The problem you mention is an open research question, and lots of people are working on how such an artificial limb may work.

A researcher at the University of Pittsburgh named [Andy Schwartz](_URL_1_) recently made headlines and [a 60 Minutes special](_URL_3_) on a brain machine interface for paralyzed patients. The Schwartz group uses what's called [the Utah array](_URL_2_) which connects the patient directly to the machine through leads that are implanted. The most recent iteration, if I'm not mistaken, is something like 100 leads, though I'm not all that familiar with their work.

One thing you will notice is that the arm in the 60 minutes special is HUGE. Well, huge compared to the patient and their own limb, at least. That's one of the biggest problems in artificial limbs today--being able to incorporate each and every degree of freedom in a human arm, all the way from the fingers, wrist, elbow, to shoulder. In addition, these artificial limbs must be lightweight, so the user is comfortable for long periods of time. On top of *that*, the limb must be *perfectly* reliable, working whenever called upon.

All of what I've mentioned already is focused just on the *mechanical* design of the arm. To get neural control, the Schwartz group looks at brain signals during typical arm movements, to try and isolate the waveforms and use them to control the arm. This is tough because the EEGs (I assume the signals are EEG, but if not please correct me!) are typically very noisy, but so far the Schwartz group has been able to find some correlations to different muscle and arm movements.

This accounts for the learning time required of patients as they adjust to their new arm. I can imagine some computer science methods in machine learning may help here, but in the end, since everyone is different, it will be a fact of life that there needs to be some training time before a patient is comfortable and able to use the arm with confidence.

AND this hasn't even touched on the idea of providing a "sense of touch" to the artificial limb user!! [There is an article on the front page](_URL_0_) right now about a robotic hand that can "feel," but I haven't had the chance to look more in depth on how that is accomplished. It seems to me like there are leads and wires from the hand that are able to provide this sense, but I am not yet convinced about how it will be received in the patient. The brain certainly has a lot of plasticity, and theoretically should be able to incorporate the robotic hand as its own, but questions remain as to if the patient would be able to keep it on all the time, or remove it for hours at a time to "rest." In addition, I'm worried about the sensitivity of the sense--whether it is high fidelity enough or still too coarse to provide meaningful feeling. Finally, if the patient *does* adapt well to the hand, would they react badly if it was removed, or needs to be replaced?

