Copyright law is quite recent. 

You probably ought to ask u/caffarelli about this matter, as it is her specialism.

I published a brief case note on this issue late 2011, however, translated roughly:

"It was not until 1837 that Prussia and the German Bund introduced copyright law. Prior to this, authors needed to ensure sufficient compensation with their first publication run because, as soon as the text was available 'in the wild', no legal remedies were available against (in today's parlance) so called 'pirates', i.e. other publishing houses. It was this - from today's perspective - ironic situation that Immanuel Kant drew attention to in 1785 in his essay, 'On the Illegality of Book Republishing' with the following remarks:

'The volume which the publisher allowed to be printed is a work of the author (opus) and belongs to the publisher after it has been printed or acquired in the form of its manuscript entirely, in order to do anything with it, as he desires, and which can be done in his own name; since this is the requirement of having a complete right to an item, i.e. ownership. The use, however, which he makes of it in a way not different from another [...] is a transaction (opera)[...].' (Kant in Berlinische Monatszeitschrift 5 (1785), p. 403 et seq.)

Insofar as this, Kant distinguishes between the item (res) and transaction (opera). Fichte concretizes this idea: 'We could make two differentiations with respect to a book: the bodily aspect thereof, the printed paper, and the intellectual content.' Fichte, however, does not see a violation of ownership in the perpetuation of use of intellectual property without a license but, rather, a transaction without assigned agency [in Common Law: agency of necessity]: 'And how is the book republisher to be treated? He is taking possession - not of the property of the publisher, not of his intellectual content, not of his thoughts - but rather of the usufruct of the property. He is acting in the name of the publisher without having been given agency to this effect, without having reached a consensual transaction with him, and is seizing the benefits which arise from this representative position[...].' (Fichte in Berlinische Monatszeitschrift 5 (1793), p. 443 et seq.)

