During  the  Truman  and  Eisenhower  Administration  the  top  income  tax  rate  was  absurdly  high.  This  was  to  pay  off  the  huge  debt  run  up  by  World  War  II.  Yet,  the  income  tax  was  far  more  progressive  in  those  days,  meaning  there  were  a  lot  more  tax  brackets.  People  who  earned  less  than  $ 200,000  a  year  payed  a  lower  rate,  and  there  were  twenty-four  brackets  below  that.  So  a  union  worker  who  earned  $10,000  a  year  paid  a  much  lower  tax  rate,  of  20%.  Prices  of  everything  were  much  lower  in  the  fifties.  You  could  buy  a  brand  new  three  bedroom  house  for  $15,000  and  a  new  Chevy  or  Ford  for  less  than  $2,000.  Gasoline  was  roughly  25 cents  a  gallon.  Yet,  the  top  tax  rate  was  extremely  high,  and  if  you  ever  watch  old  movies  or  TV  shows  from  the  fifties,  you  hear  people  carping  and  moaning  about  it  all  the  time.
ටෲමන් සහ අයිසන්හවර් පාලන සමයේදී ඉහළම ආදායම් බදු අනුපාතය විකාර සහගත ලෙස ඉහළ මට්ටමක පැවතුනි. මෙය සිදු වූයේ දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය නිසා ඇති වූ විශාල ණය ගෙවීම සඳහා ය. එහෙත්, ඒ දවස්වල ආදායම් බද්ද වඩා ප්‍රගතිශීලී විය, එයින් අදහස් කරන්නේ තවත් බදු වරහන් රාශියක් තිබූ බවයි. වසරකට ඩොලර් 200,000 ට වඩා අඩුවෙන් උපයන පුද්ගලයින් අඩු ගාස්තුවක් ගෙවූ අතර ඊට පහළින් වරහන් විසිහතරක් තිබුණි. එබැවින් වසරකට ඩොලර් 10,000ක් ඉපැයූ වෘත්තීය සමිති සේවකයෙකු ගෙවා ඇත්තේ 20% ක අඩු බදු අනුපාතයකි. පනස් ගණන්වල හැම දේකම මිල ගොඩක් අඩුයි. ඔබට නව නිදන කාමර තුනක නිවසක් ඩොලර් 15,000 කට සහ නව Chevy හෝ Ford ඩොලර් 2,000 ට අඩු මිලකට මිලදී ගත හැකිය. පෙට්‍රල් දළ වශයෙන් ගැලුමක් ශත 25ක් විය. එහෙත්, ඉහළම බදු අනුපාතිකය අතිශයින් ඉහළ මට්ටමක පැවති අතර, ඔබ කවදා හෝ පනස් ගණන්වල සිට පැරණි චිත්‍රපට හෝ රූපවාහිනී වැඩසටහන් නරඹන්නේ නම්, මිනිසුන් ඒ ගැන නිතරම කෙඳිරිගාමින් කෙඳිරිගාන අයුරු ඔබට ඇසේ.