Oh yes.

- **Venus**: There's hardly any axial tilt, so not much in the way of seasons. The atmosphere is so thick near the surface that it has a huge thermal inertia, so not much in the way of warm/cold fronts. Similarly, because the atmosphere near the surface is so sluggish, winds there never get above a couple meters per second (a few miles per hour), though they do reach higher velocities higher up in the atmosphere. There is rain from the sulfuric acid clouds...although it all evaporates before it hits the ground, so it's more correct to call it virga.

- **Mars**: With a very thin atmosphere and thus very little thermal inertia, there are huge difference in temperature across the surface, ranging anywhere from +20 °C (68 °F) at noon on the equator to -150 °C (-240 °F) at the poles in the middle of winter. Note, however, even those warm +20 °C temps are taken right above the surface; just a meter or two above that, and temperatures can drop by 40 °C, so you could wear shorts but would need a parka. Winds can be up to about 30 meters per second (60 mph), and we've [taken images of dust devils](_URL_0_) on the surface. We've also [seen cyclones](_URL_6_) on Mars, and [imaged ice clouds](_URL_7_) moving across the sky.

- **Jupiter**: Probably more weather than anywhere else, including Earth. Although the cloud-tops are a frigid -150 °C (-240 °F), that quickly increases as you go deeper. There are three main cloud decks on Jupiter: ammonia ice, ammonium hydrosulfide beneath that, and liquid water clouds beneath that. There's constant circulation of these clouds between the white zones and brown belts, as shown in [this diagram](_URL_8_). There are countless oval vortices (including the Great Red Spot, which isn't a storm but rather a region of calm winds) as well as banded jet streams [all swirling past each other](_URL_1_), in a careful interplay of exchanging energy as winds can get up to 180 m/s (400 mph). The water clouds have the most energy, with towering thunderheads 10 times the size they are on Earth, and rain that falls more than twice as fast as on Earth. We've also captured lots of [images of lightning](_URL_5_) on Jupiter, much more powerful than anything produced on Earth.

- **Saturn**: Very similar to Jupiter, but a lot more obscured by the thick orange haze layer. While there's no massive oval vortex like the Great Red Spot, roughly once a Saturn-year [we see a massive storm outbreak](_URL_2_) of white clouds that encircle the planet. Exactly why this happens we don't know, but the hypothesis is that it's some kind of huge convection event that takes 29 Earth-years to build up.

- **Titan**: Although not technically a planet, the largest moon of Saturn has an atmosphere 50% thicker than Earth's, and weather systems that are surprisingly Earth-like...provided that you replace the role of water in our atmosphere with the role of methane and ethane in Titan's atmosphere at around -180 °C (-290 °F). Although here too it's tough to peer through the haze, we've [observed methane/ethane clouds](_URL_3_) building and raining down on the surface, filling rivers that feed into lakes of liquid methane/ethane.

- **Uranus**: When Voyager 2 first flew past in 1986, it was really odd that we observed essentially no weather at all here, just a featureless disc colored blue by methane haze. However, Uranus is essentially rotating on its side, and during that flyby the North Pole was pointed straight at the Sun. As we approached Uranian equinox in 2007, we pointed Hubble back at that planet and [saw an outbreak of methane storms](_URL_4_) in the formerly winter hemisphere. Somehow this planet transitions between quiet and active phases for weather, likely a seasonal effect caused by its enormous axial tilt.

