In antiquity, diamonds were extremely rare and extremely valuable. In Pliny the Elder's *Natural History*, book 37, he refers to them in this way:

 > The substance that possesses the greatest value, not only among the precious stones, but of all human possessions, is adamas; a mineral which, for a long time, was known to kings only, and to very few of them.

(There's some disputation about what exactly "adamas" refers to - it seems to be a range of clear, crystalline stones, including but not limited to diamond.)

At that time and through the sixteenth century, Europeans and Near Easterners had only one source for them: India, where they were first largely found in deposits in the Penner, Karnool, Godvari, and Makhnadi rivers, and eventually mined. Thought to have been formed by a hardening liquid - how else could they be so pale and clear? - they were prized for their ability to glitter in the light and throw rainbows around the room. They were evaluated roughly the same way that they are now, in terms of color (water), clarity, and size, with an unblemished and uncolored stone being the most valuable. In the European middle ages, there is evidence of diamonds being used in betrothal and marriage rings, contrary to the story that DeBeers entirely invented the idea: why not use the most valuable and indestructible stone to show the strength of your future relationship? Making that symbolism almost explicit, a poem written on the marriage of Constanzo I Sforza and Camilla D’Aragona in 1475 stated, "Two wills, two hearts, two passions are bonded in marriage by a diamond". There are extant diamond rings with loving inscriptions, and the 1505 will of Marion Chamber of Bury specifically lists a gold ring set with a diamond and a ruby as a "maryeng ryng". (Other rings made in this fashion may therefore also be wedding rings, possibly with the diamond symbolizing the groom and the ruby the bride.) By the seventeenth century, there are even fictional references to diamond rings for marriage in Cervantes and Voltaire.

Diamonds were found in eastern Brazil in 1725, and a relatively short frenzy began as people determined to strike it rich began digging everywhere to get more. Many didn't believe it, because it had been "known" for so long that Diamonds Are Found In India - but within a few years, Brazilian mines were shipping a dozen times as much diamond material back to Europe than the Indian mines were producing at that time. The Indian mines were beginning to slow down a lot at this time (although some continued to be operated, and there are some large diamond reserves there still), so finding new sources wasn't just, "woo hoo, I've got some diamonds!" but, "woo hoo, I can control the diamonds!" - this gave an even greater urgency to the search for the Next Big Find. By the beginning of the next century, Brazil was the leading source, and another boom occurred in the northern part of the country around the 1850s.

The next boom occurred in South Africa in 1870-1871, along the Orange River; after an initial mistaken pooh-poohing of the area's potential for exploitation by a British investigator, it was proven to yield *a lot* of diamonds. If you are a Frances Hodgson Burnett fan, which is statistically unlikely for this sub's userbase, this is where and roughly when Sara Crewe's father's friend struck it very big by discovering a new, deep vein. In real life, this is where the DeBeers syndicate comes in. A significant amount of diamonds were mined in Australia in the late nineteenth and early twentieth centuries. And after that, Russia - a few stones were found on their own in the nineteenth century, and then larger deposits in rivers, indicating the presence of good veins somewhere, leading up to the Revolution, which sort of put a spanner in the works. It wasn't until after World War II that effective mining of these began, but in the end this region became the second largest source in the world, so well done, lads.

But we're talking about price and popularity. As early as the first Brazilian diamond boom, there was a recognition that flooding the market was leading to reduced prices. The Portuguese made strong efforts to restrict the flow to other countries in order to keep the floor from dropping out, and it's highly possible that diamonds were being panned for and mined earlier than 1725, and sold in Goa to enter the market as "Indian diamonds". And because of these booms, the availability of diamonds did go way up, even if the prices didn't drop so far as to seriously devalue the stones: really large and elaborate diamond jewelry began to be found in royal courts, ballrooms, and opera houses across Europe (eighteenth century queens and their ladies in waiting might have entire stomachers set with diamonds). Diamonds were still highly valued for their own properties, but they were not seen as so excessively more special than rubies, sapphires, and emeralds. Rubies in particular were known to be much rarer and cost as much as diamonds at the time, and late nineteenth century articles on popular jewelry trends in trade magazines, like [this one](_URL_0_) in *The Jewelers' Circular and Horological Review*, 1884, neither put diamonds on a pedestal alone nor consider them cheap and boring.

