They often did, but marble is cheaper than bronze, so *most* replicas were marble. The Roman use of Greek statues was very often a change in context from public to private--many of the most famous statues were originally set up in either official or religious spaces, while the Romans would often place these in private contexts. So a wealthy Roman would have a copy of a famous temple statue commissioned for his garden--or, increasingly likely, would simply buy a premade statue. Marble is a much cheaper material than bronze, so these would generally be marble.

Another factor deals with material survival. Almost every classical bronze statue you see was recovered from a shipwreck, because bronze statues could be melted down and recast, either into other works of art (Bernini's altar in St. Peter's is a rather famous example of this) or, more commonly, cannons. Therefore, almost all of the classical bronze that survives is that which was taken out of circulation, so to speak.
ඔවුන් බොහෝ විට එසේ කළා, නමුත් කිරිගරුඬ ලෝකඩ වලට වඩා මිල අඩුයි, එබැවින් *බොහෝ* අනුරූ කිරිගරුඬ විය. ග්‍රීක ප්‍රතිමා රෝමානු භාවිතය බොහෝ විට පොදු සිට පුද්ගලික දක්වා සන්දර්භය වෙනස් කිරීමකි - බොහෝ ප්‍රසිද්ධ ප්‍රතිමා මුලින් නිල හෝ ආගමික අවකාශයන්හි පිහිටුවා ඇති අතර රෝමවරු බොහෝ විට මේවා පුද්ගලික සන්දර්භවල ස්ථානගත කළහ. එබැවින් ධනවත් රෝමානු ජාතිකයෙකු තම උද්‍යානය සඳහා ප්‍රසිද්ධ දේවාල ප්‍රතිමාවක පිටපතක් ලබා දෙනු ඇත--නැතහොත්, වැඩි වැඩියෙන්, හුදෙක් පෙරනිමි පිළිමයක් මිලදී ගැනීමට ඉඩ ඇත. කිරිගරුඬ යනු ලෝකඩ වලට වඩා බෙහෙවින් ලාභදායී ද්‍රව්‍යයකි, එබැවින් මේවා සාමාන්‍යයෙන් කිරිගරුඬ වේ. ද්‍රව්‍යමය පැවැත්ම සම්බන්ධ තවත් සාධකයක්. ඔබ දකින සෑම සම්භාව්‍ය ලෝකඩ ප්‍රතිමාවක්ම පාහේ නැව් සුන්බුන් වලින් ගොඩගනු ලැබුවේ, ලෝකඩ ප්‍රතිමා උණු කර ප්‍රතිනිර්මාණය කළ හැකි නිසා, එක්කෝ වෙනත් කලා කෘතිවලට (සාන්ත පීතරස් හි බර්නිනිගේ පූජාසනය මෙයට තරමක් ප්‍රසිද්ධ උදාහරණයකි) හෝ, සාමාන්‍යයෙන්, කාලතුවක්කු . එමනිසා, ඉතිරිව ඇති සම්භාව්‍ය ලෝකඩ සියල්ලම පාහේ සංසරණයෙන් ඉවත් කරන ලද ඒවා වේ.