They suffered heavy casualties *but* that's relative to the losses incurred by a winning side. The thing with ancient and medieval battles is that the majority of losses in a battle were suffered by losers when they routed - the winners could cut them down as they fled. The actual losses on the winners side (losses suffered from the actual hand-to-hand fighting) tended to be low, a fraction of the losers.


So take Herodotus' accounts of Persians being driven on by whips and dying by the score on the end of Greek spears with a massive boulder of salt. There's a lot of Greek tropes present and modern scholars don't believe this is what happened. So the Persians did suffer heavily for a battle that they still won, not Pyrrhic levels but significant. 


Also ignore the visuals you usually see of ancient/medieval combat where two sides just smash into each other in a confused melee. We don't know how combat worked but we know it wasn't like that. The current model has the two sides fighting hard for a few minutes then pulling back a safe distance to catch their breath and psych themselves up for the next bout. Rinse and repeat. If the Greeks could rotate their forces (and presumably the Persians with their large army could do the same) they'd keep their forces fresh. Losses in this phase would be low as most would be fighting defensively (e.g. trying not to be hit more than trying to score a hit). Only the most motivated badass/hardcore soldiers would have the nerve to 100% commit to offensive fighting. 


Lastly remember that it was a combined Greek army that fought at Thermopylae and that they rotated contingents so all the Greeks present fought at some time. The final stand was by the Spartans **and** the Thespians. Supposedly the Thebans were also forced to stay behind but surrendered immediately - not sure how accurate that part was, Athens and Thebes did have a rivalry. Furthermore the Helots (Spartan serfs who were traditionally treated atrociously) who accompanied the Spartiates almost certainly died alongside them. 
ඔවුන්ට විශාල හානියක් සිදු විය *නමුත්* එය ජයග්‍රාහී පාර්ශ්වයකට සිදු වූ පාඩු වලට සාපේක්ෂවය. පැරණි හා මධ්‍යතන යුගයේ සටන්වල ඇති කාරණය නම්, සටනක පරාජයන්ගෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඔවුන් පරාජය කළ විට පරාජිතයින් විසින් විඳදරාගැනීමයි - ජයග්‍රාහකයින්ට ඔවුන් පලා යන විට ඒවා කපා දැමිය හැකිය. ජයග්‍රාහකයන්ගේ පාර්ශ්වයේ සැබෑ පාඩු (සැබෑ අතින්-අතින් සටන් වලින් අත්විඳින ලද පාඩු) අඩු විය, පරාජිතයන්ගෙන් කොටසක්. එබැවින් පර්සියානුවන් කස පහරවල්වලින් එලවාගෙන ගොස් ග්‍රීක හෙල්ලවල කෙළවරේ විශාල ලුණු ගලක් සමඟ ලකුණු ලබාගෙන මිය යාම පිළිබඳ හෙරෝඩෝටස්ගේ වාර්තා ගන්න. ග්‍රීක ත්‍රෝප රාශියක් පවතින අතර නූතන විද්වතුන් මෙය සිදු වූ බව විශ්වාස නොකරයි. එබැවින් පර්සියානුවන් ඔවුන් තවමත් ජයග්‍රහණය කළ සටනක් සඳහා දැඩි ලෙස දුක් වින්දා, පයිරික් මට්ටම් නොව සැලකිය යුතු ය. පැරැණි/මධ්‍යතන යුගයේ ඔබ සාමාන්‍යයෙන් දකින දර්ශන ද නොසලකා හරින්න, එහිදී පැති දෙකක් ව්‍යාකූල ඝෝෂාවකින් එකිනෙකාට පහර දෙයි. සටන් ක්‍රියාත්මක වූයේ කෙසේදැයි අපි නොදනිමු, නමුත් එය එසේ නොවන බව අපි දනිමු. වත්මන් මාදිලියේ දෙපාර්ශ්වයම මිනිත්තු කිහිපයක් දැඩි ලෙස සටන් කරමින් පසුව ආරක්ෂිත දුරක් පසුපසට ඇදගෙන ඔවුන්ගේ හුස්ම අල්ලාගෙන ඊළඟ තරගය සඳහා මනෝභාවයක් ලබා ගනී. සේදීම සහ නැවත නැවත කරන්න. ග්‍රීකයන්ට ඔවුන්ගේ හමුදාවන් කරකවා ගත හැකි නම් (සහ අනුමාන වශයෙන් ඔවුන්ගේ විශාල හමුදාවක් සහිත පර්සියානුවන්ටද එසේ කළ හැකි විය) ඔවුන් තම හමුදාවන් නැවුම්ව තබා ගනු ඇත. බොහෝ දෙනා ආරක්‍ෂාකාරීව සටන් කරන බැවින් මෙම අදියරේදී පාඩු අඩු වනු ඇත (උදා: පහරක් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරනවාට වඩා පහර නොදීමට උත්සාහ කිරීම). ආක්‍රමණශීලී සටන් සඳහා 100% කැපවීමට අවශ්‍ය ශක්තිය ඇත්තේ වඩාත්ම අභිප්‍රේරිත නරක/දෘඪ සෙබළුන්ට පමණි. අවසාන වශයෙන් මතක තබා ගන්න, එය තර්මෝපිලේ හි සටන් කළේ ඒකාබද්ධ ග්‍රීක හමුදාවක් බවත්, ඔවුන් භට කණ්ඩායම් කරකවන බවත්, එබැවින් පැමිණ සිටි සියලුම ග්‍රීකයන් යම් අවස්ථාවක දී සටන් කළ බවත්ය. අවසාන ස්ථාවරය වූයේ ස්පාටන්වරුන් **සහ** තෙස්පියන්වරුන් විසිනි. තීබන්වරුන්ට ද පිටුපස රැඳී සිටීමට බල කෙරුණු නමුත් වහාම යටත් විය - එම කොටස කෙතරම් නිවැරදි දැයි විශ්වාස නැත, ඇතන්ස් සහ තීබ්ස් අතර එදිරිවාදිකමක් ඇති විය. තවද Spartiates සමග පැමිණි Helots (පාරම්පරිකව දරුණු ලෙස සලකනු ලැබූ Spartan serfs) ඔවුන් සමඟම පාහේ මිය ගියහ. 