This is a truly interesting question!  

**Background:**

First, to verify what you said, The Boston Tea Party was a response to a tax being lifted off of tea, not a new tax that was imposed on it.  American Colonists had been paying taxes on tea for years before the Boston Tea Party happened.  [When the Townsend Acts were put into effect in 1767, it taxed tea and many other imports](_URL_0_).  Colonists revolted, and most of the taxes were lifted except for the tax on tea.  However, this really didn't matter to most colonists.  Why?  Because many colonists couldn't afford tea nor did they want to drink it.  So for years, tea remained a taxable item and Americans largely accepted it.  It simply wasn't worth fighting over it when there were many more pressing issues.  Plus, smugglers began working their way around the system by sneaking in tea from foreign ports (which was incredibly illegal), such as Holland (where much of the smuggled tea came from), enabling them to sell their tea without a tax on it.  However, all of this would change in 1773.

In May of 1773, the British Parliament decided to help the British East India Company -- one of the two largest corporations of its day -- with a piece of legislation.  It was [known as the Tea Act](_URL_3_) and it was designed to help boost the sales of the financially-struggling East India Company which had massive stores of tea.  The Tea Act, as you might have guessed, eliminated tax on the EIC’s tea, and ***only*** the EIC’s tea, enabling them to sell their tea at a lower price than the other competition.  It also gave them several other advantages that no other businesses were granted.  This infuriated the colonists, to say the least.  Robert J. Allison explains some of their fury much better than I can, so check out this excerpt from his book below:

 > [*The "Day is at length arrived," a committee of Philadelphia merchants declared when they learned of the Tea Act, "in which we must determine to live as Freeman--or as Slaves to linger out a miserable existence." The Tea Act would make Americans subservient to the "corrupt and designing Ministry" and change their "invaluable Title of American Freemen to that of Slaves." Americans must not give Parliament the power to control their lives.  The Philadelphians insisted that no tea be landed.*](_URL_4_)

At first, the rejection of the tax was simple.  Ports across America, including those in Boston, Annapolis, Philadelphia and many more, simply refused to unload imported tea.  But this created tension between merchants, customers, officials, representatives from the British East India Company, and, of course, the American population themselves.  And when these officials started to really push for the unloading of their imported tea, well, the colonists in Boston took matters into their own hands. 

The citizens of Boston had grown tired of the British being in their city and the local gentry were ready to start capitalizing on their frustrations.  They organized and decided they would storm the British East India Company ship that was in their harbor and destroy the tea.  On December 17th, 1773, they did just that.  They dressed up like Native Americans (most likely intended to have a more comedic or satirical effect) and destroyed a massive amount of tea -worth over $3.5 million in today's currency.  The effects were echoed throughout the colonies. Soon, cities everywhere would be following through with similar tea parties and infuriating British businessmen and politicians across the ocean.  The losses of the tea in Boston also directly led to the British sending more military units to the city when the British government decided they wanted to tighten their grip around Boston.

Some leaders, like John Adams (a Boston Native), immediately wrote in praise of the Tea Party the very next day:

 > [*This is the most magnificent Movement of all. There is a Dignity, a Majesty, a Sublimity, in this last Effort of the Patriots, that I greatly admire. The People should never rise, without doing something to be remembered—something notable And striking. This Destruction of the Tea is so bold, so daring, so firm, intrepid and inflexible, and it must have so important Consequences, and so lasting, that I cant but consider it as an Epocha in History.*](_URL_2_)

The consequences that he spoke of were farther reaching than he probably could have imagined.  Newspapers, like the Boston Gazette, favorably reported on the Tea Party and soon, all across America, Tea Parties were repeated in Philadelphia, Charleston, and many other American cities.

**Why it's remembered differently:**

This is a question that historians have asked for quite some time.  The problem, overwhelmingly has to do with the rise of public education in America, especially in the early 1900s.  The issues seem to be linked to early school textbooks that were printed in the late 19th and early 20th centuries.  Strangely, the story seems to have changed in popular memory from 1773 to 1900, where the outrage expressed from a tax being lifted off tea to empower a corporation, simply changed to outrage over taxes. I think there's several reasons this likely happened.

