Production of lithium from helium is highly *Endothermic*, meaning that it consumes massive amounts of energy instead of creating it. Secondly the fact that it's endothermic results in a significant *Energy Barrier* that needs to be overcome, on top of the powerful electrical repulsion between nuclei.

The most likely way one would assume lithium would be produced is from a hydrogen nucleus colliding with a helium-4 nucleus. (2 protons and two neutrons), producing Li-5. *However Li-5 is extremely unstable (half life = 3.7 × 10^−24 s) and almost instantly decays back into helium-4, spitting the proton right back out.*

Li-6, the first stable isotope, would need to be produced by fusion of deuterium (Hydrogen-2) with helium-4.  Deuterium in the sun is only about 23 parts per million, because it tends to fuse more easily into highly stable helium, than bare hydrogen-1. So it's consumed almost as fast as it's produced.

Additionally producing Li-6 runs up against the *energy barrier* mentioned earlier, making this process astronomically rare. 

In fact the majority of the lithium in the sun has probably been there since the sun's formation. Lithium, Berylium, and Boron are among the rarest elements in the sun.

Li,Be,and B are probably produced in outer space by [Cosmic Ray Spallation](_URL_0_) from much more common, heavier elements. Not produced by fusion in stars.

Berylium is likely produced from lithium-7 by neutron capture via the [S-Process.](_URL_1_) (PDF)

In fact, lithium-7 is much more common than lithium-6, because the latter is much better at absorbing neutrons.

Certain reaction in the sun involving hydrogen isotopes, end up producing high-energy neutrons. These neutrons may be absorbed by heavy elements in the sun. In some situations this converts them into  higher elements through successive beta decays. In other cases this may produce lighter elements plus helium by triggering alpha decay.


හීලියම් වලින් ලිතියම් නිෂ්පාදනය අතිශයින් *අන්තර්තාපක* වේ, එනම් එය නිර්මාණය කිරීම වෙනුවට දැවැන්ත ශක්තියක් පරිභෝජනය කරයි. දෙවනුව එය අන්තරාසර්ග ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සැලකිය යුතු *බලශක්ති බාධකයක්* ඇති කරයි, එය න්‍යෂ්ටිය අතර බලවත් විද්‍යුත් විකර්ෂණයට ඉහළින් ජයගත යුතුය. හීලියම්-4 න්‍යෂ්ටියක් සමඟ ගැටෙන හයිඩ්‍රජන් න්‍යෂ්ටියකින් ලිතියම් නිපදවිය හැකි යැයි යමෙකු උපකල්පනය කළ හැකි බොහෝ දුරට ඉඩ තිබේ. (ප්‍රෝටෝන 2ක් සහ නියුට්‍රෝන දෙකක්), Li-5 නිපදවයි. *කෙසේ වෙතත් Li-5 අතිශයින් අස්ථායී වේ (අර්ධ ආයුෂ = 3.7 × 10^−24 s) සහ ක්ෂණිකව පාහේ හීලියම්-4 බවට ක්ෂය වී, ප්‍රෝටෝනය කෙළින්ම පිටතට කෙළ ගසයි.* Li-6, පළමු ස්ථායී සමස්ථානිකයට අවශ්‍ය වනු ඇත. ඩියුටීරියම් (හයිඩ්‍රජන්-2) හීලියම්-4 සමඟ විලයනය කිරීමෙන් නිපදවිය හැක. හිරු තුළ ඇති ඩියුටීරියම් මිලියනයකට කොටස් 23 ක් පමණ වේ, මන්ද එය හිස් හයිඩ්‍රජන්-1 ට වඩා ඉතා ස්ථායී හීලියම් වෙත පහසුවෙන් විලයනය වීමට නැඹුරු වේ. එබැවින් එය නිෂ්පාදනය කරන තරමටම වේගයෙන් පරිභෝජනය කරයි. මීට අමතරව Li-6 නිපදවීම කලින් සඳහන් කළ *ශක්ති බාධකයට* එරෙහිව ක්‍රියා කරයි, මෙම ක්‍රියාවලිය තාරකා විද්‍යාත්මකව දුර්ලභ කරයි. ඇත්ත වශයෙන්ම සූර්යයා තුළ ඇති ලිතියම් වලින් බහුතරයක් සූර්යයා බිහි වූ දා සිටම එහි තිබෙන්නට ඇත. ලිතියම්, බෙරිලියම් සහ බෝරෝන් සූර්යයාගේ දුර්ලභ මූලද්‍රව්‍ය අතර වේ. Li,Be, සහ B බොහෝ විට සාමාන්‍ය, බර මූලද්‍රව්‍ය වලින් [Cosmic Ray Spallation](_URL_0_) මගින් අභ්‍යවකාශයේ නිපදවනු ලැබේ. තරු වල විලයනය මගින් නිපදවන්නේ නැත. බෙරිලියම් නියුට්‍රෝන ග්‍රහණය කිරීමෙන් [S-ක්‍රියාවලි.](_URL_1_) (PDF) මගින් ලිතියම්-7 සිට නිපදවනු ලැබේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, ලිතියම්-7 ලිතියම්-6ට වඩා බොහෝ සෙයින් බහුල වේ, මන්ද යත් දෙවැන්න නියුට්‍රෝන අවශෝෂණය කිරීමේදී වඩා හොඳ බැවිනි. හයිඩ්‍රජන් සමස්ථානික සම්බන්ධ සූර්යයාගේ ඇතැම් ප්‍රතික්‍රියාවක් අවසානයේ අධි ශක්ති නියුට්‍රෝන නිපදවයි. මෙම නියුට්‍රෝන සූර්යයාගේ බර මූලද්‍රව්‍ය මගින් අවශෝෂණය කර ගත හැක. සමහර අවස්ථාවල මෙය අනුක්‍රමික බීටා ක්ෂයවීම් හරහා ඒවා ඉහළ මූලද්‍රව්‍ය බවට පරිවර්තනය කරයි. වෙනත් අවස්ථාවල දී මෙය ඇල්ෆා ක්ෂය වීම අවුලුවාලීම මගින් සැහැල්ලු මූලද්‍රව්‍ය සහ හීලියම් නිපදවිය හැක.

