It's hard to say when the first ironclad warship was proposed, as many people came up with the idea of putting iron plating on warships at many different times. For example, the "atakebune" warships of the 16th century Japanese warlord Oda Nobunaga allegedly had some form of iron plating on their superstructure. During the early 19th century different people talked about the idea of iron-plated warships, but there was little impetus put into their creation until the Crimean War showed the strength of a type of naval artillery called the Paixhans gun.

Developed by French artillery officer Henri-Joseph Paixhans, the Paixhans gun was the first naval cannon to utilize explosive shells. Shells had been used by land artillery for quite some time, but due to the inherently dangerous nature of shells (they are essentially bombs, after all), they had been limited to use in howitzers and mortars. Howitzers and mortars are designed to lob their shots or shells at a high trajectory, and don't need to fire at as high of a velocity as the sort of low-trajectory cannons that were used in ships at the time. Using shells in high velocity cannons was rather risky. Paixhans was able to develop a new fuse mechanism and cannon that made it safe to use explosive shells on naval ships.

The Paixhans gun was developed in the 1820s and installed on French ships by the 30s, but its first use against enemy ships occurred during the Crimean War. At the naval Battle of Sinop during November 1853, which was the engagement that properly started the war, Russian ships with Paixhans were able to destroy their Ottoman counterparts with ease. Sinop made it clear that wood vessels had no real way to counter these shells, which would lodge themselves in their targets before exploding.

France and Britain declared war on Russia after the Battle of Sinop. The French Emperor Napoleon III, who did not want to risk seeing his ships go the way of those Ottoman ships when attacking Russian coastal fortifications (witch also had Paixhans), ordered the construction of armoured floating batteries, assigning the task to the inspector general of naval construction Garnier, a naval engineer named Guieysse, and Commander Favé, an artillery officer. A floating battery is a vessel with very limited mobility (they might be able to move at a few knots in calm seas and were often towed by other ships) but heavy armament. Floating batteries had been used before, but Napoleon III specified that these were to be designed to be able to deal with enemy shell-fire. He proposed that they use chests full of shot (the solid round projectiles fired out of muskets or cannons), but experiments conducted proved that iron plates backed by wood to be superior to cases of shot when dealing with both shells and shot. The French shared their plans with the British admiralty, and in 1855 the ironclad coastal batteries *Lave*, *Tonnante*, and *Dévastation* helped destroy Russian forts at the Battle of Kinburn with minimal causalities. Britain's ironclad batteries arrived too late to see any action.

During the 1850s the French sought to build up their navy with the construction of many steamships of all classes, but due to improvements in naval guns and the lessons of the Crimean War, the naval commission tasked with this naval construction decided to halt work on wooden ships-of-the-line and instead try to design ironclad seagoing warships (a process that would require lots and lots of men and experimentation). This culminated in the *Glorie*, designed by the naval architect Henri Dupuy de Lôme and his staff.

Rather than crediting one individual, I'd say that the main driving force behind the ironclad was the French Navy as a whole. Given his heavy involvement in the process, though, I suppose one could say that Emperor Napoleon III deserves a fair bit of the credit.

I can't say that I know much about the history of ironclads in the Royal Navy or other navies besides that of the French. If someone does, feel free to elaborate.

Source:

