There is no hard and fast answer to this question.  Medieval warfare is difficult to define and as chaotic as warfare in any other era.  Individual commanders had their own ideas about how to treat enemy combatants, or made decisions based on the circumstances.

Before he died Richard I pardoned Pierre Basile and according to some accounts even paid the boy a stipend.  Basile was reportedly executed after Richard’s death by a mercenary.

Sticking with the English army the longbow was a weapon which would allow a peasant to kill a nobleman and this has been credited with producing an egalitarian spirit amongst the English ranks.  Geoffrey the Baker reported Edward of Woodstock, the Prince of Wales, referring to his archers as “descended from the blood of… Kings of England…” ahead of the Battle of Poitiers in 1356 which is very high praise indeed.  For fighting in close quarters, longbowmen might use a small sword or a hammer to enable them to pick out week spots in an enemy’s armour and reportedly after a battle they would be allowed to patrol the battlefield putting enemy soldiers out of their misery.  In this sense there were no issues on the English side with a peasant killing noblemen and although there are reports of longbowmen being held in contempt by the French, this is probably more to do with their general effectiveness rather than their ability to stick it to the aristocracy.

As for taking prisoners there can be no doubt that an imprisoned nobleman is a valuable asset as long as the cost of housing and feeding them is not greater than the potential ransom.  I have found no evidence that anyone in fear of their life would be expected to try and capture an enemy nobleman rather than kill them.  At Agincourt in 1415, Henry V took the unusual step of having a large number of prisoners executed (possibly over a thousand), probably because he was concerned that they might be able to overwhelm his small army.  It is reported that English knights refused the order and so a company of longbowman carried out the King’s wishes.

As /u/CopperRoyce has alluded to, a soldier’s fate is most likely to depend on whether he wins or loses the battle.  I’m not aware of any soldier on the winning side being punished for killing an enemy nobleman and retributions against the losing side were always likely regardless of individual soldier’s actions.

