Top-loading machineguns like the Madsen and the plethora of designs we see in WW2 (ZB.26, Bren, Type 99, FM 24/29, etc) were intended for fire from static positions using the bipod. Being light machineguns, they were crew-served weapons, and doctrine of the time across most armies had the gunner's assistant responsible for magazine changes. Underside-mounted magazines often left the ground in the way and interfered with loading. Top mounted magazines also had the benefit of allowing the gunner to keep a lower profile, as there was no longer a magazine that needed ground clearance. No magazine on the bottom allowed for the bipod to be shorter while still allowing for a decent vertical field of fire.

Side-mounted magazines offered a lot of the benefits of top-mounted, but were more common on submachineguns and other non-crew-served weapons. Here the benefits were very similar - the shooter could have a very high capacity magazine without having it interfere with their ability to go prone. The big problem here often ended up being balance. The weight of the ammunition and magazine hanging off one side of the gun made it awkward to hold, even in submachineguns like the MP-18 and Sten, where the weight of the ammunition and mags was fairly low. 

 & #x200B;

Ultimately, the shift to underside-mounted magazines was something that didn't really seem to have the same kind of clear, consistent reasoning that influenced a lot of other firearms-related decisions. We'd see top-mounted magazines stick around postwar with many powers for some time. The British stand out in particular, as they opted to update the Bren to the L4 model to accept 7.62 NATO ammunition instead of adopting the L2-model FAL, which was intended to serve the same role. Compared to the L2 in Canadian and Australian service, the L4 Bren was significantly better suited to the role of light machinegun. Another notable case was the Stoner 63 - a Vietnam-era design that included an automatic rifle variant with a vertically-mounted magazine.

 & #x200B;

