Governance before the civil war is tricky. The easy answer, of course, is that the Spanish government (whether the left or right was in power) was still in place prior to the outbreak of the Spanish Civil War, so areas with significant anarchist (or other leftist) presence were being governed by the government. It's not like a village could get away with declaring itself to be an anarchist commune, expropriate the local landlords and stop paying taxes - the Civil Guards existed basically to stop this happening, and were fairly brutal and efficient at stamping this kind of thing out. This does however gloss over the extent to which the Spanish state could often be rather absent in rural areas in the early twentieth century. Indeed, one convincing argument I've seen made about why Spanish anarchism became so strong was that they were the only ones actually making an effort in rural Spain aside from the Catholic Church - they set up local organisations, libraries and education facilities long before the government made any serious effort to provide these kind of services. So, in this sense, 'governance' is a bit of a mixed bag - the government could exert control, but weren't performing many of the 'normal' functions of governance in many of the areas that the anarchists were particularly strong. Particularly in pre-Republican Spain, this was a key driver of anti-clerical feeling - for all intents and purposes, the Church was the only institution of the Spanish state that was actually present across much of rural Spain. This meant that Church institutions and representatives were inevitably politicised, and seen as legitimate targets for political violence in a way that was just about unknown across much of the rest of Europe.

This picture obviously changes after the outbreak of the civil war, and the launch of what is often called the 'Spanish Revolution' in response. This revolution is quite distinctive, as participants were not that concerned with the big institutions of government like parliament, which generally continued to exist as before (albeit without much influence over events in the early weeks and months), but concentrated on seizing local land and means of production, as well as more functional aspects of government like barracks, armouries and telephone exchanges, particularly in Barcelona. This reflected, of course, the ideological preferences of the revolutionaries. But an inevitable result is that it's very hard to speak of a singular experience of the Spanish Revolution, as the methods and aims of different groups varied so widely.

So, even looking at somewhere like Catalonia where this revolutionary process went the furthest in collectivising land and factories, it wasn't like parts of Spain became homogenously anarchist. Some locales, for instance, might have both a socialist and an anarchist collective farm. Even among these collectives, there was a great deal of variance in scale (one collective might have 5,000 inhabitants, another 50) and context (different crops, locations, climate, rules etc). Broadly speaking, collectives were established by local trade unionists (UGT, CNT or both), and delegates were appointed to manage various aspects of the new enterprise, from different types of production (crops, cattle etc) to administration, and the delegates together formed a general council, often responsible in turn to a general assembly of the collective's workers (not, I suspect, including the women), which were sometimes regularly consituted and played a guiding role, and sometimes were irregular gatherings with less of a day to day role. Joining collectives was nominally voluntary for smallholding farmers (and many did indeed choose to do so), but there may have been some coercion involved, and restrictions placed upon those who remained independent, such as not allowing them to employ anyone. How far these collectives remained true to their basic democratic principles, or became small fiefdoms of local dictators, is a more difficult question that is inevitably tainted by wider ideological debates. Individual collectives were also, naturally, variably successful, with some seeing defections, others the participation of self-interested individuals who sought to profit from accumulating goods and produce. Similarly, whether or not production increased as a result of collectivisation tended to rest on local contexts and factors, as well as the wider pressures of the war on the agricultural sector. While I have less direct information about law enforcement as per your question, I suspect it reflects this picture as well - rules and laws would likely have been established and enforced differently, depending on how collectivisation proceeded locally.

The militias themselves were also a bit of a mixed bag. While they did well against often disorganised and confused opponents in the mainly urban battles of the early civil war, the transition to more traditional warfare exposed their lack of training, equipment and organisation, leading to heavy losses and eventually the regularisation of the militias into more traditional military units. In theory at least, the anarchist militias were supposed to be democratic entities. The Durruti Column, one of the earliest anarchist militias formed in Catalonia, was described by one historian as being:

 > organised on an anarchist basis, with ten men forming a group, ten groups a *centuria*, all electing their leaders, and five groups an *agrupación*. The leaders of these bodies formed the war committee of the column, which had to approve the decisions of the Technical Military Council, consisting of the few officers who accompanied the militia.

Though the basic formula varied, the election of delegates in this manner appears to have been common. Democracy went beyond the election of leaders. Some anarchist militias refused to participate in what was seen as pointless militarism, such as drilling or being confined to barracks at night. Military orders, particularly in the early months, were often written more as persuasive arguments and justifications than as direct commands, in the knowledge that the latter might be refused on principle. Yet as with collectivisation, there was little conformity or regularity at play here, and some anarchist columns were doubtless little better than bandits. This meant that depending on who the local militia were, the standards of justice you might expect would vary considerably - and if your crime was a political one, even the most principled would not hesitate to use violence.

