Great question!

The answer to this will depend firstly on when in the way you're asking about, and secondly on what scale you grade an army's capabilities on. 

At the start of the war, the Continental Army was, by almost every standard, terrible. The army that amassed outside Boston and later fought around New York City had poor officers, little discipline, uncertain supplies, and a patchwork of enlistment contracts that made its size unpredictable at best and doomed to extinction at worst. While the army won at Bunker Hill, that was more a testament to Gage making the wrong decision (a frontal assault), then lacking the manpower to launch a flank attack. Around New York, the Continentals were repeatedly outfought bad outmaneuvered by the British and Hessian armies, even in the wooded and broken terrain that was supposed to favor American troops. In one of the war's most catastrophic defeats, poor command and control of the army led to a force of 3,000 Americans staying in Fort Washington well after the position should have been abandoned. A Hessian assault force captured this garrison, and and an even more valuable cache of supplies, in one afternoon with minimal casualties. 

Even in the early years of the war, the Continental Army showed signs of promise. Knox's transport of 200 cannon from Fort Ticonderoga to Boston during the winter of 75-76 was a master stroke that effectively created the army's artillery branch in one go. Patriot troops captured Montreal and nearly seized Quebec in a daring and difficult winter campaign. Individual units fought well during the New York campaign, and American troops consistently demonstrated the ability to rapidly build large fieldworks. Washington's winter campaign in 76-77 saw a hardened core of veteran survivors of the Battles of New York surprise and out-maneuver well-commanded British forces in Southern New Jersey, doing permanent harm to the British war effort by making them look unable to hold territory the conquered or to defend the loyalists who publicly opposed the rebellion.  Continentals stalled and swarmed a British attack towards Albany in the Battles of Saratoga, while Americans managed to make fighting retreat d at the Brandywine and Germantown I that fall of 77. 

Between 1778 and the end of the war in 1783, the Continental army got more technically proficient as it professionalized. The Continentals fought the best units of the British Army to a draw on the open field at Monmouth, made successful night attacks at Stoney Point and Yorktown's Redoubt #10, and demonstrated incredible resiliency in the "fight, get beat, get up and fight again" chase across the Carolinians. At Yorktown, the Americans laid an exceptionally smooth formal, conventional siege, arguably the defining trait of military craft in the 18th century. 

Why, then, do I still have reservations about calling the Continental Army good? First and foremost, their performance was inconsistent. Gates bungled the Battle of Camden in catastrophic fashion. While Morgan and Greene did led Cornwallis on an epic chased across the Carolinians, they could not stop him from invading Virginia, freeing thousands of slaves, and nearly capturing Thomas Jefferson as he fled off his plantation. 

Most importantly, the Continental Army grew increasingly mutinous in the latter half of the war. Between 1780 and 1783, the Pennsylvania Line mutinied twice abs the New Jersey line once  in situations that stretched for days and resulted in some loss of life. Connecticut troops rioted in their camps at Morristown and West Point. The officers of the army gave some support to a plan by one of Gates' aides to march on Congress if they weren't guaranteed pensions. 

In short, if I were drafting an army for a fantasy league of 18th century empires, I would not take the Continental Army. Their greatest victories involved either surviving defeat or substantial French assistance. They frequently seethed with discontent, as mutiny never seemed far away for both Continental soldiers and their officers. 

