I'll take your second question first. The East German government, under Walter Ulbricht, officially called the Berlin Wall *der antifaschistischer Schutzwall* ("Anti-Fascist Protective Barrier"). When you remember that it was common for Eastern-Bloc politicians to casually refer to the capitalist west as "fascist," this accurately sums up the Ulbricht regime's justification for building the Wall: It was necessary to protect the GDR from the West. This was framed not merely in terms of military protection and counter-espionage, but also economic and demographic self-preservation.

In the years before the erection of the Wall, the GDR hemorrhaged capital, both human and economic. Lured by the *Wirtschaftswunder* ("Economic Miracle") of the Federal Republic and West Berlin in the 1950s, and the strength of western currency, several million East Germans committed *Republikflucht* ("Desertion of the Republic"), fleeing to West Berlin or West Germany. Many of these refugees were young, educated, and skilled - precisely the sort of people that East Germany needed to stay. The unguarded border between East and West Berlin made such desertion exceedingly easy: One had, in many cases, only to walk across the street and report to the West Berlin authorities. This became the only widely available method of flight after 1952, when the East German government sealed the German-German border. In Berlin, traffic across the sector boundaries was an everyday reality. Many resident East Berliners held jobs or studied in West Berlin. West Berliners, for their part, would often cross into East Berlin for cheap shopping, since their Western Deutsche Mark was worth so much more than the Eastern Mark.

The Ulbricht regime - not without reason - understood this situation to be a lethal threat to the survival of the GDR. His presentation of the problem, both to the broader public and to the GDR's Eastern Bloc allies, was a mix of truth and lies. He talked about the out-flow of goods due to commerce in Berlin, and of the "trade in people" - a less-than-convincing attempt to portray the refugees as kidnapping victims, when they were not being portrayed as venal traitors who stole an upbringing from the GDR before fleeing it for pecuniary reward in the West. Building the Wall, from this perspective, was like cauterizing a wound. And a similar medical analogy was deployed by Ulbricht himself. He justified the wall by describing the sort of people it was intended to hinder in an August 28, 1961 article in *Neues Deutschland*, the official paper of the ruling Socialist Unity Party of East Germany: "Counter-revolutionary vermin, spies and saboteurs, profiteers and human traffickers, spoiled teenage hooligans and other enemies of the people's democratic order [who] have been sucking on our Workers' and Peasants' Republic like leeches and bugs on a healthy body."

The people of East Berlin reacted in much the same way as the people of West Berlin, though their reactions were understandably more muted. First, there is reason to believe that they understood even in advance of the Wall's rise that it was coming. In the days and weeks before the border closure, the number of refugees reporting to West Berlin's processing centers rose dramatically. This was, in part, spurred on by the East German government itself. On June 15, 1961, Ulbricht famously declared at a press conference that "no one has the intention of building a wall." ("*Niemand hat die Absicht, eine Mauer zu errichten.*") It has long been speculated that this statement was a dog-whistle to the people of Berlin, indicating that the East German government definitely intended to build a wall. Ulbricht's play here was to force the hand of the Khrushchev government in Moscow, which had opposed the building of a wall, by inciting more East Germans to cross the border, rendering the border situation even more unstable and untenable.  

After the border was actually sealed on August 13, 1961, there were some dramatic scenes in along the border as East Berliners attempted last-minute flights into the West. Nurse Ida Siekmann became the first casualty of the Wall on August 23, when she jumped from her window on the Bernauer Straße - the front facade of her apartment building was the border between the Soviet and French sectors - to her death on the pavement below. Others successfully dodged through gaps in the barbed wire that, initially, was all that constituted the "Wall." Groups of East Berliners observed the construction mostly from afar, since the builders were guarded by *Volkspolizei* and *Kampfgruppen der Arbeiterklasse* ("Combat Groups of the Working Class" - East German paramilitaries). Some of those crowds became vocal in their disgust and anger, but this came to little and was never as open or virulent as the activity of enraged West Berliners on the other side. There was certainly no repetition of the June 1953 strikes and protests that had so nearly toppled the Ulbricht government. 

In the ensuing years, many attempts were made to rush through, slip past, tunnel under, or fly over the Wall, but there was no organized, massive attempt on the part of East Berliners to protest or damage the Wall or its protectors. Whether this was a function of the repression of the East German government, self-control and acceptance on the part of the East German people, or genuine enthusiasm for the Anti-Fascist Barrier is hard to say. It was likely a combination of these factors, in grossly unequal proportions. Especially after the initial shock of the separation wore off, Berliners on both sides of the Wall acclimated to its existence in many ways. Whatever the proportion of acceptance to enthusiasm in the 1960s, how much popular support for the Wall remained by the end of the Cold War was clearly demonstrated by the crowds who cheered its fall to the echo in November of 1989.
