The answer to your question(s) would be a resounding "neither", I'm afraid. I'll try to get a bit more in-depth for the 1648-1806 period of HRE history where I'm best informed in, but hopefully you'll get other answers expounding on the many centuries before that. I can already give you a tl;dr though, if you like, and that's "It's fiendishly complicated".

The political and structural framework of the HRE was the following: There was the German King (who often also wore the Imperial Roman Crown) who stood at the top of the feudal structure of the Empire. Every lower-ranking prince received his (in rare cases also: her) fief from the King's hands, and throughout the HRE's history every time a fief passed hands or a new King/Emperor (I'll simply say "Emperor" from now on since throughout the entire early modern era, every German King also styled himself Emperor) there was a corresponding ceremony where the fief-holder would ritually swear fealty to the Emperor. So, a singular and centralised state with a strong monarch on top, no?

Well, of course it was much more complicated than that. In practice, the Emperor being the feudal overlord was more a legal theorem than political reality, and while the aforementioned ceremonies continued to be followed, in most cases from the late 17th century on, the various German lords sent representatives instead of appearing themselves as a subtle sign of defiance towards Imperial claims. Also, the Emperor was basically alone, as he had no governmental bureaucracy to his side...

...instead that this isn't the whole truth, either. Emperor Maximilian I, who ruled at the turn from the Middle Ages to the Early Modern, was very ambitious in his plans to centralise the Empire and create a functioning bureaucracy. For various reasons (the continuing resistance of the various princes being the central one), his plans didn't fully pan out and could only be realised in part. The most important achievements of Maximilian on this front were probably the establishment of an imperial court system, with the Imperial Chamber Court and the Imperial Aulic Council serving as the supreme appellation court in the Empire. But even there, we have to qualify that statement, since over the centuries many German territories tried (and often succeeded) in securing the privilege of their subjects not being able to appeal to the Imperial judiciary. Another enduring legacy of Maximilian's was the introduction of "Imperial districts" (*Reichskreise*), which ultimately got tasked with organising and supervising the mint, collecting the imperial taxes (well, tax - there was only one, and it didn't exactly constitute a lot of income), gathering and training Imperial Army troops and enforcing sentences of the Imperial judiciary. There also were a number of other, minor tasks, but it's more important to note that there were vast differences between the various districts; some of them were highly active, whereas others mostly existed on paper.

But there was an Imperial Judiciary and an Imperial Army so it can't have been too decentralised, right? Well, yes... and no. The two imperial courts had overlapping jurisdictions and sometimes worked openly against each other, the aforementioned *privilegia de non appellando* weakened the Imperial judiciary especially within the strongest individual member states, and the Imperial Chamber Court was notoriously underfunded; many of the cases brought before it took literal centuries to finally be resolved. Some never were, because the HRE's end in 1806 got in the way (although to be fair, those century-long cases also tended to be the politically most charged ones. In less exciting cases, the Court could be astonishingly quick, even!). The army was provided by the individual member states who generally speaking weren't all that inclined to supply the Emperor with a powerful standing military. In addition to that, there was no centralised Imperial Army doctrine or drill and the various units never exercised together, which in turn meant that their efficacy in actual warfare wasn't always a given.

On the other side of the scarce Imperial bureaucracy, there were the many (many, many) individual territories, who in themselves were highly varied and distinct. They were organised in the Imperial Diet (Reichstag), a mammoth parliament that until the 17th century would only come together sporadically. In 1663, the Reichstag met again in Regensburg, but when its members couldn't reach a consensus in several highly important questions they simply deferred the official end of the session (also because some princes feared that due to those debates the Emperor would refuse to call for another session) until perpetuity, creating the "Perpetual Diet" in the process which legally speaking was just one long, never-ending session of the Imperial Diet. This parliament didn't represent all of the Empire, however, since not every ruler in the Empire was allowed a seat (I'll tell more about them later on), and because Bohemia and Imperial Italy weren't represented either for a variety of reasons which all eventually end at "they were arguably no longer a part of the Empire, anyway".

