Huge, post modernism was in part a reaction to the world wars and the changes they brought. 

In Europe the grief was palpable, imagine if 20% of your population died. It made many artists think that any attempt at meaning or beauty was hopeless and futile in the face of such horror. 

It was really shattering to many Europeans that their great and respectable culture, where people where supposed to be civilized and intellectual had produced such immense hatred, death and destruction. 

I think Theodor Adorno summed up the feeling best, 

 >  To write poetry after Auschwitz is barbaric.
දැවැන්ත, පශ්චාත් නූතනවාදය අර්ධ වශයෙන් ලෝක යුද්ධවලට සහ ඒවා ගෙන ආ වෙනස්කම්වලට ප්‍රතිචාරයක් විය. යුරෝපයේ ශෝකය පැහැදිලිව පෙනෙන්නට තිබුණි, ඔබේ ජනගහනයෙන් 20% ක් මිය ගියහොත් සිතන්න. එවැනි භීෂණයක් හමුවේ අර්ථය හෝ අලංකාරය පිළිබඳ ඕනෑම උත්සාහයක් බලාපොරොත්තු රහිත සහ නිෂ්ඵල බව බොහෝ කලාකරුවන් සිතීමට එය හේතු විය. ශිෂ්ට සම්පන්න සහ බුද්ධිමතුන් යැයි සැලකෙන මිනිසුන් සිටින ඔවුන්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ හා ගෞරවනීය සංස්කෘතිය මෙතරම් දැවැන්ත වෛරයක්, මරණයක් සහ විනාශයක් ඇති කර තිබීම බොහෝ යුරෝපීයයන්ට සැබවින්ම සුනුවිසුනු විය. මම හිතන්නේ Theodor Adorno හොඳම හැඟීම සාරාංශ කළා, &gt; අවුෂ්විට්ස්ට පස්සේ කවි ලිවීම ම්ලේච්ඡයි.