The answer is one of doctrine

through most of the second world war, the primary combat weapon for an infantry soldier in almost all armies was a bolt action rifle, in most cases supplemented by a squad/platoon level machine gun section (this varied drastically from formation to formation of course)

the idea was to have the "squad" MG as a suppression weapon to allow for the infantry to maneuver from a fixed anchor point (or two, for example german schewere panzergrenadier formations sometimes had two MG42s at the squad level), this doctrine was largely common to the European combatants, and i believe the french followed along, as they used the Lebel in conjunction with the FM 24/29 (and Brens, and chauchats, and anything they could dig up towards the end..)

for the soviets it was the  the Mosin–Nagant 91/30 with a DP mg

for the british it was the Lee-Enfield MK4 with the Bren

for the germans it was the Kar 98k with the MG42 (the GW43 not being issued until 43, and never eclipsing the Kar98 except in mountain and as i recall falshimjaeger units)

for the italians it was largely the Carcano M91/41 with a number of Breda Mgs

only the americans used an "automatic rifle" doctrine, where the Garand was a standard rifle, and the BAR supplemented it (the BAR most definitely not being a full MG), only Armored rifle and Airborne platoons tended to have incorporated light 30cal Mgs. the automatic rifles provided each infantry soldier more individual firepower, and a better individual capability to offer suppression fire, at the cost of not having a lynch-pin squad level MG. (it mostly worked... but like most ww2 american doctrine, it had its major drawbacks... See tank destroyers....)

the automatic rifle was the anomaly, not the standard. 

the other side to it is production, as the war dragged on, most combatants started to add more and more automatic rifles into the mix, the SVT rifle became more common, the gw43, etc, but these weapons were in general more complicated to produce, and in most cases, a greater number of bolt-action rifles were preferable, except in the US where production of Garands was sufficient as to not require "dropping down" to a bolt action rifle.

and last, well, frankly, the french military establishment after ww1 was a clusterfuck.. between the maginot line, balkanized weapons production, and scandal after scandal, modernization programs were a very stop and go affair, with semi- automatic rifles inevitably being a victim here..  i still really like "to lose a battle" by Alistair Horne for insightinto the french military pre-ww2

