Well, we *don't*, is the short answer. But let's not stop there.

Small atoms work in a strange way. Normally if you think about two separate objects that you want to put together — think Legos or whatever here — you find that you have to *do work* in order to put them together. You have to pick up the Legos, line them up just right, then *squeeze* in order to get them to stick.

Small atoms are different. Small atoms, like hydrogen atoms, actually *want* to stick together. In other words, they *release* energy when they snap together, and it *takes energy* to pull them apart.

*Big* atoms, like plutonium atoms, are just the opposite. They're so big and heavy and wobbly that it takes more energy to hold them together than it does to break them into pieces. That's how nuclear *fission* works. You take something that's just barely holding together, then you give it a little nudge and it comes apart into pieces, and you use the energy of those pieces flying apart to boil water to turn a steam turbine … or blow up a city, whatever. Same thing, different scales.

But small atoms actually release energy when they stick together to form bigger atoms. So you can, in principle, take two hydrogen atoms and stick them together and find that energy is released in the process — like putting two special Legos together and finding they get *hot* when they click into place.

But there's a challenge. Even though small atoms want to stick together, they naturally push each other part, like the north poles of two bar magnets. If you bring the two atoms *close* to each other, but not too close, they'll move apart, because they repel each other. So in order to get them *close enough* to stick together — and thus release energy — you have to work against that natural repulsion.

Think of it like rolling a ball up the slope of a volcano. Up at the top of the volcano is a hole, a nice, deep one, and you want the ball to go into the hole — and the ball *wants* to go into the hole. If the ball rolled toward the hole, it would drop right in. But before you can get the ball to go into the hole, you have to get it up the slope. If you just nudged the ball up the slope, it would roll a little ways, but then stop and roll back down again. So in order to get the ball into the hole, you have to give it a real kick, really push it hard, so it climbs all the way up the slope and falls in.

The way we give atoms a real kick is to make them *hot.* Hot atoms are really moving fast, they're rocketing all over the place. So if you take a lot of hydrogen atoms — in a gas — and heat them up, you'll eventually get to the point where if two of the atoms happen to hit, they'll stick, and release energy.

The trick with that is, though, that hot gases create *pressure.* If you heat up a gas, it'll exert pressure on the walls of whatever container you're holding it in until the pressure ruptures the container and the gas comes rushing out (which, by the way, cools the gas back down to equilibrium temperature again).

So in order to get energy out of nuclear fusion, you have to first start with hydrogen gas, then you have to build a *really really strong* container to hold it, then you have to heat the gas up *a lot* to the point where fusion starts to happen. When that happens, you start to see pairs of hydrogen atoms hitting each other and sticking — which again, releases energy, thus heating up the gas *even more* … which ruptures your container and makes a pretty big explosion.

That's called a hydrogen bomb.

But in principle, if you built a *really really really super-incredibly strong* container, then did all those things, the container *wouldn't* rupture when the hydrogen atoms start to stick. In principle, if you could build a container like that — and also figure out how to let heat escape from the container in a controlled way, but while still keeping the hydrogen hot enough that it continues to fuse — you'd have a really good, really long-lasting source of heat that you could use to boil water and turn a steam turbine, thus doing mechanical work or generating electricity or both.

But nobody's figured out how to do that yet, which is why I said we *don't* directly harness the power of nuclear fusion. It's never been done … and in fact, it's not entirely clear that it's even possible at all.

However, we do *indirectly* "harness the power" of nuclear fusion. We do it constantly, in fact. Because the sun is a big ball of mostly hydrogen undergoing nuclear fusion. In the case of the sun, you don't need a container to hold the hydrogen gas in; it holds *itself* in, by the pressure of its own gravity. The weight of all that hydrogen pushes down on itself, squeezing the hydrogen in the very center to the point where it can fuse. The energy released by that fusion percolates outward through the dense layers of hydrogen gas, heating the gas up and making it glow, and that's what sunlight is.

