The short answer to this is "No". There wasn't a comparable weapon - an aircraft designed for heavy, air-to-ground fire over long durations - to the AC-130 gunship during World War II. The AC-130's predecessor, the AC-47 "Spooky", or more popularly, "Puff the Magic Dragon", while using the C-47 as its platform - an aircraft available in WWII - was a product of the 1960s. *Now*, that said, the AC-47 was not born out of thin air, and does exist in a long line of ideas and prototypes that were in existence during World War II, and even before.

While putting a bunch of machine guns in a plane for strafing predated WWII - way back in the '20s the US Army's first designated 'Attack" aircraft, the A-2, carried 2 .30 cals and 4 more in the wings - bigger guns started rolling out during the conflict. The brainchild of Maj. Paul I. “Pappy” Gunn, testing of heavily armed B-25s with 8 .50 cals replacing in the nose, principally in the Pacific against Japanese shipping, proved to be quite successful. Further testing with even bigger guns resulted several interesting variants which were designed to bring massive amounts of firepower to bear during their strafing runs. The B-25G and B-25H included a number of .50 cal machine guns and a massive 75mm cannon which could tear into just about anything - mainly envisioned for ships, tanks, and fortifications - while the B-25J ditched the cannon to just rely on the firepower of the machine guns. With 8 in the nose, 4 'blisters' on the side, and the top turret facing forward with 2 more, even without a cannon, 14 .50s were nothing to laugh at, being the most 'forward firepower' of any Allied attack plane . The 'gunship' models still carried a conventional bomb-load of several thousand pounds for additional 'umph' (lacking the cannon, the 'J' could of course carry more than the 'G' and 'H'). Some would also see service with the Marines, designated the PBJ-1H. 

Similarly, the A-26B was built to mount 6, 8, or even 10 .50 cals in the nose depending on the sub-model, and later modifications, some which only saw action in Vietnam, also allowed 8 rockets or 6 more .30 cals on the wing, or replacement of the .50s with 4 20mm cannons. A purpose built platform for the 75mm (and early drafts actually envisioned it as a bomber killer, not an attack aircraft), the XA-38 Grizzly, was also built mounting a 75mm cannon and 6 .50 cals. The first model rolled out in May, 1944, and performed well, but far too late for the war. The second prototype was built, but the war was already seen as nearing an end, and further, as it shared an engine with the B-29 which had priority, production was never ordered.

With that many guns though, in all cases the emphasis was on only a few overwhelming strafing runs. In the case of the cannon, the obvious slow rate of fire required a fairly stressful low, slow, and steady approach to line up a shot. As for the massive banks of machine guns, well, ammunition ain't light, and even with 400+ rounds per gun, it meant only a few seconds of actual firing. Depending on the mission too, guns might be stripped to allow more bomb load, which further illustrates that these were still, in the end, not quite the gunship you have in mind.

To be sure, all of these configurations were based on the idea that the planes would be performing CAS duties or shipping interdiction, coming in low for strafing runs of the target, not circling far up in the sky keeping fire pinpointed, but they do fit into the broader idea of gunship support. The US Army had toyed with the idea in the interwar years, even running a successful test in 1926 by 1LT Fred Nelson of side-firing machine guns on a DH-4, but nothing ever came out of that during peacetime. During the war, it wasn't really revisited, as there was really just one guy who was beating the drum for this, 1LT G.C. MacDonald, and he was mostly ignored. He submitted a proposal in 1942 for side-firing machine guns, and in 1945, upped the ante with a proposal for bazookas mounted on spotter planes, but was ignored. 'On the ground' modifications did result in a handful of C-47s being fitted with waist-mounted .50 cals to provide support in Burma but this was an entirely off-the limited addition that was not imitated elsewhere, nor even particularly known about.

As a Lt. Col. in 1961, MacDonald would again submit his proposal to a Tactical Air Command panel looking at solutions for defending the 'Strategic Hamlets' in Vietnam, but was ignored again. It was only a chance meeting that MacDonald had later that year with Ralph Flexman, an engineer with Bell doing active reserve duty who had also been pondering a similar idea, that would see the project gain wings, eventually resulting in the AC-47.

