Part 1 (scroll to my reply to this comment to read Part 2):

The Jordanian motivations go much deeper than the history of the Hussein family and the Palestinians. Instead, one has to first understand the development of Jordan and the development of the state of Israel to understand their overlap.

On the one hand, Jordan has participated in a number of conflicts against Israel, including joining the efforts to destroy it in 1948, fighting alongside Arab armies in 1967, and participating in anti-Israel actions in various international forums. At the same time, as you noted correctly, Jordan has been far friendlier to Israel than other Arab states, going so far as to propose ways to avoid war in 1948 (King Abdullah proposing in 1947, for example, a nonbelligerency pact to split the Mandate) and to allegedly even warn Israel of an impending attack in 1973 (King Hussein told Golda Meir in a secret meeting on September 25,  < 2 weeks before war, that Syria's military had moved to pre-war positions). Evidently, the willingness to cooperate with Zionist leaderships has extended to before King Hussein's father (King Abdullah I) was assassinated by a Palestinian fearing peace with Israel.

The roots are both strategic and also demographic. Through a variety of factors, Jordanian leaders have been forced to confront that in many ways, their goals overlapped with those of Israel historically.

Jordan, for example, was just as concerned as many other Arab leaders with the prospect of taking over the Arab areas of the British Mandate. However, unlike the other parties, Jordan was also party to the best-trained military in the lead-up to the 1948 war. Its well-trained military was counterbalanced, relative to the other Arab states, by the fact that it was (and has been) the smallest country population-wise of the major Arab belligerents since 1948, meaning it also was the least competitive in gross resources to bring to bear. This meant that Jordan was far more willing than the other parties to conflicts with Israel to accept that a secret compromise might net them better results (i.e. an agreement to gain the Arab portions) than to compete with larger Arab neighbors, such as Egypt or Syria. This was compounded in importance by the fact that Egypt and Jordan were rivals in the lead-up to the conflict, and approached it from different perspectives. Jordan, advised by the Arab Legion's head (a British commander named John Bagot Glubb), believed that the Arab forces were naive to think they could defeat the Jewish forces, and Abdullah was most conscious of this, saying that, "The Jews are too strong -- it is a mistake to make war". While other Arab leaders doubted victory, their inept military commands and the Arab League's closest thing to a plan seemed to approach conflict with overly optimistic ideas. As Glubb put it, the war pitch led to a situation where "Doubters were denounced as traitors", but only Jordan appeared to be as clearly aware of just how poor the planning/capability was and therefore willing to seek escape from the strictures of war.

Besides the question of gross resources, competition between Arab states, and awareness of military discrepancies, there existed yet another reason why Jordan and Israel often found themselves drifting together. This reason lay primarily in the shifting demographics of Jordan following the 1948 war. The influx of Palestinian refugees from this war into the West Bank and Jordan, and Jordan's desire to solidify its control over the West Bank, meant Jordan had an inherently aligned strategic interest in integrating Palestinian refugees with Israel's desire to see those refugees integrated (to avoid claims for return to Israel in the long-run, a situation that has persisted to present-day). At the same time, Jordan sought integration in a way to attempt to reduce Palestinian nationalism, and to buffer his own claim to the West Bank, a claim that the Arab world largely never recognized (but that Israel, in 1947, was semi-willing to accept in exchange for peace). While this proposal never included Jerusalem of course, the common ground there was far greater than the common ground with Egypt or Syria, who treated Palestinian refugees quite differently and had gained little territory as a result of the 1948 war (and the land they did gain was of questionable value, compared to the Jordanian gains of coveted Jerusalem and arable land). In fact, it is even arguable that as Jordan had gained most of what it wanted, its remaining conflict with Israel was more related to the question of Arab unity (until 1967, of course) than it was to specific claims it wished to make to Israeli territory. Jordan, rationally, feared Palestinian reactions if it sought to overtly accept Israel's existence (amplified by the assassination of King Abdullah in 1951 predicated on this fear), but it also feared Palestinian reactions if it sought too strongly to erase Palestinian nationalism without care. As a result, Jordan's balancing act largely failed: Palestinians never came to view themselves as true Jordanians, were excluded from Arab Legion combat formations, and were barred from high-ranking positions in the civil bureaucracy, for fear of potential coup (particularly since Palestinians made up such a large proportion of the population). Egypt and Syria, on the other hand, remained largely low on gains from 1948, still coveted and fought with Israel over things like water and passageways (such as the diversions of water from the Sea of Galilee/Jordan River, or conflict over the Gulf of Aqaba). Furthermore, Egypt sought (particularly under Nasser) a role of regional hegemony, and opposition to Israel and the West were a crucial component of Nasser's strategy in mass appeal. His ability to gain influence in other countries was also a source of great concern to Jordan, Israel, and the West, which led them to covertly remain more friendly than they otherwise might have. Nasser's rise thereby made friends out of those who had previously fought, and who had also had less disagreement prior themselves.
