Roman law during the late Republic and most of the Principate made no distinction in punishment between free people of different social rank. By Roman law all Roman citizens were guaranteed the same legal rights, and the only important distinction in court was whether one was a Roman citizen or not. In cases of civil law (i.e. lawsuits) this was *the* only distinction, as slaves could not sue or be sued. In lawsuits the nature of punishment (which almost invariably consisted of a fine) could vary, depending on what exact crime had been committed--it was determined by the judge, either calculated by him or drawn from tables. This fine did not change according to the social status of a citizen at court, and such a distinction would've been both impossible and contrary to Roman legal ideals. "Plebeian" does not mean "anybody who's not a *nobilis*." "Plebeian" just means anyone not descended from one of the original senators, a very tiny hereditary club that got tinier over time and which had already lost pretty much all its privileges by the end of the 4th Century--the Conflict of the Orders is considered to have ended in 287 with the passage of the *lex Hortensia*, but in reality the major issues (plebeian right to run for magistracy, etc.) had all been secured fifty to a hundred years earlier. By Caesar's day only 14 patrician families still had existing lines, out of more than 50 that we know of originally, and the most of the members of the senatorial class were plebeians. Indeed, since legally one consul each year had to be a plebeian at least half of the consular *nobiles* were also plebeians. Such men of standing as Cicero, Pompey, Crassus, Cassius, Cato, Brutus, Lepidus, Antony, Hortensius, etc. were all plebeian, and it becomes immediately clear that during the late Republic social status was not equivalent to social order, and that the category of patrician and plebeian cannot have been useful in cases of determining punishment. In cases of criminal law the punishment was generally the same for everyone. As criminal law tried capital crimes (murder, treason, etc.) the penalty was almost invariably death, or occasionally *infamia* (loss of citizen rights). The manner of execution might differ according to what crime was committed and whether the convicted was a citizen or not, but beyond that there was no distinction.

I should mention exile separately, though. Exile was not an actual *punishment* during the late Republic and generally during the Principate. During the late Republic exile was not a punishment that could actually be sentenced in court, it was a voluntary punishment.  A citizen could voluntarily go into exile to escape the death penalty in a criminal case. He could go into exile before criminal proceedings actually began, but generally exile occurred either shortly before sentencing or in the space between sentence and execution (the *trinundinum*, which could last up to a month or so). So we see, for example, Milo fleeing to Massilia to escape being put to death for the murder of Publius Clodius. By the late Republic anyone who fled a criminal proceeding or the execution of sentence by leaving Italy was considered an exile, but the status of "exile" was only applied after the fact, not before--after the criminal fled Italy an *interdictio* would be passed denying him the right to fire and water, that is to say the rights and status of a Roman citizen and a free (or even living, since the death penalty was applied to those who returned to Italy) person within Italy. Officially this was the only type of *exsilium* going way into the Principate, although in point of fact Augustus introduced a couple of new penalties that, while not legally exile, were essentially the same thing. The most common was *relegatio*, which existed during the late Republic but wasn't really used. Under the emperors *relegatio* is used far more often, and it consisted of banishment to a particular place (like the island that Julia was sent to). Tiberius introduced a slightly different version of this penalty, the *deportatio*. There were also a couple of other kinds of *de facto* exile that weren't really exile *per se* or were illegal--this includes fleeing proscription or the illegal (as it was a *privilegium*) *lex Clodia de exsilio Ciceronis* that exiled Cicero

This is not to say that social status and wealth did not matter as long as citizenship status existed. That's not really true. Obviously in cases of civil law the penalties imposed on the poor would generally be different (if the law allowed it) from the penalties on the rich. In cases of criminal law, though, all penalties were the same, although Roman citizens could not be executed by certain means (crucifixion). During the later part of the Principate, however, we start to see the establishment of the *honestiores* and *humiliores*, social groups that did not exist in the late Republic. The concept probably existed in the late Republic, but it was a social idea that members of the senatorial class or the equites, though largely of the same order as the rest of the population, were not really of the same class--only in the later Principate, especially among the Antonines, does the legal distinction between the two start to emerge. There appears to never have been a legal definition of an *honestior*, and since by the Antonines the social orders had long since stopped being meaningful and the acquisition of magistracies was no longer a good indication of social rank it appears that it was largely left up to the judgement of the court and the emperor. *Honestiores* were exempt from certain penalties in criminal cases, particularly a replacement of the death penalty with *rogatio* (the beginnings of this practice can be seen as early as Augustus). Oddly, by the Antonines it seems that crucifixion had been re-introduced as a penalty for some citizens--*honestiores* were exempt from it, but *humiliores* might be crucified, which was not allowed as a punishment for any citizen in the earlier Principate or the Republic. *Humiliores* could also be sentenced to *damnatio ad ludas* or *ad bestias* or *ad mortem*, whereas *honestiores* could not. But the legality of these proceedings is kind of fuzzy, and this period is not one that I'm especially familiar with--during the late Republic, which is what I know about, criminal penalty was the same for all citizens, no matter their social rank
