Modified from an [earlier answer of mine](_URL_0_)

As popular as the narrative of the "race to the moon" is in popular culture and discourse, both the Soviet and US leadership balked at the escalating costs and dubious rewards from manned spaceflight.

The Eisenhower administration was cool towards space exploration and behind closed doors, JFK was more skeptical than his public rhetoric suggested. JFK's space policy alternated between bellicosity over the Apollo program and a more measured response offering cooperation with the Soviets for a joint lunar mission. NASA had already received a report in 1963 from British astrophysicist Sir Bernard Lovell that the Soviets had no immediate plan for a lunar landing and although JFK brushed the Lovell report aside, his later [1963 UN speech](_URL_1_) floated the idea of an international lunar mission. 

For their part, the Soviet leadership was initially nonplussed by Korolev's satellite program. Korolev's team had gotten approval from Malenkov for development of an artificial satellite in 1954, but the regime's leadership was hardly enthusiastic about the possibilities offered by space exploration. When Korolev and others involved broached the topic to Khrushchev when the latter toured the R-7 rocket facilities in February 1956, the Soviet premier was not terribly impressed by the potential of using the R-7 ICBM for peaceful purposes. In short, the Soviet leadership primarily saw rockets as military weapons first to the exclusion of other possibilities. Korolev and other scientists involved in the development of Sputnik had to constantly lobby their superiors by emphasizing the role satellites could play in defense and that the development of satellites would not hinder the development of missiles for the strategic rocket forces. 

The US's soft commitment to launching a satellite and the successful launch of a Jupiter-C rocket in September 1956 convinced Korolev that the Soviet's satellite program was behind the US. The result was that the Soviets scaled back their ambitious satellite, Object D, into something much more simpler and lighter, the PS-1. As before, the design team had to sell the program to the Soviet leadership emphasizing the American threat. Korolev's letter to the Special Committee noted  

 > In September 1956, the U.S.A. attempted to launch a three-stage missile with a satellite from Patrick Base in the state of Florida which was kept secret, The Americans failed to launch the satellite ... and the payload flew about 3,000 miles or approximately 4,800 kilometers. This flight was then publicized in the press as a national record. They emphasized that U.S. rockets can fly higher and farther than all the rockets in the world, including Soviet rockets. From separate printed reports, it is known that the U.S. A. is preparing in the nearest months a new attempt to launch an artificial Earth satellite and is willing to pay any price to achieve this priority.

In reality, the US satellite program was pretty moribund and Korolev mistakenly believed the Jupiter-C launch was an attempt to launch a satellite. But the appeal that a successful US launch would publicly undercut the proclamations of Soviet military superiority and the simplified nature of the new satellite designs meant that Korolev's appeal for an accelerated satellite program was successful and the USSR Council of Ministers signed a decree in 15 February 1957 to launch a Soviet satellite. 

The initial Soviet press reports on Sputnik's successful orbit were very low-key. The Soviet's news agency TASS's press release on PS-1 emphasized the boilerplate tropes that this development heralded the triumph of Soviet science without divulging much on the satellite's technical details. The article on the PS-1 in  *Pravda* was not even  the top headline for that day's news. 

What changed this lukewarm Soviet attitude towards spaceflight was the US's public panic over Sputnik and the global reaction to this advance in Soviet science. Western press reports quickly filtered back to the Soviet leadership and they finally realized the immense propaganda value that space exploration held for the wider Cold War. The Soviet press suddenly started a massive publicity campaign further explaining this triumph and Khrushchev invited Korolev into a personal meeting to discuss the future of the Soviet space program. Eight days after Sputnik's launch, Korolev received authorization to launch a satellite coinciding with the fortieth anniversary of the October Revolution the following month. Sputnik-2, containing a biological element, the ill-fated pooch Laika, launched on 2 November 1957. The rushed nature of the design contributed to the failure of the capsule to protect Laika and the nature of her death was a state secret until 1999. Yet, the propaganda coup reaped by space exploration could not be denied, and portraits of the [Soviet space dogs](_URL_3_) became ubiquitous within the [Soviet Union and Eastern bloc](_URL_2_). Sending a man into orbit became the next logical step. 

