Quite a bit. Before and during the early years of the war, the German armaments industry was very fragmented and uncoordinated. The military had a great deal of control over it, but they were not suited for it. As was so typical of Nazi Germany, there were also a number of other factions playing politics and vying for control. There was also a tradition of carefully craft built weapons, which the military liked, ignoring the virtues of true mass production and sheer quantity. German weapons had beautiful craftsmanship, but they weren't producing anywhere as many as they could.

Hitler put Speer in charge of armaments production in 1942, and gave him an unusual amount of power. Some claim that Hitler liked the fragmented nature of power in Nazi Germany, and the infighting, because it was hard to organize against his power. Others say it was just bad management. Nevertheless in Speer's case he was given power to control pretty much the whole industry, and step on toes as needed. The effect was dramatic. War production continued to increase almost until the end of the war, despite things like strategic bombing. Mass production techniques were adopted, petty fiefdoms destroyed, and a centralized approach to planning instituted. Before anyone says that "central planning doesn't work", remember that US war production was also centrally planned, under the auspices of the War Production Board. I'm not taking a position on central planning under other circumstances, but for the duration it worked quite well in a number of countries.

In the US companies were told more what to do than how to do it, and there was quite a bit of innovation. This differs from what people may think of as central planning. Interestingly, and contrary to stereotype, that approach was also used in the USSR, whose ability to produce materiel under the worst of circumstances was amazing. When Speer adopted it it worked equally well, so it seems like a winning formula.

Source: Richard Overy, "Why the Allies Won".

තරමක්. යුද්ධයට පෙර සහ මුල් වසරවලදී, ජර්මානු ආයුධ කර්මාන්තය ඉතා ඛණ්ඩනය වූ අතර සම්බන්ධීකරණයෙන් තොර විය. හමුදාවට එහි විශාල පාලනයක් තිබුණත් ඔවුන් ඊට සුදුසු වුණේ නැහැ. නාසි ජර්මනියට සාමාන්‍ය දෙයක් වූවාක් මෙන්, තවත් කන්ඩායම් ගණනාවක් දේශපාලනය කරමින් පාලනය සඳහා තරඟ කළහ. සත්‍ය මහා පරිමාණ නිෂ්පාදනයේ සහ විශාල ප්‍රමාණයේ ගුණධර්ම නොසලකා හරිමින් හමුදාව ප්‍රිය කරන පරිස්සමෙන් සාදන ලද ආයුධ සම්ප්‍රදායක් ද විය. ජර්මානු ආයුධවල අලංකාර ශිල්පීය හැකියාවක් තිබුණත්, ඔවුන් හැකි තරම් කොතැනකවත් නිෂ්පාදනය කළේ නැත. හිට්ලර් 1942 දී ආයුධ නිෂ්පාදනය භාරව ස්පීර්ව පත් කළ අතර ඔහුට අසාමාන්‍ය බලයක් ලබා දුන්නේය. සමහරු කියා සිටින්නේ හිට්ලර් නාසි ජර්මනියේ බලයේ ඛණ්ඩනය වූ ස්වභාවයට සහ ඔහුගේ බලයට එරෙහිව සංවිධානය වීම දුෂ්කර වූ නිසා ඇති වූ ගැටුමට කැමති වූ බවයි. තවත් අය පවසන්නේ එය නරක කළමනාකරණයක් පමණක් බවයි. කෙසේ වෙතත්, ස්පියර්ගේ නඩුවේදී ඔහුට මුළු කර්මාන්තයම පාලනය කිරීමට සහ අවශ්‍ය පරිදි ඇඟිලි ගැසීමට බලය ලබා දී ඇත. බලපෑම නාටකාකාර විය. උපායමාර්ගික බෝම්බ හෙලීම වැනි දේ තිබියදීත්, යුද්ධය අවසන් වන තුරුම පාහේ යුද නිෂ්පාදනය වැඩි විය. මහා පරිමාණ නිෂ්පාදන ශිල්පීය ක්‍රම අනුගමනය කරන ලද අතර, කුඩා තන්ත්‍ර විනාශ කරන ලද අතර, සැලසුම් කිරීම සඳහා මධ්‍යගත ප්‍රවේශයක් ස්ථාපිත කරන ලදී. &quot;මධ්‍යම සැලසුම් ක්‍රියා නොකරයි&quot; යැයි කිසිවෙකු පැවසීමට පෙර, එක්සත් ජනපද යුද නිෂ්පාදනය ද යුධ නිෂ්පාදන මණ්ඩලයේ අනුග්‍රහය යටතේ මධ්‍යගතව සැලසුම් කළ බව මතක තබා ගන්න. මම වෙනත් තත්වයන් යටතේ මධ්‍යම සැලසුම්කරණය පිළිබඳ ස්ථාවරයක් ගන්නේ නැත, නමුත් කාලසීමාව සඳහා එය රටවල් ගණනාවක හොඳින් ක්‍රියාත්මක විය. එක්සත් ජනපදයේ සමාගම්වල එය කරන්නේ කෙසේද යන්නට වඩා කළ යුතු දේ බොහෝ දේ පවසා ඇති අතර තරමක් නව්‍යකරණයන් තිබුණි. මෙය කේන්ද්‍රීය සැලසුම් ලෙස මිනිසුන් සිතන දෙයට වඩා වෙනස් ය. සිත්ගන්නා කරුණ නම්, ඒකාකෘතියට පටහැනිව, එම ප්‍රවේශය සෝවියට් සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුවේ ද භාවිතා වූ අතර, නරකම තත්වයන් යටතේ ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය කිරීමේ හැකියාව විශ්මයජනක විය. ස්පියර් එය සම්මත කරන විට එය සමානව හොඳින් ක්‍රියාත්මක විය, එබැවින් එය ජයග්‍රාහී සූත්‍රයක් සේ පෙනේ. මූලාශ්‍රය: Richard Overy, &quot;ඇයි මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් දිනුවේ&quot;.