_URL_0_

Edits: formatting and spelling

පිළිතුර දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේ බොහෝ කාලයක් පුරා පැවති මූලධර්මයකි, සෑම හමුදාවකම පාහේ පාබල සොල්දාදුවෙකු සඳහා වූ මූලික සටන් ආයුධය වූයේ බෝල්ට් ක්‍රියාකාරී රයිෆලයකි, බොහෝ අවස්ථාවලදී සංචිත/ප්ලැටූන් මට්ටමේ මැෂින් තුවක්කු අංශයකින් (මෙය දැඩි ලෙස වෙනස් විය. පිහිටුවීමේ සිට පාඨමාලාව පිහිටුවීම දක්වා) අදහස වූයේ ස්ථාවර නැංගුරම් ලක්ෂ්‍යයකින් පාබල හමුදාවට උපාමාරු කිරීමට ඉඩ සලසන &quot;සංචිතය&quot; MG මර්දන අවියක් ලෙස තිබීමයි (හෝ දෙකක්, උදාහරණයක් ලෙස ජර්මානු ස්කීවර් පැන්සර්ග්‍රෙනේඩියර් සංයුතිවල සමහර විට සංචිත මට්ටමින් MG42 දෙකක් තිබුණි ), මෙම මූලධර්මය බොහෝ දුරට යුරෝපීය සටන්කාමීන්ට පොදු වූ අතර, FM 24/29 (සහ Brens, සහ chauchats සහ ඔවුන්ට අවසානය දක්වා හෑරීමට හැකි ඕනෑම දෙයක් සමඟින් Lebel භාවිතා කළ බැවින්, ප්‍රංශ ජාතිකයන් අනුගමනය කළ බව මම විශ්වාස කරමි. .) සෝවියට් සභා සඳහා එය බ්‍රිතාන්‍යයන් සඳහා DP mg සහිත Mosin-Nagant 91/30 විය, එය ජර්මනිය සඳහා Bren සමඟ Lee-Enfield MK4 විය, එය MG42 සමඟ කාර් 98k විය (GW43 නිකුත් නොකරන තුරු නිකුත් නොකෙරේ. 43, කදුකරයේ හැර Kar98 ග්‍රහණය කර නොගත් අතර මට falshimjaeger ඒකක මතකයි) ඉතාලි ජාතිකයින් සඳහා එය බොහෝ දුරට Carcano M91/41 වූ අතර බ්‍රෙඩා Mgs ගණනාවක් සමඟ ඇමරිකානුවන් පමණක් &quot;ස්වයංක්‍රීය රයිෆල්&quot; මූලධර්මයක් භාවිතා කළ අතර එහිදී ගැරන්ඩ් එක විය. සම්මත රයිෆලය, සහ BAR එයට අනුපූරක විය (BAR බොහෝ දුරට සම්පූර්ණ MG නොවේ), සන්නාහ රයිෆලය සහ එයාර්බෝන් ප්ලැටූන් පමණක් ආලෝකය 30cal Mgs ඇතුළත් කිරීමට නැඹුරු විය. ස්වයංක්‍රීය රයිෆල් මගින් සෑම පාබල සෙබළෙකුටම වැඩි තනි පුද්ගල වෙඩි බලයක් සහ ලින්ච්-පින් ස්කොඩ් මට්ටමේ එම්ජී නොමැති වීමේ වියදමින්, මර්දන ගින්නක් පිරිනැමීමට වඩා හොඳ පුද්ගල හැකියාවක් ලබා දුන්නේය. (එය බොහෝ දුරට ක්‍රියාත්මක විය... නමුත් බොහෝ ww2 ඇමරිකානු මූලධර්ම මෙන්, එහි ප්‍රධාන අඩුපාඩු තිබුණි... ටැංකි විනාශ කරන්නන් බලන්න....) ස්වයංක්‍රීය රයිෆලය විෂමතාවය මිස සම්මතය නොවේ. එහි අනෙක් පැත්ත නිෂ්පාදනයයි, යුද්ධය ඇදී යන විට, බොහෝ සටන්කරුවන් මිශ්‍රණයට වැඩි වැඩියෙන් ස්වයංක්‍රීය රයිෆල් එකතු කිරීමට පටන් ගත්හ, SVT රයිෆලය වඩාත් සුලභ විය, gw43 යනාදිය, නමුත් මෙම ආයුධ නිෂ්පාදනය කිරීම සාමාන්‍යයෙන් වඩාත් සංකීර්ණ විය , සහ බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී, බෝල්ට් ක්‍රියාකාරී රයිෆලයකට &quot;බැසීම&quot; අවශ්‍ය නොවන පරිදි ගැරන්ඩ්ස් නිෂ්පාදනය ප්‍රමාණවත් වූ එක්සත් ජනපදයේ හැර, බෝල්ට්-ක්‍රියාකාරී රයිෆල් වැඩි සංඛ්‍යාවක් වඩාත් සුදුසු විය. අවසාන වශයෙන්, හොඳයි, අවංකව කිවහොත්, ww1 න් පසු ප්‍රංශ හමුදා සංස්ථාපිතය පොකුරක් විය.. මැජිනොට් රේඛාව, බෝල්කනීකරණය කරන ලද ආයුධ නිෂ්පාදනය සහ සෝලියෙන් පසු අපකීර්තිය අතර, නවීකරණ වැඩසටහන් ඉතා නැවතී ගොස් ඇති අතර, අර්ධ ස්වයංක්‍රීය රයිෆල් අනිවාර්යයෙන්ම විය ප්‍රංශ හමුදාවට පෙර-ww2 _URL_0_ සංස්කරණයන්: හැඩතල ගැන්වීම සහ අක්ෂර වින්‍යාසය පිළිබඳ අවබෝධය සඳහා ඇලිස්ටෙයාර් හෝන් විසින් රචිත &quot;සටනක් පරාජය කිරීමට&quot; මම තවමත් කැමතියි
