There's a lot of talk on this and there's an idea here that many seem to struggle with greatly as it directly challenges this idea of "trench warfare" as a "thing". For each army it is different certainly so we'll speak for now only on the British and German side of things w.r.t. the Western Front. The French case is just a giant basket case of confusion but if you want to read on them in particular Robert Doughty's work *Pyrrhic Victory: French Strategy and Operations in the Great War* is **the** work on said matter. For the purposes of this post though I'll mainly be working off of Richard Holmes' *Tommy: The British Soldier on the Western Front*, Martin Middlebrook's *The Kaisers Battle*, and *Through German Eyes: The British  &  The Somme 1916* by Christopher Duffy. Holger Herwig's *The Marne: The Opening of World War I* is also a wonderful source on this matter.

So let's run over this. The war can be broken, roughly, into four phases:

* **Summer 1914 - Winter 1914: The War of Movement**

The battles of this period would look distinctly Franco-Prussian War-esque in nature. In 1916 a Division General would have at his disposal 204 machine guns but in 1914 that number was 24 for 10,000 rifles. They were, in other words, very short on ordinance for the regular infantry and the doctrine reflected that of late 19th century warfare because of such. This would be dominated by what are so cleverly called skirmishing lines. Men would spread out with something of 3 meters on either side about 70 men long with the next row about 25 meters back. Further back, about 200-500 meters, the rest of the battalion would remain in column formation and send up "waves" to reinforce the skirmish line. 

The combat of this period would not heavily rely on grenades nor mortars or light machine guns; notably because both sides had a distinct lack of such. Fire and maneuver and general suppression based warfare were the name of the game. A very fluid form of fighting to say the least. 

* **Spring 1915 - Fall 1916: Stagnation**

A big issue with a lot of amateur WWI historiography is that people try to find all these tactical level reasons for why trench warfare developed. As if both sides just happened upon machine guns and blundered into it. We must remember, first and foremost, that trench warfare was an operational and strategic *decision* by the upper commands of *both* sides; almost a mutual agreement of sorts as a pause in the fighting benefited both tremendously. They soon found, however, that that pause became increasingly more difficult to break. The Germans had the benefit of choosing the most defensible positions in France/Belgium and thus were very, very, very well defended and the longer things went the more fortified their positions got. Same for the Allies.

This is where we go to infantry tactics. This is also when Kitcheners New Army and basically the B Team's of all armies started to swarm in; not the main force by any regards. These were, by and large, thoroughly untrained troops and non-battle hardened. Thus the skirmishing lines were tightened. It was perceived, and we can't divorce the infantry from the artillery here unfortunately, that the *artillery* did the fighting and the infantry *occupied already conquered land.* 

By and large though there was no general doctrine for the British in particular; the first Tactical Manual appeared in March 1917 which we will talk about later. By and large it was up to Divisional commanders or even Battalion commanders to decide, on their own whim, how to conduct battle. For instance at the Somme General Rawlinson highly recommended/commanded that the soldiers do not advance behind the artillery barrage and only go over after the barrage has ceased to occupy the trenches (he did not want friendly fire); most of those who fought in the battle disregarded this and did very 1917/1918 looking tactics. They would travel shortly behind the barrage and strike the enemy trenches right as the barrage passed over to shock the enemy. 

Throughout 1916 we see an absolutely enormous increase of reliance on the bomb, or the grenade in other words. How a general trench assault would look like would be men advancing on a position while rifleman suppress the enemy. The Lewis Gun, which would now accompany at least every Platoon, would also contribute to this but in a lesser relied upon degree. The barbed wire would be cut while bombadiers laid to waste the enemy trenches. Grenades were how battles were fought by the infantry first and foremost above all else. Flamethrowers would be used in large mass as well as trench clearers; basically once things got into the trench it became a shitshow of brass knuckles, knives, clubs, flamethrowers, pistols, so forth. But leading up to that point? Grenades. Lots and lots and lots of grenades. 

