This is a bit late, but it was sitting in my upvote folder, and now i have free time!

A lot of reasons, on the operational, strategic, and grand strategic levels.  In the broadest sense, the rate of Union advance was limited by the size of the area they had to occupy, and it took time for the Union's greater industrial capacity to really tell.  Furthermore, operational pauses were common in the winter months, and armies require extensive preparation for campaigning, so they weren't going to spend every day driving into the heart of the Confederacy.

Reconquering the Confederacy immediately in 1861 was probably not going to happen, because it was an area the size of continental Europe and the U.S. Regular Army was a laughably puny 16,000 men.  Volunteers called up for the first battles had little in the way of training and nothing in the way of experience; as soon as 90 day volunteers could pull their weight in battle, their enlistments would expire.  

As a result, both sides spent most of 1861 mobilizing and training their armies to meet the immense challenges they faced.  Herein lies one of the reasons the war lasted past 1862; early in the year, the Union ran out of weapons to equip its men, and thus closed recruiting offices.  At the same time, the Confederacy instituted the first conscription act in American history, giving them a temporary parity of numbers for the spring and summer of 1862.  

Strategically, Lincoln made a serious mistake in relieving McClellan as general-in-chief in spring of 1862.  McClellan's key virtue was not his dynamism as a stand-up, knock-down brawler, but his strategic planning and organizational ability.  The U.S. had three main field armies for the 1862 spring offensive, and they had to work in tandem to get the most out of them.  McClellan's plan for the spring offensive was quite good, but left as one of multiple army commanders, he was unable to see the whole thing through to execution.  When Lincoln relieved McClellan as general-in-chief, he did not replace him with another general for months (and his choice then was sorely lacking), and tried to run the war himself.  Removing one of your generals from his position of his greatest strength, and leaving him in one that spotlights his biggest weakness, and attempting to run a massive war effort with no military experience was a recipe for disaster.  

Bringing things down to the operational level, 1862 saw Union mistakes and Confederate successes on the campaign trail that saved the Confederacy from immediate collapse.  Thanks to Abraham Lincoln's micromanagement of McClellan's army and his paranoia over the security of Washington, Lee had an opening to mount a counteroffensive against the exposed right wing of McClellan's army.  In the Seven Days Battles, Lee forced McClellan from the gates of Richmond, buying the Confederates breathing room; at the same time, Lincoln rejected McClellan's proposal to shift the campaign towards Petersburg.  While McClellan remained on the York-James peninsula, most of his army was detached from his control and attached to John Pope's army.  It was then smashed and chased into the fortifications of Washington itself, and Lee followed up with an invasion of Maryland.  At the same time, Braxton Bragg relieved Union pressure in central Tennessee by attacking the U.S. Army of the Ohio's supply line up to Louisville Kentucky.

By the end of 1862, between Lee's great victories and the threat of emancipation, Southern will had solidified; they were going to fight this out until midnight.  As the war unfolded, about 94% of Virginians fought, and they weren't even the most highly mobilized state in the Confederacy.  The war did not end until all three of the main Confederate armies were soundly defeated.  Pemberton's Army of Mississippi surrendered in 1863, Hood's Army of Tennessee was smashed outside of Nashville in December 1864, and Lee's army was surrounded during his retreat from Richmond in April of 1865.  

Really, you have to look at the operational history of the major armies to understand why the Confederacy was not rapidly smashed; battles are near run things, and in no other sphere of human activity is so much room reserved for chance and circumstance.  

