Warning: Wall of text incoming. But then this was /r/AskHistorians, so you expected this.

For practical reasons this answer relies substantially on European sources and wars against Europeans, but I did intentionally avoid talking about more modern weaponry like muskets or cannons.

---

This question is really hard to answer, simply because Indonesia was and is such a diverse region. For example, the distance between [Aceh](_URL_4_) and [Pidie](_URL_2_) is, what, 100 km/70 miles? But a local romance notes the drastic difference in tactics between the two (Charney, *Southeast Asian Warfare*, p. 75-76):

 >  Fighting in Pidië is quite different from fighting in Acheh, bear that in mind! 

 >  Fighting in Acheh is attended by a lot of stratagems; they hide behind fortifications.

 >  Outside and inside these they dig trenches, and it is very difficult to surmount the palisades and mantraps.

 >  These fortifications are half a coconut palm high, whitewashed and plastered.

 >  What are you to do if you do not take with you chisels and saws?

 >  You will not gain your object, and the people will be slain without the enemy making an appearance.

 >  You had better go to war here in Pidië, my son...

So the answer is that "a battle between two warring kingdoms" would be drastically different depending on where you are.

With this in mind, let's look at warfare in one specific area of Indonesia, the peninsula of [South Sulawesi.](_URL_1_)

# Mobilization

War has just been declared. What now? If you're a king in South Sulawesi, the answer is simple: send out the *bila-bila*.

The *bila-bila* are knotted palm leaves sent out to all your allies and vassals. The number of knots tells you how many days there are left until war is to begin. If the leaf is knotted eighty times, for example, eighty days later every lord great and little *must* show up with their armies. 

But who are these armies made up of? There was a core of heavily trained nobles (think knights in Europe) who rode on horseback and fought with swords. Once Europeans showed up, they started wearing chainmail and using guns. But these elite troops were a small minority. In a 1676 war between the kingdoms of Gowa and Boné, the king of Gowa himself and two of his leading nobles approached a Boné fortress with 500 troops - but even among these troops deemed worthy of accompanying the king, only a fifth wore chainmail. 

The vast majority of the army was instead composed of peasants and slaves. Peasants were conscripted as part of their corvee duties (corvee is like a tax, but instead of paying money to the government, you pay in labor). Slaves were conscripted because, well, they're slaves.

So South Sulawesi armies were basically peasant levees. That explains the huge army sizes reported in many sources. 17th-century South Sulawesi probably had a population between 1 and 2 million, but one Frenchman claims that one kingdom could raise 160,000 troops. While this is almost certainly not true, armies in the lower tens of thousands are well-attested. South Sulawesi's kings had chosen quantity over quality.

But we shouldn't underestimate these troops, even if they weren't professional ones. They were trained three times an year and specialized in different weaponry; one European observer noted that the only weapons common to the entire army were a helmet, a shield, and a piece of armor for the chest. And in a society where war was glorified, even common troops took pride in being a soldier. And so:

 >  Being full of these notions, they never beg quarter nor give it, and ten Makassars [an ethnicity of South Sulawesi], with their drawn daggers, will attack ten thousand men; and no wonder, for men who have such principles engrafted in their very nature are void of all fear, and are very dangerous people to deal with.

# Weaponry

Before the coming of guns, South Sulawesi troops were armed with "cudgels, lances made of sharp-pointed bamboo or wood of the areca palm, various kinds of spears with a fine copper or iron tip, swords, [daggers], blowguns, and shields made of woven twigs." Fairly simple weaponry, you might say. 

But being 'simple' does not make weapons any less dangerous. The [blowgun](_URL_3_) was the most terrifying. South Sulawesi troops never used the bow and arrow. Sure, arrows might be more powerful on their own. But the merest scratch from a dart could be mortal, for they were coated with the sap of the [Antiaris tree](_URL_5_), a deadly poison which stops the heart almost the moment it enters the bloodstream. Local sources report the potency of the blowgun in warfare. In the early sixteenth century, the armies of the kingdom of Gowa were said to have been routed by a single enemy blowgun:

 >  Thus died one by one the people of Gowa. Sombaya [the king of Gowa] was routed. Those people of Gowa who still lived ran tumbling like chicks abandoned by their mother. Hundreds of people from Gowa died in the battle. If they had stayed, clearly all would have died too, because I Buqle [the name of the blowgun] did not shoot in error. All were cut down.

