Ok, first off, it is important to understand that this is an extremely touchy and controversial subject even within academia today.

The short answer is that there were indeed Jews who collaborated with the Nazis though most of it was part of the perfidy with which the Nazis ran their system of genocide, basically actively forcing people to assist in their own murder.

The more nuanced answer must start with how the Nazi system of deportation etc. worked. In Germany in a model they would transfer to most of Western Europe, Jewish communities had their own official infrastructure in place. Meaning they had an official organization with elected officials running stuff like determining who was to be become Rabbi, organizing community life and so on. These community organizations (Gemeinde) were essentially left in place by the Nazis and placed under guardianship and overall control of the Nazis. They determined who was to become Judenältester (Jewish elder) as the guy who was ultimately responsible for running the whole thing. It was part of the Nazi enforced mission of these communities to not only run stuff such as Jewish hospitals and homes but also the transit camps in which Jews awaited deportation and to compile the lists of who was to be deported. In essence the Gestpo ordered the Jewish community of Berlin for example that next week 8000 people were to be deported to the east. And then under the threat of deportation and death, these communities had to compile the lists of who was to be deported.

Often it was not just limited to the lists but also the forced responsibility of these communities to gather then people for deportation. To this end, a Jüdischer Ordnungsdient (Jewish Order Service) was to be established. This was in essence a sort of police force consisting of members of the Jewish community charged with arresting people and bringing them to the detention sites where they awaited deportation.

This system was put in place in much of Western Europe as well as in the Polish Ghettos where the Jews inside the Ghetto were essentially placed under self-managment with only the higher ups receiving orders from the Nazis locally in charge.

The difficult and controversial question comes up around the behavior of the officials of these Jewish communities and of the Ordnungsdienst and revolves around the fact that they essentially collaborated but did so under the threat of deportation and death but also with the - in the end unbeknownst to them imaginary - perspective of being able to at least save some of their people.

The difficulties of these situations are exemplified by Adam Czerniaków, head of the Warsaw Ghetto Judenrat. Czerniaków was made head of the Judenrat in the Warsaw Ghetto and helped draw up lists for "resettlement to the East" as was the Nazi code word for deporting people to their death. When he found out what that meant and when his Nazi superior demanded he send 6000 Jewish orphans to their death in 1942, he committed suicide for he saw no way out. We know of his impossible moral struggle from his dairy which survived the war and has been published, exemplifying the dilemma in which people like himself or members of the Jewish Ordnungsdienst found themselves in.

Several survivors also make mention of Jewish Gestapo collaborators who hoping to avoid their own deportation did indeed help the Gestapo. However, in contradiction to other collaborators, they always operated under the dire threat of their own death by the hands of the Nazis and that would also be their fate ultimately, which is why we don't have any accounts of these people.

Again, I can't stress enough that the issue of Jewish collaboration in the Judenräte, the Ghettos and the camps is incredibly difficult since it always operated with the faint hope of saving oneself, a loved one or larger numbers of the total community and that it always was intended this way by the Nazis as a way to force their victims to a certain degree of complicity in their own murder.

Sources:

* Trunk, Isaiah Judenrat: the Jewish Councils in Eastern Europe under Nazi Occupation, with an introduction by Jacob Robinson. New York: Macmillan, 1972.

* Michael Berenbaum: [Judenrat](_URL_0_)

* Dan Michman: 'On the Historical Interpretation of the Judenräte Issue: Between Intentionalism, Functionalism and the Integrationist Approach of the 1990s', in: Moshe Zimmermann (Hrsg.), On Germans and Jews under the Nazi Regime. Essays by Three Generations of Historians. A Festschrift in Honor of Otto Dov Kulka (Jerusalem: The Hebrew University Magnes Press, 2006), S. 385–397.

* Doron Rabinovici: Instanzen der Ohnmacht. Wien 1938–1945. Der Weg zum Judenrat. Jüdischer Verlag bei Suhrkamp, Frankfurt am Main 2000.

* Aharon Weiss: Jewish Leadership in Occupied Poland. Postures and Attitudes. In: Yad Vashem Studies. 12, 1977, S. 335–365.

