It's hard to overstate just how off-base and factually incorrect this analysis is, at least from the Grant side of things. No offense meant to OP, who seems to have been the victim of what was, for a time, a standard Lost Cause interpretation of Lee and Grant, but this view is patently false. 

Very quickly on Lee, there's been plenty written on this sub on Lee's abilities as a general and tactician, but to TD;LR things, yes: Lee was a fantastic military commander who demonstrated superb strategic and political acumen. Though far from perfect, and with more than a few tactical mistakes made during the American Civil War (his performance at Gettysburg, his refusal to go west in 1863 to deal with the crisis in that theater, his sometimes vague orders to subordinates), it is hard to imagine anyone doing better with the resources available. So in this regard, OP's history teacher was more or less correct in simplifying Lee as a "well organized masterful technician."

Okay, fair enough on that front - but let's get to Grant. First, the drunkenness. There is no verifiable record of Grant getting reprimanded or otherwise called out on the carpet for being drunk during the Civil War. Despite what Shelby Foote relates in Ken Burns' Civil War doc, there's no actual evidence of Grant going on a bender during the Vicksburg campaign, and while it is POSSIBLE that this happened, let's look at the facts. Rumors of alcoholism dogged Grant throughout much of his Civil War career, stemming from a very real concern about his drinking habits as a young officer in California. Again, no official records attest to this, but it is generally agreed upon by historians that Grant did have a drinking problem, one that became an issue for him when stationed away from his family in the 1850s. 

Fast forward to the Civil War. As a West Point graduate and veteran of the army through the Mexican American War and service afterwards, Grant was a known commodity in military circles. He knew other regular army generals, and they knew him. In these circles, promotions and assignments were very competitive, and many of these officers (and their allies/benefactors) actively spread rumors, false or otherwise, to tarnish the reputation of others so as to make themselves look better. What's more, newspapers loved this kind of drama, so a small rumor or some back-stabbing gossip got around fast, and in this way, Grant's drinking became a popular topic when his star was on the rise. 

Indeed, think of this like movie awards season: if you run a studio and you have a film in the running for best picture, you might spread rumors about a rival production to make it look bad, thereby increasing your own film's standing. It was no different during the Civil War, and throughout it all, Grant never faltered. Reading correspondence from politicians, fellow soldiers, friends, and family, you're not going to find one instance of a person attesting to having seen Grant drunk during the Civil War. Sure, there was plenty of "I know a guy who knows a guy who said he saw Grant drunk," but that was it. 

So yeah, the drunken butcher myth just doesn't hold any water. Was he an alcoholic? Maybe? Grant seemed to purposefully abstain from alcohol in social situations, and there's enough evidence out there to suggest that he was very conscious of the "drunkard" rumors, but for such a famous drunk, there's very little in the way of public, verifiable accounts of him being drunk during the war. 

Now, as a commander and tactician, we do have lots of evidence: none of it good for people like OP's Texas history teacher. Bruce Catton wrote extensively on Grant's abilities as an organizer, trainer, and leader during the early days of the war, when he commanded the 21st Illinois Volunteer Regiment (check out Catton's 'Grant Moves South'  &  'Grant Takes Command' for more on this). He turned a rag-tag group of civilian recruits into a professional unit, no easy task, and continued to demonstrate his superb leadership abilities in a string of small victories that culminated in his hard-fought victory at Shiloh. I did an in-depth breakdown of his masterful generalship during the Vicksburg campaign here (_URL_0_), which laid out a blueprint for our modern understanding of "Total War." Lincoln, always known to be unsympathetic and quick to cut bait on generals that didn't grasp the full scope of the political as well as military necessities of winning the war, stood by Grant when the losses of the Wilderness Campaign piled up. I bring this up because it demonstrates that even then, smart minds understood that Grant wasn't just throwing bodies into the meat-grinder, but rather he was executing a series of flanking marches that kept pushing Lee further and further back to a point from which no more offensive campaigns could be launched. Grant's army pool was not bottomless, and those who point to his numerical advantage over Lee at this point disregard the very real public opinion factor that might have just as easily have turned the tide against Grant (in other words, if the Union's losses were as high as they were without quantifiable gains, Grant would have been sacked). Grant knew this, as did Lincoln, and the campaign proved to be a masterful example in generalship that forced Lee into a stalemate from which he never really recovered. 

Lastly, Grant knew how to manage an army, and was damn good at promoting subordinates who knew how to get the job done (i.e., Sherman and Sheridan). Sure, Grant had missteps (the last attack at Cold Harbor, the Battle of the Crater), but if you study his campaigns, you'll see a deliberate, thoughtful, calculating commander at work every step of the way. 

