This is better answered by answering each sub-question.

 > Are protons in nuclei wiggled by electrons "flying" around them?

Yes, in the system both motions contribute to the actual state. But, the nucleus is very much heavier than the electron, so it's the electron that does most of the moving. Analogously, a swing with one heavy person and one light person moves so that the heavy person moves little. For most calculations it can be and is assumed that the nucleus is stationary.

As for other than electric force, not. A proton and an electron don't "collide" classically, which is a feature that now takes this scenario into quantum mechanics. Protons and electrons are different particles, so they don't occupy the same quantum state, and don't repel each other through the [exchange interaction](_URL_0_) like two electrons. So, when an electron flies headfirst into a nucleus, it will simply go through it like a ghost. This is exactly what happens with the *s* orbitals: [the nucleus has the highest electron density](_URL_1_).

This isn't as weird as you'd think. Consider a classical analogy: loose balls of yarn and double-pointed knitting needles. I think we can agree both are solid objects. Yet, you can pretty easily stick a needle right through a ball of yarn, even if you can't force another ball of yarn through.

 > Protons and electrons attract each other.

Yes, but what is also necessary to understand that when an electron is accelerated, *there is nothing to stop it*. So, when it flies right at the nucleus, it will simply fly through and keep going, doing another loop on the other side. This system is stable over long times.

 > And I hear that an electron is like wave around the nucleus. Waves oscillate so they should shake the proton.

Not really, in the dynamical sense you imagine. The reason quantum mechanics is called "quantum" is that there is the smallest possible quantum of energy, and only a restricted number of stable states. An electron forms a standing wave around the nucleus. In a similar way, the nucleus has its own mini-standing wave. The energy of this oscillation is very well-defined. In order to disturb it, you'd have to supply the full energy needed to raise it into a higher state. Smaller energies can't do much.
සෑම උප ප්‍රශ්නයකටම පිළිතුරු දීමෙන් මෙයට වඩා හොඳින් පිළිතුරු ලැබේ. &gt; න්‍යෂ්ටියේ ඇති ප්‍රෝටෝන ඒවා වටා &quot;පියාඹන&quot; ඉලෙක්ට්‍රෝන මගින් චලනය වේ ද? ඔව්, පද්ධතිය තුළ චලන දෙකම සැබෑ තත්වයට දායක වේ. නමුත්, න්‍යෂ්ටිය ඉලෙක්ට්‍රෝනයට වඩා ඉතා බරයි, ඒ නිසා වැඩිපුරම චලනය කරන්නේ ඉලෙක්ට්‍රෝනයයි. සමානව, එක් බර පුද්ගලයෙකු සහ සැහැල්ලු පුද්ගලයෙකු සමඟ පැද්දීමක් චලනය වන අතර බර පුද්ගලයා ටිකක් චලනය වේ. බොහෝ ගණනය කිරීම් සඳහා එය විය හැකි අතර න්යෂ්ටිය නිශ්චල බව උපකල්පනය කෙරේ. විද්‍යුත් බලය හැරෙන්නට, නැත. ප්‍රෝටෝනයක් සහ ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් සම්භාව්‍ය ලෙස &quot;ගැටෙන්නේ නැත&quot;, එය දැන් මෙම අවස්ථාව ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවට ගෙන යන ලක්ෂණයකි. ප්‍රෝටෝන සහ ඉලෙක්ට්‍රෝන විවිධ අංශු වන අතර, එම නිසා ඒවා එකම ක්වොන්ටම් තත්ත්‍වයක් නොපවත්වන අතර ඉලෙක්ට්‍රෝන දෙකක් වැනි [හුවමාරු අන්තර්ක්‍රියාව](_URL_0_) හරහා එකිනෙක විකර්ෂණය නොකරන්න. ඉතින්, ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් න්‍යෂ්ටියක් තුළට මුලින්ම පියාසර කරන විට, එය හුදෙක් අවතාරයක් මෙන් එය හරහා යයි. *s* කාක්ෂික සමඟ සිදු වන්නේ මෙයයි: [න්‍යෂ්ටියට ඉහළම ඉලෙක්ට්‍රෝන ඝනත්වය ඇත](_URL_1_). මෙය ඔබ සිතන තරම් අමුතු දෙයක් නොවේ. සම්භාව්‍ය සාදෘශ්‍යයක් සලකා බලන්න: නූල් වල ලිහිල් බෝල සහ ද්විත්ව ඉඟි ගෙතුම් ඉඳිකටු. මම හිතන්නේ ඒ දෙකම ඝන වස්තු බව අපට එකඟ විය හැකියි. එහෙත්, ඔබට තවත් නූල් බෝලයක් බලෙන් එවීමට නොහැකි වුවද, නූල් බෝලයක් හරහා ඉතා පහසුවෙන් ඉඳිකටුවක් ඇලවිය හැකිය. &gt; ප්‍රෝටෝන සහ ඉලෙක්ට්‍රෝන එකිනෙක ආකර්ෂණය කරයි. ඔව්, නමුත් ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් ත්වරණය වූ විට *එය නතර කිරීමට කිසිවක් නොමැති බව තේරුම් ගැනීමට අවශ්‍ය වන්නේ කුමක්ද? එබැවින්, එය න්‍යෂ්ටිය අසලින් පියාසර කරන විට, එය සරලව පියාසර කර අනෙක් පැත්තේ තවත් ලූපයක් කරමින් ඉදිරියට යනු ඇත. මෙම පද්ධතිය දිගු කාලයක් තිස්සේ ස්ථාවර වේ. &gt; ඒ වගේම ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් න්‍යෂ්ටිය වටා තරංගයක් වගේ කියලත් මට ආරංචියි. තරංග දෝලනය වන නිසා ඒවා ප්‍රෝටෝනය සෙලවිය යුතුය. ඇත්ත වශයෙන්ම නොවේ, ඔබ සිතන ගතික අර්ථයෙන්. ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාව &quot;ක්වොන්ටම්&quot; ලෙස හැඳින්වීමට හේතුව වන්නේ හැකි කුඩාම ශක්ති ක්වොන්ටම් තිබීම සහ ස්ථායී අවස්ථා සීමිත සංඛ්‍යාවක් පමණක් තිබීමයි. ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් න්‍යෂ්ටිය වටා ස්ථාවර තරංගයක් සාදයි. ඒ හා සමානව, න්‍යෂ්ටියට තමන්ගේම කුඩා ස්ථාවර තරංගයක් ඇත. මෙම දෝලනයේ ශක්තිය ඉතා හොඳින් අර්ථ දක්වා ඇත. එය බාධා කිරීම සඳහා, එය ඉහළ තත්ත්වයකට නැංවීමට අවශ්ය සම්පූර්ණ ශක්තිය සැපයිය යුතුය. කුඩා ශක්තීන්ට බොහෝ දේ කළ නොහැක.