Someone who knows how to use a quill can use it pretty skillfully, and if it's kept in good condition and properly blotted, it won't drip. A manuscript written by a skilled scribe usually looks pretty clean. Of course, we might expect to see different things depending on the type of manuscript. Something like the Ostromir Gospels, a luxury item created for a mayor of Novgorod, is going to look much cleaner than a book of homilies for personal use in a monastery or home. We have a ton of clean-looking manuscripts written in uncial or semi-uncial.

That said, I think there's to the idea that cursive script required something like a quill to happen, but the reverse (a quill requires cursive) is definitely not true. Cursive, at least in the (East) Slavic regions, seems to have grown as a time/space-saving device. *Skoropis'* 'quick-writing' developed over the course of the 15th-19th centuries, and you need a bit of specialist training to actually read it. You can see a table of [letter-forms from the 18th century here](_URL_1_). The left-most forms are (usually) the most uncial or semi-uncial ones, and then they sort of go from there to become progressively less-recognizable. Special letter forms developed for certain positions in a word or on the line. [Here's an image](_URL_0_) of 17th century *skoropis'* in use. The script was mostly about saving time and space. In certain contexts, things get even more difficult to read, especially when the people writing the records are the only ones who expect to be reading them.
කුයිල් එකක් පාවිච්චි කරන්න දන්න කෙනෙක්ට ඒක හරිම දක්ෂ විදියට පාවිච්චි කරන්න පුළුවන්, ඒක හොඳ තත්ත්‍වයේ තියාගෙන, හරියට මකුණොත්, කටින් වහින්නේ නැහැ. දක්ෂ ලේඛකයෙකු විසින් ලියන ලද අත්පිටපතක් සාමාන්‍යයෙන් ඉතා පිරිසිදු ලෙස පෙනේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, අපි අත්පිටපත් වර්ගය අනුව විවිධ දේවල් දැකීමට අපේක්ෂා කළ හැකිය. Ostromir Gospels වැනි දෙයක්, Novgorod හි නගරාධිපතිවරයෙකු සඳහා නිර්මාණය කරන ලද සුඛෝපභෝගී භාණ්ඩයක්, ආරාමයක හෝ නිවසක පුද්ගලික භාවිතය සඳහා වූ ධර්ම දේශනා පොතකට වඩා පිරිසිදු ලෙස පෙනෙනු ඇත. අපි ළඟ uncial හෝ semi-uncial ලෙස ලියා ඇති පිරිසිදු පෙනුමැති අත්පිටපත් ටොන් ගණනක් ඇත. ඒ කිව්වේ, මම හිතන්නේ cursive script එකට quill එකක් වගේ දෙයක් සිද්ධ වෙන්න ඕනේ කියන අදහස තියෙනවා, නමුත් ප්‍රතිලෝම (quill එකකට cursive අවශ්‍යයි) අනිවාර්යයෙන්ම ඇත්ත නෙවෙයි. කර්සිව්, අවම වශයෙන් (නැගෙනහිර) ස්ලාවික් කලාපවල, කාලය/අවකාශ ඉතිරි කිරීමේ උපකරණයක් ලෙස වර්ධනය වී ඇති බව පෙනේ. *Skoropis&#39;* &#39;ඉක්මන් ලිවීම&#39; 15-19 වැනි සියවස් කාලය තුළ වර්ධනය වූ අතර, ඇත්ත වශයෙන්ම එය කියවීමට ඔබට විශේෂඥ පුහුණුවක් අවශ්‍ය වේ. ඔබට මෙහි [18 වැනි සියවසේ අකුරු-ආකාර] වගුවක් දැකිය හැක.(_URL_1_). වාම-බොහෝ ආකාර (සාමාන්‍යයෙන්) වඩාත්ම අශික්ෂිත හෝ අර්ධ-අන්සියල් ඒවා වන අතර, පසුව ඒවා ක්‍රමානුකූලව අඩු-හඳුනාගත හැකි බවට පත් වීමට එතැනින් ගමන් කරයි. වචනයක හෝ රේඛාවේ ඇතැම් ස්ථාන සඳහා විශේෂ අකුරු ආකෘති සකස් කර ඇත. [මෙන්න රූපයක්](_URL_0_) 17වන සියවසේ *skoropis&#39;* භාවිතයේ ඇත. පිටපත බොහෝ දුරට කාලය සහ ඉඩ ඉතිරි කර ගැනීමයි. ඇතැම් සන්දර්භයන් තුළ, දේවල් කියවීමට වඩාත් අපහසු වේ, විශේෂයෙන් වාර්තා ලියන පුද්ගලයින් ඒවා කියවීමට අපේක්ෂා කරන අය පමණි.