Newfoundland was offered the opportunity to become a dominion with the Statute of Westminster 1931. This would have given it free self-rule in its domestic matters, basically just leaving it allied and in a privileged trading position with the United Kingdom and the other dominions, which included Canada, Australia, New Zealand, and South Africa. A series of financial crises and near-bankruptcy caused Newfoundland to reject this arrangement, and its parliament requested that the British take up direct rule from London, which continued until it became a province of Canada in 1949. 
නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් හට 1931 වෙස්ට්මිනිස්ටර් ප්‍රඥප්තිය සමඟින් ආධිපත්‍යයක් වීමට අවස්ථාව ලබා දෙන ලදී. මෙය මූලික වශයෙන් එක්සත් රාජධානිය සහ අනෙකුත් ආධිපත්‍යයන් සමඟ මිත්‍රත්වය සහ වරප්‍රසාද ලත් වෙළඳ ස්ථානයක තබා එහි දේශීය කටයුතුවලදී නිදහස් ස්වයං පාලනයක් ලබා දෙනු ඇත. කැනඩාව, ඕස්ට්‍රේලියාව, නවසීලන්තය සහ දකුණු අප්‍රිකාව ඇතුළත් විය. මූල්‍ය අර්බුද මාලාවක් සහ බංකොලොත් භාවය නිසා නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් මෙම විධිවිධානය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හේතු වූ අතර, එහි පාර්ලිමේන්තුව බ්‍රිතාන්‍යයන් ලන්ඩනයේ සිට සෘජු පාලනයක් ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටි අතර එය 1949 දී කැනඩාවේ පළාතක් බවට පත් වන තෙක් පැවතුනි. 