
Hey! A question on my field!

First, 'erotic literature' (very good use of the correct term) was first printed in the late 1490's, the pioneer in the field being Pietro Aretino, of course.

The short answer is... What public?

The public, by and large could not read. Reading was still mostly limited to the upper classes, though it becomes much more widespread in the 18th century (1700's), and you see booksellers like Edmund Curll making a living selling erotic and controversial books. In the 1600's however, the seventeenth century, there was not really a reading 'public.'

Most of what was published (in England) was in Latin and Italian, many of them reprints of Aretino's works. Some of the more famous works were written in this era, like *Nashe's Dildoe*, and *The School of Venus* (1680). 

What does survive from the seventeenth century (again, England), however, are erotic manuscripts. These manuscripts were absolutely fascinating items. You could think of them as group-notebooks. What this means is that maybe there would be a group of male college students (and these manuscripts are mostly found intact in University records), and individuals would write various things in them for everyone to read. Some things erotic, some things not. For example, there may be a recipe for "cleaning the quente (cunt)" alongside a long erotic poem. Another manuscript might have a recipe for curing a hangover alongside of a copied letter, a political satire. There was no real organization or coherence to them, although towards the end of the era, tables of contents began to be imposed after the fact.

Erotic manuscripts were essentially not 'literature' as they had a lack of coherence to them. They were, however, erotic 'discourse.' What I mean by this is that pornography might be used to launch social. religious, or political criticism. 

The most famous of these might be Rochester's Satyr (Satire) on Charles II, in which he says: 
"In th' isle of Britain, long since famous grown/ For breeding the best cunts in Christendom,/ There reigns, and oh! long may he reign and thrive, / The easiest King and best-bred man alive." and uses erotic discourse to accuse of the King of being too busy fucking and not busy enough overseeing the affairs of state.

හේයි! මගේ ක්ෂේත්රයේ ප්රශ්නයක්! පළමුව, &#39;ශෘංගාරාත්මක සාහිත්‍යය&#39; (නිවැරදි යෙදුම ඉතා හොඳින් භාවිතා කිරීම) ප්‍රථම වරට මුද්‍රණය කරන ලද්දේ 1490 ගණන්වල අග භාගයේදීය, මෙම ක්ෂේත්‍රයේ පුරෝගාමියා වූයේ ඇත්ත වශයෙන්ම, Pietro Aretino ය. කෙටි පිළිතුර නම්... මොන මහජනතාවද? මහජනතාවට විශාල වශයෙන් කියවීමට නොහැකි විය. 18 වැනි සියවසේ (1700 ගණන්වල) එය වඩාත් පුළුල් ලෙස පැතිර ගියද, කියවීම තවමත් බොහෝ දුරට ඉහළ පන්තිවලට සීමා වී තිබූ අතර, එඩ්මන්ඩ් කර්ල් වැනි පොත් වෙළෙන්දන් කාමුක සහ මතභේදාත්මක පොත් විකුණමින් ජීවිකාව ගෙන යන ආකාරය ඔබ දකිනවා. කෙසේවෙතත්, 1600 ගණන්වල, එනම් දහහත්වන සියවසේදී, ඇත්ත වශයෙන්ම &#39;පොදු&#39; කියවීමක් තිබුණේ නැත. (එංගලන්තයේ) ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද බොහෝ දේ ලතින් සහ ඉතාලි භාෂාවෙන් විය, ඒවායින් බොහොමයක් Aretino ගේ කෘති නැවත මුද්‍රණය කර ඇත. මෙම යුගයේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධ කෘති කිහිපයක් ලියා ඇත, එනම් *නාෂේගේ ඩිල්ඩෝ*, සහ *ද ස්කූල් ඔෆ් සිකුරු* (1680). කෙසේ වෙතත්, දහහත්වන සියවසේ (නැවතත්, එංගලන්තයේ) ඉතිරිව ඇත්තේ කාමුක අත්පිටපත් ය. මෙම අත්පිටපත් අතිශයින්ම සිත් ඇදගන්නා සුළු අයිතම විය. ඔබට ඒවා කණ්ඩායම් සටහන් පොත් ලෙස සිතිය හැකිය. මෙයින් අදහස් කරන්නේ සමහර විට පිරිමි විද්‍යාල සිසුන් පිරිසක් (සහ මෙම අත්පිටපත් බොහෝ දුරට විශ්ව විද්‍යාල ලේඛනවල නොවෙනස්ව දක්නට ලැබේ) සහ පුද්ගලයන් සෑම කෙනෙකුටම කියවීමට විවිධ දේ ඒවායේ ලියා ඇති බවයි. සමහර දේවල් කාමුකයි, සමහර දේවල් නැහැ. නිදසුනක් වශයෙන්, දිගු කාව්‍ය කාව්‍යයක් සමඟින් &quot;ක්වෙන්ටේ (කන්ට්) පිරිසිදු කිරීම&quot; සඳහා වට්ටෝරුවක් තිබිය හැකිය. වෙනත් අත්පිටපතක් පිටපත් කරන ලද ලිපියක්, දේශපාලන උපහාසයක් සමඟ හැන්ගෝවර් සුව කිරීමේ වට්ටෝරුවක් තිබිය හැකිය. යුගයේ අවසානය වන විට, කාරණයෙන් පසුව පටුන පැනවීමට පටන් ගත්තද, ඒවාට සැබෑ සංවිධානයක් හෝ අනුකූලතාවයක් නොතිබුණි. ශෘංගාරාත්මක අත්පිටපත් අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම &#39;සාහිත්‍ය&#39; නොවීය, මන්ද ඒවාට අනුකූලතාවයක් නොතිබුණි. කෙසේ වෙතත්, ඒවා කාමුක &#39;කතිකාවක්&#39; විය. මම මෙයින් අදහස් කරන්නේ කාමුක දර්ශන සමාජ දියත් කිරීමට භාවිතා කළ හැකි බවයි. ආගමික හෝ දේශපාලන විවේචන. මෙයින් වඩාත් ප්‍රචලිත වන්නේ චාල්ස් II පිළිබඳ රොචෙස්ටර්ගේ සැටිර් (උපහාසය) විය හැකිය, එහි ඔහු මෙසේ කියයි: &quot;බ්‍රිතාන්‍යයේ&#39; දූපතේ, බොහෝ කලක සිට ප්‍රසිද්ධ වැඩුණු / ක්‍රිස්තියානි ලෝකයේ හොඳම කූඹියෝ බෝ කිරීම සඳහා, / එහි රජ කරයි, සහ ඔහ්! ඔහු රජ වී සමෘද්ධිමත් වේවා, / ජීවත්ව සිටින පහසුම රජු සහ හොඳම මිනිසා.&quot; සහ රජතුමා ඉතා කාර්යබහුල මගුලක් සහ රාජ්‍ය කටයුතු අධීක්ෂණය කිරීමට තරම් කාර්යබහුල නොවන බවට චෝදනා කිරීමට කාමුක කථිකාවක් භාවිතා කරයි.