It is indeed the case that in ius commune as in today's valid German law the transfer of ownership of an item requires its physical transfer (ius commune: traditio), and for this reason Kant and Fichte consider it to be physically impossible to transfer ownership of the intellectual contents of an item. For this reason they speak exclusively of an usufruct and not - as in today's common and incorrect parlance - of 'theft' or 'piracy', but rather of agency of necessity. Viewed historically the polemicisation of the 'copyright' debate is clearly evident."
ප්‍රකාශන හිමිකම් නීතිය ඉතා මෑතකාලීන ය. ඔබ බොහෝ විට මෙම කාරණය ගැන ඔබ/කැෆරෙලිගෙන් විමසීමට සිදුවනු ඇත, මන්ද එය ඇගේ විශේෂත්වයයි. මම 2011 අගභාගයේදී මෙම ගැටලුව පිළිබඳ කෙටි සටහනක් ප්‍රකාශයට පත් කළ නමුත්, දළ වශයෙන් පරිවර්තනය කර ඇත: &quot;ප්‍රෂියා සහ ජර්මානු බන්ට් ප්‍රකාශන හිමිකම් නීතිය හඳුන්වා දුන්නේ 1837 දී නොවේ. මෙයට පෙර, කතුවරුන්ට ඔවුන්ගේ පළමු ප්‍රකාශනය සමඟ ප්‍රමාණවත් වන්දි ගෙවීමක් සහතික කිරීමට අවශ්‍ය විය, මන්ද, මෙම පාඨය &#39;වනාන්තරයේ&#39; ලැබුණු විගස, ඊනියා &#39;මුහුදු කොල්ලකරුවන්&#39;, එනම් අනෙකුත් ප්‍රකාශන ආයතනවලට එරෙහිව (අද ව්‍යවහාරයෙන්) කිසිදු නීතිමය ප්‍රතිකර්මයක් නොතිබුණි - අද දවසේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් - උත්ප්‍රාසාත්මක තත්වය මෙයයි 1785 දී ඔහු විසින් රචනා කරන ලද &#39;පොත් ප්‍රකාශනයේ නීති විරෝධී භාවය පිළිබඳ&#39; පහත සඳහන් ප්‍රකාශයන් සමඟ: &#39;ප්‍රකාශකයා මුද්‍රණය කිරීමට අවසර දුන් වෙළුම කතුවරයාගේ කෘතියක් වන අතර එය මුද්‍රණය කිරීමෙන් පසු ප්‍රකාශකයාට අයත් වේ හෝ ඔහුට අවශ්‍ය පරිදි ඕනෑම දෙයක් කිරීම සඳහා සම්පූර්ණයෙන්ම එහි අත්පිටපතේ ස්වරූපයෙන් අත්පත් කර ගෙන ඇති අතර, එය භාණ්ඩයකට සම්පූර්ණ අයිතියක් තිබීමේ අවශ්‍යතාවය වන බැවින් එය භාවිතා කිරීම , කෙසේ වෙතත්, ඔහු එය වෙනත් ආකාරයකින් වෙනස් නොවන ආකාරයෙන් සිදු කරයි [...] යනු ගනුදෙනුවක් (ඔපෙරා)[...].&#39; (Berlinische Monatszeitschrift 5 (1785), p. 403 et seq.) මේ අනුව, කාන්ට් අයිතමය (res) සහ ගනුදෙනුව (ඔපෙරා) අතර වෙනස හඳුනා ගනී: Fichte මෙම අදහස සංයුක්ත කරයි: &#39;අපට a සම්බන්ධයෙන් වෙනස්කම් දෙකක් කළ හැකිය පොත: එහි කායික අංගය, මුද්‍රිත කඩදාසි සහ බුද්ධිමය අන්තර්ගතය.&#39; කෙසේ වෙතත්, ෆිච්ටේ, බලපත්‍රයක් නොමැතිව බුද්ධිමය දේපල භාවිතා කිරීම සදාකාලික වීම තුළ හිමිකාරිත්වය උල්ලංඝනය කිරීමක් නොපෙනේ, ඒ වෙනුවට, පවරා ඇති නියෝජිතායතනයක් නොමැතිව ගනුදෙනුවක් [පොදු නීතියෙන්: අවශ්‍යතාවයේ නියෝජිතායතනය]: &#39;සහ පොත් නැවත ප්‍රකාශකයා විය යුත්තේ කෙසේද? ඔහු සන්තකයේ තබා ගන්නේ - ප්‍රකාශකයාගේ දේපළ නොවේ, ඔහුගේ බුද්ධිමය අන්තර්ගතය නොවේ, ඔහුගේ සිතුවිලි නොවේ - ඒ වෙනුවට ඔහු නියෝජිතායතනය ලබා නොදී ප්‍රකාශකයාගේ නමට ක්‍රියා කරයි මෙම බලපෑම, ඔහු සමඟ සම්මුතික ගනුදෙනුවකට නොපැමිණ, මෙම නියෝජිත තනතුරෙන් ලැබෙන ප්‍රතිලාභ අත්පත් කර ගනිමින්[...].&#39; (Fichte in Berlinische Monatszeitschrift 5 (1793), p. 443 et seq.) අද වලංගු ජර්මානු නීතියේ මෙන් ius කොමියුනය තුළ භාණ්ඩයක හිමිකාරිත්වය පැවරීමට එහි භෞතික පැවරීම අවශ්‍ය වේ (ius commune: traditio), මෙම හේතුව නිසා කාන්ට් සහ ෆිච්ටේ, භාණ්ඩයක බුද්ධිමය අන්තර්ගතයේ හිමිකාරිත්වය පැවරීම භෞතිකව කළ නොහැකි දෙයක් ලෙස සලකයි, මේ හේතුව නිසා ඔවුන් කතා කරන්නේ අද පොදු සහ වැරදි භාෂාවෙන් - &#39;සොරකම&#39; හෝ &#39;ය. මුහුදු කොල්ලකෑම, නමුත් අවශ්‍යතාවය පිළිබඳ නියෝජිතායතනය ඓතිහාසිකව බලන විට &#39;ප්‍රකාශන හිමිකම්&#39; විවාදයේ වාද විවාද කිරීම පැහැදිලිව පෙනේ.&quot;