Japan's entry into the First World War was a highly measured response. Japan acted against German interests in the Pacific, most notably invading the German concession at Tsingtao. Japan did not put its economy on a wartime footing and only after repeated entreaties by the British did she send some military force into the European theater in 1917, a small destroyer force engaged in ASW operations in the Mediterranean. Japan justified entry into the war on the grounds of the Anglo-Japanese Alliance, an accord that had its origins in the two countries' concerns with defense issues in the Pacific at the turn of the century.  

The Anglo-Japanese Alliance had really begun to fracture significantly by the outbreak of the First World War over differing strategic priorities. The initial orientation of the alliance when it was signed in 1902 was as mutual security pact against Russian intervention within the East Asia. The British conceptualized the pact as a means to guarantee imperial defense within India. For their part, the Japanese saw this alliance as a means to gain access to British naval technology and as a means to ensure a  friendly Britain in the event of war with Russia. Japan's victory over Russia in the Russo-Japanese War and the latter's subsequent strategic retreat from East Asia because of the Revolution of 1905 changed this strategic calculus. But the ardor for alliance had cooled somewhat even before the Russo-Japanese War. Prior to 1902, London's understanding of the balance of power was that by helping prop up Japan, they would have prevented Russia from capitalizing upon Japan's perceived weakness and expanding into Korea and Manchuria. This strengthened Russia could then pose an even bigger threat to India. In the run-up to the war, Balfour declared of the alliance that:

 > If we interpret the Japanese Alliance as one requiring us to help Japan whenever she gets to loggerheads with Russia, it is absurdly one-sided. Japan certainly would not help us to prevent Amsterdam from falling into the hands of the French, or Holland falling into the hands of the Germans. Nor would she involve herself in any quarrel we might have over the northwest frontier of India.  

Russia's defeat altered this strategic equation. The negotiations over the alliance's renewal in 1911 illustrated these new strains. Although the Anglo-Japanese diplomatic negotiations were successful and led to a renewal of the alliance for ten years, there was a clear tension between the two nations. Japan had sought British guarantees for support in case Japan went  to war with the  United States, and London steadfastly refused. Instead, Article IV of the renewed treaty stated:

 > Should either High Contracting Party conclude a treaty of general 
arbitration with a third Power, it is agreed that nothing in this Agreement shall entail upon such Contracting  Party  an  obligation  to  go  to  war  with  the  Power  with  whom  such  treaty of arbitration is in force. 

Although Article IV does not explicitly mention the US, London had already begun the long process of signing just such an arbitration treaty with the United States that would culminate in the Peace Commissions Treaty of 1914. Renewing the treaty helped forestall any other alliance Japan might make with another power and kept a modicum of security for imperial defense.  

For their part, the opinion of the alliance within Japanese elite circles  had dimmed considerably by 1911. Katō Takaaki, the Anglophile foreign minister in 1914, was a strong proponent of the alliance and saw fulfilling it as a means to enhance Japanese power and the strength of the foreign ministry. Yet Katō's opinion of the alliance was increasingly a minority one. One of Japan's senior statesmen, Field Marshal Yamagata Aritomo saw Article IV as proof that Japan would have to stand alone in the coming conflict over Asia and the state would have to double its defense burden. The Japanese Navy had already designated the US as Japan's main hypothetical enemy in its budgetary plans by 1907 and had begun a program of naval expansion, the eight-eight fleet. 

Within this context, Japan's entry into the war and Britain's reluctance over Japan's belligerence makes more sense. The alliance gave Japan a pretext to enter the war, but on Japan's own terms. Factionalism within the Japanese government and ruling elite meant that Japan's leadership was divided upon what Japan's goals should take. Yamagata Aritomo saw the war as a means to create a rapprochement with Russia and help orient Japan towards an Asian-based land power, undercutting the increasingly expensive naval arms build-up. Katō saw the war as a means to cement Japan's status as an imperial power and take its place with its fellow empire, Britain. Other pan-Asianists within the government saw the power-vacuum created by the war as an opportunity to institute an Asian Monroe Doctrine with Japan as its main enforcer. 

Given the Japanese use of the treaty, Britain did not really exert too much effort in renewing it in the aftermath of the First World War. Although Britain initially proposed a tripartite Anglo-Japanese-American pact to keep the Pacific status quo, the US was reluctant to enter into this arrangement. The Washington Conference of 1921 proved the last gasp of the Anglo-Japanese Treaty as British negotiators used the threat of its renewal if the Washington Conference fell apart or was otherwise unfavorable to Britain. The resulting  Four-Power Treaty assuring the status quo in the Pacific proved the end of the Anglo-Japanese Alliance, but both the strategic vision of both Japan and Britain had parted ways well before 1921.

