By the time of the Salem trials the witch craze was already well into its decline. It was an anomalous outburst for the time. If you want to know the witch craze in general I can talk a bit about that, though I only really know about the European trials, and only English ones in any detail.

Different parts of Europe experienced the witch craze differently, and to different degrees. In the mainland (Germany, France, etc), the witch hunts were an institutionalised phenomenon presided over by the Church and enforced by the local authorities, from the top down. Witchcraft was considered a form of heresy, and so the Inquisition was granted the power to carry out its own investigations. Continental witches were believed to be part of an organised cult in league with the devil as part of some grand diabolical conspiracy. They were tortured for confessions and forced to name names, tried in ecclesiastical courts as heretics and burned alive. 

England's treatment of witchcraft was quite unique. For a start, the Catholic Church had no authority there, which meant no Inquisition. Accusations arose from within local communities, rather than from above. With the exception of Matthew Hopkins (the self styled Witch Finder General'), there was never any attempt by the authorities to incite a witch hunt. Witchcraft was not seen as a heresy, but rather as an extreme form of public disorder. There was no conspiracy, no 'witch cult', no witch's Sabbath, no flying and rarely any references to a diabolic pact. In fact English witches had a pretty boring time, though unlike continental witches they did get to have [familiars](_URL_0_), which I guess is kinda cool. English witches were usually tried by jury in secular, common law courts just like any other felon, and the guilty were hanged rather than burned.

In England, accusations of witchcraft tended to follow a basic narrative. Typically they would begin with an old woman going door to door begging for alms, and then being turned away by a disgruntled neighbour. Some tragedy would inevitably befall the neighbour, who would then accuse the old woman of witchcraft. It's amazing how many pamphlets from the time describe cases that follow this exact pattern. So how easy was it to accuse somebody? Quite easy. But it wasn't unheard of to be found innocent. In fact, it was relatively common. Some courts were naturally reluctant to prosecute something so unprovable, and if you could find enough people to vouch in your favour, you could be let off automatically.
Trials on the continent were significantly scarier due to the use of torture and the large amount of authority given to individual judges/inquisitors to prosecute witches.

