With the greatest respect, your question is based on a largely false or flawed assumption that most western countries did experience unprecedented levels of economic prosperity following the years 1914-1920. Certainly this is true of the US, not so much for Europe. The places where the ravages of the Great War, and/or Spanish Flu hit hardest were the ones that fared worst during the 1920's, which is also partly the reason why fascist leaders came to power in Italy in 1922 with Mussolini, in Germany in 1933 with Hitler, and in Spain in 1936 with Franco. Countries that could not take advantage of the post war economy were even less prepared to weather the Great Depression and, as Franklin Roosevelt said in his State of the Union address in 1944, "People who are hungry and out of a job are the stuff of which dictatorships are made."

**Let's start with the UK:**

Of all European nations, the UK probably fared the best during the Roaring Twenties. However, economically, times were still very tough. Soldiers who returned from the war faced huge levels of unemployment. Between the years 1900-1910, unemployment peaked at 7.8% with it as low as 3.8% in 1913. In 1921 unemployment had risen to 16.9%. Unemployment stayed well above 10%, briefly dipping to 9.7% in 1927, but rose again in '28-'29[.pdf Source](_URL_1_)

The big reason for this level of unemployment was the lack of demand for British goods. Before the war, the British economy had largely depended on its industrial production of goods and resources. In Liverpool, Manchester, and much of the North East, textiles, particularly in cotton from Egypt and jute from India were enormously important, but developments in new synthetic fabrics from the US, particularly in cotton substitutes like Rayon, hurt the British economy enormously. 

Steelworks in Newcastle and Sheffield, without the demands of a war, suffered layoffs and cutbacks from which they would never recover.

Coal mining in Wales was still strong, but as shipping, factories, even domestic heating moved away from coal to petroleum and gas, demand was stagnating. This coupled with frequent strikes and labour disputes put the future of British coal mining on a knife edge.

As evidenced, the UK's problem wasn't so much a lack of manpower (they hadn't fared nearly so badly as Germany or France), but a shift in the global economy as the US moved to overtake the UK and a global production powerhouse. Massive immigration from Europe helped the US enormously in this regard.

**France:**

France, on the other had, hand virtually no unemployment. Hovering between 2%-5%, peaking in 1927 at 11%. [.pdf Source, unemployment tables on page 9](_URL_0_)

For France, the problem was manpower. Between 1914-1918, French casualties were estimated at 1.6-1.7 million, roughly 4.3%-4.4% of the total population, roughly 1% higher than German casualties as percentage of population. It's important to note that French casualties were higher, or more concentrated in the North and North-East with huge damage done to infrastructure. 

France made enormous strides in terms of industrial production, as the country continued to industrialize largely rural areas. However the lack of manpower continued to hamstring them. The result was a mixed bag. France struggled to repay its foreign debts, so the nation remained largely poor, but the plentiful work and (comparatively) low working population meant that the coming Great Depression was less severe in France than in the UK or Germany. Many historians have pointed to this as a partial explanation for why fascism failed to make significant inroads in French politics in the 1930's, though communism did. That and the right-wing parties, who were in power during the war, were blamed for the scale of the destruction.

**Germany:**

Famously, Germany fared pretty badly post-war. Not only did it have to make reparations payments for its part in the war, but also trade restrictions and tariffs were placed on German made goods, making reliance on an export economy rather difficult.

Rather like France, unemployment was actually fairly low intially, around 2% in 1921-1922, again owing to the casualties from the Great War. For Germany the issue was twofold. Firstly, the German government under Gustav Streseman had tried to kickstart the economy by spending heavily on social services which, without a strong private sector, is very difficult to sustain and was coupled with the aforementioned reparations. Secondly, though industry was on the rebound, exports struggled so they stubbornly refused to become profitable.

