Well, first let's sort out what the Kalmar Union _was_ (and wasn't). 

It was a personal union, where three different countries had the same monarch. All three Scandinavian countries had elective monarchies at that time, albeit with a preference for electing people within he same dynasties. So the nobles (or _stormän_, or jarls if you want to go even farther back) could elect and also dethrone kings. That alone tells you that the monarch was not that strong. The countries did not have strong central government. Besides power being held by local jarls, the church and its bishops had huge power and wealth. The countries had also been hit hard by the Great Plague int he 14th century, and the Hanseatic League of north Germany was the dominant trading power in the Baltic. Ok, so the king is fairly weak. Being in another country there's not even a theoretical chance of exercising direct control anyway. 

So in the late 15th century Danish Margarethe comes along, and in very simplified terms, basically inherits Denmark, marries into Norway and gets herself elected as queen of Sweden on the condition of defeating their German king, which she does. Not bad! Not having any heirs of her own, she adopts her sister's daughter's son ~~Bogislav~~ now Erik of Pomerania, has him coronated in Kalmar and then an act of union is signed or something. We don't really know! The document we have doesn't have the correct seals on it, is on paper rather than the expected parchment, has amendments and crossed-out stufff and doesn't exist in six copies like it says it should, so interpretations have varied. It may be just a draft document, or it might be an attested copy of a summary of what was decided, which is why the seals aren't right - they're for the witnesses and not the original signers.. Anyway, the content makes it clear that the three countries remain three countries, with their own laws. But they are also bound to to assist each other in war. 

So in short the monarch gets to collect taxes, appoint foged/fogde/fogds as local administrators and tax collectors, appoint clergy (the Vatican at that particular point is too weak to stop it), handle foreign policy and wage war. The latter bit is an important to the motive of taking up competition with the Hanseatic League. (at least according to historian Erik Lönnroth)

Anyway, Margarethe still continues as de facto ruler but with power being gradually transferred to Erik until her death (1412). Already 1410 Erik starts war for territory against Holstein (at the base of the Jutland peninsula) and then against he Hanseatic League, which, with breaks, would continue until the 1430s. In 1429 he also starts trying to claim the Sound Toll on all shipping in and out of the Baltic, which would ultimately become a Danish cash-cow all the way until the 19th century.

This isn't that much in the interest of Sweden and Norway though. Norway's selling fish to the Hansa, who have offices in Bergen. (Everyone's still Catholic, so fish on Fridays is a big deal, not to mention lent) and Sweden's shipping iron from Bergslagen down to Lübeck through Stockholm (nominally a Hanseatic city). They have much less to gain from picking a fight with the Hanseatics. Add to that, the Swedes are angry that Erik has been appointing Germans and Danes as _fogdar_ in the crown castles and estates, despite promises that only Swedish nobles would get those. Taxes are high as well.

Supposedly the Danish _fogde_ of Västerås, Jens Erikssøn, was super-cruel and forced pregnant women to work so hard they had miscarriages and other horrible things, according to the Swedsh chronicle of Engelbrekt, which is a highly biased source nobody really takes too seriously. But in any case, the figure Engelbrekt comes out of Bergslagen in 1434 and demands Erikssøn be replaced, but gets nothing. So he raises an army and takes matters into his own hands, forces Erikssøn out of his castle and executes him after a trial. The rebellion continues, with Engelbrekt and his men successfully laying siege to castle after castle until he's taken 14 of them, 2 in the then-Danish province of Halland before a truce is declared. At which point only the 7 strongest castles are still left in Sweden (plus the ones in Finland). 

Anyway, in the peace negotiations they agree on only letting the king put foreigners in three castles, that he was required to listen to the advice of the national council (but not to follow it), and that there would be future discussions about taxes. Notably, Engelbrekt did not demand or appear to want to dissolve the union, but the secessionist tendencies nevertheless increased in Sweden. Engelbrekt passed away in 1436, and the Swedish nobles, considering Erik to have broken the treaty in a number of ways (including by intending to designate a relative as heir without any election) declared Erik deposed not long after that. The remainder of the history is a pretty messy back-and-forth of rules, but the short is that the Swedes pretty much do what they want while the Danish kings try to reclaim power, it breaks out into open hostilities under Sten Sture the Elder and then the Younger (no relation! the latter just took the former's name as a political statemnet). Initially these are however fought mostly between pro-and-anti-union Swedes rather than being the Sweden-vs-Denmark affair it became at the end.

