While it's hard to speak with certainty for this time period in particular, it's unlikely Jainism was the dominant belief system in India at this time. A more convincing argument could be made for Buddhism as the dominant tradition among the ruling class, while the faith of the people had likely remained eclectic.

The period in question (\~769 CE) falls within a relatively poorly documented period in North Indian history. The political turmoil following the death of Emperor Harshavardhana (c. 590–647 CE) of the Vardhana Dynasty led to a roughly 150 year gap in extensive contemporary writing. By contrast, the reign of Emperor Harshavardhana is among the most extensively documented in Indian history, with surviving records from multiple sources. The most important of these are the *Harshacharita* ("The Deeds of Harsha"), written by his court poet Bannabhatta, and the writings of the Chinese monk Xuanzang, who visited the court of Harsha and travelled extensively through India. A contrasting text roughly dating to after this fallow historic period is the *Shankara Digvijaya*, detailing the exploits of the Hindu philosopher Adishankara (born c. 788 CE). Overlaying these texts gives us some context for the religious makeup of India during the period in questions.

It's worth remembering that the faith of the lay public probably remained eclectic, drawing from disparate traditions, and moving fluidly across them. The ruling elite patronized religious institutions of all faiths, and this seemed to be reflected among the public. For example, decorative panels offered at Buddhist stupas demonstrate that Hindu merchants were also keen to seek the blessings of the Buddha. Emperor Harsha's court poet Banabhatta records Harsha as a devout Shaivite, while Xuanzang notes him to be a devout Buddhist. Both sources record Harsha donating generously to holy men regardless of their tradition. Xuanzang records a yearly charitable event for monks. While four days each were set aside for Hindu and Jain monks, 16 days were set aside for the Buddhist monks. It's unclear if the disparity was due to imperial favouratism, or simply reflects a skew in the number of holy men from each tradition. If Banabhatta is to be believed that Harsha was a devoted Hindu, then Xuanzang's record of the number of days would suggest that the Buddhist monks were much more numerous in the empire. This version of events is also supported by the concerns of writings of the traditions themselves. For example, the Hindu texts composed leading up to this period (The age of the Sutras) are devoted to apologia for their own philosophical school, and polemics against other philosophical schools, including other Hindu schools and the Buddhists (and to a lesser extent, the Jains). Contrast this with the writings of the Buddhists during the same period, and they are relatively unconcerned with the Hindus, who are treated as a philosophically spent force. The force of the arguments are reserved against rival Buddhist schools. Whether this is the blossoming of Buddhist commentary writing in general, or reflects the headspace of Buddhist writers as chiefly occupied with the heresies of other nominal Buddhists is anybody's guess.

If we now incorporate the religious landscape as laid out in the late 8th century *Shankara Digvijaya*, the Buddhists are established as the dominant religious tradition in the country. Shankara's writings are aimed towards solving the theological arguments raised by the Buddhists, and they are his chief rivals. It's also likely that the cultural importance of the Buddhists as an opposing force is overblown in the *Digvijaya*, to further enhance the cache associated with Shankara for defeating them. Nevertheless, when the *Digvijaya* was composed in the generation following Shankara, it wouldn't make sense to prop up the Buddhists as the chief rivals if they hadn't been a major force within living memory. This disparate sources of evidence would suggest that the Buddhists had been a major religious tradition at least upto the 8th Century CE. This time period also represents a major shift in the Buddhist schools in Northern India at the time, with the Theravada school losing out to Mahayana, and eventually Vajrayana.

None of these sources hold the Jains as a significant political or cultural power during this time period. While they were significant *communities* of Jains in South India, I am unfamiliar with a widespread Hindu or Buddhist engagement with them, though I could be mistaken.