Add to this the infamous hyperinflation Germany suffered in 1923, and the Wall St crash of 1929, which largely scuppered the Young Plan (which was a US led plan to lessen the strain of reparation repayments and to replace the failed Dawes Plan of 1924) and led to many US banks recalling loans to Europe, meant that any small gains the German economy made between 1920 and 1929 were quickly extinguished. As the world economy crumbled, and governments (particularly the US) sought to protect industry at home rather than abroad, world trade fell through the floor and unemployment in Europe soared leading to the Great Depression of 1933 and contributing to the rise of fascist powers in Europe

**Further points:**

Unfortunately, I haven't time to flesh this out properly, so I won't hold it against the mods if they see this as an incomplete answer and choose to remove it, but I hope it provides some context to show that the Roaring Twenties didn't exactly 'roar' for everyone.

A couple more points I want to make very quickly:

While I in no way wish to disparage the American contribution to the war effort, American casualties expressed as a percentage of the US population is only around 0.13% which was a loss of manpower the US economy could weather comfortably. Combine that with the mass influx of migrants from Europe and the challenges facing industrial power in UK, France, and Germany, and the relative un-industrialization of the rest of Europe, meant the US was poised to become the dominant economic power, which it achieved comfortably by 1929.

As an aside, Bill Bryson's *One Summer; America, 1927* provides fantastic context for how America emerged as the dominant economic and cultural power in the mid-late 1920's, essentially, an explanation for why the Twenties Roared so loudly in the US.