Even if the victim survived, the poison would linger on - as in the case of the unfortunate Dutchman who was hit in the chest by a dart, then, *three years later*, "felt a burning in the same spot, followed by a raging fever that killed him."

Besides the blowgun, poison was applied on stabbing spears and swords. One clever innovation for close-range combat was turning the blowgun into a bayonet. As the Dutch reported:

 >  We also had to heed the Blow-pipes themselves, because those warriors in the front ranks of the enemy had fastened them with iron blades, like spears, and smeared these with poison.

There were ways to save yourself from poison, of course. The oxhide armor most troops wore would have protected them from many darts, while an apparently excellent antidote was human feces. But well-made poison darts kill instantly, and a way to save victims of sufficient *Antiaris* poison from immediate death has never been found, not even today. 

# Tactics

So war has begun. What now? Stockades of rammed earth and thorny trees - big enough for a few hundred troops and sometimes as many as 3,000 people - would be built in strategic locations. But these were temporary, mainly intended to deter ambushes and night attacks. It was assumed that stockades would fall before a well-equipped enemy, so one side was always left open so that the defenders could flee when their position was about to fall.

Actual fortifications did exist. In the 1670s the Dutch encountered a formidable complex of three stout forts, protected by a six-feet-deep moat and pits full of sharpened bamboo spikes. After the mid-16th century brick forts began to be made and proved a major obstacle even for European firearms. 

But overall, sieges were uncommon. Most battles were fought in the open, often between two stockades. The fight would begin with the armies in a fixed position; in at least one kingdom, there was a central battle corps and flanks to the left and right, and each division was manned by troops from a specific area of the kingdom. One war poem says:

 >  As soon as the soldiers heard the command

 >  they took up their positions.

 >  Every man was at his post

 >  almost anticipating his general's orders. 

But we actually have little information about the tactics in these battles. It does seem likely that battles were commonly determined by a mass charge launched toward the enemy. As one European said:

 >  So soon as they see the Enemy, they try to terrifie him with redoubl'd Cries and hideous Yells. All the Drums beat at a Time, and so soon as the King's Standard has given the Signal, they hasten to engage, and fall on with all their Fury upon the First they meet. [...] And then it is, that they butcher one another in such a Horrid manner, that they have an Abhorrency of it themselves, when the Battel is over, and that they have once recovered their Reason.

These charges often involved soldiers 'running amok,' or in a state of terrifying frenzy. Troops running amok could supposedly brush aside lethal injuries. One European described such an incident:

 >  I plunged my lance into his stomach; nevertheless, the Makassar, as if he had no sense of feeling, advanced upon the weapon which I held fast in his body, and made incredible efforts to come at me in order to run me through; and he would infallibly have done it, if the hilt of the blade had not hindered him. I found that my best way was to retreat a little, still keeping the lance in his stomach, without venturing to repeat my thrust, till at length I was relieved by others of the lancemen who laid him dead upon the spot.

Charges also involved cavalry, although Europeans believed that South Sulawesi troops "were much better Infantry than Cavalry." Nonetheless, South Sulawesi was a major center of cavalry and "indigenous cavalry presented a very real challenge" to the Dutch as late as the 19th century. (If you're wondering how cavalry can exist in the tropics, [Sulawesi has its own breed of ponies.](_URL_0_))

Once the battle was lost, the defeated army sought to make an honorable retreat. In one campaign the army of Gowa was forced to abandon their stockades, but as they retreated they fired a salvo of muskets to let the enemy know that they had retreated in an organized manner.

