There are two sides to this answer.

One side is that World War II did see (in America and elsewhere) an explosion of women a) performing jobs that had traditionally been coded masculine, such as laborers in factories making munitions and machinery, and b) joining the workforce when they likely would not have if their husbands had not been at war. From the rise of cotton mills in the early nineteenth century to the Triangle Shirtwaist fire in the early twentieth, the textile and garment industries depended on the underpaid labor of working-class women - standing at mechanical looms and spinning machines, sitting at sewing machines packed into a sweatshop, taking piecework home. The vast majority of domestic servants were female, from the basic maid-of-all-work to the average cook and parlor/chambermaid - male servants were paid a great deal more, and tended to be found in elite households that needed footmen to pass plates at fancy dinners, butlers to pour expensive champagne, and stablehands, grooms, and coachmen to deal with carriages (later, chauffeurs with cars). In the last two decades of the nineteenth century, women's participation in paying work exploded, with women coming to make up a larger portion of the workforce as they entered a wider variety of industrial jobs. In the early twentieth century, sales counters were frequently staffed with women; the new position of telephone switchboard operator was gendered feminine, and the older position of secretary became so.

(This caused, as you might guess, a tremendous amount of gender-related anxiety. Early in the century, when textile craftsmen were transitioning into factory work, they typically pushed back by excluding women from their trade unions, since female workers would be paid less and therefore threatened their wages, as well as their sense that they were doing "a man's job". Factory owners that largely employed women at the machinery would employ men as supervisors and office workers, positions that put them above the "unskilled" women and certainly gave them higher wages. Progressive middle class legislators addressing industrial workplace issues tended to take the view that the most important thing was to guarantee the working class man's ability to maintain his family - though they by no means managed to do so - rather than to protect all workers.)

During World War I and World War II, the loss of men from masculine-gendered industrial and office fields meant that there were openings that needed to be filled, openings that women weren't usually considered for if there were enough men to fill them. Most stereotypically, they picked up work in munitions factories, but they could be found everywhere - janitorial work, driving cars and ambulances, holding supervisory positions. Middle class women who had not been required to work outside the home were also entering the workforce in order to support their families when their husbands were at war, or did so in response to the frequent depiction of war work as a patriotic duty. These factors did make women's participation in the workforce during World War II (and I) somewhat revolutionary.

The other side is that the narrative of women's history is often drastically simplified in popular culture in order to provide a moral message about how and why "things got better". "Premodern times" are jumbled together in a mass of barbaric customs that saw all women treated as mindless chattel; then in the early modern period, individual proto-feminist intellectuals began to protest this treatment in writing, which progressed into real action in the nineteenth century. Women experienced freedom working during World War I, which made them happy and liberated and created the flapper. The same thing happened again during World War II, after which men tried to put women back in their place, which resulted in the second wave of feminism in the 1960s. There is a clear progression from worse to better, implying some level of natural improvement, and people and situations are filed into objectively good and bad boxes. The women on the side of progress are typically portrayed in fiction as radical pioneers, contrasted with conservative biddies and condescending old men. It's all very simple and black-and-white.

Once you begin to read about women's history, though, you see a beautiful and amazing complexity. (You can get some of this from [my past answers here](_URL_0_), but for [the real good stuff](_URL_1_) you want /u/sunagainstgold's.) A great deal of complexity comes out of looking at the differences in occupations and choices of upper, middle, and working class women in their own contexts rather than assuming a unified and modern set of desires and preferences and a middle class default perspective: what did these women actually want out of life, and how did they view various activities? A working class woman might see sewing as a necessary task to keep her family out of rags, while a middle class woman could practice it as a form of craft to make chair covers, cushions, etc. for her home, and an upper class woman might produce artwork with the best materials or completely leave it off, since she could buy things that had been made/embroidered by others. Women at all levels of society could view their occupations (whether paid jobs or domestic/family duties) as careers even though we do not now see them as desirable ones. More complexity comes from simply taking a deeper dive into the sources. Widows ran their late husbands' businesses, wives worked with their husbands as equal partners. Women with social power exercised it, even against men. They wrote books and studied history, science, the arts. Here and there, it is possible to say that "women's economic power declined as guild protections were enacted" or "it became more acceptable for women to participate in that field", but the straight line of progress gets extremely fuzzy! In order for the narrative to be kept clear, women's paid employment before World War II has to be downplayed and masculine-coded occupations have to be portrayed as objectively more appealing and empowering than feminine-coded ones.
