They absolutely collaborated during the war, and while it's hard to say that they would have lost or exactly how the war would have been different, it would nevertheless have made the fighting substantially more difficult. I would say it's a misnomer to think of the USSR as separate from the Allies, because Soviet troops are such a critical aspect of the manpower needed to win the war. As early as 1941, even before the United States formally enters the fighting, Roosevelt insists that Lend-Lease supplies be sent to the Soviet Union as well, despite the fears of his advisors that the country will soon collapse. 

In terms of war goods and materiel, the Soviet Union is the second-largest recipient of aid from the United States under Lend-Lease (behind Great Britain). In his memoirs, Nikita Khrushchev claimed that Stalin said the war could not have been won without aid from the United States, and Khrushchev endorsed this position as well (Memoirs of Nikita Khrushchev, 1918-1945, Volume 1). Even with the truly heroic efforts in Soviet industry to set up factories in the safe hinterland of the country, it still has tremendous need for just about every war good, on top of more ordinary but still vital supplies: trucks, jeeps, planes, and even food were all critical to keeping the war effort. Remember that with the loss of the Ukraine, the USSR had lost some of its most agriculturally productive lands, and American food kept the Soviet army fed at a time when every able-bodied man who could be diverted to the fighting was being sent. Richard Overy's Why the Allies Won gives a good sense of the sheer industrial scale that gave the Allies the edge and why their victory was inevitable, but that edge depended on very close collaboration between them.

In turn, the Soviets shoulder the greatest burden of the fighting against Nazi Germany for the majority of the war. Over a million Germans die fighting on the Eastern Front, and another million plus are captured, whereas just over 100,000 are killed fighting in France and Belgium throughout the war. Soviet troops make the victory possible, in part because Britain and the U.S. also are divided in fighting Japan, but mostly because the Soviets are stuck dealing with the German war machine. This produces tensions between the Allies, to be sure, because at Tehran Stalin demands and insists that a second front be opened up as soon as possible to take pressure off of his armies, which is in part why Churchill and Roosevelt are so insistent that maximum logistical support is diverted to the Soviets; they need to keep them in the war, and they worry about the possibility of Stalin concluding a separate peace with Hitler if he felt he didn't have a better option. But it also leads to American and British commitments to open a second front. After the Tehran Conference in 1943, they agree to a May 1944 (postponed to June) invasion of France, and that Stalin would time similar assaults in the East to tie down German forces and stretch them thin.

They also collaborate closely in the planning for a postwar world. Once the U.S. joins the war on top of supplying Britain and Russia, most rational observers understood that Germany had lost; in his memoirs, Churchill made it clear that once he heard the news of Germany's declaration of war, he felt that they had lost and they simply needed to be smashed into submission. As a consequence, they immediately begin planning for what a postwar world is going to look like. Some of that simply relates to occupation of postwar territories, like the division of Germany that's discussed at Yalta, but it also goes beyond. The Soviets participate in the Bretton Woods Conference in 1944 with America and Britain, which was aimed at stabilizing currencies to guarantee trade in the postwar period, which would in turn guarantee prosperity and prevent a recurrence of the war (Roosevelt in particular believed that the collapse of global trade had gone a long way in fueling the rise of dictatorships and the eventual war).

In short, not only did cooperation save lives and shorten the war, but actors on both sides understood they needed the other for the victory they wanted. 

Some useful reading...
Robert Dallek, Franklin D. Roosevelt and U.S. Foreign Policy
Paul Kennedy, The Rise and Fall of the Great Powers
Richard Overy, Why the Allies Won