මම මුලින්ම ඔබේ දෙවන ප්‍රශ්නය ගන්නම්. වෝල්ටර් උල්බ්‍රිච්ට් යටතේ නැගෙනහිර ජර්මානු රජය නිල වශයෙන් බර්ලින් වෝල් *ඩර් ප්‍රති-ෆැසිස්ටිෂර් ෂුට්ස්වෝල්* (&quot;ෆැසිස්ට් විරෝධී ආරක්ෂක බාධකය&quot;) ලෙස හැඳින්වේ. නැඟෙනහිර-කණ්ඩායම් දේශපාලඥයින් ධනේශ්වර බටහිර &quot;ෆැසිස්ට්&quot; ලෙස අනියම් ලෙස හැඳින්වීම සාමාන්‍ය දෙයක් බව ඔබට මතක ඇති විට, මෙය උල්බ්‍රිච්ට් පාලන තන්ත්‍රයේ තාප්පය ගොඩනැගීමේ සාධාරණීකරණය නිවැරදිව සාරාංශ කරයි: බටහිරින් GDR ආරක්ෂා කිරීම අවශ්‍ය විය. මෙය හුදෙක් මිලිටරි ආරක්ෂාව සහ ප්‍රති-ඔත්තු බැලීම අනුව පමණක් නොව, ආර්ථික හා ජනවිකාස ස්වයං-සංරක්‍ෂණය අනුව සකස් කරන ලදී. තාප්පය ඉදිකිරීමට පෙර වසරවලදී, GDR මානව සහ ආර්ථික යන දෙඅංශයෙන්ම ප්‍රාග්ධනය රක්තපාත කළේය. 1950 ගනන්වල ෆෙඩරල් ජනරජයේ සහ බටහිර බර්ලිනයේ *Wirtschaftswunder* (&quot;ආර්ථික ආශ්චර්යය&quot;) සහ බටහිර මුදල්වල ශක්තියෙන් ආකර්ෂණය වූ නැගෙනහිර ජර්මානුවන් මිලියන කිහිපයක් *Republikflucht* (&quot;ජනරජයේ පාළුවීම&quot;) බටහිරට පලා ගියහ. බර්ලින් හෝ බටහිර ජර්මනිය. මෙම සරණාගතයින්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තරුණ, උගත් සහ දක්ෂ අය වූහ - හරියටම නැගෙනහිර ජර්මනියට රැඳී සිටීමට අවශ්‍ය වූ ආකාරයේ පුද්ගලයින්. නැඟෙනහිර සහ බටහිර බර්ලිනය අතර අනාරක්ෂිත මායිම එවැනි අතහැර යාම අතිශයින් පහසු කර ඇත: කෙනෙකුට බොහෝ අවස්ථාවලදී වීදිය හරහා ගොස් බටහිර බර්ලින් බලධාරීන්ට වාර්තා කිරීමට සිදු විය. නැගෙනහිර ජර්මානු රජය ජර්මානු-ජර්මානු දේශසීමා මුද්‍රා තැබීමෙන් පසු 1952 න් පසු පුළුල් ලෙස පවතින එකම ගුවන් ගමන් ක්‍රමය මෙය විය. බර්ලිනයේ, අංශ සීමාවන් හරහා ගමනාගමනය එදිනෙදා යථාර්ථයක් විය. බොහෝ පදිංචි නැගෙනහිර බර්ලින් වැසියන් බටහිර බර්ලිනයේ රැකියා හෝ අධ්‍යාපනය ලැබූහ. බටහිර බර්ලිනයේ වැසියන් ඔවුන්ගේ බටහිර ඩොයිෂ් ලකුණ නැගෙනහිර ලකුණට වඩා බොහෝ සෙයින් වටිනා බැවින් ලාභ සාප්පු සවාරි සඳහා බොහෝ විට නැගෙනහිර බර්ලිනයට ඇතුළු විය. Ulbricht පාලනය - හේතුවක් නොමැතිව නොවේ - මෙම තත්වය GDR හි පැවැත්මට මාරාන්තික තර්ජනයක් ලෙස වටහා ගත්තේය. ඔහු ගැටලුව ඉදිරිපත් කිරීම, පුළුල් මහජනතාවට සහ GDR හි ඊස්ටර්න් බ්ලොක් සහචරයින්ට, සත්‍යය සහ බොරුව මිශ්‍ර කිරීමකි. ඔහු බර්ලිනයේ වාණිජ්‍යය හේතුවෙන් භාණ්ඩ පිටතට