As you can tell, lots of questions, and the field is certainly still evolving. In the future, we will be able to answer your question more fully, but at the moment, we're only scratching the surface of what's possible. 
ඔබ සඳහන් කරන ගැටලුව විවෘත පර්යේෂණ ප්‍රශ්නයක් වන අතර, එවැනි කෘත්‍රිම පාදයක් ක්‍රියා කරන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව බොහෝ අය වැඩ කරමින් සිටිති. [Andy Schwartz](_URL_1_) නම් Pittsburgh විශ්ව විද්‍යාලයේ පර්යේෂකයෙක් අංශභාග රෝගීන් සඳහා මොළයේ යන්ත්‍ර අතුරුමුහුණතක් පිළිබඳ සිරස්තල සහ [මිනිත්තු 60ක විශේෂ](_URL_3_) මෑතකදී කළේය. Schwartz කණ්ඩායම [Utah array](_URL_2_) ලෙස හඳුන්වන දේ භාවිතා කරන අතර එමඟින් රෝගියා සෘජුවම තැන්පත් කරන ලද ඊයම් හරහා යන්ත්‍රයට සම්බන්ධ කරයි. වඩාත්ම මෑත පුනරාවර්තනය, මම වරදවා වටහා නොගන්නේ නම්, නායකයන් 100 ක් වැනි දෙයකි, නමුත් මම ඔවුන්ගේ වැඩ ගැන එතරම් හුරුපුරුදු නැත. ඔබ දකින එක් දෙයක් නම්, මිනිත්තු 60 තුළ ඇති අත විශාලයි. හොඳයි, රෝගියාට සහ ඔවුන්ගේම අවයවයට සාපේක්ෂව විශාලයි, අවම වශයෙන්. අද කෘත්‍රිම පාදවල ඇති ලොකුම ගැටලුව එයයි - මිනිස් අතක ඇඟිලි, මැණික් කටුව, වැලමිට, උරහිස දක්වා සෑම ප්‍රමාණයකම නිදහසක් ඇතුළත් කිරීමට හැකිවීම. මීට අමතරව, මෙම කෘතිම අත් පා සැහැල්ලු විය යුතුය, එබැවින් පරිශීලකයා දිගු කාලයක් සඳහා සුවපහසු වේ. *එය* මත, අතපය *පරිපූර්ණව* විශ්වාසදායක විය යුතුය, ඉල්ලා සිටින සෑම විටම ක්‍රියා කරයි. මා දැනටමත් සඳහන් කර ඇති සියලුම දෑ අතෙහි *යාන්ත්‍රික* සැලසුම කෙරෙහි පමණක් අවධානය යොමු කර ඇත. ස්නායු පාලනය ලබා ගැනීම සඳහා, Schwartz කණ්ඩායම සාමාන්‍ය අත් චලනයන් වලදී මොළයේ සංඥා දෙස බලයි, තරංග ආකෘතීන් හුදකලා කිරීමට සහ අත පාලනය කිරීමට ඒවා භාවිතා කිරීමට උත්සාහ කරයි. EEGs (සංඥා EEG යැයි මම උපකල්පනය කරමි, නමුත් එසේ නොවේ නම් කරුණාකර මාව නිවැරදි කරන්න!) සාමාන්‍යයෙන් ඉතා ඝෝෂාකාරී බැවින් මෙය දැඩි වේ, නමුත් මේ වන විට Schwartz කණ්ඩායමට විවිධ මාංශ පේශි සහ අත් චලනයන් සඳහා යම් සහසම්බන්ධතා සොයා ගැනීමට හැකි වී ඇත. රෝගීන් ඔවුන්ගේ නව හස්තයට හැඩගැසෙන විට ඔවුන්ට අවශ්‍ය ඉගෙනීමේ කාලය මෙයට හේතු වේ. යන්ත්‍ර ඉගෙනීමේ සමහර පරිගණක විද්‍යා ක්‍රම මෙහි උපකාරී වනු ඇතැයි මට සිතිය හැකිය, නමුත් අවසානයේ, සෑම කෙනෙකුම වෙනස් බැවින්, රෝගියෙකුට පහසු සහ අතක් භාවිතා කිරීමට පෙර යම් පුහුණු කාලයක් තිබිය යුතු බව ජීවිතයේ සත්‍යයක් වනු ඇත. විශ්වාසයෙන්. කෘත්‍රිම පාද භාවිතා කරන්නාට &quot;ස්පර්ශ දැනීමක්&quot; ලබා දීමේ අදහස මෙය ස්පර්ශ කර නැත!! [මුල් පිටුවේ ලිපියක් ඇත](_URL_0_) මේ වන විට &quot;දැනීමට&quot; හැකි රොබෝ අතක් ගැන, නමුත් එය ඉටු වන ආකාරය ගැන ගැඹුරින් බැලීමට මට අවස්ථාවක් ලැබී නැත. මෙම හැඟීම ලබා දීමට සමත් ඊයම් සහ වයර් අතේ ඇති බව මට පෙනේ, නමුත් එය රෝගියාට ලැබෙන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව මට තවමත් ඒත්තු ගැන්වී නොමැත. මොළයට නිසැකව ම බොහෝ ප්ලාස්ටික් ඇති අතර, න්‍යායාත්මකව රොබෝ අත එහිම ඇතුළත් කිරීමට හැකි විය යුතුය, නමුත් රෝගියාට එය සෑම විටම ක්‍රියාත්මක කිරීමට හෝ පැය ගණනක් එක වර ඉවත් කිරීමට හැකි වේද යන ප්‍රශ්න පවතී. &quot;විවේක ගැනීමට&quot; ඊට අමතරව, ඉන්ද්‍රියයේ සංවේදීතාව ගැන මම කනස්සල්ලට පත්ව සිටිමි - එය ප්‍රමාණවත් තරම් ඉහළ විශ්වාසවන්ත භාවයක් හෝ අර්ථවත් හැඟීමක් ලබා දීමට තවමත් ගොරෝසුද යන්න. අවසාන වශයෙන්, රෝගියා අතට හොඳින් ගැලපේ නම්, එය ඉවත් කළහොත් හෝ ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට අවශ්‍ය නම් ඔවුන් නරක ලෙස ප්‍රතික්‍රියා කරයිද? ඔබට පැවසිය හැකි පරිදි, බොහෝ ප්‍රශ්න, සහ ක්ෂේත්‍රය නිසැකවම තවමත් විකාශනය වෙමින් පවතී. අනාගතයේදී, අපට ඔබේ ප්‍රශ්නයට වඩාත් සම්පූර්ණයෙන් පිළිතුරු දීමට හැකි වනු ඇත, නමුත් මේ මොහොතේ, අපි සීරීමට ලක් කරන්නේ හැකි දේ මතුපිටින් පමණි. 