There's been some really interesting work done on suicide in Nazi Germany. When considering suicide, as an "illness" or as a product of it's context. A purely pathological view of suicide negates any questions regarding the choice and historical context. On the other hand, since the late 19th century, suicide has been also seen as a lack of integration with society and as a state of the wellbeing of a society. It could be divided into three categories: egoistic, altruistic, and anomic. The first, egoistic comes from a lack of integration with society (e.g. by being different), altruistic is about the betterment of society and anomic means from a complete turnover of norms and values. [1] 

All three have relevance when considering Nazi Germany. [2]

* Nazi Germany encouraged the idea of altruistic suicide in soldiers (although towards the end of war, also in civilians drafted in the guerrilla war). However, as suicide was seen as selfish, this was typically called a hero's death, rather than suicide! 
* Egoistic suicide would apply most to those who killed themselves because of society. That has been considered to apply for those the Nazi regime prosecuted. However, there has been considerable debate if suicide under what is effectively duress, is suicide in the same way. Obviously, being a mostly ethical question, there is no clear conclusion. Other specific examples would be the fear of retribution  &  the fear of the Red Army (see link below) as well as fear of air raids which for example caused suicide rates to spike in 1943. [2b]
* Anomic suicide refers to changes in norms and values, so when, towards the end of the Nazi regime soldiers, generals and Hitler himself knew that the coming world would  be a very different one, this was too much for the to cope with. The spike in suicides in Berlin in 1945 is generally attributed to this, with an especially high spike in April. [3] [3b]

Suicides in Germany had been increasing since the end of WWI. The devastating end of the war, the terrible living conditions post-war and following the depression and the new reforms in government meant that life was difficult and strange for many Germans. Germany had higher suicide rates than the UK and France but lower than Austria which also suffered post WWI. [4]

It should be noted that counting suicides in Germany is very difficult as recording practices were not what they are today. In Catholic areas, suicides would often be recorded as an accident [5] while Nazi's were more likely to attribute deaths of Jews to suicide while not recording other suicides as such (to promote the view that society was healthy and happy). 

Lastly, it is interesting to note that after the war, suicide rates fell in West Germany but not in East Germany. 

As you asked specifically about soldiers, you may also find this thread interesting:[ "Why did the Nazi leadership commit suicide on defeat? Had any losing war leaderships ever done this before?"](_URL_0_?) It deals with the thread of the Red Army who were in propaganda depicted as incredibly ruthless (a view certainly based on reality). Especially women suicides around that time are attributed to the threat of rape in the aftermath of the war. [6]




[1] Emilie Dunkan: His Life and Work (1973) by Steven Lukes

[2] Suicide in Nazi Germany (2009) by Christian Goeschel (Introduction  &  chapter 1)

[2b] Suicide in Nazi Germany (2009) by Christian Goeschel (Chapter 6)

[3] Suicide in Nazi Germany (2009) by Christian Goeschel (Figures 13 and 15  &  chapter 5)

[3b] Suicide at the End of the Third Reich (2006) Christian Goeschel in the Journal of Contemporary History

[4] Suicide in Nazi Germany (2009) by Christian Goeschel (Figures 1 and 3  &  chapter 1)

[5] Imperial Culture in Germany, 1871-1918 (2003) by Matthew Jeffries (Chapter 1)

