**Part I**

It is very tempting to reduce all of the GDR's success in the Olympics from the late 1960s to 1988 to the state's use of anabolic steroids and other performance enhancing drugs. The GDR's program for these substances was quite large and substantial. Although other Olympic teams used such substances, the GDR's program eclipsed the other use both in breadth and direct state resources channeled into their development. But steroids and the like are only one part of a much more complex picture of sport inside the GDR, and to focus exclusively on their use obscures a number of other developments inside the GDR's sport program. Moreover, the outsized attention paid to steroids use also neglects the more important question as to *why* the GDR created such a program in the first place. Steroids were a part of a much larger pastiche of a state-funded and operated programs that increasingly prioritized Olympic sports at the expense of other types of sports. The GDR's status as an Olympic titan as far as medals were concerned, had important international as well as domestic advantages for the ruling SED party. 

Like other dictatorships of the twentieth century, the SED recognized that the Olympics were a major propaganda tool to showcase the health and vitality of the nation. Olympians were to be representatives of the nation, and their physical triumphs stood in for the collective health of the nation, thus building on long entrenched discourses on the physical health of the body being synonymous with the larger polity.  Both Fascist Italy and the Third Reich pioneered the trend of politicized Olympiads, and the Cold War added further impetus to using triumph in sport as a political triumph. 

But even among these contemporaries, the GDR was in a somewhat unique position that made the medal count even more important. German division, which was nominally temporary until a final peace treaty was settled, wrecked havoc with the Olympics. The IOC initially ruled that "Germany" could only have one team, and between 1956-68, Olympians from both Germanies participated in a unified team. This compromise position favored the FRG in many respects as it denuded the publicity of GDR athletic successes and added weight to the FRG's notion that the GDR was a temporary anomaly until a final reunification could take place. The IOC's abandonment of the unified team, which tentatively started in the 1968 games, meant that the GDR could finally compete as its own sovereign state in the 1972 Munich games. These games, held in the GDR's chief ideological competitor, meant that the SED made a deliberate effort to dominate. The timing of the end of the unified team concept was also important. By the late 1960s, it was clear that of the two Germanies, it as the GDR that was the more successful of the two. Although the planned economy had stabilized from the dire days of Ulbricht's *Aufbau Sozialismus* of the 1950s, the GDR was materially much poorer than its Western rival. The state's international standing had also been greatly damaged by the erection of the Berlin Wall, as well as the association of the SED with other Stalinist hardliners within the Warsaw Pact. International sport thus became one arena in which the GDR could actually "win" against the FRG. The SED leadership did recognize this fact and actively championed it by funneling tremendous resources into its Olympic training programs. 

But Olympic-mindedness also had a strong domestic component to it. Beyond the bread and circuses appeal of mass sport, the SED saw sport as a useful tool to shape its domestic population. The USSR provided both a paradigm as well as a rationale for the state to invest money into sports programs. According to Soviet practice, athletics and healthy bodies were barometers of socialism's success via capitalism. The fact that people could devote time to athletics was a sign that the planned economy provided its toilers ample time for leisure and self-improvement. There was a socialist pedagogy to athletics as well, because the team-building nature of athletics helped inculcate class solidarity. Participation in mass sports allegedly helped foster a more healthy population, which would be of utility both in peace and war. The SED imbibed these lessons from the USSR's athletic program and expanded upon it. 

One of the crucial innovations of the GDR's sports program was the *Spartakiaden*, first created in 1965, a series of sports competitions held for GDR children under the auspices of the mass sport collective, *Der Deutsche Turn- und Sportbund* (DTSB) . Named after the Thracian gladiator, the *Spartakiaden* became a nation-wide program to get the GDR's youth involved in Olympic events. These sporting competitions became opportunities for localities to engage in a form of boosterism and the state lavished special attention on the ceremonial and mass mobilizing aspects of these competitions. As the *Spartakiaden* became more regimented, it soon became both a training ground and a scouting opportunity for the GDR's Olympic teams. The mass datasets created by having so many athletes further helped the GDR's state authorities to scientifically pinpoint the physical characteristics of potential Olympians among these children. By 1973,  the DTSB had formally allied with the Ministry of Education to form national evaluation and testing plans to identify potential Olympians among primary school students, and prepare them to into the pipeline for full-time training. As mass events, the  *Spartakiaden* became a vital intersection for the pyramid-like structure of training academies, sport schools, and clubs that had ensconced themselves within the GDR's educational system. *Spartakiaden*  success helped potential Olympic athletes advance up the rungs of this pyramid to where they would become a sporting elite. 

