Great question. The short version is that the news outlets have an editorial meeting every day or every shift to discuss ideas and assign reporting staff to the stories. Many stories come from press releases or public tips.  Many more come from routine events, like a city council meeting, a parade, or a local business declaring its quarterly earnings.

In most places, the easier a story is to report, the more likely it is to be printed. Interstate closed for construction? Go talk to people for 20 minutes at a truck stop about how inconvenient it is.  Story is done in an hour. Do another celebratory story when it re-opens. In both cases, the reporter is now free quickly to work on a more complicated longer-term story that may take a couple of weeks to put together.

Mainstream news is relatively unlikely to report on politically divisive topics, like a right to life march or a union rally because it might give ammo to those who shout "The Daily Planet is pinko commie!" Keeping in mind that The Daily Planet probably has no newspaper competition and has nothing to gain by being controversial.

How things generally get to "the wire": if something important is expected to happen, wire service staff reporters will already be there. If it is something more unexpected, like a mayor saying something nasty about Hillary, normally it will be reported by a local newspaper first, then sent to a regional or state wire editor, who may send it further to the national wire.

Some national news outlets (Cable news in particular) have producers scour local news outlets to see if there were stories that never made it to the wire services that may still be interesting to their audiences. This is why a lot of times you'll see stories on talk shows like Greta Van Susteren or Rachael Maddow that don't get mainstream coverage.

TL;DR: You have editors at every level who decide if a story is important enough to report, or to send on to a higher level editor for broader distribution.
නියම ප්‍රශ්නය. කෙටි අනුවාදය නම්, ප්‍රවෘත්ති ආයතනවල සෑම දිනකම කතුවැකි රැස්වීමක් හෝ සෑම මාරුවක්ම අදහස් සාකච්ඡා කිරීමට සහ කථාවලට වාර්තා කිරීමේ කාර්ය මණ්ඩලය පැවරීමයි. බොහෝ කථා පැමිණෙන්නේ පුවත්පත් නිවේදන හෝ පොදු ඉඟි මගිනි. නගර සභා රැස්වීමක්, පෙළපාළියක් හෝ එහි කාර්තුමය ඉපැයීම් ප්‍රකාශ කරන දේශීය ව්‍යාපාරයක් වැනි සාමාන්‍ය සිදුවීම්වලින් තවත් බොහෝ දේ පැමිණේ. බොහෝ තැන්වල, කථාවක් වාර්තා කිරීම පහසු වන තරමට, එය මුද්‍රණය කිරීමට ඇති ඉඩකඩ වැඩිය. ඉදිකිරීම් සඳහා අන්තර් රාජ්‍ය වසා ද? ට්‍රක් රථ නැවතුමක විනාඩි 20ක් මිනිසුන් සමඟ එය කොතරම් අපහසුද යන්න ගැන කතා කරන්න. පැයකින් කතාව ඉවරයි. එය නැවත විවෘත වන විට තවත් සැමරුම් කතාවක් කරන්න. මෙම අවස්ථා දෙකේදීම, වාර්තාකරු දැන් වඩාත් සංකීර්ණ දිගු කාලීන කථාවක් මත වැඩ කිරීමට ඉක්මනින් නිදහස් වන අතර එය එකට එකතු කිරීමට සති කිහිපයක් ගත විය හැකිය. ප්‍රධාන ප්‍රවාහයේ ප්‍රවෘත්ති, ජීවන අයිතිය පාගමනක් හෝ වෘත්තීය සමිති රැලියක් වැනි දේශපාලනික වශයෙන් භේදකාරී මාතෘකා ගැන වාර්තා කිරීමට සාපේක්ෂව අඩුය. ඩේලි ප්ලැනට් පුවත්පත් තරඟයක් නොමැති බවත් මතභේදයට තුඩුදී ඇති නිසා ලැබෙන දෙයක් නැති බවත් මතක තබා ගන්න. සාමාන්‍යයෙන් දේවල් &quot;වයරය&quot; වෙත ලැබෙන ආකාරය: වැදගත් දෙයක් සිදුවනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරන්නේ නම්, වයර් සේවා කාර්ය මණ්ඩල වාර්තාකරුවන් දැනටමත් එහි සිටිනු ඇත. නගරාධිපතිවරයකු හිලරි ගැන නරක දෙයක් කීවාක් මෙන් එය වඩාත් අනපේක්ෂිත දෙයක් නම්, සාමාන්‍යයෙන් එය ප්‍රථමයෙන් ප්‍රාදේශීය පුවත්පතකින් වාර්තා කරනු ඇත, පසුව එය ප්‍රාදේශීය හෝ රාජ්‍ය කම්බි කර්තෘවරයකු වෙත යවනු ලැබේ, ඔහු එය තවදුරටත් ජාතික වයර් වෙත යැවිය හැකිය. සමහර ජාතික ප්‍රවෘත්ති ආයතන (විශේෂයෙන් කේබල් ප්‍රවෘත්ති) නිෂ්පාදකයින් විසින් ප්‍රාදේශීය ප්‍රවෘත්ති ආයතන සෝදිසි කර ඔවුන්ගේ ප්‍රේක්ෂකයන්ට තවමත් සිත්ගන්නාසුළු විය හැකි වයර් සේවා වෙත කිසිදා නොපැමිණි කථා තිබේදැයි බැලීමට ඇත. ග්‍රේටා වැන් සස්ටෙරන් හෝ රේචල් මැඩෝ වැනි කතා සංදර්ශනවල ප්‍රධාන ධාරාවේ ආවරණය නොලැබෙන කතාන්දර ඔබ බොහෝ විට දකිනු ඇත්තේ එබැවිනි. TL;DR: පුවතක් වාර්තා කිරීමට හෝ පුළුල් බෙදාහැරීම සඳහා ඉහළ මට්ටමේ සංස්කාරක වෙත යැවීමට තරම් වැදගත් දැයි තීරණය කරන සෑම මට්ටමකම ඔබට සංස්කාරකවරුන් සිටී.