The successor inherited nothing de jure. It was up to the Senate to grant him the same powers as his predecessor. What became common practice was that the current ruler would groom his successor, including him in the government and having him take bigger responsibilities. He would thus be granted offices by the Senate with the current ruler's recommendation. Eventually, upon the current ruler's death, the successor would have everything necessary to rule on his own. The best example of this practice in the early empire is the Augustus-Tiberius transition. The reason this transition was much more peaceful than the following was because of the efforts to ensure ability and familiarity with the new rulers. In fact, this specific practice is also one of the reasons why the Good Emperors suffered no overt problems while transitioning.
අනුප්‍රාප්තිකයාට ජූරේ කිසිවක් උරුම නොවීය. ඔහුගේ පූර්වගාමියාට සමාන බලතල ඔහුට ලබා දීම සෙනෙට් සභාවට භාර විය. සාමාන්‍ය සිරිත වූයේ වත්මන් පාලකයා තමාගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ආණ්ඩුවට ඇතුළු කර විශාල වගකීම් දැරීමයි. මේ අනුව ඔහුට වත්මන් පාලකයාගේ නිර්දේශය සමඟ සෙනෙට් සභාව විසින් කාර්යාල ලබා දෙනු ඇත. අවසානයේදී, වත්මන් පාලකයාගේ මරණයෙන් පසු, අනුප්‍රාප්තිකයාට තනිවම පාලනය කිරීමට අවශ්‍ය සියල්ල ලැබෙනු ඇත. මුල් අධිරාජ්‍යයේ මෙම භාවිතයේ හොඳම උදාහරණය ඔගස්ටස්-ටයිබීරියස් සංක්‍රාන්තියයි. මෙම සංක්‍රාන්තිය පහත සඳහන් දේට වඩා බොහෝ සාමකාමී වීමට හේතුව වූයේ නව පාලකයන් සමඟ ඇති හැකියාව සහ හුරුපුරුදු බව සහතික කිරීමට ගත් උත්සාහයයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, යහපත් අධිරාජ්‍යයන් සංක්‍රමණය වීමේදී කිසිදු ප්‍රකාශිත ගැටළු වලට මුහුණ නොදීමට මෙම විශේෂිත භාවිතය ද එක් හේතුවක් වේ.