It might be best to start on a discussion of Lee just to clear up what we're looking at in terms of a measuring stick. OP's question presupposes that Robert E. Lee was one of, if not THE best general of the American Civil War. By "best" I assume this is a combination of factors including (1) scoreboard, or win/loss ratio, and (2) post-war tactical evaluation. For both categories, while we can get into a discussion about them, one has to understand that there are few contemporaries with whom we can compare Lee. From the Battle of the 7 Days onward, Lee wasn't commanding just a division or a corps, but an entire Army. In this way, on the southern side, we can really only compare him to Beauregard, Bragg, Albert Sydney Johnston, Joseph E. Johnston, and maybe Hood. No one else on that side commanded at the same level as Lee, really, so comparisons further down the line are somewhat moot. On the northern side, there are more comparisons, and we will get to those in a moment. 

But for starters: was Lee a good general, nay, the best the Confederacy had? Most modern scholarship is still in agreement that Lee was indeed a very good general, and probably the very best the Confederacy had to offer, yes. While he wasn't perfect, and certainly made his fair share of mistakes, Lee did pretty well for himself through a combination of skill, intuition, attitude, and luck. When he had to run a defensive campaign (think Fredericksburg or the Wilderness Campaign), Lee was outstanding, and when we was on the offensive, he could also be superb (2nd Bull Run  &  Chancellorsville being wonderful examples). The man did have his faults, however, including a reluctance to commit his resources and energies to the western theater campaign, and his insistence on seeing a battle through despite evolving circumstances (Antietam and Gettysburg, though in the former instance, luck was on his side and it worked out for him). Lee also ran hot and cold when it came to communicating to his subordinates, and while some of them seemed to intuitively understand the vagueness of his orders and their intention (Jackson), others had difficulty (Ewell), and disastrous results followed. Except for Longstreet, though, Lee's win/loss record when comparing similar circumstances of battle is tops among the Confederate generals. 

All that being said, it is hard for one to think of another General in the Confederacy except, perhaps, for Longstreet, who could have done a better job in the role. Lee knew how to get the most out of his army (both in terms of numbers and resources), and how to use them effectively regardless of the situation. He understood the political calculus of the conflict (hence his insistence on invading the north twice despite the tactical disadvantage), and managed his generals well on most occasions. When in battle, he knew how to place his men effectively, and was even better at making adjustments in the heat of battle to address breakthroughs and openings. Again, except for Longstreet, no other Confederate general demonstrated effectiveness on these levels with such consistency. What's more, Lee knew how to carry himself like a general, and understood the drama of leadership, and how one's bearing can move and influence an army. Like McClellan (whose battlefield acumen didn't come anywhere near Lee's), Lee's men truly loved him, and would do anything for him. This isn't something that can be discounted when discussing good generalship in the Civil War. 

So, except perhaps for Longstreet, who seemed to be as good of a general on paper as Lee, and was just as sharp, pragmatic, and disciplined, I think it could be said that Lee was the best general the Confederacy had on their side. Joe Johnston was too timid and cautious, A.S. Johnston lost the one big battle he did fight (and died doing it), Beauregard was unrealistic, and Hood and Bragg were pretty much disasters from the word "go" in a commanding army role. As mentioned earlier, it is difficult to compare Lee with any other Confederate generals because the resumes just don't line up. 

As for a comparison of Lee against northern generals, again, it is hard to compare. Lee was fighting a completely different campaign under circumstances lightyears removed from his Union counterparts (transportation and supply networks alone make this an apples v. oranges discussion). Tactically, one could make the argument that Grant, fighting a very cagey, experienced, motivated, and disciplined foe, displayed generalship on the same level as Lee during their head-to-heads of '64 and '65. Grant made several dynamic moves with his army that nearly flanked Lee on two occasions before successfully doing just that on route to Petersburg, where Grant bottled Lee up. Earlier, in 1863, Grant pulled off something just short of a miracle when he abandoned his supply lines, marched south of Vicksburg, crossed the Mississippi River, then fought to a siege that would eventually force the surrender of a massive Confederate garrison (and open the river back up to the Union). This was maybe the most impressive military feat of the entire war. Sherman's march to the sea and eventual dismantling of Hood's forces was nearly as impressive, as was the initiative showed by a young Major named Emory Upton who developed tactics during the Spotsylvania Courthouse campaign that leap-frogged military theory to where it would be in World War I.  

TD:LR - In the south, yes, we can reasonably argue that Robert E. Lee was one of, if not THE best general that the Confederacy had. When comparing Lee to generals in the north, it is more difficult, but an argument can be made that Union generals accomplished feats that were on the same level as Lee. 

