I think this depends entirely on what era you're looking at.

So far as I am aware, there wasn't an institution in Rome that said "Ok, everyone, amicus is a second declension noun, not a fourth declension one!" I'm not sure how linguists would approach this issue, so I can't speak to how everyone agreed that it should be "amicus, amici." There doesn't seem to be the same variation of dialects that you get with ancient Greek writings. 

However, the educational curriculum was extremely conservative insofar as people studied the same Latin texts regardless of where they were in the empire. By the late antique period, people studied Vergil and Cicero (and a few others), and being able to write like them was considered the gold standard of Latin writing. 
මම හිතන්නේ මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම රඳා පවතින්නේ ඔබ බලන යුගය මතයි. මම දන්නා තරමින්, &quot;හරි, හැමෝම, amicus යනු දෙවන පරිහානි නාම පදයක් මිස හතරවන පරිහානියක් නොවේ!&quot; වාග් විද්‍යාඥයින් මෙම ප්‍රශ්නයට ප්‍රවේශ වන්නේ කෙසේදැයි මට විශ්වාස නැත, එබැවින් එය &quot;ඇමිකස්, ඇමිසි&quot; විය යුතු බවට සියලු දෙනා එකඟ වූ ආකාරය ගැන මට කතා කළ නොහැක. පැරණි ග්‍රීක ලේඛන සමඟ ඔබට ලැබෙන උපභාෂාවල සමාන වෙනසක් ඇති බවක් නොපෙනේ. කෙසේ වෙතත්, මිනිසුන් අධිරාජ්‍යයේ කොතැනක සිටියත් එකම ලතින් ග්‍රන්ථ අධ්‍යයනය කළ බැවින් අධ්‍යාපන විෂය මාලාව අතිශයින්ම ගතානුගතික විය. පෞරාණික යුගයේ අග භාගය වන විට, මිනිසුන් වර්ජිල් සහ සිසෙරෝ (සහ තවත් කිහිප දෙනෙකු) හැදෑරූ අතර, ඔවුන් මෙන් ලිවීමට හැකිවීම ලතින් ලිවීමේ රන් ප්‍රමිතිය ලෙස සලකනු ලැබීය. 