The Republic did have the legal power to ban both of these organizations as early as 1922. The *Republikschutzgesetz* (Law for the Protection of the Republic) gave both the *Land* and central governments broad authority to suppress organizations deemed a threat to the Republic. These laws allowed for the temporary bans of media that encourage violence. Under the rubric of "endangering public safety," the *Republikschutzgesetz* outlawed the organizations from owning unauthorized weapons, the creation and brandishing of a weapons arsenal, and criminalized the failure to report on the existence of weapons arsenal. But gun control and regulation was not the primary focus of the *Republikschutzgesetz* but rather to restrict the operations of various anti-republican groups and provide grounds for their prosecution. The *Republikschutzgesetz*'s provisions on firearms were predicated upon a pre-existing January 1919 Reichstag legislation which banned the private ownership of firearms to meet provisions of the Versailles Treaty which called for a wide-ranging German disarmament, including non-state affiliated militias. 

The Law had a five-year life, but was extended in both 1927 and 1929. Inn the latter year, the Republic used the *Republikschutzgesetz* to ban the KPD's paramilitary wing, the *Roter Frontkämpferbund* (RFB). The ban was relatively ineffective; Berlin police reported that the RFB still collected dues and many RFB members simply did not wear their uniforms and insignia, but still hewed to their paramilitary organization. The ban restricted membership and new recruitment, but did not kill the organization. 

Nonetheless, the ban of the RFB did send a clear signal as to the authorities' thoughts on Communist paramilitaries. But neither the NSDAP's SA or SS were banned in 1929, despite evidence of considerable violence by the NSDAP groups. Nor did the ban the *Stahlhelm* paramilitary of the right-wing DNVP or the socialist *Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold* of the SDP.  These paramilitaries continued to function in the chaos years of the Depression and their street brawls contributed to a larger sense of the Republic's terminal decline. 

The nominal reason for not banning these organizations was that a group like the SA was only open to NSDAP members. Therefore, applying the *Republikschutzgesetz* to the SA or SS was not banning a paramilitary organization, but suppressing an internal part of a political party, which the Constitution forbid. But this type of rationale could have also applied to the RFB. The continued survival of both the *Stahlhelm* and the RSRG point to favortism on the part of the state towards those in power, but this still does not explain the reluctance to apply the law to the NSDAP, who were self-described political outsiders. There were repeated calls between 1930 and 1931 to ban the NSDAP's paramilitary wing, but the state and *Land* governments dragged their feet until April 1932 and the Brüning government banned the SA and SS. 

But by this time, the SA, and to a lesser extent, the SS, had a large enough following to make the ban toothless. SA men simply wore insignia on the inside of their lapels or marched in plain white shirts. Various *Land* laws against uniforms were evaded through such measures. Moreover, both the SA and SS tended to frame their flaunting of the ban or *ersatz* uniforms as an issue of free speech protected by the constitution. The fall of the Brüning led to a reversal of the NSDAP ban by von Papen the following June.

This reluctance and von Papen's reversal showcases one of the fundamental problems of the *Republikschutzgesetz*: although the law itself was politically neutral, its application was not. Von Papen and his entourage certainly thought they could use the NSDAP for its own ends, but the reluctance to use the law against right-wing groups ran deeper than the immediate political milieu of 1932. The Weimar justice system, ranging from police to judges, was "blind in the right eye," meaning that right-wing radicals received far less attention for their activities than those on the left. Hitler and his fellow defendants' slap on the wrist for the Beer Hall Putsch was only one example of a justice system that was quite lenient for right-wing radicalism.  In all the debates over applying the law to the NSDAP, few in the central government considered reversing the RFB ban. The various Weimar police departments investigated the KPD's groups with far more alacrity than equivalent right-wing opponents of the Republic. 