* Adam Czerniakow's diary.
හරි, පළමුව, මෙය අද ශාස්ත්‍රීය ක්ෂේත්‍රය තුළ පවා අතිශය සංවේදී හා මතභේදාත්මක විෂයක් බව වටහා ගැනීම වැදගත්ය. කෙටි පිළිතුර නම්, ඇත්ත වශයෙන්ම නාසීන් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ යුදෙව්වන් සිටි බවයි, නමුත් බොහෝමයක් නාසීන් ඔවුන්ගේ ජන සංහාර ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කළ ද්‍රෝහිකමේ කොටසක් වූ අතර, මූලික වශයෙන් මිනිසුන්ට ඔවුන්ගේම මිනීමැරීමට සහාය වීමට බල කරයි. වඩාත් සියුම් පිළිතුර ආරම්භ විය යුත්තේ පිටුවහල් කිරීමේ නාසි ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක වූ ආකාරයෙනි. ජර්මනියේ ඔවුන් බටහිර යුරෝපයේ බොහෝ ප්‍රදේශවලට මාරු කරනු ලබන ආකෘතියක, යුදෙව් ප්‍රජාවන්ට ඔවුන්ගේම නිල යටිතල පහසුකම් තිබුණි. එයින් අදහස් වන්නේ රබ්බි විය යුත්තේ කවුරුන්ද යන්න තීරණය කිරීම, ප්‍රජා ජීවිතය සංවිධානය කිරීම යනාදිය ක්‍රියාත්මක වන තේරී පත් වූ නිලධාරීන් සහිත නිල සංවිධානයක් ඔවුන්ට තිබූ බවයි. මෙම ප්‍රජා සංවිධාන (Gemeinde) අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම නාසීන් විසින් ඉතිරි කරන ලද අතර නාසීන්ගේ භාරකාරත්වය සහ සමස්ත පාලනය යටතේ තබා ඇත. ජුඩෙනල්ටෙස්ටර් (යුදෙව් වැඩිමහල්ලා) බවට පත් විය යුත්තේ කවුරුන්ද යන්න ඔවුන් තීරණය කළේ අවසානයේ මුළු දේම මෙහෙයවීමට වගකිව යුතු පුද්ගලයා ලෙසය. යුදෙව් රෝහල් සහ නිවාස වැනි දේවල් පමණක් නොව යුදෙව්වන් පිටුවහල් කිරීමට බලා සිටි සංක්‍රමණ කඳවුරු පවත්වාගෙන යාම සහ පිටුවහල් කළ යුතු අයගේ ලැයිස්තු සම්පාදනය කිරීම මෙම ප්‍රජාවන්ගේ නාසි බලහත්කාර මෙහෙයුමේ කොටසකි. සාරාංශයක් ලෙස ගෙස්ට්පෝ විසින් බර්ලිනයේ යුදෙව් ප්‍රජාවට නියෝග කළේ ලබන සතියේ පුද්ගලයින් 8000 ක් නැගෙනහිරට පිටුවහල් කළ යුතු බවයි. ඉන්පසු පිටුවහල් කිරීමේ සහ මරණ තර්ජනය යටතේ, මෙම ප්‍රජාවන්ට පිටුවහල් කළ යුතු අයගේ ලැයිස්තු සම්පාදනය කිරීමට සිදු විය. බොහෝ විට එය ලැයිස්තුවලට පමණක් සීමා නොවී පිටුවහල් කිරීම සඳහා මිනිසුන් එක්රැස් කිරීම මෙම ප්‍රජාවන්ගේ බලහත්කාර වගකීම ද විය. මේ සඳහා, Jüdischer Ordnungsdient (Jewish Order Service) පිහිටුවීමට නියමිතව තිබුණි. මෙය සාරය වශයෙන් මිනිසුන් අත්අඩංගුවට ගැනීම සහ පිටුවහල් කිරීම බලා සිටි රැඳවුම් ස්ථානවලට ගෙන ඒම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබූ යුදෙව් ප්‍රජාවේ සාමාජිකයින්ගෙන් සමන්විත පොලිස් බලකායකි. මෙම ක්‍රමය බටහිර යුරෝපයේ බොහෝ ප්‍රදේශවල මෙන්ම පෝලන්ත ගෙටෝස්හි ද ක්‍රියාත්මක කරන ලද අතර එහිදී ගෙටෝව තුළ සිටින යුදෙව්වන් අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ස්වයං පාලනයක් යටතේ තබා ඇති අතර දේශීයව භාරව සිටින නාසීන්ගෙන් ඉහළ නිලධාරීන්ට පමණක් ඇණවුම් ලැබේ. දුෂ්කර හා මතභේදාත්මක ප්‍රශ්නය පැන නගින්නේ මෙම යුදෙව් ප්‍රජාවන්ගේ සහ ඕර්ඩ්නුන්ග්ස්ඩියන්ස්ගේ නිලධාරීන්ගේ හැසිරීම වටා වන අතර ඔවුන් අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ නමුත් පිටුවහල් කිරීමේ සහ මරණ තර්ජනය යටතේ පමණක් නොව අවසානයේ - නොදැනුවත්වම එය වටා කැරකෙයි. ඔවුන් මනඃකල්පිත - අවම වශයෙන් ඔවුන්ගේ මිනිසුන්ගෙන් සමහරෙකු බේරා ගැනීමට හැකි වීමේ ඉදිරිදර්ශනය. මෙම තත්ත්වයන්ගේ දුෂ්කරතා වෝර්සෝ ගෙටෝ ජුඩෙන්රාට් හි ප්‍රධානියා වන ඇඩම් සෙර්නියාකොව් විසින් නිරූපණය කෙරේ. Czerniaków, Warsaw Ghetto හි Judenrat හි ප්‍රධානියා බවට පත් කරන ලද අතර, මිනිසුන්ව ඔවුන්ගේ මරණයට පිටුවහල් කිරීම සඳහා වූ Nazi code වචනය ලෙස &quot;නැගෙනහිර වෙත නැවත පදිංචි කිරීම&quot; සඳහා ලැයිස්තු සැකසීමට උදව් කළේය. එහි තේරුම ඔහු දැනගත් විට සහ ඔහුගේ නාසි ප්‍රධානියා 1942 දී යුදෙව් අනාථයන් 6000 ක් ඔවුන්ගේ මරණයට යවන ලෙස ඉල්ලා සිටි විට, ඔහු සියදිවි නසා ගත්තේ එයින් ගැලවීමට මගක් නොදැක්කා බැවිනි. යුද්ධයෙන් දිවි ගලවා ගත් සහ ප්‍රකාශයට පත් කර ඇති ඔහුගේ කිරි නිෂ්පාදනාගාරයෙන් ඔහුගේ කළ නොහැකි සදාචාරාත්මක අරගලය ගැන අපි දනිමු, ඔහු වැනි පුද්ගලයින් හෝ යුදෙව් ඕර්ඩ්නුන්ග්ස්ඩියන්ස්ට් හි සාමාජිකයන් මුහුණ දුන් උභතෝකෝටිකයට නිදසුනකි. දිවි ගලවා ගත් කිහිප දෙනෙකු ද වැළකී සිටීමට බලාපොරොත්තු වන යුදෙව් ගෙස්ටාපෝ සහයෝගිතාකරුවන් ගැන සඳහන් කරති. ඔවුන්ගේම පිටුවහල් කිරීම ඇත්තෙන්ම ගෙස්ටාපෝවට උපකාරයක් විය. කෙසේ වෙතත්, අනෙකුත් සහයෝගිතාකරුවන්ට පටහැනිව, ඔවුන් සෑම විටම නාසීන් අතින් ඔවුන්ගේම මරණ තර්ජනය යටතේ ක්‍රියාත්මක වූ අතර අවසානයේ එය ඔවුන්ගේ ඉරණම වනු ඇත, ඒ නිසා මෙම පුද්ගලයින් පිළිබඳ කිසිදු ගිණුමක් අප සතුව නොමැත. නැවතත්, ජුඩෙන්රේට්, ගෙටෝස් සහ කඳවුරුවල යුදෙව් සහයෝගීතාවයේ ප්‍රශ්නය ඇදහිය නොහැකි තරම් දුෂ්කර බව මට ප්‍රමාණවත් ලෙස අවධාරණය කළ නොහැක, මන්ද එය සැමවිටම ක්‍රියාත්මක වූයේ තමාව බේරා ගැනීමේ දුර්වල බලාපොරොත්තුවෙන්, මුළු ප්‍රජාවේ ආදරය කරන කෙනෙකු හෝ විශාල සංඛ්‍යාවක් සහ එයයි. එය සෑම විටම නාසීන් විසින් මේ ආකාරයෙන් අදහස් කරන ලද්දේ ඔවුන්ගේ වින්දිතයින්ට ඔවුන්ගේම මිනීමැරීමට යම් තරමකට හවුල් වීමට බල කිරීමේ මාර්ගයක් වශයෙනි. මූලාශ්‍ර: * කඳ, යෙසායා ජුඩෙන්රාට්: ජේකබ් රොබින්සන්ගේ හැඳින්වීමක් සමඟ නාසි ආක්‍රමණය යටතේ නැගෙනහිර යුරෝපයේ යුදෙව් සභා. New York: Macmillan, 1972. * Michael Berenbaum: [Judenrat](_URL_0_) * Dan Michman: &#39;Judenräte ගැටලුවේ ඓතිහාසික අර්ථකථනය: චේතනාන්විතවාදය, ක්‍රියාකාරීත්වය සහ ඒකාබද්ධතාවාදී ප්‍රවේශය අතර, Moshesmers&#39; 19:19 .), නාසි පාලනය යටතේ ජර්මානුවන් සහ යුදෙව්වන් මත. ඉතිහාසඥයින්ගේ පරම්පරා තුනක රචනා. A Festschrift in Honour of Otto Dov Kulka (Jerusalem: The Hebrew University Magnes Press, 2006), S. 385–397. * Doron Rabinovici: Instanzen der Ohnmacht. වීන් 1938-1945. Der Weg zum Judenrat. Jüdischer Verlag bei Suhrkamp, Frankfurt am Main 2000. * Aharon Weiss: වාඩිලාගත් පෝලන්තයේ යුදෙව් නායකත්වය. ඉරියව් සහ ආකල්ප. තුළ: Yad Vashem අධ්යයන. 12, 1977, S. 335-365. * Adam Czerniakow ගේ දිනපොත.