You can point to some widespread elements that contributed to the war.  Social Darwinism, nationalism, militarism may have, to debatable degrees, made the leadership and population of Europe more accepting of the idea of a general conflict.  There was likely also an lack of appreciation for the risk of a drawn out exhaustive conflict by some leaders and the general public.  While there is some evidence (from quotes from Moltke and other military figures) for instance that the possibility for a long war wasn't totally disregarded, the more popular opinion was that a long war was impossible because no nation could afford it economically.  This idea was put forward, perhaps most famously, in *The Great Illusion* by Norman Angell, and in the end I think that we'd have to agree he was largely right if only the actors in the drama had had the foresight to see.

At a lower level, though, each major player had their OWN specific reasons for accepting the war... things they wanted to get out of it.

Austria-Hungary wanted to punish Serbia for a track record of supporting separatist agitation and terrorism.  Austria also strongly (and correctly) suspected, and had some but not enough proof, that elements of the Serb government were actively involved with the assassination of Franz Ferdinand.  Austria also saw an opportunity to strengthen their influence in the Balkan region which might have enabled them (in their own excessively optimistic minds) to build an extended economic zone.

Serbian leaders knew that if they allowed a proper investigation, the Austrians would be able to justify overthrowing the Serb government and installing a puppet (because they knew they  were busted).  The only hope the Serb government had of retaining it's position was to fight it out and hope the Russians decided to help them and could beat the Austrians.  

Russia (who had no treaty with Serbia, so don't "web of alliances" this situation) had a desperate need to defend their last remaining proxy in the Balkans and to restore their credibility in the region.  After having been seen as letting down the Serbs in 1908 by not contesting the formal annexation of Bosnia by Austria, seen (by previously preferred proxy Bulgaria) as betraying Bulgaria in 1912/1913 in favor of the Serbs during the Balkan Wars, and seen by the Serbs as not supporting them in 1913 when they tried to annex Albania, there was certainly a track record of diplomatic "failure" and "weakness" growing.  The Russians also had long term goals to acquire Constantinople and the Turkish Straits, which were so important to their economy, and a general war could offer at least a restoration of their Balkan influence and possibly the possession of the straits (if the Ottomans joined the Central Powers and if Russia won, of course).

Germany had this encirclement syndrome thing going on.  They saw France building up for war with the new 3 year law, in theory leading to a 50% increase in peacetime army size and over time a similar increase in reserve manpower.  They saw similar build ups in the Russian force, as well as vast improvements in Russia mobilization speeds that could nearly rival the Germans ability to deploy to the Polish front.  Germany also knew that France had been unwilling to fight over Balkan issues in the past (1908, 1913) and that Russia had always backed down in the past.  In the opinion of German leadership, if Russia didn't back down this time too then that meant France wanted a war.  Germany probably overestimated the future military strength of France (there was a pretty good chance that the 3 year conscription law, which was very contentious when it was passed, wouldn't have lasted long) and definitely overestimated Russian military ability in 1914, but hindsight offers us these advantages.

France worried that they would be at risk of losing the Russian alliance after not supporting Russia in 1908 and 1913 during those Balkan crises.  France did not have to support Russia in 1914, yet they chose to do so for their own reasons.  The record of diplomatic communication and activities of the French ambassador Paleologue show that French officials went so far as to encourage Russia to escalate the situation rather than attempt to calm the crisis.  There were also many in France that longed to avenge the defeat of 1871 and the loss of Alsace and Lorraine, but sometimes that influence gets overplayed.  That sort of thinking did exist, however, in the public and in government.

 & #x200B;

