Oh boy, one that I can actually answer!  I will try to be thorough enough for this sub's standards.  For the record, I have a Master's Degree in Clinical Psychology, my thesis was written on in-group/out-group formation through auditory processing, and I specialize in adolescent Bipolar Disorder and ADHD.  I also have a BSN and am certified as a Psychiatric Nurse.

So, to briefly answer your question before I explain:  Yes, Freud's ideas on hyper-sexualization (and honestly most of his ideas on sexual development and sexuality in general) are considered incredibly outdated and not terribly scientific^1.  In fact, Karl Popper (who is regarded by many as the progenitor of modern scientific thought/philosophy) famously used Freud as an example of pseudoscience in his work *Conjectures and Refutations: The Growth of Scientific Knowledge*^2 (Popper essentially considered most of Freud's theories to be the pinnacle of pseudoscience, since many of them could not be falsified).

However, Freud remains influential to this day for several reasons.  First I will explain his impact on modern psychotherapy and psychological/psychiatric science.  Then I will discuss why he is such an important historical figure for the fields of psychology and psychiatry.  As /u/stev0supreemo mentioned, Freud has also been studied heavily in a literary context, but I'm not as familiar with that area so I won't touch on it too much.

So, Freud's ideas are, as previously discussed, absolutely insane by modern standards.  A lot of it seems like he just made it up himself based on what he saw and thought, and there is definitely some truth to that^3.  Im not even going to go into the Oedipus Complex or his stages of psychosexual development because... well because I don't want to.  Much of Freud's early work focuses on far more than sexuality and the unconscious mind, and he was actually one of the earliest people to correctly dismiss lack of oxygen during birth as a primary cause of cerebral palsy.  However, Freud's biggest contributions that still remain today are most relevant to the practice of psychotherapy and our understanding of unconscious drives.  Freud identified, described, and/or synthesized quite a few phenomena of which many are scientifically testable and still widely taught today.  Among these are words you're no doubt familiar with: Id, Ego, and Superego (these are...less testable), Libido, Repression, Transference, Countertransference, Projection, and many more.  His work on the unconscious and dreams is really hit or miss in terms of scientific validity and empirical support, but there are some aspects that are testable and have been supported by evidence (e.g. he proposed that particular traumatic events or life stressors could manifest themselves in dreams, and there is considerable empirical support for this idea though not necessarily for the deeper interpretation of those dreams)^4.  I'll touch a little more on this in the section where I talk about his historical significance.

His biggest contribution to psychotherapy was probably his advocacy for psychodynamic therapy.  He specifically championed a type of therapy called Psychoanalysis that is still practiced today, but psychodynamic therapy is the more general practice of talking to patients, forming a dialogue, listening to them, and helping them work through their issues.  I know this seems like a no-brainer now, but back then it was pretty revolutionary (I mean, why would you talk to a crazy person?).  There are arguably others who "invented" this therapy, and I will leave that debate for more qualified historians (read: actual historians) than I, but Freud undoubtedly popularized the method.  He also provided the basis for what many consider the prototypical "therapist-patient" relationship, with practices such as trying to remain objective and not judge the patient, maintaining confidentiality (though he was less than stellar on this front), and providing analysis and recommendations where appropriate.  The details of modern psychoanalytic practice and how the current practice differs from his original work is way too complicated for a single post (and I was trained in different methods), but a lot of his original techniques were the original basis for modern psychotherapy of all disciplines.

So to summarize, again, Freud's theories, ideas, and his techniques vary wildly in terms of how well they stand up to scientific and philosophical scrutiny, but they undoubtedly had a massive impact on how psychology and psychiatry are practiced today.

