Looting by the US military during World War II fell into several categories, which can broadly be grouped as the 'legal' and 'illegal', even if lines might have blurred at times. First and foremost it can be said that the War Department maintained an official policy, laid out and periodically refined by a series of Circulars released during the war and subsequent occupation, which defined what was not allowed to be taken, but also what was considered fair game, and even further, with the latter, actively facilitated the acquisition and transportation home of those items for the troops.

**Policy**

The policy with regards to war trophies gave troops a fair amount of latitude as long as they followed the key limitations, which can broadly be said to be those which required following the Geneva Convention, and military necessities. With regards to the former, this mainly related to the possessions of POWs, with the policy being that "*all personal effects and objects of person use - except arms, horses, military equipment, and military papers - shall remain in the possession of prisoners of war, as well as metal helmets and gas masks [until in a place where no longer needed for protection*". Any money was supposed to be accounted for, with the POW provided a receipt, and no identification documents, medals, insignia, etc. were allowed to be taken from those captured, or from the dead. These *could* be bartered for or bought, however, which was considered lawful, and similarly if found on the battlefield, such items were also fair game. 

The general rule to be followed on the battlefield was that "*under no circumstances may war trophies include any item which in itself is evidence of disrespectful treatment of the enemy dead"*. As for the restrictions of military necessity, explosives were prohibited, as were *"Items of which the value as trophies [...] is outweighed by their usefulness in the service or for research or for training [...] or their value as critical scrap material".* Military property, it in theory all became property of the US government (or whichever power had defeated the enemy in that region), and as long as the value was negligible, there was no harm in allowing soldiers to requisition it themselves. The best 'finds' were military depots, where almost everything was essentially considered fair game: "a looter's heaven" was what war correspondent termed the German military supply center at Cherbourg, which provided a rich haul in both food and goods, and no soldiers owning them to complicate possession either. In an effort to dissuade looting, Gen. Bradley promised every soldier involved in the operation would be given two bottles of wine and three more of liquor, but it has by no means entirely effective in earning the patience of the troops.

**Realities**

To be sure, none of the restrictions or inducements were necessarily a deterrent. Such as with the recollection of Robert Russell, of the 84th Infantry, who remembered veterans cutting the fingers off dead Germans to remove stuck rings, or Eugene Sledge who told of 'harvesting gold teeth' from the dead Japanese, and the routine checking of packs and pockets for anything interesting to take home. Soldiers would often violate these rules, and there was very little that could be done unless caught in the act, little proof one way or the other that, say, a medal hadn't been bought from a POW. Even if caught rifling through pockets, it was easy to claim one was searching for intelligence material, an allowable goal which in reality did at times bear fruit. And of course beyond that it was not like officers - who were tasked with enforcing both the 'letter and the spirit', weren't partaking at times as well. Frank Miller, of the 36th Infantry Division, recalled coming into competition with his own captain over a camera (German Leicas were a very premium prize) that was discovered while rifling through the body of a dead German officer. 

Many officers, whether they partook or not, were willing to turn a blind eye to anything not overly egregious, believing "that hat the soldiers were entitled to a tangible share in the victory." And for those who did partake it was much easier to get away with the less scrupulous looting. Officers were more likely than soldiers to be the ones sending home fancy items such as china or silverware, pilfered from the fine mansions in which they were billeted during the war and later the occupation. Although most officers were not in the ranks of such looters, those who did yield to temptation were, in the words of Raymond Gantter, "the most ruthless, avaricious looters of all" due to their position and unprecedented access.

Even civilians - friend or foe - were not necessarily safe, especially if abandoned, but once in Germany, the less restrained GIs were hardly deterred by someone being home. In his journal from the war, Charles Lindbergh observed that "our soldiers have learned that if they walk up to a German house with rifle over shoulder and demand cameras and field glasses, they are quite likely to get some". In any case though, no wine cellar in the path of the Allies - whether Tunisia, France, or Germany - was safe if stumbled upon, and such finds also represented one of the more favored type of looting, especially for combat soldiers. 

