It was, at least in part, because the Jordanians had cooperated greatly with the Israelis under Hussein around this time.

Jordan had always been hesitant to attack Israel. In fact, during the 1967 War, the Israelis believed that the fire coming from Jordan initially was just meant to show solidarity; not to inspire further conflict. It was only when it didn't stop that the Israelis realized the Jordanians were going to get involved, but even then it appeared to be more reluctant and forced than anything else; the defense pact signed with Egypt on May 30 and the fear of being ostracized likely contributed.

Even ignoring this, Jordan also suffered from struggles with the Palestinians to a large degree. One of the largest takers of Palestinian refugees, it was constantly plagued by fedayeen who operated within its borders and outside its control to attack Israel, and it feared retaliation throughout the leadup to the 1967 war as well. This conflict, as well as the conflict between the Palestinians and Hashemites (because the Jordanians wanted Palestine for themselves, not a separate state) only lent to the internal divisions that may have led Jordan to sit it out. There are even numerous instances of attacks by the Jordanians on the Palestinian refugee camps in retaliation for fedayeen operations, and many arrests as well.

Even so, much of the cause for Jordan's failure to join is attributed to the results of the 1967 War. Morris puts it this way:

 > Having been badly scorched (and deceived by Egypt) in 1967, Hussein was unwilling to plunge into a second adventure. Moreover, Jordan's relations with Egypt and Syria were badly strained: Cairo had severed diplomatic ties with Amman in March 1972; Damascus had done so in 1971. But the preparations for war required a smoothing of ruffled feathers, so in September 1973 Egypt and Syria initiated a last-minute restoration of relations with Amman.

The deception referred to is likely the deception by Egypt in saying that it was winning after Israel's first strike, which emboldened Hussein to act and attack.

Even so, the Jordanians didn't entirely "sit this one out". They may not have directly engaged in the fighting nearly as much, but they contributed to the cause. When Egypt sent out a request for weaponry, financial support, and staff, the Jordanians sent two armored brigades, with 170 tanks and 100 armored personnel carriers. Saudi Arabia sent a battalion of paratroops and a battalion of rumored personnel carriers and moved several brigades of infantry and a number of tanks to Jordan, though these did not participate in the fighting. Part of the problem was that a date for the war was not told to the contributors, so many of the resources didn't reach in time. The Jordanian forces did participate, but only in token amount, which I'll explain a little later.

Jordan, though, was playing a sort of double game. Because of Jordan's strained relations with the other Arab states, Hussein (who had met secretly with Golda Meir 8 times since she took office in 1969, 4 years prior or so) flew to Israel to meet with her again on September 25, 1973. He remarked that the Syrians had placed their troops in offensive formations, and also implied that Egypt would join, though it's not clear if Meir understood it because of how he phrased it. However, it's not apparent he knew about the date, merely that there would likely be war. He had arranged to have his son meet with the Agricultural Minister in Israel on October 7th (the day after the war began) to discuss exploiting Dead Sea minerals together: a sign of both cooperation and his ignorance of the date of impending attack.

Now, to explain the token contribution, some new facts have come to light. As one historian wrote in [this article](_URL_0_):

 > For example, on October 10, 1973, four days after the war started, Jordanian Crown Prince Hassan proposed to U.S. Secretary of State Kissinger that King Hussein would update the Israelis on the deployment of his forces and their exact location - and guarantee that Jordan had no intention of having the Jordanian forces meet the Israeli forces. The king personally informed the U.S. ambassador in Amman that the participation of Jordanian soldiers in the war was just part of the facade presented to other Arab countries.

Another example is found in the article as well, according to the historian:

 > Kissinger asked the Israeli ambassador in Washington, Simcha Dinitz, to keep Israel from attacking the Jordanian unit, explaining the Jordanians would not participate in the fighting and would only be stationed on the battle front. Dinitz told Kissinger Israel official refuses but that unofficially, the unit will not be attacked.

Essentially the Jordanians had a tacit understanding, largely due to U.S pressure and mutual benefit after the thrashing the Jordanians received in 1967 (and their relatively cool relations with the other Arab states) that they would not participate and would stay as neutral as possible without losing face.

Hopefully that paints the picture for you well!

Sources:

Smith, Charles D. Palestine and the Arab-Israeli Conflict. New York: St. Martin's, 1988. Print.

Oren, Michael B. Six Days of War: June 1967 and the Making of the Modern Middle East. Oxford: Oxford UP, 2002. Print.

Morris, Benny. Righteous Victims: A History of the Zionist-Arab Conflict, 1881-2001. New York: Knopf, 2001. Print.
එය අඩුම තරමින් අර්ධ වශයෙන්, ජෝර්දානියානුවන් මේ කාලයේ දී හුසේන් යටතේ ඊශ්‍රායෙල්වරුන් සමඟ බෙහෙවින් සහයෝගයෙන් කටයුතු කර ඇති බැවිනි. ජෝර්දානය සැමවිටම ඊශ්‍රායලයට පහර දීමට පසුබට විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, 1967 යුද්ධය අතරතුර, ඊශ්‍රායෙල්වරු විශ්වාස කළේ ජෝර්දානයෙන් එන ගින්න මුලින් අදහස් කළේ සහයෝගීතාවය පෙන්වීමට පමණක් බවයි; තවදුරටත් ගැටුම් ඇති කිරීමට නොවේ. එය නතර නොවූ විට පමණක් ජෝර්දාන ජාතිකයන් සම්බන්ධ වීමට යන බව ඊශ්‍රායෙල්වරුන්ට වැටහුණි, නමුත් ඒ වන විටත් එය අන් සියල්ලටම වඩා අකමැත්තෙන් සහ බලහත්කාරයෙන් පෙනී සිටියේය. මැයි 30 දා ඊජිප්තුව සමඟ අත්සන් කරන ලද ආරක්ෂක ගිවිසුම සහ නෙරපා හරිනු ඇතැයි යන බිය ද දායක විය. මෙය නොසලකා හරිමින්, ජෝර්දානය ද පලස්තීනුවන් සමඟ විශාල වශයෙන් අරගල වලින් පීඩා වින්දා. පලස්තීන සරණාගතයින් විශාලතම ග්‍රාහකයන්ගෙන් එකක් වන එය ඊශ්‍රායලයට පහර දීම සඳහා එහි දේශසීමා තුළ සහ එහි පාලනයෙන් පිටත ක්‍රියාත්මක වූ ෆෙඩේයින් විසින් නිරන්තරයෙන් පීඩාවට පත් වූ අතර 1967 යුද්ධයට පෙර කාලය පුරාවටම එය ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කරනු ඇතැයි බිය විය. මෙම ගැටුම මෙන්ම පලස්තීනුවන් සහ හෂිමයිට්වරුන් අතර ගැටුම (ජෝර්දානියානුවන්ට අවශ්‍ය වූයේ පලස්තීනය තමන්ටම මිස වෙනම රාජ්‍යයක් නොවන නිසා) එය ජෝර්දානයට වාඩිවීමට තුඩු දුන් අභ්‍යන්තර බෙදීම්වලට පමණක් ණය විය. ෆෙඩේයින් මෙහෙයුම්වලට පළිගැනීමක් ලෙස ජෝර්දාන වැසියන් පලස්තීන සරණාගත කඳවුරුවලට ප්‍රහාර එල්ල කළ අවස්ථා බොහෝමයක් මෙන්ම අත්අඩංගුවට ගැනීම් ද බොහෝය. එසේ වුවද, ජෝර්දානය සම්බන්ධ වීමට අපොහොසත් වීමට බොහෝ දුරට හේතු වී ඇත්තේ 1967 යුද්ධයේ ප්‍රතිඵලය. මොරිස් එය මෙසේ පවසයි: &gt; 1967 දී දරුණු ලෙස පිළිස්සීමට ලක් වූ (සහ ඊජිප්තුව විසින් රැවටීමට ලක් වූ) හුසේන් දෙවන වික්‍රමයකට ඇද වැටීමට අකමැති විය. එපමනක් නොව, ඊජිප්තුව