Alexander the Great by Philip Freeman is a good read. It's directed at laymen and thus is less dry than most strictly academic works. I can only answer for what Freeman's work says, so if he was wrong, I hope someone can post a correction. 

1. Yes, according to the sources we have he fought in all the major engagements of his army during his famous campaign eastward. 

2. It wasn't *common*, for example Darius (leader of Persian Empire) did not fight with his troops. However among smaller, more tribal states such as the Scythians, the leader would fight with the rest of the troops. According to Freeman Alexander's participation was often crucial to morale. Alexander's army won battles in which they were outnumbered by absurd margins (such as at Gaugamela), as well as won offensive sieges by force on cities that seemed basically unconquerable (Tyre and Gaza). Freeman says that Alexanders gusto and personal participation was what kept morale from breaking when his army stood up against immensely larger forces or extremely impressive/legendary fortresses. Overall though it's certain that it was seen as an act worthy of respect, honor, and greatness. The sources (likely) exaggerate some of the stories in an attempt to embellish Alexander, so it was certainly seen as a positive thing to have bravery and battle prowess in a leader, as opposed to someone like Darius who watched comfortably from the rear. There is something innate in people, especially soldiers, to want to follow the leader charging the enemy king instead of the helpless leader running away.

3. He was trained extensively in horsemanship and fighting, as well as general education, from a young age by his father Philip. His father had access to excellent teachers from the kingdom he had built around Macedon during his life and Alexander is said to have had a host of tutors, Aristotle among them. It's reasonable to assume that he would have been an excellent fighter, and surviving sources of course wouldn't say otherwise. 

4. Don't know more about this than the average person. 

5. Besides Freeman there are countless academic works. However I would recommend just reading A Life of Alexander by Plutarch, a prominent ancient source, or [this](_URL_0_) compilation of ancient sources. 

පිලිප් ෆ්‍රීමන්ගේ මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් හොඳ කියවීමකි. එය ගිහියන් වෙත යොමු කර ඇති අතර එම නිසා දැඩි ශාස්ත්‍රීය කෘතිවලට වඩා අඩු වියළි වේ. මට පිළිතුරු දිය හැක්කේ ෆ්‍රීමන්ගේ කෘතියේ පවසන දෙයට පමණි, එබැවින් ඔහු වැරදි නම්, යමෙකු නිවැරදි කිරීමක් පළ කරනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි. 1. ඔව්, අපට ලැබී ඇති මූලාශ්‍රවලට අනුව ඔහු නැඟෙනහිර දෙසට ඔහුගේ සුප්‍රසිද්ධ ව්‍යාපාරයේ දී ඔහුගේ හමුදාවේ සියලුම ප්‍රධාන කටයුතු වලදී සටන් කර ඇත. 2. එය සාමාන්‍ය දෙයක් නොවේ, උදාහරණයක් ලෙස ඩාරියස් (පර්සියානු අධිරාජ්‍යයේ නායකයා) ඔහුගේ හමුදා සමඟ සටන් කළේ නැත. කෙසේ වෙතත්, සිතියන්වරුන් වැනි කුඩා, වැඩි ගෝත්‍රික රාජ්‍යයන් අතර, නායකයා සෙසු හමුදා සමඟ සටන් කරනු ඇත. ෆ්‍රීමන් ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ සහභාගීත්වයට අනුව චිත්ත ධෛර්යය සඳහා බොහෝ විට තීරණාත්මක විය. ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ හමුදාව විකාර මායිම්වලින් (ගෞගමේලා වැනි) අභිබවා ගිය සටන්වලින් ජයග්‍රහණය කළ අතර, මූලික වශයෙන් ජයගත නොහැකි යැයි පෙනෙන නගර (ටයර් සහ ගාසා) බලහත්කාරයෙන් ප්‍රහාරාත්මක වැටලීම් ජයග්‍රහණය කළේය. ෆ්‍රීමන් පවසන්නේ ඇලෙක්සැන්ඩර්ස්ගේ උද්යෝගය සහ පුද්ගලික සහභාගීත්වය ඔහුගේ හමුදාව අතිවිශාල බලවේගවලට හෝ අතිශයින් ආකර්ෂණීය/පුරාවෘත්ත බලකොටුවලට එරෙහිව නැගී සිටින විට චිත්ත ධෛර්යය බිඳ වැටීමෙන් වළක්වා ගත් බවයි. සමස්තයක් වශයෙන් ගත් කල, එය ගෞරවයට, ගෞරවයට සහ ශ්‍රේෂ්ඨත්වයට සුදුසු ක්‍රියාවක් ලෙස සැලකූ බව නිසැකය. මූලාශ්‍ර (බොහෝ විට) ඇලෙක්සැන්ඩර්ව අලංකාර කිරීමේ උත්සාහයක් ලෙස සමහර කථා අතිශයෝක්තියට නංවයි, එබැවින් පිටුපස සිට සුවපහසු ලෙස බලා සිටි ඩේරියස් වැනි අයෙකුට වඩා නායකයෙකු තුළ නිර්භීතකම සහ සටන් දස්කම් තිබීම ධනාත්මක දෙයක් ලෙස නිසැකව ම දැකිය හැකි විය. අසරණ නායකයා පලා යනවා වෙනුවට සතුරු රජුට ආරෝපණය කරන නායකයා අනුගමනය කිරීමට මිනිසුන් තුළ, විශේෂයෙන් සොල්දාදුවන් තුළ සහජයෙන්ම යමක් තිබේ. 3. ඔහුගේ පියා පිලිප් විසින් කුඩා කල සිටම ඔහු අශ්වාරෝහක සහ සටන් මෙන්ම සාමාන්‍ය අධ්‍යාපනය පිළිබඳව පුළුල් ලෙස පුහුණු කරන ලදී. ඔහුගේ පියාට ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුළ මැසිඩෝනය වටා ගොඩනැගූ රාජධානියෙන් විශිෂ්ට ගුරුවරුන් සඳහා ප්‍රවේශය තිබූ අතර ඇලෙක්සැන්ඩර්ට ඇරිස්ටෝටල් ඇතුළු ගුරුවරුන් රාශියක් සිටි බව කියනු ලැබේ. ඔහු විශිෂ්ට සටන්කරුවෙකු වනු ඇතැයි උපකල්පනය කිරීම සාධාරණ වන අතර, ඉතිරිව ඇති මූලාශ්‍ර වෙනත් ආකාරයකින් නොකියනු ඇත. 4. සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකුට වඩා මේ ගැන වැඩි යමක් නොදන්න. 5. ෆ්‍රීමන්ට අමතරව අසංඛ්‍යාත ශාස්ත්‍රීය කෘති තිබේ. කෙසේ වෙතත්, ප්‍රමුඛ පුරාණ මූලාශ්‍රයක් වන ප්ලූටාර්ක් විසින් A Life of Alexander කියවීම හෝ [මෙම](_URL_0_) පුරාණ මූලාශ්‍ර සම්පාදනය කිරීම පමණක් නිර්දේශ කරමි. 
