When the top chess players began playing chess, they only looked 1 or 2 moves ahead. It was all they knew how to do, because they were new to the game.
After beating some other players, having some close games, and becoming familiar with different combinations of moves, the top chess player was able to think 3, 4, 5 moves ahead. The player got better, and could read his or her opponent's next 4 moves, too.
The player progresses to thinking up four moves in response to each of the opponent's next four moves. Eventually, they're thinking 20 moves ahead for the end of the pawn skirmish and prioritizing 10 different execution styles in case the first 9 don't work out. It's about familiarity, focus, repetition, and a lot of time.
ඉහළම චෙස් ක්‍රීඩකයින් චෙස් ක්‍රීඩා කිරීමට පටන් ගත් විට, ඔවුන් ඉදිරියෙන් සිටියේ 1ක් හෝ 2ක් ඉදිරියෙන් පමණි. ඔවුන් ක්‍රීඩාවට අලුත් නිසා ඔවුන් කරන්නේ කෙසේදැයි දැන සිටියේ එය පමණි. තවත් සමහර ක්‍රීඩකයින් පරාජය කිරීමෙන්, සමීප ක්‍රීඩා කිහිපයක් පැවැත්වීමෙන් සහ විවිධ චලනයන් පිළිබඳ හුරුපුරුදු වීමෙන් පසුව, ඉහළම චෙස් ක්‍රීඩකයාට 3, 4, 5 ක් ඉදිරියෙන් සිතීමට හැකි විය. ක්‍රීඩකයා යහපත් වූ අතර, ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ප්‍රතිවාදියාගේ මීළඟ පියවර 4 ද කියවිය හැකි විය. ක්‍රීඩකයා ප්‍රතිවාදියාගේ මීළඟ පියවර හතරට ප්‍රතිචාර වශයෙන් පියවර හතරක් ගැන සිතීමට ඉදිරියට යයි. අවසානයේදී, ඔවුන් උකස් ගැටුමේ අවසානය සඳහා පියවර 20ක් ඉදිරියට ගෙන යාමට සිතමින් සිටින අතර පළමු 9 ක්‍රියාත්මක නොවන්නේ නම් විවිධ ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ශෛලීන් 10කට ප්‍රමුඛත්වය දෙයි. එය හුරුපුරුදුකම, අවධානය, පුනරාවර්තනය සහ බොහෝ කාලයක් ගැන ය.