So I get that the Soviet propaganda poster is sort of a joke, but there is an interesting Soviet tie-in to the modern study of the history of science. 

One of the most impactful papers given in the 20th century study of the history of science was that given by Boris Hessen, a Soviet physicist, at the Second International Congress of the History of Science, held in London in 1931. It was a Marxist interpretation of the work of Isaac Newton, situating it within the context of 17th century England, which is to say, an economic, political, and religious context that any good Stalinist would label as "bourgeoise." This looking at the context of Newton, and showing the bridge between it and his work, had an immense influence on Western scholars, who ended up following this strain of "external" factors in the history of science to some very successful ends.

But why did Hessen give this paper? The story is quite interesting. He had been involved, in the 1920s and 1930s, in trying to defend Einstein's work, as well as the quantum physics that came after it, from accusations of being "bourgeois." In the high days of Stalin's purges, such attacks — leveled by philosophers who hated relativity theory and the ways in which it seemed to counteract the dialectical materialism of Marx, Engels, and Lenin — could be deadly for a field (Cf. Lysenkoism). Hessen was one of several brave Soviet physicists who attempted to make attempts to show that whatever the context of the creation of Einstein's theories (and that context was, indeed, bourgeois and "cosmopolitan" by Soviet standards), the work itself stood up. 

How to make that defense? There were many different ways to attempt this, such as Vladimir Fok's rebranding of General Relativity as merely a "theory of gravity" (and throwing out all philosophical conundrums). Hessen's was through history: the philosophers held up Newton's laws as the ultimate expression of materialist truth, and so Hessen would show that Newton was certainly as bourgeois as Einstein et al. If he could do that, he hoped, the philosophers (or party functionaries) would perhaps accept that indeed the context could be separated from the science. 

As historian of Soviet science Loren Graham writes, "the unwritten final line" of Hessen's paper "was that when Einstein wrote on religion or philosophy he also merely expressed his social context and therefore these views should not be held against physics"—what you can do to Einstein, I can do to Newton, so let's leave science to the scientists and history to the historians. 

It's not clear that Hessen's paper was successful within his Soviet context; ultimately the "rehabilitation" of modern physics came when it became valuable for war, and that was just around the corner. Hessen himself was arrested by the NKVD in the late 1930s; there are conflicting accounts of his death (in one he was executed by firing squad, in another he simply died in prison). He was official rehabilitated by Khrushchev in 1956. 

Outside of the USSR, "the Hessen thesis" became the spark of an entirely new line of historical inquiry — looking at how the social, cultural, economic, and religious context of scientific development influenced the context of the theories themselves — and much of this work, ironically, went to very different ends than Hessen's. Instead of being about the separability of scientific content and its context, it rather became about the inseparability. It marked, ultimately, a move away from the hagiographical and "internalist" approaches to the history of science — looking at it less as a list of discoveries or evolution of equations, and more as a realm of human society, just as fraught and complicated as any other.

For more, see: Loren R. Graham, "The Socio-Political Roots of Boris Hessen: Soviet Marxism and the History of Science," _Social Studies of Science_ 15, no. 4 (November 1985), 705-722, and Loren R. Graham, “Soviet attitudes toward the social and historical study of science,” in _Science in Russia and the Soviet Union: A Short History_ (New York: Cambridge University Press, 1993), 137-155.
එබැවින් සෝවියට් ප්‍රචාරක පෝස්ටරය එක්තරා ආකාරයක විහිළුවක් බව මට වැටහේ, නමුත් විද්‍යාවේ ඉතිහාසය පිළිබඳ නවීන අධ්‍යයනයට සිත්ගන්නා සෝවියට් බැඳීමක් තිබේ. 20 වැනි සියවසේ විද්‍යා ඉතිහාසය පිළිබඳ අධ්‍යයනයේ දී ලබා දුන් වඩාත්ම බලගතු ලේඛනවලින් එකක් වූයේ 1931 දී ලන්ඩනයේ පැවති දෙවන ජාත්‍යන්තර විද්‍යා ඉතිහාස සම්මේලනයේදී සෝවියට් භෞතික විද්‍යාඥ බොරිස් හෙසන් විසින් ලබා දුන් ලිපියකි. එය මාක්ස්වාදී අර්ථකථනයකි. ඕනෑම හොඳ ස්ටැලින්වාදියෙකු &quot;ධනේශ්වර&quot; ලෙස ලේබල් කරන ආර්ථික, දේශපාලනික සහ ආගමික සන්දර්භයක් වන 17 වැනි සියවසේ එංගලන්තයේ සන්දර්භය තුළ එය ස්ථානගත කරමින් අයිසැක් නිව්ටන්ගේ කෘතීන් ගැන. මෙය නිව්ටන්ගේ සන්දර්භය දෙස බැලීම සහ එය සහ ඔහුගේ කෘතිය අතර පාලම පෙන්වීම බටහිර විද්වතුන් කෙරෙහි ඉමහත් බලපෑමක් ඇති කළ අතර, විද්‍යා ඉතිහාසයේ මෙම &quot;බාහිර&quot; සාධක ඉතා සාර්ථක අවසානයක් දක්වා අනුගමනය කළහ. නමුත් හෙසන් මෙම පත්‍රිකාව දුන්නේ ඇයි? කතාව තරමක් රසවත් ය. ඔහු 1920 ගනන්වල සහ 1930 ගනන්වල අයින්ස්ටයින්ගේ කෘතිය මෙන්ම ඉන් පසුව පැමිණි ක්වොන්ටම් භෞතික විද්යාව &quot;ධනේශ්වරය&quot; යන චෝදනා වලින් ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කළේය. ස්ටාලින්ගේ පවිත්‍රකරණයේ ඉහළ දිනවල, එවැනි ප්‍රහාර - සාපේක්ෂතා න්‍යායට වෛර කළ දාර්ශනිකයන් විසින් එල්ල කරන ලද සහ එය මාක්ස්, එංගල්ස් සහ ලෙනින් ගේ අපෝහක භෞතිකවාදයට ප්‍රතික්‍රියා කරන බව පෙනෙන ආකාරය - ක්ෂේත්‍රයකට මාරාන්තික විය හැකිය (Cf. Lysenkoism). අයින්ස්ටයින්ගේ න්‍යායන් නිර්මාණය කිරීමේ සන්දර්භය කුමක් වුවත් (සහ එම සන්දර්භය සෝවියට් ප්‍රමිතීන්ට අනුව ධනේශ්වර සහ &quot;කොස්මොපොලිටන්&quot; විය), කාර්යයම නැගී සිටි බව පෙන්වීමට උත්සාහ කළ නිර්භීත සෝවියට් භෞතික විද්‍යාඥයින් කිහිප දෙනෙකුගෙන් හෙසන් කෙනෙකි. ඒ ආරක්‍ෂාව හදන්නේ කොහොමද? ව්ලැඩිමීර් ෆොක් විසින් සාමාන්‍ය සාපේක්‍ෂතාවාදය හුදෙක් &quot;ගුරුත්වාකර්ෂණ න්‍යායක්&quot; ලෙස නැවත නම් කිරීම (සහ සියලු දාර්ශනික ප්‍රහේලිකාවන් ඉවත දැමීම) වැනි විවිධ ක්‍රම මේ සඳහා උත්සාහ කිරීමට තිබුණි. හෙසන්ගේ ඉතිහාසය හරහා විය: දාර්ශනිකයන් නිව්ටන්ගේ නීති භෞතිකවාදී සත්‍යයේ අවසාන ප්‍රකාශනය ලෙස දැරූ අතර, එබැවින් නිව්ටන් නිසැකවම අයින්ස්ටයින් සහ වෙනත් අය මෙන් ධනේශ්වර බව හෙසන් පෙන්වනු ඇත. ඔහුට එය කළ හැකි නම්, දාර්ශනිකයන් (හෝ පක්ෂ ක්‍රියාකාරීන්) සමහර විට සන්දර්භය විද්‍යාවෙන් වෙන් කළ හැකි බව පිළිගනු ඇතැයි ඔහු බලාපොරොත්තු විය. සෝවියට් විද්‍යාවේ ඉතිහාසඥයෙකු වන ලොරන් ග්‍රැහැම් ලියන පරිදි, හෙසන්ගේ පත්‍රිකාවේ &quot;නොලිඛිත අවසාන පේළිය&quot; වූයේ &quot;අයින්ස්ටයින් ආගම හෝ දර්ශනය ගැන ලියන විට ඔහු හුදෙක් ඔහුගේ සමාජ සන්දර්භය ප්‍රකාශ කිරීම පමණක් වන අතර එබැවින් මෙම අදහස් භෞතික විද්‍යාවට එරෙහිව නොපැවැත්විය යුතුය&quot; - ඔබට කළ හැකි දේ අයින්ස්ටයින්ට කරන්න, මට නිව්ටන්ට කරන්න පුළුවන්, ඒ නිසා අපි විද්‍යාව විද්‍යාඥයන්ටත් ඉතිහාසය ඉතිහාසඥයන්ටත් භාර දෙමු. හෙසන්ගේ ලිපිය ඔහුගේ සෝවියට් සන්දර්භය තුළ සාර්ථක වූ බව පැහැදිලි නැත. අවසානයේදී නූතන භෞතික විද්‍යාවේ &quot;පුනරුත්ථාපනය&quot; පැමිණියේ එය යුද්ධය සඳහා වටිනා වූ විට වන අතර එය කෙළවර විය. හෙසන්ව 1930 ගණන්වල අගභාගයේදී NKVD විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. ඔහුගේ මරණය පිළිබඳ පරස්පර වාර්තා තිබේ (එකක දී ඔහු වෙඩි තැබීමෙන් මරා දමන ලදී, තවත් අවස්ථාවක ඔහු සිරගෙදරදී මිය ගියේය). ඔහු 1956 දී කෘෂෙව් විසින් නිල වශයෙන් පුනරුත්ථාපනය කරන ලදී. සෝවියට් සංගමයෙන් පිටත, &quot;හෙසෙන් නිබන්ධනය&quot; සම්පූර්ණයෙන්ම නව ඓතිහාසික විමර්ශන රේඛාවක ගිනි පුපුරක් බවට පත් විය - විද්‍යාත්මක සංවර්ධනයේ සමාජ, සංස්කෘතික, ආර්ථික සහ ආගමික සන්දර්භය සන්දර්භයට බලපෑවේ කෙසේද යන්න සොයා බැලීම. න්‍යායන් ගැනම - සහ මෙම කාර්යයේ බොහෝමයක්, උත්ප්‍රාසාත්මක ලෙස, හෙසන්ගේ කර්තව්‍යයට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් අරමුණු කරා ගියේය. විද්‍යාත්මක අන්තර්ගතයේ වෙන්වීමේ හැකියාව සහ එහි සන්දර්භය ගැන වෙනුවට, එය වෙන් කළ නොහැකි බව ගැන විය. එය අවසානයේ සනිටුහන් කළේ විද්‍යාවේ ඉතිහාසයට ඇති හජියෝග්‍රැෆිකල් සහ &quot;අභ්‍යන්තර&quot; ප්‍රවේශයන්ගෙන් ඈත් වීමකි - එය සොයාගැනීම් හෝ සමීකරණවල පරිණාමය ලැයිස්තුවක් ලෙස අඩුවෙන් ද, මිනිස් සමාජයේ ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස ද, ඒ තරමටම පිරුණු හා සංකීර්ණ වෙනත් ඕනෑම ලෙස. වැඩි විස්තර සඳහා, බලන්න: ලොරන් ආර්. ග්‍රැහැම්, &quot;බොරිස් හෙසන්ගේ සමාජ-දේශපාලන මූලයන්: සෝවියට් මාක්ස්වාදය සහ විද්‍යාවේ ඉතිහාසය,&quot; _Social Studies of Science_ 15, no. 4 (නොවැම්බර් 1985), 705-722, සහ ලොරන් ආර්. ග්‍රැහැම්, &quot;විද්‍යාවේ සමාජ හා ඓතිහාසික අධ්‍යයනය සඳහා සෝවියට් ආකල්ප&quot;, _Science in Russia and the Soviet Union: A Short History_ (New York: Cambridge University Pres, 1993 ), 137-155.