Scientists have never observed black holes merging, but it is possible. Almost every galaxy contains a black hole at it's center, so scientists have said it is most likely to happen when two galaxies collide and their supermassive black holes at the center collide. 

A black hole forms when a large star, one much larger than our sun (20x the mass), dies. Throughout a star's life there is a constant battle between the force of gravity which is forcing the pressure inwards and nuclear fusion in the core which forces the pressure outwards. (Nuclear fusion is the process by which stars burn light elements into heavier elements to generate energy, e.g. hydrogen to helium). However, once a star's fuel supply runs out, usually at the iron stage, the core starts to collapse in on itself as nuclear fusion slows down and gravity takes over. The outer parts of the star are violently cast in a supernova, while the core collapses under its own weight. The core collapses at a point with virtually zero volume and it is said to have infinite density, a singularity. When this happens, it would require a velocity greater than the speed of light to escape the object's gravity. 

Basically, when two black holes collide...you get a larger black hole. Honestly, scientists do not know much about this because it has never been observed. If they come together relatively slowly, then they merge together and create a big black hole which has a mass equal to the sum of the two masses unless it releases energy. Sometimes black holes can be spinning so rapidly that what can happen is that they are both spinning and they can bang together and one can be bounced out into space, like spinning tops. It really depends on what is actually happening. Again, this has never been observed so we do not know for sure.
විද්‍යාඥයන් කිසිවිටකත් කළු කුහර ඒකාබද්ධ වීම නිරීක්ෂණය කර නැත, නමුත් එය කළ හැකි ය. සෑම මන්දාකිණියකම පාහේ එහි මධ්‍යයේ කළු කුහරයක් ඇත, එබැවින් විද්‍යාඥයන් පවසා ඇත්තේ මන්දාකිණි දෙකක් එකිනෙක ගැටීමෙන් හා මධ්‍යයේ ඇති ඒවායේ අති දැවැන්ත කළු කුහර ගැටීමෙන් එය බොහෝ දුරට සිදු විය හැකි බවයි. අපේ සූර්යයාට වඩා විශාල (ස්කන්ධය 20 ගුණයක්) විශාල තාරකාවක් මිය ගිය විට කළු කුහරයක් සෑදේ. තරුවක ජීවිත කාලය පුරාවට පීඩනය අභ්‍යන්තරයට බල කරන ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය සහ පීඩනය පිටතට බල කරන හරයේ න්‍යෂ්ටික විලයනය අතර නිරන්තර සටනක් පවතී. (න්‍යෂ්ටික විලයනය යනු ශක්තිය උත්පාදනය කිරීම සඳහා තාරකා ආලෝක මූලද්‍රව්‍ය බර මූලද්‍රව්‍ය බවට පත් කරන ක්‍රියාවලියයි, උදා: හයිඩ්‍රජන් සිට හීලියම් දක්වා). කෙසේ වෙතත්, තාරකාවක ඉන්ධන සැපයුම අවසන් වූ පසු, සාමාන්‍යයෙන් යකඩ අවධියේදී, න්‍යෂ්ටික විලයනය මන්දගාමී වන අතර ගුරුත්වාකර්ෂණය භාර ගන්නා විට හරය තමාටම කඩා වැටීමට පටන් ගනී. තාරකාවේ පිටත කොටස් ප්‍රචණ්ඩ ලෙස සුපර්නෝවාවක වාත්තු කරන අතර හරය එහිම බරින් කඩා වැටේ. හරය ප්‍රායෝගිකව ශුන්‍ය පරිමාවක් සහිත ලක්ෂ්‍යයක කඩා වැටෙන අතර එයට අනන්ත ඝනත්වයක්, ඒකීයත්වයක් ඇති බව කියනු ලැබේ. මෙය සිදු වූ විට, වස්තුවේ ගුරුත්වාකර්ෂණයෙන් ගැලවීමට ආලෝකයේ වේගයට වඩා වැඩි ප්‍රවේගයක් අවශ්‍ය වේ. මූලික වශයෙන්, කළු කුහර දෙකක් ගැටෙන විට ... ඔබට විශාල කළු කුහරයක් ලැබේ. අවංකවම, විද්යාඥයින් මේ ගැන වැඩි යමක් දන්නේ නැත, මන්ද එය කිසිදා නිරීක්ෂණය කර නැත. ඒවා සාපේක්ෂ වශයෙන් සෙමින් එකට එකතු වන්නේ නම්, ඔවුන් එකට එකතු වී ශක්තිය මුදා හරින්නේ නම් මිස ස්කන්ධ දෙකේ එකතුවට සමාන ස්කන්ධයක් ඇති විශාල කළු කුහරයක් නිර්මාණය කරයි. සමහර විට කළු කුහර කෙතරම් වේගයෙන් භ්‍රමණය විය හැකි ද යත්, සිදුවිය හැක්කේ ඒවා දෙකම කැරකෙමින් තිබීම සහ ඒවා එකට පිපිරීමට හැකි වන අතර එකක් කැරකෙන මුදුන් මෙන් අභ්‍යවකාශයට පැන යා හැකිය. එය ඇත්ත වශයෙන්ම සිදුවන්නේ කුමක්ද යන්න මත රඳා පවතී. නැවතත්, මෙය කිසි විටෙකත් නිරීක්ෂණය වී නැති නිසා අපි නිශ්චිතවම නොදනිමු.