That's a pretty complex question. Languages all move at their own pace, and have their own unique history, so it's going to be a different answer for each language. 

English has gone through a lot of changes from its "Old" to "Modern" stages, so Old English and modern English are very different. Here's an exerpt from "[Beowulf](_URL_2_)," an epic poem in Old English, written around 900 A.D.:

 > Hwæt. We Gardena in geardagum, 

 > þeodcyninga, þrym gefrunon, 

 > hu ða æþelingas ellen fremedon. 

 > Oft Scyld Scefing sceaþena þreatum, 

 > monegum mægþum, meodosetla ofteah, 

 > egsode eorlas.

It looks very different to today's English, mostly because the language hadn't borrowed very much yet from Norman French (that comes later, after the Norman invasion of 1066). It had a lot of very different grammar rules, too - more like today's Germanic languages (eg, German, Icelandic) than today's English.

Old French and Modern French are also very different, but less so than Old English and Modern English. Looking at the oldest written piece of Old French, from the [Oaths of Strasbourg](_URL_1_) (842 A.D.):

 > Pro Deo amur et pro christian poblo et nostro commun saluament, d'ist di in auant, in quant Deus sauir et podir me dunat, si saluarai eo cist meon fradre Karlo, et in adiudha et in cadhuna cosa si cum om per dreit son fradra saluar dist, in o quid il mi altresi fazet.

Old French looks very Latin, still, but - and I'm relying on your Quebecois eyes, here - you can see where there are elements of Modern French already. (Edit: [Modern French translation of that text here.](_URL_0_))

Italian is a bit different. There is no real "Old Italian," as "Italian" was originally many different dialects. What Italians speak today is essentially the same as the Italian dialect spoken in Florence in the 1300s, made popular by Florentine author Dante Alighieri. An example from his "[La divina commedia](_URL_3_)" (1308-1321):

 > Nel mezzo del cammin di nostra vita

 > mi ritrovai per una selva oscura

 > ché la diritta via era smarrita.

 > Ahi quanto a dir qual era è cosa dura

 > esta selva selvaggia e aspra e forte

 > che nel pensier rinova la paura!

Aside from his use of the *passato remoto* tense ("mi ritrovai" rather than "mi sono ritrovato"), it basically reads like modern Italian, and actually, the *passato remoto* is still often used today in the southern regions of Italy, so even that isn't really obsolete.

I hope that gives you some useful information. If I can answer any questions, please let me know.

Edit: Also, here is a comparison of Old High German (500-1050 A.D.) and modern German:

 > Old High German: Oba Karl then eid, then er sīnemo bruodher Ludhuwīge gesuor, geleistit, indi Ludhuwīg mīn hērro then er imo gesuor forbrihchit, ob ih inan es irwenden ne mag: noh ih noh thero nohhein, then ih es irwenden mag, widhar Karlo imo ce follusti ne wirdhit. (From the [Oaths of Strasbourg](_URL_4_) again, 842 A.D.)