One final tactic was perhaps the simplest: foraging. Armies would raid enemy territories for provisions and plunder, burning down villages and chopping down fruit trees on the way. This was a potentially devastating tactic because it sapped enemy morale and deprived the enemy army of basic supplies. Rape and pillage could win wars just as much as battles and sieges. 
අවවාදයයි: එන අකුරු වල බිත්තිය. නමුත් පසුව මෙය /r/AskHistorians විය, එබැවින් ඔබ මෙය බලාපොරොත්තු විය. ප්‍රායෝගික හේතූන් මත මෙම පිළිතුර සැලකිය යුතු ලෙස යුරෝපීය මූලාශ්‍ර සහ යුරෝපීයයන්ට එරෙහි යුද්ධ මත රඳා පවතී, නමුත් මම හිතාමතාම මස්කට් හෝ කාලතුවක්කු වැනි නවීන ආයුධ ගැන කතා කිරීමෙන් වැළකී සිටියෙමි. --- මෙම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට අපහසුය, මන්ද ඉන්දුනීසියාව එතරම් විවිධ වූ කලාපයක් වූ නිසා ය. උදාහරණයක් ලෙස, [Aceh](_URL_4_) සහ [Pidie](_URL_2_) අතර දුර, කි.මී 100/සැතපුම් 70 යනු කුමක්ද? නමුත් ප්‍රාදේශීය ආදර කතාවක් ඔවුන් දෙදෙනා අතර උපක්‍රමවල දැඩි වෙනස සටහන් කරයි (Charney, *Southeast Asian Warfare*, p. 75-76): &gt; Pidië හි සටන් කිරීම Acheh හි සටන්වලට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් ය, එය මතක තබා ගන්න! &gt; Acheh හි සටන් බොහෝ උපාය මාර්ග වලින් සහභාගී වේ; ඔවුහු බලකොටු පිටුපස සැඟවී සිටිති. &gt; මේවායේ පිටත සහ ඇතුළත අගල් හාරන අතර, මාලිගා සහ මන්ත්‍ර අභිබවා යාම ඉතා අපහසුය. &gt; මෙම බලකොටු පොල් ගසකින් අඩක් උස, සුදු හුනු ගා කපරාරු කර ඇත. &gt; ඔබ උදළු සහ කියත් රැගෙන නොගියහොත් ඔබ කුමක් කළ යුතුද? &gt; ඔබේ වස්තුව ඔබට නොලැබෙනු ඇත, සතුරා පෙනී නොසිට මිනිසුන් මරා දමනු ඇත. &gt; ඔයා මෙතන පිඩියේ යුද්ධයකට ගියා නම් හොඳයි මගේ පුතේ... ඉතින් උත්තරේ තමයි &quot;යුද්ධ කරන රාජධානි දෙකක් අතර සටනක්&quot; ඔයා ඉන්න තැන අනුව ගොඩක් වෙනස් වෙනවා. මෙය මනසේ තබාගෙන, [දකුණු සුලවේසි.](_URL_1_) අර්ධද්වීපය වන ඉන්දුනීසියාවේ එක් නිශ්චිත ප්‍රදේශයක යුද්ධයක් දෙස බලමු # බලමුලු ගැන්වීමේ යුද්ධය දැන් ප්‍රකාශ කර ඇත. දැන් මොකද? ඔබ දකුණු සුලවේසියේ රජෙක් නම්, පිළිතුර සරලයි: *බිලා-බිලා* යවන්න. *බිල-බිල* යනු ඔබේ සියලු මිත්‍ර පාක්ෂිකයන්ට සහ යටත් වැසියන්ට