(1/2)

The procedures surrounding this varied a lot by country and time and place but typically in the 17th-18th centuries there wasn't much of a rigid legal procedure that was followed. 

The mid-17th century Caribbean was famous for the totally corrupt English and French governors who unscrupulously sold privateering commissions/letters of marque to anyone who could pay, often whether or not there was actually a war going on. Even when buccaneers didn't have ostensibly valid commissions at all, they would commonly just continue using outdated ones or lie and claim they had them when attacking a ship, and they could easily get away with this by paying off the same local governors who sold them their phony or semi-legal commissions in the first place and profited off their plunder. The line between privateer and pirate was often very fuzzy and that's what the term "buccaneer" mainly describes. Famous "pirate havens" like Tortuga and Port Royal were based on this type of corrupt relationship between buccaneers and local authorities which essentially gave the buccaneers or "privateers" free reign in the Caribbean to plunder what they liked even in times of peace as long as they stayed away from ships of their own nation. I made [another post](_URL_0_) that talks more about this. 

As for how plunder was divided up, buccaneers had a system for that but the government was usually cut out of it. They also didn't have any standard pay. Nearly all privateers famously operated according to the expression "No prey, no pay" meaning that the only payment they could expect was plunder from what they captured. And they wouldn't return to port to divide up their loot either because they didn't have to. Instead they would almost always either do it at sea or go to some isolated beach or cay or island where they didn't have to be under the watchful eye of any government officials. The former French buccaneer Alexandre Exquemelin in his book *The Buccaneers of America* published in 1678 describes the custom for buccaneering voyages like this:

 >  When the provisions are on board and the ship is ready to sail, the buccaneers resolve by common vote where they shall cruise. They also draw up an agreement or *chasse partie,* in which is specified what the captain shall have for himself and for the use of his vessel. Usually they agree on the following terms. Providing they capture a prize, first of all these amounts would be deducted from the whole capital. The hunter's pay would generally be 200 pieces of eight. The carpenter, for his work in repairing and fitting out the ship, would be paid 100 or 150 pieces of eight. The surgeon would receive 200 or 250 pieces of eight for his medical supplies, according to the size of the ship. 

 >  Then came the agreed rewards for the wounded, who might have lost a limb or suffered other injuries. They would be compensated as follows: for the loss of a right arm, 600 pieces of eight or six slaves; for a left arm, 500 pieces of eight or five slaves. The loss of a right leg also brought 500 pieces of eight or five slaves in compensation; a left leg, 400 or four slaves; an eye, 100 or one slave, and the same award was made for the loss of a finger. If a man lost the use of an arm, he would get as much as if it had been cut off, and a severe internal injury which meant the victim had to have a pipe inserted in his body would earn 500 pieces of eight or five slaves in recompense. 

 >  **These amounts having first been withdrawn from the capital, the rest of the prize would be divided into as many portions as men on the ship. The captain draws four or five men's portions for the use of his ship, perhaps even more, and two portions for himself. The rest of the men share uniformly, and the boys get half a man's share.**

 >  **When a ship has been captured, the men decide whether the captain should keep it or not: if the prize is better than their own vessel, they take it and set fire to the other.** When a ship is robbed, nobody must plunder and keep his loot to himself. Everything taken -- money, jewels, precious stones and goods -- must be shared among them all, without any man enjoying a penny more than his fair share. To prevent deceit, before the booty is distributed everyone has to swear an oath on the Bible that he has not kept for himself so much as the value of a sixpence, whether in silk, linen, wool, gold, silver, jewels, clothes or shot, from all the capture. And should any man be found to have made a false oath, he would be banished from the rovers, and never more be allowed in their company. 

From that last part, you can see how ships themselves were not always the main prize and they wouldn't always be brought back to port (the main prize was usually the money and cargo and slaves that a ship carried). Exquemelin says that buccaneers would either burn the captured ship or switch their ship for that before burning it, but when they were feeling friendlier buccaneers would sometimes simply give the ship back to the captured crew after looting it and send them on their way -- there are many examples of this. Other times, if the buccaneers had an excess of crew or they wanted to keep both ships, they might split into two companies with each taking command of one ship. 