[6] Suicide at the End of the Third Reich (2006) Christian Goeschel in the Journal of Contemporary History
නාසි ජර්මනියේ සියදිවි නසාගැනීම් සම්බන්ධයෙන් ඉතා රසවත් වැඩ කිහිපයක් සිදු කර ඇත. සියදිවි නසාගැනීම් සලකන විට, &quot;අසනීපයක්&quot; ලෙස හෝ එහි සන්දර්භයේ නිෂ්පාදනයක් ලෙස. සියදිවි නසාගැනීම් පිළිබඳ තනිකරම ව්‍යාකූල දර්ශනයක් තෝරා ගැනීම සහ ඓතිහාසික සන්දර්භය සම්බන්ධයෙන් ඕනෑම ප්‍රශ්නයක් ප්‍රතික්ෂේප කරයි. අනෙක් අතට, 19 වන සියවසේ අග භාගයේ සිට, සියදිවි නසා ගැනීම සමාජය සමඟ ඒකාබද්ධ නොවීම සහ සමාජයක යහපැවැත්මේ තත්වයක් ලෙස ද සැලකේ. එය කාණ්ඩ තුනකට බෙදිය හැකිය: ආත්මාර්ථකාමී, පරාර්ථකාමී සහ අනෝමිතික. පළමුවැන්න, ආත්මාර්ථකාමීත්වය පැමිණෙන්නේ සමාජය සමඟ ඒකාත්මික නොවීමෙනි (උදා: වෙනස් වීමෙන්), පරාර්ථකාමිත්වය යනු සමාජයේ අභිවෘද්ධිය සහ සම්මතයන් සහ සාරධර්මවල සම්පූර්ණ පිරිවැටුමකින් අනෝමිතික මාධ්‍යයන් ය. [1] නාසි ජර්මනිය සලකා බැලීමේදී මේ තුනම අදාළ වේ. [2] * නාසි ජර්මනිය සොල්දාදුවන්ගේ පරාර්ථකාමී සියදිවි නසාගැනීම් පිළිබඳ අදහස දිරිමත් කළේය (යුද්ධය අවසන් වන විට, ගරිල්ලා යුද්ධයේදී කෙටුම්පත් කරන ලද සිවිල් වැසියන් තුළද). කෙසේ වෙතත්, සියදිවි නසා ගැනීම ආත්මාර්ථකාමී ලෙස සැලකූ බැවින්, මෙය සාමාන්‍යයෙන් හැඳින්වූයේ සියදිවි නසාගැනීම් වෙනුවට වීරයෙකුගේ මරණය ලෙසිනි! * ආත්මාර්ථකාමී සියදිවි නසාගැනීම් වැඩිපුරම අදාළ වන්නේ සමාජය නිසා සියදිවි නසාගත් අයටයි. එය නාසි තන්ත්‍රය විසින් නඩු පවරන ලද අය සඳහා අයදුම් කිරීමට සලකා බලනු ලැබේ. කෙසේ වෙතත්, ඵලදායි ලෙස බලහත්කාරයෙන් කරන ලද සියදිවි නසා ගැනීම ද ඒ ආකාරයෙන්ම සියදිවි නසා ගැනීමක් ද යන්න සැලකිය යුතු විවාදයක් පවතී. පැහැදිලිවම, බොහෝ දුරට සදාචාරාත්මක ප්රශ්නයක් වන අතර, පැහැදිලි නිගමනයක් නොමැත. වෙනත් නිශ්චිත උදාහරණ වනුයේ පළිගැනීමේ බිය සහ රතු හමුදාවට ඇති බිය (පහත සබැඳිය බලන්න) මෙන්ම 1943 දී සියදිවි නසාගැනීම් අනුපාතය ඉහළ යාමට හේතු වූ ගුවන් ප්‍රහාරවලට ඇති බියයි. සහ සාරධර්ම, එබැවින්, නාසි පාලන තන්ත්‍රයේ අවසානයේ සොල්දාදුවන්, ජෙනරාල්වරුන් සහ හිට්ලර්ම එළැඹෙන ලෝකය බෙහෙවින් වෙනස් එකක් වනු ඇති බව දැන සිටි විට, මෙය දරාගත නොහැකි තරම් වැඩි විය. 1945 දී බර්ලිනයේ සියදිවි නසාගැනීම් වැඩිවීම සාමාන්‍යයෙන් මෙයට හේතු වී ඇති අතර, විශේෂයෙන් අප්‍රේල් මාසයේදී ඉහළ ඉහළ යාමක් සිදු විය. [3] [3b] WWI අවසානයේ සිට ජර්මනියේ සියදිවි නසාගැනීම් වැඩි