 > I'm just talking about hard science facts

This only works if you believe science is an accumulation of facts. Instead, it might be useful to think of science as a project to model nature ([see Thomas Kuhn](_URL_0_)). For instance, Newtonian physics is a model that has retained much of its predictive power even as its assumptions about the nature of reality have been questioned by subsequent physicists.

On that understanding of science, Aristotle offered some models that were very useful until more precise and predictive models came along. For instance, the idea of elements with inherent tendencies can be useful. It makes sense of fire reaching upward, water settling into holes, and the incredibly regular motion of heavenly bodies. Ultimately, every Aristotelian model of nature that I'm familiar with has been replaced by more precise models with very different assumptions about the nature of things.
 &gt; මම මේ කතා කරන්නේ දෘඪ විද්‍යා කරුණු ගැන පමණයි. ඒ වෙනුවට, විද්‍යාව ස්වභාවධර්මය ආදර්ශයට ගැනීමේ ව්‍යාපෘතියක් ලෙස සිතීම ප්‍රයෝජනවත් විය හැකිය ([තෝමස් කුන් බලන්න](_URL_0_)). නිදසුනක් වශයෙන්, නිව්ටෝනියානු භෞතික විද්‍යාව යනු යථාර්ථයේ ස්වභාවය පිළිබඳ උපකල්පන පසුකාලීන භෞතික විද්‍යාඥයින් විසින් ප්‍රශ්න කරනු ලැබුවද එහි බොහෝ අනාවැකි බලය රඳවාගෙන ඇති ආකෘතියකි. විද්‍යාව පිළිබඳ එම අවබෝධය මත ඇරිස්ටෝටල් විසින් වඩාත් නිරවද්‍ය සහ පුරෝකථන ආකෘතීන් පැමිණෙන තෙක් ඉතා ප්‍රයෝජනවත් වූ ආකෘති කිහිපයක් ඉදිරිපත් කළේය. නිදසුනක් වශයෙන්, ආවේණික ප්‍රවණතා සහිත මූලද්‍රව්‍ය පිළිබඳ අදහස ප්‍රයෝජනවත් විය හැකිය. ගින්න ඉහළට ළඟා වීම, ජලය සිදුරු තුළට බැසීම සහ අහස් වස්තූන්ගේ ඇදහිය නොහැකි තරම් ක්‍රමවත් චලිතය අර්ථවත් කරයි. අවසානයේදී, මා හුරුපුරුදු සෑම ඇරිස්ටෝටලියානු ස්වභාවධර්ම ආකෘතියක්ම දේවල්වල ස්වභාවය පිළිබඳව බෙහෙවින් වෙනස් උපකල්පන සහිත වඩාත් නිවැරදි ආකෘති මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කර ඇත.