A couple of years ago I recorded some oral interviews with people who'd survived the Hull Blitz as children. I can give you an answer from their perspective although it has to be remembered that Hull was a densely populated city full of terraces (houses built in rows) filled with workers from the fish, chemical and lumber trades that characterised that port city in the 1930s. 95% of Hull's 195,000 houses were damaged or destroyed during the war, it was the worst-hit city outside London, largely due to the importance of the immense docklands along the south of the city and the large-scale chemical works up the central River Hull.

Each of the interviewees who talked about their house being destroyed or heavily damaged explained that they simply moved to another or that they moved in with relatives. This was before the age when home ownership was common so they would be in rented houses. Their landlord would move them to another house. Sometimes that meant moving in with another family although houses were becoming empty through both 'normal' causes and wartime events.

For families like the ones in Hull there was little recognisable wealth in their houses. There was likely no family silver to be lost and no expensive artwork. There may have been valuable candelabras in some houses (Hull still had a thriving Jewish population at that time) but I didn't speak to any such families - I'd presume that such items would be hidden, buried, or stored elsewhere for safekeeping.

In general the greatest loss would be items of a sentimental value and, of course, the things required for day-to-day life like clothing, bedding, crockery and utensils and (most importantly for winning a war) a kettle and teapot. Families might return to their bombed house to try to recover items or they could purchase/borrow/receive items from stores of items retrieved from other bomb-sites. Compensation for damages was available although this scheme didn't take hold until later in the war, was difficult to access for "normal" families and principally benefited bricks-and-mortar owners rather than tenants.

One thing that struck me was how families simply got on with their lives, work and school. Living in an age of personal ownership and high material consumption the idea that people could so easily get up and move on to "new" belongings and lodgings felt alien to me. Some described that in different ways: "*I knew me father had it worse than me, he was on the ships looking for the Germans*", "*I had me mam and that was all I needed. I'd only ever worn me brother's trousers anyway*", "*You just get on don't you?*".

 & #x200B;

References:

There are still many resources from the UntoldHull project available online at [_URL_2_](_URL_0_), they may help you find further answers to your questions.

