I think a couple of things are getting mixed up here. 

For the process of amending the Constitution, as laid out in the 1787 document (Article V), here is the original language:

 > The Congress, whenever two thirds of both Houses shall deem it necessary, shall propose Amendments to this Constitution, or, on the Application of the Legislatures of two thirds of the several States, shall call a Convention for proposing Amendments, which, in either Case, shall be valid to all Intents and Purposes, as Part of this Constitution, when ratified by the Legislatures of three fourths of the several States, or by Conventions in three fourths thereof, as the one or the other Mode of Ratification may be proposed by the Congress; Provided that no Amendment which may be made prior to the Year One thousand eight hundred and eight shall in any Manner affect the first and fourth Clauses in the Ninth Section of the first Article; and that no State, without its Consent, shall be deprived of its equal Suffrage in the Senate.

So what that means: first a Constitutional amendment needs to be passed by two thirds of each house of Congress, or two thirds of the states need to call for a Convention to propose amendments.

However, once an Amendment passes this stage, it needs approval by three fourths of the states. This can either come in the form of the state legislatures voting for the amendment, or through special state conventions elected to vote for or against the amendment. 

Every single constitutional amendment to date has been passed through Congress. All of those amendments bar one (the 21st Amendment, repealing the 18th Amendment) were approved by state legislatures, rather than state conventions. 

The method of proposing amendments through a Convention requested by at least two thirds of the states has to date never actually been attempted, and it's not very clear just how this process would even work in practice.

The notable feature of Section 6 is less the ratification requirement of three fourths of the states, which is constitutionally-required, but the deadline for ratification of seven years. This is a feature for constitutional amendments that was introduced in the 20th century - the 18th, 20th, 21st and 22nd Amendments have deadlines in the text of the amendment, and the 23rd, 24th, 25th and 26th amendments have deadlines in the introductory text of the amendment as passed by Congress. The 27th Amendment notably had no deadline as it was originally approved by Congress as part of the package of Amendments known as the Bill of Rights, was ratified by a few states, and then largely left "dormant" until being rediscovered by an undergraduate student at University of Texas Austin, Gregory Watson. His paper on the amendment got a C from his TA, but ultimately his research led to a campaign to get the amendment ratified by three fourths of the states, which happened in 1992.

So why time limits? Richard F. Hamm's *Shaping the Eighteenth Amendment* gives some clues as to why this particular amendment was the first one to have such a rider successfully attached. Opponents of Prohibition had originally wanted a two year grace period for implementation after ratification, and/or compensation to brewers and distilleries - Congress eventually came up with a one year period. Opponents also saw a seven year window for ratification as "fair" - the original proposal from then Ohio Senator Warren Harding was for four years. It was basically a means of weakening attempts to block the passage in Congress by providing a window of time to prevent passage in the states.

Of course, it's not super clear just how constitutional or binding time limits are. In 1921 the Supreme Court heard *Dillon v. Gloss*, in which, to make a long story short, an arrest under the Volstead Act (enforcing alcohol prohibition) was contested under the pretext that adding a time limit to the 18th Amendment invalidated the whole amendment process. The Supreme Court basically said: "Time limits are fine, we guess." But notably the 18th Amendment had been ratified by the necessary states before the time limit was up, so it wasn't necessarily a very tough call to make. 

Of course there is a potentially interesting case to be made about the legality of time limits because of the Equal Rights Amendment, passed in Congress in 1972 with a seven year limit, that in 1978 was extended to a ten year limit (ie, to 1982). This ten year limit was set by a resolution voted on by a simple majority, and in any case due to increasing political resistance, it was not passed by the necessary states by 1982 (although four states rescinded their ratifications in the 1970s, and this isn't something provided for or forbidden in the Constitution). Of course several states have since ratified the amendment, with Illinois being the 37th in 2017. If a 38th state ratified the amendment - well, it's not 100% clear just what would happen.

To go back to Article V, note the two exceptions to the amendment process: no amendment could ban the slave trade before 1808 (when Congress was constitutionally allowed to ban it), and no amendment can change the number of Senators each states has (it's theoretically an un-amendable part of the Constitution, unless each State agrees to it).
මම හිතන්නේ මෙතන කරුණු දෙකක් පටලවාගෙන තියෙනවා. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සඳහා, 1787 ලේඛනයේ (V වගන්තිය) දක්වා ඇති පරිදි, මුල් භාෂාව මෙන්න: &gt; කොංග්‍රසය, සභා දෙකෙන් තුනෙන් දෙකක් එය අවශ්‍ය යැයි සලකන සෑම අවස්ථාවකම, මෙම ව්‍යවස්ථාවට සංශෝධන යෝජනා කළ යුතුය, හෝ, ප්‍රාන්ත කිහිපයකින් තුනෙන් දෙකක ව්‍යවස්ථාදායකයන්හි යෙදීම් මත, සංශෝධන යෝජනා කිරීම සඳහා සම්මුතියක් කැඳවිය යුතු අතර, එය ඕනෑම අවස්ථාවක, තුනක ව්‍යවස්ථාදායකයන් විසින් අනුමත කරන ලද විට, මෙම ව්‍යවස්ථාවේ කොටසක් ලෙස, සියලු අභිප්‍රායන් සහ අරමුණු සඳහා වලංගු වේ. ප්‍රාන්ත කිහිපයකින් හතරෙන් එකක් හෝ ඉන් හතරෙන් තුනක සම්මුතීන් මගින්, කොන්ග්‍රසය විසින් යෝජනා කළ හැකි එක් හෝ වෙනත් අනුමත කිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙස; එසේ වුව ද, එක්දහස් අටසිය අට වසරට පෙර සිදු කළ හැකි කිසිදු සංශෝධනයක් පළමු ව්‍යවස්ථාවේ නවවැනි වගන්තියේ පළමු සහ හතරවැනි වගන්තිවලට කිසිඳු ආකාරයකින් බල නොපායි; සහ කිසිදු රාජ්‍යයකට, එහි අනුමැතියකින් තොරව, සෙනෙට් සභාවේ සමාන ඡන්ද බලය අහිමි නොකළ යුතු බව. ඉතින් එයින් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද: පළමුව කොන්ග්‍රසයේ සෑම නිවසකින්ම තුනෙන් දෙකකින් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් සම්මත කළ යුතුය, නැතහොත් ප්‍රාන්තවලින් තුනෙන් දෙකක් සංශෝධන යෝජනා කිරීමට සම්මුතියක් ඉල්ලා සිටිය යුතුය. කෙසේ වෙතත්, සංශෝධනයක් මෙම අදියර සම්මත වූ පසු, එයට ප්‍රාන්තවලින් හතරෙන් තුනක අනුමැතිය අවශ්‍ය වේ. මෙය එක්කෝ ප්‍රාන්ත ව්‍යවස්ථාදායකයන් සංශෝධනයට ඡන්දය දීමේ ස්වරූපයෙන් හෝ සංශෝධනයට පක්ෂව හෝ විපක්ෂව ඡන්දය දීමට තේරී පත් වූ විශේෂ රාජ්‍ය සම්මුතීන් හරහා පැමිණිය හැකිය. මේ දක්වා සෑම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක්ම කොන්ග්‍රසය හරහා සම්මත කර ඇත. එම සංශෝධන සියල්ල එක් බාධකයක් (21 