The simple answer is [diffusion](_URL_1_). An easy, somewhat intuitive, non-thermodynamics way to think about it is to take some food coloring and put a drop of it in a glass of water. After a while the entire glass will be that color. The molecules of the food coloring spread throughout the water.

The way things get to "where they are supposed to go" is that they get 'stuck' there once they get there. Going back to the food coloring analogy, if the food coloring was "supposed to go to the surface of the glass" then molecules in the coloring would stick to the glass. Eventually the water would be mostly clear and the glass would become colored.

Diffusion is sometimes also called "random walk" or ["brownian motion"](_URL_2_). The idea of random walk until being captured (binding to a target) and then trapped in a new space is sometimes called brownian ratcheting (I don't like the wikipedia page on this, so here's a different link that I think is a bit more clear: _URL_0_).
සරල පිළිතුර වන්නේ [විසරණය](_URL_1_). ඒ ගැන සිතීමට පහසු, තරමක් බුද්ධිමය, තාප ගතික නොවන ක්‍රමයක් නම් ආහාර වර්ණ කිහිපයක් ගෙන එයින් බිංදුවක් වතුර වීදුරුවකට දැමීමයි. ටික වේලාවකට පසු මුළු වීදුරුවම එම වර්ණය වනු ඇත. ආහාර වර්ණක අණු ජලය පුරා පැතිර ගියේය. දේවල් &quot;ඔවුන් යා යුතු තැනට&quot; යන ආකාරය නම් ඔවුන් එහි ගිය පසු එහි &#39;ඇලවීම&#39;යි. ආහාර වර්ණක සාදෘශ්‍යය වෙත ආපසු ගියහොත්, ආහාර වර්ණකය &quot;වීදුරු මතුපිටට යා යුතු&quot; නම්, වර්ණ ගැන්වීමේ ඇති අණු වීදුරුවට ඇලී සිටිනු ඇත. අවසානයේදී ජලය බොහෝ දුරට පැහැදිලි වන අතර වීදුරුව වර්ණවත් වනු ඇත. විසරණය සමහර විට &quot;අහඹු ඇවිදීම&quot; හෝ [&quot;බ්‍රවුන් චලිතය&quot;](_URL_2_) ලෙසද හැඳින්වේ. අල්ලා ගන්නා තෙක් (ඉලක්කයකට බැඳීම) පසුව නව අවකාශයක සිරවී සිටින තුරු අහඹු ඇවිදීමේ අදහස සමහර විට බ්‍රව්නියන් රැට්චෙටින් ලෙස හැඳින්වේ (මම මේකේ විකිපීඩියා පිටුවට කැමති නැහැ, ඒ නිසා මට ටිකක් වැඩියි කියලා හිතෙන වෙනත් සබැඳියක් මෙන්න. පැහැදිලි: _URL_0_).