This selective legal astigmatism did not prevent Hitler from making political hay from the few times the NSDAP felt state repression. Both in his run-up to power and after Hitler's appointment as Chancellor, the NSDAP would use these few examples of the *Republikschutzgesetz* as evidence that the NSDAP had triumphed against a hostile establishment that had stacked the odds against them. The Republic's use of political suppression became an opportunity for the NSDAP to cast democratic opponents of the Nazi seizure of power as hypocrites. When the Centre Württemberg State President, Eugen Bolz critiqued the NSDAP's antidemocratic moves in February 1933, Hitler responded in a speech attacking both Bolz and presenting his Chancellorship as a true defense of freedom:

 > Those who made no mention of our freedom for fourteen years have no right to talk about it today. As Chancellor I need only use one law for the protection of the national state, just as they made a law for the protection of the Republic back then, and then they would realize that not everything they called freedom was worthy of the name. 

Bolz ended up forced out of office, spent a few weeks inside a concentration camp, and then in the political wilderness of the 1930s under Gestapo surveillance. 

It is possible that Hitler and other NSDAP leaders may have believed that the main ire *Republikschutzgesetz* was directed at them. The NSDAP soon enacted their own version of *Republikschutzgesetz* in February 1933 as part of the Reichstag Fire Decrees, and Goebbels's diary entries from this period show a certain glee at meeting out vengeance and bans against their political enemies of the 1929-33 period. But the NSDAP's public rhetoric about the *Republikschutzgesetz* was half-right. The application of the law did stack the deck, but in *favor* of the NSDAP and their fellow-travelers on the right. They saw not only their ideological rivals on the left suppressed by the law, but could benefit from knowing how the RFB evaded it when the *Republikschutzgesetz* belatedly came for them. 

*Sources*

Evans, Richard J. *The Coming of the Third Reich*. New York: Penguin Press, 2004. 

Fulda, Bernhard. *Press and Politics in the Weimar Republic*. Oxford: Oxford University Press, 2009. 