However, in my personal opinion (which is shared by others, like Ernest Jones^5 and David Eagleman^6) is that Freud's true impact is a historical one.  That is to say: Freud was a freaking *rock star* in his day.  Psychiatry was a well established field by the time Freud came around, and Freud didn't invent the concept of psychotherapy, but Freud brought psychology into the mainstream.  He gave lectures at universities around the world, he promoted his ideas and his works in sold-out talks.  He was invited to speak and participate in events and research in almost every relevant scientific area.  His work was so popular that it radically changed the fields of psychiatry and psychology forever.  People devoted their lives to either proving his theories or to disproving them (Neo-Freudians like Karen Horney and Alfred Adler essentially founded their entire fields of work on disagreeing with Freud).  The idea that the unconscious mind is the primary driver of human behavior (rather than the conscious mind, which Freud believed was important but only a small part of the human psyche) was not a new one, but it was not a mainstream idea until Freud made it so with his works, such as *The Interpretation of Dreams* (1899) and in *Jokes and Their Relation to the Unconscious* (1905).  This idea touched a huge variety of fields, including criminal justice (can criminals really be responsible for impulsive acts if our unconscious is so influential?), philosophy (how much agency do humans really have?), medicine, and more.  His works were (and are) dense and honestly written with an air of authority and certainty that is totally in contrast to how we would expect modern scientists to present their findings.  But Freud’s *ideas* were accessible to the common man, and they seem to make sense on a basic level.  Freud was certain of his theories, and was famously bad at taking criticism (When somebody pointed out that Freud’s beloved cigars were a bit phallic, he replied, “*sometimes a cigar is just a cigar*”).  But his charisma, confidence, and authority sold a lot of people, and his popularity overshadowed almost all of his contemporaries.  Like I said, he was a rock star, and without him, I don’t think psychology would look anything like what it is today, for better or for worse.

Sources:

1. Grünbaum, A. The Foundations of Psychoanalysis: A Philosophical Critique. University of California Press, 1984, pp. 97–126.

2. Popper, Karl. Conjectures and Refutations: The Growth of Scientific Knowledge. London: Routledge and Keagan Paul, 1963, pp. 33–39

3. MacKinnon, Donald W.; Dukes, William F. (1962). Postman, Leo, ed. Psychology in the Making: Histories of Selected Research Problems. New York: Alfred A. Knopf. pp. 663, 703

4. Stevens, R. *Freud and Psychoanalysis* Milton Keynes: Open University Press 1985 p. 96: "the number of relevant studies runs into thousands".

