Hello, and thank you for this thoughtful and well-worded question! I'm unfortunately not an expert on the Chinese Civil War, but I'll try my best to provide some background.

The very short answer to everything is that Mao Zedong and the Communists never had any intention to cooperate with the Nationalists or the Americans in the long term. Before George Marshall even set foot in China, the CCP created plans to "neutralize the United States" or, as Zhou Enlai later expressed, "[make] use of the United States... [and] make every effort to delay the onset of civil war." Their position is quite understandable, of course: the United States wanted China under a non-communist government, and its policies consistently favored the Nationalists. Chiang Kai-shek, on his part, was initially amenable to negotiations, if only to pacify both the United States and the Soviet Union, even though his advisers warned that Mao would simply exploit the opportunity to consolidate his forces and that the United States would likely blame the Nationalists for any failure to maintain peace. 

The Soviet Union played a major role in these developments, as you suggested. When the Red Army occupied Manchuria in August 1945 near the end of the Second World War, they handed over an enormous quantity of captured weapons and other materiel to the CCP: according to one source, "700,000 rifles, 1100 light machine guns, 3000 heavy machine guns, 1800 cannons, 2500 mortars, 700 tanks, 800 ammunition depots, and ordnance factories kept by the former Japanese Kwantung Army." The Politburo then recommended to the CCP a month later that they adopt the strategy of "expanding toward the north and defending toward the south"--that is, secure their position in Manchuria--to which Mao wholeheartedly agreed. In the meantime, while the Red Army allowed the CCP to maneuver freely throughout the region, they prevented Nationalist officials and troops from expanding their foothold. The Soviets finally agreed to withdraw after Chiang protested, but they delayed it until March 1946. This, along with the temporary ceasefire with the Nationalists later brokered by Marshall, bought extra time for Mao.

