hey, sorry for the very late answer, i hope i don't break any rules by digging up old unanswered questions.

To answer this question you have to understand how the adoption of a self loading rifle would have worked in britain in the 1930's. 

To get a new rifle adopted, someone in the board ordnance has to be persuaded to the idea of mass issuing a self loading rifle to the rank and file of the British army. Already we are fighting an uphill battle for the following reasons.

 > A very limited amount of choice in rifles

 halfway the 1930's there was a very limited amount of options for a self loading rifle. If we exclude all designs that aren't able to fire full power .303(the British standard munition of the time)or other full power rifle rounds we are left with weird enfield conversions and unproven prototypes(most of which they aren't even aware). 
The belgian design ( the later fn49) and french design(the later mas49) were still secret and incomplete at this time too. 
There is the pederson with a toggle lock, which causes problems in itself. And he zh29, familie of the zb-26(the gun the bren was designed on), but it also has problems that make it unsuited for mass adoption.
The most realistic options would be the then avs36(later svt40) and the m1 Garand.
Both those rifles would be patented  so just copying them would not be an option. Lincensed production is very expensive and thus not really an option. Britain also still has a large arms production industry at this time, so they would design it themselves most likely.

 > .303 british

.303 is an obsolescent round at this time, it underperformed compared to other cartridges of it's time and was expected to be replaced in the 1910's with  .276 enfield, but testing showed some problems with the munition and ww1 halted this change completely.
The problem with .303 is that it is a rimmed cartridge , this causes issues when designing magazines and feed systems as there is a possibility to get the rims of the rounds caught on each other and causing so called 'rimlock'. Fully rimmed cartridges are fine for belt feds, but are very undesired for magazine fed solutions. There are ways to minimize rimlock, but no sane person would design a brand new mass issued main infantry rifle in .303(unless really desperate)

But changing to another caliber is not really an option at this time, the British empire has a massive stockpile of weapons and ammunition from ww1, and re-barreling existing vickers and enfields and producing all the new ammo is something that the british empire does not want to do in the economic depression of the 30's. They also just adopted the bren in.303 so .303 was there to stay.

  > Massive stockpiles of enfields

Like is said in my last paragraph, the British empire has an absolute massive stock pile of enfields of various types in their armories. Most of them were converted to the latest patern or were in the proces of being converted. Building a new self loading rifle and spare parts, and then producing enough for the whole armed forces, takes a lot of time and money, both of which britain didn't want to spend on this. 

 > Doctrine and tradition

The British army had a well established infantry doctrine, and the enfield was an important part of it. Those guys loved their  enfields, changing to a self loading rifle would require changing doctrine and military tradition, something  generals at the time wouldn't have been keen on. 

The British military command took years to remove the magazine cutoff from the enfield, a feature that was almost never used.But some people clinged to it for some odd reason, changing their mind about enfields would be even harder.

And we have to be honest here, a self loading rifle is better than a bolt-action, but the self loading rifle you would get at this point would not be a massive improvement. Add to this all the loss of experience with the platform and the gains would be fairly limited.
Additionally they would have to rewrite manuals , retrain soldiers, change the logistics as they would undoubtedly use more ammo and so on. These things all take a lot of time. 


So if we take all of this together, and we place our selfs in the shoes of the British person at the board of ordnance.
We would have to do the following to adopt a selfloading rifle in the 30's :

Firstly we have to design it in Britain because there aren't any real viable designs on the market, and use another cartridge as .303. Which we do not want to do at this time, and if we designed it with .303, we would have to spend time and money preventing problems caused by the cartridge.

Then we have to pass military trials and probably refine the design, then probably do trials again(with the refined rifle).
Then we have to convince even more generals and the rest of the board of ordnance that this self loading rifle is so much better than their tried and trusted enfields, and that their budget should not be spent on other things like more bren's, vickers, tanks, ... .

After all of that we have to refine the design for mass production(not always the case but prototypes are not mass production friendly most of the time.), and tool up one or several factories, creating jigs, tools, milling machines... .
And the military command has to rewrite arms doctrine, and formulate a new manual of arms for the rifle, and so on.

After all of that we are probably in the same boat as france, russia, poland and belgium, they started development fairly early, hit some snags and before they could produce any meaningful number of rifles, ww2 had started.

Adopting a self loading rifle during the war is even worse, after dunkirk the british needed to rearm a very large part of their army. They needed to start cranking out rifles, submachine guns, bren's, tanks, ships,aircraft,..., by the millions. The massive undertaking of designing a new rifle and retooling factories at that time is all but impossible.

The USA was the only country to field a self loading rifle as their standard infantry rifle in ww2, they did not face many of the problems European nations faced for developing a new self loading rifle. And even then it took garand years to get his design right, and for production to ramp up.
 