ජනරජයේ අග භාගයේ රෝමානු නීතිය සහ බොහෝ ප්‍රින්සිපේට් විවිධ සමාජ තරාතිරම්වල නිදහස් පුද්ගලයින් අතර දඬුවම්වල වෙනසක් නැත. රෝම නීතියට අනුව සියලුම රෝමානු පුරවැසියන්ට එකම නීතිමය අයිතිවාසිකම් සහතික කර ඇති අතර, අධිකරණයේ ඇති එකම වැදගත් වෙනස වූයේ යමෙකු රෝම පුරවැසියෙකුද නැද්ද යන්නයි. සිවිල් නීතිය (එනම් නඩු) වලදී වහලුන්ට නඩු පැවරීමට හෝ නඩු පැවරීමට නොහැකි වූ බැවින්, මෙය *එකම වෙනස විය. නඩු වලදී දඬුවමේ ස්වභාවය (එය නියත වශයෙන්ම දඩයකින් සමන්විත විය) වෙනස් විය හැකිය, එය සිදු කර ඇති නිශ්චිත අපරාධය මත පදනම්ව - එය විනිශ්චයකරු විසින් තීරණය කරනු ලැබේ, ඔහු විසින් ගණනය කරනු ලැබේ, නැතහොත් වගු වලින්. උසාවියේදී පුරවැසියෙකුගේ සමාජ තත්ත්වය අනුව මෙම දඩය වෙනස් නොවූ අතර, එවැනි වෙනසක් කළ නොහැකි අතර රෝම නීති පරමාදර්ශයන්ට පටහැනි විය. &quot;Plebeian&quot; යන්නෙන් අදහස් වන්නේ &quot;*වංශාධිපතියෙකු* නොවන ඕනෑම අයෙකු&quot; යන්න නොවේ. &quot;Plebeian&quot; යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ මුල් සෙනෙට් සභිකයෙකුගෙන් පැවත නොඑන ඕනෑම අයෙකු, කාලයත් සමඟ කුඩා වූ ඉතා කුඩා පාරම්පරික සමාජයක් වන අතර 4 වන සියවසේ අවසානය වන විට එහි සියලු වරප්‍රසාද බොහෝ දුරට අහිමි වී ඇත - නියෝග ගැටුමයි. 287 දී *ලෙක්ස් හෝර්ටෙන්සියා* සම්මත වීමත් සමඟ අවසන් වූ බව සැලකේ, නමුත් යථාර්ථයේ දී ප්‍රධාන ගැටලු (මහස්ත්‍රාත් ධුරය සඳහා තරඟ කිරීමට ප්ලෙබියානු අයිතිය යනාදිය) සියල්ල වසර පනහකට සියයකට පෙර සුරක්ෂිත කර තිබුණි. සීසර්ගේ දවස වන විට තවමත් පවතින රේඛා තිබුණේ පැට්‍රීසියානු පවුල් 14කට පමණි, අපි මුලින් දන්නා 50කට වඩා වැඩි සංඛ්‍යාවකින්, සහ සෙනෙට් සභික පන්තියේ බොහෝ සාමාජිකයින් ප්ලෙබියානුවන් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, සෑම වසරකම නීත්‍යානුකූලව එක් කොන්සල්වරයෙකු ප්ලෙබියානු ජාතිකයෙකු විය යුතු බැවින් කොන්සියුලර් *වංශාධිපතියන්ගෙන්* අඩක්වත් ප්ලෙබියානුවන් විය. Cicero, Pompey, Crassus, Cassius, Cato, Brutus, Lepidus, Antony, Hortensius යනාදී වශයෙන් පෙනී සිටින මිනිසුන් සියල්ලෝම ප්ලෙබියානු ජාතිකයන් වූ අතර, ජනරජයේ අගභාගයේදී සමාජ තත්ත්වය සමාජ පිළිවෙළට සමාන නොවූ බව වහාම පැහැදිලි වේ. දඬුවම් නිර්ණය කිරීමේදී patrician සහ plebeian යන කාණ්ඩය ප්‍රයෝජනවත් විය නොහැක. අපරාධ නීතිය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, දඬුවම් සාමාන්‍යයෙන් සෑම කෙනෙකුටම එක හා සමාන විය. අපරාධ නීතිය මරණීය අපරාධ (ඝාතන, රාජද්‍රෝහී යනාදිය) විභාග කළ බැවින් දඩුවම නියත වශයෙන්ම මරණය හෝ ඉඳහිට *අපකීර්තිය* (පුරවැසි අයිතිවාසිකම් අහිමි වීම) විය. සිදු කරන ලද අපරාධය සහ වරදකරු පුරවැසියෙකුද නැද්ද යන්න අනුව මරණ දණ්ඩනය ක්‍රියාත්මක කරන ආකාරය වෙනස් විය හැකි නමුත් ඉන් ඔබ්බට වෙනසක් නොමැත. මම පිටුවහල් කිරීම ගැන වෙනම සඳහන් කළ යුතුයි. ජනරජයේ අගභාගයේදී සහ සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රින්සිපේට් සමයේදී පිටුවහල් කිරීම සැබෑ *දඬුවමක්* නොවීය. ප්‍රමාද වූ ජනරජයේ පිටුවහල් කිරීම උසාවියේදී නියම කළ හැකි දඬුවමක් නොව එය ස්වේච්ඡා දඬුවමකි. අපරාධ නඩුවක මරණ දඬුවමෙන් බේරීමට පුරවැසියෙකුට ස්වේච්ඡාවෙන් පිටුවහල් කළ හැකිය. සාපරාධී ක්‍රියාවන් ආරම්භ වීමට පෙර ඔහුට පිටුවහල් විය හැකි නමුත් සාමාන්‍යයෙන් පිටුවහල් කිරීම සිදු වූයේ දඬුවම් නියම කිරීමට ටික කලකට පෙර හෝ දඬුවම සහ ක්‍රියාත්මක කිරීම අතර අවකාශය තුළය (*ට්‍රිනුඩිනම්*, එය මාසයක් හෝ ඊට වැඩි කාලයක් පැවතිය හැකිය). ඉතින් අපි දකිනවා, උදාහරණයක් ලෙස, පබ්ලියස් ක්ලෝඩියස්ගේ ඝාතනයට මරණයට පත් වීමෙන් බේරීමට මයිලෝ මැසිලියාවට පලා යනවා. ප්‍රමාද වූ ජනරජය විසින් ඉතාලියෙන් පිටව