[Baxster, James P. *The Introduction of the Ironclad Warship.* Naval Institute Press, 1933.](_URL_0_)
ප්‍රථම යකඩ ආවරණ සහිත යුධ නැව යෝජනා වූයේ කවදාදැයි කීමට අපහසුය, බොහෝ අය විවිධ කාලවලදී යුධ නැව්වලට යකඩ තහඩු දැමීමේ අදහස ඉදිරිපත් කළහ. නිදසුනක් වශයෙන්, 16 වන සියවසේ ජපන් යුධ අධිපති Oda Nobunaga ගේ &quot;atakebune&quot; යුධ නැව් ඒවායේ උපරි ව්‍යුහය මත යම් ආකාරයක යකඩ ආලේපනයක් තිබූ බව කියනු ලැබේ. 19 වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේදී විවිධ පුද්ගලයින් යකඩ ආලේපිත යුධ නැව් පිළිබඳ අදහස ගැන කතා කළ නමුත් ක්‍රිමියානු යුද්ධය Paixhans තුවක්කුව නම් වූ නාවික කාලතුවක්කු වර්ගයක ශක්තිය පෙන්නුම් කරන තෙක් ඔවුන්ගේ නිර්මාණයට එතරම් පෙලඹීමක් නොතිබුණි. ප්‍රංශ කාලතුවක්කු නිලධාරියෙකු වන Henri-Joseph Paixhans විසින් වැඩි දියුණු කරන ලද Paixhans තුවක්කුව පුපුරන සුලු ෂෙල් වෙඩි භාවිතා කළ පළමු නාවික කාලතුවක්කුව විය. ගොඩබිම් කාලතුවක්කු විසින් ෂෙල් වෙඩි සෑහෙන කාලයක් භාවිතා කර ඇත, නමුත් ෂෙල් වෙඩි වල ආවේනික භයානක ස්වභාවය නිසා (ඒවා අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම බෝම්බ වේ), ඒවා හොවිට්සර් සහ මෝටාර් සඳහා භාවිතා කිරීමට සීමා වී තිබුණි. හොවිට්සර් සහ මෝටාර් නිර්මාණය කර ඇත්තේ ඔවුන්ගේ වෙඩි හෝ ෂෙල් වෙඩි ඉහළ ගමන් පථයකට ඇද දැමීමට වන අතර, එකල නැව්වල භාවිතා කළ අඩු පථයේ කාලතුවක්කු තරම් ඉහළ වේගයකින් වෙඩි තැබීමට අවශ්‍ය නොවේ. අධි වේග කාලතුවක්කු තුළ ෂෙල් වෙඩි භාවිතා කිරීම තරමක් අවදානම් විය. නාවික නෞකාවල පුපුරණ ද්‍රව්‍ය ෂෙල් වෙඩි භාවිතා කිරීමට ආරක්ෂිත නව ෆියුස් යාන්ත්‍රණයක් සහ කාලතුවක්කුවක් නිපදවීමට Paixhans සමත් විය. Paixhans තුවක්කුව 1820 ගණන්වල සංවර්ධනය කරන ලද අතර 30 ගණන්වල ප්රංශ නැව්වල ස්ථාපනය කරන ලද නමුත් සතුරු නැව්වලට එරෙහිව එහි පළමු භාවිතය සිදු වූයේ ක්රිමියානු යුද්ධයේදීය. 1853 නොවැම්බර් මාසයේදී සිනොප් හි නාවික සටනේදී, යුද්ධය නිසි ලෙස ආරම්භ වූ අතර, පයික්ෂාන් සමඟ රුසියානු නැව් ඔවුන්ගේ ඔටෝමාන් සගයන් පහසුවෙන් විනාශ කිරීමට සමත් විය. මෙම ෂෙල් වෙඩි වලට එරෙහිව සටන් කිරීමට ලී යාත්‍රාවලට සැබෑ ක්‍රමයක් නොමැති බව සිනොප් පැහැදිලි කළේය, ඒවා පුපුරා යාමට පෙර ඔවුන්ගේ ඉලක්ක තුළට ලැගුම් ගනු ඇත. සිනොප් සටනින් පසු ප්‍රංශය සහ බ්‍රිතාන්‍යය රුසියාවට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශ කළහ. රුසියානු වෙරළබඩ බලකොටුවලට පහර දෙන විට (මායාකාරියට පයික්ෂාන් ද තිබුණි) තම නැව් එම ඔටෝමාන් නැව්වල ගමන් කිරීම අවදානමට ලක් කිරීමට අකමැති වූ ප්‍රංශ අධිරාජ්‍යයා වන