**Further Reading**

    Development and Employment of Fixed-Wing Gunships 1962-1972 by Jack S. Ballard
    American Attack Aircraft since 1926 by E.R. Johnson.
    Beech Aircraft and their Predecessors by AJ Pelletier
    Gunships: A Pictorial History of Spooky by Larry Davis
    B-25 Mitchell Units of the MTO by Steve Pace
    A-26 Invader Units of World War II by Jim Roeder
    The Illustrated Encyclopedia of Combat Air by Bill Gunston
    PBJ Mitchell Units of the Pacific War by Jerry Scutts

Edit: Oh! I almost forgot one other thing to mention. Obviously, this is just the US. I'm familiar with several of the CAS aircraft they used in this mold, so that is what I focused on. *But* there is the Soviet Tupolev Tu-2Sh. I can't say much about it as, well, I don't have too much on it, but it is touched on briefly in "Twin-Engined Fighters Attack Aircraft and Bombers" by Yefiim Gordon and Tupolev Aircraft Since 1922 by Bill Gunston, which I'm drawing on here.

Basically, the Soviets made several test versions of this, but never went into production with any of them. One was not unlike the American planes above. A big 75mm gun in the nose for taking down big targets. A similar version, tried post-war, went a bit more varied with two 45mm cannons, two 37mm cannons, and the usual two 20mm cannons on the wings, plus a 12.7mm turret on top. A version with a 57mm cannon mounted from the bomb bay and the two 20mms also was tested. However, these were all, well, the *practical* tests. The original test was quite the monster, with 88 PPSh-41 submachine guns crammed into the fuselage, angled downwards to fire at infantry as it flew above them. Technically it worked but reloading in the air was such a problem that they didn't continue with the project. Even with the big 72-round drum magazine, it was just too short a firing window to be worth bothering, I guess, and they instead went with the more conventional tests above. Still though, it is possibly the closest thing to the Spooky or AC-130 built in World War II.
