඇතුළත් වේ - දෙවැන්න මාධ්‍යවේදීන්, පුළුල් ලෙස කථා කිරීම, තරමක් කලාතුරකින් කරන දෙයක්. ඊට අමතරව, ඔබ සන්දර්භගත කිරීමට බලාපොරොත්තු වේ. එයින් අදහස් වන්නේ ඔබේ මාතෘකාවට බලපාන ඉතිහාසගත විවාදයන් පිළිබඳව දැනුවත් වීම හෝ කාලය හෝ ස්ථානය පිළිබඳ පුළුල් සන්දර්භයක් තුළ ඉතා විශේෂඥ අධ්‍යයනයක් තැබීම අදහස් විය හැකිය. මාධ්‍යවේදීන්ගෙන්ද මේ දේවල් බොහෝ දුරට සිදුවනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ. මාධ්‍යවේදීන් සඳහා, මුළු කතාවම * පවතින කාලය තුළ* පැවසීමට ඔබට හැකි දේ කිරීම ප්‍රශ්නයකි. ඉතිහාසඥයින් සඳහා, සම්පූර්ණ කතාවම *එහි සම්පූර්ණ සන්දර්භය තුළ* පැවසීමට අවශ්‍ය ඕනෑම වේලාවක් ගැනීම කාරණයකි. එය එසේ වන්නේ, අවසාන වශයෙන්, යම් සම්පූර්ණ ගැටලුවක් පිළිබඳව විනිශ්චයක් ලබාදීම ඉතිහාසඥයෙකුගේ කාර්යයක් වන අතර, පාඨකයාට පින්තූරයක් එක්රැස් කිරීමට ඉඩ දීම සඳහා වෙනත් කෑලි (ප්‍රකාශිත සහ තවමත් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට නියමිත) සමඟ ඒකාබද්ධ කරන ජිග්සෝ කෑලි සැපයීම මාධ්‍යවේදියෙකුගේ කාර්යයක් වන බැවිනි. ඔවුන් * විනිශ්චය ලබා දෙනු ඇත, සමහර විට පියවර ගනු ඇත. එමෙන්ම ප්‍රවෘත්ති පුවත්පත් කලාව සමඟින් දිවෙන සියලුම විවරණ සහ විශේෂාංග පුවත්පත් කලාවට ඇත්තේ සමාන අරමුණකි. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඉතිහාසඥයින් සහ මාධ්‍යවේදීන් යන දෙදෙනාම ඒත්තු ගැන්වීමේ ව්‍යාපාරයක යෙදී සිටින අතර, ඉතිහාසඥයින් දැනටමත් සන්දර්භගත කර ඇති සහ තර්කානුකූල නඩුවකට එකතු කර ඇති සොයාගැනීම් ඉදිරිපත් කිරීමෙන් ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කරන අතර, මාධ්‍යවේදීන් (ඔවුන් වීමට උත්සාහ කළ හැකි සහ තමන් යැයි සිතන) ඕනෑම ඉතිහාසඥයෙකු මෙන්, මධ්‍යස්ථව හෝ ඒත්තු ගැන්වීමට උනන්දු විය හැකිය) සාමාන්‍යයෙන් ඉදිරිපත් කරන තොරතුරු, සහ සන්දර්භයන්, සම්පූර්ණයෙන්ම සන්දර්භගත නොවන, සහ *වෙනත් කෙනෙක්* (පාඨකයා) බොහෝ විට තර්කානුකූල නඩුවකට එක්රැස් කිරීමට යයි . එබැවින්, ඔබේ ප්‍රශ්නයට කෙලින්ම පිළිතුරු දීමට, ඔබ උනන්දු වන කාල අංගය ඔබ යෝජනා කරන ආකාරයටම ක්‍රියාත්මක නොවේ. සලකා බලන මාතෘකාව වර්තමාන වී කොපමණ කාලයක් ගත වී තිබේද යන්න හෝ අදාළ සිදුවීම් සිදු වූ දින සිට එය එතරම් වැදගත් නොවේ. මාධ්‍යවේදීන් හෝ ඉතිහාසඥයා එම මාතෘකාව හෝ ගැටලුව ගැන පර්යේෂණ කිරීමට සහ ලිවීමට කොපමණ කාලයක් ආයෝජනය කිරීමට බලාපොරොත්තු වන්නේද යන්න ගැන එය බොහෝ දේ වේ.