නැපෝලියන් III, සන්නද්ධ පාවෙන බැටරි ඉදිකිරීමට නියෝග කර, එම කාර්යය පොලිස්පතිවරයාට පැවරීය. නාවික ඉදිකිරීම් ගාර්නියර්, Guieysse නම් නාවික ඉංජිනේරුවෙකු සහ කාලතුවක්කු නිලධාරියෙකු වන Commander Favé. පාවෙන බැටරියක් යනු ඉතා සීමිත සංචලනය සහිත යාත්‍රාවකි (ඔවුන්ට සන්සුන් මුහුදේ ගැට කිහිපයකින් ගමන් කළ හැකි අතර බොහෝ විට වෙනත් නැව් මගින් ඇදගෙන යනු ලැබේ) නමුත් බර ආයුධයකි. පාවෙන බැටරි මීට පෙර භාවිතා කර ඇත, නමුත් නැපෝලියන් III ඒවා සතුරු ෂෙල් වෙඩි සමඟ කටයුතු කිරීමට හැකි වන පරිදි නිර්මාණය කළ යුතු බව සඳහන් කළේය. ඔහු යෝජනා කළේ ඔවුන් වෙඩිවලින් පිරුණු පපුව (මස්කට් හෝ කාලතුවක්කු වලින් නිකුත් කරන ලද ඝන වටකුරු ප්‍රක්ෂේපන) භාවිතා කරන ලෙසයි, නමුත් සිදු කරන ලද පරීක්ෂණවලින් ඔප්පු වූයේ ෂෙල් වෙඩි සහ වෙඩි තැබීම් දෙක සමඟ කටයුතු කරන විට වෙඩි තැබීමේ අවස්ථාවන්ට වඩා දැව ආධාරක සහිත යකඩ තහඩු උසස් බවයි. ප්‍රංශ ජාතිකයන් බ්‍රිතාන්‍ය අද්මිරාල්ටි සමඟ ඔවුන්ගේ සැලසුම් බෙදාගත් අතර, 1855 දී යකඩ ආවරණ සහිත වෙරළබඩ බැටරි *Lave*, *Tonnante* සහ *Dévastation* කින්බර්න් සටනේදී රුසියානු බලකොටු අවම වශයෙන් හේතු සහිතව විනාශ කිරීමට උපකාරී විය. බ්‍රිතාන්‍යයේ යකඩ ආවරණ බැටරි පැමිණියේ යම් ක්‍රියාමාර්ගයක් දැකීමට ප්‍රමාද වැඩිය. 1850 ගණන් වලදී ප්‍රංශ ජාතිකයන් සියළුම පන්තිවල වාෂ්ප නැව් තැනීමත් සමඟ ඔවුන්ගේ නාවික හමුදාව ගොඩනඟා ගැනීමට උත්සාහ කළ නමුත් නාවික තුවක්කු වල වැඩිදියුණු කිරීම් සහ ක්‍රිමියානු යුද්ධයේ පාඩම් හේතුවෙන්, මෙම නාවික ඉදිකිරීමේ වගකීම පැවරුණු නාවික කොමිසම ලී වැඩ නතර කිරීමට තීරණය කළේය. ships-of-the-line සහ ඒ වෙනුවට යකඩ ආවරණ මුහුදු යාත්‍රා සැලසුම් කිරීමට උත්සාහ කරන්න (බොහෝ මිනිසුන් සහ අත්හදා බැලීම් අවශ්‍ය වන ක්‍රියාවලියකි). නාවික ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී Henri Dupuy de Lôme සහ ඔහුගේ කාර්ය මණ්ඩලය විසින් නිර්මාණය කරන ලද *Glorie* වලින් මෙය අවසන් විය. එක් පුද්ගලයෙකුට බැර කරනවාට වඩා, යකඩ කබාය පිටුපස ඇති ප්‍රධාන ගාමක බලවේගය සමස්තයක් ලෙස ප්‍රංශ නාවික හමුදාව බව මම කියමි. කෙසේ වෙතත්, ක්‍රියාවලියට ඔහුගේ දැඩි මැදිහත්වීම සැලකිල්ලට ගෙන, III නැපෝලියන් අධිරාජ්‍යයාට සාධාරණ ගෞරවයක් ලැබිය යුතු යැයි කෙනෙකුට පැවසිය හැකිය. ප්‍රංශ ජාතිකයන් හැර රාජකීය නාවික හමුදාවේ හෝ වෙනත් නාවික හමුදාවන්හි යකඩ කම්බි ඉතිහාසය ගැන මා බොහෝ දේ දන්නා බව මට කිව නොහැක. යමෙකු එසේ කරන්නේ නම්, විස්තර කිරීමට නිදහස් වන්න. මූලාශ්‍රය: [Baxster, James P. *The Introduction of the Ironclad Warship.* Naval Institute Press, 1933.](_URL_0_)