It's really difficult to pin a number on how many "employees" were under Escobar's control due to the nature of the Mendellin (Escobar's organization) and Cali cartels. Although these cartels are what are generally described as "vertical organizations," meaning that the manufacture, and distribution of drugs were all under the control of the cartels themselves, much of the violence within Colombia were contracted out, often to young men in the shantytowns of Colombian cities known as sicarios. 

Before Escobar and the major cartels began to be a huge player in Colombian politics, the country had been in a long period of political violence and instability known as la Violencia (if you have read One Hundred Years of Solitude, the political wars in the novel refer to this period). The generally accepted beginning of la Violencia in 1948, when the Liberal leader Jorge Eliecer Gaitan was assassinated amidst the in-power Conservative Party's fear that they might lose the presidency in the next election due to the economic issues that were occurring under their time in power.

After the 1948 assassination, violence in Colombia increased dramatically, and the Liberal Party employed the help of local guerrilla groups and rogue "bandits," often based in the major cities, to help them fight the Conservative military. Although the Liberal Party had used guerrilla groups previously during their rise to power in the 1930s, the guerrilla groups during la Violencia were larger, more structured, and more violent. In 1948 alone, Colombia saw 43,557 deaths. 

Not only did the two major political groups engage in extreme violence against one another, but local politicians often hired peasants and poor city-dwellers to carry out violent deeds against political opponents and individuals that they had grudges against. Furthermore, many peasants rose against their hacienda owners, and hacienda owners often incited violence amongst their peasants in order to divert any violence that could end their own economic stature. With the combination of both national and local political violence, Colombia was in shambles, and the death toll from 1948-1953 reached approximately 144,370 bodies.

In 1953, Army Commander Gustavo Rojas Pinilla lead a military coup against the current conservative president and granted amnesty to the Liberal guerrilla fighters; however, not all of the fighters accepted this amnesty and some fighting between the government and radicalized guerrilla and bandit groups continued into the mid-1950s. By 1957 the majority of political violence had disappeared under the establishment of the bipartisan National Front group, which would alternate between Conservative and Liberal control as an attempt to quell partisan violence and cut off political and economic resources to any guerrilla groups still associated with the Liberal Party. Not all guerrilla groups were eradicated, however, and many communist groups joined together to form the fuerzas armadas revolucionarias de Colombia (FARC) in the 1960s.

So, by the rise of the cartels in the mid-1970s, Colombian violence was often associated with rogue guerrilla and bandit groups that were loosely-affiliated with the major party that they were working for. Thus, it made sense for the cartels to often outsource their violence to individuals that were not officially part of the cartel, and the use of sicarios became especially prominent after 1984, when Pablo Escobar hired two young motorcyclists from the slums of Mendellin to assassinate the Colombian Secretary of Justice, Rodrigo Lara Bonilla, who, at the time, was working with the United States government to extradite Escobar. It is after the assassination of Lara Bonilla that much of the random and chaotic violence associated with the Cartels occurred, as the sicarios offered their services to anyone who could pay their price, whether that be narcotraficantes looking to eliminate a political enemy or a hurt lover looking to eliminate their cheating partner.

