The primary motivation for the section was unquestionably to confirm that the U.S. would neither assume nor even recognize the validity of Confederate debt. 

This part of the amendment was not heavily contested, so there is a relative lack of contemporary statements explaining its meaning, but here is Senator Howard giving an adequate explanation of Amend. XIV, Sec. 4:

 > I take it for granted that no member of this body would oppose the adoption of this section of the amendment. I do not believe the people of the United States will object to declaring that the whole of the rebel debt shall be eternally repudiated and extinguished — a debt contracted in the prosecution of the most wicked war with which the earth was ever cursed, against a Government that was never felt by them except in the benefits it conferred. Such a debt can never be assumed or paid by the loyal people of the United States, and if suffered to remain in *quasi* existence it can only be left in that condition as a subject of political squabbling and party wrangling.

 > The assumption of the rebel debt would be the last and final signal for the destruction of the nation known as the United States of America. Whatever party may succeed in so wicked a scheme, by whatever name it may be called and under whatever false guises or pretenses it may operate, if it succeed in assuming this indebtedness, puts an end first to the credit of the Government, and then, as an unavoidable consequence, to the Government itself. I do not propose to spend time upon this branch of the subject. I simply refer to it as a necessity of such magnitude as in my judgment to demand our action and the action of the States of the Union without delay. It is necessary to act, to extinguish this debt, to put it beyond the pale of party controversy, to put it out of sight, and to bury it so deep that it can never again be raised to life in such manner as to become a theme of party discussion. The amount of that debt is probably not less than five billion dollars. We do not know its exact amount, and I am not sure that it is possible ever to ascertain it; but if there should ever be a fair prospect of its assumption by the United States or by the States it is perfectly certain that the evidences of it would multiply thicker than the leaves in Vallombrosa. Those evidences are a great curiosity in the history of commercial affairs.

[Cong. Globe, Sen., 39th Cong. 1st Sess. 2768 (1866)](_URL_1_)

And here is what the Supreme Court had to say about Amend. XIV, Sec. 4 in the Gold Clause Cases:

 > While this provision was undoubtedly inspired by the desire to put beyond question the obligations of the Government issued during the Civil War, its language indicates a broader connotation. We regard it as confirmatory of a fundamental principle, which applies as well to the government bonds in question, and to others duly authorized by the Congress, as to those issued before the Amendment was adopted.

[*Perry v. United States*, 294 U.S. 330, 354 (1935)](_URL_0_).

Indeed, the divided Court in that case appears to be unanimous in holding that the Fourteenth Amendment's injunction on questioning "[t]he validity of the public debt" is merely declaratory or confirmatory of a principle already part of the U.S. Constitution prior to the ratification of the Fourteenth Amendment. And the Justices have the right of it.

Section 4 is a great example of a literary technique the Constitution often employs, which I like to jokingly refer to as "the passive-aggressive tense." The device operates when there are two interacting legal principles, one of which is uncontroversial, and the other of which is either a contested principle and/or a proposed innovation. Instead of stating the *innovation*, the Constitution will reiterate the *uncontested* principle, applied in such a way that it necessarily implies the innovation, while unstated, is now a part of the law.

For instance, the Eleventh Amendment, says that the sections of the Constitution setting out the subject-matter jurisdiction of the judiciary "shall not be construed to" abrogate a State's sovereign immunity. The thing is, everyone already knew that giving jurisdiction over a party doesn't necessarily abrogate immunity; the real debate was whether the States had immunity in the first place. By stating the point about jurisdiction not abrogating immunity, the amendment implies that immunity exists, but it doesn't actually state the principle which grants it.