[Sources: Bruce Catton: Army of the Potomac trilogy  &  'Grant Moves South'; James McPherson, 'Battle Cry of Freedom'; Doris Kearns Goodwin, 'Team of Rivals'; Ronald C. White, 'American Ulysses']
මිණුම් දණ්ඩක් සම්බන්ධයෙන් අප බලා සිටින දේ පැහැදිලි කිරීමට ලී පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් ආරම්භ කිරීම වඩාත් සුදුසු විය හැකිය. OP ගේ ප්‍රශ්නය අනුව රොබට් ඊ. ලී ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයේ හොඳම ජෙනරාල්වරයා නොවේ නම්, එක් අයෙකු විය. &quot;හොඳම&quot; මගින් මෙය (1) ලකුණු පුවරුව, හෝ ජයග්‍රහණ/පරාජය අනුපාතය, සහ (2) පශ්චාත් යුධ උපක්‍රමික ඇගයීම ඇතුළු සාධකවල එකතුවක් යැයි මම උපකල්පනය කරමි. කාණ්ඩ දෙකටම, අපට ඔවුන් ගැන සාකච්ඡාවකට යා හැකි නමුත්, අපට ලී සමඟ සැසඳිය හැකි සමකාලීනයන් ස්වල්ප දෙනෙක් සිටින බව යමෙකු තේරුම් ගත යුතුය. දින 7 සටනේ සිට, ලී අණ දුන්නේ සේනාංකයකට හෝ බළකායකට පමණක් නොව මුළු හමුදාවටම ය. මේ ආකාරයෙන්, දකුණු පැත්තෙන්, අපට ඔහුව සැසඳිය හැක්කේ Beauregard, Bragg, Albert Sydney Johnston, Joseph E. Johnston සහ සමහරවිට Hood සමඟ පමණි. එම පැත්තේ වෙන කිසිවෙක් ලී මෙන් එකම මට්ටමේ අණ දුන්නේ නැත, ඇත්ත වශයෙන්ම, එබැවින් රේඛාවෙන් පහළට සංසන්දනය කිරීම තරමක් වැදගත් ය. උතුරු පැත්තේ, තවත් සැසඳීම් ඇති අතර, අපි මොහොතකින් ඒවා ලබා ගනිමු. නමුත් ආරම්භකයින් සඳහා: ලී හොඳ ජෙනරාල්වරයෙක්ද, එසේ නොවේ, සම්මේලනයට තිබූ හොඳම? බොහෝ නවීන ශිෂ්‍යත්වයන් තවමත් එකඟ වන්නේ ලී ඇත්තෙන්ම ඉතා හොඳ ජෙනරාල්වරයකු බවත්, බොහෝ විට කන්ෆෙඩරසියට පිරිනැමීමට ඇති හොඳම දේ බවත් ය. ඔහු සර්වසම්පූර්ණ නොවූවත්, නිසැකව ම ඔහුගේ වැරදිවලින් සාධාරණ කොටසක් සිදු කළත්, දක්ෂතාව, බුද්ධිය, ආකල්පය සහ වාසනාව යන සියල්ලේ එකතුවක් තුළින් ලී තමා වෙනුවෙන් ඉතා හොඳින් කටයුතු කළේය. ඔහුට ආරක්ෂක ව්‍යාපාරයක් දියත් කිරීමට සිදු වූ විට (ෆ්‍රෙඩ්රික්ස්බර්ග් හෝ වල්ඩර්නස් කැම්පේන් යැයි සිතන්න), ලී කැපී පෙනුණි, අප ප්‍රහාර එල්ල කරන විට ඔහුටද විශිෂ්ට විය හැකිය (2nd Bull Run &amp; Chancellorsville යනු අපූරු උදාහරණ වේ). කෙසේ වෙතත්, මිනිසාට ඔහුගේ වැරදි තිබුණි, කෙසේ වෙතත්, බටහිර නාට්‍ය ව්‍යාපාරයට ඔහුගේ සම්පත් හා ශක්තිය කැප කිරීමට ඇති අකමැත්ත සහ පරිණාමය වූ තත්වයන් තිබියදීත් සටනක් දැකීමට ඔහුගේ අවධාරනය ඇතුළුව (ඇන්ටිටැම් සහ ගෙටිස්බර්ග්, කලින් අවස්ථාවක