Back in the 80s, Peter Krentz gathered all known casualty figures from Classical Greek sources in order to establish a rough average.^1 He concluded that in battles of Greek against Greek, the winner suffered about 5% casualties, the loser about 14%. These numbers are very frequently cited in scholarship. They seem perfectly straightforward, but it's not really so obvious what they actually mean.

First, it's misleading to think of these percentages as a ballpark figure for the losses in every battle. We can only reckon casualty figures against army totals in a handful of battles. Both numbers are based on a data set of fewer than 20 entries, many of which derive from late and uncertain evidence. From these, too, Krentz has had to filter out battles against Persians and Carthaginians, for which the non-Greek casualty rate given in the sources is usually incredibly high; these data points massively distorted the average. That doesn't leave many points on the chart. Any outliers are going to have a major impact on the overall picture. For example, at the battle of Spartolos in 429 BC, the Athenians lost as many as 40% of their men to Chalkidian cavalry. You can imagine how much this pulls on an average that could elsewhere be as low as 3%. It is no solution to ignore outliers, since we don't actually have enough data points to know whether we are assessing the "normal" casualty rate accurately, or whether what we regard as outliers actually represent a whole range of engagements. Instead of simply citing the 5% and 14% rates, then, it would be more honest to say (as Krentz does) that casualties typically lay somewhere in a broad range of 3-10% for the victors and 10-20% for the defeated.

Second, scholars have not been able to agree over whether these numbers are high or low. There's a whole school of thought invested in the belief that the total casualties suffered in hoplite battles was modest, and that hoplite warfare was specifically intended to reduce the human and economic cost of war. V.D. Hanson argues that numbers like these had almost no demographic effect, and that the primacy of pitched battle in the Greek way of war prevented further casualties among non-combatants.^2 Against this, John Dayton compared the known Greek casualty figures to those from Early Modern Europe to conclude that 5%/14% is actually quite high; armies that operated in a tactically similar way might come away with just 1-3% losses in 18th-century Europe.^3 In other words, Greek hoplite battles should probably be regarded as pretty bloody. Modern scholarship has also contextualised open battle as only one form of violence within Greek warfare, with many others targeting the population at large.

Third, as Krentz himself already noted, Greek communities would have taken even 5% casualties as a heavy blow. Their armies consisted of all male citizens in arms, and every man who died would leave a hole in a group of friends, an empty seat in the Council, a farm untended, a household driven to destitution. Modern military casualties are absorbed by a professional military, and the loss affects only a few of us in wider society. The Greeks did not have the luxury of detaching themselves from the horrors of war. Even a few losses were a personal tragedy to a significant number of the population, and this could sometimes be leveraged to achieve political ends, as during the trial of the Athenian generals after the victory at Arginousai in 406 BC, when the bereaved turned up in mourning garb and swayed the vote of the Assembly. Heavy losses could result in major disruption. According to Herodotos, when 6000 Argives were slaughtered at the battle of Sepeia in 494 BC, the Argive slaves rebelled and seized control of the city (6.83.1).

Given this context, we should assume that Greek generals' priority was to keep their men alive as best they could. They were not likely to try anything risky that might go catastrophically wrong. Most of the tactics they used were tried and tested, and didn't ask much of their amateur levies. Fernando Echeverría has argued that their entire tactical system was defined by the overriding need to protect the citizen body, which was more important even than winning battles.^4

This, coupled with hoplites' total lack of training, is the main reason why we have an impression of Classical Greek battle as a pretty simple and straightforward business. Large, somewhat-organised masses of armoured men would run at each other, stabbing and shoving, hoping the other side would break first. This kind of fighting was certainly intense, especially for those in the front ranks, who 'faced the spears', as the Greeks put it (Xenophon, *Symposion* 2.13), and who could be maimed or killed any second. But we should probably not imagine it as a collective shoving match in which the enemy was physically driven from the field. References to pushing in combat are more likely to refer either to individual warriors or to the metaphorical 'push'.^5 Actual combat will have been more tentative, with lines breaking apart and rejoining, individual men psyching themselves up for another duel, and everybody generally trying really hard not to die. Losses would not have been very steep on either side. At most, this would be where the winning side incurred its 3-5% casualties - a significant share of the front rank, to be sure, but nothing like the devastating attrition you see in movies. Indeed, some battles were decided before they had really begun, when one side broke before contact, and the two hoplite formations never met.