ගලායාම සහ &quot;මිනිසුන් අතර වෙළඳාම&quot; ගැන කතා කළේය - සරණාගතයින් සොරකම් කළ දූෂිත ද්‍රෝහීන් ලෙස නිරූපණය නොකරන විට ඔවුන් පැහැර ගැනීමට ගොදුරු වූවන් ලෙස නිරූපණය කිරීමට ඒත්තු ගැන්වීමට වඩා අඩු උත්සාහයක්. බටහිර රටවල මුදල් ප්‍රතිලාභ සඳහා පලා යාමට පෙර GDR වෙතින් හැදී වැඩීමක්. මෙම දෘෂ්ටිකෝණයෙන් පවුර තැනීම තුවාලයක් පුළුස්සා දැමීම වැනි ය. ඒ හා සමාන වෛද්‍ය ප්‍රතිසමයක් Ulbricht විසින්ම යොදවන ලදී. නැගෙනහිර ජර්මනියේ පාලක සමාජවාදී යුනිටි පක්ෂයේ නිල පත්‍රය වන *Neues Deutschland* හි 1961 අගෝස්තු 28 වැනි දින ලිපියක එය බාධා කිරීමට අදහස් කරන ආකාරයේ මිනිසුන් විස්තර කරමින් ඔහු පවුර සාධාරණීකරණය කළේය: &quot;ප්‍රතිවිප්ලවවාදී පණුවන්, ඔත්තුකරුවන් සහ කඩාකප්පල්කාරීන් , ලාභ ලබන්නන් සහ මිනිස් ජාවාරම්කරුවන්, නරක් වූ නව යොවුන් වියේ මැරයන් සහ මහජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පර්යායේ අනෙකුත් සතුරන් [ඔවුන්] අපගේ කම්කරු හා ගොවි ජනරජය සෞඛ්‍ය සම්පන්න ශරීරයක් මත කූඩැල්ලන් හා මකුණන් මෙන් උරා බොමින් සිටිති. නැඟෙනහිර බර්ලිනයේ ජනතාව බටහිර බර්ලිනයේ මිනිසුන් මෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ ඔවුන්ගේ ප්‍රතික්‍රියා වඩාත් නිශ්ශබ්දව තිබුණ ද ය. පළමුව, පවුර එසවීමට පෙර පවා එය පැමිණෙන බව ඔවුන් තේරුම් ගත් බව විශ්වාස කිරීමට හේතුවක් තිබේ. දේශසීමා වසා දැමීමට පෙර දින සහ සති කිහිපය තුළ බටහිර බර්ලිනයේ සැකසුම් මධ්‍යස්ථාන වෙත වාර්තා කරන සරණාගතයින්ගේ සංඛ්‍යාව නාටකාකාර ලෙස ඉහළ ගියේය. මෙය අර්ධ වශයෙන් නැඟෙනහිර ජර්මානු ආන්ඩුව විසින්ම උත්තේජනය කරන ලදී. 1961 ජූනි 15 වන දින Ulbricht මාධ්‍ය හමුවකදී ප්‍රසිද්ධ ලෙස ප්‍රකාශ කළේ &quot;කිසිවෙකුට තාප්පයක් තැනීමට අදහසක් නැත&quot; යනුවෙනි. (&quot;*Niemand hat die Absicht, eine Mauer zu errichten.*&quot;) මෙම ප්‍රකාශය බර්ලිනයේ වැසියන්ට බලු විස්ල් එකක් වූ බව බොහෝ කලක සිට අනුමාන කර ඇති අතර, නැගෙනහිර ජර්මානු රජය නියත වශයෙන්ම තාප්පයක් ඉදිකිරීමට අදහස් කරන බව පෙන්නුම් කරයි. මෙහිදී උල්බ්‍රිච්ට්ගේ නාට්‍යය වූයේ, දේශසීමා තත්ත්වය වඩාත් අස්ථාවර සහ අස්ථායී තත්ත්වයට පත් කරමින්, තවත් නැගෙනහිර ජර්මානුවන් දේශසීමාව හරහා යාමට පොළඹවා, තාප්පයක් ඉදිකිරීමට විරුද්ධ වූ මොස්කව්හි කෘෂෙව් ආන්ඩුවට