Sten Sture the Younger is killed by the invading Danish king Kristian II, who takes Stockholm, has himself coronated as king of Sweden and then celebrates with the Stockholm Bloodbath, where about 100 anti-unionist Swedish nobles are executed. This leads to Gustav Vasa taking up the fight (bankrolled by the Hansa) and defeating the Danes, becoming king (1523) that's the formal end of the union. Vasa also converts the country to Lutheranism, confiscates church property and gathers power, and it's now you start to have a really strong central state both in Sweden and Denmark. Not long after Frederik I of Denmark decides that Danish nobles should have privileges in Norway as well, and it's now the union really starts transforming into the Kingdom of Denmark-Norway-where-Denmark-calls-all-the-shots. (However even as Sweden had started to pull away, Denmark-Norway signed a treaty in 1450 stating they'd have the same king 'in perpetuity', so one might also consider it to have started there)

Ho-kay, so that's the short version of the history of the Kalmar Union. As you can hopefully tell from the above, you can't really describe it as Denmark ruling the union, but rather a "king in Denmark" ruling the union. One with certain tendencies to put Denmark's interests first. 

How could Sweden and Norway be dominated by Denmark despite being bigger? Well, first - territory doesn't matter, especially not when it's mostly empty, as was the case. Denmark was population-wise larger than Norway, and about the same as Sweden in 1400. More importantly though, Denmark _couldn't_ actually rule Sweden once Swedish opinion was firmly anti-Danish, as during the end of the Union. But up to the Stockholm Bloodbath there were a significant amount of pro-union Swedes, especially in the clergy. Roughly it started becoming more of a Sweden-vs-Denmark thing around 1500. Of course nationalist historiography in Sweden would long paint it all from the start as a grand war of liberation from a foreign oppressor rather than strife between pro- and anti-unionist Swedish factions. 

The probable reason why the coronation and act of union (if there was one) was in Kalmar is because it was a conveniently-located coastal town, near the Swedish-Danish border (Blekinge province being Danish at the time), roughly equidistant from Copenhagen and Stockholm, with a royal palace and a cathedral. So a good spot for everyone except the Norwegians.

Finally as for why Copenhagen would be the seat of power, there's the simple fact Margarete was Danish. Sweden was the country she had least personal connections with. Copenhagen was closer to the continent, which she had plenty of aristocratic connections with. It was closer to other useful things like the Universty of Rostock, where Danes usually studied at that time. (Copenhagen and Uppsala Universities were founded in the 1470s) It was also much closer to the rival Hanseatic league, without them having as much influence as they did in Stockholm (which still has a medieval church just for Germans in the old town, to this day). 

Sources: Any good Scandinavian general-history book will tell you all or most of the above, but I don't really know what to recommend in English. I like Alf Henriksson's book in Swedish though. There are some nice Danish books about Margarete in particular too (even fictionalized novels about her life).