The minor princes that were part of the Diet were divided in various groups. At the top were the prince-electors, a group of seven powerful princes and bishops whose most important job and privilege was to elect the Emperor. Who exactly was part of this elite group changed slightly over the centuries, and towards the end of the Empire the prince-electoral college even expanded to ten members. One of the prince-electors, the Archbishop of Mainz, also had the office of "Imperial Arch-chancellor of Germany" - in theory he led the imperial chancellery (in practice this was done by the "Imperial Vice Chancellor") and, most importantly, directed the sessions of the Imperial Diet. His prince-elector colleagues, the Archbishops of Cologne and Trier, also were Arch-chancellors of Italy and Burgundy, respectively, but those titles had long since lost virtually all of their practical power. The prince-electors even used to come together for parliamentary sessions of their own where they debated various imperial matters, but those mostly ceased with the Thirty Years' War.

Below the prince-electors came the Imperial Princes and Prelates. Those included powerful princes who didn't make it into the prince-electoral college, but also most Catholic bishops of the Empire and also all those abbots and abbesses who had the distinction of leading an "Imperial Abbey". This group had about 100 seats altogether, but six of those seats were "curial votes", i.e. one single vote cast together by a larger number of Diet members who didn't make the cut for a vote of their own. If I didn't miscount there were 166 of those unlucky princes and prelates.

At the lowest rung of the ladder were the Imperial cities, i.e. city-states (some of them very big and influential, others tiny) who weren't part of any larger territory, answered directly to the Emperor and took part at the Imperial Diet. Towards the end of the Empire there were 51 Imperial cities who had a whopping two votes inbetween them.
