I'll try to answer your question, sorry if it doesn't satisfy you.

First, despite its name (and what was believed to be by Arab and Turkish nationalist historiography), there was no general "Arab Revolt" against the Ottoman Empire. Firstly, Husayn, the leader of the revolt, was not an Arab nationalist, and he did not adopt the ideology of Arabism. He was an ambitious dynast who used his Islamic status as a *sharif* and the *amir* of Mecca in an attempt to acquire a hereditary kingdom or principality for his family. He even stated that his objective was to free the caliph from the "atheistic" clutches of the CUP regime rather than overthrowing him. Second, Although clandestine support for the revolt existed in some parts of Syria, Husayn’s call failed to generate any organized or widespread response in the Arabic-speaking provinces. Many Arab public figures even accused Husayn of being a traitor and condemned his actions as dividing the Ottoman-Islamic Empire at a time when unity was crucial. Rather than a popular uprising against the Ottoman Empire, the Arab Revolt was a more narrowly based enterprise relying on tribal levies from Arabia and dominated by the Hashemite family. Huge subversion among Arabs in the Ottoman army as had been expected by the British Arab Bureau never materialized, even after Sharif Hussein’s revolt in 1916. No Arab units of the Ottoman army came over to Hussein, and from British intelligence memorandum, many Arab soldiers continued to demonstrate loyalty not only to Islam but also to the Ottoman government. Except for a few thousand tribesmen, most Arabs remained loyal to the empire during the traumatic events of the times

In my knowledge, the Arab mobilization during the First World War was less researched, and the fragmentary evidence we have doesn't help. However, using a general calculation, the Ottoman armed forces would have comprised by  47% Turks and Anatolian Muslims, 37% Arabs, 8% Ottoman Greeks, 7% Armenians and 1% Jews. The motivation for the Arabs to join the Ottoman army varied.

Some enthusiastically joined, motivated with nationalist fervour or *jihad* propaganda. In Damascus, the population was opposed to Great Britain, Russia and France while the Muslim population of Palestine held anti-British feelings as well. With the onset of the war, propaganda and rumours filled the town that the army intended to invade Egypt and free it from the British rule. The propaganda succeeded in winning the wholehearted support of the Arab Muslims and soldiers, a few weeks before the expedition the enthusiasm and excitement of the people reached a ‘fever pitch’ in Jaffa. Parades and celebrations of all kinds in anticipation of the triumphal March into Egypt were taking place and the enmity against the Entente states was at the centre of the propaganda. Even Arabs that made bitter remarks against Germany for not helping the Ottomans during the war against Italy soon underwent a change and they came to realize that the Ottomans had taken up arms against Russia and that Russia was considered first and foremost the arch-enemy. Reports on German victories also had a powerful effect on them. Similar propaganda was directed at the soldiers who would invade Egypt since many of the Arab soldiers were not acquainted with the disciplined character of military life. To increase their enthusiasm, Cemal Pasha, the theater commander used both jihad propaganda and the argument that the Egyptians were ready to revolt against British rule. He had many Arab scholars preach to the Arab soldiers before and during the first attack against Egypt. These military employees strolled through the camps and delivered vehement speeches. Their orations were so influential among the common Arab soldiers that some had fits of hysteria due to the excited preaching.

On the other hand, some were also forcefully mobilized with no other choice. These forced conscripts had almost no option but to join the army. The alternative was often death by starvation. Moreover, the conscripts, isolated in their camp life, developed a critical distance from the normative ethics of their original communities when they moved to the margins of major cities like Alexandria and Cairo. Families also mourned the loss of their sons, who were the backbone of the family. They dodged conscription with hiding in villages, prepared hiding places in the houses, fields, caves, with Bedouin families or in other out-of-the way places. When apprehended, suspected draft evaders were usually convicted by military court and often sentenced to flogging. Many also mutilated themselves to avoid draft, but since the ultimate consequence of capture was often military service, applying effective deterrent measures was nearly impossible. Many also avoided draft by moving to Mecca and Medina, as the the cities were exempted from mobilization. Evidently, the number of young pilgrims to Mecca spiked during recruitment. For the less pious, two popular options for circumventing military service remained substitution (sending a personal replacement) and payment of forty to fifty liras, which get increasingly higher as the war progressed. For the non-Muslims, changing nationalities, fleeing abroad, or paying the individual exemption fee was the common course to avoid draft