But the battle didn't end there. Older scholars used to insist that the Greeks - who were, as you'll remember, trying to reduce the toll of war - wouldn't pursue the enemy once they started running. However, more recent work shows that this is blatantly false. The Greeks gleefully chased and slaughtered their enemies once they had stopped resisting, and in this phase of battle the casualty rate skyrocketed. It wasn't just the hoplites trying to chase their beaten enemies in heavy armour; at this point light infantry and cavalry would swoop in, scatter the enemy, herd groups into traps, ride them down, tear them up with missiles, and keep the killing going as long as they could. Our sources frequently mention that the pursuit went on until nightfall. This was when the fighting was at its most chaotic, and death was all around. According to Plato, veteran generals saw little use in fighting skill during the main engagement, but thought it invaluable when battle turned into pursuit:

 >  [hoplite training] will be of some use in actual battle, when it comes to fighting in line with a number of other men; but its greatest advantage will be felt when the ranks are broken, and you find you must fight man to man, either in pursuing someone who is trying to beat off your attack, or in retreating yourself and beating off the attack of another. 

-- Pl. *Laches* 182a-b

The delight felt by the Greeks when their enemies ran - and I do mean delight; Xenophon once refers to the pursuit as one of the 'pleasures' of war (*Hieron* 2.15) - shows that the clumsy, awkward encounter of poorly trained hoplite masses wasn't the ultimate goal of having a battle. The goal was to break the enemy, so that they could be pursued and killed with impunity. For the same reason every Greek citizen army fought to keep its men alive, they also fought to annihilate their enemies: every fatality directly impacted the enemy community, and enough death could destablise their whole state. There was a great deal to be gained from battle if the enemy casualty rate could be made as high as possible.^6

We see the effect of the pursuit clearly reflected in the death toll of hoplite battles. At Syracuse in 415 BC, the Athenians defeated their enemies, but the Syracusan cavalry prevented them from pursuing; as a result, losses were slight on both sides (50 Athenians and about 260 Syracusans had fallen - perhaps 1% vs 2.5% respectively). At Delion in 424 BC, however, the Athenians were pursued by the Boiotian horsemen until darkness fell, and lost nearly 1000 men (some 14% of their army). At the Nemea in 394 BC, the Spartans are said to have butchered 2800 of their opponents in flight; at Kynoskephalai in 364 BC, Thessalian cavalry massacred over 3000 of the men of Alexander of Pherai. I already noted the 6000 Argives killed at Sepeia; they were not killed in the battle against the Spartans, but afterwards, when they fled into a sacred grove that the Spartan king Kleomenes proceeded to set on fire. One source claims that at the Tearless Battle of 368 BC, the Spartans killed as many as 10,000 men without losing even one of their own. Such losses would have cut swathes through the citizen body of the states involved. It is not surprising that Argos, 15 years after the defeat at Sepeia, pleaded that it had no choice but to stay neutral in the war against Persia, because it had no grown men.


