The Greeks reportedly knew how to predict them as far back as 585 BC. Herodotus gives an account in *The Histories*:

 >  ...just as the battle was growing warm, day was on a sudden changed into night. This event had been foretold by Thales, the Milesian, who forewarned the Ionians of it, fixing for it the very year in which it actually took place.

We also know that Claudius Ptolemy, a Roman citizen, had worked out how to predict both Solar and Lunar eclipses with a very clever and sophisticated model during the Second Century, detailed in his *Almagest*. It's not unreasonable to suggest that Augustine may have had knowledge of the works of Ptolemy, given that it had been so long since its publication.

*****

I had difficulty identifying anything about the Romans' beliefs surrounding solar eclipses, but there's a semi-famous account in Plutarch's *Parallel Lives* about a lunar eclipse on the night before the Battle of Pydna, almost 600 years before the birth of Augustine:

 > When it was night, and, supper being over, all were turning to sleep and rest, on a sudden the moon, which was then at full and high in the heavens, grew dark, and by degrees losing her light, passed through various colors, and at length was totally eclipsed. The Romans, according to their custom, clattering brass pans and lifting up firebrands and torches into the air, invoked the return of her light; the Macedonians behaved far otherwise: terror and amazement seized their whole army, and a rumor crept by degrees into their camp that this eclipse portended even that of their king. Aemilius was no novice in these things, nor was ignorant of the nature of the seeming irregularities of eclipses, that **in a certain revolution of time, the moon in her course enters the shadow of the earth and is there obscured, till, passing the region of darkness, she is again enlightened by the Sun.**

So although at least some amongst the Romans certainly knew the cause of such events in that time, they nevertheless still took part in religious rituals intended to bring back the Moon's light. Even Aemilius subsequently took part in sacrifices (which Plutarch describes in detail), despite knowing that it was a natural occurrence.
ග්‍රීකයෝ ක්‍රි.පූ. 585 තරම් ඈත අතීතයේ දී ඒවා ගැන අනාවැකි කීමට දැන සිටි බව වාර්තා වේ. හෙරොඩෝටස් *The Histories* හි විස්තරයක් ලබා දෙයි: &gt; ...සටන උණුසුම් වෙමින් පවතිනවා සේම, දවස හදිසියේම රාත්‍රිය බවට වෙනස් විය. මෙම සිදුවීම මයිලේසියානු ජාතික තේල්ස් විසින් පුරෝකථනය කර ඇති අතර, එය අයෝනියානුවන්ට කල්තියා අනතුරු ඇඟවූ අතර, එය ඇත්ත වශයෙන්ම සිදු වූ වසරේම එය නියම කළේය. රෝමානු පුරවැසියෙකු වූ ක්ලෝඩියස් ටොලමි, දෙවන සියවසේදී ඉතා දක්ෂ හා සූක්ෂම ආකෘතියක් සමඟ සූර්යග්‍රහණ සහ චන්ද්‍ර ග්‍රහණ දෙකම පුරෝකථනය කරන ආකාරය ඔහුගේ *Almagest* හි විස්තර කර ඇති බව අපි දනිමු. ටොලමිගේ කෘතීන් ප්‍රකාශයට පත් කර මෙතරම් කාලයක් ගතවී ඇති හෙයින් ඔගස්ටින්ට ඒ පිළිබඳ දැනුමක් තිබෙන්නට ඇතැයි සිතීම අසාධාරණ නොවේ. ***** සූර්යග්‍රහණ ආශ්‍රිත රෝමවරුන්ගේ විශ්වාසයන් ගැන කිසිවක් හඳුනා ගැනීමට මට අපහසු විය, නමුත් ප්ලූටාර්ක්ගේ *සමාන්තර ජීවිත* හි අර්ධ ප්‍රසිද්ධ වාර්තාවක් ඇත, වසර 600 කට පමණ පෙර පිඩ්නා සටනට පෙර රාත්‍රියේ චන්ද්‍රග්‍රහණයක් ඔගස්ටින්ගේ උපත: &gt; රාත්‍රිය වූ විට සහ රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහය අවසන් වූ විට, සියල්ලෝම නින්දට හා විවේකයට හැරී සිටි අතර, හදිසියේම අහසේ පිරී තිබූ සඳ අඳුරු වී, අංශක ගණනකින් ඇගේ ආලෝකය නැති විය , විවිධ වර්ණ හරහා ගමන් කරන ලද අතර, දිගින් සම්පූර්ණයෙන්ම ග්රහණය විය. රෝමානුවන්, ඔවුන්ගේ සිරිතට අනුව, පිත්තල බඳුන් හඬ නඟා, ගිනි ජාලා සහ පන්දම් අහසට ඔසවමින්, ඇගේ ආලෝකය නැවත ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියහ. මැසිඩෝනියානුවන් මීට වඩා වෙනස් ලෙස හැසිරුණහ: භීතිය හා විස්මයෙන් ඔවුන්ගේ මුළු හමුදාවම අල්ලා ගත් අතර, මෙම සූර්යග්‍රහණය ඔවුන්ගේ රජුගේ පවා පෙන්නුම් කරන බවට කටකතාවක් ඔවුන්ගේ කඳවුරට අංශක ගණනින් පැතිර ගියේය. Aemilius මේ දේවල් වලට ආධුනිකයෙක්වත්, සූර්යග්‍රහණවල පෙනෙන අක්‍රමිකතා වල ස්වභාවය ගැනවත් නොදැන සිටි කෙනෙක් නොවේ, **යම් කාල විප්ලවයක දී, ඇයගේ ගමන් මගෙහි චන්ද්‍රයා පෘථිවියේ සෙවනැල්ලට ඇතුළු වී, පසුකර යන තුරුම එහි අඳුරු වී ඇත. අන්ධකාර කලාපය, ඇය නැවතත් සූර්යයා විසින් ආලෝකමත් වේ.** එබැවින් එම කාලයේ එවැනි සිදුවීම් ඇතිවීමට හේතුව රෝමවරුන් අතර සමහරක් නිසැකවම දැන සිටියද, ඔවුන් තවමත් සඳෙහි ආලෝකය නැවත ගෙන ඒම සඳහා ආගමික වතාවත්වල නිරත වූහ. එය ස්වභාවික සංසිද්ධියක් බව දැන සිටියද, Aemilius පවා පසුව පූජාවලට සහභාගී විය (ප්ලූටාර්ක් විස්තරාත්මකව විස්තර කරයි).