විශේෂයෙන්ම මෙම කාල පරිච්ඡේදය සඳහා නිශ්චිතව කතා කිරීමට අපහසු වුවද, මේ අවස්ථාවේ ඉන්දියාවේ ප්‍රමුඛතම විශ්වාස පද්ධතිය වූයේ ජෛන ආගම විය නොහැක. පාලක පන්තිය අතර ප්‍රමුඛ සම්ප්‍රදාය ලෙස බුද්ධාගම සඳහා වඩාත් ඒත්තු ගැන්විය හැකි තර්කයක් ඉදිරිපත් කළ හැකි අතර, ජනතාවගේ ඇදහිල්ල බොහෝ විට සාරාංශයක් ලෙස පැවතුනි. අදාළ කාලපරිච්ඡේදය (\~769 CE) උතුරු ඉන්දියානු ඉතිහාසයේ සාපේක්ෂව දුර්වල ලෙස ලේඛනගත කාල පරිච්ඡේදයක් තුළට වැටේ. වර්ධන රාජවංශයේ හර්ෂවර්ධන අධිරාජ්‍යයාගේ (ක්‍රි.ව. 590-647) අභාවයෙන් පසු ඇති වූ දේශපාලන කැලඹීම පුළුල් සමකාලීන ලේඛනයේ දළ වශයෙන් වසර 150 ක පරතරයකට තුඩු දුන්නේය. ඊට වෙනස්ව, හර්ෂවර්ධන අධිරාජ්‍යයාගේ පාලන සමය ඉන්දියානු ඉතිහාසයේ වඩාත් පුළුල් ලෙස ලේඛනගත කර ඇති අතර, විවිධ මූලාශ්‍රවලින් ඉතිරිව ඇති වාර්තා අතර වේ. මෙයින් වඩාත් වැදගත් වන්නේ ඔහුගේ රාජ සභා කවියෙකු වන බන්නභට්ටා විසින් රචිත *හර්ෂචරිත* (&quot;හර්ෂගේ ක්‍රියාවන්&quot;) සහ හර්ෂගේ මාලිගාවට ගොස් ඉන්දියාව හරහා බොහෝ සංචාරය කළ චීන භික්ෂුවක් වන Xuanzang ගේ ලේඛනයි. හින්දු දාර්ශනික ආදිශංකර (උපත ක්‍රි.ව. 788) ගේ සූරාකෑම් විස්තර කරන *ශංකර දිග්විජය* යනු මෙම පුරන් ඓතිහාසික යුගයෙන් පසුව දළ වශයෙන් දිවෙන ප්‍රතිවිරුද්ධ පාඨයකි. මෙම පාඨය උඩින් තැබීමෙන් ප්‍රශ්නවල කාලපරිච්ඡේදය තුළ ඉන්දියාවේ ආගමික සැකැස්ම සඳහා අපට යම් සන්දර්භයක් ලැබේ. ගිහි මහජනතාවගේ ඇදහිල්ල බොහෝ විට සාරාංශයක් ලෙස පැවතිය හැකි බව මතක තබා ගැනීම වටී, විවිධ සම්ප්‍රදායන්ගෙන් ඇදී ගොස් ඒවා හරහා තරල ලෙස ගමන් කරයි. පාලක ප්‍රභූව සියලු ආගම්වල ආගමික ආයතනවලට අනුග්‍රහය දැක්වූ අතර, මෙය මහජනයා අතර පිළිබිඹු වන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. නිදසුනක් වශයෙන්, බෞද්ධ ස්ථූපවල ඉදිරිපත් කරන ලද අලංකාර පුවරු පෙන්නුම් කරන්නේ හින්දු වෙළඳුන් ද බුදුන්ගේ ආශිර්වාදය ලබා ගැනීමට උනන්දු වූ බවයි. හර්ෂ අධිරාජ්‍යයාගේ රාජසභාවේ කවියෙකු වන බානභට්ටා හර්ෂ භක්තිමත් ශෛවයෙකු ලෙස සටහන් කරන අතර ෂුවාන්සාං ඔහු භක්තිමත් බෞද්ධයෙකු ලෙස සටහන් කරයි. හර්ෂ ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදාය නොතකා ශුද්ධ මිනිසුන්ට නොමසුරුව පරිත්‍යාග කළ බව මූලාශ්‍ර දෙකම වාර්තා කරයි. Xuanzang භික්ෂූන් සඳහා වාර්ෂික පුණ්‍ය කටයුත්තක් වාර්තා කරයි. හින්දු හා ජෛන භික්ෂූන් වහන්සේලා සඳහා දින හතර බැගින් වෙන් කර තිබූ අතර බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා සඳහා දින 16 බැගින් වෙන් කෙරිණි. අසමානතාවය අධිරාජ්‍ය අනුග්‍රහය නිසා ඇති වූවක්ද, නැතහොත් එක් එක් සම්ප්‍රදායෙන් ශුද්ධ වූ මිනිසුන් සංඛ්‍යාවේ විකෘතියක් පිළිබිඹු කරයිද යන්න පැහැදිලි නැත. බානභට්ටා හර්ෂ භක්තිමත් හින්දු භක්තිකයෙකු බව විශ්වාස කරන්නේ නම්, ෂුවාන්සාංගේ දින ගණන පිළිබඳ වාර්තාවෙන් ඇඟවෙන්නේ බෞද්ධ භික්ෂූන් අධිරාජ්‍යයේ වැඩි සංඛ්‍යාවක් සිටි බවයි. සිදුවීම්වල මෙම අනුවාදය සම්ප්‍රදායන් පිළිබඳ ලේඛනවල උත්සුකයන් මගින් ද සහාය වේ. නිදසුනක් වශයෙන්, මෙම කාල පරිච්ඡේදය දක්වා (සූත්‍ර යුගය) සම්පාදනය කරන ලද හින්දු ග්‍රන්ථ, ඔවුන්ගේම දාර්ශනික පාසල සඳහා සමාව අයැදීමටත්, අනෙකුත් හින්දු පාසල් සහ බෞද්ධයන් ඇතුළු අනෙකුත් දාර්ශනික පාසල්වලට එරෙහිව වාද විවාද කිරීමටත් (සහ අඩු ප්‍රමාණයකට, ජෛනයන්). එම කාලපරිච්ඡේදය තුළ බෞද්ධයන්ගේ ලේඛන සමඟ මෙය සන්සන්දනය කරන්න, ඔවුන් දාර්ශනිකව වියදම් කළ බලවේගයක් ලෙස සලකනු ලබන හින්දුවරුන් සමඟ සාපේක්ෂව නොසැලකිලිමත් ය. තර්කවල බලය ප්‍රතිවාදී බෞද්ධ පාසල්වලට එරෙහිව වෙන් කර ඇත. මෙය පොදුවේ බෞද්ධ විවරණ ලේඛනයේ මල් පිපීමද, නැතහොත් අනෙකුත් නාමික බෞද්ධයන්ගේ මිථ්‍යාදෘෂ්ටීන් සමඟ ප්‍රධාන වශයෙන් වාඩිලාගෙන සිටින බෞද්ධ ලේඛකයන්ගේ ප්‍රධාන අවකාශය පිළිබිඹු කරයිද යන්න කිසිවෙකුගේ අනුමානයකි. 8 වැනි සියවසේ අගභාගයේ *ශංකර දිග්විජය* දක්වා ඇති ආගමික පරිසරය අපි දැන් ඇතුළත් කළහොත්, රටේ ප්‍රමුඛ ආගමික සම්ප්‍රදාය ලෙස බෞද්ධයන් ස්ථාපිත වේ. ශංකරගේ ලේඛන බෞද්ධයන් විසින් මතු කරන ලද දේවධර්මවාදී තර්ක විසඳීම සඳහා ඉලක්ක කර ඇති අතර, ඔවුන් ඔහුගේ ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදීන් වේ. ප්‍රතිවිරුද්ධ බලවේගයක් ලෙස බෞද්ධයන්ගේ සංස්කෘතික වැදගත්කම *දිග්විජය* තුළ ඉක්මවා ගොස්, ඔවුන්ව පරාජය කිරීම සඳහා ශංකර සමඟ සම්බන්ධ වූ හැඹිලිය තවදුරටත් වැඩිදියුණු කිරීමට ඉඩ තිබේ. එසේ වුවද, ශංකරගෙන් පසු පරම්පරාවේ දී *දිග්විජය* රචනා කරන විට, සජීවී මතකයේ ප්‍රධාන බලවේගයක් නොවූයේ නම්, බෞද්ධයන් ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදීන් ලෙස මුක්කු කිරීම අර්ථවත් නොවේ. මෙම අසමාන සාක්ෂි මූලාශ්‍රවලින් ඇඟවෙන්නේ බෞද්ධයන් අවම වශයෙන් ක්‍රි.ව. 8 වැනි සියවස දක්වා ප්‍රධාන ආගමික සම්ප්‍රදායක් වූ බවයි. මෙම කාල සීමාව එකල උතුරු ඉන්දියාවේ බෞද්ධ පාසල්වල විශාල වෙනසක් නියෝජනය කරයි, ථේරවාදී පාසල මහායානයට සහ අවසානයේ වජ්‍රයානයට අහිමි විය. මෙම කාලය තුළ ජෛනයන් සැලකිය යුතු දේශපාලන හෝ සංස්කෘතික බලයක් ලෙස මෙම මූලාශ්‍ර කිසිවක් දරන්නේ නැත. ඔවුන් දකුණු ඉන්දියාවේ සැලකිය යුතු *ජෛන ප්‍රජාවන්* වූ අතර, ඔවුන් සමඟ පුලුල්ව පැතිරුණු හින්දු හෝ බෞද්ධ සම්බන්ධයක් මට නුහුරු ය, නමුත් මා වරදවා වටහා ගත හැකිය.