මේ සඳහා කෙටි පිළිතුර &quot;නැත&quot; යන්නයි. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී AC-130 තුවක්කුවට දිගු කාලයක් තිස්සේ බර, ගුවනින් ගොඩබිමට ගිනි තැබීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලද ගුවන් යානයක් - සැසඳිය හැකි ආයුධයක් නොතිබුණි. AC-130 හි පූර්වගාමියා, AC-47 &quot;Spooky&quot; හෝ වඩාත් ජනප්‍රිය, &quot;Puff the Magic Dragon&quot;, C-47 එහි වේදිකාව ලෙස භාවිතා කරන අතරතුර - WWII හි ලබා ගත හැකි ගුවන් යානයක් - 1960 දශකයේ නිෂ්පාදනයකි. *දැන්*, එනම්, AC-47 තුනී වාතයෙන් බිහි වූවක් නොවන අතර, එය දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී සහ ඊට පෙර පවා පැවති දීර්ඝ අදහස් සහ මූලාකෘති වල පවතී. දෙවන ලෝක යුද්ධයට පෙර මැෂින් තුවක්කු පොකුරක් ගුවන් යානයක දමාගෙන යද්දී - 20 දශකයේ දී එක්සත් ජනපද හමුදාව විසින් ප්‍රථම වරට නම් කරන ලද &#39;ප්‍රහාරක&quot; ගුවන් යානය වන A-2, 2 .30 කැලරි සහ තවත් 4 ක් පියාපත් තුළ රැගෙන ගියේය - විශාල තුවක්කු ගැටුම අතරතුර ආරම්භ විය. මේජර් පෝල් I. &quot;Pappy&quot; Gunn ගේ සංකල්පයක් වන අතර, ප්‍රධාන වශයෙන් පැසිෆික් සාගරයේ ජපන් නැව් ගමනාගමනයට එරෙහිව දැඩි ලෙස සන්නද්ධ B-25 cal 8 .50 සමඟ පරීක්ෂා කිරීම සාර්ථක විය. ඊටත් වඩා විශාල තුවක්කු සමඟින් සිදු කරන ලද පරීක්ෂණවල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස B-25G සහ B-25H .50 cal මැෂින් තුවක්කු සහ දැවැන්ත 75mm කාලතුවක්කුවකින් සමන්විත වූ දැවැන්ත ප්‍රමාණයේ ගිනි බලයක් ගෙන ඒම සඳහා නිර්මාණය කරන ලදී. ප්‍රධාන වශයෙන් නැව්, ටැංකි සහ බලකොටු සඳහා අදහස් කරන ඕනෑම දෙයකට ඉරා දැමිය හැකිය - B-25J මැෂින් තුවක්කු වල ගිනි බලය මත පමණක් විශ්වාසය තැබීමට කාලතුවක්කුව අතහැර දැමීය, නාසයේ 8 ක්, පැත්තේ &#39;බිබිලි&#39; 4 ක් ඇත. සහ තවත් 2ක් සමඟ ඉදිරියට මුහුණ ලා ඇති ඉහළ ටර්ට් එක, කාලතුවක්කුවක් නොමැතිව වුවද, තත්පර 14 .50 සිනහ වීමට කිසිවක් නොවීය, එය මිත්‍ර පාක්ෂික ප්‍රහාරක ගුවන් යානයක වඩාත්ම &#39;ඉදිරි ගිනි බලය&#39; විය. &#39;තුවක්කු&#39; මාදිලි තවමත් අමතර &#39;umph&#39; සඳහා රාත්තල් දහස් ගණනක සාම්ප්‍රදායික බෝම්බ බරක් රැගෙන ගියේය (කාලතුවක්කුව නොමැති නම්, &#39;J&#39; හට &#39;G&#39; සහ &#39;H&#39; වලට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් රැගෙන යා හැකිය). සමහරුන් PBJ-1H ලෙස නම් කරන ලද මැරීන් භටයන් සමඟ සේවය ද දකිනු ඇත. ඒ හා සමානව, A-26B උප මාදිලිය මත පදනම්ව නාසයේ 6, 8, හෝ 10 .50 cals පවා සවි කිරීමට ඉදිකරන ලද අතර පසුව වෙනස් කිරීම්, වියට්නාමයේ පමණක් ක්‍රියාත්මක වූ සමහරක් රොකට් 8 ක් හෝ 6 ක් සඳහා ඉඩ ලබා දුන්නේය. පියාපත් මත කැලරි 30 ක් හෝ මිලිමීටර් 20 කාලතුවක්කු 4 ක් සමඟ .50s වෙනුවට ආදේශ කිරීම. මිලිමීටර් 75 සඳහා අරමුණක් ගොඩනඟන ලද වේදිකාවක් (සහ මුල් කෙටුම්පත් ඇත්ත වශයෙන්ම එය බෝම්බකරු ඝාතකයෙකු ලෙස මිස ප්‍රහාරක ගුවන් යානයක් නොවේ), XA-38 Grizzly ද ඉදිකරන ලද්දේ මිලිමීටර් 75 කාලතුවක්කුවක් සහ 6 .50 කැලරි සවිකරමිනි. පළමු මාදිලිය 1944 මැයි මාසයේදී එළිදැක්වූ අතර එය හොඳින් ක්‍රියාත්මක විය, නමුත් යුද්ධයට බොහෝ ප්‍රමාද විය. දෙවන