වාසනාව ඔහු මත විය. පැත්ත සහ එය ඔහුට සාර්ථක විය). ඔහුගේ යටත් නිලධාරීන් සමඟ සන්නිවේදනය කිරීමේදී ලී ද උණුසුම් හා සීතලෙන් දිව ගිය අතර, ඔවුන්ගෙන් සමහරෙකු ඔහුගේ නියෝගවල නොපැහැදිලි බව සහ ඔවුන්ගේ අභිප්‍රාය (ජැක්සන්) අවබෝධයෙන් තේරුම් ගත් බවක් පෙනෙන්නට තිබුණද, අනෙක් අයට දුෂ්කරතා ඇති විය (ඊවෙල්), සහ විනාශකාරී ප්‍රතිඵල අනුගමනය කළේය. ලෝන්ග්ස්ට්‍රීට් හැර, කෙසේ වෙතත්, සමාන සටන් තත්වයන් සංසන්දනය කිරීමේදී ලීගේ ජයග්‍රහණ/පරාජ වාර්තාව කොන්ෆෙඩරේට් ජෙනරාල්වරුන් අතර ඉහළින්ම පවතී. එසේ පැවසුවහොත්, භූමිකාව තුළ වඩා හොඳ කාර්යයක් කළ හැකි ලෝන්ග්ස්ට්‍රීට් හැර, සමහර විට, කොන්ෆෙඩරසියේ වෙනත් ජෙනරාල්වරයකු ගැන සිතීම කෙනෙකුට අපහසුය. ලී ඔහුගේ හමුදාවෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගන්නේ කෙසේදැයි දැන සිටියේය (සංඛ්‍යා සහ සම්පත් අනුව), සහ තත්වය කුමක් වුවත් ඒවා ඵලදායි ලෙස භාවිතා කරන්නේ කෙසේද. ඔහු ගැටුමේ දේශපාලන ගණනය (එබැවින් උපක්‍රමික අවාසි නොතකා දෙවරක් උතුර ආක්‍රමණය කිරීමට ඔහුගේ අවධාරනය) අවබෝධ කර ගත් අතර බොහෝ අවස්ථාවලදී ඔහුගේ ජෙනරාල්වරුන් හොඳින් කළමනාකරණය කළේය. සටනේදී, ඔහු තම මිනිසුන් ඵලදායී ලෙස ස්ථානගත කරන්නේ කෙසේදැයි දැන සිටි අතර, ජයග්‍රහණ සහ විවෘත කිරීම් ආමන්ත්‍රණය කිරීම සඳහා සටනේ උණුසුම තුළ ගැලපීම් කිරීමට වඩා හොඳ විය. නැවතත්, ලෝන්ග්ස්ට්‍රීට් හැර, වෙනත් කිසිදු කොන්ෆෙඩරේට් ජෙනරාල්වරයෙකු එවැනි අනුකූලතාවකින් මෙම මට්ටම් වල සඵලතාවය පෙන්නුම් කළේ නැත. එපමණක්ද නොව, ලී ජෙනරාල්වරයෙකු මෙන් තමාව රැගෙන යා යුතු ආකාරය දැන සිටි අතර නායකත්වයේ නාට්‍යය තේරුම් ගෙන ඇති අතර කෙනෙකුගේ බර හමුදාවකට චලනය හා බලපෑම් කළ හැකි ආකාරය තේරුම් ගත්තේය. මැක්ලෙලන් මෙන් (ඔහුගේ යුධ පිටියේ දක්ෂතාවය ලී අසල කොතැනකවත් පැමිණියේ නැත), ලීගේ මිනිසුන් ඔහුට සැබවින්ම ආදරය කළ අතර ඔහු වෙනුවෙන් ඕනෑම දෙයක් කරනු ඇත. සිවිල් යුද්ධයේ හොඳ සාමාන්‍යභාවය ගැන සාකච්ඡා කිරීමේදී මෙය වට්ටම් කළ හැකි දෙයක් නොවේ. ඉතින්, සමහර විට, ලෝන්ග්ස්ට්‍රීට් හැර, ලී මෙන් කඩදාසි මත සිටින ජෙනරාල්වරයෙකුට වඩා හොඳ යැයි පෙනුණු, සහ තියුණු, ප්‍රායෝගික සහ විනයගරුක වූ, ලී යනු ඔවුන්ගේ පාර්ශ්වයේ සිටි හොඳම ජෙනරාල්වරයා යැයි පැවසිය හැකි යැයි මම සිතමි. . ජෝ ජොන්ස්ටන් ඉතා ලැජ්ජාශීලී සහ ප්‍රවේශම් සහගත විය, ඒඑස් ජොන්ස්ටන් ඔහු කළ එක් විශාල සටනකින් පරාජයට පත් විය (එය කරමින් මිය