[Sources: Bruce Catton, 'Grant Moves South'  &  'Grant Takes Command'; Jay Winik, 'April, 1865'; James McPherson, 'Battle Cry of Freedom']
අවම වශයෙන් ග්‍රාන්ට් පැත්තෙන් ගත් කල, මෙම විශ්ලේෂණය කෙතරම් පදනමක් නැති සහ සත්‍ය වශයෙන්ම වැරදිද යන්න අධිතක්සේරු කිරීමට අපහසුය. ලී සහ ග්‍රාන්ට් පිළිබඳ සම්මත ලොස්ට් කෝස් අර්ථකථනයකට ගොදුරු වූ බවක් පෙනෙන OP ට කිසිදු වරදක් නැත, නමුත් මෙම මතය ඉතා සාවද්‍ය ය. ලී ගැන ඉතා ඉක්මනින්, සාමාන්‍ය සහ උපක්‍රමශීලී ලෙස ලීගේ හැකියාවන් ගැන මෙම උපසිරැසියේ ඕනෑ තරම් ලියා ඇත, නමුත් TD;LR දේවල් වලට, ඔව්: ලී යනු විශිෂ්ට උපායමාර්ගික සහ දේශපාලන ඥානය ප්‍රදර්ශනය කළ අපූරු හමුදාපතියෙකි. පරිපූර්ණ නොවූවත්, ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයේදී සිදු කරන ලද උපායශීලී වැරදි කිහිපයකට වඩා (ගෙටිස්බර්ග් හි ඔහුගේ රංගනය, එම රඟහලේ අර්බුදය සමඟ කටයුතු කිරීමට 1863 දී බටහිරට යාම ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, ඔහුගේ යටත් නිලධාරීන්ට සමහර විට නොපැහැදිලි නියෝග) පවතින සම්පත් සමඟ කිසිවකු වඩා හොඳින් කටයුතු කරයි යැයි සිතීම දුෂ්කර ය. එබැවින් මේ සම්බන්ධයෙන්, OP හි ඉතිහාස ගුරුවරයා ලී &quot;හොඳින් සංවිධානය වූ ප්‍රවීණ කාර්මිකයෙකු&quot; ලෙස සරල කිරීමට අඩු වැඩි වශයෙන් නිවැරදි විය. හරි, එම පෙරමුණේ සාධාරණයි - නමුත් අපි ග්‍රාන්ට් වෙත යමු. පළමුව, බීමත්කම. සිවිල් යුද්ධයේදී බීමතින් සිටි ග්‍රාන්ට්ට තරවටු කිරීම හෝ වෙනත් ආකාරයකින් කාපට් මත කැඳවීම පිළිබඳ සත්‍යාපනය කළ හැකි වාර්තාවක් නොමැත. Ken Burns&#39;s Civil War doc හි Shelby Foote සම්බන්ධ කර ඇති දේ නොතකා, Vicksburg උද්ඝෝෂනය අතරතුර Grant නැමීමට ගිය බවට සත්‍ය සාක්ෂි නොමැති අතර, මෙය සිදු විය හැකි නමුත්, අපි කරුණු දෙස බලමු. කැලිෆෝනියාවේ තරුණ නිලධාරියෙකු ලෙස ඔහුගේ පානීය පුරුදු පිළිබඳ සැබෑ සැලකිල්ලකින් පැනනැඟුණු ඔහුගේ සිවිල් යුධ දිවියේ වැඩි කාලයක් පුරා මත්පැන් පිළිබඳ කටකතා ග්‍රාන්ට්ව බලපෑවේය. නැවතත්, කිසිදු නිල වාර්තාවක් මෙය සනාථ නොකරයි, නමුත් සාමාන්‍යයෙන් ඉතිහාසඥයින් විසින් එකඟ වන පරිදි ග්‍රාන්ට පානීය ගැටලුවක් තිබූ අතර එය 1850 ගණන්වල ඔහුගේ පවුලෙන් ඈත් වූ විට ඔහුට ප්‍රශ්නයක් විය. සිවිල් යුද්ධයට වේගයෙන් ඉදිරියට යන්න. වෙස්ට් පොයින්ට් උපාධිධාරියෙකු සහ මෙක්සිකානු ඇමරිකානු යුද්ධය හරහා හමුදාවේ ප්‍රවීණයෙකු ලෙස සහ ඉන් පසුව සේවය කළ ග්‍රාන්ට් හමුදා කවයන් තුළ දන්නා වෙළඳ භාණ්ඩයක් විය. ඔහු අනෙකුත් සාමාන්‍ය හමුදා ජෙනරාල්වරුන් දැන සිටි අතර ඔවුන් ඔහුව දැන සිටියේය. මෙම කවයන් තුළ, උසස්වීම් සහ පැවරුම් ඉතා තරඟකාරී වූ අතර, මෙම නිලධාරීන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් (සහ ඔවුන්ගේ හිතවතුන්/හිතවතුන්) සක්‍රීයව තමන්ව හොඳ පෙනුමක් ඇති කර ගැනීම සඳහා අන් අයගේ කීර්ති නාමයට කැළැල් කිරීම සඳහා අසත්‍ය හෝ වෙනත් කටකතා පතුරුවා හරිති. එපමණක්ද නොව, පුවත්පත් මේ ආකාරයේ නාට්‍යවලට ප්‍රිය කළේය, එබැවින් කුඩා කටකතාවක් හෝ පිටුපසට පිහියෙන් ඇනීමේ ඕපාදූප වේගයෙන් පැතිර ගිය අතර, මේ ආකාරයෙන්, ග්‍රාන්ට්ගේ මත්පැන් පානය ඔහුගේ තරුව ඉහළ යන විට ජනප්‍රිය මාතෘකාවක් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙය චිත්‍රපට සම්මාන සමය මෙන් සිතන්න: ඔබ චිත්‍රාගාරයක් පවත්වාගෙන යන අතර ඔබට හොඳම චිත්‍රපටය සඳහා චිත්‍රපටයක් තිබේ නම්, එය නරක ලෙස පෙනෙන පරිදි ප්‍රතිවාදී නිෂ්පාදනයක් ගැන කටකතා පතුරුවා හැරීමට, එමඟින් ඔබේම චිත්‍රපටයේ ස්ථාවරය වැඩි කිරීමට ඉඩ ඇත. සිවිල් යුද්ධයේදී එය වෙනස් නොවූ අතර, ඒ සියල්ල පුරාම ග්‍රාන්ට් කිසි විටෙකත් පසුබට නොවීය. දේශපාලකයින්, සෙසු සොල්දාදුවන්, මිතුරන් සහ පවුලේ අයගෙන් ලිපි හුවමාරුව කියවීමෙන්, සිවිල් යුද්ධයේදී ග්‍රාන්ට් බීමත්ව සිටිනු දැක ඇති බවට සාක්ෂි දෙන පුද්ගලයෙකුගේ එක් අවස්ථාවක් ඔබට සොයා ගැනීමට නොහැකි වනු ඇත. ෂුවර්, &quot;ග්‍රාන්ට් බීලා ඉන්නවා දැක්කා කියපු කොල්ලෙක් දන්න කොල්ලෙක් මම දන්නවා&quot; ඕන තරම් තිබුනා, ඒත් ඒක තමයි. ඉතින් ඔව්, බේබදු මස් කඩේ මිථ්‍යාවට වතුර නැහැ. ඔහු මත්පැන් පානය කළ අයෙක්ද? සමහර විට? සමාජ තත්වයන් තුළ ග්‍රාන්ට් හිතාමතාම මත්පැන් පානයෙන් වැළකී සිටින බවක් පෙනෙන්නට තිබූ අතර, ඔහු &quot;බේබද්දා&quot; කටකතා ගැන ඉතා සවිඥානකව සිටි බවට යෝජනා කිරීමට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි තිබේ, නමුත් එවැනි ප්‍රසිද්ධ බේබද්දෙකු සඳහා, ප්‍රසිද්ධියේ, සත්‍යාපනය කළ හැකි ගිණුම් ඇත්තේ ඉතා අල්පයකි. ඔහු යුද්ධය අතරතුර බීමත්ව සිටියේය. දැන්, අණ දෙන නිලධාරියෙකු සහ උපායශීලීයෙකු ලෙස, අපට බොහෝ සාක්ෂි තිබේ: OP හි ටෙක්සාස් ඉතිහාස ගුරුවරයා වැනි අයට ඒ කිසිවක් හොඳ නැත. 21 වැනි ඉලිනොයිස් ස්වේච්ඡා රෙජිමේන්තුවට අණ දෙන විට, යුද්ධයේ මුල් දිනවල ග්‍රාන්ට්ගේ සංවිධායකයෙකු, පුහුණුකරුවෙකු සහ නායකයෙකු ලෙස ඔහුගේ හැකියාවන් ගැන