There have been overall shifts, but there is also a "horizontal" diversity in the approach taken by historians, based on different theoretical models. Today, almost any good academic history will contain a section discussing its methodology. Academic history essentially consists of writing _narratives_ which are then critiqued, rejected, amended and so forth in the broader historiographical discussion.

One broad shift that I always think of is from the Rankean paradigm of figuring out history "as it really was" based on identifying the most reliable sources or harmonizing diverging narratives. This kind of presupposes that a history should always represent what a historian think is, overall, the most plausible account of everything. The problem is that this generally leads to a prohibitively broad scope (or more likely, vastly suboptimal criteria for choosing how to read sources), and therefore, historians will often deliberately write histories from a particular perspective. For example, Richard Payne's "A State of Mixture: Christians, Zoroastrians and Iranian Political Culture in Late Antiquity" re-examines the notion of the zealous, theocratic Sasanians oppressing their Christian and Jewish minorities by reading the traditional Armenian and Aramaic martyrdoms as situated in an Iranian political context, and discussing how the Sasanian Empire could be understood as a pluralistic society under a supreme monarch, submission to whom was paramount. For instance, this perspective suggests that Khusrau II's pilfering of the True Cross from Jerusalem was not merely intended to humiliate his Christian adversaries, but also to yield a glorious trophy for his Christian subjects and a banner for his legitimacy among the Christians of the Eastern Mediterranean he intended to subjugate.

This reading has various advantages, such as highlighting potential tensions between a more pluralistic monarch and religiously conservative high nobility and clergy, and yielding a potential explanation of the dissolution of noble support for Khusrau at the zenith of his empire's power. But it isn't necessarily the most plausible or palatable narrative in all regards - it has a tendency to gloss over real religious violence and persecutions as a necessity to uphold the barriers Payne takes as essential to this "state of mixture". However, Payne's monograph is far more useful in this form as a point of reference, than would be the likely outcome of an attempt to consider _every possible angle and implication_ of _every single source_ to highlight _every single possible implication of interest_.

