The seeming *volte-face* of the Entente had several origins. Firstly, the Bolshevik Revolution greatly scared the Allies and they feared that the Romania's incursions destabilized the region greatly. The advent of Bela Kun and the expansion of the Russian Civil War seemed to confirm these suspicions. Although by this point most Allied leaders had realistically given up on direct intervention against the Bolsheviks, they desired to erect in Eastern Europe a cordon against Communist expansion. Marshal Foch would say he "preferred a  barbed-wire entanglement around Russia." Especially for the British foreign office, Allied leaders felt that Romania territorial gains were at the expense of the long-term interests of the European continent. The Romanian occupation of Budapest was for them an annexation too far; Romania had already gained considerable Hungarian territories. The man arguably most responsible for swaying Allied opinion against its Romanian ally was Sir George Russel Clerk.  Primarily a specialist of Czechs, Clerk forged a series of personal connections with the post-Hapsburg elites in the successor states. Among his connections was Miklos Horthy. Horthy gave the Clerk two promises: to end the Red menace and restore stability to Hungary. This dovetailed nicely with the French desire for a "little"-Entente in Eastern Europe the British Foreign Office's desire to restore the European economy by bringing peace to the Danube basin. The Romanian occupation ran counter to these goals.

*sources*

Protheroe, Gerald. "Sir George Clerk and the Struggle for British Influence in Central Europe, 1919-26". *Diplomacy  &  Statecraft*. 12, no. 3: 39-64. 

Sugar, Peter F., Péter Hanák, and Tibor Frank. *A History of Hungary*. Bloomington: Indiana University Press, 1990. 
Entente හි පෙනෙන *volte-face* හට මූලාරම්භ කිහිපයක් තිබුණි. පළමුව, බොල්ෂෙවික් විප්ලවය මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් බෙහෙවින් බියට පත් කළ අතර රුමේනියාවේ ආක්‍රමණ කලාපය විශාල වශයෙන් අස්ථාවර කරනු ඇතැයි ඔවුහු බිය වූහ. බෙලා කුන්ගේ පැමිණීම සහ රුසියානු සිවිල් යුද්ධයේ ව්‍යාප්තිය මෙම සැකයන් සනාථ කරන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. මේ වන විට බොහෝ මිත්‍ර නායකයින් බොල්ෂෙවික්වරුන්ට එරෙහිව සෘජු මැදිහත්වීම යථාර්ථවාදීව අත්හැර දමා තිබුණද, කොමියුනිස්ට් ව්‍යාප්තියට එරෙහිව නැඟෙනහිර යුරෝපයේ වැටලීමට ඔවුන්ට අවශ්‍ය විය. මාර්ෂල් ෆොච් පවසනු ඇත්තේ ඔහු &quot;රුසියාව වටා කටු කම්බි පැටලීමකට කැමති&quot; බවයි. විශේෂයෙන්ම බ්‍රිතාන්‍ය විදේශ කාර්යාලය සඳහා මිත්‍ර පාක්ෂික නායකයින්ට හැඟී ගියේ රුමේනියාවේ භෞමික ජයග්‍රහණ යුරෝපීය මහාද්වීපයේ දිගුකාලීන අවශ්‍යතාවලට හානියක් බවයි. බුඩාපෙස්ට්හි රුමේනියානු වාඩිලෑම ඔවුන්ට ඈඳාගැනීමක් විය. රුමේනියාව ඒ වන විටත් සැලකිය යුතු හංගේරියානු ප්‍රදේශ අත්පත් කරගෙන තිබුණි. මිත්‍ර පාක්ෂික මතය එහි රුමේනියානු මිත්‍රයාට එරෙහිව ගෙනයාමට විවාදාත්මකව වඩාත්ම වගකිවයුතු පුද්ගලයා වූයේ ශ්‍රීමත් ජෝර්ජ් රසල් ක්ලාක් ය. මූලික වශයෙන් චෙක් ජාතිකයන්ගේ විශේෂඥයෙකු වූ ලිපිකරු අනුප්‍රාප්තික ප්‍රාන්තවල පශ්චාත් හැප්ස්බර්ග් ප්‍රභූන් සමඟ පුද්ගලික සම්බන්ධතා මාලාවක් ගොඩනගා ගත්තේය. ඔහුගේ සම්බන්ධතා අතර Miklos Horthy ද විය. හෝර්ති ලිපිකරුට පොරොන්දු දෙකක් ලබා දුන්නේය: රතු උවදුර අවසන් කිරීම සහ හංගේරියාවේ ස්ථාවරත්වය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම. ඩැනියුබ් ද්‍රෝණියට සාමය ගෙන ඒම මගින් යුරෝපීය ආර්ථිකය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමේ බ්‍රිතාන්‍ය විදේශ කාර්යාලයේ නැගෙනහිර යුරෝපයේ &quot;පුංචි&quot;-එන්ටෙන්ටේ සඳහා වූ ප්‍රංශ ආශාව සමඟ මෙය මනාව ගැලපේ. රුමේනියානු ආක්‍රමණය මෙම අරමුණු වලට විරුද්ධ විය. *මූලාශ්ර* Protheroe, Gerald. &quot;Sir George Clerk and the Struggle for British Influence in Central Europe, 1919-26&quot;. *රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකත්වය සහ රාජ්‍ය ශිල්පය*. 12, නැත. 3: 39-64. ෂුගර්, පීටර් එෆ්., පීටර් හනැක් සහ ටිබෝර් ෆ්‍රෑන්ක්. *හංගේරියාවේ ඉතිහාසය*. බ්ලූමින්ටන්: ඉන්දියානා විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 1990. 