As far as I can tell, the Diamond Syndicate did not really start heavily engineering the market until Sir Ernest Oppenheimer became the chairman of De Beers in 1929. Diamond mining had always been extremely exploitative of its workers - the Brazilian and African mines ran on slave labor, or the next thing to it, and we shouldn't be surprised to learn that De Beers was started by Cecil Rhodes - but under Oppenheimer, De Beers and its syndicate began to exploit the market as well, releasing only a trickle of stones to dealers per year, in order to keep the value high. And because they created a stockpile by doing this, they didn't face any problems due to natural shortages or labor strikes, and could continue to do business at exactly the same volume.

In 1947, the ad copywriter Mary Frances Gerety came up with the line "a diamond is forever" for De Beers, now a classic. This has been made out to be part of the invention of the diamond engagement ring, but as mentioned before, the concept is much older. Well, both the concept of a diamond engagement ring, and the symbolism of diamond = forever = our love. *However*. Nineteenth century sources do not show engagement rings as *having* to be set with diamonds the way they are now. *Ward and Lock's Home Book* (1882) says that they can be plain gold, engraved with a word, or set with stones that form a word in acrostic; a story in Peterson's Magazine in 1875 uses a pearl engagement ring. But I would note that the same article in *The Jewelers' Circular and Horological Review* linked above notes that the diamond solitaire is the most popular engagement ring at that time, and a later article in the same volume says that while turquoises and pearls are generally popular, diamonds are "the rage" with those who could afford them. The shift to everyone expecting diamonds has as much to do with post-war prosperity and upward aspirations as it does De Beers itself.

Sources:

*Diamonds: A Early History of the King of Gems*, by Jack Ogden (Yale University Press, 2018)

*Diamond Deposits: Origin, Exploration, and History of Discovery*, by Edward I. Erlich and W. Dan Hausel (Society for Mining, Metallurgy, and Exploration, 2002)

