Indeed, medievals liked their timber as square and smooth as we do. 

I love [this manuscript illustration](_URL_12_), which comes from the [Bedford Hours](_URL_8_), a prayer book from ~1423 CE. It is supposed to depict the building of Noah's Ark, but it looks suspiciously like a timber-framed house. The artist clearly saw house construction and fudged it to be the Ark. 

And for our purposes, the tools of house builders and shipwrights are the same: the Bedford Hours shows tools which we would recognize today: saws and adzes for cutting and rough straightening timber. You can see someone at the bottom drilling a hole, and someone drilling a peg-hole in the assembled timber-frame. Scattered on the ground are hammers, wood mallets, chisels, adzes and another type of saw: the frame or bow saw.

We see these tools again in another picture of a carpenter [here](_URL_11_). But this time he has badly injured himself while truing timber with an adze. This image is part of a set of painting by Antonio Vivarini from 1450; they illustrate the miraculous works of [Saint Peter the Martyr](_URL_3_). The description from the Metropolitan Museum in New York:

 > This painting belongs to a series of eight scenes that would have been arranged around an image or statue of Saint Peter Martyr (1205–1252). Here the saint ministers to a youth who had kicked his mother and cut off his leg in remorse. A genial storyteller, Antonio sets the scene in a carpenter’s shop. 

The clever Vivarini has given us a picture of the medieval carpenter's shop: the frame/bow saw again, a long plane, the adze, and various timbers leaning against the workshop walls.


Returning to the first picture of the bedford hours: in the bottom left corner is a carpenter working a large plane - the long soled planes are meant to flatten long lengths of wood. The wood he is working on is so large that it rests on the ground, and it's wedged in logs for stability so the planing is straight and true.

Now, look at [this guy](_URL_0_) working in the house itself. Hanging from his belt is a black object - an object which looks suspiciously like a windable chalk line reel for setting long, straight lines, something we still use today (if we can't afford a laser). Or it may very well be a windable cloth measuring tape.

You'll note that all the images are Christian motifs. Another one which provides us with lots of building techniques is the constructtion of the Tower of Babel. [Thisone](_URL_6_) shows us a 12th century depiction of levels, plumb bobs, and squares.

Now, if the carpenter wanted a polished surface he had other tools for the job. Below is a copy of a [post I did some time ago](_URL_2_):

----------------------


This is one of those weird bits of history that I have researched, going back to when my teenage interest in medieval history dovetailed with a passion for woodworking (see what I did there?).

Anyway, I recollect references to 3 types of 'sanding' of wood before the modern era:  a sharkskin called dog shark or dog fish, certain silica-heavy rushes (stiff marsh grass) and leather or cloth impregnated with ground stone, perhaps carried with an oil.

As I said my 'research' was in libraries over 20 years ago and I remember finding it in a book about medieval building. I remember this because I was seriously stoked at digging something out of the stacks. Sure enough, tonight google found it for me in a reference to a reference. In this medieval terms reference book there is a word 'hundysfishskyn' in [Middle English Dictionary from University of Michigan](_URL_4_), and that points to the book I actually remember looking at: [Building in England down to 1540: a documentary history by Louis Francis Salzman](_URL_1_). Hundysfishskyn is houndfish or dogfish. Unfortunately Google doesn't seem have this book scanned in and available to look through. [But I found another web reference to the text](_URL_9_), take it for whatever it's worth to you:

 & gt;L.F. Salzman in Building in England down to 1540: A Documentary History (Oxford: Oxford Univ. Press, 1952) mentions "sanding" using rottenstone, scouring rush (aka equisetum, horsetail fern, shave grass, etc.), or dog-fish skin. On the latter, Salzman notes receipts for "hundysfishskyn for the carpenters" (Westminster, 1355) and "j pelle piscis canini pro operibus stall" (Windsor, 1351).

As it turns out [Equisetum is known for scouring](_URL_5_).

So that's a 14th century reference. But wait, there's more!

In the same obscure web site above, there is a reference to the book [On Divers Arts: The Foremost Medieval
Treatise on Painting, Glassmaking, and Metalwork by a certain Theophilus of the 11th century](_URL_10_). This book is partially searchable and seems to turn up the reference to the same rush called shave grass for sanding wood; alas, Google does not preview anything but a snippet.

