I would contend that there were elements of both sides of the argument in warfare in pre-modern Europe. On the one hand there was a level of belief extant in that period that is almost unimaginable to a modern person. This served as the basis for the mass appeal for events like the crusades and the wars of religion. Moreover events such as the relative ferocity of the wars of religion are hard to reconcile without recourse to religion as a causative factor.

On the other hand you have an entirely valid point. Many rulers cynically used religion as one leaver to control both their own populaces and justify their expansion. A good example of this would be the actions of the French kings regarding the Avignon papacy. By `protecting`the Popes in their kingdoms the Kings of France extracted many favors and advantages at a low cost. And their opposition to the eventual return to Rome of the papacy points to a motive other then  the purely religious.

However at the end of the day we should be aware of our biases. Even the most religious modern historian has a hard time getting into the mindset of the absolute belief that many in the period experienced. This makes it very easy to dismiss the religious aspect of the period. However equally we should not romanticise the past, the Kings and other powerful people of the period were not any stupider then our current leaders. They were able to make decision that were based on self interest even in religious matters. But my readings indicate to me that as a significant factor in these decision was religion.
පූර්ව-නූතන යුරෝපයේ යුද්ධයේදී තර්කයේ දෙපැත්තේම අංග තිබූ බව මම තර්ක කරමි. එක් අතකින් නූතන පුද්ගලයෙකුට සිතාගත නොහැකි මට්ටමක් එම යුගයේ පැවතුනි. කුරුස යුද්ධ සහ ආගමික යුද්ධ වැනි සිදුවීම් සඳහා මහජන ආයාචනය සඳහා පදනම ලෙස මෙය සේවය කළේය. එපමනක් නොව, ආගමික යුද්ධවල සාපේක්ෂ රුදුරු බව වැනි සිදුවීම් හේතුකාරක සාධකයක් ලෙස ආගම නොසලකා හැරීම දුෂ්කර ය. අනෙක් අතට ඔබට සම්පූර්ණයෙන්ම වලංගු කරුණක් ඇත. බොහෝ පාලකයන් නරුම ලෙස තම ජනගහන දෙකම පාලනය කිරීමට සහ ඔවුන්ගේ ව්‍යාප්තිය සාධාරණීකරණය කිරීමට ආගම එක අත්හැරීමක් ලෙස භාවිතා කළහ. මෙයට හොඳ උදාහරණයක් වනුයේ අවිග්නොන් පාප් පදවිය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රංශ රජවරුන්ගේ ක්‍රියාකලාපයයි. ප්‍රංශයේ රජවරු පාප්වරුන් ඔවුන්ගේ රාජධානි තුළ &#39;ආරක්ෂා කිරීම&#39; මගින් අඩු වියදමකින් බොහෝ අනුග්‍රහයන් සහ වාසි ලබා ගත්හ. පාප් පදවියේ රෝමයට ආපසු පැමිණීමට ඔවුන්ගේ විරුද්ධත්වය පෙන්නුම් කරන්නේ වෙනත් චේතනාවක් පසුව සම්පූර්ණයෙන්ම ආගමික ය. කෙසේ වෙතත් දවස අවසානයේදී අපගේ පක්ෂග්‍රාහීත්වය පිළිබඳව අප දැනුවත් විය යුතුය. වඩාත්ම ආගමික නූතන ඉතිහාසඥයාට පවා කාලපරිච්ඡේදයේ බොහෝ දෙනා අත්විඳින ලද නිරපේක්ෂ විශ්වාසයේ මානසිකත්වයට පිවිසීමට අපහසුය. මෙම කාල පරිච්ඡේදයේ ආගමික අංගය බැහැර කිරීම ඉතා පහසු කරයි. කෙසේ වෙතත් අප අතීතය රොමෑන්ටිකීකරණය නොකළ යුතුය, එවකට සිටි රජවරුන් සහ අනෙකුත් බලවතුන් අපගේ වත්මන් නායකයින් තරම් මෝඩ නොවීය. ආගමික කටයුතුවලදී පවා ආත්මාර්ථකාමී ලෙස තීරණ ගැනීමට ඔවුහු සමත් වූහ. නමුත් මගේ කියවීම් මට පෙනී යන්නේ මෙම තීරණයේ සැලකිය යුතු සාධකයක් ලෙස ආගම බවයි.