යවන ගැට ගැසුණු තල් කොළ වේ. ගැට ගණනින් ඔබට පවසන්නේ යුද්ධය ආරම්භ වීමට දින කීයක් ඉතිරිව තිබේද යන්නයි. කොළය අසූ වරක් ගැට ගසා ඇත්නම්, නිදසුනක් වශයෙන්, දින අසූවකට පසු සෑම ලොකු හා කුඩා ස්වාමින් වහන්සේම තම හමුදාවන් සමඟ පෙනී සිටිය යුතුය. නමුත් මෙම හමුදාවන් සෑදී ඇත්තේ කාගෙන්ද? අශ්වාරෝහක පිට නැගී කඩුවලින් සටන් කළ දැඩි පුහුණුව ලත් වංශාධිපතියන් (යුරෝපයේ නයිට්වරු යැයි සිතන්න) හරය විය. යුරෝපීයයන් පෙනී සිටි පසු, ඔවුන් චේන්මේල් ඇඳීමට සහ තුවක්කු භාවිතා කිරීමට පටන් ගත්හ. නමුත් මෙම ප්‍රභූ හමුදා සුළුතරයක් විය. 1676 දී ගෝවා සහ බෝනේ රාජ්‍යයන් අතර ඇති වූ යුද්ධයකදී, ගෝවාහි රජු සහ ඔහුගේ ප්‍රධාන වංශාධිපතියන් දෙදෙනෙකු භටයන් 500 ක් සමඟ බෝනේ බලකොටුවක් වෙත ළඟා විය - නමුත් මෙම භටයින් අතර පවා රජු සමඟ යාමට සුදුසු යැයි සැලකූ අතර, දම්වැල පැළඳ සිටියේ පස්වැන්නා පමණි. හමුදාවේ අතිමහත් බහුතරය ඒ වෙනුවට ගොවීන් හා වහලුන්ගෙන් සමන්විත විය. ගොවීන් ඔවුන්ගේ corvee රාජකාරිවල කොටසක් ලෙස බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගන්නා ලදී (corvee යනු බද්දක් වැනි ය, නමුත් රජයට මුදල් ගෙවීම වෙනුවට ඔබ ශ්‍රමයෙන් ගෙවනු ලැබේ). වහලුන් බඳවා ගනු ලැබුවේ ඔවුන් වහලුන් බැවිනි. එබැවින් දකුණු සුලවේසි හමුදා මූලික වශයෙන් ගොවි බිම් විය. එය බොහෝ මූලාශ්‍රවල වාර්තා වී ඇති විශාල හමුදා ප්‍රමාණයන් පැහැදිලි කරයි. 17 වන ශතවර්ෂයේ දකුණු සුලවේසිහි ජනගහනය මිලියන 1 ත් 2 ත් අතර විය හැකි නමුත් එක් ප්‍රංශ ජාතිකයෙක් කියා සිටින්නේ එක් රාජධානියකට භටයන් 160,000 ක් රැස් කළ හැකි බවයි. මෙය බොහෝ දුරට සත්‍ය නොවන අතර, පහළ දස දහස් ගණනින් සිටින හමුදාවන් හොඳින් සහතික කර ඇත. දකුණු සුලවේසි රජවරු ගුණාත්මක භාවයට වඩා ප්‍රමාණය තෝරාගෙන තිබුණි. නමුත් අපි මේ භටයන් වෘත්තීමය අය නොවුනත් ඔවුන්ව අවතක්සේරු නොකළ යුතුයි. ඔවුන් වසරකට තුන් වතාවක් පුහුණු කරන ලද අතර විවිධ ආයුධ පිළිබඳ විශේෂඥයෝ වූහ; එක් යුරෝපීය නිරීක්ෂකයෙක් සඳහන් කළේ මුළු හමුදාවටම පොදු එකම ආයුධය හිස්වැස්මක්, පලිහක් සහ පපුව සඳහා සන්නාහයක් පමණක් බවයි. යුද්ධය උත්කර්ෂයට නැංවූ සමාජයක, සාමාන්‍ය හමුදා පවා සොල්දාදුවෙකු ලෙස ආඩම්බර විය. සහ එසේ:&gt; මෙම සංකල්පවලින් පිරී ඇති බැවින්, ඔවුන් කිසි විටෙක හතරක් ඉල්ලා හෝ නොදෙන අතර, මකසාර්වරුන් දස දෙනෙකු [දකුණු සුලවේසියේ ජනවර්ගයක්], ඔවුන්ගේ ඇදගත් කිනිතුල්ලන් සමඟ මිනිසුන් දස දහසකට පහර දෙනු ඇත. ඒ වගේම පුදුම වෙන්න දෙයක් නැහැ, මක්නිසාද යත් එවැනි ප්‍රතිපත්ති ඔවුන්ගේ ස්වභාවයෙන්ම කැටයම් කර ඇති පිරිමින් සියලු බියෙන් තොර වන අතර ගනුදෙනු කිරීමට ඉතා භයානක පුද්ගලයන් වේ. # අවි ආයුධ තුවක්කු පැමිණීමට පෙර, දකුණු සුලවේසි භටයන් &quot;කුඩු, තියුණු උල් උණ බම්බු හෝ පුවක් ගසේ ලී වලින් සාදන ලද ලේන්සු, සිහින් තඹ හෝ යකඩ තුඩක් සහිත විවිධ හෙල්ල, කඩු, [කිණිසි], පිඹින තුවක්කු වලින් සන්නද්ධ විය. , සහ වියන ලද අතු වලින් සාදන ලද පලිහ.&quot; තරමක් සරල ආයුධ, ඔබට පැවසිය හැකිය. නමුත් &#39;සරල&#39; වීම නිසා ආයුධ අඩු අනතුරුදායක නොවේ. [blowgun](_URL_3_) වඩාත්ම භයානක විය. දකුණු සුලවේසි හමුදා කිසිවිටෙක දුන්න සහ ඊතල භාවිතා නොකළහ. නිසැකවම, ඊතල ඔවුන් විසින්ම වඩා බලවත් විය හැකිය. නමුත් ඩාට් එකකින් සිදු වන සුළු සීරීම මාරාන්තික විය හැක, මන්ද ඒවා [Antiaris ගස] (_URL_5_) යුෂ වලින් ආලේප කර ඇති නිසා, එය මාරාන්තික විෂක් වන අතර එය හදවත රුධිරයට ඇතුළු වූ මොහොතේම පාහේ නතර කරයි. ප්‍රාදේශීය මූලාශ්‍ර වාර්තා කරන්නේ යුද්ධයේදී පිඹින තුවක්කුවේ ප්‍රබලත්වයයි. දහසයවන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේදී, ගෝවා රාජධානියේ හමුදාවන් තනි සතුරන්ගේ පිඹින තුවක්කුවකින් පරාජය කළ බව කියනු ලැබේ: &gt; මෙසේ ගෝවාහි ජනතාව එකින් එක මිය ගියහ. සොම්බය [ගෝවේ රජු] පරාජයට පත් විය. තවමත් ජීවත් වූ එම ගෝවා ජනතාව තම මව විසින් අතහැර දැමූ පැටවුන් මෙන් පෙරළෙමින් දිව ගියහ. සටනේදී ගෝවාහි මිනිසුන් සිය ගණනක් මිය ගියහ. ඔවුන් නැවතී සිටියා නම්, පැහැදිලිවම සියල්ලෝම මිය යනු ඇත, මන්ද මම බකල් [පුපුරන තුවක්කුවේ නම] වැරදීමකින් වෙඩි තැබුවේ නැත. සියල්ල කපා දැමුවා. වින්දිතයා දිවි ගලවා ගත්තද, වස විස පවතිනු ඇත - අවාසනාවන්ත ලන්දේසි ජාතිකයාගේ පපුවට ඩාර්ට් එකකින් පහර දුන් ආකාරයටම, * වසර තුනකට පසු*, &quot;එම ස්ථානයේදීම පිළිස්සීමක් දැනුණා, පසුව දරුණු උණ ඔහුව මරා දැමීය.