I'm loving the questions this week. I'm gonna have some fun with this and go into everything from warfare to military equipment. I'll mostly be using the Scythians, Alans, and Huns as examples, but much of this applies to other cultures and I'll expound on that some.

Information on Steppe Warfare is primarily gleaned through second or third hand accounts of battles, and as a result is rather generic. For example, Ammianus Marcellinus, writing on the Huns from a presumably Gothic source, who himself had never actually seen a Hun and was merely reiterating the tales of fighting them, writes:

 > They also sometimes fight when provoked, and then they enter the battle drawn up in wedge-shaped masses, while their medley of voices makes a savage noise. And as they are lightly equipped for swift motion, and unexpected in action, they purposely divide suddenly into scattered bands and attack, rushing about in disorder here and there, dealing terrific slaughter; and because of their extraordinary rapidity of movement they are never seen to attack a rampart or pillage an enemy's camp. And on this account you would not hesitate to call them the most terrible of all warriors, because they fight from a distance with missiles having sharp bone, instead of their usual points, joined to the shafts with wonderful skill; then they gallop over the intervening spaces and fight hand to hand with swords, regardless of their own lives; and while the enemy are guarding against wounds from the sabre-thrusts, they throw strips of cloth plaited into nooses over their opponents and so entangle them that they fetter their limbs and take from them the power of riding or walking.

Ammianus, *Res Gestae*, 31.2

This description is a prime example of what we can expect to hear about the warfare of Steppe nomads or mounted horse archery, which the Romans typically perceived as a "devious" style of warfare. It is also a classicizing *topos* that basically copies older descriptions of Steppe nomads, such as Herodotus' description of the Scythians. This has led many authors to make generalizations about Steppe warfare, particularly the Huns, without addressing the literary or archaeological evidence. E.A. Thompson was one of the first to note that the Huns could not possibly have conquered half of Europe with bone arrows and armor. Thankfully, we have both archaeology and accurate descriptions from other sources that allow us to reconstruct steppe warfare. The one I'm most acquainted with is the *Strategikon* of Pseudo-Maurice, which tells of "Dealing with the Scythians: That is, Avars, Turks, and others whose way of life resembles that of the Hunnish peoples", written probably in the 590's AD. The other one tells of the ways of war of another people, and that is the 2nd century AD *Ektaxis Kat Alanon* of Flavios Arrianos or Arrian, translated as "Array against the Alans." And I'll talk about Alan warfare and why it's different and notable in a little bit. But first let's start out with some overview.

Mounted Cavalry warfare by and large stems from the inventions and innovations of people living on what is now the Eurasian Steppes, and its development correlates with the rise of Pastoral Nomadism. This begins with the domestication of the horse, a process that may have begun as early as 3500 BC in the Botai Culture, in the Akmola region of North Kazakhstan between the Caspian and Aral seas, just south of the Ural mountain range. The evidence for this comes from archaeological remains of horse bones which show evidence of breeding of animals for corralling, and mare's milk residue on fragments of pottery. It's believed that from the wild horse (Tarpan, or *Equus Ferus*) they bred the Mongolian Steppe/Dzungarian Horse, known as Przewalski's Horse, while the Domesticated Horse (*Equus Ferus Caballus*) may have originated slightly further west in the Pontic-Caspian steppes. It's possible horse domestication may even be older, as domesticated sheep and goats are known from the Khvalynsk culture around 4800 BC, but there remain many uncertainties.

What is known is that domesticated horses used for transport and warfare first emerged around 2100 BC in the Shintashta culture, formerly a subgroup of the Andronovo culture, who were proto-Indo-Iranians and from whom the Indo-Iranian language originated. In the Transcaucasia region (the area north of the Caucasus, including the Kuban, Ossetia, Dagestan, Astrakhan, and other regions between the Black and Caspian Seas), the wheel had first appeared about the same time as domesticated horses, around 3500 BC, and the wheel and axel was first developed around 3150 BC. By 2100 BC, we find Shintashta culture chariots and drawn carts in burials known as Kurgans, indicating the invention of chariot warfare.