---

**Notes**

1. Krentz, 'Casualties in hoplite battles', *GRBS* 26.1 (1985), 13-20.
1. Hanson repeats this point throughout his body of work, but see for example *The Other Greeks* (1995) 307-311.
2. Dayton, *The Athletes of War* (2005) 81-102.
4. Echeverría Rey, 'Taktikê technê', *Ancient Society* 41 (2011), 45-82.
5. I covered this in more detail [here](_URL_0_).
6. Konijnendijk, *Classical Greek Tactics* (2018), 188-205.
80 ගණන්වලදී, Peter Krentz දළ සාමාන්‍යයක් ස්ථාපිත කිරීම සඳහා සම්භාව්‍ය ග්‍රීක මූලාශ්‍රවලින් දන්නා සියලුම තුවාලකරුවන්ගේ සංඛ්‍යා රැස් කළේය.^1 ඔහු නිගමනය කළේ ග්‍රීක භාෂාවට එරෙහිව ග්‍රීක සටන්වලදී ජයග්‍රාහකයාට 5% ක් පමණ අහිමි වූ අතර පරාජිතයාට 14% ක් පමණ අහිමි වූ බවයි. මෙම සංඛ්‍යා ශිෂ්‍යත්වයේ නිතර සඳහන් වේ. ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම සරල බව පෙනේ, නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න එතරම් පැහැදිලි නැත. පළමුව, මෙම ප්‍රතිශත සෑම සටනකදීම පරාජයන් සඳහා බෝල්පාක් අගයක් ලෙස සිතීම නොමඟ යවන සුළුය. අපට ගණනය කළ හැක්කේ සටන් අතලොස්සක හමුදාවේ මුළු සංඛ්‍යාවට එරෙහිව ජීවිත හානි සංඛ්‍යා පමණි. සංඛ්‍යා දෙකම පදනම් වී ඇත්තේ ඇතුළත් කිරීම් 20කට වඩා අඩු දත්ත සමූහයක් මත වන අතර, ඒවායින් බොහොමයක් ප්‍රමාද වූ සහ අවිනිශ්චිත සාක්ෂි වලින් ලබා ගනී. මේවායින් ද, ක්‍රෙන්ට්ස් හට පර්සියානුවන්ට සහ කාර්තජීනියානුවන්ට එරෙහිව සටන් පෙරීමට සිදු විය, ඒ සඳහා මූලාශ්‍රවල දක්වා ඇති ග්‍රීක නොවන මරණ අනුපාතය සාමාන්‍යයෙන් ඇදහිය නොහැකි තරම් ඉහළ ය; මෙම දත්ත ලක්ෂ්‍ය සාමාන්‍යය විශාල ලෙස විකෘති කර ඇත. එය ප්‍රස්ථාරයේ බොහෝ ලකුණු ඉතිරි නොකරයි. ඕනෑම පිටස්තරයෙක් සමස්ත පින්තූරයට විශාල බලපෑමක් ඇති කරයි. නිදසුනක් වශයෙන්, ක්‍රිස්තු පූර්ව 429 දී ස්පාටලෝස් සටනේදී ඇතීනියානුවන්ට ඔවුන්ගේ මිනිසුන්ගෙන් 40% ක් පමණ චල්කිඩියානු අශ්වාරෝහක හමුදාවට අහිමි විය. මෙය වෙනත් තැන්වල 3% තරම් අඩු විය හැකි සාමාන්‍යයක් මත කොපමණ ප්‍රමාණයක් ඇද දමනු ඇත්දැයි ඔබට සිතා ගත හැකිය. අප &quot;සාමාන්‍ය&quot; මරණ අනුපාතය නිවැරදිව තක්සේරු කරන්නේද, නැතහොත් අප පිටස්තරයින් ලෙස සලකන දේ සැබවින්ම සම්පූර්ණ පරාසයක නියැලීම් නියෝජනය කරන්නේද යන්න දැන ගැනීමට ප්‍රමාණවත් දත්ත ලකුණු අප සතුව නොමැති බැවින්, පිටස්තරයින් නොසලකා හැරීම විසඳුමක් නොවේ. 