The technique we use to make novel proteins has been around for decades. See [site-directed mutagenesis](_URL_1_), a common technique in deciphering enzyme mechanisms. Basically, you introduce a desired mutation to the DNA sequence that codes for the protein - say, changing a serine into an alanine - and have your bacteria express this novel protein. Then you can do tests on the resultant protein, such as examining shape, binding characteristics, reactivity, etc., and compare it against the wild-type protein. This way we can understand the role of that particular amino acid (in this case serine) in how the protein operates.

Expanding this into completely new sequences (_de novo_ synthesis) is [also possible](_URL_0_), though the new protein's physical characteristics is harder to predict. With modern day computational methods, though, it is becoming easier to design your own synthetic proteins with a purpose in mind.
නව ප්‍රෝටීන සෑදීම සඳහා අප භාවිතා කරන තාක්ෂණය දශක ගණනාවක් තිස්සේ පැවතුනි. එන්සයිම යාන්ත්‍රණ විකේතනය කිරීමේ පොදු තාක්‍ෂණයක් වන [අඩවි යොමු කළ විකෘති](_URL_1_) බලන්න. මූලික වශයෙන්, ඔබ ප්‍රෝටීන සඳහා කේත කරන DNA අනුක්‍රමයට අපේක්ෂිත විකෘතියක් හඳුන්වා දෙයි - කියන්න, සෙරීන් ඇලනීන් බවට පත් කරයි - සහ ඔබේ බැක්ටීරියාව මෙම නව ප්‍රෝටීනය ප්‍රකාශ කිරීමට සලස්වන්න. එවිට ඔබට හැඩය පරීක්ෂා කිරීම, බන්ධන ලක්ෂණ, ප්‍රතික්‍රියාශීලීත්වය යනාදී ප්‍රතිපල ප්‍රෝටීන් පිළිබඳ පරීක්ෂණ සිදු කර එය වල් වර්ගයේ ප්‍රෝටීන් සමඟ සංසන්දනය කළ හැකිය. ප්‍රෝටීන් ක්‍රියා කරන ආකාරය සම්බන්ධයෙන් එම විශේෂිත ඇමයිනෝ අම්ලයේ (මෙම අවස්ථාවෙහි සෙරීන්) කාර්යභාරය මේ ආකාරයෙන් අපට තේරුම් ගත හැකිය. මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම නව අනුපිළිවෙලකට (_de novo_ synthesis) ව්‍යාප්ත කිරීම [එසේම හැකි](_URL_0_), නමුත් නව ප්‍රෝටීන් වල භෞතික ලක්ෂණ අනාවැකි කීම දුෂ්කර ය. නවීන දින ගණනය කිරීමේ ක්‍රම සමඟ, අරමුණක් මනසේ තබාගෙන ඔබේම කෘතිම ප්‍රෝටීන නිර්මාණය කිරීම පහසු වෙමින් පවතී.