I'm going to speak in broad and general terms here, since you've asked a question that concerns a wide area both geographically, as well as temporally and in terms of existing, previous legal practices (conquered Greek or Hellenistic cities, f.e. would have their own extensive bodies of law, while Germans wouldn't, while in other conquered territories local administration was built up *ex nihilo*, f.e. in Germany on the right bank of the Rhine). Roman law is also not a monolithic body, so this is only a general overview.

Often, newly conquered territories weren't directly subject to Roman laws. That was, broadly speaking, the situation of most land that was conquered by Rome in Italy and during republican times until the 1st century B.C. Those lands that didn't directly become Roman territory (*ager romanus*) or were settled by Roman colonies (*colonia civium Romanorum*) were under their own autonomous laws. The allied cities (*civitates foederatae*, *liberae* or *stipendiariae*) were autonomous in internal affairs, while Rome was in control of external matters. 

For the most part, this is also true of the Roman conquest of territories in imperial times, say Gaul, Germany, Britain, the Balkans and Danube region. Roman rule initially was rather indirect, focussed on controlling and integrating the leadership and aristocracy of local groups, generally organized along the lines of *gentes* (peoples) or *civitates*, citizenships or groups centered around ethnic lines. So in newly conquered Roman territories, Roman law wasn't too relevant for most people, since the local *civitates*, client kingdoms, tribes or cities would govern their internal affairs largely after their own fashion. Gradually, they would be more integrated into the Roman polity, or new *civitates* or *coloniae* might be founded. Colonies would have Roman citizenship and generally have municipal laws modelled after the example of Rome, but generally cities retained a degree of local legal autonomy.

In addition, one thing to understand about Roman law is that it was not so much codified as it was a cumulative body of jurisdiction. There were the famous twelve tables in the beginning in the early republic, but those covered only narrow areas of law and were not applicable to many of the legal questions that would arise later in Rome's history. The most important sources for Roman law - besides the twelve table law and recognized customs - were edicts and judgements arising out of legal practice, as well as statutes or special laws formulated by the public assemblies, the senate or the emperor to deal with very specific circumstances. One of the most important sources for this was the *praetor*, a high ranking office whose responsibility was judging cases between citizens. In the beginning of his annual term of office, the *praetor* would publish an edict in which he stated which types of cases, or actions (*actiones*) he would grant for judication, which remedies he would offer to settle legal disputes, and which not. 

*De jure*, he didn't create new law (that wasn't in his powers), but in effect he made what the Romans called *ius honorarium*, by choosing which legal remedies he would grant (or was persuaded to create for unforeseen circumstances), he created a body of legal instruments that could be used and referred to in the future. In the conquered provinces, this role was taken over by the governour similarly to how the *praetores* spoke law at Rome, by their edicts. For the provinces, these edicts by the governour were one important source of law. 

A second important source of law for the provinces was the emperor himself, who might either set law by decree, decide to hear cases brought to him by provincials himself or settle legal disputed brought to him by provincials (often the governour himself, of which many examples survive in the letters between Pliny in his function as provincial gouvernor and the emperor Trajan) either by provocation or by letter (*epistula*), to which the emperor gave answer (which was calles subscription, since he wrote his answer below the letter, and later rescript). Appeal to the governour or emperor was one often used example to settle disputes in the provinces.

So, how were such things made public? Thankfully, we have quite a few examples of these. Usually, they would be inscribed into large bronze tables (many of these legal acts contained a clause that they were to be *in aere incisa*, inscribed into bronze), and hung up in a public place. This is the case for many municipal laws that survive, especially from Spain, for example the municipal law of the *colonia Iulia Genetiva*, modern Urso. [This is one of the tables containing chapter 61-69](_URL_1_), and you can check a translation of the surviving fragmente [here](_URL_0_). Others are known f.e. from Irni, the *lex Irnitana* also being interesting in this context. The lex Irnitana contained a clause that specified up to which amounts in dispute the local magistrates were responsible for judication, and when the case should be brought before the provincial gouvernor, and also (in chapter 85), that the local magistrates were require to put up, in legible writing and in a public place, those edicts of the provincial governour according to which they would judge local cases.

