Assuming the bottle of water has never been opened after factory production, bacteria are not an issue.

When it comes to the degradation of the plastic (Polyethylene), two substances may contaminate the water. The first one is acetaldehyde, which only results in a change in taste, the second one is antimony and is slightly toxic. Though normally would never appear in PET bottles in concentrations close to being harmful. 

 > Acetaldehyde is a colorless, volatile substance with a fruity smell. Although it forms naturally in some fruit, it can cause an off-taste in bottled water. Acetaldehyde forms by degradation of PET through the mishandling of the material. High temperatures, (PET decomposes above 300 °C or 570 °F), high pressures, extruder speeds (excessive shear flow raises temperature), and long barrel residence times all contribute to the production of acetaldehyde. When acetaldehyde is produced, some of it remains dissolved in the walls of a container and then diffuses into the product stored inside, altering the taste and aroma. This is not such a problem for non-consumables (such as shampoo), for fruit juices (which already contain acetaldehyde), or for strong-tasting drinks like soft drinks. For bottled water, however, low acetaldehyde content is quite important, because, if nothing masks the aroma, even extremely low concentrations (10–20 parts per billion in the water) of acetaldehyde can produce an off-taste.


 > Antimony (Sb) is a metalloid element that is used as a catalyst in the form of the compound such as antimony trioxide (Sb2O3) or antimony triacetate in the production of PET. After manufacturing, a detectable amount of antimony can be found on the surface of the product. This residue can be removed with washing. Antimony also remains in the material itself and can, thus, migrate out into food and drinks. Exposing PET to boiling or microwaving can increase the levels of antimony significantly, possibly above USEPA maximum contamination levels.[10] The drinking water limit assessed by WHO is 20 parts per billion (WHO, 2003), and the drinking water limit in the USA is 6 parts per billion.[11] Although antimony trioxide is of low toxicity when taken orally,[12] its presence is still of concern. The Swiss Federal Office of Public Health investigated the amount of antimony migration, comparing waters bottled in PET and glass: The antimony concentrations of the water in PET bottles were higher, but still well below the allowed maximum concentration. The Swiss Federal Office of Public Health concluded that small amounts of antimony migrate from the PET into bottled water, but that the health risk of the resulting low concentrations is negligible (1% of the "tolerable daily intake" determined by the WHO). A later (2006) but more widely publicized study found similar amounts of antimony in water in PET bottles.[13] The WHO has published a risk assessment for antimony in drinking water.[12]

I don't know whether PET degradation due to heat exposure would ever lead to antimony concentrations in the liquid reaching toxic levels. 

Whether bacterial growth in the bottle reaches hazardous levels of course depends on how much air has entered the bottle after being opened, the presence of saliva, bacteria in that saliva.. many unknown factors.