5. Jones, Ernest. Sigmund Freud: Life and Work, vol. 1. London: Hogarth Press, 1953, pp. 94–96.

6. Eagleman, David Incognito: The Secret Lives of the Brain Edinburgh: Canongate, 2011, pp. 17

අනේ පුතේ, මට ඇත්තටම උත්තර දෙන්න පුළුවන් එකක්! මම මෙම උපසිරැසියේ ප්‍රමිතීන් සඳහා ප්‍රමාණවත් තරම් පරිපූර්ණ වීමට උත්සාහ කරමි. වාර්තාව සඳහා, මට සායනික මනෝවිද්‍යාව පිළිබඳ ශාස්ත්‍රපති උපාධියක් ඇත, මගේ නිබන්ධනය ලියා ඇත්තේ ශ්‍රවණ සැකසුම් හරහා කණ්ඩායම්/පිටත-කණ්ඩායම් ගොඩනැගීම පිළිබඳ වන අතර, මම නව යොවුන් වියේ බයිපෝල අක්‍රමිකතා සහ ලිංගාශ්‍රිත රෝග පිළිබඳ විශේෂඥතාවක් දක්වමි. මට BSN එකක් ද ඇති අතර මනෝචිකිත්සක හෙදියක් ලෙස සහතික කර ඇත. එබැවින්, මම පැහැදිලි කිරීමට පෙර ඔබේ ප්‍රශ්නයට කෙටියෙන් පිළිතුරු දීමට: ඔව්, අධි-ලිංගිකකරණය පිළිබඳ ෆ්‍රොයිඩ්ගේ අදහස් (සහ අවංකව ලිංගික වර්ධනය සහ පොදුවේ ලිංගිකත්වය පිළිබඳ ඔහුගේ බොහෝ අදහස්) ඇදහිය නොහැකි තරම් යල් පැන ගිය ඒවා ලෙස සලකනු ලබන අතර භයානක විද්‍යාත්මක නොවේ^1. ඇත්ත වශයෙන්ම, කාල් පොපර් (බොහෝ දෙනා විසින් නූතන විද්‍යාත්මක චින්තනයේ/දර්ශනවාදයේ පූර්වගාමියා ලෙස සැලකේ) ඔහුගේ කෘතියේ *අනුමාන සහ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම්: විද්‍යාත්මක දැනුමේ වර්ධනය*^2 (පොපර් අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම බොහෝ ලෙස සලකනු ලැබේ) කෘතියේ ව්‍යාජ විද්‍යාවේ උදාහරණයක් ලෙස ෆ්‍රොයිඩ් ප්‍රසිද්ධියට පත් කළේය. ෆ්‍රොයිඩ්ගේ න්‍යායන් ව්‍යාජ විද්‍යාවේ උච්චතම අවස්ථාව විය හැකි බැවින් ඒවායින් බොහොමයක් අසත්‍යකරණය කළ නොහැකි විය). කෙසේ වෙතත්, ෆ්රොයිඩ් හේතු කිහිපයක් නිසා අද දක්වාම බලපෑම් කරයි. මුලින්ම මම නවීන මනෝචිකිත්සාව සහ මනෝවිද්‍යාත්මක/මනෝචිකිත්සක විද්‍යාව කෙරෙහි ඔහුගේ බලපෑම පැහැදිලි කරමි. ඔහු මනෝවිද්‍යාව සහ මනෝ වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍ර සඳහා මෙතරම් වැදගත් ඓතිහාසික චරිතයක් වන්නේ මන්දැයි පසුව මම සාකච්ඡා කරමි. /u/stev0supreemo සඳහන් කළ පරිදි, ෆ්‍රොයිඩ් ද සාහිත්‍ය සන්දර්භය තුළ දැඩි ලෙස අධ්‍යයනය කර ඇත, නමුත් මම එම ප්‍රදේශය එතරම් හුරුපුරුදු නැති නිසා මම එය වැඩිය ස්පර්ශ නොකරමි. එබැවින්, ෆ්‍රොයිඩ්ගේ අදහස්, කලින් සාකච්ඡා කළ පරිදි, නවීන ප්‍රමිතීන්ට අනුව පරම උමතු ය. බොහෝ දේ පෙනෙන්නේ ඔහු දුටු සහ සිතූ දේ මත පදනම්ව ඔහු විසින්ම එය නිර්මාණය කර