Incidentally, smooth polishing of fine wooden stringed instruments is still done the same today as it was in the baroque period: with rosen powder after shellac coats. 

The above would all be final finishing. After hand planing surface imperfections can be removed with a [cabinet scraper](_URL_7_). If you've used a scraper before, you'll know the burr on the edge will give you a surface finer than sanding as it cuts the grain, not grind it down. Sanding 'fuzzes' the raw grain and so it's preferred for finishing coats that have stiffened the grain enough for the sandpaper to 'cut'. Scrapers are very old technology: basically a thin piece of steel with some flex. Some handplanes in museums carry confused labeling and are actually devices for holding the cabinet scraper: using a cabinet scraper for extended periods will burn your fingers. I have seen examples of cabinet scrapers dating back to the baroque period.

-------------------------
ඇත්ත වශයෙන්ම, මධ්‍යතන යුගයන් ඔවුන්ගේ දැව වර්ග අප මෙන් හතරැස් හා සිනිඳු ලෙස කැමති විය. මම ~1423 CE සිට යාඥා පොතක් වන [Bedford Hours](_URL_8_) වෙතින් එන [මෙම අත්පිටපත් නිදර්ශනයට](_URL_12_) කැමතියි. එය නෝවාගේ නැව ගොඩනැඟීම නිරූපණය කළ යුතු නමුත් එය දැව රාමු කළ නිවසක් මෙන් සැක සහිත ලෙස පෙනේ. කලාකරුවා පැහැදිලිවම නිවස ඉදිකිරීම දැක එය පෙට්ටිය බවට පත් කළේය.අපගේ අරමුණු සඳහා, නිවාස තනන්නන්ගේ සහ නැව් හිමියන්ගේ මෙවලම් එක හා සමානයි: බෙඩ්ෆෝර්ඩ් අවර්ස් අද අප හඳුනා ගන්නා මෙවලම් පෙන්වයි: දැව කැපීම සහ රළු කෙලින් කිරීම සඳහා කියත් සහ ඇඩ්ස්. . පතුලේ කවුරුහරි සිදුරක් හාරනවා ඔබට දැක ගත හැකිය, සහ එකලස් කරන ලද දැව රාමුව තුළ යමෙකු සිදුරක් හාරනවා. බිම මත විසිරී ඇත මිටි, ලී මෝලට්, චිසල්, ඇඩ්ස් සහ තවත් වර්ගයේ කියත්: රාමුව හෝ දුන්න කියත්. අපි මෙම මෙවලම් නැවතත් වඩු කාර්මිකයෙකුගේ වෙනත් පින්තූරයක දකිමු [මෙහි](_URL_11_). නමුත් මෙවර ඔහු ඇඩ්ස් එකකින් දැව කැපීමේදී දැඩි ලෙස තුවාල ලබා ඇත. මෙම රූපය 1450 සිට ඇන්ටෝනියෝ විවාරිනිගේ සිතුවම් කට්ටලයක කොටසකි. ඔවුන් [Saint Peter the Martyr] (_URL_3_) ගේ ආශ්චර්යමත් ක්‍රියා නිදර්ශනය කරයි. නිව් යෝර්ක්හි මෙට්‍රොපොලිටන් කෞතුකාගාරයේ විස්තරය: &gt; මෙම සිතුවම ශාන්ත පීටර් දිවි පිදූ (1205-1252) ගේ රූපයක් හෝ ප්‍රතිමාවක් වටා සකස් කර ඇති දර්ශන අටක මාලාවකට අයත් වේ. තම