කර්මාන්තශාලා නිෂ්පාදනයෙන් පසු වතුර බෝතලය කිසි විටෙකත් විවෘත කර නැතැයි උපකල්පනය කළහොත් බැක්ටීරියා ගැටළුවක් නොවේ. ප්ලාස්ටික් (පොලිඑතිලීන්) ක්ෂය වීම සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ද්‍රව්‍ය දෙකක් ජලය අපවිත්‍ර කළ හැකිය. පළමු එක ඇසිටැල්ඩිහයිඩ්, එහි ප්රතිඵලය පමණක් රසය වෙනස් වේ, දෙවන එක ඇන්ටිමනි සහ තරමක් විෂ සහිත වේ. සාමාන්‍යයෙන් PET බෝතල්වල හානිකර වීමට ආසන්න සාන්ද්‍රණයකින් කිසිදා නොපෙන්වයි. &gt; ඇසිටැල්ඩිහයිඩ් යනු පළතුරු සුවඳක් සහිත අවර්ණ වාෂ්පශීලී ද්‍රව්‍යයකි. සමහර පලතුරු වල එය ස්වභාවිකව සෑදුනද, එය බෝතල් කළ ජලය තුළ රස නැති වීමට හේතු විය හැක. ද්‍රව්‍ය වැරදි ලෙස හැසිරවීම හරහා PET ක්ෂය වීමෙන් ඇසිටැල්ඩිහයිඩ් සාදයි. අධික උෂ්ණත්වය, (PET 300 °C හෝ 570 °F ට වඩා දිරාපත් වේ), අධික පීඩනය, පිටකිරීමේ වේගය (අධික ලෙස කපා හැරීමේ ප්‍රවාහය උෂ්ණත්වය ඉහළ නංවයි) සහ දිගු බැරල්වල පදිංචි කාලය ඇසිටැල්ඩිහයිඩ් නිෂ්පාදනයට දායක වේ. ඇසිටැල්ඩිහයිඩ් නිපදවන විට, එයින් සමහරක් කන්ටේනරයක බිත්තිවල දිය වී පසුව ඇතුළත ගබඩා කර ඇති නිෂ්පාදනයට විසරණය වී රසය සහ සුවඳ වෙනස් කරයි. පරිභෝජන නොවන ද්‍රව්‍ය (ෂැම්පු වැනි), පළතුරු යුෂ (දැනටමත් ඇසිටැල්ඩිහයිඩ් අඩංගු) හෝ සිසිල් බීම වැනි ප්‍රබල රසැති බීම සඳහා මෙය එතරම් ගැටලුවක් නොවේ. කෙසේ වෙතත්, බෝතල් කළ ජලය සඳහා, අඩු ඇසිටැල්ඩිහයිඩ් අන්තර්ගතය ඉතා වැදගත් වේ, මන්ද, කිසිවක් සුවඳ ආවරණය නොකරන්නේ නම්, ඇසිටැල්ඩිහයිඩ්වල අතිශය අඩු සාන්ද්‍රණය (ජලයේ බිලියනයකට කොටස් 10-20) පවා රසයෙන් තොර රසයක් ඇති කළ හැකිය. &gt; Antimony (Sb) යනු PET නිෂ්පාදනයේදී antimony trioxide (Sb2O3) හෝ antimony triacetate වැනි සංයෝගයේ ස්වරූපයෙන් උත්ප්‍රේරකයක් ලෙස භාවිතා කරන ලෝහමය මූලද්‍රව්‍යයකි. නිෂ්පාදනයෙන් පසු, නිෂ්පාදනයේ මතුපිටින් හඳුනාගත හැකි ඇන්ටිමනි ප්‍රමාණයක් සොයාගත හැකිය. මෙම අවශේෂය සේදීමෙන් ඉවත් කළ හැකිය. ඇන්ටිමනි ද ද්‍රව්‍ය තුළම පවතින අතර ඒ අනුව ආහාර පානවලට සංක්‍රමණය විය හැක. PET තාපාංකයට හෝ මයික්‍රෝවේව් කිරීමට නිරාවරණය කිරීමෙන් ඇන්ටිමනි මට්ටම සැලකිය යුතු ලෙස වැඩි කළ හැක, සමහරවිට USEPA උපරිම දූෂණ මට්ටමට වඩා වැඩි විය හැක.[10] WHO විසින් තක්සේරු කරන ලද පානීය ජල සීමාව බිලියනයකට කොටස් 20 ක් (WHO, 2003) වන අතර USA හි පානීය ජල සීමාව බිලියනයකට කොටස් 6 කි.[11] ඇන්ටිමනි ට්‍රයිඔක්සයිඩ් වාචිකව ගත් විට අඩු විෂ සහිත වුවද,[12] එහි පැවතීම තවමත් සැලකිලිමත් වේ. මහජන සෞඛ්‍ය පිළිබඳ ස්විට්සර්ලන්ත ෆෙඩරල් කාර්යාලය, PET සහ වීදුරු වල බෝතල් කළ ජලය සංසන්දනය කරමින් ඇන්ටිමනි සංක්‍රමණයේ ප්‍රමාණය විමර්ශනය කළේය: PET බෝතල්වල ජලයේ ඇන්ටිමනි සාන්ද්‍රණය වැඩි නමුත් තවමත් අවසර දී ඇති උපරිම සාන්ද්‍රණයට වඩා බෙහෙවින් අඩුය. මහජන සෞඛ්‍ය පිළිබඳ ස්විට්සර්ලන්ත ෆෙඩරල් කාර්යාලය නිගමනය කළේ PET වෙතින් කුඩා ප්‍රමාණයේ ඇන්ටිමනි බෝතල් කළ ජලය වෙත සංක්‍රමණය වන නමුත් එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අඩු සාන්ද්‍රණයේ සෞඛ්‍ය අවදානම නොසැලකිය හැකි බවයි (WHO විසින් තීරණය කරනු ලබන &quot;ඉවසිය හැකි දෛනික පරිභෝජනයෙන්&quot; 1%). පසුව (2006) නමුත් වඩාත් පුළුල් ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත් කරන ලද අධ්‍යයනයකින් PET බෝතල්වල ජලයේ සමාන ප්‍රතිදේහ ප්‍රමාණයක් සොයා ගන්නා ලදී.[13] WHO විසින් පානීය ජලයේ ඇති ඇන්ටිමනි සඳහා අවදානම් තක්සේරුවක් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත.[12] තාප නිරාවරණය හේතුවෙන් PET ක්ෂය වීම ද්‍රවයේ ඇන්ටිමනි සාන්ද්‍රණය විෂ මට්ටමට ළඟා වීමට හේතු වේදැයි මම නොදනිමි. බෝතලයේ බැක්ටීරියා වර්ධනය අනතුරුදායක මට්ටම් කරා ළඟා වන්නේද යන්න රඳා පවතින්නේ බෝතලය විවෘත කිරීමෙන් පසු වාතය කොපමණ ප්‍රමාණයක් ඇතුළු වී තිබේද යන්න, කෙල තිබීම, එම කෙල වල බැක්ටීරියා.. බොහෝ නොදන්නා සාධක මත ය.

