In my organization, we dealt with a large amount of sensitive data. SSNs, DOBs, Names, Addresses etc. We are laptop heavy and our rules stated that we were never allowed to work with that type of data on our local machine, and must be signed into a remote server.

The idea behind that is to ensure that no sensitive material is stored on the actual machine in case of theft or breach. The remote server machine is much more secure.

Additionally, it's two step credentialing. One log in for the local machine, a separate username and pw for the remote machine.
මගේ සංවිධානය තුළ, අපි සංවේදී දත්ත විශාල ප්‍රමාණයක් සමඟ කටයුතු කළෙමු. SSNs, DOBs, නම්, ලිපින යනාදිය. අපි ලැප්ටොප් පරිගණකය බරින් යුක්ත වන අතර අපගේ නීති රීති ප්‍රකාශ කළේ අපගේ දේශීය යන්ත්‍රයේ එවැනි ආකාරයේ දත්ත සමඟ වැඩ කිරීමට අපට කිසි විටෙක ඉඩ නොදෙන අතර දුරස්ථ සේවාදායකයකට අත්සන් කළ යුතු බවයි. එහි පිටුපස ඇති අදහස නම් සොරකම් හෝ උල්ලංඝනයකදී සැබෑ යන්ත්‍රයේ කිසිදු සංවේදී ද්‍රව්‍යයක් ගබඩා නොකිරීම සහතික කිරීමයි. දුරස්ථ සේවාදායක යන්ත්රය වඩා ආරක්ෂිතයි. ඊට අමතරව, එය පියවර දෙකක අක්තපත්‍රකරණයකි. දේශීය යන්ත්‍රය සඳහා එක් ලොග් වීම, දුරස්ථ යන්ත්‍රය සඳහා වෙනම පරිශීලක නාමයක් සහ pw.