I will assume that you mean Europe, and specifically Western Europe.

A walled city was a very tough nut to crack for any attacking force. A walled city would have the local militia, and quite likely at least a small garrison of professional soldiers under the employ of the liege. 

Now, an army needed to have overwhelming force if they were to attack a fortified city. Sun Tzu states that a three to one advantage is needed, but even that wasn't always enough. At the [Siege of Rhodes](_URL_0_), the Knights Hospitaller, numbering only about 3,500 knights and soldiers, held off 20,000 soldiers, including 3,000 janissaries of the Ottoman Empire. 

Obviously, the quality of the attacking and defending forces means a lot in a situation where one is actually going in in that fashion. Such a means, however, usually wasn't the case. Sending your men at the walls with ladders, rams, and towers was usually only done when the city HAD to be taken, usually because reinforcements were coming to help the defenders, or other such situations.

Typically, it would turn into a siege. Simply put, during a siege, the attackers were trying to wait out the defenders. If possible, entrances to the city would be blocked off, your own forces would entrench (protecting them from the defenders as well as possible reinforcements), and you would starve out the defenders. 

This was not always easy. Sometimes the attacking force could not block all points of supply, such as if the city were on the coast, had several gates, or the attacking force was small. Cities could hold out for months of years in this fashion. Many cities had their own sources of water such as wells within the walls for just such a situation. There were usually supplies inside for at least a short siege. Things could get pretty dire, however, with people eating horses and mules, and sometimes even people.

This isn't to say the situation was great for the attackers. Dysentery was very common with besiegers, and the risk of disease decimating an attacker was huge. In pre-modern armies, disease killed more soldiers than anything else by a huge margin. 

Attackers, as stated, also had to worry about reinforcements coming to aid the defenders. Often, besiegers would build a fortress around the city, made of wood or other materials, to protect themselves from defenders sallying forth or attempts to break the siege.

And, of course, the attackers had to worry about supply as well. During the First Crusade, the crusaders ran so low on supplies that they would cut meat from dead soldiers and horses and eat it.

