It's useful, I think, to first differentiate fortifications into three basic types. These are the fortified town, the baronial castle, and the ducal/royal castle. The three really only have in common the fact that they are fortified places of strategic importance; the way in which they are constructed, manned, and function in peace and war differ dramatically. I want to make this very clear: everything I speak about below applies to 11th-13th century England and France, and should not be taken as definitive in regards to any other area or period.

The fortified town is just that - a town which has been reinforced with walls of some variety. These could be permanent fortifications, ranging from masonry walls reinforced with towers and gatehouses at the high end of the scale, to simple timber palisades at the low end. The penultimate fortified town of medieval Europe was probably Constantintople, which was defended by some twelve miles of walls, four on the land face, and eight on the sea face. Some had no permanent walls, but in times of crisis were hurriedly encircled with jury-rigged ramparts of earth, timber, and stone, sometimes in as little as two weeks. Regardless of their scale and sophistication, fortified towns suffered from the same problem: they were not purpose-built military installations, but population centers around which defenses had been thrown up. Generally, this meant a weaker geographical position, many entrances which must be defended, and a long circuit of walls. The longer the stretch of walls, the more men are needed to defend them. Though it may seem counter-intuitive, a city with a garrison of 500 men may well be weaker than a castle with 50, because those 500 are less concentrated. A small or unimportant town might be forced to rely wholly on a local militia of artisans and merchants; a more important city, like Rouen or Paris or Poitiers, might have the benefit of a permanent royal, ducal, or comital garrison.

The second fortification we will talk about is the baronial castle, though that term is unfortunately imprecise. These are fortifications of local, rather than regional, importance, belonging to mid-level aristocrats referred to variously as castellans, barons, vavasours, and lords; the regionally, but not nationally powerful men. The majority of castles were of this type, and they could be very numerous, with eight, ten, or more in a given county or shire, spaced every few miles, this being the area which a small mounted garrison could exert control over. This is a dedicated military fortification, generally sited on a site of strong natural strength - most commonly, a ridge, hill, or man-made mound called a motte. It varied with time and military technology, but could range from a simple wooden hall surrounded by one or more timber palisades, to a stone keep (a very large tower) surrounded by palisades or stone curtain walls, to, in the most lavish cases, a series of two or three interconnected stone courtyards, with towers and gatehouses. But it was also an aristocrat's court, where a lord and his household of knights and servants lived (though it was not uncommon for a magnate to have two or even three such castles, in which case those not resided in would be more purely military structures). In event of siege, it would be defended by the aforementioned household, supplemented by landed knights owing service to the lord and the free peasants of the nearby area. These castles, owing to their small size, inadequate garrisons, and lack of stockpiled provisions, tended to fall very quickly to determined besiegers.

The third variety is the royal or ducal castle. This is more what people think of when the term castle is mentioned. Besides being generally larger and more modern than the typical baronial castle, it is a fort, not a home, and almost always defended by a permanent, often quite large, garrison under a commander appointed by and answerable to the king or duke. It was very frequently constructed at great expense and with great care, almost always to defend a strategic point, such as a river crossing, an imposing height, or a threatened frontier. Thus we can say that these castles, rather than being locally important, were very often regionally important; their possession or loss determined the possession or loss of the wider region. With the funds of the crown to back them, these generally were kept very prepared for siege, with huge stocks of food; Chateau Gaillard survived 7 months of siege before being forced to surrender, not by lack of food, but by the compromising of its last remaining defensive wall.

The immediate defensive measures were quite similar among them all. Get in as much food and drink as possible; reinforce any weaknesses in the walls, often with wooden hoardings; get every able-bodied freeman available under arms. Then get ready to wait for as long as it takes a relieving army to arrive, the food to run out, or the defenses to be breached and surrender compelled.