First, the actual context of the issue itself is complicated.  As you can see from the first part of my answer, the subject isn't easily explained.  I also think that it was easier for early authors, who were more concerned over writing history to reflect the morals of the time instead of historical accuracy, found it much easier to describe the tea party as a revolt against taxes than explaining that it was about pushing back against governments favoring corporations.  This similar type of misremembering history isn't new in America.  [Parson/Mason Weem](_URL_1_)'s biography of George Washington, published just after Washington's death, is an early example of authors changing or simply inventing history to match up with their overall goals of their day.
මෙය සැබවින්ම සිත්ගන්නා ප්රශ්නයකි! **පසුබිම:** මුලින්ම ඔබ කියූ දේ සත්‍යාපනය කිරීම සඳහා, බොස්ටන් තේ සාදය තේ සඳහා පැනවූ නව බද්දක් නොව තේවලින් ඉවත් කරන ලද බද්දකට ප්‍රතිචාරයක් විය. බොස්ටන් තේ සාදය සිදුවීමට පෙර ඇමරිකානු ජනපදිකයන් වසර ගණනාවක් තේ සඳහා බදු ගෙවා ඇත. [1767 දී ටවුන්සෙන්ඩ් පනත ක්‍රියාත්මක කළ විට, එය තේ සහ වෙනත් බොහෝ ආනයන සඳහා බදු අය කළේය](_URL_0_). යටත් විජිතවාදීන් කැරලි ගැසූ අතර තේ සඳහා වූ බද්ද හැර බොහෝ බදු ඉවත් කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, බොහෝ යටත්විජිතවාදීන්ට මෙය ඇත්ත වශයෙන්ම වැදගත් නොවේ. ඇයි? මක්නිසාද යත් බොහෝ ජනපදවාසීන්ට තේ ලබා ගැනීමට නොහැකි වූ අතර ඔවුන්ට එය පානය කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය. එබැවින් වසර ගණනාවක් තේ බදු අය කළ හැකි අයිතමයක් ලෙස පැවති අතර ඇමරිකානුවන් එය බොහෝ දුරට පිළිගත්තේය. තවත් බොහෝ දැවෙන ප්‍රශ්න ඇති විට ඒ ගැන සටන් කිරීම වටී නැත. තවද, ඕලන්දය (බොහෝ හොර තේ පැමිණි ස්ථානය) වැනි විදේශීය වරායන්ගෙන් (එය ඇදහිය නොහැකි තරම් නීති විරෝධී) තේ හොර රහසේ ගෙනයාමෙන් ජාවාරම්කරුවන් පද්ධතිය වටා ගමන් කිරීමට පටන් ගත්හ. කෙසේ වෙතත්, මේ සියල්ල 1773 දී වෙනස් වනු ඇත. 1773 මැයි මාසයේදී, බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව, බ්‍රිතාන්‍ය ඊස්ට් ඉන්දියා සමාගමට -- එහි දවසේ විශාලතම සංගත දෙකෙන් එකක් -- නීති සම්පාදනයකින් උදව් කිරීමට තීරණය කළේය. එය [තේ පනත ලෙස හැඳින්වේ](_URL_3_) සහ එය විශාල තේ ගබඩා තිබූ මූල්‍යමය වශයෙන් අරගල කරන නැගෙනහිර ඉන්දියා සමාගමේ විකුණුම් ඉහළ නැංවීම සඳහා