This is not a historical development, as such.  Though nor is it usage which may be explained with a hard and fast rule, as there is some dialectal variation with respect to it.  
  
What we are observing, essentially, is that English nouns require an article where they are countable, singular and concrete (“I found *a* quarter”, but not “I found quarter”) and do *not* require an article where they are abstract and uncountable (“the boy has spirit” is acceptable), or countable and plural (“the boy has legs” is acceptable).  
  
But the prior category can give way to the latter in particular in cases where what is otherwise or previously a count noun is treated in an abstract fashion which construes it as uncountable.  The extreme case of this is word such as “heaven” or “hell” which for conceptual reasons, cannot be enumerated in a given cultural context.  One goes “to heaven” rather than “to the heaven”, as to qualify *which* heaven one is referring to, or how many, would be nonsensical (in a majority of English Christian contexts), making a countable use of the word impossible, and the interpretation of the word as uncountable the natural development.  And indeed, in a less extreme case, when we say we go “to church”, we are implying our attending the uncountable abstraction of the church concept, rather than a specific edifice which is therefore countable.  Though in this case, both approaches coexist, as they often do.  Which nouns conventionally see this usage or these changes in countability is, however, as I say, subject to dialectal variation.
මෙය ඓතිහාසික වර්ධනයක් ලෙස සැලකිය නොහැකිය. ඒ සම්බන්ධයෙන් යම් අපෝහක වෙනසක් ඇති බැවින් එය දැඩි හා වේගවත් රීතියකින් පැහැදිලි කළ හැකි භාවිතයක් ද නොවේ. අප නිරීක්ෂණය කරන දෙය නම්, ඉංග්‍රීසි නාම පදවලට ගණන් කළ හැකි, ඒකීය සහ සංයුක්ත (“I found *a*quarter”, නමුත් “I found fourquare” නොවන) ලිපියක් අවශ්‍ය වන අතර ඒවා ඇති ලිපියක් *අවශ්‍ය නොවේ* යන්නයි. වියුක්ත සහ ගණන් කළ නොහැකි (“පිරිමි ළමයාට ආත්මය ඇත” යන්න පිළිගත හැකි ය), හෝ ගණන් කළ හැකි සහ බහු වචන (“පිරිමි ළමයාට කකුල් තිබේ” යන්න පිළිගත හැකි ය). නමුත් පෙර ප්‍රවර්ගයට දෙවැන්නට මඟ පෑදිය හැක. මෙහි ආන්තික අවස්ථාව වන්නේ සංකල්පීය හේතූන් මත දී ඇති සංස්කෘතික සන්දර්භය තුළ ගණන් කළ නොහැකි “ස්වර්ගය” හෝ “නිරය” වැනි වචනයයි. කෙනෙකු &quot;ස්වර්ගයට&quot; වඩා &quot;ස්වර්ගයට&quot; යයි, සුදුසුකම් ලැබීමට, යමෙකු සඳහන් කරන්නේ * කුමන* ස්වර්ගයටද, නැතහොත් කොපමණ සංඛ්‍යාවක් විකාරද (ඉංග්‍රීසි ක්‍රිස්තියානි සන්දර්භයන්ගෙන් බහුතරයක) යන වචනය ගණන් කළ හැකි ලෙස භාවිතා කරයි. කළ නොහැකි, සහ ස්වභාවික සංවර්ධනය ගණන් කළ නොහැකි ලෙස වචනය අර්ථ නිරූපණය. ඇත්ත වශයෙන්ම, අඩු ආන්තික අවස්ථාවක, අපි &quot;පල්ලියට&quot; යන බව පවසන විට, අපි අදහස් කරන්නේ පල්ලියේ සංකල්පයේ ගණන් කළ නොහැකි සාරාංශයට පැමිණීමයි, එබැවින් ගණන් කළ හැකි විශේෂිත ගොඩනැගිල්ලකට වඩා. මෙම අවස්ථාවෙහිදී, ප්රවේශයන් දෙකම බොහෝ විට සිදු වන පරිදි සහජීවනයෙන් පවතී. මෙම භාවිතය හෝ ගණන් කිරීමේ හැකියාවෙහි මෙම වෙනස්කම් සාම්ප්‍රදායිකව දකින නාම පද කෙසේ වෙතත්, මා පවසන පරිදි, අපෝහක විචලනයට යටත් වේ.