Penicillin wasn't discovered until 1928 and arguably didn't save a life until 1942 and wasn't ready for mass production until 1945. I'll leave it to the readers to imagine a life in which minor injuries and small sniffles proved fatal without effective antibiotics.    
   
A large part of the driving force behind the sheer scale of WWI was the [Haber process](_URL_0_) of 1909. Prior to the industrialisation of this process nations were limited in how fast they could blow people up by the rate at which they could scrape bird shit off of small islands far far away. Making explosives from the very air around us helped speed up the killing no end.   
   
The "trench warfare" of WWI wasn't confined to surface trenches but continued on down through the clay into tunnels and bunkers six or seven stories underground. Sappers from both sides were probing and counter probing to extend tunnels under the other's lines and lay massive amounts of explosives prior to surface movements.  
පෙනිසිලින් 1928 වන තෙක් සොයා නොගත් අතර 1942 වන තෙක් ජීවිතයක් බේරා නොගත් අතර 1945 වන තෙක් මහා පරිමාණ නිෂ්පාදනයට සූදානම් නොවීය. සුළු තුවාල සහ කුඩා නාසයෙන් මාරාන්තික බව ඔප්පු වූ ජීවිතයක් ගැන සිතා බැලීමට මම එය පාඨකයන්ට තබමි. ඵලදායී ප්රතිජීවක. WWI හි දැවැන්ත පරිමාණය පිටුපස ඇති ගාමක බලවේගයේ විශාල කොටසක් වූයේ 1909 [හේබර් ක්‍රියාවලිය](_URL_0_) ය. මෙම ක්‍රියාවලිය කාර්මිකකරණයට පෙර ජාතීන්ට හැකි තරම් වේගයෙන් මිනිසුන් පුපුරවා හැරිය හැකි සීමා විය. දුර ඈත කුඩා දූපත් වල scrape bird shit. අප අවට වාතයේ සිටම පුපුරණ ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය කිරීම ඝාතනය වේගවත් කිරීමට උපකාරී විය. WWI හි &quot;අගල යුද්ධය&quot; මතුපිට අගල් වලට සීමා නොවී, මැටි හරහා උමං මාර්ග සහ තට්ටු හයක් හෝ හතක් භූගත බංකර් දක්වා ඉදිරියට ගියේය. දෙපාර්ශවයේම Sappers විසින් අනෙකාගේ රේඛා යටතේ උමං දිගු කිරීමට සහ මතුපිට චලනයන්ට පෙර පුපුරණ ද්‍රව්‍ය විශාල ප්‍රමාණයක් තැබීමට පරීක්‍ෂණ සහ ප්‍රති පරීක්‍ෂා කරමින් සිටියහ.  