Mounted warfare and horseback riding is a bit more difficult to discern. Although bits and bridles appear to have been invented by the Botai culture, there's no evidence of saddles, tack, or spurs for another 2500-3000 years afterwards. Camel blankets and camel tack are, as far as we know, invented first, with camels having been domesticated in South Arabia or Ethiopia around 3000 BC, and in Bactria (Afghanistan) around 2500 BC. Camel Blankets and Saddles both appear around 1200 BC, and the idea may have spread to be applied to the horse. However, the first horse blankets are depicted in Assyrian art around 700 BC, and the first saddles appear in the graves of the Indo-Iranian Pazyryk culture, a Scythian people in Novosibirsk Oblast in the north-west Altai mountains, around 500-400 BC. These were padded treeless saddles, and they lacked a stiff frame to keep the rider in place, but were a major improvement over riding blankets. The necessary tack to control the horse would soon follow, and around 300-200 BC, the high-back steppe saddle was invented, which had a solid wooden frame combined with padded elements. This was followed by the Roman four-horned saddle between 200 BC-100 BC, although it may have had Celtic origins. Finally, around 302 AD, the first evidence of stirrups appear: a further innovation which would affect mounted warfare.

In the series of comments will discuss how some of these changes dramatically affected mounted warfare in the Eurasian steppes.