බල කිරීමය. 1961 අගෝස්තු 13 වන දින දේශසීමාව ඇත්ත වශයෙන්ම මුද්‍රා තැබීමෙන් පසු, නැගෙනහිර බර්ලිනර්වරු බටහිර දෙසට අවසන් මොහොතේ පියාසර කිරීමට උත්සාහ කරන විට දේශ සීමාව දිගේ නාට්‍යමය දර්ශන කිහිපයක් තිබුණි. හෙදිය Ida Siekmann අගෝස්තු 23 වන දින තාප්පයේ පළමු තුවාලකරු බවට පත් වූ අතර, ඇය Bernauer Straße මත ඇගේ ජනේලයෙන් පැනීමත් සමඟ - ඇගේ මහල් ගොඩනැගිල්ලේ ඉදිරිපස මුහුණත සෝවියට් සහ ප්‍රංශ අංශ අතර මායිම විය - පහත පදික වේදිකාවේදී ඇය මිය ගියාය. අනෙක් අය කටු කම්බි වල හිඩැස් හරහා සාර්ථකව මග හැරිය, මුලදී, &quot;තාප්පය&quot; සමන්විත විය. *Volkspolizei* සහ *Kampfgruppen der Arbeiterklasse* (&quot;කම්කරු පන්තියේ සටන් කණ්ඩායම්&quot; - නැගෙනහිර ජර්මානු පැරාමිලිටරි) විසින් ඉදිකරන්නන් විසින් ආරක්ෂා කරන ලද බැවින්, නැගෙනහිර බර්ලිනර් වැසියන්ගේ කණ්ඩායම් ඉදිකිරීම් බොහෝ දුරට දුර සිට නිරීක්ෂණය කළහ. එම සෙනඟගෙන් සමහරක් ඔවුන්ගේ පිළිකුලෙන් හා කෝපයෙන් හඬ නැගූ නමුත් මෙය සුළු වශයෙන් සිදු වූ අතර අනෙක් පැත්තෙන් කෝපයට පත් බටහිර බර්ලිනර් වැසියන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් තරම් විවෘත හෝ දරුණු නොවීය. උල්බ්‍රිච්ට් ආන්ඩුව බොහෝ දුරට පෙරලා දැමූ 1953 ජූනි වැඩ වර්ජන සහ විරෝධතා පුනරාවර්තනය නොවීය. ඊළඟ වසරවලදී, බොහෝ උත්සාහයන් කඩිනමින් පසුකර යාමට, ලිස්සා යාමට, උමග යටට හෝ තාප්පයට උඩින් පියාසර කිරීමට උත්සාහ කළ නමුත්, තාප්පයට හෝ එහි ආරක්ෂකයින්ට විරෝධය දැක්වීමට හෝ හානි කිරීමට නැගෙනහිර බර්ලිනර් වැසියන්ගෙන් සංවිධානාත්මක, දැවැන්ත උත්සාහයක් නොතිබුණි. මෙය නැගෙනහිර ජර්මානු ආන්ඩුවේ මර්දනයේ කාර්යයක් ද, නැගෙනහිර ජර්මානු ජනතාවගේ පැත්තෙන් ස්වයං පාලනයක් සහ පිළිගැනීමක් ද, නැතහොත් ෆැසිස්ට් විරෝධී බාධකය සඳහා සැබෑ උද්යෝගයක් ද යන්න කීමට අපහසුය. එය දළ වශයෙන් අසමාන සමානුපාතිකව මෙම සාධකවල එකතුවක් විය හැකිය. විශේෂයෙන්ම වෙන්වීමේ ආරම්භක කම්පනය පහව ගිය පසු, තාප්පයේ දෙපස බර්ලිනර් වැසියන් බොහෝ ආකාරවලින් එහි පැවැත්මට හුරු විය. 1960 ගනන්වල උද්යෝගය පිළිගැනීමේ අනුපාතය කුමක් වුවත්, සීතල යුද්ධයේ අවසානය වන විට තාප්පයට කෙතරම් ජනප්රිය සහයෝගයක් ඉතිරි වී තිබේද යන්න 1989 නොවැම්බරයේ දෝංකාරයට එහි වැටීමට ඔල්වරසන් දුන් ජනකාය විසින් පැහැදිලිව පෙන්නුම් කරන ලදී.