Sunlight goes out in all directions, and a tiny part of it hits the Earth, and that light is used by plants to break the chemical bonds holding carbon dioxide molecules together, and the oxygen is thrown away and the carbon is used to make trees and stuff, and either right away — in the form of logs — or many years later — once the trees and stuff have been squeezed into petroleum — we combine those plants with oxygen again and release the heat they stored from the sunlight, thus boiling water and turning a steam turbine to do mechanical work or generate electricity.

Sometimes we can cut out the middle-man. Light from the sun can hit special metallic plates called photovoltaic cells and create a little trickle of electricity directly. That's useful when we only need a tiny bit of electricity. Or light from the sun can warm the air in some places while leaving it cool in others, making the warm and cool air circulate — wind, in other words — and we can stick a turbine at the top of a tall pole and suck mechanical energy out of the wind and use it to do mechanical work or generate electricity. Or sunlight can hit water and heat it up, causing it to evaporate into the air and then later fall out as rain, some of which lands at high altitudes and then, due to gravity, runs downhill toward the sea, and we can stick a turbine in the flow and suck mechanical energy out of that and use it to do mechanical work or generate electricity.

Or we can simply eat food, which uses sunlight to grow, and thus power our muscles so we can do work ourselves, with our own bodies.

But mostly, with precious few exceptions, all the energy we encounter comes pretty close to directly from the sun, which shines because of nuclear fusion. So there's more to the nuclear fusion story than so-far-unsuccessful experiments aimed at creating it in a laboratory and using it directly.
හොඳයි, අපි *එපා*, කෙටි පිළිතුරයි. නමුත් අපි එතනින් නවතින්න එපා. කුඩා පරමාණු වැඩ කරන්නේ අමුතුම ආකාරයකටය. සාමාන්‍යයෙන් ඔබ එකට තැබීමට අවශ්‍ය වෙන වෙනම වස්තු දෙකක් ගැන සිතන්නේ නම් - Legos හෝ මෙහි කුමක් හෝ සිතන්න - ඔබට ඒවා එකට තැබීම සඳහා *වැඩ කළ යුතු බව* ඔබට පෙනී යයි. ඔබ ලෙගෝස් රැගෙන, ඒවා නිවැරදිව පෙළගස්වා, පසුව ඒවා ඇලවීම සඳහා *මිරිකීම* කළ යුතුය. කුඩා පරමාණු වෙනස් වේ. හයිඩ්‍රජන් පරමාණු වැනි කුඩා පරමාණු, ඇත්ත වශයෙන්ම එකට ඇලී සිටීමට අවශ්‍යයි. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඔවුන් එකට ගැටෙන විට * ශක්තිය මුදා හරින අතර, ඒවා වෙන් කිරීමට * ශක්තිය අවශ්‍ය වේ. ප්ලූටෝනියම් පරමාණු වැනි *විශාල* පරමාණු ප්‍රතිවිරුද්ධයයි. ඒවා කොතරම් විශාලද, බරද, වෙව්ලනද යත්, ඒවා කැබලිවලට කැඩීමට වඩා ඒවා එකට තබා ගැනීමට වැඩි ශක්තියක් අවශ්‍ය වේ. න්‍යෂ්ටික *විඛණ්ඩනය* ක්‍රියා කරන්නේ එලෙසය. ඔබ යන්තම් එකට අල්ලාගෙන සිටින දෙයක් ගන්නවා, පසුව ඔබ එය ටිකක් ඝෝෂා කර එය කැබලිවලට කැඩී යයි, ඔබ එම කැබලිවල ශක්තියෙන් ජලය උණු කර වාෂ්ප ටර්බයිනයක් හැරවීමට හෝ නගරයක් පුපුරවා හරිනු ඇත. එකම දේ, විවිධ පරිමාණයන්. නමුත් කුඩා පරමාණු විශාල පරමාණු සෑදීමට එකට ඇලී සිටින විට ඇත්ත වශයෙන්ම ශක්තිය නිකුත් කරයි. එබැවින් ඔබට ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන්, හයිඩ්‍රජන් පරමාණු දෙකක් ගෙන ඒවා එකට ඇලවීම සහ ක්‍රියාවලියේදී ශක්තිය මුදා හරින බව සොයා ගත හැකිය - විශේෂ ලෙගෝ දෙකක් එකට තැබීම සහ ඒවා තැනට ක්ලික් කළ විට ඒවා *උණුසුම් වීම* සොයා ගැනීම වැනි. නමුත් අභියෝගයක් තියෙනවා. කුඩා පරමාණු එකට ඇලී සිටීමට අවශ්‍ය වුවද, ඒවා ස්භාවිකව තීරු චුම්බක දෙකක උත්තර ධ්‍රැව මෙන් එකිනෙක කොටස තල්ලු කරයි. ඔබ පරමාණු දෙක එකිනෙක * සමීපයට ගෙන ගියත්, ඉතා සමීප නොවන්නේ නම්, ඒවා එකිනෙක විකර්ෂණය කරන බැවින් ඒවා වෙන් වේ. එබැවින් ඔවුන් එකට ඇලී සිටීමට ප්‍රමාණවත් * ළං කිරීමට - සහ එමඟින් ශක්තිය මුදා හැරීමට - ඔබ එම ස්වාභාවික විකර්ෂණයට එරෙහිව ක්‍රියා කළ යුතුය. එය ගිනිකන්දක බෑවුමක බෝලයක් පෙරළන්නාක් මෙන් සිතන්න. ගිනිකන්ද මුදුනේ සිදුරක් ඇත, ලස්සන, ගැඹුරු එකක්, ඔබට පන්දුව සිදුර තුළට යාමට අවශ්‍යයි - සහ පන්දුවට *අවශ්‍ය* සිදුර තුළට යාමට. පන්දුව සිදුර දෙසට පෙරළුවහොත්, එය කෙලින්ම වැටෙනු ඇත. නමුත් ඔබට පන්දුව සිදුර තුළට යාමට පෙර, ඔබ එය බෑවුමට නැඟිය යුතුය. ඔබ බෝලය බෑවුමේ ඉහළට තල්ලු කළහොත්, එය කුඩා මාර්ගයකට පෙරළෙනු ඇත, නමුත් පසුව නතර කර නැවත පහළට පෙරළන්න. ඉතින් පන්දුව සිදුර තුළට ගැනීමට නම්, ඔබ එයට නියම පහරක් ලබා දිය යුතුය, ඇත්ත වශයෙන්ම එය තදින් තල්ලු කළ යුතුය, එබැවින් එය බෑවුම දිගේ ඉහළට නැඟී ඇතුලට වැටේ. අපි පරමාණු වලට නියම කික් එකක් ලබා දෙන ආකාරය ඒවා සෑදීමයි. *උණුසුම්.