1 කොටස (2 කොටස කියවීමට මෙම අදහසට මගේ පිළිතුරට අනුචලනය කරන්න): ජෝර්දාන පෙළඹවීම් හුසේන් පවුලේ සහ පලස්තීනුවන්ගේ ඉතිහාසයට වඩා බොහෝ ගැඹුරු ය. ඒ වෙනුවට, ජෝර්දානයේ දියුණුව සහ ඊශ්‍රායල රාජ්‍යයේ දියුණුව අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා ප්‍රථමයෙන් ඔවුන්ගේ අතිච්ඡාදනය තේරුම් ගත යුතුය. එක් අතකින්, ජෝර්දානය ඊශ්‍රායලයට එරෙහි ගැටුම් ගණනාවකට සහභාගී වී ඇති අතර, 1948 දී එය විනාශ කිරීමේ ප්‍රයත්නයන්ට සම්බන්ධ වීම, 1967 දී අරාබි හමුදාවන් සමඟ එක්ව සටන් කිරීම සහ විවිධ ජාත්‍යන්තර සංසදවල ඊශ්‍රායල විරෝධී ක්‍රියාවලට සහභාගී වීම ඇතුළුව. ඒ අතරම, ඔබ නිවැරදිව සඳහන් කළ පරිදි, ජෝර්දානය අනෙකුත් අරාබි රාජ්‍යයන්ට වඩා ඊශ්‍රායලයට බෙහෙවින් මිත්‍රශීලී වී ඇති අතර, 1948 දී යුද්ධයෙන් වැළකී සිටීමේ ක්‍රම යෝජනා කිරීමට තරම් දුරදිග ගොස් ඇත (උදාහරණයක් ලෙස, 1947 දී අබ්දුල්ලා රජු යෝජනා කළේ, යුද නොවන ගිවිසුමක් බෙදීමට ය. මැන්ඩේට්) සහ 1973 දී සිදුවීමට නියමිත ප්‍රහාරයක් ගැන ඊශ්‍රායලයට අනතුරු ඇඟවීමට පවා (යුද්ධයට සති 2කට පෙර සැප්තැම්බර් 25 වැනි දින රහස් රැස්වීමකදී හුසේන් රජු ගෝල්ඩා මේර්ට පැවසුවේ, සිරියාවේ හමුදාව පූර්ව යුධ ස්ථාන කරා ගමන් කර ඇති බවයි). පැහැදිලිවම, සියොන්වාදී නායකත්වයන් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීමට ඇති කැමැත්ත ඊශ්‍රායලය සමඟ සාමයට බියෙන් පලස්තීන ජාතිකයෙකු විසින් හුසේන් රජුගේ පියා (I අබ්දුල්ලා රජු) ඝාතනය කිරීමට පෙර සිටම විහිදී ඇත. මූලයන් උපායමාර්ගික මෙන්ම ජනවිකාස ද වේ. විවිධ සාධක හරහා, ජෝර්දාන නායකයින්ට බොහෝ ආකාරවලින්, ඔවුන්ගේ අරමුණු ඓතිහාසිකව ඊශ්‍රායලයේ ඉලක්ක සමඟ අතිච්ඡාදනය වී ඇති බවට මුහුණ දීමට බල කෙරී ඇත. නිදසුනක් වශයෙන්, ජෝර්දානය, බ්‍රිතාන්‍ය ජනවරමේ අරාබි ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගැනීමේ අපේක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් අනෙකුත් බොහෝ අරාබි නායකයින් මෙන් ම සැලකිලිමත් විය. කෙසේ වෙතත්, අනෙකුත් පක්ෂ මෙන් නොව, ජෝර්දානය ද 1948 යුද්ධයට පෙර හොඳම පුහුණුව ලත් හමුදාවේ පාර්ශවකරුවෙකු විය. 1948 සිට ප්‍රධාන අරාබි සටන්කාමීන්ගේ ජනගහනය අනුව කුඩාම රට එය (සහ එය) වීම නිසා එහි හොඳින් පුහුණු කරන ලද හමුදාව අනෙකුත් අරාබි රාජ්‍යයන්ට සාපේක්ෂව සමතුලිත විය, එයින් අදහස් වන්නේ එය දළ සම්පත් වලින් අවම තරඟකාරීත්වය දරයි දරා ගැනීමට. මෙයින් අදහස් කළේ ඊජිප්තුව හෝ සිරියාව වැනි