ඔබේ ප්‍රශ්නයට (ය) පිළිතුර &quot;එකක්වත් නැත&quot; වනු ඇත, මම බිය වෙමි. මා හොඳින්ම දැනුවත් කළ HRE ඉතිහාසයේ 1648-1806 කාල පරිච්ඡේදය සඳහා මම තව ටිකක් ගැඹුරින් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරමි, නමුත් ඊට පෙර සියවස් ගණනාවකට පෙර විස්තර කෙරෙන වෙනත් පිළිතුරු ඔබට ලැබෙනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙමි. මට දැනටමත් ඔබට tl;dr ලබා දිය හැකිය, නමුත් ඔබ කැමති නම්, එය &quot;එය භයානක ලෙස සංකීර්ණයි&quot;. HRE හි දේශපාලන හා ව්‍යුහාත්මක රාමුව පහත පරිදි විය: අධිරාජ්‍යයේ වැඩවසම් ව්‍යුහයේ මුදුනේ සිටි ජර්මානු රජු (බොහෝ විට අධිරාජ්‍ය රෝම කිරුළ පැළඳ සිටි) සිටියේය. සෑම පහළ ශ්‍රේණියේ කුමාරයෙකුටම ඔහුගේ (දුර්ලභ අවස්ථා වලදීද: ඇයගේ) ලොම් රජුගේ අතින් ලැබුණි, සහ HRE ඉතිහාසය පුරා හොරෙක් අතට පත් වූ සෑම අවස්ථාවකම හෝ නව රජු/අධිරාජයෙකු (මම මෙතැන් සිට &quot;අධිරාජයා&quot; යැයි සරලව කියමි. සමස්ත මුල් නූතන යුගය පුරාවටම, සෑම ජර්මානු රජෙකුම තමා අධිරාජ්‍යයා ලෙස හැඩගස්වා ගත් හෙයින්) ඊට අනුරූප උත්සවයක් පැවති අතර එහිදී දඩයක්කාරයා චාරිත්‍රානුකූලව අධිරාජ්‍යයාට දිවුරුම් දෙනු ඇත. ඉතින්, ඉහළින් ශක්තිමත් රාජාණ්ඩුවක් සහිත ඒකීය සහ මධ්‍යගත රාජ්‍යයක්, නේද? හොඳයි, ඇත්ත වශයෙන්ම එය ඊට වඩා බෙහෙවින් සංකීර්ණ විය. ප්‍රායෝගිකව, අධිරාජ්‍යයා වැඩවසම් අධිපතියා දේශපාලන යථාර්ථයට වඩා නෛතික ප්‍රමේයයක් වූ අතර, ඉහත සඳහන් කළ උත්සව අඛණ්ඩව අනුගමනය කරන අතර, 17 වන සියවසේ අග භාගයේ සිට බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී, විවිධ ජර්මානු අධිපතීන් තමන් ලෙස පෙනී සිටීම වෙනුවට නියෝජිතයන් යවන ලදී. අධිරාජ්‍ය හිමිකම්වලට එරෙහි වීමේ සියුම් ලකුණ. එසේම, අධිරාජ්‍යයා මූලික වශයෙන් තනිව සිටියේය, ඔහුට ඔහුගේ පැත්තට රජයේ නිලධරයක් නොතිබුණි ... ... ඒ වෙනුවට මෙය සම්පූර්ණ සත්‍යය නොවේ. මධ්‍යතන යුගයේ සිට මුල් නූතන යුගය දක්වා පාලනය කළ I අධිරාජ්‍යයා වූ මැක්සිමිලියන් අධිරාජ්‍යය මධ්‍යගත කිරීමට සහ ක්‍රියාකාරී නිලධරයක් නිර්මාණය කිරීමට ඔහුගේ සැලසුම් ඉතා අභිලාෂකාමී විය. විවිධ හේතූන් මත (විවිධ කුමාරවරුන්ගේ අඛණ්ඩ ප්‍රතිරෝධය කේන්ද්‍රීය එකකි), ඔහුගේ සැලසුම් සම්පූර්ණයෙන්ම ක්‍රියාත්මක නොවූ අතර එය සාක්ෂාත් කර ගත හැකි වූයේ අර්ධ වශයෙන් පමණි. මෙම පෙරමුණේ මැක්සිමිලියන්ගේ වැදගත්ම ජයග්‍රහණ වනුයේ අධිරාජ්‍ය සභා උසාවිය සහ ඉම්පීරියල් ඔලික් කවුන්සිලය අධිරාජ්‍යයේ උත්තරීතර අභියාචනාධිකරණය ලෙස ක්‍රියා කරමින් අධිරාජ්‍ය අධිකරණ පද්ධතියක් පිහිටුවීම විය හැකිය. එහෙත් එහි දී පවා, එම ප්‍රකාශය අපට සුදුසුකම් ලැබිය යුතුය, මන්ද බොහෝ ජර්මානු භූමි ප්‍රදේශ සිය යටත්වැසියන්ගේ වරප්‍රසාදය ලබා ගැනීමට අධිරාජ්‍ය අධිකරණයට අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කිරීමට නොහැකි වීම සඳහා සියවස් ගණනාවක් පුරා උත්සාහ කළ (සහ බොහෝ විට සාර්ථක විය). මැක්සිමිලියන්ගේ තවත් චිරස්ථායී උරුමයක් වූයේ &quot;ඉම්පීරියල් දිස්ත්‍රික්ක&quot; (*Reichskreise*) හඳුන්වාදීමයි, එය