I don't think that the premise of this question (that Japan and South Korea have avoided corruption, unlike the rest of East Asia) really holds up. If you look at the Economist's [Democracy Index](_URL_0_), and Transparency International's [Corruption Perceptions Index](_URL_1_), you'll find that things are a little more complicated in that region.

You're right that South Korea and Japan are at the top of the DI in Asia. But Taiwan is up there with them, and other East and Southeast Asian countries, such as Malaysia, the Philippines, Singapore, Indonesia, and Hong Kong are in the "flawed democracy" category as well (albeit at the lower end).

On the CPI, Singapore leads in East and Southeast Asia by a large margin, and is tied for the 3rd least-corrupt country in the world. Japan sits at number three in East/Southeast Asia, just behind Hong Kong. Taiwan is next, then South Korea, whose score of 57 puts it in the "middling" range, close to countries such as Rwanda and Costa Rica.

To address the question itself: When talking about the economies of these countries in the 20th century, economists like to refer to the "Japanese Economic Miracle" and the "Miracle of the Four Asian Tigers" (South Korea, Taiwan, Singapore, and Hong Kong), essentially asking "How did these five impoverished countries, ravaged by World War II, create their highly-developed economies within a generation?" \*

Likely factors include: a high degree of state intervention in the economy, an emphasis on export-oriented policies, low taxes for foreign corporations, and early investment in infrastructure, technological innovation, and universal primary education. At the time, there were few limits to state power in any of these countries, so economic directives from the top could be implemented quickly and effectively. Some writers and politicians include a "cultural" factor into the mix, claiming that there is a certain set of "Asian values" such as hard work, stability, collective success, and respect toward authority. This same set of values was used to explain why these countries retained their authoritarian governments—until, of course, they didn't.

South Korea and Taiwan both experienced peaceful democratic revolutions in the 1980s, a development that many political scientists attribute to their newly-educated, aspirational, and globally-aware young populations who wanted a greater say in their futures (both revolutions were initiated by student groups). And in 1993, Japan's Liberal Democratic Party, which had ruled the country since the end of the American occupation, lost their parliamentary majority for the first time and peacefully ceded power to the opposition, a huge milestone in solidifying democratic institutions in any country. Hong Kong and Singapore made democratic and transparency reforms during this period but never transitioned into fully democratic states.

Answering why a country did become a democratic state is a lot easier than speculating on why one didn't, so I'm not going to touch on the remainder of East and Southeast Asia. Suffice to say there's a whole lot of variation across the continent, and each country has its unique set of advantages and challenges.

