The bulk of the troops in the Pacific were actually Army, not USMC. By my count 22 Army divisions saw combat in the Pacific: Americal, Philippine, 6th, 7th, 24th, 25th, 27th, 31st, 32nd, 33rd, 37th, 38th, 40th, 41st, 43rd, 77th, 81st, 93rd, 96th, 98th, 11th Airborne, and 1st Cavalry. Several other Army divisions were allocated to the Pacific but didn’t make it to the theater or at least didn’t see any combat in theater. In contrast the Marines only had six divisions (all of which saw combat). 

This rough 3 to 1, army to marines, ratio existed for most of the war. So while a lot of the Army divisions were only arriving in theater in 1944 or 1945, the same was true of the Marine divisions. 5th Marine and 6th Marine  only arrived in time to fight on Iwo Jima and Okinawa respectively; although it should be said many of the individual men had fought earlier as members of one of the other Marine divisions. So late formed Army divisions like the 96th saw about as much combat (Leyte and Okinawa) as a late formed Marine division like the 6th Marine (Okinawa). While an early formed army division like the 7th (Attu, Kiska, Kwajalein, Eniwetok, Leyte, Okinawa) saw similar amounts of combat as an early Marine division like the 2nd Marine (Guadalcanal, Tarawa, Saipan, Tinian, Okinawa).

In practice each battle/campaign tended to have their own blend of forces. Iwo Jima was fought by three Marine divisions with no Army ground units, but with heavy support from US Army Air Force Support. Shortly after, Okinawa was invaded by the remaining three Marine divisions along with four Army divisions. In contrast the Philippines campaign (which was still ongoing during Iwo Jima and Okinawa) was fought with 14 army divisions (although not all 14 at the same time) with no Marine participation. So in early to mid 1945 the major fights were either entirely Marines, entirely Army, or a mix. Most smaller island attacks were combined Marine/Army affairs. Most larger fights like New Guinea or the Philippines were largely or entirely Army operations. 

It should also be pointed out that the Australians generally had several army divisions engaged at most times serving in New Guinea, the Solomons, and later in Borneo. For the Salamaua–Lae campaign for example MacArthur was leading one American division and four Australian divisions. It’s an under-appreciated fact that the “American” forces relied heavily on these Australian units, particularly in 1942 and 1943. So there were at times as many *Australian* soldiers operating under US command as there were US Marines.