&quot; පිඹින තුවක්කුවට අමතරව හෙල්ල සහ කඩුවලට විදින විස ද යොදන ලදී. සමීප පරාසයක සටන් සඳහා වූ එක් දක්ෂ නවෝත්පාදනයක් වූයේ පිඹින තුවක්කුව බයිනෙත්තුවක් බවට පත් කිරීමයි. ලන්දේසීන් වාර්තා කළ පරිදි: &gt; සතුරාගේ ඉදිරි පෙළේ සිටි එම රණශූරයන් හෙල්ල වැනි යකඩ තලවලින් ඒවා සවි කර වස විස දමා තිබූ නිසා අපට ද පිඹින පයිප්පවලට සවන් දීමට සිදු විය. ඇත්ත වශයෙන්ම වස විසෙන් බේරීමට ක්රම තිබේ. බොහෝ සෙබළුන් පැළඳ සිටි ඔක්සයිඩ් සන්නාහය බොහෝ ඩාර්ට්ස් වලින් ඔවුන්ව ආරක්ෂා කරනු ඇත, පෙනෙන පරිදි විශිෂ්ට ප්රතිවිරෝධකයක් මිනිස් මළපහ විය. නමුත් හොඳින් සාදන ලද විෂ ඊතල ක්ෂණිකව මරා දමන අතර, ප්‍රමාණවත් තරම් *ඇන්ටියාරිස්* විෂවලට ගොදුරු වූවන් ක්ෂණික මරණයෙන් ගලවා ගැනීමේ ක්‍රමයක් අද පවා සොයා ගෙන නොමැත. # උපක්‍රම ඉතින් යුද්ධය පටන් අරන්. දැන් මොකද? සෙබළුන් සිය ගණනකට සහ සමහර විට පුද්ගලයන් 3,000කට පමණ ප්‍රමාණවත් තරම් විශාල වූ පස් හා කටු ගස් තොගයක් උපාය මාර්ගික ස්ථානවල ඉදිකරනු ඇත. නමුත් මේවා තාවකාලික ඒවා වූ අතර, ප්‍රධාන වශයෙන් සැඟවී සිටීම් සහ රාත්‍රී ප්‍රහාර වැලැක්වීමට අදහස් කරන ලදී. හොඳින් සන්නද්ධ සතුරෙකු ඉදිරියෙහි තොග කඩා වැටෙනු ඇතැයි උපකල්පනය කරන ලදී, එබැවින් එක් පැත්තක් සෑම විටම විවෘතව තබා ඇති අතර එමඟින් ඔවුන්ගේ ස්ථානය වැටීමට ආසන්න වන විට ආරක්ෂකයින්ට පලා යා හැකිය. සැබෑ බලකොටු පැවතුනි. 1670 ගණන්වලදී ලන්දේසීන්ට අඩි හයක් ගැඹුරු දිය අගලකින් සහ තියුණු උණ බම්බු කරල්වලින් පිරුණු වලවල්වලින් ආරක්ෂා වූ ශක්තිමත් බලකොටු තුනකින් යුත් දැවැන්ත සංකීර්ණයක් හමු විය. 16 වන සියවසේ මැද භාගයෙන් පසු ගඩොල් බලකොටු සෑදීමට පටන් ගත් අතර යුරෝපීය ගිනි අවි සඳහා පවා එය විශාල බාධාවක් විය. නමුත් සමස්තයක් වශයෙන්, වැටලීම් අසාමාන්ය විය. බොහෝ සටන් විවෘතව පැවති අතර, බොහෝ විට කොටස් දෙකක් අතර විය. සටන ආරම්භ වන්නේ හමුදාවන් ස්ථාවර ස්ථානයක සිටීමෙනි. අවම වශයෙන් එක් රාජධානියක, මධ්‍යම සටන් බළකායක් සහ වමට සහ දකුණට දෙපස තිබූ අතර, සෑම අංශයක්ම රාජධානියේ නිශ්චිත ප්‍රදේශයකින් හමුදා විසින් මෙහෙයවන ලදී. එක් යුධ කවියක මෙසේ සඳහන් වේ: &gt; සෙබළුන්ට අණ ඇසුණු විගසම &gt; ඔවුන් තම තනතුරු භාර ගත්හ. &gt; සෑම මිනිසෙක්ම ඔහුගේ තනතුරේ සිටියේ &gt; ඔහුගේ ජෙනරාල්ගේ නියෝග අපේක්ෂාවෙන් ය. නමුත් ඇත්තටම මේ සටන් වල උපක්‍රම ගැන අපිට තොරතුරු ටිකක් තියෙනවා. සටන් සාමාන්‍යයෙන් තීරණය වූයේ සතුරා දෙසට දියත් කරන ලද මහා ආරෝපණයකින් බව පෙනේ. එක් යුරෝපීයයෙක් පැවසූ පරිදි: &gt; එබැවින් ඔවුන් සතුරා දුටු විගස, ඔවුන් ඔහුව දෙගුණ තෙගුණ කරමින් හා භයංකර කෑගැසීම්වලින් බිය