This answer will focus on convoys in the Atlantic in both wars - the Japanese experience in the Pacific in WW2 diverged significantly. While convoys in both WW1 and WW2 appear similar, with destroyers and smaller ships escorting a large amount of merchant ships, they protected their charges in very different ways. In the First World War, the ability to reliably detect and sink submerged submarines was lacking. This meant that convoys could not effectively kill submarines threatening them. Instead, convoys protected shipping in three main ways. Firstly, they reduced the chance that ships would encounter a submarine. Convoys and independently sailing ships were as easy to spot for a submarine, but an individual sub was much less likely to encounter a convoy, simply because there were much fewer convoys. Convoy escorts could also interfere with a submarine's ability to approach a convoy, especially once the RN began to escort convoys with blimps or kite balloons. By spotting a submarine on approach, they could force it to submerge, greatly decreasing its speed, and allowing the convoy to escape. Finally, outlying escorts attacked submarines, with the aim of forcing them to break off their attack on the convoy. The primary aim was not to kill the submarines, but to damage and deter it. 

In the Second World War, things changed significantly. The advent of sonar meant that submarines could reliably be detected. The threat environment also changed. Instead of having to protect against single submarines, wolf-packs of multiple submarines were the main threat to the convoy. This meant that submarines could no longer be driven off - if the escort devoted its attention to driving off a single submarine, as it did in WW1, then the rest of the wolf-pack would savage the convoy. Instead, submarines had to be destroyed. Convoys moved from being primarily about passively protecting shipping to actively being a killing ground for U-boats. Convoy escorts were greatly strengthened, and given better tools and training for killing U-boats.  In the First World War, the majority of U-boats were sunk by mines or by hunting destroyers., with only a small proportion being sunk by convoy escorts. In the Second, convoy escorts and aircraft were the two biggest killers of U-boats. 

Convoy alone could not reliably protect shipping against surface attacks. In 1917, a British convoy to Norway was completely destroyed by two German cruisers. Several convoys were destroyed or attacked by German surface raiders in WW2, including HX 84 and SLS 64. To protect against this, the escort could be strengthened with battleships - HMS Ramillies deterred  an attack on HX 106 by *Scharnhorst* and *Gneisenau* in February 1941. The convoy could also have a strong protective covering force, which could speed to the rescue of the convoy, but remain separate and comparatively safe from submarine attack. This was commonly done in the Arctic theatre, and for important convoys like Operation Pedestal in the Mediterranean.
