Public speakers, leaders, and entertainers in the 19th century were almost always trained in elocution. It was an important part of education - search for elocution in this 1857 [McGuffey's Reader](_URL_0_) for an example, and in passing to marvel at what was expected of 19th century schoolchildren.

Speakers were expected to understand their voice and to speak in a clear, well-modulated voice with varying pitch and cadence. Not everyone got a good education in those days, but anyone who held elected office or made their living as an entertainer in those days had to be an accomplished speaker, physically and mentally capable of talking at length and being heard.

For many Americans, however, their greatest exposure to public speaking came at sporting events, where announcers shouted through megaphones to be heard over the crowd. The excitement and physical tension in their voices translated to a higher pitch, megaphones reproduce higher voices more easily, and higher voices could be heard more easily over the crowd. 

In the late 19th century, the gramophone was introduced. Like the megaphone, it had a hard time reproducing bass sounds, so any sounds from the gramophone came out high and tinny. Early radios also had a problem reproducing bass. Early talkie film technology raised the voice an octave, rendering a generation of silent film stars instantly ridiculous. 

So there are a number of factors. Artifacts from the era of early recording technologies don't faithfully record the human voice. As time went on, a number of Americans adopted the tinny quality of recorded voices. For millions of people, listening to records and sports announcers were their elocution lessons. A high, nasal voice became a signifier in its own right, a humorous acknowledgement that the speaker was playing to a crowd. It was cutting-edge stuff in the age of ragtime, snappy and a little dangerous, but it was winking parody by the time of Bugs Bunny's introduction a decade or two later. 
19 වන සියවසේ ප්‍රසිද්ධ කථිකයන්, නායකයින් සහ විනෝදාස්වාදය කරන්නන් සෑම විටම වාගේ කථික පුහුණුව ලබා ඇත. එය අධ්‍යාපනයේ වැදගත් කොටසක් විය - උදාහරණයක් ලෙස මෙම 1857 [McGuffey&#39;s Reader](_URL_0_) හි කථනය සොයන්න, සහ 19 වන සියවසේ පාසල් සිසුන්ගෙන් බලාපොරොත්තු වූ දේ ගැන මවිතයට පත් කිරීම. කථිකයන් ඔවුන්ගේ කටහඬ අවබෝධ කර ගැනීමටත්, විවිධ තාරතාවයෙන් සහ ස්වරයෙන් පැහැදිලි, මනාව හැඩගැස්වූ කටහඬකින් කථා කිරීමටත් බලාපොරොත්තු විය. ඒ දවස්වල හැමෝම හොඳ අධ්‍යාපනයක් ලබා නොගත්තත්, ඒ දවස්වල තේරී පත් වූ තනතුරු හොබවන හෝ විනෝදාස්වාදයක් ලෙස ජීවත් වූ ඕනෑම කෙනෙකුට දිගු කතා කිරීමට සහ ඇසීමට හැකි ශාරීරික හා මානසික හැකියාවෙන් යුත් දක්ෂ කථිකයෙකු විය යුතුය. කෙසේ වෙතත්, බොහෝ ඇමරිකානුවන් සඳහා, ප්‍රසිද්ධියේ කතා කිරීමට ඔවුන්ගේ ලොකුම නිරාවරණය වූයේ ක්‍රීඩා ඉසව්වලදී වන අතර, එහිදී නිවේදකයින් මෙගාෆෝන් හරහා සෙනඟට ඇසෙන ලෙස කෑගැසුවේය. ඔවුන්ගේ කටහඬේ ඇති උද්වේගය සහ ශාරීරික ආතතිය ඉහළ තාරයකට පරිවර්තනය කර ඇත, මෙගාෆෝන් ඉහළ කටහඬ වඩාත් පහසුවෙන් ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කරයි, සහ ඉහළ හඬවල් සමූහයාට වඩා පහසුවෙන් ඇසෙනු ඇත. 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී ග්‍රැමෆෝනය හඳුන්වා දෙන ලදී. මෙගාෆෝනයට මෙන්ම, එයද bass හඬ ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කිරීමට අපහසු වූ නිසා, ග්‍රැමෆෝනයේ ඕනෑම ශබ්දයක් ඉහළ සහ ටින්නී ලෙස පිට විය. මුල් ගුවන්විදුලි යන්ත්‍රවලටද බාස් ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කිරීමේ ගැටලුවක් තිබුණි. මුල්කාලීන කතානාද චිත්‍රපට තාක්‍ෂණය නිහඬ චිත්‍රපට තරු පරම්පරාවක් ක්ෂණිකව හාස්‍යජනක බවට පත් කරමින් හඬ අෂ්ටකයක් ලෙස ඉහළ නැංවීය. එබැවින් සාධක ගණනාවක් තිබේ. මුල් පටිගත කිරීමේ තාක්ෂණයේ යුගයේ කෞතුක වස්තු විශ්වාසවන්තව මිනිස් කටහඬ පටිගත නොකරයි. කාලය ගෙවී යත්ම, ඇමරිකානුවන් ගණනාවක් පටිගත කරන ලද කටහඬවල ඉතා කුඩා ගුණය අනුගමනය කළහ. මිලියන සංඛ්‍යාත ජනතාවකට, වාර්තාවලට සවන්දීම සහ ක්‍රීඩා නිවේදකයින් ඔවුන්ගේ කථන පාඩම් විය. උස්, නාසික කටහඬක් එහිම හැඟවුම්කාරකයක් බවට පත් විය, කථිකයා සමූහයකට වාදනය කරන බව හාස්‍යජනක පිළිගැනීමකි. එය රැග්-ටයිම් යුගයේ අති නවීන දේවල් වූ අතර, වේගවත් හා තරමක් භයානක ය, නමුත් දශකයකට හෝ දෙකකට පසුව බග්ස් බනීගේ හඳුන්වාදීම වන විට එය උපහාසාත්මක විය. 