මවට පයින් ගසා කකුල කපා දැමූ තරුණයෙකුට සාන්තුවරයා ඇමතිකම් කරයි. දක්ෂ කතන්දරකරුවෙකු වන ඇන්ටෝනියෝ වඩු සාප්පුවක දර්ශනය සකසයි. දක්ෂ විවාරිනි අපට මධ්‍යකාලීන වඩු සාප්පුවේ පින්තූරයක් ලබා දී ඇත: රාමුව / දුන්න නැවත කියත්, දිගු ගුවන් යානයක්, ඇඩ්සේ සහ වැඩමුළු බිත්තිවලට හේත්තු වී ඇති විවිධ දැව. බෙඩ්ෆෝර්ඩ් පැයවල පළමු පින්තූරය වෙත ආපසු යාම: පහළ වම් කෙළවරේ විශාල ගුවන් යානයක් වැඩ කරන වඩු කාර්මිකයෙක් - දිගු පතුල් සහිත ගුවන් යානා දිගු දිග ලී සමතලා කිරීමට අදහස් කෙරේ. ඔහු වැඩ කරන දැව කොතරම් විශාලද යත්, එය බිම මත රැඳෙන අතර, එය ස්ථායීතාවය සඳහා ලඝු-සටහන් වලින් බැඳ ඇති බැවින් සැලසුම් කිරීම සෘජු හා සත්‍ය වේ. දැන් බලන්න, නිවසේම වැඩ කරන [මේ පුද්ගලයා](_URL_0_). ඔහුගේ පටියේ එල්ලී ඇත්තේ කළු පැහැති වස්තුවකි - දිගු, සරල රේඛා සැකසීම සඳහා සුළං සහිත හුණු රේඛා රීලයක් මෙන් සැක සහිත ලෙස පෙනෙන වස්තුවක්, අදටත් අප භාවිතා කරන දෙයක් (අපට ලේසර් ලබා ගත නොහැකි නම්). එසේත් නැතිනම් එය සුළං සහිත රෙදි මිනුම් පටියක් විය හැකිය. සියලුම පින්තූර ක්‍රිස්තියානි මෝස්තර බව ඔබ සටහන් කරයි. අපට බොහෝ ගොඩනැඟිලි ශිල්පීය ක්‍රම සපයන තවත් එකක් වන්නේ බාබෙල් කුළුණ ඉදිකිරීමයි. [මෙය](_URL_6_) අපට 12 වැනි සියවසේ මට්ටම්, ප්ලම්බ් බොබ් සහ කොටු නිරූපණය කරයි. දැන්, වඩු කාර්මිකයාට ඔප දැමූ මතුපිටක් අවශ්‍ය නම් ඔහුට රැකියාව සඳහා වෙනත් මෙවලම් තිබුණි. පහත දැක්වෙන්නේ [මම කලකට පෙර කළ පෝස්ට් එකක](_URL_2_): ---------------------- මෙය ඉතිහාසයේ අමුතුම කොටස් වලින් එකකි. මම පර්යේෂණ කර ඇත, මධ්‍යතන යුගයේ ඉතිහාසය පිළිබඳ මගේ නව යොවුන් වියේ උනන්දුව ලී වැඩ සඳහා ඇති ආශාව සමඟින් (බලන්න මම එහි කළ දේ බලන්න?). කෙසේ වෙතත්, නූතන යුගයට පෙර දැව &#39;වැලි දැමීම්&#39; වර්ග 3ක් ගැන සඳහන් කිරීම් මට මතකයි: බලු මෝරා හෝ බලු මාළු ලෙස හඳුන්වන මෝරුන්, ඇතැම් සිලිකා අධික රෂ් (දැඩි වගුරු තණකොළ) සහ සමහර විට ගෙන යන ලද ගල්වලින් පුරවා ඇති සම් හෝ රෙදි. තෙල් එකක්. මම කී පරිදි මගේ පර්යේෂණය මීට වසර 20 කට පෙර පුස්තකාලවල තිබූ අතර එය මධ්‍යකාලීන ගොඩනැඟිලි පිළිබඳ පොතක තිබී මට මතකයි. මට මේක මතකයි, මොකද මම ගොඩවල් වලින් යමක් හාරන්න බැරෑරුම්ව උද්දීපනය කරපු නිසා. නිසැකවම, අද රාත්‍රියේ ගූගල් මට එය සඳහනක් වෙත යොමු කිරීමකින් සොයා ගත්තේය. මෙම මධ්‍යතන යුගයේ පරිශීලන පොතේ [Middle English Dictionary from University of Michigan](_URL_4_) හි &#39;hundysfishskyn&#39; යන වචනයක් ඇති අතර, එය මට ඇත්තටම බැලූ විට මතක ඇති පොතට යොමු කරයි: [එංගලන්තයේ ගොඩනැගීම 1540 දක්වා: වාර්තාමය ඉතිහාසයක් Louis Francis Salzman](_URL_1_) විසිනි. Hundysfishskyn යනු houndfish හෝ dogfish වේ. අවාසනාවන්ත ලෙස Google මෙම පොත පරිලෝකනය කර ඇති බවක් නොපෙනේ. [නමුත් මට පෙළට වෙනත් වෙබ් සඳහනක් හමු විය](_URL_9_), එය ඔබට වටින ඕනෑම දෙයක් සඳහා එය ගන්න: &amp; gt;LF Salzman in England in Building down to 1540: A Documentary History (Oxford: Oxford Univ. Pres, 1952) රොටෙන්ස්ටෝන්, සෝදිසි රෂ් (එක්විසෙටම්, අශ්වාරෝහක මීවන, රැවුල තණකොළ ආදිය) හෝ බල්ලා-මාළු සම භාවිතයෙන් &quot;වැලි දැමීම&quot; ගැන සඳහන් කරයි. පසුකාලීනව, Salzman &quot;වඩු කාර්මිකයන් සඳහා hundysfishskyn&quot; (වෙස්ට්මිනිස්ටර්, 1355) සහ &quot;j pelle piscis canini pro operibus stall&quot; (Windsor, 1351) සඳහා රිසිට්පත් සටහන් කරයි. එය හැරෙන පරිදි [Equisetum සෝදිසි කිරීම සඳහා ප්රසිද්ධය](_URL_5_). ඉතින් ඒක 14 වැනි සියවසේ සඳහනක්. නමුත් ඉන්න, තව තියෙනවා! ඉහත අපැහැදිලි වෙබ් අඩවියේම, 11 වැනි සියවසේ එක්තරා තියෝෆිලස්ගේ [On Divers Arts: The Foremost Medieval Treatise on Painting, Glassmaking, and Metalwork] පොතට සඳහනක් ඇත.(_URL_10_). මෙම පොත අර්ධ වශයෙන් සෙවිය හැකි අතර, දැව වැලි දැමීම සඳහා රැවුල කපන තණකොළ ලෙස හැඳින්වෙන එම කඩිමුඩියේ යොමුව දක්වා ඇති බව පෙනේ; අහෝ, ගූගල් විසින් ස්නිපට් එකක් හැර වෙන කිසිවක් පෙරදසුන් නොකරයි. අහඹු ලෙස, සිහින් ලී නූල් සහිත උපකරණ සුමට ඔප දැමීම බැරොක් යුගයේ සිදු වූ ආකාරයටම අදටත් සිදු කරයි: ෂෙල්කා කබාවලින් පසු රෝසන් කුඩු සමඟ. ඉහත සියල්ල අවසාන නිමාව වනු ඇත. අතින් සැලසුම් කිරීමෙන් පසු මතුපිට දුර්වලතා [කැබිනට් සීරීමට](_URL_7_) මගින් ඉවත් කළ හැක. ඔබ මීට පෙර scraper එකක් භාවිතා කර ඇත්නම්, දාරයේ ඇති burr ඔබට එය ඇඹරීමට නොව ධාන්‍ය කපන විට වැලි දැමීමට වඩා සියුම් මතුපිටක් ලබා දෙන බව ඔබ දැන ගනු ඇත. වැලි දැමීම අමු ධාන්‍ය &#39;අපැහැදිලි&#39; කරන අතර එම නිසා වැලි කඩදාසිය &#39;කැපීම&#39; සඳහා ප්‍රමාණවත් තරම් ධාන්‍ය තද කර ඇති අවසන් කබා සඳහා එය වඩාත් සුදුසුය. Scrapers යනු ඉතා පැරණි තාක්ෂණයකි: මූලික වශයෙන් යම් flex සහිත තුනී වානේ කැබැල්ලක්. කෞතුකාගාරවල ඇති සමහර ගුවන් යානා ව්‍යාකූල ලේබල් කරන අතර ඇත්ත වශයෙන්ම කැබිනට් සීරීම රඳවා තබා ගැනීම සඳහා උපාංග වේ: කැබිනට් සීරීමක් දිගු කාලයක් භාවිතා කිරීමෙන් ඔබේ ඇඟිලි පුළුස්සා දමනු ඇත. කැබිනෙට්ටුව සීරීම සඳහා බැරොක් යුගයට අයත් උදාහරණ මම දැක ඇත්තෙමි. ----------------------------