So yes, the era a history is written in should absolutely be taken into account, but writing will differ not just based on time but also on the individual historian and their preferences, whether they have a degree in history or something like philology, and so forth. Ultimately, you should look at the historian's argument for reading a source in a particular way, as well as why what that reading yields might be interestikng. In most cases, you are unlikely to find a single monograph that is a truly satisfactory account of an era; studying the actual historiography and differences between accounts is necessary to get a strong understanding.
සමස්ත මාරුවීම් සිදුවී ඇත, නමුත් විවිධ න්‍යායික ආකෘතීන් මත පදනම්ව ඉතිහාසඥයින් විසින් ගන්නා ලද ප්‍රවේශයේ &quot;තිරස්&quot; විවිධත්වයක් ද ඇත. අද, ඕනෑම හොඳ ශාස්ත්‍රීය ඉතිහාසයක් පාහේ එහි ක්‍රමවේදය සාකච්ඡා කරන කොටසක් අඩංගු වේ. ශාස්ත්‍රීය ඉතිහාසය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම _ආඛ්‍යාන_ ලිවීමෙන් සමන්විත වන අතර ඒවා පුළුල් ඉතිහාස සාකච්ඡාවේදී විවේචනයට, ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට, සංශෝධනවලට ලක් වේ. මම නිතරම සිතන්නේ එක් පුළුල් මාරුවක් නම්, වඩාත් විශ්වාසදායක මූලාශ්‍ර හඳුනාගැනීම හෝ අපසාරී ආඛ්‍යාන එකමුතු කිරීම මත පදනම්ව ඉතිහාසය &quot;ඇත්ත වශයෙන්ම තිබූ පරිදි&quot; හඳුනාගැනීමේ Rankean සුසමාදර්ශයයි. ඉතිහාසයක් සෑම විටම නියෝජනය කළ යුත්තේ ඉතිහාසඥයෙකු සිතන දේ, සමස්තයක් ලෙස ගත් කල, සෑම දෙයකම වඩාත්ම පිළිගත හැකි වාර්තාවක් යැයි මේ ආකාරයේ පූර්ව නිගමනය කරයි. ගැටලුව වන්නේ මෙය සාමාන්‍යයෙන් තහනම් පුළුල් විෂය පථයකට (හෝ බොහෝ දුරට ඉඩ ඇති, මූලාශ්‍ර කියවිය යුතු ආකාරය තෝරා ගැනීම සඳහා විශාල වශයෙන් උපප්‍රශස්ත නිර්ණායක) වෙත යොමු කරයි, එබැවින් ඉතිහාසඥයින් බොහෝ විට හිතාමතාම යම් ඉදිරිදර්ශනයකින් ඉතිහාස ලියයි. උදාහරණයක් ලෙස, Richard Payne ගේ &quot;A State of Mixture: Christians, Zoroastrians සහ ඉරාන දේශපාලන සංස්කෘතිය ප්‍රමාද පුරාණයේ&quot;, උද්‍යෝගිමත්, දිව්‍යාණ්ඩු සාසනියානුවන් ඔවුන්ගේ ක්‍රිස්තියානි සහ යුදෙව් සුළුතරයන් සාම්ප්‍රදායික ආමේනියානු සහ ඇරමයික ප්‍රාණ පරිත්‍යාගයන් කියවීමෙන් පීඩාවට පත් කිරීම පිළිබඳ සංකල්පය නැවත විමර්ශනය කරයි. ඉරාන දේශපාලන සන්දර්භයක්, සහ සාසනියානු අධිරාජ්‍යය උත්තරීතර රජෙකු යටතේ බහුත්වවාදී සමාජයක් ලෙස තේරුම් ගත හැකි ආකාරය සාකච්ඡා කිරීම, ඔහුට යටත් වීම ප්‍රමුඛ විය. නිදසුනක් වශයෙන්, මෙම ඉදිරිදර්ශනයෙන් ඇඟවෙන්නේ II වන කුස්රු ජෙරුසලමේ සිට සත්‍ය කුරුසය කොල්ලකෑම හුදෙක් ඔහුගේ ක්‍රිස්තියානි විරුද්ධවාදීන්ට අවමන් කිරීමට පමණක් නොව, ඔහුගේ ක්‍රිස්තියානි යටත්වැසියන් සඳහා තේජාන්විත කුසලානයක් සහ නැගෙනහිර මධ්‍යධරණී මුහුදේ ක්‍රිස්තියානීන් අතර ඔහුගේ නීත්‍යානුකූලභාවය සඳහා බැනරයක් ලබා දීම සඳහා වූවක් බවයි. ඔහු යටත් කර ගැනීමට අදහස් කළේය. මෙම කියවීමට වඩා බහුත්වවාදී රාජාණ්ඩුවක් සහ ආගමික වශයෙන් ගතානුගතික ඉහළ වංශවත් අය සහ පූජකයන් අතර ඇති විය හැකි ආතතීන් ඉස්මතු කිරීම සහ ඔහුගේ අධිරාජ්‍යයේ බලයේ උච්චතම අවස්ථාව වන විට කුස්රුට උදාර සහයෝගය දියවීම පිළිබඳ විභව පැහැදිලි කිරීමක් ලබා දීම වැනි විවිධ වාසි ඇත. නමුත් එය අවශ්‍යයෙන්ම වඩාත්ම පිළිගත හැකි හෝ රසවත් ආඛ්‍යානය නොවේ - එය සැබෑ ආගමික ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ තාඩන පීඩන මෙම &quot;මිශ්‍රණ තත්ත්වය&quot; සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වන පරිදි පේන් විසින් ගන්නා බාධක ආරක්ෂා කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් ලෙස ඔප දැමීමේ ප්‍රවණතාවක් ඇත. කෙසේ වෙතත්, Payne ගේ මොනොග්‍රැෆ් මෙම ආකෘති පත්‍රය යොමු කිරීමේ ලක්ෂ්‍යයක් ලෙස වඩාත් ප්‍රයෝජනවත් වේ, _හැකි හැකි සෑම කෝණයක්ම සහ _සෑම මූලාශ්‍රයකම_ ඇඟවුම්_ සලකා බැලීමේ ප්‍රයත්නයක ප්‍රතිඵලයක් වනු ඇත. එබැවින් ඔව්, ඉතිහාසයක් ලියා ඇති යුගය නියත වශයෙන්ම සැලකිල්ලට ගත යුතුය, නමුත් ලිවීම කාලය මත පමණක් නොව තනි ඉතිහාසඥයා සහ ඔවුන්ගේ මනාපයන් මතද වෙනස් වනු ඇත, ඔවුන් ඉතිහාසය පිළිබඳ උපාධියක් තිබේද නැතහොත් philology වැනි යමක් තිබේද, සහ එසේ ය. ඉදිරියට. අවසාන වශයෙන්, ඔබ මූලාශ්‍රයක් විශේෂිත ආකාරයකින් කියවීම සඳහා ඉතිහාසඥයාගේ තර්කය දෙස බැලිය යුතු අතර, එම කියවීමෙන් ලැබෙන ප්‍රයෝජනය කුමක් දැයි විමසා බැලිය යුතුය. බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී, ඔබ යුගයක සැබවින්ම සතුටුදායක ගිණුමක් වන තනි තනි ග්‍රන්ථයක් සොයා ගැනීමට අපහසුය; ශක්තිමත් අවබෝධයක් ලබා ගැනීම සඳහා සැබෑ ඉතිහාස ලේඛනය සහ ගිණුම් අතර වෙනස්කම් අධ්‍යයනය කිරීම අවශ්‍ය වේ.