Not a professional historian, but I have read much on this on my own. Really the question here is fundamentally about the purpose of representational art.

In many cultures, paintings were not meant to be interpreted at face value, but rather as symbols. Anatomy is rather irrelevant when a culture simply uses painting as a tool to narrate a story or glorify a particular religion.

I'll give one example. It's pretty clear the ancient Egyptians were perfectly capable of creating naturalistic depictions of human beings, just look at this [bust of Nefertiti](_URL_0_). But the relief sculptures/paintings that come to mind when one thinks of "Ancient Egyptian art" have nothing to do with naturalism and everything to do with symbolism. There is a complex language of artistic rules there that speaks to their mythological narratives, which requires a basic understanding of their culture to interpret. European romanesque and gothic painting can be explained in a similar way. Outside of the western historical tradition, just look up Mughal or Edo-period Japanese paintings for further examples of stylistic symbolism over naturalism.

(Of course, the Renaissance artists, Mannerists, Neo-Classicists etc were heavy on symbolism as well, symbolism and naturalism aren't mutually exclusive.)

So it's not so much a question of whether certain cultures *could* create art with naturalistic anatomy or not, but rather the question is what purpose did painting serve in different cultures, and why?
වෘත්තීය ඉතිහාසඥයෙක් නොවේ, නමුත් මම මේ ගැන බොහෝ දේ කියවා ඇත්තෙමි. ඇත්තටම මෙහි ප්‍රශ්නය මූලික වශයෙන් නිරූපණ කලාවේ අරමුණ පිළිබඳවයි. බොහෝ සංස්කෘතීන් තුළ, සිතුවම් මුහුණත වටිනාකමින් අර්ථකථනය කිරීමට අදහස් නොකළ නමුත් සංකේත ලෙස අර්ථ දැක්වීය. සංස්කෘතියක් හුදෙක් කථාවක් විස්තර කිරීමට හෝ යම් ආගමක් උත්කර්ෂයට නැංවීමට මෙවලමක් ලෙස සිතුවම් භාවිතා කරන විට ව්‍යුහ විද්‍යාව තරමක් අදාළ නොවේ. මම එක උදාහරණයක් දෙන්නම්. ඉපැරණි ඊජිප්තුවරුන් මිනිසුන්ගේ ස්වාභාවික නිරූපණ නිර්මාණය කිරීමට පරිපූර්ණ ලෙස සමත් වූ බව ඉතා පැහැදිලිය, මෙම [නෙෆර්ටිටිගේ පපුව](_URL_0_) දෙස බලන්න. නමුත් &quot;පුරාණ ඊජිප්තු කලාව&quot; ගැන සිතන විට මතකයට නැඟෙන සහන මූර්ති / සිතුවම් ස්වභාවිකත්වය හා සංකේතවාදය සමඟ සම්බන්ධ නොවේ. ඔවුන්ගේ මිථ්‍යා ආඛ්‍යානවලට කථා කරන කලාත්මක රීතිවල සංකීර්ණ භාෂාවක් එහි ඇත, එය අර්ථ නිරූපණය කිරීමට ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය පිළිබඳ මූලික අවබෝධයක් අවශ්‍ය වේ. යුරෝපීය රෝමානු සහ ගොතික් සිතුවම් සමාන ආකාරයකින් පැහැදිලි කළ හැකිය. බටහිර ඓතිහාසික සම්ප්‍රදායෙන් පරිබාහිරව, ස්වභාවිකත්වයට වඩා ශෛලීය සංකේතවාදයේ තවත් උදාහරණ සඳහා මෝගල් හෝ එඩෝ යුගයේ ජපන් සිතුවම් දෙස බලන්න. (ඇත්ත වශයෙන්ම, පුනරුදයේ කලාකරුවන්, මනරම්වාදීන්, නව-සම්භාව්‍යවාදීන් යනාදිය සංකේතවාදයට ද බර විය, සංකේතවාදය සහ ස්වාභාවිකවාදය අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් බැහැර නොවේ.) එබැවින් ඇතැම් සංස්කෘතීන්ට ස්වභාවික ව්‍යුහ විද්‍යාව සමඟ කලාව නිර්මාණය කළ හැකිද යන්න එතරම් ප්‍රශ්නයක් නොවේ. එසේත් නැතිනම්, ප්‍රශ්නය වන්නේ විවිධ සංස්කෘතීන් තුළ පින්තාරු කිරීම කුමන අරමුණකට සේවය කළේද යන්නයි, සහ ඇයි?