Primary and middle-school students have Chinese history and World history classes.
Until recently, high-school students chose either an Arts or Science-based curriculum, with the Arts students continuing studying history, but I believe this has recently been made more flexible.
Students also study Politics, which includes some history of course.
In terms of the way it's taught, it's not particularly different from other countries in style, if slightly traditional (large amounts of rote-learning of dates, though there has in recent years been a big move towards analysis and critical thinking compared to the past; though it should be said that critical thinking about modern Chinese history is discouraged).
They don't really study things through a Marxist historiographical style anymore than other countries do. So class is mentioned a bit, as it would be in the West, for example the Landlords of the nationalist period, but when studying ancient China, it's a more traditional historiography of Emperors, philosophers, etc.
The big thing I think would be noteable to a western audience is the narrative that's pushed in modern Chinese history. Since 1989, there has been a big push of the narrative of "national humiliation" at the hands of western powers and Japan from the 19th century onwards. Prior to that, the narrative was more about the weakness and backwardness of the Qing government. The Cultural Revolution is barely taught, and the Tiananmen Square protests are hidden completely.

I will say that Feminist historiography is studied a little at higher levels (probably about the same as in the west), but I don't believe post-Colonialism is popular. 

I should say that I'm semi-familiar with the way non-History majors are taught in University (because I teach English, and they have to do a semester of History), but I'm not familiar with the way History majors are taught. However, generally speaking I am genuinely shocked with how little knowledge of Marxist thought students have; these days, it's all Deng Xiaoping theory. I've never heard Chinese students, when discussing history, refer to class as a lense through which to understand it. It's generally a narrative of great men and women, and competing powers.

Now, I've really been addressing your sub-question about primary and secondary students here. I have no specific knowledge of which types of historiography are popular amongst Chinese historians.
ප්‍රාථමික සහ මධ්‍යම පාසල් සිසුන්ට චීන ඉතිහාසය සහ ලෝක ඉතිහාස පන්ති ඇත. මෑතක් වන තුරු, උසස් පාසල් සිසුන් කලා හෝ විද්‍යාව පදනම් කරගත් විෂය මාලාවක් තෝරා ගත් අතර, කලා සිසුන් ඉතිහාසය දිගටම අධ්‍යයනය කරමින් සිටියද, මෙය මෑතකදී වඩාත් නම්‍යශීලී කර ඇති බව මම විශ්වාස කරමි. සිසුන් දේශපාලනය ද හදාරන අතර, පාඨමාලාවේ යම් ඉතිහාසයක් එයට ඇතුළත් වේ. එය උගන්වන ආකාරය අනුව, එය තරමක් සාම්ප්‍රදායික නම්, එය ශෛලියෙන් වෙනත් රටවලට වඩා විශේෂයෙන් වෙනස් නොවේ (දිනයන් කට පාඩම් කිරීම විශාල ප්‍රමාණයක්, නමුත් මෑත වසරවල අතීතයට සාපේක්ෂව විශ්ලේෂණය සහ විවේචනාත්මක චින්තනය සඳහා විශාල පියවරක් ඇත. නූතන චීන ඉතිහාසය පිළිබඳ විවේචනාත්මක චින්තනය අධෛර්යමත් කර ඇති බව පැවසිය යුතුය. ඔවුන් ඇත්තටම වෙනත් රටවලට වඩා මාක්ස්වාදී ඉතිහාස රචන ශෛලියකින් දේවල් අධ්‍යයනය කරන්නේ නැත. ඒ නිසා පංතිය ගැන ටිකක් සඳහන් වෙනවා, උදාහරණයක් ලෙස ජාතිකවාදී යුගයේ ඉඩම් හිමියෝ බටහිර වගේ, නමුත් පුරාණ චීනය අධ්‍යයනය කරන විට, එය අධිරාජ්‍යයන්, දාර්ශනිකයන් යනාදිය පිළිබඳ වඩාත් සාම්ප්‍රදායික ඉතිහාස ලේඛනයකි. මම හිතන්නේ විශාල දෙයක් සැලකිය යුතුයි. බටහිර ප්‍රේක්ෂකයින් වෙත නූතන චීන ඉතිහාසයේ තල්ලු වී ඇති ආඛ්‍යානයයි. 1989 සිට, 19 වන සියවසේ සිට බටහිර බලවතුන් සහ ජපානය අතින් &quot;ජාතික නින්දාව&quot; පිළිබඳ ආඛ්‍යානය විශාල තල්ලුවක් පැවතුනි. ඊට පෙර, ආඛ්‍යානය වැඩි වශයෙන් ක්විං රජයේ දුර්වලකම සහ පසුගාමීත්වය ගැන විය. සංස්කෘතික විප්ලවය යන්තම් උගන්වනු ලබන අතර, ටියනන්මෙන් චතුරශ්‍රයේ විරෝධතා සම්පූර්ණයෙන්ම සැඟවී ඇත. ස්ත්‍රීවාදී ඉතිහාස ලේඛනය තරමක් ඉහල මට්ටම් වලින් අධ්‍යයනය කරන බව මම කියමි (සමහරවිට බටහිරට සමාන විය හැකිය), නමුත් පශ්චාත් යටත් විජිතවාදය ජනප්‍රිය යැයි මම විශ්වාස නොකරමි. විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉතිහාස නොවන මේජර්වරුන් උගන්වන ආකාරය මට අර්ධ වශයෙන් හුරුපුරුදු බව පැවසිය යුතුය (මොකද මම ඉංග්‍රීසි උගන්වමි, සහ ඔවුන්ට ඉතිහාසය අධ්‍යයන වාරයක් කළ යුතු නිසා), නමුත් ඉතිහාස මේජර්වරුන් සිටින ආකාරය මට හුරු නැත. ඉගැන්නුවා. කෙසේ වෙතත්, සාමාන්‍යයෙන් කතා කරන විට මාක්ස්වාදී චින්තනය පිළිබඳ ශිෂ්‍යයින්ට ඇති දැනුම අල්ප වීම ගැන මම සැබවින්ම කම්පනයට පත් වෙමි. මේ දවස්වල ඔක්කොම Deng Xiaoping න්‍යාය. මම කවදාවත් අසා නැහැ චීන සිසුන්, ඉතිහාසය ගැන සාකච්ඡා කරන විට, එය තේරුම් ගත හැකි කාචයක් ලෙස පන්තිය හඳුන්වනු ඇත. එය සාමාන්‍යයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨ පිරිමින් සහ කාන්තාවන් සහ තරඟකාරී බලවතුන්ගේ ආඛ්‍යානයකි. දැන්, මම ඇත්තටම මෙහි ප්‍රාථමික සහ ද්විතීයික සිසුන් පිළිබඳ ඔබේ උප ප්‍රශ්නය ආමන්ත්‍රණය කරමින් සිටිමි. චීන ඉතිහාසඥයින් අතර ජනප්‍රිය ඉතිහාස ලේඛන වර්ග මොනවාද යන්න ගැන මට නිශ්චිත දැනුමක් නැත.