Swett, Pamela E. *Neighbors and Enemies: The Culture of Radicalism in Berlin, 1929-1933*. New York: Cambridge University Press, 2004. 
මෙම සංවිධාන දෙකම තහනම් කිරීමට 1922 තරම් ඉක්මනින් ජනරජයට නෛතික බලයක් තිබුණි. *Republikschutzgesetz* (ජනරජය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා වූ නීතිය) සංවිධානයට තර්ජනයක් යැයි සැලකෙන සංවිධාන මර්දනය කිරීමට *ඉඩම්* සහ මධ්‍යම ආන්ඩු දෙකටම පුළුල් අධිකාරියක් ලබා දුන්නේය. ජනරජය. මෙම නීති මගින් ප්‍රචණ්ඩත්වය දිරිමත් කරන මාධ්‍ය තාවකාලිකව තහනම් කිරීමට ඉඩ ලබා දී ඇත. &quot;මහජන ආරක්ෂාව අනතුරේ හෙළීම&quot; යන මාතෘකාව යටතේ, *Republikschutzgesetz* විසින් සංවිධානවලට අනවසර ආයුධ තිබීම, ආයුධ අවි ගබඩාවක් නිර්මාණය කිරීම සහ හංවඩු ගැසීම තහනම් කළ අතර ආයුධ අවි ගබඩාව පවතින බව වාර්තා කිරීමට අපොහොසත් වීම අපරාධයක් බවට පත් කළේය. නමුත් තුවක්කු පාලනය සහ නියාමනය *Republikschutzgesetz* හි මූලික අවධානය නොව විවිධ රිපබ්ලිකන් විරෝධී කණ්ඩායම්වල මෙහෙයුම් සීමා කිරීම සහ ඔවුන්ට නඩු පැවරීමට හේතු සැපයීමයි. ගිනිඅවි පිළිබඳ *Republikschutzgesetz* හි විධිවිධාන පුරෝකථනය කරන ලද්දේ 1919 ජනවාරියේ පෙර පැවති රීච්ස්ටැග් නීතියක් මත පුරෝකථනය කරන ලද අතර එමඟින් රාජ්‍ය නොවන අනුබද්ධිත සටන්කාමීන් ඇතුළු පුළුල් පරාසයක ජර්මානු නිරායුධකරණයක් ඉල්ලා සිටි Versailles ගිවිසුමේ විධිවිධාන සපුරාලීම සඳහා ගිනි අවිවල පුද්ගලික අයිතිය තහනම් කරන ලදී. . නීතියට වසර පහක ආයු කාලයක් තිබූ නමුත් 1927 සහ 1929 යන දෙකේදීම දීර්ඝ කරන ලදී. අවසාන වසරේ, ජනරජය KPD හි පැරාමිලිටරි අංශය වන *Roter Frontkämpferbund* (RFB) තහනම් කිරීමට *Republikschutzgesetz* භාවිතා කළේය. තහනම සාපේක්ෂව අකාර්යක්ෂම විය; බර්ලින් පොලිසිය වාර්තා කළේ RFB තවමත් හිඟ මුදල් එකතු කර ඇති අතර බොහෝ RFB සාමාජිකයින් ඔවුන්ගේ නිල ඇඳුම් සහ ලාංඡන පැළඳ නොසිටි නමුත් තවමත් ඔවුන්ගේ පැරාමිලිටරි සංවිධානයට කැපූ බවයි. තහනම සාමාජිකත්වය සහ නව බඳවා ගැනීම් සීමා කළ නමුත් සංවිධානය මරා දැමුවේ නැත. එසේ වුවද, RFB තහනම කොමියුනිස්ට් පැරාමිලිටරි ගැන බලධාරීන්ගේ සිතුවිලි පිළිබඳව පැහැදිලි සංඥාවක් යවා ඇත. නමුත් NSDAP කණ්ඩායම් විසින් සැලකිය යුතු ප්‍රචණ්ඩත්වයක සාක්ෂි තිබියදීත්, NSDAP හි SA හෝ SS 1929 දී තහනම් කරන ලදී. දක්ෂිනාංශික DNVP හි *Stahlhelm* පැරාමිලිටරිය හෝ SDP හි සමාජවාදී *Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold* තහනම් කළේ ද නැත. අවපාතයේ අවුල් සහගත වසරවලදී මෙම පැරාමිලිටරි කණ්ඩායම් දිගටම ක්‍රියාත්මක වූ අතර ඔවුන්ගේ වීදි සටන් ජනරජයේ පර්යන්ත පරිහානිය පිළිබඳ විශාල හැඟීමකට දායක විය. මෙම සංවිධාන තහනම් නොකිරීමට නාමික හේතුව වූයේ SA වැනි කණ්ඩායමක් NSDAP සාමාජිකයින්ට පමණක් විවෘත වීමයි. එබැවින්, SA