The manned Soviet program was in many respects an extension of their earlier satellite and space dog programs.  The state would trumpet Soviet space triumphs after their completion and other aspects of the program were kept in relative secrecy. Dual-use or easily adapted technology remained the norm. The Vostok space capsule emerged out of the OD-2 program for a spy satellite and Soviet design teams often stressed the interchangeability of "biological" payloads like humans for those of a more military nature. Electronics components such as guidance and control devices for the space program had to pass through military procurement channels which had a layer of state security to them making innovation difficult.  The first batch of Cosmonauts had a carefully groomed media profile and were to be the whole public face of the Soviet space program while the the rest of the effort was kept in relative secrecy. This allowed for sudden public relations coups, but also contributed to grumbling both among the engineers and Cosmonauts that they were pawns in a larger games both against the Americans and the entrenched bureaucracies of the Soviet system. But for all these problems, the Soviet space program's combination of pragmatic mixture of using proven technology and taking calculated risks ( the safety protocols for Cosmonauts were quite bad even by the frontier standards of the time) managed to accrue a steady stream of successes.
[මගේ පෙර පිළිතුරකින්] (_URL_0_) වෙනස් කරන ලද &quot;සඳට තරඟය&quot; පිළිබඳ ආඛ්‍යානය ජනප්‍රිය සංස්කෘතියේ සහ කතිකාවේ ජනප්‍රිය වන තරමටම, සෝවියට් සහ එක්සත් ජනපද නායකත්වය මිනිසුන් සහිත අභ්‍යවකාශ තරණයෙන් ඉහළ යන වියදම් සහ සැක සහිත ත්‍යාග ගැන පසුබට විය. අයිසන්හවර් පරිපාලනය අභ්‍යවකාශ ගවේෂණය සඳහා සිසිල් වූ අතර වසා දැමූ දොරවල් පිටුපස, JFK ඔහුගේ ප්‍රසිද්ධ වාචාල කතාවලට වඩා සැක සහිත විය. JFK හි අභ්‍යවකාශ ප්‍රතිපත්තිය ඇපලෝ වැඩසටහන හා වඩා මනින ලද ප්‍රතිචාරය අතර ඒකාබද්ධ චන්ද්‍ර මෙහෙයුමක් සඳහා සෝවියට් දේශය සමඟ සහයෝගීතාව ලබා දීම අතර ප්‍රත්‍යාවර්ත විය. 1963 දී බ්‍රිතාන්‍ය තාරකා භෞතික