* **Spring 1917 - Spring 1918: Defense in Depth**

Throughout 1916 both sides would begin experimenting with a more fluid style of fighting; for the Germans this would culminate in creating specific divisions for specifically highly trained, highly experienced soldiers to perform deep infiltration missions; Stormtrooper tactics. For the British this meant evenly applying it across the *entire* army as a doctrinal overhaul. Far less sexy but, in the long run, far more effective. As more Lewis Guns got into circulation the reliance upon them would increase significantly; eventually every Section (15 men) of every Platoon (60 men) of every Company (240 men) of every Battalion and every Division and so on would have a Lewis Gunner while every man was trained to use it. 

This document, which overhauled British doctrine and was their first tactical manual of the war, is called "The Normal Formation for the Attack" issued to the British General of Staff, February 1917. Some relevant bits:

 >  *" . . .the frontage of an Infantry Battalion in the trench-to-trench attack may range from 200 yards against a highly organized position, to 600 yards or more against one less highly consolidated."*

. . .

 >  *". . .the rifle and bayonet and bomb [grenade], being the most effective offensive weapons, should be placed as far forward as possible, closely supported by the [rifle grenade](_URL_0_), which may be regarded as the "howitzer" of the platoon, and the Lewis Gun [portable machine gun], which is the weapon of opportunity.*

 >  *Each platoon will, therefore, normally be disposed in two lines, bombers and riflemen in the front line, rifle grenadiers, and the Lewis Gun in the second line. These two lines will constitute one Wave . ."*

. . .

 >  *". . .[firstly] in the assault every man is a bayonet man, exceptiong No. 1 of the Lewis Gun, secondly, that every man in a bomber; and thirdly, that every man in rifle sections [14 privates + 1 lance-corporal] is also trained to be either a Lewis Gunner or a Rifler Grenadier, with a view to replacing casualties in men armed with those weapons."*

. . .

 >  *". . .extensions between men . . .should usually be from 4 to 5 yards. . .The distance between lines should be from 15 to 25 yards . . . between waves from 50 to 100 yards."*

. . .

 >  *"The assault may be carried out either by:*

 >  *(i.) The leading wave going straight to the furthest objective, rear waves following it to the nearer objectives.*

 >  *(ii.) The leading wave being directed to a near objective, rear waves passing through it to those further away, i.e. 'leap frog'."*

In other words? Sounds *a lot* like 1914 styled warfare but with a lot more nice toys. Thin skirmishing lines spread out; machine gunners would support the advance while rifle greandiers and bombadiers suppressed the enemy. 

So how did the Germans respond? Well after the defeats at both the Somme and Verdun not only did they have significantly less manpower they also had a lot less leeway to risk on the front. In 1917 they would abandon what is called static defense for what is called defense in depth; in other words they would abandon the notion of not losing an inch of ground to purposefully allowing land to be taken for the purpose of launching local counterattacks. The front would not be so hotly contested. Rather than thick mazes of trenches they would be replaced by pillboxes and foxholes/crater holes (functionally the same) littering the battlefield. Sporadic machine gun nests and a highly functioning logistical component allowed 'outposts' to signal enemy advance, 'advanced lines' to hold off the enemy long enough for local reserves to run up to the 'main line of defense', a static defense, and the 'advanced lines' to resist the enemy. Let them take the land, barrage the land behind them to restrict reinforcement and/or retreat, counterattack locally. 

