I can answer in some detail where the Dutch colonies are concerned. 

 & nbsp;

The Dutch had 3 major overseas holdings: the Antilles, Suriname and Indonesia.

 & nbsp;

The Dutch colonies in the West Indies became vulnerable after the Germans occupied the Netherlands in May 1940. The Antilles produced oil and Suriname was a major supplier of bauxite (which was made into the strategically vital aluminium). Especially the United States feared that these vital holdings, in their own backyard no less, would fall prey to the Germans. The Americans cooperated with the British and occupied these territories before the Germans could get to them. This is one good example of how involved the Americans were in World War II before Pearl Harbor. The Dutch government was not too pleased with the US-UK action but pretended to be okay with it. These territories remained peaceful and their resources made a significant contribution to the allied war effort. They were returned to Dutch control after the War ended in 1945.

 & nbsp;

Indonesia was an entirely different scenario. The Governor in Jakarta remained in power after May 1940 and still ruled on the orders of the banished Dutch government in London. This would not hold for long however, as in early 1942 the Japanese began their invasion of the Dutch territory. Indonesia was also very rich in natural resources, notably rubber and for that reasons was too great a price for the resources-starved Japanese to let go. Not long after the invasion started did the Japanese occupy the Dutch East Indies. The more nationalist elements in Indonesia were quite happy with this and they were actively encouraged by the Japanese to consolidate their own identity and turn away from their European colonisers. This fit in the broader Japanese strategy to mobilise Asia under Japanese leadership and stop the influence of Western powers there. There was clear collaboration between the Indonesian Nationalists and the Japanese occupation forces. The Japanese occupation was brutal though, partly to the dismay of the Indonesian nationalists. 

 & nbsp;