1914-1920 වසරවලින් පසු බොහෝ බටහිර රටවල් පෙර නොවූ විරූ මට්ටමේ ආර්ථික සමෘද්ධියක් අත්විඳ ඇති බවට ඔබේ ප්‍රශ්නය බොහෝ දුරට සාවද්‍ය හෝ දෝෂ සහිත උපකල්පනයක් මත පදනම් වී ඇත. නිසැකවම මෙය එක්සත් ජනපදය සම්බන්ධයෙන් සත්‍යයකි, යුරෝපයට එතරම් නොවේ. මහා යුද්ධයේ විනාශය සහ/හෝ ස්පාඤ්ඤ උණ දරුණු ලෙස පීඩාවට පත් වූ ස්ථාන 1920 ගණන්වල නරකම වූ ඒවා වූ අතර, ෆැසිස්ට් නායකයින් 1922 දී ඉතාලියේ මුසෝලිනි සමඟ 1933 දී ජර්මනියේ බලයට පැමිණීමට ද එක් හේතුවක් විය. හිට්ලර් සමඟ සහ ස්පාඤ්ඤයේ 1936 දී ෆ්රැන්කෝ සමඟ. පශ්චාත් යුධ ආර්ථිකයෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමට නොහැකි වූ රටවල් මහා අවපාතයට මුහුණ දීමට ඊටත් වඩා අඩුවෙන් සූදානම් වූ අතර, ෆ්‍රෑන්ක්ලින් රූස්වෙල්ට් 1944 දී සිය රාජ්‍ය සංගමයේ දේශනයේදී ප්‍රකාශ කළ පරිදි, &quot;කුසගින්නෙන් පෙළෙන සහ රැකියාවක් නොමැතිව සිටින මිනිසුන් කුමන ආඥාදායකත්වයන් සාදනු ලැබේද? **එක්සත් රාජධානියෙන් පටන් ගනිමු:** සියලුම යුරෝපීය ජාතීන් අතුරින්, එක්සත් රාජධානිය බොහෝ විට Roaring Twenties වලදී හොඳම දේ විය. කෙසේ වෙතත්, ආර්ථික වශයෙන්, කාලය තවමත් ඉතා දුෂ්කර විය. යුද්ධයෙන් ආපසු පැමිණි සොල්දාදුවන් විශාල විරැකියාවකට මුහුණ දුන්හ. වර්ෂ 1900-1910 අතර, විරැකියාව 7.8% දක්වා ඉහළ ගිය අතර එය 1913 දී 3.8% තරම් අඩු විය. 1921 දී විරැකියාව 16.9% දක්වා ඉහළ ගියේය. විරැකියාව 1927 දී 9.7% දක්වා කෙටියෙන් පහත වැටුණු 10% ට වඩා වැඩි විය, නමුත් &#39;28-&#39;29[.pdf මූලාශ්‍රය](_URL_1_) මෙම විරැකියාවට විශාල හේතුව වූයේ බ්‍රිතාන්‍ය භාණ්ඩ සඳහා ඇති ඉල්ලුම අඩු වීමයි. යුද්ධයට පෙර බ්‍රිතාන්‍ය ආර්ථිකය බොහෝ දුරට රඳා පැවතුනේ එහි කාර්මික භාණ්ඩ හා සම්පත් නිෂ්පාදනය මතය. ලිවර්පූල්, මැන්චෙස්ටර් සහ ඊසානදිග බොහෝ ප්‍රදේශවල, රෙදිපිළි, විශේෂයෙන් ඊජිප්තුවෙන් කපු සහ ඉන්දියාවෙන් ජුට් විශාල වශයෙන් වැදගත් වූ නමුත්, එක්සත් ජනපදයේ නව කෘත්‍රිම රෙදිපිළිවල, විශේෂයෙන් රේයන් වැනි කපු ආදේශකවල වර්ධනයන් බ්‍රිතාන්‍ය ආර්ථිකයට විශාල හානියක් කළේය. යුද්ධයක ඉල්ලීම් නොමැතිව නිව්කාසල් සහ ෂෙෆීල්ඩ්හි වානේ වැඩ, දොට්ට දැමීම් සහ කප්පාදු කිරීම්වලට ලක් වූ අතර ඒවා කිසිදා යථා තත්ත්වයට පත් නොවනු ඇත. වේල්සයේ ගල් අඟුරු කැණීම තවමත් ශක්තිමත්ව පැවති නමුත් නැව්ගත කිරීම, කර්මාන්තශාලා, ගෘහස්ථ උණුසුම පවා ගල් අඟුරු වලින් පෙට්‍රෝලියම් සහ ගෑස් වෙත මාරු වීමත් සමඟ ඉල්ලුම එකතැන පල් විය. මෙය නිතර නිතර වැඩ වර්ජන සහ කම්කරු ආරවුල් සමඟින් බ්‍රිතාන්‍ය ගල් අඟුරු කැණීමේ අනාගතය පිහි අද්දර මත තැබීය. සාක්ෂි ලෙස, එක්සත් රාජධානියේ ගැටලුව එතරම් ශ්‍රම බලකායේ හිඟයක් නොවීය (ඔවුන් ජර්මනිය හෝ ප්‍රංශය තරම් නරක අතට හැරී නොතිබුණි), නමුත් එක්සත් ජනපදය එක්සත් රාජධානිය සහ ගෝලීය නිෂ්පාදන බලාගාරය අභිබවා යාමට පියවර ගැනීමත් සමඟ ගෝලීය ආර්ථිකයේ වෙනසක් විය. . යුරෝපයෙන් සිදු වූ දැවැන්ත සංක්‍රමණ මේ සම්බන්ධයෙන් එක්සත් ජනපදයට ඉමහත් උපකාරයක් විය. **ප්‍රංශය:** ප්‍රංශය, අනෙක් අතට, විරැකියාව ප්‍රායෝගිකව නොතිබුණි. 