When buccaneers eventually did return to ports such as Tortuga or Petit-Goâve or Port Royal to spend their plunder, all they would pretty much have to do is *say* they captured it legitimately and no one would bring them to trial, least of all the governor who they were most likely paying off with a cut of their plunder. The Spanish, who were by far the most common targets of both English and French buccaneers, often bitterly complained at being attacked liked this even when there wasn't a war going on, but prior to 1670 their complaints pretty much got laughed off and ignored by local governors and the English and French governments. Even after 1670, Charles II of England tacitly condoned many buccaneers like Henry Morgan, who sacked the Spanish city of Panama in 1671 in clear violation of the 1670 Treaty of Madrid, and actually knighted him in 1674 before making him the new governor of Jamaica where he served until his death in 1688. Charles II also granted a royal pardon to the buccaneer Bartholomew Sharp and others in 1682 after they had spent several years plundering Spanish possessions along the Pacific coasts of America, again despite there being no war. Probably one reason Charles II did this in the latter case was because Bartholomew Sharp along with his compatriots (Basil Ringrose, William Dampier and others) were among the first Englishmen to penetrate and explore the Pacific Ocean since Sir Francis Drake and Thomas Cavendish had a century earlier, and they all published extensive and valuable descriptions of their voyages soon after returning to England. 
(1/2) මෙය වටා ඇති ක්‍රියා පටිපාටි රට සහ කාලය සහ ස්ථානය අනුව බොහෝ වෙනස් වූ නමුත් සාමාන්‍යයෙන් 17-18 වැනි සියවස් වලදී අනුගමනය කරන ලද දැඩි නීතිමය ක්‍රියා පටිපාටියක් නොතිබුණි. 