So all the major players had reasons that, in June/July 1914, they thought were of strategic importance either politically, militarily, or both.  They all had opportunities the step away from the war, but each decided the potential gains were worth the risks that war entailed.
යුද්ධයට දායක වූ පුලුල්ව පැතිරුනු අංග කිහිපයක් ඔබට පෙන්වා දිය හැක. සමාජ ඩාවින්වාදය, ජාතිකවාදය, මිලිටරිවාදය, විවාදාත්මක මට්ටම් දක්වා, යුරෝපයේ නායකත්වය සහ ජනගහනය පොදු ගැටුමක් පිළිබඳ අදහස වඩාත් පිළිගැනීමට ලක් කර ඇත. සමහර නායකයින් සහ සාමාන්‍ය ජනතාව විසින් උද්දීපනය කරන ලද විස්තීර්ණ ගැටුමක අවදානම පිළිබඳ අගය කිරීමක් ද නොතිබෙන්නට ඇත. දිගු යුද්ධයක් සඳහා ඇති හැකියාව මුලුමනින්ම නොසලකා හරිනු නොලැබූ බවට සමහර සාක්ෂි (මෝල්ට්කේ සහ අනෙකුත් හමුදා පුද්ගලයින්ගේ උපුටා දැක්වීම් වලින්) ඇතත්, වඩාත් ජනප්රිය මතය වූයේ දිගු යුද්ධයක් ආර්ථික වශයෙන් දරාගත නොහැකි නිසා දිගු යුද්ධයක් කළ නොහැකි බවයි. මෙම අදහස නෝමන් ඒන්ජල් විසින් රචිත *The Great Illusion* හි සමහර විට වඩාත් ප්‍රසිද්ධ ලෙස ඉදිරිපත් කරන ලද අතර අවසානයේ මම සිතන්නේ නාට්‍යයේ නළුවන්ට පමණක් දැකීමට දූරදර්ශී බවක් තිබුනේ නම් ඔහු බොහෝ දුරට නිවැරදි බව අපට එකඟ විය යුතු බවයි. . කෙසේ වෙතත්, පහළ මට්ටමේ දී, සෑම ප්‍රධාන ක්‍රීඩකයෙකුටම යුද්ධය පිළිගැනීමට ඔවුන්ගේම විශේෂිත හේතු තිබුණි ... ඔවුන්ට එයින් ඉවත් වීමට අවශ්‍ය දේවල් තිබුණි. ඔස්ට්‍රියා-හංගේරියාවට අවශ්‍ය වූයේ බෙදුම්වාදී උද්ඝෝෂණ සහ ත්‍රස්තවාදයට සහාය දීමේ වාර්තාවක් සම්බන්ධයෙන් සර්බියාවට දඬුවම් කිරීමට ය. ෆ්‍රාන්ස් ෆර්ඩිනන්ඩ් ඝාතනයට සර්බියානු ආන්ඩුවේ කොටස් සක්‍රීයව සම්බන්ධ වූ බවට ඔස්ට්‍රියාව ද දැඩි ලෙස (සහ නිවැරදිව) සැක කරන අතර සමහර නමුත් ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොතිබුණි. ඔස්ට්‍රියාව ද බෝල්කන් කලාපයේ ඔවුන්ගේ බලපෑම ශක්තිමත් කිරීමට අවස්ථාවක් දුටුවේය, එමඟින් ඔවුන්ට (ඔවුන්ගේම අධික ශුභවාදී මනසින්) විස්තීර්ණ ආර්ථික කලාපයක් ගොඩනැගීමට හැකි විය. සර්බියානු නායකයන් දැන සිටියේ ඔවුන් නිසි පරීක්ෂණයකට ඉඩ දෙන්නේ නම්, ඔස්ට්‍රියානුවන්ට සර්බියානු රජය පෙරළා රූකඩයක් ස්ථාපනය කිරීම සාධාරණීකරණය කිරීමට හැකි වනු ඇති බව (ඔවුන් බිඳ දැමූ බව ඔවුන් දැන සිටි නිසා). සර්බියානු රජයට තම ස්ථාවරය තබා ගැනීමට තිබූ එකම බලාපොරොත්තුව වූයේ එයට එරෙහිව සටන් කිරීම සහ රුසියානුවන් ඔවුන්ට උදව් කිරීමට තීරණය කර ඔස්ට්‍රියානුවන් පරාජය කළ හැකි යැයි බලාපොරොත්තු වීමයි. රුසියාවට (සර්බියාව සමඟ කිසිදු ගිවිසුමක් නොතිබුණි, එබැවින් මෙම තත්වය &quot;සන්ධාන ජාලය&quot; නොකරන්න) බෝල්කන් ප්‍රදේශයේ ඔවුන්ගේ අවසාන ප්‍රොක්සි ආරක්ෂා කර ගැනීමට සහ කලාපය තුළ ඔවුන්ගේ විශ්වාසනීයත්වය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමට මංමුලා සහගත අවශ්‍යතාවයක් තිබුණි. 