* **1918: Last Resort**

The only real major doctrinal change that we would see in 1918, though it bears mentioning, is the German application of Stormtrooper tactics in the West. Basically it's the principal that if the weak positions are all taken by infiltrated, highly specialized forces then the strong positions are not so strong any longer but are isolated and weak. However the very strategic position Germany was in (and we can't divorce the tactical from the strategic here) did not allow them to advance as entire front as was preferred and what the British style of war was designed for. They were on their last leg; they had to penetrate *deep* and encircle the British and seize Paris. On top of all of that though they had no real support as they were deep infiltration units; so more often than not they were fighting without artillery support. On  top of this all due to the rapid nature of their mission they *never actually hit those strong positions*; all they did was seize a bunch of strategically unimportant land.
මේ පිළිබඳව බොහෝ කතා ඇති අතර, &quot;අගල යුද්ධය&quot; පිළිබඳ මෙම අදහස &quot;දෙයක්&quot; ලෙස සෘජුවම අභියෝගයට ලක් කරන බැවින් බොහෝ දෙනෙකුට බොහෝ සෙයින් අරගල කරන බවක් පෙනෙන්නට තිබේ. සෑම හමුදාවක් සඳහාම එය නිසැකවම වෙනස් බැවින් අපි දැනට කතා කරන්නේ බටහිර පෙරමුණ ගැන බ්‍රිතාන්‍ය සහ ජර්මානු පැත්ත ගැන පමණි. ප්‍රංශ නඩුව ව්‍යාකූලත්වයේ යෝධ කූඩ නඩුවක් පමණක් වන නමුත් ඔබට ඒවා ගැන විශේෂයෙන් කියවීමට අවශ්‍ය නම් Robert Doughty ගේ කෘතිය *Pyrrhic Victory: French Strategy and Operations in the Great War****** කියන කාරණයේ කාර්යය වේ. මෙම සටහනේ අරමුණු සඳහා මම ප්‍රධාන වශයෙන් වැඩ කරන්නේ Richard Holmes&#39; *Tommy: The British Soldier on the Western Front*, Martin Middlebrook ගේ *The Kaisers Battle*, සහ *Through German Eyes: The British &amp; The Somme 1916 * Christopher Duffy විසිනි. හොල්ගර් හර්විග්ගේ *The Marne: The Opening of World War I* ද මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් අපූරු මූලාශ්‍රයකි. ඉතින් අපි මේක උඩින් දුවමු. යුද්ධය දළ වශයෙන් අදියර හතරකට බෙදිය හැකිය: * **1914 ගිම්හානය - ශීත ඍතුව 1914: ව්‍යාපාරයේ යුද්ධය** මෙම කාලපරිච්ඡේදයේ සටන් පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ ප්‍රංශ-ප්‍රෂියානු යුදමය ස්වභාවයකි. 