Similarly, the Fifteenth Amendment states that the "right of citizens of the United States to vote shall not be denied or abridged ... on account of race...." Well, the thing is, the Constitution already prohibited discrimination based on race when it came to rights of the citizen. The contested question was whether voting was even a right of the citizen in the first place, such that a racially-restrictive voting law denied someone the right based on race. By stating the point about discrimination, the amendment implies that voting *is* a right, and that denying it based on race *is* racial discrimination against that right. But, again, it doesn't actually state the operative principle, leaving us to sort out if there any other implications of the principle implicitly being affirmed.

Section 4 of the Fourteenth Amendment is doing a similar thing. The uncontroversial principle at the time was that the grant of power to Congress "[t]o borrow Money on the credit of the United States," Art. 1, Sec. 8, cl. 2, implied that money properly borrowed became an obligation that continued until repaid, and that the obligation could not be cancelled by a subsequent law. (Note that actually *paying* the debt is another matter, which I will explain below.) The controversial matter was how this should apply to the Confederacy:

If the Confederacy were thought of as an independent nation which had been defeated and annexed by the U.S., then the U.S. was the successor state to the Confederacy under international law, and therefore ought to assume its debts. Likewise if the State governments of the Confederacy were legitimate, then the Reconstruction governments were their successors and still owed their debts. But if the Confederacy was thought of as invalid from the start, then there was never a legitimate government there, and the U.S. was not in any sense a successor to the Confederacy or its debts.

This latter interpretation is the one that the Reconstruction-era government consistently takes. And it is this interpretation that Section 4 aims to enforce in the context of sovereign debt. The amendment does not say that "the public debt ... shall not be questioned" because that principle needs stating. It says that the debt shall not be questioned because the correct *application* of that principle needs stating. The amendment gives an authoritative gloss to the principle by asserting that it does not mean that the U.S. has (or even could have) an obligation to pay the Confederate debts.

Now, I should add as an afterthought that affirming the validity of debt is different from actually paying it. An analogy to the States illustrates the difference:

The Constitution also provides that the States cannot invalidate contracts by power of law. ("No State shall ... pass... [a] Law impairing the Obligation of Contracts...." Art, 1, Sec. 10). And this extends to a prohibition on invalidating its debts. Nevertheless, States have permanently defaulted on debts on numerous occasions. The States do this not by questioning the validity of the debt, but by acknowledging the wrong and providing no remedy for it. The States simply deny anyone access to their courts to collect on the debt, and rely on their immunity from suit in federal courts. That leaves only the very rare case where it is possible to sue a State in *another* State's court, and to then seize assets of the first state found within the second state.