වැනි සංශෝධනය, 18 වැනි සංශෝධනය අවලංගු කිරීම) රාජ්‍ය සම්මුතීන් වෙනුවට රාජ්‍ය ව්‍යවස්ථාදායකයන් විසින් අනුමත කරන ලදී. අවම වශයෙන් ප්‍රාන්තවලින් තුනෙන් දෙකක ඉල්ලීම් කරන ලද සම්මුතියක් හරහා සංශෝධන යෝජනා කිරීමේ ක්‍රමය අද දක්වා ඇත්ත වශයෙන්ම උත්සාහ කර නොමැති අතර, මෙම ක්‍රියාවලිය ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාත්මක වන්නේ කෙසේද යන්න පමණක් පැහැදිලි නැත. 6 වැනි වගන්තියේ කැපී පෙනෙන ලක්ෂණය වන්නේ ව්‍යවස්ථානුකූලව අවශ්‍ය වන ප්‍රාන්තවලින් හතරෙන් තුනක අනුමත කිරීමේ අවශ්‍යතාවයට වඩා අඩුය, නමුත් වසර හතක් අනුමත කිරීමේ අවසාන දිනයයි. මෙය 20 වන ශතවර්ෂයේ හඳුන්වා දුන් ව්‍යවස්ථා සංශෝධන සඳහා වන ලක්ෂණයකි - 18, 20, 21 සහ 22 සංශෝධන සඳහා සංශෝධන පෙළෙහි කාල සීමාවන් ඇති අතර, 23, 24, 25 සහ 26 වැනි සංශෝධන සඳහා හඳුන්වාදීමේ පාඨයේ කාල සීමාවන් ඇත. කොන්ග්‍රසය විසින් සම්මත කරන ලද සංශෝධනය. 27 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට නියමිත කාල සීමාවක් නොතිබූ බැවින් එය මුලින් කොන්ග්‍රසය විසින් අයිතීන් පිළිබඳ පනත් කෙටුම්පත ලෙස හැඳින්වෙන සංශෝධන පැකේජයේ කොටසක් ලෙස අනුමත කරන ලද අතර, ප්‍රාන්ත කිහිපයක් විසින් අනුමත කරන ලද අතර, පසුව උපාධි අපේක්ෂකයෙකු විසින් නැවත සොයා ගන්නා තෙක් බොහෝ දුරට &quot;නිද්‍රාවේ&quot; පැවතුනි. ටෙක්සාස් විශ්ව විද්‍යාලය ඔස්ටින්, ග්‍රෙගරි වොට්සන්. සංශෝධන පිළිබඳ ඔහුගේ පත්‍රිකාවට ඔහුගේ TA වෙතින් C අගයක් ලැබුණි, නමුත් අවසානයේ ඔහුගේ පර්යේෂණය ප්‍රාන්තවලින් හතරෙන් තුනකින් සංශෝධනය අනුමත කිරීමේ ව්‍යාපාරයකට තුඩු දුන්නේය, එය 1992 දී සිදු විය. එසේනම් කාල සීමාවන් ඇයි? Richard F. Hamm ගේ *Shaping the Xetth Amendment* මගින් මෙවැනි අසරුවෙක් සාර්ථකව අනුයුක්ත කළ ප්‍රථම එක මෙම විශේෂිත සංශෝධනය වූයේ මන්දැයි යම් ඉඟි සපයයි. තහනමට විරුද්ධ වූවන්ට මුලින් අනුමත කිරීමෙන් පසු ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා වසර දෙකක සහන කාලයක් අවශ්‍ය වී ඇත, සහ/හෝ බීර නිෂ්පාදකයින් සහ ස්කාගාර සඳහා වන්දි - කොන්ග්‍රසය අවසානයේ වසරක කාල සීමාවක් ඉදිරිපත් කළේය. විරුද්ධවාදීන් ද &quot;සාධාරණ&quot; ලෙස අනුමත කිරීම සඳහා වසර හතක කවුළුවක් දුටුවේය - එවකට ඔහියෝ සෙනෙට් සභික වොරන් හාඩින්ගේ මුල් යෝජනාව වසර හතරක් සඳහා විය. එය මූලික වශයෙන් ප්‍රාන්තවල ගමන් කිරීම