It's been years since I've actively studied anything related to the Age of Sail but once a fangirl, always a fangirl, I suppose. So, to answer your question, women were considered bad luck on ships because they were believed to be too physically inferior to be of any use in actually sailing the vessel while also distracting the men on board and leading them into acts of vice. If the men were distracted from their duty to the ship in this way and therefore failed to sail the vessel properly, it would anger the stormy sea gods who would then punish the entire ship with rough seas and bad weather, possibly even causing the ship to sink with all hands on board.

Such beliefs often had dire consequences for women aboard ships at sea. In 1379, Sir John Arundel set out for sea in support of the duke of Brittany but stopped on the way to violate a convent of nuns, even allowing some of his men to take some of these women with them out to sea. The fleet ran into heavy storms off the coast of Cornwall, though, and thinking that it was the fault of the women on board, the crew threw them overboard. (See, *The Chronica Maiora of Thomas Walsingham (1376-1422)*, ed. and trans. by James G. Clark and David Preest (Woodbridge, 2009), pp. 96-99)

Yet, paradoxically, women were believed to be the best navigators and the presence of a naked woman was thought to be good luck at sea, hence why a number of ships' figureheads were bare-breasted female figures. It was thought that her open eyes would lead the ship to her destination while her bare breasts would shame the sea gods into calm. This effect of female nudity over nature was recorded by Pliny in his encyclopedic *Natural History* (Book 28, Ch 2) where he wrote that a menstruating woman who uncovers her body has the ability to scare away hailstorms, whirlwinds and lightning. If she walks naked around the field, caterpillars, worms, and beetles will fall off the ears of corn. And, even when not menstruating, a woman can still lull a storm out at sea by stripping down to nothing.
මම රුවල් යුගයට සම්බන්ධ ඕනෑම දෙයක් ක්‍රියාශීලීව අධ්‍යයනය කර වසර ගණනාවක් ගත වී ඇත, නමුත් වරෙක දඩබ්බරයෙක්, සෑම විටම දළඹුවෙක් යැයි මම සිතමි. එබැවින්, ඔබේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට, නැව්වල සිටින කාන්තාවන් අවාසනාවන්ත ලෙස සලකනු ලැබුවේ ඔවුන් යාත්‍රාවේ ගමන් කිරීමේදී කිසිදු ප්‍රයෝජනයක් නොලබන අතරම නැවේ සිටින පිරිමින්ගේ අවධානය වෙනතකට යොමු කර ඔවුන් දුෂ්ට ක්‍රියාවන්ට යොමු කිරීම සඳහා ඔවුන් ශාරීරිකව පහත් යැයි විශ්වාස කළ බැවිනි. මිනිසුන් මේ ආකාරයෙන් නැව වෙත තම රාජකාරියෙන් බාධා කළහොත්, යාත්‍රාව නිසි ලෙස යාත්‍රා කිරීමට අපොහොසත් වුවහොත්, එය කුණාටු සහිත මුහුදු දෙවිවරුන් කෝපයට පත් කරනු ඇත, එවිට මුළු නෞකාවම රළු මුහුදෙන් හා අයහපත් කාලගුණයෙන් දඩුවම් කරනු ඇත, සමහර විට නැව පවා ඇති විය හැකිය. සියලුම දෑත් නැව මත ගිල්වන්න. එවැනි විශ්වාසයන් බොහෝ විට මුහුදේ නැව්වල සිටින කාන්තාවන්ට දරුණු ප්රතිවිපාක ඇති කළේය. 1379 දී, ශ්‍රීමත් ජෝන් අරුන්ඩෙල් බ්‍රිටනි ආදිපාදවරයාට සහාය දැක්වීම සඳහා මුහුදට පිටත් වූ නමුත් කන්‍යා සොහොයුරියන්ගේ කන්‍යාරාමයක් උල්ලංඝනය කිරීමට මඟ නතර කළ අතර, ඔහුගේ සමහර පිරිමින්ට මෙම කාන්තාවන්ගෙන් සමහරක් ඔවුන් සමඟ මුහුදට ගෙන යාමට පවා ඉඩ දුන්නේය. බලඇණිය කෝර්න්වෝල් වෙරළට ඔබ්බෙන් දැඩි කුණාටු වලට හසු වූ නමුත්, එය නැවේ සිටි කාන්තාවන්ගේ වරදක් යැයි සිතා, කාර්ය මණ්ඩලය ඔවුන්ව ගොඩට විසි කළහ. (බලන්න, *The Chronica Maiora of Thomas Walsingham (1376-1422)*, ed. and trans. by James G. Clark and David Preest (Woodbridge, 2009), pp. 96-99) එහෙත්, පරස්පර විරෝධී ලෙස, කාන්තාවන් විශ්වාස කරන ලදී. හොඳම නාවිකයන් වන්න, නිරුවතින් කාන්තාවක් සිටීම මුහුදේ වාසනාවක් යැයි සැලකේ, එබැවින් නැව්වල රූප හිස් බොහෝ හිස් පියයුරු සහිත කාන්තා රූප විය. ඇගේ විවෘත ඇස් නැව ගමනාන්තයට ගෙන යනු ඇතැයි සිතූ අතර ඇගේ හිස් පියයුරු මුහුදු දෙවිවරුන් සන්සුන් කරයි. ස්වභාවධර්මය කෙරෙහි කාන්තා නිරුවතෙහි මෙම බලපෑම ප්ලිනි විසින් ඔහුගේ විශ්වකෝෂයේ *ස්වාභාවික ඉතිහාසය* (පොත 28, Ch 2) හි සටහන් කර ඇති අතර එහිදී ඔහු ලිවීය, ඔසප් වීමේදී තම ශරීරය නිරාවරණය කරන කාන්තාවකට හිම කැට, සුළි සුළං සහ අකුණු බිය ගැන්වීමේ හැකියාව ඇති බවයි. ඇය නිරුවතින් කෙත වටා ඇවිද ගියහොත්, දළඹුවන්, පණුවන් සහ කුරුමිණියන් බඩ ඉරිඟු කරල් වලින් වැටෙනු ඇත. තවද, ඔසප් වීම සිදු නොවන විට පවා, කාන්තාවකට තවමත් මුහුදේ කුණාටුවක් නැති කර ගත හැකිය.