*Sources*

Dickinson, Frederick R. *War and National Reinvention: Japan in the Great War, 1914-1919*. Cambridge, Mass: Harvard University Asia Center, 1999. 

_. *World War I and the Triumph of a New Japan, 1919-1930*. Cambridge: Cambridge University Press, 2013.

O'Brien, Phillips Payson. *The Anglo-Japanese Alliance, 1902-1922*. London: Routledge, 2004. 
පළමු ලෝක සංග්‍රාමයට ජපානය ඇතුළුවීම ඉතා ඉහළ මනින ලද ප්‍රතිචාරයක් විය. ජපානය පැසිෆික් කලාපයේ ජර්මානු අවශ්‍යතාවලට එරෙහිව ක්‍රියා කළ අතර, වඩාත් කැපී පෙනෙන ලෙස සින්ග්ටාඕ හි ජර්මානු සහනය ආක්‍රමණය කළේය. ජපානය සිය ආර්ථිකය යුද කාලීන පදනමක් මත තබා නොගත් අතර බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් නැවත නැවතත් ඉල්ලා සිටීමෙන් පසුව පමණක් ඇය මධ්‍යධරණී මුහුදේ ASW මෙහෙයුම්වල යෙදී සිටි කුඩා විනාශකාරී බලකායක් වන යුරෝපීය රඟහල වෙත යම් හමුදා බලකායක් යවා ඇත. ජපානය යුද්ධයට ඇතුල්වීම යුක්ති සහගත කළේ ඇන්ග්ලෝ-ජපන් සන්ධානයේ පදනම මත වන අතර, සියවස ආරම්භයේදී පැසිෆික් කලාපයේ ආරක්ෂක ගැටළු සම්බන්ධයෙන් දෙරටේ උත්සුකයන් එහි මූලාරම්භය වූ ගිවිසුමකි. විවිධ මූලෝපායික ප්‍රමුඛතා මත පළමු ලෝක සංග්‍රාමය පුපුරා යාමෙන් ඇන්ග්ලෝ-ජපන් සන්ධානය සැබවින්ම සැලකිය යුතු ලෙස බිඳ වැටීමට පටන් ගෙන තිබුණි. 1902 දී එය අත්සන් කරන විට සන්ධානයේ ආරම්භක දිශානතිය වූයේ නැගෙනහිර ආසියාව තුළ රුසියානු මැදිහත්වීමට එරෙහිව අන්‍යෝන්‍ය ආරක්ෂක ගිවිසුමක් ලෙස ය. බ්‍රිතාන්‍යයන් ගිවිසුම සංකල්පගත කළේ ඉන්දියාව තුළ අධිරාජ්‍ය ආරක්ෂාව සහතික කිරීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස ය. ඔවුන්ගේ පැත්තෙන්, ජපන් ජාතිකයින් මෙම සන්ධානය දුටුවේ බ්‍රිතාන්‍ය නාවික තාක්‍ෂණයට ප්‍රවේශය ලබා ගැනීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස සහ රුසියාව සමඟ යුද්ධයකදී මිත්‍ර බ්‍රිතාන්‍යයක් සහතික කිරීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස ය. රුසෝ-ජපන් යුද්ධයේදී රුසියාවට එරෙහිව ජපානය ලැබූ ජයග්‍රහණය සහ 1905 විප්ලවය හේතුවෙන් නැගෙනහිර ආසියාවෙන් පසුව උපායමාර්ගික පසුබැසීම මෙම උපායමාර්ගික ගණනය වෙනස් කළේය. එහෙත් සන්ධානය සඳහා වූ උද්යෝගය රුසෝ-ජපන් යුද්ධයට පෙර සිටම තරමක් සිසිල් වී තිබුණි. 