It's partially something you learn, partially innate, but it's also the result of a long experience in eliciting emotions through music.

Wrt. learning, let's look at Western movies. We were not born with the association of a certain rhythm with riding a horse. But composers have been using it for a long time, and by now, movie goers will associate the two.

But we do get born with certain associations, or acquire these associations very young and fast. E.g. we know the sound of a wail isn't a happy sound. A dancing rhythm on the other hand is probably happy. Perhaps because of this, we associate slow, descending melody lines quicker with sadness, and dance music with happiness and fun. Low, distant sounds are easily associated with threats.

Finally, underscoring movies has been going on for a long time, so each generation just builds on the experience from the previous one, but also on the expectations set up by the previous generation.
එය අර්ධ වශයෙන් ඔබ ඉගෙන ගන්නා, අර්ධ වශයෙන් සහජ, නමුත් එය සංගීතය හරහා හැඟීම් උද්දීපනය කිරීමේ දිගු අත්දැකීමක ප්‍රතිඵලයකි. Wrt. ඉගෙනීම, බටහිර චිත්‍රපට බලමු. අශ්වයෙකු පිට නැගීම සමඟ යම් රිද්මයක් ඇසුරු කරගෙන අපි ඉපදුනේ නැත. නමුත් නිර්මාපකයින් එය බොහෝ කලක සිට භාවිතා කරන අතර මේ වන විට චිත්‍රපට නරඹන්නන් දෙදෙනාම ඇසුරු කරනු ඇත. නමුත් අපි යම් යම් ආශ්‍ර ඇතිව උපදිනවා, එහෙමත් නැතිනම් මේ ආශ්‍ර ඉතා තරුණ හා ඉක්මනින් ලබා ගන්නවා. උදා: වැලපීමක ශබ්දය සතුටු හඬක් නොවන බව අපි දනිමු. අනෙක් අතට නැටුම් රිද්මයක් සතුටු විය හැකිය. සමහර විට මේ නිසා, අපි මන්දගාමී, බැස යන තනු රේඛා ඉක්මනින් දුක සමඟත් නැටුම් සංගීතය සතුට හා විනෝදයත් සමඟ සම්බන්ධ කරමු. අඩු, දුරස්ථ ශබ්ද තර්ජන සමඟ පහසුවෙන් සම්බන්ධ වේ. අවසාන වශයෙන්, චිත්‍රපට අවතක්සේරු කිරීම දිගු කලක් තිස්සේ සිදුවෙමින් පවතී, එබැවින් සෑම පරම්පරාවක්ම හුදෙක් පෙර පරම්පරාවේ අත්දැකීම් මත පමණක් නොව, පෙර පරම්පරාව විසින් සකස් කරන ලද අපේක්ෂාවන් මත ද ගොඩනැගේ.