It was Parliament that had tried to tax them, in their view unjustly. The Declaratory Act had declared that Parliament could pass any Act it saw fit in regards to America. This idea of unlimited parliamentary sovereignty was anathema to Americans. They were concerned above all to ensure that their Constitution safeguarded liberty and this could not be done if the legislative body could pass any law it saw fit by a simple majority.

Also, the fact that the Upper House of Parliament was composed of hereditary legislators struck the Founding Fathers as absurd. As the [Federalist No. 63](_URL_0_) stated:

 > But if anything could silence the jealousies on this subject, it ought to be the British example. The Senate there instead of being elected for a term of six years, and of being unconfined to particular families or fortunes, is an hereditary assembly of opulent nobles. The House of Representatives, instead of being elected for two years, and by the whole body of the people, is elected for seven years, and, in very great proportion, by a very small proportion of the people. Here, unquestionably, ought to be seen in full display the aristocratic usurpations and tyranny which are at some future period to be exemplified in the United States. Unfortunately, however, for the anti-federal argument, the British history informs us that this hereditary assembly has not been able to defend itself against the continual encroachments of the House of Representatives; and that it no sooner lost the support of the monarch, than it was actually crushed by the weight of the popular branch.
ඔවුන්ට අසාධාරණ ලෙස බදු අය කිරීමට උත්සාහ කළේ පාර්ලිමේන්තුවයි. ඇමරිකාව සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට සුදුසු යැයි පෙනෙන ඕනෑම පනතක් සම්මත කළ හැකි බව ප්‍රකාශන පනත මගින් ප්‍රකාශ කර තිබුණි. අසීමිත පාර්ලිමේන්තු ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ මෙම අදහස ඇමරිකානුවන්ට පිළිකුලක් විය. ඔවුන්ගේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ නිදහස ආරක්‍ෂා කරන බව සහතික කිරීමට ඔවුන් සියල්ලටම වඩා සැලකිලිමත් වූ අතර ව්‍යවස්ථාදායක ආයතනයට සරල බහුතරයකින් සුදුසු යැයි පෙනෙන ඕනෑම නීතියක් සම්මත කළ හැකි නම් මෙය කළ නොහැක. එසේම, පාර්ලිමේන්තුවේ ඉහළ මන්ත්‍රී මණ්ඩලය පාරම්පරික ව්‍යවස්ථාදායකයන්ගෙන් සමන්විත වීම ආරම්භක පියවරුන්ට විකාරයක් විය. [ෆෙඩරල් අංක 63](_URL_0_) ප්‍රකාශ කළ පරිදි: &gt; නමුත් මෙම විෂය සම්බන්ධයෙන් ඇති ඊර්ෂ්‍යාව නිශ්ශබ්ද කිරීමට යම් දෙයකට හැකි නම්, එය බ්‍රිතාන්‍ය ආදර්ශය විය යුතුය. එහි ඇති සෙනෙට් සභාව වසර හයක ධුර කාලයක් සඳහා තේරී පත් වීම වෙනුවට සහ විශේෂිත පවුල්වලට හෝ වාසනාවකට සීමා නොවී, ධනවත් වංශාධිපතියන්ගේ පාරම්පරික රැස්වීමකි. නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය, වසර දෙකක් සඳහා තේරී පත් වීම වෙනුවට, සහ මුළු මහජන මණ්ඩලය විසින්, වසර හතක් සඳහා තෝරා පත් කර ගනු ලබන අතර, ඉතා විශාල ප්‍රතිශතයකින්, ඉතා කුඩා ජනතාවක් විසින් තෝරා පත් කර ගනු ලැබේ. මෙහිදී, අවිවාදිතව, එක්සත් ජනපදයේ ආදර්ශයට ගත යුතු යම් අනාගත කාලපරිච්ඡේදයක දී වංශාධිපති ආක්‍රමණයන් සහ කුරිරු පාලනය සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රදර්ශනය කළ යුතු ය. කෙසේ වෙතත්, අවාසනාවකට මෙන්, ෆෙඩරල් විරෝධී තර්කය සඳහා, බ්‍රිතාන්‍ය ඉතිහාසය අපට දන්වන්නේ මෙම පාරම්පරික සභාව නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයේ අඛණ්ඩ ආක්‍රමණයන්ට එරෙහිව ආරක්ෂා වීමට නොහැකි වූ බවයි; ජනප්‍රිය ශාඛාවේ බරින් එය තලා දැමුවාට වඩා ඉක්මනින් එය රජතුමාගේ සහයෝගය අහිමි නොවූ බවත්.