This is an interesting one. 

The Order Police and the Krippo generally continued as normal, as did most of the judiciary.


The Gestapo was brought in front of the Nuremberg trails where it was decided the it was a criminal organisation and that all officers and administrators were collectively responsible. However, it didn't apply to those who left before 1st September 1939, thus ruling it was only after this date that it became a criminal organisation and this ruled out any officer facing punishment for their actions before then.

Very few rank and file officers were brought to trial and most of those that did served less than three years detention. The Law for the Liberation from National Socialism and Militarism (5th March 1946) allowed individuals, including Gestapo officers, the chance of exoneration by producing evidence and witnesses. Most of the West Germans who applied were exonerated (issued a 'Persil Certificate' - a pun on the washing powder that offered whiter-than-white results) due to those overseeing the process being over worked and under staffed. 

In the East, the Russians were just as 'thorougher' in investigating the past of those involved in the Nazi regime, however, this meant detention. 


Their are a number of things we must understand. Firstly, rank and file Gestapo officers were forcibly transferred from the police  detective branch and very very few were members of the Nazi party before 1937. It was the senior managers that were ardent career Nazis with no police experience. Secondly, by the 1950s there was a distinct lack of enthusiasm among  the West German political establishment to bring Nazis to judgement. Thirdly, the people who the Gestapo targeted were dead by the end of the war and unable to provide witness to the prosecution. Finally, by the late 1940s, the  western allies were more concerned with the Soviet Union than the Nazis. Routing out every Nazi, be them part of the civil service or civilians was not only time consuming but removing the low level civil service would make reconstruction and governance more difficult. 
මෙය සිත්ගන්නා කරුණකි. නියෝග පොලිසිය සහ ක්‍රිප්පෝ සාමාන්‍යයෙන් සාමාන්‍ය පරිදි දිගටම කරගෙන ගිය අතර, බොහෝ අධිකරණයන් ද කළා. ගෙස්ටාපෝව නියුරම්බර්ග් මංපෙත් ඉදිරිපිටට ගෙන එන ලද අතර එහිදී එය සාපරාධී සංවිධානයක් බවත් සියලු නිලධාරීන් සහ පරිපාලකයින් සාමූහිකව වගකිව යුතු බවත් තීරණය විය. කෙසේ වෙතත්, 1939 සැප්තැම්බර් 1 වැනි දිනට පෙර පිටව ගිය අයට එය අදාළ නොවූ අතර, එය අපරාධ සංවිධානයක් බවට පත් වූයේ මෙම දිනයෙන් පසුව පමණක් බව තීන්දු කළ අතර, ඊට පෙර ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් සඳහා දඬුවම් විඳිමින් සිටින කිසිදු නිලධාරියෙකු මෙයින් බැහැර කළේය. ඉතා සුළු නිලධාරීන් පිරිසක් නඩු විභාගයට ඉදිරිපත් කරන ලද අතර ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් වසර තුනකට අඩු කාලයක් රඳවා තබා ගත්හ. ජාතික සමාජවාදයෙන් සහ මිලිටරිවාදයෙන් විමුක්තිය සඳහා වූ නීතිය (1946 මාර්තු 5) ගෙස්ටාපෝ නිලධාරීන් ඇතුළු පුද්ගලයන්ට සාක්ෂි සහ සාක්ෂිකරුවන් ඉදිරිපත් කිරීමෙන් නිදොස් කිරීමට අවස්ථාව ලබා දුන්නේය. අයදුම් කළ බොහෝ බටහිර ජර්මානුවන් නිදොස් කරනු ලැබුවේ (&#39;පර්සිල් සහතිකයක්&#39; - සුදු පැහැයට වඩා සුදු ප්‍රතිඵල ලබා දුන් රෙදි සෝදන කුඩු පිළිබඳ වදන්) ක්‍රියාවලිය අධීක්‍ෂණය කරන අය වැඩ අධික වීම සහ අඩු කාර්ය මණ්ඩලය හේතුවෙන්. නැඟෙනහිර, රුසියානුවන් නාසි පාලන තන්ත්‍රයට සම්බන්ධ අයගේ අතීතය විමර්ශනය කිරීමේදී වඩාත් &#39;සම්පූර්ණ&#39; විය, කෙසේ වෙතත්, මෙයින් අදහස් කළේ රඳවා තබා ගැනීමයි. ඒවා අපි තේරුම් ගත යුතු කරුණු ගණනාවක්. පලමුව, Gestapo නිළධාරීන් බලහත්කාරයෙන් පොලිස් රහස් පරීක්ෂක අංශයෙන් මාරු කරන ලද අතර 1937 ට පෙර නාසි පක්ෂයේ සාමාජිකයින් වූයේ ඉතා සුළු පිරිසකි. පොලිස් පළපුරුද්දක් නොමැති උද්යෝගිමත් වෘත්තීය නාසීන් වූයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කළමනාකරුවන් ය. දෙවනුව, 1950 ගනන් වන විට බටහිර ජර්මානු දේශපාලන සංස්ථාපිතය අතර නාසීන් විනිශ්චයට ගෙන ඒම සඳහා පැහැදිලි උද්යෝගයක් නොතිබුණි. තෙවනුව, ගෙස්ටාපෝව ඉලක්ක කරගත් ජනතාව යුද්ධය අවසන් වන විට මිය ගොස් සිටි අතර නඩු පැවරීමට සාක්ෂි දීමට නොහැකි විය. අවසාන වශයෙන්, 1940 ගණන්වල අග භාගය වන විට, බටහිර සහචරයින් නාසීන්ට වඩා සෝවියට් සංගමය ගැන සැලකිලිමත් විය. සෑම නාසියෙකුම, ඔවුන් රාජ්‍ය සේවයේ හෝ සිවිල් වැසියන්ගේ කොටස්කරුවන් වීම, කාලය ගත වූවා පමණක් නොව, පහත් මට්ටමේ සිවිල් සේවය ඉවත් කිරීම ප්‍රතිසංස්කරණය සහ පාලනය වඩාත් දුෂ්කර වනු ඇත. 