The Tree of Life is primarily about sublime experience more than it is about deep story.

_URL_0_

Sublime is a philosophical concept about the sensation of being incapable of taking in the entire power and magnitude of something, especially something natural. Looking at the night sky and imagine all the stars, looking out at the vastness of the ocean, standing at the foot of an enormous mountain.

Tree of Life's "story," is more about Mallick resolving his thoughts on his childhood, but the point of Tree of Life (for audiences) isn't the story. Tree of Life is about pushing sublimity, the overwhelming power and beauty of imagery. I'm sorry you didn't enjoy it, but for many people (the Academy included), looking at the Tree of Life is the cinematic equivalent of taking in the Sistine Chapel.
ජීවන වෘක්ෂය මූලික වශයෙන් ගැඹුරු කතාවකට වඩා උත්තරීතර අත්දැකීමක් වේ. _URL_0_ සබ්ලයිම් යනු යම් දෙයක, විශේෂයෙන්ම ස්වභාවික දෙයක සම්පූර්ණ බලය සහ විශාලත්වය ලබා ගැනීමට නොහැකි වීමේ සංවේදනය පිළිබඳ දාර්ශනික සංකල්පයකි. රාත්‍රී අහස දෙස බලා සියලු තරු මවාගන්න, සාගරයේ විශාලත්වය දෙස බලා, දැවැන්ත කන්දක් පාමුල සිටගෙන සිටිති. ට්‍රී ඔෆ් ලයිෆ් හි &quot;කතාව&quot; යනු මල්ලික් ඔහුගේ ළමා කාලය පිළිබඳ ඔහුගේ සිතුවිලි නිරාකරණය කර ගැනීමයි, නමුත් ට්‍රී ඔෆ් ලයිෆ් හි කාරණය (ප්‍රේක්ෂකයින් සඳහා) කතාව නොවේ. ජීවන වෘක්ෂය යනු නිරූපණවල උත්කෘෂ්ටත්වය, අතිමහත් බලය සහ අලංකාරය තල්ලු කිරීමයි. මට කණගාටුයි ඔබ එය භුක්ති නොවිඳීම ගැන, නමුත් බොහෝ දෙනෙකුට (ඇකඩමිය ඇතුළුව), ජීවන වෘක්ෂය දෙස බැලීම සිස්ටයින් දේවස්ථානයට ගැනීම හා සමාන සිනමාවකි.