It was quite far away, for a multitude of reasons. There are many different factors, but this is a very broad summary of why the Soviet Union was never “real” communism.

First off, the communism Marx intended for was mainly for advanced industrialized western European countries such as England, France, Germany. This is because the more advanced and industrialized the country, the more distinct class distinction was, with more worker manipulation taking place by the owners of the means of production. This is because with industrialization, the need for a lot of workers decreases, so there was more and more competition for the jobs remaining. This leads to worsening conditions and wages because the workers fighting for jobs left are willing to work for cheaper and longer because they’ll do anything really just to have a job. Marx thought that as this progressed, the workers, or the proletariat, could reach a class consciousness of what was going on and could take the means of production from the bourgeoisie (ruling class) in a revolution. Marx thought that the conditions of the workers in relation to the owners would be so bad that they would reach class consciousness inevitably, and all it would take is for someone like Marx himself to point out the worker manipulation taking place.  

What Marx envisioned happening was that once the workers took the means of production, there would be a TEMPORARY socialist government which helped the transition to a communist society. Engels created the term “withering of the state”, which was Marx’s idea of socialism in which the temporary socialist government would slowly wither away as the workers would eventually be able to self govern without the need for a state, which would lead to a communist society. Essentially, a communist society would have 0 government or state, with the people collectively owning the means of production to produce the needs of the society. Each person would contribute what they can in terms of work and skills, but ultimately be free to hunt, fish, write, partake in the arts, as they please, without anyone in particular owning any private property, because private property is what leads to state formation, capitalistic society, manipulation of workers, etc. To get rid of private property, there has to be means of production available where any need by the people such as food and shelter can be met collectively.

But, eastern Europe and its regimes were nowhere close to being an advanced industrialized society, and class divisions were nowhere nearly as prominent. The means of production were quite weak due to the lack of industrialization. Most of the USSR (Tsarist Russia before) was essentially peasants, with a very small ruling class, but not to the degree as western Europe. So, Lenin, inspired by Marx, decided that an elite revolutionary class must bring revolution to the region despite the lack of industrialization, along with class consciousness not being reached by the working class, because the working class itself was not as clear as it was in more advanced countries. His justification for speeding up the process and bringing revolution to a place in Marx’s eyes not ready was because he believed there was no time to wait for industrialization, and that basically it would take too long. Many argue his primary motivation was mainly egotistical, and his opportunistic attitude altered what Marx was after.  So, when the bolsheviks took over and the previous Tsar left, the ideally socialist transitionary government took power, but because of unclear class divisions, there was a lot of different groups aiming for power. Along with that, World war 1 was going on at the time with Russia fighting both other countries and internal fighting between the previous regime and the many different factions within Tsarist Russia, such as the Bolsheviks, which essentially destroyed the countries economy. When the Bolshevicks and Lenin took power, the country was in such shambles that it was very evident they weren’t even close to being able to self govern because of the lack of means of production of food, etc. Once Lenin died, Stalin took over the party, and the civil unrest of starvation and poor living conditions led to both the strengthening of Stalin’s regime, along with the millions of deaths as a result of the totalitarianism and need to maintain power. 

So, to sum up your question, the brutal dictatorship that arose in the Soviet Union was completely different then Marx’s communism because in Marx’s vision a communist society had no government. The socialism described by Marx and Engles was meant to be very temporary and help ease the transition post revolution to a self governing society, but in the soviet union that transition phase never withered away and the political party in power stayed in power. Essentially, the USSR never reached communism, and no country ever has reached communism. Every country gets stuck when opportunistic people or political parties take power post revolution and never leave. Yet, many modern day marxists say that because the Soviet Union, or any “communist” country was not and hasn’t yet reached the “end stage” capitalism, had very little clear cut class divisions, and essentially no wide spread working population had real class consciousness about their manipulation by the ruling class, that it may still be possible for a communist society to form. They claim that as capitalism continues to advance in today’s society, with the wealth gap between the owners of the means of production and the working class continuing to rise, wages continually lowering, and competition within the working class rising to the tipping point that a revolution of the working class will be inevitable, as Marx predicted. But, a counter argument to modern day Marxism would be that capitalism always seems to find a way to adapt, and things like union formation, universal basic income, are all adaptations to keep workers from reaching any form of unified class consciousness. A good argument regarding modern day marxism could be whether or not this adaptation has an end point. And of course, one can easily play the human nature card if they wanted to, as a strong argument can be made that humans may very well be incapable of such an endeavor even in proper conditions, because we simply are too dangerous to self govern. Many argue power to be extremely easily corrupt-able, so any attempt at communism will fall short due to the difficulty of the transition state ever actually withering away as Marx and Engels had idealized.
