ATP is fairly large, and it's purine functionality would make it difficult to enter the cell without transport. Outside of the cell it acts as a signalling molecule, which plays a role in regulating heart rate, blood coagulation, and inflammatory/immune response. The metabolic byproducts of ATP degradation are also signalling molecules, and would have their own psysiological effects.

So, in short, not much would make it into your cells as usable energy, and it would likely feel more like getting poisoned than a sugar rush, depending on how much you injected. 


See: [This review](_URL_0_) and [this paper](_URL_1_)
ATP තරමක් විශාල වන අතර එහි පියුරීන් ක්‍රියාකාරිත්වය නිසා ප්‍රවාහනයකින් තොරව සෛලයට ඇතුළු වීම අපහසු වේ. සෛලයෙන් පිටත එය හෘද ස්පන්දන වේගය, රුධිර කැටි ගැසීම සහ ගිනි අවුලුවන / ප්‍රතිශක්තිකරණ ප්‍රතිචාරය නියාමනය කිරීමේ කාර්යභාරයක් ඉටු කරන සංඥා අණුවක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. ATP ක්ෂය වීමේ පරිවෘත්තීය අතුරු ඵල ද සංඥා අණු වන අතර, ඒවායේම මනෝවිද්‍යාත්මක බලපෑම් ඇති කරයි. එබැවින්, කෙටියෙන් කිවහොත්, එය භාවිතා කළ හැකි ශක්තියක් ලෙස ඔබේ සෛල තුළට බොහෝ දේ ලබා නොදෙන අතර, ඔබ එන්නත් කළ ප්‍රමාණය අනුව, එය සීනි රෂ් එකකට වඩා විෂ වීම වැනි හැඟීමක් ඇති වේ. බලන්න: [මෙම සමාලෝචනය](_URL_0_) සහ [මෙම පත්‍රිකාව](_URL_1_)