යාමෙන් අපරාධ නඩු විභාගයකින් හෝ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීම පිටුවහල් කිරීමක් ලෙස සලකනු ලැබුවද, &quot;පිටුවහල් කිරීම&quot; යන තත්ත්වය අදාළ වූයේ ඊට පෙර නොවේ - අපරාධකරු ඉතාලියෙන් පලා ගිය පසු *අන්තර් තහනමක්* ඔහුට ගින්නට සහ ජලයට ඇති අයිතිය, එනම් රෝමානු පුරවැසියෙකුගේ අයිතිවාසිකම් සහ තත්ත්වය සහ ඉතාලිය තුළ නිදහස් (හෝ ඉතාලියට පැමිණි අයට මරණීය දණ්ඩනය ක්‍රියාත්මක කර ඇති බැවින් ජීවත් වීමට පවා) ඇති අයිතිය ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සම්මත වනු ඇත. ඔගස්ටස් නීත්‍යානුකූලව පිටුවහල් නොකළද, අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම එකම දෙය වන නව දඩුවම් කිහිපයක් හඳුන්වා දුන්නද, නිල වශයෙන් මෙය ප්‍රින්සිපේට් වෙත යන එකම *එක්සිලියම්* වර්ගය විය. වඩාත් සුලභ වූයේ ජනරජයේ අග භාගයේ පැවති නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම භාවිතා නොකළ *පහර දැමීමයි. අධිරාජ්‍යයන් යටතේ *පහර දැමීම* බොහෝ විට භාවිතා වන අතර, එය විශේෂිත ස්ථානයකට පිටුවහල් කිරීමකින් සමන්විත විය (ජූලියා යවන ලද දිවයින වැනි). ටයිබීරියස් මෙම දඩුවමෙහි තරමක් වෙනස් අනුවාදයක් හඳුන්වා දුන්නේය, එය *පිටු පිටුවහල් කිරීම*. ඇත්ත වශයෙන්ම පිටුවහල් නොවූ හෝ නීතිවිරෝධී වූ වෙනත් *තථ්‍ය* පිටුවහල් කිරීම් කිහිපයක් ද තිබුණි - මෙයට පලා යාම තහනම් කිරීම හෝ නීති විරෝධී (එය *වරප්‍රසාදයක්* වූ බැවින්) *ලෙක්ස් ක්ලෝඩියා ඩි එක්සිලියෝ ඇතුළත් වේ. සිසෙරෝව පිටුවහල් කළ සිසෙරෝනිස්* පුරවැසිභාවය පවතින තුරු සමාජ තත්ත්වය සහ ධනය වැදගත් නොවූ බව මින් අදහස් නොවේ. ඒක ඇත්තටම ඇත්ත නෙවෙයි. පැහැදිලිවම සිවිල් නීතියේ නඩු වලදී දුප්පතුන්ට පනවන දඩුවම් සාමාන්‍යයෙන් ධනවතුන්ට දෙන දඬුවම්වලට වඩා වෙනස් වනු ඇත (නීතිය එයට ඉඩ දුන්නේ නම්). අපරාධ නීතියේ නඩු වලදී, රෝම පුරවැසියන්ට යම් යම් ක්‍රම මගින් (කුරුසයේ ඇණ ගැසීම) ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි වුවද, සියලු දඬුවම් එක සමාන විය. කෙසේ වෙතත්, ප්‍රින්සිපේට් හි පසු භාගයේදී, ජනරජයේ අගභාගයේ නොතිබූ සමාජ කණ්ඩායම් වන *අවංකයින්* සහ *නින්දා කරන්නන්* පිහිටුවීම අපි දැකීමට පටන් ගනිමු. මෙම සංකල්පය බොහෝ විට ජනරජයේ අග භාගයේ පැවතිය හැකි නමුත්, සෙනෙට් සභික පන්තියේ හෝ සමානාත්මතාවයේ සාමාජිකයින්, බොහෝ දුරට සෙසු ජනගහනය හා සමාන අනුපිළිවෙලකට අයත් වුවද, ඇත්ත වශයෙන්ම එකම පන්තියේ නොවන බව සමාජ අදහසක් විය --පමණක් පසුව ප්‍රින්සිපේට්, විශේෂයෙන් ඇන්ටෝනීන් අතර, දෙදෙනා අතර නීතිමය වෙනස මතුවීමට පටන් ගනී. *අවංකවාදියකු* පිළිබඳ නීතිමය නිර්වචනයක් කිසි විටෙක නොතිබූ බව පෙනෙන අතර, අන්තෝනියන් විසින් සමාජ නියෝග අර්ථවත් වීම බොහෝ කලකට පෙර නතර වී තිබූ නිසාත්, මහේස්ත්‍රාත් තනතුරු ලබා ගැනීම තවදුරටත් සමාජ තරාතිරම පිළිබඳ හොඳ ඇඟවීමක් නොවූ නිසාත් එය බොහෝ දුරට ඉතිරි වී ඇති බව පෙනේ. උසාවියේ සහ අධිරාජ්‍යයාගේ තීන්දුව දක්වා. *අවංක අය* අපරාධ නඩු වලදී ඇතැම් දඬුවම්වලින් නිදහස් කරන ලදී, විශේෂයෙන්ම මරණ දණ්ඩනය වෙනුවට *rogatio* (මෙම ක්‍රියාවෙහි ආරම්භය ඔගස්ටස් තරම් ඈත අතීතයේදී දැකිය හැකිය). පුදුමයට කරුණක් නම්, ඇන්ටෝනිවරුන් විසින් කුරුසියේ ඇණ ගැසීම සමහර පුරවැසියන්ට දඬුවමක් ලෙස නැවත හඳුන්වා දී ඇති බව පෙනේ - * අවංක අය * එයින් නිදහස් කර ඇත, නමුත් * නිහතමානී * කුරුසියේ ඇණ ගැසීමට ඉඩ ඇත, එය කිසිදු පුරවැසියෙකුට දඬුවමක් ලෙස ඉඩ නොදේ. පෙර මූලධර්මය හෝ ජනරජය. *Humiliores* හට *damnatio ad ludas* හෝ *ad bestias* හෝ *ad mortem* ලෙස ද දඬුවම් නියම කළ හැකි අතර, *අවංක අයට* එය කළ නොහැකි විය. නමුත් මෙම ක්‍රියාදාමයේ නීත්‍යානුකූලභාවය යම් ආකාරයක අපැහැදිලි වන අතර, මෙම කාලසීමාව මට විශේෂයෙන් හුරුපුරුදු එකක් නොවේ - මා දන්නා ජනරජයේ අගභාගයේදී, සාපරාධී දඬුවම සියලු පුරවැසියන්ට සමාන විය. සමාජ තරාතිරම