For much of the time of the English Civil War(s) Europe was still involved in the Thirty Years War. And the concurrent Franco-Spanish War, which blurred with the Thirty Years War but lasted longer. For the Holy Roman Empire and Spain the Thirty Years War was a much more pressing threat against their power than an English squabble. For France the potential shifts in continental power was a much more important and interesting situation.The Thirty Years War was over around 1648 and Charles lost his head in 1649. And France and Spain continued to be at war until 1659. So, there wasn't a lot of money or interest in mounting another major invasion. 

Charles, who could be very competent in other areas, had also made a bit of a mess of foreign policy prior to the civil wars. He would, of course, blame this on not being funded by Parliament. But he made a poorly advised attempt at war with France while, at the same time, being at war with Spain. He did come to peace with both and had a fragile alliance with Spain. But he hadn't done much to endear himself to those powers. 

The very nature of the wars was also not very well understood at the time or, honestly, still. As has already been discussed, it was not the overthrow of all vestiges of authority as the later stages of the French Revolution came to be (and remember much of Europe didn't intervene in France until it got to the stage or even later.) The tensions between royal authority and parliamentary authority were absolutely at stake. But there was also a strong religious component to the wars. With the royalists being associated with Laudianism and the parliamentarians being associated with puritanism. The reality was more complex but Europe wasn't itching to get involved in another religious war, at this point, either. 

And the English (or at least the nobility) seemed to have a nasty habit of rebelling against and killing their kings. It's funny to think of now with the UK being one of the few monarchies left. But Edward II, Richard II, Henry VI, and Richard III were all killed and that's not counting Edward V. Only Richard III in a proper battle. King John, Henry III and Edward II all faced serious rebellions by barons concerning their rights and privileges and the Parliamentary forces intentionally mimicked the stances of those fights. (I leave out the revolt against Richard II, War of the Roses and rebellions under the Tudors because in many ways those were about succession and/or the fitness of the ruler but the earlier conflicts were about limits of royal power and the "traditional" rights of the barons.)  In some ways, this was framed as a very English conflict fighting over ancient grudges. And it was very intentionally presented this way by the Parliament even when they were going far beyond the traditional rights of the institution. It wasn't something obviously and markedly different the way the French Revolution became in its final stages. Now, with the benefit of hindsight, we see it as something distinct from all of those conflicts. They didn't necessarily, at the time. 

And I know that is an absurd thing to claim because a king was not only killed but he wasn't replaced. Oliver Cromwell was not a king. Nor did he have any even plausible birth claim to the throne. That's a huge change from the past. And that can't be ignored. But from the outside little had really changed radically under Cromwell despite his title. Also Spain had been fighting protestant insurgents in the Netherlands for decades so the existence of powerful protestant uprisings wasn't a foreign concept. Despite wars between nations through out the century, Europe in the late 18th century was in many ways a more settled place than Europe in the mid-17th century. So, the occurrence of such an uprising was more of a shock to the system. 

All that being said, it is not as though other kingdoms did *nothing*. France did take in Charles's family. Although France eventually allied with the Cromwell government, they did so because they needed allies against Spain in their continuing war. Spain made an alliance with Charles II and gave him some money for troops. The Battle of the Dunes had English royalists on the Spanish side and Cromwell's forces on the French side. (The French won.) Charles II was just never given enough money to invade England, which would have been a massive undertaking. Neither France nor Spain condoned killing a sovereign monarch. They were just consumed with each other and not in a position to do all that much about it. Other powers of Europe were devastated by war and not as close to England's orbit. 