Feel free to hit me with any follow up questions!
මෙය ටිකක් ප්‍රමාදයි, නමුත් එය මගේ upvote ෆෝල්ඩරයේ වාඩි වී සිටි අතර, දැන් මට නිදහස් කාලය තිබේ! මෙහෙයුම්, උපායමාර්ගික සහ මහා උපාය මාර්ගික මට්ටම් මත බොහෝ හේතු. පුලුල් අර්ථයෙන් ගත් කල, යුනියන් අත්තිකාරම් අනුපාතය ඔවුන්ට අත්පත් කර ගැනීමට ඇති ප්‍රදේශයේ ප්‍රමාණයෙන් සීමා වූ අතර, සංගමයේ වැඩි කාර්මික ධාරිතාවය ඇත්ත වශයෙන්ම පැවසීමට කාලය ගත විය. තවද, ශීත ඍතුවේ මාසවලදී මෙහෙයුම් විරාමයන් පොදු වූ අතර, හමුදාවන්ට ප්රචාරක කටයුතු සඳහා පුළුල් සූදානමක් අවශ්ය වේ, එබැවින් ඔවුන් සෑම දිනකම කොන්ෆෙඩරසියේ හදවතට ධාවනය කිරීමට යන්නේ නැත. එය මහාද්වීපික යුරෝපයේ ප්‍රමාණයේ ප්‍රදේශයක් වූ නිසාත්, එක්සත් ජනපද නිත්‍ය හමුදාව මිනිසුන් 16,000ක් පමණ සිනහාසෙන සුළු පිරිසක් වූ නිසාත්, 1861 දී වහාම කන්ෆෙඩරසිය යළි අත්පත් කර ගැනීම බොහෝ විට සිදු නොවනු ඇත. පළමු සටන් සඳහා කැඳවූ ස්වේච්ඡා සේවකයන්ට පුහුණුවීම් සම්බන්ධයෙන් අල්ප වූ අතර අත්දැකීම්වලින් කිසිවක් නොතිබුණි; දින 90 ක ස්වේච්ඡා සේවකයන්ට සටනේදී ඔවුන්ගේ බර ඇද ගැනීමට හැකි වූ වහාම, ඔවුන්ගේ බඳවා ගැනීම් අවසන් වනු ඇත. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, දෙපාර්ශ්වයම 1861 දී වැඩි කාලයක් ගත කළේ ඔවුන් මුහුණ දුන් දැවැන්ත අභියෝගවලට මුහුණ දීම සඳහා තම හමුදාවන් බලමුලු ගැන්වීමට සහ පුහුණු කිරීමට ය. 1862 වසරින් පසු යුද්ධය පැවතීමට එක් හේතුවක් මෙහි ඇත. වසර මුලදී, සංගමයට එහි මිනිසුන් සන්නද්ධ කිරීම සඳහා ආයුධ අවසන් වූ අතර එමඟින් බඳවා ගැනීමේ කාර්යාල වසා දමන ලදී. ඒ අතරම, 1862 වසන්තය සහ ගිම්හානය සඳහා සංඛ්‍යාවල තාවකාලික සමානාත්මතාවයක් ලබා දෙමින්, කන්ෆෙඩරසිය ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ පළමු බලහත්කාර පනත ආරම්භ කළේය. උපක්‍රමශීලීව, වසන්තයේ දී මැක්ලෙලන් ජෙනරාල් ප්‍රධානියා ලෙස නිදහස් කිරීමට ලින්කන් බරපතල වැරැද්දක් කළේය. 1862. මැක්ලෙලන්ගේ ප්‍රධාන ගුණාංගය වූයේ නැගී සිටීමේ, පහර දීමේ පොරබැදීමක් ලෙස ඔහුගේ ගතිකත්වය නොව, ඔහුගේ උපායමාර්ගික සැලසුම් සහ සංවිධානාත්මක හැකියාවයි. 1862 වසන්ත ප්‍රහාරය සඳහා එක්සත් ජනපදයට ප්‍රධාන ක්ෂේත්‍ර හමුදාවන් තුනක් තිබූ අතර, ඒවායින් උපරිම ප්‍රයෝජන ලබා ගැනීම සඳහා ඔවුන්ට එකට වැඩ කිරීමට සිදු විය. වසන්ත ප්‍රහාරය සඳහා මැක්ලෙලන්ගේ සැලැස්ම තරමක් යහපත් වූ නමුත්, හමුදාපතිවරුන් කිහිප දෙනෙකුගෙන් කෙනෙකු ලෙස ඉතිරිව සිටි ඔහුට, ක්‍රියාත්මක කිරීම දක්වා සම්පූර්ණ දේ දැකීමට නොහැකි විය. ලින්කන් මැක්ලෙලන් ජෙනරාල්-ඉන්-ප්‍රධානියා ලෙස නිදහස් කළ විට, ඔහු මාස ගණනකට ඔහු වෙනුවට වෙනත් ජෙනරාල්වරයෙකු පත් නොකළේය (එවිට ඔහුගේ තේරීම ඉතා අඩු විය), සහ ඔහු විසින්ම යුද්ධය මෙහෙයවීමට උත්සාහ කළේය. ඔබේ සෙන්පතියෙකු ඔහුගේ බලවත්ම ස්ථානයෙන් ඉවත් කිරීම සහ ඔහුගේ විශාලතම දුර්වලකම ඉස්මතු කරන එකක ඔහුව තැබීම සහ මිලිටරි අත්දැකීම් නොමැතිව දැවැන්ත යුධ ප්‍රයත්නයක් කිරීමට උත්සාහ කිරීම ව්‍යසනයට වට්ටෝරුවකි. මෙහෙයුම් මට්ටමට දේවල් ගෙන ඒම, 1862 ප්‍රචාරක මාවතේ යූනියන් වැරදි සහ කොන්ෆෙඩරේට් සාර්ථකත්වයන් දුටු අතර එය ක්ෂනික බිඳවැටීමෙන් කොන්ෆෙඩරසිය බේරා ගත්තේය. ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ගේ මැක්ලෙලන්ගේ හමුදාවේ ක්‍ෂුද්‍ර කළමනාකරණයට සහ වොෂින්ටනයේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් ඔහු තුළ තිබූ ව්‍යාකූලත්වයට ස්තුතිවන්ත වන්නට, මැක්ලෙලන්ගේ හමුදාවේ හෙළිදරව් වූ දක්ෂිනාංශයට එරෙහිව ප්‍රතිප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට ලීට විවෘත විය. සෙවන් ඩේස් බැට්ල්ස් වලදී, ලී මැක්ලෙලන්ට රිච්මන්ඩ් ගේට්ටුවෙන් බලකරමින්, කොන්ෆෙඩරේට්ස් හුස්ම ගැනීමේ කාමරය මිලදී ගත්තේය; ඒ සමගම, උද්ඝෝෂනය පීටර්ස්බර්ග් දෙසට මාරු කිරීමට මැක්ලෙලන්ගේ යෝජනාව ලින්කන් ප්‍රතික්ෂේප කළේය. මැක්ලෙලන් යෝර්ක්-ජේම්ස් අර්ධද්වීපයේ රැඳී සිටි අතර, ඔහුගේ හමුදාවෙන් වැඩි කොටසක් ඔහුගේ පාලනයෙන් වෙන් වී ජෝන් පාප්ගේ හමුදාවට අනුයුක්ත විය. පසුව එය කඩා බිඳ දමා වොෂින්ටනයේම බලකොටුවලට එළවා දැමූ අතර, ලී මේරිලන්ඩ් ආක්‍රමණයක් අනුගමනය කළේය. ඒ අතරම, බ්‍රැක්ස්ටන් බ්‍රැග් මධ්‍යම ටෙනසිහි යූනියන් පීඩනය සමනය කළේ ලුයිස්විල් කෙන්ටකි දක්වා ඔහියෝ සැපයුම් රේඛාවේ එක්සත් ජනපද හමුදාවට පහර දීමෙනි. 1862 අවසානය වන විට, ලීගේ විශිෂ්ට ජයග්‍රහණ සහ විමුක්තියේ තර්ජනය අතර, දක්ෂිණ කැමැත්ත ශක්තිමත් විය; ඔවුන් මධ්‍යම රාත්‍රිය වනතුරු මෙයට එරෙහිව සටන් කිරීමට සූදානම්ව සිටියහ. යුද්ධය දිග හැරෙන විට, වර්ජිනියානුවන්ගෙන් 94% ක් පමණ සටන් කළ අතර, ඔවුන් සම්මේලනයේ වඩාත්ම බලමුලු ගැන්වූ රාජ්‍යය පවා නොවීය. ප්‍රධාන කොන්ෆෙඩරේට් හමුදා තුනම දරුණු ලෙස පරාජය කරන තුරු යුද්ධය අවසන් වූයේ නැත. පෙම්බර්ටන්ගේ මිසිසිපි හමුදාව 1863 දී යටත් විය, 1864 දෙසැම්බර් මාසයේදී ටෙනසිහි හුඩ්ගේ හමුදාව නැෂ්විල් නගරයෙන් පිටත සුනුවිසුනු කරන ලදී, 1865 අප්‍රේල් මාසයේදී රිච්මන්ඩ් සිට පසුබැසීමේදී ලීගේ හමුදාව වට කරන ලදී. ඇත්තෙන්ම, ඔබ ප්‍රධාන හමුදා මෙහෙයුම් ඉතිහාසය දෙස බැලිය යුතුය. කොන්ෆෙඩරසිය වේගයෙන් කඩා නොදැමීමට හේතුව තේරුම් ගැනීමට; සටන් බොහෝ දුරට දිවෙන දේවල් වන අතර, මිනිස් ක්‍රියාකාරකම්වල වෙනත් කිසිම ක්ෂේත්‍රයක අහම්බෙන් සහ තත්වයන් සඳහා එතරම් ඉඩක් වෙන් කර නොමැත. ඕනෑම පසු විපරම් ප්‍රශ්න සමඟ මට පහර දීමට නිදහස් වන්න!