More of a legal history perspective, but contracts historically were based on trust. Basically you could cash a check because you said you were the person on the account. You would only need to prove your identity if there was something wrong with the transaction (someone else claimed it, the check was returned, etc.). 

If in court you needed to prove your identity, you would have to do so by a preponderance of the evidence, which is to say that you would prove that it is more likely than not that you are who you say you are. You would use whatever you had at this point, family bible, a deed, a birth certificate if you had one, etc. 
නීතිමය ඉතිහාස ඉදිරිදර්ශනයක්, නමුත් ඓතිහාසික වශයෙන් ගිවිසුම් විශ්වාසය මත පදනම් විය. මූලික වශයෙන් ඔබට චෙක්පතක් මුදල් කළ හැක්කේ ඔබ ගිණුමේ සිටින පුද්ගලයා බව ඔබ පැවසූ බැවිනි. ඔබට ඔබගේ අනන්‍යතාවය ඔප්පු කිරීමට අවශ්‍ය වනුයේ ගනුදෙනුවේ යම් දෝෂයක් ඇත්නම් පමණි (වෙනත් කෙනෙක් එයට හිමිකම් කීවේය, චෙක්පත ආපසු ලැබුණි, ආදිය). උසාවියේදී ඔබට ඔබේ අනන්‍යතාවය ඔප්පු කිරීමට අවශ්‍ය නම්, ඔබට එසේ කිරීමට සිදුවනුයේ සාක්ෂිවල ප්‍රමුඛතාවයකිනි, එනම් ඔබ පවසන තැනැත්තාට වඩා එය ඔබ බව ඔප්පු කිරීමට ඉඩ ඇති බව පැවසීමයි. ඔබ මේ අවස්ථාවේදී ඔබ සතුව ඇති ඕනෑම දෙයක්, පවුලේ බයිබලය, ඔප්පුවක්, උප්පැන්න සහතිකයක් තිබේ නම් ආදිය භාවිතා කරනු ඇත. 