Many of these municipal laws show close parallels to Roman civil law, in the modelling, duties, responsibilites of the magistrates and the political organization itself. Edicts by the senate pertaining to Roman subjects were also published in the same way, the most famous example probably being the *senatus consultum de Bacchanalibus*, which outlawed practice of the Bacchanalian cult throughout Italy (and thus also in allied towns!) and consequently was hewn into bronze tables put up all over Italy, of which one example survives from Tiriolo. 

A famous case of imperial judication is well known from several examples found in the Greek provinces. It seems that the provincial governour, the proconsul, had tried to force a Roman senator living in Asia to take a travelling Roman into his home against his will. Against this, the governour petitioned the emperor, and received a harsh reply: "Sacred letters (from the chancellery of the Emperor, sc. imperial ruling). You seem to us to be ignorant of the *senatus consultum*. For if you had conferred with (your) experts, you would know that a roman senator is not required to take in a guest against his will." This decision seems to have been (unsurprisingly) popular with local senators, and so it was put up in inscription in several places such as Antiochia Pisidia, Ephesos and Paros [f.e. CIL III 14203, 8), and surviving examples have been found in urban contexts, so probably close to senatorial estates who thus communicated to possible uninvited guests that they were not really required to house them. They were also put up in latin as well as in Greek, to prevent people from putting the language barrier forward as an excuse.

To bring this to a conclusion, the Romans were usually quite anxious about having those laws according to which public life was ordered publicly displayed for anyone to see (to read, well, that is an interesting question if you consider that probably only a fifth of people could read, and less comprehend the legalese). Newly conquered people were usually left to govern their own affairs under the patronage of Rome, and cities could be granted their own legal autonomy that would continue throughout imperial times. Relevant laws and legal decisions would be inscribed, either on bronze or sometimes less durable materials like whitewashed wood (which of course do not survive), for anyone to read who was interested and literate. In cases were local law didn't apply, Roman law could be brought in to settle disputes. But since Roman law was a cumulative body of legal decisions, the possibility remained in most cases to petition the local governour or the emperor to pass judgement, and this was done often, and the results (if advantageous), proudly displayed. 

Sources and further reading:

* D. Johnston, Roman Law in Context (Cambridge 2004)

* D. Knibbe - R. Merkelbach, Allerhöchste Schelte (Zwei Exemplare der Sacrae Litterae aus Ephesos), Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 31, 1978, 229-232.

* E. Metzger, Agree to Disagree: Local Jurisdiction in the *lex Irnitana*, in: A. Burrows, D. Johnston, R. Zimmermann, eds., Judge and Jurist: Essays in Memory of Lord Rodger of Earlsferry (Oxford 2013) 207–225.

* K. Tuori, The Emperor of Law. The Emergence of Roman Imperial Adjudication (Oxford 2016)






