Shakespeare was writing for a "common" audience, as well as for a noble one. His plays were ones that everyone could understand, which did mean that there are several that have "low art" in them. Much Ado about Nothing comes to mind, there are several dick jokes in it, as does Romeo and Juliet (the nurse has several humorous lines). He was certainly very popular, but he was seen as a great author, not as the defining voice of that period. After his death his plays were put on, but he was not the most popular playwright then. His popularity really grew in the 18th century into the 19th, and has only grown from there.
Much of how we view Shakespeare today is due to how it's taught in schools, where it is read as "fine literature", when in actuality it was very quick and full of humor and life. Remember, in the prologue to Romeo and Juliet it reads "..is now the two hour mark of our stage". Imagine reading all of R+J in two hours and you get an idea of how fast paced and different these plays were live than read. 

TL;DR: Shakespeare never sucked, was often crude in his humor, and the widespread adoration of him really kicked off in the 18th/19th century. 
ෂේක්ස්පියර් ලිව්වේ &quot;පොදු&quot; ප්‍රේක්ෂකයින් සඳහා මෙන්ම වංශවත් අය සඳහා ය. ඔහුගේ නාට්‍ය සෑම කෙනෙකුටම තේරුම් ගත හැකි ඒවා විය, එයින් අදහස් කළේ ඒවායේ &quot;පහත් කලාව&quot; ඇති කිහිපයක් ඇති බවයි. බොහෝ දේ මතකයට නැඟෙන්නේ නැත, රෝමියෝ සහ ජුලියට් (හෙදියට හාස්‍යජනක රේඛා කිහිපයක් ඇත) මෙන් එහි ඩික් ජෝක්ස් කිහිපයක් තිබේ. ඔහු නිසැකව ම ඉතා ජනප්‍රිය වූ නමුත් ඔහු දුටුවේ ශ්‍රේෂ්ඨ කතුවරයකු ලෙස මිස එම යුගයේ නිර්වචන හඬ ලෙස නොවේ. ඔහුගේ මරණයෙන් පසු ඔහුගේ නාට්‍ය ඉදිරිපත් කළ නමුත් ඔහු එවකට ජනප්‍රියම නාට්‍ය රචකයා නොවීය. ඔහුගේ ජනප්‍රියත්වය ඇත්ත වශයෙන්ම 18 වන සියවසේ 19 වන සියවස දක්වා වර්ධනය වූ අතර එය වර්ධනය වී ඇත්තේ එතැන් සිට පමණි. අද අපි ශේක්ස්පියර් දෙස බලන ආකාරය බොහෝ දුරට හේතු වී ඇත්තේ එය පාසල්වල උගන්වන ආකාරයයි, එහිදී එය &quot;සියුම් සාහිත්‍යය&quot; ලෙස කියවනු ලැබේ, ඇත්ත වශයෙන්ම එය ඉතා ඉක්මන් හා හාස්‍යයෙන් හා ජීවිතයෙන් පිරී තිබුණි. මතක තබා ගන්න, රෝමියෝ සහ ජුලියට්ගේ පෙරවදනේ එහි කියවෙන්නේ &quot;..දැන් අපේ වේදිකාවේ පැය දෙකේ ලකුණයි&quot;. පැය දෙකකින් R+J සියල්ලම කියවා බලන්න, මෙම නාට්‍ය කියවීමට වඩා සජීවීව කෙතරම් වේගවත්ද සහ වෙනස්ද යන්න පිළිබඳව ඔබට අදහසක් ලැබේ. TL;DR: ෂේක්ස්පියර් කිසි විටෙකත් උරා නොගත් අතර, බොහෝ විට ඔහුගේ හාස්‍යයේ ගොරහැඩි වූ අතර, ඔහු කෙරෙහි පුලුල්ව පැතිරුණු නමස්කාරය සැබවින්ම ආරම්භ වූයේ 18th/19 වන සියවසේදීය. 