Hi, that's a very interesting question, I have never questioned the 'why' in that way before. The answer goes back to Julius Caesar, the persona and the events around his death. 

 >  "He died in the fifty-sixth year of his age, and was ranked amongst the Gods, not only by a formal decree, but in the belief of the vulgar. For during the first games which Augustus, his heir, consecrated to his memory, a comet blazed for seven days together, rising always about eleven o'clock; and it was supposed to be the soul of Caesar, now received into heaven: for which reason, likewise, he is represented on his statue with a star on his brow." (Suet. Jul. 88)  

 >  "They afterwards erected in the Forum a column of Numidian marble, formed of one stone nearly twenty feet high, and inscribed upon it these words, TO THE FATHER OF HIS COUNTRY. At this column they continued for a long time to offer sacrifices, make vows, and decide controversies, in which they swore by Caesar." (Suet. Jul. 85)  

And a tad too long to quote, [this section](_URL_0_), which shows how popular Julius Caesar was among to common people.  

Looking at the above quotes, we can tell that Julius Caesar was divinized because the people wanted it and because of certain divine circumstances following his death. Starting with the comet, an understanding of the superstition of the Romans is necessary. I made a quick search on the subreddit and [this](_URL_2_) discussion shows upon the problems with using the term 'superstition', so I'm not going to analyze that further. What I wanted to say though is that the Romans were very aware of things such as birds in the sky, comets, how healty animals were, and so on. A comet showing in the sky for seven days following the death of such an important man as Julius Caesar, that's got to be important, and Suetonius shows us that.  

Secondly, having cults around a person was by no means a new invention. Scipio Africanus was said to have had a cult created around him in Iberia following his successes in the Second Punic War (Polybios, 10, 40). Cults around the Persian kings, the Egyptian Pharaohs and even Alexander the Great, had also been well established before this time. What was new here was the political situation. Caesar had won the civil war and had the people on his side. When he was murdered chaos ensued and one of Marcus Antonius (Mark Anthony) moves was to suggest that Caesar was to be divinized.  

So, this is a bit of the background to why Julius Caesar was divinized, let's get into the deeper parts of your queries. The Romans were fans of continuity. As you can see above, Caesar's divination wasn't something completely new because it had been done before (in a way) with Scipio Africanus, except Scipio only had a cult, he wasn't divinized. This continuity along with the legal adoption of Gaius Octavius (henceforth Augustus) meant that it wasn't questioned whether or not Augustus was a *divi filius* (son of a god) or not. Because Julius Caesar became *divus* Julius after his death it was obvious that Augustus must be *divus* Augustus *divi* Julius.  

Now, if you look at the book titles [here](_URL_1_.), you can see that far from all emperors were in fact divinized. Suetonius died early in the 2nd century AD so there are a few divinized emperors missing there, but as you can see there are a lot of missing *divus* titles.  

Starting with Augustus, all emperors were actually titled *divus*  < name >  during their lives. Supposedly also the empresses considering the Livia was divinized in 27 AD and thus became *diva* Augusta, but that's the only example and thus hard to tell. Anyway, looking at the structure of the Imperial Cult, we can deduce that living emperors had the title *divus* (except Tiberius who refused to be seen as divine), which became *divi* after their deaths. However, just like with the case of Julius Caesar, the *divi* appointment actually had to be voted after the emperor's death. Meaning that just because you were a *divus*, which can be explained as a-god-to-be, there was no guarantee that you'd in fact be divinized after you died. You had to deserve to be made a god.  

The last part of course sounds really strange to us. That also begs the question of what kind of god the emperors actually became. During my own research of the subject I created three categories of gods to separate them. The first category was the great gods like Jupiter, Mars, Neptune, etc., Olympian gods with unquestionable powers. The second category was smaller gods, such as Roma (the personification or Rome) or Mithras, gods that weren't omnipotent. The third category is then where the emperors fit, along with ruler kings and such. As far as I have seen, we don't have a single source explaining what kind of powers the emperors had after they died, which is why the above categorization is necessary.  

However, the emperor had a unique trait, the *numen* on top of the *genius* that everyone had. I wrote this a little while ago so I'll just copy-paste:  
*Numen*: The emperor's life spirit. Only the current living emperor had a *numen* as far as I've understood it. Meaning no one else than the emperor even had a *numen*. Genius: Today we like to describe it as the soul. However that's a really easy explanation and isn't quite correct. Soul is a christian term. Everyone had a *genius*, but what made the emperor special was that he had both a *genius* and a *numen* and they were both worshipped differently.  

