The only source that mentions Nero's blaming of the Christians is Tacitus ([Annals 15.44](_URL_2_)):

 >  Therefore, to scotch the rumour, Nero substituted as culprits, and punished with the utmost refinements of cruelty, a class of men, loathed for their vices, whom the crowd styled Christians. Christus, the founder of the name, had undergone the death penalty in the reign of Tiberius, by sentence of the procurator Pontius Pilatus, and the pernicious superstition was checked for a moment, only to break out once more, not merely in Judaea, the home of the disease, but in the capital itself, where all things horrible or shameful in the world collect and find a vogue. First, then, the confessed members of the sect were arrested; next, on their disclosures, vast numbers were convicted, not so much on the count of arson as for hatred of the human race. And derision accompanied their end: they were covered with wild beasts' skins and torn to death by dogs; or they were fastened on crosses, and, when daylight failed were burned to serve as lamps by night. Nero had offered his Gardens for the spectacle, and gave an exhibition in his Circus, mixing with the crowd in the habit of a charioteer, or mounted on his car. Hence, in spite of a guilt which had earned the most exemplary punishment, there arose a sentiment of pity, due to the impression that they were being sacrificed not for the welfare of the state but to the ferocity of a single man. 

The passage has caused a great deal of scholarly discussion over the years, including some doubts over its authenticity. However, the general consensus is that this is a genuine bit of Tacitus, and yes, that makes this pretty much the earliest mention of Christians as a distinct group by a non-Christian author. Suetonius and Pliny the Younger also mention the Christians, and both were writing in the early 2nd century, so the same time as Tacitus. In both of these writers, the Christians are also coming in for rough treatment by the Roman authorities - in [Suetonius](_URL_3_) it's Nero again (and maybe [Claudius](_URL_1_) a decade earlier), and in Pliny it's actually [himself](_URL_0_). He was the governor of the province of Bithynia, and oversaw the trials of some Christians. His letter describing his actions to the Emperor Trajan is a fascinating window into the interactions between the Roman state and the new religious group, which is less than a century old at this point, and probably only numbers a few thousand adherents across the whole empire. The crucial difference between the writers here is that Tacitus and Suetonius are describing events around 50 years before their time, whereas Pliny is talking about his own experience. How much does the contemporary situation colour the accounts of Tacitus and Suetonius, in terms of their awareness of Christianity as a distinct group? There's also genre and authorial intent to consider here, especially with Tacitus. It's always important to remember that throughout his *Annals,* Tacitus is intentionally presenting a gloomy, degenerate picture of Rome, fallen from its glorious past. His portrayal of Neronian Rome is a centrepiece to this, and we can't take the tiny passage about the Christians out of this context. Tacitus lumps Christianity in with the other horrible and shameful things that have collected in Rome under the emperors, but makes it pale in comparison with the cruel debauchery of Nero, who allegedly burned the Eternal City to satisfy his own desires and then tortured innocent people to cover his tracks.

As to how Nero became aware of Christianity, we can only speculate. Tacitus implies they were notorious in the city, and the evidence from the New Testament suggests a fairly strong community. Paul wrote his letter to the Christians in the city before he visited, and preached there for two years while awaiting trial. Perhaps someone in the imperial household (or even Nero himself) picked up gossip or rumour of these new beliefs, or maybe heard someone preaching on the streets. Pliny's letter suggests that perhaps the emperors might have also been getting news about the religion from other provinces, especially when Christians were caught up in (or the cause of) civil unrest. 