2%-5% අතර සැරිසරමින්, 1927 දී 11% දක්වා ඉහළ ගියේය. [.pdf මූලාශ්‍රය, 9 පිටුවේ විරැකියා වගු](_URL_0_) ප්‍රංශය සඳහා, ගැටලුව වූයේ මිනිස් බලයයි. 1914-1918 අතර, ප්‍රංශ තුවාල ලැබූවන් මිලියන 1.6-1.7 ලෙස ඇස්තමේන්තු කර ඇත, දළ වශයෙන් මුළු ජනගහනයෙන් 4.3%-4.4%, ජනගහනයෙන් ප්‍රතිශතයක් ලෙස ජර්මානු මරණවලට වඩා දළ වශයෙන් 1% වැඩි ය. යටිතල පහසුකම්වලට විශාල හානියක් සිදු කර ඇති ප්‍රංශ මරණ සංඛ්‍යාව වැඩි හෝ උතුරේ සහ උතුරු-නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල වැඩි වශයෙන් සංකේන්ද්‍රණය වී ඇති බව සැලකිල්ලට ගැනීම වැදගත්ය. ප්‍රංශය කාර්මික නිෂ්පාදනය අතින් විශාල ප්‍රගතියක් අත්කර ගත්තේ රට බොහෝ දුරට ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ කාර්මිකකරණය කිරීම නිසා ය. කෙසේ වෙතත්, ශ්‍රම බලකායේ හිඟය දිගින් දිගටම ඔවුන්ව පීඩාවට පත් කළේය. ප්රතිඵලය වූයේ මිශ්ර මල්ලක්. ප්‍රංශය සිය විදේශ ණය ආපසු ගෙවීමට අරගල කළ අතර, එම නිසා ජාතිය බොහෝ දුරට දුප්පත් විය, නමුත් බහුල වැඩ සහ (සාපේක්ෂ වශයෙන්) අඩු වැඩ කරන ජනගහනයෙන් අදහස් කළේ එළඹෙන මහා අවපාතය එක්සත් රාජධානියට හෝ ජර්මනියට වඩා ප්‍රංශයේ අඩු බරපතල බවයි. බොහෝ ඉතිහාසඥයින් මෙය පෙන්වා දී ඇත්තේ 1930 ගනන්වල කොමියුනිස්ට්වාදය කළත් ෆැසිස්ට්වාදය ප්‍රංශ දේශපාලනයේ සැලකිය යුතු ප්‍රගතියක් ලබා ගැනීමට අසමත් වූයේ මන්ද යන්න සඳහා අර්ධ පැහැදිලි කිරීමක් ලෙස ය. එය සහ යුද්ධයේ දී බලයේ සිටි දක්ෂිණාංශික පක්ෂ විනාශයේ පරිමාණයට දොස් පවරන ලදී. **ජර්මනිය:** ප්‍රසිද්ධ, ජර්මනිය පශ්චාත් යුධ සමයේ ඉතා නරක ලෙස ක්‍රියා කළේය. යුද්ධයේ දී එහි කොටස සඳහා වන්දි ගෙවීමට සිදු වූවා පමණක් නොව, ජර්මානු නිෂ්පාදිත භාණ්ඩ සඳහා වෙළඳ සීමා කිරීම් සහ තීරුබදු ද පැනවූ අතර, අපනයන ආර්ථිකයක් මත යැපීම තරමක් අපහසු විය. ප්‍රංශය මෙන්, විරැකියාව සැබවින්ම තරමක් අඩු විය, 1921-1922 දී 2% ක් පමණ, නැවතත් මහා යුද්ධයෙන් සිදුවූ හානි හේතුවෙන්. ජර්මනියට ප්‍රශ්නය දෙගුණයක් විය. පළමුවෙන්ම, ගුස්ටාව් ස්ට්‍රෙස්මන් යටතේ ජර්මානු රජය, ශක්තිමත් පෞද්ගලික අංශයක් නොමැතිව, පවත්වා ගැනීමට ඉතා අපහසු සමාජ සේවා සඳහා අධික ලෙස වියදම් කරමින් ආර්ථිකය ආරම්භ කිරීමට උත්සාහ කර ඇත. දෙවනුව, කර්මාන්තය ප්‍රකෘතිමත් වෙමින් පැවතියද, අපනයන අරගල