මේ උත්තරේ දෙපැත්තක් තියෙනවා. එක් පැත්තක් නම්, දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය (ඇමරිකාවේ සහ වෙනත් තැන්වල) කාන්තාවන්ගේ පිපිරීමක් දුටුවේය a) සාම්ප්‍රදායිකව පිරිමි සංකේතනය කර ඇති රැකියා, එනම්, ආයුධ සහ යන්ත්‍ර සූත්‍ර සාදන කර්මාන්තශාලාවල කම්කරුවන් සහ ආ) ඔවුන් කැමති විට ශ්‍රම බලකායට සම්බන්ධ වීම වැනි ඔවුන්ගේ ස්වාමිපුරුෂයන් යුද්ධයේ නොසිටියේ නම් නැත. දහනව වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ කපු මෝල්වල නැගීමේ සිට විසිවන මුල් භාගයේ ත්‍රිකෝණ ෂර්ට්වේස්ට් ගින්න දක්වා, රෙදිපිළි හා ඇඟලුම් කර්මාන්තය රඳා පැවතුනේ කම්කරු පන්තියේ කාන්තාවන්ගේ අඩු වැටුප් ශ්‍රමය මත ය - යාන්ත්‍රික ලූම් සහ කැරකෙන යන්ත්‍රවල සිටගෙන, මහන මැෂින් අසුරන ලද. දාඩිය කඩේකට, කෑලි කෑලි ගෙදරට ගෙනියනවා. මූලික ගෘහ සේවිකාවන්ගේ සිට සාමාන්‍ය ඉවුම් පිහුම් සහ ශාලා/කුටි මෙහෙකාරිය දක්වා ගෘහ සේවිකාවන්ගෙන් අතිමහත් බහුතරයක් කාන්තාවන් වූ අතර - පිරිමි සේවකයන්ට විශාල මුදලක් ගෙවනු ලැබූ අතර, ඔවුන් පසුකර යාමට පාදඩයන් අවශ්‍ය වූ ප්‍රභූ නිවාසවල දක්නට ලැබුණි. විසිතුරු රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයේදී පිඟන්, මිල අධික ෂැම්පේන් වත් කිරීමට බට්ලර්, සහ මැදිරි සමඟ කටයුතු කිරීමට ස්ටේබල් හෑන්ඩ්, මනාලයන් සහ පුහුණුකරුවන් (පසුව, මෝටර් රථ සහිත රියදුරන්). දහනව වන ශතවර්ෂයේ අවසාන දශක දෙක තුළ, වැටුප් ගෙවීමේ වැඩ සඳහා කාන්තා සහභාගීත්වය පුපුරා ගිය අතර, ඔවුන් විවිධාකාර කාර්මික රැකියාවලට ප්‍රවේශ වීමත් සමඟ ශ්‍රම බලකායෙන් විශාල කොටසක් සෑදීමට කාන්තාවන් පැමිණියහ. විසිවන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේදී, විකුණුම් කවුන්ටරවල නිතරම කාන්තාවන්ගෙන් සමන්විත විය; දුරකථන ස්විච්බෝඩ් ක්‍රියාකරුගේ නව තනතුර ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවයට පත් වූ අතර පැරණි ලේකම් තනතුර එසේ විය. (මෙය, ඔබ අනුමාන කළ හැකි පරිදි, ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය සම්බන්ධ විශාල කනස්සල්ලට හේතු විය. ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේදී, රෙදිපිළි ශිල්පීන් කම්හල් රැකියාවට සංක්‍රමණය වන විට, කාන්තා සේවිකාවන්ට වැටුප් ලැබෙන බැවින්, ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් කාන්තාවන් තම වෘත්තීය සමිතිවලින් බැහැර කිරීමෙන් පසුබසින ලදී. අඩුවෙන් සහ එම නිසා ඔවුන් &quot;පිරිමියෙකුගේ රැකියාවක්&quot; කරන බවට ඔවුන්ගේ හැඟීමට තර්ජනයක් විය. යන්ත්‍ර සූත්‍රවල බොහෝ දුරට කාන්තාවන් සේවයේ යොදවා ඇති අතර, ඔවුන් &quot;නුපුහුණු&quot; කාන්තාවන්ට වඩා ඉහළින් තබන තනතුරු සඳහා