Medal-winning Olympians were to be state heroes within the GDR and the state lavished both praise for them, as well as various special perks. Again, the timing for this process- the late 1960s- was quite important. As memories of the Third Reich and the war faded, the pantheon of socialist heroes like Ernst Thälmann appeared more geriatric and remote figures for the average GDR *Staatsbürger*. The regime did celebrate figures like Che or Lumumba, but there was a dearth of postwar Germans that the SED could be comfortable in elevating to the pantheon of socialist heroes. Stakhanovism was a limited option as its prolonged use engendered a certain cynicism about the planned economy.  Olympians, however, fit into this void quite well. They were to be socialist heroes of a new mold that symbolized the successes of the GDR. State propaganda was not just about the medal count, but also stressed how the winners were exemplars of the GDR's own brand of socialism. The SED not only prioritized beating the FRG, but also its own superpower patron the USSR. 

These massive investments in Olympic gold were not without their costs though. Aside from the health issues associated with steroid abuse, GDR Olympians were under intense pressure to succeed and were under very tight surveillance from the MfS. The scientifically-geared process of identifying and culling out potential Olympians at a very young age worked well for sports like gymnastics or track  &  field, but such technical-scientific approaches tended to fail for more complicated team sports. There was also considerable friction between various power blocs within the GDR over the increasing importance paid to Olympic training. Margot Honecker, as Minister of People's Education, successfully fought against the DTSB efforts to screen for gymnasts and figure skaters among kindergartners as an unwelcome diversion for youth education. 

The Olympic-mindedness of the SED also was a source for increasing discontent among the wider GDR population. The SED's 1969 *Leistungssportbeschluss* (Resolution on Achievement Sports) had already decreed that international sporting competitions would receive state priority for funding. This meant that in the stalled planned economy, resources for equipment and facilities for non-Olympian sports grew shorter. Thus while the GDR became a powerhouse in some Olympic events, its popular domestic sporting scene became quite anemic. By the 1980s, local facilities were often dilapidated save for a few special clubs that enjoyed state patronage. These tensions boiled over in the GDR football scene, with regional rivalries becoming quite sharp, especially between Saxony and Berlin when the MfS-backed Dynamo club ordered Dresden's best players to move to Berlin in 1954. Dynamo became one of villains in GDR football circles with rumors that the MfS pressured referees and used other unsavory tactics to ensure it won its matches. Far from encouraging socialist harmony, non-Olympic sport was doing the opposite by the 1980s. 


**I කොටස** 1960 දශකයේ අග භාගයේ සිට 1988 දක්වා ඔලිම්පික් උළෙලේ GDR හි සියලු සාර්ථකත්වයන් රාජ්‍යයේ ඇනොබලික් ස්ටෙරොයිඩ් සහ අනෙකුත් කාර්ය සාධනය වැඩි දියුණු කරන ඖෂධ භාවිතය දක්වා අඩු කිරීමට ඉතා පෙළඹේ. මෙම ද්‍රව්‍ය සඳහා GDR හි වැඩසටහන තරමක් විශාල සහ සැලකිය යුතු විය. අනෙකුත් ඔලිම්පික් කණ්ඩායම් එවැනි ද්‍රව්‍ය භාවිතා කළද, GDR හි වැඩසටහන ඔවුන්ගේ සංවර්ධනය සඳහා යොමු කරන ලද පළල සහ සෘජු රාජ්‍ය සම්පත් යන දෙකින්ම අනෙක් භාවිතය අභිබවා ගියේය. නමුත් ස්ටෙරොයිඩ් සහ ඒ හා සමාන ඒවා GDR තුළ ක්‍රීඩාවේ වඩාත් සංකීර්ණ චිත්‍රයක එක් කොටසක් පමණක් වන අතර, ඒවායේ භාවිතය කෙරෙහි පමණක් අවධානය යොමු කිරීම GDR හි ක්‍රීඩා වැඩසටහන තුළ ඇති වෙනත් වර්ධනයන් ගණනාවක් අපැහැදිලි කරයි. එපමනක් නොව, ස්ටෙරොයිඩ් භාවිතය කෙරෙහි දක්වන ලද විශාල අවධානය GDR විසින් එවැනි වැඩසටහනක් මුලින්ම නිර්මාණය කළේ *ඇයි* යන වඩාත් වැදගත් ප්‍රශ්නය ද නොසලකා හරියි. ස්ටෙරොයිඩ් යනු වෙනත් ආකාරයේ ක්‍රීඩා වල වියදමින් ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා වලට වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රමුඛත්වය දුන් රාජ්‍ය අරමුදල් සහ ක්‍රියාත්මක කරන ලද වැඩසටහන් වල විශාල පැස්ටීච් එකක කොටසකි. ඔලිම්පික් ටයිටන් ලෙස ජීඩීආර්ගේ තත්ත්වය පදක්කම් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, පාලක SED පක්ෂයට වැදගත් ජාත්‍යන්තර මෙන්ම දේශීය වාසි තිබුණි. විසිවන සියවසේ අනෙකුත් ආඥාදායකත්වයන් මෙන්, ඔලිම්පික් උළෙල ජාතියේ සෞඛ්‍යය හා ජීව ගුණය ප්‍රදර්ශනය කිරීමට ප්‍රධාන ප්‍රචාරක මෙවලමක් බව SED හඳුනා ගත්තේය. ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයින් ජාතියේ නියෝජිතයන් විය යුතු අතර, ඔවුන්ගේ ශාරීරික ජයග්‍රහණ ජාතියේ සාමූහික සෞඛ්‍යය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි අතර, එමගින් ශරීරයේ ශාරීරික සෞඛ්‍යය පිළිබඳ දීර්ඝ කථිකාවක් ගොඩනැංවූයේ විශාල රාජ්‍යත්වයට සමාන වේ. ෆැසිස්ට් ඉතාලිය සහ තුන්වන රයික් යන දෙකම දේශපාලනීකරණය වූ ඔලිම්පියාඩ් වල ප්‍රවණතාවයට පුරෝගාමී වූ අතර, සීතල යුද්ධය දේශපාලන ජයග්‍රහණයක් ලෙස ක්‍රීඩාවේ ජයග්‍රහණය භාවිතා කිරීමට තවත් තල්ලුවක් එක් කළේය. නමුත් මෙම සමකාලීනයන් අතර පවා, GDR පදක්කම් ගණන වඩාත් වැදගත් කළ තරමක් අද්විතීය