1916 දී ඩිවිෂන් ජෙනරාල්වරයෙකු සතුව මැෂින් තුවක්කු 204 ක් තිබූ නමුත් 1914 දී එම සංඛ්‍යාව රයිෆල් 10,000 ක් සඳහා 24 ක් විය. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, නිත්‍ය පාබල හමුදාව සඳහා ආඥාපනත සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් ඉතා කෙටි වූ අතර, 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේ පැවති යුද්ධයේ මූලධර්මය පිළිබිඹු කළේ එවැනි හේතුවෙනි. මෙය ඉතා දක්ෂ ලෙස ගැටෙන රේඛා ලෙස හඳුන්වන දේ මගින් ආධිපත්‍යය දරනු ඇත. මිනිසුන් 70ක් පමණ දිග මීටර් 3ක් දෙපසට විහිදෙන අතර ඊළඟ පේළිය මීටර් 25ක් පමණ පසුපසට විහිදේ. තව දුරටත් පසුපසට, මීටර් 200-500 ක් පමණ, සෙසු බලඇණිය තීරු සැකැස්මේ රැඳී සිටින අතර ගැටුම් රේඛාව ශක්තිමත් කිරීම සඳහා &quot;තරංග&quot; යවනු ඇත. මෙම කාල පරිච්ඡේදයේ සටන අත්බෝම්බ හෝ මෝටාර් හෝ සැහැල්ලු මැෂින් තුවක්කු මත දැඩි ලෙස රඳා නොපවතී; විශේෂයෙන් දෙපාර්ශ්වයටම එවැන්නක් නොතිබූ බැවිනි. ගින්න සහ උපාමාරු සහ සාමාන්‍ය මර්දනය පදනම් වූ යුද්ධය ක්‍රීඩාවේ නම විය. අවම වශයෙන් පැවසීමට සටන් කිරීමේ ඉතා දියාරු ආකාරයකි. * **1915 වසන්තය - 1916 වැටීම: එකතැන පල්වීම** බොහෝ ආධුනික WWI ඉතිහාස ලේඛන සමඟ ඇති විශාල ගැටලුවක් නම්, අගල් යුද්ධය වර්ධනය වීමට හේතුව මෙම සියලු උපායශීලී මට්ටමේ හේතු සෙවීමට මිනිසුන් උත්සාහ කිරීමයි. දෙපැත්තම මැෂින් තුවක්කු මත සිදු වූවාක් මෙන්, එය වරදවා වටහා ගත්හ. අපි මතක තබාගත යුතුයි, ප්‍රථමයෙන් සහ ප්‍රධාන වශයෙන්, අගල් යුද්ධය *දෙපාර්ශ්වයේ* ඉහළ විධානයන් විසින් ක්‍රියාත්මක වූ සහ උපායමාර්ගික *තීරණයක්* බව; සටන්වල විරාමයක් ලෙස අන්‍යෝන්‍ය එකඟතාවක් ඇති කර ගැනීම දෙකටම ඉමහත් ප්‍රතිලාභ ගෙන දුන්නේය. කෙසේවෙතත්, එම විරාමය බිඳීම එන්න එන්නම දුෂ්කර වන බව ඔවුන් ඉක්මනින්ම සොයා ගත්හ. ප්‍රංශයේ/බෙල්ජියමේ වඩාත් ආරක්‍ෂිත ස්ථාන තෝරාගැනීමේ වාසිය ජර්මානුවන්ට හිමි වූ අතර, ඒ අනුව ඉතා, ඉතා, ඉතා හොඳින් ආරක්‍ෂා වූ අතර, දේවල් දිගු වන තරමට ඔවුන්ගේ ස්ථාන වඩාත් ශක්තිමත් විය. මිත්‍ර පාක්ෂිකයින්ටත් එහෙමයි. මෙතනින් තමයි අපි පාබල උපක්‍රම වලට යන්නේ. කිචනර්ස් නිව් ආමි සහ මූලික වශයෙන් සියලුම හමුදාවන්හි බී කණ්ඩායම් රංචු ගැසීමට පටන් ගත්තේද මෙයයි; කිසිම ආකාරයකින් ප්‍රධාන බලවේගය නොවේ. මේවා, විශාල වශයෙන්, සම්පූර්ණයෙන්ම නුපුහුණු හමුදා සහ සටන් නොවන දැඩි විය. මෙලෙස ගැටීමේ රේඛා තද විය. අවාසනාවකට මෙහි කාලතුවක්කු හමුදාවෙන් පාබල හමුදාව දික්කසාද කළ නොහැකි බව වටහා ගත් අතර, *කාලතුවක්කු* සටන් කළ අතර පාබල හමුදාව * දැනටමත් යටත් කරගත් භූමිය අල්ලාගෙන ඇත.