* උණුසුම් පරමාණු ඇත්තෙන්ම වේගයෙන් ගමන් කරයි, ඒවා සෑම තැනකම රොකට් වේ. ඉතින් ඔබ හයිඩ්‍රජන් පරමාණු විශාල ප්‍රමාණයක් - වායුවක දී - ඒවා රත් කළහොත්, අවසානයේ පරමාණු දෙකක් ගැටුනහොත්, ඒවා ඇලවී ශක්තිය මුදාහරින තැනට ඔබ පැමිණෙනු ඇත. නමුත් ඒ සමඟ ඇති උපක්‍රමය නම්, උණුසුම් වායූන් *පීඩනය ඇති කරයි. ඔබ වායුවක් රත් කළහොත්, එම පීඩනය කන්ටේනරය පුපුරා ගොස් වායුව එන තෙක් ඔබ එය අල්ලාගෙන සිටින ඕනෑම භාජනයක බිත්ති මත පීඩනය යෙදේ. වේගයෙන් පිටතට ගලා යාම (එමගින්, වායුව නැවතත් සමතුලිත උෂ්ණත්වයට සිසිල් කරයි). එබැවින් න්‍යෂ්ටික විලයනයෙන් ශක්තිය ලබා ගැනීම සඳහා, ඔබ මුලින්ම හයිඩ්‍රජන් වායුවෙන් ආරම්භ කළ යුතුය, පසුව ඔබට එය රඳවා ගැනීමට *ඇත්තටම ශක්තිමත්* කන්ටේනරයක් සෑදිය යුතුය, එවිට ඔබට වායුව *ගොඩක්* රත් කළ යුතුය. විලයනය සිදුවීමට පටන් ගන්නා ස්ථානය. එය සිදු වූ විට, හයිඩ්‍රජන් පරමාණු යුගල එකිනෙක ගැටීම සහ ඇලවීම ඔබ දැකීමට පටන් ගනී - එය නැවතත් ශක්තිය මුදා හරින අතර එමඟින් වායුව *තවත්* රත් කරයි ... එය ඔබේ කන්ටේනරය පුපුරා ගොස් විශාල පිපිරීමක් සිදු කරයි. ඒකට කියන්නේ හයිඩ්‍රජන් බෝම්බයක් කියලා. නමුත් ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන්, ඔබ ඇත්තටම ඇත්තටම සුපිරි ඇදහිය නොහැකි තරම් ශක්තිමත්* කන්ටේනරයක් ගොඩනඟා ගත්තා නම්, ඒ සියල්ල කළා නම්, හයිඩ්‍රජන් පරමාණු ඇලවීමට පටන් ගත් විට කන්ටේනරය * කැඩී නොයනු ඇත. ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන්, ඔබට එවැනි කන්ටේනරයක් තැනීමට හැකි නම් - ඒවගේම පාලනය කරන ආකාරයෙන් කන්ටේනරයෙන් තාපය පිටවීමට ඉඩ දෙන්නේ කෙසේදැයි සොයා බලන්න, නමුත් හයිඩ්‍රජන් දිගටම විලයනය වන තරමට උණුසුම්ව තබා ගන්නා අතරම - ඔබට ඇත්තෙන්ම හොඳ දෙයක් තිබේ. , ඔබට ජලය උණු කිරීමට සහ වාෂ්ප ටර්බයිනයක් හැරවීමට, යාන්ත්‍රික වැඩ කිරීමට හෝ විදුලිය උත්පාදනය කිරීමට හෝ ඒ දෙකම කිරීමට භාවිතා කළ හැකි ඇත්තෙන්ම දිගුකාලීන තාප ප්‍රභවයකි. නමුත් එය කරන්නේ කෙසේදැයි කිසිවකු තවම සොයා ගෙන නැත, ඒ නිසා මම කීවේ අපි න්‍යෂ්ටික විලයනයේ බලය සෘජුව භාවිතා නොකරමු. එය කිසි විටෙකත් සිදු කර නැත ... ඇත්ත වශයෙන්ම, එය කිසිසේත් කළ හැකි බව සම්පූර්ණයෙන්ම පැහැදිලි නැත. කෙසේ වෙතත්, අපි න්‍යෂ්ටික විලයනයෙහි *වක්‍රව* &quot;බලය උපයෝගි කර ගැනීම&quot; කරන්නෙමු. අපි එය නිරන්තරයෙන් කරන්නෙමු, ඇත්ත වශයෙන්ම. සූර්යයා න්‍යෂ්ටික විලයනයට ලක්වන බොහෝ දුරට හයිඩ්‍රජන් විශාල බෝලයක් වන බැවිනි. සූර්යයා සම්බන්ධයෙන්, ඔබට හයිඩ්‍රජන් වායුව