35mm film still has more detail contained on it than any digital camera can capture.  It captures far more texture and nuance, this is why some directors (Tarantino being a popular example) still use "real" film.  This is comparable to the old records vs. digital format debate in audio recordings.    

Celluloid film does have a tendency to break down and degrade over time, but it can be "remastered" and digitized, often to considerably better quality than it would have been originally (as seen through an analogue projector).      

For example, I was watching reruns of the original Star Trek run on the BBC yesterday.  These episodes never looked better!  Not just the remastered "cgi," but every shot was crisper, cleaner, and better colored than I remember them being originally.

Edit: 32-35mm (I was a projectionist for Pete's sake, I should know this!)         
ඕනෑම ඩිජිටල් කැමරාවකට ග්‍රහණය කර ගත හැකි ප්‍රමාණයට වඩා 35mm ෆිල්ම් එකෙහි තවමත් වැඩි විස්තර ඇත. එය වඩාත් වයනය සහ සූක්ෂ්ම බව ග්‍රහණය කරයි, මේ නිසා සමහර අධ්‍යක්ෂවරුන් (ටැරන්ටිනෝ ජනප්‍රිය උදාහරණයකි) තවමත් &quot;සැබෑ&quot; චිත්‍රපටය භාවිතා කරයි. මෙය ශ්‍රව්‍ය පටිගත කිරීම් වල පැරණි වාර්තා එදිරිව ඩිජිටල් ආකෘති විවාදයට සැසඳිය හැක. සෙලියුලොයිඩ් පටලය කාලයත් සමඟ බිඳවැටීමේ හා දිරාපත් වීමේ ප්‍රවණතාවක් ඇත, නමුත් එය &quot;ප්‍රතිනිර්මාණය&quot; සහ ඩිජිටල්කරණය කළ හැක, බොහෝ විට එය මුලින් තිබුනාට වඩා සැලකිය යුතු ගුණාත්මක බවකින් (ඇනලොග් ප්‍රොජෙක්ටරයක් හරහා දැකිය හැක). උදාහරණයක් ලෙස, මම ඊයේ BBC හි මුල් Star Trek ධාවන පථයේ නැවත විකාශනය නරඹමින් සිටියෙමි. මෙම කථාංග කිසි විටෙකත් වඩා හොඳ පෙනුමක් නොතිබුණි! ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ලද &quot;cgi&quot; පමණක් නොව, සෑම පහරක්ම හැපෙනසුළු, පිරිසිදු සහ මට මතක ඇති ඒවාට වඩා හොඳ වර්ණවලින් යුක්ත විය. සංස්කරණය කරන්න: 32-35mm (මම පීට් වෙනුවෙන් ප්‍රක්ෂේපණකරුවෙකු විය, මම මෙය දැන සිටිය යුතුය!)         