The question is a bit vague, inasmuch as it does not specify who was doing the planning.

On the side of the PQ, the notion of Québec partition was simply deemed untenable, and that international law was a sufficient garantee against it ([source](_URL_4_)).

However, at the federal level, the opposite was at least considered. For instance the PM at the time was quoted as stating that if Canada was partitionable, it followed that it must also be the case for Québec (Charron, Claude G., La partition du Québec: De Lord Durham a Stéphane Dion. (Montreal: vlb éditeur), 1996, p. 167.)

Meanwhile, the Inuit themselves wanted nothing to do with a sovereign Québec, and said so through some of their chief negociators, such as Zebedee Nungak and Charlie Watts. For one thing, they worried about losing their ties with the Federal government and with other Inuit in the rest of the canadian arctic ([source](_URL_3_)). Furthermore, the Inuit had long-lived concerns that the Federal responsibility to consult them as aboriginal people was steadily eroding, as witnessed by the fact that they had not been consulted when Nunavik was transferred to Québec in 1912 ([source](_URL_1_)). The also saw the prospect of being excluded from their (relatively) new Canadian identity into yet another new country through a referendum where their voices would not matter (through sheer demographic weight) as going against their own aspirations to self-determination (ibid.). As witnessed from political cartoons of the time (see: From Eskimo to Inuit in 40 Years, 2011, published by Inuit Tapiriit Kanatami, p.78), passage to a sovereign Québec was also seen as fraught with the risk of forced cultural assimilation. One such image, for instance,  shows a lone Inuk facing René Lévesque backed by marching ranks of language police bearing the “bill 101” standard.

Although OP did not ask about other aboriginal nations, the Cree (for instance) were also very vocally opposed to remaining within a sovering Québec and would have sought partition as well, using arguments similar to those voiced by Pierre Trudeau (see p. 50 [source](_URL_0_.) "Coon Come souligne que le Québec revendique le droit historique de déterminer son avenir sur la base d'une langue, d'une histoire et d'une culture distinctes. Comment, demande-t-il alors, le Québec peut-il affirmer que ce droit ne s'applique pas aux Cris? Les Cris n'ont-ils pas de langue, d'histoire et de culture distinctes?")

How does it all add up? As far as can be inferred from existing sources, a newly independent Québec would have had to defend its territorial integrity to a refractory Canadian Government backed by a local population which felt more attachment to its Canadian identity and wished to preserve its territorial integrity while pushing for its own self-determination. Can any of this be called a plan though? A recent book on the 1995 referendum [recent book on the 1995 referendum]( _URL_2_) showed that neither the yes side nor the no side had a coherent and well thought out strategy for dealing with “Day 1” after a “Yes” vote (I hope I'm not violating the 20 year rule by referring to such recent work). One may perhaps surmise that such was also the case in 1980, and that a “Yes” would have been followed by unforeseen chaos and partisan infighting.