කළ නිසා ඔවුන් ලාභ ලැබීමට මුරණ්ඩු ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කළහ. 1923 දී ජර්මනිය අත්විඳින ලද කුප්‍රකට අධි උද්ධමනය සහ 1929 වෝල් සෙන්ට් කඩාවැටීම මෙයට එක් කරන්න, එය බොහෝ දුරට තරුණ සැලැස්ම යටපත් කළේය (එය වන්දි ආපසු ගෙවීමේ ආතතිය අඩු කිරීමට සහ 1924 අසාර්ථක වූ ඩේව්ස් සැලැස්ම ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ සැලැස්මක් විය) සහ බොහෝ එක්සත් ජනපද බැංකු යුරෝපයට ණය ආපසු කැඳවීමට හේතු විය, එයින් අදහස් කළේ 1920 සහ 1929 අතර ජර්මානු ආර්ථිකය ලබා ගත් ඕනෑම කුඩා ලාභයක් ඉක්මනින් නිවී යන බවයි. ලෝක ආර්ථිකය බිඳ වැටුණු අතර, රජයන් (විශේෂයෙන් එක්සත් ජනපදය) විදේශයන්හි නොව රට තුළ කර්මාන්තය ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කරන විට, ලෝක වෙළඳාම බිම හරහා වැටී යුරෝපයේ විරැකියාව 1933 මහා අවපාතයට තුඩු දුන් අතර ෆැසිස්ට් බලවතුන්ගේ නැගීම සඳහා දායක විය. යුරෝපය ** වැඩිදුර කරුණු:** අවාසනාවකට මෙන්, මට මෙය නිසි ලෙස සකස් කිරීමට වෙලාවක් නැත, එබැවින් ඔවුන් මෙය අසම්පූර්ණ පිළිතුරක් ලෙස දැක එය ඉවත් කිරීමට තෝරා ගන්නේ නම්, මම එය මෝඩයන්ට එරෙහිව තබා නොගනිමි, නමුත් එය ලබා දෙනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි Roaring Twenties සෑම කෙනෙකුටම හරියටම &#39;ගොරවන්නේ&#39; නැති බව පෙන්වීමට යම් සන්දර්භයක්. මට තවත් කරුණු කිහිපයක් ඉතා ඉක්මනින් ඉදිරිපත් කිරීමට අවශ්‍යයි: යුද ප්‍රයත්නය සඳහා ඇමරිකානු දායකත්වය කිසිසේත් අවමානයට ලක් කිරීමට මා කැමති නැතත්, එක්සත් ජනපද ජනගහනයෙන් ප්‍රතිශතයක් ලෙස ප්‍රකාශිත ඇමරිකානු මරණ සංඛ්‍යාව 0.13% ක් පමණ වන අතර එය එක්සත් ජනපදයේ මිනිස් බලය අහිමි වීමකි. ආර්ථිකයට සුවපහසු කාලගුණයක් ඇති විය හැකිය. යුරෝපයෙන් සංක්‍රමණිකයන් විශාල වශයෙන් ගලා ඒම සහ එක්සත් රාජධානියේ, ප්‍රංශයේ සහ ජර්මනියේ කාර්මික ශක්තියට මුහුණ දෙන අභියෝග සහ අනෙකුත් යුරෝපයේ සාපේක්ෂ නොවන කාර්මිකකරණය, එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ ආර්ථික බලවතා බවට පත්වීමට සූදානම් බව ඒකාබද්ධ කරන්න. 1929 වන විට සුවපහසු ලෙස සාක්ෂාත් කර ගන්නා ලදී. පැත්තක් ලෙස, බිල් බ්‍රයිසන්ගේ *එක් ගිම්හානය; ඇමරිකාව, 1927* 1920 ගණන්වල මැද භාගයේ දී ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ ආර්ථික හා සංස්කෘතික බලවතා ලෙස මතු වූ ආකාරය සඳහා අපූරු සන්දර්භයක් සපයයි, මූලික වශයෙන්, එක්සත් ජනපදයේ විස්සක් මෙතරම් හයියෙන් ගර්ජනා කළේ මන්දැයි පැහැදිලි කිරීමක්.