They were indeed, and the trade relationship between Newfoundland and the Caribbean has had a lasting effect on the culture that can be seen to this day. 

Since the first [livyers](_URL_0_) started staying in Newfoundland around 1610 till about the 1960's the only industry was based around the cod fishery. This cod was caught, salted, cured, and when the time came was sold all around the Atlantic. Newfoundland cod was sold to the US, Canada or British North America, England, Portugal, Spain, Italy, Greece and yes the Caribbean. With this, I would call global trade there were many factors that would effect the price of a [quintal](_URL_1_) of fish. War would drive up the price of foodstuffs, tariffs would also make product more appealing to some markets to others, competition from other markets, and lastly the most obvious factor was the quality of fish. Quality of the fish was based on where it was caught, size, how quickly it got to shore to be dried, the weather when it was dried, and the ability of the men and women drying it. This quality gets us to the relationship with the Caribbean. In Newfoundland there were three categories of salt fish, merchantable and merchantable number two (the best category), Madeira (second best), and West India. 

The Caribbean market needed cheap protein for their slave labour, and later cheap food for their labourers. Without having fishing grounds of their own at the scale or other cheap protein West India quality salt fish met their needs. Merchants from Newfoundland would buy the fish from fishermen and then transport it to the Caribbean to be sold either for cash, or for products that Newfoundland could produce. From the Caribbean the return would be as expected sugar, molasses, and rum. 

This was a huge trade, a quintal of fish is 112 pounds, in 1810 and 1811 there was over 150,000 quintals of fish sold to the British West Indies. 176,000 quintals was the peak in 1816 and after that exports were about 127,000 quintals and through the 1840's to 1860's numbers were about 140,000 to 160,000 quintals per year. 

Now. How this has held over to today? there is a great book called "And a bottle of Rum, the history of the new world in ten cocktails". The book does a great job of talking about the Caribbean, how the rum industry started and how it had an effect on places like Newfoundland and New England. In New England they used to buy the molasses and built an industry of distilling the product and making rum themselves, in Newfoundland we just took the rum. In Canada 50% of the rum consumed is in Newfoundland... 500,000 people are responsible for 50% of the rum sales in a country of 36,000,000. Also, one of the most interesting things is the world rum awards only take place in the Caribbean, the one exception is Newfoundland. 