ප්‍රථමයෙන් බලකොටු මූලික වර්ග තුනකට වෙන් කිරීම ප්‍රයෝජනවත් යැයි මම සිතමි. ඒවා නම් බලකොටු සහිත නගරය, බැරෝනියල් බලකොටුව සහ ඩුකල්/රාජකීය බලකොටුවයි. මෙම තිදෙනාට පොදුවේ ඇත්තේ ඒවා උපායමාර්ගික වැදගත්කමක් ඇති බලකොටු සහිත ස්ථාන වීම පමණි. සාමය සහ යුද්ධයේදී ඒවා ගොඩනඟා ඇති, මිනිසුන් සහ ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය නාටකාකාර ලෙස වෙනස් වේ. මට මෙය ඉතා පැහැදිලිව කියන්නට අවශ්‍යයි: මා පහත කතා කරන සෑම දෙයක්ම 11-13 වැනි සියවසේ එංගලන්තයට සහ ප්‍රංශයට අදාළ වන අතර, වෙනත් ප්‍රදේශයකට හෝ කාලපරිච්ඡේදයකට අදාළව එය නිශ්චිත ලෙස නොගත යුතුය. බලකොටු සහිත නගරය එපමණයි - යම් ආකාරයක බිත්ති වලින් ශක්තිමත් කර ඇති නගරයකි. මේවා ස්ථීර බලකොටු විය හැකි අතර, පරිමාණයේ ඉහළ කෙළවරේ කුළුණු සහ ගේට්ටුවලින් ශක්තිමත් කරන ලද පෙදරේරු බිත්තිවල සිට පහත් කෙළවරේ සරල දැව පැලේඩ දක්වා. මධ්‍යකාලීන යුරෝපයේ අවසාන බලකොටු නගරය බොහෝ විට කොන්ස්ටන්ටින්ටොපල් විය හැකි අතර, එය සැතපුම් දොළහක් පමණ බිත්ති වලින්, ගොඩබිම මුහුණත හතරකින් සහ මුහුදු මුහුණතේ අටකින් ආරක්ෂා විය. සමහරුන්ට ස්ථිර තාප්ප නොතිබුණත්, අර්බුදකාරී අවස්ථාවලදී කඩිමුඩියේ ජූරිය විසින් වට කරන ලද පස්, දැව සහ ගල් බැමිවලින් වට කර ඇත, සමහර විට සති දෙකක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ. ඒවායේ පරිමාණය සහ නවීනත්වය කුමක් වුවත්, බලකොටු සහිත නගර එකම ගැටලුවකින් පීඩා විඳිති: ඒවා අරමුණින් ගොඩනඟන ලද මිලිටරි ස්ථාන නොව, ජනාකීර්ණ මධ්‍යස්ථාන අවට ආරක්ෂක වළලු දමා තිබුණි. සාමාන්‍යයෙන්, මෙයින් අදහස් කළේ දුර්වල භූගෝලීය පිහිටීමක්, ආරක්ෂා කළ යුතු බොහෝ පිවිසුම් සහ බිත්තිවල දිගු පරිපථයකි. බිත්ති දිගු වන තරමට ඒවා ආරක්ෂා කිරීමට මිනිසුන් වැඩි වැඩියෙන් අවශ්‍ය වේ. එය ප්‍රතිවිරෝධී බවක් පෙනුනද, මිනිසුන් 500 දෙනෙකුගෙන් යුත් බලකොටුවක් සහිත නගරයක් 50 දෙනෙකුගෙන් යුත් බලකොටුවකට වඩා දුර්වල විය හැකිය, මන්ද එම 500 අඩු සාන්ද්‍රණයක් ඇති බැවිනි. කුඩා හෝ නොවැදගත් නගරයක් ශිල්පීන් හා වෙළෙන්දන්ගෙන් සමන්විත දේශීය මිලීෂියාව මත සම්පූර්ණයෙන්ම රඳා සිටීමට සිදු විය හැකිය; Rouen හෝ Paris හෝ Poitiers වැනි වඩා වැදගත් නගරයකට ස්ථිර රාජකීය, ඩුකල් හෝ කොමිටල් බලකොටුවක ප්‍රතිලාභ තිබිය හැකිය. අපි කතා කරන දෙවන බලකොටුව වන්නේ බැරෝනියල් බලකොටුවයි, නමුත් එම යෙදුම අවාසනාවන්ත ලෙස අපැහැදිලි ය. මේවා ප්‍රාදේශීය වශයෙන් නොව, ප්‍රාදේශීය වැදගත්කමකින් යුත් බලකොටු වන අතර, විවිධ ආකාරවලින් කස්ටියන්, බැරන්, වාවාසෝර් සහ අධිපතීන් ලෙස හඳුන්වන මධ්‍යම මට්ටමේ රදළයන්ට අයත් වේ; ප්‍රාදේශීය වශයෙන්, නමුත් ජාතික වශයෙන් බලවත් මිනිසුන් නොවේ. බලකොටුවලින් බහුතරයක් මෙම වර්ගයේ ඒවා වූ අතර, ඒවා සෑම සැතපුම් කීපයකට වරක් පරතරය ඇති ප්‍රදේශයක අටක්, දහයක් හෝ ඊට වැඩි ගණනක් තිබිය හැකිය, මෙය කුඩා සවිකර ඇති බලකොටුවකට පාලනය කළ හැකි ප්‍රදේශයයි. මෙය