It really depends on what you mean by national identity. National identity definitely did exist to a degree but was not expressed in exactly the same ways as we do in the modern era. Pre modern national identity is not the same as modern nationalism and the reason why this is the case but I recommend the 'Invention of Tradition' edited by Hobsbawm and Ranger for a good series of discussions on this (especially the final chapter by Hobsbawm). Anyway I can give you an overview of some pre modern examples of what might be described as national identity. 

Firstly the term nation comes from the Latin 'natio' which, unsurprisingly, is not a modern invention but goes back to ancient Rome - so the term is pre-modern. From the Roman period and through the Middle Ages nation was only one word used to describe a group of people along with others such as gens (people although translated as race in a lot of earlier published texts) or lingua (tongue, language or people) and all of these mean more or less specific things depending on context. Nevertheless the idea that you can identify and demarcate discrete groups, including your own,  goes back a long way. Herodotus in his histories gives an account of different cultural groups who are defined by their customs, political organisation and language and he even provides many of them, like the Scythians, with a mythical ancestral origin - so shared customs and origin of peoples this is very much like a picture of a nation. Various Greek thinkers also offered theories as to why different cultures existed including the idea that climate or location affected the temperament of peoples (which was advanced by Hippocrates but significantly developed by Galen) or notoriously Aristotle's assertion that some people are natural slaves. As might be expected this differentiation of other cultures or peoples solidified Greek self identification - they were in the temperate zone, they were not natural slaves. Likewise in Rome you can see a form of national mythmaking in the Aeneid and Tacitus' Germania is a very developed ethnography of different German tribes. Moreover Romans stressed a form of cultural self identity of 'Romanitas' (Romanness) which differentiated Romans from barbarians. This belief in Roman cultural superiority persisted even as the barbarians were at the gates - one letter writer Sidonius Apollinaris writes mockingly in private about how slurred and bad a Germanic king's Latin is all while writing Roman panegyrics for him (in an irony of history the Loeb edition of Sidonius' writing has an introduction from the translator moaning about how bad *Sidonius* is at Latin).

Anyway so now Rome has fallen but in the middle ages we have a lot of evidence for national identities of one sort or another. Early Anglo-Saxon lawcodes have differences in wergild based on rank which seems to include a reduced amount for a free non Saxon. The  Exeter Book riddles includes disparaging comments on the Welsh including differentiating them as physically distinct ("dark Welshmen"). Bede in his Ecclesiastical History of the English people makes sure to show the differences between nations and makes sure to stress the unity of the English in spite of political division. Nationality was, therefore, noted in the early middle ages even if there was not really a notion that the nation had to have a political entity to represent it - in fact for a king to have the allegiance of many peoples is prestigious (Asser proudly talks about how Alfred the Great had the allegiance of the different peoples of Britain). During the Viking age there are also explicit references to Englishmen and Danes in decrees - even when they are under the same ruler. The English and Danes also had recognised differences in grooming habits - as can be seen when an Anglo-Saxon monk (Alcuin) writes a letter saying that the English were basically asking to be invaded by Vikings as they had started trimming their beards like them! All throughout this period different peoples associate themselves genealogically as a group and trace descent - the Trojans are especially popular for this.  

Later on we see even more evidence of nations being identified with. After the Norman conquest Englishmen sometimes kept their beards as a sign of defiance. Histories of nations appear in which nations have a set character and sins (such as Geoffrey of Monmouth's History of the Kings of Britain). Ethnographies start to be written again by writers such as Gerald of Wales (who argues that different nations inherited traits from the climates of their ancestral lands). The importance of nation can also be inferred from the fact that having no nation is not viewed positively - one particularly furious pilgrim to Spain says that the Navarese were no true people (ne veres) and could not trace their ancestry back to a single nation and that this explained their nefarious behaviour (such as poisoning his horse). All of this, however, occurs in a context where a single all encompassing nation (to the exclusion of all others) is hard to find - Lowlanders and Highlanders in Scotland, for example, are sometimes presented as different peoples (gens) but other times as members of the Scottish people - by the same author! The easiest place to find strict national character defined, moreover, is where it is falling apart such as in the Statutes of Kilkenny in the 14^th century. These identify Irish characteristics and forbids English colonists to engage in Irish practises for fear of being tainted by Irishness - this was evidently not working. Nevertheless notions of national identity do exist in Pre-Modern Europe and they could include many ideas we see today - shared genealogy, language, culture, dress, methods of fighting etc. - and existed alongside other forms of identity such as religious.

