There are a couple of narratives that attempt to explain this. The traditional narrative proposed by later Muslim scholars is that when the Abbasid dynasty usurped power from the Umayyads in 750 CE, this represented a shift in power from Arabs to the numerically and culturally much stronger Persians. From this, we have two dovetailing explanations of the interest in science: 1) they wished to recover the former glory of the Persian Empire, and 2) in order to gain political legitimacy, they essentially drew together all the various scholarly traditions from their polyglot empire, had everything translated into Arabic and established schools of translation and development, where works of classical Greek, Babylonian, Egyptian and Persian science and philosophy were built upon by succeeding generations of scholars. A proper ruler is one who has a court of scholars, became the principle, so when the caliphate began to fragment, the petty kings all drew to themselves their own scholars in order to seem more kingly. Scholarship itself was something of a meritocracy (for men): even a village lad, if sufficiently able, could be essentially passed up a food chain of scholars and eventually find a position at a court. These trends reinforced each other, plus scholarship had a lot of practical value and applications. The quest for knowledge was supported by some cherry-picked quotations from the Qur'an and Hadith in order to make it appear that a proper *Muslim* ruler had an obligation to support scholarship. This period is held to have ended (again, this is a traditional narrative) around the year 1100 as the notion that a proper Muslim eschewed the natural world in favor of prayer and meditation began to take hold. 

But there are some real problems with this traditional narrative. For one thing, the idea that scientific development came to a halt is provably false: it continued, albeit at not quite such an increasing pace, well into the 16th century CE and only then really began to stagnate. For another (and forgive me, I'm on holiday and don't have sources with me, but the scholar whose work I'm badly summarizing here is George Saliba), the way in which the "translation movement" sprang into print in full bloom is unpersuasive: for the initial generation of works in Arabic to have been so sophisticated implies at least another generation of unseen scholars beforehand, and therefore the explanation that the early Abbasids were the driving force is problematic. There's some real driving force(s) for scholarship for its own sake during Umayyad times, one(s) we don't know much about because we don't know nearly as much about the Umayyads as we'd like.
