I believe your question stems from debate regarding the precise definition of the Chinese term 夷 (*yi*) which appears to have arisen in the mid-19th century. This term was variously translated as 'foreigner' or 'barbarian' - the latter use promulgated by a Pomeranian missionary-cum-translator in China in the early 19th century, the former championed by Waley (1889-1966) and earlier documentation provided by individuals ranging from Matteo Ricci (1552-1610) to British envoy George Macartney (1737-1806) - which made no note of *yi* as a perjorative.

Additionally the Qing Chinese stressed that *yi* merely designated foreigners deemed as 'easterners' (the British most regularly visited Eastern ports), with *man* designating southern foreigners, *rong* northerners, and so forth. The British interpreted the term as highly offensive and showing of contempt - and indeed the term did have currency as a frequent distinguisher of Chinese culture from outsiders - the extent of distaste it showed for the latter being the subject of bitter discourse.

Indeed the issue of *yi* coloured relations between Britain and Qing China to such a degree that article 51 of the Anglo-Chinese Treaty of Tianjin (1858) specifically addresses its use, prohibiting its official use in reference to the British government (with a translation of the article [here](_URL_0_)). Historian Lydia Liu writes "Never has a lone word among the myriad languages of humanity made so much history as the Chinese character *yi*." There is certainly an argument that the supposition of *yi* as a strict pejorative by the British served as perfect reasoning for diplomatic aggression British policymaking showed in the country at the time.  

Qing attitudes towards foreigners in reality were much more varied. Initial official opinion of Europeans was born of naivety - they were not seen as any more powerful or influential prior to the 19th century than traders who had been visting China for over a millennium. Their customs and produce were mere curiosities at best to the emperors of the late Ming and early Qing and not considered dangerous or influential with regards to imperial authority. Contrary to popular opinion, Chinese opinion was not cemented in opposition to European aggression even after the Second Opium War (1856-1860) - a marked negative trend in Chinese attitudes towards Europeans was only really noticeable in the period surrounding and subsequent to the Sino-French War of 1884-1845 by which point Western intentions became clear for all to see and the dynasty was seen as in peril. 

Even at this point amongst opposition there was an ingrained psychological phenomenon in Chinese society which pinned much blame on the Qing for the inability to successfully govern and modernise at the rise of European imperialism - providing a fatal weakness that it would be natural for foreigners to exploit. Whilst some by this point proclaimed of "selling my soul to the foreign devil" (Lu Xun, 1890s), others equally became open critics of the Qing regime in a brazenness rarely seen prior. Whilst the last Qing emperors placed great importance on the understanding of foreign society and technology, openly praising Western methods became taboo and individuals such as the pro-Western Qing ambassador to London of the late 19th century was physically assaulted, impeached and finally dismissed for his opinions. "He cannot serve human beings / So how can he serve demons?" read one proclamation.

The zenith of anti-European sentiment in China would be reached with the Boxer Rebellion of 1899-1901 - a nationalist movement strongly opposed to Western imperialism and the strangehold the West had on China by this point - and unofficially supported by the Qing regime. The arrival of troops of the [Eight-Nation alliance](_URL_1_) under a humanitarian guise and the effective complete subjugation of imperial power it resulted in imprinted a lasting stigma in Chinese sentiment towards the West which continued to exist to a greater or lesser extent throughout the 20th century. Whilst it would be unreasonable to surmise that the Chinese showed no contempt for Westerners prior to imperialistic designs on the Qing empire [indeed the superiority of Chinese culture generally had been a core tenant of dynasties of past], there is certainly a strong argument that this merely served as justification for otherwise what was clearly Western expansionist aggression towards Qing China beginning with policy-making leading up to the First Opium War (1839-1842) and arguably only ending with the dissolution of the empire in 1912 - throughout which anti-Western sentiment amongst the populace of Qing China would *truly* root itself.

