Revolutions are usually the result of the break down of a given social or political consensus, which in turn is usually butressed by certain economic conditions.  This consensus can break down for any number of reasons.  However, these waves of revolution usually occur in a given region where political institutions are loosely based on one another and they share common economic and demographic changes.  For exmple, in 1968 most of the nations in the West (France, Mexico, the US) that had large student movements that came from the post war baby boom and came of age in istitutions and legal framework that was shaped prior to, or immediately after, the second world war(Suri, Power and Protest)  The same can be said about Latin America in the late 1960s, A well as the contemporary middle east, where young students came of age and were increasingly critical of their situation and from being excluded from power by dominant groups.  There are often elite groups that are indirectly backing these groups (in the middle east - hardline islamists - in Latin America the progressive or nascent industrial bourgeois).  In these examples the states were more or less organized along the same fashion  

When a state reaches a crisis, or a tipping point, they can either reform or react. (Huntington) Non-democratic states usually choose the latter and stagnate by violently excluding certain marginal elite groups from power.  When repressed these groups usually will react by organizing and or arming.  

In terms of economic crisis, the relation between crisis and revolution is less clear.  One study (i forget the citation), showed that revolutions are more likely to occur when the economy is doing quite well, but if there is a certain acute drop in economic prosperity, then a revolution is more likely.  

Apologies for incompleteness of this idea, have to run, and for over-generalizing.  
සාමාන්‍යයෙන් විප්ලවයන් යනු යම් යම් ආර්ථික තත්ත්වයන් මගින් සාමාන්‍යයෙන් නමුත් යම් යම් සමාජ හෝ දේශපාලන සම්මුතියක් බිඳ වැටීමේ ප්‍රතිඵලයකි. මෙම සම්මුතිය ඕනෑම හේතුවක් නිසා බිඳ වැටිය හැක. කෙසේ වෙතත්, මෙම විප්ලවයේ තරංග සාමාන්‍යයෙන් සිදු වන්නේ දේශපාලන ආයතන ලිහිල් ලෙස එකිනෙකා මත පදනම් වන සහ පොදු ආර්ථික සහ ජන විකාශන වෙනස්කම් බෙදා ගන්නා දී ඇති කලාපයක ය. නිදසුනක් වශයෙන්, 1968 දී බටහිර රටවල (ප්‍රංශය, මෙක්සිකෝව, එක්සත් ජනපදය) බොහෝ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාර ඇති අතර ඒවා පශ්චාත් යුධ ළදරු උත්පාතයෙන් පැමිණ, ඊට පෙර හෝ වහාම හැඩගැසුණු ආයතන සහ නීතිමය රාමුව තුළ වැඩිහිටි විය. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසු (සූරි, බලය සහ විරෝධතාව) 1960 ගණන්වල අග භාගයේ ලතින් ඇමරිකාව ගැන ද, තරුණ ශිෂ්‍යයන් වැඩිවියට පැමිණ ඔවුන්ගේ තත්ත්වය සහ පැවැත්ම ගැන වඩ වඩාත් විවේචනය කළ සමකාලීන මැද පෙරදිග ගැන ද කිව හැක්කේ එයමය. අධිපති කණ්ඩායම් විසින් බලයෙන් බැහැර කර ඇත. මෙම කණ්ඩායම් වලට වක්‍රව සහාය දක්වන ප්‍රභූ කණ්ඩායම් බොහෝ විට ඇත (මැද පෙරදිග - දැඩි ඉස්ලාම්වාදීන් - ලතින් ඇමරිකාවේ ප්‍රගතිශීලී හෝ නව කාර්මික ධනේශ්වරය). මෙම නිදසුන් තුළ රාජ්‍යයන් අඩු වැඩි වශයෙන් සංවිධානය වී තිබුණේ එකම රටාවකටයි (හන්ටින්ටන්) ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවන රාජ්‍යයන් සාමාන්‍යයෙන් දෙවැන්න තෝරා ගන්නා අතර ඇතැම් ආන්තික ප්‍රභූ කණ්ඩායම් ප්‍රචණ්ඩ ලෙස බලයෙන් බැහැර කිරීමෙන් එකතැන පල් වේ. මර්දනයට ලක් වූ විට, මෙම කණ්ඩායම් සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රතික්‍රියා කරන්නේ සංවිධානය වීම හෝ සන්නද්ධ කිරීමෙනි. ආර්ථික අර්බුදය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, අර්බුදය සහ විප්ලවය අතර සම්බන්ධය එතරම් පැහැදිලි නැත. එක් අධ්‍යයනයකින් (මට උපුටා ගැනීම අමතක වේ), ආර්ථිකය හොඳින් ක්‍රියාත්මක වන විට විප්ලවයන් සිදු වීමට වැඩි ඉඩක් ඇති බව පෙන්වා දී ඇත, නමුත් ආර්ථික සමෘද්ධියේ යම් තියුණු පහත වැටීමක් තිබේ නම්, විප්ලවයක් ඇති වීමට වැඩි ඉඩක් ඇත. මෙම අදහසෙහි අසම්පූර්ණකම සඳහා, ධාවනය කිරීමට සිදු වන අතර, අධික ලෙස සාමාන්‍යකරණය කිරීම සඳහා සමාව අයැද සිටිමු.  