There's a lot more methods to detect exoplanets. I'll summarize them : 

1. Transit Photometry as you said. This detects only a tiny fraction of the exoplanets since you need aligned systems there could be tens of thousands of planets not seen because of misalignment. However this is the most successful technique right now with over 3000 detection (next best being radial velocity at around 750 detections). 
2. Radial Velocity :  The radial velocity method, also known as Doppler spectroscopy, is the most effective method for locating extrasolar planets with existing technology. The radial velocity method relies on the fact that a star does not remain completely stationary when it is orbited by a planet. It moves, ever so slightly, in a small circle or ellipse, responding to the gravitational tug of its smaller companion. When viewed from a distance, these slight movements affect the star's normal light spectrum. If the star is moving towards the observer, then its spectrum would appear slightly shifted towards the blue; if it is moving away, it will be shifted towards the red.  Using highly sensitive spectrographs, we can track a star's spectrum, searching for periodic shifts towards the red, blue, and back again. The spectrum appears first slightly blue-shifted, and then slightly red-shifted. If the shifts are regular, repeating themselves at fixed intervals of days, months, or even years, it means that the star is moving ever so slightly back and forth - towards the Earth and then away from it in a regular cycle. This, in turn, is almost certainly caused by a body orbiting the star, and if it is of a low enough mass its a planet. 
3. Microlensing :  Microlensing is the only known method capable of discovering planets at truly great distances from the Earth. Whereas radial velocity searches look for planets in our immediate galactic neighborhood, up to 100 light years from Earth, and transit photometry can potentially detect planets at a distance of hundreds of light-years, microlensing can find planets orbiting stars near the center of the galaxy, thousands of light-years away.  when the light emanating from a star passes very close to another star on its way to an observer on Earth, the gravity of the intermediary star will slightly bend the light rays from the source star, causing the two stars to appear farther apart than they normally would.  If the source star is positioned not just close to the intermediary star when seen from Earth, but precisely behind it, this effect is multiplied. Light rays from the source star pass on all sides of the intermediary, or "lensing" star, creating what is known as an "Einstein ring". Even the most powerful Earth-bound telescope cannot resolve the separate images of the source star and the lensing star between them, seeing instead a single giant disk of light,  where a star had previously been. The resulting effect is a sudden dramatic increase in the brightness of the lensing star.  If a planet is positioned close enough to the lensing star so that it crosses one of the two light streams emanating from the source star, the planet's own gravity bends the light stream and temporarily produces a third image of the source star. When measured from Earth, this effect appears as a temporary spike of brightness, lasting several hours to several days, superimposed upon the regular pattern of the microlensing event. Such spikes are the telltale signs of the presence of a planet.  
4. Astrometry :  *Astrometry* is the method that detects the motion of a star by making precise measurements of its position on the sky. This technique can also be used to identify planets around a star by measuring tiny changes in the star's position as it wobbles around the center of mass of the planetary system. However, the precision required to detect a planet orbiting a star using this technique is extremely difficult to achieve and for this reason only one planet has been discovered by this method, although astrometry has been used to make follow-up observations for planets detected via other methods.  
5. Direct Imaging :  Direct imaging of exoplanets is extremely difficult, and in most cases impossible. Being small and dim planets are easily lost in the brilliant glare of the giant stars they orbit. Nevertheless, even with existing telescope technology there are special circumstances in which a planet can be directly observed. 

