I'm Brazilian so I think I might help, though I'm a lawyer, not a historian. This is a topic that is really common knowledge in Brazil so I hope it's alright by the mods.

One of the reasons Brazil took very long to abolish slavery was because its economy was heavily reliant on the production of sugar, coffee, tobacco and cotton, which exclusively used slave labor up until the mid 19th century. 

Also, since Brazil had such vast lands, the monetary value of slaves was actually higher than the lands themselves, making them a very expensive and important asset. This would also create a resistance to change the elite's stance on slavery.

Finally, Portugal made a lot of money on taxes charged from slave merchants. This means that there probably was no institutional interest in changing the situation.

It all started to change with England's pressures, especially the Aberdeen Act in 1845. In 1850, the Eusébio de Queiroz Law finally prohibited the transatlantic trafficking of slaves. This intensified the internal slave market and actually made their prices go up, which kept slavery going.

Intellectuals started to voice their opinion against slavery and by the 1870s, a growing part of society was against slavery. In 1871 the Ventre Livre Law was created (Free Womb Law) which made it so that any child born from a slave would be free. By then, slaves were allowed to have private property and could eventually buy their freedom (alforria).

In 1885, the Sexagenários Law (Sexagenarian Law) was approved, which granted freedom to anyone over the age of 65. In 1889, princess Isabel, acting as a regent for Emperor Dom Pedro II, approved the Áurea Law (Golden Law), which unequivocally ended slavery in Brazil.

By then, though, most of the workforce was already composed by immigrants (most notably, Italians), who were cheaper to maintain, representing a better cost-effectiveness. 





මම බ්‍රසීල ජාතිකයෙක් ඒ නිසා මම ඉතිහාසඥයෙක් නොව නීතීඥයෙක් වුණත් මට උදව් කරන්න පුළුවන් කියලා මම හිතනවා. මෙය බ්‍රසීලයේ ඇත්ත වශයෙන්ම සාමාන්‍ය දැනුමක් වන මාතෘකාවකි, එබැවින් එය මෝඩ්ස් විසින් හරි යැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි. වහල්භාවය අහෝසි කිරීමට බ්‍රසීලය බොහෝ කාලයක් ගත වූ එක් හේතුවක් වූයේ 19 වන සියවසේ මැද භාගය දක්වා වහල් ශ්‍රමය පමණක් භාවිතා කළ සීනි, කෝපි, දුම්කොළ සහ කපු නිෂ්පාදනය මත එහි ආර්ථිකය දැඩි ලෙස රඳා පැවතීමයි. එසේම, බ්‍රසීලයට මෙතරම් විශාල ඉඩම් තිබූ බැවින්, වහලුන්ගේ මූල්‍ය වටිනාකම ඇත්ත වශයෙන්ම ඉඩම්වලට වඩා වැඩි වූ අතර, ඔවුන් ඉතා මිල අධික හා වැදගත් වත්කමක් බවට පත් කළේය. මෙය වහල්භාවය පිළිබඳ ප්‍රභූ ස්ථාවරය වෙනස් කිරීමට ප්‍රතිරෝධයක් ද නිර්මාණය කරනු ඇත. අවසාන වශයෙන්, පෘතුගාලය වහල් වෙළෙන්දන්ගෙන් අය කරන බදු වලින් විශාල මුදලක් උපයා ගත්තේය. මෙයින් අදහස් කරන්නේ තත්වය වෙනස් කිරීමට ආයතනික උනන්දුවක් නොතිබූ බවයි. එංගලන්තයේ පීඩනයත් සමඟ ඒ සියල්ල වෙනස් වීමට පටන් ගත්තේය, විශේෂයෙන් 1845 දී ඇබර්ඩීන් පනත. 1850 දී, Eusébio de Queiroz නීතිය අවසානයේ අත්ලාන්තික් සාගරය හරහා වහලුන් ප්‍රවාහනය කිරීම තහනම් කළේය. මෙය අභ්‍යන්තර වහල් වෙලඳපොල තීව්‍ර කළ අතර ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන්ගේ මිල ඉහළ යාමට හේතු වූ අතර එය වහල්භාවය දිගටම පැවතුනි. බුද්ධිමතුන් වහල්භාවයට එරෙහිව තම මතය ප්‍රකාශ කිරීමට පටන් ගත් අතර 1870 ගණන් වන විට සමාජයේ වැඩෙන කොටසක් වහල්භාවයට එරෙහි විය. 1871 දී Ventre Livre නීතිය (නිදහස් ගර්භාෂ නීතිය) නිර්මාණය කරන ලද අතර එය වහලෙකුගෙන් උපදින ඕනෑම දරුවෙකු නිදහස් විය. ඒ වන විට, වහලුන්ට පුද්ගලික දේපලක් ලබා ගැනීමට අවසර දී ඇති අතර අවසානයේ ඔවුන්ගේ නිදහස (ඇල්ෆෝරියා) මිලදී ගත හැකිය. 1885 දී, Sexagenários නීතිය (Sexagenarian නීතිය) අනුමත කරන ලද අතර, එය වයස අවුරුදු 65 ට වැඩි ඕනෑම කෙනෙකුට නිදහස ලබා දෙන ලදී. 1889 දී, Isabel කුමරිය II Dom Pedro අධිරාජ්‍යයාගේ රීජන්ට් ලෙස ක්‍රියා කරමින්, Áurea නීතිය (ස්වර්ණමය නීතිය) අනුමත කළාය. බ්රසීලයේ වහල්භාවය නිසැකවම අවසන් විය. කෙසේ වෙතත්, ඒ වන විට, ශ්‍රම බලකායෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් දැනටමත් සංක්‍රමණිකයන් (වඩාත්ම සැලකිය යුතු ලෙස, ඉතාලියානුවන්) විසින් සමන්විත වී ඇත, ඔවුන් නඩත්තු කිරීමට වඩා ලාභදායී, වඩා හොඳ පිරිවැය-ඵලදායීතාවයක් නියෝජනය කරයි. 




