 >  **Why didnt the civil war have armor?**

The American Civil War did see many experiments in body armor; Bashford Dean in [Helmets and Armor in Modern Warfare](_URL_1_) 58-59 notes:

 >  It is known that breastplates were worn more or less frequently during the American Civil War. In the museum in Richmond, there is preserved such a "suit" of armor, Fig. 15, which at the time of the siege was taken from a dead soldier in one of the trenches. He was shot in the side or back, for the breastplate, it appears, was not penetrated. This armor was of northern origin. Further inquiry shows that a factory for the making of such defenses was established at New Haven about 1862. The metal employed was a mild steel, .057 inch thick, and the "suit" weighed about seven and one half pounds. While no tests of this armor are available, we estimate from the thickness of its metal, assuming that it is a "mild" steel, that it would have stopped a 230-grain pistol ball traveling at the rate of 500 foot seconds.

What the American Civil War did not see was formal adoption and issuing of such armor to all troops; and with good reason. The South faced shortages of metal and material throughout the war, and couldn't afford it; the North probably could have afforded it, but it wasn't worth it. To quote [Sarah Weicksel](_URL_0_):

 >  In theory, the vests were appealing. As one soldier wrote: "To be 'iron clad' when the bullets should fly as thick as hail! What more could a soldier ask?" (Walker, History of the Eighteenth Regiment Conn. Volunteers, 21). In actuality, however, the vests proved to be failed objects on multiple levels, ranging from ease of use to their effectiveness. Although advertisers claimed that the vests were "simple" and "light," soldiers found them extremely cumbersome due to their inflexibility and weight. Colonel Charles F. Johnson of New Jersey explained to his wife: "the only objection that I have to them is that they are so confounded heavy for this season of the year" (quoted in Pelka, ed., The Civil War Letters of Colonel Charles F. Johnson, 112). Many soldiers' letters and memoirs recounted the abandonment of bullet proof vests along the march, where they littered the side of the road along with other unwanted gear. [...] The vests did provide some degree of protection, judging from the bullet-shaped dents in surviving vests. But they were ineffective in close combat, and, as Johnson rightly pointed out, wearing a vest could have resulted in an even more deadly wound if a man was shot at close range, whether from immediate impact, or an infection festering around the bits of cloth and metal that the bullet pushed into his body.

These are more or less the same issues Dean noted that soldiers and military armorers faced in WWI (and why, he also says, armor was generally abandoned in the first place): against firearms, any kind of body armor that was thick enough to be of any protective value was, generally, too heavy and cumbersome to be born for long, and probably too expensive to equip troops with.

 >  **Wasn't close quarters fighting common?**

Not really. While it is true that some fighting did undoubtedly come down to hand-to-hand and bayonet fencing, there were very few bayonet wounds during the Civil War, and fewer wounds from swords, the troops just rarely came in to that kind of contact. Robert L. O'Connell in [Of Arms and Men: A History of War, Weapons, and Aggression](_URL_2_) wrote:

 >  Despite frequent expressions of confidence by commanders on both sides, the bayonet played a minuscule role in the killing during the Civil War. Not only were most bayonet charges turned aside  by rifle fire, but even when they did succeed, the defending troops almost invariably ran away before these weapons could be employed.