කැපවූ මිලිටරි බලකොටුවක් වන අතර, සාමාන්‍යයෙන් ශක්තිමත් ස්වාභාවික ශක්තියක් ඇති අඩවියක පිහිටා ඇත - බොහෝ විට, කඳු මුදුනක්, කඳුකරයක් හෝ මිනිසා විසින් සාදන ලද පස් කන්දක් ලෙස හැඳින්වේ. එය කාලය හා යුධ තාක්‍ෂණය අනුව වෙනස් විය, නමුත් දැව පලිසේඩ් එකකින් හෝ වැඩි ගණනකින් වට වූ සරල ලී ශාලාවක සිට, පාලිසේඩ් හෝ ගල් තිර බිත්ති වලින් වට වූ ගල් ගබඩාවක් (ඉතා විශාල කුළුණක්) දක්වා, වඩාත් සුඛෝපභෝගී අවස්ථාවන්හිදී, කුළුණු සහ ගේට්ටු සහිත අන්තර් සම්බන්ධිත ගල් මළු දෙකක හෝ තුනක මාලාවක්. නමුත් එය වංශාධිපතියෙකුගේ මළුවක් වූ අතර, එහි ස්වාමියෙකු සහ ඔහුගේ නයිට්වරු සහ සේවකයෝ ජීවත් වූහ (මහාපතියෙකුට එවැනි මාලිගා දෙකක් හෝ තුනක් තිබීම සාමාන්‍ය දෙයක් නොවූවත්, එම අවස්ථාවේ දී පදිංචි නොවූ ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම හමුදා ව්‍යුහයන් වනු ඇත. ) වටලෑමකදී, ස්වාමියාට සහ අවට ප්‍රදේශයේ නිදහස් ගොවීන්ට කරන ලද සේවය හේතුවෙන් ගොඩබිම් සහිත නයිට්වරුන් විසින් පරිපූරණය කරන ලද ඉහත සඳහන් ගෘහය විසින් එය ආරක්ෂා කරනු ඇත. මෙම බලකොටු, ඒවායේ කුඩා ප්‍රමාණය, ප්‍රමාණවත් නොවන හමුදා කඳවුරු සහ ගබඩා කර ඇති ප්‍රතිපාදන නොමැතිකම හේතුවෙන් අධිෂ්ඨානශීලී වැටලීම්කරුවන් වෙත ඉතා ඉක්මනින් වැටීමට නැඹුරු විය. තෙවන ප්‍රභේදය වන්නේ රාජකීය හෝ ඩුකල් බලකොටුවයි. කාසල් යන යෙදුම සඳහන් කරන විට මිනිසුන් සිතන්නේ මෙයයි. සාමාන්‍ය බැරෝනියල් බලකොටුවට වඩා සාමාන්‍යයෙන් විශාල හා නවීන වීමට අමතරව, එය බලකොටුවක් මිස නිවසක් නොවන අතර සෑම විටම පාහේ ස්ථීර, බොහෝ විට තරමක් විශාල, රජු හෝ ආදිපාදවරයා විසින් පත් කරන ලද අණ දෙන නිලධාරියෙකු යටතේ වන බලකොටුවක් විසින් ආරක්ෂා කරනු ලැබේ. එය බොහෝ විට විශාල වියදමක් දරා සහ ඉතා සැලකිල්ලෙන් ඉදිකරන ලද අතර, සෑම විටම පාහේ ගංගා හරස් මාර්ගයක්, උස් උසක් හෝ තර්ජනයට ලක් වූ මායිමක් වැනි උපායමාර්ගික ස්ථානයක් ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ඉදිකරන ලදී. මේ අනුව, මෙම බලකොටු ප්‍රාදේශීය වශයෙන් වැදගත් වෙනවාට වඩා බොහෝ විට කලාපීය වශයෙන් වැදගත් වූ බව අපට පැවසිය හැකිය. ඔවුන්ගේ සන්තකයේ හෝ අලාභය පුළුල් කලාපයේ සන්තකයේ හෝ නැතිවීම තීරණය කරයි. ඔවුන්ට පිටුබලය දීම සඳහා ඔටුන්න හිමි අරමුදල් සමඟ, මේවා සාමාන්‍යයෙන් වටලෑම සඳහා ඉතා සුදානම් කර, විශාල ආහාර තොග සමඟ තබා ඇත. Chateau Gaillard මාස 7ක වැටලීමකින් දිවි ගලවා ගත්තේ යටත් වීමට පෙර, ආහාර හිඟකම නිසා නොව, එහි ඉතිරිව ඇති අවසන් ආරක්ෂක පවුර සම්මුතියකට ලක් කිරීමෙනි. ක්ෂණික ආරක්ෂක පියවරයන් සියල්ලන් අතර බෙහෙවින් සමාන විය. හැකි තරම් ආහාර පාන ඇතුළු කරන්න; බිත්තිවල දුර්වලතා ශක්තිමත් කිරීම, බොහෝ විට ලී පුවරු සමඟ; ආයුධ යටතේ ලබා ගත හැකි සෑම නිදහස් මිනිසෙකුම ලබා ගන්න. එවිට සහන සලසන හමුදාවක් පැමිණීමට, ආහාර අවසන් වීමට හෝ ආරක්‍ෂාව කඩ කිරීමට සහ යටත් වීමට බල කරන තාක් කල් බලා සිටීමට සූදානම් වන්න.