Hope that helps! 
ඔවුන් ඇත්ත වශයෙන්ම වූ අතර, නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් සහ කැරිබියන් අතර වෙළඳ සබඳතාව අද දක්වාම දැකිය හැකි සංස්කෘතියට කල්පවත්නා බලපෑමක් ඇති කර ඇත. පළමු [livyers](_URL_0_) 1610 දී පමණ නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් හි රැඳී සිටීමට පටන් ගත් දා සිට 1960 දශකය පමණ වන තෙක් එකම කර්මාන්තය පදනම් වූයේ කෝඩ් ධීවර කර්මාන්තය වටා ය. මෙම කෝඩ් අල්ලා, ලුණු දමා, සුව කර, කාලය පැමිණි විට අත්ලාන්තික් සාගරය වටා විකුණා ඇත. නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් කෝඩ් එක්සත් ජනපදය, කැනඩාව හෝ බ්‍රිතාන්‍ය උතුරු ඇමරිකාව, එංගලන්තය, පෘතුගාලය, ස්පාඤ්ඤය, ඉතාලිය, ග්‍රීසිය සහ ඔව් කැරිබියන් වෙත අලෙවි කරන ලදී. මේ සමඟ, මම ගෝලීය වෙළඳාම ලෙස හඳුන්වන්නේ මාළු [ක්වින්ටල්](_URL_1_) මිලට බලපාන බොහෝ සාධක තිබේ. යුද්ධය ආහාර ද්‍රව්‍යවල මිල ඉහළ නංවනු ඇත, තීරුබදු මගින් නිෂ්පාදන සමහර වෙළඳපලවල් සඳහා අනෙක් අයට වඩාත් ආකර්ශනීය වනු ඇත, වෙනත් වෙළඳපලවලින් තරඟකාරිත්වය, සහ අවසාන වශයෙන් වඩාත්ම පැහැදිලි සාධකය වූයේ මාළු වල ගුණාත්මකභාවයයි. මාළු වල ගුණාත්මක භාවය පදනම් වූයේ එය අල්ලා ගන්නා ස්ථානය, ප්‍රමාණය, එය කෙතරම් ඉක්මනින් වේලන්නට වෙරළට පැමිණියේද, එය වියළන විට කාලගුණය සහ පිරිමි සහ ගැහැණුන්ගේ හැකියාව මත ය. මෙම ගුණාංගය අපව කැරිබියන් සමඟ සබඳතාවයට ගෙන එයි. නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් හි ලුණු මාළු වර්ග තුනක් විය, වෙළඳ සහ වෙළඳ අංක දෙක (හොඳම කාණ්ඩය), මැඩෙයිරා (දෙවන හොඳම) සහ බටහිර ඉන්දියාව. කැරිබියන් වෙළඳපොළට ඔවුන්ගේ වහල් ශ්‍රමය සඳහා ලාභ ප්‍රෝටීන් අවශ්‍ය වූ අතර පසුව ඔවුන්ගේ කම්කරුවන්ට ලාභ ආහාර අවශ්‍ය විය. පරිමාණයෙන් හෝ වෙනත් ලාභ ප්‍රෝටීනයකින් තමන්ගේම මසුන් ඇල්ලීමකින් තොරව බටහිර ඉන්දීය ගුණාත්මක ලුණු මාළු ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා සපුරාලයි. නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් හි වෙළෙන්දෝ ධීවරයින්ගෙන් මාළු මිල දී ගෙන එය කැරිබියන් වෙත ප්‍රවාහනය කර මුදල් සඳහා හෝ නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් නිෂ්පාදනය කළ හැකි නිෂ්පාදන සඳහා විකිණීමට ඇත. කැරිබියන් දූපත් වලින් ආපසු පැමිණීම අපේක්ෂා කළ පරිදි සීනි, මොලැසස් සහ රම් වනු ඇත. මෙය විශාල වෙළඳාමක් විය, මාළු ක්වින්ටල් එකක් රාත්තල් 112 කි, 1810 සහ 1811 දී බ්‍රිතාන්‍ය බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් වෙත මාළු ක්වින්ටල් 150,000 කට වඩා අලෙවි විය. 1816 දී ක්වින්ටල් 176,000 උපරිමය වූ අතර ඉන් පසුව අපනයනය ක්වින්ටල් 127,000 ක් පමණ වූ අතර 1840 සිට 1860 දක්වා සංඛ්‍යාව වසරකට ක්වින්ටල් 140,000 සිට 160,000 දක්වා විය. දැන්. මෙය අද දක්වා පැවතුනේ කෙසේද? &quot;And a bottle of Rum, the history of new world in ten cocktails&quot; කියලා මහා පොතක් තියෙනවා. මෙම පොත කැරිබියන් දූපත්, රම් කර්මාන්තය ආරම්භ වූ ආකාරය සහ එය නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් සහ නිව් එංගලන්තය වැනි ස්ථානවලට බලපෑ ආකාරය ගැන කතා කිරීමට විශාල කාර්යයක් කරයි. නව එංගලන්තයේ ඔවුන් මොලැසස් මිලදී ගත් අතර නිෂ්පාදන ආසවනය කර රම් නිපදවීමේ කර්මාන්තයක් ගොඩනඟා ගත් අතර නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් හි අපි රම් ගත්තා. කැනඩාවේ පරිභෝජනය කරන රම් වලින් 50% ක් නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් වල ... 36,000,000 ක රටක රම් අලෙවියෙන් 50% කට වගකිව යුතු පුද්ගලයින් 500,000 කි. එසේම, වඩාත්ම සිත්ගන්නා කරුණක් නම් ලෝක රම් සම්මාන උළෙල පැවැත්වෙන්නේ කැරිබියන් දූපත් වල පමණි, එක් ව්‍යතිරේකය වන්නේ නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් ය. එය උපකාරී වනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙමු! 