ඔබ භූගෝලීය වශයෙන් මෙන්ම කාලීන වශයෙන් සහ පවතින, පෙර පැවති නීතිමය පරිචයන් අනුව (ජයගත් ග්‍රීක හෝ හෙලනිස්ටික් නගර, fe will යන දෙඅංශයෙන්ම පුළුල් ප්‍රදේශයකට අදාළ ප්‍රශ්නයක් අසා ඇති බැවින්, මම මෙහි පුළුල් හා සාමාන්‍ය වචන වලින් කතා කිරීමට යන්නෙමි. ජර්මානුවන්ට ඔවුන්ගේම පුළුල් නීති ආයතන තිබේ, නමුත් වෙනත් යටත් කර ගත් ප්‍රදේශවල ප්‍රාදේශීය පරිපාලනය ගොඩනඟන ලදී *ex nihilo*, ජර්මනියේ රයින් ගඟේ දකුණු ඉවුරේ). රෝම නීතිය ද මොනොලිතික් ශරීරයක් නොවේ, එබැවින් මෙය සාමාන්‍ය දළ විශ්ලේෂණයක් පමණි. බොහෝ විට, අලුතින් අත්පත් කරගත් ප්රදේශ සෘජුවම රෝම නීතිවලට යටත් නොවීය. එනම්, පුළුල් ලෙස කිවහොත්, රෝමය විසින් ඉතාලියේ සහ ජනරජ පාලන සමයේදී පූ 1 වන සියවස දක්වා යටත් කර ගත් බොහෝ ඉඩම් වල තත්වය කෙලින්ම රෝම භූමිය බවට පත් නොවූ (*ager romanus*) හෝ රෝම යටත් විජිත විසින් පදිංචි කරන ලද ඉඩම් ( *colonia civium Romanorum*) ඔවුන්ගේම ස්වාධීන නීති යටතේ විය. මිත්‍ර නගර (*civitates foederatae*, *liberae* or *stipendiariae*) අභ්‍යන්තර කටයුතුවලදී ස්වායත්ත වූ අතර රෝමය බාහිර කාරණා පාලනය කළේය. බොහෝ දුරට, මෙය අධිරාජ්‍ය යුගයේ රෝම ආක්‍රමණය සම්බන්ධයෙන්ද සත්‍ය වේ, ගෝල්, ජර්මනිය, බ්‍රිතාන්‍යය, බෝල්කන් සහ ඩැනියුබ් කලාපය පවසයි. රෝම පාලනය මුලින් තරමක් වක්‍ර වූ අතර, ප්‍රාදේශීය කණ්ඩායම්වල නායකත්වය සහ ප්‍රභූත්වය පාලනය කිරීම සහ ඒකාබද්ධ කිරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන ලදී, සාමාන්‍යයෙන් සංවිධානය වූ *ජෙන්ට්ස්* (ජනතාව) හෝ *සිවිට්*, පුරවැසිභාවය හෝ ජනවාර්ගික රේඛා වටා කේන්ද්‍රගත වූ කණ්ඩායම්. එබැවින් අලුතින් යටත් කරගත් රෝමානු ප්‍රදේශ වල, බොහෝ මිනිසුන්ට රෝම නීතිය එතරම් අදාළ වූයේ නැත, මන්ද ප්‍රාදේශීය *සිවිට්*, සේවාදායක රාජධානි, ගෝත්‍ර හෝ නගර ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තර කටයුතු බොහෝ දුරට පාලනය කරන්නේ ඔවුන්ගේම විලාසිතාවන්ට පසුවය. ක්‍රමක්‍රමයෙන්, ඔවුන් රෝමානු රාජ්‍යයට වඩාත් ඒකාබද්ධ වනු ඇත, නැතහොත් නව *නගර* හෝ *කොලෝනියාව* පිහිටුවිය හැකිය. යටත් විජිතවලට රෝම පුරවැසිභාවය හිමිවන අතර සාමාන්‍යයෙන් රෝමයේ ආදර්ශයට අනුව නාගරික නීති ඇති නමුත් සාමාන්‍යයෙන් නගරවලට ප්‍රාදේශීය නෛතික ස්වාධීනත්වයක් හිමි විය. මීට අමතරව, රෝම නීතිය ගැන තේරුම් ගත යුතු එක් දෙයක් නම්, එය සමුච්චිත අධිකරණ බලයක් වූ බැවින් එය එතරම් කේතනය කර නොතිබීමයි. මුල් ජනරජයේ ආරම්භයේ දී සුප්‍රසිද්ධ වගු දොළහක් තිබූ නමුත් ඒවා නීතියේ පටු ක්ෂේත්‍ර පමණක් ආවරණය වූ අතර පසුව