* විශාල වශයෙන් බ්‍රිතාන්‍යයන්ට සාමාන්‍ය ධර්මයක් නොතිබුණද. ; පළමු උපායික අත්පොත 1917 මාර්තු මාසයේදී දර්ශනය වූ අතර එය අපි පසුව කතා කරමු. පොදුවේ ගත් කල, ප්‍රාදේශීය අණදෙන නිලධාරීන්ට හෝ බළඇණි අණදෙන නිලධාරීන්ට පවා තම අභිමතය පරිදි සටනක් දියත් කළ යුතු ආකාරය තීරණය කළ හැකි විය. නිදසුනක් වශයෙන්, සොම්මේ ජෙනරාල් රෝලින්සන් ඉතා නිර්දේශ/අණ දුන්නේ, සොල්දාදුවන් කාලතුවක්කු ප්‍රහාරයෙන් පසු නොයන ලෙසත්, යුද අගල් අල්ලා ගැනීම නැවැත්වූ පසුව පමණක් (ඔහුට මිත්‍රශීලී ගින්නක් අවශ්‍ය නොවීය); සටනේදී සටන් කළ බොහෝ දෙනා මෙය නොසලකා හරිමින් 1917/1918 දෙස බැලීමේ උපක්‍රම කළහ. ඔවුන් බැරේජ් එක පිටුපසින් මඳ වේලාවක් ගමන් කර සතුරා කම්පනයට පත් කිරීමට බාධකය පසු කරන විට සතුරු අගල්වලට පහර දෙනු ඇත. 1916 පුරාවටම අපට පෙනෙන්නේ බෝම්බය හෝ වෙනත් වචනවලින් කිවහොත් අත්බෝම්බය මත යැපීම අතිශයින් විශාල ලෙස වැඩිවීමකි. සාමාන්‍ය අගල් ප්‍රහාරයක් පෙනෙන්නේ කෙසේද, රයිෆල්කාරයා සතුරා මර්දනය කරන අතරේ මිනිසුන් ස්ථානයකට ගමන් කරයි. දැන් අඩුම තරමින් සෑම ප්ලැටූන් කණ්ඩායමක් සමඟම පැමිණෙන ලුවිස් තුවක්කුව ද මේ සඳහා දායක වනු ඇත, නමුත් උපාධිය මත අඩු විශ්වාසයක් ඇත. සතුරු අගල් නාස්ති කිරීමට බෝම්බ හෙලන අතරේ කටු කම්බි කපා දමනු ඇත. අත්බෝම්බ යනු පාබල හමුදාව විසින් සටන් කරන ආකාරය සහ සියල්ලටම වඩා ප්‍රධාන ය. ගිනිදැල් විශාල ස්කන්ධයක මෙන්ම අගල් පිරිසිදු කරන්නන් භාවිතා කරනු ඇත; මූලික වශයෙන් දේවල් අගලට ඇතුළු වූ පසු එය පිත්තල නකල්ස්, පිහි, මුගුරු, ගිනිදැල්, පිස්තෝල යනාදිය පිළිබඳ ජරාවක් බවට පත්විය. නමුත් එම අවස්ථාවට මඟ පාදන්නේද? අත්බෝම්බ. ගොඩක් සහ ගොඩක් සහ අත්බෝම්බ ගොඩක්. * **1917 වසන්තය - 1918 වසන්තය: ගැඹුරින් ආරක්‍ෂාව** 1916 පුරාවට දෙපාර්ශ්වයම වඩාත් දියාරු සටන් විලාසයක් අත්හදා බැලීමට පටන් ගත්හ. ජර්මානුවන් සඳහා, මෙය විශේෂයෙන් ඉහළ පුහුණුව ලත්, ඉහළ පළපුරුදු සොල්දාදුවන් සඳහා ගැඹුරු ආක්‍රමණය කිරීමේ මෙහෙයුම් සිදු කිරීම සඳහා නිශ්චිත බෙදීම් නිර්මාණය කිරීමෙන් අවසන් වනු ඇත. Stormtrooper උපක්‍රම. බ්‍රිතාන්‍යයන් සඳහා මෙයින් අදහස් කළේ එය *සමස්ත* හමුදාව පුරා ඒකාකාරව යෙදවීම මූලධර්මමය ප්‍රතිසංස්කරණයක් ලෙසය. ඉතා අඩු සරාගී නමුත්, දිගු කාලීනව, වඩා ඵලදායී. ලුවිස් තුවක්කු වැඩි