එය බොහෝ හේතු නිසා බොහෝ දුරස් විය. විවිධ සාධක ඇත, නමුත් මෙය සෝවියට් සංගමය කිසි විටෙකත් &quot;සැබෑ&quot; කොමියුනිස්ට්වාදය නොවන්නේ මන්දැයි ඉතා පුළුල් සාරාංශයකි. පළමුව, මාක්ස් අපේක්ෂා කළ කොමියුනිස්ට්වාදය ප්‍රධාන වශයෙන් එංගලන්තය, ප්‍රංශය, ජර්මනිය වැනි දියුණු කාර්මික බටහිර යුරෝපීය රටවල් සඳහා විය. මක්නිසාද යත්, රට වඩාත් දියුණු හා කාර්මීකරණය වූ තරමට, නිෂ්පාදන මාධ්‍යවල හිමිකරුවන් විසින් කම්කරු උපාමාරු වැඩි වශයෙන් සිදු වීමත් සමඟ වඩාත් පැහැදිලි පන්ති භේදයක් ඇති වූ බැවිනි. මක්නිසාද යත් කාර්මීකරණයත් සමඟ බොහෝ සේවකයින්ගේ අවශ්‍යතාවය අඩු වන බැවින් ඉතිරිව ඇති රැකියා සඳහා වැඩි වැඩියෙන් තරඟකාරිත්වයක් ඇති විය. මෙය නරක අතට හැරෙන කොන්දේසි සහ වැටුප් වලට මග පාදයි, මන්ද ඉතිරිව ඇති රැකියා සඳහා සටන් කරන කම්කරුවන් ලාභදායී හා දිගු කාලයක් සඳහා වැඩ කිරීමට කැමැත්තෙන් සිටින නිසා ඔවුන් රැකියාවක් ලබා ගැනීම සඳහා සැබවින්ම ඕනෑම දෙයක් කරනු ඇත. මාක්ස් සිතුවේ මෙය ඉදිරියට යන විට, කම්කරුවන්ට හෝ නිර්ධන පංතියට සිදුවෙමින් පවතින දේ පිළිබඳ පන්ති විඥානයකට ළඟා විය හැකි බවත්, විප්ලවයකින් ධනේශ්වරයේ (පාලක පන්තියෙන්) නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් ගත හැකි බවත්ය. මාක්ස් සිතුවේ අයිතිකරුවන්ට අදාළව කම්කරුවන්ගේ කොන්දේසි ඉතා නරක අතට හැරිය හැකි බැවින් ඔවුන් පන්ති විඥානයට නොවැළැක්විය හැකි වනු ඇති බවත්, අවශ්‍ය වන්නේ මාක්ස් වැන්නෙකු විසින් සිදුවෙමින් පවතින කම්කරු උපාමාරු පෙන්වා දීම පමණි. මාක්ස් අපේක්ෂා කළ දෙය නම්, කම්කරුවන් නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් ගත් පසු, කොමියුනිස්ට් සමාජයකට සංක්‍රමණය වීමට උපකාර වන තාවකාලික සමාජවාදී රජයක් ඇති වනු ඇති බවයි. එංගල්ස් විසින් &quot;රාජ්‍යයේ මැලවීම&quot; යන යෙදුම නිර්මාණය කරන ලද අතර එය මාක්ස්ගේ සමාජවාදය පිළිබඳ අදහස වූ අතර, තාවකාලික සමාජවාදී රජය කෙමෙන් කෙමෙන් වියැකී යනු ඇත, අවසානයේදී කම්කරුවන්ට රාජ්‍යයක අවශ්‍යතාවයකින් තොරව ස්වයං පාලනයක් ලබා ගත හැකි අතර, එය කොමියුනිස්ට්වාදයකට තුඩු දෙනු ඇත. සමාජය. අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම, කොමියුනිස්ට් සමාජයකට 0 රජයක් හෝ රාජ්‍යයක් ඇත, සමාජයේ අවශ්‍යතා නිෂ්පාදනය කිරීම සඳහා නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් සාමූහිකව ජනතාව සතු වේ. සෑම පුද්ගලයෙකුම රැකියාවෙන් සහ කුසලතාවයෙන් තමන්ට හැකි පමණින් දායක විය හැකි නමුත් අවසානයේ දඩයම් කිරීමට, මසුන් ඇල්ලීමට, ලිවීමට, කලාවට සහභාගී වීමට නිදහස ඇත, විශේෂයෙන් කිසිවෙකුට කිසිදු පුද්ගලික දේපලක් හිමි නොවීම, මන්ද