මූලාකෘතිය ගොඩනගා ඇත, නමුත් යුද්ධය දැනටමත් අවසන් වෙමින් පවතින බව දැක ඇති අතර, එය ප්‍රමුඛතාවය ඇති B-29 සමඟ එන්ජිමක් බෙදා ගත් බැවින්, නිෂ්පාදනය කිසි විටෙකත් ඇණවුම් නොකළේය. බොහෝ තුවක්කු සමඟ වුවද, සෑම අවස්ථාවකදීම අවධාරණය වූයේ අති විශාල ස්ට්‍රැෆින් ලකුණු කිහිපයක් පමණි. කාලතුවක්කුව සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, පැහැදිලි මන්දගාමී ගිනි අනුපාතයට වෙඩි තැබීමක් පෙළගැස්වීමට තරමක් ආතති සහගත අඩු, මන්දගාමී සහ ස්ථාවර ප්‍රවේශයක් අවශ්‍ය විය. මැෂින් තුවක්කු විශාල බැංකු සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, පතොරම් සැහැල්ලු නොවේ, සහ තුවක්කුවකට උණ්ඩ 400+ තිබුණත්, එයින් අදහස් කළේ සැබෑ වෙඩි තැබීම් තත්පර කිහිපයක් පමණි. මෙහෙයුම මත පදනම්ව, තවත් බෝම්බ පැටවීමට ඉඩ දීම සඳහා තුවක්කු ගලවා ගත හැකිය, එයින් තවදුරටත් පෙන්නුම් කරන්නේ මේවා තවමත්, අවසානයේ දී, ඔබ සිතේ ඇති තුවක්කුව නොවේ. නිසැකවම, මෙම සියලු වින්‍යාසයන් පදනම් වී ඇත්තේ ගුවන් යානා CAS රාජකාරි හෝ නැව්ගත කිරීම් තහනම් කිරීම් සිදු කරනු ඇති බවට අදහස මත පදනම් වූ අතර, ඉලක්කයට පහර දීම සඳහා පහත් මට්ටමකට පැමිණේ, ගින්න නිශ්චිතව තබා ගනිමින් අහසේ බොහෝ දුරට රවුම් නොයනු ඇත, නමුත් ඒවා ගැලපේ. තුවක්කු සහාය පිළිබඳ පුළුල් අදහස තුළට. 1926 දී 1LT ෆ්‍රෙඩ් නෙල්සන් විසින් DH-4 මත පැති වෙඩි තැබීමේ මැෂින් තුවක්කු පිළිබඳ සාර්ථක පරීක්‍ෂණයක් පවා ක්‍රියාත්මක කරමින් අන්තර් යුද සමයේ එක්සත් ජනපද හමුදාව මෙම අදහස සමඟ සෙල්ලම් කර ඇත, නමුත් සාම කාලය තුළ එයින් කිසිවක් එළියට ආවේ නැත. යුද්ධය අතරතුර, එය ඇත්ත වශයෙන්ම නැවත බැලීමක් සිදු නොකළේ, මේ සඳහා බෙරය ගසමින් සිටි එක් පුද්ගලයෙක්, 1LT GC MacDonald, සහ ඔහු බොහෝ දුරට නොසලකා හරින ලදී. ඔහු 1942 දී පැති වෙඩි තැබීමේ මැෂින් තුවක්කු සඳහා යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළ අතර, 1945 දී, ස්පෝටර් ප්ලේන් මත සවි කර ඇති බසූකා සඳහා යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළ නමුත් එය නොසලකා හරින ලදී. &#39;On the ground&#39; වෙනස් කිරීම්වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස බුරුමයේ ආධාරකයක් සැපයීම සඳහා C-47 යානා අතලොස්සකට ඉණ මත සවි කර ඇති .50 cals සවි කර ඇත, නමුත් මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම සීමා සහිත එකතු කිරීමක් වූ අතර එය වෙනත් තැන්වල අනුකරණය නොකළ හෝ විශේෂයෙන් නොදන්නා . 