විද්‍යාඥ ශ්‍රීමත් බර්නාඩ් ලවෙල් වෙතින් නාසා ආයතනයට දැනටමත් වාර්තාවක් ලැබී තිබූ අතර, සෝවියට් සභාවට චන්ද්‍ර ගොඩබෑමක් සඳහා ක්ෂණික සැලැස්මක් නොතිබූ අතර, JFK විසින් ලවෙල් වාර්තාව පසෙකට දැමූ නමුත්, ඔහුගේ පසුකාලීන [1963 UN කතාව](_URL_1_) ජාත්‍යන්තරයක් පිළිබඳ අදහස ඉදිරිපත් කළේය. චන්ද්ර මෙහෙයුම. ඔවුන්ගේ පැත්තෙන්, සෝවියට් නායකත්වය මුලින් කොරොලෙව්ගේ චන්ද්‍රිකා වැඩසටහන මගින් නොසැලකිලිමත් විය. කොරොලෙව්ගේ කණ්ඩායම 1954 දී කෘත්‍රිම චන්ද්‍රිකාවක් සංවර්ධනය කිරීම සඳහා මැලෙන්කොව්ගෙන් අනුමැතිය ලබාගෙන ඇතත්, අභ්‍යවකාශ ගවේෂණ මගින් ලබා දෙන හැකියාවන් පිළිබඳව පාලන තන්ත්‍රයේ නායකත්වය කිසිසේත්ම උද්යෝගිමත් නොවීය. 1956 පෙබරවාරියේ R-7 රොකට් පහසුකම්වල සංචාරය කරන විට කොරොලෙව් සහ සම්බන්ධ වූ අය කෘෂෙව්ට මාතෘකාව ඉදිරිපත් කළ විට, සාමකාමී අරමුණු සඳහා R-7 ICBM භාවිතා කිරීමේ හැකියාව ගැන සෝවියට් අගමැති දැඩි ලෙස පැහැදුණේ නැත. කෙටියෙන් කිවහොත්, සෝවියට් නායකත්වය මූලික වශයෙන් රොකට් හමුදා ආයුධ ලෙස දුටුවේ අනෙකුත් හැකියාවන් බැහැර කිරීමට ය. කොරොලෙව් සහ ස්පුට්නික් සංවර්ධනයට සම්බන්ධ අනෙකුත් විද්‍යාඥයින්ට ආරක්ෂාව සඳහා චන්ද්‍රිකාවලට කළ හැකි කාර්යභාරය සහ උපායමාර්ගික රොකට් බලවේග සඳහා මිසයිල සංවර්ධනයට බාධාවක් නොවන බව අවධාරණය කරමින් තම ප්‍රධානීන්ට නිරන්තරයෙන් බලපෑම් කිරීමට සිදු විය. චන්ද්‍රිකාවක් දියත් කිරීමට එක්සත් ජනපදයේ මෘදු කැපවීම සහ 1956 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ජුපිටර්-සී රොකට්ටුවක් සාර්ථක ලෙස දියත් කිරීම සෝවියට් චන්ද්‍රිකා වැඩසටහන එක්සත් ජනපදයට පිටුපසින් සිටින බව කොරොලෙව්ට ඒත්තු ගැන්වීය. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ සෝවියට් දේශය ඔවුන්ගේ අභිලාෂකාමී චන්ද්‍රිකාව වන Object D, වඩා සරල හා සැහැල්ලු දෙයක් වන PS-1 බවට පරිමාණය කිරීමයි. පෙර පරිදිම ඇමරිකානු තර්ජනය අවධාරණය කරමින් එම වැඩසටහන සෝවියට් නායකත්වයට විකිණීමට නිර්මාණ කණ්ඩායමට සිදු විය. විශේෂ කමිටුවට කොරොලෙව්ගේ ලිපිය සඳහන් කර ඇත &gt; 1956 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ෆ්ලොරිඩා ප්‍රාන්තයේ පැට්‍රික් කඳවුරෙන් චන්ද්‍රිකාවක් සමඟ අදියර තුනක මිසයිලයක් දියත් කිරීමට උත්සාහ කළ අතර එය රහසිගතව තබා ඇත, ඇමරිකානුවන් චන්ද්‍රිකාව දියත් කිරීමට අසමත් විය ... බර පැටවීම සැතපුම් 3,000 ක් හෝ ආසන්න වශයෙන් කිලෝමීටර් 4,800 ක් පියාසර කළේය. පසුව මෙම