On the move, with no real place to stash items, unable to carry much extra with them, and wary of what might happen to themselves if captured with German good on their person to boot (a fear they knew well given how *they* treated German prisoners found with American items on their person), food and drink was a much better 'find' in the field than something large and bulky, and could generally be justified as 'foraging', or by leaving the unwanted C/K-rations in their place as a hardly-equal recompense for the fresh eggs or meat. Although correspondents such as Homer Bigart put a positive spin on this, relating to readers that "the country seems rich in melons and vegetables, and the farmers eagerly share their bread and wine", this was hardly always the case in reality. 

Don Loth, of the 12th Armored, recalled how looting was more 'redistribution' as heavy items (French or German) would be picked up in one locale, only to be dumped by the wayside at the next. During the advance through Europe, it was the men to the rear, less burdened by those limitations, who would hold onto their souvenirs, and for the combat soldiers, it was only once they moved to occupation duty that they had more opportunity to hold onto what they had found. In the 506th PIR, for instance, the Regimental HQ had the apparent motto of "You shoot 'em, We loot 'em". For the basic grunts at the front lines, small but flashy items were at a premium during the war, as a *Heer* belt-buckle or some fancy jewelry, for instance, was much easier to hold onto than a Mauser. Recalling an accordion that he had found, Jack Sacco related its quick demise in the combat zone:

 > We were walking through the streets toward the city center, weighed down with our spoils, when I felt the wind of a bullet as it flew inches past my head. I instinctively fell to the ground face first. The accordion made a loud groaning sound as it landed heavily on top of me. [...]

 > As far as we could figure, the woman [sniper] had gotten off two shots before being killed. The first had narrowly missed my head, and the second had mortally wounded the accordion.

As mentioned before, civilian houses which were chosen to provide billeting or command posts for officers were often the worst hit in terms of looting, those officers who did choose to loot having less oversight over their pilfering than enlisted men, and more opportunity to hold onto their loot, with access to jeeps and trucks. They were also happy to 'take those bulky items off your hands' when they knew a GI was too overloaded, such as a fine double-barreled shotgun that Raymond Gantter ruefully remembered losing to an officer who he initially through was offering too simply hold on to it for him, while Ralph Bennett recalled an incident at Berchtesgaden in the final days of the war:

 > On the way down we came across a dining set all marked with an eagle sitting on a swastika between the initials “A – H.” I picked up the solid silver service and was on my way back to Göring’s house when we were stopped by a major in a command car who asked, “What have you got there, sergeant?” I told him it was a souvenir but he snapped back, “Nope, that’s loot; you know the rules – hand it over!” As Spence and I were sheepishly walking away another officer, a colonel, approached the major and did exactly the same thing. RHIP: Rank Has Its Privileges. No doubt about it.

**Prevention and Punishment**

The Army did *try* to prevent looting of civilians, especially in liberated territory such as France or the Netherlands, where the Americans were supposed to be coming in as saviors. Although at least in liberated territory serious violations of civilian property were rare and practiced by a very small minority, such acts were still enough to give the impression to many French of Belgians that Americans were uncouth conquerors themselves. 