Currently the U.S. government grants its permission to be sued on its debts (waiving its sovereign immunity), but conceivably it too could withdraw this permission to be sued on its debts, never questioning the *validity* of its debts while still failing to actually *pay* them. The proposition has never been tested in court, and is the subject of current (if infrequent) debate.
මෙම කොටස සඳහා මූලික අභිප්‍රේරණය වූයේ එක්සත් ජනපදය කොන්ෆෙඩරේට් නය වල වලංගු භාවය උපකල්පනය කිරීම හෝ හඳුනා නොගැනීම බව අවිවාදිතව තහවුරු කිරීමයි. සංශෝධනවල මෙම කොටස දැඩි ලෙස තරඟ නොකළ නිසා එහි අර්ථය පැහැදිලි කරන සමකාලීන ප්‍රකාශවල සාපේක්ෂ අඩුවක් ඇත, නමුත් මෙහිදී සෙනෙට් සභික හොවාර්ඩ් සංශෝධනය පිළිබඳ ප්‍රමාණවත් පැහැදිලි කිරීමක් කරයි. XIV, තත්. 4:&gt; මෙම සංශෝධන වගන්තිය සම්මත කිරීමට මෙම මණ්ඩලයේ කිසිදු සාමාජිකයෙකු විරුද්ධ නොවන බව මම සැහැල්ලුවෙන් සලකමි. රජයකට එරෙහිව පෘථිවියට ශාප කර ඇති දරුණුතම යුද්ධයේ නඩු පැවරීමේදී ගිවිසුම්ගත වූ ණයක් වන - සමස්ත කැරලිකාර ණය සදාකාලිකව ප්‍රතික්ෂේප කර නිවා දමනු ලබන බව ප්‍රකාශ කිරීමට එක්සත් ජනපදයේ ජනතාව විරුද්ධ වනු ඇතැයි මම විශ්වාස නොකරමි. එය ප්‍රදානය කරන ලද ප්‍රතිලාභ හැර ඔවුන්ට කිසිදා දැනුණේ නැත. එවැනි ණයක් එක්සත් ජනපදයේ පක්ෂපාතී ජනතාවට කිසි විටෙකත් උපකල්පනය කිරීමට හෝ ගෙවීමට නොහැකි වන අතර, *අර්ධ* පැවැත්මේ රැඳී සිටීමට දුක් විඳින්නේ නම්, එය එම තත්ත්වයෙන් ඉතිරි විය හැක්කේ දේශපාලන ආරවුල් සහ පක්ෂ දබරවල විෂයක් ලෙස පමණි. &gt; කැරලිකාර ණය උපකල්පනය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ලෙස හඳුන්වන ජාතියේ විනාශය සඳහා අවසාන සහ අවසාන සංඥාව වනු ඇත. මෙතරම් දුෂ්ට යෝජනා ක්‍රමයක සාර්ථක විය හැකි කුමන පාර්ශවයක් වුවද, එය කුමන නමකින් හැඳින්වුවද, කුමන ව්‍යාජ මුහුණුවරකින් හෝ මවාපෑමෙන් එය ක්‍රියාත්මක විය හැකි වුවද, මෙම ණයගැති බව උපකල්පනය කිරීමට එය සමත් වුවහොත්, රජයේ ණය ප්‍රථමයෙන් අවසන් කරයි, පසුව, නොවැළැක්විය හැකි ප්රතිවිපාකයක් ලෙස, රජයටම. විෂයයේ මෙම ශාඛාව සඳහා කාලය ගත කිරීමට මම යෝජනා නොකරමි. අපගේ ක්‍රියාමාර්ගය සහ යූනියන් රාජ්‍යයන්ගේ ක්‍රියාමාර්ග නොපමාව ඉල්ලා සිටීම මගේ විනිශ්චයේ තරම් විශාල අවශ්‍යතාවයක් ලෙස මම එය සරලව සඳහන් කරමි. ක්‍රියා කළ යුතු වන්නේ, මෙම ණය නිවා දැමීමට, පක්ෂ මතභේදයෙන් ඔබ්බට දමා, එය නොපෙනී, එය නැවත කිසි දිනෙක ජීවිතයට නැඟිය නොහැකි