Structured programming was invented in the 1950's as people started writing the first programs that were thousands of lines long. It basically means to organize your program into pieces and use functions and loops, rather than "go to".

Object-oriented programming was invented in the 1970's as people started writing the first programs that were millions of lines long. The idea is to encapsulate both pieces of data, and the code that operates on that data, together.

One of the most important things to understand is that neither structured programming or object-oriented programming make it possible for computer programs to do anything they couldn't do before. Rather, they're tools to allow programmers to work with larger and more complex programs without getting hopelessly lost trying to understand it all at once.

Neither of these are new or controversial ideas anymore. They're taught in the very first introductory programming class at every university and in one of the first few chapters of virtually every book on programming.

ව්‍යුහගත ක්‍රමලේඛනය 1950 ගණන්වල සොයා ගන්නා ලද්දේ මිනිසුන් පේළි දහස් ගණනක් දිග පළමු වැඩසටහන් ලිවීමට පටන් ගත් බැවිනි. එය මූලික වශයෙන් අදහස් කරන්නේ ඔබේ වැඩසටහන කෑලි වලට සංවිධානය කිරීම සහ &quot;යන්න&quot; වෙනුවට කාර්යයන් සහ ලූප භාවිතා කිරීමයි. 1970 දශකයේ දී වස්තු-නැඹුරු ක්‍රමලේඛනය සොයා ගන්නා ලද්දේ මිනිසුන් මිලියන ගණනක් දිගු රේඛා ලිවීමට පටන් ගත් බැවිනි. අදහස වන්නේ දත්ත කොටස් සහ එම දත්ත මත ක්‍රියාත්මක වන කේතය යන දෙකම එකට එකතු කිරීමයි. තේරුම් ගත යුතු වැදගත්ම කරුණක් නම්, ව්‍යුහගත ක්‍රමලේඛනය හෝ වස්තු-නැඹුරු ක්‍රමලේඛනය පරිගණක වැඩසටහන් වලට පෙර කළ නොහැකි දෙයක් කිරීමට ඉඩ නොදෙන බවයි. ඒ වෙනුවට, ඒවා ක්‍රමලේඛකයින්ට එකවර තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කිරීමෙන් බලාපොරොත්තු රහිතව අහිමි නොවී විශාල හා වඩා සංකීර්ණ වැඩසටහන් සමඟ වැඩ කිරීමට ඉඩ සලසන මෙවලම් වේ. මේ කිසිවක් තවදුරටත් නව හෝ මතභේදාත්මක අදහස් නොවේ. ඔවුන් සෑම විශ්ව විද්‍යාලයකම පළමු හඳුන්වාදීමේ ක්‍රමලේඛන පන්තියේ සහ වැඩසටහන්කරණය පිළිබඳ සෑම පොතකම පාහේ පළමු පරිච්ඡේද කිහිපයෙන් එකක උගන්වනු ලැබේ.