For further reading see :  [_URL_1_](_URL_1_) (you can see exact detection statistics here) and  [_URL_0_](_URL_0_)
බාහිර ග්‍රහලෝක හඳුනා ගැනීමට තවත් ක්‍රම රාශියක් ඇත. මම ඒවා සාරාංශ කරන්නම්: 1. ඔබ කී පරිදි සංක්‍රමණ ඡායාරූපමිතිය. ඔබට පෙලගැසී ඇති පද්ධති අවශ්‍ය බැවින් මෙය හඳුනා ගන්නේ ග්‍රහලෝක වලින් ඉතා කුඩා කොටසක් පමණි. කෙසේ වෙතත් මෙය දැනට හඳුනාගැනීම් 3000කට අධික සංඛ්‍යාවක් සහිත වඩාත්ම සාර්ථක තාක්‍ෂණයයි (ඊළඟට හොඳම හඳුනාගැනීම් 750ක පමණ රේඩියල් ප්‍රවේගය). 2. රේඩියල් ප්‍රවේගය : ඩොප්ලර් වර්ණාවලීක්ෂය ලෙසද හැඳින්වෙන රේඩියල් ප්‍රවේග ක්‍රමය දැනට පවතින තාක්‍ෂණය සමඟින් බාහිර ග්‍රහලෝක සොයා ගැනීම සඳහා වඩාත් ඵලදායී ක්‍රමය වේ. රේඩියල් ප්‍රවේග ක්‍රමය රඳා පවතින්නේ තාරකාවක් ග්‍රහලෝකයක් විසින් පරිභ්‍රමණය වන විට එය සම්පූර්ණයෙන්ම නිශ්චලව නොපවතින බව මතය. එය කුඩා කවයක් හෝ ඉලිප්සයක් තුළ ඉතා සුළු වශයෙන් චලනය වන අතර, එහි කුඩා සහකරුගේ ගුරුත්වාකර්ෂණ කඹයට ප්‍රතිචාර දක්වයි. දුර සිට බලන විට මෙම සුළු චලනයන් තාරකාවේ සාමාන්‍ය ආලෝක වර්ණාවලියට බලපායි. තාරකාව නිරීක්ෂකයා දෙසට ගමන් කරන්නේ නම්, එහි වර්ණාවලිය නිල් දෙසට මඳක් මාරු වී පෙනෙනු ඇත; එය ඉවතට ගමන් කරන්නේ නම්, එය රතු දෙසට මාරු කරනු ලැබේ. ඉතා සංවේදී වර්ණාවලීක්ෂ භාවිතා කරමින්, අපට තරු වර්ණාවලිය නිරීක්ෂණය කළ හැක, රතු, නිල් සහ පසුපසට ආවර්තිතා මාරුවීම් සෙවීම. වර්ණාවලිය පළමුව තරමක් නිල්-මාරු වී ඇති අතර පසුව තරමක් රතු-මාරු වී ඇත. මාරුවීම් නිත්‍ය නම්, දින, මාස හෝ වසර ගණනක ස්ථාවර කාල පරතරයකින් පුනරාවර්තනය වේ නම්, එයින් අදහස් වන්නේ තාරකාව ඉතා මඳක් එහාට මෙහාට ගමන් කරන බවයි - පෘථිවිය දෙසට සහ ඉන් ඉවත්ව නිත්‍ය චක්‍රයක් ලෙස. මෙය නිසැකව ම පාහේ තාරකාව වටා කක්ෂගත වන ශරීරයක් නිසා ඇති වන අතර, එය ප්‍රමාණවත් තරම් අඩු ස්කන්ධයකින් යුක්ත නම් එය ග්‍රහලෝකයකි. 3. Microlensing : Microlensing යනු පෘථිවියේ සිට සැබවින්ම විශාල දුරින් පිහිටි ග්‍රහලෝක සොයා ගැනීමේ හැකියාව ඇති එකම ක්‍රමයයි. රේඩියල් ප්‍රවේග සෙවීම් මගින් පෘථිවියේ සිට ආලෝක වර්ෂ 100ක් දක්වා වූ අපගේ ආසන්න මන්දාකිණි අසල්වැසි ග්‍රහලෝක සොයන අතර සංක්‍රමණ ප්‍රභාමිතියට ආලෝක වර්ෂ සිය ගණනක් දුරින් පිහිටි ග්‍රහලෝක හඳුනාගත හැකි අතර, ක්ෂුද්‍ර කාච මගින් මන්දාකිණියේ මධ්‍යයට ආසන්නයේ තරු වටා භ්‍රමණය වන ග්‍රහලෝක සොයා ගත හැක. , ආලෝක වර්ෂ දහස් ගණනක් ඈතින්. තාරකාවකින් නිකුත් වන ආලෝකය පෘථිවියේ නිරීක්ෂකයෙකු වෙත ගමන් කරන විට තවත් තරුවකට ඉතා ආසන්නව ගමන් කරන විට, අතරමැදි තාරකාවේ ගුරුත්වාකර්ෂණය ප්‍රභව තාරකාවෙන් ලැබෙන ආලෝක කිරණ තරමක් නැමෙනු ඇත, එමඟින් තරු දෙක සාමාන්‍යයෙන් වඩා දුරින් දිස් වේ. වනු ඇත. ප්‍රභව තාරකාව ස්ථානගත කර ඇත්තේ පෘථිවියේ සිට බලන විට අතරමැදි තාරකාවට ආසන්නව පමණක් නොව, නිශ්චිතවම ඊට පිටුපසින් නම්, මෙම බලපෑම ගුණ කරයි. ප්‍රභව තාරකාවෙන් ලැබෙන ආලෝක කිරණ අතරමැදි හෝ &quot;කාච&quot; තරුවේ සෑම පැත්තකින්ම ගමන් කරයි, එය &quot;අයින්ස්ටයින් වළල්ලක්&quot; ලෙස හැඳින්වේ. ප්‍රබලම පෘථිවි බන්ධන දුරේක්ෂයට පවා ප්‍රභව තාරකාවේ සහ ඒවා අතර ඇති කාච තාරකාවේ වෙන් වෙන් රූප නිරාකරණය කළ නොහැකි අතර, ඒ වෙනුවට තාරකාවක් කලින් තිබූ ස්ථානයේ තනි යෝධ ආලෝක තැටියක් දකියි. එහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ කාච තාරකාවේ දීප්තිය හදිසියේ නාටකාකාර ලෙස වැඩි වීමයි. ප්‍රභව තාරකාවෙන් නිකුත් වන ආලෝක ධාරා දෙකෙන් එකක් හරස් වන පරිදි ග්‍රහලෝකයක් කාච තාරකාවට ප්‍රමාණවත් තරම් සමීපව ස්ථානගත කර ඇත්නම්, එම ග්‍රහලෝකයේම ගුරුත්වාකර්ෂණය ආලෝක ධාරාව නැමී ප්‍රභව තාරකාවේ තුන්වන රූපයක් තාවකාලිකව නිපදවයි. පෘථිවියේ සිට මනින විට, මෙම බලපෑම, ක්ෂුද්‍ර ලෙන්සිං සිදුවීමේ නිත්‍ය රටාව මත පැය කිහිපයක් සිට දින කිහිපයක් දක්වා පවතින තාවකාලික දීප්තියක් ලෙස දිස්වේ. එවැනි කරල් යනු ග්‍රහලෝකයක් පවතින බවට ප්‍රකාශිත සංඥා වේ. 4. Astrometry : *තාරකාමිතිය* යනු තාරකාවක් අහසේ පිහිටීම නිවැරදිව මැන බැලීමෙන් එහි චලනය හඳුනා ගන්නා ක්‍රමයයි. ග්‍රහලෝක පද්ධතියේ ස්කන්ධ කේන්ද්‍රය වටා භ්‍රමණය වන විට තාරකාවේ පිහිටීමෙහි කුඩා වෙනස්කම් මැනීමෙන් තාරකාවක් වටා ඇති ග්‍රහලෝක හඳුනා ගැනීමට ද මෙම තාක්ෂණය භාවිතා කළ හැකිය. කෙසේ වෙතත්, මෙම තාක්ෂණය භාවිතයෙන් තාරකාවක් වටා පරිභ්‍රමණය වන ග්‍රහලෝකයක් හඳුනා ගැනීමට අවශ්‍ය නිරවද්‍යතාවය සාක්ෂාත් කර ගැනීම අතිශයින් දුෂ්කර වන අතර මේ හේතුව නිසා මෙම ක්‍රමය මඟින් සොයා ගෙන ඇත්තේ එක් ග්‍රහලෝකයක් පමණි, නමුත් වෙනත් හරහා අනාවරණය කරගත් ග්‍රහලෝක සඳහා පසු විපරම් නිරීක්ෂණ කිරීමට තාරකා විද්‍යාව භාවිතා කර ඇත. ක්රම. 5. Direct Imaging : exoplanets සෘජුව රූපගත කිරීම අතිශයින් දුෂ්කර වන අතර බොහෝ අවස්ථාවලදී කළ නොහැක්කකි. කුඩා හා අඳුරු ග්‍රහලෝක නිසා ඒවා පරිභ්‍රමණය වන යෝධ තාරකාවල දීප්තිමත් දීප්තියට පහසුවෙන්ම අහිමි වේ. එසේ වුවද, දැනට පවතින දුරේක්ෂ තාක්ෂණය සමඟ වුවද ග්‍රහලෝකයක් සෘජුව නිරීක්ෂණය කළ හැකි විශේෂ අවස්ථා තිබේ. වැඩිදුර කියවීම සඳහා බලන්න : [_URL_1_](_URL_1_) (ඔබට මෙහි නිවැරදි හඳුනාගැනීමේ සංඛ්‍යාලේඛන දැකිය හැක) සහ [_URL_0_](_URL_0_)