5% සහ 14% අනුපාත සරලව උපුටා දැක්වීම වෙනුවට, (ක්‍රෙන්ට්ස් කරන පරිදි) සාමාන්‍යයෙන් ජයග්‍රාහකයින් සඳහා 3-10% සහ 10-20% අතර පුළුල් පරාසයක තුවාල සිදු වන බව පැවසීම වඩාත් අවංක වනු ඇත. පරාජය කළා. දෙවනුව, මෙම සංඛ්‍යා ඉහළ ද අඩු ද යන්න පිළිබඳව විද්වතුන්ට එකඟ වීමට නොහැකි වී ඇත. හොප්ලයිට් සටන් වලින් පීඩාවට පත් වූ මුළු ජීවිත හානි නිහතමානී බවත්, හොප්ලයිට් යුද්ධය විශේෂයෙන් යුද්ධයේ මානව හා ආර්ථික පිරිවැය අඩු කිරීමට අදහස් කරන බවත් විශ්වාස කරන සමස්ත චින්තන පාසලක් ඇත. VD හැන්සන් තර්ක කරන්නේ මෙවැනි සංඛ්‍යා ජනවිකාස බලපෑමක් නැති තරම් බවත්, ග්‍රීක යුද්ධයේ ප්‍රමුඛත්වය සටන් ක්‍රමයේදී සටන්කාමී නොවන අය අතර තවත් ජීවිත හානි වළක්වා ගත් බවත් ය. 5%/14% ඇත්ත වශයෙන්ම තරමක් ඉහළ බව නිගමනය කිරීමට මුල් නූතන යුරෝපය; උපක්‍රමශීලීව සමාන ආකාරයකින් ක්‍රියාත්මක වූ හමුදාවන් 18 වැනි සියවසේ යුරෝපයේ 1-3% ක පාඩුවක් සමඟින් ඉවත් විය හැකිය.^3 වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ග්‍රීක හොප්ලයිට් සටන් බොහෝ විට ලේ වැකි ලෙස සැලකිය යුතුය. නූතන ශිෂ්‍යත්වය විසින් විවෘත සටන ග්‍රීක යුද්ධය තුළ ප්‍රචණ්ඩත්වයේ එක් ආකාරයක් පමණක් ලෙස සන්දර්භගත කර ඇත, තවත් බොහෝ අය විශාල වශයෙන් ජනගහනය ඉලක්ක කර ගනී. තුන්වනුව, Krentz විසින්ම දැනටමත් සඳහන් කර ඇති පරිදි, ග්‍රීක ප්‍රජාවන් 5% ක් පවා දරුණු පහරක් ලෙස ගනු ඇත. ඔවුන්ගේ හමුදාවන් සන්නද්ධව සිටි සියලුම පිරිමි පුරවැසියන්ගෙන් සමන්විත වූ අතර, මිය ගිය සෑම මිනිසෙකුම මිතුරන් කණ්ඩායමකට සිදුරක්, කවුන්සිලයේ හිස් ආසනයක්, ගොවිපලක්, අසරණභාවයට තල්ලු කරන ලද නිවසක් ඉතිරි කරයි. නවීන හමුදා තුවාල වෘත්තීය හමුදාවක් විසින් අවශෝෂණය කර ගන්නා අතර, පාඩුව බලපාන්නේ පුළුල් සමාජයේ අපගෙන් කිහිප දෙනෙකුට පමණි. ග්‍රීකයන්ට යුද්ධයේ බිහිසුණු බවින් මිදීමේ සුඛෝපභෝගී බවක් තිබුණේ නැත. පාඩු කිහිපයක් පවා සැලකිය යුතු ජනගහනයකට පුද්ගලික ඛේදවාචකයක් වූ අතර, මෙය සමහර විට දේශපාලන අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා උත්තේජනය කළ හැකිය, ක්‍රිස්තු පූර්ව 406 දී ආර්ජිනෝසායිහි ජයග්‍රහණයෙන් පසු ඇතීනියානු ජෙනරාල්වරුන්ගේ නඩු විභාගයේදී, වියෝ වූවන් පැමිණි විට. ශෝක වස්ත්‍ර ඇඳගෙන