The current theory is the moon is being flexed by Jupiter's gravitational tides, and the ice crust that floats over a liquid sea continually heaves and buckles under that stress. Water then percolates up through the cracks and leaves streaks of material behind on the surface of the ice, within those cracks. 
වත්මන් න්‍යාය වන්නේ බ්‍රහස්පතිගේ ගුරුත්වාකර්ෂණ උදම් මගින් චන්ද්‍රයා නම්‍යශීලී වන අතර ද්‍රව මුහුදක් මත පාවෙන අයිස් කබොල එම ආතතිය යටතේ අඛණ්ඩව උස් වී ගාංචු වීමයි. එවිට ජලය ඉරිතැලීම් හරහා ඉහළට විහිදෙන අතර එම ඉරිතැලීම් තුළ අයිස් මතුපිට පිටුපස ද්‍රව්‍ය ඉරි තබයි. 