I/IV
දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී එක්සත් ජනපද හමුදාව විසින් කොල්ලකෑම කාණ්ඩ කිහිපයකට වැටුණු අතර, ඒවා &#39;නීත්‍යානුකූල&#39; සහ &#39;නීති විරෝධී&#39; ලෙස පුළුල් ලෙස කාණ්ඩගත කළ හැකිය, සමහර විට රේඛා බොඳ වී තිබිය හැක. ප්‍රථමයෙන් සහ ප්‍රධාන වශයෙන්, යුධ දෙපාර්තමේන්තුව නිල ප්‍රතිපත්තියක් පවත්වා ගෙන ගිය බවත්, යුද්ධයේදී සහ පසුව ආක්‍රමණයේදී නිකුත් කරන ලද චක්‍රලේඛ මාලාවකින් වරින් වර පිරිපහදු කළ බවත්, ගැනීමට ඉඩ නොදෙන දේ පමණක් නොව සාධාරණ යැයි සැලකෙන දේ ද නිර්වචනය කළ බවත් පැවසිය හැකිය. ක්රීඩාව, සහ ඊටත් වඩා, පසුව, හමුදා සඳහා එම භාණ්ඩ අත්පත් කර ගැනීම සහ නිවස වෙත ප්රවාහනය කිරීම සඳහා ක්රියාකාරීව පහසුකම් සලසා ඇත. **ප්‍රතිපත්තිය** ජිනීවා සම්මුතියට අනුව අවශ්‍ය වූ ප්‍රධාන සීමාවන් සහ මිලිටරි අවශ්‍යතා ලෙස පුළුල් ලෙස පැවසිය හැකි ප්‍රධාන සීමාවන් අනුගමනය කරන තාක් කල්, යුද කුසලාන සම්බන්ධ ප්‍රතිපත්තිය, හමුදාවන්ට සාධාරණ අක්ෂාංශ ප්‍රමාණයක් ලබා දුන්නේය. කලින් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, මෙය ප්‍රධාන වශයෙන් යුද හමුදා භාරකරුවන්ගේ දේපළවලට සම්බන්ධ වන අතර, ප්‍රතිපත්තිය වන්නේ &quot;*ආයුධ, අශ්වයන්, හමුදා උපකරණ සහ හමුදා පත්‍රිකා හැර - සියලු පුද්ගලික බලපෑම් සහ පුද්ගල භාවිතයේ වස්තු - සිරකරුවන් සන්තකයේ පවතිනු ඇති බවයි. යුද්ධයේ, මෙන්ම ලෝහ හිස්වැසුම් සහ ගෑස් ආවරණ [ආරක්ෂාව සඳහා තවදුරටත් අවශ්‍ය නොවන ස්ථානයක දක්වා*&quot;. අත් අඩංගුවට ගත් අයගෙන් හෝ මියගිය අයගෙන් කිසිදු හැඳුනුම් ලේඛන, පදක්කම්, ලාංඡන යනාදිය ලබා ගැනීමට, යුද හමුදාවේ කුවිතාන්සියක් සපයා, ඕනෑම මුදලක් ගිණුම්ගත කළ යුතු විය. මේවා නීත්‍යනුකූල ලෙස සලකනු ලැබූ නමුත්, කෙසේ වෙතත්, මේවා හුවමාරු කර ගැනීමට හෝ මිල දී ගැනීමට හැකි විය. යුධ පිටියේදී අනුගමනය කළ යුතු සාමාන්‍ය රීතිය වූයේ &quot;*කිසිම තත්වයක් යටතේ වුවද මිය ගිය සතුරාට අගෞරවයක් ලෙස සලකන බවට සාක්ෂියක් වන කිසිදු අයිතමයක් යුද කුසලානවල ඇතුළත් නොකළ යුතුය&quot;* යන්නයි. මිලිටරි අවශ්‍යතාවයේ සීමා කිරීම් සම්බන්ධයෙන්, පුපුරණ ද්‍රව්‍ය තහනම් කරන ලදී, *&quot;කුසලාන ලෙස වටිනාකම [...] සේවයේ හෝ පර්යේෂණ සඳහා හෝ පුහුණුව සඳහා ඇති ප්‍රයෝජනයට වඩා වැඩි වේ [...] හෝ ඒවායේ වටිනාකම &quot;විවේචනාත්මක අබලි ද්‍රව්‍ය ලෙස&quot;.