There are a number of different types of glass and the interaction is abit different for each of them.

However, for general silica glass, basically the surface is not perfectly smooth. It large imperfections on the scale of perhaps 1 nm for a high quality piece of glass (this can be reduced substantially with higher level processing, though). 

The surface of the glass is generally terminated with Silicon - oxygen dangling bonds. The surface termination is random, and the silicon - oxygen bonding is polar. The oxygen is negativly charged, and the silicon is more positive. The water molecules will therefore be attracted to the surface because they are polar as well.

However, that's only half the story. Because in a liquid the water can adopt any conformation, it has a high entropy. For the water to touch the glass it must conform to the shape and charge of the glass (or try to), and therefore it will reduce its entropy. This is why water beads on glass.

It is possible to make glass hydrophillic, however. By exposing glass to something like an oxygen plasma, the exposed oxygen on the silica surface becomes terminated in OH groups. This gives a stronger charge because hydrogen can't hold onto its electrons as well as silicon can, so the oxygen becomes even more negative and the hydrogen is more positive than the silicon in this situation. This extra energy is enough to overcome the entropy decrease of surface interaction at room temperature, and the water spreads immediately on the glass.
විවිධ වීදුරු වර්ග ගණනාවක් ඇති අතර ඒ සෑම එකක් සඳහාම අන්තර්ක්‍රියා තරමක් වෙනස් වේ. කෙසේ වෙතත්, සාමාන්ය සිලිකා වීදුරු සඳහා, මූලික වශයෙන් මතුපිට පරිපූර්ණ ලෙස සුමට නොවේ. උසස් තත්ත්වයේ වීදුරු කැබැල්ලක් සඳහා එය සමහර විට 1 nm පරිමාණයෙන් විශාල අඩුපාඩු ඇත (කෙසේ වෙතත්, ඉහළ මට්ටමේ සැකසුම් සමඟ මෙය සැලකිය යුතු ලෙස අඩු කළ හැකිය). වීදුරුවේ මතුපිට සාමාන්‍යයෙන් සිලිකන් - ඔක්සිජන් එල්ලෙන බන්ධන වලින් අවසන් වේ. මතුපිට අවසන් වීම අහඹු වන අතර සිලිකන් - ඔක්සිජන් බන්ධනය ධ්රැවීය වේ. ඔක්සිජන් සෘණාත්මකව ආරෝපණය වන අතර සිලිකන් වඩාත් ධනාත්මක වේ. එබැවින් ජල අණු ද ධ්‍රැවීය බැවින් මතුපිටට ආකර්ෂණය වනු ඇත. කෙසේ වෙතත්, එය කතාවෙන් අඩක් පමණි. ද්‍රවයක් තුළ ජලයට ඕනෑම අනුකූලතාවක් ලබා ගත හැකි බැවින් එයට ඉහළ එන්ට්‍රොපියක් ඇත. ජලය වීදුරුව ස්පර්ශ කිරීම සඳහා එය වීදුරුවේ හැඩය සහ ආරෝපණයට අනුකූල විය යුතුය (හෝ උත්සාහ කරන්න), එබැවින් එය එහි එන්ට්රොපිය අඩු කරයි. මේ නිසා වීදුරු මත ජල පබළු. කෙසේ වෙතත්, වීදුරු හයිඩ්රොෆිලික් සෑදිය හැකිය. ඔක්සිජන් ප්ලාස්මා වැනි දෙයකට වීදුරුව නිරාවරණය කිරීමෙන්, සිලිකා මතුපිට නිරාවරණය වන ඔක්සිජන් OH කාණ්ඩවල අවසන් වේ. මෙය ප්‍රබල ආරෝපණයක් ලබා දෙන්නේ හයිඩ්‍රජන් හට එහි ඉලෙක්ට්‍රෝන මෙන්ම සිලිකන් ද රඳවා තබා ගත නොහැකි නිසා ඔක්සිජන් ඊටත් වඩා සෘණාත්මක වන අතර හයිඩ්‍රජන් මෙම තත්වයේදී සිලිකන් වලට වඩා ධනාත්මක වේ. කාමර උෂ්ණත්වයේ මතුපිට අන්තර්ක්‍රියා වල එන්ට්‍රොපිය අඩුවීම ජය ගැනීමට මෙම අමතර ශක්තිය ප්‍රමාණවත් වන අතර ජලය වහාම වීදුරුව මත පැතිරෙයි.