*The Last Empire: De Beers, Diamonds, and the World*, by Stefan Kanfer (Macmillan, 1995)
පුරාණ කාලයේ දියමන්ති අතිශයින් දුර්ලභ හා අතිශයින් වටිනා විය. ප්ලිනි ද එල්ඩර්ගේ *ස්වාභාවික ඉතිහාසය* පොතේ 37, ඔහු ඒවා ගැන සඳහන් කරන්නේ මේ ආකාරයට ය: &gt; වටිනා ගල් අතර පමණක් නොව, සියලු මිනිස් වස්තු අතර විශාලතම වටිනාකම ඇති ද්‍රව්‍යය ඇඩමස් ය; දිගු කලක් තිස්සේ රජවරුන්ට පමණක් දැන සිටි ඛනිජයක් සහ ඔවුන්ගෙන් ඉතා සුළු පිරිසක්. (හරියටම &quot;ඇඩමස්&quot; යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳව යම් මතභේදයක් ඇත - එය දියමන්ති ඇතුළු නමුත් ඒවාට පමණක් සීමා නොවූ පැහැදිලි, ස්ඵටිකරූපී ගල් පරාසයක් බව පෙනේ.) එකල සහ දහසයවන සියවස දක්වා යුරෝපීයයන්ට සහ ආසන්න පෙරදිග වැසියන්ට තිබුණේ එක් මූලාශ්‍රයක් පමණි. ඔවුන් සඳහා: ඉන්දියාව, එහිදී ඔවුන් ප්‍රථමයෙන් බොහෝ දුරට පෙන්නර්, කර්නූල්, ගෝද්වාරි සහ මක්නාඩි ගංගාවල තැන්පතුවලින් සොයාගෙන ඇති අතර අවසානයේ කැණීම් කරන ලදී. ඝනීභවනය වන ද්‍රවයකින් සෑදී ඇතැයි සිතන්නේ - ඒවා එතරම් සුදුමැලි සහ පැහැදිලි වන්නේ කෙසේද? - ආලෝකයේ දිලිසෙන සහ කාමරය වටා දේදුනු විසි කිරීමේ හැකියාව සඳහා ඔවුන් අගය කරන ලදී. වර්ණය (ජලය), පැහැදිලි බව සහ ප්‍රමාණය අනුව ඒවා දළ වශයෙන් දැන් පවතින ආකාරයටම ඇගයීමට ලක් කරන ලදී, නොකැළැල් සහ වර්ණයෙන් තොර ගලක් වටිනාම වේ. යුරෝපීය මධ්‍යකාලීන යුගයේ දී, ඩීබීර්ස් විසින් සම්පූර්ණයෙන්ම නිර්මාණය කරන ලද කතාවට පටහැනිව, විවාහ ගිවිස ගැනීමේ සහ විවාහ මුදු සඳහා දියමන්ති භාවිතා කළ බවට සාක්ෂි තිබේ: ඔබේ අනාගත සම්බන්ධතාවයේ ශක්තිය පෙන්වීමට වඩාත්ම වටිනා සහ විනාශ කළ නොහැකි ගල භාවිතා නොකරන්නේ මන්ද? එම සංකේතවාදය බොහෝ දුරට පැහැදිලි කරමින්, 1475 දී Constanzo I Sforza සහ Camilla D&#39;Aragona ගේ විවාහය පිළිබඳ ලියැවුණු කවියක සඳහන් වූයේ, &quot;කැමති දෙකක්, හදවත් දෙකක්, ආශාවන් දෙකක් විවාහය තුළ දියමන්තියකින් බැඳී ඇත&quot; යනුවෙනි. ආදරණීය ශිලා ලේඛන සහිත දියමන්ති මුදු දැනට පවතින අතර, 1505 මැරියන් චේම්බර් ඔෆ් බුරිගේ කැමැත්තෙහි විශේෂයෙන් දියමන්තියක් සහ රූබියක් සහිත රන් මුද්දක් &quot;මරියෙන්ග් රින්ග්&quot; ලෙස ලැයිස්තුගත කර ඇත. (මෙම ආකාරයෙන් සාදන ලද අනෙකුත් මුදු ද මංගල මුදු විය හැකිය, සමහරවිට මනාලයා සහ රූබි මනාලිය සංකේතවත් කරන දියමන්ති සමඟ විය හැකිය.) දහහත්වන සියවස වන විට, සර්වාන්ටේස් සහ වෝල්ටෙයාර්හි විවාහය සඳහා දියමන්ති මුදු පිළිබඳ ප්‍රබන්ධ සඳහනක් පවා තිබේ. 1725 දී නැඟෙනහිර බ්‍රසීලයෙන් දියමන්ති හමු වූ අතර, එය පොහොසත් වීමට අධිෂ්ඨාන කර ගත් මිනිසුන් වැඩි වැඩියෙන් ලබා ගැනීම සඳහා සෑම තැනකම කැණීමට පටන් ගත් විට සාපේක්ෂව කෙටි උමතුවක් ආරම්භ විය. බොහෝ දෙනෙක් එය විශ්වාස කළේ නැත, මන්ද ඉන්දියාවෙන් දියමන්ති ඇති බව බොහෝ කලක සිට &quot;දැනගෙන සිටි&quot; නමුත් වසර කිහිපයක් ඇතුළත බ්‍රසීලියානු පතල් ඉන්දියානු පතල් නිපදවන දියමන්ති ද්‍රව්‍ය මෙන් දස ගුණයක දියමන්ති ද්‍රව්‍ය නැවත යුරෝපයට යවන ලදී. ඒ මොහොතේ. මේ වන විට ඉන්දියානු පතල් බොහෝ සෙමින් මන්දගාමී වීමට පටන් ගෙන ඇත (සමහර ඒවා දිගටම ක්‍රියාත්මක වුවද, තවමත් එහි විශාල දියමන්ති සංචිත කිහිපයක් තිබේ), එබැවින් නව මූලාශ්‍ර සොයා ගැනීම නිකම්ම නොවේ, &quot;වෝ හූ, මට ටිකක් තියෙනවා දියමන්ති!