නීරෝ විසින් කිතුනුවන්ට දොස් පැවරීම ගැන සඳහන් කරන එකම මූලාශ්‍රය වන්නේ ටැසිටස් ([වර්ෂ 15.44](_URL_2_)): &gt; එබැවින්, කටකතාව සොයා ගැනීමට, නීරෝව වැරදිකරුවන් ලෙස ආදේශ කර, කෲරත්වයේ උපරිම පිරිපහදු කිරීම්වලින් දඬුවම් කරනු ලැබුවේ, පිළිකුල් කරන මිනිසුන් පන්තියකි. සමූහයා විසින් කිතුනුවන් ලෙස හැඩගස්වාගත් ඔවුන්ගේ දුෂ්ටකම් සඳහා. නමේ නිර්මාතෘ වන ක්‍රිස්ටස්, ටයිබීරියස්ගේ පාලන සමයේදී, නඩු පවරන්නෙකු වූ පොන්තියුස් පිලටස්ගේ වාක්‍යය මගින් මරණීය දණ්ඩනයට ලක්ව ඇති අතර, විනාශකාරී මිථ්‍යා විශ්වාසය මොහොතකට පරීක්ෂා කරනු ලැබුවේ, හුදෙක් යුදයේ පමණක් නොව, නැවත වරක් පුපුරා යාමට පමණි. රෝගයේ නිවහන, නමුත් අගනුවර තුළම, ලෝකයේ බිහිසුණු හෝ ලැජ්ජා සහගත සියල්ල එකතු කර ජනප්‍රියත්වයක් සොයා ගනී. පළමුව, පසුව, පාපොච්චාරණය කරන ලද නිකායේ සාමාජිකයන් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී; ඊළඟට, ඔවුන්ගේ හෙළිදරව් කිරීම් මත, විශාල සංඛ්‍යාවක් වරදකරුවන් බවට පත් කරන ලදී, මිනිස් වර්ගයාට වෛර කිරීම සඳහා ගිනි තැබීම් සම්බන්ධයෙන් එතරම් නොවේ. ඔවුන්ගේ අවසානය සමච්චලයට ලක් විය: ඔවුන් වන මෘගයන්ගේ හම්වලින් ආවරණය කර, බල්ලන් විසින් ඉරා දැමූහ. නැතහොත් ඒවා කුරුසියේ සවි කර, දිවා ආලෝකය නැති වූ විට රාත්‍රියේදී ලාම්පු ලෙස සේවය කිරීමට පුළුස්සා දමන ලදී. නීරෝ ඔහුගේ උද්‍යානය සංදර්ශනය සඳහා ඉදිරිපත් කර ඇති අතර, ඔහුගේ සර්කස් හි ප්‍රදර්ශනයක් පැවැත්වීය, අශ්වාරෝහකයෙකුගේ පුරුද්දෙන් සමූහයා සමඟ මිශ්‍ර වී හෝ ඔහුගේ මෝටර් රථයේ නැගී සිටියේය. එහෙයින් ආදර්ශමත්ම දඩුවම ලැබූ වරදක් තිබියදීත්, ඔවුන් බිල්ලට දෙන්නේ රාජ්‍ය සුබසිද්ධියට නොව තනි මිනිසකුගේ සාහසිකත්වයටය යන හැඟීම නිසා අනුකම්පාවක් ඇති විය. මෙම ඡේදය වසර ගණනාවක් පුරා විද්වතුන්ගේ විශාල සංවාදයකට හේතු වී ඇති අතර, එහි සත්‍යතාව පිළිබඳ ඇතැම් සැකයන් ද ඇත. කෙසේ වෙතත්, සාමාන්‍ය සම්මුතිය නම් මෙය ටැසිටස්ගේ අව්‍යාජ කොටසකි, ඔව්, මෙය ක්‍රිස්තියානි නොවන කතුවරයෙකු විසින් කිතුනුවන් වෙනස් කණ්ඩායමක් ලෙස මුල්ම සඳහන් කිරීම බවට පත් කරයි. සූටෝනියස් සහ ප්ලිනි ද යන්ගර් ද ක්‍රිස්තියානීන් ගැන සඳහන් කරන අතර, ඔවුන් දෙදෙනාම 2 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ ලියා ඇත, එබැවින් ටැසිටස්ගේ කාලයේ දී ය. මෙම ලේඛකයින් දෙදෙනා තුළම, ක්‍රිස්තියානීන් ද රෝම බලධාරීන් විසින් රළු ලෙස සැලකීමට පැමිණේ - [Suetonius](_URL_3_) හි එය නැවතත් නීරෝ (සහ සමහර විට [ක්ලෝඩියස්](_URL_1_) දශකයකට