I won't be able to go into much detail on account of illiteracy, but just for starters:

Sufiism is not as much a 'sect' of Islam as a way of thinking. It is kind of an 'approach' to how to treat the philosophies of your sect (be it sunni or shia or whatever). That said, it is very distinct and 'almost' a sect because it differs in some basic aspects and is very prominent in those differences.

The main point of Sunniism is the idea that nearness to Allah is not restricted to the traditional activity-reward cycle of other sects. Sunniism attaches a very philosophical and non-physical domension, wherein sufis can be closer to Allah and can be 'at one' with Allah's universe and his creations by relishing the spiritual world and shunning the physical world.

The primary realization of a sufi is of the Oneness of Allah, which causes him to understand the falseness or temporary-ness of everything else, including himself. Thus, as a result, there is no one and nothing, except the Divine.

They are not like monks, as in they don't live in secluded groups, but instead it is a lonely journey for whcih they might or might not be physically aloof, but mentally should be.

I'm not aware of any Nomadic rituals or religious requirements of sufis. There was a mass exodus of such people from Turkey, Egypt and Iran in the first half of the 20th century due to these countries banning Sufiism outright (Turkey formally, Iran  &  Egypt informally). The sufis then, naturally, gravitated towards the Arabian peninsula and Middle East, but were ostracized by the strict 2+2=4 ideas of Wahabism and further moved on. They largely reside now in Africa and the Indian subcontinent.


නූගත්කම නිසා මට වැඩි විස්තරයක් කිරීමට නොහැකි වනු ඇත, නමුත් ආරම්භකයින් සඳහා පමණි: සූෆිවාදය යනු සිතීමේ මාර්ගයක් තරම් ඉස්ලාමයේ &#39;නිකායක්&#39; නොවේ. එය ඔබේ නිකායේ දර්ශනවලට (එය සුන්නි හෝ ෂියා හෝ කුමක් වුවත්) සලකන ආකාරය පිළිබඳ &#39;ප්‍රවේශයක්&#39; වේ. එනම්, එය ඉතා වෙනස් සහ &#39;පාහේ&#39; නිකායක් වන්නේ එය සමහර මූලික අංගයන්ගෙන් වෙනස් වන නිසාත් එම වෙනස්කම්වල ඉතා කැපී පෙනෙන නිසාත් ය. සුන්නිවාදයේ ප්‍රධාන කරුණ නම් අල්ලාහ්ට සමීප වීම අනෙකුත් නිකායන්හි සම්ප්‍රදායික ක්‍රියාකාරකම් - විපාක චක්‍රයට සීමා නොවන බවයි. සුන්නිවාදය ඉතා දාර්ශනික හා භෞතික නොවන ආධිපත්‍යයක් අනුයුක්ත කරයි, එහි සූෆිවරුන්ට අල්ලාහ්ට සමීප විය හැකි අතර අධ්‍යාත්මික ලෝකය රස විඳීමෙන් සහ භෞතික ලෝකයෙන් වැළකී අල්ලාහ්ගේ විශ්වය සහ ඔහුගේ මැවීම් සමඟ &#39;එක&#39; විය හැක. සූෆි කෙනෙකුගේ මූලික අවබෝධය වන්නේ අල්ලාහ්ගේ ඒකීයභාවය වන අතර, එය ඔහු ඇතුළුව අන් සියල්ලේ අසත්‍යය හෝ තාවකාලික බව තේරුම් ගැනීමට හේතු වේ. මේ අනුව, එහි ප්රතිඵලයක් වශයෙන්, දිව්යමය හැර කිසිවෙක් සහ කිසිවක් නැත. ඔවුන් හුදකලා කණ්ඩායම්වල වාසය නොකරන බැවින් ඔවුන් භික්ෂූන් මෙන් නොව, ඒ වෙනුවට එය ඔවුන් ශාරීරිකව වෙන්ව සිටිය හැකි හෝ නොවිය හැකි නමුත් මානසිකව විය යුතු හුදකලා ගමනකි. සුෆිවරුන්ගේ කිසිදු සංචාරක චාරිත්‍ර හෝ ආගමික අවශ්‍යතා ගැන මම නොදනිමි. 20 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේදී තුර්කිය, ඊජිප්තුව සහ ඉරානය යන රටවලින් සුෆිවාදය සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කිරීම හේතුවෙන් (තුර්කිය විධිමත් ලෙස, ඉරානය සහ ඊජිප්තුව අවිධිමත් ලෙස) එවැනි පුද්ගලයින් විශාල වශයෙන් පිටවීම සිදු විය. එවිට සූෆිවරුන් ස්වභාවිකවම අරාබි අර්ධද්වීපය සහ මැදපෙරදිග දෙසට ගුරුත්වාකර්ෂණය කළ නමුත් වහාබ්වාදයේ දැඩි 2+2=4 අදහස්වලින් නෙරපා හරින ලද අතර තවදුරටත් ඉදිරියට ගියේය. ඔවුන් දැන් බොහෝ දුරට අප්‍රිකාවේ සහ ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ වාසය කරයි.