* මිලිටරි දේපල, න්‍යායාත්මකව එය සියල්ල එක්සත් ජනපද ආන්ඩුවේ දේපල බවට පත් විය (හෝ එම කලාපයේ සතුරා පරාජය කරන ලද කුමන බලයක් වුවද), සහ වටිනාකම නොසැලකිය හැකි තාක් කල්, සොල්දාදුවන්ට ඉඩ දීමෙන් හානියක් නැත. එය තමන් විසින්ම ඉල්ලා සිටින්න. හොඳම &#39;සොයාගැනීම්&#39; වූයේ සෑම දෙයක්ම පාහේ සාධාරණ ක්‍රීඩාවක් ලෙස සැලකූ හමුදා ගබඩාවන්ය: &quot;කොල්ලකාරයාගේ ස්වර්ගය&quot; යනු යුද වාර්තාකරු විසින් චර්බර්ග්හි ජර්මානු හමුදා සැපයුම් මධ්‍යස්ථානය ලෙස හැඳින්වූ අතර එය ආහාර සහ භාණ්ඩ යන දෙකින්ම පොහොසත් ප්‍රමාණයක් ලබා දුන් අතර සොල්දාදුවන් නැත. එක්කෝ සන්තකයේ සංකීර්ණ කිරීම සඳහා ඒවා අයිති කර ගැනීම. කොල්ලකෑම වැලැක්වීමේ උත්සාහයක් ලෙස, ජෙනරාල් බ්‍රැඩ්ලි මෙහෙයුමට සම්බන්ධ සෑම සොල්දාදුවෙකුටම වයින් බෝතල් දෙකක් සහ තවත් මත්පැන් තුනක් ලබා දෙන බවට පොරොන්දු වූ නමුත් එය භටයින්ගේ ඉවසීම උපයා ගැනීමට කිසිසේත්ම ප්‍රතිඵලදායක නොවේ. **යථාර්ථයන්** සහතික වීමට නම්, කිසිදු සීමාවක් හෝ පෙළඹවීමක් අවශ්‍යයෙන්ම බාධාවක් නොවීය. 84 වැනි පාබල හමුදාවේ රොබට් රසල්ගේ මතකය සමඟ, සිරවී ඇති මුදු ඉවත් කිරීම සඳහා මියගිය ජර්මානු ජාතිකයින්ගේ ඇඟිලි කපා දැමූ ප්‍රවීණයන් සිහිපත් කිරීම හෝ මියගිය ජපන් ජාතිකයන්ගෙන් &#39;රන් දත් නෙලීම&#39; ගැන පැවසූ ඉයුජින් ස්ලෙජ් සහ සාමාන්‍ය ඇසුරුම් පරීක්ෂා කිරීම වැනි සහ ගෙදර ගෙන යාමට රසවත් ඕනෑම දෙයක් සඳහා සාක්කු. සොල්දාදුවන් බොහෝ විට මෙම නීති කඩ කරන අතර, ක්‍රියාවට හසු වුවහොත් මිස කළ හැකි දේ ඉතා අල්පය, එක් ආකාරයකින් හෝ වෙනත් ආකාරයකින්, යුද හමුදා භාරකරුවෙකුගෙන් පදක්කමක් මිල දී ගෙන නොතිබූ බවට සාක්ෂි නැත. සාක්කු හරහා රයිෆල් කිරීම හසු වුවද, යමෙකු බුද්ධි තොරතුරු සොයන බව පැවසීම පහසු විය, එය ඉඩ දිය හැකි ඉලක්කයක් වන අතර එය යථාර්ථයේ දී ඵල දරයි. ඇත්ත වශයෙන්ම ඉන් ඔබ්බට එය &#39;ලිපිය සහ ආත්මය&#39; යන දෙකම බලාත්මක කිරීමට පැවරී ඇති නිලධාරීන් මෙන් නොව, සමහර අවස්ථාවලදී