වෙමින් පැවතුනි. යුද්ධයේ විනාශකාරී අවසානය, පශ්චාත් යුද්ධයෙන් පසු බිහිසුණු ජීවන තත්වයන් සහ මානසික අවපීඩනයෙන් පසුව සහ රජයේ නව ප්‍රතිසංස්කරණ නිසා බොහෝ ජර්මානුවන්ට ජීවිතය දුෂ්කර හා අමුතු දෙයක් විය. ජර්මනියේ සියදිවි නසාගැනීම් අනුපාතය එක්සත් රාජධානියට සහ ප්‍රංශයට වඩා ඉහළ මට්ටමක පැවති නමුත් WWI න් පසු පීඩාවට පත් වූ ඔස්ට්‍රියාවට වඩා අඩුය. [4] ජර්මනියේ සියදිවි නසාගැනීම් ගණන් කිරීම ඉතා අපහසු වන බව සටහන් කළ යුතුය පටිගත කිරීමේ භාවිතයන් අද මෙන් නොතිබුණි. කතෝලික ප්‍රදේශවල, සියදිවි නසාගැනීම් බොහෝ විට හදිසි අනතුරක් ලෙස සටහන් වන අතර [5] නාසිවරුන් යුදෙව්වන්ගේ මරණ සියදිවි නසාගැනීම් ලෙස ආරෝපණය කිරීමට වැඩි ඉඩක් ඇති අතර අනෙකුත් සියදිවි නසාගැනීම් එසේ සටහන් නොකළ අතර (සමාජය සෞඛ්‍ය සම්පන්න සහ සතුටින් සිටින බව ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා). අවසාන වශයෙන්, යුද්ධයෙන් පසු බටහිර ජර්මනියේ සියදිවි නසාගැනීම් අනුපාතය අඩු වූ නමුත් නැගෙනහිර ජර්මනියේ නොවන බව සටහන් කිරීම සිත්ගන්නා කරුණකි. ඔබ සොල්දාදුවන් ගැන විශේෂයෙන් විමසූ පරිදි, ඔබට මෙම ත්‍රෙඩ් එක ද සිත්ගන්නාසුළු විය හැකිය:[ &quot;නාසි නායකත්වය පරාජයෙන් දිවි නසා ගත්තේ ඇයි? පරාජිත යුද නායකත්වයක් මීට පෙර මෙය කර තිබේද?&quot;](_URL_0_?) එය ත්‍රෙඩ් සමඟ කටයුතු කරයි. ප්‍රචාරකයේ යෙදී සිටි රතු හමුදාව ඇදහිය නොහැකි තරම් කුරිරු ලෙස නිරූපණය කර ඇත (නිසැක වශයෙන්ම යථාර්ථය මත පදනම් වූ දර්ශනයකි). විශේෂයෙන්ම එම කාලය තුළ කාන්තාවන් සියදිවි නසාගැනීම්වලට හේතු වී ඇත්තේ යුද්ධයෙන් පසු ස්ත්‍රී දූෂණ තර්ජනයයි. [6] [1] Emilie Dunkan: His Life and Work (1973) by Steven Lukes [2] Suicide in Nazi Germany (2009) by Christian Goeschel (Introduction &amp; chapter 1) [2b] Suicide in Nazi Germany (2009) by Christian Goeschel (පරිච්ඡේදය 6) [3] නාසි ජර්මනියේ සියදිවි නසාගැනීම (2009) by Christian Goeschel (Figures 13 and 15 &amp; chapter 5) [3b] තුන්වන රයික් අවසානයේ සියදිවි නසාගැනීම (2006) ක්‍රිස්ටියන් ගොෂෙල් සමකාලීන ඉතිහාසය සඟරාවේ [ 4] නාසි ජර්මනියේ සියදිවි නසාගැනීම (2009) ක්‍රිස්ටියන් ගොෂෙල් විසින් (රූප 1 සහ 3 සහ 1 පරිච්ඡේද) [5] ජර්මනියේ අධිරාජ්‍ය සංස්කෘතිය, 1871-1918 (2003) මැතිව් ජෙෆ්රිස් විසින් (පරිච්ඡේදය 1) [6] සියදිවි නසාගැනීම් අවසානයේ තුන්වන රයික් (2006) සමකාලීන ඉතිහාසය පිළිබඳ සඟරාවේ ක්‍රිස්ටියන් ගොෂෙල්