Diffusion is caused by the random movement of particles; anything with energy moves and shakes a little. From this random moving and shaking, it is much more likely that things get further apart from each other, so they do. This is simply because if they _can_ move in all possible directions, what are the chances that each will move toward those that are similar, even after bouncing into each other?

Osmosis is a little trickier. Whilst it can possibly be explained using entropy and whatnot, I like to imagine it like this: in order for something to be dissolved in water, water needs to be able to bond with with it, and stick to it. Most of these things, like salts or sugars, tend to be either larger than water, or quite charged. This means they find it very difficult to pass through the fatty membranes of cells. So, if the water is 'stuck' to them and bonding with them, it is less likely to pass through the barrier as well. Water that has fewer things to bind to will be freer to pass through the membrane. In this way, water always seems to move towards things it likes to bind with, simply because going the other way is harder.

An inverse example of this is salt channels in membranes. They work by binding to the salt ion in the same way water does, replacing the bonds it would have to break to pass through. Because the bonds are being replaced, it is not energetically unfavourable for it to pass through. In this way, you can also think of the bonds 'pulling' the salt ions through, or the water being pulled back by the things it binds with.

*TL;DR:* 1) things move around randomly. 'Away' direction happens more often.
2) water is sticky. It sticks to stuff. More stuff=more stuck= less moving through things.

Source: I study chemistry at uni
අංශුවල අහඹු චලනය හේතුවෙන් විසරණය සිදු වේ; ශක්තිය ඇති ඕනෑම දෙයක් චලනය වන අතර ටිකක් සෙලවෙයි. මෙම අහඹු චලනයෙන් සහ සෙලවීමෙන්, දේවල් එකිනෙකින් දුරස් වීමට බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත, එබැවින් ඔවුන් එසේ කරයි. මෙයට හේතුව ඔවුන්ට හැකි සෑම දිශාවකටම _ ගමන් කළ හැකි නම්, එකිනෙකාට පැන්නීමෙන් පසුව පවා සමාන ඒවා දෙසට ගමන් කිරීමට ඇති අවස්ථා මොනවාද? Osmosis ටිකක් උපක්‍රමශීලීයි. එය එන්ට්‍රොපි සහ කුමක් හෝ භාවිතයෙන් පැහැදිලි කළ හැකි වුවද, මම එය මෙසේ සිතීමට කැමැත්තෙමි: යමක් ජලයේ දිය වීමට නම්, ජලයට එය සමඟ බැඳීමට සහ එයට ඇලී සිටීමට හැකි විය යුතුය. ලවණ හෝ සීනි වැනි මෙම බොහෝ දේ ජලයට වඩා විශාල හෝ තරමක් ආරෝපණය වේ. මෙයින් අදහස් කරන්නේ සෛලවල මේද පටල හරහා ගමන් කිරීම ඔවුන්ට ඉතා අපහසු බවයි. එබැවින් ජලය ඒවාට &#39;ඇලවී&#39; ඒවා සමඟ බැඳී ඇත්නම්, එය බාධකය හරහාද ගමන් කිරීමට ඇති ඉඩකඩ අඩුය. බැඳීමට අඩු දේවල් ඇති ජලය පටලය හරහා ගමන් කිරීමට වඩා නිදහස් වේ. මේ ආකාරයෙන්, ජලය සෑම විටම එය බැඳීමට කැමති දේ දෙසට ගමන් කරන බව පෙනේ, හුදෙක් අනෙක් මාර්ගයට යාම දුෂ්කර බැවිනි. මෙයට ප්රතිලෝම උදාහරණයක් වන්නේ පටලවල ලුණු නාලිකා වේ. ඒවා ක්‍රියා කරන්නේ ජලය සිදු කරන ආකාරයටම ලවණ අයනයට බන්ධනය කිරීමෙනි, එය හරහා යාමට බිඳ දැමිය යුතු බන්ධන ප්‍රතිස්ථාපනය කරයි. බන්ධන ප්‍රතිස්ථාපනය වෙමින් පවතින බැවින්, එය හරහා ගමන් කිරීම ශක්තිජනක ලෙස අහිතකර නොවේ. මේ ආකාරයෙන්, බන්ධන ලවණ අයන හරහා &#39;ඇදීම&#39; හෝ එය බැඳෙන දේ මගින් ජලය ආපසු ඇද ගැනීම ගැනද ඔබට සිතිය හැකිය. *TL;DR:* 1) දේවල් අහඹු ලෙස චලනය වේ. &#39;ඉවතට&#39; දිශාව බොහෝ විට සිදු වේ. 2) ජලය ඇලෙන සුළුය. එය දේවල් වලට ඇලී සිටී. වැඩිපුර stuff=වැඩි හිරවීම= දේවල් හරහා ගමන් කිරීම අඩුයි. මූලාශ්‍රය: මම විශ්වවිද්‍යාලයේ රසායන විද්‍යාව ඉගෙන ගන්නවා