As might be expected, life for civilians was not particularly pleasant. Some lived in caves along the bluffs to escape the constant, terrifying, shells. However, the bombardment did little damage to property and few civilians were killed or wounded. The  bombardment certainly took its toll on morale, but slowly in conjunction with the realization no one was coming to help the city.


But the worst hardship was caused by lack of food and water. Grant methodically stripped the area of excess food and cut off Vicksburg's routes of supply. Civilians were forced to eat horses, mules, dogs, and according to one popular antidote birds, same as the soldiers. The army had its own problems, so civilians were largely on their own. People horded food and shopkeepers were accused of profiteering. Scurvy was also a problem. When the Union finally took over the city, they shared their rations will the starving residents.


I can't offer any direct evidence to your bonus question, only say I personally have not seen any Northern denouncements of the treatment of Vicksburg.
අපේක්ෂා කළ හැකි පරිදි, සිවිල් වැසියන්ගේ ජීවිතය විශේෂයෙන් ප්රසන්න නොවීය. සමහරු නිරන්තර, බිහිසුණු, ෂෙල් වෙඩිවලින් බේරීමට බ්ලෆ්ස් දිගේ ගුහාවල ජීවත් වූහ. කෙසේ වෙතත්, බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් දේපල වලට සුළු හානියක් සිදු නොවූ අතර සිවිල් වැසියන් කිහිප දෙනෙකු මිය ගොස් හෝ තුවාල ලබා ඇත. බෝම්බ ප්‍රහාරය නිසැකවම චිත්ත ධෛර්යයට බලපෑ නමුත් නගරයට උදව් කිරීමට කිසිවෙක් නොපැමිණෙන බව වටහා ගැනීමත් සමඟ සෙමින්. නමුත් නරකම දුෂ්කරතාවයට හේතු වූයේ ආහාර හා ජලය නොමැතිකමයි. ග්‍රාන්ට් ක්‍රමානුකූලව අතිරික්ත ආහාර ප්‍රදේශය ඉවත් කර වික්ස්බර්ග්හි සැපයුම් මාර්ග කපා දැමීය. සිවිල් වැසියන්ට අශ්වයන්, කොටළුවන්, බල්ලන් සහ එක් ජනප්‍රිය විෂ නාශක පක්ෂීන්ට අනුව සොල්දාදුවන් මෙන් ආහාරයට ගැනීමට බල කෙරුනි. හමුදාවට තමන්ගේම ප්‍රශ්න තිබුනා, ඒ නිසා සිවිල් වැසියන් බොහෝ දුරට තමන්ගේම මත හිටියා. මිනිසුන් ආහාර ගබඩා කළ අතර සාප්පු හිමියන් ලාභ ඉපැයීමේ චෝදනාවට ලක් විය. Scurvy ද ගැටලුවක් විය. සංගමය අවසානයේ නගරය අත්පත් කරගත් විට, ඔවුන් කුසගින්නෙන් පෙළෙන වැසියන්ට ඔවුන්ගේ සලාක බෙදා දුන්හ. මට ඔබේ ප්‍රසාද ප්‍රශ්නයට සෘජු සාක්ෂියක් ඉදිරිපත් කළ නොහැක, මම පෞද්ගලිකව වික්ස්බර්ග්ට සැලකීම පිළිබඳ උතුරු හෙළා දැක නැති බව පමණක් කියමි.