The short answer is that Egypt had better things to worry about than sticking its nose into Western Mediterranean affairs.

For most of the First Punic War (264-241), it was hardly clear that Rome would be victorious. The larger issue was that the Ptolemaic Kingdom had much more immediate threats than Rome. Magos, a brother of Ptolemy II (I believe) had declared himself king in Cyrenaica (around modern-day Benghazi, Libya). While not a major threat to Egypt itself, this was something of a distraction until halfway through PW1. More importantly, Egypt was preoccupied by the threat of Macedon and the Seleucid Empire. In short, between Cyrenaica to the west, Macedon stealing Ptolemaic islands in the Aegean, and the Seleucid threat to the east, there wasn't really a question of Egypt helping Carthage, whether or not they wanted to.

By the Second Punic War (218-201), Rome was clearly dominant, and Carthaginian successes were largely due to the brilliance of Hannibal, the incompetence of Roman leaders, and the alliance between Hannibal and Philip V of Macedon (throughout most of PW2, Rome was also fighting a concurrent war in Greece against the Macedonians). Furthermore, the Ptolemaic navy never really recovered from its defeat at the Battle of Andros in 245 in the Third Syrian War against the Seleucids, and they concentrated on land forces after that. With their focus on Seleucid territories in Asia, Egypt had no chance of projecting its power into the Western Mediterranean. They maintained a strict policy of neutrality.

(This is my first post here, and I hope it's helpful. I'm not a historian, just a lover of history who just finished reading "Roman and Hellenistic Naval Wars" by John D. Grainger. I imagine you'll get more complete answers from bonafide classicists.)
කෙටි පිළිතුර නම්, බටහිර මධ්‍යධරණී කටයුතුවලට නහය ඇලවීමට වඩා කරදර වීමට ඊජිප්තුවට හොඳ දේවල් තිබූ බවයි. පළමු පියුනික් යුද්ධයේ (264-241) බොහෝමයක් සඳහා, රෝමය ජයග්‍රහණය කරන බව පැහැදිලි නැත. විශාල ප්‍රශ්නය වූයේ රෝමයට වඩා ටොලමියානු රාජධානියට ක්ෂණික තර්ජන ඇති වීමයි. මාගෝස්, IIවන ටොලමිගේ (මම විශ්වාස කරන පරිදි) සහෝදරයෙකු වන සිරෙනයිකාහි (වර්තමාන ලිබියාවේ බෙන්ගාසි අවට) තමා රජු ලෙස ප්‍රකාශ කර ඇත. ඊජිප්තුවටම විශාල තර්ජනයක් නොවූවත්, මෙය PW1 හි අඩක් වන තුරුම බාධාවක් විය. වඩාත් වැදගත් දෙය නම්, ඊජිප්තුව මැසිඩෝනයේ සහ සෙලියුසිඩ් අධිරාජ්‍යයේ තර්ජනයට ලක්ව සිටීමයි. කෙටියෙන් කිවහොත් බටහිරින් පිහිටි සයිරෙනයිකා, මැසිඩෝනය ඒජියන් දූපත් වල ටොලමයික් දූපත් සොරකම් කිරීම සහ නැගෙනහිරින් සෙලියුසිඩ් තර්ජනය අතර ඊජිප්තුව ඔවුන්ට අවශ්‍ය වුවත් නැතත් කාර්තේජයට උදව් කිරීම ගැන ප්‍රශ්නයක් තිබුණේ නැත. දෙවන පියුනික් යුද්ධය (218-201) වන විට, රෝමය පැහැදිලිවම ආධිපත්‍යය දැරූ අතර, කාර්තජීනියානු ජයග්‍රහණ බොහෝ දුරට හේතු වූයේ හැනිබල්ගේ දීප්තිය, රෝම නායකයන්ගේ නොහැකියාව සහ මැසිඩෝනයේ හැනිබල් සහ ෆිලිප් V අතර සන්ධානය (PW2 හි බොහෝ දුරට) රෝමය ද මැසිඩෝනියානුවන්ට එරෙහිව ග්‍රීසියේ සමගාමී යුද්ධයක් කරමින් සිටියේය. තවද, සෙලියුසයිඩ්වරුන්ට එරෙහි තුන්වන සිරියානු යුද්ධයේදී 245 දී ඇන්ඩ්‍රොස් සටනේදී ලැබූ පරාජයෙන් ටොලමියානු නාවික හමුදාව කිසි විටෙකත් යථා තත්ත්වයට පත් නොවූ අතර ඉන් පසුව ඔවුන් ගොඩබිම් හමුදා කෙරෙහි අවධානය යොමු කළහ. ආසියාවේ සෙලියුසිඩ් ප්‍රදේශ කෙරෙහි ඔවුන්ගේ අවධානය යොමු කිරීමත් සමඟ ඊජිප්තුවට බටහිර මධ්‍යධරණී මුහුදට තම බලය ප්‍රක්ෂේපණය කිරීමට අවස්ථාවක් නොතිබුණි. ඔවුන් දැඩි මධ්‍යස්ථ ප්‍රතිපත්තියක් පවත්වාගෙන ගියා. (මෙය මෙහි මගේ පළමු සටහන වන අතර, එය ප්‍රයෝජනවත් වේ යැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි. මම ඉතිහාසඥයෙකු නොව, ඉතිහාසයට ඇලුම් කරන්නෙක් පමණක් වන ජෝන් ඩී. ග්‍රේන්ගර් විසින් &quot;රෝම සහ හෙලනිස්ටික් නාවික යුද්ධ&quot; කියවා අවසන් කළෙමි. ඔබට තවත් ලැබෙනු ඇතැයි මම සිතමි. සම්භාව්‍ය සම්භාව්‍යවාදීන්ගෙන් සම්පූර්ණ පිළිතුරු.)