Your last question about the conflict with communism is a whole other can of worms, which I'll continue below!
සිවිල් යුද්ධයට පෙර පාලනය උපක්‍රමශීලී ය. ඇත්ත වශයෙන්ම පහසු පිළිතුර නම්, ස්පාඤ්ඤ සිවිල් යුද්ධය පුපුරා යාමට පෙර ස්පාඤ්ඤ රජය (වම හෝ දකුණ බලයේ සිටියත්) තවමත් ක්‍රියාත්මක වූ නිසා සැලකිය යුතු අරාජකවාදී (හෝ වෙනත් වාමාංශික) සිටින ප්‍රදේශ පාලනය වෙමින් පැවතීමයි. රජය විසින්. එය අරාජිකවාදී කොමියුනයක් බව ප්‍රකාශ කිරීමෙන්, ප්‍රාදේශීය ඉඩම් හිමියන් අත්පත් කර ගෙන බදු ගෙවීම නැවැත්වීමෙන් ගමකට ගැලවිය හැකි දෙයක් නොවේ - මෙය සිදුවීම නැවැත්වීමට මූලික වශයෙන් සිවිල් ආරක්ෂකයින් සිටි අතර, මේ ආකාරයේ දේවල් මැඩලීමට තරමක් ම්ලේච්ඡ හා කාර්යක්ෂම විය. කෙසේ වෙතත්, විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල ස්පාඤ්ඤ රාජ්‍යය බොහෝ විට නොතිබිය හැකි ප්‍රමාණය ගැන මෙය පැහැදිලි කරයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ස්පාඤ්ඤ අරාජකවාදය මෙතරම් ප්‍රබල වූයේ මන්දැයි මා දැක ඇති එක් ඒත්තු ගැන්වෙන තර්කයක් නම්, කතෝලික පල්ලිය හැරුණු විට ග්‍රාමීය ස්පාඤ්ඤයේ ප්‍රයත්න දරන්නේ ඔවුන් පමණක් වීමයි - ඔවුන් ප්‍රාදේශීය සංවිධාන, පුස්තකාල සහ අධ්‍යාපන පහසුකම් පිහිටුවන ලද්දේ බොහෝ කලකට පෙරය. එවැනි සේවාවන් සැපයීමට රජය දැඩි උත්සාහයක් ගත්තේය. ඉතින්, මේ අර්ථයෙන්, &#39;ආණ්ඩුව&#39; යනු ටිකක් මිශ්‍ර බෑගයකි - රජයට පාලනය කළ හැකි නමුත්, අරාජිකවාදීන් විශේෂයෙන් ප්‍රබල වූ බොහෝ ක්ෂේත්‍රවල පාලනයේ බොහෝ &#39;සාමාන්‍ය&#39; කාර්යයන් ඉටු කළේ නැත. විශේෂයෙන්ම පූර්ව-රිපබ්ලිකන් ස්පාඤ්ඤයේ, මෙය පූජක විරෝධී හැඟීමේ ප්‍රධාන ධාවකයක් විය - සියලු අභිප්‍රායන් සහ අරමුණු සඳහා, ග්‍රාමීය ස්පාඤ්ඤයේ බොහෝ ප්‍රදේශවල සැබවින්ම පැවති ස්පාඤ්ඤ රාජ්‍යයේ එකම ආයතනය පල්ලියයි. මෙයින් අදහස් කළේ පල්ලියේ ආයතන සහ නියෝජිතයන් නොවැළැක්විය හැකි ලෙස දේශපාලනීකරණය වී ඇති අතර අනෙකුත් යුරෝපයේ බොහෝ ප්‍රදේශවල නොදන්නා ආකාරයට දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වය සඳහා නීත්‍යානුකූල ඉලක්කයන් ලෙස සැලකේ. සිවිල් යුද්ධය පුපුරා යාමෙන් පසුව සහ ඊට ප්‍රතිචාර වශයෙන් බොහෝ විට &#39;ස්පාඤ්ඤ විප්ලවය&#39; දියත් කිරීමෙන් පසුව මෙම පින්තූරය පැහැදිලිවම වෙනස් වේ. මෙම විප්ලවය බෙහෙවින් කැපී පෙනෙන්නේ, සහභාගිවන්නන් පාර්ලිමේන්තුව වැනි රජයේ විශාල ආයතන ගැන සැලකිල්ලක් නොදක්වන අතර, එය සාමාන්‍යයෙන් පෙර පරිදිම පැවතුනි (මුල් සති හා මාසවල සිදුවීම් කෙරෙහි වැඩි බලපෑමක් නොමැතිව වුවද), නමුත් දේශීය ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය. නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් මෙන්ම, විශේෂයෙන්ම බාර්සිලෝනාහි බැරැක්ක, අවි