1961 දී ලුතිනන් කර්නල්වරයෙකු ලෙස, මැක්ඩොනල්ඩ් නැවතත් වියට්නාමයේ &#39;උපාය මාර්ගික ගම්මාන&#39; ආරක්ෂා කිරීම සඳහා විසඳුම් සොයන උපායශීලී ගුවන් විධාන මණ්ඩලයකට ඔහුගේ යෝජනාව ඉදිරිපත් කළ නමුත් එය නැවත නොසලකා හරින ලදී. මැක්ඩොනල්ඩ් එම වසරේ අගභාගයේදී බෙල් සමඟ සක්‍රීය සංචිත රාජකාරියේ යෙදී සිටින ඉංජිනේරුවෙකු වන රැල්ෆ් ෆ්ලෙක්ස්මන් සමඟ අහම්බෙන් හමුවීමක් පමණක් විය, ඔහු ද එවැනිම අදහසක් ගැන කල්පනා කරමින් සිටියේය, එමඟින් ව්‍යාපෘතියට පියාපත් ලැබෙනු ඇත, අවසානයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස AC-47. **වැඩිදුර කියවීම** 1926 සිට ER ජොන්සන් විසින් Jack S. Ballard American Attack Aircraft විසින් 1962-1972 Fixed-Wing Gunships සංවර්ධනය කිරීම සහ යෙදවීම. AJ Pelletier Gunships විසින් Beech ගුවන් යානා සහ ඒවායේ පූර්වගාමීන්: A Pictorial History of Spooky by Larry Davis B-25 Mitchell Units of the MTO by Steve Pace A-26 Invader Units of World War II by Jim Roeder The Illustrated Encyclopedia of Combat Air by Bill Gunston Air PBJ මිචෙල් පැසිෆික් යුද්ධයේ ඒකක Jerry Scutts විසින් සංස්කරණය කරන්න: ඔහ්! මට සඳහන් කිරීමට තවත් එක් දෙයක් පාහේ අමතක විය. නිසැකවම, මෙය එක්සත් ජනපදය පමණි. ඔවුන් මෙම අච්චුවේ භාවිතා කළ CAS ගුවන් යානා කිහිපයක් මට හුරුපුරුදු බැවින් මා අවධානය යොමු කළේ එයයි. *නමුත්* සෝවියට් Tupolev Tu-2Sh ඇත. මට ඒ ගැන වැඩිය කියන්න බැහැ, හොඳයි, මට ඒ ගැන වැඩිය නැහැ, නමුත් 1922 සිට Bill Gunston විසින් Yefiim Gordon සහ Tupolev Aircraft විසින් &quot;Twin-Engineed Fighters Attack Aircraft and Bombers&quot; තුළ එය කෙටියෙන් ස්පර්ශ කර ඇත. , මම මෙහි අඳින්නේ. මූලික වශයෙන්, සෝවියට්වරු මෙහි පරීක්ෂණ අනුවාදයන් කිහිපයක් සාදන ලද නමුත් ඒවා කිසිවක් සමඟ නිෂ්පාදනයට ගියේ නැත. එකක් ඉහත ඇමරිකානු ගුවන් යානා මෙන් නොවීය. විශාල ඉලක්ක ඉවත් කිරීම සඳහා නාසයේ මිලිමීටර් 75 විශාල තුවක්කුවක්. සමාන අනුවාදයක්, පශ්චාත් යුධ සමයේදී උත්සාහ කරන ලද අතර, මිලිමීටර් 45 කාලතුවක්කු දෙකක්, මිලිමීටර් 37 කාලතුවක්කු දෙකක් සහ පියාපත් මත ඇති සාමාන්‍ය මිලිමීටර් 20 කාලතුවක්කු දෙකක් සහ ඉහළට මිලිමීටර් 12.7 ටර්ට් එකක් සමඟ තරමක් වෙනස් විය. බෝම්බ බොක්කෙන් සවිකර ඇති මිලිමීටර් 57 කාලතුවක්කුවක් සහිත අනුවාදයක් සහ මිලිමීටර් 20 දෙක ද පරීක්ෂා කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, මේ සියල්ල, *ප්‍රායෝගික* පරීක්ෂණ විය. මුල් පරීක්ෂණය තරමක් රකුසා විය, 88 PPSh-41 සබ්මැරීන් තුවක්කු බඳ තුළට තද කර, පාබල හමුදාවට ඉහළින් පියාසර කරන විට පාබල හමුදාවට වෙඩි තැබීමට පහළට නැඹුරු විය. තාක්‍ෂණිකව එය ක්‍රියාත්මක වූ නමුත් වාතයේ රීලෝඩ් කිරීම එතරම් ගැටලුවක් වූ අතර ඔවුන් ව්‍යාපෘතිය දිගටම කරගෙන ගියේ නැත. විශාල වට 72 ඩ්‍රම් සඟරාව සමඟ වුවද, එය කරදර කිරීමට තරම් කෙටි වෙඩි තැබීමේ කවුළුවක් විය, මම අනුමාන කරමි, ඒ වෙනුවට ඔවුන් ඉහත සාම්ප්‍රදායික පරීක්ෂණ සමඟ ගියහ. කෙසේ වෙතත්, එය දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී ඉදිකරන ලද Spooky හෝ AC-130 ට ආසන්නතම දෙය විය හැකිය.