පිරිමින් අධීක්ෂකවරුන් සහ කාර්යාල සේවකයින් ලෙස සේවයේ යොදවනු ඇත. කාර්මික සේවා ස්ථාන ගැටළු සම්බන්ධයෙන් ප්‍රගතිශීලී මධ්‍යම පන්තික නීති සම්පාදකයින් ඔවුන්ට නිසැකවම ඉහළ වැටුප් ලබා දුන් අතර වඩාත්ම වැදගත් දෙය නම් කම්කරු පන්තියේ මිනිසාට තම පවුල නඩත්තු කිරීමට ඇති හැකියාව සහතික කිරීම බව - ඔවුන් එසේ කිරීමට සමත් නොවූවත් - ඒ වෙනුවට ඔවුන්ට ඉහළ වැටුප් ලබා දුන්නා. සියලුම කම්කරුවන් ආරක්ෂා කිරීම සඳහා.) පළමු ලෝක සංග්‍රාමය සහ දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය අතරතුර, පුරුෂ-ලිංගභේදය සහිත කාර්මික සහ කාර්යාල ක්ෂේත්‍රවලින් පිරිමින් අහිමි වීම යන්නෙන් අදහස් කළේ පිරවිය යුතු විවෘත කිරීම්, සාමාන්‍යයෙන් කාන්තාවන් සඳහා නොසලකන විවෘත කිරීම් තිබූ බවයි. ඒවා පිරවීමට ප්‍රමාණවත් මිනිසුන්. බොහෝ ඒකාකෘතිකව, ඔවුන් යුධෝපකරණ කම්හල්වල රැකියාවක් ලබා ගත් නමුත් ඒවා සෑම තැනකම සොයාගත හැකිය - මුර සේවය, කාර් සහ ගිලන්රථ පැදවීම, අධීක්ෂණ තනතුරු දැරීම. නිවසින් පිටත වැඩ කිරීමට අවශ්‍ය නොවූ මධ්‍යම පාන්තික කාන්තාවන් ද තම ස්වාමිපුරුෂයා යුද්ධයක යෙදී සිටින විට තම පවුල නඩත්තු කිරීම සඳහා ශ්‍රම බලකායට ඇතුළු වූ අතර එසේ කළේ යුද වැඩ දේශප්‍රේමී යුතුකමක් ලෙස නිතර නිරූපණය කිරීමට ප්‍රතිචාර වශයෙන් ය. මෙම සාධක දෙවන ලෝක යුධ සමයේදී (සහ I) ශ්‍රම බලකායේ කාන්තා සහභාගීත්වය තරමක් විප්ලවීය බවට පත් කළේය. අනෙක් පැත්ත නම්, &quot;දේවල් යහපත් වූයේ&quot; කෙසේද සහ ඇයි යන්න පිළිබඳ සදාචාරාත්මක පණිවිඩයක් සැපයීම සඳහා කාන්තා ඉතිහාසයේ ආඛ්‍යානය බොහෝ විට ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ දැඩි ලෙස සරල කර ඇත. &quot;පූර්‍ව නූතන යුගය&quot; ම්ලේච්ඡ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සමූහයක් තුළ එකට පැටලී ඇත, එය සියලුම කාන්තාවන්ට හිත්පිත් නැති කතා බහක් ලෙස සලකනු ලැබේ; පසුව නූතන යුගයේ මුල් භාගයේදී, තනි පුද්ගල ප්‍රෝටෝ-ස්ත්‍රීවාදී බුද්ධිමතුන් ලිඛිතව මෙම ප්‍රතිකාරයට විරෝධය දැක්වීමට පටන් ගත් අතර, එය දහනවවන සියවසේ සැබෑ ක්‍රියාව දක්වා වර්ධනය විය. පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී කාන්තාවන් නිදහසේ වැඩ කිරීම අත්විඳින අතර, එමඟින් ඔවුන් සතුටට පත් වූ අතර නිදහස් වූ අතර ෆ්ලැපර් නිර්මාණය කළේය. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී ද එයම සිදු වූ අතර, පසුව පිරිමින් කාන්තාවන් ඔවුන්ගේ ස්ථානයට පත් කිරීමට උත්සාහ කළ අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1960 ගණන්වල ස්ත්‍රීවාදයේ දෙවන රැල්ල ඇති විය. නරක සිට වඩා හොඳ දක්වා පැහැදිලි ප්‍රගතියක් ඇති අතර, යම් මට්ටමක ස්වභාවික දියුණුවක් ඇඟවුම් කරයි, සහ මිනිසුන් සහ තත්වයන් වෛෂයිකව හොඳ සහ නරක පෙට්ටිවලට ගොනු කරනු ලැබේ. ප්‍රගතියේ පැත්තේ සිටින කාන්තාවන් සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රබන්ධ තුළ රැඩිකල් පුරෝගාමීන් ලෙස නිරූපණය කෙරේ, ගතානුගතික ලංසුකරුවන් සහ පහත් පිරිමින් සමඟ වෙනස් වේ. ඒ සියල්ල ඉතා සරල සහ කළු-සුදු ය. ඔබ කාන්තා ඉතිහාසය ගැන කියවීමට පටන් ගත් පසු, ඔබ සුන්දර හා විශ්මයජනක සංකීර්ණතාවයක් දකිනු ඇත. (ඔබට මේවායින් සමහරක් [මගේ අතීත පිළිතුරු මෙතැනින්](_URL_0_) ලබා ගත හැක, නමුත් [සැබෑ හොඳ දේවල්](_URL_1_) සඳහා ඔබට අවශ්‍ය /u/sunagainstgold&#39;s.) වෙනස්කම් දෙස බැලීමෙන් විශාල සංකීර්ණත්වයක් ඇති වේ. ඒකාබද්ධ හා නවීන ආශාවන් සහ මනාපයන් සහ මධ්‍යම පන්තික පෙරනිමි ඉදිරිදර්ශනයක් උපකල්පනය කරනවාට වඩා ඔවුන්ගේම සන්දර්භය තුළ ඉහළ, මධ්‍යම සහ කම්කරු පන්තික කාන්තාවන්ගේ වෘත්තීන් සහ තේරීම්: මෙම කාන්තාවන්ට ඇත්ත වශයෙන්ම ජීවිතයෙන් අවශ්‍ය වූයේ කුමක්ද සහ ඔවුන් දුටුවේ කෙසේද? විවිධ ක්රියාකාරකම්? කම්කරු පන්තියේ කාන්තාවකට තම පවුල රෙදි කඩකින් තොරව තබා ගැනීමට මැහුම් අත්‍යවශ්‍ය කාර්යයක් ලෙස දැකිය හැකි අතර මධ්‍යම පාන්තික කාන්තාවකට තම නිවස සඳහා පුටු ආවරණ, කුෂන් ආදිය සෑදීමේ ශිල්පයක් ලෙස ද, ඉහළ පන්තියේ කාන්තාවකට ද එය පුරුදු කළ හැකිය. ඇයට වෙනත් අය විසින් සාදන ලද/එම්බ්‍රොයිඩර් කරන ලද දේවල් මිලදී ගත හැකි බැවින් හොඳම ද්‍රව්‍ය සමඟ කලා කෘති නිෂ්පාදනය කිරීමට හෝ එය සම්පූර්ණයෙන්ම අත්හැරීමට ඉඩ ඇත. සමාජයේ සෑම තරාතිරමකම සිටින කාන්තාවන්ට ඔවුන්ගේ වෘත්තීන් (වැටුප් සහිත රැකියා හෝ ගෘහ/පවුලේ රාජකාරි වේවා) අප දැන් ඒවා ප්‍රියජනක ඒවා ලෙස නොපෙනුනද, වෘත්තීන් ලෙස දැකිය හැකිය. වඩාත් සංකීර්ණත්වය පැමිණෙන්නේ හුදෙක් මූලාශ්‍ර වෙත ගැඹුරට කිමිදීමෙනි. වැන්දඹුවන් ඔවුන්ගේ නැසීගිය ස්වාමිපුරුෂයාගේ ව්‍යාපාර පවත්වාගෙන ගිය අතර භාර්යාවන් තම ස්වාමිපුරුෂයන් සමඟ සමාන හවුල්කරුවන් ලෙස වැඩ කළහ. සමාජ බලය ඇති කාන්තාවන් පිරිමින්ට එරෙහිව පවා එය ක්‍රියාත්මක කළා. ඔවුන් පොත් ලිව්වා, ඉතිහාසය, විද්‍යාව, කලාව ඉගෙන ගත්තා. එහෙන් මෙහෙන්, &quot;ගිල්ඩ් ආරක්‍ෂාව ක්‍රියාත්මක වීමත් සමඟ කාන්තා ආර්ථික ශක්තිය පහත වැටුණා&quot; හෝ &quot;කාන්තාවන්ට එම ක්‍ෂේත්‍රයට සහභාගී වීම වඩාත් පිළිගත හැකි විය&quot; යැයි පැවසිය හැකි නමුත් ප්‍රගතියේ සරල රේඛාව අතිශයින් අපැහැදිලි වේ! ආඛ්‍යානය පැහැදිලිව තබා ගැනීම සඳහා, දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයට පෙර කාන්තාවන්ගේ වැටුප් සහිත රැකියාව අවතක්සේරු කළ යුතු අතර පුරුෂ කේත සහිත වෘත්තීන් ස්ත්‍රී-කේතිත රැකියාවලට වඩා වෛෂයිකව වඩාත් ආකර්ෂණීය සහ බල ගැන්වීම් ලෙස නිරූපණය කළ යුතුය.