\* Scholars are finally beginning to reconsider using the term "miracle" when discussing these developments. Using the term "miracle" implies that the success of these countries could have only come from sheer luck or an act of God, which feels pretty condescending.
මෙම ප්‍රශ්නයේ (ජපානය සහ දකුණු කොරියාව අනෙකුත් නැගෙනහිර ආසියාවේ මෙන් නොව දූෂණයෙන් වැළකී ඇති බව) ප්‍රස්තුතය ඇත්ත වශයෙන්ම පවතිනු ඇතැයි මම නොසිතමි. ඔබ ඉකොනොමිස්ට්ගේ [ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දර්ශකය](_URL_0_), සහ ට්‍රාන්ස්පේරන්සි ඉන්ටර්නැෂනල් හි [දූෂණ සංජානන දර්ශකය](_URL_1_) දෙස බැලුවහොත්, එම කලාපයේ දේවල් ටිකක් සංකීර්ණ බව ඔබට පෙනී යනු ඇත. දකුණු කොරියාව සහ ජපානය ආසියාවේ DI හි ඉහළින්ම සිටින බව ඔබ හරි. නමුත් තායිවානය ඔවුන් සමඟ සිටින අතර, මැලේසියාව, පිලිපීනය, සිංගප්පූරුව, ඉන්දුනීසියාව සහ හොංකොං වැනි අනෙකුත් නැගෙනහිර සහ අග්නිදිග ආසියානු රටවල් ද &quot;දෝෂ සහිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය&quot; කාණ්ඩයේ (පහළ අන්තයේ වුවද) ඇත. සීපීඅයි හි, සිංගප්පූරුව නැගෙනහිර සහ අග්නිදිග ආසියාවේ විශාල ආන්තිකයකින් ඉදිරියෙන් සිටින අතර, ලෝකයේ 3 වන අඩුම දූෂිත රට සඳහා බැඳී ඇත. ජපානය හොංකොං පිටුපසින් නැගෙනහිර/අග්නිදිග ආසියාවේ අංක තුනේ හිඳියි. තායිවානය ඊළඟට, පසුව දකුණු කොරියාව, එහි ලකුණු 57 එය රුවන්ඩාව සහ කොස්ටාරිකාව වැනි රටවලට ආසන්නව &quot;මැද&quot; පරාසයේ තබයි. ප්‍රශ්නය විසඳීම සඳහා: 20 වන සියවසේ මෙම රටවල ආර්ථිකයන් ගැන කතා කරන විට, ආර්ථික විද්‍යාඥයින් &quot;ජපන් ආර්ථික ආශ්චර්යය&quot; සහ &quot;ආසියානු කොටි හතරේ ආශ්චර්යය&quot; (දකුණු කොරියාව, තායිවානය, සිංගප්පූරුව සහ හොං) වෙත යොමු කිරීමට කැමතියි. Kong), අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම &quot;දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයෙන් විනාශ වූ මෙම දුප්පත් රටවල් පහ, පරම්පරාවක් තුළ ඔවුන්ගේ ඉහළ සංවර්ධිත ආර්ථිකයන් නිර්මාණය කළේ කෙසේද?&quot; \* විය හැකි සාධක අතරට ඇතුළත් වන්නේ: ආර්ථිකය තුළ රාජ්‍ය මැදිහත්වීමේ ඉහළ මට්ටමක්, අපනයන-නැඹුරු ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ අවධාරණය, විදේශීය සංගත සඳහා අඩු බදු සහ යටිතල පහසුකම් සඳහා මුල් ආයෝජන, තාක්ෂණික නවෝත්පාදන සහ විශ්ව ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය. එකල මෙම ඕනෑම රටක රාජ්‍ය බලය සඳහා සීමා මායිම් කිහිපයක් තිබූ බැවින් ඉහලින් ලැබෙන ආර්ථික නියෝග කඩිනමින් සහ ඵලදායී ලෙස ක්‍රියාත්මක කළ හැකි විය. වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කිරීම, ස්ථාවරත්වය, සාමූහික සාර්ථකත්වය සහ අධිකාරියට ගරු කිරීම වැනි යම් &quot;ආසියානු වටිනාකම්&quot; සමූහයක් ඇති බව පවසමින් සමහර ලේඛකයින් සහ දේශපාලඥයින් &quot;සංස්කෘතික&quot; සාධකයක් මිශ්‍රණයට ඇතුළත් කරති. මෙම රටවල් ඔවුන්ගේ අත්තනෝමතික ආන්ඩු රඳවා ගත්තේ මන්දැයි පැහැදිලි කිරීමට මෙම වටිනාකම් මාලාවම භාවිතා කරන ලදී - ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන් එසේ නොකරන තුරු. දකුණු කොරියාව සහ තායිවානය යන රටවල් දෙකම 1980 ගණන්වල සාමකාමී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විප්ලවයන් අත්දැක ඇති අතර, බොහෝ දේශපාලන විද්‍යාඥයන් ඔවුන්ගේ අනාගතය ගැන වැඩි ප්‍රකාශයක් කිරීමට අවශ්‍ය ඔවුන්ගේ අලුතින් උගත්, අභිලාෂකාමී සහ ගෝලීය වශයෙන් දැනුවත් තරුණ ජනගහනයට ආරෝපණය කරන වර්ධනයකි (විප්ලව දෙකම ආරම්භ කරන ලද්දේ ශිෂ්‍ය කණ්ඩායම් විසිනි. ) 1993 දී, ඇමරිකානු ආක්‍රමණයේ අවසානයෙන් පසුව රට පාලනය කළ ජපානයේ ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂය, ප්‍රථම වතාවට ඔවුන්ගේ පාර්ලිමේන්තු බහුතරය අහිමි කර සාමකාමීව විපක්ෂයට බලය පැවරීම, ඕනෑම රටක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන ශක්තිමත් කිරීමේ දැවැන්ත සන්ධිස්ථානයකි. හොංකොං සහ සිංගප්පූරුව මෙම කාලපරිච්ඡේදය තුළ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සහ විනිවිදභාවයේ ප්‍රතිසංස්කරණ සිදු කළ නමුත් කිසි විටෙකත් පූර්ණ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයන් බවට පරිවර්තනය නොවීය. රටක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයක් බවට පත් වූයේ මන්දැයි පිළිතුරු දීම, එසේ නොකළේ මන්දැයි අනුමාන කිරීමට වඩා පහසු ය, එබැවින් මම නැගෙනහිර සහ අග්නිදිග ආසියාවේ ඉතිරි කොටසට අත නොතබමි. මහාද්වීපය පුරා විචල්‍යයන් රාශියක් ඇති බව පැවසීම ප්‍රමාණවත් වන අතර සෑම රටකටම එහි සුවිශේෂී වාසි සහ අභියෝග තිබේ. \* මෙම වර්ධනයන් ගැන සාකච්ඡා කිරීමේදී විද්වතුන් අවසානයේ &quot;ආශ්චර්යය&quot; යන යෙදුම නැවත සලකා බැලීමට පටන් ගෙන ඇත. &quot;ආශ්චර්යය&quot; යන යෙදුම භාවිතා කිරීමෙන් ඇඟවෙන්නේ මෙම රටවල සාර්ථකත්වය ළඟා විය හැක්කේ හුදෙක් වාසනාවකින් හෝ දෙවියන් වහන්සේගේ ක්‍රියාවකින් පමණක් බවයි.