It is a response to the famous EPR (Einstein, Podolsky and Rosen) paper written in 1935 where they described a thought experiment leading to what we today know as quantum entanglement. Or to quote them: "spooky action at a distance". 

Entanglement can be briefly explained by two entangled electrons (A and B) being in the combined state where one has spin up and one has spin down (in some direction). We do not know which is which, but we do know that if electron A is measured to have spin up, electron B will for sure have spin down. An important thing to note here is that the outcome of the measurements is not physically decided (even in quantum mechanics), so the outcome is "chosen" the moment the first electron is measured. The second electron will immediately obtain the opposite spin value than the first one.

If the electrons are separated by a large distance (say 1 light year), it could be interpreted that some signal is sent faster than light, since the second electron will choose its state right after the first electron is measured. This is called non-locality.

In this paper and after, many argued that quantum mechanics was indeed an incomplete theory. Some people suggested that there must be some *hidden variable* (this could be a number, a set of variables, whatever), that will solve all of the problems with non-locality, and maybe even remove the probabilistic nature of quantum mechanics. Once these variables are known, these weird effects disappear. 

So now to Bell's theorem. In 1964, Bell published a paper called *On the Einstein Podolsky Rosen paradox* where he showed that if we assume some hidden variable that takes away all the uncertainty in the experiment described in the EPR paper, there is a measurable physical quantity that should follow some inequality that is proven to be **false** both theoretically and experimentally.
In other words, any hidden variable as described above is inconsistent with the postulates of quantum mechanics. This is the consequence of Bell's theorem.

So was Einstein wrong? Well, modern formulations of locality (the speed of light being upper limit) usually state that no *information* travels faster than the speed of light. And as far as we know, quantum entanglement cannot be used to send information faster than light because we cannot control the outcome of the experiment (electron A gets spin up or down).
එය 1935 දී ලියන ලද සුප්‍රසිද්ධ EPR (අයින්ස්ටයින්, පොඩොල්ස්කි සහ රොසෙන්) පත්‍රිකාවට ප්‍රතිචාරයක් වන අතර එහිදී ඔවුන් ක්වොන්ටම් පැටලීම ලෙස අප දන්නා දෙයට තුඩු දෙන චින්තන අත්හදා බැලීමක් විස්තර කළේය. නැතහොත් ඒවා උපුටා දැක්වීමට: &quot;දුරින් ඇති භයානක ක්‍රියාව&quot;. පැටලී ඇති ඉලෙක්ට්‍රෝන දෙකක් (A සහ B) එකට කැරකෙන සහ එකක් පහළට භ්‍රමණය වන (යම් දිශාවකට) ඒකාබද්ධ තත්වයේ සිටීමෙන් පැටලීම කෙටියෙන් පැහැදිලි කළ හැක. කුමන එකක් දැයි අපි නොදනිමු, නමුත් ඉලෙක්ට්‍රෝනය A භ්‍රමණය වී ඇති බව මනින්නේ නම්, ඉලෙක්ට්‍රෝනය B නිසැකවම භ්‍රමණය වන බව අපි දනිමු. මෙහිදී සැලකිල්ලට ගත යුතු වැදගත් කරුණක් නම්, මිනුම්වල ප්‍රතිඵලය භෞතිකව තීරණය නොකෙරෙන (ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේදී පවා) ප්‍රතිඵලය පළමු ඉලෙක්ට්‍රෝනය මනින මොහොතේම &quot;තෝරා&quot; ඇති බවයි. දෙවන ඉලෙක්ට්‍රෝනය පළමු එකට වඩා ප්‍රතිවිරුද්ධ භ්‍රමණ අගය වහාම ලබා ගනී. ඉලෙක්ට්‍රෝන විශාල දුරකින් (ආලෝක වර්ෂ 1ක් කියන්න) වෙන් කර ඇත්නම්, පළමු ඉලෙක්ට්‍රෝනය මැනීමෙන් පසු දෙවන ඉලෙක්ට්‍රෝනය එහි තත්ත්වය තෝරා ගන්නා බැවින්, ආලෝකයට වඩා වේගයෙන් යම් සංඥාවක් යවන බව අර්ථ දැක්විය හැක. මෙය දේශීය නොවන ලෙස හැඳින්වේ. මෙම ලිපියේ සහ ඉන් පසුව, ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාව සැබවින්ම අසම්පූර්ණ න්‍යායක් බව බොහෝ දෙනා තර්ක කළහ. සමහර අය යෝජනා කළේ සමහර *සැඟවුණු විචල්‍ය* (මෙය සංඛ්‍යාවක්, විචල්‍ය කුලකයක්, ඕනෑම දෙයක් විය හැකිය), එය දේශීය නොවන ගැටළු සියල්ල විසඳන අතර සමහර විට ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ සම්භාවිතා ස්වභාවය ඉවත් කළ හැකි බවයි. මෙම විචල්යයන් දැනගත් පසු, මෙම අමුතු බලපෑම් අතුරුදහන් වේ. ඉතින් දැන් බෙල්ගේ ප්‍රමේයය වෙත. 1964 දී බෙල් විසින් *On the Einstein Podolsky Rosen paradox* නමින් පත්‍රිකාවක් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර එහිදී ඔහු පෙන්වා දුන්නේ EPR පත්‍රිකාවේ විස්තර කර ඇති අත්හදා බැලීමේ සියලු අවිනිශ්චිතතාවයන් ඉවත් කරන සැඟවුණු විචල්‍යයක් උපකල්පනය කරන්නේ නම්, අනුගමනය කළ යුතු මැනිය හැකි භෞතික ප්‍රමාණයක් ඇති බවයි. න්‍යායාත්මකව සහ පර්යේෂණාත්මකව **අසත්‍ය** බව ඔප්පු වී ඇති යම් අසමානතාවක්. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඉහත විස්තර කර ඇති ඕනෑම සැඟවුණු විචල්‍යයක් ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ උපකල්පන සමඟ නොගැලපේ. බෙල්ගේ ප්‍රමේයයේ ප්‍රතිඵලය මෙයයි. ඉතින් අයින්ස්ටයින්ට වැරදුනාද? හොඳයි, ප්‍රදේශයේ නවීන සූත්‍රගත කිරීම් (ආලෝකයේ වේගය ඉහළ සීමාව වීම) සාමාන්‍යයෙන් සඳහන් වන්නේ ආලෝකයේ වේගයට වඩා *තොරතුරු* වේගයෙන් ගමන් නොකරන බවයි. තවද අප දන්නා පරිදි, ක්වොන්ටම් පටලැවිල්ල ආලෝකයට වඩා වේගයෙන් තොරතුරු යැවීමට භාවිතා කළ නොහැක, මන්ද අපට අත්හදා බැලීමේ ප්‍රතිඵලය පාලනය කළ නොහැකි බැවිනි (ඉලෙක්ට්‍රෝනය A කැරකෙමින් හෝ පහළට යයි).