ඇති බවයි, සහ නිසැකවම එහි යම් සත්‍යයක් ඇත^3. මම ඊඩිපස් සංකීර්ණයට හෝ ඔහුගේ මනෝලිංගික වර්ධනයේ අවධීන් වෙතටවත් නොයමි. මන්ද... මට අවශ්‍ය නැති නිසා. ෆ්‍රොයිඩ්ගේ මුල්කාලීන කෘතීන් බොහොමයක් ලිංගිකත්වය සහ අවිඥානික මනසට වඩා බොහෝ සෙයින් වැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇති අතර, මස්තිෂ්ක අංශභාගයට මූලික හේතුව ලෙස උපතේදී ඔක්සිජන් නොමැතිකම නිවැරදිව බැහැර කළ මුල්ම පුද්ගලයන්ගෙන් කෙනෙකි. කෙසේ වෙතත්, අදටත් පවතින ෆ්‍රොයිඩ්ගේ විශාලතම දායකත්වය මනෝචිකිත්සාවේ භාවිතයට සහ අවිඥානික ධාවක පිළිබඳ අපගේ අවබෝධයට වඩාත් අදාළ වේ. ෆ්‍රොයිඩ් විසින් හඳුනාගෙන, විස්තර කර, සහ/හෝ සංස්ලේෂණය කරන ලද සංසිද්ධි බොහොමයක් විද්‍යාත්මකව පරීක්‍ෂා කළ හැකි අතර අදටත් පුළුල් ලෙස උගන්වනු ලැබේ. මේවා අතර ඔබට නිසැකවම හුරුපුරුදු වචන වේ: Id, Ego, සහ Superego (මේවා... අඩු පරීක්‍ෂා කළ හැකි), ලිබිඩෝ, මර්දනය, මාරු කිරීම, ප්‍රති-පරිවර්තනය, ප්‍රක්ෂේපණය සහ තවත් බොහෝ දේ. අවිඥානය සහ සිහින පිළිබඳ ඔහුගේ කාර්යය විද්‍යාත්මක වලංගුභාවය සහ ආනුභවික සහාය අනුව සැබවින්ම පහර හෝ අතපසු වී ඇත, නමුත් පරීක්ෂා කළ හැකි සහ සාක්ෂි මගින් සහාය දක්වන සමහර පැති තිබේ (උදා: විශේෂිත කම්පන සහගත සිදුවීම් හෝ ජීවිත ආතති තත්වයන් ප්‍රකාශ විය හැකි බව ඔහු යෝජනා කළේය. සිහින, සහ මෙම අදහස සඳහා සැලකිය යුතු ආනුභවික සහයෝගයක් ඇතත් එම සිහින ගැඹුරු අර්ථකථනය සඳහා අවශ්ය නොවේ)^4. මම ඔහුගේ ඓතිහාසික වැදගත්කම ගැන කතා කරන කොටසේ මේ ගැන තව ටිකක් ස්පර්ශ කරන්නම්. මනෝචිකිත්සාව සඳහා ඔහුගේ විශාලතම දායකත්වය බොහෝ විට මනෝ ගතික චිකිත්සාව සඳහා ඔහුගේ අනුග්‍රහය විය. අදටත් ක්‍රියාත්මක වන මනෝවිශ්ලේෂණ නම් ප්‍රතිකාර ක්‍රමයක් ඔහු විශේෂයෙන් ප්‍රමුඛ කර ඇත, නමුත් මනෝ ගතික චිකිත්සාව යනු රෝගීන් සමඟ කතා කිරීම, සංවාදයක් ගොඩනැගීම, ඔවුන්ට සවන් දීම සහ ඔවුන්ගේ ගැටළු විසඳීමට උපකාර කිරීම වඩාත් සාමාන්‍ය පුරුද්දයි. මම දන්නවා මේක දැන් කිසිම දෙයක් නැති දෙයක් වගේ, නමුත් ඒ කාලේ ඒක සෑහෙන විප්ලවවාදී වුණා (මම කිව්වේ, ඇයි ඔයා පිස්සු කෙනෙක් එක්ක කතා කරන්නේ?). මෙම ප්‍රතිකාරය &quot;නිර්මාණය කළ&quot; තවත් අය සිටින අතර, මට වඩා සුදුසුකම් ලත් ඉතිහාසඥයින් (කියවන්න: සැබෑ ඉතිහාසඥයින්) සඳහා මම එම විවාදය තබමි, නමුත් ෆ්‍රොයිඩ් නිසැකවම ක්‍රමය ජනප්‍රිය කළේය. ඔහු වෛෂයිකව සිටීමට උත්සාහ කිරීම සහ රෝගියා විනිශ්චය නොකිරීම, රහස්‍යභාවය