[Documents from the War Damages commission](_URL_1_) are available at the National Archives.
මීට වසර කිහිපයකට පෙර මම කුඩා කාලයේදී හල් බ්ලිට්ස් වලින් දිවි ගලවා ගත් පුද්ගලයින් සමඟ වාචික සම්මුඛ සාකච්ඡා කිහිපයක් පටිගත කළෙමි. 1930 ගණන්වල වරාය නගරයට ආවේණික වූ මාළු, රසායනික හා දැව වෙළඳාමේ සේවකයින්ගෙන් පිරුණු ටෙරස් (පේළි වශයෙන් ඉදිකරන ලද නිවාස) වලින් පිරුණු ජනාකීර්ණ නගරයක් හුල් බව මතක තබා ගත යුතු වුවද ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් මට පිළිතුරක් දිය හැකිය. . හුල්ගේ නිවාස 195,000 න් 95% ක්ම යුද්ධයේදී හානි වී හෝ විනාශ වී ඇත, එය ලන්ඩනයට පිටතින් දරුණුතම හානියට පත් නගරය විය, බොහෝ දුරට නගරයේ දකුණේ ඇති දැවැන්ත නැව් තටාකවල වැදගත්කම සහ මධ්‍යම ගඟේ මහා පරිමාණ රසායනික ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන්. හල්. තම නිවස විනාශ වීම හෝ දැඩි ලෙස හානි වීම ගැන කතා කළ සෑම සම්මුඛ සාකච්ඡාවකටම සහභාගි වූ සෑම කෙනෙකුම පැහැදිලි කළේ ඔවුන් වෙනත් ස්ථානයකට ගිය බව හෝ ඔවුන් ඥාතීන් සමඟ පදිංචියට ගිය බවයි. මෙය නිවාස හිමිකම පොදු වූ යුගයට පෙර බැවින් ඔවුන් කුලී නිවාසවල සිටිනු ඇත. ඔවුන්ගේ ඉඩම් හිමියා ඔවුන්ව වෙනත් නිවසකට ගෙන යනු ඇත. &#39;සාමාන්‍ය&#39; හේතූන් සහ යුධ කාලීන සිදුවීම් යන දෙකින්ම නිවාස හිස් වෙමින් තිබුණද සමහර විට එයින් අදහස් කළේ වෙනත් පවුලක් සමඟ පදිංචියට යාමයි. හුල්වල අය වැනි පවුල් සඳහා ඔවුන්ගේ නිවෙස්වල හඳුනාගත හැකි ධනය අල්ප විය. පවුලේ රිදී නැති වීමට ඉඩ ඇති අතර මිල අධික කලා කෘති කිසිවක් නොතිබුණි. සමහර නිවෙස්වල වටිනා පහන් කූඩු තිබෙන්නට ඇත (ඒ වන විටත් හුල්හි යුදෙව් ජනගහණයක් ජීවත් විය) නමුත් මම එවැනි කිසිදු පවුලකට කතා කළේ නැත - මම එවැනි දේවල් සඟවා, වළලනු හෝ සුරක්ෂිතව තබා ගැනීම සඳහා වෙනත් තැනක ගබඩා කරනු ඇතැයි අනුමාන කරමි. . පොදුවේ ගත් කල, ලොකුම පාඩුව වනුයේ හැඟීම්බර වටිනාකමක් ඇති අයිතම සහ, ඇත්ත වශයෙන්ම, එදිනෙදා ජීවිතයට අවශ්‍ය ඇඳුම්, ඇඳ ඇතිරිලි, පිඟන් භාණ්ඩ සහ උපකරණ සහ (වඩාත්ම වැදගත් ලෙස යුද්ධයක් ජය ගැනීම සඳහා) කේතලයක් සහ තේ පෝච්චියක්. පවුලේ අයට බෝම්බ දැමූ නිවසට භාණ්ඩ ආපසු ලබා ගැනීමට උත්සාහ කිරීමට හෝ වෙනත් බෝම්බ ස්ථානවලින් ලබා ගත් භාණ්ඩ ගබඩාවලින් භාණ්ඩ මිලදී ගැනීමට/ණයට ගැනීමට/ලැබීමට හැකිය. මෙම යෝජනා ක්‍රමය යුද්ධය අවසන් වන තුරුම ක්‍රියාත්මක නොවූවත්, &quot;සාමාන්‍ය&quot; පවුල් සඳහා ප්‍රවේශ වීම දුෂ්කර වූ අතර, කුලී නිවැසියන්ට වඩා ප්‍රධාන වශයෙන් ප්‍රතිලාභ ලබන ගඩොල් සහ බදාම හිමියන්ට හානි සඳහා වන්දි ලබා ගත හැකි විය. මට හිතට වැදුනු එක දෙයක් තමයි පවුල් ජීවිතය, රැකියාව සහ පාසැල සමඟ සරලව කටයුතු කරන ආකාරය. පුද්ගලික හිමිකාරිත්වයේ සහ අධික ද්‍රව්‍යමය පරිභෝජන යුගයක ජීවත් වන මිනිසුන්ට ඉතා පහසුවෙන් නැඟිට &quot;නව&quot; බඩු බාහිරාදිය සහ නවාතැන් වලට යා හැකිය යන අදහස මට ආගන්තුක බවක් දැනුනි. සමහරු එය විවිධ ආකාරවලින් විස්තර කළහ: &quot;*මම දැනගෙන හිටියා තාත්තට මට වඩා නරකයි කියලා, ඔහු නැව්වල ජර්මානුවන් සොයමින් සිටියා*&quot;, &quot;*මට මම හිටියා අම්මේ, මට අවශ්‍ය වුණේ එච්චරයි. මම කවදාවත් ඇඳගෙන හිටියේ මගේ අයියගේ කලිසම කොහොමත්*&quot;, &quot;*ඔයා නගින්නේ නේද?*&quot;. &amp; #x200B; යොමු කිරීම්: UntoldHull ව්‍යාපෘතියෙන් බොහෝ සම්පත් තවමත් [_URL_2_](_URL_0_) හි මාර්ගගතව ඇත, ඒවා ඔබට ඔබේ ප්‍රශ්නවලට වැඩිදුර පිළිතුරු සෙවීමට උදවු විය හැක. [යුද හානි කොමිසමේ ලේඛන](_URL_1_) ජාතික ලේඛනාගාරයේ ඇත.