ගබඩා සහ දුරකථන හුවමාරු වැනි රජයේ වඩාත් ක්‍රියාකාරී අංශ. මෙය ඇත්ත වශයෙන්ම, විප්ලවවාදීන්ගේ දෘෂ්ටිවාදී මනාපයන් පිළිබිඹු කරයි. නමුත් නොවැළැක්විය හැකි ප්‍රතිඵලයක් වන්නේ විවිධ කණ්ඩායම්වල ක්‍රම සහ අරමුණු ඉතා පුළුල් ලෙස වෙනස් වූ නිසා ස්පාඤ්ඤ විප්ලවයේ ඒකීය අත්දැකීමක් ගැන කතා කිරීම ඉතා අපහසු වීමයි. ඉතින්, කැටලෝනියාව වගේ මේ විප්ලවීය ක්‍රියාවලිය ඉඩම් සහ කර්මාන්ත ශාලා එකතු කිරීමේදී වැඩියෙන්ම ගිය තැනක් දිහා බැලුවත්, ස්පාඤ්ඤයේ සමහර කොටස් සමජාතීය ලෙස අරාජික වුණා වගේ නෙවෙයි. නිදසුනක් වශයෙන්, සමහර ස්ථානවල සමාජවාදී සහ අරාජකවාදී සාමූහික ගොවිපලක් තිබිය හැකිය. මෙම සාමූහිකයන් අතර පවා, පරිමාණයේ විශාල විචලනයන් (එක් සාමූහිකයක වැසියන් 5,000 ක්, තවත් 50 ක්) සහ සන්දර්භය (විවිධ භෝග, ස්ථාන, දේශගුණය, නීති ආදිය) විය. පුළුල් ලෙස කිවහොත්, ප්‍රාදේශීය වෘත්තීය සමිතිකරුවන් (UGT, CNT හෝ දෙකම) විසින් සාමූහික පිහිටුවා ගන්නා ලද අතර, විවිධ වර්ගයේ නිෂ්පාදන (බෝග, ගව ආදී) සිට පරිපාලනය දක්වා නව ව්‍යවසායයේ විවිධ අංශ කළමනාකරණය කිරීම සඳහා නියෝජිතයන් පත් කරන ලද අතර නියෝජිතයින් එක්ව පිහිටුවා ගන්නා ලදී. සාමාන්‍ය සභාවක්, බොහෝ විට සාමූහිකයේ කම්කරුවන්ගේ (කාන්තාවන් ඇතුළුව නොවේ) මහා සභාවකට වගකිව යුතු ය, ඒවා සමහර විට නිතිපතා පිහිටුවා මාර්ගෝපදේශක භූමිකාවක් ඉටු කරන ලද අතර සමහර විට දිනකට අඩුවෙන් අවිධිමත් රැස්වීම් විය කාර්යභාරය. කුඩා වතු හිමියන් සඳහා සාමූහිකයට සම්බන්ධ වීම නාමිකව ස්වේච්ඡාවෙන් සිදු වූවක් (සහ බොහෝ දෙනෙක් ඇත්ත වශයෙන්ම එසේ කිරීමට තෝරා ගත්හ), නමුත් යම්කිසි බලහත්කාරයක් සම්බන්ධ වී ඇති අතර ස්වාධීනව සිටි අයට කිසිවකු සේවයේ යෙදවීමට ඉඩ නොදීම වැනි සීමා කිරීම් ද තිබෙන්නට ඇත. මෙම සාමූහිකයන් ඔවුන්ගේ මූලික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මූලධර්මවලට කෙතරම් දුරට සත්‍යව සිටියේද, නැතහොත් ප්‍රාදේශීය ඒකාධිපතියන්ගේ කුඩා රාජ්‍යයන් බවට පත් වූයේද යන්න වඩාත් දුෂ්කර ප්‍රශ්නයකි, එය අනිවාර්යයෙන්ම පුළුල් මතවාදී විවාදවලින් කිලිටි වී ඇත. තනි පුද්ගල සාමූහිකයන් ද, ස්වභාවිකව, විචල්‍ය ලෙස සාර්ථක වූ අතර, ඇතැමුන් දෝෂ දර්ශනයට ලක් වූ අතර, තවත් සමහරක් භාණ්ඩ හා නිෂ්පාදන රැස්කර ගැනීමෙන් ලාභ ලැබීමට උත්සාහ කළ ස්වයං-උනන්දුවක් ඇති පුද්ගලයින්ගේ සහභාගීත්වය විය. ඒ හා සමානව, සාමූහිකකරණයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නිෂ්පාදනය වැඩි වූවාද නැද්ද යන්න දේශීය සන්දර්භයන් සහ සාධක මත රඳා පැවතීම මෙන්ම කෘෂිකාර්මික අංශය මත යුද්ධයේ පුළුල් පීඩනය මත රඳා පවතී. ඔබේ ප්‍රශ්නයට අනුව නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම පිළිබඳ මා සතුව අඩු සෘජු තොරතුරු ඇති අතර, එය මෙම චිත්‍රය ද පිළිබිඹු කරයි යැයි