සභාවේ ඡන්දය දෝලනය කළේය. විශාල පාඩු විශාල බාධාවක් විය හැකිය. Herodotos ට අනුව, පූ 494 දී Sepeia සටනේදී Argives 6000ක් ඝාතනය කළ විට, Argive වහලුන් කැරලි ගසා නගරයේ පාලනය අල්ලා ගත්හ (6.83.1). මෙම සන්දර්භය අනුව, අපි උපකල්පනය කළ යුත්තේ ග්‍රීක ජෙනරාල්වරුන්ගේ ප්‍රමුඛතාවය වූයේ ඔවුන්ගේ මිනිසුන් හැකි උපරිමයෙන් ජීවත් කරවීම බවයි. ව්‍යසනකාරී ලෙස වැරදි විය හැකි අවදානම් සහගත කිසිවක් ඔවුන් උත්සාහ කිරීමට ඉඩ තිබුණේ නැත. ඔවුන් භාවිතා කළ බොහෝ උපක්‍රම අත්හදා බලා පරීක්‍ෂා කළ අතර, ඔවුන්ගේ ආධුනික අයකිරීම්වලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඉල්ලා සිටියේ නැත. Fernando Echeverría තර්ක කර ඇත්තේ ඔවුන්ගේ සමස්ත උපක්‍රම පද්ධතියම නිර්වචනය කර ඇත්තේ සටන් ජයග්‍රහණය කිරීමට වඩා වැදගත් වූ පුරවැසි ශරීරය ආරක්ෂා කිරීමේ අවශ්‍යතාවය මත බවයි. ඉතා සරල හා සරල ව්‍යාපාරයක් ලෙස සම්භාව්‍ය ග්‍රීක සටන පිළිබඳ හැඟීමක්. විශාල, තරමක් සංවිධානාත්මක සන්නද්ධ මිනිසුන් එකිනෙකා දෙසට දිව යයි, පිහියෙන් ඇන සහ තල්ලු කරමින්, අනෙක් පැත්ත පළමුව කැඩී යනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වේ. ග්‍රීකයන් පවසන පරිදි (Xenophon, *Symposion* 2.13) &#39;හෙල්ලවලට මුහුණ දුන්&#39; සහ ඕනෑම තත්පරයක ආබාධිත හෝ මරා දැමිය හැකි ඉදිරි පෙළේ සිටින අයට මේ ආකාරයේ සටන් නිසැකවම තීව්‍ර විය. නමුත් එය සතුරා භෞතිකව පිටියෙන් පලවා හරින ලද සාමූහික තල්ලු කිරීමේ තරඟයක් ලෙස අප බොහෝ විට නොසිතිය යුතුය. සටනේ දී තල්ලු කිරීම පිළිබඳ යොමු කිරීම් එක් එක් රණශූරයන් හෝ රූපක &#39;තල්ලු කිරීම&#39; වෙත යොමු වීමට වැඩි ඉඩක් ඇත. ^5 සැබෑ සටන වඩාත් තාවකාලික වනු ඇත, රේඛා බිඳී ගොස් නැවත එක්වීම, තනි පුද්ගලයෝ වෙනත් ද්වන්ධ සටනක් සඳහා මනෝභාවයන්, සහ සියලු දෙනාම සාමාන්‍යයෙන් මිය නොයෑමට දැඩි උත්සාහයක් දරයි. අලාභ දෙපසම ඉතා දැඩි නොවනු ඇත. වැඩිම උනොත්, ජයග්‍රාහී පාර්ශ්වයට එහි 3-5% හානි සිදුවනු ඇත්තේ මෙයයි - ඉදිරි ශ්‍රේණියේ සැලකිය යුතු කොටසක්, නිසැකවම, නමුත් චිත්‍රපටවල ඔබ දකින විනාශකාරී ඇදුම වැනි කිසිවක් නොවේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, සමහර සටන් තීරණය වූයේ ඒවා සැබවින්ම ආරම්භ වීමට පෙර, එක් පැත්තක් සම්බන්ධ වීමට පෙර කැඩී ගිය විට සහ හොප්ලයිට් සංයුති දෙක කිසි විටෙකත් හමු නොවීය. නමුත් සටන