&quot; නමුත්, &quot;වූ හූ, මට දියමන්ති පාලනය කළ හැක!&quot; - මෙය ඊළඟ විශාල සොයාගැනීම සඳහා සෙවීමට ඊටත් වඩා හදිසියක් ලබා දුන්නේය. ඊළඟ ශතවර්ෂයේ ආරම්භය වන විට බ්‍රසීලය ප්‍රමුඛතම මූලාශ්‍රය වූ අතර 1850 ගණන්වල පමණ රටේ උතුරු ප්‍රදේශයේ තවත් උත්පාතයක් ඇති විය. මීළඟ උත්පාතය දකුණු අප්‍රිකාවේ 1870-1871 දී ඔරේන්ජ් ගඟ දිගේ සිදු විය. බ්‍රිතාන්‍ය විමර්ශකයෙකු විසින් ප්‍රදේශයේ සූරාකෑමේ විභවය මුලදී වැරදි ලෙස සිදුකිරීමෙන් පසුව, එය *බොහෝ දියමන්ති* ලබා දෙන බව ඔප්පු විය. ඔබ Frances Hodgson Burnett රසිකයෙක් නම්, මෙම උපසිරැසියේ පරිශීලක පදනම සඳහා සංඛ්‍යානමය වශයෙන් ඉඩක් නොමැති නම්, Sara Crewe ගේ පියාගේ මිතුරා නව ගැඹුරු නහරයක් සොයා ගැනීමෙන් එය ඉතා විශාල ලෙස පහර දුන් ස්ථානය සහ දළ වශයෙන් මෙයයි. සැබෑ ජීවිතයේ දී, DeBeers සින්ඩිකේට් පැමිණෙන්නේ මෙහිදීය. දහනව වන සියවසේ අගභාගයේ සහ විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ දියමන්ති සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් හෑරූහ. ඊට පසු, රුසියාව - දහනව වන ශතවර්ෂයේදී තනිවම ගල් කිහිපයක් සොයා ගන්නා ලද අතර, පසුව ගංගාවල විශාල තැන්පතු, හොඳ නහර කොහේ හෝ පවතින බව පෙන්නුම් කරමින්, විප්ලවයට තුඩු දුන් අතර, එය යම් ආකාරයක වැඩකටයුතුවලට සම්බන්ධ විය. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසුව තමයි මේවායේ ඵලදායි පතල් කැණීම් ආරම්භ වුණේ, නමුත් අවසානයේ මේ කලාපය ලෝකයේ දෙවන විශාලතම මූලාශ්‍රය බවට පත් වුණා. නමුත් අපි මිල සහ ජනප්රියත්වය ගැන කතා කරනවා. පළමු බ්‍රසීලියානු දියමන්ති උත්පාතය ආරම්භයේදීම, වෙළඳපල ගංවතුර මිල අඩුවීමට හේතු වන බවට පිළිගැනීමක් තිබුණි. පෘතුගීසීන් වෙනත් රටවලට ගලා යාම සීමා කිරීමට දැඩි උත්සාහයක් ගත් අතර, 1725 ට පෙර දියමන්ති පෑන් කර කැණීම් කර &quot;ඉන්දියානු දියමන්ති&quot; ලෙස වෙළඳපොළට ඇතුළු වීමට ගෝවේ දී විකුණා ඇත. &quot;. මෙම උත්පාතයන් නිසා, ගල් බරපතල ලෙස අවප්‍රමාණය කිරීමට තරම් මිල පහත නොවැටුනද, දියමන්ති ලබා ගැනීමේ හැකියාව ඉහළ ගියේය: ඇත්තෙන්ම විශාල හා විස්තීර්ණ දියමන්ති ආභරණ රාජකීය උසාවි, උත්සව ශාලා සහ ඔපෙරා වල සොයා ගැනීමට පටන් ගත්තේය. යුරෝපය පුරා පිහිටි නිවාස (දහඅටවන සියවසේ රැජින සහ ඔවුන්ගේ කාන්තාවන් බලා සිටින මුළු බඩවල් දියමන්ති වලින් සවි කර තිබිය හැක). දියමන්ති තවමත් ඔවුන්ගේම ගුණාංග සඳහා ඉතා ඉහළ අගයක් ගත් නමුත් ඒවා මැණික්, නිල් මැණික් සහ මරකතවලට වඩා අතිශයින් විශේෂ ඒවා ලෙස නොසැලකේ. විශේෂයෙන්ම රූබීස් එකල දියමන්ති තරම් දුර්ලභ හා මිල අධික බව දැන සිටි අතර, දහනවවන සියවසේ අගභාගයේ වෙළඳ සඟරාවල ජනප්‍රිය ස්වර්ණාභරණ ප්‍රවණතා පිළිබඳ ලිපි, *The Jewellers&#39; Circular and Horological Review* හි [මෙය](_URL_0_) වැනි , 1884, දියමන්ති තනියම පදික වේදිකාවක් මත තැබීම හෝ ඒවා ලාභ හා නීරස ලෙස නොසලකයි. 