Briefly, the RMBK was a very unusual reactor design, optimized for the demands of the Soviet bureaucracy and production needs. The basic requirements that the RMBK was trying to satisfy were:

* the design had to be a relatively cheap way of producing gobs of electrical energy

* the reactor was designed to be capable of being designed and manufactured locally, as opposed to in a centralized facility (this is related to the cheapness and the labor model)

* the military (who essentially ran the reactor development program) wanted it to be capable of also producing plutonium for military purposes (no RMBKs actually did this, but they wanted the option)

The result was a reactor that looks very different from most Western reactors and looks even different from the other main Soviet design, the VVER, which is basically the Soviet equivalent of the Pressurized Water Reactor (PWR). The PWR/VVER both require very specially produced reactor vessels, and both use expensive containment domes, and both are essentially difficult to use for the production of military plutonium (you can't circulate fuel through them very quickly). The RMBK by comparison does not have a special reactor vessel, lacked a containment dome, and could circulate fuel very quickly. Importantly they could use the existing Soviet industrial workforce very efficiently, without the need to construct new facilities or train workers for radically new skills — this was a high priority in the late 1970s USSR, when the design was approved.

The RBMK had significant safety problems which are obvious in retrospect, though it is of note that with careful operation, the accident rate can still be very low (there have been RMBKs operating continuously since Chernobyl without incident). Similarly one can run VVER/PWRs in ways that produce accidents (Three Mile Island was PWR accident), and the other major design in operation, the Boiling Water Reactor, has its own flaws as well (Fukushima was a BWR accident). Obviously the lack of a containment dome is dangerous no matter what — this was also an artifact of the Soviet bureaucracy and engineering culture, in which to admit the possibility of engineering fault was seen as attacking the Soviet state. 

I think it is worth noting that _every_ reactor design has the hallmarks of its original priorities and goals written upon it. The RMBK is not unique in this respect, though the specific priorities and goals are very attuned to the place and period it was created, and, regrettably, said priorities and goals were less focused on safety than they ought to have been, with grave consequences. 

As I always emphasize, you can design a reactor for whatever priorities you want (safety, economy, plutonium production, whatever), but some of these priorities can interfere with one another (e.g., if you optimize for economy you can cut into safety, and vice versa). So it is important that you know what your priorities are, and what priorities your production and regulatory systems are set up to honor. In the case of the RBMK, it is clear that safety and transparency were far too under-valued, both in the reactor design, but also in its operation.