 > Modern German translation: Falls Ludwig/Karl den Eid, den er seinem Bruder Karl/Ludwig schwört, wahrt und Karl/Ludwig, mein Herr, seinerseits ihn bricht, und wenn ich ihn nicht davon abhalten kann, dann werde weder ich noch irgendjemand, den ich davon abhalten kann, mich an einer Hilfeleistung gegen Ludwig/Karl beteiligen.
ඒක සෑහෙන සංකීර්ණ ප්‍රශ්නයක්. භාෂා සියල්ලම තමන්ගේම වේගයකින් චලනය වන අතර, ඒවාටම අනන්‍ය ඉතිහාසයක් ඇත, එබැවින් එය එක් එක් භාෂාවට වෙනස් පිළිතුරක් වනු ඇත. ඉංග්‍රීසි එහි &quot;පැරණි&quot; සිට &quot;නූතන&quot; අදියර දක්වා බොහෝ වෙනස්කම් හරහා ගොස් ඇත, එබැවින් පැරණි ඉංග්‍රීසි සහ නූතන ඉංග්‍රීසි බෙහෙවින් වෙනස් ය. 900 ක්‍රි.ව: &gt; Hwæt පමණ ලියන ලද පැරණි ඉංග්‍රීසි වීර කාව්‍යයක් වන &quot;[Beowulf](_URL_2_) වෙතින් උපුටා ගැනීමක් මෙන්න. We Gardena in geardagum, &gt; þeodcyninga, þrym gefrunon, &gt; hu ða æþelingas ellen fremedon. &gt; Oft Scyld Scefing sceaþena þreatum, &gt; monegum mægþum, meodosetla ofteah, &gt; egsode eorlas. එය අද ඉංග්‍රීසියට බෙහෙවින් වෙනස් ලෙස පෙනේ, බොහෝ දුරට එම භාෂාව නෝමන් ප්‍රංශ භාෂාවෙන් (එය පසුව එන, 1066 නෝමන් ආක්‍රමණයෙන් පසුව) බොහෝ දේ ණයට ගෙන නොතිබූ බැවිනි. එහි බොහෝ වෙනස් ව්‍යාකරණ රීති ද තිබුණි - අද ඉංග්‍රීසි වලට වඩා අද ජර්මානු භාෂා (උදා, ජර්මානු, අයිස්ලන්ත) වැනි. පැරණි ප්‍රංශ සහ නූතන ප්‍රංශ ද බෙහෙවින් වෙනස් නමුත් පැරණි ඉංග්‍රීසි සහ නවීන ඉංග්‍රීසි වලට වඩා අඩුය. [ස්ට්‍රාස්බර්ග් දිවුරුම් දීම](_URL_1_) (ක්‍රි.ව. 842): &gt; Pro Deo amur et pro christian poblo et nostro commun saluament, d&#39;ist di in auant, quant Deus sauir et හි පැරණිම ලිඛිත කොටස දෙස බලන විට podir me dunat, si saluarai eo cist meon fradre Karlo, et in adiudha et in cadhuna cosa si om per dreit son fradra saluar dist, in o quid il mi altresi fazet. පැරණි ප්‍රංශ පෙනුම ඉතා ලතින්, තවමත්, නමුත් - මම ඔබේ ක්විබෙකෝයිස් ඇස් මත විශ්වාසය තබමි, මෙන්න - ඔබට දැනටමත් නවීන ප්‍රංශයේ මූලද්‍රව්‍ය ඇත්තේ කොතැනදැයි දැක ගත හැකිය. (සංස්කරණය කරන්න: [එම පෙළෙහි නවීන ප්‍රංශ පරිවර්තනය මෙතැනින්.](_URL_0_)) ඉතාලි ටිකක් වෙනස්. &quot;ඉතාලි&quot; යනු මුලින් විවිධ උපභාෂා වූ බැවින් සැබෑ &quot;පැරණි ඉතාලි&quot; නැත. අද ඉතාලියානුවන් කතා කරන දේ අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම 1300 ගණන්වල ෆ්ලොරන්ස් හි කතා කළ ඉතාලි උපභාෂාව ෆ්ලොරෙන්ටින් කතුවරයා වන ඩැන්ටේ අලිගියරි විසින් ජනප්‍රිය කරන ලදී. ඔහුගේ &quot;[La divina commedia](_URL_3_)&quot; (1308-1321) වෙතින් උදාහරණයක්: &gt; Nel mezzo del cammin di nostra vita &gt; mi ritrovai per una selva oscura &gt; ché la diritta via era smarrita. &gt; Ahi quanto a dir qual era è cosa dura &gt; esta selva selvaggia e aspra e forte &gt; che nel pensier rinova la paura! ඔහුගේ *passato remoto* tense (&quot;mi ritrovai&quot; වෙනුවට &quot;mi sono ritrovato&quot;) භාවිතා කිරීම හැරුණු විට, එය මූලික වශයෙන් නූතන ඉතාලි බසින් කියවන අතර, ඇත්ත වශයෙන්ම, *passato remoto* අදටත් බොහෝ විට දකුණු ප්‍රදේශ වල භාවිතා වේ. ඉතාලිය, ඉතින් ඒකත් ඇත්තටම යල්පැන ගිය එකක් නෙවෙයි. එය ඔබට ප්‍රයෝජනවත් තොරතුරු කිහිපයක් ලබා දෙනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි. මට කිසියම් ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරු දිය හැකි නම්, කරුණාකර මට දන්වන්න. සංස්කරණය කරන්න: එසේම, මෙහි පැරණි උසස් ජර්මානු (ක්‍රි.ව. 500-1050) සහ නූතන ජර්මානු: &gt; පැරණි උසස් ජර්මානු: Oba Karl පසුව eid, පසුව er sīnemo bruodher Ludhuwīge gesuor, geleistit, indi Ludhuwīg mīn hērro then er imohchit for er imohchit යන සංසන්දනය වේ. , ob ih inan es irwenden ne mag: noh ih noh thero nohhein, then ih es irwenden mag, widhar Karlo imo ce follusti ne wirdhit. (Aaths of Strasbourg](_URL_4_) නැවතත්, 842 AD) &gt; නූතන ජර්මානු පරිවර්තනය: Falls Ludwig/Karl den Eid, den er seinem Bruder Karl/Ludwig schwört, wahrt und Karl/Ludwig, sen Herrits, mein Herrits, und wenn ich ihn nicht davon abhalten kann, dann werde weder ich noch irgendjemand, den ich davon abhalten kann, mich an einer Hilfeleistung gegen Ludwig/Karl beteiligen.