සහභාගී නොවීය. 36 වන පාබල සේනාංකයේ ෆ්‍රෑන්ක් මිලර්, මියගිය ජර්මානු නිලධාරියෙකුගේ සිරුර හරහා රයිෆල් කිරීමේදී සොයාගත් කැමරාවක් (ජර්මානු ලයිකාස් ඉතා උසස් ත්‍යාගයක් විය) හරහා ඔහුගේම කපිතාන්වරයා සමඟ තරඟයට පැමිණි බව සිහිපත් කළේය. බොහෝ නිලධාරීන්, ඔවුන් සහභාගී වුවත් නැතත්, ඕනෑවට වඩා අශෝභන නොවන ඕනෑම දෙයකට ඇස් වසා ගැනීමට කැමති වූයේ, &quot;ජයග්‍රහණයේ ප්‍රත්‍යක්ෂ කොටසකට සොල්දාදුවන්ට හිමිකම් ඇති බව&quot; විශ්වාස කරමිනි. සහ සහභාගී වූ අයට අඩු සූක්ෂම කොල්ලකෑමෙන් ගැලවීම වඩාත් පහසු විය. යුද්ධයේදී සහ පසුව වාඩිලාගැනීමේදී ඔවුන් බිල්පත් කරන ලද සියුම් මන්දිරවලින් සොරකම් කරන ලද චීනය හෝ රිදී භාණ්ඩ වැනි විසිතුරු භාණ්ඩ නිවසට එවන්නේ සොල්දාදුවන්ට වඩා නිලධාරීන් විය හැකිය. බොහෝ නිලධාරීන් එවැනි මංකොල්ලකෑම්කරුවන්ගේ ශ්‍රේණියේ නොසිටියද, පෙළඹවීම්වලට යටත් වූ අය, ඔවුන්ගේ තනතුර සහ පෙර නොවූ විරූ ප්‍රවේශය හේතුවෙන්, රේමන්ඩ් ගැන්ටර්ගේ වචනවලින් කිවහොත්, &quot;සියල්ලටම වඩා කුරිරු, රුදුරු කොල්ලකරුවන්&quot; විය. සිවිල් වැසියන් පවා - මිතුරා හෝ සතුරා - අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ආරක්ෂිත නොවේ, විශේෂයෙන් අතහැර දැමුවහොත්, නමුත් වරක් ජර්මනියේ දී, අඩු සංයමයකින් යුත් GI යමෙකු නිවසේ සිටීම නිසා කිසිසේත්ම වලක්වනු නොලැබේ. චාල්ස් ලින්ඩ්බර්ග් යුද්ධය පිළිබඳ ඔහුගේ සඟරාවේ නිරීක්ෂණය කළේ &quot;අපේ සොල්දාදුවන් ජර්මානු නිවසකට උරහිසට උඩින් රයිෆලය රැගෙන ගොස් කැමරා සහ ක්ෂේත්‍ර වීදුරු ඉල්ලා සිටියහොත් ඔවුන්ට ඒවා ලබා ගැනීමට බොහෝ දුරට ඉඩ ඇති බව ඉගෙන ගෙන ඇති&quot; බවයි. කෙසේ වෙතත්, මිත්‍ර පාක්ෂිකයින්ගේ මාවතේ කිසිදු වයින් බඳුනක් - ටියුනීසියාව, ප්‍රංශය හෝ ජර්මනිය වේවා - පැකිලී ගියහොත් ආරක්ෂිත නොවූ අතර, එවැනි සොයාගැනීම් විශේෂයෙන් සටන් සොල්දාදුවන් සඳහා වඩාත් කැමති කොල්ලකෑම් වලින් එකකි. ගමනේදී, භාණ්ඩ ගබඩා කිරීමට සැබෑ ස්ථානයක් නොමැතිව, ඒවා සමඟ වැඩිපුර රැගෙන යාමට නොහැකි වීම, සහ ජර්මානු භාණ්ඩ සමඟ තම පුද්ගලයාට බූට් කිරීමට හසු වුවහොත් තමන්ට සිදු විය හැකි දේ ගැන කල්පනාකාරී වීම (ඔවුන්* සලකන ආකාරය අනුව