රෝමයේ ඉතිහාසයේ පැන නගින බොහෝ නීතිමය ප්‍රශ්නවලට අදාළ නොවීය. රෝමානු නීතිය සඳහා වඩාත් වැදගත් මූලාශ්‍ර - වගු දොළහ නීතිය සහ පිළිගත් සිරිත් විරිත් වලට අමතරව - නීතිමය පරිචයෙන් පැන නගින අණපනත් සහ විනිශ්චයන් මෙන්ම, මහජන රැස්වීම්, සෙනෙට් සභාව හෝ අධිරාජ්‍යයා විසින් ඉතා නිශ්චිත ලෙස කටයුතු කිරීම සඳහා සකස් කරන ලද ප්‍රඥප්ති හෝ විශේෂ නීති විය. තත්වයන්. මේ සඳහා වඩාත් වැදගත් මූලාශ්‍රවලින් එකක් වූයේ පුරවැසියන් අතර නඩු විනිශ්චය කිරීමේ වගකීම වූ ඉහළ නිලයක් වන *ප්‍රේටර්* ය. ඔහුගේ වාර්ෂික නිල කාලය ආරම්භයේදී, *ප්‍රේටර්* ආඥාවක් ප්‍රකාශයට පත් කරනු ඇත, එහිදී ඔහු කුමන ආකාරයේ නඩු හෝ ක්‍රියා (*ක්‍රියා*) විනිශ්චය සඳහා ලබා දෙන්නේද, නීතිමය ආරවුල් විසඳීමට ඔහු ඉදිරිපත් කරන පිළියම් මොනවාද, සහ නැති දේ. *De jure*, ඔහු නව නීතියක් නිර්මාණය කළේ නැත (එය ඔහුගේ බලතලවල නොතිබුණි), නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු රෝමවරුන් *ius honoarium* ලෙස හැඳින්වූ දෙය ඔහු විසින් ලබා දෙන්නේ කුමන නෛතික ප්‍රතිකර්මයක්ද යන්න තෝරා ගැනීමෙන් (නැතහොත් එය නිර්මාණය කිරීමට පොළඹවන ලදී. අනපේක්ෂිත තත්වයන් සඳහා), ඔහු අනාගතයේදී භාවිතා කළ හැකි සහ යොමු කළ හැකි නීතිමය උපකරණ සමූහයක් නිර්මාණය කළේය. යටත් කරගත් පළාත්වල, මෙම භූමිකාව ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් පවරා ගනු ලැබුවේ, *ප්‍රේටෝර්වරු* රෝමයේදී නීතිය කතා කළ ආකාරය හා සමානව, ඔවුන්ගේ ආඥා මගින්. පළාත් සඳහා, ආණ්ඩුකාරවරයාගේ මෙම අණපනත් නීතියේ එක් වැදගත් මූලාශ්‍රයක් විය. පළාත් සඳහා දෙවන වැදගත් නීති මූලාශ්‍රය වූයේ අධිරාජ්‍යයා විසින්ම, එක්කෝ නියෝගයෙන් නීතිය පැනවීමට, පළාත් විසින් තමා වෙත ගෙන එන ලද නඩු ඇසීමට හෝ පළාත් විසින් ඔහු වෙත ගෙන එන ලද නීතිමය ආරවුල් විසඳීමට තීරණය කිරීමට (බොහෝ විට ආණ්ඩුකාරවරයා විසින්ම, ඒවායින් බොහොමයක් ඇත. ප්ලිනි පළාත් ආණ්ඩුකාරවරයා සහ ට්‍රේජන් අධිරාජ්‍යයා ලෙස ඔහුගේ ක්‍රියාවෙහි නිදසුන් අතර ලිපි වල නොනැසී පවතී, කුපිත කිරීමකින් හෝ ලිපියකින් (*epistula*), අධිරාජ්‍යයා පිළිතුර ලබා දුන්නේය (එය ලිපියට යටින් ඔහුගේ පිළිතුර ලියා ඇති බැවින් එයට දායකත්වය ලෙස හැඳින්වේ. , සහ පසුව rescription). ආණ්ඩුකාරවරයාට හෝ අධිරාජ්‍යයාට අභියාචනා කිරීම පළාත්වල ආරවුල් විසඳා ගැනීම සඳහා බොහෝ විට භාවිත කළ උදාහරණයකි. එසේනම් එවැනි දේවල් ප්‍රසිද්ධියට පත් කළේ කෙසේද? වාසනාවකට මෙන්, අපට මේ සඳහා උදාහරණ කිහිපයක් තිබේ. සාමාන්‍යයෙන්, ඒවා විශාල ලෝකඩ මේසවල කොටා ඇත (මෙම බොහෝ නීතිමය ක්‍රියාවන්හි