**Part 1**

I have previously wrote answers to similar questions [here](_URL_0_), [here](_URL_2_), and [here](_URL_3_) and it is not really possible to gauge the number of how many members of the Wehrmacht were directly involved in war crimes, not at least because the difficulty of establishing what "directly" means in this context: E.g. was a group of soldiers guarding an Einsatzgruppen mass shooting directly involved or not?

The question of how many knew of war crimes and what they knew of them is easier to answer, especially in light of the newer research by Felix Römer as well as Sönke Neitzel and Harald Welzer. They worked extensively with Allied protocols of conversations between German POWs recorded in Allied camps when they didn't think anybody was listening. Their research uncovered that knowledge of war crimes was ubiquitous among members of the Wehrmacht. Every soldier knew of atrocities that had been committed against Jews and other civilians because they had either been present, had participated or had been told about them by their comrades. During their time as POWs, they quite freely discussed these crimes. To exemplify this, Römer cites among others the following exchange between the Viennese Artillerie-Gefreitem Franz Ctorecka and the Panzer-Gefreiten Willi Eckenbach in August 1944 in Fort Hunt (translation my own):

 >  C: And then Lublin. There is a crematoria, a death camp. Sepp Dietrich is involved there. He was somehow caught up in this in Lublin.
 > 
 >  E: Near Berlin, they burned the corpses in one of these thingies ["einem Dings], the people were forced into this hall. This hall was wired with high-voltage power-lines and in the moment they switched on these lines, the people in the hall turned to ashes. But while still alive! The guy who was in charge of the burning told 'em: "Don't be afraid, I will fire you up!" He always made such quips. And then they found out that the guy who was in charge of burning the people also stole their gold teeth. Also other stuff like rings, jewellery etc.

[Römer, p. 435f.]

What this passage shows is that these Wehrmacht soldiers, who after all were both on the lower side of the ladder, being only Gefreite (lance corporals) were uncannily well informed even if the story about using electricity for executions wasn't true. But knowing not only of the Majdanek death camp near Lublin but also knowing about Sepp Dietirch's involvement proves them to be very well informed.

Or take this exchange between two Wehrmacht soldiers, Obergefreiter Karl Huber and Pioniersoldat Walter Gumlich, in Fort Hunt:

 >  H: One day, one guy just came and stole this Russian's cow and so the Russian defended himself. And then we had to hang fifty or a hundred men and women and let them hang there for three or four days. Or they had to dig a trench, line themselves up at the edge and were shot so they fell backwards into it. Fifty to a hundred people and more. That were the so-called "retributions". But that didn't help anything. Or when we set the village son fire [...] Partisans were naturally dangerous, we had to defend ourselves against them but this was something different [...]
 > 
 >  G: Ach, that were war operations. They [the people who did the above] are not really criminals.
 > 
 >  H: Exterminating whole families, shooting their kids etc., literally killing whole families? We are guilty if the military without any right or any order steals the last bread of some farmer.
 > 
 >  G: Oh, come on.
 > 
 >  H: Ach, don't defend them.

These and so many more conversations of this kind between Wehrmacht soldiers show that virtually every soldiers had either heard or seen these crimes if he had not participated in them himself. And given how numerous the crimes of the Nazis and the Wehrmacht were in the Soviet Union and elsewhere, this is hardly surprising. You already mentioned it in your expanded text above and I go into this in the linked answers but it is imperative to realize that the war against the Soviet Union was planned, conceptualized and fought as a war of annihilation, being in itself basically a huge war crime. Nobody is this fact more obvious than in the OKW's Kriegsgerichtsbarkeit Erlass, which actually forbid Wehrmacht soldiers from being persecuted for war crimes in the Soviet Union. That this was seen as necessary, tells you not just how deeply the Wehrmacht was involved but just what kind of war they planned to fight: One where combat operations and war crimes bled into each other seamlessly.

The background of this is touched upon in my linked answers as well as by Dr. Waitman Beorn in the linked AMA [here](_URL_1_).

Now when it comes to the question of rationalization, the protocols reviewed by Römer et. al. are also rather enlightening. As you might have noticed in the converstaion between Huber and Gumlich above, these crimes were sometimes regarded as controversial. Römer in his analysis proposes based on the protocols that Wehrmacht soldiers did indeed distinguish between what they viewed as legitimate and illegitimate violence.