හෝ SS වෙත *Republikschutzgesetz* යෙදීම යනු පැරාමිලිටරි සංවිධානයක් තහනම් කිරීම නොව, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් තහනම් කර ඇති දේශපාලන පක්ෂයක අභ්‍යන්තර කොටසක් මර්දනය කිරීමකි. නමුත් මෙම ආකාරයේ තාර්කිකත්වය RFB සඳහාද යෙදිය හැකිය. *Stahlhelm* සහ RSRG යන දෙපිරිසගේම අඛණ්ඩ පැවැත්ම, බලයේ සිටින අය කෙරෙහි රාජ්‍යයේ අනුග්‍රහය පෙන්නුම් කරයි, නමුත් මෙය තවමත් දේශපාලන පිටස්තරයන් ලෙස හැඳින්වූ NSDAP වෙත නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට ඇති අකමැත්ත පැහැදිලි නොකරයි. NSDAP හි පැරාමිලිටරි අංශය තහනම් කිරීමට 1930 සහ 1931 අතර නැවත නැවත ඇමතුම් ලැබුණද, ප්‍රාන්ත සහ *භූමි* ආන්ඩු 1932 අප්‍රේල් දක්වා ඔවුන්ගේ දෙපයින් ඇදී ගිය අතර Brüning රජය SA සහ SS තහනම් කළේය. නමුත් මේ කාලය වන විට, SA, සහ තරමක් දුරට, SS, තහනම දත් රහිත බවට පත් කිරීමට තරම් විශාල අනුගාමික පිරිසක් සිටියහ. SA පිරිමින් ඔවුන්ගේ උකුලේ ඇතුළත ලාංඡන පැළඳ හෝ සරල සුදු කමිසවලින් ගමන් කළහ. මෙවැනි ක්‍රියාමාර්ග හරහා නිල ඇඳුමට එරෙහි විවිධ *ඉඩම්* නීති මගහැර ගියේය. එපමනක් නොව, SA සහ SS යන දෙපාර්ශවයම ඔවුන්ගේ තහනම හෝ *ersatz* නිල ඇඳුම් ව්‍යවස්ථාවෙන් ආරක්ෂා කර ඇති නිදහස් භාෂණයේ ප්‍රශ්නයක් ලෙස හුවා දැක්වීමට නැඹුරු විය. බෲනිංගේ වැටීම ඊළඟ ජුනි මාසයේ වොන් පැපන් විසින් NSDAP තහනම ආපසු හැරවීමට හේතු විය. මෙම අකමැත්ත සහ von Papen ගේ ආපසු හැරීම පෙන්නුම් කරන්නේ *Republikschutzgesetz* හි මූලික ගැටලුවකි: නීතියම දේශපාලනික වශයෙන් මධ්‍යස්ථ වුවද, එහි යෙදීම එසේ නොවීය. Von Papen සහ ඔහුගේ පිරිවර නිසැකව ම NSDAP එහි ම අරමුණු සඳහා යොදා ගත හැකි යැයි සිතූ නමුත් දක්ෂිණාංශික කන්ඩායම්වලට එරෙහිව නීතිය භාවිතා කිරීමට ඇති අකමැත්ත 1932 ආසන්න දේශපාලන පරිසරයට වඩා ගැඹුරට දිව ගියේය. පොලිසියේ සිට විනිසුරුවරුන් දක්වා වූ Weimar යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්‍රමය, &quot;දකුණු ඇස අන්ධ&quot; විය, එයින් අදහස් කරන්නේ දක්ෂිනාංශික රැඩිකල්වාදීන්ට ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් සඳහා වම් පැත්තේ අයට වඩා අඩු අවධානයක් ලැබුණු බවයි. බියර් හෝල් පුට්ෂ් වෙනුවෙන් හිට්ලර් සහ ඔහුගේ සෙසු විත්තිකරුවන්ගේ මැණික් කටුවෙහි කම්මුල් පහර දක්ෂිනාංශික රැඩිකල්වාදයට තරමක් ලිහිල් වූ යුක්තිය පසිඳලීමේ එක් උදාහරණයක් පමණි. එන්එස්ඩීඒපී සඳහා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම පිළිබඳ සියලු විවාදවලදී, මධ්‍යම රජයේ ස්වල්ප දෙනෙක් RFB තහනම ආපසු හැරවීමට සලකා බැලූහ. විවිධ වයිමාර් පොලිස් දෙපාර්තමේන්තු, සමූහාණ්ඩුවේ සමාන දක්ෂිනාංශික විරුද්ධවාදීන්ට වඩා බොහෝ විචක්ෂණශීලීව කේපීඩී කන්ඩායම් විමර්ශනය කළහ. NSDAP රාජ්‍ය මර්දනයට හසු වූ අවස්ථා කිහිපයක සිටම හිට්ලර්ට දේශපාලන