1929 දී ශ්‍රීමත් අර්නස්ට් ඔපන්හයිමර් ඩී බියර්ස් හි සභාපති වන තෙක් දියමන්ති සින්ඩිකේට් සැබවින්ම වෙළඳපොලේ දැඩි ලෙස ඉංජිනේරු විද්‍යාව ආරම්භ කළේ නැත. දියමන්ති කැණීම සැමවිටම එහි කම්කරුවන් අතිශයින් සූරාකෑමට ලක් විය - බ්‍රසීලියානු සහ අප්‍රිකානු පතල් ක්‍රියාත්මක වූයේ වහලුන් මත ය. ශ්‍රමය, හෝ එයට ඊළඟ දෙය, සහ ඩි බියර්ස් ආරම්භ කළේ සිසිල් රෝඩ්ස් විසින් බව දැනගැනීම ගැන අප පුදුම විය යුතු නැත - නමුත් ඕපන්හයිමර් යටතේ, ඩී බියර්ස් සහ එහි සින්ඩිකේට් වෙළඳපොල සූරාකෑමට පටන් ගත් අතර, ගල් කැටයක් පමණක් නිකුත් කළේය. අගය ඉහළ මට්ටමක තබා ගැනීම සඳහා, වසරකට අලෙවිකරුවන් වෙත. තවද ඔවුන් මෙය සිදු කිරීමෙන් තොගයක් නිර්මාණය කළ නිසා, ස්වාභාවික හිඟයන් හෝ කම්කරු වැඩ වර්ජන හේතුවෙන් ඔවුන්ට කිසිදු ගැටළුවක් ඇති නොවූ අතර, හරියටම එකම පරිමාවකින් ව්‍යාපාර කරගෙන යාමට ඔවුන්ට හැකි විය. 1947 දී, දැන්වීම් පිටපත් රචක Mary Frances Gerety විසින් De Beers සඳහා &quot;දියමන්ති සදහටම&quot; යන රේඛාව ඉදිරිපත් කරන ලදී, එය දැන් සම්භාව්‍ය වේ. මෙය දියමන්ති බැඳීමේ මුද්ද සොයාගැනීමේ කොටසක් ලෙස නිර්මාණය කර ඇත, නමුත් පෙර සඳහන් කළ පරිදි, සංකල්පය වඩා පැරණි ය. හොඳයි, දියමන්ති විවාහ ගිවිස ගැනීමේ මුදු සංකල්පය සහ දියමන්ති සංකේතය = සදහටම = අපගේ ආදරය යන දෙකම. *කෙසේ වුවද*. දහනව වන ශතවර්ෂයේ මූලාශ්‍ර විවාහ ගිවිස ගැනීමේ මුදු දැනට පවතින ආකාරයට දියමන්ති වලින් සකස් කළ යුතු බව පෙන්වන්නේ නැත. *Ward and Lock&#39;s Home Book* (1882) පවසන්නේ ඒවා සරල රන්වන් විය හැකි බවත්, වචනයක් කැටයම් කළ හැකි බවත්, නැතහොත් අක්ෂර වින්‍යාසයෙන් වචනයක් සාදනු ලබන ගල් වලින් සකස් කළ හැකි බවත්ය. 1875 දී Peterson&#39;s Magazine හි කථාවක් මුතු විවාහ ගිවිස ගැනීමේ මුද්දක් භාවිතා කරයි. නමුත් ඉහත සබැඳි කර ඇති *The Jewellers&#39; Circular and Horological Review* හි එම ලිපියම දියමන්ති සොලිටෙයාර් එකල වඩාත් ජනප්‍රිය විවාහ ගිවිස ගැනීමේ මුද්ද බව සටහන් කර ඇති බවත්, එම වෙළුමේම පසු ලිපියක පවසන්නේ ටර්කියුයිස් සහ මුතු යනු බවත් මම සටහන් කරමි. සාමාන්‍යයෙන් ජනප්‍රිය, දියමන්ති යනු ඒවා දැරිය හැකි අය සමඟ ඇති &quot;කෝපය&quot; ය. දියමන්ති අපේක්ෂා කරන සෑම දෙනාටම මාරුවීම, ඩි බියර්ස් මෙන්ම පශ්චාත් යුධ සමෘද්ධිය සහ ඉහළ අභිලාෂයන් සමඟ බොහෝ දේ සම්බන්ධ වේ. මූලාශ්‍ර: *Diamonds: A Early History of the King of Gems*, Jack Ogden විසින් (Yale University Press, 2018) *දියමන්ති තැන්පතු: සම්භවය, ගවේෂණය සහ සොයාගැනීමේ ඉතිහාසය*, Edward I. Erlich සහ W. Dan Hausel ( පතල් කැණීම, ලෝහ විද්‍යාව සහ ගවේෂණ සංගමය, 2002) *The Last Empire: De Beers, Diamonds, and the World*, Stefan Kanfer (Macmillan, 1995)