**Sources**

Martin and Lender, *A Respectable Army*

Fischer, *Washington's Crossing*

Niemeyer, *America Goes to War*
නියම ප්රශ්නය! මෙයට පිළිතුර මුලින්ම රඳා පවතින්නේ ඔබ අසන ආකාරයෙන් සහ දෙවනුව ඔබ හමුදාවක හැකියාවන් ශ්‍රේණිගත කරන්නේ කුමන පරිමාණයෙන්ද යන්න මතය. යුද්ධයේ ආරම්භයේ දී, මහාද්වීපික හමුදාව සෑම ප්‍රමිතියකින්ම පාහේ භයානක විය. බොස්ටන් නගරයෙන් පිටත රැස් කරගත් සහ පසුව නිව් යෝර්ක් නගරය වටා සටන් කළ හමුදාවට දුර්වල නිලධාරීන්, සුළු විනය, අවිනිශ්චිත සැපයුම් සහ බඳවා ගැනීමේ කොන්ත්‍රාත්තු වල පැච් වර්ක් එහි ප්‍රමාණය අනපේක්ෂිත කළ අතර නරකම ලෙස වඳ වී යාමට හේතු විය. බංකර් හිල්හිදී හමුදාව ජයග්‍රහණය කළ අතර, එය ගේජ් වැරදි තීරණයක් (ඉදිරිපස ප්‍රහාරයක්) ගත් බවට සාක්ෂියක් විය, පසුව පැති ප්‍රහාරයක් දියත් කිරීමට අවශ්‍ය පිරිස් බලය නොතිබුණි. නිව් යෝර්ක් අවට, මහාද්වීපිකයින් බ්‍රිතාන්‍ය සහ හෙසියානු හමුදාවන් විසින් නැවත නැවතත් නරක උපාමාරුවලින් පරාජයට පත් කරන ලදී, ඇමරිකානු හමුදාවන්ට අනුග්‍රහය දැක්වීමට නියමිතව තිබූ වනාන්තර සහ කැඩුණු භූමි ප්‍රදේශවල පවා. යුද්ධයේ වඩාත්ම ව්‍යසනකාරී පරාජයන්ගෙන් එකක, දුර්වල අණදීම සහ හමුදාව පාලනය කිරීම නිසා 3,000 ඇමරිකානුවන් බලකොටුවක් වොෂින්ටන් කොටුවේ රැඳී සිටීමට හේතු විය. හෙසියානු ප්‍රහාරක හමුදාවක් මෙම ආරක්ෂක සේනාව සහ ඊටත් වඩා වටිනා සැපයුම් ගබඩාවක් එක් සවස් භාගයකදී අවම ජීවිත හානි සහිතව අල්ලා ගත්හ. යුද්ධයේ මුල් වසරවලදී පවා මහාද්වීපික හමුදාව පොරොන්දුවේ සලකුණු පෙන්නුම් කළේය. 75-76 ශීත ඍතුවේ දී නොක්ස් විසින් ටිකොන්ඩෙරෝගා කොටුවේ සිට බොස්ටන් දක්වා කාලතුවක්කු 200 ක් ප්‍රවාහනය කිරීම එක් වරම යුධ හමුදාවේ කාලතුවක්කු ශාඛාව ඵලදායි ලෙස නිර්මාණය කළ ප්‍රධාන පහරක් විය. දේශප්‍රේමී හමුදා මොන්ට්‍රියල් අල්ලා ගත් අතර නිර්භීත හා දුෂ්කර ශීත මෙහෙයුමකින් ක්විබෙක් අල්ලා ගත්හ. නිව් යෝර්ක් ව්‍යාපාරය තුළ තනි ඒකක හොඳින් සටන් කළ අතර ඇමරිකානු හමුදා විශාල ක්ෂේත්‍ර වැඩ වේගයෙන් ගොඩනැගීමේ හැකියාව නිරන්තරයෙන් පෙන්නුම් කළහ. 76-77 වොෂින්ටනයේ ශීත ඍතුවේ උද්ඝෝෂනය නිව් යෝර්ක් සටන් වලින් දිවි ගලවා ගත් ප්‍රවීණයන්ගේ හරය පුදුමයට පත් කිරීම සහ දක්ෂිණ නිව් ජර්සි හි හොඳින් අණ දෙන බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවන්ට වඩා උපාමාරු දැමීම, බ්‍රිතාන්‍ය යුද ප්‍රයත්නයට ස්ථිර හානියක් කරමින් ඔවුන් රඳවා තබා ගැනීමට නොහැකි බව පෙනේ. අත්පත් කරගත් භූමිය හෝ කැරැල්ලට ප්‍රසිද්ධියේ විරුද්ධ වූ පක්ෂපාතී අය ආරක්ෂා කිරීම. සරටෝගා