A major issue is defense laywers. People don't understand that there is a difference between due process and guilty v innocent. A defense lawyer, regardless of whether or not the jury finds him guilty has to make sure his client has their rights observed. While this can be explained by say, a public defender (I just take the cases the state gives me) it doesn't work so well for private defense lawyers who (supposedly) know their client is guilty and still defends them. People like this are seen as "without shame." 

Furthermore, it seems to me at first glace that a lawyers job is largely the same job of any academic: create a theory, support it with evidence, and then present your work to a panel of peers in hopes that it is approved. The problem is that a lot of people don't see Law like this, they see it as justice, and if you turn out to be a prosecutor who's plaintiff loses, or a defense lawyer who's client is found guilty BOOM you are an evil jerk trying to get away with (or wrongly label someone with) murder. 

The reality is that few lawyers are courtroom lawyers, and few courtroom lawyers regular deal with "big" cases like murder, rape, major theft, etc. Most crimes that end up in courtrooms are pretty minor, and the importance of due process, rather than whether he was guilty or not, is what is going to take up people's time. 

Its the same with any sort of general case of technical skills and education are required to get a job and keep it. Those without the technical skills and education don't appreciate what you are doing, and perhaps even miss a lot of the skill. Most people don't stop and think that most Congressmen are lawyers, that all judges are lawyers, that people with their JD teach at law schools, at undergraduate schools, people who work in the Town Hall are lawyers, etc, etc. They just assume all lawyers are blood sucking defense lawyers who protect corrupt corporations, because stereotypes are fun and easy. 
ප්රධාන ගැටළුවක් වන්නේ ආරක්ෂක ස්ථරයන් ය. නියමිත ක්‍රියාවලිය සහ වැරදිකරු සහ අහිංසක අතර වෙනසක් ඇති බව මිනිසුන්ට වැටහෙන්නේ නැත. විත්තියේ නීතිඥයෙකු, ජූරි සභාව ඔහුව වැරදිකරුවෙකු ලෙස තීරණය කරන්නේද නැද්ද යන්න නොසලකා තම සේවාදායකයාට ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් නිරීක්ෂණය කර ඇති බවට සහතික විය යුතුය. මෙය ප්‍රසිද්ධ ආරක්ෂකයෙකු ලෙස පැවසීමෙන් පැහැදිලි කළ හැකි වුවද (මම රාජ්‍යය මට දෙන නඩු පමණක් සලකමි) තම සේවාදායකයා වැරදිකරු බව දන්නා සහ තවමත් ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින පුද්ගලික ආරක්ෂක නීතිඥයින්ට එය එතරම් හොඳින් ක්‍රියා නොකරයි. මේ වගේ අයව දකින්නේ &quot;ලැජ්ජා නැති&quot; විදියට. තවද, මට බැලූ බැල්මට පෙනෙන පරිදි නීතිඥ රැකියාවක් යනු ඕනෑම උගතෙකුගේ කාර්යය බොහෝ දුරට සමාන ය: න්‍යායක් නිර්මාණය කිරීම, සාක්ෂි සහිතව එයට සහාය දීම, පසුව එය අනුමත වේ යැයි බලාපොරොත්තුවෙන් ඔබේ කාර්යය සම වයසේ මිතුරන් වෙත ඉදිරිපත් කිරීම. ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ ගොඩක් අය නීතිය මේ විදියට දකින්නේ නැති එක, එයාලා ඒක දකින්නේ යුක්තිය විදියට, ඔයා නඩු පවරන්නෙකුට පැරදුණොත්, එහෙමත් නැත්නම් විත්තිකරුගේ සේවාදායකයා වැරදිකරු වුණොත්, BOOM කියන විත්තියේ නීතිඥයෙක් වුණොත්, ඔයා නපුරු පොරක්. මිනීමැරීමෙන් මිදීමට (හෝ වැරදි ලෙස ලේබල් කිරීමට) උත්සාහ කිරීම. යථාර්ථය නම්, නීතිඥයින් කිහිප දෙනෙකු උසාවි නීතීඥවරුන් වන අතර, මිනීමැරුම්, ස්ත්‍රී දූෂණ, මහා සොරකම් වැනි &quot;විශාල&quot; සිද්ධීන් සම්බන්ධයෙන් නිත්‍යානුකූලව කටයුතු කරන උසාවි නීතීඥයින් කිහිප දෙනෙකි. උසාවි තුළ අවසන් වන බොහෝ අපරාධ ඉතා සුළු ඒවා වන අතර නියමිත ක්‍රියාවලියේ වැදගත්කම, ඒ වෙනුවට ඔහු වැරදිකරුද නැද්ද යන්නට වඩා, මිනිසුන්ගේ කාලය ගත කිරීමට යන්නේ ය. රැකියාවක් ලබා ගැනීමට සහ එය තබා ගැනීමට අවශ්‍ය තාක්ෂණික කුසලතා සහ අධ්‍යාපනය පිළිබඳ ඕනෑම ආකාරයක සාමාන්‍ය නඩුවක් සමඟ එය සමාන වේ. තාක්ෂණික කුසලතා සහ අධ්‍යාපනය නොමැති අය ඔබ කරන දේ අගය නොකරන අතර සමහර විට බොහෝ කුසලතා මග හැරිය හැක. බොහෝ අය නවතින්නේ නැති අතර බොහෝ කොන්ග්‍රස් සභිකයින් නීතීඥයන් බවත්, සියලුම විනිසුරුවන් නීතිඥයන් බවත්, ඔවුන්ගේ JD ඇති අය නීති විද්‍යාලවල, උපාධි අපේක්ෂක පාසල්වල උගන්වන බවත්, නගර ශාලාවේ වැඩ කරන අය නීතීඥවරු යනාදිය යනාදිය යැයි සිතති. සියලුම නීතීඥයින් දූෂිත සංස්ථා ආරක්ෂා කරන ලේ උරා බොන විත්තියේ නීතිඥයින් යැයි උපකල්පනය කරන්න, මන්ද ඒකාකෘති විනෝදජනක සහ පහසු ය. 