Long story short, there were plenty of wars going on on the continent to distract the major powers of Europe. And, at the same time, the English Civil War was not as monumental a shift in power as the French Revolution eventually became. 
ඉංග්‍රීසි සිවිල් යුද්ධයේ වැඩි කාලයක් යුරෝපය තවමත් තිස් අවුරුදු යුද්ධයට සම්බන්ධ විය. තිස් අවුරුදු යුද්ධයත් සමඟ බොඳ වූ නමුත් දිගු කාලයක් පැවති සමගාමී ෆ්‍රැන්කෝ-ස්පාඤ්ඤ යුද්ධය. ශුද්ධ වූ රෝම අධිරාජ්‍යය සහ ස්පාඤ්ඤය සඳහා තිස් අවුරුදු යුද්ධය ඉංග්‍රීසි ආරවුලකට වඩා ඔවුන්ගේ බලයට එරෙහිව දැඩි තර්ජනයක් විය. ප්‍රංශය සඳහා මහාද්වීපික බලයේ විභව මාරුවීම් වඩාත් වැදගත් හා සිත්ගන්නාසුලු තත්වයක් විය. තිස් අවුරුදු යුද්ධය 1648 දී පමණ අවසන් වූ අතර 1649 දී චාල්ස්ට ඔහුගේ හිස අහිමි විය. ප්‍රංශය සහ ස්පාඤ්ඤය 1659 වන තෙක් දිගටම යුද්ධයක නිරත විය. තවත් විශාල ආක්‍රමණයක් කිරීමට විශාල මුදලක් හෝ උනන්දුව. වෙනත් ක්ෂේත්‍රවල ඉතා දක්ෂ විය හැකි චාල්ස්, සිවිල් යුද්ධවලට පෙර විදේශ ප්‍රතිපත්තියේ ද ටිකක් අවුල් කර ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම, පාර්ලිමේන්තුවෙන් අරමුදල් නොලැබීම ගැන ඔහු දොස් පවරනු ඇත. නමුත් ඔහු ස්පාඤ්ඤය සමඟ යුද්ධයක යෙදී සිටියදී ප්‍රංශය සමඟ යුද්ධයට දුර්වල ලෙස උපදෙස් දුන් උත්සාහයක් ගත්තේය. ඔහු දෙදෙනා සමඟ සාමයට පැමිණි අතර ස්පාඤ්ඤය සමඟ බිඳෙනසුලු සන්ධානයක් ඇති කළේය. නමුත් ඔහු එම බලතලවලට ආදරය කිරීමට බොහෝ දේ කර තිබුණේ නැත. යුද්ධයේ ස්වභාවය ද එකල හෝ, අවංකව, තවමත් හොඳින් වටහාගෙන නොතිබුණි. දැනටමත් සාකච්ඡා කර ඇති පරිදි, ප්‍රංශ විප්ලවයේ පසුකාලීන අවධීන් ඇති වූ විට එය සියලු අධිකාරී ශේෂයන් පෙරලා දැමීමක් නොවීය (සහ යුරෝපයේ වැඩි කොටසක් ප්‍රංශය වේදිකාවට පැමිණෙන තෙක් හෝ පසුව පවා එයට මැදිහත් නොවූ බව මතක තබා ගන්න.) රාජකීය අධිකාරිය සහ පාර්ලිමේන්තු අධිකාරිය අතර ආතතීන් සම්පූර්ණයෙන්ම පරදුවට තැබීය. නමුත් යුද්ධවලට ප්‍රබල ආගමික අංගයක් ද තිබුණි. රාජකීයයන් ලෞඩියන්වාදය සමඟ සම්බන්ධ වීමත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් පියුරිටනිස්වාදය සමඟ සම්බන්ධ වීමත් සමඟ. යථාර්ථය වඩාත් සංකීර්ණ වූ නමුත් යුරෝපය තවත් ආගමික යුද්ධයකට සම්බන්ධ වීමට කැසීමක් නොතිබුණි. ඉංග්‍රීසින්ට (හෝ අඩුම තරමින් වංශවත් අයට) ඔවුන්ගේ රජවරුන්ට විරුද්ධව කැරලි ගසා මරා දැමීමේ නපුරු පුරුද්දක් ඇති බව පෙනෙන්නට තිබුණි. එක්සත් රාජධානිය ඉතිරිව ඇති රාජාණ්ඩු කිහිපයෙන් එකක් වීම ගැන දැන් සිතීම විහිළුවක්. නමුත් එඩ්වඩ් II, රිචඩ් II, හෙන්රි VI සහ රිචඩ් III යන සියල්ලන්ම මිය ගිය අතර, එය එඩ්වඩ් V ගණන් නොගනී. නිසි සටනකදී රිචඩ් III පමණි. ජෝන් රජු, III හෙන්රි සහ II එඩ්වඩ් ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් සහ වරප්‍රසාද සම්බන්ධයෙන් බැරොන්වරුන් විසින් බරපතල කැරලිවලට මුහුණ දුන් අතර පාර්ලිමේන්තු හමුදා හිතාමතාම එම සටන්වල ස්ථාවරයන් අනුකරණය