ස්ථානයක සිටියේය. අවසාන සාම ගිවිසුමක් විසඳන තෙක් නාමිකව තාවකාලික වූ ජර්මානු බෙදීම ඔලිම්පික් සමඟ විනාශකාරී විය. IOC මුලදී &quot;ජර්මනියට&quot; සිටිය හැක්කේ එක් කණ්ඩායමක් පමණක් බව තීරණය කළ අතර 1956-68 අතර ජර්මනියේ ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයින් ඒකාබද්ධ කණ්ඩායමකට සහභාගී විය. GDR මලල ක්‍රීඩා ජයග්‍රහණ පිළිබඳ ප්‍රසිද්ධිය ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර, අවසාන නැවත එකමුතු කිරීමක් සිදු වන තෙක් GDR තාවකාලික විෂමතාවයක් බවට FRG හි අදහසට බරක් එක් කළ නිසා මෙම සම්මුති ආස්ථානය බොහෝ පැතිවලින් FRG වෙත අනුග්‍රහය දක්වා ඇත. IOC විසින් 1968 තරඟවලදී තාවකාලිකව ආරම්භ කරන ලද ඒකාබද්ධ කණ්ඩායම අත්හැර දැමීමෙන් අදහස් වූයේ GDR හට අවසානයේ 1972 මියුනිච් තරඟ වලදී තමන්ගේම ස්වෛරී රාජ්‍යයක් ලෙස තරඟ කළ හැකි බවයි. GDR හි ප්‍රධාන දෘෂ්ටිවාදාත්මක තරඟකරුවා තුළ පවත්වන ලද මෙම ක්‍රීඩා වලින් අදහස් වූයේ SED ආධිපත්‍යය දැරීමට හිතාමතා උත්සාහයක් ගත් බවයි. ඒකාබද්ධ කණ්ඩායම් සංකල්පය අවසන් වූ කාලය ද වැදගත් විය. 1960 ගණන්වල අග භාගය වන විට, ජර්මනිය දෙකෙන් GDR ලෙස එය වඩාත් සාර්ථක වූ බව පැහැදිලි විය. 1950 ගනන්වල Ulbricht ගේ *Aufbau Sozialismus* හි දරුණු දිනවල සිට සැලසුම් කළ ආර්ථිකය ස්ථාවර වී තිබුණද, GDR එහි බටහිර ප්‍රතිවාදියාට වඩා ද්‍රව්‍යමය වශයෙන් බෙහෙවින් දුප්පත් විය. බර්ලින් තාප්පය ඉදිකිරීමෙන් මෙන්ම, වෝර්සෝ ගිවිසුම තුල අනෙකුත් ස්ටැලින්වාදී දැඩි මතධාරීන් සමග SED සම්බන්ධ වීමෙන් රාජ්‍යයේ ජාත්‍යන්තර ස්ථාවරය ද විශාල ලෙස හානි වී තිබුණි. ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩාව මේ අනුව GDR හට FRG ට එරෙහිව &quot;ජයග්‍රහණය&quot; කළ හැකි එක් ක්ෂේත්‍රයක් බවට පත් විය. SED නායකත්වය මෙම සත්‍යය හඳුනාගෙන එහි ඔලිම්පික් පුහුණු වැඩසටහන් සඳහා අතිවිශාල සම්පත් යෙදවීමෙන් ක්‍රියාශීලීව එය මෙහෙයවීය. නමුත් ඔලිම්පික් මානසිකත්වය එයට ප්‍රබල දේශීය සංරචකයක් ද තිබුණි. මහා ක්‍රීඩාවේ පාන් සහ සර්කස් ආයාචනයෙන් ඔබ්බට, SED තම ගෘහස්ථ ජනගහනය හැඩගස්වා ගැනීමට ප්‍රයෝජනවත් මෙවලමක් ලෙස ක්‍රීඩාව දුටුවේය. සෝවියට් සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුව විසින් රාජ්‍යයට ක්‍රීඩා වැඩසටහන් සඳහා මුදල් ආයෝජනය කිරීමට සුසමාදර්ශයක් මෙන්ම තාර්කිකත්වයක් ද ලබා දුන්නේය. සෝවියට් භාවිතයට අනුව, මලල ක්‍රීඩා සහ සෞඛ්‍ය සම්පන්න ශරීර ධනවාදය හරහා සමාජවාදයේ සාර්ථකත්වයේ පරාමිතිය විය. මිනිසුන්ට මලල ක්‍රීඩා සඳහා කාලය කැප කළ හැකි වීම, සැලසුම් කළ ආර්ථිකය සිය ශ්‍රමිකයන්ට විවේකය සහ ස්වයං දියුණුව සඳහා ප්‍රමාණවත් කාලයක් ලබා දුන් බවට ලකුණක් විය. මලල ක්‍රීඩාවේ කණ්ඩායම් ගොඩනැගීමේ ස්වභාවය පන්ති සහයෝගීතාවය ඇති කිරීමට ඉවහල් වූ නිසා මලල ක්‍රීඩාවටද සමාජවාදී අධ්‍යාපනයක් තිබුණි. සමූහ ක්‍රීඩා වලට සහභාගී වීම වඩාත් සෞඛ්‍ය සම්පන්න ජනගහනයක් ඇති කිරීමට උපකාරී වූ බව කියනු ලැබේ, එය සාමය සහ යුද්ධය යන