Hotel living has a *long* history--the *Eloise* books by Kay Thompson are probably the most famous example. I can talk a little bit about some of the earlier history, specifically, hotel living in Paris!

*(This is adapted from several of my earlier answers with some new stuff thrown in).*

Paris is the City of Lights...but it sure wasn't very lit in the late 19th and early 20th centuries, when it had one of the lowest electrification rates of any major city. It also had one of the worst housing situations in the Euro-American world, especially given the *doubling* of the population between 1871-1920. As you can imagine, this burden fell mostly on immigrants and the lower classes.

Attempts at mitigating the horrific conditions, like establishing factories in the suburbs instead of the city (with extensive slum settlements building up around them), or even some government-sponsored housing projects, could never come even close to meeting demand.

As a result, Paris even more so than other cities developed a system of "hotels."

But these are not what we often talk about in the U.S. at the time--the de facto boarding houses for single men where housekeepers would take care of "women's work" for them, or for single working women where they could be watched and "stay respectable."

No, these were tenements with really lousy--metaphorically and often literally--living conditions.

The *hotels garnis* resembled very lousy--metaphorically and often literally--versions of our hotels today: single-room "apartments" with no kitchen. (Although, sometimes also no bathroom). They even often had a restaurant on the ground floor. So when you hear about Simone de Beauvoir and Jean-Paul Sartre spending all their time in cafes...well, guess what.

Parisian hotels were filled with transient workers, new immigrants, basically the young and poor--single women and men, single women with children, young couples.


To give you an idea of the conditions of the worse of these: Helmut Gruber describes housing for the working women of Paris (in the slum tenements known as "insalubrious islands" and in the hotels garnis) as:

 >  The majority lived in domiciles lacking indoor water, heat, electricity, daylight, and ventilation, and they shared slovenly sanitary facilities...It is difficult to imagine where and how they actually washed their clothes, and how often...The absence of hygiene is evident from reports by teachers of the lack of cleanliness of children and from the high death rate from tuberculosis and pulmonary disease.

But despite these conditions, hotel residents weren't all just sitting around cafes philosophizing. Gruber also notes that tenement and hotel residents were *very* active organizing in order to keep rents down to something they could afford on their salaries, protesting to the government to enforce protections for them against landlords/slumlords.