So while the Marines were a vital force in the Pacific war, they were only a small minority of the troops engaged in the fighting.
පැසිෆික් සාගරයේ සිටි භටයන්ගෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඇත්ත වශයෙන්ම හමුදාව මිස USMC නොවේ. මගේ ගණනය කිරීම්වලට අනුව පැසිෆික් සාගරයේ යුධ හමුදා කොට්ඨාශ 22ක් සටන් වැදී ඇත: ඇමරිකාව, පිලිපීනය, 6, 7, 24, 25, 27, 31, 32, 33, 37, 38, 40, 41, 43, 77, 93, 81 98 වන, 11 වන ගුවන් සහ 1 වන අශ්වාරෝහක. තවත් හමුදා සේනාංක කිහිපයක් පැසිෆික් කලාපයට වෙන් කරන ලද නමුත් එය රංග ශාලාවට නොපැමිණි හෝ අවම වශයෙන් රංග ශාලාවේ කිසිදු සටනක් නොදුටුවේය. ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව මැරීන් භටයන්ට තිබුණේ සේනාංක හයක් පමණි (ඒ සියල්ලම සටන් දැක ඇත). මෙම දළ වශයෙන් 3 සිට 1 දක්වා, හමුදාවට නාවික භටයන්, අනුපාතය යුද්ධයේ බොහෝමයක් සඳහා පැවතුනි. එබැවින් බොහෝ හමුදා සේනාංක 1944 හෝ 1945 දී පමණක් රංග ශාලාවට පැමිණෙන අතර, නාවික සේනාංක සම්බන්ධයෙන්ද එය එසේම විය. 5 වන මැරීන් සහ 6 වන මැරීන් පිළිවෙළින් Iwo Jima සහ Okinawa හි සටන් කිරීමට නියමිත වේලාවට පැමිණියහ. බොහෝ පිරිමින් මීට පෙර වෙනත් නාවික අංශයක සාමාජිකයන් ලෙස සටන් කර ඇති බව පැවසිය යුතුය. එබැවින් ප්‍රමාද වූ 96 වැනි හමුදා සේනාංක 6 වැනි මැරීන් (ඔකිනාවා) මෙන් ප්‍රමාද වූ සමුද්‍ර අංශයක් තරම් සටන් (ලේයිට් සහ ඔකිනාවා) දුටුවේය. 7 වැනි (Attu, Kiska, Kwajalein, Eniwetok, Leyte, Okinawa) වැනි කලින් පිහිටුවන ලද හමුදා අංශයක් 2 වන මැරීන් (Guadalcanal, Tarawa, Saipan, Tinian, Okinawa) වැනි මුල් සමුද්‍රීය අංශයක් ලෙස සමාන සටන් ප්‍රමාණයක් දුටුවේය. ප්‍රායෝගිකව සෑම සටනකටම/ ව්‍යාපාරයකටම තමන්ගේම බලවේග මිශ්‍රණයක් ඇත. Iwo Jima සමග යුධ හමුදා භුමි ඒකක නොමැති සමුද්‍ර සේනාංක තුනක් විසින් සටන් කරන ලදී, නමුත් එක්සත් ජනපද හමුදා ගුවන් හමුදාවේ සහය ඇතිව. ටික කලකට පසු, ඔකිනාවා හමුදා සේනාංක හතරක් සමඟ ඉතිරි මැරීන් සේනාංක තුන විසින් ආක්‍රමණය කරන ලදී. ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව පිලිපීන ව්‍යාපාරය (ඉවෝ ජිමා සහ ඔකිනාවා සමයේදී එය තවමත් ක්‍රියාත්මක වෙමින් පැවතුනි) යුධ සේනාංක 14ක් සමඟ (සියලුම 14ම එකවර නොවුවද) නාවික සහභාගීත්වයෙන් තොරව සටන් කරන ලදී. එබැවින් 1945 මුල් භාගයේ සිට මැද භාගය දක්වා ප්‍රධාන සටන් එක්කෝ සම්පුර්ණයෙන්ම මැරීන් භටයින්, සම්පුර්ණයෙන්ම යුධ හමුදාව හෝ මිශ්‍රණයක් විය. බොහෝ කුඩා දූපත් ප්‍රහාර සමුද්‍ර/හමුදා කටයුතු ඒකාබද්ධ විය. නිව් ගිනියාව හෝ පිලිපීනය වැනි විශාල සටන් විශාල වශයෙන් හෝ සම්පූර්ණයෙන්ම හමුදා මෙහෙයුම් විය. ඕස්ට්‍රේලියානුවන් සාමාන්‍යයෙන් බොහෝ විට නිව් ගිනියාවේ, සොලමන්ස් සහ පසුව බෝර්නියෝහි සේවයේ යෙදී සිටි හමුදා අංශ කිහිපයක් සිටි බව පෙන්වා දිය යුතුය. උදාහරණයක් ලෙස Salamaua-Le ව්‍යාපාරය සඳහා MacArthur එක් ඇමරිකානු අංශයක් සහ ඕස්ට්‍රේලියානු අංශ හතරක් මෙහෙයවීය. විශේෂයෙන් 1942 සහ 1943 දී &quot;ඇමරිකානු&quot; හමුදා මෙම ඕස්ට්‍රේලියානු ඒකක මත දැඩි ලෙස විශ්වාසය තැබූ බව අඩු අගය කළ යුතු කරුණකි. එබැවින් එක්සත් ජනපද මැරීන් භටයන් තරම්ම *ඕස්ට්‍රේලියානු* සොල්දාදුවන් සමහර විට එක්සත් ජනපද අණ යටතේ ක්‍රියාත්මක විය. එබැවින් පැසිෆික් යුද්ධයේ දී මැරීන් භටයින් අත්‍යවශ්‍ය බලවේගයක් වූ අතර, ඔවුන් සටන්වල නියැලී සිටි හමුදාවේ සුළුතරයක් පමණි.