දෙකටම ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇත. SED සෝවියට් සංගමයේ මලල ක්‍රීඩා වැඩසටහනෙන් මෙම පාඩම් උකහා ගත් අතර එය පුළුල් කළේය. GDR හි ක්‍රීඩා වැඩසටහනේ තීරණාත්මක නවෝත්පාදනයක් වූයේ 1965 දී ප්‍රථම වරට නිර්මාණය කරන ලද *Spartakiaden*, මහා ක්‍රීඩා සාමූහිකයක් වන *Der Deutsche Turn-und Sportbund* (DTSB) හි අනුග්‍රහය යටතේ GDR ළමුන් සඳහා පවත්වන ලද ක්‍රීඩා තරඟ මාලාවකි. . Thracian gladiator නමින් නම් කරන ලද, *Spartakiaden* GDR හි තරුණයින් ඔලිම්පික් ඉසව්වලට සම්බන්ධ කර ගැනීමේ ජාතික වැඩසටහනක් බවට පත් විය. මෙම ක්‍රීඩා තරඟ ප්‍රදේශයට යම් ආකාරයක බූස්ටරවාදයක නියැලීමේ අවස්ථා බවට පත් වූ අතර මෙම තරඟවල උත්සව සහ මහජන බලමුලු ගැන්වීමේ අංශ කෙරෙහි රජය විශේෂ අවධානයක් යොමු කළේය. *Spartakiaden* වඩාත් රෙජිමේන්තු බවට පත් වූ විට, එය ඉක්මනින්ම GDR හි ඔලිම්පික් කණ්ඩායම් සඳහා පුහුණු පිටියක් සහ බාලදක්ෂ අවස්ථාවක් බවට පත් විය. බොහෝ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් සිටීමෙන් නිර්මාණය කරන ලද ස්කන්ධ දත්ත කට්ටල මෙම ළමුන් අතර විභව ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයින්ගේ භෞතික ලක්ෂණ විද්‍යාත්මකව හඳුනා ගැනීමට GDR හි රාජ්‍ය බලධාරීන්ට තවදුරටත් උපකාර විය. 1973 වන විට, ප්‍රාථමික පාසල් සිසුන් අතර විභව ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයින් හඳුනා ගැනීමට සහ ඔවුන් පූර්ණ කාලීන පුහුණුව සඳහා නල මාර්ගයට සූදානම් කිරීමට ජාතික ඇගයීම් සහ පරීක්ෂණ සැලසුම් සැකසීමට DTSB අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය සමඟ විධිමත් ලෙස සන්ධානගත විය. මහා සිදුවීම් ලෙස, *Spartakiaden* පිරමීඩ වැනි ව්‍යුහයේ පුහුණු ඇකඩමි, ක්‍රීඩා පාසල් සහ GDR හි අධ්‍යාපන ක්‍රමය තුළ තමන්ව ආවරණය කර ගත් සමාජ ශාලා සඳහා අත්‍යවශ්‍ය මංසන්ධියක් බවට පත් විය. *Spartakiaden* සාර්ථකත්වය ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයින්ට මෙම පිරමීඩයේ පඩිපෙළ ඉහළට ඔවුන් ක්‍රීඩා ප්‍රභූවක් බවට පත් කිරීමට උපකාරී විය. පදක්කම්ලාභී ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයින් GDR තුළ රාජ්‍ය වීරයන් වීමට නියමිතව තිබූ අතර රාජ්‍යය ඔවුන් වෙනුවෙන් ප්‍රශංසාව මෙන්ම විවිධ විශේෂ වරප්‍රසාද ද පිරිනමන ලදී. නැවතත්, මෙම ක්රියාවලිය සඳහා කාලය - 1960 ගණන්වල අගභාගය - ඉතා වැදගත් විය. තුන්වන රයික් සහ යුද්ධය පිළිබඳ මතකයන් මැකී යද්දී, අර්නස්ට් තල්මන් වැනි සමාජවාදී වීරයන්ගේ තොරණ සාමාන්‍ය GDR *Staatsbürger* සඳහා වඩාත් වයෝවෘද්ධ හා දුරස්ථ චරිත ලෙස පෙනී සිටියේය. පාලන තන්ත්‍රය චේ හෝ ලුමුම්බා වැනි චරිත සැමරූ නමුත් සමාජවාදී වීරයන්ගේ තොරණට ඔසවා තැබීමට SED පහසු විය හැකි පශ්චාත් යුධ ජර්මානුවන්ගේ හිඟයක් විය. Stakhanovism සීමිත විකල්පයක් වූයේ එහි දිගුකාලීන භාවිතය සැලසුම්ගත ආර්ථිකය පිළිබඳව යම් නරුමත්වයක් ජනිත කළ බැවිනි. කෙසේ වෙතත්, ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයින් මෙම