EDIT: Also worth mentionning that the James Bay Agreement does not simply "give the Inuit control over the northern third of the province" as OP suggests. It gives them ownership of some lands (Cat 1), and codifies their right over hunting and fishing in Cat 2 and Cat 3 lands. It also sets the basis for the regional political and administrative structures. We are a far cry here from Inuit governmental autonomy.
ප්‍රශ්නය තරමක් අපැහැදිලි ය, මන්ද එය සැලසුම් කළේ කවුරුන්ද යන්න සඳහන් කර නොමැති බැවිනි. PQ හි පැත්තෙන්, ක්විබෙක් බෙදීම පිළිබඳ සංකල්පය සරලව පිළිගත නොහැකි යැයි සලකනු ලැබූ අතර, ජාත්‍යන්තර නීතිය එයට එරෙහිව ප්‍රමාණවත් සහතිකයක් විය ([මූලාශ්‍රය](_URL_4_)). කෙසේ වෙතත්, ෆෙඩරල් මට්ටමින්, ප්රතිවිරුද්ධය අවම වශයෙන් සලකනු ලැබීය. නිදසුනක් වශයෙන්, කැනඩාව බෙදිය හැකි නම්, එය ක්විබෙක් සඳහා ද එසේ විය යුතු බව එවකට අගමැති විසින් උපුටා දක්වන ලදී (Charron, Claude G., La partition du Québec: De Lord Durham a Stéphane Dion. (මොන්ට්‍රියල්: vlb éditeur), 1996, p. 167.) මේ අතර, Inuit ඔවුන්ට ස්වෛරී ක්විබෙක් සමඟ සම්බන්ධ වීමට අවශ්‍ය නොවූ අතර, Zebedee Nungak සහ Charlie Watts වැනි ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන සාකච්ඡාකරුවන් හරහා එසේ පැවසීය. එක් දෙයක් නම්, ඔවුන් ෆෙඩරල් රජය සමඟ සහ කැනේඩියානු ආක්ටික් ([මූලාශ්‍රය](_URL_3_)) හි අනෙකුත් ඉනුයිට් සමඟ ඔවුන්ගේ සබඳතා නැති කර ගැනීම ගැන කනස්සල්ලට පත්ව සිටිති. තවද, 1912 දී නුනාවික් ක්විබෙක් වෙත මාරු කරන විට ඔවුන්ගෙන් උපදෙස් ලබා නොගැනීමෙන් පෙනී යන පරිදි, ආදිවාසීන් ලෙස ඔවුන්ගෙන් උපදෙස් ලබා ගැනීමේ ෆෙඩරල් වගකීම ක්‍රමානුකූලව ඛාදනය වෙමින් පවතින බවට ඉනුට් දිගු කලක් තිස්සේ කනස්සල්ලට පත්ව සිටියේය ([මූලාශ්‍රය](_URL_1_)) . ඔවුන්ගේ (සාපේක්ෂ වශයෙන්) නව කැනේඩියානු අනන්‍යතාවයෙන් තවත් නව රටකට බැහැර කිරීමේ අපේක්ෂාව ජනමත විචාරණයක් හරහා ඔවුන්ගේ හඬවල් වැදගත් නොවන (පරිපූර්ණ ජනගහන බර හරහා) ස්වයං නිර්ණය සඳහා වන ඔවුන්ගේම අභිලාෂයන්ට පටහැනි බව ද ඔවුන් දුටුවේය (ibid.) . එකල දේශපාලන කාටූන් වලින් සාක්ෂි දරන පරිදි (බලන්න: Inuit Tapiriit Kanatami විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද 2011 වසර 40 තුළ Eskimo සිට Inuit දක්වා Inuit දක්වා, p.78), ස්වෛරී ක්විබෙක් වෙත ඡේදය බලහත්කාරයෙන් සංස්කෘතික උකහාගැනීමේ අවදානමෙන් පිරී ඇති බවක් ද දක්නට ලැබුණි. නිදසුනක් වශයෙන්, එවැනි එක් රූපයක්, &quot;බිල්පත් 101&quot; ප්‍රමිතිය දරන භාෂා පොලිස් නිලධාරීන්ගේ පෙළපාලියන්ගේ සහාය ඇතිව රෙනේ ලෙවෙස්ක්ට මුහුණ දෙන හුදකලා ඉනුක් පෙන්වයි. OP වෙනත් ආදිවාසී ජාතීන් ගැන විමසුවේ නැතත්, ක්‍රී (උදාහරණයක් ලෙස) ක්‍රී (උදාහරණයක් ලෙස) ද ක්විබෙක්හි රැඳී සිටීමට දැඩි ලෙස විරුද්ධ වූ අතර, පියරේ ටෘඩෝ විසින් හඬ නඟන ලද තර්කවලට සමාන තර්ක භාවිතා කරමින් බෙදීමට ද උත්සාහ කරනු ඇත (පිටුව 50 බලන්න. මූලාශ්‍රය](_URL_0_.) &quot;Coon Come souligne que le Québec revendique le droit historique de determiner son avenir sur la base d&#39;une langue, d&#39;une histoire et d&#39;une culture distinctes. Comment, demande-t-il Québec peut-il affirmer que ce droit ne s&#39;applique pas aux Cris, Les Cris n&#39;ont-ils pas de langue, d&#39;histoire et de culture distinctes?&quot;) ඒ සියල්ල එකතු වන්නේ කෙසේද? පවතින මූලාශ්‍රවලින් අනුමාන කළ හැකි පරිදි, අලුතින් ස්වාධීන වූ ක්විබෙක් හට තම කැනේඩියානු අනන්‍යතාවයට වැඩි බැඳීමක් දැනුණු සහ එහි භෞමික අඛණ්ඩතාව ආරක්ෂා කිරීමට කැමති ප්‍රාදේශීය ජනගහනයක සහාය ඇතිව වර්තන කැනේඩියානු රජයකට තම භෞමික අඛණ්ඩතාව ආරක්ෂා කිරීමට සිදුවනු ඇත. තමන්ගේම ස්වයං නිර්ණය. මේ කිසිවක් සැලැස්මක් ලෙස හැඳින්විය හැකිද? 1995 ජනමත විචාරණය පිළිබඳ මෑත පොතක් [1995 ජනමත විචාරණය පිළිබඳ මෑත පොත](_URL_2_) පෙන්නුම් කළේ ඔව් පැත්තට හෝ නැත පැත්තට “ඔව්” ඡන්දයකින් පසු “පළමු දිනය” සමඟ ගනුදෙනු කිරීම සඳහා සුසංයෝගී සහ හොඳින් සිතා බැලූ උපාය මාර්ගයක් නොතිබූ බවයි. එවැනි මෑතකාලීන වැඩ ගැන සඳහන් කිරීමෙන් මම වසර 20 ක නීතිය කඩ නොකරනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි). 1980 දී ද එවැන්නක් සිදු වූ බවත්, &quot;ඔව්&quot; යන්නෙන් පසු අනපේක්ෂිත ව්‍යාකූලත්වයක් සහ පක්ෂග්‍රාහී ආරවුල් ඇති වීමට ඉඩ ඇති බවත් යමෙකුට අනුමාන කළ හැකිය. සංස්කරණය: OP යෝජනා කරන පරිදි ජේම්ස් බේ ගිවිසුම සරලව &quot;පළාතේ උතුරු තෙවැනි කොටසේ Inuit පාලනය ලබා නොදෙන&quot; බව සඳහන් කිරීම වටී. එය ඔවුන්ට සමහර ඉඩම්වල හිමිකාරිත්වය ලබා දෙයි (Cat 1), සහ Cat 2 සහ Cat 3 ඉඩම්වල දඩයම් කිරීම සහ මසුන් ඇල්ලීම පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අයිතිය සංකේතවත් කරයි. එය කලාපීය දේශපාලන හා පරිපාලන ව්‍යුහයන් සඳහා පදනම ද සකසයි. අපි මෙහි Inuit රාජ්‍ය ස්වයං පාලනයෙන් බොහෝ දුරස් වෙමු.