If you would like a lot more detail into the development of the RBMK and VVER, Sonja D. Schmid's _Producing Power: The Pre-Chernobyl History of the Soviet Nuclear Industry_ (MIT Press, 2015) is the best technical history of Soviet reactor development prior to Chernobyl, and goes into great detail into how the institutional divisions (between, say, the military and civilian aspects of nuclear power in the USSR) and priorities shaped these technologies.
කෙටියෙන් කිවහොත්, RMBK යනු සෝවියට් නිලධරයේ ඉල්ලීම් සහ නිෂ්පාදන අවශ්‍යතා සඳහා ප්‍රශස්ත කරන ලද ඉතා අසාමාන්‍ය ප්‍රතික්‍රියාකාරක සැලසුමකි. RMBK තෘප්තිමත් කිරීමට උත්සාහ කරන මූලික අවශ්‍යතා නම්: * සැලසුම විදුලි ශක්තිය නිපදවීමේ සාපේක්ෂව ලාභ ක්‍රමයක් විය යුතුය * ප්‍රතික්‍රියාකාරකය සැලසුම් කර ඇත්තේ මධ්‍යගත පහසුකමකට ප්‍රතිවිරුද්ධව දේශීයව සැලසුම් කර නිෂ්පාදනය කිරීමට හැකි වන පරිදි ය. (මෙය ලාභදායිත්වය සහ ශ්‍රම ආකෘතිය හා සම්බන්ධ වේ) * හමුදාවට (අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ප්‍රතික්‍රියාකාරක සංවර්ධන වැඩසටහන ක්‍රියාත්මක කළ) මිලිටරි අවශ්‍යතා සඳහා ප්ලූටෝනියම් නිෂ්පාදනය කිරීමට ද එය සමත් වීමට අවශ්‍ය විය (ඇත්ත වශයෙන්ම මෙය RMBKs විසින් සිදු නොකළ නමුත් ඔවුන්ට විකල්පය අවශ්‍ය විය) එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ බොහෝ බටහිර ප්‍රතික්‍රියාකාරකවලට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් ලෙස පෙනෙන ප්‍රතික්‍රියාකාරකයක් වන අතර අනෙක් ප්‍රධාන සෝවියට් සැලසුම වන VVER ට වඩා වෙනස් ලෙස පෙනේ, එය මූලික වශයෙන් සෝවියට් පීඩන ජල ප්‍රතික්‍රියාකාරකයට (PWR) සමාන වේ. PWR/VVER දෙකටම ඉතා විශේෂයෙන් නිෂ්පාදනය කරන ලද ප්‍රතික්‍රියාකාරක යාත්‍රා අවශ්‍ය වන අතර දෙකම මිල අධික බහාලුම් ගෝලාකාර භාවිතා කරයි, සහ දෙකම මිලිටරි ප්ලූටෝනියම් නිෂ්පාදනය සඳහා භාවිතා කිරීම අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම දුෂ්කර වේ (ඔබට ඒවා හරහා ඉතා ඉක්මනින් ඉන්ධන සංසරණය කළ නොහැක). සංසන්දනය කිරීමේදී RMBK හි විශේෂ ප්‍රතික්‍රියාකාරක යාත්‍රාවක් නොමැත, බහාලුම් ගෝලයක් නොමැති අතර ඉතා ඉක්මනින් ඉන්ධන සංසරණය කළ හැකිය. නව පහසුකම් ඉදිකිරීම හෝ රැඩිකල් ලෙස නව නිපුණතා සඳහා කම්කරුවන් පුහුණු කිරීමකින් තොරව, පවතින සෝවියට් කාර්මික ශ්‍රම බලකාය ඉතා කාර්යක්ෂමව භාවිතා කිරීමට ඔවුන්ට හැකි වීම වැදගත්ය - මෙය 1970 දශකයේ අග භාගයේ සෝවියට් සංගමයේ සැලසුම අනුමත කරන විට ඉහළ ප්‍රමුඛතාවයක් විය. RBMK හි සැලකිය යුතු ආරක්ෂක ගැටළු ඇති අතර ඒවා ආපසු හැරී බැලීමේදී පැහැදිලිව පෙනේ, නමුත් ප්‍රවේශමෙන් ක්‍රියාත්මක වීමත් සමඟ අනතුරු අනුපාතය තවමත් ඉතා අඩු විය හැකි බව සැලකිල්ලට ගත යුතුය (චර්නොබිල් සිට අනතුරකින් තොරව RMBK අඛණ්ඩව ක්‍රියාත්මක වී ඇත). ඒ හා සමානව කෙනෙකුට අනතුරු ඇති කරන ආකාරයෙන් VVER/PWR ධාවනය කළ හැකිය (Three Mile Island යනු PWR අනතුරකි), සහ ක්‍රියාත්මක වන අනෙක් ප්‍රධාන සැලසුම වන තාපාංක ජල ප්‍රතික්‍රියාකාරකයේ ද එහිම දෝෂ ඇත (Fukushima BWR අනතුරකි). පැහැදිලිවම බහාලුම් ගෝලයක් නොමැතිකම භයානක ය - මෙය සෝවියට් නිලධරයේ සහ ඉංජිනේරු සංස්කෘතියේ කෞතුක වස්තුවක් ද වූ අතර, ඉංජිනේරු දෝෂයක් ඇතිවීමේ හැකියාව සෝවියට් රාජ්‍යයට පහර දීමක් ලෙස සැලකේ. _සෑම_ ප්‍රතික්‍රියාකාරක සැලසුමකම එහි මුල් ප්‍රමුඛතා සහ ඉලක්ක වල ලක්ෂණ සටහන් කර ඇති බව සඳහන් කිරීම වටී යැයි මම සිතමි. නිශ්චිත ප්‍රමුඛතා සහ ඉලක්ක එය නිර්මාණය කරන ලද ස්ථානයට හා කාලපරිච්ඡේදයට බෙහෙවින් අනුගත වුවද, කනගාටුදායක ලෙස, ප්‍රමුඛතා සහ ඉලක්ක බරපතල ප්‍රතිවිපාක ඇතිව තිබිය යුතු ප්‍රමාණයට වඩා ආරක්‍ෂාව කෙරෙහි අඩු අවධානයක් යොමු කර තිබීම කනගාටුවට කරුණක් බව මේ සම්බන්ධයෙන් RMBK අද්විතීය නොවේ. . මම සැමවිටම අවධාරණය කරන පරිදි, ඔබට අවශ්‍ය ඕනෑම ප්‍රමුඛතා සඳහා ප්‍රතික්‍රියාකාරකයක් සැලසුම් කළ හැකිය (ආරක්ෂාව, ආර්ථිකය, ප්ලූටෝනියම් නිෂ්පාදනය, ඕනෑම දෙයක්), නමුත් මෙම ප්‍රමුඛතාවලින් සමහරක් එකකට එකක් බාධා කළ හැකිය (උදා, ඔබ ආර්ථිකය සඳහා ප්‍රශස්ත කළහොත් ඔබට ආරක්ෂාවට කපා ගත හැකිය, සහ අනෙක් අතට). එබැවින් ඔබේ ප්‍රමුඛතා මොනවාද යන්න සහ ඔබේ නිෂ්පාදන සහ නියාමන පද්ධති ගෞරව කිරීම සඳහා පිහිටුවා ඇති ප්‍රමුඛතා මොනවාද යන්න ඔබ දැන සිටීම වැදගත් වේ. RBMK සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ප්‍රතික්‍රියාකාරක සැලසුමේ දී පමණක් නොව එහි ක්‍රියාකාරීත්වයේ දී ද ආරක්ෂාව සහ විනිවිදභාවය ඉතා අඩු අගයකින් යුක්ත වූ බව පැහැදිලි ය. ඔබට RBMK සහ VVER සංවර්ධනය පිළිබඳ වැඩි විස්තර අවශ්‍ය නම්, Sonja D. Schmid&#39;s _Producing Power: The Pre-Chernobyl History of the Soviet Nuclear Industry_ (MIT Press, 2015) යනු මීට පෙර සෝවියට් ප්‍රතික්‍රියාකාරක සංවර්ධනයේ හොඳම තාක්ෂණික ඉතිහාසයයි. චර්නොබිල් වෙත, සහ ආයතනික බෙදීම් (සෝසියානු සමූහාණ්ඩුවේ න්‍යෂ්ටික බලයේ මිලිටරි සහ සිවිල් අංශ අතර) සහ ප්‍රමුඛතා මෙම තාක්ෂණයන් හැඩගස්වා ඇත්තේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව ඉතා විස්තරාත්මකව විස්තර කරයි.