There's a few minor and debatable examples here and there; when Uganda invaded Tanzania in 1979, the Ugandans had an edge in terms of overall materiel, but were eventually ousted from Tanzanian territory after a counter-attack. The war was a short one, and the Tanzanians had great political allies plus a sympathetic 'hostile' civilian populace during their counter-offensive.

Another example, perhaps, can be found in the 1904-05 Russo-Japanese war. Technologically, the Japanese were more or less on par, due to a combination of local industry and import purchase, with their Russian foes and Western political allies, however, in most engagements, the Japanese were outnumbered and usually had inferior numbers of artillery pieces to the Russian foe. Yet they won; most put this towards a degree of overall skill and cunning versus relative Russian ineptness. Again, the war was relatively short, and the struggle was not to annihilation of a regime or state. 

Its true that the longer the war lasts, the more pronounced the ability to replenish losses becomes a dominant factor - be they human or material losses. Most examples one will find tend to be between nations of approaching technological parity, if not production parity, and the victorious if less industrialized party will generally win with a series of knockout blows (as the Japanese did indeed [try to do](_URL_0_) during WWII). Will to fight has a lot to do with it as well, if I could hazard a theory. 
එහෙන් මෙහෙන් සුළු හා විවාදාත්මක උදාහරණ කිහිපයක් තිබේ; 1979 දී උගන්ඩාව ටැන්සානියාව ආක්‍රමණය කරන විට, සමස්ත ද්‍රව්‍යමය වශයෙන් උගන්ඩාවේ වාසියක් තිබූ නමුත්, අවසානයේදී ප්‍රති-ප්‍රහාරයකින් පසුව ටැන්සානියානු භූමියෙන් නෙරපා හරින ලදී. යුද්ධය කෙටි එකක් වූ අතර, ටැන්සානියානුවන්ට ඔවුන්ගේ ප්‍රති-ප්‍රහාර අතරතුර මහා දේශපාලන සගයන් සහ සානුකම්පිත &#39;සතුරු&#39; සිවිල් ජනතාවක් සිටියහ. තවත් උදාහරණයක්, සමහර විට, 1904-05 රුසෝ-ජපන් යුද්ධයෙන් සොයාගත හැකිය. තාක්‍ෂණිකව, ජපන් ජාතිකයින් ඔවුන්ගේ රුසියානු සතුරන් සහ බටහිර දේශපාලන සගයන් සමඟ දේශීය කර්මාන්ත සහ ආනයන මිලදී ගැනීම් වල එකතුවක් හේතුවෙන් අඩු වැඩි වශයෙන් සමාන විය, කෙසේ වෙතත්, බොහෝ ක්‍රියාකාරකම් වලදී, ජපන් ජාතිකයින් සංඛ්‍යාව ඉක්මවා ගිය අතර සාමාන්‍යයෙන් කාලතුවක්කු ප්‍රමාණය අඩු සංඛ්‍යාවක් තිබුණි. රුසියානු සතුරා. එහෙත් ඔවුන් දිනුවා; බොහෝ දෙනා මෙය සාපේක්ෂ රුසියානු අකාර්යක්ෂමතාවයට එරෙහිව සමස්ත දක්ෂතාවයේ සහ කපටිකමේ තරමකට යොමු කරති. නැවතත්, යුද්ධය සාපේක්ෂව කෙටි වූ අතර අරගලය වූයේ පාලන තන්ත්‍රයක් හෝ රාජ්‍යයක් විනාශ කිරීමට නොවේ. යුද්ධය දිගු වන තරමට පාඩු නැවත පිරවීමේ හැකියාව ප්‍රමුඛ සාධකයක් බවට පත්වන බව සත්‍යයකි - ඒවා මිනිස් හෝ ද්‍රව්‍යමය පාඩු වේවා. බොහෝ උදාහරණ, නිෂ්පාදන සමානාත්මතාවය නොවේ නම්, තාක්ෂණික සමානාත්මතාවයට ළඟා වන ජාතීන් අතර නැඹුරු වන අතර, අඩු කාර්මිකකරණය වූ පක්ෂය සාමාන්‍යයෙන් පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ පහරවල් මාලාවකින් ජයග්‍රහණය කරනු ඇත (ජපන් ජාතිකයින් ඇත්ත වශයෙන්ම [කරන්න] (_URL_0_) WWII සමයේදී). මට න්‍යායක් අනතුරක් කළ හැකි නම්, සටන් කිරීමට ඇති කැමැත්ත එය සමඟ ද බොහෝ දේ කළ යුතු ය. 