**Sources:**

*The Opium War* - Julia Lovell

*The Clash of Empires* - Lydia Liu

*China: A History* - John Keay
ඔබේ ප්‍රශ්නය 19 වැනි සියවසේ මැද භාගයේදී පැන නැඟුණු සේ පෙනෙන 夷 (*yi*) යන චීන යෙදුමේ නිශ්චිත අර්ථ දැක්වීම පිළිබඳ විවාදයකින් පැනනගින බව මම විශ්වාස කරමි. මෙම යෙදුම &#39;විදේශිකයා&#39; හෝ &#39;ම්ලේච්ඡ&#39; ලෙස විවිධ ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත - 19 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී චීනයේ පොමරේනියානු මිෂනාරි-පරිවර්තකයෙකු විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද, කලින් භාවිතා කරන ලද්දේ වේලි (1889-1966) සහ ඊට පෙර පුද්ගලයින් විසින් සපයන ලද ලියකියවිලි Matteo Ricci (1552-1610) සිට බ්‍රිතාන්‍ය නියෝජිත ජෝර්ජ් මැකාට්නි (1737-1806) දක්වා - එය *yi* ව්‍යාජ ලෙස සටහන් කර නැත. මීට අමතරව, Qing Chinese අවධාරණය කළේ *yi* හුදෙක් &#39;පෙරදිග&#39; ලෙස සලකනු ලබන විදේශිකයන් (බ්‍රිතාන්‍යයන් බොහෝ විට නැඟෙනහිර වරායන් වෙත) ලෙස නම් කර ඇති බවත්, *මිනිසා* දකුණු විදේශිකයන්, *රොං* උතුරු ජාතිකයන් සහ වෙනත් අය ලෙස නම් කරන බවත්ය. බ්‍රිතාන්‍යයන් මෙම යෙදුම අර්ථකථනය කළේ ඉතා අප්‍රසන්න සහ පිළිකුල පෙන්වීම ලෙසයි - ඇත්ත වශයෙන්ම මෙම යෙදුමට චීන සංස්කෘතිය පිටස්තරයන්ගෙන් නිතර වෙන්කර හඳුනාගැනීමක් ලෙස මුදල් තිබුණි - එය කටුක කතිකාවට විෂය වූ දෙවැන්න සඳහා පෙන්නුම් කළ අප්‍රසාදයේ තරම. ඇත්ත වශයෙන්ම බ්‍රිතාන්‍යය සහ චිං චීනය අතර *yi* වර්ණවත් සබඳතා පිළිබඳ ප්‍රශ්නය කෙතරම් දුරකටද යත්, ටියැන්ජින් (1858) ඇන්ග්ලෝ-චීන ගිවිසුමේ 51 වැනි වගන්තිය බ්‍රිතාන්‍ය රජයට අදාළව එහි නිල භාවිතය තහනම් කරමින් එහි භාවිතය විශේෂයෙන් ආමන්ත්‍රණය කරයි. ලිපියේ පරිවර්තනය [මෙහි](_URL_0_)). ඉතිහාසඥ ලිඩියා ලියු මෙසේ ලියයි &quot;මනුෂ්‍යත්වයේ අසංඛ්‍යාත භාෂා අතර චීන අක්ෂරය *යි* තරම් ඉතිහාසයක් නිර්මාණය කළ හුදකලා වචනයක් කිසිදා නැත.&quot; බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් *යි* යන්න දැඩි අපහාසයක් ලෙස උපකල්පනය කිරීම බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය එවකට රට තුළ පෙන්නුම් කළ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික ආක්‍රමණශීලීත්වය සඳහා පරිපූර්ණ තර්කයක් ලෙස ක්‍රියා කළ බවට තර්කයක් නිසැකවම පවතී. යථාර්ථයේ දී විදේශිකයන් කෙරෙහි ක්විං ආකල්ප බොහෝ වෙනස් විය. යුරෝපීයයන් පිළිබඳ මූලික නිල මතය උපත ලැබුවේ බොළඳකමෙනි - ඔවුන් 19 වැනි සියවසට පෙර සහස්‍රයකට වැඩි කාලයක් චීනයට පැමිණ සිටි වෙළඳුන්ට වඩා බලවත් හෝ බලගතු ලෙස නොසැලකේ. ඔවුන්ගේ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සහ නිෂ්පාදන අග මින්ග් සහ මුල් ක්විං අධිරාජ්‍යයන්ට වඩාත් හොඳින් කුතුහලයක් වූ අතර අධිරාජ්‍ය අධිකාරිය සම්බන්ධයෙන් භයානක හෝ බලගතු ලෙස නොසැලකේ. ජනප්‍රිය මතයට පටහැනිව, දෙවන අබිං යුද්ධයෙන් පසුව (1856-1860) යුරෝපීය ආක්‍රමණයට එරෙහිව චීන මතය තහවුරු වූයේ නැත - යුරෝපීයයන් කෙරෙහි චීන ආකල්පවල කැපී පෙනෙන සෘණාත්මක ප්‍රවණතාවක් ඇත්ත වශයෙන්ම කැපී පෙනෙන්නේ ඒ අවට සහ ඉන් පසු කාලය තුළ පමණි. 