During WWII, most, if not all, of the commanders of the new infantry and armored divisions (on paper, major generals, but brigadier generals did serve as acting division commanders often) were career officers that had begun their military experience fighting on the ground as enlisted men or low-grade officers in World War I, or had commanded outfits stateside. Most were over 50 years old. Immediately before the war, many had risen to command battalions and regiments, or were even assistant division commanders. In general, division commanders *were* promoted or selected from existing high-grade officer ranks, and many did advance quite quickly, two or three ranks in the span of two years. By virtue of command experience and length of service, they would not be overwhelmed by this. Only the best officers were selected to command divisions. 

When a [new division was to be activated](_URL_0_), the general officers (division commander, assistant division commander, artillery commander) were selected by Army Ground Forces Headquarters. The G-1 (manpower and personnel) section of the Army Ground Forces compiled a list of officers (not necessarily general officers yet) by efficiency rating that were already in the active Army and were eligible for promotions or transfers to such a position. This list was given to Lieutenant General Lesley McNair, head of the Army Ground Forces, who looked over it and made his nominations for division commanders to the War Department. The G-1 section picked the other positions off the list, subject to McNair's approval. The G-1 section also controlled the flow of division officers into their respective training schools, and then to the division's camp.

The G-3 (operations) section of the Army Ground Forces was responsible for facilitating and providing the general manpower strength to the new division, designating a camp for the division to train at, and informing all relevant agencies that needed to provide personnel and equipment for a new division that one was being activated. 

Lower-grade officers like lieutenants were selected through training at Officer Candidate Schools and graduation from college ROTC programs. Before a division was to be activated, the officers underwent training relevant to their specific branches in order to best train the men they would command in their new division when it was activated. Noncommissioned officers generally advanced through promotion and training outcomes; all rifle squad leaders were "bumped up" from Sergeant to Staff Sergeant in mid-1943. Transfers during the training period and, later in the war, "stripping" of divisions that were stateside for want of replacements to send overseas diminished the cohesion of the divisions, who were supposed to stay together from day one of training until their first combat.

Source:

[*United States Army in World War II (The Army Ground Forces); The Procurement and Training of Ground Combat Troops*](_URL_1_), by Robert R. Palmer, Bell I. Wiley, and William R. Keast (Historical Section, Army Ground Forces)
දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී, නව පාබල හමුදාවේ සහ සන්නද්ධ සේනාංකවල අණ දෙන නිලධාරීන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් එසේ නොවුවහොත් (කඩදාසි මත, මේජර් ජෙනරාල්වරු, නමුත් බ්‍රිගේඩියර් ජෙනරාල්වරු බොහෝ විට වැඩබලන අංශ අණ දෙන නිලධාරීන් ලෙස සේවය කළහ) ඔවුන්ගේ හමුදා අත්දැකීම් භූමියේ සටන් කිරීමට පටන් ගත් වෘත්තීය නිලධාරීන් විය. පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී බඳවාගත් පිරිමින් හෝ පහත් ශ්‍රේණියේ නිලධාරීන් ලෙස හෝ ප්‍රාන්තයේ අණ දුන් ඇඳුම් ලෙස. බොහෝ දෙනෙක් වයස අවුරුදු 50 ඉක්මවූ අය වූහ. යුද්ධයට පෙරාතුව, බොහෝ දෙනෙක් බලඇණි සහ රෙජිමේන්තු වලට අණ දීමට හෝ සහකාර සේනාංක අණදෙන නිලධාරීන් ලෙස පවා නැගී සිටියහ. සාමාන්‍යයෙන්, කොට්ඨාශ අණ දෙන නිලධාරීන් * උසස්වීම් හෝ දැනට පවතින ඉහළ ශ්‍රේණියේ නිලයන් අතරින් තෝරා ගනු ලැබූ අතර, බොහෝ දෙනෙක් වසර දෙකක කාලයක් තුළ නිලයන් දෙකක් හෝ තුනක් ඉතා ඉක්මනින් ඉදිරියට ගියහ. විධාන අත්දැකීම් සහ සේවා කාලය අනුව, ඔවුන් මෙයින් යටපත් නොවනු ඇත. කොට්ඨාශ අණ දීමට තෝරා ගත්තේ හොඳම නිලධාරීන් පමණයි. [නව අංශයක් සක්‍රිය කිරීමට නියමිතව තිබියදී](_URL_0_), සාමාන්‍ය නිලධාරීන් (කොට්ඨාශ අණදෙන නිලධාරි, සහකාර සේනාංක අණදෙන නිලධාරි, කාලතුවක්කු අණදෙන නිලධාරි) යුද හමුදා ගොඩබිම් බලකා මූලස්ථානය විසින් තෝරා ගන්නා ලදී. යුධ හමුදා ගොඩබිම් බලකායේ G-1 (මිනිස්බල සහ පිරිස්) අංශය දැනටමත් ක්‍රියාකාරී හමුදාවේ සිටි සහ එවැනි තනතුරකට උසස්වීම් හෝ ස්ථාන මාරුවීම් සඳහා සුදුසුකම් ලබා ඇති කාර්යක්‍ෂමතා ශ්‍රේණිගත කිරීම අනුව නිලධාරීන් (තවමත් සාමාන්‍ය නිලධාරීන් අවශ්‍ය නොවේ) ලැයිස්තුවක් සම්පාදනය කරන ලදී. මෙම ලැයිස්තුව යුධ හමුදා භූමි බලකායේ ප්‍රධානී ලුතිනන් ජෙනරාල් ලෙස්ලි මැක්නෙයාර් වෙත ලබා දී ඇති අතර, ඔහු එය සොයා බලා යුද දෙපාර්තමේන්තුවට සේනාංකාධිපතිවරුන් සඳහා නාමයෝජනා ලබා දුන්නේය. G-1 අංශය McNair ගේ අනුමැතියට යටත්ව ලැයිස්තුවෙන් අනෙකුත් ස්ථාන තෝරා ගන්නා ලදී. G-1 අංශය විසින් කොට්ඨාශ නිලධාරීන් ඔවුන්ගේ අදාළ පුහුණු පාසල් වෙත ගලායාම පාලනය කරන ලද අතර, පසුව එම අංශයේ කඳවුර වෙත ගලා ඒම පාලනය කරන ලදී. නව සේනාංකයට සාමාන්‍ය මිනිස් බල ශක්තිය ලබා දීම, පුහුණුව සඳහා කඳවුරක් නම් කිරීම සහ පිරිස් සහ උපකරණ සැපයීමට අවශ්‍ය සියලුම අදාළ ආයතන දැනුවත් කිරීම යුද හමුදා ගොඩබිම් බලකායේ G-3 (මෙහෙයුම්) අංශයේ වගකීම විය. එකක් ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබූ අලුත් අංශයක් සඳහා. ලුතිනන් වැනි පහළ ශ්‍රේණියේ නිලධාරීන් තෝරාගනු ලැබුවේ නිලධාරි අපේක්ෂක පාසල්වල පුහුණුව සහ විද්‍යාල ROTC වැඩසටහන්වලින් උපාධිය ලබා ගැනීමෙනි. කොට්ඨාශයක් සක්‍රිය කිරීමට පෙර, එය සක්‍රිය වූ විට තම නව අංශයට අණ දෙන පිරිමින් වඩාත් හොඳින් පුහුණු කිරීම සඳහා නිලධාරීන් ඔවුන්ගේ විශේෂිත ශාඛාවලට අදාළ පුහුණුව ලබා ගත්හ. අධිකාරී නොලත් නිලධාරීන් සාමාන්‍යයෙන් උසස්වීම් සහ පුහුණු ප්‍රතිඵල හරහා දියුණු විය; 1943 මැද භාගයේදී සියලුම රයිෆල් සංචිතයේ නායකයින් සැරයන් සිට මාණ්ඩලික සැරයන් දක්වා &quot;ගැටුම්&quot; විය. පුහුණු කාලය තුළ ස්ථාන මාරුවීම් සහ පසුව යුද්ධයේදී, විදේශයන්හි යැවීම සඳහා ආදේශක අවශ්‍යතාවය මත රාජ්‍ය පැත්තේ තිබූ කොට්ඨාශ &quot;ඉවත් කිරීම&quot; පළමු දිනයේ සිට ඔවුන්ගේ පළමු සටන දක්වා එකට සිටිය යුතු වූ කොට්ඨාශවල ඒකාබද්ධතාවය අඩු කළේය. මූලාශ්‍රය: [*දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී එක්සත් ජනපද හමුදාව (හමුදා භූමි බලකාය); Robert R. Palmer, Bell I. Wiley, සහ William R. Keast (ඉතිහාසගත අංශය, යුධ හමුදා භට පිරිස්) විසින් ගොඩබිම් සටන් භටයින්ගේ ප්‍රසම්පාදනය සහ පුහුණුව*](_URL_1_),