- **Neptune**: With the fastest winds in the Solar System whipping around at 600 m/s (1,300 mph), Neptune [shows a wide variety](_URL_9_) of methane storms as well as dark vortices. Neptune generates almost 3 times as much heat as it receives from the Sun (which admittedly, isn't much when you're that far out in the Solar System). We think this internal heat is what drives the energy of all these storms...but as of yet, it remains a huge unsolved mystery in planetary science what the source of this internal heat actually is.
අපොයි ඔව්. - **සිකුරු**: අක්ෂීය නැඹුරුවක් නැති තරම්, ඒ නිසා ඍතු වල එතරම් නොවේ. වායුගෝලය මතුපිටට ආසන්නව කෙතරම් ඝනද යත්, එහි විශාල තාප අවස්ථිති භාවයක් ඇත, එබැවින් උණුසුම්/සීතල පෙරමුනේ එතරම් නොවේ. ඒ හා සමානව, පෘෂ්ඨය ආසන්නයේ වායුගෝලය ඉතා මන්දගාමී බැවින්, එහි සුළං කිසි විටෙකත් තත්පරයට මීටර් කිහිපයකට (පැයට සැතපුම් කිහිපයක්) වඩා වැඩි නොවේ, නමුත් ඒවා වායුගෝලයේ ඉහළ ප්‍රවේග කරා ළඟා වේ. සල්ෆියුරික් අම්ල වලාකුළු වලින් වැසි ඇද හැලෙයි...ඒ සියල්ල පොළවෙහි වදින්නට පෙර වාෂ්ප වී ගියත්, එය විර්ගා ලෙස හැඳින්වීම වඩාත් නිවැරදියි. - **අඟහරු**: ඉතා තුනී වායුගෝලයක් සහ ඒ අනුව ඉතා කුඩා තාප අවස්ථිති භාවයක් සහිතව, සමකයේ දහවල් වන විට +20 °C (68 °F) සිට -150 ° දක්වා ඕනෑම තැනක උෂ්ණත්වයේ විශාල වෙනසක් මතුපිට පුරා පවතී. C (-240 °F) ශීත ඍතුවේ මැද කණුවල. කෙසේ වෙතත්, එම උණුසුම් +20 °C උෂ්ණත්වයන් පවා මතුපිටට ඉහළින් ගනු ලැබේ; ඊට වඩා මීටරයක් හෝ දෙකක් ඉහළින්, සහ උෂ්ණත්වය 40 °C කින් අඩු විය හැක, එබැවින් ඔබට කොට කලිසම් ඇඳීමට හැකි නමුත් උද්‍යානයක් අවශ්‍ය වේ. සුළඟ තත්පරයට මීටර් 30 (පැයට සැතපුම් 60) පමණ විය හැකි අතර, අපි මතුපිටින් [දූවිලි යක්ෂයන්ගේ පින්තූර](_URL_0_) ගෙන ඇත. අපි අඟහරු ග්‍රහයා මත [සුළි සුළං](_URL_6_) සහ [රූපිත අයිස් වලාකුළු](_URL_7_) අහස හරහා ගමන් කරන අයුරු ද දැක ඇත්තෙමු. - **බ්‍රහස්පති**: පෘථිවිය ඇතුළු වෙනත් ඕනෑම තැනකට වඩා කාලගුණය වැඩි විය හැක. වලාකුළු මුදුන් ශීත -150 °C (-240 °F) වුවද, ඔබ ගැඹුරට යන විට එය ඉක්මනින් වැඩිවේ. බ්‍රහස්පති ග්‍රහයා මත ප්‍රධාන වලාකුළු තට්ටු තුනක් ඇත: ඇමෝනියා අයිස්, ඊට යටින් ඇමෝනියම් හයිඩ්‍රොසල්ෆයිඩ් සහ ඊට යටින් ද්‍රව ජල වලාකුළු. [මෙම රූප සටහනේ](_URL_8_) පෙන්වා ඇති පරිදි සුදු කලාප සහ දුඹුරු පටි අතර මෙම වලාකුළුවල නිරන්තර සංසරණය පවතී. ශක්ති හුවමාරුවෙහි ප්‍රවේශමෙන් අන්තර් ක්‍රියා කිරීමකදී, ගණන් කළ නොහැකි ඕවලාකාර සුළි (මහා රතු ලප ඇතුළුව, කුණාටුවක් නොව සන්සුන් සුළං සහිත කලාපයක්) මෙන්ම පටි සහිත ජෙට් ප්‍රවාහයන් ඇත. සුළං 180 m/s (400 mph) දක්වා ඉහළ යා හැකි බැවින්. ජල