It's normal for a cruiser to operate alone without destroyer escort in some circumstances.  A heavy cruiser is an important asset, but it's not a capital ship that will shift the balance of naval power if lost.  Destroyers were always in high demand for various roles in world war two and there were usually not enough to go around.  A cruiser task force going in to action might normally include some destroyers, but not each individual cruiser on a non-combat mission.

Anti-submarine weaponry in World War Two was generally only effective *after* the submarine was detected.  An escorting destroyer would not have been able to detect the submarine and prevent the Indianapolis's loss, (high speed reduces the ability of surface ships to detect submarines) although it may have meant a ship was present to rescue survivors or counterattack the submarine.  A heavy cruiser is much faster than a submarine (surfaced or submerged) and a fast speed and zig-zag pattern course (which the Indianapolis should have been following but wasn't) will generally provide as much protection as possible against the submarine's first salvo of torpedoes.

The main reason to avoid including destroyers as escorts to a heavy cruiser is range.  Destroyers have a much shorter operating range than cruisers, especially at high speeds, and the voyage from Honolulu to the Marianas would be too close for safety to the maximum operating range of a WWII destroyer.  Destroyers accompanying major task forces have to periodically refuel from supply ships or larger warships, which is time consuming and creates a moment of vulnerability.

සමහර අවස්ථාවල දී ඩිස්ට්‍රාස්ට්‍රර් පරිවාරයකින් තොරව කෲසර් රථයක් තනිවම ක්‍රියාත්මක වීම සාමාන්‍ය දෙයකි. බර කෲසර් යනු වැදගත් සම්පතකි, නමුත් එය නැති වුවහොත් නාවික බලයේ ශේෂය වෙනස් කරන ප්‍රාග්ධන නෞකාවක් නොවේ. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේ විවිධ භූමිකාවන් සඳහා විනාශ කරන්නන් සැමවිටම ඉහළ ඉල්ලුමක් ඇති අතර සාමාන්‍යයෙන් එහි යාමට ප්‍රමාණවත් නොවීය. ක්‍රියාවට යන කෲසර් කාර්ය සාධක බලකායකට සාමාන්‍යයෙන් සමහර විනාශ කරන්නන් ඇතුළත් විය හැකි නමුත්, සටන් නොවන මෙහෙයුමක එක් එක් කෲසර් නොවේ. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී සබ්මැරීන නාශක ආයුධ සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රියාත්මක වූයේ සබ්මැරීනය අනාවරණය වීමෙන් පසුව පමණි. පරිවාර විනාශ කරන්නෙකුට සබ්මැරීනය හඳුනා ගැනීමට සහ ඉන්ඩියානාපොලිස්ගේ පාඩුව වැලැක්වීමට නොහැකි වනු ඇත, (අධික වේගය මතුපිට නැව්වලට සබ්මැරීන හඳුනා ගැනීමේ හැකියාව අඩු කරයි) නමුත් එයින් අදහස් කළේ දිවි ගලවා ගත් අය බේරා ගැනීමට හෝ සබ්මැරීනයට ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කිරීමට නැවක් පැමිණ තිබීමයි. බර යාත්‍රාවක් සබ්මැරීනයකට වඩා ඉතා වේගවත් (මතුපිටට හෝ ජලයෙන් යට වූ) සහ වේගවත් වේගයක් සහ සිග්-සැග් රටා පාඨමාලාවක් (ඉන්ඩියානාපොලිස් අනුගමනය කළ යුතු නමුත් එය එසේ නොවීය) සාමාන්‍යයෙන් සබ්මැරීනයේ පළමු සැල්වෝට එරෙහිව හැකි තරම් ආරක්ෂාවක් සපයනු ඇත. ටෝපිඩෝ වලින්. බර කෲසර් රථයකට පරිවාර ලෙස විනාශ කරන්නන් ඇතුළත් නොකිරීමට ප්‍රධාන හේතුව පරාසයයි. විනාශ කරන්නන්ට කෲසර් වලට වඩා ඉතා කෙටි මෙහෙයුම් පරාසයක් ඇත, විශේෂයෙන්ම අධික වේගයෙන් යන අතර, හොනොලුලු සිට මරියානාස් දක්වා ගමන් කිරීම WWII විනාශ කරන්නෙකුගේ උපරිම මෙහෙයුම් පරාසයට ආරක්ෂාව සඳහා ඉතා ආසන්න වනු ඇත. ප්‍රධාන කාර්ය සාධක බලකායන් කැටුව යන විනාශ කරන්නන්ට සැපයුම් නැව්වලින් හෝ විශාල යුධ නැව්වලින් වරින් වර ඉන්ධන පිරවිය යුතු අතර, එය කාලය ගතවන අතර අවදානම් මොහොතක් නිර්මාණය කරයි.
