Serfs were a bit similar to slaves, but a slight bit more well off. While slaves were considered the property of their owners, serfs were not. And while they did not live the luxurious lifestyles of those they served, they still had their place, and had their limited rights (even if these rights may or may not have been actually enforced). Serfs were essentially attached to land, with feudal contracts. The owner of the land could not sell the serf to another and force him to go somewhere else, and if their lord sold the land they lived on to another, the serfs most often followed. 

Serfdom was more of a contract. Serfs lived and worked the land that the Lords owned, and in return had the Lord’s protection and a place to live/work. Now a serf could not leave the land without his Lord’s permission, and could not sell the land, they still had a bit of freedom, and a day or two per week when they could work for themselves to raise money. 

This most often began when one accumulated a very large amount of debt. He would then go to a lord, and get into a feudal contract of serfdom. This meant that the Lord would protect the man and slowly pay off his debt, in return for the man living on the land and working the fields for said lord. Then the man’s children became serfs to work off the debt, so on and so forth. 

So unlike slaves, serfs had rights, and actually got something back from their work, even getting paid. 

This actually became an issue for the Lords during the Black Plague, because most serfs died off, allowing the remaining serfs to demand more payment for their work, allowing the serfs more free time to hone crafts skills and move away from their lords, and into the cities for better paying jobs, but that is a whole another story. 

Tldr: slaves were property and treated as such. Serfs were citizens in contract with their lords, receiving paychecks and actual compensation for their work, as well as having rights, but they were still attached to the land, and leaving serfdom was extremely difficult.
සර්ෆ්වරු වහලුන්ට තරමක් සමාන වූ නමුත් තරමක් හොඳ තත්වයේ සිටියහ. වහලුන් ඔවුන්ගේ අයිතිකරුවන්ගේ දේපළ ලෙස සලකනු ලැබුවද, දාසයන් නොවේ. ඔවුන් සේවය කළ අයගේ සුඛෝපභෝගී ජීවන රටාවන් ගත නොකළ අතර, ඔවුන්ට තවමත් ඔවුන්ගේ ස්ථානය තිබූ අතර ඔවුන්ගේ සීමිත අයිතිවාසිකම් තිබුණි (මෙම අයිතිවාසිකම් ඇත්ත වශයෙන්ම බලාත්මක කර හෝ නොතිබුණද). වැඩවසම් ගිවිසුම් ඇතිව සර්ෆ්වරුන් අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ගොඩබිමට සම්බන්ධ විය. ඉඩමේ හිමිකරුට දාසයා වෙනත් කෙනෙකුට විකුණා ඔහුට වෙනත් තැනකට යාමට බල කළ නොහැකි වූ අතර, ඔවුන්ගේ ස්වාමියා ඔවුන් ජීවත් වූ ඉඩම වෙනත් කෙනෙකුට විකුණුවේ නම්, දාසයන් බොහෝ විට අනුගමනය කළහ. සර්ෆ්ඩම් වඩා ගිවිසුමක් විය. ස්වාමින් වහන්සේලාට අයිති ඉඩමෙහි සර්ෆ්වරු ජීවත් වූ අතර වැඩ කළ අතර, ඒ වෙනුවට ස්වාමීන්ගේ ආරක්ෂාව සහ ජීවත් වීමට/වැඩ කිරීමට ස්ථානයක් තිබුණි. දැන් දාසයෙකුට තම ස්වාමියාගේ අවසරයකින් තොරව ඉඩම හැර යාමට නොහැකි විය, ඉඩම විකිණීමට නොහැකි විය, ඔවුන්ට තවමත් ටිකක් නිදහස තිබුණි, සහ සතියකට දිනක් හෝ දෙකක් වැඩ කර මුදල් එකතු කර ගත හැකිය. මෙය බොහෝ විට ආරම්භ වූයේ යමෙකු ඉතා විශාල ණය ප්‍රමාණයක් රැස් කරගත් විටය. ඔහු පසුව ස්වාමියෙකු වෙත ගොස් වැඩවසම් වැඩවසම් ගිවිසුමකට එළඹෙනු ඇත. මෙයින් අදහස් කළේ එම ස්වාමියා වෙනුවෙන් ඉඩමේ ජීවත් වන සහ කුඹුරු වැඩ කරන මිනිසා වෙනුවෙන් ස්වාමින් වහන්සේ මිනිසා ආරක්ෂා කර සෙමෙන් ඔහුගේ ණය ගෙවන බවයි. ඊට පස්සේ මිනිහගේ ළමයි ණය ගෙවන්න දාසයන් බවට පත් වුණා. එබැවින් වහලුන් මෙන් නොව, දාසයන්ට අයිතිවාසිකම් තිබූ අතර, ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන්ගේ වැඩවලින් යමක් ආපසු ලබා ගත් අතර වැටුප් පවා ලබා ගනී. බ්ලැක් වසංගතය අතරතුර මෙය ඇත්ත වශයෙන්ම ස්වාමිවරුන්ට ප්‍රශ්නයක් බවට පත් විය, මන්ද බොහෝ සේවිකාවන් මිය ගිය අතර, ඉතිරි සර්ෆ්වරුන්ට ඔවුන්ගේ වැඩ සඳහා වැඩි ගෙවීමක් ඉල්ලා සිටීමට ඉඩ සලසයි, සර්ෆ්වරුන්ට ශිල්ප කුසලතා ඔප් නංවා ගැනීමට සහ ඔවුන්ගේ ස්වාමිවරුන්ගෙන් ඉවත් වීමට වැඩි නිදහස් කාලයක් ලබා දීමට ඉඩ සලසයි. වඩා හොඳ වැටුප් සහිත රැකියා සඳහා නගර, නමුත් එය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කතාවකි. Tldr: වහලුන් දේපළ වූ අතර ඒවා ලෙස සලකනු ලැබේ. දාසයන් ඔවුන්ගේ ස්වාමිවරුන් සමඟ ගිවිසුම් ඇති පුරවැසියන් වූ අතර, ඔවුන්ගේ වැඩ සඳහා වැටුප් සහ සැබෑ වන්දි ලබා ගැනීම මෙන්ම අයිතිවාසිකම් ද ඇත, නමුත් ඔවුන් තවමත් භූමියට අනුයුක්තව සිටි අතර, දාසකම අත්හැරීම අතිශයින් දුෂ්කර විය.