කළහ. (දෙවන රිචඩ්ට එරෙහි කැරැල්ල, රෝස මල් යුද්ධය සහ ටියුඩර්වරුන් යටතේ ඇති කැරලි මම අත්හරිමි, මන්ද බොහෝ ආකාරවලින් ඒවා අනුප්‍රාප්තිකය සහ/හෝ පාලකයාගේ යෝග්‍යතාවය පිළිබඳ වූ නමුත් පෙර ගැටුම් රාජකීය බලයේ සීමාවන් සහ &quot;සාම්ප්‍රදායික&quot; බාරොන්වරුන්ගේ අයිතිවාසිකම්.) යම් ආකාරයකින්, මෙය පැරණි අමනාපකම් මත සටන් කරන ඉංග්‍රීසි ගැටුමක් ලෙස සකස් කර ඇත. එමෙන්ම ආයතනයේ සාම්ප්‍රදායික අයිතීන් ඉක්මවා යමින් සිටියදී පවා එය ඉතා ඕනෑකමින් පාර්ලිමේන්තුව විසින් ඉදිරිපත් කරන ලදී. එය ප්‍රංශ විප්ලවය එහි අවසන් අදියරට පත් වූ ආකාරයට පැහැදිලිවම සහ කැපී පෙනෙන ලෙස වෙනස් වූ දෙයක් නොවීය. දැන්, ආපසු බැලීමේ ප්‍රයෝජනය සමඟ, අපි එය එම සියලු ගැටුම් වලින් වෙනස් දෙයක් ලෙස දකිමු. ඒ වෙලාවේ ඒවා අවශ්‍ය නැහැ. රජෙකු මරා දැමුවා පමණක් නොව ඔහු වෙනුවට පත් නොකළ නිසා එය කියා පෑම විකාර දෙයක් බව මම දනිමි. ඔලිවර් ක්‍රොම්වෙල් රජෙක් නොවේ. එසේම ඔහුට සිංහාසනය සඳහා පිළිගත හැකි උපත් හිමිකමක් නොතිබුණි. එය අතීතයට වඩා විශාල වෙනසක්. එමෙන්ම එය නොසලකා හැරිය නොහැක. නමුත් ක්‍රොම්වෙල් යටතේ ඔහුගේ මාතෘකාව තිබියදීත් පිටතින් ටිකක් රැඩිකල් ලෙස වෙනස් වී ඇත. එසේම ස්පාඤ්ඤය දශක ගණනාවක් තිස්සේ නෙදර්ලන්තයේ රෙපරමාදු කැරලිකරුවන් සමඟ සටන් කරමින් සිටි නිසා බලගතු විරෝධතා කැරලි පැවතීම විදේශීය සංකල්පයක් නොවීය. ශතවර්ෂය පුරා ජාතීන් අතර යුද්ධ පැවතියද, 18 වන සියවසේ අගභාගයේ යුරෝපය බොහෝ ආකාරවලින් 17 වන සියවසේ මැද භාගයේ යුරෝපයට වඩා වැඩි වශයෙන් පදිංචි වූ ස්ථානයක් විය. ඉතින්, එවැනි නැගිටීමක් ඇතිවීම පද්ධතියට වඩා කම්පනයක් විය. එසේ පැවසුවහොත්, එය වෙනත් රාජධානි * කිසිවක් නොකළාක් මෙන් නොවේ. ප්රංශය චාල්ස්ගේ පවුල භාර ගත්තේය. ප්‍රංශය අවසානයේ ක්‍රොම්වෙල් ආන්ඩුව සමඟ සන්ධානගත වුවද, ඔවුන් එසේ කළේ ඔවුන්ගේ අඛණ්ඩ යුද්ධයේදී ස්පාඤ්ඤයට එරෙහිව මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් අවශ්‍ය වූ බැවිනි. ස්පාඤ්ඤය චාල්ස් II සමඟ සන්ධානයක් ඇති කර ඔහුට හමුදා සඳහා යම් මුදලක් ලබා දුන්නේය. ඩූන්ස් සටනට ස්පාඤ්ඤ පැත්තේ ඉංග්‍රීසි රාජකීයයන් ද ප්‍රංශ පැත්තෙන් ක්‍රොම්වෙල්ගේ හමුදා ද සිටියහ. (ප්‍රංශ ජාතිකයන් දිනුවා.) එංගලන්තය ආක්‍රමණය කිරීමට තරම් ප්‍රමාණවත් මුදලක් II වන චාල්ස්ට ලබා දුන්නේ නැත, එය දැවැන්ත කටයුත්තක් විය හැකිව තිබුණි. ප්‍රංශය හෝ ස්පාඤ්ඤය ස්වෛරී රජෙකු ඝාතනය කිරීම අනුමත කළේ නැත. ඔවුන් එකිනෙකා සමඟ පමණක් පරිභෝජනය කරන ලද අතර ඒ ගැන එතරම් දෙයක් කිරීමට නොහැකි විය. යුරෝපයේ අනෙකුත් බලවතුන් යුද්ධයෙන් විනාශයට පත් වූ අතර එංගලන්තයේ කක්ෂයට සමීප නොවීය. දිගු කතාවක් කෙටියෙන් කිවහොත්, යුරෝපයේ ප්‍රධාන බලවතුන්ගේ අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීම සඳහා මහාද්වීපයේ ඕනෑ තරම් යුද්ධ සිදුවෙමින් පැවතුනි. තවද, ඒ අතරම, ඉංග්‍රීසි සිවිල් යුද්ධය ප්‍රංශ විප්ලවය අවසානයේ සිදු වූ පරිදි බලයේ දැවැන්ත මාරුවක් නොවීය. 