ගියේය), බියුර්ගාඩ් යථාර්ථවාදී නොවීය, හුඩ් සහ බ්‍රැග් අණ දෙන හමුදා භූමිකාවක &quot;යන්න&quot; යන වචනයෙන් බොහෝ දුරට ව්‍යසනයන් විය. කලින් සඳහන් කළ පරිදි, වෙනත් කොන්ෆෙඩරේට් ජෙනරාල්වරුන් සමඟ ලී සංසන්දනය කිරීම දුෂ්කර ය, මන්දයත් ජීව දත්ත පත්‍රිකා පෙළගැසී නොමැති බැවිනි. උතුරු ජෙනරාල්වරුන්ට එරෙහිව ලී සංසන්දනය කිරීම සම්බන්ධයෙන්, නැවතත්, එය සංසන්දනය කිරීම දුෂ්කර ය. ලී ඔහුගේ සංගමයේ සගයන්ගෙන් ආලෝක වර්ෂ ඉවත් කරන ලද තත්වයන් යටතේ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ව්‍යාපාරයකට සටන් කළේය (ප්‍රවාහනය සහ සැපයුම් ජාලයන් පමණක් මෙය ඇපල් එදිරිව දොඩම් සාකච්ඡාවක් බවට පත් කරයි). උපක්‍රමශීලීව, ඉතා කූඩුවක, පළපුරුදු, අභිප්‍රේරිත සහ විනයගරුක සතුරෙකු සමඟ සටන් කරන ග්‍රාන්ට්, &#39;64 සහ &#39;65 හි ඔවුන්ගේ ප්‍රධානීන්ගේ ප්‍රධානීන් තුළ ලී මෙන් ම සාමාන්‍යත්වය ප්‍රදර්ශනය කළ බවට තර්කයක් ඉදිරිපත් කළ හැකිය. ග්‍රාන්ට් ඔහුගේ හමුදාව සමඟ ගතික පියවර කිහිපයක්ම සිදු කළ අතර, එය සාර්ථක ලෙස කිරීමට පෙර අවස්ථා දෙකකදී ලීව දෙපසට තල්ලු කළේය. මීට පෙර, 1863 දී, ග්‍රාන්ට් තම සැපයුම් මාර්ග අතහැර දමා, වික්ස්බර්ග් නගරයට දකුණින් ගමන් කර, මිසිසිපි ගඟ තරණය කළ විට, පසුව වටලෑමකට සටන් කළ අතර, එය අවසානයේ දැවැන්ත කොන්ෆෙඩරේට් බලකොටුවකට යටත් වීමට බල කරන (සහ විවෘත) ගඟ ආපසු යුනියන් දක්වා). මෙය සමස්ත යුද්ධයේ වඩාත්ම ආකර්ෂණීය මිලිටරි ජයග්රහණය විය හැකිය. ෂර්මන්ගේ මුහුද දෙසට ගමන් කිරීම සහ අවසානයේ හුඩ්ගේ හමුදා විසුරුවා හැරීම මෙන්ම, ස්පොට්සිල්වේනියා උසාවි ව්‍යාපාරයේදී යුධ න්‍යාය ලෝක සංග්‍රාමයේදී එය කුමන ස්ථානයකට පැනිය හැකිදැයි උපක්‍රම දියුණු කළ තරුණ මේජර්වරයෙකු වන Emory Upton විසින් පෙන්නුම් කරන ලද මුලපිරීම තරම්ම සිත් ඇදගන්නා සුළු විය. I. TD:LR - දකුණේ, ඔව්, අපට සාධාරණ ලෙස තර්ක කළ හැක්කේ, රොබට් ඊ. ලී යනු, කන්ෆෙඩරසියට තිබූ හොඳම ජෙනරාල්වරයා නොවේ නම් ය. උතුරේ ජෙනරාල්වරුන් සමඟ ලී සංසන්දනය කිරීමේදී, එය වඩාත් දුෂ්කර ය, නමුත් යූනියන් ජෙනරාල්වරුන් ලීගේ මට්ටමේම වූ ජයග්‍රහණ සිදු කළ බවට තර්කයක් ඉදිරිපත් කළ හැකිය. [මූලාශ්‍ර: Bruce Catton: Army of the Potomac trilogy &amp; &#39;Grant Moves South&#39;; James McPherson, &#39;Battle Cry of Freedom&#39;; ඩොරිස් කර්න්ස් ගුඩ්වින්, &#39;ප්‍රතිවාදීන්ගේ කණ්ඩායම&#39;; Ronald C. White, &#39;American Ulysses&#39;]