There really was little thought of "later broadcast" (as in reruns) for very early TV, meaning late 1940s/early 1950s. Some "live" shows were filmed directly from a TV monitor screen (these filmed copies were called "kinescopes") for archiving and for rushing to the west coast for broadcast 3 hours later. Filmed shows (shot on 35mm or 16mm originally) were broadcast by running the film through a film chain, where the frame rate of the film was synchronized to the video camera to the frame rate of the film (24 frames per second) to eliminate the "flutter" of broadcasting black frames (the projector's shutter between frames).

Bing Crosby was an early backer of the development of video tape, which allowed more flexible time shifting. Video tape began to be employed during the late 1950s.   
1940 ගණන්වල අග/1950 ගණන්වල මුල් භාගයේ අර්ථය වන ඉතා ඉක්මනින් රූපවාහිනිය සඳහා &quot;පසුකාලීන විකාශනය&quot; (නැවත විකාශනය වූ පරිදි) ගැන එතරම් සිතුවේ නැත. සමහර &quot;සජීවී&quot; සංදර්ශන රූපවාහිනී මොනිටර තිරයකින් සෘජුවම රූගත කරන ලදී (මෙම රූගත කරන ලද පිටපත් &quot;කයිනස්කෝප්&quot; ලෙස හැඳින්වේ) සංරක්ෂණය කිරීම සඳහා සහ පැය 3 කට පසුව විකාශනය සඳහා බටහිර වෙරළට ඉක්මන් කිරීම සඳහා. රූගත කරන ලද සංදර්ශන (මුලින් 35mm හෝ 16mm මත රූගත කර ඇත) චිත්‍රපට දාමයක් හරහා චිත්‍රපටය ධාවනය කිරීමෙන් විකාශනය කරන ලද අතර, එහිදී චිත්‍රපටයේ රාමු අනුපාතය වීඩියෝ කැමරාවට චිත්‍රපටයේ රාමු අනුපාතයට (තත්පරයට රාමු 24) සමමුහුර්ත කර ඇත. විකාශන කළු රාමු වල &quot;flutter&quot; (රාමු අතර ප්‍රොජෙක්ටරයේ ෂටරය). Bing Crosby වීඩියෝ ටේප් සංවර්ධනයේ මුල් අනුග්‍රාහකයෙකු වූ අතර, එය වඩාත් නම්‍යශීලී කාලය මාරු කිරීමට ඉඩ සලසයි. 1950 ගණන්වල අග භාගයේදී වීඩියෝ පටය භාවිතා කිරීමට පටන් ගත්තේය.   