පිදුරු සෑදීමෙන් මෙම වරණීය නෛතික දෘෂ්ටිවාදය වැළැක්වූයේ නැත. ඔහුගේ බලයට පත්වීමේ දී සහ හිට්ලර් චාන්සලර්වරයා ලෙස පත්වීමෙන් පසුව, NSDAP විසින් මෙම *Republikschutzgesetz* පිළිබඳ උදාහරණ කිහිපය භාවිතා කරනු ඇත්තේ NSDAP තමන්ට එරෙහිව විරුද්ධත්වය ගොඩනඟා ගත් සතුරු සංස්ථාපිතයකට එරෙහිව ජයග්‍රහණය කර ඇති බවට සාක්ෂි ලෙස ය. ජනරජයේ දේශපාලන මර්දනය භාවිතා කිරීම, නාසි බලය අල්ලා ගැනීමේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විරුද්ධවාදීන් කුහකයින් ලෙස පත් කිරීමට එන්එස්ඩීඒපීයට අවස්ථාවක් විය. 1933 පෙබරවාරියේ NSDAP හි ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී පියවරයන් මධ්‍යයේ Württemberg ප්‍රාන්තයේ සභාපති Eugen Bolz විවේචනය කළ විට, Hitler කතාවකදී ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ Bolz යන දෙදෙනාටම පහර දෙමින් ඔහුගේ චාන්සලර් ධූරය නිදහසේ සැබෑ ආරක්ෂාවක් ලෙස ඉදිරිපත් කරමින්: &gt; අවුරුදු දාහතරක් තිස්සේ අපේ නිදහස ගැන සඳහනක් නොකළ අය අද ඒ ගැන කතා කරන්න අයිතියක් නෑ. එදා ජනරජයේ ආරක්‍ෂාවට නීතියක් හැදුවාක් මෙන් ජාතික රාජ්‍යයේ ආරක්‍ෂාව සඳහා මට අවශ්‍ය වන්නේ එක් නීතියක් පමණයි, එවිට ඔවුන් නිදහස කියන සෑම දෙයක්ම නමට සුදුසු නොවන බව ඔවුන්ට වැටහෙනු ඇත. බොල්ස්ට බලහත්කාරයෙන් කාර්යාලයෙන් ඉවත් විය, සති කිහිපයක් ගාල් කඳවුරක් තුළ ගත කළ අතර, පසුව ගෙස්ටාපෝ නිරීක්ෂණ යටතේ 1930 ගණන්වල දේශපාලන පාළුකරයේ ගත කළේය. ප්‍රධාන කෝපය *Republikschutzgesetz* ඔවුන් වෙත එල්ල වූ බව හිට්ලර් සහ අනෙකුත් NSDAP නායකයින් විශ්වාස කරන්නට ඇත. Reichstag Fire Decrees හි කොටසක් ලෙස NSDAP ඉක්මනින්ම 1933 පෙබරවාරි මාසයේදී ඔවුන්ගේම සංස්කරණයක් *Republikschutzgesetz* ක්‍රියාත්මක කරන ලද අතර, 1929-33 කාලපරිච්ඡේදයේ ඔවුන්ගේ දේශපාලන සතුරන්ට එරෙහිව පළිගැනීම් සහ තහනම් කිරීම් මුණගැසීමේ දී ගොබෙල්ස්ගේ දිනපොත සටහන් මගින් යම් ප්‍රීතියක් පෙන්නුම් කරයි. නමුත් *Republikschutzgesetz* ගැන NSDAP හි ප්‍රසිද්ධ වාචාල කතාව අඩක්-නිවැරදි විය. නීතියේ යෙදීමෙන් තට්ටුව ගොඩගසා ඇත, නමුත් NSDAP සහ ඔවුන්ගේ සෙසු සංචාරකයින්ට *පක්ෂව* දකුණේ. වාමාංශික මතවාදී ප්‍රතිවාදීන් නීතියෙන් යටපත් කර ඇති බව ඔවුන් දුටුවා පමණක් නොව, *Republikschutzgesetz* ප්‍රමාද වී ඔවුන් වෙත පැමිණි විට RFB එය මග හැරියේ කෙසේදැයි දැන ගැනීමෙන් ප්‍රයෝජන ගත හැකි විය. *මූලාශ්‍ර* එවන්ස්, රිචඩ් ජේ. *The Coming of the Third Reic*. New York: Penguin Press, 2004. Fulda, Bernhard. *වයිමර් ජනරජයේ පුවත්පත් සහ දේශපාලනය*. Oxford: Oxford University Press, 2009. Swett, Pamela E. *Neighbours and Enemies: The Culture of Radicalism in Berlin, 1929-1933*. නිව් යෝර්ක්: කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 2004. 