You're overthinking the way it actually works.

What happens is they use a source that generates literally billions and billions of protons, these are all then accelerated around the machine and then finally allowed to crash into each other. Most of them don't even hit each other and are just absorbed. If the scientists are really, really lucky some of the protons WILL hit each other, if they're luckier still then when they hit each other they'll decay into simpler particles, and if it's the scientists' best day ever they'll decay into the exact simpler particles they've been looking for.
ඔබ එය සැබවින්ම ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය ගැන සිතා බලයි. සිදු වන්නේ ඔවුන් වචනාර්ථයෙන් බිලියන ගණනක් සහ බිලියන ගණනක් ප්‍රෝටෝන ජනනය කරන ප්‍රභවයක් භාවිතා කිරීමයි, මේ සියල්ල යන්ත්‍රය වටා වේගවත් කර අවසානයේ එකිනෙක ගැටීමට ඉඩ සලසයි. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් එකිනෙකාට පහර නොදෙන අතර ඒවා අවශෝෂණය කරති. විද්‍යාඥයන් ඇත්තටම වාසනාවන්ත නම්, සමහර ප්‍රෝටෝන එකිනෙක ගැටේවි, වාසනාවන්ත නම්, එකිනෙක ගැටෙන විට, ඒවා සරල අංශු බවට දිරා යනු ඇත, විද්‍යාඥයින්ගේ හොඳම දිනය එය නම්, ඒවා දිරාපත් වනු ඇත. ඔවුන් සොයමින් සිටි වඩාත් සරල අංශු තුලට.