If you want to read more I recommend you read the article by Robert Bartlett 'Medieval and Modern Concepts of Race and Ethnicity' as it especially gets into the problems of language when addressing nation/ethnicity/race in the pre modern period.  
එය සැබැවින්ම ජාතික අනන්‍යතාවය යන්නෙන් ඔබ අදහස් කරන දෙය මත රඳා පවතී. ජාතික අනන්‍යතාවය නිශ්චිතවම යම් ප්‍රමාණයකට පවතින නමුත් නූතන යුගයේ අප කරන ආකාරයටම එය ප්‍රකාශ නොවීය. පූර්ව නූතන ජාතික අනන්‍යතාවය නූතන ජාතිකවාදයට සමාන නොවන අතර මෙය එසේ වීමට හේතුව නමුත් මේ පිළිබඳ හොඳ සාකච්ඡා මාලාවක් සඳහා (විශේෂයෙන් Hobsbawm ගේ අවසාන පරිච්ඡේදය) Hobsbawm සහ Ranger විසින් සංස්කරණය කරන ලද &#39;Invention of Tradition&#39; නිර්දේශ කරමි. කෙසේ වෙතත් මට ජාතික අනන්‍යතාවය ලෙස විස්තර කළ හැකි පූර්ව නූතන උදාහරණ කිහිපයක් පිළිබඳ දළ විශ්ලේෂණයක් ඔබට ලබා දිය හැකිය. පළමුව ජාතිය යන පදය පැමිණෙන්නේ ලතින් &#39;නැටියෝ&#39; යන්නෙන් වන අතර එය පුදුමයට කරුණක් නොවේ, එය නවීන නව නිපැයුමක් නොව පුරාණ රෝමය දක්වා දිව යයි - එබැවින් මෙම යෙදුම පූර්ව-නූතන වේ. රෝම යුගයේ සිට සහ මධ්‍යතන යුගය දක්වා ජාතිය යනු ජෙන්ස් (පෙර ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද බොහෝ ග්‍රන්ථවල ජාතිය ලෙස පරිවර්තනය කර ඇතත්) හෝ භාෂාව (දිව, භාෂාව හෝ මිනිසුන්) වැනි පුද්ගලයින් සමූහයක් විස්තර කිරීමට භාවිතා කළේ එක් වචනයක් පමණි. සහ මේ සියල්ල සන්දර්භය මත පදනම්ව අඩු හෝ වැඩි නිශ්චිත දේවල් අදහස් කරයි. කෙසේ වෙතත්, ඔබට ඔබේම අයත් ඇතුළුව විවික්ත කණ්ඩායම් හඳුනාගෙන මායිම් කළ හැකිය යන අදහස බොහෝ ඈතට දිව යයි. හෙරොඩෝටස් ඔහුගේ ඉතිහාසය තුළ ඔවුන්ගේ සිරිත් විරිත්, දේශපාලන සංවිධානය සහ භාෂාව අනුව නිර්වචනය කරන ලද විවිධ සංස්කෘතික කණ්ඩායම් පිළිබඳ වාර්තාවක් ලබා දෙන අතර ඔහු සිතියන්වරුන් වැනි බොහෝ දෙනෙකුට මිථ්‍යා මුතුන් මිත්තන්ගේ සම්භවයක් ලබා දෙයි - එබැවින් බෙදාගත් සිරිත් විරිත් සහ මිනිසුන්ගේ සම්භවය මෙය ඉතා ය. ජාතියක පින්තූරයක් වගේ. විවිධ ග්‍රීක චින්තකයින් ද දේශගුණය හෝ පිහිටීම මිනිසුන්ගේ ස්වභාවයට බලපෑවේය යන අදහස (හිපොක්‍රටීස් විසින් දියුණු කරන ලද නමුත් ගැලෙන් විසින් සැලකිය යුතු ලෙස වර්ධනය කරන ලද) හෝ සමහර මිනිසුන් ස්වභාවික වහලුන් බවට කුප්‍රකට ඇරිස්ටෝටල්ගේ ප්‍රකාශය ඇතුළු විවිධ සංස්කෘතීන් පැවතුණේ ඇයිද යන්න පිළිබඳව න්‍යායන් ඉදිරිපත් කළේය. අපේක්ෂා කළ හැකි පරිදි, වෙනත් සංස්කෘතීන්ගේ හෝ ජනයාගේ මෙම වෙනස ග්‍රීක ස්වයං හඳුනා