So, on to the last part of your queries (unless I have missed something, feel free to ask) - "what did that mean to the surviving population". This is something that might be rather hard to tell since we don't have writings from the general population about it. We do however have inscriptions on tombstones of dead priests in the Imperial Cult. Those tombstones show us that the cult of a dead emperor was abandoned or neglected as soon as a new emperor was divinized. This was, the divinzed emperor was a sort of god after his death and they weren't un-divinized, but when there was a newer divinzed emperor, whom the living were more familiar with, they turned to him instead. There is one exception to this. Because of the short life-span of Titus (he was only emperor for 2 years), the cult around *divi* Vespasianus stayed strong a lot longer than might have been expected when Titus also was divinized.  

An ending note is that the Imperial Cult wasn't just a religion, it was politics and propaganda. Therefore it follows that the older the divinization of an emperor is the less it's worth in current times, for the current Imperial family. The Flavian family had no reason to keep the Augustan Imperial cult alive and likewise the adoptive emperors (Nerva-Pertinax) didn't strengthen the Flavian cult, especially after Domitianus reign. This explains in part why the cult of a previous emperor died out as soon as there was a newer one.  

Sources:  
Suetonius, *The Lives of the Caesars*, translated by Alexander Thomson.  
Polybios, *Histories*, translated by Evelyn S. Shuckburgh.  
Taylor (1931), *The Divinity of the Roman Emperor*.  
Fishwick (2002), *The Imperial Cult in the Latin West, Studies in the Ruler Cult of the Western Provinces of the Roman Empire*, III 1, III 2.  
Fishwick (2004), *The Imperial Cult in the Latin West, Studies in the Ruler Cult of the Western Provinces of the Roman Empire*, III 3.
හායි, ඒක හරිම රසවත් ප්‍රශ්නයක්, මම මීට කලින් කවදාවත් ඒ විදියට &#39;ඇයි&#39; ප්‍රශ්න කරලා නැහැ. පිළිතුර ජූලියස් සීසර්, පුද්ගලයා සහ ඔහුගේ මරණය වටා ඇති සිදුවීම් වෙත ආපසු යයි. &gt; &quot;ඔහු ඔහුගේ වයස අවුරුදු පනස් හයේ දී මිය ගිය අතර, විධිමත් නියෝගයකින් පමණක් නොව, අශිෂ්ට විශ්වාසයෙන් ද දෙවියන් අතරට ශ්‍රේණිගත විය. මක්නිසාද යත්, ඔහුගේ උරුමක්කාරයා වූ ඔගස්ටස් ඔහුට කැප කළ පළමු තරඟවලදී ය. මතකය, වල්ගාතරුවක් දින හතක් එකට දැල්වෙමින්, සෑම විටම රාත්‍රී එකොළහට පමණ නැඟී එන අතර එය සීසර්ගේ ආත්මය විය යුතුය, දැන් එය ස්වර්ගයට ගෙන ඇත: එම හේතුව නිසා, ඔහු ඔහුගේ ප්‍රතිමාව මත තරුවකින් නිරූපණය කර ඇත. ඔහුගේ නළල.