Inhaling pure oxygen would theoretically increase the rate at which your body could produce energy. However this is dependant on there not being any metabolic bottlenecks that exist so that the extra oxygen delivered to the muscle tissue is utilised in generating ATP. Your breathing rate will be relatively unaffected as your body has no way of monitoring O2 levels, only CO2 levels which would only change if the metabolic rate changed. 

So assuming there are no metabolic bottlenecks (eg. enzymes in glycolysis or beta-oxidation of fatty acids) that are limiting the rate of ATP production then the extra O2 would allow for longer muscle contractions before failing. Whether this translates into a longer workout would be more about efficiency of fat metabolism, phosphocreatine levels and glycogen levels in the muscles and liver, as these will determine how long energy can be synthesised. For reference you only get a few seconds of high intensity muscle contraction before your muscles run out of energy and must make more. 
පිරිසිදු ඔක්සිජන් ආශ්වාස කිරීම ඔබේ ශරීරයට ශක්තිය නිපදවිය හැකි වේගය න්‍යායාත්මකව වැඩි කරයි. කෙසේ වෙතත්, මෙය රඳා පවතින්නේ පරිවෘත්තීය බාධාවක් නොමැති වීම මත වන අතර එමඟින් මාංශ පේශි පටක වෙත ලබා දෙන අමතර ඔක්සිජන් ATP ජනනය කිරීමේදී භාවිතා වේ. ඔබේ ශරීරයට O2 මට්ටම් නිරීක්ෂණය කිරීමට ක්‍රමයක් නොමැති බැවින් ඔබේ හුස්ම ගැනීමේ වේගය සාපේක්ෂව බලපාන්නේ නැත, පරිවෘත්තීය වේගය වෙනස් වුවහොත් පමණක් වෙනස් වන CO2 මට්ටම් පමණි. එබැවින් ATP නිෂ්පාදනයේ වේගය සීමා කරන පරිවෘත්තීය බාධා (උදා. ග්ලයිකොලිසිස් වල එන්සයිම හෝ මේද අම්ල බීටා-ඔක්සිකරණය) නොමැති බව උපකල්පනය කළහොත් අමතර O2 අසාර්ථක වීමට පෙර දිගු මාංශ පේශි හැකිලීමට ඉඩ සලසයි. මෙය දිගු ව්‍යායාමයක් බවට පරිවර්තනය වේද යන්න මේද පරිවෘත්තීය කාර්යක්ෂමතාව, ෆොස්ෆොක්‍රේටීන් මට්ටම් සහ මාංශ පේශිවල සහ අක්මාවේ ග්ලයිකෝජන් මට්ටම් පිළිබඳව වැඩි යමක් වනු ඇත, මන්ද මේවායින් කොපමණ කාලයක් ශක්තිය සංස්ලේෂණය කළ හැකිද යන්න තීරණය කරනු ඇත. යොමුව සඳහා, ඔබේ මාංශ පේශිවල ශක්තිය අවසන් වීමට පෙර ඔබට තත්පර කිහිපයක් ඉහළ තීව්‍රතාවයකින් යුත් මාංශ පේශි හැකිලීමක් ලැබෙනු ඇති අතර තවත් වැඩි කළ යුතුය. 