වලාකුළුවලට වැඩිම ශක්තියක් ඇති අතර, ඒවා පෘථිවියේ ප්‍රමාණය මෙන් 10 ගුණයක් විශාල ගිගුරුම් සහිත වන අතර, පෘථිවියට වඩා දෙගුණයකටත් වඩා වේගයෙන් වර්ෂාපතනය ලැබේ. අපි බ්‍රහස්පති ග්‍රහයා මත බොහෝ [අකුණු පින්තූර](_URL_5_) ග්‍රහණය කර ගත්තෙමු, පෘථිවිය මත නිපදවන ඕනෑම දෙයකට වඩා බලවත්. - **සෙනසුරු**: බ්‍රහස්පතිට බොහෝ සෙයින් සමාන, නමුත් ඝන තැඹිලි පැහැති මීදුම ස්ථරයෙන් බොහෝ දේ අපැහැදිලි වේ. මහා රතු ලප වැනි දැවැන්ත ඕවලාකාර සුලිය නොමැති අතර, දළ වශයෙන් සෙනසුරු-වසරකට වරක් [අපි දැවැන්ත කුණාටුවක්] (_URL_2_) ග්‍රහලෝකය වට කරන සුදු වලාකුළු දකිමු. මෙය සිදුවන්නේ ඇයිද යන්න හරියටම අපි නොදනිමු, නමුත් උපකල්පනය නම් එය ගොඩ නැගීමට පෘථිවි වර්ෂ 29ක් ගතවන යම් ආකාරයක දැවැන්ත සංවහන සිදුවීමක් බවයි. - **Titan**: තාක්‍ෂණිකව ග්‍රහලෝකයක් නොවුනත්, සෙනසුරුගේ විශාලතම චන්ද්‍රයා පෘථිවියට වඩා 50% ඝන වායුගෝලයක් ඇති අතර, පුදුම සහගත ලෙස පෘථිවියට සමාන කාලගුණික පද්ධති ... ඔබ අපගේ වායුගෝලයේ ජලයේ භූමිකාව ප්‍රතිස්ථාපනය කරයි. -180 °C (-290 °F) පමණ වන විට ටයිටන්ගේ වායුගෝලයේ මීතේන් සහ ඊතේන් භූමිකාව සමඟ. මෙහි ද මීදුම හරහා එබී බැලීම දුෂ්කර වුවත්, අපි [මීතේන්/එතේන් වලාකුළු නිරීක්ෂණය කර](_URL_3_) ගොඩනඟා මතුපිටට වැසි ඇද දමමින්, දියර මීතේන්/එතේන් විල්වලට පෝෂණය වන ගංගා පුරවා ඇත. - **යුරේනස්**: 1986 දී වොයේජර් 2 ප්‍රථම වරට පියාසර කරන විට, මීතේන් මීදුමෙන් නිල් පැහැයෙන් වර්ණවත් වූ විශේෂාංග රහිත තැටියක් පමණක් මෙහි කිසිදු කාලගුණයක් නොතිබීම ඇත්තෙන්ම අමුතු දෙයක්. කෙසේ වෙතත්, යුරේනස් අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම එහි පැත්තට භ්‍රමණය වන අතර, එම පියාසර කිරීමේදී උත්තර ධ්‍රැවය සූර්යයා දෙසට කෙළින්ම යොමු විය. අපි 2007 දී යුරේන විෂුවයට ළඟා වූ විට, අපි හබල් එම ග්‍රහලෝකය දෙසට යොමු කළ අතර කලින් ශීත අර්ධගෝලයේ මීතේන් කුණාටු පුපුරා යාමක් (_URL_4_) දුටුවෙමු. කෙසේ හෝ මෙම ග්‍රහලෝකය කාලගුණය සඳහා නිස්කලංක සහ ක්‍රියාකාරී අවධීන් අතර සංක්‍රමණය වන අතර, එහි දැවැන්ත අක්ෂීය නැඹුරුව නිසා ඇතිවන සෘතුමය බලපෑමක් විය හැක. - **නෙප්චූන්**: සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ වේගවත්ම සුළං සමඟ 600 m/s (1,300 mph) පමණ වේගයෙන් හමා යන අතර, නෙප්චූන් මීතේන් කුණාටු මෙන්ම අඳුරු සුළි [විවිධ විවිධත්වයක් පෙන්වයි](_URL_9_). නෙප්චූන් සූර්යයාගෙන් ලැබෙන තාපය මෙන් 3 ගුණයක පමණ තාපයක් ජනනය කරයි (ඔබ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ එතරම් දුරින් සිටින විට එය එතරම් නොවේ). මෙම අභ්‍යන්තර තාපය මෙම සියලු කුණාටු වල ශක්තිය මෙහෙයවන්නේ යැයි අපි සිතමු... නමුත් තවමත් ග්‍රහලෝක විද්‍යාවේ මෙම අභ්‍යන්තර තාපයේ ප්‍රභවය කුමක්ද යන්න නොවිසඳුණු විශාල අභිරහසක් ලෙස පවතී.