Mainly because of his dialogue the *Symposium*, which is effectively a prose drama showing several people making speeches about the nature of love/desire. All of the speakers are in agreement that physical desire is the "lowest" kind of love, and as the drama progresses there's a kind of escalation of what "higher" kinds of love look like. One speaker casts "higher" love as a relationship between minds, not bodies; another casts love as a cosmic force, representing all forms of attraction; another casts love as the desire for wholeness; Socrates (the hero) casts different kinds of love on an ascending scale that reaches up, at its most philosophical "heights", to the meditation on and contemplation of abstractions that are usually known as [Platonic forms](_URL_0_).

The term "Platonic love" was coined by Ben Jonson in his 1631 play *The New Inn*. Act III scene 2 is essentially a discourse on love, and explicitly summarizes a number of passages in Plato's *Symposium*. At lines 73-6 the character Lovel starts off by defining love as follows:

 >  For, what else  
is *Love*, but the most noble, pure affection  
of what is truly beautiful, and faire?  
Desire of union with the thing beloved?

This is essentially a paraphrase of an opening section in Socrates' speech. A few lines after that, Beaufort paraphrases Aristophanes' speech in the *Symposium*, and Lovel makes the attribution explicit ("It is a fable of *Plato's*, in his Banquet, / and utter'd, there, by *Aristophanes*"). Lovel goes on to cite ideas from other speeches in the *Symposium*:

 >  **Beaufort.** I relish not these philosophicall feasts;  
give me a banquet o' sense, like that of Ovid...  

 >  **Lovel.** They are the earthly, lower forme of lovers,  
are only taken with what strikes the senses!

And so on, until we get to Lovel coining the phrase at line 278, with the twist of simultaneously demanding a kiss as a fee for his time:

 >  **Lovel.** Most *Socratick* Lady!  
Or, if you will *Ironick*! gi'you joy  
o'you *Platonick* love here, Mr *Lovel*.  
But pay him his first kisse, yet, i'the Court,  
which is a debt, and due: for the houre's run.

Plato's/Jonson's philosophization of love, and Jonson's emphasis on the non-sexual nature of "Platonic" love (a view that Plato did not share!), provided a useful way for people to rationalize homosocial relationships and categorize them as non-sexual. A lot of western homosocial culture depends on the existence of that non-sexual category. Platonic love as sexual did get somewhat rehabilitated, largely thanks to the invention of homosexuality and elevation of "Greek love" in the 19th century, but Jonson's phrase has stayed with us.
ප්‍රධාන වශයෙන්ම ඔහුගේ දෙබස් නිසා ප්‍රේමයේ/ආශාවේ ස්වභාවය ගැන කිහිප දෙනෙකු කතා කරන ගද්‍ය නාට්‍යයක් වන *සම්මන්ත්‍රණය*. කායික ආශාව යනු &quot;පහත්ම&quot; ආකාරයේ ආදරයක් බවට සියලුම කථිකයන් එකඟ වන අතර, නාට්‍යය ඉදිරියට යන විට &quot;ඉහළ&quot; ආකාරයේ ආදරය කෙබඳුදැයි තීව්‍ර වීමක් දක්නට ලැබේ. එක් කථිකයෙක් &quot;ඉහළ&quot; ආදරය ශරීර නොව මනස අතර සම්බන්ධයක් ලෙස හුවා දක්වයි; තවත් කෙනෙක් ආදරය විශ්වීය බලයක් ලෙස ඉදිරිපත් කරයි, එය සියලු ආකාරයේ ආකර්ෂණයන් නියෝජනය කරයි; තවත් කෙනෙක් ආදරය සම්පූර්ණත්වයට ඇති ආශාව ලෙස හුවා දක්වයි; සොක්‍රටීස් (වීරයා) සාමාන්‍යයෙන් [ප්ලේටෝනික් ආකාර](_URL_0_) ලෙස හඳුන්වන වියුක්තයන් පිළිබඳ මෙනෙහි කිරීම සහ මෙනෙහි කිරීම දක්වා, එහි වඩාත්ම දාර්ශනික &quot;උසස්&quot; වෙත ළඟා වන ආරෝහණ පරිමාණයකින් විවිධ ආකාරයේ ආදරයක් දමයි. &quot;Platonic love&quot; යන යෙදුම බෙන් ජොන්සන් විසින් ඔහුගේ 1631 නාට්‍යයේ *The New Inn* තුළ නිර්මාණය කරන ලදී. Act III දර්ශනය 2 මූලික වශයෙන් ආදරය පිළිබඳ කතිකාවක් වන අතර, ප්ලේටෝගේ *Symposium* හි ඡේද ගණනාවක් පැහැදිලිව සාරාංශ කරයි. පේළි 73-6 හි Lovel චරිතය ආරම්භ වන්නේ පහත පරිදි ආදරය නිර්වචනය කිරීමෙනි: &gt; මක්නිසාද යත්, *ආදරය* යනු කුමක්ද, නමුත් සැබවින්ම සුන්දර හා සාධාරණ දෙයෙහි වඩාත්ම උතුම්, පිවිතුරු සෙනෙහස? ආදරණීය දෙය සමඟ එක්වීමට ඇති ආශාව? මෙය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම සොක්‍රටීස්ගේ කතාවේ ආරම්භක කොටසක පරාවර්තනයකි. ඉන් පසු පේළි කිහිපයකට පසු, Beaufort *Symposium* හි Aristophanes ගේ කථාව පරාවර්තනය කරයි, සහ Lovel ආරෝපණය පැහැදිලි කරයි (&quot;එය *ප්ලේටෝගේ*, ඔහුගේ භෝජන සංග්‍රහයේදී, / සහ එහි දී, *Aristophanes* විසින් උච්චාරණය කරන ලද ප්‍රබන්ධයකි. &quot;) ලවෙල් විසින් *සම්මන්ත්‍රණයේ* වෙනත් කතාවලින් අදහස් උපුටා දක්වයි: &gt; **Beaufort.** මම මෙම දාර්ශනික මංගල්‍යයන් රස විඳින්නේ නැත; ඕවිඩ්ගේ වගේ මට භෝජන සංග්‍රහයක් දෙන්න... &gt; **ආදරය.** ඔවුන් භූමික, පහත් ප්‍රේමවන්තයන් වන අතර, ඉන්ද්‍රියයන්ට පහර දෙන දේ සමඟ පමණක් ගනු ලැබේ! සහ එසේ මත, අපි Lovel වෙත පැමිණෙන තෙක් 278 පේළියේ වාක්‍ය ඛණ්ඩය, එකවරම ඔහුගේ කාලය සඳහා ගාස්තුවක් ලෙස හාදුවක් ඉල්ලා සිටීමේ පෙරළිය සමඟ: &gt; **Lovel.** Most *Socratick* Lady! එසේත් නැතිනම්, ඔබ *Ironick* නම්! gi&#39;you joy o&#39;y you *Platonick* love here, Mr *Lovel*. නමුත් ඔහුගේ පළමු හාදුව ඔහුට ගෙවන්න, කෙසේ වෙතත්, මම උසාවිය, එය ණයකි, සහ නියමිතයි: පැයේ ධාවනය සඳහා. ප්ලේටෝගේ/ජොන්සන්ගේ ආදරය පිළිබඳ දර්ශනවාදය සහ ජොන්සන් විසින් &quot;ප්ලේටෝනික්&quot; ආදරයේ ලිංගික නොවන ස්වභාවය කෙරෙහි අවධාරණය කිරීම (ප්ලේටෝ බෙදා නොගත් දර්ශනයකි!), මිනිසුන්ට සමලිංගික සබඳතා තාර්කික කිරීමට සහ ඒවා ලිංගික නොවන ලෙස වර්ග කිරීමට ප්‍රයෝජනවත් ක්‍රමයක් සපයන ලදී. බොහෝ බටහිර සමලිංගික සංස්කෘතිය රඳා පවතින්නේ එම ලිංගික නොවන කාණ්ඩයේ පැවැත්ම මතය. 19 වැනි සියවසේ සමලිංගිකත්වය සොයාගැනීම සහ &quot;ග්‍රීක ආදරය&quot; ඉහළ නැංවීමට බොහෝ දුරට ස්තුතිවන්ත වන්නට, ලිංගික වශයෙන් ප්ලැටෝනික් ප්‍රේමය තරමක් දුරට පුනරුත්ථාපනය වී ඇත, නමුත් ජොන්සන්ගේ වාක්‍ය ඛණ්ඩය අප සමඟ රැඳී තිබේ.