පවත්වා ගැනීම (මෙම පෙරමුණේ ඔහු තාරකාවට වඩා අඩු වුවද) සහ විශ්ලේෂණයන් සැපයීම වැනි බොහෝ ක්‍රියාකාරකම් සමඟ මූලාකෘති &quot;චිකිත්සක-රෝගි&quot; සම්බන්ධතාවය සලකන දේ සඳහා පදනම ද සපයා ඇත. සුදුසු අවස්ථාවලදී නිර්දේශ. නූතන මනෝවිශ්ලේෂණ භාවිතයේ විස්තර සහ ඔහුගේ මුල් කෘතියට වඩා වර්තමාන භාවිතය වෙනස් වන්නේ කෙසේද යන්න තනි තනතුරක් සඳහා ඉතා සංකීර්ණ වේ (සහ මම විවිධ ක්‍රමවල පුහුණු කර ඇත), නමුත් ඔහුගේ මුල් ශිල්පීය ක්‍රම බොහොමයක් නවීන මනෝචිකිත්සාව සඳහා මුල් පදනම විය. විනය. නැවතත් සාරාංශගත කිරීම සඳහා, ෆ්‍රොයිඩ්ගේ න්‍යායන්, අදහස් සහ ඔහුගේ ශිල්පීය ක්‍රම විද්‍යාත්මක හා දාර්ශනික පරීක්‍ෂණයට කෙතරම් හොඳින් පෙනී සිටිනවාද යන්න අනුව බොහෝ සෙයින් වෙනස් වේ, නමුත් ඒවා අද මනෝවිද්‍යාව සහ මනෝචිකිත්සාව ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය කෙරෙහි විශාල බලපෑමක් ඇති කළ බවට සැකයක් නැත. කෙසේ වෙතත්, මගේ පෞද්ගලික මතය (එය අර්නස්ට් ජෝන්ස්^5 සහ ඩේවිඩ් ඊගල්මන්^6 වැනි වෙනත් අය විසින් බෙදා ගන්නා ලද) ෆ්‍රොයිඩ්ගේ සැබෑ බලපෑම ඓතිහාසික එකක් බවයි. එනම්: ෆ්‍රොයිඩ් ඔහුගේ කාලයේ විකාර *රොක් ස්ටාර්* විය. ෆ්‍රොයිඩ් එන විට මනෝ වෛද්‍ය විද්‍යාව හොඳින් ස්ථාපිත ක්ෂේත්‍රයක් වූ අතර ෆ්‍රොයිඩ් මනෝචිකිත්සාව යන සංකල්පය නිර්මාණය නොකළ නමුත් ෆ්‍රොයිඩ් මනෝ විද්‍යාව ප්‍රධාන ධාරාවට ගෙන ආවේය. ඔහු ලොව පුරා විශ්ව විද්‍යාලවල දේශන පැවැත්වීය, ඔහු තම අදහස් සහ ඔහුගේ කෘති විකුණා දැමූ කතා ප්‍රවර්ධනය කළේය. අදාළ සෑම විද්‍යාත්මක ක්ෂේත්‍රයකම පාහේ සිදුවීම් සහ පර්යේෂණ සඳහා කථා කිරීමට සහ සහභාගී වීමට ඔහුට ආරාධනා කරන ලදී. ඔහුගේ කෘතිය කෙතරම් ජනප්‍රිය වීද යත් එය මනෝචිකිත්සාව සහ මනෝවිද්‍යාව යන ක්ෂේත්‍ර සදහටම වෙනස් කළේය. මිනිසුන් ඔහුගේ න්‍යායන් ඔප්පු කිරීමට හෝ ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට තම ජීවිතය කැප කළහ (Karen Horney සහ Alfred Adler වැනි නව-ෆ්‍රොයිඩ්වරු ෆ්‍රොයිඩ් සමඟ එකඟ නොවීම මත ඔවුන්ගේ සමස්ත ක්‍ෂේත්‍ර මූලික වශයෙන් ආරම්භ කළහ). අවිඥානක මනස මිනිස් හැසිරීම් වල ප්‍රධාන ධාවකයයි (ප්‍රොයිඩ් වැදගත් යැයි විශ්වාස කළ සවිඥානක මනසට වඩා, නමුත් මිනිස් මනෝභාවයේ කුඩා කොටසක් පමණක්) යන අදහස අලුත් එකක් නොවුණත්, ෆ්‍රොයිඩ් තෙක් එය ප්‍රධාන ධාරාවේ අදහසක් නොවීය. එය එසේ කළේ ඔහුගේ කෘතීන් වන, *The Interpretation of Dreams* (1899) සහ *Jokes and Their