ඔවුන් හොඳින් දැන සිටි බියකි. ජර්මානු සිරකරුවන් ඔවුන්ගේ පුද්ගලයා මත ඇමරිකානු භාණ්ඩ තිබී සොයා ගන්නා ලදී), ආහාර පාන ක්ෂේත්‍රයේ විශාල හා විශාල දෙයකට වඩා හොඳ &#39;සොයා ගැනීමක්&#39; වූ අතර, සාමාන්‍යයෙන් &#39;ආහාර සෙවීම&#39; ලෙස හෝ අනවශ්‍ය සී/කේ සලාක අත්හැරීමෙන් යුක්ති සහගත කළ හැකිය. ඔවුන්ගේ ස්ථානයේ නැවුම් බිත්තර හෝ මස් සඳහා කිසිසේත්ම සමාන නොවන වන්දියක් ලෙස. හෝමර් බිගාර්ට් වැනි වාර්තාකරුවන් මේ පිළිබඳව ධනාත්මක ප්‍රකාශයක් කළද, &quot;රට කොමඩු සහ එළවළු වලින් පොහොසත් බව පෙනේ, ගොවීන් ඔවුන්ගේ පාන් සහ වයින් ඉතා උනන්දුවෙන් බෙදා ගනී&quot; යනුවෙන් පාඨකයන්ට සම්බන්ධ වුවද, යථාර්ථයේ දී මෙය කිසිසේත්ම සිදු නොවේ. බර භාණ්ඩ (ප්‍රංශ හෝ ජර්මානු) එක් ප්‍රදේශයකින් අහුලා, ඊළඟ ස්ථානයෙන් පාර අයිනේ දමා යන බැවින් කොල්ලකෑම වඩාත් &#39;නැවත බෙදා හැරීමක්&#39; වූ ආකාරය 12 වන සන්නාහ සන්නද්ධ කණ්ඩායමේ ඩොන් ලොත් සිහිපත් කළේය. යුරෝපය හරහා ඉදිරියට යන අතරතුර, එම සීමාවන්ගෙන් අඩු බරක් ඇති, ඔවුන්ගේ සිහිවටන අල්ලාගෙන සිටින පිරිමින් වූ අතර, සටන් සොල්දාදුවන් සඳහා, ඔවුන් රැකියා රාජකාරියට ගිය පසු පමණක් ඔවුන්ට අල්ලා ගැනීමට වැඩි අවස්ථාවක් ලැබුණි. ඔවුන් සොයා ගත් දේ. උදාහරණයක් ලෙස, 506 වන PIR හි, රෙජිමේන්තු මූලස්ථානයට &quot;ඔබ ඔවුන්ට වෙඩි තියන්න, අපි ඔවුන්ව කොල්ලකමු&quot; යන පැහැදිලි ආදර්ශ පාඨය විය. ඉදිරි පෙළේ මූලික මැසිවිලි සඳහා, කුඩා නමුත් දිලිසෙන අයිතම යුධ සමයේදී ඉහළ මට්ටමක පැවතුනි, උදාහරණයක් ලෙස *හීර්* පටි බකල් හෝ සමහර විසිතුරු ආභරණ, Mauser එකකට වඩා ඉතා පහසු විය. ඔහු සොයාගත් ඇකෝනියන් එකක් සිහිපත් කරමින්, ජැක් සැකෝ සටන් කලාපයේදී එහි ඉක්මන් අභාවය ගැන මෙසේ පැවසීය: &gt; අපි වීදි දිගේ නගර මධ්‍ය දෙසට ඇවිදගෙන යමින් සිටියෙමු, අපගේ කොල්ලකෑම් සමඟ බරින් යුක්තව, වෙඩි උණ්ඩයක සුළඟ අඟල් පසුකර යන විට මට දැනුනි. මගේ හිස. මම නිරායාසයෙන්ම මුලින්ම බිමට වැටුනෙමි. එකෝඩියන් එක මහ හයියෙන් කෙඳිරිගාන සද්දයක් දැම්මේ ඒක මගේ පිටට බරට පතිත වෙද්දී. [...] &gt; අපට සිතා ගත හැකි වූ පරිදි, කාන්තාව [ස්නයිපර්] මරා දැමීමට පෙර වෙඩි පහරවල් දෙකක් ලබා