1884-1845 ප්‍රංශ යුද්ධයෙන් බටහිර අභිප්‍රායන් සියල්ලන්ටම දැකගත හැකි වූ අතර රාජවංශය අනතුරේ මෙන් දැකිය හැකි විය. යුරෝපීය අධිරාජ්‍යවාදයේ නැඟීමත් සමඟ සාර්ථකව පාලනය කිරීමට සහ නවීකරණය කිරීමට නොහැකි වීම සම්බන්ධයෙන් චීන සමාජය තුළ බොහෝ දොස් පැවරූ මනෝවිද්‍යාත්මක සංසිද්ධියක් විරුද්ධත්වය අතර මේ වන විටත් පැවතුනි. . මේ වන විට ඇතැමුන් &quot;මගේ ආත්මය විදේශීය යක්ෂයාට විකුණනවා&quot; (Lu Xun, 1890s) ප්‍රකාශ කළ අතර, තවත් සමහරු සමානවම Qing පාලනයේ විවෘත විවේචකයින් බවට පත් වූයේ මීට පෙර කලාතුරකින් දක්නට ලැබුණු නිර්ලජ්ජිතභාවයකිනි. අවසාන ක්විං අධිරාජ්‍යයන් විදේශීය සමාජය සහ තාක්ෂණය පිළිබඳ අවබෝධය සඳහා විශාල වැදගත්කමක් ලබා දුන් අතර, බටහිර ක්‍රම විවෘතව ප්‍රශංසා කිරීම තහනම් වූ අතර 19 වන සියවසේ අග භාගයේ ලන්ඩනයේ බටහිර ගැති ක්විං තානාපති වැනි පුද්ගලයින් ශාරීරිකව පහර දී, දෝෂාභියෝගයට ලක් කර අවසානයේ සේවයෙන් පහ කරන ලදී. අදහස්. &quot;ඔහුට මිනිසුන්ට සේවය කළ නොහැක / එසේ නම් ඔහු භූතයන්ට සේවය කරන්නේ කෙසේද?&quot; එක් ප්‍රකාශයක් කියවන්න. බටහිර අධිරාජ්‍යවාදයට දැඩි ලෙස විරුද්ධ වූ ජාතිකවාදී ව්‍යාපාරයක් වන 1899-1901 බොක්සර් කැරැල්ලත් සමඟ චීනයේ යුරෝපීය විරෝධී හැඟීම්වල උච්චතම අවස්ථාව ළඟා වනු ඇත - බටහිර අධිරාජ්‍යවාදයට දැඩි ලෙස විරුද්ධ වූ ජාතිකවාදී ව්‍යාපාරයක් සහ මේ වන විට බටහිරට චීනය මත පැවති ආගන්තුක ආධිපත්‍යය - සහ ක්විං පාලනය විසින් නිල නොවන ලෙස සහාය දක්වයි. මානුෂීය මුවාවෙන් [අට-ජාති සන්ධානයේ] (_URL_1_) භට පිරිස් පැමිණීම සහ අධිරාජ්‍ය බලය ඵලදායි ලෙස සම්පූර්ණයෙන් යටත් කර ගැනීම හේතුවෙන් බටහිර දෙසට චීන මනෝගතියෙහි කල්පවතින අපකීර්තියක් මුද්‍රණය කිරීමට හේතු විය. 20 වන සියවස පුරාවට. චිං අධිරාජ්‍යයේ අධිරාජ්‍යවාදී සැලසුම්වලට පෙර චීන ජාතිකයන් බටහිර ජාතිකයන් කෙරෙහි කිසිදු පිළිකුලක් නොදැක්වූ බව අනුමාන කිරීම අසාධාරණ වුවද [ඇත්ත වශයෙන්ම චීන සංස්කෘතියේ උසස් බව සාමාන්‍යයෙන් අතීත රාජවංශවල මූලික කුලී නිවැසියන් විය], මෙය බවට ප්‍රබල තර්කයක් ඇත. ප්‍රථම අබිං යුද්ධය (1839-1842) දක්වා ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයෙන් ආරම්භ වී 1912 දී අධිරාජ්‍යය විසුරුවා හැරීමෙන් පමණක් තර්ක කළ හැකි පරිදි අවසන් වූ චිං චීනය දෙසට පැහැදිලිවම බටහිර ප්‍රසාරනවාදී ආක්‍රමණයක් වෙනත් ආකාරයකින් සාධාරණීකරණය කිරීමක් ලෙස සේවය කළේය - ඒ පුරාවට බටහිර විරෝධී චිං චීනයේ ජනතාව අතර හැඟීම් *සැබැවින්ම* මුල් බැස ගනු ඇත. **මූලාශ්‍ර:** *අබිං යුද්ධය* - ජූලියා ලවෙල් *අධිරාජ්‍ය ගැටුම* - ලිඩියා ලියු *චීනය: ඉතිහාසයක්* - ජෝන් කී