එතැනින් අවසන් වූයේ නැත. පැරණි විද්වතුන් අවධාරනය කළේ - ඔබට මතක ඇති පරිදි, යුද්ධයේ සංඛ්‍යාව අඩු කිරීමට උත්සාහ කරන ග්‍රීකයන් - ඔවුන් දුවන්නට පටන් ගත් පසු සතුරා ලුහුබැඳ නොයන බවයි. කෙසේ වෙතත්, වඩාත් මෑත කාලීන වැඩවලින් පෙනී යන්නේ මෙය අමූලික අසත්‍යයක් බවයි. ප්‍රතිරෝධය නැවැත්වූ පසු ග්‍රීකයෝ ප්‍රීතියෙන් ඔවුන්ගේ සතුරන් ලුහුබැඳ ගොස් මරා දැමූ අතර, සටනේ මෙම අදියරේදී ජීවිත හානි අනුපාතය ඉහළ ගියේය. දරුණු සන්නාහ සන්නද්ධව පහර දුන් තම සතුරන් ලුහුබැඳීමට උත්සාහ කළේ හොප්ලයිට් පමණක් නොවේ; මේ අවස්ථාවේදී සැහැල්ලු පාබල හමුදාව සහ අශ්වාරෝහක හමුදාවට කඩා වැදී, සතුරා විසුරුවා හරිනු ඇත, රංචු කණ්ඩායම් උගුල්වලට දමා, ඔවුන් පදින්න, මිසයිලවලින් ඉරා දමා, ඔවුන්ට හැකි තාක් කල් මරා දැමීම දිගටම කරගෙන යනු ඇත. අපගේ මූලාශ්‍ර නිතර සඳහන් කරන්නේ ලුහුබැඳීම රැය පහන් වන තුරුම පැවති බවයි. මෙය සිදු වූයේ සටන වඩාත් අවුල් සහගත වූ අතර මරණය අවට ඇති විටය. ප්ලේටෝට අනුව, ප්‍රවීණ ජෙනරාල්වරුන් ප්‍රධාන නියැලීමේදී සටන් කිරීමේ කුසලතාවයෙන් එතරම් ප්‍රයෝජනයක් ගත්තේ නැත, නමුත් සටන ලුහුබැඳීම බවට පත් වූ විට එය ඉතා අගනේ යැයි සිතුවේය: &gt; [හොප්ලයිට් පුහුණුව] සැබෑ සටනේදී යම් ප්‍රයෝජනයක් වනු ඇත, එය සමඟ අනුකූලව සටන් කිරීමේදී වෙනත් පිරිමි සංඛ්යාව; නමුත් එහි ලොකුම වාසිය දැනෙන්නේ තරාතිරම කැඩී ගිය විට වන අතර, ඔබේ ප්‍රහාරයෙන් මිදීමට උත්සාහ කරන කෙනෙකු පසුපස හඹා යාමේදී හෝ ඔබම පසුබැසීමේදී සහ තවත් කෙනෙකුගේ ප්‍රහාරයෙන් මිදීමේදී ඔබ මිනිසාට මිනිසා සමඟ සටන් කළ යුතු බව ඔබට පෙනී යයි. -- ප්ලී. *Laches* 182a-b ඔවුන්ගේ සතුරන් දිව ගිය විට ග්‍රීකයන්ට දැනෙන සතුට - මම අදහස් කරන්නේ ප්‍රීතියයි; Xenophon වරක් ලුහුබැඳීම යුද්ධයේ &#39;ප්‍රීතිය&#39; (*Hieron* 2.15) ලෙස හඳුන්වයි - දුර්වල ලෙස පුහුණු වූ හොප්ලයිට් මිනිසුන්ගේ අවුල් සහගත, අමුතු හමුවීම සටනක අවසාන ඉලක්කය නොවන බව පෙන්නුම් කරයි. ඉලක්කය වූයේ සතුරා බිඳ දැමීමයි, එවිට ඔවුන් ලුහුබැඳ ගොස් දඬුවම් නොමැතිව මරා දැමිය හැකිය. එම හේතුව නිසාම සෑම ග්‍රීක පුරවැසි හමුදාවක්ම තම මිනිසුන් ජීවත් කරවීමට සටන් කළ අතර, ඔවුන් තම සතුරන් සමූලඝාතනය කිරීමටද සටන් කළහ: සෑම මාරකයක්ම සතුරු ප්‍රජාවට සෘජුවම බලපෑ අතර ප්‍රමාණවත් මරණයක් ඔවුන්ගේ මුළු රාජ්‍යය අස්ථාවර කළ හැකිය. සතුරාගේ මරණ අනුපාතය හැකිතාක් ඉහළ මට්ටමකට ගෙන ඒමට හැකි නම්, සටනෙන් විශාල දෙයක් ලබා ගත හැකි විය.