During the late 50’s the threat perceived to radiate from the soviets was changing.
It is argued that the Canadian Government was operating in an information vacuum with regards to this threat.

As a reaction to the detonation of the Soviet Hydrogen Bomb in 1953  NORAD was under development, a system that should provide early warning for the US when Russian Bomber approached the Continent, and would coordinate the responsive measures. In order to push the warning line forward units would have to be stationed on Canadian soil. 

This came into play around the same time a new government came into power in Canada, that of Diefenbaker. A discussion broke out whether or not the Norad agreement would mean that Canada was giving up it’s sovereignty, as Canadian units would fall under American control. In the end the Canadians perceived the Russians to be a greater thread and agreed to NORAD. 

Coincidental with the development of NORAD was the development of the Avro CF-105 Interceptor. Many people around Diefenbaker noted that he was not open to take advice on defence. Thus the government at first ignored some important views by not taking advice from a group of military advisors that upheld the view  that the perceived Bomber Threat was quickly turning into an IBCM threat. 

The main thought with regards to air power at the time was an offensive one: Namely that it was important to strike first. From WWII the notion survived that of a large bomber force only a small number of bombers would be shot down. In the case of these bombers carrying an nuclear load even a handful of survivers could have a devastating effect. To quote prof J.I. Jackson:

“the real air defence is the thermonuclear retaliatory or counter force, supported by the radar warning system that will allow it to take off before it can be destroyed on the ground. The defensive interceptor and electronic weapons are no longer the teeth of the air defence system, but rather comprise a subsidiary arm of the warning net, and have the same purpose in this as civil defence and defence against missile bearing submarines in helping to dissipate the casualties of the attack.” (1)

To repudiate the claim that Canada was bullied into stopping the program. Recent declassification of documents (around 2011) shows that in fact the US was interested in absorbing the biggest part of the costs of procuring the CF-105 for both the RCAF and the RAF air defence squadrons. The tragedy is that this information never reached the Canadian decision makers. The US was not interested in the CF-105 for use in the USAF, mainly as a result of the F-108 that they had on the drawing board.

“. While the confused decision-making structure, dislike of committees, and seeming mistrust of senior military leadership were inescapable features of Diefenbaker’s personality, there is evidence that he was failed by those entrusted with ensuring needed information was pushed forward. In this case, information that told of a potential US commitment to assist in the acquisition of larger numbers of CF-105s to meet NORAD requirements and answer an enduring threat to the continent did not reach Diefenbaker.” (2)


The CF-105 was cancelled on the prevailing thought that now existed with the Canadian decision makers: Namely that the bomber threat was waning, and that IBCM’s now were the main threat. This proved to be erroneous as the bombers of the USSR still were a threat, at least until the late 1960’s In addition the critical information on the US’s willingness to purchase a number of CF-105’s for the RCAF never reached Diefenbaker. Thus the decision was made based on economics: Do we buy aircraft to defend against a threat we think is waning, or do we participate in NORAD and stationing of the BOMARC missille system, which is cheaper than the number of CF-105’s we need? They decided for the latter. If Diefenbaker had the relevant information available to him it is quite likely that the decision would have been different. 


**Sources**

(1) Brad W. Gladman, Continental Air Defence: Threat Perception and Response, (2012) p 14.
_URL_1_

Ibid, p 37.