As for the g41, that rifle entered the scene when the war had already started and had some major flaws in itself. Most notably using the bang system to trap gas, instead of a hole in the barrel. Therefor it was never issued in any large numbers.

හේයි, ඉතා ප්‍රමාද වූ පිළිතුරට සමාවන්න, පැරණි පිළිතුරු නැති ප්‍රශ්න හාරා අවුස්සමින් මම කිසිදු නීති කඩ නොකරනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි. මෙම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට නම්, 1930 ගණන්වලදී බ්‍රිතාන්‍යයේ ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලයක් භාවිතා කිරීම කෙසේ ක්‍රියාත්මක වේද යන්න ඔබ තේරුම් ගත යුතුය. නව රයිෆලයක් සම්මත කර ගැනීම සඳහා, බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ නිලයට සහ ගොනුවට ස්වයංක්‍රීයව පැටවීමේ රයිෆලයක් විශාල වශයෙන් නිකුත් කිරීමේ අදහසට බෝඩ් ඔර්ඩන්ස් එකේ සිටින අයෙකුට ඒත්තු ගැන්විය යුතුය. දැනටමත් අපි පහත සඳහන් හේතූන් මත උස් සටනක යෙදී සිටිමු. &gt; 1930 දශකයේ මැද භාගයේදී රයිෆල්වල තෝරා ගැනීම් ඉතා සීමිත ප්‍රමාණයක් ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලයක් සඳහා ඉතා සීමිත විකල්ප ප්‍රමාණයක් තිබුණි. අපි සම්පූර්ණ බලය .303 (එකල බ්‍රිතාන්‍ය සම්මත යුධෝපකරණ) හෝ වෙනත් සම්පූර්ණ බල රයිෆල් වට වෙඩි තැබීමට නොහැකි සියලුම සැලසුම් බැහැර කළහොත් අපට ඉතිරි වන්නේ අමුතු එන්ෆීල්ඩ් පරිවර්තනයන් සහ ඔප්පු නොකළ මූලාකෘති (ඒවායින් බොහොමයක් ඒවා පවා නොවේ. දැනුවත්). බෙල්ජියම් මෝස්තරය (පසුකාලීන fn49) සහ ප්‍රංශ මෝස්තරය (පසුකාලීන mas49) මේ වන විටත් රහසිගතව සහ අසම්පූර්ණ විය. ටොගල් අගුලක් සහිත පෙඩර්සන් ඇත, එය තුළම ගැටලු ඇති කරයි. ඔහු zh29, zb-26 පවුල (බ්‍රෙන් තුවක්කුව නිර්මාණය කර ඇත), නමුත් එය විශාල වශයෙන් දරුකමට හදා ගැනීමට නුසුදුසු වන ගැටළු ද ඇත. වඩාත්ම යථාර්ථවාදී විකල්ප වනුයේ එවකට පැවති avs36 (පසුව svt40) සහ m1 Garand ය. එම රයිෆල් දෙකටම පේටන්ට් බලපත්‍රය හිමිවන බැවින් ඒවා පිටපත් කිරීම පමණක් විකල්පයක් නොවේ. බලපත්‍ර සහිත නිෂ්පාදනය ඉතා මිල අධික වන අතර එබැවින් ඇත්ත වශයෙන්ම විකල්පයක් නොවේ. මේ වන විටත් බ්‍රිතාන්‍යය සතුව විශාල ආයුධ නිෂ්පාදන කර්මාන්තයක් පවතින බැවින් ඔවුන් විසින්ම එය නිර්මාණය කිරීමට බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත. &gt; .303 british .303 යනු මේ වන විට යල්පැන ගිය වටයකි, එය එම කාලයේ අනෙකුත් කාට්රිජ් සමඟ සසඳන විට අඩු කාර්ය සාධනයක් පෙන්නුම් කර ඇති අතර 1910 ගණන්වලදී .276 enfield සමඟ ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට බලාපොරොත්තු විය, නමුත් පරීක්ෂණ මගින් යුධෝපකරණවල යම් ගැටළු පෙන්නුම් කළ අතර ww1 මෙම වෙනස නතර කළේය. සම්පූර්ණයෙන්ම. .303 හි ඇති ගැටළුව නම් එය රිම් සහිත කාට්රිජ් එකක් වීමයි, මෙය සඟරා සහ පෝෂක පද්ධති සැලසුම් කිරීමේදී ගැටළු ඇති කරයි, මන්ද රවුම් වල රිම් එකිනෙක අල්ලාගෙන ඊනියා &#39;රිම්ලොක්&#39; ඇතිවීමට ඉඩ ඇත. පටි ෆෙඩර