I would absolutely agree with the first part of his thesis: that Lenin was a brutal dictator and that the myth of Lenin being a good Bolshevik and Stalin being a bad Bolshevik is unsupported by evidence. Lenin clearly wanted to provoke a civil war in Russia, as documents uncovered since the opening of the Russian archives in 1991 have shown. This is because he knew that the Social Revolutionary and Menshevik forces in Russia would not support his violent overthrow of Alexander Kerensky's provisional government. Through both the Russian Civil War 1917-1921 and its accompanying Red Terror, Lenin clearly demonstrated the brutality and ruthlessness that characterized Stalin's regime. Lenin established his secret police, the Cheka, in December 1917, and formed the gulag prison camp system in the same month. Both of which were used to enact horrible terror and brutality on the Russian people. By 1923, over 500,000 people languished in gulag labor camps. In January 1918, Lenin had his Third Soviet Congress pass what was called the Loot the Looters Decree, whose intent was to annihilate Russia's middle and upper classes. Lenin also implemented his War Communism in 1918, an attempt to solve Russia's food crisis, but an attempt that ended in disaster and resulted in a horrible famine. Through all of this, it is clear that in many ways, Lenin displayed the same blindness to human suffering that Stalin did. From the Civil War and the Red Terror alone, I think one can reasonably claim that Lenin was indeed a ruthless and brutal dictator, just like Stalin. 

Yet, I don't necessarily think that  Lenin wanted Stalin to succeed him. I think one can claim that Stalin was in many ways a continuation of Lenin, as both used terror to achieve their goals. But Lenin was pragmatic, as his New Economic Policy of 1921 demonstrates. He was not completely blind to human suffering, as Stalin was. Not only that, but the postscript to Lenin's Testament of early 1923 shows that Lenin feared Stalin's place in the party because of Stalin's complete disregard for human suffering, such as the kind that Stalin displayed in the Georgian Affair of 1922. Not only that, but I think the relationship that Lenin and Trotsky had, especially through Trotsky's role as War Commissar in the Civil War, demonstrates that the two had a closer relationship that Stalin and Lenin.

Thus, to answer your first question, I think that to a major extent is the sympathetic image of Lenin incorrect. Lenin was clearly a brutal and ruthless dictator, who although pragmatic, was not afraid to use terror and civil war to accomplish his goals. And to answer your second point, I don't think that Lenin necessarily wanted Stalin to succeed him. Rather, he preferred Trotsky. Stalin's rule however does demonstrate that he in many ways continued what Lenin started. But I think that the poor relationship between Stalin and Lenin at the end of Lenin's life demonstrates that while Stalin did continue with the precedence that Lenin set, Lenin did not necessarily want this to occur.

Even though Lenin did shift away from War Communism to NEP in the 1921, it's impossible to overlook the fact that Lenin was brutal and repressive and that the civil war and terror he used were very effective in guaranteeing his rule. Yet, I think this shift demonstrates Lenin's pragmatism, something that Stalin did not display. As such, I don't think that Lenin's late actions support the thesis that he wanted Stalin to succeed him.