^6 හඹා යාමේ බලපෑම හොප්ලයිට් සටන්වල මරණ සංඛ්‍යාවෙන් පැහැදිලිව පිළිබිඹු වේ. ක්‍රි.පූ. 415 දී සිරකූස්හිදී ඇතීනියානුවන් ඔවුන්ගේ සතුරන් පරාජය කළ නමුත් සිරකුසන් අශ්වාරෝහක හමුදාව ඔවුන් පසුපස හඹා යෑම වැළැක්වීය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, දෙපාර්ශවයේම පාඩු සුළු විය (ඇතැන්නියානුවන් 50 ක් සහ සිරකුසන් 260 ක් පමණ පහත වැටී ඇත - සමහර විට 1% සහ 2.5% පිළිවෙළින්). කෙසේ වෙතත්, ක්‍රි.පූ 424 දී ඩෙලියන්හිදී, ඇතීනියානුවන් අඳුර වැටෙන තුරු බොයෝටියානු අසරුවන් විසින් ලුහුබැඳ ගිය අතර, මිනිසුන් 1000කට ආසන්න පිරිසක් (ඔවුන්ගේ හමුදාවෙන් 14%ක් පමණ) අහිමි විය. ක්‍රිපූ 394 දී Nemea හි දී, ස්පාටන්වරු ඔවුන්ගේ විරුද්ධවාදීන් 2800 ක් පියාසර කිරීමේදී මරා දැමූ බව කියනු ලැබේ; ක්‍රි.පූ. 364 දී කිනොස්කෙෆලායිහිදී, තෙසලියන් අශ්වාරෝහක ෆෙරායිහි ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ මිනිසුන් 3000කට අධික පිරිසක් ඝාතනය කළහ. මම දැනටමත් Sepeia හිදී මරා දැමූ 6000 Argives සටහන් කර ඇත; ස්පාටන්වරුන්ට එරෙහි සටනේදී ඔවුන් මිය ගියේ නැත, නමුත් පසුව, ඔවුන් පූජනීය වනයකට පලා ගිය විට, ස්පාටන් රජු ක්ලියෝමෙන්ස් ගිනි තැබුවේය. ක්‍රි.පූ. 368 කඳුළු රහිත සටනේදී ස්පාටන්වරු මිනිසුන් 10,000ක් පමණ මරා දැමූ බව එක් මූලාශ්‍රයක් ප්‍රකාශ කරයි. එවැනි අලාභයන් සම්බන්ධ වූ රාජ්‍යවල පුරවැසි ආයතනය හරහා විශාල වශයෙන් කපා හරිනු ඇත. Sepeia හි පරාජයෙන් වසර 15 කට පසු Argos, පර්සියාවට එරෙහි යුද්ධයේදී මධ්‍යස්ථව සිටීම හැර වෙනත් විකල්පයක් නොමැති බව ආයාචනා කිරීම පුදුමයක් නොවේ, මන්ද එයට වැඩිහිටි පිරිමින් නොසිටි බැවිනි. --- **සටහන්** 1. ක්‍රෙන්ට්ස්, &#39;හොප්ලයිට් සටන් වලදී තුවාල ලැබූවන්&#39;, *GRBS* 26.1 (1985), 13-20. 1. හැන්සන් ඔහුගේ වැඩ කොටස පුරා මෙම කරුණ පුනරුච්චාරණය කරයි, නමුත් උදාහරණයක් ලෙස බලන්න *The Other Greeks* (1995) 307-311. 2. ඩේටන්, *The Atletes of War* (2005) 81-102. 4. Echeverría Rey, &#39;Taktikê technê&#39;, *Ancient Society* 41 (2011), 45-82. 5. මම මෙය වඩාත් විස්තරාත්මකව [මෙහි](_URL_0_) ආවරණය කළෙමි. 6. Konijnendijk, *සම්භාව්‍ය ග්‍රීක උපක්‍රම* (2018), 188-205.