The base level and salinity history of the Paratethyan basins (i.e. the Dacian Basin, Black Sea, Caspian Sea, and Aral Sea) is complicated to say the least. One flaw in the logic regarding these basins is the assumption that they are completely endorheic, in reality they have a complicated history of both one and two way connections between each other and the global oceans. In a very general sense, they tend to have high stands during glacial periods, meaning that they tend to 1) have a positive hydrologic budget during these periods (more surface inflow than outflow/evaporation), 2) connect to each other during these periods and can exchange water/organisms, and 3) sometimes flow out into the lower global ocean. These complicated interactions coupled with occasionally unique hydrologic conditions lead to a variety of non-unique mechanisms for changes in salinity in the Black Sea (and other Paratethyan basins).

In detail, the fact that the Black Sea was fresh to brackish prior to the most recent influx of Mediterranean water is well documented beyond this recent shipwreck, [e.g. Yanchilina et al 2017](_URL_2_). While they do not directly address the question of why it was fresh to brackish prior to the marine transgression, the presence of 'Caspian affinity fauna', i.e. organisms that are associated with the Caspian sea, provides one clue, namely that at various points, the Caspian has had an extremely positive hydrologic budget and flooded into the Black Sea and provided both endemic organisms and fresh water. 

Another important process that may contribute to freshwater conditions in the Black Sea can be observed in the modern. As described in [Ivanova et al, 2015 (see section 2)](_URL_1_) areas of the Black Sea have low salinity surface water (e.g. the Caucasian coast) where high precipitation rates and inflow from large catchments results in a locally positive water balance. At the scale of the whole Black Sea, this is outweighed by the inflow of saline water from the Med, but at times when they are disconnected, this would not be the case.

An additional example of mechanism of changes in salinity can be found in the slightly older geologic past. As it turns out, depending on the details of connection with the Mediterranean (i.e. exact depth of connection and hydrologic conditions in both water bodies, etc) as described by [van Baak et al, 2015](_URL_0_), inflow of Mediterranean waters around 5.8 million years ago actually led to a decrease in salinity because the Mediterannean was sufficiently stratified itself to prevent inflow of saline waters into the Black Sea. This coupled with a positive hydrologic budget at this time in the Black Sea led to a decrease in salinity within the Black Sea as a whole.