The total number of executions is usually estimated to be around 40 to 50,000, but higher estimates do exist.
සේලම් නඩු විභාග කාලය වන විට මායාකාරියන්ගේ උමතුව දැනටමත් එහි පරිහානියට පත්ව තිබුණි. එය කාලය සඳහා විෂම පිපිරීමක් විය. ඔබට පොදුවේ මායාකාරියන්ගේ පිස්සුව දැන ගැනීමට අවශ්‍ය නම් මට ඒ ගැන ටිකක් කතා කළ හැකිය, නමුත් මම ඇත්ත වශයෙන්ම දන්නේ යුරෝපීය අත්හදා බැලීම් ගැන පමණක් වන අතර ඕනෑම විස්තරයක් ඉංග්‍රීසි පමණි. යුරෝපයේ විවිධ ප්‍රදේශ මායාකාරියන්ගේ උමතුව වෙනස් ලෙස සහ විවිධ මට්ටම්වලට අත්විඳින ලදී. ප්‍රධාන භූමියේ (ජර්මනිය, ප්‍රංශය, ආදිය), මායාකාරියන් දඩයම් කිරීම පල්ලියේ මූලිකත්වයෙන් සහ පළාත් පාලන ආයතන විසින් ඉහළ සිට පහළට බලාත්මක කරන ලද ආයතනික සංසිද්ධියකි. මායා කර්මය මිථ්‍යාදෘෂ්ටියක් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර, එබැවින් විමර්ශනයට තමන්ගේම පරීක්ෂණ සිදු කිරීමට බලය ලබා දෙන ලදී. මහාද්වීපික මායාකාරියන් කිසියම් මහා දූෂිත කුමන්ත්‍රණයක කොටසක් ලෙස යක්ෂයා සමඟ සංවිධිත ඇදහිල්ලක කොටසක් ලෙස විශ්වාස කෙරිණි. පාපොච්චාරණය සඳහා ඔවුන්ට වධ හිංසා පමුණුවන ලද අතර නම් කිරීමට බල කරන ලදී, මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකයන් ලෙස පල්ලියේ උසාවිවල විභාග කර පණපිටින් පුළුස්සා දමනු ලැබීය. එංගලන්තයේ මන්ත්‍ර ගුරුකම්වලට ප්‍රතිකාර කිරීම ඉතා සුවිශේෂී විය. ආරම්භයක් වශයෙන්, කතෝලික පල්ලියට එහි අධිකාරියක් නොතිබුණි, එයින් අදහස් කළේ විමර්ශනයක් නොතිබුණි. චෝදනා නැගුනේ ඉහලින් නොව ප්‍රාදේශීය ප්‍රජාවන් තුලිනි. මැතිව් හොප්කින්ස් (ස්වයං ශෛලීගත මායාකාරිය සොයන්නා&#39;) හැර, මායාකාරියන් දඩයමක් උසිගැන්වීමට බලධාරීන් විසින් කිසි විටෙක උත්සාහ කළේ නැත. මායා කර්මය දුටුවේ මිථ්‍යාදෘෂ්ටියක් ලෙස නොව, මහජන ව්‍යාකූලත්වයේ ආන්තික ආකාරයක් ලෙස ය. කිසිදු කුමන්ත්‍රණයක්, &#39;මායාකාරියක් සංස්කෘතියක්&#39;, මායාකාරියන්ගේ සබත් දිනයක්, පියාසර කිරීමක් සහ ඉතා කලාතුරකින් ඩයබොලික් ගිවිසුමක් ගැන සඳහනක් නොතිබුණි. මහාද්වීපික මායාකාරියන් මෙන් නොව ඉංග්‍රීසි මායාකාරියන් ඉතා නීරස කාලයක් ගත කළත්, ඔවුන්ට [හුරුපුරුදු අය](_URL_0_), එය තරමක් සිසිල් යැයි මම සිතමි. ඉංග්‍රීසි මායාකාරියන් සාමාන්‍යයෙන් වෙනත් ඕනෑම අපරාධකරුවෙකු මෙන් ලෞකික, සාමාන්‍ය නීති උසාවිවල ජූරි සභාවක් විසින් විභාග කරන ලද අතර වැරදිකරුවන් පුළුස්සා දමනු වෙනුවට එල්ලා තැබූහ. එංගලන්තයේ, මායා කර්මය පිළිබඳ චෝදනා මූලික ආඛ්‍යානයක් අනුගමනය කිරීමට නැඹුරු විය. සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන් ආරම්භ වන්නේ මහලු කාන්තාවක් ගෙයින් ගෙට ගොස් දානයක් ඉල්ලා සිටීමත්, පසුව අසතුටට පත් අසල්වැසියෙකු විසින් හරවා යැවීමත් සමඟ ය. අසල්වැසියාට යම් ඛේදවාචකයක් නොවැළැක්විය හැකි අතර, පසුව ඔහු මහලු කාන්තාවට මායා කර්මයක් ගැන චෝදනා කරයි. මෙම නිශ්චිත රටාව අනුගමනය කරන අවස්ථා විස්තර කරන කාලයේ සිට පත්‍රිකා කීයක් තිබේද යන්න පුදුම සහගතය. ඉතින් කෙනෙකුට චෝදනා කිරීම කොතරම් පහසුද? හරි පහසුයි. ඒත් අහිංසකයෙක් කියලා අහන්න ලැබුනේ නැහැ. ඇත්ත වශයෙන්ම, එය සාපේක්ෂව පොදු විය. සමහර උසාවි ස්වභාවිකවම ඔප්පු කළ නොහැකි දෙයක් සම්බන්ධයෙන් නඩු පැවරීමට අකමැති වූ අතර, ඔබට පක්ෂව සහතික කිරීමට ප්‍රමාණවත් පුද්ගලයින් සොයා ගත හැකි නම්, ඔබට ස්වයංක්‍රීයව නිදහස් විය හැකිය. වධහිංසා පැමිණවීම සහ මායාකාරියන්ට නඩු පැවරීමට තනි තනි විනිශ්චයකරුවන්ට / විමර්ශකයන්ට ලබා දී ඇති විශාල බලය හේතුවෙන් මහාද්වීපයේ නඩු විභාග සැලකිය යුතු ලෙස භයානක විය. මුළු මරණ සංඛ්‍යාව සාමාන්‍යයෙන් 40 සිට 50,000 දක්වා යැයි ගණන් බලා ඇත, නමුත් ඉහළ ඇස්තමේන්තු පවතී.