~~

*We used to have a really great answer on the U.S. end of things I mentioned, but that user seems to have deleted it.*
හෝටල් ජීවිතයට *දිගු* ඉතිහාසයක් ඇත--කේ තොම්සන්ගේ *Eloise* පොත් සමහර විට වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධ උදාහරණය විය හැකිය. මට කලින් ඉතිහාසය ගැන ටිකක් කතා කරන්න පුළුවන්, විශේෂයෙන්ම, පැරිසියේ ජීවත් වන හෝටල්! *(මෙය මගේ පෙර පිළිතුරු කිහිපයකින් අලුත් දේවල් දමා ඇත) අනුවර්තනය කර ඇත.* පැරිස් යනු ආලෝකයේ නගරයයි...නමුත් එය 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේ සහ 20 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේදී එතරම් ආලෝකයක් නොතිබූ බව සහතිකයි. ඕනෑම ප්‍රධාන නගරයක අඩුම විදුලි ගාස්තු. විශේෂයෙන් 1871-1920 අතර ජනගහන දෙගුණයක් වීම හේතුවෙන් එය යුරෝ-ඇමරිකානු ලෝකයේ නරකම නිවාස තත්වයන්ගෙන් එකකි. ඔබට සිතාගත හැකි පරිදි, මෙම බර වැඩිපුරම වැටුණේ සංක්‍රමණිකයන් සහ පහළ පංතිය මත ය. නගරය වෙනුවට තදාසන්න ප්‍රදේශවල කර්මාන්ත ශාලා පිහිටුවීම (ඒවා වටා ගොඩනැගෙන විස්තීර්ණ මුඩුක්කු ජනාවාස සමඟ) හෝ සමහර රජයේ අනුග්‍රහය ඇති නිවාස ව්‍යාපෘති වැනි බිහිසුණු තත්වයන් සමනය කිරීමේ උත්සාහයන් කිසි විටෙකත් ඉල්ලුම සපුරාලීමට ආසන්න විය නොහැක. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පැරිසිය අනෙකුත් නගරවලට වඩා &quot;හෝටල්&quot; පද්ධතියක් වර්ධනය කළේය. නමුත් මේවා අපි එකල එක්සත් ජනපදයේ බොහෝ විට කතා කරන දේ නොවේ - තනිකඩ පිරිමින් සඳහා වන තථ්‍ය නේවාසික නිවාස, ගෘහ සේවිකාවන් ඔවුන් සඳහා &quot;කාන්තා වැඩ&quot; බලා ගනු ඇත, නැතහොත් තනිකඩ වැඩ කරන කාන්තාවන් සඳහා ඔවුන් නැරඹිය හැකි සහ &quot; ගෞරවනීයව සිටින්න.&quot; නැත, මේවා සැබවින්ම නින්දිත - රූපක සහ බොහෝ විට වචනාර්ථයෙන් - ජීවන තත්වයන් සහිත නිවාස විය. *හෝටල් ගාර්නිස්* අද අපේ හෝටල්වල අනුවාදවලට ඉතා අශෝභන - රූපක සහ බොහෝ විට වචනාර්ථයෙන් සමාන විය: මුළුතැන්ගෙයක් නොමැති තනි කාමර &quot;මහල් නිවාස&quot;. (කෙසේ වෙතත්, සමහර විට නාන කාමරයක් ද නැත). ඔවුන්ට බොහෝ විට බිම් මහලේ අවන්හලක් පවා තිබුණි. ඉතින් Simone de Beauvoir සහ Jean-Paul Sartre ඔවුන්ගේ මුළු කාලයම කැෆේවල ගත කරන බව ඔබට ඇසෙන විට ... හොඳයි, අනුමාන කරන්න. පැරීසියේ හෝටල් තාවකාලික කම්කරුවන්, නව සංක්‍රමණිකයන්, මූලික වශයෙන් තරුණ සහ දුප්පත් - තනිකඩ කාන්තාවන් සහ පිරිමින්, දරුවන් සිටින තනිකඩ කාන්තාවන්, තරුණ ජෝඩු වලින් පිරී තිබුණි. මේවායින් වඩාත් නරක තත්ත්වයන් පිළිබඳව ඔබට අදහසක් ලබා දීම සඳහා: හෙල්මට් ගෲබර් පැරිසියේ වැඩ කරන කාන්තාවන් සඳහා නිවාස විස්තර කරයි (&quot;අනාරක්ෂිත දූපත්&quot; ලෙස හැඳින්වෙන මුඩුක්කු නිවාසවල සහ හෝටල් ගාර්නිස්හි) මෙසේ: &gt; බහුතරයක් ජීවත් වූයේ අඩු වාසස්ථානවල ය. ගෘහස්ථ ජලය, තාපය, විදුලිය, දිවා ආලෝකය සහ වාතාශ්‍රය, සහ ඔවුන් සනීපාරක්‍ෂක පහසුකම් බෙදාහදා ගත්හ...ඔවුන් ඇත්ත වශයෙන්ම තම ඇඳුම් සෝදාගත්තේ කොහේද කෙසේද සහ කොපමණ වාරයක්දැයි සිතා ගැනීම අපහසුය... සනීපාරක්ෂාව නොමැතිකම වාර්තා වලින් පැහැදිලි වේ. ළමුන්ගේ පිරිසිදුකම නොමැතිකම සහ ක්ෂය රෝගය සහ පෙනහළු රෝග වලින් ඉහළ මරණ අනුපාතය පිළිබඳ ගුරුවරුන්. නමුත් මෙම තත්වයන් තිබියදීත්, හෝටල් වැසියන් සියල්ලෝම දාර්ශනික කැෆේ වටා වාඩි වී සිටියේ නැත. කුලී නිවැසියන් සහ හෝටල් පදිංචිකරුවන් තම වැටුපෙන් දැරිය හැකි දෙයකට කුලිය අඩු කර ගැනීම සඳහා *ඉතා ක්‍රියාශීලීව සංවිධානය වෙමින් සිටි බවත්, ඉඩම් හිමියන්ට / පැල්පත්වාසීන්ට එරෙහිව ඔවුන්ට ආරක්ෂාව ක්‍රියාත්මක කරන ලෙස රජයට විරෝධය පළ කළ බවත් Gruber සඳහන් කරයි. ~~ *මා සඳහන් කළ දේවල් සඳහා එක්සත් ජනපදයේ අවසානයේ අපට ඉතා හොඳ පිළිතුරක් තිබුණි, නමුත් එම පරිශීලකයා එය මකා ඇති බව පෙනේ.*