This has more to do with differing definitions of "clean" than it does with people in the past being stupid. Dressings were expected to kept fresh.  People spend a lot of time covered in dirt and grime, but manage not to get infected all the time. Why should the inside of the body be different than the out? Still, they would try to avoid visibly dirty conditions around wounds. The biggest exception to this was "laudable pus" which, at least in the 18th century, was thought to be a sign of the body healing itself.

The problem comes with sterilization. For us, something that is medically clean must have either been superheated or washed with an antiseptic chemical. The easy ability to do either of these things did not exist prior to the mid 19th century. Moreover, with no understanding of germ theory, there was no understood reason to do so.
මෙය &quot;පිරිසිදු&quot; යන්නෙහි විවිධ නිර්වචන සමඟ අතීතයේ සිටි මිනිසුන් මෝඩයන් වූවාට වඩා වැඩි සම්බන්ධයක් ඇත. ඇඳුම් පැළඳුම් නැවුම්ව තබා ගැනීමට බලාපොරොත්තු විය. මිනිසුන් අපිරිසිදු හා අපිරිසිදුකමෙන් වැසී බොහෝ කාලයක් ගත කරයි, නමුත් සෑම විටම ආසාදනය නොවීමට කළමනාකරණය කරයි. ශරීරයේ ඇතුළත පිටතින් වඩා වෙනස් විය යුත්තේ ඇයි? කෙසේවෙතත්, ඔවුන් තුවාල අවට පෙනෙන අපිරිසිදු තත්වයන් වළක්වා ගැනීමට උත්සාහ කරනු ඇත. මෙයට විශාලතම ව්යතිරේකය වූයේ &quot;ප්රශංසනීය සැරව&quot; නම්, අවම වශයෙන් 18 වන සියවසේදී, ශරීරයම සුවපත් වීමේ සලකුණක් ලෙස සැලකේ. ප්‍රශ්නය එන්නෙ වන්ධ්‍යාකරණයත් එක්ක. අපට නම්, වෛද්‍ය විද්‍යාත්මකව පිරිසිදු දෙයක් එක්කෝ අධික ලෙස රත් කර හෝ විෂබීජ නාශක රසායනික ද්‍රව්‍යයකින් සෝදා තිබිය යුතුය. 19 වැනි සියවසේ මැද භාගයට පෙර මේ කිසිවක් කිරීමට පහසු හැකියාවක් නොතිබුණි. එපමණක් නොව, විෂබීජ න්‍යාය පිළිබඳ අවබෝධයක් නොමැතිව, එසේ කිරීමට පැහැදිලි හේතුවක් නොතිබුණි.