ඔවුන් යුද්ධය අතරතුර සම්පූර්ණයෙන්ම සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ අතර, ඔවුන් පරාජයට පත් වනු ඇති බව හෝ හරියටම යුද්ධය වෙනස් වන්නේ කෙසේදැයි කීමට අපහසු වුවද, කෙසේ වෙතත්, එය සටන සැලකිය යුතු ලෙස දුෂ්කර වනු ඇත. සෝවියට් හමුදා මිත්‍ර පාක්ෂිකයින්ගෙන් වෙන්ව සෝවියට් සංගමය ගැන සිතීම වැරදි නාමයක් බව මම කියමි, මන්ද සෝවියට් හමුදා යනු යුද්ධය ජයග්‍රහණය කිරීමට අවශ්‍ය මිනිස් බලයේ තීරණාත්මක අංගයකි. 1941 තරම් මුලදී, එක්සත් ජනපදය නිල වශයෙන් සටනට අවතීර්ණ වීමටත් පෙර, රට ඉක්මනින් කඩා වැටෙනු ඇතැයි ඔහුගේ උපදේශකයින්ගේ බිය නොතකා, ලෙන්ඩ්-ලීස් සැපයුම් සෝවියට් සංගමයට ද එවිය යුතු බව රූස්වෙල්ට් අවධාරනය කරයි. යුද භාණ්ඩ සහ ද්‍රව්‍ය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, සෝවියට් සංගමය එක්සත් ජනපදයෙන් ලෙන්ඩ්-ලීස් (මහා බ්‍රිතාන්‍යයට පිටුපසින්) යටතේ දෙවන විශාලතම ආධාර ලබන්නා වේ. ඔහුගේ මතක සටහන් වල, Nikita Khrushchev කියා සිටියේ, එක්සත් ජනපදයේ ආධාර නොමැතිව යුද්ධය ජයගත නොහැකි බව ස්ටාලින් පැවසූ බවත්, Khrushchev මෙම ස්ථාවරයද අනුමත කළ බවත්ය (Nikita Khrushchev, 1918-1945, Volume 1). රටේ ආරක්ෂිත අභ්‍යන්තර ප්‍රදේශවල කර්මාන්තශාලා පිහිටුවීමට සෝවියට් කර්මාන්තයේ සැබෑ වීරෝදාර උත්සාහයන් සමඟ වුවද, ඊට වඩා සාමාන්‍ය නමුත් තවමත් අත්‍යවශ්‍ය සැපයුම්වලට වඩා සෑම යුධ භාණ්ඩයක් සඳහාම විශාල අවශ්‍යතාවයක් ඇත: ට්‍රක්, ජීප්, ගුවන් යානා සහ ආහාර පවා යුධ ප්‍රයත්නය පවත්වා ගැනීම සඳහා ඉතා වැදගත් විය. යුක්රේනය අහිමි වීමත් සමඟ සෝවියට් සංගමයට එහි වඩාත්ම කෘෂිකාර්මික වශයෙන් ඵලදායි ඉඩම් අහිමි වූ අතර ඇමරිකානු ආහාර සෝවියට් හමුදාව පෝෂණය කළේ සටනට හරවා යැවිය හැකි සෑම ශාරීරික යෝග්‍ය මිනිසෙකුම යවා ඇති බවත් මතක තබා ගන්න. Richard Overy ගේ Why the Allies Won මිත්‍ර පාක්ෂිකයින්ට ජයග්‍රහණය ලබා දුන් දැවැන්ත කාර්මික පරිමාණය සහ ඔවුන්ගේ ජයග්‍රහණය නොවැළැක්විය හැකි වූයේ මන්දැයි හොඳ හැඟීමක් ලබා දෙයි, නමුත් එම දාරය ඔවුන් අතර ඉතා සමීප සහයෝගීතාවය මත රඳා පැවතුනි. අනෙක් අතට, යුද්ධයේ බහුතරයක් සඳහා නාසි ජර්මනියට එරෙහි සටනේ විශාලතම බර සෝවියට් දේශය උර දරයි. නැගෙනහිර පෙරමුණේ සටන් කිරීමේදී ජර්මානුවන් මිලියනයකට වඩා මිය යන අතර තවත් මිලියනයකට අධික පිරිසක් අල්ලා ගනු ලබන අතර, යුද්ධය පුරාවටම ප්‍රංශයේ සහ බෙල්ජියමේ සටන් කරමින් 100,000 කට වඩා මිය ගියහ. සෝවියට් හමුදා ජයග්‍රහණය කළ හැකි කරයි, අර්ධ වශයෙන් බ්‍රිතාන්‍යය සහ එක්සත් ජනපදය ජපානයට එරෙහිව සටන් කිරීමේදී බෙදී ඇති නමුත් බොහෝ දුරට ජර්මානු යුද යන්ත්‍රය සමඟ ගනුදෙනු කිරීමේදී සෝවියට් සංගමය