There was a legal question regarding whether or not the state of enslavement could exist on British soil. The situation was ambiguous, and certain West Indian plantation owners did bring slaves back to Britain with them, as personal valets/maids and the like. However, it became increasingly common, as the 18th century progressed, for enslaved persons to bring a legal challenge against their 'owners' in the courts, to claim their freedom and avoid being sent back to the harshness of plantation life. The earliest such case was in 1690. Judgements varied - there are cases of enslaved persons being granted their liberty, sometimes permanently and sometimes temporarily; as well as cases where the state of enslavement was confirmed rather than overturned.

The most high-profile case of this type was that of James Somersett, a slave 'owned' by a Boston government official, with whom he travelled to Britain. (This is at a point where the US is still a British colony, just about). Somersett escaped, but was recaptured and sent aboard a ship bound for Jamaica. A suit for his release was brought by abolitionist campaigners, and after a lengthy deliberation, the judge Lord Mansfield determined that Somersett had the right not to be forcibly removed from the country against his will. Crucially, he did not rule that slavery on British soil was illegal, but it was interpreted this way by many slaves and masters alike.

So, in short, the number of enslaved black people in the UK was always tiny, due largely to the fact that their ambiguous legal status there meant that their 'owners' risked losing their slaves via legal mechanism. There was a small community of free black people in 18th century Britain, primarily of former slaves who had been granted freedom - the writer Olaudah Equiano was one, as were Francis Barber (the servant and heir of the writer Samuel Johnson), and Ignatius Sancho. It's estimated that there were around 15,000 black people living in London by the end of the 18th century, although these numbers are difficult to fully reconstruct because racial identity is not always recorded in datasets such as parish registers.
වහල්භාවයේ තත්වය බ්‍රිතාන්‍ය භූමියේ පැවතිය හැකිද නැද්ද යන්න සම්බන්ධයෙන් නීතිමය ප්‍රශ්නයක් මතු විය. තත්වය අපැහැදිලි වූ අතර, ඇතැම් බටහිර ඉන්දීය වතු හිමියන් ඔවුන් සමඟ වහලුන් නැවත බ්‍රිතාන්‍යයට ගෙන එන ලදී. කෙසේ වෙතත්, 18 වැනි සියවසේ ප්‍රගතියත් සමඟ වහල්භාවයට පත් වූ පුද්ගලයන් තම &#39;අයිතිකරුවන්ට&#39; එරෙහිව උසාවියේදී නීතිමය අභියෝගයක් ඉදිරිපත් කිරීම, ඔවුන්ගේ නිදහස ඉල්ලා සිටීම සහ වතුකරයේ කටුක ජීවිතයට ආපසු යැවීමෙන් වැළකී සිටීම වැඩි වැඩියෙන් පොදු විය. එවැනි මුල්ම නඩුව 1690 දී ය. විනිශ්චයන් විවිධාකාර විය - වහල්භාවයට පත් වූ පුද්ගලයන්ට ඔවුන්ගේ නිදහස ලබා දී ඇති අවස්ථා තිබේ, සමහර විට ස්ථිරව සහ සමහර විට තාවකාලිකව; මෙන්ම වහල්භාවයේ තත්වය පෙරළා දැමීමට වඩා තහවුරු වූ අවස්ථා. මේ ආකාරයේ වඩාත්ම ඉහළ පෙළේ සිද්ධිය වූයේ බොස්ටන් රජයේ නිලධාරියෙකුට අයත් වහලෙකු වූ ජේම්ස් සමර්සෙට් ඔහු සමඟ බ්‍රිතාන්‍යයට ගිය අවස්ථාවයි. (මෙය එක්සත් ජනපදය තවමත් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතයක් වන අවස්ථාවක ය. සමර්සෙට් පැන ගිය නමුත් නැවත අල්ලාගෙන ජැමෙයිකාව බලා යන නැවකට යවන ලදී. ඔහු නිදහස් කිරීම සඳහා නඩුවක් අහෝසි කිරීමේ උද්ඝෝෂකයන් විසින් ගෙන එන ලද අතර, දීර්ඝ සාකච්ඡාවකින් පසුව, විනිසුරු ලෝඩ් මෑන්ස්ෆීල්ඩ් තීරණය කළේ ඔහුගේ කැමැත්තට එරෙහිව බලහත්කාරයෙන් රටින් ඉවත් නොකිරීමට සමර්සෙට්ට අයිතියක් ඇති බවයි. වැදගත්ම දෙය නම්, ඔහු බ්‍රිතාන්‍ය භූමියේ වහල්භාවය නීති විරෝධී යැයි තීරණය නොකළ නමුත් එය බොහෝ වහලුන් සහ ස්වාමිවරුන් විසින් අර්ථකථනය කරන ලදී. කෙටියෙන් කිවහොත්, එක්සත් රාජධානියේ වහල්භාවයට පත් වූ කළු ජාතිකයින්ගේ සංඛ්‍යාව සැමවිටම කුඩා විය, බොහෝ දුරට ඔවුන්ගේ අපැහැදිලි නෛතික තත්ත්වය නිසා ඔවුන්ගේ &#39;හිමිකරුවන්&#39; නීතිමය යාන්ත්‍රණයක් හරහා තම වහලුන් අහිමි වීමේ අවදානමක් ඇති බව ය. 18 වැනි සියවසේ බ්‍රිතාන්‍යයේ නිදහස් කළු ජාතිකයන්ගෙන් යුත් කුඩා ප්‍රජාවක් සිටි අතර, මූලික වශයෙන් නිදහස ලබා දී ඇති හිටපු වහලුන් - ෆ්‍රැන්සිස් බාබර් (ලේඛක සැමුවෙල් ජොන්සන්ගේ සේවකයා සහ උරුමක්කාරයා) සහ ඉග්නේෂස් සැන්චෝ මෙන්ම ලේඛක ඔලවුඩා ඉකියානෝ ද කෙනෙකි. . වාර්ගික අනන්‍යතාවය සෑම විටම ප්‍රාදේශීය ලේඛන වැනි දත්ත කට්ටලවල සටහන් නොවන නිසා මෙම සංඛ්‍යා සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමට අපහසු වුවද, 18 වැනි සියවසේ අග භාගය වන විට ලන්ඩනයේ කළු ජාතිකයන් 15,000ක් පමණ ජීවත් වූ බව ගණන් බලා ඇත.