තරම් ගැඹුරට වළලන්නට ය. පක්ෂ සාකච්ඡාවේ තේමාව. එම ණය ප්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන පහකට නොඅඩු විය හැකිය. එහි නියම ප්‍රමාණය අප නොදන්නා අතර, එය කවදා හෝ තහවුරු කර ගත හැකි බව මට විශ්වාස නැත. නමුත් එක්සත් ජනපදය හෝ එක්සත් ජනපදය විසින් එහි උපකල්පනය පිළිබඳ සාධාරණ අපේක්ෂාවක් කවදා හෝ තිබිය යුතු නම්, එහි සාක්ෂි Vallombrosa හි කොළවලට වඩා ඝන ලෙස ගුණ කරනු ඇති බව සම්පූර්ණයෙන්ම විශ්වාසයි. එම සාක්ෂි වාණිජ කටයුතු ඉතිහාසයේ මහත් කුතුහලයකි. [කොංග්. Globe, Sen., 39th Cong. 1 වන සැසි. 2768 (1866)](_URL_1_) සහ සංශෝධනය ගැන ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට කියන්නට ඇති දේ මෙන්න. XIV, තත්. රන් වගන්තියේ 4: &gt; මෙම විධිවිධානය සිවිල් යුද්ධයේ දී නිකුත් කරන ලද රජයේ වගකීම් ප්‍රශ්න කිරීමෙන් ඔබ්බට තැබීමේ ආශාවෙන් නිසැකව ම ආභාසය ලැබූ නමුත්, එහි භාෂාව පුළුල් අර්ථයක් පෙන්නුම් කරයි. සංශෝධන සම්මත කිරීමට පෙර නිකුත් කරන ලද ඒවා සම්බන්ධයෙන්, අදාළ රජයේ බැඳුම්කරවලට සහ කොන්ග්‍රසය විසින් නිසි ලෙස බලය පවරන ලද අනෙකුත් අයටද අදාළ වන මූලික මූලධර්මයක තහවුරු කිරීමක් ලෙස අපි එය සලකමු. [*පෙරී එදිරිව එක්සත් ජනපදය*, 294 US 330, 354 (1935)](_URL_0_). ඇත්ත වශයෙන්ම, එම නඩුවේ බෙදී ඇති උසාවිය &quot;රාජ්‍ය ණය වල වලංගුභාවය&quot; ප්‍රශ්න කිරීම පිළිබඳ දහහතරවන සංශෝධනයේ වාරණ නියෝගය අනුමත කිරීමට පෙර එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ කොටසක් වන මූලධර්මයක් හුදෙක් ප්‍රකාශ කිරීම හෝ තහවුරු කිරීම පමණක් බව පෙනී යයි. දහහතරවන සංශෝධනයේ. ඒවගේම ඒකේ අයිතිය තියෙන්නේ විනිසුරුවරුන්ට. 4 වන වගන්තිය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බොහෝ විට භාවිතා කරන සාහිත්‍ය ශිල්පීය ක්‍රමයක විශිෂ්ට උදාහරණයකි, එය &quot;නිෂ්ක්‍රීය-ආක්‍රමණශීලී කාලය&quot; ලෙස විහිළුවෙන් හැඳින්වීමට මා කැමතිය. අන්තර්ක්‍රියා කරන නෛතික මූලධර්ම දෙකක් ඇති විට උපාංගය ක්‍රියාත්මක වේ, ඉන් එකක් මතභේදාත්මක වන අතර, අනෙක් එක තරඟකාරී මූලධර්මයක් සහ/හෝ යෝජිත නවෝත්පාදනයක් වේ. නවෝත්පාදනය* ප්‍රකාශ කිරීම වෙනුවට, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මගින් නවෝත්පාදනය අවශ්‍යයෙන්ම ගම්‍ය වන ආකාරයෙන් යෙදෙන *අවිවාදාත්මක* මූලධර්මය නැවත අවධාරණය කරනු ඇත, නමුත් ප්‍රකාශ නොකළද එය දැන් නීතියේ කොටසක් වේ. නිදසුනක් වශයෙන්, එකොළොස්වන සංශෝධනයෙන් කියැවෙන්නේ, අධිකරණයේ විෂය කරුණු අධිකරණ බලය දක්වා ඇති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වගන්ති, රාජ්‍යයක ස්වෛරී ප්‍රතිශක්තිය අහෝසි කිරීමට &quot;අර්ථගත නොකළ යුතු&quot; බවයි. කාරණය නම්, පාර්ශ්වයකට අධිකරණ බලය ලබා දීමෙන් ප්‍රතිශක්තිය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම අහෝසි නොවන බව සියලු දෙනා දැනටමත් දැන සිටියහ. සැබෑ විවාදය වූයේ ප්‍රාන්තවලට ප්‍රථමයෙන්ම ප්‍රතිශක්තිය තිබේද යන්නයි. ප්‍රතිශක්තිය අවලංගු නොකිරීමේ අධිකරණ බලය පිළිබඳ කාරණය ප්‍රකාශ කිරීමෙන්, ප්‍රතිශක්තිය පවතින බව සංශෝධනයෙන් ගම්‍ය වේ, නමුත් එය ඇත්ත වශයෙන්ම එය ලබා දෙන මූලධර්මය සඳහන් නොකරයි. ඒ හා සමානව, පහළොස්වන සංශෝධනය පවසන්නේ &quot;එක්සත් ජනපදයේ පුරවැසියන්ගේ ඡන්දය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හෝ සංක්ෂිප්ත කිරීම නොකළ යුතු බවයි. පුරවැසියාගේ අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධයෙන් ගත් විට. තරඟකාරී ප්‍රශ්නය වූයේ වාර්ගික-සීමාකාරී ඡන්ද නීතියක් ජාතිය මත පදනම් වූ අයිතිය ප්‍රතික්ෂේප කරන පරිදි ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම පුරවැසියාගේ අයිතියක් ද යන්නයි. වෙනස් කොට සැලකීම පිළිබඳ කාරණය ප්‍රකාශ කිරීමෙන්, සංශෝධනයෙන් ඇඟවෙන්නේ ඡන්දය * අයිතියක් බවත්, ජාතිය මත පදනම්ව එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම එම අයිතියට එරෙහි වාර්ගික වෙනස්කම් කිරීමක් බවත්ය. එහෙත්, නැවතත්, එය ඇත්ත වශයෙන්ම ක්‍රියාකාරී මූලධර්මය ප්‍රකාශ නොකරන අතර, එම මූලධර්මයේ වෙනත් ඇඟවුම් ව්‍යංගයෙන් තහවුරු වේ නම් නිරාකරණය කිරීමට අපට ඉඩ සලසයි. දහහතරවන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ 4 වැනි වගන්තිය මගින් කරන්නේද එවැනිම දෙයකි. එකල පැවති මතභේදාත්මක මූලධර්මය වූයේ කොන්ග්‍රසයට බලය ලබා දීම &quot;[t]o එක්සත් ජනපදයේ ණය මත මුදල් ණයට ගැනීම&quot;, Art. 1, තත්. 8, cl. 2, නිවැරදිව ණයට ගත් මුදල් ආපසු ගෙවන තෙක් අඛණ්ඩව පවතින වගකීමක් බවට පත් වූ බවත්, පසුකාලීන නීතියක් මගින් එම වගකීම අවලංගු කළ නොහැකි බවත් ඇඟවුම් කළේය. (ඇත්ත වශයෙන්ම ණය ගෙවීම* වෙනත් කාරණයක් බව සලකන්න, එය මම පහත පැහැදිලි කරමි.) මතභේදයට තුඩු දුන් කාරණය වූයේ මෙය සම්මේලනයට අදාළ විය යුත්තේ කෙසේද යන්නයි: කොන්ෆෙඩරසිය පරාජය වී ඈඳාගත් ස්වාධීන ජාතියක් ලෙස සිතුවේ නම්. එක්සත් ජනපදය, එවකට එක්සත් ජනපදය ජාත්‍යන්තර නීතිය යටතේ කොන්ෆෙඩරසියේ අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍යය වූ අතර එබැවින් එහි ණය භාර ගත යුතුය. ඒ හා සමානව, කොන්ෆෙඩරසියේ ප්‍රාන්ත ආන්ඩු නීත්‍යානුකූල නම්, ප්‍රතිසංස්කරණ ආන්ඩු ඔවුන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයින් වූ අතර තවමත් ඔවුන්ගේ ණය ගෙවිය යුතුය. නමුත් ආරම්භයේ සිටම කොන්ෆෙඩරසිය අවලංගු යැයි සිතුවේ නම්, කිසිවිටෙක එහි නීත්‍යානුකූල රජයක් නොතිබූ අතර, එක්සත් ජනපදය කිසිම ආකාරයකින් කොන්ෆෙඩරසියේ හෝ එහි ණයවල අනුප්‍රාප්තිකයෙකු නොවීය. ප්‍රතිනිර්මාණ යුගයේ රජය නිරතුරුවම ගනු ලබන්නේ මෙම අවසාන අර්ථකථනයයි. 4 වන වගන්තිය ස්වෛරී නය සන්දර්භය තුළ බලාත්මක කිරීම අරමුණු කරන්නේ මෙම අර්ථ නිරූපණයයි. &quot;රාජ්‍ය ණය ... එම මූලධර්මයේ නිවැරදි *අයදුම් කිරීම* ප්‍රකාශ කිරීමට අවශ්‍ය බැවින් ණය ප්‍රශ්න නොකළ යුතු බව එහි පවසයි. සංශෝධන මගින් කොන්ෆෙඩරේට් ණය ගෙවීමට එක්සත් ජනපදයට බැඳීමක් ඇති බව (හෝ තිබිය හැකි) බව එයින් අදහස් නොවන බව ප්‍රකාශ කිරීමෙන් මූලධර්මයට අධිකාරී ග්ලෝස් එකක් ලබා දෙයි. දැන්, මම පසු සිතුවිල්ලක් ලෙස එකතු කළ යුතුයි, ණය වලංගුභාවය තහවුරු කිරීම ඇත්ත වශයෙන්ම එය ගෙවීමට වඩා වෙනස් බව. ප්‍රාන්තවලට ප්‍රතිසමයක් වෙනස විදහා දක්වයි: නීතියේ බලය මගින් ප්‍රාන්තවලට කොන්ත්‍රාත්තු අවලංගු කළ නොහැකි බව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් ද සපයයි. (&quot;කිසිදු රාජ්‍යයක් ... සම්මත නොවේ... [අ] කොන්ත්‍රාත්තුවේ බැඳීම දුර්වල කරන නීතිය....&quot; කලාව, 1, වගන්තිය. 10). තවද මෙය එහි ණය අවලංගු කිරීම තහනම් කිරීම දක්වා විහිදේ. එසේ වුවද, රාජ්‍යයන් අවස්ථා ගණනාවකදීම ස්ථිර ලෙස ණය පැහැර හැර ඇත. රාජ්‍යයන් මෙය කරන්නේ ණය වල වලංගුභාවය ප්‍රශ්න කිරීමෙන් නොව, වැරදි බව පිළිගෙන එයට ප්‍රතිකර්මයක් ලබා නොදීමෙනි. රාජ්‍යයන් හුදෙක් ණය අයකර ගැනීම සඳහා ඕනෑම කෙනෙකුට තම උසාවි වෙත ප්‍රවේශ වීම ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර, ෆෙඩරල් උසාවිවල නඩුවලින් ඔවුන්ගේ මුක්තිය මත විශ්වාසය තබයි. එමඟින් රාජ්‍යයකට *වෙනත්* ප්‍රාන්තයක උසාවියක් තුළ නඩු පැවරිය හැකි ඉතා දුර්ලභ නඩුවක් පමණක් ඉතිරි වේ. දැනට එක්සත් ජනපද රජය එහි ණය සම්බන්ධයෙන් නඩු පැවරීමට අවසර ලබා දෙයි (එහි ස්වෛරී ප්‍රතිශක්තිය අත්හැරීම), නමුත් සිතාගත හැකි පරිදි එය ද එහි ණය සම්බන්ධයෙන් නඩු පැවරීමට මෙම අවසරය ඉල්ලා අස්කර ගත හැකි අතර, එහි ණය වල *වලංගු භාවය* ප්‍රශ්න නොකරයි. ඔවුන්ට ගෙවන්න. මෙම ප්‍රස්තුතය කිසි විටෙක උසාවියේදී පරීක්‍ෂා කර නොමැති අතර, එය වර්තමාන (කලාතුරකින්) විවාදයට භාජනය වේ.