 &gt; **සිවිල් යුද්ධයට සන්නාහයක් නොතිබුණේ ඇයි?** ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධය ශරීර සන්නාහයේ බොහෝ අත්හදා බැලීම් දුටුවේය; Bashford Dean in [Helmets and Armor in Modern Warfare](_URL_1_) 58-59 සටහන්: &gt; ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයේදී පියයුරු වැස්ම නිතර නිතර පැළඳ සිටි බව දන්නා කරුණකි. රිච්මන්ඩ් හි කෞතුකාගාරයේ, එවැනි &quot;ඇඳුම&quot; සන්නාහයක් සංරක්ෂණය කර ඇත, රූපය 15, වටලන අවස්ථාවේ එක් අගලක් තුළ මියගිය සොල්දාදුවෙකුගෙන් ලබා ගන්නා ලදී. ඔහුට වෙඩි තබා ඇත්තේ පැත්තට හෝ පිටුපසටය, මක්නිසාද යත් ළය වැස්ම විනිවිද ගොස් නැති බව පෙනේ. මෙම සන්නාහය උතුරු සම්භවයක් විය. වැඩිදුර විමසා බැලීමේදී පෙනී යන්නේ එවැනි ආරක්‍ෂාව සෑදීම සඳහා කම්හලක් 1862 දී පමණ නිව් හෙවන් හි ස්ථාපිත කර ඇති බවයි. භාවිතා කරන ලද ලෝහය අඟල් .057 ක ඝනකමකින් යුත් මෘදු වානේ සහ &quot;ඇඳුම&quot; බර රාත්තල් හතහමාරක් පමණ විය. මෙම සන්නාහය පිළිබඳ කිසිදු පරීක්‍ෂණයක් නොතිබුණද, එහි ලෝහයේ ඝනකම අනුව එය &quot;මෘදු&quot; වානේ යැයි උපකල්පනය කර, එය අඩි 500ක වේගයෙන් ගමන් කරන ධාන්‍ය 230 පිස්තෝල බෝලයක් නතර කළ හැකි යැයි අපි තක්සේරු කරමු. ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධය නොදුටු දෙය නම් විධිමත් ලෙස සම්මත කර ගැනීම සහ එවැනි සන්නාහයක් සියලුම හමුදා වෙත නිකුත් කිරීමයි. සහ හොඳ හේතුවක් ඇතුව. යුද්ධය පුරාවටම දකුණ ලෝහ හා ද්‍රව්‍ය හිඟයකට මුහුණ දුන් අතර එය දරාගත නොහැකි විය. උතුරට එය දරාගත හැකිව තිබුණි, නමුත් එය වටින්නේ නැත. උපුටා දැක්වීමට [Sarah Weicksel](_URL_0_): &gt; න්‍යායාත්මකව, ඇඳුම් පැළඳුම් සිත් ඇදගන්නා සුළු විය. එක් සොල්දාදුවෙක් මෙසේ ලිවීය: &quot;උණ්ඩ හිම කැට මෙන් ඝන ලෙස පියාසර කළ යුතු විට &#39;යකඩ පැළඳ&#39; සිටීමට! සොල්දාදුවෙකුට තවත් කුමක් ඇසිය හැකිද?&quot; (වෝකර්, දහඅටවන රෙජිමේන්තුවේ ඉතිහාසය කොන්. ස්වේච්ඡා සේවකයන්, 21). කෙසේ වෙතත්, ප්‍රායෝගිකව, වස්ත්‍ර භාවිතයේ පහසුවේ සිට ඒවායේ කාර්යක්ෂමතාවය දක්වා විවිධ මට්ටම්වල අසාර්ථක වස්තූන් බව ඔප්පු විය. වෙළද දැන්වීම්කරුවන් &quot;සරල&quot; සහ &quot;සැහැල්ලු&quot; බව ප්‍රකාශ කළද, සොල්දාදුවන්ට ඒවායේ නම්‍යශීලී බව සහ බර නිසා ඒවා අතිශයින් අපහසු විය. නිව් ජර්සි හි කර්නල් චාල්ස් එෆ්. ජොන්සන් ඔහුගේ බිරිඳට මෙසේ පැහැදිලි කළේය: &quot;මට ඔවුන්ට ඇති එකම විරෝධය වන්නේ ඔවුන් වසරේ මෙම සමය සඳහා දැඩි ලෙස ව්‍යාකූල වී තිබීමයි&quot; (පෙල්කා, සංස්., කර්නල්ගේ සිවිල් යුද්ධ ලිපි වලින් උපුටා දක්වා ඇත. චාල්ස් එෆ්. ජොන්සන්, 112). බොහෝ සොල්දාදුවන්ගේ ලිපි සහ මතක සටහන් පාගමන දිගේ වෙඩි නොවදින කබා අතහැර දැමූ ආකාරය විස්තර කර ඇති අතර එහිදී ඔවුන් වෙනත් අනවශ්‍ය ආම්පන්න සමඟ පාර දෙපස කුණු දැමූහ. [...] ඉතිරිව ඇති කබායන්හි වෙඩි උණ්ඩයක හැඩැති දත් වලින් විනිශ්චය කිරීම, ඇඳුම යම් තරමක ආරක්ෂාවක් ලබා දුන්නේය. නමුත් ඔවුන් සමීප සටන් වලදී අකාර්යක්ෂම වූ අතර, ජොන්සන් නිවැරදිව පෙන්වා දුන් පරිදි, කබායක් පැළඳීමෙන්, ක්ෂණික බලපෑමකින් හෝ ආසාදනයකින් මිනිසකුට ආසන්න දුරකින් වෙඩි තැබුවේ නම්, ඊටත් වඩා මාරාන්තික තුවාලයක් ඇති විය හැකිය. උණ්ඩය ඔහුගේ සිරුරට තල්ලු කළ රෙදි සහ ලෝහ. පළමුවන ලෝක යුද්ධයේදී සොල්දාදුවන් සහ හමුදා සන්නාහ සන්නද්ධකරුවන් මුහුණ දුන් බව ඩීන් සඳහන් කළ ප්‍රශ්න අඩු වැඩි වශයෙන් මේවාය (සහ ඔහු පවසන පරිදි, සාමාන්‍යයෙන් සන්නාහය සාමාන්‍යයෙන් අත්හැර දැමුවේ ඇයි): ගිනි අවිවලට එරෙහිව, ඕනෑම ආකාරයක ශරීර සන්නාහයකට එරෙහිව ඕනෑම ආරක්ෂිත වටිනාකමක්, සාමාන්‍යයෙන්, දිගු කලක් උපත ලැබීමට නොහැකි තරම් බර සහ කරදරකාරී වූ අතර, හමුදා සන්නද්ධ කිරීමට නොහැකි තරම් මිල අධික විය. &gt; ** සමීප ස්ථාන රණ්ඩු වීම පොදු දෙයක් නොවේද?** ඇත්තටම නොවේ. සමහර සටන් අවිවාදයෙන්ම අතින් අතට සහ බයිනෙත්තු වැටවල් දක්වා පැමිණි බව සත්‍යයක් වුවද, සිවිල් යුද්ධයේදී බයිනෙත්තු තුවාල ඉතා ස්වල්පයක් සහ කඩු වලින් තුවාල අඩු වූ අතර, හමුදා එවැනි සම්බන්ධතා වලට පැමිණියේ කලාතුරකිනි. [Of Arms and Men: A History of War, Weapons, and Aggression] (_URL_2_) හි රොබට් එල්. ඕ&#39;කොනල් මෙසේ ලිවීය: &gt; දෙපාර්ශ්වයේම අණ දෙන නිලධාරීන්ගේ විශ්වාසය නිතර ප්‍රකාශ කළද, බයිනෙත්තුවෙන් මිනීමැරුමේදී සුළු කාර්යභාරයක් ඉටු විය. සිවිල් යුද්ධය. බොහෝ බයිනෙත්තු ආරෝපණ රයිෆල් ප්‍රහාරයෙන් පසෙකට හැරුණා පමණක් නොව, ඒවා සාර්ථක වූ විට පවා, මෙම ආයුධ භාවිතා කිරීමට පෙර ආරක්‍ෂක භටයන් සෑම විටම පාහේ පලා ගියහ.