විශාල අරාබි අසල්වැසියන් සමඟ තරඟ කිරීමට වඩා රහසිගත සම්මුතියකින් ඔවුන්ට හොඳ ප්‍රතිඵල (එනම් අරාබි කොටස් ලබා ගැනීමේ ගිවිසුමක්) ලබා ගත හැකි බව පිළිගැනීමට ජෝර්දානය ඊශ්‍රායලය සමඟ ගැටුම් ඇති කර ගන්නා අනෙකුත් පාර්ශ්වයන්ට වඩා බෙහෙවින් කැමැත්තෙන් සිටි බවයි. . ඊජිප්තුව සහ ජෝර්දානය ගැටුමට පෙරාතුව ප්‍රතිවාදීන් වීම සහ විවිධ දෘෂ්ටිකෝණවලින් එයට ප්‍රවේශ වීම යන කාරනය මගින් මෙය වැදගත්කමකින් සංකලනය විය. අරාබි හමුදාවේ ප්‍රධානියා (ජෝන් බගොට් ග්ලූබ් නම් බ්‍රිතාන්‍ය අණ දෙන නිලධාරියා) විසින් උපදෙස් ලබා දුන් ජෝර්දානය විශ්වාස කළේ අරාබි හමුදා යුදෙව් හමුදාවන් පරාජය කළ හැකි යැයි සිතීමට බොළඳ බව වන අතර අබ්දුල්ලා මේ පිළිබඳව වඩාත් දැනුවත්ව සිටියේ, &quot;යුදෙව්වන් ද ශක්තිමත් -- යුද්ධයක් කිරීම වරදක්&quot;. අනෙකුත් අරාබි නායකයින් ජයග්‍රහණය සැක කළ අතර, ඔවුන්ගේ අකාර්යක්ෂම හමුදා අණ සහ අරාබි ලීගයේ සැලැස්මකට ආසන්නතම දෙය, ඕනෑවට වඩා ශුභවාදී අදහස් සමඟ ගැටෙන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. Glubb පවසන පරිදි, යුධ තණතීරුව &quot;සැකකරුවන් ද්‍රෝහීන් ලෙස හෙළා දකින&quot; තත්වයකට මඟ පෑදුවේය, නමුත් ජෝර්දානය පමණක් සැලසුම් කිරීම/හැකියාව කෙතරම් දුර්වලද යන්න පිළිබඳව පැහැදිලිව දැන සිටි අතර එබැවින් යුද්ධයේ දැඩි සීමාවන්ගෙන් ගැලවීමට කැමති විය. . දළ සම්පත් පිළිබඳ ප්‍රශ්නය, අරාබි රාජ්‍යයන් අතර තරඟය සහ මිලිටරි විෂමතා පිළිබඳ දැනුවත්භාවය හැරුණු විට, ජෝර්දානය සහ ඊශ්‍රායලය බොහෝ විට එකට ගසාගෙන යාමට තවත් හේතුවක් තිබුණි. මෙම හේතුව මූලික වශයෙන් 1948 යුද්ධයෙන් පසුව ජෝර්දානයේ ජන විකාශනය වෙනස් වීම තුල විය. මෙම යුද්ධයෙන් පලස්තීන සරණාගතයින් බටහිර ඉවුරට සහ ජෝර්දානයට ගලා ඒම සහ බටහිර ඉවුර මත තම පාලනය ශක්තිමත් කිරීමට ජෝර්දානයේ ආශාව, ජෝර්දානයට පලස්තීන සරණාගතයින් ඒකාබද්ධ කිරීමට සහජයෙන්ම පෙලගැසී ඇති උපායමාර්ගික අවශ්‍යතාවයක් එම සරණාගතයින් ඒකාබද්ධ වනු දැකීමට ඊශ්‍රායලයේ ආශාව විය. දිගු කාලීනව ඊශ්‍රායලයට නැවත පැමිණීමට හිමිකම් කියයි, එය වර්තමානය දක්වාම පවතී). ඒ අතරම, ජෝර්දානය පලස්තීන ජාතිකවාදය අඩු කිරීමට සහ බටහිර ඉවුරට ඔහුගේම හිමිකම් පෑමට උත්සාහ කරන ආකාරයෙන් ඒකාබද්ධ වීමට උත්සාහ කළේය, එය අරාබි ලෝකය බොහෝ දුරට හඳුනා නොගත් ප්‍රකාශයක් (නමුත් ඊශ්‍රායලය, 1947 දී අර්ධ කැමැත්තෙන් සිටි බව සාමය වෙනුවට පිළිගැනීමට). මෙම යෝජනාව කිසිසේත්ම ජෙරුසලම ඇතුළත් නොවූවත්, පලස්තීන සරණාගතයින්ට