It wouldn't be easily perceivable. Externally, it's actually a gradual process. Most people don't appreciate that stars begin their lives hot even before fusion starts. This is due to the energy of gravitational contraction. When you compress something to make it smaller you heat it up, and a proto-star is very highly compressed (through gravity) compared to the light-year sized nebula that spawned it. All of that energy that used to be in the form of gravitational potential energy is now in the form of heat.

As the star contracts the surface will stay at around the same temperature though the core will get hotter until fusion kicks in. Afterward the star will heat up a bit and contraction will halt as an equilibrium between fusion energy production and heat output becomes balanced. Interestingly, stars generally become better behaved and large explosive outbursts become less common as fusion kicks on. This is because in the early stages the primary mode of heat transport is convection (due to the high opacity of the plasma), which isn't very efficient and leads to large variations in temperature on the star (which can cause violent flares, mass ejections, and contributes to a very strong stellar wind). As the interior of the star heats up, radiative energy transport becomes more prominent and the star becomes differentiated into layers of material that are all at very close to the same temperature at a given radius from the core.
එය පහසුවෙන් වටහාගත නොහැකි වනු ඇත. බාහිරව, එය ඇත්ත වශයෙන්ම ක්‍රමානුකූල ක්‍රියාවලියකි. විලයනය ආරම්භ වීමටත් පෙර තරු සිය ජීවිතය උණුසුම් ලෙස ආරම්භ කරන බව බොහෝ අය අගය කරන්නේ නැත. මෙයට හේතුව ගුරුත්වාකර්ෂණ හැකිලීමේ ශක්තියයි. ඔබ යමක් කුඩා කිරීම සඳහා සම්පීඩනය කරන විට ඔබ එය රත් කරන අතර එය බිහි වූ ආලෝක වර්ෂ ප්‍රමාණයේ නිහාරිකාව හා සසඳන විට ප්‍රෝටෝ-ස්ටාර් ඉතා ඉහළ සම්පීඩිත වේ (ගුරුත්වාකර්ෂණය හරහා). ගුරුත්වාකර්ෂණ විභව ශක්තියේ ස්වරූපයෙන් පැවති ඒ සියලු ශක්තිය දැන් තාප ස්වරූපයෙන් පවතී. තාරකාව සංකෝචනය වන විට මතුපිට එකම උෂ්ණත්වයේ පවතිනු ඇත, නමුත් විලයනය ආරම්භ වන තෙක් හරය උණුසුම් වනු ඇත. පසුව තරුව තරමක් රත් වන අතර විලයන ශක්තිය නිෂ්පාදනය සහ තාප ප්‍රතිදානය සමතුලිත වීම අතර සමතුලිතතාවයක් ලෙස හැකිලීම නතර වේ. සිත්ගන්නා කරුණ නම්, තරු සාමාන්‍යයෙන් වඩා හොඳින් හැසිරෙන අතර විලයනය ක්‍රියාත්මක වන විට විශාල පුපුරණ ද්‍රව්‍ය පිපිරීම් අඩු වේ. මක්නිසාද යත් මුල් අවධියේදී තාප ප්‍රවාහනයේ ප්‍රාථමික ක්‍රමය සංවහනය (ප්ලාස්මාවේ අධික පාරාන්ධතාවය හේතුවෙන්) වන අතර එය එතරම් කාර්යක්ෂම නොවන අතර තාරකාවේ උෂ්ණත්වයේ විශාල වෙනස්කම් වලට තුඩු දෙයි (එය ප්‍රචණ්ඩකාරී ගිනිදැල්, ස්කන්ධය ඇති කළ හැකිය. පිටකිරීම්, සහ ඉතා ශක්තිමත් තාරකා සුළඟට දායක වේ). තාරකාවේ අභ්‍යන්තරය රත් වන විට, විකිරණ ශක්ති ප්‍රවාහනය වඩාත් කැපී පෙනෙන අතර තාරකාව හරයේ සිට දෙන ලද අරයකදී එකම උෂ්ණත්වයට ඉතා ආසන්න ද්‍රව්‍ය ස්ථරවලට වෙනස් වේ.