&quot; (Suet. Jul. 88) &gt; &quot;ඉන්පසු ඔවුන් සංසදයේ අඩි විස්සක් පමණ උස එක ගලකින් සාදන ලද නුමිඩියන් කිරිගරුඬ තීරුවක් ඉදිකර, ඒ මත තම රටේ පියාට යන මේ වචන කොටා ඇත. ඔවුන් සීසර් විසින් දිවුරුම් දුන් පූජා ඔප්පු කිරීමට, භාරයන් කිරීමට සහ මතභේද තීරණය කිරීමට බොහෝ කාලයක් ගත විය.&quot; (Suet. ජූලි 85) සහ උපුටා දැක්වීමට ටිකක් දිග වැඩියි, [මෙම කොටස](_URL_0_), ජුලියස් සීසර් සාමාන්‍ය ජනතාව අතර කෙතරම් ජනප්‍රියද යන්න පෙන්නුම් කරයි. ඉහත උපුටා දැක්වීම් දෙස බලන විට, ජුලියස් සීසර් දේවත්වයට පත් වූයේ මිනිසුන්ට අවශ්‍ය වූ නිසා සහ ඔහුගේ මරණයෙන් පසු යම් යම් දිව්‍යමය තත්වයන් නිසා බව අපට පැවසිය හැකිය. වල්ගා තරුවෙන් පටන්ගෙන, රෝමවරුන්ගේ මිථ්යා විශ්වාසයන් පිළිබඳ අවබෝධයක් අවශ්ය වේ. මම subreddit මත ඉක්මන් සෙවුමක් කළ අතර [මෙම](_URL_2_) සාකච්ඡාව &#39;මිථ්‍යා විශ්වාස&#39; යන යෙදුම භාවිතා කිරීමේ ගැටළු පිළිබඳව පෙන්වයි, එබැවින් මම එය තවදුරටත් විශ්ලේෂණය කිරීමට යන්නේ නැත. නමුත් මට කියන්නට අවශ්‍ය වූයේ අහසේ කුරුල්ලන්, වල්ගා තරු, සතුන් කෙතරම් සෞඛ්‍ය සම්පන්නද, යනාදිය ගැන රෝමවරුන් ඉතා හොඳින් දැන සිටි බවයි. ජුලියස් සීසර් වැනි වැදගත් මිනිසෙකුගේ මරණයෙන් පසු දින හතක් අහසේ පෙන්වන වල්ගා තරුවක්, එය වැදගත් විය යුතු අතර, සූටෝනියස් අපට එය පෙන්වයි. දෙවනුව, පුද්ගලයෙකු වටා ලබ්ධීන් තිබීම කිසිසේත්ම නව සොයාගැනීමක් නොවීය. Scipio Africanus දෙවන පියුනික් යුද්ධයේ සාර්ථකත්වයෙන් පසුව Iberia හි ඔහු වටා ලබ්ධියක් නිර්මාණය කර ඇති බව කියනු ලැබේ (Polybios, 10, 40). පර්සියානු රජවරුන්, ඊජිප්තු පාරාවෝවරුන් සහ මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් පවා වටා ඇති ඇදහිලි ද මෙම කාලයට පෙර හොඳින් ස්ථාපිත වී තිබුණි. මෙහි අලුත් වූයේ දේශපාලන තත්ත්වයයි. සීසර් සිවිල් යුද්ධය ජයගෙන ජනතාව තම පැත්තේ තබාගෙන සිටියේය. ඔහු ඝාතනය කරන විට අවුල් සහගත තත්වයක් ඇති වූ අතර මාකස් ඇන්ටෝනියස් (මාක් ඇන්තනි) එක් පියවරක් වූයේ සීසර් දේවත්වයට පත් කළ යුතු බවට යෝජනා කිරීමයි. ඉතින්, මෙය ජුලියස් සීසර් දේවත්වයට පත් වූයේ ඇයිද යන්න පිළිබඳ පසුබිමෙන් ටිකක්, අපි ඔබේ විමසුම්වල ගැඹුරු කොටස් වෙත යමු. රෝමවරු අඛණ්ඩ පැවැත්මේ රසිකයෝ වූහ. ඉහත ඔබට පෙනෙන පරිදි, සීසර්ගේ පේන කීම සම්පූර්ණයෙන්ම අලුත් දෙයක් නොවීය, මන්ද එය මීට පෙර (එක් ආකාරයකින්) Scipio Africanus සමඟ සිදු කර ඇති නිසා, Scipio ට තිබුණේ සංස්කෘතියක් පමණක් මිස, ඔහු දේවත්වයට පත් නොවීය. ගයිස් ඔක්ටේවියස් (මෙතැන් සිට ඔගස්ටස්) නීත්‍යානුකූලව