**Sources:**

*A History of the Modern Middle East 6th Edition* by William Cleveland and Martin Burton

*The Ottoman Mobilization of Manpower in the First World War* by  Mehmet Beşikçi

*A Land of Aching Hearts* by Leila Tarawi Faraz
මම ඔබේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට උත්සාහ කරමි, එය ඔබව සෑහීමකට පත් නොකරන්නේ නම් සමාවන්න. පළමුව, එහි නම තිබියදීත් (සහ අරාබි සහ තුර්කි ජාතිකවාදී ඉතිහාස ලේඛනය විසින් විශ්වාස කරන ලද දේ), ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයට එරෙහිව සාමාන්‍ය &quot;අරාබි කැරැල්ලක්&quot; නොතිබුණි. පළමුව, කැරැල්ලේ නායකයා වූ හුසේන් අරාබි ජාතිකවාදියෙකු නොවූ අතර ඔහු අරාබිවාදයේ දෘෂ්ටිවාදය අනුගමනය කළේ නැත. ඔහු තම පවුලට පාරම්පරික රාජ්‍යයක් හෝ ප්‍රාන්තයක් අත්පත් කර ගැනීමේ උත්සාහයේදී *ෂරීෆ්* සහ *මක්කාවේ *අමීර්* ලෙස ඉස්ලාමීය තත්ත්වය භාවිතා කළ අභිලාෂකාමී රාජවංශයෙකි. ඔහු පෙරලා දැමීමට වඩා CUP පාලන තන්ත්‍රයේ &quot;අදේවවාදී&quot; ග්‍රහණයෙන් කලීෆ් මුදා ගැනීම ඔහුගේ පරමාර්ථය බව පවා ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. දෙවනුව, කැරැල්ල සඳහා රහසිගත සහයෝගය සිරියාවේ සමහර ප්‍රදේශවල පැවතියද, අරාබි භාෂාව කතා කරන පළාත්වල කිසිදු සංවිධානාත්මක හෝ පුලුල් ප්‍රතිචාරයක් ජනනය කිරීමට හුසේන්ගේ කැඳවීම අසමත් විය. බොහෝ අරාබි ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයින් හුසේන් ද්‍රෝහියෙකු බවට චෝදනා කළ අතර එකමුතුකම තීරණාත්මක වූ අවස්ථාවක ඔටෝමාන්-ඉස්ලාමීය අධිරාජ්‍යය බෙදීම ලෙස ඔහුගේ ක්‍රියාව හෙළා දුටුවේය. ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයට එරෙහි මහජන නැගිටීමක් වෙනුවට, අරාබි කැරැල්ල යනු අරාබියේ ගෝත්‍රික බදු මත යැපෙන සහ හෂමයිට් පවුල විසින් ආධිපත්‍යය දරන වඩාත් පටු ලෙස පදනම් වූ ව්‍යවසායයකි. 1916 දී ෂරීෆ් හුසේන්ගේ කැරැල්ලෙන් පසුව පවා බ්‍රිතාන්‍ය අරාබි කාර්යාංශය අපේක්ෂා කළ පරිදි ඔටෝමාන් හමුදාවේ අරාබිවරුන් අතර විශාල කඩාකප්පල් වීමක් කිසි විටෙකත් ක්‍රියාත්මක නොවීය. ඔටෝමාන් හමුදාවේ කිසිදු අරාබි ඒකක හුසේන් වෙත නොපැමිණි අතර බ්‍රිතාන්‍ය බුද්ධි සංදේශයෙන් බොහෝ අරාබි සොල්දාදුවන් දිගටම පැවතුනි. ඉස්ලාමයට පමණක් නොව ඔටෝමාන් රජයට ද පක්ෂපාතීත්වය පෙන්වීමටය. ගෝත්‍රිකයන් කිහිප දහසක් හැර, බොහෝ අරාබිවරුන් එම කාලයේ කම්පන සහගත සිදුවීම් වලදී අධිරාජ්‍යයට පක්ෂපාතීව සිටියා, මගේ දැනුමේ හැටියට, පළමු ලෝක සංග්‍රාමයේදී අරාබි බලමුලු ගැන්වීම අඩුවෙන් පර්යේෂණය කර ඇති අතර, අප සතුව ඇති ඛණ්ඩනාත්මක සාක්ෂි උපකාරී නොවේ. කෙසේ වෙතත්, සාමාන්‍ය ගණනය කිරීමක් භාවිතා කරමින්, ඔටෝමාන් සන්නද්ධ හමුදාවන් 47% ටර්ක්ස් සහ ඇනටෝලියානු මුස්ලිම්වරුන්, 37% අරාබිවරුන්, 8% ඔටෝමාන් ග්‍රීකයන්, 7% ආර්මේනියානුවන් සහ 1% යුදෙව්වන්ගෙන් සමන්විත වනු ඇත. අරාබිවරුන් ඔටෝමාන් හමුදාවට බැඳීමට පෙළඹවීම විවිධ විය. ඇතැමුන් ජාතිකවාදී උද්යෝගයෙන් හෝ *ජිහාද්* ප්‍රචාරණයෙන් පෙළඹී උද්‍යෝගයෙන් එක් වූහ. දමස්කස්හි ජනගහනය මහා බ්‍රිතාන්‍යයට, රුසියාවට සහ ප්‍රංශයට විරුද්ධ වූ අතර පලස්තීනයේ මුස්ලිම් ජනතාව බ්‍රිතාන්‍ය විරෝධී හැඟීම් ද දැරූහ. යුද්ධයේ ආරම්භයත් සමඟම, හමුදාව ඊජිප්තුව ආක්‍රමණය කර එය බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයෙන් නිදහස් කිරීමට අදහස් කරන බවට ප්‍රචාරණ සහ කටකතා නගරය පිරී ගියේය. මෙම ප්‍රචාරණය අරාබි මුස්ලිම්වරුන්ගේ සහ සොල්දාදුවන්ගේ හෘදයාංගම සහයෝගය දිනා ගැනීමට සමත් විය, ගවේෂණයට සති කිහිපයකට පෙර ජනතාවගේ උද්යෝගය සහ උද්යෝගය යාපනයේ &#39;උණ පිට්ටනියකට&#39; ළඟා විය. ඊජිප්තුවට යන ජයග්‍රාහී ගමන අපේක්ෂාවෙන් සියලුම ආකාරයේ පෙළපාලි සහ සැමරුම් සිදුවෙමින් පැවති අතර එන්ටෙන්ටේ රාජ්‍යයන්ට එරෙහි සතුරුකම ප්‍රචාරණයේ කේන්ද්‍රස්ථානය විය. ඉතාලියට එරෙහි යුද්ධයේදී ඔටෝමන්වරුන්ට උදව් නොකළ බවට ජර්මනියට එරෙහිව තිත්ත ප්‍රකාශ කළ අරාබිවරුන් පවා ඉක්මනින්ම වෙනසක් සිදු වූ අතර ඔටෝමන්වරු රුසියාවට එරෙහිව ආයුධ අතට ගෙන ඇති බවත් රුසියාව ප්‍රථමයෙන් සහ ප්‍රධාන වශයෙන් පරම සතුරා ලෙස සලකන බවත් ඔවුන්ට වැටහුණි. ජර්මනියේ ජයග්‍රහණ පිළිබඳ වාර්තා ද ඔවුන්ට ප්‍රබල බලපෑමක් ඇති කළේය. බොහෝ අරාබි සොල්දාදුවන් හමුදා ජීවිතයේ විනයගරුක ස්වභාවය ගැන දැන නොසිටි බැවින් ඊජිප්තුව ආක්‍රමණය කරන සොල්දාදුවන් වෙත ද එවැනිම ප්‍රචාර එල්ල විය. ඔවුන්ගේ උද්යෝගය වැඩි කිරීම සඳහා, රඟහල අණ දෙන නිලධාරියා වන සෙමාල් පාෂා ජිහාඩ් ප්‍රචාරණය සහ ඊජිප්තුවරුන් බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයට එරෙහිව කැරලි ගැසීමට සූදානම් බව යන තර්ක දෙකම භාවිතා කළේය. ඊජිප්තුවට එරෙහි ප්‍රථම ප්‍රහාරයට පෙර සහ අතරතුරදී ඔහු බොහෝ අරාබි