රික්තයට හොඳින් ගැලපේ. ඔවුන් GDR හි සාර්ථකත්වයන් සංකේතවත් කරන නව අච්චුවක සමාජවාදී වීරයන් විය යුතු විය. රාජ්‍ය ප්‍රචාරණය හුදෙක් පදක්කම් ගණන ගැන පමණක් නොව, ජයග්‍රාහකයින් GDR හි ම සමාජවාදයේ සන්නාමයේ ආදර්ශයන් වූ ආකාරය ද අවධාරණය කළේය. SED FRG පරාජය කිරීමට ප්‍රමුඛත්වය දුන්නා පමණක් නොව, තමන්ගේම සුපිරි බලවතා වන සෝවියට් සංගමය ද පරාජය කළේය. ඔලිම්පික් රන් සඳහා වූ මෙම දැවැන්ත ආයෝජන ඔවුන්ගේ පිරිවැය නොමැතිව නොවේ. ස්ටෙරොයිඩ් අපයෝජනය හා සම්බන්ධ සෞඛ්‍ය ගැටලු හැරුණු විට, GDR ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයින් සාර්ථක වීමට දැඩි පීඩනයකට ලක්ව සිටි අතර MfS වෙතින් ඉතා දැඩි නිරීක්‍ෂණයකට ලක් විය. ඉතා තරුණ වයසේදී ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයින් හඳුනාගැනීමේ සහ ඉවත් කිරීමේ විද්‍යාත්මකව සකස් කරන ලද ක්‍රියාවලිය ජිම්නාස්ටික් හෝ ධාවන පථ සහ පිටිය වැනි ක්‍රීඩා සඳහා හොඳින් ක්‍රියාත්මක වූ නමුත් එවැනි තාක්ෂණික-විද්‍යාත්මක ප්‍රවේශයන් වඩාත් සංකීර්ණ කණ්ඩායම් ක්‍රීඩා සඳහා අසාර්ථක වීමට නැඹුරු විය. ඔලිම්පික් පුහුණුව සඳහා ගෙවන වැඩිවන වැදගත්කම සම්බන්ධයෙන් GDR තුළ විවිධ බල කණ්ඩායම් අතර ද සැලකිය යුතු ඝර්ෂණයක් ඇති විය. තරුණ අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයා ලෙස Margot Honecker, තරුණ අධ්‍යාපනය සඳහා අකැමැති හැරවීමක් ලෙස බාලාංශ ක්‍රීඩකයින් අතර ජිම්නාස්ටික් ක්‍රීඩකයින් සහ ෆිගර් ස්කේටර් සඳහා තිරගත කිරීමට DTSB දරන උත්සාහයට එරෙහිව සාර්ථකව සටන් කළේය. SED හි ඔලිම්පික් මනස පුළුල් GDR ජනගහනය අතර අතෘප්තිය වැඩි කිරීමට මූලාශ්‍රයක් විය. SED හි 1969 *Leistungssportbeschluss* (ජයග්‍රහණ ක්‍රීඩා පිළිබඳ යෝජනාව) දැනටමත් ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩා තරඟ සඳහා අරමුදල් සඳහා රාජ්‍ය ප්‍රමුඛතාවය ලැබෙන බවට නියෝග කර තිබුණි. මෙයින් අදහස් කළේ ඇනහිට ඇති සැලසුම්ගත ආර්ථිකය තුළ ඔලිම්පික් නොවන ක්‍රීඩා සඳහා උපකරණ සහ පහසුකම් සඳහා ඇති සම්පත් කෙටි වූ බවයි. මේ අනුව GDR සමහර ඔලිම්පික් ඉසව්වල බලාගාරයක් බවට පත් වූ අතර, එහි ජනප්‍රිය ගෘහස්ථ ක්‍රීඩා දර්ශනය තරමක් රක්තහීනතාවයට පත්විය. 1980 ගණන් වන විට, රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලැබූ විශේෂ සමාජ ශාලා කිහිපයක් හැර දේශීය පහසුකම් බොහෝ විට අබලන් විය. මෙම ආතතීන් GDR පාපන්දු ක්‍ෂේත්‍රය තුළ උග්‍ර විය, කලාපීය එදිරිවාදිකම් තරමක් තියුණු විය, විශේෂයෙන් සැක්සොනි සහ බර්ලින් අතර MfS පිටුබලය සහිත ඩයිනමෝ සමාජය 1954 දී ඩ්‍රෙස්ඩන්ගේ හොඳම ක්‍රීඩකයින්ට බර්ලිනයට යාමට නියෝග කළ විට. MfS විනිසුරුවන්ට බලපෑම් කළ බවට කටකතා පැතිර ගිය අතර එය තම තරඟ ජයග්‍රහණය කිරීම සහතික කිරීම සඳහා වෙනත් නුසුදුසු උපක්‍රම භාවිතා කළේය. සමාජවාදී සංහිඳියාව දිරිගැන්වීම වෙනුවට ඔලිම්පික් නොවන ක්‍රීඩාව 1980 ගණන් වන විට එහි ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙය කරමින් සිටියේය. 