ඒවා *ආරේ ඉන්සිසා*, ලෝකඩ ලෙස සටහන් කළ යුතු බවට වගන්තියක් අඩංගු විය) සහ පොදු ස්ථානයක එල්ලා තැබූහ. විශේෂයෙන්ම ස්පාඤ්ඤයේ සිට පවතින බොහෝ නාගරික නීති සඳහා මෙය සිදු වේ, උදාහරණයක් ලෙස *colonia Iulia Genetiva* හි නාගරික නීතිය, නූතන Urso. [මෙය 61-69 පරිච්ඡේද අඩංගු වගු වලින් එකකි](_URL_1_), සහ ඔබට ඉතිරිව ඇති ඛණ්ඩනයේ පරිවර්තනයක් පරීක්ෂා කළ හැක [මෙතන](_URL_0_). අනෙක් අය ඉර්නි වෙතින් ෆී දන්නා අතර, *ලෙක්ස් ඉර්නිටානා* ද මෙම සන්දර්භය තුළ සිත්ගන්නා සුළුය. ලෙක්ස් ඉර්නිටානා හි ප්‍රාදේශීය මහේස්ත්‍රාත්වරුන් විනිශ්චය සඳහා වගකිව යුතු ප්‍රමාණයන් දක්වා නිශ්චිතව දක්වා ඇති වගන්තියක් අඩංගු විය, සහ නඩුව පළාත් ආණ්ඩුකාරවරයා ඉදිරියට ගෙන යා යුතු විට සහ (85 පරිච්ඡේදයේ) ප්‍රාදේශීය මහේස්ත්‍රාත්වරුන් විසින් ඉදිරිපත් කිරීමට අවශ්‍ය විය. දක්වා, කියවිය හැකි ලිඛිතව සහ පොදු ස්ථානයක, පළාත් ආණ්ඩුකාරවරයාගේ එම නියෝග අනුව ඔවුන් ප්‍රාදේශීය නඩු විනිශ්චය කරනු ඇත. මෙම නාගරික නීති බොහොමයක්, මහේස්ත්‍රාත්වරුන්ගේ සහ දේශපාලන සංවිධානයේ ආකෘති නිර්මාණය, රාජකාරි, වගකීම් වලදී රෝමානු සිවිල් නීතියට සමීපව සමාන්තර පෙන්වයි. රෝමානු විෂයයන් සම්බන්ධයෙන් සෙනෙට් සභාව විසින් නිකුත් කරන ලද ආඥා ද ඒ ආකාරයෙන්ම ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී, වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධ උදාහරණය විය හැක්කේ ඉතාලිය පුරා (සහ ඒ අනුව අනුබද්ධ නගරවලද!) Bacchanalian ලබ්ධියේ ව්‍යවහාරය තහනම් කළ *senatus consultum de Bacchanalibus* විය හැකිය. ඉතාලිය පුරා ලෝකඩ මේස කපා ඇති අතර, ඉන් එක් උදාහරණයක් ටිරියෝලෝ වෙතින් නොනැසී පවතී. අධිරාජ්‍ය විනිශ්චය පිළිබඳ සුප්‍රසිද්ධ නඩුවක් ග්‍රීක පළාත්වලින් සොයාගත් උදාහරණ කිහිපයකින් හොඳින් දනී. ආසියාවේ වෙසෙන රෝමානු සෙනෙට් සභිකයෙකුට ඔහුගේ කැමැත්තට පටහැනිව සංචාරක රෝම ජාතිකයෙකු තම නිවසට රැගෙන යන ලෙසට පළාත් ආණ්ඩුකාරවරයා, ප්‍රොකන්සල් උත්සාහ කර ඇති බව පෙනේ. මෙයට එරෙහිව, ආණ්ඩුකාරවරයා අධිරාජ්‍යයාට පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කළ අතර, ඔහුට රළු පිළිතුරක් ලැබුණි: &quot;පූජනීය ලිපි (අධිරාජ්‍යගේ චාන්සලරියෙන්, sc. අධිරාජ්‍ය පාලනයෙන්). ඔබ *senatus උපදේශනය* ගැන නොදන්නා බව අපට පෙනේ. (ඔබේ) ප්‍රවීණයන් සමඟ ප්‍රකාශ කළ විට, රෝම සෙනෙට් සභිකයෙකුට ඔහුගේ කැමැත්තට එරෙහිව අමුත්තෙකු රැගෙන යාමට අවශ්‍ය නොවන බව ඔබ දැන ගනු ඇත.