සිරවී සිටින බැවිනි. මෙය මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් අතර ආතතීන් ඇති කරයි, නිසැකවම, ටෙහෙරානයේදී ස්ටාලින් ඉල්ලා සිටින්නේ සහ අවධාරනය කරන්නේ තම හමුදාවන්ගේ පීඩනය ඉවත් කිරීම සඳහා හැකි ඉක්මනින් දෙවන පෙරමුණක් විවෘත කරන ලෙසයි, චර්චිල් සහ රූස්වෙල්ට් උපරිම ලෙස අවධාරනය කරන්නේ ඒ නිසා ය. සැපයුම් සහාය සෝවියට් වෙත හරවා යවනු ලැබේ; ඔවුන්ට ඔවුන්ව යුද්ධයේ තබා ගත යුතු අතර, තමාට වඩා හොඳ විකල්පයක් නොමැති බව හැඟෙන්නේ නම්, හිට්ලර් සමඟ වෙනම සාමයක් ඇති කර ගැනීමට ස්ටාලින්ට ඇති හැකියාව ගැන ඔවුන් කනස්සල්ලට පත්ව සිටිති. නමුත් එය දෙවන පෙරමුණක් විවෘත කිරීමට ඇමරිකානු සහ බ්‍රිතාන්‍ය කැපවීම් වලට ද මග පාදයි. 1943 ටෙහෙරාන් සමුළුවෙන් පසු, ඔවුන් 1944 මැයි (ජූනි දක්වා කල් දැමූ) ප්‍රංශ ආක්‍රමණයකට එකඟ වන අතර, ස්ටාලින් ජර්මානු හමුදාවන් ගැටගැසීමට හා සිහින්ව දිගු කිරීමට නැගෙනහිරට සමාන ප්‍රහාර එල්ල කරන බවට එකඟ විය. ඔවුන් පශ්චාත් යුධ ලෝකයක් සඳහා සැලසුම් කිරීමේදී සමීපව සහයෝගයෙන් කටයුතු කරයි. එක්සත් ජනපදය බ්‍රිතාන්‍යයට සහ රුසියාවට සැපයීමට උඩින් යුද්ධයට සම්බන්ධ වූ පසු, බොහෝ තාර්කික නිරීක්ෂකයෝ ජර්මනිය පරාජය වී ඇති බව වටහා ගත්හ. ඔහුගේ මතක සටහන් වල, චර්චිල් පැහැදිලිවම කියා සිටියේ ජර්මනියේ යුද ප්‍රකාශය පිළිබඳ පුවත තමාට ඇසුණු පසු, ඔවුන් පරාජය වී ඇති බව ඔහුට හැඟුණු බවත්, ඔවුන් හුදෙක් යටපත් කළ යුතු බවත්ය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ඔවුන් වහාම පශ්චාත් යුධ ලෝකයක් කෙබඳු වනු ඇත්ද යන්න සැලසුම් කිරීමට පටන් ගනී. ඒවායින් සමහරක් යාල්ටා හි සාකච්ඡා කරන ලද ජර්මනිය බෙදීම වැනි පශ්චාත් යුධ ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගැනීම හා සම්බන්ධ වේ, නමුත් එය ඔබ්බට ද යයි. සෝවියට් සංගමය 1944 දී ඇමරිකාව සහ බ්‍රිතාන්‍යය සමඟ බ්‍රෙටන් වුඩ්ස් සමුළුවට සහභාගී වූ අතර එය පශ්චාත් යුධ සමයේදී වෙළඳාම සහතික කිරීම සඳහා මුදල් ස්ථාවර කිරීම අරමුණු කරගත් අතර එමඟින් සමෘද්ධිය සහතික කරන අතර යුද්ධය නැවත ඇතිවීම වළක්වනු ඇත (රූස්වෙල්ට් විශේෂයෙන් විශ්වාස කළේ බිඳවැටීම බවයි. ගෝලීය වෙලඳාම ආඥාදායකත්වයේ නැගීම සහ අවසාන යුද්ධයට ඉන්ධන සැපයීම සඳහා බොහෝ දුර ගොස් තිබුණි). කෙටියෙන් කිවහොත්, සහයෝගීතාවය ජීවිත බේරා ගැනීමට සහ යුද්ධය කෙටි කිරීමට පමණක් නොව, දෙපැත්තේම නළුවන් තමන්ට අවශ්‍ය ජයග්‍රහණය සඳහා අනෙකා අවශ්‍ය බව තේරුම් ගත්හ. ප්‍රයෝජනවත් කියවීම් කිහිපයක්... Robert Dallek, Franklin D. Roosevelt සහ US Foreign Policy Paul Kennedy, The Rise and Fall of the Great Powers Richard Overy, Why the Allies Won