නිර්මාණය කර ඇත. තේ පනත, ඔබ අනුමාන කළ පරිදි, EIC හි තේ සඳහා වූ බද්ද ඉවත් කර, සහ ****** EIC හි තේ පමණක්, අනෙක් තරඟයට වඩා අඩු මිලකට ඔවුන්ගේ තේ විකිණීමට ඔවුන්ට හැකි වේ. එය ඔවුන්ට වෙනත් කිසිදු ව්‍යාපාරයක් ලබා නොදුන් තවත් වාසි කිහිපයක් ද ලබා දුන්නේය. මෙය අවම වශයෙන් කිවහොත් ජනපදවාසීන් කෝපයට පත් කළේය. රොබට් ජේ. ඇලිසන් ඔවුන්ගේ කෝපය මට වඩා හොඳින් පැහැදිලි කරයි, එබැවින් ඔහුගේ පොතෙන් මෙම උපුටා ගැනීම පහතින් බලන්න: &gt; [*තේ පනත ගැන දැනගත් විට ෆිලඩෙල්ෆියා වෙළඳුන්ගේ කමිටුවක් ප්‍රකාශ කළේය. , &quot;එහි දී අපි ෆ්‍රීමන් ලෙස ජීවත් වීමට තීරණය කළ යුතුය - නැතහොත් දුක්ඛිත පැවැත්මක් කල්දැමීමට වහලුන් ලෙස ජීවත් වීමට.&quot; තේ පනත මගින් ඇමරිකානුවන් &quot;දූෂිත සහ සැලසුම් කිරීමේ අමාත්‍යාංශයට&quot; යටත් වන අතර ඔවුන්ගේ &quot;ඇමරිකානු නිදහස් මිනිසුන්ගේ අගනා මාතෘකාව වහලුන් ලෙස වෙනස් කරනු ඇත.&quot; ඇමරිකානුවන් තම ජීවිත පාලනය කිරීමට පාර්ලිමේන්තුවට බලය නොදිය යුතුය. ෆිලඩෙල්ෆියන්වරු තේ ගොඩ නොදැමිය යුතු බව අවධාරනය කළහ.*](_URL_4_) මුලදී, බද්ද ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සරල විය. බොස්ටන්, ඇනපොලිස්, ෆිලඩෙල්ෆියා සහ තවත් බොහෝ වරායන් ඇතුළුව ඇමරිකාව පුරා වරායන් ආනයනික තේ ගොඩබෑම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. නමුත් මෙය වෙළඳුන්, ගනුදෙනුකරුවන්, නිලධාරීන්, බ්‍රිතාන්‍ය නැගෙනහිර ඉන්දීය සමාගමේ නියෝජිතයන් සහ ඇත්ත වශයෙන්ම ඇමරිකානු ජනගහනය අතර ආතතියක් ඇති කළේය. මෙම නිලධාරීන් ඔවුන්ගේ ආනයනික තේ ගොඩබෑම සඳහා සැබවින්ම තල්ලු කිරීමට පටන් ගත් විට, බොස්ටන්හි ජනපදවාසීන් කාරණා තමන්ගේ අතට ගත්හ. බොස්ටන්හි පුරවැසියන් බ්‍රිතාන්‍යයන් තම නගරයේ සිටීමෙන් වෙහෙසට පත්ව සිටි අතර දේශීය වංශවත් අය ඔවුන්ගේ කලකිරීම් ප්‍රයෝජන ගැනීමට පටන් ගත්හ. ඔවුන් සංවිධානය වී ඔවුන්ගේ වරායේ තිබූ බ්‍රිතාන්‍ය නැගෙනහිර ඉන්දියා සමාගමේ නෞකාවට කඩා වැදී තේ විනාශ කිරීමට තීරණය කළහ. 1773 දෙසැම්බර් 17 වැනිදා ඔවුන් කළේ එයයි. ඔවුන් ස්වදේශික ඇමරිකානුවන් මෙන් සැරසී (බොහෝ විට වඩා හාස්‍යජනක හෝ උපහාසාත්මක බලපෑමක් ඇති කිරීමට අදහස් කර ඇත) සහ වර්තමාන මුදලින් ඩොලර් මිලියන 3.5 කට වඩා වටිනා තේ විශාල ප්‍රමාණයක් විනාශ කළහ. එහි බලපෑම් ජනපද පුරා දෝංකාර දුන්නේය. වැඩි කල් නොගොස්, සෑම තැනකම නගර සමාන තේ සාදයන් සහ සාගරය හරහා බ්‍රිතාන්‍ය ව්‍යාපාරිකයින් සහ දේශපාලනඥයන් කෝපයට පත් කරයි. බොස්ටන්හි තේ අහිමි වීම නිසා බ්‍රිතාන්‍යයන් බොස්ටන් අවට තම ග්‍රහණය දැඩි කිරීමට අවශ්‍ය බව