විද්වතුන් අරාබි සොල්දාදුවන්ට දේශනා කළේය. මෙම හමුදා සේවකයන් කඳවුරු හරහා ඇවිදිමින් දැඩි කතා පැවැත්වූහ. ඔවුන්ගේ දේශන සාමාන්‍ය අරාබි සොල්දාදුවන් අතර කෙතරම් බලගතු වීද යත්, උද්යෝගිමත් දේශනා කිරීම නිසා සමහරුන්ට හිස්ටීරියා ඇති විය. අනෙක් අතට, සමහරු වෙනත් විකල්පයක් නොමැතිව බලහත්කාරයෙන් බලමුලු ගන්වන ලදී. මෙම බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගත් අයට හමුදාවට බැඳීම හැර වෙනත් විකල්පයක් නොතිබුණි. විකල්පය බොහෝ විට කුසගින්නෙන් මරණය විය. එපමනක් නොව, ඔවුන්ගේ කඳවුරු ජීවිතය තුළ හුදකලා වූ බලහත්කාරයන්, ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාව සහ කයිරෝ වැනි ප්‍රධාන නගරවල මායිම්වලට ගිය විට ඔවුන්ගේ මුල් ප්‍රජාවන්ගේ සම්මත ආචාර ධර්ම වලින් තීරණාත්මක දුරක් වර්ධනය විය. පවුලේ කොඳු නාරටිය වූ තම පුතුන් අහිමිවීම නිසා පවුල්වල අයද ශෝක වූහ. ගම්වල සැඟවී සිටීමෙන් ඔවුන් බලහත්කාරයෙන් මිදී, ගෙවල්වල, කෙත්වතුවල, ගුහාවල, බෙඩොයින් පවුල් සමඟ හෝ වෙනත් මාර්ගයෙන් බැහැර ස්ථානවල සැඟවී සිටින ස්ථාන සූදානම් කළහ. අත්අඩංගුවට ගත් විට, සැකකටයුතු කෙටුම්පත් මගහරින්නන් සාමාන්‍යයෙන් හමුදා අධිකරණය විසින් වරදකරුවන් කරනු ලබන අතර බොහෝ විට ඔවුන්ට කස පහර දීම සඳහා දඩුවම් නියම කරන ලදී. බොහෝ දෙනෙක් කෙටුම්පත් වලක්වා ගැනීම සඳහා තමන්වම විකෘති කර ගත් නමුත්, අල්ලා ගැනීමේ අවසාන ප්‍රතිවිපාකය බොහෝ විට හමුදා සේවය වූ බැවින්, ඵලදායී වැළැක්වීමේ පියවර යෙදීම පාහේ කළ නොහැක්කකි. නගර බලමුලු ගැන්වීමෙන් නිදහස් කර ඇති බැවින් බොහෝ දෙනෙක් මක්කම සහ මදීනාව වෙත යාමෙන් කෙටුම්පත් මග හැරියහ. පැහැදිලිවම, බඳවා ගැනීම් අතරතුර මක්කමට යන තරුණ වන්දනාකරුවන්ගේ සංඛ්‍යාව ඉහළ ගියේය. අඩු භක්තිවන්තයින් සඳහා, හමුදා සේවය මග හැරීම සඳහා ජනප්‍රිය විකල්ප දෙකක් ඉතිරිව තිබුණි (පුද්ගලික ආදේශකයක් යැවීම) සහ ලීරා හතළිහක් පනහක් ගෙවීම, යුද්ධය ප්‍රගතියත් සමඟ වඩ වඩාත් ඉහළ යයි. මුස්ලිම් නොවන අය සඳහා, ජාතිකත්වය වෙනස් කිරීම, විදේශගත වීම හෝ තනි පුද්ගල නිදහස් කිරීමේ ගාස්තුව ගෙවීම වැළැක්වීමේ පොදු පාඨමාලාව විය **මූලාශ්‍ර:** *A History of the Modern Middle East 6th Edition* by William Cleveland and Martin Burton *The පළමු ලෝක යුද්ධයේ ඔටෝමන් මිනිස්බල බලමුලු ගැන්වීම* Mehmet Beşikçi *A Land of Aching Hearts* by Leila Tarawi Faraz