Sicarios definitely weren't the only individuals involved in cartel violence, as there were many individuals that actually had proper affiliations with the organizations, but a lot of the violence in Colombia during the 1980s can be traced back to these hitmen. 
මෙන්ඩලින් (එස්කොබාර්ගේ සංවිධානය) සහ කැලි කාටෙල් වල ස්වභාවය අනුව එස්කොබාර්ගේ පාලනය යටතේ &quot;සේවකයින්&quot; කී දෙනෙක් සිටියාද යන්න පිළිබඳ අංකයක් ඇමිණිය කිරීම ඇත්තෙන්ම අපහසුය. මෙම කාටෙල් සාමාන්‍යයෙන් &quot;සිරස් සංවිධාන&quot; ලෙස විස්තර කර ඇතත්, එයින් අදහස් වන්නේ මත්ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය සහ බෙදා හැරීම සියල්ල කාටෙල් විසින්ම පාලනය කර ඇති බවයි, කොලොම්බියාව තුළ බොහෝ ප්‍රචණ්ඩත්වය කොන්ත්‍රාත්තු කරනු ලැබුවේ බොහෝ විට පැල්පත් නගරවල තරුණයින්ට ය. sicarios ලෙස හඳුන්වන කොලොම්බියානු නගර. එස්කොබාර් සහ ප්‍රධාන කාටෙල් කොලොම්බියානු දේශපාලනයේ දැවැන්ත ක්‍රීඩකයෙකු වීමට පෙර, රට දිගු කලක් දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වයේ සහ ලා වියලෙන්සියා ලෙස හැඳින්වෙන අස්ථාවරත්වයේ (ඔබ වසර සියයක හුදෙකලාව, නවකතාවේ දේශපාලන යුද්ධ කියවා ඇත්නම්) මෙම කාල පරිච්ඡේදය වෙත යොමු වන්න). 1948 දී ලිබරල් නායක ජෝර්ජ් එලීසර් ගයිටන් ඝාතනය වීමත් සමග සාමාන්‍යයෙන් පිළිගත් la Violencia ආරම්භය, ඔවුන් බලයේ සිටි කාලය තුළ ඇති වූ ආර්ථික ප්‍රශ්න හේතුවෙන් ඉදිරි මැතිවරණයේදී තමන්ට ජනාධිපතිකම අහිමි වේ යැයි බලයේ සිටින කොන්සර්වේටිව් පක්ෂයේ බිය මධ්‍යයේ ය. . 1948 ඝාතනයෙන් පසු, කොලොම්බියාවේ ප්‍රචණ්ඩත්වය නාටකාකාර ලෙස වැඩි වූ අතර, ලිබරල් පක්ෂය කොන්සර්වේටිව් හමුදාවට එරෙහිව සටන් කිරීමට උපකාර කිරීම සඳහා ප්‍රධාන නගරවල බොහෝ විට පදනම් වූ ප්‍රාදේශීය ගරිල්ලා කණ්ඩායම් සහ තක්කඩි &quot;කොල්ලකරුවන්ගේ&quot; සහය භාවිතා කළේය. ලිබරල් පක්ෂය මීට පෙර 1930 ගණන්වල බලයට පැමිණීමේදී ගරිල්ලා කණ්ඩායම් භාවිතා කර තිබුණද, ලා Violencia සමයේදී ගරිල්ලා කණ්ඩායම් විශාල, වඩා ව්‍යුහගත සහ ප්‍රචණ්ඩකාරී විය. 1948 දී පමණක් කොලොම්බියාවේ මරණ 43,557 ක් වාර්තා විය. ප්‍රධාන දේශපාලන කණ්ඩායම් දෙක එකිනෙකාට එරෙහිව ආන්තික ප්‍රචණ්ඩත්වයේ යෙදුණා පමණක් නොව, ප්‍රාදේශීය දේශපාලනඥයන් බොහෝ විට ගොවීන් සහ දුප්පත් නගරවාසීන් කුලියට ගත්තේ දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්ට සහ ඔවුන්ට වෛර කළ පුද්ගලයන්ට එරෙහිව ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා සිදු කිරීමට ය. තවද, බොහෝ ගොවීන් ඔවුන්ගේ hacienda අයිතිකරුවන්ට එරෙහිව නැගී සිටි අතර, hacienda හිමිකරුවන් බොහෝ විට ඔවුන්ගේම ආර්ථික මට්ටම අවසන් කළ හැකි ඕනෑම ප්‍රචණ්ඩත්වයක් වෙනතකට යොමු කිරීම සඳහා