සඳහා සම්පූර්ණයෙන්ම රිම් කරන ලද කාට්රිජ් හොඳයි, නමුත් මැගසින් ෆෙඩ් විසඳුම් සඳහා ඉතා නුසුදුසු වේ. රිම්ලොක් අවම කිරීමට ක්‍රම ඇත, නමුත් සිහිබුද්ධිය ඇති කිසිවකු විසින් .303 හි ප්‍රධාන පාබල රයිෆලයක් .303 දී නිර්මාණය නොකරනු ඇත, නමුත් වෙනත් ක්‍රමාංකනයකට වෙනස් කිරීම ඇත්ත වශයෙන්ම මේ අවස්ථාවේ විකල්පයක් නොවේ, බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය සතුව විශාල තොගයක් තිබේ. ww1 සිට ආයුධ සහ පතොරම්, සහ පවතින විකර් සහ එන්ෆීල්ඩ් නැවත බැරල් කිරීම සහ සියලුම නව උණ්ඩ නිෂ්පාදනය කිරීම 30 දශකයේ ආර්ථික අවපාතය තුළ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට කිරීමට අවශ්‍ය නැති දෙයකි. එයාලත් දැන් bren in.303 හදාගත්ත නිසා .303 ඉන්න තිබුනා. &gt; විශාල එන්ෆීල්ඩ් තොග මගේ අවසාන ඡේදයේ සඳහන් වන පරිදි, බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ ඔවුන්ගේ අවි ගබඩාවල විවිධ වර්ගයේ එන්ෆීල්ඩ් විශාල තොගයක් තිබේ. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් නවතම පැටර්න් බවට පරිවර්තනය කර හෝ පරිවර්තනය කිරීමේ ක්‍රියාවලියේ යෙදී සිටියහ. අලුතින් ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලයක් සහ අමතර කොටස් තැනීම, පසුව මුළු සන්නද්ධ හමුදාවන්ට ප්‍රමාණවත් තරම් නිෂ්පාදනය කිරීම සඳහා විශාල කාලයක් සහ මුදල් අවශ්‍ය වේ, ඒ දෙකම බ්‍රිතාන්‍යයට මේ සඳහා වියදම් කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය. &gt; ධර්මය සහ සම්ප්‍රදාය බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට හොඳින් ස්ථාපිත පාබල මූලධර්මයක් තිබූ අතර, එන්ෆීල්ඩ් එහි වැදගත් කොටසක් විය. ඒ අය ඔවුන්ගේ එන්ෆීල්ඩ් වලට ආදරය කළා, ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලයකට වෙනස් වීමට මූලධර්මය සහ හමුදා සම්ප්‍රදාය වෙනස් කිරීමට අවශ්‍ය වනු ඇත, එවකට සිටි ජෙනරාල්වරුන් උනන්දු නොවන්නට ඇත. බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා විධානය එන්ෆීල්ඩ් වෙතින් සඟරා කඩඉම ඉවත් කිරීමට වසර ගණනාවක් ගත වූ අතර එය කිසි විටෙක භාවිතා නොකළ විශේෂාංගයකි. නමුත් සමහර අය කිසියම් අමුතු හේතුවක් නිසා එයට ඇලී සිටි අතර, එන්ෆීල්ඩ් පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අදහස වෙනස් කිරීම ඊටත් වඩා දුෂ්කර වනු ඇත. තවද අප මෙහිදී අවංක විය යුතුය, ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලයක් බෝල්ට් ක්‍රියාවකට වඩා හොඳය, නමුත් මෙම අවස්ථාවේදී ඔබට ලැබෙන ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලය විශාල දියුණුවක් නොවනු ඇත. වේදිකාව සමඟ ඇති සියලුම අත්දැකීම් නැතිවීම මෙයට එකතු කරන්න සහ වාසි තරමක් සීමිත වනු ඇත. මීට අමතරව, ඔවුන්ට අත්පොත් නැවත ලිවීමට, සොල්දාදුවන් නැවත පුහුණු කිරීමට, සැපයුම් වෙනස් කිරීමට සිදුවනු ඇත, මන්ද ඔවුන් අවිවාදයෙන්ම තවත් උණ්ඩ භාවිතා කරනු ඇත. මේ සියල්ලටම බොහෝ කාලයක් ගතවේ. ඉතින් අපි මේ සියල්ල එකට ගත්තොත්, අපි යුධෝපකරණ පුවරුවේ ඇති බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයාගේ සපත්තු තුළ අපගේ ආත්ම තැන්පත් කරමු. 