බෲස් කැටන් පුළුල් ලෙස ලිවීය. ) ඔහු සිවිල් බඳවා ගැනීමේ රැග්-ටැග් කණ්ඩායමක් වෘත්තීය ඒකකයක් බවට පත් කළේය, පහසු කාර්යයක් නොවීය, ෂිලෝහි ඔහුගේ දුෂ්කර ජයග්‍රහණයෙන් අවසන් වූ කුඩා ජයග්‍රහණ මාලාවකින් ඔහුගේ විශිෂ්ට නායකත්ව හැකියාවන් දිගටම ප්‍රදර්ශනය කළේය. &quot;සම්පූර්ණ යුද්ධය&quot; පිළිබඳ අපගේ නවීන අවබෝධය සඳහා සැලැස්මක් සකස් කළ (_URL_0_) මෙහි (_URL_0_) වික්ස්බර්ග් ප්‍රචාරණයේදී මම ඔහුගේ ප්‍රවීණ සාමාන්‍යභාවය පිළිබඳ ගැඹුරු බිඳවැටීමක් කළෙමි. ලින්කන්, සෑම විටම අනුකම්පා විරහිත හා යුද්ධය ජයග්‍රහණය කිරීමේ දේශපාලන මෙන්ම මිලිටරි අවශ්‍යතාවල සම්පූර්ණ විෂය පථය ග්‍රහණය කර නොගත් ජෙනරාල්වරුන්ට ඇමක් කැපීමට ඉක්මන් වන අතර, වනචාරී ව්‍යාපාරයේ පාඩු ගොඩගැසෙන විට ග්‍රාන්ට් සමඟ සිටියේය. මම මෙය ගෙන එන්නේ ග්‍රාන්ට් සිරුරු මස් ඇඹරුම් යන්ත්‍රයට විසි කිරීම පමණක් නොව, ඔහු ලීව තව තවත් පසුපසට තල්ලු කරන පාගමන මාලාවක් ක්‍රියාත්මක කළ බව ඒ වන විටත් බුද්ධිමත් මනස තේරුම් ගත් බව එයින් පෙන්නුම් කරන බැවිනි. තවත් ප්‍රහාරාත්මක ව්‍යාපාර දියත් කළ නොහැකි විය. ග්‍රාන්ට්ගේ හමුදා සංචිතය පතුලක් නැති වූ අතර, මේ අවස්ථාවේ දී ලීට වඩා ඔහුගේ සංඛ්‍යාත්මක වාසිය පෙන්වා දෙන අය, ග්‍රාන්ට්ට එරෙහිව ඉතා පහසුවෙන් රැල්ල හැරවීමට ඉඩ තිබූ සැබෑ මහජන මත සාධකය නොසලකා හරිති (වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, සංගමයේ පාඩු නම් ඒවා ප්‍රමාණාත්මක ලාභයක් නොමැතිව ඉහළ මට්ටමක පැවතියේ නම්, ග්‍රාන්ට් සේවයෙන් පහ කිරීමට ඉඩ තිබුණි). ලින්කන් මෙන්ම ග්‍රාන්ට් ද මෙය දැන සිටි අතර, මෙම ව්‍යාපාරය සාමාන්‍යකරණයේ විශිෂ්ට උදාහරණයක් ලෙස ඔප්පු විය, එමඟින් ඔහු කිසි විටෙකත් යථා තත්ත්වයට පත් නොවූ අතර, ලී ඇණහිටීමට බල කළේය. අවසාන වශයෙන්, ග්‍රාන්ට් හමුදාවක් කළමනාකරණය කරන්නේ කෙසේදැයි දැන සිටි අතර, එම කාර්යය ඉටු කිරීමට දන්නා (එනම්, ෂර්මන් සහ ෂෙරිඩන්) යටත් නිලධාරීන් ප්‍රවර්ධනය කිරීමට ඉතා දක්ෂ විය. සහතිකයි, ග්‍රාන්ට්ට වැරදි පියවරයන් (සීතල වරායේ අවසන් ප්‍රහාරය, ආවාටයේ සටන), නමුත් ඔබ ඔහුගේ ව්‍යාපාර අධ්‍යයනය කරන්නේ නම්, ඔබ හිතාමතාම, කල්පනාකාරී, ගණනය කරන අණ දෙන නිලධාරියෙකු සෑම පියවරකදීම වැඩ කරන ආකාරය දකිනු ඇත. [මූලාශ්‍ර: Bruce Catton, &#39;Grant Moves South&#39; &amp; &#39;Grant Takes Command&#39;; ජේ විනික්, &#39;අප්රේල්, 1865&#39;; James McPherson, &#39;Battle Cry of Freedom&#39;]