The shift to underside-mounted magazines for machinegun use tended to follow two trends - a shift towards automatic-rifle variants of the standard service rifle (RPK, FALO/L2) and a shift towards belt-fed machineguns for smaller-unit use (FN MAG, PKM, M60) As far as side-mounted magazines for submachineguns go, I'm not familiar enough with them to really give an answer. One thing to note is that submachineguns in general began to fall out of regular use after WW2, and where they remained they tended to fall into very niche roles where the benefits of a side-mounted magazine may not have mattered anymore.
WW2 (ZB.26, Bren, Type 99, FM 24/29, etc) අපි දකින Madsen වැනි ඉහළ-පටවන මැෂින් තුවක්කු සහ මෝස්තර විශාල ප්‍රමාණයක් බයිපොඩ් භාවිතයෙන් ස්ථිතික ස්ථානවලින් ගිනි ගැනීම සඳහා අදහස් කරන ලදී. සැහැල්ලු මැෂින් තුවක්කු වීම නිසා, ඒවා කාර්ය මණ්ඩලය විසින් සපයනු ලැබූ ආයුධ වූ අතර, බොහෝ හමුදාවන් හරහා එකල පැවති මූලධර්මය සඟරා වෙනස් කිරීම් සඳහා තුවක්කුකරුගේ සහායකයා වගකිව යුතු විය. යටි පැත්තේ සවි කර ඇති සඟරා බොහෝ විට බිම අතහැර දමා පැටවීමට බාධා කරයි. බිම් නිෂ්කාශනය අවශ්‍ය සඟරාවක් තවදුරටත් නොතිබූ බැවින් තුවක්කුකරුට පහළ පැතිකඩක් තබා ගැනීමට ඉඩ දීමේ ප්‍රතිලාභය ඉහළට සවි කර ඇති සඟරාවලට ද තිබුණි. පතුලේ ඇති කිසිදු සඟරාවක් බයිපොඩ් කෙටි වීමට ඉඩ නොදෙන අතරම හොඳ සිරස් ගිනි ක්ෂේත්‍රයක් සඳහා ඉඩ ලබා දේ. පැති සවිකර ඇති සඟරා ඉහළ සවිකර ඇති ප්‍රතිලාභ රැසක් ලබා දෙන නමුත්, සබ්මැෂින්ගන් සහ අනෙකුත් කාර්ය මණ්ඩලයට සේවය නොකරන ආයුධ මත බහුලව දක්නට ලැබුණි. මෙහි ප්‍රතිලාභ බොහෝ සෙයින් සමාන විය - වෙඩික්කරුට ඉතා ඉහළ ධාරිතාවකින් යුත් සඟරාවක් තිබිය හැකි අතර එය ඔවුන්ගේ නැඹුරුවීමේ හැකියාවට බාධා නොකරයි. මෙහි විශාල ගැටලුව බොහෝ විට සමතුලිතතාවයෙන් අවසන් විය. තුවක්කුවේ එක් පැත්තක එල්ලා තිබූ පතොරම් සහ මැගසින් බර නිසා පතොරම් සහ මැග්ස්වල බර තරමක් අඩු වූ MP-18 සහ Sten වැනි සබ්මැෂින්ගන් වල පවා අල්ලා ගැනීමට අපහසු විය. &amp; #x200B; අවසාන වශයෙන්, යටින් සවි කර ඇති සඟරා වෙත මාරුවීම, වෙනත් ගිනි අවි සම්බන්ධ තීරණ රාශියකට බලපෑ එකම ආකාරයේ පැහැදිලි, ස්ථාවර තර්කයක් ඇත්ත වශයෙන්ම නොතිබූ දෙයක් විය. ඉහළට සවිකර ඇති සඟරා යම් කාලයක් සඳහා බොහෝ බලයන් සමඟ පශ්චාත් යුධ වටා රැඳී සිටිනු අපි දකිමු. බ්‍රිතාන්‍යයන් විශේෂයෙන් කැපී පෙනෙන්නේ, ඔවුන් එම කාර්යභාරය ඉටු කිරීමට අදහස් කරන ලද L2 මාදිලියේ FAL භාවිතා කිරීම වෙනුවට 7.62 NATO පතොරම් පිළිගැනීම සඳහා L4 ආකෘතියට Bren යාවත්කාලීන කිරීමට තීරණය කළ බැවිනි. කැනේඩියානු සහ ඕස්ට්‍රේලියානු සේවයේ L2 හා සසඳන විට, L4 Bren සැහැල්ලු මැෂින් තුවක්කුවේ භූමිකාවට සැලකිය යුතු ලෙස ගැලපේ. තවත් කැපී පෙනෙන සිදුවීමක් වූයේ Stoneer 63 - වියට්නාම යුගයේ නිර්මාණයක් වන අතර සිරස් අතට සවිකර ඇති සඟරාවක් සහිත ස්වයංක්‍රීය රයිෆල් ප්‍රභේදයක් ඇතුළත් විය. &amp; #x200B; මැෂින් තුවක්කු භාවිතය සඳහා යටින් සවි කර ඇති සඟරා වෙත මාරුවීම ප්‍රවණතා දෙකක් අනුගමනය කිරීමට නැඹුරු විය - සම්මත සේවා රයිෆලයේ (RPK, FALO/L2) ස්වයංක්‍රීය-රයිෆල් ප්‍රභේද වෙත මාරුවීම සහ කුඩා ඒකක භාවිතය සඳහා පටි සහිත මැෂින් තුවක්කු වෙත මාරුවීම (FN MAG, PKM, M60) සබ්මැෂින් තුවක්කු සඳහා පැති සවි කර ඇති සඟරා යන තාක් දුරට, පිළිතුරක් දීමට තරම් මට ඒවා හුරු නැත. සැලකිල්ලට ගත යුතු එක් කරුණක් නම්, WW2 ට පසු සාමාන්‍යයෙන් සබ්මැෂින්ගන් සාමාන්‍ය භාවිතයෙන් ඉවත් වීමට පටන් ගත් අතර, ඒවා රැඳී සිටි තැන ඔවුන් ඉතා වැදගත් භූමිකාවන්ට වැටීමට නැඹුරු වූ අතර එහිදී පැත්තක සවි කර ඇති සඟරාවක ප්‍රතිලාභ තවදුරටත් වැදගත් නොවනු ඇත.