I'm not well versed on their reaction to all of the Crusades, but their opinion of the First Crusade was initially very positive. Emperor Alexius had extracted oaths of loyalty from the prominent Crusader leaders, and promises to restore reconquered territory in Anatolia to the Romans, and this is what happened initially. Alexius gave the Crusader armies extensive supplies for their journey, as well as knowledgeable guides. He sent his navy along the coasts to help them whenever possible, and eventually sent armies in their wake to protect the conquests of the Crusaders (which, naturally, he wanted to see restored to his empire). Cooperation between the Romans and the Crusaders was effective and relation were relatively positive - both parties had the same objectives; to defeat the Seljuks and restore land to the Christians. However, things took a sharp turn when the Crusaders refused to hand over Antioch to the Romans following its capture in 1098. Alexius was understandably angry, since it was in direct violation of their previous agreements. 

Things took a further negative turn when the Crusaders revealed their intention of invading the Fatamid Caliphate and retaking the Holy Land. Alexius was on good terms with the Fatamids, since both of them viewed the Seljuks as a more serious threat than each other, and they agreed that it was in both of their best interests to focus their attention on defending against the Seljuks rather than fighting each other. Alexius warned the Crusaders not to start a war with the Fatamids, but they ignored him and marched down the Levant coast. The Emperor was furious and promptly cut off all aid he was giving them, including supplies and naval assistance. For the rest of the First Crusade (which at that point continued for only a few more months) there was no cooperation between the Romans and Crusaders. Alexius saw the invasion of the Holy Land as pointless from a strategic perspective and in nobody's best interests, and quickly distanced himself from the Crusaders and tried to maintain positive relations with the Fatamids, telling them he had nothing to do with it.

The only Crusader state that the Romans had somewhat positive (or at least not overtly negative) relations with was the Principality of Antioch, since its prince, Bohemund, swore fealty to Alexius as his overlord. This took some of the sting off the Crusaders' refusal to hand over the city, although Roman control of the principality was minimal and tensions were always high, since the princes simultaneously were influenced by the Kingdom of Jerusalem as well.

