To build a bit on /u/Sherbert42's answer: teleology (in a historiographical sense) is a form of historical enquiry which attempts to construct a narrative view of history as a progressive march in one direction; towards an inevitable end point. 

To give one particularly notable and illustrative example of teleological thinking: look at 'Whig history', a school of thought [described by Herbert Butterfield](_URL_0_) which argued that all history can be considered as an inexorable march towards enlightenment/liberalism.

The problem with the teleological approach is that it tends towards sophistry: to use the Whig history example again, the idea that British-style liberal enlightenment is the apex of human progress, and that the eventual convergence of all history on that point is an inevitability, is deeply problematic. 

The idea that you can divine a perfect (or in any way satisfactory) linear narrative in history become ludicrous almost as soon as you start to interrogate it to any depth. The construction of these teleological narratives generally involves highly selective use of evidence, straw men and the complete dismissal of countervailing viewpoints or interpretations.

What always surprises me is that this prism for understanding history hasn't entirely gone out of fashion. Butterfield wrote *The Whig Interpretation of History* in 1931, about historians mostly of the 19th century, but Francis Fukuyama's 'End of History' theory in the 1990s owes a lot to these ideas: the idea that the fall of the Soviet Union represents the ultimate triumph of liberal democracy as "the final form of human government".

Edit: as someone else pointed out in the comments, I mangled my understanding (misread old notes from uni and clearly wasn't paying enough attention) of Butterfield's place in the Whig canon — as a critic and taxonomist, not a part of the canon. Duly corrected/now going to go hang my head in shame.
/u/Sherbert42 ගේ පිළිතුර මත මඳක් ගොඩ නැගීමට නම්: ටෙලිලොජි (ඉතිහාස විද්‍යාත්මක අර්ථයෙන්) යනු එක් දිශාවකට ප්‍රගතිශීලී ගමනක් ලෙස ඉතිහාසය පිළිබඳ ආඛ්‍යාන දැක්මක් ගොඩනැගීමට උත්සාහ කරන ඓතිහාසික විමර්ශන ක්‍රමයකි; නොවැළැක්විය හැකි අවසාන ලක්ෂ්‍යයක් කරා. ටෙලිවිද්‍යාත්මක චින්තනයේ එක් විශේෂයෙන් කැපී පෙනෙන සහ නිදර්ශන උදාහරණයක් ලබා දීම සඳහා: &#39;විග් ඉතිහාසය&#39; දෙස බලන්න, [Herbert Butterfield විසින් විස්තර කරන ලද](_URL_0_) සියලු ඉතිහාසය ප්‍රබුද්ධත්වය/ලිබරල්වාදය දෙසට නොවැළැක්විය හැකි ගමනක් ලෙස සැලකිය හැකිය. ටෙලිවිද්‍යාත්මක ප්‍රවේශයේ ගැටලුව නම් එය විචක්ෂණ වාදය දෙසට නැඹුරු වීමයි: විග් ඉතිහාස උදාහරණය නැවත භාවිතා කිරීම, බ්‍රිතාන්‍ය පන්නයේ ලිබරල් ප්‍රබුද්ධත්වය මානව ප්‍රගතියේ අග්‍රස්ථානය වන අතර, එම කරුණ මත සියලු ඉතිහාසය අවසානයේ අභිසාරී වීම නොවැළැක්විය හැකි කරුණකි. , ගැඹුරින් ගැටලු සහගතයි. ඔබට ඉතිහාසයේ පරිපූර්ණ (හෝ ඕනෑම ආකාරයකින් සතුටුදායක) රේඛීය ආඛ්‍යානයක් දිව්‍යමය කළ හැකිය යන අදහස ඔබ එය ඕනෑම ගැඹුරකට ප්‍රශ්න කිරීමට පටන් ගත් වහාම හාස්‍යජනක වේ. මෙම ටෙලිවිද්‍යාත්මක ආඛ්‍යාන ගොඩනැගීමට සාමාන්‍යයෙන් ඇතුළත් වන්නේ ඉතා තෝරාගත් සාක්ෂි භාවිතා කිරීම, පිදුරු මිනිසුන් සහ ප්‍රතිවිරෝධතා දෘෂ්ටිකෝණ හෝ අර්ථකථන සම්පූර්ණයෙන් බැහැර කිරීමයි. සෑම විටම මා පුදුමයට පත් කරන දෙය නම්, ඉතිහාසය අවබෝධ කර ගැනීමේ මෙම ප්‍රිස්මය සම්පූර්ණයෙන්ම විලාසිතාවෙන් ඉවත් නොවීමයි. බටර්ෆීල්ඩ් 1931 දී *The Whig Interpretation of History* ලිවීය, බොහෝ දුරට 19 වැනි සියවසේ ඉතිහාසඥයන් ගැන, නමුත් 1990 ගණන්වල ෆ්‍රැන්සිස් ෆුකුයාමාගේ &#39;ඉතිහාසයේ අවසානය&#39; න්‍යාය මෙම අදහස්වලට බොහෝ ණයගැතියි: සෝවියට් සංගමයේ වැටීම නියෝජනය කරන අදහස ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අවසාන ජයග්‍රහණය &quot;මානව පාලනයේ අවසාන ස්වරූපය&quot; ලෙසින් සංස්කරණය කරන්න: වෙනත් අයෙකු අදහස් දැක්වීමේදී පෙන්වා දුන් පරිදි, විග් කැනනය තුළ බටර්ෆීල්ඩ්ගේ ස්ථානය පිළිබඳ මගේ අවබෝධය (යුනියෙන් පැරණි සටහන් වැරදි ලෙස කියවා ඇති අතර පැහැදිලිවම ප්‍රමාණවත් අවධානයක් යොමු නොවීය) - විවේචකයෙකු සහ වර්ගීකරණ විද්‍යා ist යෙකු ලෙස, කැනනයෙහි කොටසක් නොවේ. . නිසි ලෙස නිවැරදි කර ඇත/දැන් ලැජ්ජාවෙන් ඔළුව වනන්න යනවා.