I'm also taking the 'conventional' view and fallacy of viewing the union with the hindsight of its dissolution, in giving the period 1440-1520 short thrift. If you want to start getting more angles on the union history Gustafsson's ['A state that failed?'](_URL_0_) is a great place to start.
හොඳයි, පළමුව අපි Kalmar Union _ (සහ නොතිබුණු) කුමක්දැයි සොයා බලමු. එය විවිධ රටවල් තුනකට එකම රජෙකු සිටි පුද්ගලික සමිතියක් විය. ස්කැන්ඩිනේවියානු රටවල් තුනේම එකල තේරී පත් වූ රාජාණ්ඩු ක්‍රියාත්මක වූ අතර, ඔහු එම රාජවංශ තුළම පුද්ගලයන් තෝරා පත් කර ගැනීමට කැමැත්තක් දැක්වූවා. එබැවින් වංශවතුන්ට (හෝ _stormän_, හෝ ඔබට තවත් ඈතට යාමට අවශ්‍ය නම්) රජවරුන් තෝරා පත් කර සිංහාසනයෙන් පහ කළ හැකිය. ඒකෙන්ම තේරෙනවා රජතුමා එච්චර ශක්තිමත් කෙනෙක් නෙවෙයි කියලා. ඒ රටවලට ශක්තිමත් මධ්‍යම රජයක් තිබුණේ නැහැ. ප්‍රාදේශීය ජර්ල් විසින් බලය අල්ලා ගැනීමට අමතරව, පල්ලියට සහ එහි බිෂොප්වරුන්ට විශාල බලයක් සහ ධනයක් තිබුණි. 14 වන ශතවර්ෂයේ දී මහා වසංගතයෙන් රටවල් ද දැඩි ලෙස පීඩාවට පත් වූ අතර උතුරු ජර්මනියේ හන්සියාටික් ලීගය බෝල්ටික් කලාපයේ ප්‍රමුඛ වෙළඳ බලය විය. හරි ඉතින් රජතුමා සෑහෙන්න දුර්වලයි. වෙනත් රටක සිටීම කෙසේ හෝ සෘජු පාලනයක් යෙදීමේ න්‍යායික අවස්ථාවක් නැත. එබැවින් 15 වන සියවසේ අගභාගයේදී ඩෙන්මාර්ක මාගරේත් පැමිණ, ඉතා සරල වචන වලින්, මූලික වශයෙන් ඩෙන්මාර්කය උරුම කර ගෙන, නෝර්වේ වෙත විවාහ වී, ඔවුන්ගේ ජර්මානු රජු පරාජය කිරීමේ කොන්දේසිය මත ස්වීඩනයේ රැජින ලෙස තේරී පත් වේ. නරක නැහැ! තමන්ගේම උරුමක්කාරයන් නොමැති, ඇය තම සහෝදරියගේ දියණියගේ පුත් ~~බෝගිස්ලාව්~~ දැන් පොමරේනියාවේ එරික් හදා වඩා ගනී, ඔහුව කල්මාර්හි කිරීටය කර පසුව වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාවක් අත්සන් කරයි. අපි ඇත්තටම දන්නේ නැහැ! අප සතුව ඇති ලේඛනයේ නිවැරදි මුද්‍රා නොමැත, අපේක්ෂිත පාච්මන්ට් වලට වඩා කඩදාසි මත ඇත, සංශෝධන සහ හරස් කළ දේවල් ඇති අතර එය පවසන පරිදි පිටපත් හයකින් නොපවතියි, එබැවින් අර්ථකථන වෙනස් විය. එය කෙටුම්පත් ලේඛනයක් විය හැකිය, නැතහොත් එය තීරණය කළ දේවල සාරාංශයක සහතික කළ පිටපතක් විය හැකිය, ඒ නිසා මුද්‍රා නිවැරදි නොවන්නේ - ඒවා සාක්ෂිකරුවන් සඳහා මිස මුල් අත්සන් කරන්නන් සඳහා නොවේ.. කෙසේ වෙතත්, අන්තර්ගතය රටවල් තුන ඔවුන්ගේම නීති සහිත රටවල් තුනක් ලෙස පවතින බව පැහැදිලි කරයි. නමුත් ඔවුන් යුද්ධයේදී එකිනෙකාට උපකාර කිරීමටද බැඳී සිටිති. කෙටියෙන් කිවහොත්, රාජාණ්ඩුවට බදු එකතු කිරීමටත්, ෆෝජඩ් / මීදුම / මීදුම ප්‍රාදේශීය පරිපාලකයින් සහ බදු එකතු කරන්නන් ලෙස පත් කිරීමටත්, පූජකයන් පත් කිරීමටත් (එම නිශ්චිත ස්ථානයේ වතිකානුව එය නැවැත්වීමට නොහැකි තරම් දුර්වලය), විදේශ ප්‍රතිපත්ති හැසිරවීමට සහ යුද්ධ කිරීමට සිදු වේ. හන්සිටික් ලීගය සමඟ තරඟයක් ලබා ගැනීමේ චේතනාව සඳහා අවසාන කොටස වැදගත් වේ. (අවම වශයෙන් ඉතිහාසඥ Erik Lönnroth ට අනුව) කෙසේ වෙතත්, Margarethe තවමත් තථ්‍ය පාලකයා ලෙස දිගටම කටයුතු කරන නමුත් ඇයගේ මරණය දක්වා බලය ක්‍රමයෙන් එරික් වෙත මාරු විය (1412). දැනටමත් 1410 එරික් හොල්ස්ටයින්ට එරෙහිව (ජුට්ලන්ඩ් අර්ධද්වීපයේ පාමුල) භූමිය සඳහා යුද්ධය ආරම්භ කරන අතර පසුව ඔහුට එරෙහිව හන්සියාටික් ලීගයට එරෙහිව, එය බිඳීම් සහිතව, 1430 ගණන් දක්වා පැවතිය හැකිය. 1429 දී ඔහු බෝල්ටික් වෙත සහ ඉන් පිටත සියලුම නැව්ගත කිරීම් සඳහා ශබ්ද ගාස්තුව ඉල්ලා සිටීමට උත්සාහ කරයි, එය අවසානයේ 19 වන සියවස දක්වා ඩෙන්මාර්කයේ මුදල් ගවයෙකු බවට පත්වනු ඇත. මෙය ස්වීඩනයට සහ නෝර්වේට එතරම් හිතකර දෙයක් නොවේ. බර්ගන් හි කාර්යාල ඇති හන්සාට නෝර්වේ මාළු විකුණනවා. (හැමෝම තවමත් කතෝලිකයි, එබැවින් සිකුරාදා දිනවල මාළු ගැනීම විශාල ගනුදෙනුවක්, ණයට දෙන බව සඳහන් නොකරමු) සහ ස්වීඩනයේ බර්ග්ස්ලාගන් සිට ස්ටොක්හෝම් හරහා ලුබෙක් දක්වා නැව්ගත කරන යකඩ (නාමිකව හන්සියාටික් නගරයකි). හැන්සිටික්ස් සමඟ සටනක් තෝරාගැනීමෙන් ඔවුන්ට ලබා ගත හැකි ප්‍රයෝජන බොහෝ අඩුය. ඊට අමතරව, ස්වීඩන් වංශාධිපතීන්ට පමණක් ලබා දෙන බවට පොරොන්දු වී තිබියදීත්, එරික් ඔටුන්න හිමි මාලිගා සහ වතු වල _ෆොග්ඩාර්_ ලෙස ජර්මානුවන් සහ ඩේන්වරුන් පත් කිරීම ගැන ස්වීඩන ජාතිකයින් කෝපයට පත් වී ඇත. බදුත් වැඩියි. Västerås හි ඩෙන්මාර්ක _fogde_, Jens Erikssøn, ඉතා කුරිරු වූ අතර, ගර්භනී කාන්තාවන්ට ගබ්සා කිරීම් සහ වෙනත් බිහිසුණු දේවලට වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කිරීමට බල කෙරුනි, එංගල්බ්‍රෙක්ට්ගේ ස්වීඩන් වංශකථාවට අනුව, එය කිසිවකු එතරම් බැරෑරුම් ලෙස සලකන්නේ නැත. කෙසේ වෙතත්, එංගල්බ්‍රෙක්ට් 1434 දී Bergslagen වෙතින් පිටතට පැමිණ Erikssøn වෙනුවට ආදේශ කරන ලෙස ඉල්ලා සිටි නමුත් කිසිවක් නොලැබේ. එබැවින් ඔහු හමුදාවක් ගොඩනඟා ඔහුගේම දෑතට ගෙන, එරික්සන්ව ඔහුගේ මාලිගාවෙන් පිටතට බල කර නඩු විභාගයකින් පසු ඔහුව මරා දමයි. සටන් විරාමයක් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට පෙර එවකට ඩෙන්මාර්කයේ හැලන්ඩ් පළාතේ 2ක් අල්ලා ගන්නා තෙක්, එංගල්බ්‍රෙක්ට් සහ ඔහුගේ මිනිසුන් ඔවුන්ගෙන් 14 දෙනෙකු අල්ලා ගන්නා තෙක් මාලිගාවෙන් මාලිගාවට සාර්ථකව වටලෑම සමඟ කැරැල්ල දිගටම පවතී. එම අවස්ථාවේදී ස්වීඩනයේ තවමත් ඉතිරිව ඇත්තේ ශක්තිමත්ම බලකොටු 7 පමණි (එමෙන්ම ෆින්ලන්තයේ ඒවාය). කෙසේ වෙතත්, සාම සාකච්ඡා වලදී ඔවුන් එකඟ වන්නේ රජුට විදේශිකයන් මාලිගා තුනක තැබීමට පමණක් බවත්, ඔහු ජාතික සභාවේ උපදෙස් වලට සවන් දිය යුතු බවත් (නමුත් එය අනුගමනය නොකළ යුතු බවත්) සහ බදු පිළිබඳ අනාගත සාකච්ඡා පැවැත්විය යුතු බවත්ය. කැපී පෙනෙන ලෙස, එංගල්බ්‍රෙක්ට් සංගමය විසුරුවා හැරීමට ඉල්ලා සිටියේ හෝ අවශ්‍ය බවක් පෙනෙන්නට නැත, නමුත් කෙසේ වෙතත් ස්වීඩනයේ බෙදුම්වාදී ප්‍රවනතා වැඩි විය. 1436 දී එංගල්බ්‍රෙක්ට් අභාවප්‍රාප්ත වූ අතර, ස්වීඩන් වංශාධිපතීන්, එරික් ගිවිසුම් කිහිපයකින් කඩ කළ බව සලකමින් (කිසිදු මැතිවරණයකින් තොරව ඥාතියෙකු උරුමක්කාරයෙකු ලෙස නම් කිරීමට අදහස් කිරීම ඇතුළුව) එරික් වැඩි කල් නොගොස් බලයෙන් පහ කළ බව ප්‍රකාශ කළේය. ඉතිහාසේ ඉතිරිය තරමක් අවුල් සහගත නීති මාලාවක්, නමුත් කෙටිම දෙය නම් ඩෙන්මාර්ක රජවරුන් බලය නැවත ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරන අතරතුර ස්වීඩන ජාතිකයන් ඔවුන්ට අවශ්‍ය දේ බොහෝ දුරට කිරීමයි, එය ස්ටෙන් ස්ටූර් ද එල්ඩර් යටතේ විවෘත සතුරුකම් දක්වා කඩා වැටේ. ඊට පස්සේ යංගර් (සම්බන්ධයක් නෑ! දෙවැන්නා දේශපාලන ප්‍රකාශයක් ලෙස හිටපු අයගේ නම ගත්තා). කෙසේ වෙතත්, මුලදී මේවා බොහෝ දුරට සටන් කරනු ලබන්නේ ස්වීඩනය-එදිරිව-ඩෙන්මාර්කය සම්බන්ධය වෙනුවට එය අවසානයේ සිදුවූයේ ස්වීඩනය-එදිරිව-ඩෙන්මාර්කය යන කාරණයට වඩා වෘත්තීය සමිති-විරෝධී ස්වීඩන ජාතිකයන් අතර ය. ස්ටොක්හෝම් අල්ලාගත් ආක්‍රමණික ඩෙන්මාර්කයේ II රජු වන ක්‍රිස්ටියන් II විසින් ස්ටෙන් ස්ටූර් ද යන්ගර් මරා දමනු ලැබේ, ඔහුම ස්වීඩනයේ රජු ලෙස කිරුළු පැළඳ පසුව ස්ටොක්හෝම් බ්ලඩ්බාත් සමඟ සමරයි, එහිදී වෘත්තීය සමිති විරෝධී ස්වීඩන් වංශාධිපතීන් 100ක් පමණ ඝාතනය කරනු ලැබේ. මෙය ගුස්ටාව් වාසා සටනට (හන්සා විසින් බැංකුකරණය කරන ලද) සහ ඩේන්වරුන් පරාජය කර රජු බවට පත්වීමට (1523) යොමු කරයි, එය සංගමයේ විධිමත් අවසානයයි. වාසා ද රට ලූතරන්වාදයට පරිවර්තනය කරයි, පල්ලියේ දේපළ රාජසන්තක කර බලය රැස් කරයි, දැන් ඔබ ස්වීඩනයේ සහ ඩෙන්මාර්කයේ සැබවින්ම ශක්තිමත් මධ්‍යම රාජ්‍යයක් ලබා ගැනීමට පටන් ගෙන ඇත. ඩෙන්මාර්කයේ ෆ්‍රෙඩ්රික් I තීරණය කර වැඩි කල් නොගොස්, ඩෙන්මාර්ක වංශාධිපතීන්ට නෝර්වේහි ද වරප්‍රසාද තිබිය යුතු අතර, දැන් සංගමය සැබවින්ම ඩෙන්මාර්කය-නෝර්වේ රාජධානිය බවට පරිවර්තනය වීමට පටන් ගනී. (කෙසේ වෙතත් ස්වීඩනය ඉවත් වීමට පටන් ගෙන තිබියදීත්, ඩෙන්මාර්කය-නෝර්වේ ගිවිසුමක් අත්සන් කළේ 1450 දී ඔවුන්ට &#39;සදාකාලිකව&#39; එකම රජු සිටින බව පවසමිනි, එබැවින් එය ආරම්භ වූවා යැයි යමෙකුට සැලකිය හැකිය) හෝ-කේ, එසේ නම් කල්මාර් සංගමයේ ඉතිහාසයේ කෙටි අනුවාදය. ඉහත කරුණු වලින් ඔබට බලාපොරොත්තු විය හැකි පරිදි, ඔබට එය සැබවින්ම ඩෙන්මාර්කය සංගමය පාලනය කිරීම ලෙස විස්තර කළ නොහැක, නමුත් &quot;ඩෙන්මාර්කයේ රජෙකු&quot; සංගමය පාලනය කරයි. ඩෙන්මාර්කයේ අවශ්‍යතාවලට මුල් තැන දීමට යම් යම් ප්‍රවණතා ඇති එකකි. විශාල වුවද ස්වීඩනය සහ නෝර්වේ ඩෙන්මාර්කය විසින් ආධිපත්‍යය දරන්නේ කෙසේද? හොඳයි, පළමුව - ප්‍රදේශය වැදගත් නොවේ, විශේෂයෙන් එය බොහෝ දුරට හිස් වූ විට නොවේ. ඩෙන්මාර්කය ජනගහනය අනුව නෝර්වේට වඩා විශාල වූ අතර 1400 දී ස්වීඩනයට සමාන විය. කෙසේ වෙතත්, වඩාත් වැදගත් දෙය නම්, ඩෙන්මාර්කය සැබවින්ම ස්වීඩනය පාලනය කිරීමට නොහැකි වූ අතර, ස්වීඩන් මතය දැඩි ලෙස ඩෙන්මාර්කයට විරුද්ධ වූ විට, සංගමයේ අවසානය අතරතුරදී මෙන්. නමුත් ස්ටොක්හෝම් බ්ලඩ් බාත් දක්වාම, විශේෂයෙන්ම පූජක පක්ෂය තුළ යූනියන් ගැති ස්වීඩන් ජාතිකයන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් සිටියහ. දළ වශයෙන් එය 1500 දී පමණ ස්වීඩනය-ඩෙන්මාර්කය අතර දෙයක් බවට පත්වීමට පටන් ගත්තේය. ඇත්ත වශයෙන්ම ස්වීඩනයේ ජාතිකවාදී ඉතිහාස ලේඛනය ආරම්භයේ සිටම ඒ සියල්ල දිගු කලක් තිස්සේ සිතුවම් කරනු ඇත්තේ විදේශ පීඩකයෙකුගෙන් විමුක්තිය සඳහා වූ මහා යුද්ධයක් ලෙස නොව, හිතවාදී සහ විරෝධී යුනිස්ට්වාදීන් අතර ගැටුමක් ලෙස ය. ස්වීඩන් කන්ඩායම්. රාජාභිෂේකය සහ එකමුතුවේ ක්‍රියාව (එකක් තිබුනේ නම්) කල්මාර් හි පැවතියේ විය හැකි හේතුව එය ස්වීඩන්-ඩෙන්මාර්ක දේශසීමාව අසල (එවකට බ්ලෙකින්ග් පළාත ඩෙන්මාර්කය විය), කෝපන්හේගන් සිට දළ වශයෙන් සමානව පිහිටි වෙරළබඩ නගරයක් වූ බැවිනි. සහ ස්ටොක්හෝම්, රාජකීය මාලිගාවක් සහ ආසන දෙව්මැදුරක් සමඟ. එබැවින් නෝර්වීජියානුවන් හැර අන් සියල්ලන්ටම හොඳ ස්ථානයකි. අවසාන වශයෙන්, කෝපන්හේගන් බලයේ ආසනය වන්නේ ඇයිද යන්න සම්බන්ධයෙන්, මාග්‍රට් ඩෙන්මාර්ක ජාතිකයෙකු විය. ස්වීඩනය ඇය සමඟ අවම වශයෙන් පුද්ගලික සම්බන්ධතා පැවැත්වූ රට විය. කෝපන්හේගන් මහාද්වීපයට සමීප වූ අතර, ඇය සමඟ බොහෝ වංශාධිපති සම්බන්ධතා තිබුණි. එය ඩේන්ස් සාමාන්‍යයෙන් එකල ඉගෙනුම ලැබූ රොස්ටොක් විශ්ව විද්‍යාලය වැනි වෙනත් ප්‍රයෝජනවත් දේවලට සමීප විය. (කෝපන්හේගන් සහ උප්සලා විශ්ව විද්‍යාල 1470 ගණන්වල ආරම්භ කරන ලදී) එය ප්‍රතිවාදී හැන්සියාටික් ලීගයට වඩා සමීප විය, ඔවුන් ස්ටොක්හෝම් හි කළාක් මෙන් වැඩි බලපෑමක් නොමැතිව (පරණ නගරයේ ජර්මානුවන්ට පමණක් මධ්‍යකාලීන පල්ලියක් තවමත් ඇත. දවස). මූලාශ්‍ර: ඕනෑම හොඳ ස්කැන්ඩිනේවියානු සාමාන්‍ය-ඉතිහාස පොතක් ඔබට ඉහත සියල්ලම හෝ බොහෝ දේ කියනු ඇත, නමුත් ඉංග්‍රීසියෙන් නිර්දේශ කළ යුත්තේ කුමක්දැයි මම නොදනිමි. මම ඇල්ෆ් හෙන්රික්සන්ගේ ස්වීඩන් භාෂාවෙන් පොතට කැමතියි. විශේෂයෙන් මාග්‍රට් ගැන ලස්සන ඩෙන්මාර්ක පොත් කිහිපයක් තිබේ (ඇගේ ජීවිතය ගැන ප්‍රබන්ධ කළ නවකතා පවා). 1440-1520 කාලපරිච්ඡේදය කෙටි සකසුරුවම් ලබා දීමේදී, සමිතිය විසුරුවා හැරීමේ පසුබිමෙන් බැලීමේ &#39;සාම්ප්‍රදායික&#39; දෘෂ්ටිය සහ මුළාව ද මම දෙමි. ඔබට වෘත්තීය සමිති ඉතිහාසය පිළිබඳ තවත් කෝණ ලබා ගැනීම ආරම්භ කිරීමට අවශ්‍ය නම් Gustafsson ගේ [&#39;අසාර්ථක වූ තත්වයක්?&#39;](_URL_0_) ආරම්භ කිරීමට හොඳ ස්ථානයකි.