Norad at 40, historical overview
_URL_0_

50 දශකයේ අගභාගයේදී සෝවියට් දේශයෙන් විකාශනය වන තර්ජනය වෙනස් විය. මෙම තර්ජනය සම්බන්ධයෙන් කැනේඩියානු රජය තොරතුරු රික්තකයක ක්‍රියාත්මක වූ බවට තර්ක කෙරේ. 1953 දී සෝවියට් හයිඩ්‍රජන් බෝම්බය පුපුරුවා හැරීමට ප්‍රතික්‍රියාවක් ලෙස, රුසියානු බෝම්බකරු මහාද්වීපයට ළඟා වූ විට එක්සත් ජනපදයට පූර්ව අනතුරු ඇඟවීමක් කළ යුතු සහ ප්‍රතිචාරාත්මක පියවර සම්බන්ධීකරණය කළ යුතු පද්ධතියක් නෝරාඩ් සංවර්ධනය වෙමින් පවතී. අනතුරු ඇඟවීමේ රේඛාව ඉදිරියට තල්ලු කිරීම සඳහා ඒකක කැනේඩියානු පසෙහි ස්ථානගත කළ යුතුය. මෙය ක්‍රියාත්මක වූයේ කැනඩාවේ ඩීෆෙන්බේකර්ගේ නව රජයක් බලයට පත් වූ අවස්ථාවේදීම ය. කැනේඩියානු ඒකක ඇමරිකානු පාලනය යටතට පත්වන බැවින් කැනඩාවේ ස්වෛරීභාවය අත්හැරීම නෝරාඩ් ගිවිසුමෙන් අදහස් වේ දැයි සාකච්ඡාවක් ඇති විය. අවසානයේදී කැනේඩියානුවන් රුසියානුවන් විශාල නූල් එකක් ලෙස වටහාගෙන NORAD වෙත එකඟ විය. NORAD හි දියුණුව සමඟ සමපාත වූයේ Avro CF-105 ඉන්ටර්සෙප්ටරය සංවර්ධනය කිරීමයි. ඩීෆෙන්බේකර් වටා සිටින බොහෝ අය සඳහන් කළේ ඔහු ආරක්ෂාව පිළිබඳ උපදෙස් ලබා ගැනීමට විවෘත නොවන බවයි. මේ අනුව, ප්‍රත්‍යක්ෂ බෝම්බ තර්ජනය ඉක්මනින් IBCM තර්ජනයක් බවට පත්වෙමින් තිබෙන බවට මතයක් තහවුරු කරන හමුදා උපදේශකයන් පිරිසකගේ උපදෙස් නොගැනීමෙන් රජය මුලදී වැදගත් අදහස් නොසලකා හැරියේය. එකල ගුවන් බලය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රධාන අදහස වූයේ ප්‍රහාරාත්මක එකකි: එනම් පළමුව පහර දීම වැදගත් ය. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේ සිට විශාල බෝම්බ ප්‍රහාරක බලකායක් වෙඩි තබනු ලබන්නේ බෝම්බකරුවන් සුළු සංඛ්‍යාවක් පමණක් යන මතය ඉතිරි වී ඇත. මෙම බෝම්බ හෙලන යානා න්‍යෂ්ටික බරක් රැගෙන යාමේදී දිවි ගලවා ගත් අතළොස්සක් වුවද විනාශකාරී බලපෑමක් ඇති කළ හැකිය. මහාචාර්ය ජේ.අයි. ජැක්සන් උපුටා දැක්වීමට: “සැබෑ ගුවන් ආරක්‍ෂාව වන්නේ තාප න්‍යෂ්ටික ප්‍රතිප්‍රහාර හෝ ප්‍රති බලයයි, එය රේඩාර් අනතුරු ඇඟවීමේ පද්ධතියෙන් සහය වන අතර එය බිම විනාශ කිරීමට පෙර එය ගුවන් ගත කිරීමට ඉඩ සලසයි. ආරක්ෂක ප්‍රතික්‍ෂේපකය සහ ඉලෙක්ට්‍රොනික ආයුධ තවදුරටත් ගුවන් ආරක්ෂක පද්ධතියේ දත් නොව, අනතුරු ඇඟවීමේ දැලෙහි අනුබද්ධ හස්තයකින් සමන්විත වන අතර, සිවිල් ආරක්‍ෂාව සහ මිසයිල දරණ සබ්මැරීනවලට එරෙහිව ආරක්‍ෂාව ලෙස එකම අරමුණක් ඇත. ප්රහාරයෙන්.