Yes, and for a much longer period than just the Wars of the Roses (ie. mid-to-late fifteenth-century). The encastellation of Europe in the eleventh- and twelfth-centuries made violent marches through enemy territory, known as [the chevauchée](_URL_3_), a highly popular and essential military tactic. The purpose of this form of warfare was to damage your opponent's financial income and their reputation - since one of the features of good lordship was the ability to protect and nothing demonstrated bad lordship like hiding in a castle while your land was ravaged. The treatment of non-combatants is [a central topic to the study of chivalry](_URL_0_) (side-note: Gillingham has several fantastic papers available through _URL_1_, I highly recommend taking advantage of this and his other freely available articles), often romantacised by the idyllic imagination that noble warriors would spare those not explicitly involved in the combat, has been comprehensively demonstrated as untrue, [see this post for more information](_URL_2_). 

In this Martin is accurate, but this does not mean, of course, that all knights were bloody sadistic torturers (ie. they were not all Mountains that Ride or the Bloody Mummers) but that such actions were a widely accepted part of warfare and only condemned within certain moral contexts or because they might contravene accepted norms or desired (quasi-idealised) standards but usually not explicit legal structures. 

However, even the standards of chivalric conduct have been noted as being thrown out the window during periods of civil conflict. As Philip de Commynes, writing about the Battle of Towton (1461), noted King Edward 'shouted to his men that they must spare the common soldiers and kill the lords, of which none or few escaped'. As demonstrated by the violence of the Anarchy of the mid twelfth-century; the Baronial Movements of the thirteenth-century; the deposing of Edward II in the fourteenth-century; and the Wars of the Roses in the fifteenth-century, it is clear that chivalric conduct often did not withstand the force of civil strife (and these examples just restricting us to England and Normandy).

Traditional non-combatants usually lacked even this thin veil of protection, and when the aim was to better yourself at the expense of your enemy (and doubly so when you knew you would be unlikely to keep hold of any territory you might ride through) it was a fairly vicious time to not have a set of walls to hide behind.
ඔව්, රෝස මල් යුද්ධයට වඩා බොහෝ දිගු කාලයක් (එනම්. පහළොස්වන සියවසේ මැද සිට අග දක්වා). එකොළොස්වන සහ දොළොස්වන සියවස්වල යුරෝපයේ වටලෑම, ඉතා ජනප්‍රිය සහ අත්‍යවශ්‍ය යුධ උපක්‍රමයක් වන [චේවාචී](_URL_3_) ලෙස හඳුන්වන සතුරු ප්‍රදේශ හරහා ප්‍රචණ්ඩ ගමනක් සිදු කළේය. මෙම සටන් ක්‍රමයේ අරමුණ වූයේ ඔබේ ප්‍රතිවාදියාගේ මූල්‍ය ආදායමට හා ඔවුන්ගේ කීර්ති නාමයට හානි කිරීමයි - යහපත් ස්වාමිත්වයේ එක් ලක්ෂණයක් වූයේ ආරක්ෂා කිරීමේ හැකියාව වන අතර ඔබේ භූමිය විනාශ වූ විට මාලිගාවක සැඟවී සිටීම වැනි නරක ස්වාමිත්වය කිසිවක් ප්‍රදර්ශනය නොකළ බැවිනි. සටන් නොකරන අයට සැලකීම [ධෛර්යය පිළිබඳ අධ්‍යයනයේ කේන්ද්‍රීය මාතෘකාවකි](_URL_0_) (පැති සටහන: ගිලින්හැම්ට _URL_1_ හරහා අපූරු ලිපි ලේඛන කිහිපයක් තිබේ, මෙයින් සහ ඔහුගේ නොමිලේ ලබා ගත හැකි අනෙකුත් ලිපිවලින් ප්‍රයෝජන ගැනීමට මම තරයේ නිර්දේශ කරමි), බොහෝ විට උදාර රණශූරයන් පැහැදිලිවම සටනට සම්බන්ධ නොවන අයව ඉතිරි කරනු ඇතැයි යන මුග්ධ පරිකල්පනයෙන් ආදර හැඟීමක් ඇති කර ඇත, එය අසත්‍ය බව පුළුල් ලෙස පෙන්නුම් කර ඇත, [වැඩිදුර තොරතුරු සඳහා මෙම සටහන බලන්න](_URL_2_). මෙහි මාටින් නිවැරදි ය, නමුත් මින් අදහස් කරන්නේ, සියලු නයිට්වරු ලේ වැකි දුක්මුසු වධකයින් බව නොවේ (එනම්, ඔවුන් ගමන් කරන කඳු හෝ ලේ වැගිරෙන මම්මවරුන් නොවේ) නමුත් එවැනි ක්‍රියා යුද්ධයේ පුළුල් ලෙස පිළිගත් කොටසක් වූ අතර ඒවා පමණක් බව. ඇතැම් සදාචාරාත්මක සන්දර්භයන් තුළ හෝ ඒවා පිළිගත් සම්මතයන් හෝ අපේක්ෂිත (අර්ධ පරමාදර්ශී) ප්‍රමිතීන්ට පටහැනි විය හැකි නමුත් සාමාන්‍යයෙන් පැහැදිලි නෛතික ව්‍යුහයන් නොවන නිසා හෙළා දකිනු ලැබේ. කෙසේ වෙතත්, සිවිල් ගැටුම් කාල පරිච්ෙඡ්දය තුළදී ධෛර්ය සම්පන්න හැසිරීම් වල සම්මතයන් පවා ජනේලයෙන් ඉවතට විසි කරන බව සටහන් කර ඇත. Philip de Commynes, Towton සටන (1461) ගැන ලියූ පරිදි, එඩ්වඩ් රජු &#39;සාමාන්‍ය සොල්දාදුවන් ඉතිරි කර ස්වාමිවරුන් මරා දැමිය යුතු බවට තම මිනිසුන්ට කෑගැසූ අතර, එයින් කිසිවෙකු හෝ කිහිප දෙනෙකු පලා ගියේ නැත&#39;. දොළොස්වන සියවසේ මැද භාගයේ අරාජිකත්වයේ ප්‍රචණ්ඩත්වය මගින් පෙන්නුම් කරන පරිදි; දහතුන්වන සියවසේ බැරෝනියල් ව්‍යාපාර; දහහතරවන සියවසේදී IIවන එඩ්වඩ් බලයෙන් පහ කිරීම; සහ පහළොස්වන ශතවර්ෂයේ රෝස මල් යුද්ධ, බොහෝ විට සිවිල් ආරවුල් වල බලයට ධෛර්ය සම්පන්න හැසිරීම ඔරොත්තු නොදුන් බව පැහැදිලිය (මෙම උදාහරණ අපව එංගලන්තයට සහ නෝමැන්ඩි වලට පමණක් සීමා කරයි). සාම්ප්‍රදායික නොවන සටන්කාමීන්ට සාමාන්‍යයෙන් මෙම සිහින් ආරක්‍ෂාව වැස්ම පවා නොතිබූ අතර, ඔබේ සතුරාගේ වියදමින් ඔබව යහපත් කර ගැනීම අරමුණ වූ විට (සහ දෙගුණයකින් ඔබ ගමන් කළ හැකි ඕනෑම භූමියක් අල්ලා ගැනීමට ඔබට නොහැකි වනු ඇතැයි ඔබ දන්නා විට) එය සැඟවීමට බිත්ති කට්ටලයක් නොතිබූ තරමක් දරුණු කාලයක් විය.