අවසානයේ මින්ට් සංවිධානය කිරීම සහ අධීක්ෂණය කිරීම, අධිරාජ්‍ය බදු එකතු කිරීම (හොඳයි, බදු - තිබුණේ එකක් පමණි, එය හරියටම සිදු නොවීය. විශාල ආදායමක් ඇති කිරීම), අධිරාජ්‍ය හමුදා භටයින් එක්රැස් කිරීම සහ පුහුණු කිරීම සහ අධිරාජ්‍ය අධිකරණයේ දඬුවම් ක්‍රියාත්මක කිරීම. වෙනත් සුළු කාර්යයන් ගණනාවක් ද විය, නමුත් විවිධ දිස්ත්‍රික්ක අතර විශාල වෙනස්කම් ඇති බව සැලකිල්ලට ගැනීම වඩා වැදගත් ය; ඒවායින් සමහරක් ඉතා ක්‍රියාකාරී වූ අතර අනෙක් ඒවා බොහෝ දුරට කඩදාසි මත පැවතුනි. නමුත් අධිරාජ්‍ය අධිකරණයක් සහ අධිරාජ්‍ය හමුදාවක් තිබූ නිසා එය ඕනෑවට වඩා විමධ්‍යගත කළ නොහැකියි නේද? හොඳයි, ඔව්... සහ නැහැ. අධිරාජ්‍ය උසාවි දෙක අතිච්ඡාදනය වන අධිකරණ බලයන් ඇති අතර සමහර විට එකිනෙකාට එරෙහිව විවෘතව ක්‍රියා කළේය, ඉහත සඳහන් කළ *privilegia de non appellando* අධිරාජ්‍ය අධිකරණය විශේෂයෙන් ශක්තිමත්ම තනි සාමාජික රාජ්‍යයන් තුළ දුර්වල කළ අතර අධිරාජ්‍ය වාණිජ මණ්ඩල අධිකරණය කුප්‍රකට ලෙස අඩුවෙන් අරමුදල් සපයන ලදී. ඊට පෙර ඉදිරිපත් කරන ලද බොහෝ නඩු අවසානයේ විසඳීමට සියවස් ගණනාවක් ගත විය. 1806 හි HRE හි අවසානය බාධා වූ නිසා සමහර ඒවා කිසි විටෙකත් එසේ නොවීය (සාධාරණ වුවත්, එම සියවස් ගණනාවක් පුරා පැවති නඩු ද දේශපාලනික වශයෙන් වඩාත්ම චෝදනා එල්ල වූ ඒවා විය. අඩු උද්වේගකර අවස්ථා වලදී, අධිකරණය පුදුම සහගත ලෙස ඉක්මන් විය හැකිය!) . හමුදාව සපයනු ලැබුවේ එක් එක් සාමාජික රාජ්‍යයන් විසිනි, ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් කථා කරන විට අධිරාජ්‍යයාට බලවත් ස්ථාවර හමුදාවක් සැපයීමට නැඹුරු නොවේ. ඊට අමතරව, මධ්‍යගත අධිරාජ්‍ය හමුදා මූලධර්මයක් හෝ සරඹයක් නොතිබූ අතර විවිධ ඒකක කිසි විටෙකත් එකට ක්‍රියාත්මක නොවූ අතර, එයින් අදහස් කළේ සැබෑ යුද්ධයේදී ඔවුන්ගේ කාර්යක්ෂමතාව සැමවිටම ලබා දී නොමැති බවයි. විරල අධිරාජ්‍ය නිලධරයේ අනෙක් පැත්තේ, බොහෝ (බොහෝ, බොහෝ) තනි පුද්ගල භූමි ප්‍රදේශයක් වූ අතර, ඔවුන් තුළම ඉතා විවිධ වූ සහ වෙනස් වූ ඒවා විය. ඔවුන් 17 වන සියවස වන තුරුම කලාතුරකින් පමණක් එකට එකතු වූ දැවැන්ත පාර්ලිමේන්තුවක් වන Imperial Diet (Reichstag) හි සංවිධානය කරන ලදී. 1663 දී Reichstag නැවත Regensburg හිදී හමු වූ නමුත් එහි සාමාජිකයින්ට ඉතා වැදගත් ප්‍රශ්න කිහිපයකදී එකඟතාවයකට පැමිණීමට නොහැකි වූ විට ඔවුන් සැසියේ නිල අවසානය කල් දැමුවා (එමෙන්ම සමහර කුමාරවරුන් එම වාද විවාද හේතුවෙන් අධිරාජ්‍යයා ප්‍රතික්ෂේප කරනු ඇතැයි බිය වූ නිසා. වෙනත් සැසියක් සඳහා කැඳවන්න) සදාකාලික වන තුරු, නීත්‍යානුකූලව කථා කරන විට අධිරාජ්‍ය ආහාර වේලෙහි එක් දිගු, නිමක් නැති සැසියක් පමණක් වූ ක්‍රියාවලියේ &quot;පර්පෙචුවල් ඩයට්&quot; නිර්මාණය