(1/?)
මම මේ සතියේ ප්‍රශ්නවලට කැමතියි. මම මේකෙන් ටිකක් විනෝද වෙන්න යනවා යුද්ධයේ සිට හමුදා උපකරණ දක්වා සෑම දෙයකටම යන්න. මම බොහෝ දුරට උදාහරණ ලෙස Scythians, Alans සහ Huns භාවිතා කරමි, නමුත් මෙයින් බොහෝ දේ වෙනත් සංස්කෘතීන්ට අදාළ වන අතර මම ඒවායින් සමහරක් විස්තර කරමි. ස්ටෙප් වෝෆෙයාර් පිළිබඳ තොරතුරු මූලික වශයෙන් දෙවන හෝ තුන්වන අතින් සටන් පිළිබඳ ගිණුම් හරහා ලබා ගන්නා අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සාමාන්‍ය වේ. නිදසුනක් වශයෙන්, තමන් කිසි දිනෙක හුන් කෙනෙකුව දැක නොතිබූ සහ ඔවුන් සමඟ සටන් කිරීමේ කථා පුනරුච්චාරණය කරමින් අනුමාන කළ හැකි ගොතික් මූලාශ්‍රයකින් හුන්වරුන් ගැන ලියන Ammianus Marcellinus මෙසේ ලියයි: &gt; ඔවුන් සමහර විට කුපිත වූ විට සටන් කරයි, පසුව ඔවුන් සටනට පිවිසෙයි. කූඤ්ඤ හැඩැති ස්කන්ධ වලින් ඇදී ඇති අතර, ඔවුන්ගේ කටහඬවල් ම්ලේච්ඡ ශබ්දයක් ඇති කරයි. ඔවුන් වේගවත් චලනය සඳහා සැහැල්ලුවෙන් සන්නද්ධව සිටින අතර, අනපේක්ෂිත ලෙස ක්‍රියා කරන බැවින්, ඔවුන් හිතාමතාම විසිරුණු පටිවලට බෙදී ප්‍රහාර එල්ල කරයි, අවුල් සහගතව එහෙ මෙහෙ දුවමින්, බිහිසුණු ඝාතන සිදු කරයි. සහ ඔවුන්ගේ චලනයේ අසාමාන්‍ය වේගවත් බව නිසා ඔවුන් කිසිවිටෙක බලකොටුවකට පහර දීම හෝ සතුරාගේ කඳවුරක් කොල්ලකෑම නොපෙනේ. තවද මෙම ගිණුම මත ඔවුන් සියලු රණශූරයන් අතරින් දරුණුතම රණශූරයන් ලෙස හැඳින්වීමට ඔබ පසුබට නොවනු ඇත, මන්ද ඔවුන් දුර සිට සටන් කරන්නේ තියුණු අස්ථි සහිත මිසයිල වලින්, ඔවුන්ගේ සුපුරුදු ලකුණු වෙනුවට, පුදුමාකාර දක්ෂතාවයකින් පතුවළට සම්බන්ධ වූ බැවිනි. ඉන්පසු ඔවුන් අතරමැදි අවකාශයන් මතින් දුවන අතර ඔවුන්ගේ ජීවිත නොසලකා කඩුවෙන් අතට සටන් කරති. සතුරා සබර් තෙරපුම් වලින් ඇති වන තුවාල වලින් ආරක්ෂා වන අතර, ඔවුන් තම විරුද්ධවාදීන් මත නූස් වල රෙදි පටි දමා ඔවුන් පැටලීමේ හෝ ඇවිදීමේ බලය ඔවුන්ගෙන් ලබා ගන්නා ලෙස ඔවුන්ව පටලවා ගනී. Ammianus, *Res Gestae*, 31.2 මෙම විස්තරය, රෝමවරුන් සාමාන්‍යයෙන් &quot;වංචනික&quot; යුධ විලාසයක් ලෙස සැලකූ ස්ටෙප් නාමිකයන්ගේ හෝ අශ්වාරෝහක දුනු ශිල්පයේ යුද්ධය ගැන අපට ඇසීමට අපේක්ෂා කළ හැකි දේ පිළිබඳ ප්‍රධාන උදාහරණයකි. එය සම්භාව්‍යකරණය කරන *ටොපොස්* එකක් වන අතර එය මූලික වශයෙන් ස්ටෙප් නාමිකයන් පිළිබඳ පැරණි විස්තර, හෙරොඩෝටස් විසින් සිතියන්වරුන් පිළිබඳ විස්තරය වැනි පිටපත් කරයි. මෙය බොහෝ කතුවරුන් සාහිත්‍ය හෝ පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි ආමන්ත්‍රණය නොකර ස්ටෙප් යුද්ධය, විශේෂයෙන් හුන්ස් පිළිබඳ සාමාන්‍යකරණයන් කිරීමට හේතු වී තිබේ. ඊඒ තොම්සන් මුලින්ම සටහන් කළේ හූන්වරුන්ට අස්ථි ඊතල සහ සන්නාහයෙන් යුරෝපයෙන් අඩක් යටත් කර ගත නොහැකි බවයි. වාසනාවකට මෙන්, අපට පඩිපෙළ යුද්ධය ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමට ඉඩ සලසන වෙනත් මූලාශ්‍රවලින් පුරාවිද්‍යාව සහ නිවැරදි විස්තර දෙකම අප සතුව ඇත. මම වැඩිපුරම හඳුනන්නේ ව්‍යාජ-මොරිස්ගේ *Strategikon* නම්, එය &quot;සිතියන්ස් සමඟ ගනුදෙනු කිරීම: එනම්, අවාර්ස්, ටර්ක්ස් සහ වෙනත් අයගේ ජීවන රටාව හුන්නිෂ් ජනයාගේ ජීවන රටාවට සමානයි&quot;, බොහෝ විට ලියා ඇත. 590 ගණන්වල ක්රි.ව. අනෙක් එක තවත් මිනිසුන්ගේ යුද්ධයේ මාර්ග ගැන කියයි, එය ක්‍රි.ව 2 වන සියවසේ *Flavios Arrianos හෝ Arrian ගේ Ektaxis Kat Alanon*, &quot;Array against the Alans&quot; ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත. ඒ වගේම මම ඇලන් යුධ ක්‍රමය ගැන කතා කරන්නම් සහ එය වෙනස් සහ සැලකිය යුතු ඇයි කියලා. නමුත් පළමුව අපි දළ විශ්ලේෂණයකින් ආරම්භ කරමු. අශ්වාරෝහක යුද්ධ විශාල වශයෙන් පැන නගින්නේ දැන් යුරේසියානු ස්ටෙප්ස් හි ජීවත් වන මිනිසුන්ගේ නව නිපැයුම් සහ නවෝත්පාදනයන් මගිනි, සහ එහි වර්ධනය එඬේර නාමිකවාදයේ නැගීම සමඟ සහසම්බන්ධ වේ. මෙය ආරම්භ වන්නේ අශ්වයා ගෘහාශ්‍රිතකරණය කිරීමෙනි, එය ක්‍රි.පූ. 3500 තරම් ඈත කාලයේ බොටයි සංස්කෘතිය තුළ ආරම්භ වන්නට ඇති ක්‍රියාවලියක්, උතුරු කසකස්තානයේ අක්මෝලා ප්‍රදේශයේ කැස්පියන් සහ අරල් මුහුදු අතර, යූරල් කඳු පන්තියට දකුණින්. මේ සඳහා සාක්ෂි ලැබෙන්නේ අශ්ව ඇටකටු වල පුරාවිද්‍යාත්මක නටඹුන් වන අතර ඒවා කොරල්පර කිරීම සඳහා සතුන් බෝ කිරීම පිළිබඳ සාක්ෂි පෙන්නුම් කරයි, සහ පිඟන් මැටි කැබලි මත ඇති මාර කිරි අවශේෂ. ඔවුන් වල් අශ්වයාගෙන් (Tarpan, හෝ *Equus Ferus*) මොංගෝලියන් ස්ටෙප්/දුංගේරියානු අශ්වයා බෝ කළ බව විශ්වාස කෙරේ, එය ප්‍රෙස්වාල්ස්කිගේ අශ්වයා ලෙස හැඳින්වේ, හීලෑ අශ්වයා (*Equus Ferus Caballus*) ආරම්භ වන්නට ඇත්තේ පොන්ටික් ප්‍රදේශයේ මදක් බටහිර දෙසින් විය හැකිය. - කැස්පියන් ස්ටෙප්ස්. ක්‍රි.පූ. 4800 දී පමණ ක්වාලින්ස්ක් සංස්කෘතියෙන් හීලෑ කරන ලද බැටළුවන් සහ එළුවන් දන්නා බැවින් අශ්ව හීලෑ කිරීම ඊටත් වඩා පැරණි විය හැකිය, නමුත් බොහෝ අවිනිශ්චිතතා පවතී. දන්නා දෙය නම් ප්‍රවාහනය සහ යුද්ධ සඳහා භාවිතා කරන ගෘහාශ්‍රිත අශ්වයන් ප්‍රථම වරට මතු වූයේ ක්‍රි.