As for which (or any of these mechanisms) led to the particular fresh water period that provided the current anoxic bottom water in the Black Sea, I'm not sure, but the larger point is that the Black Sea and associated basins have an incredibly complex range of processes that have led to alternations between fresh and saline conditions throughout their existence.
පැරටේතියන් ද්‍රෝණියේ (එනම් ඩේසියන් ද්‍රෝණිය, කළු මුහුද, කැස්පියන් මුහුද සහ අරල් මුහුද) මූලික මට්ටම සහ ලවණතා ඉතිහාසය අවම වශයෙන් පැවසීමට සංකීර්ණ වේ. මෙම ද්‍රෝණි සම්බන්ධ තර්කයේ එක් දෝෂයක් නම් ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම අන්තරාසර්ග බව උපකල්පනය කිරීමයි, යථාර්ථයේ දී ඔවුන්ට එකිනෙකා සහ ගෝලීය සාගර අතර එක් සහ ද්වි මාර්ග සම්බන්ධතා පිළිබඳ සංකීර්ණ ඉතිහාසයක් ඇත. ඉතා සාමාන්‍ය අර්ථයෙන් ගත් කල, ග්ලැසියර කාල වලදී ඔවුන් ඉහළ ස්ථායීතාවයන් ඇති කරයි, එයින් අදහස් කරන්නේ ඒවා 1 වෙත නැඹුරු වන බවයි) මෙම කාල පරිච්ඡේද තුළ ධනාත්මක ජල විද්‍යාත්මක අයවැයක් ඇත (පිටතට ගලා ඒම/වාෂ්පීකරණයට වඩා වැඩි ප්‍රවාහයක්), 2) මෙම කාල පරිච්ඡේද තුළ එකිනෙකාට සම්බන්ධ වේ. සහ ජලය/ජීවීන් හුවමාරු කළ හැක, සහ 3) සමහර විට පහළ ගෝලීය සාගරයට ගලා යයි. මෙම සංකීර්ණ අන්තර්ක්‍රියා සහ ඉඳහිට අනන්‍ය ජල විද්‍යාත්මක තත්ත්වයන් සමඟ කළු මුහුදේ (සහ අනෙකුත් පරාටේතියන් ද්‍රෝණිවල) ලවණතාවයේ වෙනස්වීම් සඳහා විවිධ වූ අද්විතීය යාන්ත්‍රණයන් ඇති කරයි. සවිස්තරාත්මකව, මධ්‍යධරණී මුහුදේ මෑත කාලීන ගලා ඒමට පෙර කළු මුහුද නැවුම් සහ කිවුල් සහිත බව මෙම මෑත නැව් අනතුරෙන් ඔබ්බට හොඳින් ලේඛනගත කර ඇත, [උදා: Yanchilina et al 2017](_URL_2_). සමුද්‍ර උල්ලංඝනයට පෙර එය නැවුම් වූයේ ඇයිද යන ප්‍රශ්නය ඔවුන් සෘජුවම ආමන්ත්‍රණය නොකරන අතර, &#39;කැස්පියන් ආශ්‍රිත සත්ත්ව විශේෂ&#39;, එනම් කැස්පියන් මුහුද ආශ්‍රිත ජීවීන් සිටීම, එක් ඉඟියක් සපයයි, එනම් විවිධ ස්ථානවල, කැස්පියන් ඉතා ධනාත්මක ජල විද්‍යාත්මක අයවැයක් ඇති අතර කළු මුහුදට ගංවතුර ඇති අතර ආවේණික ජීවීන් සහ මිරිදිය යන දෙකම ලබා දී ඇත. කළු මුහුදේ මිරිදිය තත්ත්වයන් සඳහා දායක විය හැකි තවත් වැදගත් ක්රියාවලියක් නූතනයේ නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. [Ivanova et al, 2015 හි විස්තර කර ඇති පරිදි (2 කොටස බලන්න)](_URL_1_) කළු මුහුදේ අඩු ලවණ සහිත මතුපිට ජලය (උදා: කොකේසියානු වෙරළ) ඇති අතර එහිදී ඉහළ වර්ෂාපතන අනුපාත සහ විශාල ජල පෝෂක ප්‍රදේශවලින් ගලා ඒම දේශීය වශයෙන් ධනාත්මක ජල සමතුලිතතාවයක් ඇති කරයි. . මුළු කළු මුහුදේම පරිමාණයෙන්, මෙය මෙඩ් වෙතින් සේලයින් ජලය ගලා යාමෙන් වැඩි වේ, නමුත් ඒවා විසන්ධි කරන විට, මෙය එසේ නොවේ. ලවණතාවයේ වෙනස්වීම් යාන්ත්‍රණය පිළිබඳ අතිරේක උදාහරණයක් තරමක් පැරණි භූ විද්‍යාත්මක අතීතයෙන් සොයාගත හැකිය. [van Baak et al, 2015](_URL_0_) විසින් විස්තර කර ඇති පරිදි මධ්‍යධරණී මුහුද සමඟ සම්බන්ධ වීමේ විස්තර (එනම් ජල කඳ දෙකෙහිම සම්බන්ධතාවයේ නිශ්චිත ගැඹුර සහ ජල විද්‍යාත්මක තත්වයන් යනාදිය) මත පදනම්ව, අවට මධ්‍යධරණී ජලය ගලා ඒම මීට වසර මිලියන 5.8 කට පෙර ඇත්ත වශයෙන්ම ලවණතාවය අඩුවීමට හේතු වූයේ මධ්‍යධරණී මුහුද කළු මුහුදට සේලයින් ජලය ගලා ඒම වැළැක්වීම සඳහා ප්‍රමාණවත් ලෙස ස්ථරීකරණය වී තිබීමයි. මෙය කළු මුහුදේ මේ අවස්ථාවේ ධනාත්මක ජලවිද්‍යාත්මක අයවැයක් සමඟ සමස්ථයක් ලෙස කළු මුහුදේ ලවණතාවය අඩුවීමට හේතු විය. කළු මුහුදේ වත්මන් නිර්වින්දක පතුලේ ජලය සැපයූ විශේෂිත මිරිදිය කාලපරිච්ඡේදයට (හෝ මෙම යාන්ත්‍රණයන්ගෙන් එකක්) හේතු වූයේ කුමක් ද යන්න සම්බන්ධයෙන්, මට විශ්වාස නැත, නමුත් විශාල කරුණ නම් කළු මුහුද සහ ආශ්‍රිත ද්‍රෝණි ඇදහිය නොහැකි තරම් ඔවුන්ගේ පැවැත්ම පුරාවට නැවුම් සහ ලවණ තත්ත්වයන් අතර ප්‍රත්‍යාවර්තනය වීමට තුඩු දුන් සංකීර්ණ ක්‍රියාවලි පරාසයක්.