With regards to Iran, you can find a great article about historical Persian flags on the [Encyclopaedia Iranica](_URL_0_) website. To summarize, the Lion and Sun symbol has a rather long history. Both the Sun and Golden Lion are symbols of kingship and royalty and were in use from ancient times, as reliefs carved into various temples and palaces attest. A Golden Lion is also the emblem of the house of Godarz, a character in the Shahnameh, an extremely influential epic poem and the national epic of Persia.

From the Encyclopaedia:

 > The sun (imagined as a male) had always been associated with Persian royalty: “a crystal image of the sun” identified the royal tent of Darius III (Quintus Curtius, 3.3, 8); the Arsacid banner was adorned with the figure of the sun (Tertullian, Apologeticum 16); Sasanian crowns were surmounted by a ball symbolizing the sun. Malalas (18.44) quotes the salutation of a letter from the “Persian king, the Sun of the East,” to the “Roman Caesar, the Moon of the West” and the Šāh-nāma (Moscow, V, p. 90, vv. 76f.) quotes the Turanian/Turkish hero-king Afrāsīāb (q.v.) as saying: “I have heard from wise men that when the Moon of the Turks rises up it will be harmed by the Sun of the Iranians (ke čōn māh-e Torkān barāyad boland, ze ḵoršīd-e Īrān-š āyad gazand).

The Lion was also a very common symbol of royalty in the ancient and medieval world. Lion hunting scenes are somewhat common in Assyrian reliefs, showing the power of the Assyrian kings over nature. Persia was no different, and neither were the neighboring areas:

 >  Islamic, Turkish, and Mongol traditions also stressed the symbolic association of the lion and royalty (Grünert; Kindermann; Ackerman; Köprülü; Spuler, Mongolen4, pp. 282 f.). They likewise reaffirmed the charismatic power of the sun (Milstein), and the Mongols re-introduced the veneration of the sun especially in its rising phase (Spuler, Mongolen4, pp. 140 f.). As a result of these developments the heraldic use of the lion and sun symbol gained popularity and was extended, appearing on banners (literary evidence in Mīnovī, p. 97) as well as on coins and textiles, metalwork, and luster tiles (Nafīsī, 1949, pp. 54-60).

Also:

 > Clavijo (pp. 207 f.) describes a palace which Tīmūr had seized from the former Chaghatay khans of Samarqand, and states that the lion and sun symbol ornamented the gateway of the main building and the arches around the courtyard. He was told (ibid, p. 208) that this emblem “was the armorial bearing of the former lords of Samarqand.”

By the time of the Safavids (at least Shah Abbas), the symbolism of the Lion and Sun was ubiquitous, and eventually was adopted as the symbol of Persia. It also had Shi'a implications, given that Ali ibn Abi Talib was known as *Asadullah* (أسد الله), the Lion of God, and the sun symbolizing God's glory.