පූ. 2100 දී පමණ වන අතර, කලින් ඉන්දු-ඉරානියානුවන් වූ සහ ඉන්දු-ඉරාන භාෂාව ආරම්භ වූ ඇන්ඩ්‍රොනොවෝ සංස්කෘතියේ උප සමූහයක් වූ ෂින්තාෂ්ට සංස්කෘතිය තුළ ය. Transcaucasia කලාපයේ (Kuban, Ossetia, Dagestan, Astrakhan සහ කළු සහ කැස්පියන් මුහුද අතර අනෙකුත් ප්‍රදේශ ඇතුළුව කොකේසස් වලට උතුරින් පිහිටි ප්‍රදේශය), රෝදය ප්‍රථම වරට හීලෑ කරන ලද අශ්වයන් මෙන් ම ක්‍රි.පූ 3500 දී පමණ දර්ශනය වී ඇත. සහ රෝදය සහ අක්ෂය ප්‍රථමයෙන් සංවර්ධනය කරන ලද්දේ ක්‍රිස්තු පූර්ව 3150 දී පමණය. ක්‍රිපූ 2100 වන විට, අශ්ව රථ යුද්ධයේ නව නිපැයුම් පෙන්නුම් කරමින්, කුර්ගන්ස් ලෙස හඳුන්වන සුසාන භූමිවල ෂින්තාෂ්ට සංස්කෘතික අශ්ව රථ සහ ඇදගත් කරත්ත අපට හමු විය. සවිකර ඇති යුද්ධ සහ අශ්වයන් පිට නැගීම හඳුනා ගැනීම තරමක් අපහසුය. බිට් සහ බ්‍රිඩ්ල්ස් බොටයි සංස්කෘතිය විසින් නිර්මාණය කර ඇති බව පෙනෙන්නට තිබුණද, තවත් වසර 2500-3000 කට පසුව සෑදල, ටැක් හෝ ස්පර්ස් පිළිබඳ සාක්ෂි නොමැත. ඔටුවන් ඇතිරිලි සහ ඔටුවන්ගේ ටැක්, අප දන්නා පරිදි, ඔටුවන් හීලෑ කර ඇත්තේ ක්‍රි.පූ. 3000 දී පමණ දකුණු අරාබියේ හෝ ඉතියෝපියාවේ සහ ක්‍රි.පූ 2500 දී පමණ බැක්ට්‍රියා (ඇෆ්ගනිස්ථානය) සමඟිනි. කැමල් බ්ලැන්කට් සහ සෑදල දෙකම ක්‍රි.පූ. 1200 දී පමණ දිස්වන අතර, මෙම අදහස අශ්වයාට යෙදීමට ව්‍යාප්ත වන්නට ඇත. කෙසේ වෙතත්, පළමු අශ්ව බ්ලැන්කට් පූ 700 දී පමණ ඇසිරියානු කලාවේ නිරූපණය කර ඇති අතර, පළමු සෑදලයන් ක්‍රි.පූ. 500-400 පමණ වයඹ දිග අල්ටයි කඳුකරයේ නොවොසිබිර්ස්ක් ප්‍රදේශයේ ස්කිතියියානු ජනතාවක් වූ ඉන්දු-ඉරාන පැසිරික් සංස්කෘතියේ සොහොන් වල දක්නට ලැබේ. . මේවා ගස් රහිත සෑදලයන් වූ අතර, අසරුවා තැනින් තැන තබාගැනීම සඳහා තද රාමුවක් නොතිබුණද, බ්ලැන්කට් පැදවීමට වඩා විශාල දියුණුවක් විය. අශ්වයා පාලනය කිරීමට අවශ්‍ය උපාය ඉක්මනින් අනුගමනය කරනු ඇති අතර, ක්‍රි.පූ. 300-200 පමණ වන විට, ඉහළ පිටුපස පඩිපෙළ සෑදලයක් සොයා ගන්නා ලද අතර, එහි ඝන ලී රාමුවක් සහ පිරවූ මූලද්රව්ය සමඟ ඒකාබද්ධ විය. මෙය ක්‍රි.පූ. 200-ක්‍රි.පූ. 100 අතර රෝමානු අං හතරේ සෑදලය, කෙල්ටික් සම්භවයක් තිබෙන්නට ඇත. අවසාන වශයෙන්, ක්‍රිස්තු වර්ෂ 302 දී පමණ, ස්ට්‍රප්ස් පිළිබඳ පළමු සාක්ෂිය දිස්වේ: සවිකර ඇති යුද්ධයට බලපාන තවත් නවෝත්පාදනයක්. මෙම වෙනස්කම් වලින් සමහරක් යුරේසියානු පඩිපෙළේ සවිකර ඇති යුද්ධයට නාටකාකාර ලෙස බලපෑවේ කෙසේද යන්න අදහස් මාලාවේ සාකච්ඡා කරනු ඇත. (1/?)