1908 දී ඔස්ට්‍රියාව විසින් බොස්නියාව විධිමත් ලෙස ඈඳා ගැනීමට තරඟ නොකිරීමෙන් සර්බියානුවන් පහත් කළ බවක් දැකීමෙන් පසුව, (පෙර කැමති ප්‍රොක්සි බල්ගේරියාව විසින්) 1912/1913 දී බෝල්කන් යුද්ධ සමයේදී සර්බියානුවන්ට පක්ෂව බල්ගේරියාව පාවා දීමක් ලෙස දැකිය හැකි විය. සර්බියානුවන් 1913 දී ඇල්බේනියාව ඈඳා ගැනීමට උත්සාහ කළ විට ඔවුන්ට සහාය නොදැක්වූ අතර, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික &quot;අසාර්ථකත්වය&quot; සහ &quot;දුර්වලත්වය&quot; වර්ධනය වීම පිළිබඳ වාර්තාවක් නිසැකවම තිබුණි. රුසියානුවන්ට ඔවුන්ගේ ආර්ථිකයට ඉතා වැදගත් වූ කොන්ස්තන්තිනෝපල් සහ තුර්කි සමුද්‍ර සන්ධිය අත්පත් කර ගැනීමේ දිගුකාලීන ඉලක්ක ද තිබූ අතර, සාමාන්‍ය යුද්ධයකට අවම වශයෙන් ඔවුන්ගේ බෝල්කන් බලපෑම ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට සහ සමහර විට සමුද්‍ර සන්ධිය සන්තකයේ තබා ගැනීමට (ඔටෝමන්වරු සම්බන්ධ වූයේ නම්) මධ්‍යම බලවතුන් සහ රුසියාව ජයග්‍රහණය කළේ නම්, ඇත්ත වශයෙන්ම). ජර්මනියේ මෙම වටලෑමේ සින්ඩ්‍රෝමය සිදුවෙමින් පැවතුනි. ඔවුන් දුටුවේ ප්‍රංශය නව වසර 3 නීතිය සමඟ යුද්ධය සඳහා ගොඩනැගුණු අතර, න්‍යායාත්මකව සාමකාමී හමුදා ප්‍රමාණය 50% කින් වැඩි වීමක් සහ කාලයත් සමඟ සංචිත මිනිස්බලයේ ද ඒ හා සමාන වැඩි වීමක් සිදු විය. රුසියානු හමුදාවේ සමාන ගොඩනැගීම් මෙන්ම, පෝලන්ත පෙරමුණට යෙදවීමට ජර්මානුවන්ට ඇති හැකියාවට ප්‍රතිවාදී විය හැකි රුසියාව බලමුලු ගැන්වීමේ වේගයේ විශාල දියුණුවක් ඔවුන් දුටුවේය. ප්‍රංශය අතීතයේ (1908, 1913) බෝල්කන් ප්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් සටන් කිරීමට අකමැති වූ බවත් රුසියාව අතීතයේ සෑම විටම පසුබැස ගිය බවත් ජර්මනිය ද දැන සිටියේය. ජර්මානු නායකත්වයේ මතය අනුව, රුසියාව මෙවරත් පසුබසින්නේ නැත්නම් ඒ කියන්නේ ප්‍රංශයට යුද්ධයක් අවශ්‍යයි. ජර්මනිය බොහෝ විට ප්‍රංශයේ අනාගත යුධ ශක්තිය අධිතක්සේරු කර ඇත (එය සම්මත කරන විට ඉතා මතභේදාත්මක වූ වසර 3 ක බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගැනීමේ නීතිය දිගු කලක් නොපවතින බවට හොඳ අවස්ථාවක් තිබුණි) සහ 1914 දී රුසියානු හමුදා හැකියාව අධිතක්සේරු කර ඇත, නමුත් පසුකාලීනව අපට මෙම වාසි ලබා දෙයි. එම බෝල්කන් අර්බුද වලදී 1908 සහ 1913 දී රුසියාවට සහය නොදැක්වීමෙන් පසු රුසියානු සන්ධානය අහිමි වීමේ අවදානමකට ලක් වනු ඇතැයි ප්‍රංශය කනස්සල්ලට පත්ව සිටියේය. ප්‍රංශයට 1914 දී රුසියාවට සහාය දැක්වීමට සිදු නොවුණත් ඔවුන් එසේ කිරීමට තීරණය කළේ ඔවුන්ගේම හේතූන් මතයි. ප්‍රංශ තානාපති Paleologue ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සන්නිවේදනය සහ ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ වාර්තාව පෙන්නුම් කරන්නේ අර්බුදය සමනය කිරීමට උත්සාහ කරනවාට වඩා තත්වය උත්සන්න කිරීමට රුසියාව දිරිමත් කිරීමට ප්‍රංශ නිලධාරීන් දුරදිග ගිය බවයි. 1871 පරාජයට සහ ඇල්සේස් සහ ලොරේන් අහිමි වීමෙන් පළිගැනීමට ආශාවෙන් සිටි බොහෝ දෙනෙක් ප්‍රංශයේ සිටි නමුත් සමහර විට එම බලපෑම ඉක්මවා යයි. කෙසේ වෙතත්, එවැනි චින්තනයක් මහජනතාව තුළ සහ රජය තුළ පැවතුනි. &amp; #x200B; එබැවින් සියලුම ප්‍රධාන ක්‍රීඩකයින්ට 1914 ජූනි/ජූලි මාසවලදී දේශපාලනිකව, යුධමය වශයෙන් හෝ දෙකම උපායමාර්ගික වැදගත්කමක් ඇතැයි සිතීමට හේතු තිබුණි. ඔවුන් සියල්ලන්ටම යුද්ධයෙන් පියවරක් ඈතට යාමට අවස්ථාව තිබුනා, නමුත් සෑම කෙනෙකුම තීරණය කළේ යුද්ධයේ අවදානමට වඩා විභව ජයග්‍රහණ වටින බවයි.