ගැනීම ශක්තිමත් කළේය - ඔවුන් සිටියේ සෞම්‍ය කලාපයේ, ඔවුන් ස්වාභාවික වහලුන් නොවේ. ඒ හා සමානව රෝමයේදී ඔබට Aeneid හි ජාතික මිථ්‍යාවේ ආකාරයක් දැකිය හැකි අතර Tacitus&#39; Germania යනු විවිධ ජර්මානු ගෝත්‍රවල ඉතා දියුණු ජනවාර්ගික විද්‍යාවකි. එපමණක් නොව, රෝමවරුන් ම්ලේච්ඡයන්ගෙන් රෝමවරුන් වෙනස් කළ &#39;රොමනිටාස්&#39; (රෝමානුභාවය) හි සංස්කෘතික ස්වයං අනන්‍යතාවයක් අවධාරණය කළහ. ම්ලේච්ඡයන් දොරටු අසල සිටියදී පවා රෝමානු සංස්කෘතික උත්තරීතරභාවය පිළිබඳ මෙම විශ්වාසය දිගටම පැවතුනි - එක් ලිපියක ලේඛකයෙකු වන සිඩෝනියස් ඇපලිනාරිස්, ජර්මානු රජෙකුගේ ලතින් භාෂාව කෙතරම් අපැහැදිලි සහ නරකද යන්න ගැන පුද්ගලිකව උපහාසාත්මක ලෙස ලියයි (ඉතිහාසයේ උත්ප්‍රාසයක් ලෙස ලෝබ් සිඩෝනියස්ගේ ලේඛනයේ සංස්කරණයේ පරිවර්තකයා ලතින් භාෂාවෙන් *සිඩෝනියස්* කෙතරම් නරකද යන්න ගැන කෙඳිරිගාමින් හැඳින්වීමක් ඇත. කොහොම හරි ඉතින් දැන් රෝමය වැටිලා නමුත් මැදි යුගයේ අපිට එක එක ජාතියේ අනන්‍යතාවයන් ගැන සාක්ෂි ගොඩක් තියෙනවා. මුල් ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් නීති සංග්‍රහවල තරාතිරම මත පදනම්ව වර්ජිල්ඩ් හි වෙනස්කම් ඇති අතර නොමිලේ සැක්සන් නොවන අයෙකු සඳහා අඩු මුදලක් ඇතුළත් වේ. එක්සෙටර් බුක් ප්‍රහේලිකාවලට වේල්ස් භාෂාව පිළිබඳ අපකීර්තිමත් අදහස් ඇතුළත් වන අතර ඒවා භෞතිකව වෙනස් (&quot;අඳුරු වේල්ස්මන්&quot;) ලෙස වෙනස් කිරීම ද ඇතුළත් ය. බෙඩ් සිය ඉංග්‍රීසි ජනතාවගේ පල්ලියේ ඉතිහාසය තුළ ජාතීන් අතර වෙනස්කම් පෙන්වීමට වග බලා ගන්නා අතර දේශපාලන බෙදීම් නොතකා ඉංග්‍රීසින්ගේ එකමුතුකම අවධාරණය කිරීමට වග බලා ගනී. එබැවින්, ජාතිකත්වය මුල් මධ්‍යතන යුගයේදී සටහන් විය, එය නියෝජනය කිරීම සඳහා ජාතියට දේශපාලන ආයතනයක් තිබිය යුතුය යන මතයක් ඇත්ත වශයෙන්ම නොතිබුණද - ඇත්ත වශයෙන්ම රජෙකුට බොහෝ ජාතීන්ට පක්ෂපාතී වීම කීර්තිමත් ය (අසර් ආඩම්බරයෙන් කතා කරයි. මහා ඇල්ෆ්‍රඩ් බ්‍රිතාන්‍යයේ විවිධ ජනයාගේ පක්ෂපාතීත්වය දැක්වූ ආකාරය ගැන). වයිකිං යුගයේ දී ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් සහ ඩේන්වරුන් ගැන ආඥාවල පැහැදිලි සඳහනක් ද ඇත - ඔවුන් එකම පාලකයෙකු යටතේ සිටියදී පවා. ඉංග්‍රීසි සහ ඩේන් ජාතිකයන් ද මනමාල පුරුදුවල වෙනස්කම් හඳුනාගෙන ඇත - ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් ඔවුන්ගේ රැවුල කැපීමට පටන් ගෙන ඇති බැවින් මූලික වශයෙන් වයිකින්වරුන් විසින් ආක්‍රමණය කරන ලෙස ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් ඉල්ලා සිටි බව ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් භික්ෂුවක් (ඇල්කුයින්) ලිපියක් ලියන විට දැකිය හැකිය! මෙම කාල පරිච්ෙඡ්දය පුරාවටම, විවිධ ජනයා පෙළපත් වශයෙන් කණ්ඩායමක් ලෙස ඇසුරු කරන අතර සම්භවයක් සොයා ගනී - ට්‍රෝජන් මේ සඳහා විශේෂයෙන් ජනප්‍රිය වේ. පසුකාලීනව ජාතීන් හඳුනාගෙන ඇති බවට ඊටත් වඩා සාක්ෂි දකිමු. නෝමන් ආක්‍රමණයෙන් පසු ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් ඇතැම්විට තම රැවුල් වවාගෙන සිටියේ විරෝධයේ සලකුණක් වශයෙනි. ජාතීන්ට නිශ්චිත චරිතයක් සහ පාපයක් ඇති ජාතීන්ගේ ඉතිහාසයන් දිස්වේ (මොන්මූත්ගේ ජෙෆ්රි බ්‍රිතාන්‍යයේ රජුන්ගේ ඉතිහාසය වැනි). වාර්ගික ග්‍රන්ථ නැවත ලිවීමට පටන් ගන්නේ ජෙරල්ඩ් ඔෆ් වේල්ස් වැනි ලේඛකයන් විසිනි (විවිධ ජාතීන්ට ඔවුන්ගේ පාරම්පරික දේශගුණික තත්ත්වයන්ගෙන් ගතිලක්ෂණ උරුම වූ බවට තර්ක කරන). ජාතියේ වැදගත්කම අනුමාන කළ හැක්කේ ජාතියක් නොමැති වීම ධනාත්මක ලෙස නොසැලකීමෙනි - විශේෂයෙන් ස්පාඤ්ඤයට ගිය කෝපාවිෂ්ඨ වන්දනාකරුවෙකු පවසන්නේ නවරේස් සැබෑ මිනිසුන් නොවන බවත් (ne veres) ඔවුන්ගේ පරම්පරාව තනි ජාතියකට සොයා ගැනීමට නොහැකි වූ බවත්ය. මෙය ඔවුන්ගේ නපුරු හැසිරීම (ඔහුගේ අශ්වයාට වස දීම වැනි) පැහැදිලි කළේය. කෙසේ වෙතත්, මේ සියල්ල සිදු වන්නේ, තනි තනි ජාතියක් (අනෙක් සියල්ලන් හැර) සොයා ගැනීම දුෂ්කර සන්දර්භයක ය - නිදසුනක් ලෙස, ස්කොට්ලන්තයේ පහත්බිම් සහ හයිලෑන්ඩර්ස්, සමහර විට විවිධ මිනිසුන් (ජාන) ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ, නමුත් වෙනත් අවස්ථාවල ස්කොට්ලන්ත ජනතාවගේ සාමාජිකයන් ලෙස - එම කතුවරයා විසිනි! නිර්වචනය කර ඇති දැඩි ජාතික ස්වභාවය සොයා ගැනීමට පහසුම ස්ථානය වන්නේ, 14^වන සියවසේ කිල්කනි ප්‍රඥප්තිවල මෙන් එය බිඳ වැටෙමින් පවතින ස්ථානයයි. මේවා අයර්ලන්ත ලක්ෂණ හඳුනාගෙන ඉංග්‍රීසි ජනපදිකයන්ට අයර්ලන්ත ක්‍රියාවන්හි යෙදීම තහනම් කරයි - මෙය පැහැදිලිවම ක්‍රියාත්මක නොවීය. එසේ වුවද, ජාතික අනන්‍යතාවය පිළිබඳ සංකල්ප පූර්ව-නූතන යුරෝපයේ පවතින අතර ඒවාට අද අප දකින බොහෝ අදහස් ඇතුළත් විය හැකිය - බෙදාහදාගත් පෙළපත්, භාෂාව, සංස්කෘතිය, ඇඳුම් පැළඳුම්, සටන් ක්‍රම ආදිය - සහ ආගමික වැනි වෙනත් අනන්‍යතා සමඟ පැවතුනි. ඔබට වැඩිදුර කියවීමට අවශ්‍ය නම් Robert Bartlett ගේ &#39;Medieval and Modern Concepts of Race and Ethnicity&#39; ලිපිය කියවීමට නිර්දේශ කරන්නේ එය පූර්ව නූතන යුගයේ ජාතිය/ජනවාර්ගිකත්වය/වර්ගය ආමන්ත්‍රණය කිරීමේදී විශේෂයෙන්ම භාෂාවේ ගැටලුවලට මුහුණ දෙන බැවිනි.  