There wasn't much of a belief that this could happen, because it had been considered and refuted by the scientists involved in the development of the first nuclear weapons. [In a 1991 interview with renowned physicist Hans Bethe](_URL_1_) about this very question, he credits Edward Teller as the physicist who first brought up the concern at a 1942 conference in Berkeley. 

 > Teller said, "Well, how about the air?  There's nitrogen in the air, and you can have a nuclear reaction in which two nitrogen nuclei collide and become oxygen plus carbon, and in this process you set free a lot of energy.  Couldn't that happen?"  And that caused great excitement...

 > Teller at Los Alamos put a very good calculator on this problem, [Emil] Konopinski, who was an expert on weak interactors, and Konopinski together with [inaudible] showed that it was incredibly impossible to set the hydrogen, to set the atmosphere on fire.  They wrote one or two very good papers on it, and that put the question really at rest.  They showed in great detail why it is impossible.  But, of course, it spooked [Compton].  

Bethe seems to place blame for the popularization of this idea to Arthur Compton, a colleague of his when working on the Manhattan Project. The addendum to the above article contains links to ["The Ultimate Catastrophe"](_URL_2_), a 1975 editorial by H.C. Dudley in the Bulletin of Atomic Scientists warning of the possibility, as well as a [rebuttal by Bethe published some months later.](_URL_3_) "The Ultimate Catastrophe" references [this 1959 interview](_URL_0_) of Arthur Compton on the matter. In his 1956 *Atomic Quest: A Personal Narrative*, he provides his own detailed perspective, but ultimately concedes that the fears had been laid to rest.

 > These questions could not be passed over lightly. Was there really any chance that an atomic bomb would trigger the explosion of the nitrogen in the atmosphere or of hydrogen in the ocean? This would be the ultimate catastrophe...

 > In due time, the calculations gave the firm result that while the nuclei of hydrogen and nitrogen are indeeed unstable, the conditions under which they can explode are far removed from anything that can be brought about by atomic explosions. (p. 127)

In *Memoirs: A Twentieth Century Journey in Science and Politics*, Teller refers to the 1942 conference where the prospect of runaway atmospheric fusion was dismissed as a statistical impossibility. Enrico Fermi brought the subject up again in 1945 on the eve of the famous Trinity test, the first detonation of an nuclear weapon. Teller, among other scientists, once again performed the calculations necessary to show that such a catastrophe could not occur.

 > But when we had completed our proof, Fermi insisted that we go one step further. All we had proved, he pointed out, was that such an explosion could not occur according to known laws of physics. But what presently undiscovered phenomena might exist that, under the novel conditions of extreme heat, might magnify the consequences and lead to an explosion? (p. 210)

