United States 1.0, the Articles of Confederation, was a strongly federalist system.  The central government in US1.0 could only act when the States were in consensus - which means each state had a veto on the actions of the whole country.

United States 2.0, the Constitution, is a system that combines a strong central government that acts not by consensus but by majority, meaning that states don't have a veto over anything.  However, it was designed with the core concept of "any power not specifically enumerated and delegated to the central government remains with the States".  When adopted most people understood that to mean the central government was strong, but strictly limited.  Outside those limits, it could not act or impose itself on the States, and the mechanism to expand the power of the central government was the Amendment process which was designed on purpose to require a very high degree of agreement (but still not consensus) between the States.

This was the compromise between people who wanted to retain the strong federalism of US1.0 with the anti-federalists who realized the government didn't work if it was tied to mandatory consensus.  

In the 1930s facing the emergency of the Great Depression the central government broke free of these limitations.  In a series of cases the Supreme Court reinterpreted the Commerce Clause of the Constitution to enable the Congress to legislate on any matter so long as the subject *might* cross state lines, or *might* impact interstate commerce.  Since that definition is effectively unlimited, it meant the central government could make a law about anything, and it is no longer bound by the "anything not delegated is restricted" logic of the original compromise.
එක්සත් ජනපදයේ 1.0, සම්මුතියේ ලිපි, දැඩි ෆෙඩරල්වාදී පද්ධතියකි. US1.0 හි මධ්‍යම රජයට ක්‍රියා කළ හැක්කේ ප්‍රාන්ත සම්මුතියක සිටින විට පමණි - එයින් අදහස් වන්නේ සෑම ප්‍රාන්තයකටම මුළු රටේම ක්‍රියා සම්බන්ධයෙන් නිෂේධ බලයක් තිබූ බවයි. එක්සත් ජනපද 2.0, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව, සම්මුතියෙන් නොව බහුතරයෙන් ක්‍රියා කරන ශක්තිමත් මධ්‍යම රජයක් ඒකාබද්ධ කරන පද්ධතියකි, එයින් අදහස් කරන්නේ ප්‍රාන්තවලට කිසිවක් සම්බන්ධයෙන් නිෂේධ බලයක් නොමැති බවයි. කෙසේ වෙතත්, එය නිර්මාණය කර ඇත්තේ &quot;විශේෂයෙන් ගණන් නොගත් සහ මධ්‍යම රජය වෙත පවරා නොමැති ඕනෑම බලයක් ප්‍රාන්තවල පවතී&quot; යන මූලික සංකල්පය සමඟිනි. සම්මත කරගත් විට බොහෝ දෙනා තේරුම් ගත්තේ මධ්‍යම රජය ශක්තිමත් නමුත් දැඩි ලෙස සීමා සහිත බවයි. එම සීමාවන්ට පිටින්, රාජ්‍යයන් මත ක්‍රියා කිරීමට හෝ පැනවීමට නොහැකි වූ අතර, මධ්‍යම ආණ්ඩුවේ බලය පුළුල් කිරීමේ යාන්ත්‍රණය වූයේ, අතර ඉතා ඉහළ එකඟතාවක් අවශ්‍ය වන පරිදි (නමුත් තවමත් සම්මුතියක් නොමැති) අරමුණින් සැලසුම් කරන ලද සංශෝධන ක්‍රියාවලියයි. ප්රාන්ත. අනිවාර්ය සම්මුතියකට බැඳුනහොත් රජය වැඩ නොකරන බව වටහා ගත් ෆෙඩරල් විරෝධීන් සමඟ US1.0 හි ශක්තිමත් ෆෙඩරල්වාදය රඳවා ගැනීමට අවශ්‍ය පුද්ගලයින් අතර ඇති වූ සම්මුතිය මෙය විය. මහා අවපාතයේ හදිසි අවස්ථාවට මුහුණ දුන් 1930 ගණන්වල මධ්‍යම ආන්ඩුව මෙම සීමාවන්ගෙන් මිදුනේය. නඩු මාලාවක දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වාණිජ වගන්තිය නැවත අර්ථකථනය කළේ විෂය *රාජ්‍ය සීමාවන් හරහා* හරස් විය හැකි තාක් කල් ඕනෑම කාරණයක් සම්බන්ධයෙන් නීති සම්පාදනය කිරීමට කොන්ග්‍රසයට හැකි වන පරිදි, හෝ * අන්තර් රාජ්‍ය වාණිජ්‍යයට * බලපෑම් කළ හැකිය. එම නිර්වචනය ඵලදායි ලෙස අසීමිත බැවින්, එයින් අදහස් කළේ මධ්‍යම රජයට ඕනෑම දෙයක් ගැන නීතියක් සෑදිය හැකි බවත්, එය තවදුරටත් මුල් සම්මුතියේ &quot;පවරනු නොලබන ඕනෑම දෙයක් සීමා කර ඇත&quot; යන තර්කයෙන් බැඳී නොමැති බවත්ය.