What springs to mind when reading this is Ivan Pavlov and his theory of classical conditioning (for which he used dogs to illustrate this) among other learning theories.

**Now who was Ivan Pavlov?**

Ivan Pavlov was a Russian Behaviourist who in 1927 conducted an experiment which would (alongside *operant conditioning* essentially learning by trial and error) form a theory ("Classical/Pavlovian Conditionding" essentially learning by association) and mold part of our understanding on how we learn.

**What did this study entail?**

* Aim/Hypothesis: To demonstrate what animals learn by association.

* Method/Procedure: Pavlov placed food in front of dogs, when the food was being brought to the dogs they began salivating. Pavlov would ring a bell every time the dogs ate the food. 

Even when there was no food given after the bell was rang, the dogs still salivated. They had *learnt* to salivate. Ordinarily when the dogs were given food they would salivate, Pavlov called this an *unconditioned response* to an *unconditioned stimulus* (food) as this happened naturally without experimentation.

After a few rings of the bell, the dog began to associate that sound with food, Pavlov called this a *conditioned response* as it had been learnt (and an association attached) over time. Thus the food now was a *conditioned stimulus*.

There is more to Pavlov's study (e.g. to do with how long the learning would last and the specific parameters needed or not needed to evoke the response) however that delves more into science than history (But I'm still willing to explain that if you wish).

However the "ludovico technique" involves inducing fear to emit a negative response  so they feel adverse to doing that again. When thinking of that it makes me think of two other things:

* Watson  &  Rayner's "Little Albert" experiment.
* Aversion therapy  &  Phobias 

**Watson, Rayner and Little Albert**

* Aim/Hypothesis: In 1920, Psychologist John B. Watson and his graduate student Rosaline Rayner already knew from studies in classical conditioning that fear to certain noises (e.g. a loud bang) was an *unconditioned response* in humans. What they wanted to find out was whether you could *condition* someone to fear a specific thing (e.g. furry toys or animals)

* Method/Procedure: Watson  &  Rayner tested their hypothesis by attempting to scare an 11 month old orphan known as "Little Albert". They presented Albert with a series of items (white rats, rabbits, dogs, furry  &  non-furry masks, a santa clause mask, cotton wool and burning paper), Albert showed no fear when he saw the items. 

Albert was given the white rat which he happily played with. Upon playing with the rat, Watson  &  Rayner struck a metal bar frightening Albert. Watson  &  Rayner repeated this several times, upon the 7th time Albert was shown only the rat without the noise. Now Albert became increasingly distressed and began to cry. 

W  &  R had turned a *neutral stimulus* (the rat) into a *conditioned stimulus* whilst also changing an *unconditioned response* (original fear of the loud bar) into a *conditioned* one (emotional fear). In later experiments W & R would *generalise* (this is one of the features Pavlov discovered) Albert's responses by showing him similar but different stimuli. 

**What can we do to remove these *conditioned* responses (e.g. phobias)?** 

Well W & R did try to *desensitize* Albert's conditioned responses but there wasn't time to do this. If one wanted treatment for their phobias, there are two main options:

* Flooding
* Systematic Desensitization

Flooding essentially does exactly what you'd think it floods the person (all at once) with stimuli that they fear in an attempt to shock them out of it. E.g. If you're scared of spiders they'd get you to be in a room full of spiders.

Systematic Desensitization is a little more thought out and methodical. In SD the person is gradually exposed to their fear (e.g. entering a state of relaxation, touching a picture of a spider, watching a video of a spider, touching a real spider, holding a real spider).

**Aversion Therapy**

This is similar to classical conditioning and works by getting the person to experience an extremely negative reaction when viewing unwanted stimuli. E.g. an alcoholic would be given an emetic (a drug to make them vomit), they would then be given alcohol and an emetic which would also cause vomiting but condition the person to associate alcohol with being sick. 

Aversion therapy was the main form of therapy when people tried to convert people from homosexuality to heterosexuality. 