සටන් වලදී මහාද්වීපික ඇල්බනි දෙසට බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රහාරයක් ඇණහිට ඇති අතර, 77 වැටීමෙන් පසු බ්‍රැන්ඩිවයින් සහ ජර්මන්ටවුන් I හි සටන් පසුබැසීමට ඇමරිකානුවන් සමත් විය. 1778 සහ 1783 යුද්ධය අවසන් වන විට, මහාද්වීපික හමුදාව වැඩි වැඩියෙන් ලබා ගත්තේය. එය වෘත්තීය ලෙස තාක්ෂණික වශයෙන් ප්‍රවීණයි. Continentals බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ හොඳම ඒකක සමඟ Monmouth හි විවෘත පිටියේ දිනුම් ඇදීමට සටන් කළ අතර, Stoney Point සහ Yorktown&#39;s Redoubt #10 හි සාර්ථක රාත්‍රී ප්‍රහාර එල්ල කළ අතර, &quot;සටන් කරන්න, පහර දෙන්න, නැඟිට නැවත සටන් කරන්න&quot; තුළ ඇදහිය නොහැකි ඔරොත්තු දීමේ හැකියාවක් පෙන්නුම් කළා. &quot;කැරොලිනියන් හරහා ලුහුබඳින්න. යෝර්ක්ටවුන්හිදී, ඇමරිකානුවන් 18 වන සියවසේ මිලිටරි යාත්‍රාවේ නිර්වචන ලක්ෂණය ලෙස විවාදාත්මක ලෙස සුමට විධිමත්, සාම්ප්‍රදායික වැටලීමක් තැබූහ. එසේ නම්, මහාද්වීපික හමුදාව හොඳ යැයි පැවසීම ගැන මට තවමත් වෙන් කිරීම් තිබේද? පළමුවෙන්ම සහ ප්රධාන වශයෙන්, ඔවුන්ගේ කාර්ය සාධනය අස්ථායී විය. ගේට්ස් කැම්ඩන් සටන ව්‍යසනකාරී ආකාරයෙන් සිදු කළේය. මෝගන් සහ ග්‍රීන් කැරොලිනියානුවන් හරහා ලුහුබැඳ ගිය වීර කාව්‍යයක් සඳහා කෝර්න්වාලිස් මෙහෙයවූ අතර, වර්ජිනියාව ආක්‍රමණය කිරීම, දහස් ගණන් වහලුන් නිදහස් කිරීම සහ තෝමස් ජෙෆර්සන් ඔහුගේ වතුකරයෙන් පලා යන විට ඔහුව අල්ලා ගැනීම වැළැක්වීමට ඔවුන්ට නොහැකි විය. වැදගත්ම දෙය නම්, මහාද්වීපික හමුදාව යුද්ධයේ අවසාන භාගයේදී වඩ වඩාත් කැරලි ගැසීමයි. 1780 සහ 1783 අතර, පෙන්සිල්වේනියා රේඛාව නිව් ජර්සි රේඛාවට වඩා දෙවරක් කැරලි ගැසී, දින ගණනක් දිගු වූ අවස්ථා වලදී ජීවිත හානි සිදුවිය. කනෙක්ටිකට් හමුදා මොරිස්ටවුන් සහ වෙස්ට් පොයින්ට් හි ඔවුන්ගේ කඳවුරුවල කැරලි ගැසූහ. විශ්‍රාම වැටුප් සහතික නොකළහොත් කොන්ග්‍රසයට යාමට ගේට්ස්ගේ සහායකයකුගේ සැලසුමකට හමුදාවේ නිලධාරීන් යම් සහයෝගයක් ලබා දුන්නේය. කෙටියෙන් කිවහොත්, මම 18 වන සියවසේ අධිරාජ්‍යයන්ගේ ෆැන්ටසි ලීගය සඳහා හමුදාවක් කෙටුම්පත් කරන්නේ නම්, මම මහාද්වීපික හමුදාව ගන්නේ නැත. ඔවුන්ගේ ලොකුම ජයග්‍රහණවලට එක්කෝ පරාජයෙන් බේරීම හෝ සැලකිය යුතු ප්‍රංශ ආධාර ඇතුළත් විය. මහාද්වීපික සොල්දාදුවන්ට සහ ඔවුන්ගේ නිලධාරීන්ට කැරැල්ල කිසි විටෙකත් දුරස් නොවූ බැවින් ඔවුන් නිතර අතෘප්තියට පත් විය. **මූලාශ්‍ර** මාටින් සහ ලෙන්ඩර්, *ගෞරවනීය හමුදාවක්* ෆිෂර්, *වොෂින්ටන් ක්‍රොසින්* නීමෙයර්, *ඇමරිකාව යුද්ධයට යයි*