රඳවා තබා ගැනීමට කන්ටේනරයක් අවශ්‍ය නොවේ; එය ස්වකීය ගුරුත්වාකර්ෂණ පීඩනය මගින් *තමන්ව* රඳවා ගනී. හයිඩ්‍රජන් සියල්ලේම බර තමන් මතට තල්ලු කරන අතර, මධ්‍යයේ ඇති හයිඩ්‍රජන් විලයනය කළ හැකි මට්ටමට මිරිකයි. එම විලයනයෙන් නිකුත් වන ශක්තිය හයිඩ්‍රජන් වායුවේ ඝන ස්ථර හරහා පිටතට විහිදෙන අතර, වායුව රත් කර එය දිලිසෙන අතර එය හිරු එළිය වේ. සූර්යාලෝකය සෑම දිශාවකටම නිවී යන අතර එයින් කුඩා කොටසක් පෘථිවියට වැටෙන අතර එම ආලෝකය ශාක මගින් කාබන් ඩයොක්සයිඩ් අණු එකට තබා ඇති රසායනික බන්ධන බිඳ දැමීමට භාවිතා කරයි, ඔක්සිජන් ඉවතට විසි කර කාබන් ගස් සෑදීමට යොදා ගනී. දේවල්, සහ එක්කෝ වහාම - ලොග ස්වරූපයෙන් - හෝ වසර ගණනාවකට පසු - ගස් සහ දේවල් ඛනිජ තෙල්වලට මිරිකා ගත් පසු - අපි එම ශාක නැවත ඔක්සිජන් සමඟ ඒකාබද්ධ කර ඒවා සූර්යාලෝකයෙන් ගබඩා කර ඇති තාපය මුදා හරිමු, එසේ තාපාංක ජලය සහ යාන්ත්‍රික වැඩ කිරීමට හෝ විදුලිය නිපදවීමට වාෂ්ප ටර්බයිනයක් හැරවීම. සමහර විට අපට මැද මිනිසා කපා දැමිය හැකිය. සූර්යයාගේ ආලෝකයට ප්‍රකාශ වෝල්ටීයතා සෛල ලෙස හැඳින්වෙන විශේෂ ලෝහ තහඩුවලට පහර දිය හැකි අතර සෘජුවම විදුලි ධාරාවක් නිර්මාණය කළ හැකිය. අපට විදුලිය ස්වල්පයක් අවශ්‍ය වූ විට එය ප්‍රයෝජනවත් වේ. එසේත් නැතිනම් සූර්යයාගේ ආලෝකයට සමහර ස්ථානවල වාතය උණුසුම් කළ හැකි අතර තවත් ස්ථානවල එය සිසිල් කරයි, උණුසුම් සහ සිසිල් වාතය සංසරණය කරයි - සුළඟ, වෙනත් වචන වලින් - සහ අපට උස කණුවක මුදුනේ ටර්බයිනයක් ඇලවිය හැකි අතර යාන්ත්‍රික ශක්තිය උරා ගත හැකිය. සුළඟින් පිටතට ගොස් යාන්ත්රික වැඩ කිරීමට හෝ විදුලිය නිපදවීමට එය භාවිතා කරන්න. එසේත් නැතිනම් සූර්යාලෝකය ජලයට වැදී එය රත් කළ හැකි අතර එය වාතයට වාෂ්ප වී පසුව වර්ෂාව ලෙස ඇද හැලෙයි, සමහර ඒවා ඉහළ උන්නතාංශවලට ගොඩබසින අතර ගුරුත්වාකර්ෂණය හේතුවෙන් මුහුද දෙසට බැස යන අතර අපට ඇලවිය හැකිය. ප්‍රවාහයේ ටර්බයිනය කර එයින් යාන්ත්‍රික ශක්තිය උරාගෙන එය යාන්ත්‍රික වැඩ කිරීමට හෝ විදුලිය නිපදවීමට භාවිතා කරයි. එසේත් නැතිනම් අපට වැඩීමට හිරු එළිය භාවිතා කරන ආහාර අනුභව කළ හැකි අතර එමඟින් අපගේ මාංශ පේශිවලට ශක්තිය ලබා ගත හැකි අතර එමඟින් අපට අපගේම ශරීරය සමඟ වැඩ කළ හැකිය. නමුත් බොහෝ දුරට, වටිනා ස්වල්පයක් හැර, අපට හමුවන සියලුම ශක්තිය න්‍යෂ්ටික විලයනය නිසා බැබළෙන සූර්යයාට කෙලින්ම පැමිණේ. එබැවින් න්‍යෂ්ටික විලයන කතාවේ මෙතෙක් සිදු වූ අසාර්ථක අත්හදා බැලීම් වලට වඩා වැඩි යමක් තිබේ එය රසායනාගාරයක් තුළ නිර්මාණය කර එය සෘජුවම භාවිතා කිරීම.