So the Marshall Mission never really stood a chance. Marshall himself failed to resolve the fundamental differences dividing the Communists and Nationalists (and I don't see how he could have); on the other hand, while he later reported that "almost complete, overwhelming suspicion" between the two parties limited any meaningful chance for mediation, Marshall also complained about the CCP's "unwillingness to make a fair compromise." You might consider this the "final straw," though Truman recalled him in January 1947 so he could serve as Secretary of State (allegedly without Marshall's prior knowledge). As for the military dimension, I'll defer to someone better-versed on the topic. I hope you find this helpful nonetheless! :D
ආයුබෝවන්, සහ මෙම කල්පනාකාරී සහ හොඳින් වචන සහිත ප්‍රශ්නයට ස්තූතියි! මම අවාසනාවන්ත ලෙස චීන සිවිල් යුද්ධය පිළිබඳ විශේෂඥයෙක් නොවෙමි, නමුත් යම් පසුබිමක් සැපයීමට මම මගේ උපරිමයෙන් උත්සාහ කරමි. සෑම දෙයකටම ඉතා කෙටි පිළිතුර නම්, මාඕ සේතුං සහ කොමියුනිස්ට්වාදීන් කිසි විටෙකත් ජාතිකවාදීන් හෝ ඇමරිකානුවන් සමඟ දිගු කාලීනව සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීමට කිසිදු අදහසක් නොතිබූ බවයි. ජෝර්ජ් මාෂල් චීනයට පය තැබීමට පෙර, සීසීපීය &quot;එක්සත් ජනපදය උදාසීන කිරීමට&quot; හෝ පසුව ෂෝ එන්ලායි ප්‍රකාශ කළ පරිදි, &quot;එක්සත් ජනපදය භාවිතා කරන්න... [සහ] ආරම්භය ප්‍රමාද කිරීමට සෑම උත්සාහයක්ම දරන්න. සිවිල් යුද්ධයේ.&quot; ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන්ගේ ස්ථාවරය තරමක් තේරුම්ගත හැකි ය: එක්සත් ජනපදයට චීනය කොමියුනිස්ට් නොවන රජයක් යටතේ අවශ්‍ය වූ අතර එහි ප්‍රතිපත්ති ජාතිකවාදීන්ට නිරන්තරයෙන් අනුග්‍රහය දැක්වීය. Chiang Kai-shek, ඔහුගේ පැත්තෙන්, මුලදී සාකච්ඡා සඳහා සූදානම් වූයේ, එක්සත් ජනපදය සහ සෝවියට් සංගමය සමනය කිරීමට නම්, ඔහුගේ උපදේශකයින් අනතුරු ඇඟවූයේ, මාඕ ඔහුගේ හමුදාවන් තහවුරු කර ගැනීමේ අවස්ථාව සරලව ප්‍රයෝජනයට ගනු ඇති බවත්, එක්සත් ජනපදය එසේ කරනු ඇති බවත් ය. සාමය පවත්වා ගැනීමට අසමත් වීම සම්බන්ධයෙන් ජාතිකවාදීන්ට දොස් පැවරිය හැකිය. ඔබ යෝජනා කළ පරිදි සෝවියට් සංගමය මෙම වර්ධනයන් සඳහා විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේ අවසානයට ආසන්නව 1945 අගෝස්තු මාසයේදී රතු හමුදාව මැන්චූරියාව අත්පත් කරගත් විට, ඔවුන් අල්ලා ගත් ආයුධ සහ අනෙකුත් ද්‍රව්‍ය විශාල ප්‍රමාණයක් CCP වෙත භාර දුන්හ: එක් මූලාශ්‍රයට අනුව, &quot;රයිෆල් 700,000, සැහැල්ලු මැෂින් තුවක්කු 1100, බර 3000 මැෂින් තුවක්කු, කාලතුවක්කු 1800, මෝටාර් 2500, ටැංකි 700, පතොරම් ගබඩා 800 සහ යුධෝපකරණ කම්හල් හිටපු ජපන් ක්වාන්ටුන්ග් හමුදාව විසින් තබා ඇත. දේශපාලන මණ්ඩලය මසකට පසු සීසීපීයට නිර්දේශ කළේ ඔවුන් &quot;උතුර දෙසට ව්‍යාප්ත වීම සහ දකුණ දෙසට ආරක්‍ෂා කිරීමේ&quot; උපාය මාර්ගය අනුගමනය කරන ලෙසයි - එනම් මැන්චූරියාවේ ඔවුන්ගේ ස්ථාවරය - මාඕ මුළු හදවතින්ම එකඟ විය. මේ අතර, රතු හමුදාව සීසීපීයට කලාපය පුරා නිදහසේ හැසිරවීමට ඉඩ සලසන අතර, ඔවුන් ජාතිකවාදී නිලධාරීන් සහ හමුදා ඔවුන්ගේ අඩිතාලම පුළුල් කිරීම වැළැක්වූහ. චියැං විරෝධය දැක්වීමෙන් පසු සෝවියට් සංගමය අවසානයේ ඉවත් වීමට එකඟ වූ නමුත් ඔවුන් එය 1946 මාර්තු දක්වා ප්‍රමාද කළේය. මෙය, පසුව මාෂල් විසින් මැදිහත් වූ ජාතිකවාදීන් සමඟ තාවකාලික සටන් විරාමයත් සමඟ මාඕට අමතර කාලයක් මිල දී ගත්තේය. එබැවින් මාෂල් මෙහෙයුම කිසි විටෙකත් අවස්ථාවක් නොලැබුණි. කොමියුනිස්ට්වාදීන් සහ ජාතිකවාදීන් භේද කිරීමේ මූලික වෙනස්කම් විසඳීමට මාෂල්ම අසමත් විය (එසේම ඔහුට කෙසේ විය හැකිදැයි මට නොපෙනේ); අනෙක් අතට, දෙපාර්ශවය අතර &quot;පාහේ සම්පූර්ණ, අතිමහත් සැකය&quot; මැදිහත්වීම සඳහා කිසියම් අර්ථවත් අවස්ථාවක් සීමා කළ බව ඔහු පසුව වාර්තා කළ අතර, මාෂල් සීසීපීයේ &quot;සාධාරණ සම්මුතියක් ඇති කර ගැනීමට ඇති අකැමැත්ත&quot; ගැන ද පැමිණිලි කළේය. ඔබ මෙය &quot;අවසාන පිදුරු&quot; ලෙස සලකනු ඇත, නමුත් ට්‍රෲමන් 1947 ජනවාරි මාසයේදී ඔහුව සිහිපත් කළද ඔහුට රාජ්‍ය ලේකම් ලෙස සේවය කිරීමට හැකි විය (මාෂල්ගේ පූර්ව අනුදැනුමකින් තොරව). මිලිටරි මානය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, මම මාතෘකාව පිළිබඳ වඩා හොඳ දැනුමක් ඇති අයෙකුට කල් දමමි. කෙසේ වෙතත් ඔබට මෙය ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි! :D