***This is my first time commenting on this subreddit, sorry if it doesn't meet all the requirements***

Very desperate indeed. The men from the Eastern front had been used in the Michael Offensive in early 1918. This offensive had been very successful tactically, but failed to capture any strategic objectives and cost the Germans well over a million casualties. By contrast the allies had in fact more men on the Western Front at the end of the offensive than they did at its onset, and overall enjoyed a substantial advantage in resources and manpower over the Germans.

Americans were arriving in substantial numbers and the Hundred Days Offensive leveraged improved tactics and massive resource advantages to push the Germans out of all the territory gained during Michael and eventually back to the Hindenburg Line. Moral in the German Army was incredibly low. There were reports of regiments returning from the front harassing the men sent to relieve them, calling them "linebrakers" (scabs) and accusing them of allowing the war to continue. Men were surrendering en-mass almost daily. There was even a mutiny in the Navy. The fact that the German Army was able to mount an effective defense, even mounting counterattacks at strategic points, is a testament to it's quality. Nevertheless, the Hundred Days Offensive made daily progress, and eventually the German high command came to the inevitable conclusion that the army had come to the end of its ability to prosecute the war. By 1918 Germany had exhausted its manpower reserves, its lines of credit, and its willingness to continue fighting.

***මෙම උපසිරසිය ගැන අදහස් දක්වන මගේ පළමු අවස්ථාව මෙයයි, එය සියලු අවශ්‍යතා සපුරාලන්නේ නැත්නම් සමාවෙන්න*** ඇත්තෙන්ම ඉතා මංමුලා සහගතයි. නැගෙනහිර පෙරමුණේ මිනිසුන් 1918 මුල් භාගයේදී මයිකල් ප්‍රහාරය සඳහා යොදාගෙන ඇත. මෙම ප්‍රහාරය ඉතා උපක්‍රමශීලීව සාර්ථක වූ නමුත් උපායමාර්ගික අරමුණු අල්ලා ගැනීමට අපොහොසත් වූ අතර ජර්මානුවන්ට මිලියනයකට වඩා වැඩි හානියක් සිදුවිය. ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව, මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් ප්‍රහාරයේ ආරම්භයේදී කළාට වඩා වැඩි පිරිසක් බටහිර පෙරමුණේ ප්‍රහාරය අවසානයේ සිටි අතර, සමස්තයක් වශයෙන් ජර්මානුවන්ට වඩා සම්පත් හා මිනිස් බලය අතින් සැලකිය යුතු වාසියක් භුක්ති වින්දා. ඇමරිකානුවන් සැලකිය යුතු සංඛ්‍යාවකින් පැමිණෙමින් සිටි අතර දින සියයේ ප්‍රහාරය වැඩිදියුණු කළ උපක්‍රම සහ යෝධ සම්පත් වාසි උපයෝගී කරගනිමින් මයිකල්ගේ කාලය තුළ ජර්මානුවන් ලබා ගත් සියලුම භූමි ප්‍රදේශවලින් පිටතට තල්ලු කර අවසානයේ නැවත හින්ඩන්බර්ග් රේඛාව වෙතට තල්ලු කළේය. ජර්මානු හමුදාවේ සදාචාරය ඇදහිය නොහැකි තරම් පහත් විය. පෙරමුණෙන් ආපසු පැමිණි රෙජිමේන්තු ඔවුන් සහනය සඳහා යවන ලද මිනිසුන්ට හිරිහැර කරමින්, ඔවුන්ව &quot;ලයින් බ්‍රේකර්&quot; (කොල්ල) ලෙස හඳුන්වමින් සහ යුද්ධය දිගටම කරගෙන යාමට ඉඩ දුන් බවට චෝදනා කළ බවට වාර්තා විය. පිරිමින් දිනපතාම පාහේ සමූහ වශයෙන් යටත් විය. නාවික හමුදාවේ කැරැල්ලක් පවා ඇති වුණා. උපාය මාර්ගික ස්ථානවල ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කරමින් පවා ඵලදායි ආරක්‍ෂාවක් ගොඩනගා ගැනීමට ජර්මානු හමුදාවට හැකිවීම එහි ගුණාත්මක භාවයට සාක්ෂියකි. එසේ වුවද, දින සියයේ ප්‍රහාරය දිනපතා ප්‍රගතියක් අත්කර ගත් අතර අවසානයේ ජර්මානු උසස් අණදෙන නිලධාරියා නොවැළැක්විය හැකි නිගමනයකට පැමිණියේ හමුදාව යුද්ධයට නඩු පැවරීමේ හැකියාව අවසන් කර ඇති බවයි. 1918 වන විට ජර්මනිය එහි මිනිස් බල සංචිත, ණය රේඛා සහ දිගටම සටන් කිරීමට ඇති කැමැත්ත අවසන් කර තිබුණි.