Apologies for not being able to give a definitive answer, but hopefully this gives you an idea of the complexity of the subject, the wide variety in medieval warfare and the role that circumstance has in influencing commanders’ decisions.  Hopefully there will be plenty of other answers from users familiar with other areas of medieval warfare.
මෙම ප්රශ්නයට දැඩි හා වේගවත් පිළිතුරක් නොමැත. මධ්‍යකාලීන යුද්ධය නිර්වචනය කිරීමට අපහසු වන අතර වෙනත් ඕනෑම යුගයක යුද්ධයක් තරම් අවුල් සහගතය. සතුරු සටන්කරුවන්ට සලකන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව තනි අණ දෙන නිලධාරීන්ට ඔවුන්ගේම අදහස් තිබුණි, නැතහොත් තත්වයන් මත පදනම්ව තීරණ ගන්නා ලදී. ඔහු මිය යාමට පෙර රිචඩ් මම පියරේ බැසිල්ට සමාව දුන් අතර සමහර ගිණුම් වලට අනුව පිරිමි ළමයාට දීමනාවක් පවා ගෙවා ඇත. රිචඩ්ගේ මරණයෙන් පසු බැසිල්ව කුලී හේවායෙකු විසින් ඝාතනය කරන ලද බව වාර්තා වේ. ඉංග්‍රීසි හමුදාව සමඟ ඇලී සිටීමෙන් දිගු දුන්න ගොවියෙකුට වංශාධිපතියෙකු මරා දැමීමට ඉඩ සලසන ආයුධයක් වූ අතර ඉංග්‍රීසි නිලයන් අතර සමානාත්මතා ආත්මයක් ඇති කිරීමට මෙය ගෞරවයට පාත්‍ර වේ. 1356 පොයිටියර්ස් සටනට පෙර ඔහුගේ දුනුවායන් &quot;එංගලන්තයේ රජවරුන්ගේ ලෙයින් පැවත එන...&quot; ලෙසින් ඔහුගේ දුනුවායන් ගැන සඳහන් කරමින් වේල්ස් කුමරු වන වුඩ්ස්ටොක්හි එඩ්වඩ් වාර්තා කළේය, එය ඇත්තෙන්ම ඉතා ඉහළ ප්‍රශංසාවකි. සමීප ස්ථානවල සටන් කිරීම සඳහා, දිගු දුනුකරුවන්ට සතුරාගේ සන්නාහයේ සති ස්ථාන තෝරා ගැනීමට හැකි වන පරිදි කුඩා කඩුවක් හෝ මිටියක් භාවිතා කළ හැකි අතර සටනකින් පසු සතුරු සොල්දාදුවන් ඔවුන්ගේ දුක්ඛිත තත්ත්වයෙන් මුදවා ගනිමින් යුධ පිටියේ මුර සංචාරය කිරීමට ඔවුන්ට අවසර දෙනු ඇත. මේ අර්ථයෙන් ගත් කල, ඉංග්‍රීසි පාර්ශ්වයෙන් ගොවියෙකු ඝාතනය කිරීමේ ප්‍රභූන් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න නොතිබූ අතර දිගු දුනුකාරයන් ප්‍රංශ ජාතිකයන් විසින් අවඥාවට ලක් කර ඇති බවට වාර්තා ඇතත්, මෙය බොහෝ විට ඔවුන්ගේ සාමාන්‍ය ඵලදායිතාවයට වඩා වැඩි යමක් කිරීමට සිදු වේ. වංශාධිපතිත්වය. සිරකරුවන් අල්ලා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, සිරගත කරන ලද වංශාධිපතියෙකු වටිනා සම්පතක් බවට සැකයක් නැත, මන්ද ඔවුන්ට නිවාස හා ආහාර සැපයීමේ පිරිවැය විභව කප්පම් මුදලට වඩා වැඩි නොවේ. තම ජීවිතය ගැන බියෙන් සිටින කිසිවකු සතුරු වංශාධිපතියෙකු මරා දමනවාට වඩා අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ කරන බවට කිසිදු සාක්ෂියක් මට හමු වී නැත. 1415 දී Agincourt හිදී, හෙන්රි V විසින් සිරකරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් (සමහර විට දහසකට වඩා වැඩි) ඝාතනය කිරීමේ අසාමාන්‍ය පියවරක් ගත්තේ, ඔහුගේ කුඩා හමුදාව යටපත් කිරීමට ඔවුන්ට හැකි වේ යැයි ඔහු සැලකිලිමත් වූ නිසා විය හැකිය. ඉංග්‍රීසි නයිට්වරු එම නියෝගය ප්‍රතික්ෂේප කළ බවත්, ඒ නිසා ලෝන්බෝමන් සමාගමක් රජුගේ කැමැත්ත ඉටු කළ බවත් වාර්තා වේ. /u/CopperRoyce සඳහන් කර ඇති පරිදි, සොල්දාදුවෙකුගේ ඉරණම බොහෝ දුරට රඳා පවතින්නේ ඔහු සටනින් දිනනවාද නැතිද යන්න මතය. ජයග්‍රාහී පාර්ශ්වයේ සිටින කිසිදු සොල්දාදුවෙකුට සතුරු වංශාධිපතියෙකු ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් දඩුවම් ලැබෙන බව මම නොදනිමි සහ එක් එක් සොල්දාදුවෙකුගේ ක්‍රියාවන් නොසලකා පරාජිත පාර්ශ්වයට එරෙහිව පළිගැනීම් සැමවිටම සිදුවිය හැකිය. නිශ්චිත පිළිතුරක් ලබා දීමට නොහැකි වීම ගැන සමාව අයැද සිටිමු, නමුත් මෙය ඔබට විෂයයේ සංකීර්ණත්වය, මධ්‍යකාලීන යුද්ධයේ විවිධත්වය සහ අණ දෙන නිලධාරීන්ගේ තීරණ කෙරෙහි බලපෑම් කිරීමේදී ඇති වන භූමිකාව පිළිබඳ අදහසක් ලබා දෙනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙමු. මධ්‍යකාලීන යුද්ධයේ අනෙකුත් ප්‍රදේශ ගැන හුරුපුරුදු පරිශීලකයින්ගෙන් වෙනත් පිළිතුරු ඕනෑ තරම් ලැබෙනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙමු.