Alasdair MacIntyre's 'After Virtue' tackles exactly this question. I'm not sure to what extent he admissible in the sub as a source, seeing that he's a philosopher, and the book is one of philosophy, but he does employ a specifically historico-philosophical method. He outlines this point in the book, saying that his perspective is one both alien to analytic philosophy, due to it's reliance on a historical perspective to elucidate philosophical issues, and to a history proper, because he deploys normative philosophical arguments to which a traditional historian is probably allergic (I sau probably because I do not know the extent to which normative neutrality is the standard at the moment for historians, but I'm guessing you guys don't have large digressions on meta-ethics on your papers on 13th c. Saracen piratery for example!).  

Anyways, MacIntyre sees the decline in virtue ethics as linked to the replacement of the Aristotelian natural framework, which had dominated European (and Islamic and Jewish) thought for the best part of 2,000 years. This is tied to Christianity as well because Aristotle was incorporated in the tradition through thinkers such as Aquinas. 

Just to go back a bit, for MacIntyre virtue ethics is given it's first explicit formulation by Aristotle, who basically systematically expounds what virtue means in the context of 4th century Athens. The language of virtues had existed previously, and incorporated in, for example, Greek Epic poetry, but a theory of virtue not been explicitly formulated.

The tradition of the virtues, which undergoes some modifications in the context of Christianity, but still retains its force as a living tradition, starts to disappear with the arrival of modernity: that is to say the frameworks inaugurated by Newton, Descartes, Bacon and the like. 

This doesn't happen all at once, but gradually as Aristotelianism is dismantled the virtue tradition is de-natured. There is still talk of virtues, but for MacIntyre by the 18th and 19th centuries you cannot speak of a living tradition of virtue ethics. This has to do with some philosophical matters that I won't go into in too much depth here, but will briefly summarise: for MacIntyre virtues must be embeded within certain practices (he gives some examples such as chess, of medicine), in which you can achieve excellence. They must form part of a tradition. And they must take place in the context of a life that is lived narritavely. By 19th century none of these conditions hold. And in practice we see the emergence of Kantian deontology, utilitarianism, Humean skepticism, and so on. Curiously, for MacIntyre Jane Austen is an exception of someone still advancing the tradition of genuine virtue ethics when it had largely been abandoned.

This is an incredibly brief sketch of a long and complicated argument that I have certainly not done justice to. You are best of just reading the book (you can find pdfs online). But if you have any questions, and if this does not get removed, I'm happy to try and answer them.      
Alasdair MacIntyre ගේ &#39;සුචරිතයෙන් පසු&#39; මෙම ප්‍රශ්නය හරියටම විසඳයි. ඔහු දාර්ශනිකයෙකු බවත්, පොත දර්ශනයෙන් එකක් බවත්, නමුත් ඔහු විශේෂයෙන් ඓතිහාසික-දාර්ශනික ක්‍රමයක් භාවිතා කරන බැවින්, ඔහු උපසිරැසියේ මූලාශ්‍රයක් ලෙස කොතරම් දුරට පිළිගත හැකිදැයි මට විශ්වාස නැත. සාම්ප්‍රදායික ඉතිහාසඥයෙකුට ප්‍රමිතිගත දාර්ශනික තර්ක යොදන නිසා, දාර්ශනික කරුණු පැහැදිලි කිරීමට ඓතිහාසික ඉදිරිදර්ශනයක් මත යැපීම නිසාත්, නිසි ඉතිහාසයකට අනුවත් ඔහුගේ ඉදිරිදර්ශනය විශ්ලේෂණාත්මක දර්ශනයෙන් පිටසක්වළ එකක් බව ඔහු පොතේ මේ කාරණය ගෙනහැර දක්වයි. සමහර විට අසාත්මික විය හැකිය (මම මේ මොහොතේ ඉතිහාසඥයින් සඳහා සම්මත මධ්‍යස්ථභාවය කොතරම් දුරට ප්‍රමිතියක් දැයි මා නොදන්නා නිසා විය හැකිය, නමුත් මම අනුමාන කරන්නේ 13 වන සියවසේ ඔබේ ලේඛනවල පාර-ආචාර ධර්ම පිළිබඳ විශාල අපගමනයක් ඔබට නොමැති බවයි උදාහරණයක් ලෙස සරසන් කොල්ලකෑම!). කෙසේ වෙතත්, MacIntyre විසින් වසර 2,000 ක කාලය තුළ යුරෝපීය (සහ ඉස්ලාමීය සහ යුදෙව්) චින්තනයේ ආධිපත්‍යය දැරූ ඇරිස්ටෝටලීය ස්වභාවික රාමුව ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම හා සම්බන්ධ වී ඇති බව සද්ගුණ ආචාර ධර්මවල පිරිහීම දකියි. ඇරිස්ටෝටල් ඇක්වයිනාස් වැනි චින්තකයින් හරහා සම්ප්‍රදායට ඇතුළත් වූ නිසා මෙය ක්‍රිස්තියානි ධර්මය සමඟ ද බැඳී ඇත. මඳක් ආපසු යාමට, MacIntyre ගුණ ආචාර ධර්ම සඳහා පළමු පැහැදිලි සූත්‍රගත කිරීම ලබා දී ඇත්තේ ඇරිස්ටෝටල් විසිනි, ඔහු 4 වන සියවසේ ඇතන්ස් සන්දර්භය තුළ සද්ගුණය යන්නෙහි තේරුම ක්‍රමානුකූලව පැහැදිලි කරයි. ගුණ භාෂාව මීට පෙර පැවති අතර, උදාහරණයක් ලෙස ග්‍රීක එපික් කාව්‍ය තුළ අන්තර්ගත වූ නමුත් ගුණධර්ම පිළිබඳ න්‍යායක් පැහැදිලිව සකස් කර නොමැත. ක්‍රිස්තියානි ධර්මයේ සන්දර්භය තුළ යම් යම් වෙනස් කිරීම්වලට භාජනය වන නමුත් තවමත් ජීවමාන සම්ප්‍රදායක් ලෙස එහි බලය රඳවාගෙන සිටින ගුණධර්ම සම්ප්‍රදාය නූතනත්වයේ පැමිණීමත් සමඟ අතුරුදහන් වීමට පටන් ගනී: එනම් නිව්ටන්, ඩෙකාර්ට්ස්, බේකන් සහ බ්‍රිතාන්‍ය විසින් ආරම්භ කරන ලද රාමු. මෙන්. මෙය එකවර සිදු නොවන නමුත් ක්‍රමක්‍රමයෙන් ඇරිස්ටෝටලියානුවාදය බිඳවැටීමත් සමඟ සුචරිත සම්ප්‍රදාය ද නැති වී යයි. ගුණධර්ම ගැන තවමත් කතා කරයි, නමුත් 18 වන සහ 19 වන සියවස් වන විට MacIntyre සඳහා ඔබට සජීවී සදාචාර සම්ප්‍රදායක් ගැන කතා කළ නොහැක. මෙය මා මෙහි වැඩි ගැඹුරට නොයනු ඇති, නමුත් කෙටියෙන් සාරාංශගත කරන දාර්ශනික කරුණු කිහිපයක් සමඟ සම්බන්ධ වේ: මක්නිසාද යත්, MacIntyre ගුණධර්ම යම් යම් භාවිතයන් තුළ අන්තර්ගත විය යුතුය (ඔහු චෙස්, වෛද්‍ය විද්‍යාව වැනි උදාහරණ කිහිපයක් ලබා දෙයි), ඔබට විශිෂ්ටත්වය ළඟා කර ගත හැකිය. ඔවුන් සම්ප්‍රදායේ කොටසක් විය යුතුය. එමෙන්ම ඒවා සිදු විය යුත්තේ ආඛ්‍යානාත්මකව ගත කරන ජීවිතයක සන්දර්භය තුළ ය. 19 වන සියවස වන විට මෙම කොන්දේසි කිසිවක් නොතිබුණි. තවද ප්‍රායෝගිකව අපට පෙනෙන්නේ කාන්ටියානු ඩියෝන්ටොලොජි, උපයෝගිතාවාදය, මානව සංශයවාදය සහ යනාදිය මතුවීමයි. කුතුහලය දනවන කරුණ නම්, MacIntyre ජේන් ඔස්ටන් යනු බොහෝ දුරට අත්හැර දමා තිබියදීත් අව්‍යාජ ගුණධර්ම ආචාර ධර්ම සම්ප්‍රදාය ඉදිරියට ගෙන යන කෙනෙකුට ව්‍යතිරේකයකි. මෙය මම නිසැකවම සාධාරණය ඉටු නොකළ දිගු හා සංකීර්ණ තර්කයක ඇදහිය නොහැකි තරම් කෙටි සටහනකි. ඔබ හොඳම පොත කියවීම පමණි (ඔබට අන්තර්ජාලයෙන් pdfs සොයා ගත හැක). නමුත් ඔබට කිසියම් ප්‍රශ්නයක් ඇත්නම් සහ මෙය ඉවත් නොකළේ නම්, ඒවාට පිළිතුරු දීමට උත්සාහ කිරීමට මම සතුටු වෙමි.      