හාත්පසින්ම වෙනස් ලෙස සැලකූ සහ 1948 යුද්ධයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස (සහ ඔවුන් අත්පත් කරගත් භූමිය ඔවුන් අත්පත් කරගත් භූමියට) වඩා බෙහෙවින් වෙනස් ලෙස සැලකූ ඊජිප්තුව හෝ සිරියාව සමඟ ඇති පොදු භූමියට වඩා එහි පොදු පදනම ඉතා විශාල විය. ප්‍රශංසනීය ජෙරුසලමේ සහ වගා කළ හැකි ඉඩම්වල ජෝර්දානයේ ජයග්‍රහණ සමඟ සසඳන විට, සැක සහිත වටිනාකමක් ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම, ජෝර්දානයට අවශ්‍ය බොහෝ දේ ලබාගෙන ඇති බැවින්, ඊශ්‍රායලය සමඟ එහි ඉතිරිව ඇති ගැටුම, අරාබි එකමුතුව පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට (ඇත්ත වශයෙන්ම, 1967 දක්වා) එය කිරීමට අවශ්‍ය නිශ්චිත ප්‍රකාශයන්ට වඩා සම්බන්ධ බව තර්ක කළ හැකිය. ඊශ්‍රායල භූමිය. ජෝර්දානය, තාර්කිකව, ඊශ්‍රායලයේ පැවැත්ම ප්‍රසිද්ධියේ පිළිගැනීමට උත්සාහ කරන්නේ නම්, පලස්තීන ප්‍රතික්‍රියා වලට බිය විය (1951 දී අබ්දුල්ලා රජුගේ ඝාතනයෙන් මෙම භීතිය පුරෝකථනය කරන ලදී), නමුත් පලස්තීන ජාතිකවාදය නොසලකා හැරීමට දැඩි ලෙස උත්සාහ කළහොත් එය පලස්තීන ප්‍රතික්‍රියා වලට ද බිය විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ජෝර්දානයේ සමතුලිත ක්‍රියාව බොහෝ දුරට අසාර්ථක විය: පලස්තීනුවන් කිසි විටෙකත් තමන් සැබෑ ජෝර්දාන ජාතිකයන් ලෙස සැලකීමට නොපැමිණි අතර, අරාබි ලෙජියන් සටන් සංයුතිවලින් බැහැර කරනු ලැබූ අතර, විභව කුමන්ත්‍රණයකට බියෙන් (විශේෂයෙන් පලස්තීනුවන්ගෙන්) සිවිල් නිලධරයේ ඉහළ තනතුරු වලින් තහනම් කරන ලදී. ජනගහනයෙන් එතරම් විශාල ප්‍රතිශතයක් සෑදී ඇත). අනෙක් අතට, ඊජිප්තුව සහ සිරියාව, 1948 සිට ජයග්‍රහණ මත බොහෝ දුරට පහත් මට්ටමක පැවති අතර, තවමත් ඊශ්‍රායලය සමඟ ජලය සහ මාර්ග (ගලීල මුහුදේ/ජෝර්දාන් ගඟෙන් ජලය හරවා යැවීම හෝ ගල්ෆ් සම්බන්ධ ගැටුම වැනි දේ සම්බන්ධයෙන් ආශා කරමින් හා සටන් කළහ. අකාබාහි). තවද, ඊජිප්තුව (විශේෂයෙන් නසාර් යටතේ) කලාපීය ආධිපත්‍යයේ භූමිකාවක් අපේක්ෂා කළ අතර, ඊශ්‍රායලයට සහ බටහිරට එරෙහි විරෝධය මහජන ආයාචනයේ දී නසාර්ගේ උපාය මාර්ගයේ තීරණාත්මක අංගයක් විය. වෙනත් රටවල බලපෑම ලබා ගැනීමට ඔහුට ඇති හැකියාව ජෝර්දානය, ඊශ්‍රායලය සහ බටහිර රටවලට මහත් සැලකිල්ලක් දැක්වූ අතර, එමඟින් ඔවුන් රහසිගතව වෙනත් ආකාරයකින් තිබිය හැකි ප්‍රමාණයට වඩා මිත්‍රශීලීව සිටීමට හේතු විය. නසාර්ගේ නැඟීම එමගින් කලින් සටන් කළ අයගෙන් මිතුරන් ඇති කර ගත් අතර, ඊට පෙර තමන්ටම එකඟ නොවීම් අඩු විය.