People have been talking about the "Hydrogen Economy" since the 70s, but there are some significant issues that have plagued it, although a lot of smart people are working on the problems.

The first is how to store the hydrogen. First off, it is extremely flammable (think Hindenburg), and while the gas by weight is very energy dense, it is not very energy dense by *volume*. To make matters worse, because it is so small, it can escape many containers, and even [diffuse into steel or other metals making them brittle.](_URL_0_) This last issue can be avoided by expensive coatings that are already in use for natural gas pipelines.

Most attention has been put into the energy density by volume issue. These include high pressure hydrogen (bad because pressurization is expensive, as well as needing heavy, embrittlement-proof tanks), liquid hydrogen (bad because it is a cryogenic liquid @ ~20 K, again expensive to condense), storage as a metal hydride (reversible, but needs high pressures and temperatures), and probably most promisingly, adsorption on to other materials.

These adsorption materials are porous in specific manners, which could potentially store molecular hydrogen at high density without extreme conditions. These can be natural rocks such as zeolites, or complex synthetic [metal-organic frameworks](_URL_1_). A lot of current research still requires very low temperature conditions again.

Perhaps the real kicker is the energy efficiency. Electrolysis of water is only about 70% efficient, and a modern fuel cell has an efficiency of only ~40%. Compared to the nearly 90% efficiency that Li-ion batteries have from grid to application, hydrogen doesn't look so great.
70 ගණන්වල සිට මිනිසුන් &quot;හයිඩ්‍රජන් ආර්ථිකය&quot; ගැන කතා කර ඇත, නමුත් බොහෝ බුද්ධිමත් මිනිසුන් ගැටලු සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළද, එයට බලපාන සැලකිය යුතු ගැටළු කිහිපයක් තිබේ. පළමුවැන්න හයිඩ්‍රජන් ගබඩා කරන්නේ කෙසේද යන්නයි. පළමුව, එය අතිශයින් දැවෙන සුළුය (හින්ඩන්බර්ග් සිතන්න), බර අනුව වායුව ඉතා ශක්ති ඝන වන අතර, එය *පරිමාව* අනුව ඉතා ශක්ති ඝන නොවේ. තත්වය වඩාත් නරක අතට හැරීම සඳහා, එය ඉතා කුඩා බැවින්, එය බොහෝ බහාලුම්වලින් ගැලවිය හැකි අතර, [වානේ හෝ වෙනත් ලෝහවලට විසරණය වී ඒවා බිඳෙනසුලු කරයි.](_URL_0_) මෙම අවසාන ගැටළුව දැනටමත් ස්වභාවික සඳහා භාවිතා කරන මිල අධික ආලේපන මගින් වළක්වා ගත හැකිය. ගෑස් නල මාර්ග. පරිමාව ගැටළුව මගින් බලශක්ති ඝනත්වය කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇත. මේවාට අධි පීඩන හයිඩ්‍රජන් ඇතුළත් වේ (පීඩනය මිල අධික වන බැවින් නරක නිසා මෙන්ම බර, කැළඹීම්-ප්‍රතිරෝධී ටැංකි අවශ්‍ය වේ), ද්‍රව හයිඩ්‍රජන් (එය ක්‍රයොජනික් ද්‍රවයක් @ ~20 K නිසා නරකයි, ඝනීභවනය කිරීමට නැවත මිල අධිකයි), ලෝහ හයිඩ්‍රයිඩ් ලෙස ගබඩා කිරීම (ආපසු හැරවිය හැකි නමුත් අධික පීඩන සහ උෂ්ණත්වයන් අවශ්‍ය වේ), සහ බොහෝ විට වඩාත් ප්‍රශංසනීය ලෙස, වෙනත් ද්‍රව්‍යවලට අවශෝෂණය වීම. මෙම අවශෝෂණ ද්‍රව්‍ය විශේෂිත ක්‍රමවලින් සිදුරු සහිත වන අතර, ආන්තික තත්වයන් නොමැතිව අධික ඝනත්වයකින් අණුක හයිඩ්‍රජන් ගබඩා කළ හැක. මේවා සියොලයිට් වැනි ස්වභාවික පාෂාණ හෝ සංකීර්ණ කෘතිම [ලෝහ-කාබනික රාමු](_URL_1_) විය හැක. බොහෝ වර්තමාන පර්යේෂණ සඳහා තවමත් ඉතා අඩු උෂ්ණත්ව තත්ත්වයන් නැවත අවශ්ය වේ. සමහර විට සැබෑ කිකර් බලශක්ති කාර්යක්ෂමතාව විය හැකිය. ජලයේ විද්‍යුත් විච්ඡේදනය කාර්යක්ෂම වන්නේ 70%ක් පමණ වන අතර නවීන ඉන්ධන කෝෂයක කාර්යක්ෂමතාවය ඇත්තේ ~40%ක් පමණි. Li-ion බැටරි ජාලයේ සිට යෙදුම දක්වා ඇති 90% ක පමණ කාර්යක්ෂමතාවය හා සසඳන විට, හයිඩ්‍රජන් එතරම් විශිෂ්ට ලෙස නොපෙනේ.