මෙය පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කරන ආඛ්‍යාන කිහිපයක් තිබේ. පසුකාලීන මුස්ලිම් විද්වතුන් විසින් යෝජනා කරන ලද සාම්ප්‍රදායික ආඛ්‍යානය නම්, ක්‍රිස්තු වර්ෂ 750 දී අබ්බාසිඩ් රාජවංශය උමයියාද්වරුන්ගෙන් බලය පැහැරගත් විට, මෙය අරාබිවරුන්ගෙන් සංඛ්‍යාත්මකව හා සංස්කෘතික වශයෙන් වඩා ශක්තිමත් පර්සියානුවන් වෙත බලය මාරු කිරීමක් නියෝජනය කරයි. මෙයින්, අපට විද්‍යාව කෙරෙහි ඇති උනන්දුව පිළිබඳ පැහැදිලි පැහැදිලි කිරීම් දෙකක් තිබේ: 1) ඔවුන් පර්සියානු අධිරාජ්‍යයේ පැරණි කීර්තිය නැවත ලබා ගැනීමට කැමති විය, සහ 2) දේශපාලන නීත්‍යානුකූලභාවය ලබා ගැනීම සඳහා, ඔවුන් අවශ්‍යයෙන්ම ඔවුන්ගේ බහුභාෂාවෙන් විවිධ ශාස්ත්‍රීය සම්ප්‍රදායන් එකට එකතු කර ගත්හ. අධිරාජ්‍යය, සෑම දෙයක්ම අරාබි භාෂාවට පරිවර්තනය කර පරිවර්තන හා සංවර්ධන පාසල් ස්ථාපිත කර ඇති අතර එහිදී සම්භාව්‍ය ග්‍රීක, බැබිලෝනියානු, ඊජිප්තු සහ පර්සියානු විද්‍යාව සහ දර්ශනය පිළිබඳ කෘති අනුප්‍රාප්තික විද්වතුන් විසින් ගොඩනඟන ලදී. නිසි පාලකයෙකු යනු විද්වත් මඩුල්ලක් ඇති, ප්‍රතිපත්ති බවට පත් වූ අයෙකි, එබැවින් කාලිෆේට් ඛණ්ඩනය වීමට පටන් ගත් විට, කුඩා රජවරු සියල්ලෝම වඩාත් රාජකීය ලෙස පෙනීම සඳහා තමන්ගේම උගතුන් තමන් වෙතට ඇද ගත්හ. ශිෂ්‍යත්වයම (පිරිමි සඳහා) කුසලතාවයක් විය: ගමේ පිරිමි ළමයෙකුට වුවද, ප්‍රමාණවත් තරම් හැකියාවක් ඇත්නම්, අවශ්‍යයෙන්ම විද්වතුන්ගෙන් සමන්විත ආහාර දාමයක් සම්මත කර අවසානයේ උසාවියක තනතුරක් සොයා ගත හැකිය. මෙම ප්‍රවණතා එකිනෙකා ශක්තිමත් කළ අතර ශිෂ්‍යත්වයට ප්‍රායෝගික වටිනාකමක් සහ යෙදුම් රාශියක් තිබුණි. නිසි *මුස්ලිම්* පාලකයෙකුට ශිෂ්‍යත්වයට සහාය දැක්වීමට බැඳීමක් ඇති බව පෙන්වීමට කුර්ආනය සහ හදීස් වලින් චෙරි-තෝරාගත් උපුටා දැක්වීම් කිහිපයක් මගින් දැනුම සෙවීමට සහාය විය. 1100 දී පමණ මෙම කාල පරිච්ඡේදය අවසන් වූ බව (නැවතත්, මෙය සාම්ප්‍රදායික ආඛ්‍යානයකි) නිසි මුස්ලිම්වරයෙකු යාච්ඥාවට සහ භාවනාවට පක්ෂව ස්වභාවික ලෝකයෙන් වැළකුණු බවට මතයක් ගොඩනැගෙන්නට පටන් ගත් බව සැලකේ. නමුත් මෙම සාම්ප්‍රදායික ආඛ්‍යානයේ සැබෑ ගැටලු කිහිපයක් තිබේ. එක් දෙයක් නම්, විද්‍යාත්මක සංවර්ධනය නතර වූ බවට ඇති අදහස සාවද්‍ය ය: එය එතරම් වැඩි වේගයකින් නොවුනත්, ක්‍රි.ව. 16 වැනි සියවස දක්වාම අඛණ්ඩව පැවති අතර පසුව පමණක් සැබවින්ම එකතැන පල්වීමට පටන් ගත්තේය. තවත් කෙනෙකුට (සහ මට සමාවෙන්න, මම නිවාඩුවක් ගත කර ඇති අතර මා සමඟ මූලාශ්‍ර නොමැත, නමුත් මම මෙහි නරක ලෙස සාරාංශ කරන ලද විශාරදයා ජෝර්ජ් සාලිබා ය), &quot;පරිවර්තන ව්‍යාපාරය&quot; මුද්‍රණයට පත් වූ ආකාරය පූර්ණ මල් පිපීම විශ්වාස කළ නොහැකි ය: අරාබි භාෂාවේ මුල් පරම්පරාවේ කෘතීන් මෙතරම් සංකීර්ණ වී තිබීම අවම වශයෙන් තවත් නොදුටු විද්වතුන්ගේ පරම්පරාවක් පෙර ඇඟවුම් කරයි, එබැවින් මුල් අබ්බාසිඩ්වරුන් ගාමක බලවේගය බව පැහැදිලි කිරීම ගැටළු සහගතය. උමයියාද් යුගයේදී ශිෂ්‍යත්වය සඳහා සැබෑ ගාමක බලවේගයක් ඇත, අප කැමති තරම් උමයද්වරුන් ගැන නොදන්නා නිසා අපි ඒ ගැන වැඩි යමක් නොදනිමු.