ප්‍රමාණයක් සංසරණයට පැමිණීමත් සමඟ ඒවා මත යැපීම සැලකිය යුතු ලෙස වැඩි වනු ඇත. අවසානයේදී සෑම බලඇණියකම සෑම සේනාංකයකම (මිනිසුන් 60) සෑම අංශයකම (මිනිසුන් 15) (මිනිසුන් 60) සෑම බලඇණියකම සහ සෑම අංශයකම (මිනිසුන් 240) සහ යනාදී වශයෙන් ලුවිස් තුවක්කුකරුවෙකු සිටින අතර සෑම මිනිසෙකුම එය භාවිතා කිරීමට පුහුණු කරන ලදී. මෙම ලේඛනය, බ්‍රිතාන්‍ය ධර්මය ප්‍රතිශෝධනය කරන ලද සහ යුද්ධය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ පළමු උපායික අත්පොත වූ අතර, 1917 පෙබරවාරියේ බ්‍රිතාන්‍ය මාණ්ඩලික ජෙනරාල් වෙත නිකුත් කරන ලද &quot;ප්‍රහාරය සඳහා සාමාන්‍ය සැකැස්ම&quot; ලෙස හැඳින්වේ. අදාළ කොටස් කිහිපයක්: &gt; *&quot;. .. ඉදිරිපස අගලෙන් අගලට ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන පාබල බලඇණියක ඉතා සංවිධිත ස්ථානයකට එරෙහිව යාර 200 සිට යාර 600 ක් හෝ ඊට වඩා අඩුවෙන් ඒකාබද්ධ වූ එකකට එරෙහිව පරාසයක පැතිර යා හැකිය.&quot;* . . . &gt; *&quot;. ප්ලැටූනයේ &quot;හොවිට්සර්&quot; සහ ලුවිස් තුවක්කුව [අතේ ගෙන යා හැකි මැෂින් තුවක්කුව], එය අවස්ථාවෙහි ආයුධය වේ.* &gt; *එබැවින්, සෑම ප්ලැටූනයක්ම සාමාන්‍යයෙන් පේළි දෙකකින් බැහැර කරනු ලැබේ, බෝම්බකරුවන් සහ රයිෆල්කරුවන්, රයිෆල් ග්‍රෙනේඩියර් , සහ දෙවන පේළියේ ලුවිස් තුවක්කුව එක් තරංගයක් වේ. . . &gt; *&quot;. 1 ලාන්ස්-කෝප්‍රල්] ලුවිස් තුවක්කුකරුවෙකු හෝ රයිෆ්ලර් ග්‍රෙනේඩියර් කෙනෙකු වීමටද පුහුණු කර ඇත, එම ආයුධවලින් සන්නද්ධ මිනිසුන්ගේ තුවාල වෙනුවට ආදේශ කිරීමේ අදහසින්.&quot;* . . . &gt; *&quot;. .. පිරිමින් අතර දිගු .. සාමාන්‍යයෙන් යාර 4 සිට 5 දක්වා විය යුතුය. . රේඛා අතර දුර යාර 15 සිට 25 දක්වා විය යුතුය. . රළ අතර යාර 50 සිට 100 දක්වා විය යුතුය.&quot;* . . . &gt; *&quot;පහරදීම සිදු කළ හැක්කේ:* &gt; *(i.) ප්‍රමුඛ තරංගය සෘජුවම දුරස්ථ අරමුණට, පසුපස තරංග එය පසුපසින් ළඟම අරමුණු කරා ගමන් කරයි.* &gt; *(ii.) ප්‍රමුඛ තරංගය යොමු කෙරේ. ආසන්න අරමුණකට, පසුපස තරංග ඒ හරහා තවත් දුර සිටින අයට, එනම් &#39;පිම්ම ගෙම්බා&#39; වෙතට ගමන් කරයි.&quot;* වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්? 1914 ශෛලමය යුධ ක්‍රමයක් මෙන් *බොහෝ* නමුත් තවත් ලස්සන සෙල්ලම් බඩු රාශියක් ඇත. සිහින් ගැටෙන රේඛා විහිදේ; මැෂින් තුවක්කුකරුවන් ඉදිරි ගමනට සහාය වන අතර රයිෆල් ග්‍රේන්ඩියර්වරුන් සහ බෝම්බකරුවන් සතුරා මර්දනය කළහ. ඉතින් ජර්මානුවන් ප්රතිචාර දැක්වූයේ කෙසේද? Somme සහ Verdun දෙකෙහිම පරාජයෙන් පසුව, ඔවුන්ට සැලකිය යුතු ලෙස අඩු පිරිස් බලයක් තිබුණා පමණක් නොව, ඔවුන්ට ඉදිරියෙන් අවදානම් ගැනීමට බොහෝ අඩු ඉඩක් තිබුණි. 