Hopefully this helped :) You can view how Pavlov went about his experiment [here](_URL_1_) and view the footage from the Little Albert experiment [here](_URL_0_) 

**Sources  &  Further Reading**

* Pavlov. I. P. (1927): "Conditioned Reflexes: An Investigation of the Physiological Activity of the Cerebral Cortex"

* Asratyan. E. A (1953): "I. P. Pavlov: His Life and Work" 

* Watson. B. J  &  Rayner. R (1920): "Conditioned emotional reactions"

* Boswell. K et al (2009): "AQA GCSE Psychology"

* Billingham. M et al (2008): "AQA Psychology B AS: Student's Book"






 


මෙය කියවන විට මතකයට නැඟෙන්නේ Ivan Pavlov සහ අනෙකුත් ඉගෙනුම් න්‍යායන් අතර ඔහුගේ සම්භාව්‍ය සමීකරණය පිළිබඳ න්‍යාය (මෙය නිදර්ශනය කිරීමට ඔහු බල්ලන් භාවිතා කළ) ය. **දැන් Ivan Pavlov කවුද?** Ivan Pavlov රුසියානු චර්යාවිද්‍යාඥයෙක් වන අතර ඔහු 1927 දී (*ක්‍රියාකාරී සමීකරණය* සමඟ අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම අත්හදා බැලීම් සහ දෝෂ මගින් ඉගෙනීම) න්‍යායක් (&quot;සම්භාව්‍ය/පව්ලෝවියානු කන්ඩිෂන් කිරීම&quot; අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ඉගෙන ගන්නා ලදී. සංගමය) සහ අප ඉගෙන ගන්නා ආකාරය පිළිබඳ අපගේ අවබෝධයේ කොටසකි. **මෙම අධ්‍යයනයට ඇතුළත් වූයේ කුමක්ද?** * අරමුණ/උපකල්පනය: සතුන් ඇසුරෙන් ඉගෙන ගන්නා දේ නිරූපණය කිරීම. * ක්‍රමය/ක්‍රියා පටිපාටිය: Pavlov බල්ලන් ඉදිරියේ ආහාර තැබුවේය, බල්ලන්ට ආහාර ගෙන එන විට ඔවුන් කෙළ ගැසීම ආරම්භ කළේය. බල්ලන් කෑම කන සෑම අවස්ථාවකම පව්ලොව් සීනුව නාද කළේය. බෙල් එක ගැහුවට පස්සේ කෑමක් නොදී ඉන්නකොටත් බල්ලෝ කෙළ හලනවා. ඔවුන් කෙළ හලන්නට ඉගෙන ගෙන ඇත. සාමාන්‍යයෙන් බල්ලන්ට ලවණ දෙන ආහාර දෙන විට, Pavlov මෙය හැඳින්වූයේ *කොන්දේසි විරහිත උත්තේජකයකට* (ආහාර) සඳහා *කොන්දේසි විරහිත ප්‍රතිචාරයක්* ලෙස මෙය අත්හදා බැලීමකින් තොරව ස්වභාවිකව සිදු වූ බැවිනි. සීනුව නාද කිහිපයකට පසු, බල්ලා එම ශබ්දය ආහාර සමඟ සම්බන්ධ කිරීමට පටන් ගත්තේය, Pavlov මෙය කාලයත් සමඟ ඉගෙන ගත් පරිදි (සහ ඇසුරක් අමුණා ඇත) * කොන්දේසි සහිත ප්‍රතිචාරයක්* ලෙස හැඳින්වීය. මේ අනුව දැන් ආහාරය *කොන්දේසි සහිත උත්තේජනයක්* විය. Pavlov ගේ අධ්‍යයනයට තවත් බොහෝ දේ ඇත (උදා: ඉගෙනීම කොපමණ කාලයක් පවතිනු ඇත්ද සහ ප්‍රතිචාරය ඇති කිරීමට අවශ්‍ය හෝ අවශ්‍ය නොවන නිශ්චිත පරාමිති) කෙසේ වෙතත් එය ඉතිහාසයට වඩා විද්‍යාව ගැන ගැඹුරින් ගවේෂණය කරයි (නමුත් මම තවමත් එය පැහැදිලි කිරීමට කැමැත්තෙමි ඔබ නම් කැමැත්ත). කෙසේ වෙතත්, &quot;ludovico තාක්‍ෂණය&quot; තුළ ඍණාත්මක ප්‍රතිචාරයක් නිකුත් කිරීමට භීතිය ඇති කිරීම ඇතුළත් වන අතර එමඟින් එය නැවත කිරීමට ඔවුන්ට අහිතකර බවක් දැනේ. ඒ ගැන සිතන විට මට තවත් කරුණු දෙකක් ගැන සිතේ: * Watson &amp; Rayner ගේ &quot;Little Albert&quot; අත්හදා බැලීම. * පිළිකුල් ප්‍රතිකාර සහ භීතිකාව **වොට්සන්, රේනර් සහ ලිට්ල් ඇල්බට්** * අරමුණ/උපකල්පනය: 1920 දී, මනෝ විද්‍යාඥ ජෝන් බී. වොට්සන් සහ ඔහුගේ උපාධි ශිෂ්‍යාව වන රොසලින් රේනර්, ඇතැම් ශබ්දවලට බිය වන බව (උදා: ඝෝෂාකාරී හඬක්) සම්භාව්‍ය සමීකරණය පිළිබඳ අධ්‍යයනයෙන් දැනටමත් දැන සිටියහ. bang) මිනිසුන් තුළ *කොන්දේසි විරහිත ප්‍රතිචාරයක්* විය. ඔවුන්ට සොයා ගැනීමට අවශ්‍ය වූයේ ඔබට යම් නිශ්චිත දෙයකට (උදා: ලොම් සහිත සෙල්ලම් බඩු හෝ සතුන්) බිය වීමට යමෙකුට *කොන්දේසි* දිය හැකිද යන්නයි. * ක්‍රමය/ක්‍රියා පටිපාටිය: වොට්සන් සහ රේනර් ඔවුන්ගේ උපකල්පනය පරීක්‍ෂා කළේ &quot;පුංචි&quot; ලෙසින් හඳුන්වන මාස 11 ක අනාථයෙකු බිය ගැන්වීමට උත්සාහ කිරීමෙනි. ඇල්බට්&quot;. ඔවුන් ඇල්බට්ට අයිතම මාලාවක් (සුදු මීයන්, හාවුන්, බල්ලන්, ලොම් සහ ලොම් නොවන වෙස් මුහුණු, සැන්ටා ක්ලවුස් වෙස් මුහුණක්, කපු පුළුන් සහ දැවෙන කඩදාසි) ඉදිරිපත් කළහ. ඇල්බට් සතුටින් සෙල්ලම් කළ සුදු මීයා ලබා දුන්නේය. මීයා සමඟ සෙල්ලම් කරන විට, වොට්සන් සහ රේනර් ඇල්බට් බිය ගන්වමින් ලෝහ තීරුවකට පහර දුන්හ. වොට්සන් සහ රේනර් මෙය කිහිප වතාවක්ම පුනරුච්චාරණය කළ අතර, 7 වැනි වතාවේදී ඇල්බට් හට සද්දයක් නැති මීයා පමණක් පෙන්වීය. දැන් ඇල්බට් එන්න එන්නම දුකට පත් වෙලා අඬන්න පටන් ගත්තා. W &amp; R විසින් *උදාසීන උත්තේජකයක්* (මීයා) *කොන්දේසි සහිත උත්තේජකයක්* බවට පත් කර ඇති අතරම *කොන්දේසි විරහිත ප්‍රතිචාරයක්* (ඝෝෂාකාරී තීරුවට ඇති මුල් බිය) *කොන්දේසි සහිත* එකක් (චිත්තවේගීය බිය) බවට වෙනස් කළේය. පසුකාලීන අත්හදා බැලීම් වලදී W &amp; R සාමාන්‍යකරණය කරයි (මෙය Pavlov සොයාගත් එක් ලක්ෂණයකි) ඇල්බට්ගේ ප්‍රතිචාර ඔහුට සමාන නමුත් වෙනස් උත්තේජක පෙන්වමින්. **මෙම *කොන්දේසි සහිත* ප්‍රතිචාර (උදා: භීතිකාවන්) ඉවත් කිරීමට අපට කුමක් කළ හැකිද?