ගැන්වීමට උත්සාහ කරති. සියලුම බෙර එකවර වාදනය වන අතර, රජුගේ ප්‍රමිති සංඥාව ලබා දුන් විගස, ඔවුන් සම්බන්ධ වීමට ඉක්මන් වන අතර, ඔවුන් මුණගැසෙන පළමු අවස්ථාවේදීම ඔවුන්ගේ සියලු කෝපයෙන් වැටේ. [...] ඉන්පසුව, ඔවුන් එකිනෙකා මෙතරම් බිහිසුණු ලෙස මරා දැමීම, ඔවුන් විසින්ම පිළිකුලක් ඇති කර ගැනීම, සටන අවසන් වූ විට සහ ඔවුන් වරක් ඔවුන්ගේ හේතුව යථා තත්ත්වයට පත් කර ඇත. මෙම චෝදනාවලට බොහෝ විට සොල්දාදුවන් සිටියේ &#39;උමතුවෙන් දුවන&#39; හෝ භයංකර වියරුවෙන්ය. කලබලයෙන් දුවන භටයින්ට මාරාන්තික තුවාල පසෙකට දැමිය හැකිය. එක් යුරෝපීයයෙක් එවැනි සිදුවීමක් විස්තර කළේය: &gt; මම මගේ ලේන්සුව ඔහුගේ බඩට දැමුවෙමි. කෙසේ වෙතත්, මාකසාර්, ඔහුට හැඟීමක් නැති අයෙකු මෙන්, මා ඔහුගේ සිරුරේ තදින් අල්ලාගෙන සිටි ආයුධය මතට ගොස්, මා වෙතට පැමිණ මා වෙතට පැමිණීමට ඇදහිය නොහැකි උත්සාහයක් ගත්තේය. තලයෙහි මිට බාධාවක් නොවන්නට ඔහු එය නොවරදවාම කරනු ඇත. මගේ හොඳම ක්‍රමය වූයේ ඔහුගේ බඩේ ලේන්සුව තබාගෙන, මගේ තෙරපුම පුනරුච්චාරණය කිරීමට නොඉවසිල්ලෙන් මඳක් පසුබැසීම බව මට පෙනී ගියේය. චෝදනාවලට අශ්වාරෝහක හමුදාවද සම්බන්ධ විය, නමුත් යුරෝපීයයන් විශ්වාස කළේ දකුණු සුලවේසි හමුදා &quot;අශ්ව හමුදාවට වඩා හොඳ පාබල හමුදාවක්&quot; බවයි. එසේ වුවද, දකුණු සුලවේසි අශ්වාරෝහක හමුදාවේ ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථානයක් වූ අතර 19 වන සියවසේ අගභාගයේදී ලන්දේසීන්ට &quot;ස්වදේශික අශ්වාරෝහක ඉතා සැබෑ අභියෝගයක්&quot; විය. (නිවර්තන කලාපයේ අශ්වාරෝහක හමුදාවක් පවතින්නේ කෙසේදැයි ඔබ කල්පනා කරන්නේ නම්, [සුලවේසිට තමන්ගේම පෝනියන් වර්ගයක් ඇත.](_URL_0_)) සටන පරාජය වූ පසු, පරාජිත හමුදාව ගෞරවනීය පසුබැසීමට උත්සාහ කළේය. එක් උද්ඝෝෂනයකදී ගෝවා හමුදාවට ඔවුන්ගේ තොග අත්හැරීමට සිදු වූ නමුත් ඔවුන් පසුබසින විට ඔවුන් සංවිධානාත්මකව පසුබැස ගිය බව සතුරාට දැන ගැනීමට මස්කට් වෙඩි තැබූහ. එක් අවසාන උපක්‍රමය සමහර විට සරලම විය: ආහාර සෙවීම. හමුදාවන් සතුරු ප්‍රදේශ වලට ප්‍රතිපාදන සහ මංකොල්ලකෑම සඳහා කඩා වැදී, ගම්මාන ගිනිබත් කරන අතර මඟදී පලතුරු ගස් කපා දමයි. සතුරු චිත්ත ධෛර්යය හීන වී සතුරු හමුදාවට මූලික සැපයුම් අහිමි වූ නිසා මෙය විනාශකාරී උපක්‍රමයක් විය. ස්ත්‍රී දූෂණ සහ මංකොල්ලකෑම් සටන් හා වැටලීම් මෙන් යුද්ධ ජයගත හැකිය. 