1917 දී ඔවුන් ස්ථිතික ආරක්‍ෂාව ලෙස හඳුන්වන දෙය ගැඹුරින් ආරක්‍ෂාව ලෙස හඳුන්වන දෙය අත්හැර දමනු ඇත. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, දේශීය ප්‍රතිප්‍රහාර දියත් කිරීමේ අරමුණින් ඉඩම් ගැනීමට හිතාමතාම ඉඩ දීම සඳහා බිම් අඟලක්වත් අහිමි නොකිරීමේ අදහස ඔවුන් අතහැර දමනු ඇත. පෙරමුණ එතරම් උණුසුම් තරඟකාරී නොවනු ඇත. ඝන වංකගිරි අගල් වෙනුවට ඒවා යුධ පිටියේ කුණු කසළ දමන පෙති පෙට්ටි සහ ෆොක්ස්හෝල්/ආවාට සිදුරු (ක්‍රියාකාරීව සමාන) මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය වනු ඇත. වරින් වර මැෂින් තුවක්කු කූඩු සහ ඉහළ ක්‍රියාකාරී ලොජිස්ටික් සංරචකයක් මඟින් &#39;මුරපොලවල්&#39; සතුරාගේ ඉදිරි ගමන සංඥා කිරීමටත්, &#39;උසස් රේඛා&#39; සතුරා රඳවා තබා ගැනීමට දේශීය සංචිතවලට &#39;ප්‍රධාන ආරක්ෂක රේඛාව&#39; දක්වා දිව යාමටත්, ස්ථිතික ආරක්ෂාවක් සහ සතුරාට එරෙහි වීමට &#39;උසස් රේඛා&#39;. ඔවුන්ට ඉඩම ලබා ගැනීමට ඉඩ දෙන්න, ඔවුන් පිටුපසින් ඇති ඉඩම ශක්තිමත් කිරීම සීමා කිරීමට සහ/හෝ පසුබැසීමට, ප්‍රාදේශීයව ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කිරීමට ඉඩ දෙන්න. * **1918: අවසාන විසඳුම** 1918 දී අපට දැකිය හැකි එකම සැබෑ ප්‍රධාන මූලධර්ම වෙනස, එය සඳහන් කළත්, බටහිර රටවල ජර්මානු ස්ටෝම්ට්‍රෝපර් උපක්‍රම භාවිතා කිරීමයි. මූලික වශයෙන් ප්‍රධාන වන්නේ දුර්වල ස්ථාන සියල්ලම රිංගා ගත්, අතිශයින් විශේෂිත වූ බලවේග විසින් ලබා ගන්නේ නම්, ශක්තිමත් ස්ථාන තවදුරටත් එතරම් ශක්තිමත් නොවන නමුත් හුදකලා සහ දුර්වල වේ. කෙසේ වෙතත් ජර්මනිය පැවති ඉතා උපායමාර්ගික තත්ත්වය (සහ අපට මෙහි උපායමාර්ගිකත්වයෙන් දික්කසාද විය නොහැක) ඔවුන්ට කැමති පරිදි සහ බ්‍රිතාන්‍ය යුද විලාසය සැලසුම් කරන ලද පරිදි සමස්ත පෙරමුණ ලෙස ඉදිරියට යාමට ඔවුන්ට ඉඩ දුන්නේ නැත. ඔවුන් ඔවුන්ගේ අවසාන පාදයේ සිටියහ; ඔවුන්ට *ගැඹුරට* විනිවිද ගොස් බ්‍රිතාන්‍යයන් වටකර පැරිස් අල්ලා ගැනීමට සිදු විය. ඒ සියල්ලටම වඩා ඒවා ගැඹුරු ආක්‍රමණ ඒකක බැවින් ඔවුන්ට සැබෑ සහයෝගයක් නොතිබුණද; බොහෝ විට ඔවුන් කාලතුවක්කු සහාය නොමැතිව සටන් කළහ. මේ සියල්ලටම වඩා ඔවුන්ගේ මෙහෙයුමේ වේගවත් ස්වභාවය නිසා ඔවුන් *ඇත්ත වශයෙන්ම එම ප්‍රබල ස්ථානවලට කිසි විටෙකත් පහර දුන්නේ නැත. ඔවුන් කළේ උපාය මාර්ගික වශයෙන් නොවැදගත් ඉඩම් තොගයක් අත්පත් කර ගැනීමයි.