When you speak, you hear two things. You hear the sound of your own voice carried through the air back to your ears (having bounced off the walls or something), and you also hear the sound of your voice resonating inside your own body, in your chest cavity and your sinuses and all that. Both of these contribute to what you hear when you listen to yourself speaking.

Microphones can generally only record the part that comes through the air. Which, incidentally, is the only thing other people can hear too.

So microphones hear what other people hear, which is less than what you yourself hear from inside your own body.

Put another way, your voice sounds *normal* when recorded; it sounds weird when you hear it from inside yourself.
ඔබ කතා කරන විට ඔබට කරුණු දෙකක් ඇසේ. ඔබේම කටහඬ වාතය හරහා ඔබේ කන් වෙත ආපසු ගෙන යන ශබ්දය ඔබට ඇසෙයි (බිත්ති හෝ වෙනත් යමක් පැනීමෙන්), ඔබේ කටහඬ ඔබේම ශරීරය තුළත්, ඔබේ පපුවේ කුහරයේත්, ඔබේ කෝඨරකවලත්, ඔබේ කටහඬේ දෝංකාර දෙන හඬත් ඔබට ඇසේ. එම. ඔබ කතා කරන විට ඔබට ඇසෙන දේට මේ දෙකම දායක වේ. මයික්‍රොෆෝනවලට සාමාන්‍යයෙන් පටිගත කළ හැක්කේ වාතය හරහා එන කොටස පමණි. අහඹු ලෙස, අනෙක් අයට ද ඇසෙන එකම දෙය එයයි. එබැවින් මයික්‍රෆෝනවලට අන් අයට ඇසෙන දේ ඇසේ, එය ඔබේම ශරීරයෙන් ඔබට ඇසෙන දේට වඩා අඩුය. වෙනත් ආකාරයකින් කිවහොත්, පටිගත කළ විට ඔබේ හඬ *සාමාන්‍ය* ලෙස පෙනේ; එය ඔබ තුලින් ඇසෙන විට එය අමුතුයි.