Several things regarding this.

As a reminder of the strengths of forces acting on the particles:

Strength of gravity of a proton acting on an electron:
F_g = G *m1*m2/r^2
= 3.67*10^-47 Newtons

Strength of electromagnetism acting on an electron:
F_e = k * q1 * q2 / r^2
= 8*10^-8 Newtons

In particle physics, the effect of gravity of the particles on each other is effectively ignored.

The effect of gravity is also considered from center of mass. Which in this case, protons/neutrons are composite particles of charged quarks, you have to consider the effects of masses acting in various directions when you get too close, similar to digging to the center of the Earth leaves you weightless because of even pulling all around you.

Electrons/quarks also are effectively point particles, as they don't seem to have a physical size. The "size" of a particle is kinda vague, but they are usually defined as an interaction radius to various forces, so they are different sized depending on what you are comparing them to.

More importantly however, you are in the realm of quantum mechanics, so classical approximations don't hold effectively. The reason the electron does not fall into the nucleus despite the forces involved is that the wavefunction of the electron does not allow it to. Gravity also requires a quantum theory in order to properly integrate in for reasonable predictions (we do not have a quantum theory of gravity yet).

Theoretically though, if something were to have zero distance, or at least very very very close, they are predicted to turn into a black hole because the mass density of that tiny volume reaches that level. Of course, we have no observed instance of this because of how highly improbable it is, but in theory, that's what will happen.
මේ සම්බන්ධයෙන් කරුණු කිහිපයක්. අංශු මත ක්‍රියා කරන බලවේගවල ප්‍රබල මතක් කිරීමක් ලෙස: ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් මත ක්‍රියා කරන ප්‍රෝටෝනයක ගුරුත්වාකර්ෂණ ශක්තිය: F_g = G *m1*m2/r^2 = 3.67*10^-47 ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් මත ක්‍රියා කරන විද්‍යුත් චුම්භකත්වයේ ශක්තිය නිව්ටන් : F_e = k * q1 * q2 / r^2 = 8*10^-8 Newtons අංශු භෞතික විද්‍යාවේදී, අංශුවල ගුරුත්වාකර්ෂණයේ බලපෑම එකිනෙකින් ඵලදායී ලෙස නොසලකා හරිනු ලැබේ. ගුරුත්වාකර්ෂණ බලපෑම ස්කන්ධ කේන්ද්‍රයෙන් ද සැලකේ. මෙහිදී ප්‍රෝටෝන/නියුට්‍රෝන යනු ආරෝපිත ක්වාක් වල සංයුක්ත අංශු වන අතර, ඔබ ඉතා සමීප වූ විට විවිධ දිශාවලට ක්‍රියා කරන ස්කන්ධවල ප්‍රතිවිපාක සලකා බැලිය යුතුය, පෘථිවි මධ්‍යයට කැණීම හා සමානව සියල්ල ඇදගෙන යාමෙන් පවා බර අඩු වේ. ඔබ වටා. ඉලෙක්ට්‍රෝන/ක්වාර්ක් ද ඵලදායි ලෙස ලක්ෂ්‍ය අංශු වේ, මන්ද ඒවාට භෞතික ප්‍රමාණ නොමැති බව පෙනේ. අංශුවක &quot;ප්‍රමාණය&quot; තරමක් අපැහැදිලි ය, නමුත් ඒවා සාමාන්‍යයෙන් විවිධ බලවේගවලට අන්තර්ක්‍රියා අරයක් ලෙස අර්ථ දක්වා ඇත, එබැවින් ඔබ ඒවා සංසන්දනය කරන දේ අනුව ඒවා වෙනස් ප්‍රමාණයේ වේ. කෙසේ වෙතත්, වඩාත් වැදගත් වන්නේ, ඔබ ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ ක්ෂේත්‍රයේ සිටින නිසා, සම්භාව්‍ය ආසන්න කිරීම් ඵලදායි ලෙස නොපවතී. බල තිබියදීත් ඉලෙක්ට්‍රෝනය න්‍යෂ්ටියට නොවැටීමට හේතුව ඉලෙක්ට්‍රෝනයේ තරංග ක්‍රියාකාරිත්වය එයට ඉඩ නොදීමයි. සාධාරණ අනාවැකි සඳහා නිසි ලෙස අනුකලනය වීමට ගුරුත්වාකර්ෂණයට ක්වොන්ටම් න්‍යායක් අවශ්‍ය වේ (අපට තවමත් ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්වොන්ටම් න්‍යායක් නොමැත). න්‍යායාත්මකව කෙසේ වෙතත්, යම් දෙයකට ශුන්‍ය දුරක් හෝ අඩුම තරමින් ඉතා ඉතා සමීපව පැවතියහොත්, එම කුඩා පරිමාවේ ස්කන්ධ ඝනත්වය එම මට්ටමට ළඟා වන බැවින් ඒවා කළු කුහරයක් බවට පත් වනු ඇතැයි පුරෝකථනය කෙරේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, එය කෙතරම් ඉහළ අසම්භාව්‍යද යන්න නිසා අපට මෙය නිරීක්ෂණය කළ අවස්ථාවක් නැත, නමුත් න්‍යායාත්මකව එය සිදුවනු ඇත.