Take this exchange Römer cites between soldier Friedrich Held and Obergefreiter Walter Langfeld about the topic of anti-Partisan warfare:

 >  H: Against Partisans, it is different. There, you look front and get shot in the back and then you turn around and get shot from the side. There simply is no Front.
 > 
 >  L: Yes, that's terrible. [...] But we did give them hell ["Wir haben sie ganz schön zur Sau gemacht"],
 > 
 >  H: Yeah, but we didn't get any. At most, we got their collaborators, the real Partisans, they shot themselves before they were captures. The collaborators, those we interrogated.
 > 
 >  L: But they too didn't get away alive.
 > 
 >  H: Naturally. And when they captured one of ours, they killed him too.
 > 
 >  L: You can't expect anything different. It's the usual [Wurscht ist Wurscht]
 > 
 >  H: But they were no soldiers but civilians.
 > 
 >  L: They fought for their homeland.
 > 
 >  H: But they were so deceitful...

[Römer, p. 424]








 


**1 කොටස** මම මීට පෙර සමාන ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු ලියා ඇත [මෙහි](_URL_0_), [මෙතැන](_URL_2_), සහ [මෙතැන](_URL_3_) සහ ඇත්ත වශයෙන්ම සාමාජිකයන් කී දෙනෙකුගේ සංඛ්‍යාව මැන බැලීම කළ නොහැක. Wehrmacht සෘජුවම යුද අපරාධවලට සම්බන්ධ වූයේ, අවම වශයෙන් මෙම සන්දර්භය තුළ &quot;සෘජුව&quot; යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න තහවුරු කිරීමේ දුෂ්කරතාවය නිසා නොවේ: උදා: Einsatzgruppen සමූහ වෙඩි තැබීමක් ආරක්ෂා කරන සොල්දාදුවන් කණ්ඩායමක් සෘජුවම සම්බන්ධ වී තිබේද නැද්ද? යුද අපරාධ ගැන කීයෙන් කීදෙනාද දන්නේද සහ ඔවුන් ඒ ගැන දැන සිටියේ කුමක්ද යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට පහසුය, විශේෂයෙන්ම ෆීලික්ස් රෝමර් මෙන්ම සොන්කේ නීට්සෙල් සහ හැරල්ඩ් වෙල්සර්ගේ නවතම පර්යේෂණ අනුව. ඔවුන් කිසිවකුට ඇහුම්කන් නොදෙන බව ඔවුන් නොසිතන විට මිත්‍ර හමුදා කඳවුරුවල පටිගත කරන ලද ජර්මානු යුද හමුදා භටයන් අතර සංවාදවල මිත්‍ර ප්‍රොටෝකෝල සමඟ පුළුල් ලෙස ක්‍රියා කළහ. ඔවුන්ගේ පර්යේෂණවලින් හෙළි වූයේ යුද අපරාධ පිළිබඳ දැනුම වෙර්මාච්ට් සාමාජිකයන් අතර සෑම තැනකම පවතින බවයි. සෑම සොල්දාදුවෙක්ම යුදෙව්වන්ට සහ අනෙකුත් සිවිල් වැසියන්ට එරෙහිව සිදු කර ඇති සාහසික ක්‍රියා ගැන දැන සිටියේ ඔවුන් පැමිණ සිටීම, සහභාගී වීම හෝ ඔවුන්ගේ සගයන් විසින් ඒවා ගැන පැවසීම නිසාය. ඔවුන් යුද සිරකරුවන් ලෙස කටයුතු කළ කාලය තුළ ඔවුන් මෙම අපරාධ පිළිබඳව