I recently read a great overview of US riots-- Paul gilje's "rioting in America". He identifies many, many riots that achieved their goals, from the 17th c to the present.

American rioting, he argues, has strong roots in the medieval English system of collective violence by the plebeians, which was generally considered an acceptable form of expressing grievances because the patricians were understood as playing a paternalistic role, and therefore allowed their "children" to act out, and then made economic or political adjustments to make the people happy. Other successful riots regulated moral behavior in communities. All of these practices were continued in colonial America, frequently with success.

I think it should be pointed out here that Gilje, like many others who've written on the topic, emphasizes the fact that the term "riot" is usually a very loaded word that is often only applied to people the speaker does not feel have legitimate justification for their actions, and frequently incorrectly assumes that it does not have a strong organized element. He defines riot as "extralegal collective violence" and does not draw a sharp distinction between riots and rebellions or mob-based vigilante violence. So, for Gilje, other examples of "successful" riots in American history are the hundreds of mob lynchings of blacks in the American South, whose ultimate purpose was to terrorize and oppress African Americans.

EDIT I think it's also important to highlight gilje's argument that in the 20th c rioting, especially in urban ghettos, became MUCH LESS violent towards people, but more diffuse and destructive of property--being more of a venting of frustrations with a social and economic system that is  far more depersonalized than that which existed previously, and this has led to a lesser ability to create change in the way many 17th and 18th century riots--which were often very unorganized themselves--were able to.
මම මෑතකදී එක්සත් ජනපද කැරලි පිළිබඳ විශිෂ්ට දළ විශ්ලේෂණයක් කියෙව්වා -- Paul gilje ගේ &quot;ඇමරිකාවේ කැරලි&quot;. 17 වැනි සියවසේ සිට මේ දක්වා ඔවුන්ගේ අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගත් බොහෝ කැරලි ඔහු හඳුනා ගනී. ඇමරිකානු කැරලි, මධ්‍යතන යුගයේ ඉංග්‍රීසි ප්ලෙබියන්වරුන්ගේ සාමූහික ප්‍රචණ්ඩත්වයේ ප්‍රබල මූලයන් ඇති බව ඔහු තර්ක කරයි, එය සාමාන්‍යයෙන් දුක්ගැනවිලි ප්‍රකාශ කිරීමේ පිළිගත හැකි ක්‍රමයක් ලෙස සලකනු ලැබුවේ පීතෘවාදී භූමිකාවක් ඉටු කරන බව වටහා ගත් නිසා සහ ඔවුන්ගේ &quot;දරුවන්ට&quot; ඉඩ දුන් බැවිනි. ක්‍රියා කර, පසුව ජනතාව සතුටු කිරීම සඳහා ආර්ථික හෝ දේශපාලන ගැලපීම් සිදු කළේය. අනෙකුත් සාර්ථක කැරලි ප්‍රජාවන් තුළ සදාචාරාත්මක හැසිරීම් නියාමනය කරන ලදී. මෙම පරිචයන් සියල්ලම යටත් විජිත ඇමරිකාවේ, බොහෝ විට සාර්ථක විය. මෙම මාතෘකාව පිළිබඳ ලියා ඇති බොහෝ අය මෙන් ගිල්ජේ ද අවධාරණය කරන්නේ &quot;කැරලි&quot; යන යෙදුම සාමාන්‍යයෙන් බොහෝ විට කථිකයාට නොදැනෙන පුද්ගලයින්ට පමණක් අදාළ වන ඉතා බර වූ වචනයක් බව මෙහි දී පෙන්වා දිය යුතු යැයි මම සිතමි. ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් සඳහා නීත්‍යානුකූල යුක්තිසහගත කිරීම සහ එයට ශක්තිමත් සංවිධානාත්මක අංගයක් නොමැති බව නිතර වැරදි ලෙස උපකල්පනය කරයි. ඔහු කැරලි කෝලාහලය &quot;අතිරේක සාමූහික ප්‍රචණ්ඩත්වය&quot; ලෙස නිර්වචනය කරන අතර කැරලි සහ කැරලි හෝ මැර කණ්ඩායම් මත පදනම් වූ සුපරීක්ෂාකාරී ප්‍රචණ්ඩත්වය අතර තියුණු වෙනසක් නොදක්වයි. එබැවින්, ගිල්ජේ සඳහා, ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ &quot;සාර්ථක&quot; කැරලි සඳහා වෙනත් උදාහරණ වන්නේ, අප්‍රිකානු ඇමරිකානුවන් භීතියට පත් කිරීම සහ පීඩාවට පත් කිරීම ඔවුන්ගේ අවසාන අරමුණ වූ ඇමරිකානු දකුණේ කළු ජාතිකයින් සිය ගණනක් මැර කල්ලි ඝාතනය කිරීමයි. සංස්කරණය කරන්න, 20 වැනි සියවසේ කැරලි කෝලාහල, විශේෂයෙන්ම නාගරික ගෙටෝස්වල මිනිසුන් කෙරෙහි ප්‍රචණ්ඩකාරී ක්‍රියා අඩුවෙන් සිදු වූ නමුත්, වඩාත් විසිරුණු සහ දේපළ විනාශ කරන බවට ගිල්ජේගේ තර්කය ඉස්මතු කිරීම වැදගත් යැයි මම සිතමි. කලින් පැවති පද්ධතියට වඩා පුද්ගලීකරණය වූ පද්ධතියක් වන අතර, මෙය බොහෝ විට ඉතා අසංවිධානාත්මකව පැවති 17 වන සහ 18 වන සියවස්වල බොහෝ කැරලි වල වෙනස්කම් ඇති කිරීමට අඩු හැකියාවක් ඇති කිරීමට හේතු වී ඇත.