බ්‍රිතාන්‍ය රජය තීරණය කළ විට තවත් හමුදා ඒකක නගරයට යැවීමට සෘජුවම හේතු විය. ජෝන් ඇඩම්ස් (බොස්ටන් ආදිවාසී) වැනි සමහර නායකයින් පසුදාම තේ සාදය ගැන ප්‍රශංසා කරමින් මෙසේ ලිවීය: &gt; [*මෙය සියල්ලටම වඩා විශිෂ්ටතම ව්‍යාපාරයයි. දේශප්‍රේමීන්ගේ මේ අවසන් වෑයම තුළ මා බෙහෙවින් අගය කරන අභිමානයක්, මහිමයක්, උදාරත්වයක් ඇත. මතක තබා ගත යුතු දෙයක් - කැපී පෙනෙන හා කැපී පෙනෙන දෙයක් නොකර ජනතාව කිසි විටෙකත් නැඟී නොයා යුතුය. මෙම තේ විනාශය ඉතා නිර්භීත, එතරම් නිර්භීත, එතරම් ස්ථිර, නිර්භීත සහ අනම්‍යශීලී වන අතර, එය ඉතිහාසයේ යුගයක් ලෙස සැලකිය නොහැකි තරම් වැදගත් ප්‍රතිවිපාක සහ කල් පවතින ඒවා විය යුතුය.*](_URL_2_) ප්‍රතිවිපාක ඔහු සිතුවාට වඩා දුර දිග යන බව ඔහු කතා කළේය. බොස්ටන් ගැසට් පත්‍රය වැනි පුවත්පත් තේ සාදය ගැන හිතකර ලෙස වාර්තා කර ඇති අතර වැඩි කල් නොගොස් ඇමරිකාව පුරා තේ සාද ෆිලඩෙල්ෆියා, චාල්ස්ටන් සහ තවත් බොහෝ ඇමරිකානු නගරවල පුනරාවර්තනය විය. **එය වෙනස් ලෙස මතක තබා ගන්නේ ඇයි:** මෙය ඉතිහාසඥයන් සෑහෙන කාලයක් තිස්සේ අසන ලද ප්‍රශ්නයකි. විශේෂයෙන්ම 1900 ගණන්වල මුල් භාගයේදී ඇමරිකාවේ රාජ්‍ය අධ්‍යාපනයේ නැගීම සමඟ මෙම ගැටලුව විශාල වශයෙන් සම්බන්ධ වේ. මෙම ගැටළු 19 වන සියවසේ අගභාගයේ සහ 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේ මුද්‍රණය කරන ලද මුල් පාසල් පෙළපොත් සමඟ සම්බන්ධ වී ඇති බව පෙනේ. පුදුමයට කරුණක් නම්, 1773 සිට 1900 දක්වා ජනප්‍රිය මතකයේ කතාව වෙනස් වී ඇති බව පෙනේ, එහිදී සංස්ථාවක් සවිබල ගැන්වීම සඳහා තේ වලින් බද්දක් ඉවත් කිරීමෙන් ප්‍රකාශ වූ කෝපය, හුදෙක් බදු පිළිබඳ කෝපයට වෙනස් විය. මම හිතන්නේ මෙය සිදුවීමට හේතු කිහිපයක් තිබේ. පළමුව, ගැටලුවේ සැබෑ සන්දර්භයම සංකීර්ණ වේ. මගේ පිළිතුරේ පළමු කොටසෙන් ඔබට පෙනෙන පරිදි, විෂයය පහසුවෙන් පැහැදිලි කළ නොහැක. ඉතිහාස නිරවද්‍යතාවය වෙනුවට එකල පැවති සදාචාරය පිළිබිඹු කිරීමට ඉතිහාසය ලිවීම ගැන වැඩි සැලකිල්ලක් දැක්වූ මුල් කතුවරුන්ට තේ පැන් සංග්‍රහය බදුවලට එරෙහි කැරැල්ලක් ලෙස විස්තර කිරීමට වඩා පහසු වූ බව මම සිතමි. සංගතවලට අනුග්‍රහය දක්වන ආන්ඩුවලට එරෙහිව පසුපසට තල්ලු කිරීම. මෙවැනි ආකාරයේ වැරදි ලෙස මතක තබා ගැනීමේ ඉතිහාසය ඇමරිකාවට අලුත් දෙයක් නොවේ. [Parson/Mason Weem](_URL_1_) ගේ චරිතාපදානය ජෝර්ජ් වොෂින්ටන්, වොෂින්ටන්ගේ මරණයෙන් පසුව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී, කතුවරුන් ඔවුන්ගේ දවසේ සමස්ත ඉලක්ක සමඟ ගැලපීමට ඉතිහාසය වෙනස් කිරීම හෝ සරලව නිර්මාණය කිරීම පිළිබඳ මුල් උදාහරණයකි.