My reference point is pre-Christian, which has it's own problems, but can shed some light on your question.  Ancient Greek religion is largely understood in the socio-cultural terms that /u/Fireproofspider has already referred to.  "Belief" isn't a term that really enters the religious equation until Christian times.  Also, there were no sacred texts, no clergy or any explicit ten commandment like prohibitions.  So, it's a really good context in which to explore your question, it's the ultimate "practiced" religion.  The question of whether the average Greek person believed in their mythology, like the labours of Hercules or Orpheus' trip to the underworld, is for the most part anachronistic.  Individual cities had their own special gods and myths, but could also refer to the pantheon of gods to participate in the wider Hellenic community.  These stories, and the ritual sacrifices and burials associated with them, were the language with which people engaged each other and with things beyond their control.  Festivals were their weekends, sacrifices their BBQs, festival performances their cinemas and Dionysiac revels their frat parties.  Religion was more ingrained in their lives than we can easily imagine.

This isn't to say that the same social dynamics (Homer vs. Ned) didn't exist.  We have great sources from people like Plutarch and Theophrastus who give us each a characterisation of the overly superstitious man.  This Ned like figure goes to the temple constantly and consults oracles as to what he should have for lunch, and the audience are clearly having a laugh at his expense.  We've also got radicals like Plato who question the very existence of god.  So we can imagine some kind of spectrum of religiosity, but the middle is very thick and the extremes are very thin.

So, my take on your questions is that the two aren't mutually exclusive (in this context at least).  Maybe people did begrudge losing their best stuff in burial rites, but at the same time we can't extend that all the way to our modern cynicism.
මගේ යොමු ලක්ෂ්‍යය ප්‍රාග් ක්‍රිස්තියානුවන්ය, එයට තමන්ගේම ගැටළු ඇත, නමුත් ඔබේ ප්‍රශ්නයට යම් ආලෝකයක් ලබා දිය හැකිය. පුරාණ ග්‍රීක ආගම බොහෝ දුරට තේරුම් ගෙන ඇත්තේ /u/Fireproofspider විසින් දැනටමත් සඳහන් කර ඇති සමාජ-සංස්කෘතික යෙදුම් වලිනි. &quot;විශ්වාසය&quot; යනු ක්‍රිස්තියානි යුගය දක්වා ආගමික සමීකරණයට සැබවින්ම ඇතුල් වන පදයක් නොවේ. එසේම, පූජනීය ග්‍රන්ථ, පූජ්‍ය පක්ෂයක් හෝ තහනම් කිරීම් වැනි පැහැදිලි දස ආඥාවක් නොතිබුණි. එබැවින්, එය ඔබගේ ප්‍රශ්නය ගවේෂණය කිරීමට ඇත්තෙන්ම හොඳ සන්දර්භයකි, එය අවසාන &quot;ප්‍රායෝගික&quot; ආගමයි. සාමාන්‍ය ග්‍රීක ජාතිකයෙකු හර්කියුලිස්ගේ ශ්‍රමය හෝ ඕෆියස්ගේ පාතාල ගමන වැනි ඔවුන්ගේ මිථ්‍යා කථා විශ්වාස කරන්නේද යන ප්‍රශ්නය බොහෝ දුරට අනාත්ම ය. තනි පුද්ගල නගරවලට ඔවුන්ගේම විශේෂ දෙවිවරුන් සහ මිථ්‍යාවන් තිබූ නමුත් පුළුල් හෙලනික් ප්‍රජාවට සහභාගී වීමට දෙවියන්ගේ දේවස්ථානයට ද යොමු විය හැකිය. මෙම කතාන්දර සහ ඒ හා බැඳුනු චාරිත්‍රානුකූල පූජාවන් සහ භූමදානයන්, මිනිසුන් එකිනෙකා සමඟ සහ ඔවුන්ගේ පාලනයෙන් ඔබ්බට ගිය දේවල් සමඟ සම්බන්ධ වූ භාෂාව විය. උත්සව ඔවුන්ගේ සති අන්ත, ඔවුන්ගේ බාබකියු පූජා, උත්සව ප්‍රසංග ඔවුන්ගේ සිනමා ශාලා සහ ඩයොනිසියාක් ඔවුන්ගේ ප්‍රේමනීය සාද විය. අපට පහසුවෙන් සිතාගත නොහැකි තරමට ආගම ඔවුන්ගේ ජීවිතවලට මුල් බැස තිබුණි. එකම සමාජ ගතිකත්වය (හෝමර් එදිරිව නෙඩ්) නොතිබූ බව මින් අදහස් නොවේ. ප්ලූටාර්ක් සහ තියෝෆ්‍රැස්ටස් වැනි අයගෙන් අපට විශාල මූලාශ්‍ර තිබේ, ඔවුන් සෑම කෙනෙකුටම ඕනෑවට වඩා මිථ්‍යාදෘෂ්ටික මිනිසාගේ චරිත නිරූපණය කරයි. මෙම නෙඩ් වැනි රූපය නිරන්තරයෙන් පන්සලට ගොස් දිවා ආහාරය සඳහා ගත යුතු දේ ගැන ඔරකල් උපදෙස් ලබා ගන්නා අතර ප්‍රේක්ෂකයින් පැහැදිලිවම ඔහුගේ වියදමින් සිනාසෙමින් සිටිති. දෙවියන්ගේ පැවැත්ම ගැන ප්‍රශ්න කරන ප්ලේටෝ වැනි රැඩිකල්වාදීන් අපට ද සිටී. එබැවින් අපට යම් ආකාරයක ආගමික වර්ණාවලියක් සිතාගත හැකිය, නමුත් මැද ඉතා ඝන වන අතර අන්තය ඉතා තුනී වේ. ඒ නිසා, ඔබේ ප්‍රශ්න ගැන මගේ අදහස නම්, ඒ දෙක අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් බැහැර නොවන බවයි (අවම වශයෙන් මෙම සන්දර්භය තුළ). සමහර විට මිනිසුන් අවමංගල්‍ය චාරිත්‍ර වලදී ඔවුන්ගේ හොඳම දේ අහිමි වීම ගැන පසුතැවිලි වී ඇත, නමුත් ඒ සමඟම අපට එය අපගේ නූතන නරුමත්වය දක්වා දිගු කළ නොහැක.