ගුවන් ගමන ජාතික වාර්තාවක් ලෙස පුවත්පත්වල ප්‍රචාරය විය. සෝවියට් රොකට් ඇතුළු ලොව ඇති සියලුම රොකට් වලට වඩා ඉහලින් සහ දුරින් එක්සත් ජනපද රොකට් වලට පියාසර කළ හැකි බව ඔවුහු අවධාරණය කළහ. වෙනම මුද්‍රිත වාර්තා වලින්, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය කෘත්‍රිම පෘථිවි චන්ද්‍රිකාවක් දියත් කිරීමේ නව උත්සාහයක් ළඟම මාස කිහිපය තුළ සූදානම් කරමින් සිටින අතර මෙම ප්‍රමුඛතාවය සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා ඕනෑම මිලක් ගෙවීමට සූදානම් බව දන්නා කරුණකි. ඇත්ත වශයෙන්ම, එක්සත් ජනපද චන්ද්‍රිකා වැඩසටහන ඉතා අබලන් වූ අතර කොරොලෙව් වැරදියට විශ්වාස කළේ බ්‍රහස්පති-සී දියත් කිරීම චන්ද්‍රිකාවක් දියත් කිරීමේ උත්සාහයක් බවයි. එහෙත් සාර්ථක එක්සත් ජනපද දියත් කිරීමක් සෝවියට් හමුදා උසස් බව ප්‍රකාශ කිරීම සහ නව චන්ද්‍රිකා සැලසුම්වල සරල ස්වභාවය ප්‍රසිද්ධියේ යටපත් කරනු ඇතැයි යන ආයාචනයෙන් අදහස් වූයේ වේගවත් චන්ද්‍රිකා වැඩසටහනක් සඳහා කොරොලෙව්ගේ ආයාචනය සාර්ථක වූ අතර USSR අමාත්‍ය මණ්ඩලය 1957 පෙබරවාරි 15 වන දින නියෝගයකට අත්සන් තැබීය. සෝවියට් චන්ද්‍රිකාවක් දියත් කිරීමට. ස්පුට්නික්ගේ සාර්ථක කක්ෂය පිළිබඳ ආරම්භක සෝවියට් පුවත්පත් වාර්තා ඉතා පහත් ය. PS-1 පිළිබඳ සෝවියට් ප්‍රවෘත්ති ඒජන්සිය TASS හි මාධ්‍ය නිවේදනය මගින් බොයිලේරු ප්‍රකාශය අවධාරණය කළේ මෙම වර්ධනය චන්ද්‍රිකාවේ තාක්ෂණික තොරතුරු පිළිබඳව බොහෝ දේ හෙළි නොකර සෝවියට් විද්‍යාවේ ජයග්‍රහණය ප්‍රකාශ කළ බවයි. *Pravda* හි PS-1 පිළිබඳ ලිපිය එදින ප්‍රවෘත්ති සඳහා ඉහළම සිරස්තලයක්වත් නොවීය. අභ්‍යවකාශ පියාසර කිරීම සම්බන්ධයෙන් පැවති මෙම ඇල්මැරුණු සෝවියට් ආකල්පය වෙනස් කළේ ස්පුට්නික් සම්බන්ධයෙන් එක්සත් ජනපදයේ මහජන භීතිය සහ සෝවියට් විද්‍යාවේ මෙම දියුණුවට ගෝලීය ප්‍රතිචාරයයි. බටහිර පුවත්පත් වාර්තා ඉක්මනින් සෝවියට් නායකත්වය වෙත පෙරාගත් අතර ඔවුන් අවසානයේ දී පුළුල් සීතල යුද්ධය සඳහා අභ්‍යවකාශ ගවේෂණ පැවැත්වූ දැවැන්ත ප්‍රචාරක වටිනාකම අවබෝධ කර ගත්හ. සෝවියට් පුවත්පත් හදිසියේම මෙම ජයග්‍රහණය තවදුරටත් පැහැදිලි කරමින් දැවැන්ත ප්‍රචාරණ ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කළ අතර කෘෂෙව් සෝවියට් අභ්‍යවකාශ වැඩසටහනේ අනාගතය ගැන සාකච්ඡා කිරීම සඳහා පුද්ගලික රැස්වීමකට කොරොලෙව්ට ආරාධනා කළේය. ස්පුට්නික් දියත් කිරීමෙන් දින අටකට පසු, කොරොලෙව්ට ඊළඟ මාසයේ ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ හතළිස් වැනි සංවත්සරයට සමගාමීව චන්ද්‍රිකාවක් අභ්‍යවකාශගත කිරීමට අවසර ලැබුණි. ජීව විද්‍යාත්මක මූලද්‍රව්‍යයක් වන, අවාසනාවන්ත ලයිකා නමැති ජීවී මූලද්‍රව්‍ය අඩංගු ස්පුට්නික්-2, 1957 නොවැම්බර් 2 දින දියත් කරන ලදී. නිර්මාණයේ හදිසි ස්වභාවය, ලයිකා ආරක්ෂා කිරීමට කැප්සියුලය අසමත් වීමට හේතු වූ අතර ඇගේ මරණයේ ස්වභාවය 1999 දක්වා රාජ්‍ය රහසක් විය. එහෙත්, අභ්‍යවකාශ ගවේෂණයෙන් නෙළාගත් ප්‍රචාරක කුමන්ත්‍රණය ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි වූ අතර [සෝවියට් අභ්‍යවකාශ සුනඛයන්ගේ](_URL_3_) ඡායාරූප [සෝවියට් සංගමය සහ නැගෙනහිර කණ්ඩායම] (_URL_2_) තුළ බහුලව දක්නට ලැබුණි. මිනිසෙකු කක්ෂයට යැවීම මීළඟ තාර්කික පියවර විය. මිනිසුන් සහිත සෝවියට් වැඩසටහන බොහෝ පැතිවලින් ඔවුන්ගේ පෙර චන්ද්‍රිකා සහ අභ්‍යවකාශ සුනඛ වැඩසටහන් වල දිගුවක් විය. සෝවියට් අභ්‍යවකාශ ජයග්‍රහණ අවසන් වූ පසු රාජ්‍යය හොරණෑව හඩ නගනු ඇති අතර වැඩසටහනේ අනෙකුත් අංග සාපේක්ෂ රහසිගතව තබා ඇත. ද්විත්ව භාවිතය හෝ පහසුවෙන් අනුවර්තනය කළ තාක්ෂණය සම්මතය විය. වොස්ටොක් අභ්‍යවකාශ කැප්සියුලය ඔත්තු චන්ද්‍රිකාවක් සඳහා වූ OD-2 වැඩසටහනෙන් මතු වූ අතර සෝවියට් සැලසුම් කණ්ඩායම් බොහෝ විට මිනිසුන් මෙන් &quot;ජීව විද්‍යාත්මක&quot; ගෙවුම් බර වඩා යුධ ස්වභාවයක් ඇති අය සඳහා හුවමාරු කිරීමේ හැකියාව අවධාරණය කළහ. අභ්‍යවකාශ වැඩසටහන සඳහා වන මාර්ගෝපදේශ සහ පාලන උපාංග වැනි ඉලෙක්ට්‍රොනික උපාංගවලට නව්‍යකරණය දුෂ්කර කරමින් රාජ්‍ය ආරක්‍ෂාව ස්ථරයක් තිබූ හමුදා ප්‍රසම්පාදන මාර්ග හරහා ගමන් කිරීමට සිදු විය. Cosmonauts හි පළමු කණ්ඩායම ප්‍රවේශමෙන් සකස් කරන ලද මාධ්‍ය පැතිකඩක් ඇති අතර සෝවියට් අභ්‍යවකාශ වැඩසටහනේ සමස්ත පොදු මුහුණුවර විය යුතු අතර ඉතිරි උත්සාහය සාපේක්ෂ රහසිගතව තබා ගන්නා ලදී. මෙය හදිසි මහජන සම්බන්ධතා කුමන්ත්‍රණවලට ඉඩ සලසන අතර, ඔවුන් ඇමරිකානුවන්ට සහ සෝවියට් ක්‍රමයේ මුල් බැසගත් නිලධරයන්ට එරෙහිව විශාල ක්‍රීඩාවක ඉත්තන් බවට ඉංජිනේරුවන් සහ ගගනගාමීන් අතර මැසිවිලි නැඟීමට ද දායක විය. නමුත් මෙම සියලු ගැටලු සඳහා, සෝවියට් අභ්‍යවකාශ වැඩසටහනේ ප්‍රායෝගික මිශ්‍රණයේ ප්‍රායෝගික මිශ්‍රණයේ සංකලනය ඔප්පු කරන ලද තාක්‍ෂණය භාවිතා කිරීම සහ ගණනය කළ අවදානම් ගැනීම (එවකට දේශසීමා ප්‍රමිතීන්ට අනුව පවා ගගනගාමීන්ගේ ආරක්‍ෂිත ප්‍රොටෝකෝල තරමක් නරක විය) සාර්ථක ප්‍රවාහයක් ලබා ගැනීමට සමත් විය.