ඔවුන්ගේ ගොවීන් අතර ප්‍රචණ්ඩත්වය උසිගන්වන ලදී. ජාතික සහ ප්‍රාදේශීය දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වයේ සංයෝජනයත් සමඟ කොලොම්බියාව අවුල් වියවුල් වූ අතර 1948-1953 මරණ සංඛ්‍යාව දළ වශයෙන් සිරුරු 144,370කට ළඟා විය. 1953 දී, හමුදාපති Gustavo Rojas Pinilla වත්මන් කොන්සර්වේටිව් ජනාධිපතිවරයාට එරෙහිව හමුදා කුමන්ත්‍රණයකට නායකත්වය දුන් අතර ලිබරල් ගරිල්ලා සටන්කරුවන්ට සමාව ලබා දුන්නේය. කෙසේ වෙතත්, සියලුම සටන්කරුවන් මෙම සමාව පිළිගත්තේ නැති අතර රජය සහ රැඩිකල්වාදී ගරිල්ලා සහ කොල්ලකරුවන්ගේ කණ්ඩායම් අතර සමහර සටන් 1950 ගණන්වල මැද භාගය දක්වා පැවතුනි. 1957 වන විට දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වය බහුතරයක් ද්විපාර්ශ්වික ජාතික පෙරමුණු කණ්ඩායම පිහිටුවීම යටතේ අතුරුදහන් වී ඇති අතර, එය පක්ෂග්‍රාහී ප්‍රචණ්ඩත්වය මැඩපැවැත්වීමේ උත්සාහයක් ලෙස කොන්සර්වේටිව් සහ ලිබරල් පාලනය අතර විකල්ප ලෙස මාරු වනු ඇති අතර තවමත් ලිබරල් සමඟ සම්බන්ධ ඕනෑම ගරිල්ලා කණ්ඩායම්වලට දේශපාලන හා ආර්ථික සම්පත් කපා හරිනු ඇත. පක්ෂය. කෙසේ වෙතත්, සියලුම ගරිල්ලා කණ්ඩායම් තුරන් නොකළ අතර, බොහෝ කොමියුනිස්ට් කණ්ඩායම් එක්ව 1960 ගණන්වලදී ෆුර්සාස් ආමදාස් රිවොලූසියෝනරියාස් ඩි කොලොම්බියා (ෆාර්ක්) පිහිටුවා ගත්හ. ඉතින්, 1970 ගණන්වල මැද භාගයේ කාටෙල්වරුන්ගේ නැගීම නිසා, කොලොම්බියානු ප්‍රචණ්ඩත්වය බොහෝ විට ඔවුන් වැඩ කරන ප්‍රධාන පක්ෂයට ලිහිල්ව සම්බන්ධ වූ හොර ගරිල්ලා සහ කොල්ලකරුවන්ගේ කණ්ඩායම් සමඟ සම්බන්ධ විය. මේ අනුව, කාටෙල්වරුන් තම ප්‍රචණ්ඩත්වය නිල වශයෙන් කාටෙල්හි කොටසක් නොවන පුද්ගලයින්ට බොහෝ විට බාහිරින් ලබා දීම අර්ථවත් වූ අතර, 1984 න් පසු, පැබ්ලෝ එස්කොබාර් විසින් මැන්ඩලින් නගරයේ මුඩුක්කු ප්‍රදේශයෙන් තරුණ යතුරුපැදිකරුවන් දෙදෙනෙකු ඝාතනය කිරීම සඳහා කුලියට ගත් විට, sicarios භාවිතය විශේෂයෙන් කැපී පෙනුණි. කොලොම්බියානු අධිකරණ ලේකම් රොඩ්රිගෝ ලාරා බොනිලා, එවකට එක්සත් ජනපද රජය සමඟ එස්කොබාර් පිටුවහල් කිරීමට කටයුතු කරමින් සිටියේය. දේශපාලන සතුරෙකු හෝ රිදවූ පෙම්වතෙකු හෝ තුරන් කිරීමට උත්සාහ කරන මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන් වුවද, ඔවුන්ගේ මිල ගෙවිය හැකි ඕනෑම කෙනෙකුට සිකාරියෝ තම සේවය ලබා දුන් බැවින්, කාටෙල් හා සම්බන්ධ අහඹු සහ අවුල් සහගත ප්‍රචණ්ඩත්වය බොහෝමයක් සිදු වූයේ ලාරා බොනිලාගේ ඝාතනයෙන් පසුවය. ඔවුන්ගේ වංචාකාර සහකරු තුරන් කිරීමට බලාපොරොත්තු වේ. ඇත්ත වශයෙන්ම සංවිධාන සමඟ නිසි සම්බන්ධකම් ඇති බොහෝ පුද්ගලයින් සිටි බැවින්, සිකාරියෝ නිසැකවම කාටෙල් ප්‍රචණ්ඩත්වයට සම්බන්ධ එකම පුද්ගලයින් නොවේ, නමුත් 1980 ගණන්වල කොලොම්බියාවේ සිදු වූ බොහෝ ප්‍රචණ්ඩත්වය මෙම පහරදීම්කරුවන් වෙත සොයාගත හැකිය. 