As to the Mughals, they were a very heavily Persianized dynasty to begin with, to the extent that Farsi was the courtly language before the development of Urdu, which is a highly Persianized form of Hindustani. Also, during the initial political instability in the Mughal Empire, the second Mughal Emperor Humayun was given shelter in Persia during his exile before being restored to the throne. There were also many Persian officials in Mughal courts. The reasoning for adopting the Sun and Lion as a Mughal symbol is largely the same - both the Lion and Sun being symbols of royalty.
ඉරානය සම්බන්ධයෙන්, ඔබට [Encyclopaedia Iranica](_URL_0_) වෙබ් අඩවියෙන් ඓතිහාසික පර්සියානු කොඩි පිළිබඳ විශිෂ්ට ලිපියක් සොයාගත හැකිය. සාරාංශගත කිරීම සඳහා, සිංහයා සහ සූර්ය සංකේතය තරමක් දිගු ඉතිහාසයක් ඇත. සූර්යයා සහ රන් සිංහයා යන දෙකම රජකමේ සහ රාජකීයත්වයේ සංකේත වන අතර විවිධ විහාරස්ථාන සහ මාලිගාවල කැටයම් කර ඇති සහන සාක්ෂි ලෙස පුරාණ කාලයේ සිට භාවිතා විය. රන් සිංහයෙකු යනු ගෝඩාර්ස්ගේ නිවසේ ලාංඡනය වන අතර, ෂානාමේහි චරිතයක්, අතිශයින්ම බලගතු වීර කාව්‍යයක් සහ පර්සියාවේ ජාතික වීර කාව්‍යය. විශ්වකෝෂය වෙතින්: &gt; සූර්යයා (පිරිමියෙකු ලෙස පරිකල්පනය කර ඇත) සැමවිටම පර්සියානු රාජකීයයන් සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත: &quot;සූර්‍යයාගේ ස්ඵටික රූපයක්&quot; III ඩේරියස්ගේ රාජකීය කූඩාරම හඳුනාගෙන ඇත (Quintus Curtius, 3.3, 8); Arsacid බැනරය සූර්යයාගේ රූපයෙන් සරසා ඇත (Tertullian, Apologeticum 16); සසානියානු ඔටුනු සූර්යයා සංකේතවත් කරන බෝලයකින් අභිබවා ගියේය. මලාලස් (18.44) &quot;පර්සියානු රජු, නැගෙනහිර සූර්යයා&quot; වෙතින් &quot;රෝම සීසර්, බටහිර චන්ද්‍රයා&quot; වෙත ලිපියක ආචාරය උපුටා දක්වයි (මොස්කව්, V, p. 90, vv 76f.) Turanian/Turkish වීර-රජු Afrāsīāb (qv) උපුටා දක්වයි: &quot;තුර්කිවරුන්ගේ චන්ද්‍රයා නැඟී එන විට ඉරාන ජාතිකයන්ගේ සූර්යයා (ke čōon māh-) විසින් එයට හානි කරන බව මම ප්‍රඥාවන්තයන්ගෙන් අසා ඇත්තෙමි. e Torkan barāyad boland, ze ḵoršīd-e Īrān-š ayad gazand). සිංහයා පැරණි හා මධ්‍යකාලීන ලෝකයේ රාජකීයත්වයේ ඉතා පොදු සංකේතයක් විය. සිංහ දඩයම් දර්ශන ඇසිරියානු සහනවල තරමක් පොදු වන අතර, ස්වභාවධර්මය කෙරෙහි ඇසිරියානු රජවරුන්ගේ බලය පෙන්නුම් කරයි. පර්සියාව වෙනස් නොවූ අතර අසල්වැසි ප්‍රදේශ ද නොවීය: &gt; ඉස්ලාමීය, තුර්කි සහ මොංගල් සම්ප්‍රදායන් ද සිංහයා සහ රාජකීයයන්ගේ සංකේතාත්මක ඇසුර අවධාරණය කළේය (Grünert; Kindermann; Ackerman; Köprülü; Spuler, Mongolen4, pp. 282 f.). ඔවුන් එලෙසම සූර්යයාගේ ආකර්ශනීය බලය (මිල්ස්ටයින්) යලි තහවුරු කළ අතර, මොංගෝලියානුවන් සූර්යයාට වන්දනා කිරීම විශේෂයෙන් එහි නැගී එන අවධියේදී නැවත හඳුන්වා දුන්හ (Spuler, Mongolen4, pp. 140 f.). මෙම වර්ධනයන්හි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සිංහයා සහ හිරු සංකේතයේ හෙරල්ඩික් භාවිතය ජනප්‍රිය වූ අතර එය බැනර්වල (Mīnovi, p. 97 හි සාහිත්‍ය සාක්ෂි) මෙන්ම කාසි සහ රෙදිපිළි, ලෝහ වැඩ සහ දිලිසෙන උළු (Nafīsī, 1949, පිටු 54-60). තවද: &gt; ක්ලැවිජෝ (පිටු. 207 f.) සමර්කාන්ද්හි හිටපු චගටේ ඛාන්වරුන්ගෙන් තිමූර් විසින් අත්පත් කරගත් මාලිගාවක් විස්තර කරන අතර, සිංහයා සහ සූර්ය සංකේතය ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලේ දොරටුව සහ මළුව වටා ඇති ආරුක්කු අලංකාර කර ඇති බව සඳහන් කරයි. මෙම ලාංඡනය &quot;සමර්කාන්ද්හි හිටපු අධිපතීන්ගේ ආයුධ පැළඳීම&quot; බව ඔහුට පවසා ඇත (ibid, p. 208). සෆාවිඩ්වරුන්ගේ කාලය වන විට (අවම වශයෙන් ෂා අබ්බාස්), සිංහයා සහ සූර්යයාගේ සංකේතය සර්වසම්පූර්ණ වූ අතර අවසානයේ එය පර්සියාවේ සංකේතය ලෙස සම්මත විය. අලි ඉබ්න් අබි තලිබ් දෙවියන්ගේ සිංහයා සහ දෙවියන්ගේ මහිමය සංකේතවත් කරන සූර්යයා ලෙස *අසාදුල්ලාහ්* (أسد الله) ලෙස හැඳින්වූ බැවින් එයට ෂියා ඇඟවුම් ද තිබුණි. මෝගල්වරුන් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඔවුන් ඉතා දැඩි ලෙස පර්සියානු රාජවංශයක් වූ අතර, හින්දුස්ථානි භාෂාවේ අතිශයින් පර්සියානුකරණය වූ උර්දු භාෂාව වර්ධනය වීමට පෙර ෆාර්සි රාජ සභා භාෂාව විය. එසේම, මෝගල් අධිරාජ්‍යයේ ආරම්භක දේශපාලන අස්ථාවරත්වය අතරතුර, දෙවන මෝගල් අධිරාජ්‍යයා වූ හුමායුන් සිංහාසනයට ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට පෙර පිටුවහල්ව සිටියදී පර්සියාවේ නවාතැන් ලබා දෙන ලදී. මෝගල් අධිකරණවල පර්සියානු නිලධාරීන් බොහෝ දෙනෙක් ද සිටියහ. සූර්යයා සහ සිංහයා මෝගල් සංකේතයක් ලෙස පිළිගැනීමේ තර්කය බොහෝ දුරට සමාන වේ - සිංහයා සහ සූර්යයා රාජකීයත්වයේ සංකේත වේ.