මම සැක කරමි - දේශීය වශයෙන් සාමූහිකකරණය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය අනුව නීති සහ නීති වෙනස් ලෙස ස්ථාපිත කර බලාත්මක කිරීමට ඉඩ ඇත. මිලීෂියාවන් ද තරමක් මිශ්‍ර මල්ලක් විය. මුල් සිවිල් යුද්ධයේ ප්‍රධාන වශයෙන් නාගරික සටන් වලදී බොහෝ විට අසංවිධානාත්මක සහ ව්‍යාකූල විරුද්ධවාදීන්ට එරෙහිව ඔවුන් හොඳින් ක්‍රියා කළ අතර, වඩාත් සාම්ප්‍රදායික යුද්ධවලට මාරුවීම ඔවුන්ගේ පුහුණුව, උපකරණ සහ සංවිධානයේ ඌනතාවය හෙළිදරව් කළ අතර, අධික පාඩු හා අවසානයේ මිලීෂියාවන් විධිමත් කිරීම සිදු විය. සාම්ප්රදායික හමුදා ඒකක. අවම වශයෙන් න්‍යායාත්මකව, අරාජකවාදී මිලීෂියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන විය යුතු විය. කැටලෝනියාවේ පිහිටුවන ලද ආදිතම අරාජකවාදී මිලීෂියාවන්ගෙන් එකක් වන Durruti තීරුව, එක් ඉතිහාසඥයෙකු විසින් විස්තර කරන ලද්දේ: &gt; අරාජකවාදී පදනමක් මත සංවිධානය වී, මිනිසුන් දස දෙනෙකුගෙන් සමන්විත කණ්ඩායමක්, කණ්ඩායම් දහයක් *සෙන්චූරියක්*, සියල්ලෝම ඔවුන්ගේ නායකයින් තෝරා පත් කර ගත් අතර, පස් දෙනෙක් කණ්ඩායම් සහ *agrupación*. මෙම ආයතනවල නායකයින් විසින් තීරුවේ යුද කමිටුව පිහිටුවා ගත් අතර, මිලීෂියාව සමඟ පැමිණි නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකුගෙන් සමන්විත තාක්ෂණික හමුදා කවුන්සිලයේ තීරණ අනුමත කිරීමට සිදු විය. මූලික සූත්‍රය වෙනස් වුවද, මේ ආකාරයෙන් නියෝජිතයන් තෝරා ගැනීම සාමාන්‍ය දෙයක් බව පෙනේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නායකයින් තෝරා පත් කර ගැනීමෙන් ඔබ්බට ගියේය. සමහර අරාජකවාදී සටන්කාමීන් රාත්‍රියේදී කැණීම් කිරීම හෝ බැරැක්කවලට සීමා වීම වැනි තේරුමක් නැති මිලිටරිවාදයක් ලෙස පෙනෙන දෙයට සහභාගී වීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ. මිලිටරි නියෝග, විශේෂයෙන් මුල් මාසවල, බොහෝ විට සෘජු විධානවලට වඩා ඒත්තු ගැන්වීමේ තර්ක සහ සාධාරණීකරණයන් ලෙස ලියා ඇත, දෙවැන්න ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකි බව දැන සිටීමෙනි. එහෙත් සාමූහිකකරණයේ දී මෙන්ම, මෙහි ක්‍රීඩාවේ සුළු අනුකූලතාවයක් හෝ විධිමත් බවක් නොතිබූ අතර සමහර අරාජකවාදී තීරු කොල්ලකරුවන්ට වඩා තරමක් හොඳ වූවාට සැක නැත. මෙයින් අදහස් කළේ ප්‍රාදේශීය මිලීෂියාව කවුරුන්ද යන්න මත පදනම්ව, ඔබ අපේක්ෂා කළ හැකි යුක්තිය පිළිබඳ ප්‍රමිතීන් සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් වනු ඇති බවයි - සහ ඔබේ අපරාධය දේශපාලනික එකක් නම්, ප්‍රතිපත්තිගරුක අය පවා ප්‍රචණ්ඩත්වය භාවිතා කිරීමට පසුබට නොවනු ඇත. කොමියුනිස්ට්වාදය සමඟ ගැටුම පිළිබඳ ඔබේ අවසාන ප්‍රශ්නය වෙනත් පණුවන් ටින් එකකි, එය මම පහතින් ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමි!