The process at root is this: energy is conserved, but the form that energy can take can vary.  Energy comes in three generic forms: kinetic energy (energy of motion), potential energy (energy of position), and rest energy (energy of existence, also known as rest mass).

In an accelerator, particles are accelerated to great speeds, so that they have a huge amount of kinetic energy.  When the protons in the LHC collide, their kinetic energy is thousands of time their rest energy.  When these collisions occur, the energy can be rearranged (the incoming particles can disappear, in fact) and reconstitute to form some new particles at their own speeds -- provided the total energy of the final state is equal to the total energy of the initial state.

There are some other constraints; for example, the total momentum and total electric charge of the final and initial states must not change, and so that will affect the particular sets of particles that we can find at the end.


මූලයේ ක්‍රියාවලිය මෙයයි: ශක්තිය සංරක්ෂණය කර ඇත, නමුත් ශක්තිය ගත හැකි ස්වරූපය වෙනස් විය හැක. ශක්තිය සාමාන්‍ය ආකාර තුනකින් පැමිණේ: චාලක ශක්තිය (චලන ශක්තිය), විභව ශක්තිය (ස්ථානයේ ශක්තිය) සහ විවේක ශක්තිය (පවත්නේ ශක්තිය, විවේක ස්කන්ධය ලෙසද හැඳින්වේ). ත්වරණයක දී අංශු විශාල වේගයකට ත්වරණය වන අතර එමඟින් විශාල චාලක ශක්තියක් ඇත. LHC හි ප්‍රෝටෝන ගැටෙන විට, ඒවායේ චාලක ශක්තිය දහස් වාරයක් ඔවුන්ගේ විවේක ශක්තිය වේ. මෙම ගැටුම් ඇති වූ විට, ශක්තිය නැවත සකස් කළ හැකිය (ඇත්ත වශයෙන්ම එන අංශු අතුරුදහන් විය හැක) සහ ඒවායේ වේගය අනුව නව අංශු කිහිපයක් සෑදීමට නැවත සකස් කළ හැකිය -- අවසාන තත්වයේ මුළු ශක්තිය ආරම්භකයේ මුළු ශක්තියට සමාන නම්. රජයේ. වෙනත් සීමාවන් තිබේ; උදාහරණයක් ලෙස, අවසාන සහ ආරම්භක තත්ත්‍වයේ සම්පූර්ණ ගම්‍යතාවය සහ සම්පූර්ණ විද්‍යුත් ආරෝපණය වෙනස් නොවිය යුතු අතර, එය අවසානයේ අපට සොයාගත හැකි විශේෂිත අංශු කට්ටලවලට බලපානු ඇත.