Sources:
A People's Tragedy: The Russian Revolution by Orlando Figes
ඔහුගේ නිබන්ධනයේ පළමු කොටස සමඟ මම සම්පුර්ණයෙන්ම එකඟ වෙමි: ලෙනින් ම්ලේච්ඡ ඒකාධිපතියෙකු බවත් ලෙනින් හොඳ බොල්ෂෙවික් සහ ස්ටාලින් නරක බොල්ෂෙවික් යන මිථ්‍යාවට සාක්ෂි වලින් සහාය නොදක්වන බවත්ය. 1991 රුසියානු ලේඛනාගාරය විවෘත කිරීමෙන් පසු අනාවරණය කරගත් ලේඛන පෙන්වා දෙන පරිදි, ලෙනින් පැහැදිලිවම රුසියාව තුල සිවිල් යුද්ධයක් ඇවිලවීමට අවශ්‍ය විය. මක්නිසාද යත් රුසියාවේ සමාජ විප්ලවවාදී හා මෙන්ෂෙවික් බලවේග ඇලෙක්සැන්ඩර් කෙරෙන්ස්කිගේ තාවකාලික ආන්ඩුව ප්‍රචණ්ඩ ලෙස පෙරලා දැමීමට සහාය නොදක්වන බව ඔහු දැන සිටි බැවිනි. 1917-1921 රුසියානු සිවිල් යුද්ධය සහ ඒ සමඟ ඇති වූ රතු භීෂණය යන දෙකම හරහා ලෙනින් පැහැදිලිවම පෙන්නුම් කළේ ස්ටාලින්ගේ පාලන තන්ත්‍රය සංලක්ෂිත වූ කෲරත්වය සහ නිර්දය බව ය. ලෙනින් 1917 දෙසැම්බරයේදී ඔහුගේ රහස් පොලිසිය වන චෙකා පිහිටුවන ලද අතර එම මාසයේම ගුලාග් සිර කඳවුරු පද්ධතිය පිහිටුවන ලදී. මේ දෙකම රුසියානු ජනතාව මත බිහිසුණු භීෂණය සහ ම්ලේච්ඡත්වය ක්‍රියාත්මක කිරීමට යොදා ගන්නා ලදී. 1923 වන විට 500,000 කට වැඩි පිරිසක් ගුලාග් කම්කරු කඳවුරුවල ගිලී සිටියහ. 1918 ජනවාරි මාසයේදී ලෙනින් විසින් රුසියාවේ මධ්‍යම හා ඉහළ පන්ති විනාශ කිරීම එහි අභිප්‍රාය වූ කොල්ලකරුවන්ගේ ආඥාව ලෙස හැඳින්වූ ඔහුගේ තුන්වන සෝවියට් සම්මේලනය සම්මත කර ගන්නා ලදී. 1918 දී ලෙනින් සිය යුධ කොමියුනිස්ට්වාදය ක්‍රියාවට නැංවූ අතර එය රුසියාවේ ආහාර අර්බුදය විසඳීමට උත්සාහ කළ නමුත් එය ව්‍යසනයකින් අවසන් වූ අතර බිහිසුණු සාගතයකට හේතු විය. මේ සියල්ල හරහා ලෙනින් ස්ටාලින් කළ මනුෂ්‍ය දුක්ඛිතභාවයම බොහෝ ආකාරවලින් ප්‍රදර්ශනය කළ බව පැහැදිලිය. සිවිල් යුද්ධයෙන් සහ රතු භීෂණයෙන් පමණක්, ලෙනින් ස්ටාලින් මෙන් ම කුරිරු හා කුරිරු ආඥාදායකයෙකු වූ බව කෙනෙකුට සාධාරණ ලෙස ප්‍රකාශ කළ හැකි යැයි මම සිතමි. එහෙත්, ඔහුගෙන් පසු ස්ටාලින් ලෙනින්ට අවශ්‍ය වූ බව මම නොසිතමි. ස්ටාලින් බොහෝ ආකාරවලින් ලෙනින්ගේ අඛණ්ඩ පැවැත්මක් යැයි කෙනෙකුට ප්‍රකාශ කළ හැකි යැයි මම සිතමි, ඔවුන් දෙදෙනාම තම අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා භීෂණය භාවිතා කළහ. එහෙත් ලෙනින් ඔහුගේ 1921 නව ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියෙන් පෙන්නුම් කරන පරිදි ප්‍රායෝගික විය. ඔහු ස්ටාලින් මෙන් මිනිස් දුක් වේදනා ගැන සම්පූර්ණයෙන්ම අන්ධ නොවීය. එපමනක් නොව, 1922 ජෝර්ජියානු ප්‍රශ්නයේදී ස්ටාලින් ප්‍රදර්ශනය කළ ආකාරයේ මිනිස් දුක් වේදනා ගැන ස්ටාලින් සම්පූර්ණයෙන්ම නොසලකා හැරීම නිසා ලෙනින් පක්ෂය තුළ ස්ටාලින්ගේ ස්ථානයට බිය වූ බව 1923 මුල් භාගයේ ලෙනින්ගේ ගිවිසුමේ පසු සටහන පෙන්නුම් කරයි. එපමණක් නොව, ලෙනින් සහ ට්‍රොට්ස්කි අතර පැවති සම්බන්ධය, විශේෂයෙන්ම සිවිල් යුද්ධයේ යුද කොමසාරිස්වරයා ලෙස ට්‍රොට්ස්කිගේ භූමිකාව හරහා, ඔවුන් දෙදෙනාට ස්ටාලින් සහ ලෙනින් වඩා සමීප සම්බන්ධතාවයක් තිබූ බව පෙන්නුම් කරයි. මේ අනුව, ඔබේ පළමු ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට, ලෙනින් පිළිබඳ සානුකම්පිත ප්‍රතිරූපය බොහෝ දුරට වැරදි බව මම සිතමි. ලෙනින් පැහැදිලිවම ම්ලේච්ඡ හා කුරිරු ආඥාදායකයෙකු වූ අතර, ඔහු ප්‍රායෝගික වුවද, තම අරමුණු ඉටු කර ගැනීම සඳහා ත්‍රස්තවාදය සහ සිවිල් යුද්ධය භාවිතා කිරීමට බිය නොවීය. ඔබේ දෙවන කරුණට පිළිතුරු දීමට නම්, ඔහුගෙන් පසු ස්ටාලින් ලෙනින්ට අවශ්‍ය වූ බව මම නොසිතමි. ඒ වෙනුවට ඔහු වඩාත් කැමති ට්‍රොට්ස්කිටය. කෙසේ වෙතත් ස්ටාලින්ගේ පාලනය පෙන්නුම් කරන්නේ ඔහු බොහෝ ආකාරවලින් ලෙනින් ආරම්භ කළ දෙය දිගටම කරගෙන ගිය බවයි. නමුත් මම හිතන්නේ ලෙනින්ගේ ජීවිතයේ අවසානයේ ස්ටාලින් සහ ලෙනින් අතර ඇති දුර්වල සම්බන්ධය පෙන්නුම් කරන්නේ ස්ටාලින් ලෙනින් ලබා දුන් ප්‍රමුඛතාවය දිගටම කරගෙන ගියත්, ලෙනින් මෙය සිදුවීමට අවශ්‍ය නොවන බවයි. 1921 දී ලෙනින් යුධ කොමියුනිස්ට්වාදයෙන් NEP වෙත මාරු වුවද, ලෙනින් ම්ලේච්ඡ හා මර්දනකාරී වූ අතර ඔහු භාවිතා කළ සිවිල් යුද්ධය සහ භීෂණය ඔහුගේ පාලනය සහතික කිරීමට ඉතා ඵලදායී වූ බව නොසලකා හැරිය නොහැකිය. එහෙත්, මෙම මාරුව ලෙනින්ගේ ප්‍රායෝගිකත්වය පෙන්නුම් කරයි, එය ස්ටාලින් ප්‍රදර්ශනය නොකළ දෙයකි. ඒ නිසා, ලෙනින් ගේ ප්‍රමාද ක්‍රියාවන්, ඔහුගෙන් පසු ස්ටාලින්ට අවශ්‍ය බව ප්‍රබන්ධයට අනුබල දෙනු ඇතැයි මම නොසිතමි. මූලාශ්‍ර: A People&#39;s Tragedy: The Russian Revolution by Orlando Figes