&quot; (1) වැඩසටහන නැවැත්වීමට කැනඩාවට හිරිහැර කළ බවට වන ප්‍රකාශය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම. ලේඛනවල මෑත වර්ගීකරණය (2011 දී පමණ) පෙන්නුම් කරන්නේ ඇත්ත වශයෙන්ම එක්සත් ජනපදය RCAF සහ RAF ගුවන් ආරක්ෂක බලඝණ දෙක සඳහා CF-105 මිලදී ගැනීමේ පිරිවැයෙන් විශාලතම කොටස අවශෝෂණය කර ගැනීමට උනන්දු වූ බවයි. ඛේදවාචකය නම් මෙම තොරතුරු කිසි දිනෙක කැනේඩියානු තීරණ ගන්නන් වෙත නොපැමිණීමයි. USAF හි භාවිතය සඳහා CF-105 ගැන එක්සත් ජනපදය උනන්දු වූයේ නැත, ප්‍රධාන වශයෙන් ඔවුන් චිත්‍ර පුවරුවේ තිබූ F-108 හි ප්‍රතිඵලයක් විය. &quot;. ව්‍යාකූල තීරණ ගැනීමේ ව්‍යුහය, කමිටුවලට ඇති අකමැත්ත සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ හමුදා නායකත්වය කෙරෙහි ඇති අවිශ්වාසය ඩීෆෙන්බේකර්ගේ පෞරුෂයේ මග හැරිය නොහැකි ලක්ෂණ වූ අතර, අවශ්‍ය තොරතුරු ඉදිරියට තල්ලු කිරීම සහතික කිරීමට භාර දුන් අය විසින් ඔහු අසමත් වූ බවට සාක්ෂි තිබේ. මෙම අවස්ථාවෙහිදී, NORAD අවශ්‍යතා සපුරාලීමට සහ මහාද්වීපයට කල්පවත්නා තර්ජනයකට පිළිතුරු දීමට CF-105 විශාල සංඛ්‍යාවක් අත්පත් කර ගැනීමට සහාය වීමට එක්සත් ජනපදයේ විභව කැපවීමක් ගැන පවසන තොරතුරු Diefenbaker වෙත ළඟා නොවීය. (2) CF-105 අවලංගු කරන ලද්දේ කැනේඩියානු තීරණ ගන්නන් සමඟ දැනට පවතින චින්තනය මත ය: එනම් බෝම්බ තර්ජනය අඩුවෙමින් පවතින බවත්, IBCM දැන් ප්‍රධාන තර්ජනය බවත් ය. අවම වශයෙන් 1960 ගණන්වල අගභාගය වන තුරුම සෝවියට් සංගමයේ බෝම්බ හෙලන යානා තවමත් තර්ජනයක් වූ බැවින් මෙය වැරදි බව ඔප්පු විය, ඊට අමතරව RCAF සඳහා CF-105 කිහිපයක් මිලදී ගැනීමට එක්සත් ජනපදයේ කැමැත්ත පිළිබඳ තීරණාත්මක තොරතුරු කිසි විටෙකත් Diefenbaker වෙත ළඟා නොවීය. මේ අනුව තීරණය ගනු ලැබුවේ ආර්ථික විද්‍යාව පදනම් කරගෙන ය: අපි ගුවන් යානා මිල දී ගන්නේ අඩුවෙමින් පවතින බව සිතන තර්ජනයකින් ආරක්ෂා වීමටද, නැතහොත් අපට අවශ්‍ය CF-105 ප්‍රමාණයට වඩා ලාභදායී වන NORAD සහ BOMARC මිසයිල පද්ධතිය ස්ථානගත කිරීමට අපි සහභාගී වෙනවාද? ඔවුන් දෙවැන්න සඳහා තීරණය කළහ. ඩීෆෙන්බේකර්ට අදාළ තොරතුරු තිබුණේ නම්, තීරණය වෙනස් වීමට බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත. **මූලාශ්‍ර** (1) බ්‍රැඩ් ඩබ්ලිව්. ග්ලැඩ්මන්, මහද්වීපික ගුවන් ආරක්ෂක: තර්ජන සංජානනය සහ ප්‍රතිචාරය, (2012) පි 14. _URL_1_ Ibid, p 37. Norad at 40, ඓතිහාසික දළ විශ්ලේෂණය _URL_0_