17වන සියවසේ මැද භාගයේ කැරිබියන් ප්‍රදේශය ප්‍රසිද්ධ වූයේ, බොහෝ විට යුද්ධයක් පැවතුනත් නැතත්, ගෙවිය හැකි ඕනෑම අයෙකුට පුද්ගලික කොමිස් / මාර්ක් ලිපි නිර්දෝෂී ලෙස විකුණා දැමූ සම්පූර්ණයෙන්ම දූෂිත ඉංග්‍රීසි සහ ප්‍රංශ ආණ්ඩුකාරවරුන් සඳහා ය. බැලූ බැල්මට වලංගු කොමිස් නොමැති විට පවා, ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් යල් පැන ගිය ඒවා දිගටම භාවිතා කිරීම හෝ නැවකට ප්‍රහාර එල්ල කරන විට ඒවා තිබූ බව කියමින් බොරු කියමින්, විකුණු ප්‍රාදේශීය ආණ්ඩුකාරවරුන්ටම ගෙවීමෙන් ඔවුන්ට පහසුවෙන් මෙයින් ගැලවිය හැකිය. ඔවුන් මුලින්ම ඔවුන්ගේ ව්‍යාජ හෝ අර්ධ නීතිමය කොමිස් ලබාගෙන ඔවුන්ගේ මංකොල්ලකෑමෙන් ලාභ ලැබුවා. පුද්ගලික සහ මුහුදු කොල්ලකරුවන් අතර රේඛාව බොහෝ විට නොපැහැදිලි වූ අතර &quot;බුකනියර්&quot; යන යෙදුම ප්‍රධාන වශයෙන් විස්තර කරන්නේ එයයි. Tortuga සහ Port Royal වැනි සුප්‍රසිද්ධ &quot;මුහුදු කොල්ලකරුවන්ගේ තෝතැන්න&quot; පදනම් වී ඇත්තේ බුකනියර්වරුන් සහ පළාත් පාලන ආයතන අතර මෙම ආකාරයේ දූෂිත සම්බන්ධතාවයක් මත වන අතර එමඟින් බුකනියර්වරුන්ට හෝ &quot;පෞද්ගලිකයින්ට&quot; කැරිබියන් හි නිදහසේ පාලනය ලබා දුන්නේ සාම කාලවලදී පවා ඔවුන් කැමති දේ කොල්ලකෑමට ය. ඔව්හු තමන්ගේම ජාතියේ නැව්වලින් ඈත් වූහ. මම මේ ගැන වැඩිපුර කතා කරන [තවත් පළ කිරීමක්](_URL_0_) හැදුවා. මංකොල්ලකෑම බෙදී ගිය ආකාරය ගැන, බුක්කාවන්ට ඒ සඳහා ක්‍රමයක් තිබුණත් සාමාන්‍යයෙන් රජය එයින් ඉවත් විය. ඔවුන්ට ද කිසිදු සම්මත වැටුපක් තිබුණේ නැත. සියලුම පුද්ගලික ආයතන පාහේ &quot;ගොදුරක් නැත, ගෙවීමක් නැත&quot; යන ප්‍රකාශනයට අනුව ක්‍රියාත්මක විය, එයින් අදහස් වන්නේ ඔවුන්ට අපේක්ෂා කළ හැකි එකම ගෙවීම ඔවුන් අල්ලා ගත් දෙයින් කොල්ලකෑම බවයි. තවද ඔවුන් තම කොල්ලය බෙදා ගැනීමට නැවත වරායට නොඑනු ඇත්තේ ඔවුන්ට අවශ්‍ය නොවූ බැවිනි. ඒ වෙනුවට ඔවුන් සෑම විටම පාහේ එය මුහුදේ සිදු කරනු ඇත, නැතහොත් හුදකලා වෙරළකට හෝ කේ හෝ දූපතකට යති, එහිදී ඔවුන් කිසිදු රජයේ නිලධාරියෙකුගේ සෝදිසියෙන් සිටිය යුතු නැත. 1678 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද හිටපු ප්‍රංශ බුකනියර් ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රේ එක්ස්කෙමෙලින් ඔහුගේ *ද බුකනියර්ස් ඔෆ් ඇමරිකා* නම් ග්‍රන්ථයේ බුකනියර්ස් මුහුදු ගමන් සඳහා වූ චාරිත්‍රය විස්තර කරන්නේ මෙවැනි ය: &gt; ප්‍රතිපාදන නැවෙහි තිබියදී සහ නැව යාත්‍රා කිරීමට සූදානම් වූ විට, බුකනියර්වරුන් පොදු ඡන්දයෙන් විසඳා ගනී. යාත්‍රා කරනු ඇත. ඔවුන් ගිවිසුමක් හෝ *චේස් පාර්ටි* ද සකස් කරයි, එහි කපිතාන්වරයා තමාට සහ ඔහුගේ යාත්‍රාවේ ප්‍රයෝජනය සඳහා තිබිය යුතු දේ නියම කර ඇත. සාමාන්යයෙන් ඔවුන් පහත සඳහන් කොන්දේසි වලට එකඟ වේ. ඔවුන්ට ත්‍යාගයක් ලබා දීමෙන්, ප්‍රථමයෙන් මෙම මුදල් මුළු ප්‍රාග්ධනයෙන් අඩු කරනු ලැබේ. දඩයක්කාරයාගේ වැටුප සාමාන්යයෙන් අටේ කෑලි 200 ක් වනු ඇත. නැව අලුත්වැඩියා කිරීම සහ සවි කිරීම සඳහා වඩු කාර්මිකයාට ගෙවනු ලබන්නේ කෑලි 100 ක් හෝ 150 ක් පමණි. ශල්‍ය වෛද්‍යවරයාට ඔහුගේ වෛද්‍ය සැපයුම් සඳහා නැවේ ප්‍රමාණය අනුව කෑලි 200ක් හෝ 250ක් ලැබේ. &gt; ඉන් පසුව, තුවාලකරුවන් සඳහා එකඟ වූ ත්යාගයන් පැමිණි අතර, ඔවුන් අතපය අහිමි වූ හෝ වෙනත් තුවාල වලට ලක් විය හැකිය. ඔවුන්ට පහත පරිදි වන්දි ගෙවනු ලැබේ: දකුණු අතක් නැතිවීම සඳහා, වහලුන් අටක් හෝ හය දෙනෙකුගෙන් යුත් කෑලි 600 ක්; වම් අත සඳහා, වහලුන් අටක් හෝ පහක් කෑලි 500 ක්. දකුණු කකුල නැතිවීම නිසා වන්දි වශයෙන් වහලුන් අට පස් දෙනෙකුගේ කෑලි 500 ක් ද ගෙන ආවේ ය; වම් කකුලක්, වහලුන් 400ක් හෝ හතරක්; ඇසක්, 100 ක් හෝ එක් වහලෙක්, සහ ඇඟිල්ලක් අහිමි වීම සඳහා එකම සම්මානය ලබා දෙන ලදී. මිනිසකුට අතක් ක්‍රියා විරහිත වුවහොත්, එය කපා දැමුවාක් මෙන් ඔහුට ලැබෙනු ඇති අතර, වින්දිතයාගේ ශරීරයට බටයක් ඇතුල් කළ යුතු බරපතල අභ්‍යන්තර තුවාලයක් හේතුවෙන් වහල් අටේ හෝ පස් දෙනෙකුගෙන් කෑලි 500 ක් උපයා ගත හැකිය. වන්දි වශයෙන්. &gt; **මෙම මුදල් ප්‍රථමයෙන් ප්‍රාග්ධනයෙන් ආපසු ලබා ගත් පසු, ඉතිරි ත්‍යාගය නැවේ සිටින මිනිසුන් තරම් කොටස් ගණනකට බෙදනු ඇත. කපිතාන්වරයා තම නැවේ භාවිතය සඳහා මිනිසුන්ගේ කොටස් හතරක් හෝ පහක් ඇද ගනී, සමහර විට ඊටත් වඩා, සහ කොටස් දෙකක් තමාට. අනෙක් පිරිමින් ඒකාකාරව බෙදා ගන්නා අතර පිරිමි ළමයින්ට පිරිමින්ගේ කොටසෙන් අඩක් ලැබේ.** &gt; **නැවක් අල්ලා ගත් විට, කපිතාන් එය තබා ගත යුතුද නැද්ද යන්න පිරිමින් තීරණය කරයි: ත්‍යාගය ඔවුන්ගේම යාත්‍රාවට වඩා හොඳ නම් , ඔව්හු එය ගෙන අනෙකාට ගිනි තබති.** නැවක් කොල්ලකන විට, කිසිවෙක් කොල්ලකෑම සහ තමාගේ කොල්ලය තමාටම තබා නොගත යුතුය. ගන්නා සෑම දෙයක්ම -- මුදල්, ස්වර්ණාභරණ, වටිනා ගල් සහ භාණ්ඩ -- කිසිම මිනිසෙක් තම සාධාරණ කොටසට වඩා සතයක්වත් භුක්ති නොවිඳිමින් ඒ සියල්ල අතර බෙදා ගත යුතුය. වංචාව වැළැක්වීම සඳහා, කොල්ලය බෙදා හැරීමට පෙර, සේද, ලිනන්, ලොම්, රන්, රිදී, ආභරණ, ඇඳුම් පැළඳුම් හෝ පැන්ස හයක වටිනාකමක් තමාට තබා නොගත් බවට සෑම කෙනෙකුම බයිබලය මත දිවුරුම් දිය යුතුය. වෙඩි තබා, සියලු අල්ලා ගැනීමෙන්. තවද ඕනෑම මිනිසෙකු බොරු දිවුරුමක් කර ඇති බව සොයා ගතහොත්, ඔහු රෝවර් වලින් නෙරපා හරිනු ලබන අතර, කිසි විටෙකත් ඔවුන්ගේ සමාගමට ඉඩ නොදෙනු ඇත. එම අවසාන කොටසින්, නැව් සෑම විටම ප්‍රධාන ත්‍යාගය නොවන අතර ඒවා නැවත වරායට ගෙන නොයන ආකාරය ඔබට දැක ගත හැකිය (ප්‍රධාන ත්‍යාගය සාමාන්‍යයෙන් නැවක් ගෙන යන මුදල් සහ භාණ්ඩ සහ වහලුන් විය). Exquemelin පවසන්නේ බුකනියර් විසින් අල්ලා ගන්නා ලද නැව පුළුස්සා දැමීමට පෙර හෝ ඔවුන්ගේ නැව ඒ සඳහා මාරු කරනු ඇති බවත්, නමුත් ඔවුන්ට මිත්‍රශීලී බවක් දැනුණු විට සමහර විට එය කොල්ලකෑමෙන් පසුව අල්ලා ගත් කාර්ය මණ්ඩලයට ආපසු ලබා දී ඔවුන් පිටත් කර හරින බවත්ය. මේ සඳහා බොහෝ උදාහරණ වේ. වෙනත් අවස්ථාවල දී, බුකනියර්වරුන්ට කාර්ය මණ්ඩලය අතිරික්තයක් ඇත්නම් හෝ ඔවුන්ට නැව් දෙකම තබා ගැනීමට අවශ්‍ය නම්, ඔවුන් එක් එක් නැවකට අණ දෙන සමාගම් දෙකකට බෙදිය හැකිය. බුකනියර්වරුන් අවසානයේ Tortuga හෝ Petit-Goâve හෝ Port Royal වැනි වරායන් වෙත ඔවුන්ගේ කොල්ලය වියදම් කිරීමට ආපසු පැමිණි විට, ඔවුන්ට බොහෝ දුරට කළ යුතුව ඇත්තේ ඔවුන් එය නීත්‍යානුකූලව අල්ලා ගත් බව පැවසීම පමණි, අවම වශයෙන් කිසිවෙකු ඔවුන්ව නඩු විභාගයට ගෙන එන්නේ නැත. ඔවුන් බොහෝ විට ඔවුන්ගේ කොල්ලකෑමේ කප්පාදුවකින් ගෙවමින් සිටි ආණ්ඩුකාරයා. ඉංග්‍රීසි සහ ප්‍රංශ බුකනියර්ස් යන දෙඅංශයේම වඩාත් පොදු ඉලක්කයන් වූ ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන්, යුද්ධයක් සිදු නොවූ විට පවා ප්‍රහාරයට ලක්වීම ගැන දැඩි ලෙස පැමිණිලි කළ නමුත් 1670 ට පෙර ඔවුන්ගේ පැමිණිලි බොහෝ සෙයින් විහිළුවට හා නොසලකා හරින ලදී. ප්‍රාදේශීය ආණ්ඩුකාරවරුන් සහ ඉංග්‍රීසි සහ ප්‍රංශ රජයන් විසිනි. 1670 න් පසුව පවා, එංගලන්තයේ II වන චාල්ස්, 1670 මැඩ්රිඩ් ගිවිසුම පැහැදිලිවම උල්ලංඝනය කරමින් 1671 දී ස්පාඤ්ඤයේ පැනමා නගරය නෙරපා දැමූ හෙන්රි මෝර්ගන් වැනි බොහෝ බුකානියන් නිහඬව අනුමත කළ අතර, ඔහු ජැමෙයිකාවේ නව ආණ්ඩුකාරයා කිරීමට පෙර 1674 දී ඔහුට නයිට් පදවිය ලබා දුන්නේය. ඔහු 1688 දී මිය යන තුරුම සේවය කළේය. යුද්ධයක් නොතිබුණද, ඇමරිකාවේ පැසිෆික් වෙරළ තීරයේ ස්පාඤ්ඤ දේපළ කොල්ලකෑමට වසර කිහිපයක් ගත කිරීමෙන් පසු, 1682 දී IIවන චාල්ස් බුකනියර් බර්තොලමියු ෂාප් සහ තවත් අයට රාජකීය සමාවක් ලබා දුන්නේය. දෙවන චාල්ස් මෙය සිදු කිරීමට එක් හේතුවක් විය හැක්කේ, සර් ෆ්‍රැන්සිස් ඩ්‍රේක් සහ තෝමස් කැවෙන්ඩිෂ් සියවසකට පසු පැසිෆික් සාගරයට විනිවිද ගොස් ගවේෂණය කළ පළමු ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් අතර බර්තොලමියු ෂාප් සහ ඔහුගේ රටවැසියන් (බැසිල් රින්ග්‍රෝස්, විලියම් ඩම්පියර් සහ වෙනත් අය) වීම විය හැකිය. මීට පෙර, ඔවුන් සියල්ලෝම එංගලන්තයට ආපසු පැමිණීමෙන් පසු ඔවුන්ගේ මුහුදු ගමන් පිළිබඳ පුළුල් හා වටිනා විස්තර ප්‍රකාශයට පත් කළහ. 