&quot; මෙම තීරණය ප්‍රාදේශීය සෙනෙට් සභිකයින් අතර ජනප්‍රිය වී ඇති බව පෙනේ, එබැවින් එය ඇන්ටියෝකියා පිසිඩියා, එෆීසෝස් සහ පැරොස් වැනි ස්ථාන කිහිපයක සෙල්ලිපිවල දක්වා ඇත [fe CIL III 14203, 8), සහ ඉතිරිව ඇති උදාහරණ නාගරික ප්‍රදේශවලින් සොයාගෙන ඇත. සන්දර්භයන්, එබැවින් සෙනෙට් සභා වතු වලට සමීප විය හැකි ආරාධිත අමුත්තන්ට සන්නිවේදනය කළ හැකි බැවින් ඔවුන් සැබවින්ම ඔවුන්ට නවාතැන් ගැනීමට අවශ්‍ය නොවීය. භාෂා බාධකය නිදහසට කරුණක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම වැළැක්වීම සඳහා ඒවා ලතින් භාෂාවෙන් මෙන්ම ග්‍රීක භාෂාවෙන් ද පළ කරන ලදී. මෙය නිගමනයකට ගෙන ඒම සඳහා, සාමාන්‍යයෙන් රෝමවරු සාමාන්‍යයෙන් ඉතා කනස්සල්ලට පත්වූයේ එම නීතිවලට අනුව මහජන ජීවිතය ඕනෑම කෙනෙකුට දැකීමට ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රදර්ශනය කිරීමට නියෝග කර තිබීම ගැනය (කියවීමට, හොඳයි, ඔබ සිතන්නේ එය පහෙන් එකක් පමණක් බව ඔබ සලකන්නේ නම් එය සිත්ගන්නා ප්‍රශ්නයකි. මිනිසුන්ට කියවිය හැකි අතර නීත්‍යානුකූල දේ තේරුම් ගැනීමට අඩු විය). අලුතින් යටත් කරගත් මිනිසුන්ට සාමාන්‍යයෙන් රෝමයේ අනුග්‍රහය යටතේ ඔවුන්ගේම කටයුතු පාලනය කිරීමට ඉතිරි වූ අතර, අධිරාජ්‍ය කාලය පුරාවටම පවතින ඔවුන්ගේම නෛතික ස්වාධීනත්වයක් නගරවලට ලබා දිය හැකිය. උනන්දුවක් දක්වන සහ සාක්ෂරතාව ඇති ඕනෑම කෙනෙකුට කියවීම සඳහා අදාළ නීති සහ නෛතික තීරණ, ලෝකඩ හෝ සමහර විට සුදු හුනු ගෑ දැව වැනි (ඇත්ත වශයෙන්ම නොනැසී පවතින) අඩු කල් පවතින ද්‍රව්‍ය මත කොටා ඇත. ප්‍රාදේශීය නීතිය ක්‍රියාත්මක නොවන්නේ නම්, ආරවුල් සමථයකට පත් කිරීම සඳහා රෝම නීතිය ගෙන ඒමට හැකි විය. නමුත් රෝමානු නීතිය නෛතික තීරණ සමුච්චිත ආයතනයක් වූ බැවින්, විනිශ්චය සම්මත කිරීම සඳහා ප්‍රාදේශීය ආණ්ඩුකාරවරයාට හෝ අධිරාජ්‍යයාට පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කිරීමේ හැකියාව බොහෝ අවස්ථාවලදී පැවති අතර, මෙය බොහෝ විට සිදු කරන ලද අතර, ප්‍රතිඵල (වාසි නම්) ආඩම්බරයෙන් ප්‍රදර්ශනය විය. මූලාශ්‍ර සහ වැඩිදුර කියවීම: * D. Johnston, Roman Law in Context (Cambridge 2004) * D. Knibbe - R. Merkelbach, Allerhöchste Schelte (Zwei Exemplare der Sacrae Litterae aus Ephesos), Zeitschrift für Papyrologie 231, Papyrologie18 232. * E. Metzger, එකඟ නොවීමට එකඟ වේ: *ලෙක්ස් Irnitana* හි ප්‍රාදේශීය අධිකරණ බලය, තුළ: A. Burrows, D. Johnston, R. Zimmermann, eds., Judge and Jurist: Essays in Memory of Rodger of Earlsferry (Oxford 2013 ) 207-225. * K. Tuori, නීතියේ අධිරාජ්‍යයා. රෝමානු අධිරාජ්‍ය විනිශ්චයේ මතුවීම (Oxford 2016)