30 දශකයේ ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලයක් භාවිතා කිරීම සඳහා අපට පහත සඳහන් දෑ කිරීමට සිදුවනු ඇත: පළමුව අපි එය බ්‍රිතාන්‍යයේ සැලසුම් කළ යුතුය, මන්ද සැබෑ ශක්‍ය මෝස්තර වෙළඳපොලේ නොමැති නිසා සහ .303 ලෙස වෙනත් කාට්රිජ් භාවිතා කරන්න. මෙම අවස්ථාවේ දී අපට කිරීමට අවශ්‍ය නැති දේ සහ අපි එය .303 සමඟ නිර්මාණය කළහොත්, කාට්රිජ් නිසා ඇති වන ගැටළු වළක්වා ගැනීමට අපට කාලය සහ මුදල් වැය කිරීමට සිදුවනු ඇත. එවිට අපට හමුදා අත්හදා බැලීම් සමත් විය යුතු අතර බොහෝ විට නිර්මාණය පිරිපහදු කළ යුතුය, පසුව බොහෝ විට නැවත අත්හදා බැලීම් කළ යුතුය (පිරිපහදු කළ රයිෆලය සමඟ). එවිට අපට ඊටත් වඩා ජෙනරාල්වරුන්ට සහ අනෙකුත් යුධෝපකරණ මණ්ඩලයට ඒත්තු ගැන්විය යුතුය, මෙම ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලය ඔවුන්ගේ උත්සාහ කළ සහ විශ්වාසදායක එන්ෆීල්ඩ් වලට වඩා ඉතා හොඳ බවත්, ඔවුන්ගේ අයවැය තවත් බ්‍රෙන්, විකර්, ටැංකි වැනි වෙනත් දේවල් සඳහා වියදම් නොකළ යුතු බවත්ය. ,.... ඒ සියල්ලෙන් පසු අපට මහා පරිමාණ නිෂ්පාදනය සඳහා සැලසුම පිරිපහදු කළ යුතුය (සෑම විටම එසේ නොවේ, නමුත් මූලාකෘති බොහෝ විට මහා පරිමාණ නිෂ්පාදන හිතකාමී නොවේ.), සහ කර්මාන්තශාලා එකක් හෝ කිහිපයක් මෙවලම්, ජිග්, මෙවලම්, ඇඹරුම් යන්ත්‍ර නිර්මාණය කිරීම ... . හමුදා අණට ආයුධ මූලධර්මය නැවත ලිවිය යුතු අතර රයිෆලය සඳහා නව ආයුධ අත්පොතක් සකස් කළ යුතුය. ඒ සියල්ලෙන් පසු, අපි බොහෝ විට ප්‍රංශය, රුසියාව, පෝලන්තය සහ බෙල්ජියම යන බෝට්ටුවේ සිටිමු, ඔවුන් ඉතා ඉක්මනින් සංවර්ධනය ආරම්භ කර, සමහර උගුල් වලට පහර දුන් අතර, අර්ථවත් රයිෆල් ගණනක් නිෂ්පාදනය කිරීමට පෙර, ww2 ආරම්භ විය. යුද්ධය අතරතුර ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලයක් භාවිතා කිරීම වඩාත් නරක ය, ඩන්කර්ක් කිරීමෙන් පසු බ්‍රිතාන්‍යයන්ට ඔවුන්ගේ හමුදාවේ විශාල කොටසක් නැවත සන්නද්ධ කිරීමට අවශ්‍ය විය. ඔවුන්ට රයිෆල්, සබ්මැරීන් තුවක්කු, බ්‍රෙන්ස්, ටැංකි, නැව්, ගුවන් යානා,..., මිලියන ගණනින් හඹා යෑම ආරම්භ කිරීමට අවශ්‍ය විය. එකල නව රයිෆලයක් සැලසුම් කිරීමේ සහ කර්මාන්තශාලා නැවත සකස් කිරීමේ දැවැන්ත කාර්යය කළ නොහැක්කකි. Ww2 හි ඔවුන්ගේ සම්මත පාබල රයිෆලය ලෙස ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලයක් ඉදිරිපත් කළ එකම රට ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයයි, නව ස්වයං පැටවීමේ රයිෆලයක් සංවර්ධනය කිරීම සඳහා යුරෝපීය ජාතීන් මුහුණ දුන් බොහෝ ගැටලුවලට ඔවුන් මුහුණ දුන්නේ නැත. එවිට පවා ඔහුගේ නිර්මාණය නිවැරදිව ලබා ගැනීමටත්, නිෂ්පාදනය වේගවත් වීමටත් වසර ගණනාවක් ගත විය. g41 සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, එම රයිෆලය යුද්ධය දැනටමත් ආරම්භ වී ඇති අතර එහි ප්‍රධාන දෝෂ කිහිපයක් ඇති විට දර්ශනයට ඇතුළු විය. බැරලයේ සිදුරක් වෙනුවට වායුව උගුලට හසු කර ගැනීමට බැන්ග් පද්ධතිය භාවිතා කිරීම වඩාත් කැපී පෙනේ. එබැවින් එය කිසි විටෙක විශාල වශයෙන් නිකුත් නොකළේය.
