As Frans van Liere succinctly puts it in  *An Introduction to the Medieval Bible* (Cambridge 2014),

 > Contrary to popular perception, there was no blanket prohibition against biblical translation in the vernacular in the middle ages. (p 203)


I've [written on this subject a bit before](_URL_0_), the relevant part here:

 >  > Why was translating the bible considered heretical in the middle ages?
 > 
 > It wasn't. For the most part translation of bibles into vernacular - whether French, German, Dutch, English, etc - was carried on without comment from ecclesiastics during the middle ages. When it *did* become an issue we find that it is results *from* accusations of heresy (or heretical interpretation contained therein), and not production as a heresy in and of itself. So, prohibitions on vernacular bibles in Toulouse and other places in southern France during the 13th century were related to stamping out heresy there; likewise, the German Emperor of the 14th century Charles IV in his famous outlawing of vernacular literature was aimed at heretical sermonizing and pamphletizing; and again, edicts against literature of the Beguines in the Lowlands and the Lollards in England in the late middle ages had to do with the *content* of preaching and not being in vernacular per se. In fact in 1199 Pope Innocent III instructed (although it was not always followed) the following to priests and bishops when there is suspicion of 'troubling behaviour' due to heretical beliefs incorporated in vernacular writings:
 > 
 >  > Inquire and find out the truth: who was the translator of that translation, what was the intention of the translator, what do its users believe, why do they teach, and do they uphold the apostolic see and the catholic faith?


Answering further, we should also dispose of the idea that the bible was always presented and used as one book, or even in a form close to what we would recognize today. Most experiences of the bible, in particular in the vernacular, were fragmentary or paraphrased, whether latin or vernacular. They could even have been rewritten in prose or poetry. 'Christianity' and 'the Bible' were not static objects of worship as they are now, they were the basis of culture, the stories people grew up with hearing and telling. Mileage may vary on the accuracy of the stories told, or of how much they mix with other parts of culture.
Frans van Liere එය සංක්ෂිප්තව පවසන පරිදි *මධ්‍යකාලීන බයිබලයට හැඳින්වීමක්* (කේම්බ්‍රිජ් 2014), &gt; ජනප්‍රිය මතයට පටහැනිව, මධ්‍යකාලීන යුගයේ දේශීය භාෂාවෙන් බයිබල් පරිවර්තනයට එරෙහිව බ්ලැන්කට් තහනමක් නොතිබුණි. (p 203) මම [මෙම විෂය ගැන මඳකට පෙර ලියා ඇත](_URL_0_), මෙහි අදාළ කොටස: &gt; &gt; බයිබලය පරිවර්තනය කිරීම මධ්‍යකාලීන යුගයේ මිථ්‍යාදෘෂ්ටික ලෙස සැලකුවේ ඇයි? &gt; &gt; එය නොවේ. ප්‍රංශ, ජර්මානු, ලන්දේසි, ඉංග්‍රීසි යනාදී වශයෙන් බොහෝ දුරට බයිබල් ස්වභාෂාවට පරිවර්තනය කිරීම මධ්‍යකාලීන යුගයේදී පල්ලියේ අයගෙන් අදහස් දැක්වීමකින් තොරව සිදු කරන ලදී. එය ප්‍රශ්නයක් බවට පත් වූ විට අපට පෙනී යන්නේ එය මිථ්‍යාදෘෂ්ටිය (හෝ එහි අඩංගු මිථ්‍යාදෘෂ්ටික අර්ථකථනය) පිළිබඳ චෝදනාවල ප්‍රතිඵලයක් මිස තමන් තුළම මිසදිටුවක් ලෙස නිෂ්පාදනය නොවන බවයි. එබැවින්, 13 වන සියවසේදී ටූලූස් සහ දකුණු ප්‍රංශයේ වෙනත් ස්ථානවල දේශීය බයිබල් තහනම් කිරීම, එහි මිථ්‍යාදෘෂ්ටිය පිටුදැකීමට සම්බන්ධ විය. එලෙසම, 14 වැනි සියවසේ ජර්මානු අධිරාජ්‍යයා වූ චාල්ස් IV ඔහුගේ ප්‍රසිද්ධ ස්වභාෂා සාහිත්‍යය නීති විරෝධී කිරීමෙහි අරමුණ වූයේ මිථ්‍යාදෘෂ්ටික දේශනා කිරීම සහ පත්‍රිකාකරණයයි; සහ නැවතත්, මධ්‍යතන යුගයේ අගභාගයේ පහත්බිම්වල බිගුයින්වරුන්ගේ සහ එංගලන්තයේ ලොලාඩ්වරුන්ගේ සාහිත්‍යයට එරෙහි ආඥාවන් දේශනා කිරීමේ *අන්තර්ගතය* සමඟ සම්බන්ධ වූ අතර ස්වභාෂාවෙන් නොසිටීමට සිදු විය. සත්‍ය වශයෙන්ම 1199 දී III වන ඉනොසන්ට් පාප් වහන්සේ (සෑම විටම එය අනුගමනය නොකළත්) ස්වභාෂා ලේඛනවල ඇතුළත් මිත්‍යාදෘෂ්ටික විශ්වාසයන් නිසා &#39;කරදරකාරී හැසිරීම්&#39; පිළිබඳ සැකයක් ඇති වූ විට පූජකවරුන්ට සහ බිෂොප්වරුන්ට පහත සඳහන් උපදෙස් ලබා දුන්නේය: &gt; &gt; &gt; විමසා සත්‍යය සොයා ගන්න: එම පරිවර්තනයේ පරිවර්තකයා කවුද, පරිවර්තකයාගේ අභිප්‍රාය කුමක්ද, එහි භාවිතා කරන්නන් විශ්වාස කරන්නේ කුමක්ද, ඔවුන් උගන්වන්නේ ඇයි, සහ ඔවුන් අපෝස්තලික දර්ශනය සහ කතෝලික ඇදහිල්ල ආරක්ෂා කරන්නේද? තවදුරටත් පිළිතුරු දෙමින්, බයිබලය සෑම විටම ඉදිරිපත් කර එක් පොතක් ලෙස හෝ අද අප හඳුනා ගන්නා දෙයට සමීප ස්වරූපයෙන් භාවිතා කරන ලද අදහස ද අප බැහැර කළ යුතුය. බයිබලයේ බොහෝ අත්දැකීම්, විශේෂයෙන්ම ගැමි භාෂාවෙන්, ලතින් හෝ ස්වභාෂා වේවා, ඛණ්ඩන හෝ පරාවර්තක විය. ඒවා ගද්‍ය හෝ පද්‍ය සාහිත්‍යයෙන් පවා නැවත ලිවිය හැකිය. &#39;ක්‍රිස්තියානි ධර්මය&#39; සහ &#39;බයිබලය&#39; වර්තමානයේ මෙන් ස්ථිතික නමස්කාර වස්තූන් නොවීය, ඒවා සංස්කෘතියේ පදනම විය, මිනිසුන් අසා හා කීමෙන් හැදී වැඩුණු කතාන්දර විය. පැවසෙන කථා වල නිරවද්‍යතාවය මත හෝ ඒවා සංස්කෘතියේ අනෙකුත් කොටස් සමඟ කෙතරම් මිශ්‍ර වේද යන්න මත සැතපුම් ගණන වෙනස් විය හැක.