කිරීම. කෙසේ වෙතත්, මෙම පාර්ලිමේන්තුව සියලු අධිරාජ්‍යය නියෝජනය කළේ නැත, කෙසේ වෙතත්, අධිරාජ්‍යයේ සෑම පාලකයෙකුටම අසුනක් ලබා නොදීම නිසා (ඔවුන් ගැන වැඩි විස්තර පසුව කියන්නම්), සහ බොහීමියාව සහ අධිරාජ්‍ය ඉතාලිය විවිධත්වය සඳහා නියෝජනය නොකළ බැවිනි. අවසානයේ &quot;ඔවුන් තවදුරටත් අධිරාජ්‍යයේ කොටසක් නොවීය&quot; යන්නෙන් අවසන් වන හේතු. ආහාරයේ කොටසක් වූ කුඩා කුමාරවරු විවිධ කණ්ඩායම් වලට බෙදී සිටියහ. ඉහළින්ම සිටියේ අධිරාජ්‍යයා තෝරා පත් කර ගැනීම ඔවුන්ගේ වැදගත්ම කාර්යය සහ වරප්‍රසාදය වූ බලවත් කුමාරවරුන් සහ බිෂොප්වරුන් හත් දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමක් වන කුමාර-ඡන්දකරුවන් ය. මෙම ප්‍රභූ කණ්ඩායමේ හරියටම කොටසක් වූයේ ශතවර්ෂ ගණනාවක් පුරා තරමක් වෙනස් වූ අතර අධිරාජ්‍යයේ අවසානය වන විට කුමාර-ඉලෙක්ටෝරල් විද්‍යාලය සාමාජිකයින් දස දෙනෙකු දක්වා ව්‍යාප්ත විය. මෙයින්ස්හි අගරදගුරු කුමරුටද &quot;ජර්මනියේ අධිරාජ්‍ය අගරදගුරු&quot; ගේ නිලය තිබුණි - න්‍යායාත්මකව ඔහු අධිරාජ්‍ය චාන්සලරියට නායකත්වය දුන්නේය (ප්‍රායෝගිකව මෙය සිදු කළේ &quot;ඉම්පීරියල් උපකුලපති&quot; විසිනි) සහ, බොහෝ වැදගත් වන්නේ, අධිරාජ්‍ය ආහාරයේ සැසි මෙහෙයවීමයි. ඔහුගේ කුමරා-ඡුන්දදායක සගයන් වන කොලෝන්හි අගරදගුරු සහ ට්‍රයර් ද පිළිවෙලින් ඉතාලියේ සහ බර්ගන්ඩි හි අගරදගුරුවරුන් වූ නමුත් එම තනතුරු බොහෝ කලකට පෙර ඔවුන්ගේ ප්‍රායෝගික බලය මුළුමනින්ම පාහේ නැති වී ගොස් ඇත. කුමරා-ඡුන්දදායකයින් තමන්ගේම පාර්ලිමේන්තු සැසිවාර සඳහා පවා එක්රැස් වූ අතර එහිදී ඔවුන් විවිධ අධිරාජ්‍ය කරුණු වාද විවාද කළ නමුත් ඒවා බොහෝ දුරට තිස් අවුරුදු යුද්ධයත් සමඟ නතර විය. කුමරා-ඡන්දකරුවන්ට පහළින් අධිරාජ්‍ය කුමාරවරු සහ නාහිමිවරු පැමිණියහ. කුමාර-මැතිවරණ විද්‍යාලයට ඇතුළත් නොවූ බලගතු කුමාරවරුන් ද, අධිරාජ්‍යයේ බොහෝ කතෝලික රදගුරුවරුන් ද, &quot;ඉම්පීරියල් ඇබේ&quot; ට නායකත්වය දීමේ විශේෂත්වය ඇති සියලුම පැවිද්දන් සහ ඇබිස්වරු ද ඊට ඇතුළත් ය. මෙම කණ්ඩායමට සම්පූර්ණයෙන් ආසන 100ක් පමණ තිබුණි, නමුත් එම ආසන හයක් &quot;කුතුහලයෙන් යුත් ඡන්ද&quot; විය, එනම් තමන්ගේම ඡන්දයක් සඳහා කප්පාදු නොකළ ඩයට් සාමාජිකයින් විශාල සංඛ්‍යාවක් විසින් එක් ඡන්දයක් එකට ප්‍රකාශ කරන ලදී. මම වැරදියට ගණන් ගත්තේ නැත්නම් ඔය අවාසනාවන්ත කුමාරවරු සහ නාහිමිවරු 166 දෙනෙක් හිටියා. ඉණිමඟේ පහළම පථයේ තිබුණේ අධිරාජ්‍ය නගර, එනම් නගර රාජ්‍ය (ඒවායින් සමහරක් ඉතා විශාල සහ බලගතු, අනෙක් ඒවා කුඩා) කිසිදු විශාල ප්‍රදේශයක කොටසක් නොවූ, අධිරාජ්‍යයාට කෙලින්ම පිළිතුරු දී අධිරාජ්‍ය ආහාර වේලට සහභාගී විය. . අධිරාජ්‍යයේ අවසානය වන විට අධිරාජ්‍ය නගර 51ක් තිබූ අතර ඒවා අතර විශාල ඡන්ද දෙකක් තිබුණි.