ඇත. පළමුවැන්නාට මගේ හිස යාන්තමින් මඟ හැරී තිබූ අතර දෙවැන්නා ඇකෝනියන් එකට මාරාන්තික ලෙස තුවාල කර තිබුණි. කලින් සඳහන් කළ පරිදි, නිලධාරීන් සඳහා බිල්පත් හෝ අණදෙන තනතුරු ලබා දීමට තෝරා ගත් සිවිල් නිවාස බොහෝ විට කොල්ලකෑම් සම්බන්ධයෙන් දරුණුතම පහර වැදී ඇත, බඳවා ගත් පුද්ගලයින්ට වඩා ඔවුන්ගේ කොල්ලකෑම් පිළිබඳ අඩු අධීක්‍ෂණයක් ඇති කොල්ලකෑමට තෝරාගත් නිලධාරීන් සහ අල්ලා ගැනීමට වැඩි අවස්ථාවක් තිබේ. ජීප් සහ ට්‍රක් රථ සඳහා ප්‍රවේශය සහිතව ඔවුන්ගේ කොල්ලය. ජීඅයි එකක් අධික ලෙස පටවා ඇති බව ඔවුන් දැනගත් විට &#39;එම විශාල භාණ්ඩ ඔබේ අතෙන් ඉවත් කිරීමට&#39; ඔවුන් සතුටු විය, එනම් සියුම් ද්විත්ව බැරල් වෙඩි තුවක්කුවක් වැනි, රේමන්ඩ් ගැන්ටර් මුලින් ඉදිරිපත් කළ නිලධාරියෙකුට අහිමි වූ බව කණගාටුවෙන් සිහිපත් කළේය. ඔහු වෙනුවෙන්, රැල්ෆ් බෙනට් යුද්ධයේ අවසාන දිනවල බර්ච්ටෙස්ගාඩන් හි සිදුවීමක් සිහිපත් කරද්දී: &gt; බැස යන අතරමගදී අපට හමු වූයේ රාජාලියෙකු &quot;A - H&quot; යන මුලකුරු අතර ස්වස්තිකයක් මත වාඩි වී සිටින ලෙස සලකුණු කර ඇති කෑම කට්ටලයක් ය. මම ඝන රිදී සේවාව රැගෙන ආපසු ගෝරිංගේ නිවසට යමින් සිටියදී අණ දෙන මෝටර් රථයකින් මේජර්වරයකු අපව නවත්වා, “සාජන්ට්, ඔබ එහි පැමිණ ඇත්තේ කුමක්ද?” කියා ඇසීය. මම ඔහුට එය සිහිවටනයක් බව පැවසුවද ඔහු ආපසු කඩාගත්තේය, &quot;නෑ, ඒක කොල්ලයක්; ඔබ නීති දන්නවා - එය භාර දෙන්න! ස්පෙන්ස් සහ මම බැටළුවන් ලෙස ඉවත්ව යද්දී තවත් නිලධාරියෙක්, කර්නල්වරයෙක්, මේජර්වරයා ළඟට ඇවිත් හරියටම ඒ දේම කළා. RHIP: නිලයට එහි වරප්‍රසාද ඇත. ඒ පිළිබඳ කිසිම සැකයක් නෑ. **වැළක්වීම සහ දඬුවම්** සිවිල් වැසියන් කොල්ලකෑම වැළැක්වීමට හමුදාව *උත්සාහ කළේය, විශේෂයෙන්ම ප්‍රංශය හෝ නෙදර්ලන්තය වැනි නිදහස් කළ ප්‍රදේශවල, ඇමරිකානුවන් ගැලවුම්කරුවන් ලෙස පැමිණේ යැයි සැලකේ. අවම වශයෙන් නිදහස් කරන ලද ප්‍රදේශවල සිවිල් දේපළ බරපතල උල්ලංඝනය කිරීම් දුර්ලභ වූ අතර ඉතා සුළුතරයක් විසින් සිදු කරනු ලැබුවද, එවැනි ක්‍රියා තවමත් බොහෝ බෙල්ජියම් ප්‍රංශ ජාතිකයින්ට ඇමරිකානුවන් තමන්ම නොහොබිනා ජයග්‍රාහකයින් බවට හැඟීමක් ඇති කිරීමට ප්‍රමාණවත් විය. I/IV