Source: *God's War: A New History of the Crusades* by Christopher Tyreman
සියලුම කුරුස යුද්ධවලට ඔවුන් දක්වන ප්‍රතිචාරය ගැන මට එතරම් දැනුමක් නැත, නමුත් පළමු කුරුස යුද්ධය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ මතය මුලදී ඉතා ධනාත්මක විය. ඇලෙක්සියස් අධිරාජ්‍යයා ප්‍රමුඛ කුරුස යුද්ධ නායකයින්ගෙන් පක්ෂපාතිත්වයේ දිවුරුම් ලබාගෙන ඇති අතර, ඇනටෝලියාවේ නැවත අත්පත් කරගත් භූමි ප්‍රදේශය රෝමවරුන්ට ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරන බවට පොරොන්දු වූ අතර මුලින් සිදු වූයේ මෙයයි. ඇලෙක්සියස් කුරුස යුද්ධ හමුදාවට ඔවුන්ගේ ගමන සඳහා පුළුල් සැපයුම් මෙන්ම දැනුමැති මාර්ගෝපදේශකයන් ලබා දුන්නේය. හැකි සෑම විටම ඔවුන්ට උපකාර කිරීම සඳහා ඔහු තම නාවික හමුදාව වෙරළ දිගේ යැවූ අතර, අවසානයේදී කුරුස යුද්ධකරුවන්ගේ ජයග්‍රහණ ආරක්ෂා කිරීම සඳහා හමුදාවන් යවා ඇත (ස්වාභාවිකවම, ඔහුගේ අධිරාජ්‍යයට යථා තත්ත්වයට පත්වීම දැකීමට ඔහුට අවශ්‍ය විය). රෝමවරුන් සහ කුරුස යුද්ධකරුවන් අතර සහයෝගීතාවය ඵලදායී වූ අතර සබඳතා සාපේක්ෂව ධනාත්මක විය - දෙපාර්ශවයටම එකම අරමුණු තිබුණි; සෙල්ජුක්වරුන් පරාජය කිරීමට සහ කිතුනුවන්ට ඉඩම් නැවත ලබා දීමට. කෙසේ වෙතත්, 1098 දී අන්තියෝකිය අල්ලා ගැනීමෙන් පසු කුරුස යුද්ධ භටයන් රෝමවරුන්ට එය භාර දීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත් සමඟ දේවල් තියුණු මුහුණුවරක් ගත්තේය. එය ඔවුන්ගේ පෙර ගිවිසුම් කෙළින්ම උල්ලංඝනය කිරීම නිසා ඇලෙක්සියස් කෝපයට පත් විය. කුරුස යුද්ධ භටයන් ෆාටමිඩ් කැලිෆේට් ආක්‍රමණය කර ශුද්ධ භූමිය නැවත අත්පත් කර ගැනීමේ ඔවුන්ගේ අභිප්‍රාය හෙළි කළ විට දේවල් තවත් නිෂේධාත්මක අතට හැරුණි. ඔවුන් දෙදෙනාම සෙල්ජුක්වරුන් එකිනෙකාට වඩා බරපතල තර්ජනයක් ලෙස සැලකූ බැවින් ඇලෙක්සියස් ෆැටමිඩ්වරුන් සමඟ හොඳ සබඳතාවයකින් පසුවූ අතර, ඔවුන් එකිනෙකා සමඟ සටන් කරනවාට වඩා සෙල්ජුක්වරුන්ගෙන් ආරක්ෂා වීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම ඔවුන්ගේ යහපතට හේතු වන බව ඔවුහු එකඟ වූහ. අනික්. ෆාටාමිඩ්වරුන් සමඟ යුද්ධයක් ආරම්භ නොකරන ලෙස ඇලෙක්සියස් කුරුස යුද්ධ භටයින්ට අනතුරු ඇඟවූ නමුත් ඔවුන් ඔහුව නොසලකා හැර ලෙවන්ට් වෙරළ තීරයට ගමන් කළහ. අධිරාජ්‍යයා කෝපයට පත් වූ අතර සැපයුම් සහ නාවික ආධාර ඇතුළුව ඔහු ඔවුන්ට ලබා දුන් සියලු ආධාර වහාම කපා හැරියේය. පළමු කුරුස යුද්ධයේ ඉතිරි කාලය සඳහා (එය තවත් මාස කිහිපයක් පමණක් පැවතුනි) රෝමවරුන් සහ කුරුස යුද්ධකරුවන් අතර සහයෝගීතාවයක් නොතිබුණි. ඇලෙක්සියස් ශුද්ධ භූමිය ආක්‍රමණය කිරීම උපායමාර්ගික දෘෂ්ටිකෝණයකින් නිෂ්ඵල දෙයක් ලෙස දුටු අතර කිසිවෙකුගේ යහපතට හේතු නොවී, ඉක්මනින්ම කුරුස යුද්ධකරුවන්ගෙන් ඈත් වී ෆාටමිඩ්වරුන් සමඟ ධනාත්මක සබඳතා පවත්වා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. රෝමවරුන් තරමක් ධනාත්මක (හෝ අඩුම තරමින් සෘණාත්මක නොවන) සබඳතා පැවැත්වූ එකම කුරුස යුද්ධ ප්‍රකාශය වූයේ අන්තියෝකියේ ප්‍රධානත්වයයි, මන්ද එහි කුමාරයා වූ බොහෙමුන්ඩ් ඔහුගේ අධිපතියා ලෙස ඇලෙක්සියස්ට දිවුරුම් දුන් බැවිනි. කුරුස යුද්ධ භටයන් නගරය භාර දීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම මෙයින් යම් දුරකට ඉවත් විය, නමුත් ප්‍රාන්තයේ රෝම පාලනය අවම වූ අතර සෑම විටම ආතතීන් ඉහළ මට්ටමක පැවතුනි, මන්ද කුමාරවරුන්ට එකවරම ජෙරුසලම් රාජධානියේ බලපෑම ද එල්ල විය. මූලාශ්‍රය: *God&#39;s War: A New History of the Crusades* by Christopher Tyreman