සහ සිරියාව සමඟ ජෝර්දානයේ සබඳතා දරුණු ලෙස පළුදු විය: කයිරෝව 1972 මාර්තු මාසයේදී අම්මාන් සමඟ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා අත්හැරියේය. දමස්කස් 1971 දී එසේ කර ඇත. නමුත් යුද්ධය සඳහා සූදානම් වීම සඳහා රැලි සහිත පිහාටු සුමට කිරීම අවශ්ය විය, එබැවින් 1973 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ඊජිප්තුව සහ සිරියාව අම්මාන් සමඟ අවසන් මොහොතේ සබඳතා යළි පිහිටුවීම ආරම්භ කළහ. හුසේන්ව ක්‍රියා කිරීමට සහ පහර දීමට ධෛර්‍යමත් කළ ඊශ්‍රායලයේ පළමු ප්‍රහාරයෙන් පසුව ඊජිප්තුව ජයග්‍රහණය කරන බව පැවසීමෙන් ඊජිප්තුව විසින් කරන ලද රැවටීම ලෙස සඳහන් කරන ලද රැවටීම විය හැකිය. එසේ වුවද, ජෝර්දානියානුවන් සම්පූර්ණයෙන්ම &quot;මෙයා පිට වාඩි වී සිටියේ නැත&quot;. ඔවුන් ඒ තරම්ම සෘජුව සටන්වල නිරත නොවන්නට ඇත, නමුත් ඔවුන් ඒ සඳහා දායක විය. ඊජිප්තුව ආයුධ, මූල්‍ය ආධාර සහ කාර්ය මණ්ඩලය සඳහා ඉල්ලීමක් යවන විට, ජෝර්දානියානුවන් යුධ ටැංකි 170 ක් සහ සන්නද්ධ පිරිස් වාහකයින් 100 ක් සමඟ සන්නද්ධ සේනාංක දෙකක් යැවීය. සෞදි අරාබිය පැරෂුට් බළඇණියක් සහ කටකතා පැතිර ගිය පිරිස් වාහක බළඇණියක් යවා පාබල සේනාංක කිහිපයක් සහ යුද ටැංකි ගණනාවක් ජෝර්දානයට ගෙන ගිය නමුත්, ඔවුන් සටනට සහභාගී නොවූ නමුත්. ගැටලුවේ කොටසක් වූයේ යුද්ධය සඳහා දිනයක් දායකයින්ට නොකී නිසා බොහෝ සම්පත් නියමිත වේලාවට ළඟා නොවීමයි. ජෝර්දාන හමුදා සහභාගී වූ නමුත් සංකේත ප්‍රමාණයෙන් පමණි, එය මම ටිකක් පසුව පැහැදිලි කරන්නම්. කෙසේ වෙතත්, ජෝර්දානය යම් ආකාරයක ඩබල් ගේම් ක්‍රීඩා කරමින් සිටියේය. ජෝර්දානයේ අනෙකුත් අරාබි රාජ්‍යයන් සමඟ ඇති වූ පළුදු සබඳතා නිසා, හුසේන් (ගෝල්ඩා මේර් 1969 දී බලයට පත් වූ දා සිට, වසර 4 කට පෙර හෝ ඊට පෙර 8 වතාවක් ඇයව රහසිගතව මුණගැසී ඇත) 1973 සැප්තැම්බර් 25 වන දින නැවත ඇය හමුවීමට ඊශ්‍රායලයට පියාසර කළේය. සිරියානුවන් තම හමුදා ප්‍රහාරාත්මක ආකෘතීන් තුළ තබා ඇති බව සඳහන් කළ අතර, ඊජිප්තුව ඊට එක්වන බව ද ඇඟවුම් කළේය, නමුත් ඔහු එය වාක්‍ය ඛණ්ඩය කළ ආකාරය නිසා මීර් එය තේරුම් ගත්තේ දැයි පැහැදිලි නැත. කෙසේ වෙතත්, යුද්ධයක් ඇති විය හැකි බව පමණක් ඔහු දිනය ගැන දැන සිටි බවක් පෙනෙන්නට නැත. ඔහු තම පුත්‍රයා ඊශ්‍රායලයේ කෘෂිකර්ම අමාත්‍යවරයා හමුවී ඔක්තෝම්බර් 7 වැනිදා (යුද්ධය ආරම්භ වූ දිනට පසු දින) මළ මුහුදේ ඛනිජ සූරාකෑම ගැන සාකච්ඡා කිරීමට සැලසුම් කර තිබුණි: එය සහයෝගීතාවයේ ලකුණක් සහ ප්‍රහාරය එල්ල වන දිනය පිළිබඳ ඔහුගේ නොදැනුවත්කමයි. දැන්, සංකේතාත්මක දායකත්වය පැහැදිලි කිරීම සඳහා, නව කරුණු කිහිපයක් අනාවරණය වී තිබේ. එක් ඉතිහාසඥයෙක් [මෙම ලිපියේ](_URL_0_) ලියා ඇති පරිදි: &gt; නිදසුනක් වශයෙන්, යුද්ධය ආරම්භ වී දින හතරකට පසු, 1973 ඔක්තෝබර් 10 වන දින, ජෝර්දානයේ ඔටුන්න හිමි කුමරු හසන් එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය ලේකම් කිසිංගර්ට යෝජනා කළේ හුසේන් රජු ඊශ්‍රායල ජාතිකයන් යාවත්කාලීන කරන බවයි. ඔහුගේ හමුදා යෙදවීම සහ ඔවුන්ගේ නිශ්චිත ස්ථානය - සහ ජෝර්දාන හමුදා ඊශ්‍රායල හමුදා හමුවීමට ජෝර්දානයට කිසිදු අදහසක් නොතිබූ බවට සහතික වන්න. ජෝර්දාන සොල්දාදුවන් යුද්ධයට සහභාගී වීම අනෙකුත් අරාබි රටවලට ඉදිරිපත් කරන ලද මුහුණතෙහි කොටසක් පමණක් බව රජු විසින් අම්මාන්හි එක්සත් ජනපද තානාපතිවරයාට පෞද්ගලිකව දන්වා සිටියේය. ඉතිහාසඥයාට අනුව තවත් උදාහරණයක් ලිපියේ ද දක්නට ලැබේ: &gt; කිසිංගර් වොෂින්ටනයේ ඊශ්‍රායල තානාපති සිම්ච ඩිනිට්ස්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේ ඊශ්‍රායලය ජෝර්දාන ඒකකයට පහර දීමෙන් වළක්වන ලෙසයි, ජෝර්දාන වැසියන් සටනට සහභාගී නොවන බවත් ස්ථානගත වනු ඇති බවත් පැහැදිලි කළේය. සටන් පෙරමුණේ. Dinitz Kissinger ඊශ්‍රායල නිලධාරියා ප්‍රතික්ෂේප කරන නමුත් නිල නොවන ලෙස ඒකකයට පහර නොදෙන බව පැවසීය. 1967 දී ජෝර්දාන වැසියන්ට පහර දීමෙන් පසු (සහ අනෙකුත් අරාබි රාජ්‍යයන් සමඟ ඔවුන්ගේ සාපේක්ෂ සිසිල් සබඳතා) එක්සත් ජනපදයේ පීඩනය සහ අන්‍යෝන්‍ය ප්‍රතිලාභ හේතුවෙන්, ඔවුන් සහභාගී නොවන බවත්, පරාජයෙන් තොරව හැකිතාක් මධ්‍යස්ථව සිටින බවත්, මූලික වශයෙන් ජෝර්දාන වැසියන්ට නිහඬ අවබෝධයක් තිබුණි. මුහුණ. එය ඔබට පින්තූරය හොඳින් පින්තාරු කරයි යැයි බලාපොරොත්තු වෙමු! මූලාශ්‍ර: ස්මිත්, චාල්ස් ඩී. පලස්තීනය සහ අරාබි-ඊශ්‍රායල් ගැටුම. නිව් යෝර්ක්: ශාන්ත මාර්ටින්, 1988. මුද්‍රණය කරන්න. Oren, Michael B. සික්ස් ඩේස් ඔෆ් වෝ: ජූනි 1967 සහ ද මැකින් ඔෆ් ද මොඩර්න් මිඩ්ල් ඊස්ට්. ඔක්ස්ෆර්ඩ්: ඔක්ස්ෆර්ඩ් යූපී, 2002. මුද්‍රණය කරන්න. මොරිස්, බෙනී. ධර්මිෂ්ඨ වින්දිතයන්: සියොන්වාදී-අරාබි ගැටුමේ ඉතිහාසය, 1881-2001. නිව් යෝර්ක්: Knopf, 2001. මුද්‍රණය කරන්න.