During the time our tails were disappearing (and they still are, if you look at our skeletons), we began to evolve a sense called Equilibrioception—or balance.

Equilibrioception makes use of a variety of sensory input to keep us from falling over while walking or standing:

1. Visual cues, like the horizon and the horizontal angle of local references (e.g. flat surfaces, the level of other's eyes).

2. Vestibular system—there are specialized, liquid-filled canals in our ears that contain super-sensitive hairs that can track the internal movement of the liquid when the head changes position. This gives us information on the angular and rotational movements of our head, much like a smartphone's accelerometer.

3. Proprioception—the body's own perception of where it is in space, made possible by special nerves located within joints and muscles attached to our skeletal system. These nerves allow our limbs and joints a general idea of relative distance to each other, and also clue them in on some motion/acceleration information by sensing the physical effort currently being exerted by muscles (e.g. during running, jumping, etc).
අපගේ වලිග අතුරුදහන් වෙමින් පවතින කාලය තුළ (ඔබ අපගේ ඇටසැකිලි දෙස බැලුවහොත් ඒවා තවමත් පවතී), අපි Equilibrioception හෝ සමතුලිතතාවය නමින් හැඟීමක් වර්ධනය කිරීමට පටන් ගතිමු. සමතුලිතතාවය ඇවිදීමේදී හෝ සිටගෙන සිටින විට අපව වැටීමෙන් වළක්වා ගැනීමට විවිධ සංවේදී ආදානයන් භාවිතා කරයි: 1. ක්ෂිතිජය සහ දේශීය යොමුවල තිරස් කෝණය (උදා: පැතලි මතුපිට, අනෙකාගේ ඇස් මට්ටම) වැනි දෘශ්‍ය ඉඟි. 2. වෙස්ටිබුලර් පද්ධතිය - අපගේ කන් වල විශේෂිත, දියර පිරවූ ඇළ මාර්ග ඇති අතර ඒවා හිසෙහි පිහිටීම වෙනස් වන විට දියරයේ අභ්‍යන්තර චලනය නිරීක්ෂණය කළ හැකි සුපිරි සංවේදී හිසකෙස් අඩංගු වේ. මෙය ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතනයේ ත්වරණමානයක් මෙන් අපගේ හිසෙහි කෝණික සහ භ්‍රමණ චලනයන් පිළිබඳ තොරතුරු සපයයි. 3. ප්‍රොප්‍රියෝසෙප්ෂන් - අපගේ අස්ථි පද්ධතියට සම්බන්ධ වූ සන්ධි සහ මාංශ පේශි තුළ පිහිටා ඇති විශේෂ ස්නායු මගින් එය අභ්‍යවකාශයේ ඇති ස්ථානය පිළිබඳ ශරීරය විසින්ම අවබෝධ කර ගැනීම. මෙම ස්නායු අපගේ අත් පා සහ සන්ධි එකිනෙකට සාපේක්ෂ දුරක් පිළිබඳ සාමාන්‍ය අදහසක් ලබා දෙන අතර, දැනට මාංශ පේශි මගින් (උදා: දිවීමේදී, පැනීමේදී, ආදිය) දරන ශාරීරික වෙහෙස සංවේදනය කිරීමෙන් සමහර චලිත/ත්වරණය පිළිබඳ තොරතුරු ලබා දෙයි.