පෙර), සහ ප්ලිනිහි එය ඇත්ත වශයෙන්ම [ ඔහුම](_URL_0_). ඔහු බිතිනියා පළාතේ ආණ්ඩුකාරයා වූ අතර සමහර කිතුනුවන්ගේ පරීක්ෂාවන් අධීක්ෂණය කළේය. ට්‍රේජන් අධිරාජ්‍යයාට ඔහුගේ ක්‍රියාවන් විස්තර කරන ඔහුගේ ලිපිය රෝමානු රාජ්‍යය සහ නව ආගමික කණ්ඩායම අතර අන්තර්ක්‍රියා සඳහා සිත් ඇදගන්නාසුළු කවුළුවක් වන අතර, එය මේ වන විට සියවසකටත් වඩා පැරණි වන අතර සමහර විට මුළු අධිරාජ්‍යය පුරා අනුගාමිකයින් දහස් ගණනක් පමණි. මෙහි ලේඛකයින් අතර ඇති තීරණාත්මක වෙනස නම් ටැසිටස් සහ සූටෝනියස් ඔවුන්ගේ කාලයට වසර 50 කට පමණ පෙර සිදුවීම් විස්තර කරන අතර ප්ලිනි කතා කරන්නේ ඔහුගේම අත්දැකීමක් වීමයි. ටසිටස් සහ සූටෝනියස්ගේ වාර්තාවල සමකාලීන තත්ත්වය, ක්‍රිස්තියානි ධර්මය වෙනස් කණ්ඩායමක් ලෙස පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අවබෝධය කෙතරම් වර්ණවත් කරයිද? විශේෂයෙන් Tacitus සමඟ මෙහි සලකා බැලීමට ප්‍රභේද සහ කර්තෘ අභිප්‍රාය ද ඇත. Tacitus ඔහුගේ *Annals* පුරාවටම හිතාමතාම රෝමයේ තේජාන්විත අතීතයෙන් වැටී ඇති අඳුරු, පරිහානියට පත් වූ චිත්‍රයක් ඉදිරිපත් කරන බව මතක තබා ගැනීම සැමවිටම වැදගත් වේ. ඔහුගේ නෙරෝනියානු රෝමය නිරූපණය මෙයට කේන්ද්‍රස්ථානයක් වන අතර, කිතුනුවන් පිළිබඳ කුඩා ඡේදය අපට මෙම සන්දර්භයෙන් බැහැර කළ නොහැක. Tacitus අධිරාජ්‍යයන් යටතේ රෝමයේ රැස්කරගත් අනෙකුත් බිහිසුණු හා නින්දිත දේවල් සමඟ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ගැටගසන නමුත්, තම ආශාවන් තෘප්තිමත් කර ගැනීම සඳහා සදාකාලික නගරය ගිනිබත් කළ බවට චෝදනා කර අහිංසක මිනිසුන්ට වධ දුන් නීරෝගේ කුරිරු දුෂ්ටකමට සාපේක්ෂව එය සුදුමැලි කරයි. ඔහුගේ මාර්ග ආවරණය කරන්න. නීරෝ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ගැන දැනුවත් වූයේ කෙසේද යන්න සම්බන්ධයෙන් අපට කළ හැක්කේ අනුමාන කිරීම පමණි. ටැසිටස් ඔවුන් නගරයේ කුප්‍රකට බව අඟවන අතර, අලුත් ගිවිසුමේ සාක්ෂිවලින් පෙනී යන්නේ තරමක් ශක්තිමත් ප්‍රජාවකි. පාවුල් සංචාරය කිරීමට පෙර නගරයේ සිටි ක්‍රිස්තියානීන්ට තම ලිපිය ලියා, නඩු විභාගයක් බලාපොරොත්තුවෙන් වසර දෙකක් එහි දේශනා කළේය. සමහර විට අධිරාජ්‍ය ගෘහයේ (හෝ නීරෝ පවා) මෙම නව විශ්වාසයන් පිළිබඳ ඕපාදූප හෝ කටකතා අහුලා හෝ යමෙකු වීදිවල දේශනා කරනු අසා ඇති. ප්ලිනිගේ ලිපිය යෝජනා කරන්නේ සමහර විට අධිරාජ්‍යයන් වෙනත් පළාත්වලින් ආගම ගැන ප්‍රවෘත්ති ලබා ගන්නට ඇති බවයි, විශේෂයෙන් ක්‍රිස්තියානීන් සිවිල් නොසන්සුන්තාවයට හසු වූ විට (හෝ හේතුව). 