The Dutch loss of control over Indonesia proved crucial. Nationalism had taken a hold on Java, the biggest and most populous island of the archipelago. Despite largely successful campaigns by the Dutch military to regain control over Indonesia, broader geopolitical considerations forced the United States to force the Dutch into giving up their colony (this whole process is worthy of a post in itself). Therefore it could be said that in the long term the Japanese occupation did lead to revolution in Indonesia, as the fires of revolt proved impossible to tame without repercussions after it had been boosted by Japanese intervention. 
ලන්දේසි ජනපද ගැන මට විස්තරාත්මකව පිළිතුරු දිය හැකිය. &amp; nbsp; ලන්දේසීන්ට ප්‍රධාන විදේශ කොටස් 3ක් තිබුණි: ඇන්ටිලස්, සුරිනාම් සහ ඉන්දුනීසියාව. &amp; nbsp; 1940 මැයි මාසයේදී ජර්මානුවන් නෙදර්ලන්තය අත්පත් කර ගැනීමෙන් පසු බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්හි ලන්දේසි ජනපද අවදානමට ලක් විය. ඇන්ටිලස් තෙල් නිෂ්පාදනය කරන ලද අතර සුරිනාම් බොක්සයිට් ප්‍රධාන සැපයුම්කරුවෙකු විය (එය උපායමාර්ගික වශයෙන් වැදගත් ඇලුමිනියම් බවට පත් කරන ලදී). විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදය බිය වූයේ මෙම අත්‍යවශ්‍ය දේපල, ඔවුන්ගේම ගෙවත්තේ නොඅඩු, ජර්මානුවන්ට ගොදුරු වනු ඇතැයි යන බියෙනි. ඇමරිකානුවන් බ්‍රිතාන්‍යයන් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ අතර ජර්මානුවන්ට ඔවුන් වෙත යාමට පෙර මෙම භූමි ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගත්හ. පර්ල් වරායට පෙර දෙවන ලෝක යුද්ධයට ඇමරිකානුවන් සම්බන්ධ වූ ආකාරය පිළිබඳ මෙය හොඳ උදාහරණයකි. ලන්දේසි රජය එක්සත් ජනපද-එක්සත් රාජධානියේ ක්‍රියාව ගැන එතරම් සතුටු නොවූ නමුත් එයට කමක් නැත. මෙම භූමි ප්‍රදේශ සාමකාමීව පැවති අතර ඔවුන්ගේ සම්පත් මිත්‍ර යුද ප්‍රයත්නයට සැලකිය යුතු දායකත්වයක් ලබා දුන්නේය. 1945 දී යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසු ඔවුන් නැවත ලන්දේසි පාලනයට පත් කරන ලදී. &amp; nbsp; ඉන්දුනීසියාව සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් දර්ශනයක් විය. ජකර්තා හි ආණ්ඩුකාරවරයා 1940 මැයි මාසයෙන් පසු බලයේ සිටි අතර ලන්ඩනයේ පිටුවහල් කරන ලද ලන්දේසි රජයේ නියෝග මත තවමත් පාලනය කළේය. 1942 මුල් භාගයේදී ජපන් ජාතිකයින් ලන්දේසි භූමිය ආක්‍රමණය කිරීම ආරම්භ කළ බැවින් මෙය දිගු කලක් පැවතිය නොහැක. ඉන්දුනීසියාව ස්වභාවික සම්පත් වලින් ද ඉතා පොහොසත් වූ අතර, විශේෂයෙන් රබර් සහ එම හේතූන් නිසා සම්පත් සාගින්නෙන් පෙළෙන ජපන් ජාතිකයින්ට අත්හැරීමට නොහැකි තරම් විශාල මිලක් විය. ආක්‍රමණය ආරම්භ වී වැඩි කල් යන්නට මත්තෙන් ජපන් ජාතිකයින් ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් අත්පත් කර ගත්හ. ඉන්දුනීසියාවේ වඩාත් ජාතිකවාදී කොටස් මේ ගැන බෙහෙවින් සතුටු වූ අතර ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාවය තහවුරු කර ගැනීමටත් ඔවුන්ගේ යුරෝපීය යටත් විජිතවාදීන්ගෙන් ඈත් වීමටත් ජපන් ජාතිකයන් විසින් ක්‍රියාකාරීව දිරිමත් කරන ලදී. මෙය ජපානයේ නායකත්වය යටතේ ආසියාව බලමුලු ගැන්වීමට සහ එහි බටහිර බලවතුන්ගේ බලපෑම නැවැත්වීමේ පුළුල් ජපන් උපාය මාර්ගයට ගැලපේ. ඉන්දුනීසියානු ජාතිකවාදීන් සහ ජපන් වාඩිලාගැනීමේ හමුදා අතර පැහැදිලි සහයෝගීතාවයක් පැවතුනි. ඉන්දුනීසියානු ජාතිකවාදීන්ගේ බලාපොරොත්තු සුන් කරවන පරිදි ජපන් වාඩිලෑම ම්ලේච්ඡ විය. &amp; nbsp; ඉන්දුනීසියාවේ පාලනය ලන්දේසීන්ට අහිමි වීම තීරණාත්මක විය. දූපත් සමූහයේ විශාලතම සහ වඩාත්ම ජනාකීර්ණ දූපත වන ජාවා මත ජාතිකවාදය අල්ලාගෙන තිබුණි. ඉන්දුනීසියාවේ පාලනය නැවත අත්පත් කර ගැනීම සඳහා ලන්දේසි හමුදාව විසින් බොහෝ දුරට සාර්ථක ව්‍යාපාර තිබියදීත්, පුළුල් භූ දේශපාලනික සලකා බැලීම් නිසා ලන්දේසීන්ට ඔවුන්ගේ යටත් විජිතය අත්හැරීමට බල කිරීමට එක්සත් ජනපදයට බල කෙරුනි (මෙම සමස්ත ක්‍රියාවලියම තනතුරකට සුදුසු ය). එහෙයින් දිගුකාලීනව ජපන් ආක්‍රමණය ඉන්දුනීසියාවේ විප්ලවයකට තුඩු දුන් බව පැවසිය හැක්කේ, ජපන් මැදිහත්වීමෙන් උත්සන්න වූ පසු ප්‍රතිවිපාක නොමැතිව හීලෑ කිරීමට නොහැකි වූ කැරැල්ලේ ගිනිදැල් ඔප්පු වූ බැවිනි. 