** හොඳයි W &amp; R ඇල්බට්ගේ කොන්දේසි සහිත ප්‍රතිචාර *අසංවේදී කිරීමට* උත්සාහ කළ නමුත් මෙය කිරීමට කාලය තිබුණේ නැත. යමෙකුට ඔවුන්ගේ භීතිකාව සඳහා ප්‍රතිකාර අවශ්‍ය නම්, ප්‍රධාන විකල්ප දෙකක් තිබේ: * ගංවතුර * ක්‍රමානුකූල ඩෙසෙන්සිටේෂන් ගංවතුර යනු ඔබ සිතන දේ හරියටම සිදු කරයි, එමඟින් පුද්ගලයා (සියල්ල එකවර) ඔවුන් කම්පනයට පත් කිරීමට උත්සාහ කිරීමේදී ඔවුන් බිය වන උත්තේජකවලින් පිරී යයි. එය. උදා: ඔබ මකුළුවන්ට බිය නම්, ඔවුන් ඔබව මකුළුවන්ගෙන් පිරුණු කාමරයක සිටිනු ඇත. ක්‍රමානුකූල ඩෙසෙන්සිටේෂන් තව ටිකක් සිතා බලා ක්‍රමානුකූලයි. SD වලදී පුද්ගලයා ක්‍රමයෙන් ඔවුන්ගේ බියට නිරාවරණය වේ (උදා: විවේක තත්වයකට ඇතුළු වීම, මකුළුවෙකුගේ පින්තූරයක් ස්පර්ශ කිරීම, මකුළුවෙකුගේ වීඩියෝවක් නැරඹීම, සැබෑ මකුළුවෙකු ස්පර්ශ කිරීම, සැබෑ මකුළුවෙකු අල්ලා ගැනීම). **Aversion Therapy** මෙය සම්භාව්‍ය සමීකරණයට සමාන වන අතර අනවශ්‍ය උත්තේජක බැලීමේදී පුද්ගලයාට අතිශයින් සෘණාත්මක ප්‍රතික්‍රියාවක් අත්විඳීම මගින් ක්‍රියා කරයි. උදා: මත්පැන් පානය කරන්නෙකුට වමනය (වමනය ඇති කිරීම සඳහා ඖෂධයක්) ලබා දෙනු ඇත, පසුව ඔවුන්ට මත්පැන් සහ වමනය ලබා දෙන අතර එය වමනය ද ඇති කරයි, නමුත් පුද්ගලයාට මත්පැන් පානය කිරීම අසනීප වේ. මිනිසුන් සමලිංගිකත්වයේ සිට විෂම ලිංගිකත්වය බවට පත් කිරීමට මිනිසුන් උත්සාහ කළ විට ප්‍රතිකාරයේ ප්‍රධාන ආකාරය වූයේ පිළිකුල් සහගත ප්‍රතිකාරයයි. මෙය උපකාරයක් යැයි බලාපොරොත්තු වෙමු :) ඔබට Pavlov ඔහුගේ අත්හදා බැලීම සිදු කළ ආකාරය [මෙතැනින්](_URL_1_) නැරඹිය හැකි අතර ලිට්ල් ඇල්බට් අත්හදා බැලීමේ දර්ශන [මෙහි](_URL_0_) **මූලාශ්‍ර සහ වැඩිදුර කියවීම** * Pavlov බලන්න. IP (1927): &quot;කොන්දේසි සහිත ප්‍රත්‍යාවර්ත: මස්තිෂ්ක බාහිකයේ කායික ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ විමර්ශනයක්&quot; * Asratyan. E. A (1953): &quot;IP Pavlov: ඔහුගේ ජීවිතය සහ වැඩ&quot; * වොට්සන්. B. J &amp; Rayner. ආර් (1920): &quot;කොන්දේසිගත චිත්තවේගීය ප්රතික්රියා&quot; * බොස්වෙල්. K et al (2009): &quot;AQA GCSE මනෝවිද්‍යාව&quot; * Billingham. M et al (2008): &quot;AQA Psychology B AS: Student&#39;s Book&quot;






 

