I have no doubt there will be a great deal of examples that people more familiar with american politics then myself can state but one example would be Rebecca Fleton a georgian feminist who is mostly known for being the first female senator (albeit only for one day as a publicity stunt when she filled her late husband's position and then turned it to over to the senator elect).

Her and her husband owned slaves up until the end of the civil war and she remained until the end of her days an unapolegetic racist who spoke out for lynching and against rights for blacks, who she viewed as savage threats to white woman.

However she did in her later life and in her memoirs in particular, turned against slavery as an institution and admitted it was a mistake not because of the treatment of the slaves but because she thought it corrupted the souls of the white slave owners. In particular she viewed the greatest sins of slavery to be children fathered on slaves by slave owners and then condemned to slavery by their own parent and that it was that sin against god which the south were punished for by the civil war.

So she is a case of a slave owner who later rejected slavery while never rejecting the idea of black inferiorty.
ඇමරිකානු දේශපාලනය ගැන වඩාත් හුරුපුරුදු පුද්ගලයින්ට මා විසින්ම ප්‍රකාශ කළ හැකි උදාහරණ විශාල ප්‍රමාණයක් ඇති බවට මට සැකයක් නැත, නමුත් එක් උදාහරණයක් වනුයේ පළමු කාන්තා සෙනෙට් සභිකයා ලෙස ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන රෙබෙකා ෆ්ලෙටන් නම් ජෝර්ජියානු ස්ත්‍රීවාදියෙකි (එක් දිනකට පමණි. ඇය තම නැසීගිය සැමියාගේ තනතුර පුරවා පසුව එය සෙනෙට් සභිකයාට භාර දුන් විට ප්‍රචාරණ ව්‍යාපාරයක්). සිවිල් යුද්ධය අවසන් වන තුරුම ඇයට සහ ඇගේ සැමියාට වහලුන් හිමි වූ අතර ඇය සුදු කාන්තාවට ම්ලේච්ඡ තර්ජන ලෙස සැලකූ කළු ජාතිකයන්ගේ අයිතිවාසිකම්වලට එරෙහිව සහ ලින්චින් වෙනුවෙන් කතා කළ නිර්දෝෂී ජාතිවාදියෙකු ලෙස ඇයගේ කාලය අවසන් වන තුරුම සිටියාය. කෙසේ වෙතත් ඇය ඇගේ පසුකාලීන ජීවිතයේදී සහ විශේෂයෙන් ඇගේ මතක සටහන් තුළ, ආයතනයක් ලෙස වහල්භාවයට එරෙහිව හැරී එය වරදක් බව පිළිගත්තේ වහලුන්ට සැලකීම නිසා නොව එය සුදු වහල් හිමියන්ගේ ආත්මය දූෂිත යැයි ඇය සිතූ බැවිනි. විශේෂයෙන්ම ඇය වහල්භාවයේ ලොකුම පාපයක් ලෙස සැලකුවේ වහල් හිමියන් විසින් වහලුන් මත පැටවූ දරුවන් බවත්, පසුව ඔවුන්ගේම මාපියන් විසින් වහල්භාවයට පත් කිරීම බවත්, සිවිල් යුද්ධයෙන් දකුණට දඬුවම් කරනු ලැබුවේ දෙවියන් වහන්සේට එරෙහි එම පාපය බවත්ය. එබැවින් ඇය වහල් හිමිකරුවෙකු වන අතර පසුව වහල්භාවය ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර කළු හීනමානය පිළිබඳ අදහස කිසි විටෙකත් ප්‍රතික්ෂේප නොකළාය.