Teller admitted that this question occupied his mind in the weeks leading up to the test, but it was at this point more of a curiosity than a genuine concern. 
පළමු න්‍යෂ්ටික අවි නිපදවීමට සම්බන්ධ වූ විද්‍යාඥයන් විසින් එය සලකා බලා ප්‍රතික්ෂේප කර තිබූ නිසා මෙය සිදු විය හැකි බවට එතරම් විශ්වාසයක් නොතිබුණි. [1991 දී සුප්‍රසිද්ධ භෞතික විද්‍යාඥ හාන්ස් බෙතේ] (_URL_1_) සමඟ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී මෙම ප්‍රශ්නය ගැනම, 1942 බර්ක්ලිහි පැවති සම්මන්ත්‍රණයකදී මෙම කනස්සල්ල මුලින්ම ගෙන ආ භෞතික විද්‍යාඥයා ලෙස ඔහු එඩ්වඩ් ටෙලර්ට ගෞරවය දක්වයි. &gt; Teller පැවසුවේ, &quot;හොඳයි, වාතය ගැන කොහොමද? වාතයේ නයිට්‍රජන් ඇති අතර, ඔබට නයිට්‍රජන් න්‍යෂ්ටීන් දෙකක් ගැටී ඔක්සිජන් සහ කාබන් බවට පත් වන න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාවක් ඇති විය හැකි අතර, මෙම ක්‍රියාවලියේදී ඔබට විශාල ශක්තියක් නිදහස් කළ හැකිය. එහෙම වෙන්නේ නැද්ද?&quot; එය මහත් උද්වේගයක් ඇති කළේය... &gt; ලොස් ඇලමෝස් හි ටෙලර් මෙම ගැටලුව සඳහා ඉතා හොඳ කැල්කියුලේටරයක් තැබීය, දුර්වල අන්තර්ක්‍රියා පිළිබඳ ප්‍රවීණයෙකු වූ [එමිල්] කොනොපින්ස්කි සහ කොනොපින්ස්කි එක්ව [ඇසෙන්නේ නැත] එය සැකසීමට ඇදහිය නොහැකි තරම් නොහැකි බව පෙන්වූහ. හයිඩ්රජන්, වායුගෝලය ගිනි තැබීමට. ඔවුන් එය මත ඉතා හොඳ පත්‍රිකා එකක් හෝ දෙකක් ලියා ඇති අතර, එමඟින් ප්‍රශ්නය සැබවින්ම නිශ්චල විය. එය කළ නොහැකි වන්නේ මන්දැයි ඔවුන් ඉතා විස්තරාත්මකව පෙන්වා දුන්නේය. එහෙත්, ඇත්ත වශයෙන්ම, එය [කොම්ප්ටන්] බියට පත් විය. මෑන්හැටන් ව්‍යාපෘතියේ වැඩ කරන විට ඔහුගේ සගයෙකු වූ ආතර් කොම්ප්ටන්ට මෙම අදහස ප්‍රචලිත කිරීම සම්බන්ධයෙන් බෙතේ දෝෂාරෝපණය කරන බව පෙනේ. ඉහත ලිපියේ අතිරේකයේ [&quot;අල්ටිමේට් කැටස්ට්‍රොෆ්&quot;](_URL_2_), 1975 දී HC ඩඩ්ලි විසින් බුලටින් ඔෆ් පරමාණුක විද්‍යාඥයින්ගේ කතුවැකිය වෙත සබැඳි අඩංගු වේ. ](_URL_3_) මෙම කාරණය සම්බන්ධයෙන් ආතර් කොම්ප්ටන්ගේ &quot;අවසාන ව්‍යසනය&quot; [මෙම 1959 සම්මුඛ සාකච්ඡාව](_URL_0_) යොමු කරයි. ඔහුගේ 1956 *Atomic Quest: A Personal Narrative* හි, ඔහු තමාගේම සවිස්තරාත්මක ඉදිරිදර්ශනයක් සපයයි, නමුත් අවසානයේ භීතිය නිවා දමා ඇති බව පිළිගනී. &gt; මෙම ප්රශ්න සැහැල්ලුවෙන් සම්මත කළ නොහැක. පරමාණු බෝම්බයක් මගින් වායුගෝලයේ ඇති නයිට්‍රජන් හෝ සාගරයේ හයිඩ්‍රජන් පිපිරවීමට ඇත්තටම අවස්ථාවක් තිබුණේද? මෙය අවසාන ව්‍යසනය වනු ඇත... &gt; නියමිත කාලය තුළ, ගණනය කිරීම් මගින් ස්ථිර ප්‍රතිඵලය වූයේ, හයිඩ්‍රජන් සහ නයිට්‍රජන් න්‍යෂ්ටීන් සැබවින්ම අස්ථායී වන අතර, ඒවා පුපුරා යා හැකි තත්ත්වයන් මගින් ඇති කළ හැකි ඕනෑම දෙයකින් ඈත් වී ඇති බවයි. පරමාණුක පිපිරීම්. (පිටුව 127) *Memoirs: A Twentieth Century Journey in Science and Politics* හි, Teller 1942 සමුළුව ගැන සඳහන් කරයි. එන්රිකෝ ෆර්මි 1945 දී න්‍යෂ්ටික අවියක් ප්‍රථම වරට පිපිරවීම වූ සුප්‍රසිද්ධ ත්‍රිත්ව පරීක්ෂණය ආසන්නයේ දී මෙම විෂය නැවත ගෙන ආවේය. ටෙලර්, අනෙකුත් විද්‍යාඥයන් අතර, එවැනි ව්‍යසනයක් සිදු විය නොහැකි බව පෙන්වීමට අවශ්‍ය ගණනය කිරීම් නැවත වරක් සිදු කළේය. &gt; නමුත් අපි අපේ සාක්ෂි සම්පූර්ණ කළ පසු, ෆර්මි තරයේ කියා සිටියේ අපි තවත් පියවරක් ඉදිරියට යා යුතු බවයි. අප විසින් ඔප්පු කර ඇති සියල්ල, දන්නා භෞතික විද්‍යාවේ නියමයන්ට අනුව එවැනි පිපිරීමක් සිදුවිය නොහැකි බව ඔහු පෙන්වා දුන්නේය. එහෙත්, අධික උෂ්ණත්වයේ නව තත්ත්‍වයන් යටතේ, ප්‍රතිවිපාක විශාල කර පිපිරීමකට තුඩු දිය හැකි, දැනට සොයා නොගත් සංසිද්ධි මොනවාද? (පිටුව 210) ටෙලර් මෙම ප්‍රශ්නය පරීක්ෂණයට පෙර සති කිහිපය තුළ ඔහුගේ මනස අල්ලා ගත් බව පිළිගත්තේය, නමුත් මේ අවස්ථාවේ එය සැබෑ සැලකිල්ලකට වඩා කුතුහලයක් විය. 