The initial reason for public executions- as well as any cruel and unusual punishment- was that it was supposed to impress upon all, especially  criminals, the awful consequences of crime. Displaying the bodies, or even just heads, of convicted criminals was thought to do the same.  There was also a sense of retribution- that the people needed to see a criminal pay for his crime. 

For England, by the later 18th century it was noticed by many that police ( a rather recent invention) reduced crime better than the threat of awful punishments: and slowly punishments became more rational.  It was also noticed by reformers  that public executions were often celebratory affairs, with people whooping and cheering the criminal, or threatening the guards.  And they were sometimes so popular that there were disasters- on a few occasions of very notorious criminals being hanged, there was such a huge crowd and crush that [dozens of spectators were killed, suffocated or crushed](_URL_0_).  In short, they weren't presenting citizens with a sobering example, they were entertaining them with violence. Between these two developments ( and with the establishment of Australia's Botany Bay colony making transportation another punishment in the later 18th c.)  hangings became less common and less public.  Hanging offenses were greatly reduced in 1861, and the [last public one was in1868](_URL_1_).
ප්‍රසිද්ධියේ මරණ දණ්ඩනයට මූලික හේතුව - මෙන්ම ඕනෑම කුරිරු සහ අසාමාන්‍ය දඬුවමක් - එය අපරාධයේ භයානක ප්‍රතිවිපාක සියල්ලන්ට, විශේෂයෙන් අපරාධකරුවන්ට කාවැද්දීමට නියමිත විය. වරදකරුවන් වූ අපරාධකරුවන්ගේ සිරුරු ප්‍රදර්ශනය කිරීම හෝ හිස් පමණක් ප්‍රදර්ශනය කිරීම ද එසේ කිරීමට සිතන ලදී. පළිගැනීමේ හැඟීමක් ද විය- ඔහුගේ අපරාධයට අපරාධකරුවෙකු ගෙවනු ඇතැයි ජනතාව දැකීමට අවශ්‍ය බව. එංගලන්තය සඳහා, 18 වන සියවසේ අග භාගය වන විට, පොලිසිය (තරමක් මෑත සොයා ගැනීමක්) දරුණු දඬුවම් තර්ජනයට වඩා අපරාධ අඩු කළ බව බොහෝ දෙනාගේ අවධානයට ලක් විය: සහ සෙමින් දඬුවම් වඩාත් තාර්කික විය. ප්‍රසිද්ධියේ මරණ දණ්ඩනය බොහෝ විට සැමරුම් කටයුතු වන අතර, මිනිසුන් අපරාධකරුවාට ඔල්වරසන් දෙමින් හෝ මුරකරුවන්ට තර්ජනය කිරීම ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන්ගේ අවධානයට ලක් විය. ඒවා සමහර විට කෙතරම් ජනප්‍රිය වීද යත්, ව්‍යසනයන් ඇති විය- ඉතා කුප්‍රකට අපරාධකරුවන් එල්ලා මරා දැමූ අවස්ථා කිහිපයකදී, [ප්‍රේක්ෂකයින් දුසිම් ගනනක් මරා දැමීම, හුස්ම හිරවීම හෝ තලා දැමීම] (_URL_0_) තරම් විශාල ජනකායක් සහ තැලීම් ඇති විය. කෙටියෙන් කිවහොත්, ඔවුන් පුරවැසියන්ට සන්සුන් ආදර්ශයක් ඉදිරිපත් කළේ නැත, ඔවුන් ඔවුන්ට ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් සංග්‍රහ කළහ. මෙම වර්ධනයන් දෙක අතර (සහ ඕස්ට්‍රේලියාවේ උද්භිද බොක්ක ජනපදය පිහිටුවීමත් සමඟ 18 වැනි සියවසේ පසුකාලීනව ප්‍රවාහනය තවත් දඬුවමක් බවට පත් විය.) එල්ලා මැරීම අඩු පොදු වූ අතර ප්‍රසිද්ධියේ අඩු විය. 1861 දී එල්ලා මැරීමේ වැරදි විශාල වශයෙන් අඩු කරන ලද අතර, [අවසාන පොදු එක 1868 දී](_URL_1_).