පුද්ගලික දේපල හේතු වේ. රාජ්‍ය පිහිටුවීම, ධනේශ්වර සමාජය, කම්කරුවන් හැසිරවීම යනාදිය. පුද්ගලික දේපළ ඉවත් කිරීමට නම්, ආහාර, නවාතැන් වැනි ඕනෑම අවශ්‍යතාවක් සාමූහිකව සපුරා ගත හැකි නිෂ්පාදන මාධ්‍යයන් තිබිය යුතුය. එහෙත්, නැඟෙනහිර යුරෝපය සහ එහි පාලන තන්ත්‍රයන් දියුණු කාර්මික සමාජයක් වීමට කොතැනකවත් සමීප නොවූ අතර පන්ති බෙදීම් එතරම් ප්‍රමුඛව නොතිබුණි. කාර්මිකකරණයක් නොමැතිකම නිසා නිෂ්පාදන මාධ්‍ය තරමක් දුර්වල විය. සෝවියට් සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුවේ (පෙර සාර්වාදී රුසියාව) බහුතරයක් අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ගොවීන් වූ අතර ඉතා කුඩා පාලක පන්තියක් සිටි නමුත් බටහිර යුරෝපය තරම් නොවේ. එබැවින්, කම්කරු පන්තියට පන්ති විඥානය නොපැමිණීමත් සමඟ, කාර්මිකකරණයේ අඩුවක් තිබියදීත්, ප්‍රභූ විප්ලවවාදී පන්තියක් කලාපයට විප්ලවයක් ගෙන ආ යුතු යැයි මාක්ස්ගේ ආනුභාවයෙන් ලෙනින් තීරණය කළේය. වඩා දියුණු රටවල. ක්‍රියාවලිය වේගවත් කිරීම සහ විප්ලවය මාක්ස්ගේ ඇස් හමුවේ සුදානම් නැති තැනකට ගෙන ඒම සඳහා ඔහුගේ සාධාරණීකරණය වූයේ කාර්මීකරණය සඳහා බලා සිටීමට කාලයක් නොමැති බවත් මූලික වශයෙන් එය බොහෝ කාලයක් ගතවනු ඇති බවත් ඔහු විශ්වාස කළ බැවිනි. බොහෝ අය තර්ක කරන්නේ ඔහුගේ මූලික අභිප්‍රේරණය ප්‍රධාන වශයෙන් ආත්මාර්ථකාමී වූ අතර ඔහුගේ අවස්ථාවාදී ආකල්පය මාක්ස් පසු වූ දෙය වෙනස් කළේය. ඉතින්, බොල්ෂෙවික්වරු බලයට පත් වූ විට සහ පෙර සිටි සාර් ඉවත් වූ විට, පරමාදර්ශී සමාජවාදී සංක්‍රාන්ති රජය බලයට පත් වූ නමුත් නොපැහැදිලි පන්ති භේදය නිසා බලය ඉලක්ක කරගත් විවිධ කණ්ඩායම් රාශියක් සිටියහ. ඒ සමගම, පළමුවන ලෝක යුද්ධය එකල පැවතියේ රුසියාව අනෙකුත් රටවල් දෙකටම එරෙහිව සටන් කිරීම සහ පසුගිය පාලන තන්ත්‍රය සහ සාර්වාදී රුසියාව තුළ ඇති විවිධ කන්ඩායම් අතර අභ්‍යන්තර සටන්, එනම් රටවල් ආර්ථිකය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම විනාශ කළ බෝල්ෂෙවික්වරු ය. බොල්ෂෙවික්වරුන් සහ ලෙනින් බලයට පත්වන විට රට කොතරම් අගාධයකට ඇද වැටී තිබුණාද යත්, ආහාර නිෂ්පාදන ක්‍රම නොමැතිකම නිසා ඔවුන්ට ස්වයං පාලනයක් ඇති කර ගැනීමටවත් නොහැකි වූ බව පැහැදිලිය. ලෙනින් මිය ගිය පසු ස්ටාලින් පක්ෂය මත, සහ සාගින්න සහ දුප්පත් ජීවන තත්වයන් පිළිබඳ සිවිල් නොසන්සුන්තාවය, ඒකාධිපතිවාදයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සහ බලය පවත්වා ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මිලියන ගණනක මරණ සමඟ ස්ටාලින්ගේ පාලන තන්ත්‍රය ශක්තිමත් කිරීමට හේතු විය. එසේ නම්, ඔබේ ප්‍රශ්නය සාරාංශගත කළහොත්, සෝවියට් දේශයේ ඇති වූ කුරිරු ආඥාදායකත්වය එදා මාක්ස්ගේ කොමියුනිස්ට්වාදයට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් වූයේ මාක්ස්ගේ දැක්ම අනුව කොමියුනිස්ට් සමාජයකට රජයක් නොතිබූ බැවිනි. මාක්ස් සහ එංගල්ස් විසින් විස්තර කරන ලද සමාජවාදය ඉතා තාවකාලික වන අතර ස්වයං පාලන සමාජයක් වෙත සංක්‍රාන්ති පශ්චාත් විප්ලවය ලිහිල් කිරීමට උපකාරී විය, නමුත් සෝවියට් සංගමය තුළ එම සංක්‍රාන්ති අවධිය කිසි විටෙකත් මැලවී නොගිය අතර බලයේ සිටි දේශපාලන පක්ෂය බලයේ රැඳී සිටියේය. මූලික වශයෙන්, සෝවියට් සංගමය කිසි විටෙකත් කොමියුනිස්ට්වාදයට ළඟා නොවූ අතර කිසිදු රටක් කොමියුනිස්ට්වාදයට ළඟා වී නැත. අවස්ථාවාදී මිනිසුන් හෝ දේශපාලන පක්ෂ විප්ලවයෙන් පසු බලය අතට ගෙන කිසිදා ඉවත් නොවන විට සෑම රටක්ම හිරවෙයි. එහෙත්, බොහෝ නූතන මාක්ස්වාදීන් පවසන්නේ, සෝවියට් සංගමය හෝ ඕනෑම “කොමියුනිස්ට්” රටක් ධනවාදයේ “අවසාන අදියරට” නොපැමිණි නිසා සහ තවමත් ළඟා වී නැති නිසා, ඉතා අඩු පැහැදිලි පන්ති භේදයක් තිබූ බවත්, අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම පුළුල් ලෙස ව්‍යාප්ත වූ වැඩකරන ජනතාවක් නොතිබූ බවත් ය. කොමියුනිස්ට් සමාජයක් ගොඩනැගීමට තවමත් හැකිවන පරිදි, පාලක පන්තිය විසින් ඔවුන් හැසිරවීම පිළිබඳ සැබෑ පන්ති විඥානය. අද සමාජයේ ධනවාදය ඉදිරියට යන විට, නිෂ්පාදන මාධ්‍ය හිමිකරුවන් සහ කම්කරු පන්තිය අතර ධන පරතරය අඛන්ඩව ඉහල යාමත්, වැටුප් නොකඩවා පහත වැටීමත්, කම්කරු පන්තිය තුල තරඟකාරීත්වය විප්ලවයක් බවට පත්වන තුණ්ඩය දක්වා ඉහල යන බවත් ඔවුහු කියා සිටිති. මාක්ස් පුරෝකථනය කළ පරිදි කම්කරු පන්තිය නොවැළැක්විය හැකි වනු ඇත. එහෙත්, නූතන මාක්ස්වාදයට විරුද්ධ තර්කයක් වනුයේ ධනවාදය සෑම විටම අනුවර්තනය වීමට මගක් සොයන බව පෙනෙන අතර වෘත්තීය සමිති ගොඩනැගීම, විශ්වීය මූලික ආදායම වැනි දේ, කම්කරුවන් කිසිදු ආකාරයක ඒකාබද්ධ පන්ති විඥානයකට ළඟා වීම වැළැක්වීම සඳහා වන අනුගත වීමයි. නූතන මාක්ස්වාදය සම්බන්ධයෙන් හොඳ තර්කයක් විය හැක්කේ මෙම අනුවර්තනයට අවසාන කරුණක් තිබේද නැද්ද යන්නයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, යමෙකුට අවශ්‍ය නම්, මිනිස් ස්වභාවය කාඩ්පත පහසුවෙන් වාදනය කළ හැකිය, මන්ද මිනිසුන්ට නිසි තත්වයන් යටතේ පවා එවැනි උත්සාහයක් කිරීමට නොහැකි විය හැකි බවට ප්‍රබල තර්කයක් ඉදිරිපත් කළ හැකිය, මන්ද අප හුදෙක් ස්වයං පාලනයට ඉතා භයානක ය. බලය අතිශයින් පහසුවෙන් දූෂිත විය හැකි යැයි බොහෝ දෙනා තර්ක කරති, එබැවින් මාක්ස් සහ එංගල්ස් පරමාදර්ශී කර ඇති පරිදි සැබවින්ම වියැකී යන සංක්‍රාන්ති රාජ්‍යයේ දුෂ්කරතා හේතුවෙන් කොමියුනිස්ට්වාදයේ ඕනෑම උත්සාහයක් අසාර්ථක වනු ඇත.