තරමක් නිදහසේ සාකච්ඡා කළහ. මෙය නිදසුන් කිරීම සඳහා, 1944 අගෝස්තු මාසයේදී Fort Hunt (පරිවර්තනය මගේම පරිවර්තන) හි Viennese Artillerie-Gefreitem Franz Ctorecka සහ Panzer-Gefreiten Willi Eckenbach අතර පහත දැක්වෙන හුවමාරුව Römer උපුටා දක්වයි: &gt; C: ඉන්පසු Lublin. ආදාහනාගාරයක්, මරණ කඳවුරක් තියෙනවා. Sepp Dietrich එතනට සම්බන්ධයි. මෙයා කොහොම හරි ලුබ්ලින් වලදි මේකට අහු උනා. &gt; &gt; ඊ: බර්ලිනය ආසන්නයේ, ඔවුන් මෙම දේවල් වලින් [&quot;einem Dings] මළ සිරුරු පුළුස්සා දැමූ අතර, මිනිසුන් මෙම ශාලාවට බලහත්කාරයෙන් ඇතුල් කරන ලදී. මෙම ශාලාව අධි බලැති විදුලි රැහැන් වලින් වයර් කර ඇති අතර ඔවුන් මෙම රැහැන් මාරු කළ මොහොතේම ශාලාවේ සිටි ජනයා අළු දෙසට හැරුණා. නමුත් තවමත් ජීවතුන් අතර සිටින අතරතුර! මිනිසුන්ට ගිනි තැබීම භාරව සිටි පුද්ගලයා ඔවුන්ගේ රන් දත් සොරකම් කළ බව ඔවුන් සොයා ගත්හ ඔවුන් දෙදෙනාම සිටියේ ඉණිමඟේ පහළ පැත්තේ, Gefreite (lance corporals) පමණක් වීම නිසා, ලුබ්ලින් අසල මජ්ඩනෙක් ඝාතන කඳවුර ගැන දැන සිටීම පමණක් නොව, මරණ දණ්ඩනය සඳහා විදුලිය භාවිතා කිරීම පිළිබඳ කතාව සත්‍යයක් නොවුනත්, ඔවුන් හොඳින් දැනුවත් විය Sepp Dietirch ගේ මැදිහත්වීම ඔප්පු කරන්නේ ඔවුන් ඉතා හොඳින් දැනුවත් වී ඇති බවයි රුසියානුවන් තමාව ආරක්ෂා කර ගත්තේය. ඊට පස්සේ අපිට සිද්ධ වුණා ගැහැනු පිරිමි පනහක් සීයක් එල්ලලා දවස් තුන හතරක් එහෙ එල්ලෙන්න දෙන්න. එසේත් නැතිනම් අගලක් හාරා, කෙළවරේ පෙළ ගැසී වෙඩි තැබීමට සිදු වූ නිසා ඔවුන් පසුපසට වැටුණි. මිනිසුන් පනහක් සියයක් සහ තවත්. ඒ ඊනියා &quot;පළිගැනීම්&quot; ය. නමුත් එය කිසිවක් උදව් කළේ නැත. නැත්නම් අපි ගමේ පුතාට ගිනි තියද්දී [...] පාක්ෂිකයින් ස්වභාවිකවම භයානකයි, අපට ඔවුන්ගෙන් ආරක්ෂා වීමට සිදු විය, නමුත් මෙය වෙනස් දෙයක් [...] &gt; &gt; G: අච්, ඒ යුද මෙහෙයුම්. ඔවුන් [ඉහත දේ කළ අය] ඇත්ත වශයෙන්ම අපරාධකරුවන් නොවේ. &gt;&gt; H: මුළු පවුලම විනාශ කිරීම, ඔවුන්ගේ දරුවන්ට වෙඩි තැබීම ආදිය, වචනාර්ථයෙන් මුළු පවුලම මරා දැමීමද? කිසිදු අයිතියක් හෝ නියෝගයක් නොමැතිව හමුදාව කිසියම් ගොවියෙකුගේ අවසන් රොටිය සොරකම් කළහොත් අපි වැරදිකරුවන් වෙමු. &gt;&gt; G: ඔහ්, එන්න. &gt;&gt; එච්: ආහ්, ඒවා ආරක්ෂා කරන්න එපා. Wehrmacht සොල්දාදුවන් අතර මෙම සහ තවත් බොහෝ සංවාදවලින් පෙනී යන්නේ සෑම සොල්දාදුවෙක්ම පාහේ මෙම අපරාධවලට සහභාගී නොවූයේ නම් ඒවා අසා හෝ දැක ඇති බවයි. සෝවියට් සංගමයේ සහ වෙනත් තැන්වල නාසීන්ගේ සහ වෙර්මාච්ට්ගේ අපරාධ කොපමණ ප්‍රමාණයක් සිදු වූවාද යන්න සැලකිල්ලට ගත් විට, මෙය පුදුමයට කරුණක් නොවේ. ඔබ දැනටමත් ඉහත ඔබේ පුළුල් කළ පෙළෙහි එය