After the Big Bang there was only hydrogen and helium in the universe.

That coalesced into stars which fuse the hydrogen and helium into heavier elements.  Once the star gets to iron it can no longer fuse heavier elements (fusing iron takes more energy than it releases).  At this point the star dies.  If it is big enough the star collapses and as it collapses it can fuse much heavier elements in moments before it explodes.

Some elements, like Americium, have a very short half life (like ~430 years) so some heavy elements decay away long before humans ever came around.

Given the size of stars they can produce vast quantities of heavy elements.
මහා පිපිරුමෙන් පසු විශ්වයේ තිබුණේ හයිඩ්‍රජන් සහ හීලියම් පමණි. එය හයිඩ්‍රජන් සහ හීලියම් බර මූලද්‍රව්‍ය බවට විලයනය කරන තාරකා බවට ඒකාබද්ධ විය. තාරකාව යකඩ බවට පත් වූ පසු එය තවදුරටත් බර මූලද්‍රව්‍ය විලයනය කළ නොහැක (යකඩ විලයනයට එය මුදා හැරීමට වඩා වැඩි ශක්තියක් අවශ්‍ය වේ). මෙම අවස්ථාවේදී තරුව මිය යයි. එය ප්‍රමාණවත් තරම් විශාල නම් තාරකාව කඩා වැටෙන අතර එය කඩා වැටෙන විට එය පිපිරීමට පෙර මොහොතකින් වඩා බර මූලද්‍රව්‍ය විලයනය කළ හැකිය. Americium වැනි සමහර මූලද්‍රව්‍ය ඉතා කෙටි අර්ධ ආයු කාලයක් (වසර ~ 430 වැනි) ඇති බැවින් සමහර බර මූලද්‍රව්‍ය මිනිසුන් කිසිදා පැමිණීමට බොහෝ කලකට පෙර ක්ෂය වී යයි. තරු වල විශාලත්වය අනුව ඒවාට බර මූලද්‍රව්‍ය විශාල ප්‍රමාණයක් නිපදවිය හැක.