Some professional signers of the baroque period and later had sweet merch, although I don't believe any of them profited from it directly through royalties or such, only indirectly through spreading their celebrity. It was a bit of a "thing" to have little enamel miniatures of your favorite singer and you could put them on your dress as a pin, on a chain as a necklace, or on the tops of your shoes (like decorative buckles). Luigi Marchesi and Farinelli are the only ones I know off the top of my head who got fangirls enough to merit shoe-toppers. [Here is an example of one of those enamel miniatures for Farinelli.](_URL_0_) There were also plaster busts of signers that were popular to collect, [here is one of an unknown man](_URL_1_), they were very fragile and very few survived, I don't know of any for opera singers that survived to today, but we have mentions of women collecting them for their favorite signers in satires and newspapers. There were also some direct musical appeals to celebrity from music publishers, like publishing "Favorite Songs of Sig. Farinelli" using singer's names and their famous arias, not sure if that would count. 

But for who first deliberately cultivated such non-musical branding opportunities for their own direct commercial gain like "Pickles Nickels," not sure, but there's not really an equivalent in the 17th-19th centuries. The idea of "personality rights" wasn't really there yet. Some vague movement towards moral rights of artistry (like the right not to have your music ripped off and published at someone else's gain) but even that was very sketchy, and depended on where you were working in Europe. 
බැරොක් යුගයේ සහ පසුකාලීනව සමහර වෘත්තීය අත්සන් කරන්නන් මිහිරි වෙළඳ භාණ්ඩයක් ලබා ගත්හ, නමුත් ඔවුන්ගෙන් කිසිවකු සෘජුවම රාජකීය මුදල් හරහා හෝ වෙනත් ආකාරයකින් එයින් ලාභ ලැබූ බව මම විශ්වාස නොකරමි, වක්‍රව ඔවුන්ගේ ප්‍රසිද්ධිය පතුරුවා හැරීමෙන් පමණි. ඔබේ ප්‍රියතම ගායකයාගේ කුඩා එනමල් කුඩා රූප තිබීම තරමක් &quot;දෙයක්&quot; වූ අතර ඔබට ඒවා ඔබේ ඇඳුමට පින් එකක් ලෙස, දම්වැලක මාලයක් ලෙස හෝ ඔබේ සපත්තු මුදුනේ (සැරසිලි ගාංචු වැනි) තැබිය හැකිය. ලුයිගි මාර්චේසි සහ ෆරිනෙලි පමණක් මගේ හිස මුදුනේ සිට දන්නා අතර සපත්තු ටොප් කරන්නන්ට ප්‍රමාණවත් තරම් ෆැන්ගර්ස් ලැබුණි. [මෙන්න Farinelli සඳහා එම එනමල් කුඩා චිත්‍ර වලින් එකක උදාහරණයකි.](_URL_0_) එකතු කිරීමට ජනප්‍රිය වූ අත්සන්කරුවන්ගේ ප්ලාස්ටර් බිස්ට් ද විය, [මෙන්න නොදන්නා මිනිසෙක්](_URL_1_), ඒවා ඉතා බිඳෙන සුළු සහ ඉතා ස්වල්ප දෙනෙක් දිවි ගලවා ගත්හ, අද දක්වා ඉතිරිව ඇති ඔපෙරා ගායකයින් ගැන මම නොදනිමි, නමුත් උපහාස සහ පුවත්පත් වල ඔවුන්ගේ ප්‍රියතම අත්සන් කරන්නන් සඳහා කාන්තාවන් ඒවා එකතු කරන බව අපි සඳහන් කර ඇත්තෙමු. ගායකයාගේ නම් සහ ඔවුන්ගේ ප්‍රසිද්ධ ඇරියස් භාවිතා කරමින් &quot;සිග්. ෆරිනෙලිගේ ප්‍රියතම ගීත&quot; ප්‍රකාශයට පත් කිරීම වැනි සංගීත ප්‍රකාශකයින් වෙතින් ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයින්ට සෘජු සංගීත ආයාචනා කිහිපයක් ද තිබුණි, එය ගණන් ගනු ඇත්දැයි විශ්වාස නැත. නමුත් &quot;අච්චාරු නිකල්&quot; වැනි ස්වකීය සෘජු වාණිජමය වාසි සඳහා හිතාමතාම එවැනි සංගීතමය නොවන සන්නාමකරණ අවස්ථා මුලින්ම වගා කළේ කවුරුන්ද යන්න විශ්වාස නැත, නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම 17-19 සියවස් වල ඊට සමාන අවස්ථාවක් නොමැත. &quot;පෞරුෂ අයිතිවාසිකම්&quot; පිළිබඳ අදහස තවමත් ඇත්ත වශයෙන්ම නොතිබුණි. කලාත්මක සදාචාරාත්මක අයිතීන් සඳහා වූ යම් නොපැහැදිලි ව්‍යාපාරයක් (ඔබේ සංගීතය වෙනත් කෙනෙකුගේ වාසියක් මත ඉරා දමා ප්‍රකාශයට පත් නොකිරීමේ අයිතිය වැනි) නමුත් එය පවා ඉතා කටුක වූ අතර ඔබ යුරෝපයේ සේවය කරන ස්ථානය මත රඳා පවතී. 