If the defenders surrendered early, they might expect some mercy (ie not be killed in the streets). If they tried to fight it out, there was typically no mercy. Either way, looting was very common, and soldiers generally expected to supplement whatever pay they were given with this looting of cities.
ඔබ අදහස් කරන්නේ යුරෝපය සහ විශේෂයෙන් බටහිර යුරෝපය යැයි මම උපකල්පනය කරමි. පවුරකින් වට වූ නගරයක් ඕනෑම ප්‍රහාරක බලවේගයකට කැඩීමට ඉතා දුෂ්කර විය. තාප්පවලින් වට වූ නගරයක ප්‍රාදේශීය මිලීෂියාව සිටින අතර, අවම වශයෙන් ලයිජ්ගේ සේවය යටතේ වෘත්තීය සොල්දාදුවන්ගෙන් යුත් කුඩා බලකොටුවක් හෝ සිටිනු ඇත. දැන්, බලකොටු සහිත නගරයකට පහර දීමට නම් හමුදාවකට අතිමහත් බලයක් තිබිය යුතුය. Sun Tzu ප්‍රකාශ කරන්නේ තුනෙන් එක වාසියක් අවශ්‍ය නමුත් එය පවා සෑම විටම ප්‍රමාණවත් නොවන බවයි. [රෝඩ්ස් වැටලීමේ](_URL_0_), නයිට්වරු සහ සොල්දාදුවන් 3,500ක් පමණ වූ නයිට්ස් හොස්පිට්ලර් ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ ජනාකීර්ණ 3,000ක් ඇතුළුව සොල්දාදුවන් 20,000ක් රඳවා තබා ගත්තේය. පැහැදිලිවම, ප්‍රහාරක සහ ආරක්ෂා කරන බලවේගවල ගුණාත්මක භාවය බොහෝ දේ අදහස් කරන්නේ යමෙකු සැබවින්ම එම විලාසිතාවට යන තත්වයක් තුළ ය. කෙසේ වෙතත්, එවැනි මාධ්‍යයක් සාමාන්‍යයෙන් එසේ නොවීය. ඉණිමඟ, බැටළු සහ කුළුණු සහිත බිත්ති වෙත ඔබේ මිනිසුන් යැවීම සාමාන්‍යයෙන් සිදු කරනු ලැබුවේ නගරය අල්ලා ගැනීමට අවශ්‍ය වූ විට පමණි, සාමාන්‍යයෙන් ආරක්ෂකයින්ට උදව් කිරීමට ශක්තිමත් කිරීම් පැමිණෙන නිසා හෝ වෙනත් එවැනි තත්වයන් නිසා. සාමාන්යයෙන්, එය වැටලීමක් බවට පත් වනු ඇත. සරලව කිවහොත්, වැටලීමකදී, ප්‍රහාරකයින් ආරක්ෂකයින් එනතුරු බලා සිටීමට උත්සාහ කළහ. හැකි නම්, නගරයට පිවිසුම් අවහිර කරනු ඇත, ඔබේම හමුදාවන් (ආරක්ෂකයින්ගෙන් ඔවුන් ආරක්ෂා කිරීම මෙන්ම හැකි ශක්තිමත් කිරීම්) සහ ඔබ ආරක්ෂකයින් සාගින්නෙන් ඉවත් කරනු ඇත. මෙය සැමවිටම පහසු නොවීය. නගරය වෙරළ තීරයේ තිබේ නම්, ගේට්ටු කිහිපයක් තිබේ නම් හෝ ප්‍රහාරක බලකාය කුඩා නම් වැනි සමහර විට ප්‍රහාරක බලකායට සියලු සැපයුම් ස්ථාන අවහිර කිරීමට නොහැකි විය. නගරවලට මේ ආකාරයෙන් වසර මාස ගණනක් රැඳී සිටිය හැකිය. බොහෝ නගරවල එවැනි තත්වයක් සඳහා බිත්ති ඇතුළත ළිං වැනි ජල මූලාශ්ර තිබුණි. අඩුම තරමින් කෙටි වැටලීමක් සඳහා සාමාන්‍යයෙන් ඇතුළත සැපයුම් තිබුණි. කෙසේ වෙතත්, මිනිසුන් අශ්වයන් සහ කොටළුවන් අනුභව කිරීම සහ සමහර විට මිනිසුන් පවා නිසා දේවල් ඉතා භයානක විය හැකිය. ප්‍රහාරකයින්ට තත්වය විශිෂ්ට බව මින් අදහස් නොවේ. අතීසාරය වැටලීම් කරන්නන් අතර බහුලව දක්නට ලැබුණු අතර, ප්‍රහාරකයෙකු විනාශ කිරීමේ රෝග අවදානම විශාල විය. ප්‍රාග්-නූතන හමුදාවන්හිදී, රෝගය නිසා අන් සියල්ලටම වඩා සොල්දාදුවන් විශාල ප්‍රමාණයකින් මිය ගියේය. ප්‍රකාශ කළ පරිදි ප්‍රහාරකයන්ට ආරක්‍ෂකයන්ට ආධාර කිරීමට එන ශක්තිමත් කිරීම් ගැන ද කනස්සල්ලට පත් විය. බොහෝ විට, වැටලීම් කරන්නන් නගරය වටා බලකොටුවක් ගොඩනඟා, ලී හෝ වෙනත් ද්‍රව්‍ය වලින් සාදන ලද, ආරක්ෂකයින් ඉදිරියට එන විට හෝ වැටලීම බිඳ දැමීමට උත්සාහ කරයි. තවද, ඇත්ත වශයෙන්ම, ප්‍රහාරකයින්ට සැපයුම ගැනද කරදර විය යුතුය. පළමු කුරුස යුද්ධයේ දී, කුරුස යුද්ධ භටයන් සඳහා සැපයුම් ඉතා අඩු විය, ඔවුන් මියගිය සොල්දාදුවන් සහ අශ්වයන්ගෙන් මස් කපා ඒවා අනුභව කළහ. ආරක්ෂකයින් කලින් යටත් වූවා නම්, ඔවුන් යම් අනුකම්පාවක් බලාපොරොත්තු විය හැකිය (එනම් වීදිවල මරා නොදමනු ඇත). ඔවුන් එය සමඟ සටන් කිරීමට උත්සාහ කළහොත්, සාමාන්යයෙන් දයාවක් නැත. කෙසේ වෙතත්, කොල්ලකෑම ඉතා සුලභ වූ අතර, සොල්දාදුවන් සාමාන්‍යයෙන් අපේක්ෂා කළේ මෙම නගර කොල්ලය සමඟ ඔවුන්ට ලබා දෙන ඕනෑම වැටුපක් අතිරේක කිරීමට ය.