මෙම පිළිතුර යුද්ධ දෙකෙහිම අත්ලාන්තික් සාගරයේ රථ පෙළ කෙරෙහි අවධානය යොමු කරනු ඇත - WW2 හි පැසිෆික් කලාපයේ ජපන් අත්දැකීම් සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් විය. WW1 සහ WW2 දෙකෙහිම රථ පෙළ එක හා සමානව පෙනෙන අතර, විනාශ කරන්නන් සහ කුඩා නැව් විශාල වෙළඳ නැව් ප්‍රමාණයක් රැගෙන යන අතර, ඔවුන් ඔවුන්ගේ ගාස්තු වෙනස් ආකාරවලින් ආරක්ෂා කළහ. පළමු ලෝක සංග්‍රාමයේදී, ජලයෙන් යට වූ සබ්මැරීන විශ්වාසදායක ලෙස හඳුනාගෙන ගිල්වීමේ හැකියාව අඩු විය. මෙයින් අදහස් කළේ සබ්මැරීනවලට තර්ජනයක් වන සබ්මැරීන ඵලදායී ලෙස මරා දැමිය නොහැකි බවයි. ඒ වෙනුවට, රථ පෙළ ප්‍රධාන ආකාර තුනකින් නැව් ගමනාගමනය ආරක්ෂා කළේය. පළමුව, ඔවුන් නැව්වලට සබ්මැරීනයක් හමුවීමේ අවස්ථාව අඩු කළහ. යාත්‍රා සහ ස්වාධීනව යාත්‍රා කරන නැව් සබ්මැරීනයකට හඳුනා ගැනීම තරම් පහසු විය, නමුත් තනි පුද්ගල සබ් එකකට රථ පෙළක් හමුවීමේ සම්භාවිතාව බෙහෙවින් අඩු විය, හුදෙක් රථ පෙළ අඩු බැවින්. විශේෂයෙන් RN විසින් බ්ලිම්ප් හෝ සරුංගල් බැලූන් සහිත රථ පෙළක් පරිවාර කිරීමට පටන් ගත් පසු, පරිවාර පරිවාර සබ්මැරීනයකට රථ පෙළකට ළඟා වීමේ හැකියාවට බාධා කළ හැකිය. සබ්මැරීනයක් ළඟට පැමිණීමෙන් ඔවුන් එය ගිල්වීමට බල කළ හැකි අතර, එහි වේගය බෙහෙවින් අඩු කර, රථ පෙළට පැන යාමට ඉඩ සලසයි. අවසාන වශයෙන්, පිටස්තර පරිවාර භටයින් සබ්මැරීනවලට පහර දුන්නේ, රථ පෙළට එල්ල කළ ප්‍රහාරය නතර කිරීමට ඔවුන්ට බල කිරීමේ අරමුණින්. මූලික අරමුණ වූයේ සබ්මැරීන මරා දැමීම නොව, ඒවාට හානි කිරීම සහ වළක්වා ගැනීමයි. දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී, දේවල් සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් විය. සෝනාර් පැමිණීමෙන් අදහස් කළේ සබ්මැරීන විශ්වාසදායක ලෙස හඳුනාගත හැකි වීමයි. තර්ජනාත්මක පරිසරය ද වෙනස් විය. තනි සබ්මැරීන වලින් ආරක්ෂා වීම වෙනුවට සබ්මැරීන කිහිපයක වෘක ඇසුරුම් රථ පෙළට ඇති ප්‍රධාන තර්ජනය විය. මෙයින් අදහස් කළේ සබ්මැරීන තවදුරටත් පලවා හැරිය නොහැකි බවයි - පළමු ලෝක යුද්ධයේදී සිදු වූවාක් මෙන් තනි සබ්මැරීනයක් පලවා හැරීමට පරිවාරය අවධානය යොමු කළේ නම්, ඉතිරි වෘක ඇසුරුම රථ පෙළට වනචාර කරයි. ඒ වෙනුවට සබ්මැරීන විනාශ කිරීමට සිදු විය. ප්‍රධාන වශයෙන් නැව් ගමනාගමනය නිෂ්ක්‍රීයව ආරක්ෂා කිරීමේ සිට යූ-බෝට්ටු සඳහා සක්‍රීයව ඝාතන භූමියක් බවට පරිවාර මාරු විය. රථ පෙළ පරිවාර විශාල වශයෙන් ශක්තිමත් කරන ලද අතර U-බෝට්ටු මරා දැමීම සඳහා වඩා හොඳ මෙවලම් සහ පුහුණුව ලබා දෙන ලදී. පළමු ලෝක සංග්‍රාමයේදී, U-බෝට්ටු බහුතරයක් පතල් මගින් හෝ දඩයම් විනාශ කරන්නන් විසින් ගිල්වා දමන ලදී. දෙවනුව, රථ පෙළේ පරිවාර සහ ගුවන් යානා U-බෝට්ටු වල විශාලතම ඝාතකයන් දෙක විය. රථ පෙළට පමණක් මතුපිට ප්‍රහාරවලින් නැව් ගමනාගමනය විශ්වාසදායක ලෙස ආරක්ෂා කළ නොහැකි විය. 1917 දී නෝර්වේ වෙත බ්‍රිතාන්‍ය රථ පෙළක් ජර්මානු යාත්‍රා දෙකක් විසින් සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කරන ලදී. HX 84 සහ SLS 64 ඇතුළුව WW2 හි ජර්මානු මතුපිට ප්‍රහාරකයින් විසින් රථ පෙළ කිහිපයක් විනාශ කර හෝ ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදී. මෙයින් ආරක්ෂා වීමට, පරිවාර හමුදාව යුධ නැව් වලින් ශක්තිමත් කළ හැකිය - HMS Ramillies විසින් HX 106 වෙත *Scharnhorst* සහ *Gneisenau* විසින් ප්‍රහාරයක් වැළැක්වීය. 1941 පෙබරවාරි. රථ පෙළට ප්‍රබල ආරක්ෂිත ආවරණ බලකායක් ද තිබිය හැකි අතර, එය පරිවාර ගලවා ගැනීමට වේගවත් විය හැකි නමුත්, සබ්මැරීන ප්‍රහාරයෙන් වෙන්ව හා සාපේක්ෂව ආරක්ෂිතව පැවතිය හැකිය. මෙය සාමාන්‍යයෙන් සිදු කරනු ලැබුවේ ආක්ටික් රඟහලේදී සහ මධ්‍යධරණී මුහුදේ ඔපරේෂන් පෙඩස්ටල් වැනි වැදගත් රථ පෙළ සඳහා ය.