වැළැක්වීම සඳහා කාල කවුළුවක් ලබා දීමෙන් කොන්ග්‍රසයේ ඡේදය අවහිර කිරීමේ උත්සාහයන් දුර්වල කිරීමේ මාධ්‍යයක් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, ව්‍යවස්ථාපිත හෝ බන්ධන කාල සීමාවන් කෙතරම්ද යන්න ඉතා පැහැදිලි නැත. 1921 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් *ඩිලන් එදිරිව ග්ලෝස්* විභාගයට ගත් අතර, දීර්ඝ කතාවක් කිරීමට, 18 වැනි සංශෝධනයට කාල සීමාවක් එක් කිරීම වලංගු නොවන බව පවසමින් වොල්ස්ටෙඩ් පනත (මද්‍යසාර තහනම බලාත්මක කිරීම) යටතේ අත්අඩංගුවට ගැනීමක් ඉදිරිපත් විය. සම්පූර්ණ සංශෝධන ක්රියාවලිය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මූලික වශයෙන් පැවසුවේ: &quot;කාල සීමාවන් හොඳයි, අපි අනුමාන කරමු.&quot; නමුත් සැලකිය යුතු ලෙස 18 වැනි සංශෝධනය කාල සීමාව අවසන් වීමට පෙර අවශ්‍ය රාජ්‍යයන් විසින් අනුමත කර ඇති බැවින් එය අවශ්‍යයෙන්ම කිරීමට ඉතා දැඩි කැඳවීමක් නොවීය. 1972 දී කොන්ග්‍රසයේ වසර හතක සීමාවක් සහිතව සම්මත කරන ලද සම අයිතිවාසිකම් සංශෝධනය නිසා කාල සීමාවන්ගේ නීත්‍යානුකූලභාවය පිළිබඳ සිත්ගන්නාසුලු නඩුවක් ඇත, 1978 දී වසර දහයක සීමාවක් දක්වා (එනම්, 1982 දක්වා දීර්ඝ කරන ලදී. ) මෙම දස අවුරුදු සීමාව සරල බහුතර ඡන්දයෙන් සම්මත වූ යෝජනාවක් මගින් නියම කරන ලද අතර, කෙසේ වෙතත්, දේශපාලන ප්‍රතිරෝධය වැඩි වීම හේතුවෙන්, 1982 වන විට, අවශ්‍ය ප්‍රාන්තවලින් එය සම්මත නොවීය (1970 ගණන්වල ප්‍රාන්ත හතරක් ඔවුන්ගේ අනුමත කිරීම් අවලංගු කළද, මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සපයා ඇති හෝ තහනම් කර ඇති දෙයක් නොවේ). ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රාන්ත කිහිපයක් සංශෝධන අනුමත කර ඇත, ඉලිනොයිස් 2017 දී 37 වැනි විය. 38 වැනි ප්‍රාන්තයක් සංශෝධනය අනුමත කළේ නම් - හොඳයි, කුමක් සිදුවේද යන්න 100% පැහැදිලි නැත. V වගන්තිය වෙත ආපසු යාමට, සංශෝධන ක්‍රියාවලියට ව්‍යතිරේක දෙක සටහන් කරන්න: 1808 ට පෙර කිසිම සංශෝධනයකට වහල් වෙළඳාම තහනම් කළ නොහැකි විය (කොංග්‍රසයට එය තහනම් කිරීමට ව්‍යවස්ථානුකූලව අවසර දී ඇති විට), සහ කිසිදු සංශෝධනයකට එක් එක් ප්‍රාන්තවල සිටින සෙනෙට් සභිකයින් සංඛ්‍යාව වෙනස් කළ නොහැක (එය න්‍යායාත්මකව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සංශෝධනය කළ නොහැකි කොටසකි, සෑම රාජ්‍යයක්ම එයට එකඟ නොවන්නේ නම්).