1902 ට පෙර, බල තුලනය පිළිබඳ ලන්ඩනයේ අවබෝධය වූයේ ජපානයට මුක්කු ගැසීමට උදව් කිරීමෙන්, ජපානයේ දුර්වලතාවයෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීම සහ කොරියාව සහ මැන්චූරියාව දක්වා ව්‍යාප්ත වීම රුසියාව වළක්වනු ඇති බවයි. මෙය ශක්තිමත් වූ රුසියාව එවිට ඉන්දියාවට ඊටත් වඩා විශාල තර්ජනයක් විය හැකිය. යුද්ධයට පෙරාතුව, බැල්ෆෝර් සන්ධානය ගැන ප්‍රකාශ කළේ ය: &gt; ජපානයට ජපානයට උදව් කිරීමට අවශ්‍ය කරන එකක් ලෙස අපි ජපන් සන්ධානය අර්ථකථනය කරන්නේ නම්, ඇය රුසියාව සමඟ ගැටුමක් ඇති කර ගන්නා සෑම විටම, එය විකාර සහගත ලෙස ඒකපාර්ශ්වික ය. ඇම්ස්ටර්ඩෑම් ප්‍රංශ ජාතිකයන් අතට පත්වීමෙන් හෝ ඕලන්දය ජර්මානුවන් අතට පත්වීම වැළැක්වීමට ජපානය නිසැකවම අපට උදව් නොකරනු ඇත. ඉන්දියාවේ වයඹ දිග මායිම සම්බන්ධයෙන් අපට ඇති විය හැකි කිසිදු ආරවුලකට ඇය සම්බන්ධ වන්නේද නැත. රුසියාවේ පරාජය මෙම උපායමාර්ගික සමීකරණය වෙනස් කළේය. 1911 දී සන්ධානය අලුත් කිරීම පිළිබඳ සාකච්ඡා මෙම නව වික්‍රියා නිරූපණය කළේය. ඇංග්ලෝ-ජපන් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සාකච්ඡා සාර්ථක වී වසර දහයක් තිස්සේ සන්ධානය අලුත් කර ගැනීමට හේතු වුවද, ජාතීන් දෙක අතර පැහැදිලි ආතතියක් පැවතුනි. ජපානය එක්සත් ජනපදය සමඟ යුද්ධයකට ගියහොත් ජපානය සහාය සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය ඇපකර ඉල්ලා සිටි අතර ලන්ඩනය ස්ථිරව ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ඒ වෙනුවට, අළුත් කරන ලද ගිවිසුමේ IV වගන්තියේ මෙසේ සඳහන් විය: &gt; ඉහළ කොන්ත්‍රාත් පාර්ශ්වයක් තුන්වන බලයක් සමඟ සාමාන්‍ය බේරුම්කරණ ගිවිසුමක් අවසන් කළහොත්, මෙම ගිවිසුමේ කිසිවක් එවැනි කොන්ත්‍රාත් පාර්ශවයකට බලය සමඟ යුද්ධයට යාමට බැඳීමක් ඇති නොකරන බවට එකඟ වේ. කවුරුන් සමඟද එවැනි බේරුම්කරණ ගිවිසුමක් බලාත්මක වේ. IV වැනි වගන්තිය එක්සත් ජනපදය ගැන නිශ්චිතව සඳහන් නොකළද, ලන්ඩනය දැනටමත් එක්සත් ජනපදය සමඟ එවැනි බේරුම්කරණ ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමේ දිගු ක්‍රියාවලිය ආරම්භ කර ඇති අතර එය 1914 සාම කොමිෂන් සභා ගිවිසුමෙන් අවසන් වේ. ගිවිසුම අලුත් කිරීම ජපානයට ඇති කළ හැකි වෙනත් සන්ධානයක් වළක්වා ගැනීමට උපකාරී විය. වෙනත් බලයක් සමඟින් සහ අධිරාජ්‍ය ආරක්‍ෂාව සඳහා ආරක්‍ෂාව මදක් තබා ගත්තේය. ඔවුන්ගේ පැත්තෙන්, ජපාන ප්‍රභූ කවයන් තුළ සන්ධානය පිළිබඳ මතය 1911 වන විට සැලකිය යුතු ලෙස අඳුරු විය. 1914 දී ඇංග්ලෝෆයිල් විදේශ ඇමති Katō Takaaki, සන්ධානයේ ප්‍රබල යෝජකයෙකු වූ අතර එය ඉටු කිරීම ජපාන බලය සහ ශක්තිය වැඩි කිරීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස දුටුවේය. විදේශ අමාත්‍යාංශයේ. එහෙත් සන්ධානය පිළිබඳ Katō ගේ මතය වැඩි වැඩියෙන් සුළුතරයක් විය. ජපානයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ රාජ්‍ය නායකයෙකු වන ෆීල්ඩ් මාර්ෂල් යමගතා ඇරිටෝමෝ IV වැනි වගන්තිය දුටුවේ ආසියාව සම්බන්ධයෙන් එළඹෙන ගැටුමේදී ජපානයට තනිව සිටීමට සිදුවන බවත්, රාජ්‍යයට