දරුකමට හදා ගැනීමත් සමඟ මෙම අඛණ්ඩ පැවැත්ම අදහස් වූයේ ඔගස්ටස් *දිවි ෆිලියස්* (දෙවියෙකුගේ පුත්‍රයා) ද නැද්ද යන්න ප්‍රශ්න නොකළ බවයි. ජුලියස් සීසර් ඔහුගේ මරණයෙන් පසු ජුලියස් බවට පත් වූ නිසා ඔගස්ටස් *දිවුස්* ඔගස්ටස් *දිවි* ජුලියස් විය යුතු බව පැහැදිලිය. දැන්, ඔබ ග්‍රන්ථ මාතෘකා [මෙහි](_URL_1_.) දෙස බැලුවහොත්, සියලුම අධිරාජ්‍යයන් සැබවින්ම දේවත්වයට පත් වූ බව ඔබට පෙනෙනු ඇත. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 2 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේදී සූටෝනියස් මිය ගිය නිසා දිව්‍යමය වූ අධිරාජ්‍යයන් කිහිප දෙනෙකු එහි අතුරුදහන් වී ඇත, නමුත් ඔබට පෙනෙන පරිදි අතුරුදහන් *දිවුස්* මාතෘකා රාශියක් ඇත. ඔගස්ටස්ගෙන් පටන් ගෙන, සියලුම අධිරාජ්‍යයන් සැබවින්ම ඔවුන්ගේ ජීවිත කාලය තුළ *දිවුස්* &lt;නාම &gt; නම් කරන ලදී. ලිවියාව සලකන අධිරාජිනියන් ක්‍රිස්තු වර්ෂ 27 දී දේවත්වයට පත් වූ අතර එමඟින් *දිවා* ඔගස්ටා බවට පත් විය, නමුත් එය එකම උදාහරණය වන අතර එය පැවසීමට අපහසුය. කෙසේ වෙතත්, අධිරාජ්‍ය සංස්කෘතියේ ව්‍යුහය දෙස බලන විට, ජීවමාන අධිරාජ්‍යයන්ට *දිවුස්* (දිව්‍ය ලෙස දැකීම ප්‍රතික්ෂේප කළ ටයිබීරියස් හැර) යන මාතෘකාව තිබූ බව අපට නිගමනය කළ හැකිය, එය ඔවුන්ගේ මරණයෙන් පසු *දිවි* බවට පත්විය. කෙසේ වෙතත්, ජුලියස් සීසර්ගේ සිද්ධිය මෙන්ම, *දිවි* පත්වීම සැබවින්ම අධිරාජ්‍යයාගේ මරණයෙන් පසුව ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට සිදු විය. එයින් අදහස් කරන්නේ ඔබ *දිවු* කෙනෙකු වූ පමණින්, එය අනාගත දෙවියෙකු ලෙස පැහැදිලි කළ හැකි නිසා, ඔබ මියගිය පසු ඇත්ත වශයෙන්ම ඔබ දිව්‍යමය බවට පත්වන බවට සහතිකයක් නොතිබූ බවයි. ඔබ දෙවියෙකු වීමට සුදුසු විය යුතුය. පාඨමාලාවේ අවසාන කොටස අපට ඇත්තෙන්ම අමුතුයි. අධිරාජ්‍යයන් ඇත්තටම මොන වගේ දෙවි කෙනෙක් වුණාද කියන ප්‍රශ්නයත් ඒකෙන් මතු වෙනවා. විෂය පිළිබඳ මගේම පර්යේෂණ අතරතුර මම ඔවුන් වෙන් කිරීම සඳහා දෙවිවරුන් කාණ්ඩ තුනක් නිර්මාණය කළෙමි. පළමු කාණ්ඩය වූයේ බ්‍රහස්පති, අඟහරු, නෙප්චූන් වැනි මහා දෙවිවරුන්, ප්‍රශ්න කළ නොහැකි බලයක් ඇති ඔලිම්පික් දෙවිවරුන් ය. දෙවන කාණ්ඩය වූයේ රෝමා (පුද්ගලීකරණය හෝ රෝමය) හෝ මිත්‍රා වැනි කුඩා දෙවිවරුන්, සර්වබලධාරී නොවන දෙවිවරුන්ය. තුන්වන කාණ්ඩය වන්නේ පාලක රජවරුන් සහ එවැනි අධිරාජ්‍යයන් ගැලපෙන තැනයි. මා දැක ඇති පරිදි, ඉහත වර්ගීකරණය අවශ්‍ය වන්නේ ඇයිද යන්න පැහැදිලි කරන එකම මූලාශ්‍රයක් අප සතුව නොමැත. කෙසේ වෙතත්, අධිරාජ්‍යයාට අද්විතීය ලක්ෂණයක් තිබුණි, සෑම කෙනෙකුටම තිබූ *ප්‍රතිභාවට* ඉහළින් ඇති *numen*. මම මේක ලිව්වේ ටික කාලෙකට කලින් ඒ නිසා මම කොපි-පේස්ට් කරන්නම්: *Numen*: අධිරාජ්‍යයාගේ ජීවන ආත්මය. දැනට ජීවමාන අධිරාජ්‍යයාට පමණයි මට තේරෙන විදියට *numen* එකක් තිබුණේ. එයින් අදහස් වන්නේ අධිරාජ්‍යයාට හැර අන් කිසිවකුට *සංඛ්‍යා* පවා නොතිබූ බවයි. Genius: අද අපි එය ආත්මය ලෙස විස්තර කිරීමට කැමතියි. කෙසේ වෙතත්, එය ඉතා පහසු පැහැදිලි කිරීමක් වන අතර එය නිවැරදි නොවේ. ආත්මය යනු ක්‍රිස්තියානි යෙදුමකි. සෑම කෙනෙකුටම *ප්‍රතිභාවක්* සිටි නමුත් අධිරාජ්‍යයාගේ විශේෂත්වය වූයේ ඔහුට *ප්‍රාණවත්* සහ *නුමන්* යන දෙකම සිටි අතර ඔවුන් දෙදෙනාම විවිධ ලෙස වන්දනාමාන කිරීමය. එබැවින්, ඔබගේ විමසුම්වල අවසාන කොටස වෙත (මට යමක් මග හැරී ඇත්නම් මිස, අසන්නට නිදහස් වන්න) - &quot;ඉතිරි සිටින ජනගහනයට එයින් අදහස් කළේ කුමක්ද&quot;. මෙය සාමාන්‍ය ජනතාවගෙන් ලිඛිතව අප සතුව නොමැති නිසා කීමට තරමක් අපහසු දෙයක් විය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, අධිරාජ්‍ය සංස්කෘතියේ මියගිය පූජකයන්ගේ සොහොන් කොත් පිළිබඳ සෙල්ලිපි අප සතුව ඇත. ඒ සොහොන් කොත්වලින් අපට පෙනෙන්නේ මියගිය අධිරාජ්‍යයෙකුගේ වන්දනාව නව අධිරාජ්‍යයෙකු දේවත්වයට පත් වූ වහාම අතහැර දැමූ හෝ නොසලකා හරින ලද බවයි. මෙය නම්, දිව්‍යමය අධිරාජ්‍යයා ඔහුගේ මරණයෙන් පසු දෙවියෙකු වූ අතර ඔවුන් දිව්‍යමය නොවූයේ නැත, නමුත් ජීවත්ව සිටින අයට වඩාත් හුරුපුරුදු නව දිව්‍යමය අධිරාජ්‍යයෙකු සිටි විට, ඔවුන් ඒ වෙනුවට ඔහු වෙත හැරුණි. මේ සඳහා එක් ව්යතිරේකයක් ඇත. ටයිටස්ගේ කෙටි ආයු කාලය නිසා (ඔහු වසර 2 ක් පමණක් අධිරාජ්‍යයා විය), ටයිටස් ද දේවත්වයට පත් වූ විට බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා බොහෝ කාලයක් *දිවි* වෙස්පේසියානස් වටා ඇති ඇදහිල්ල ශක්තිමත්ව පැවතුනි. අවසාන සටහනක් නම් අධිරාජ්‍ය සංස්කෘතිය ආගමක් පමණක් නොව, එය දේශපාලනය සහ ප්‍රචාරණය විය. එබැවින් අධිරාජ්‍යයෙකුගේ දිව්‍යමය ප්‍රකාශනය වර්තමාන අධිරාජ්‍ය පවුලට වර්තමාන කාලවලදී අඩු වටිනාකමක් ඇති බව අනුගමනය කරයි. ෆ්ලේවියන් පවුලට ඔගස්ටන් අධිරාජ්‍ය සංස්කෘතිය සජීවීව තබා ගැනීමට හේතුවක් නොතිබූ අතර, විශේෂයෙන් ඩොමිටියානස් පාලනයෙන් පසුව, හදාගත් අධිරාජ්‍යයන් (නර්වා-පර්ටිනැක්ස්) ෆ්ලේවියානු සංස්කෘතිය ශක්තිමත් කළේ නැත. පෙර අධිරාජ්‍යයෙකුගේ ඇදහිල්ල අලුත් එකක් ඇති වූ වහාම මිය ගියේ මන්දැයි මෙයින් අර්ධ වශයෙන් පැහැදිලි වේ. මූලාශ්‍ර: Suetonius, *The Lives of the Caesars*, පරිවර්තනය කළේ ඇලෙක්සැන්ඩර් තොම්සන් විසිනි. Evelyn S. Shuckburgh විසින් පරිවර්තනය කරන ලද Polybios, *ඉතිහාසයන්*. ටේලර් (1931), *The Divinity of the Roman Emperor*. Fishwick (2002), *The Imperial Cult in the Latin West, Studies in the Ruler Cult of the Western Province of the Western Roman Empire*, III 1, III 2. Fishwick (2004), *The Imperial Cult in the Latin West, Studies රෝම අධිරාජ්‍යයේ බස්නාහිර පළාත්වල පාලක සංස්කෘතියේ*, III 3.