සඳහන් කර ඇති අතර මම මෙයට සම්බන්ධිත පිළිතුරු වෙත යමි, නමුත් සෝවියට් සංගමයට එරෙහි යුද්ධය සැලසුම් කර, සංකල්පගත කර, මූලික වශයෙන් විශාල යුද්ධයක් ලෙස විනාශ කිරීමේ යුද්ධයක් ලෙස සටන් කළ බව අවබෝධ කර ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. අපරාධය. OKW හි Kriegsgerichtsbarkeit Erlass හි, සෝවියට් සංගමය තුල යුද අපරාධ සම්බන්ධයෙන් Wehrmacht සොල්දාදුවන් හිංසාවට ලක්වීම ඇත්ත වශයෙන්ම තහනම් කරන ලද මෙම සත්‍යයට වඩා කිසිවෙකු මෙම කරුණ පැහැදිලි නැත. මෙය අවශ්‍ය යැයි සැලකීම, ඔබට පවසන්නේ වෙර්මාච්ට් කෙතරම් ගැඹුරට සම්බන්ධ වී ඇත්ද යන්න පමණක් නොව ඔවුන් සටන් කිරීමට සැලසුම් කළේ කුමන ආකාරයේ යුද්ධයකටද යන්නයි: සටන් මෙහෙයුම් සහ යුද අපරාධ බාධාවකින් තොරව එකිනෙක ගලා ගිය එකකි. මෙහි පසුබිම මගේ සම්බන්ධිත පිළිතුරුවල මෙන්ම සම්බන්ධිත AMA හි [මෙහි](_URL_1_) ආචාර්ය Waitman Beorn විසින් ස්පර්ශ කර ඇත. දැන් තාර්කිකකරණය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට එන විට, Römer et විසින් සමාලෝචනය කරන ලද ප්‍රොටෝකෝල. අල්. තරමක් ඥානාන්විත ද වේ. ඉහත Huber සහ Gumlich අතර සංවාදයේ දී ඔබ දැක ඇති පරිදි, මෙම අපරාධ සමහර විට මතභේදාත්මක ලෙස සැලකේ. රෝමර් ඔහුගේ විශ්ලේෂණයේ යෝජනා කරන්නේ වෙර්මාච්ට් සොල්දාදුවන් ඔවුන් නීත්‍යානුකූල සහ නීත්‍යානුකූල නොවන ප්‍රචණ්ඩත්වය ලෙස සලකන දේ අතර වෙනස හඳුනා ගත් ප්‍රොටෝකෝල මත පදනම්වය. ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙල්ඩ් සොල්දාදුවා සහ ඕර්ජෙෆ්‍රෙයිටර් වෝල්ටර් ලැන්ග්ෆෙල්ඩ් අතර මෙම හුවමාරුව ගන්න රෝමර් පාක්ෂික විරෝධී යුද්ධයේ මාතෘකාව ගැන උපුටා දක්වයි: &gt; එච්: පාක්ෂිකයන්ට එරෙහිව, එය වෙනස් ය. එහිදී, ඔබ ඉදිරියෙන් බලා පිටුපසට වෙඩි තබා පසුව ඔබ හැරී පැත්තකින් වෙඩි තබයි. සරලවම පෙරමුණක් නොමැත. &gt;&gt; L: ඔව්, ඒක භයානකයි. [...] නමුත් අපි ඔවුන්ට අපායක් දුන්නා [&quot;Wir haben sie ganz schön zur Sau gemacht&quot;], &gt; &gt; H: ඔව්, නමුත් අපට කිසිවක් ලැබුණේ නැහැ. වැඩිම වුනොත්, අපි ඔවුන්ගේ සහයෝගිතාකරුවන්, සැබෑ පාක්ෂිකයන්, ඔවුන් අල්ලා ගැනීමට පෙර ඔවුන් වෙඩි තබා ගත්තේය. සහයෝගිතාකරුවන්, අප විසින් ප්‍රශ්න කළ අය. &gt; &gt; L: නමුත් ඔවුන් ද පණපිටින් පැන ගියේ නැත. &gt;&gt; H: ස්වභාවිකවම. ඒ වගේම අපේ එකෙක් අල්ලගත්තම ඌවත් මරලා දැම්මා. &gt; &gt; L: ඔබට වෙනස් දෙයක් බලාපොරොත්තු විය නොහැක. එය සුපුරුදු [Wurscht ist Wurscht] &gt; &gt; H: නමුත් ඔවුන් සොල්දාදුවන් නොව සිවිල් වැසියන් ය. &gt; &gt; L: ඔවුන් තම මව්බිම වෙනුවෙන් සටන් කළා. &gt;&gt; H: නමුත් ඔවුන් ඉතා රැවටිලිකාර විය... [Römer, p. 424]








 