එහි ආරක්ෂක බර දෙගුණ කිරීමට සිදුවනු ඇති බවත්ය. ජපාන නාවික හමුදාව 1907 වන විට එහි අයවැය සැලසුම්වල ජපානයේ ප්‍රධාන උපකල්පිත සතුරා ලෙස එක්සත් ජනපදය නම් කර තිබූ අතර නාවික ව්‍යාප්ත කිරීමේ වැඩසටහනක් වන අට-අට නැව් සමූහය ආරම්භ කර තිබුණි. මෙම සන්දර්භය තුළ, ජපානය යුද්ධයට පිවිසීම සහ ජපානයේ සටන්කාමීත්වය කෙරෙහි බ්‍රිතාන්‍යයේ අකමැත්ත වඩාත් අර්ථවත් කරයි. මෙම සන්ධානය ජපානයට යුද්ධයට අවතීර්ණ වීමට කඩතුරාවක් ලබා දුන් නමුත් ජපානයේ කොන්දේසි මත. ජපාන ආන්ඩුව සහ පාලක ප්‍රභූව තුල කල්ලිවාදය අදහස් වූයේ ජපානයේ නායකත්වය ජපානයේ ඉලක්ක ගත යුතු දේ මත බෙදී ඇති බවයි. Yamagata Aritomo යුද්ධය දුටුවේ රුසියාව සමඟ සුහදතාවයක් ඇති කර ගැනීමට සහ වැඩි වැඩියෙන් මිල අධික නාවික අවි ගොඩ නැගීම යටපත් කරමින් ජපානය ආසියානු පදනම් වූ ගොඩබිම් බලයක් කරා යොමු කිරීමට උපකාර කිරීමටය. Katō යුද්ධය දුටුවේ අධිරාජ්‍ය බලයක් ලෙස ජපානයේ තත්ත්වය තහවුරු කර එහි සෙසු අධිරාජ්‍යය වන බ්‍රිතාන්‍යය සමඟ එහි ස්ථානය ලබා ගැනීමේ මාධ්‍යයක් ලෙසය. ආන්ඩුව තුළ සිටින අනෙකුත් සර්ව-ආසියානුවාදීන් යුද්ධය විසින් නිර්මාණය කරන ලද බල රික්තය ජපානය එහි ප්‍රධාන බලාත්මක කරන්නා ලෙස ආසියානු මොන්රෝ මූලධර්මයක් ස්ථාපිත කිරීමට අවස්ථාවක් ලෙස දුටුවේය. ගිවිසුමේ ජපන් භාවිතය සැලකිල්ලට ගත් විට, පළමු ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව එය අලුත් කිරීමට බ්‍රිතාන්‍යය ඇත්ත වශයෙන්ම වැඩි උත්සාහයක් ගත්තේ නැත. පැසිෆික් තත්ත්වය පවත්වා ගැනීම සඳහා බ්‍රිතාන්‍යය මුලදී ත්‍රෛපාර්ශ්වික ඇංග්ලෝ-ජපන්-ඇමරිකා ගිවිසුමක් යෝජනා කළද, එක්සත් ජනපදය මෙම විධිවිධානයට ඇතුළු වීමට අකමැති විය. බ්‍රිතාන්‍ය සාකච්ඡාකරුවන් වොෂින්ටන් සමුළුව බිඳ වැටුණහොත් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් බ්‍රිතාන්‍යයට අහිතකර වුවහොත් එය අලුත් කිරීමේ තර්ජනය භාවිතා කළ බැවින් 1921 වොෂින්ටන් සමුළුව ඇංග්ලෝ-ජපන් ගිවිසුමේ අවසන් හුස්ම හිරවීම ඔප්පු කළේය. පැසිෆික් සාගරයේ පවතින තත්ත්වය සහතික කරමින් ඇති වූ සිව්-බල ගිවිසුම මගින් ඇන්ග්ලෝ-ජපන් සන්ධානයේ අවසානය ඔප්පු වූ නමුත් ජපානයේ සහ බ්‍රිතාන්‍යයේ උපායමාර්ගික දැක්ම දෙකම 1921 ට පෙර බොහෝ දුරට වෙන් වී තිබුණි. *මූලාශ්‍ර* ඩිකින්සන්, ෆ්‍රෙඩ්රික් ආර්. *යුද්ධය සහ ජාතික ප්‍රතිනිර්මාණය: මහා යුද්ධයේදී ජපානය, 1914-1919*. Cambridge, Mass: Harvard University Asia Center, 1999. _. *පළමු ලෝක යුද්ධය සහ නව ජපානයේ ජයග්‍රහණය, 1919-1930*. Cambridge: Cambridge University Press, 2013. O&#39;Brien, Phillips Payson. *The Anglo-Japanese Alliance, 1902-1922*. ලන්ඩන්: Routledge, 2004. 