Relation to the Unconscious* (1905). මෙම අදහස අපරාධ යුක්තිය (අපේ අවිඥානය එතරම් බලගතු නම් අපරාධකරුවන්ට ආවේගශීලී ක්‍රියාවන්ට සැබවින්ම වගකිව හැකිද?), දර්ශනය (මිනිසුන්ට ඇත්ත වශයෙන්ම කොපමණ නියෝජිතායතනයක් තිබේද?), වෛද්‍ය විද්‍යාව සහ තවත් බොහෝ ක්ෂේත්‍ර ඇතුළු විශාල විවිධ ක්ෂේත්‍රවලට සම්බන්ධ විය. ඔහුගේ කෘතීන් (සහ) ඝන සහ අවංකව ලියා ඇත්තේ අධිකාරිත්වයේ සහ නිශ්චිතභාවයකින් යුක්ත වන අතර එය නවීන විද්‍යාඥයින් ඔවුන්ගේ සොයාගැනීම් ඉදිරිපත් කරනු ඇතැයි අප අපේක්ෂා කරන ආකාරයට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ය. නමුත් ෆ්‍රොයිඩ්ගේ *අදහස්* සාමාන්‍ය මිනිසාට ගෝචර වූ අතර ඒවා මූලික මට්ටමින් අර්ථවත් වන බව පෙනේ. ෆ්‍රොයිඩ් ඔහුගේ න්‍යායන් ගැන නිශ්චිත වූ අතර විවේචනයට ලක්වීමට ප්‍රසිද්ධව නරක විය (ෆ්‍රොයිඩ්ගේ ආදරණීය සුරුට්ටු තරමක් ෆාලික් බව යමෙකු පෙන්වා දුන් විට, ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ, “*සමහර විට සුරුට්ටුවක් සුරුට්ටුවක් පමණි*”). නමුත් ඔහුගේ චමත්කාරය, විශ්වාසය සහ අධිකාරය බොහෝ මිනිසුන් විකුණා දැමූ අතර ඔහුගේ ජනප්‍රියතාවය ඔහුගේ සමකාලීනයන් සියල්ලන්ම පාහේ යටපත් කළේය. මම කිව්වා වගේ, ඔහු රොක් ස්ටාර් කෙනෙක්, ඔහු නොමැතිව, මනෝවිද්‍යාව අද පවතින ආකාරයට හොඳ හෝ නරක ලෙස පෙනෙනු ඇතැයි මම නොසිතමි. මූලාශ්‍ර: 1. Grünbaum, A. මනෝ විශ්ලේෂණයේ පදනම්: දාර්ශනික විචාරයක්. කැලිෆෝනියා විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 1984, පිටු 97–126. 2. පොපර්, කාල්. අනුමාන සහ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම්: විද්‍යාත්මක දැනුමේ වර්ධනය. ලන්ඩන්: Routledge සහ Keagan Paul, 1963, 33-39 pp. 3. MacKinnon, Donald W.; ඩියුක්ස්, විලියම් එෆ්. (1962). තැපැල්කරු, ලියෝ, එඩ්. නිර්මාණයේ මනෝවිද්‍යාව: තෝරාගත් පර්යේෂණ ගැටලු පිළිබඳ ඉතිහාසය. නිව් යෝර්ක්: Alfred A. Knopf. පි. 663, 703 4. ස්ටීවන්ස්, ආර්. *ෆ්‍රොයිඩ් සහ මනෝ විශ්ලේෂණය* මිල්ටන් කේන්ස්: විවෘත විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය 1985 පි. 96: &quot;අදාළ අධ්‍යයන සංඛ්‍යාව දහස් ගණනක් දක්වා දිව යයි&quot;. 5. ජෝන්ස්, අර්නස්ට්. සිග්මන්ඩ් ෆ්‍රොයිඩ්: ජීවිතය සහ වැඩ, වෙළුම. 1. ලන්ඩන්: Hogarth Press, 1953, pp. 94–96. 6. Eagleman, David Incognito: The Secret Lives of the Brain Edinburgh: Canongate, 2011, pp. 17
