Most body frames (skeletons) are very similar, and most "shape" comes from fat or muscle on those bones.

The heavier you are, the more work you have to do.  It's easier to move 150 pounds 100 feet than 200 pounds 100 feet.

Running results in injury to heavier people more often.  Joints stand up better to 150 pounds coming down on them than 200 pounds.  This is a "[squares and cubes](_URL_0_)" problem.  Stuff gets heavier basically in a cubic function, stuff gets stronger basically in a square function.  n^3 grows much faster than n^2.

Marathoning and training burns a lot of calories.  Compared to eating less, running isn't usually as effective for weightloss, but when you start talking 20 miles, you're talking about burning in the area of 2500 calories, which is more calories than the average person should consume per day.  
බොහෝ ශරීර රාමු (ඇටසැකිලි) ඉතා සමාන වන අතර, බොහෝ &quot;හැඩය&quot; එම අස්ථි මත ඇති මේදය හෝ මාංශ පේශි වලින් පැමිණේ. ඔබ බර වැඩි වන තරමට ඔබට කළ යුතු වැඩ වැඩි වේ. පවුම් 200 අඩි 100ට වඩා පවුම් 150 අඩි 100 චලනය කිරීම පහසුය. ධාවනයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස බර වැඩි අයට නිතර තුවාල සිදුවේ. සන්ධි රාත්තල් 200ට වඩා රාත්තල් 150ක් දක්වා හොඳින් නැඟී සිටියි. මෙය &quot;[වර්ග සහ කැට](_URL_0_)&quot; ගැටලුවකි. මූලික වශයෙන් ඝන ශ්‍රිතයක දී ද්‍රව්‍ය බර වේ, වර්ග ශ්‍රිතයක දී ද්‍රව්‍ය මූලික වශයෙන් ශක්තිමත් වේ. n^3 n^2 ට වඩා ඉතා වේගයෙන් වර්ධනය වේ. මැරතන් සහ පුහුණුව බොහෝ කැලරි දහනය කරයි. අඩුවෙන් ආහාර ගැනීම හා සසඳන විට, ධාවනය සාමාන්‍යයෙන් බර අඩු කර ගැනීම සඳහා එතරම් ප්‍රයෝජනවත් නොවේ, නමුත් ඔබ සැතපුම් 20 ක් කතා කිරීමට පටන් ගත් විට, ඔබ කතා කරන්නේ කැලරි 2500 ක ප්‍රදේශයක දහනය කිරීම ගැන ය, එය සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකු දිනකට පරිභෝජනය කළ යුතු කැලරි ප්‍රමාණයට වඩා වැඩි ය.  