Most interesting traits are polygenic - they are controlled by many different genes, not just one or two. 

When we’re taught introductory genetics, we’re taught inheritance with Mendelian diagrams showing how one dominant/recessive gene set is inherited. Later maybe we’re taught how two or three genes get inherited, and maybe given a few words on co-dominant and more complicated combinations. 

This is all true, and it does apply to a handful of traits - eye color is one of the few (though even there, real life is more complicated than the simplistic versions we’re taught). But more interesting inherited traits, like height and  skin color and propensity to heart disease and so on, are influenced by dozens, hundreds, or thousands of genes, all interacting together. 

If you think about the apparently complex inheritance patterns you get with, say, three genes, imagine what happens with a thousand different genes. Everything ends up blending together, and instead of a tidy on/off appearance, you get what looks like a normal distribution of possible outcomes.  

Historically, this polygenic inheritance led to lots of confusion. Darwin never figured out inheritance properly, while Mendel did. Is that because Mendel did the experiments and Darwin didn’t? In fact, Darwin did exactly the right experiments, almost identical to Mendel’s. The difference is that Mendel was lucky, and looked at plants (peas) and traits (wrinkled/smooth, etc) that have simple one-gene two-allele inheritance — the unusual, exceptional situation that allows you to figure out what’s going on. Darwin looked at primroses, where such simple traits are not as obvious. ([Darwin, C. R., 1877 The Different Forms of Flowers on Plants of the Same Species. John Murray, London.](_URL_1_)), and didn’t figure out that he was not seeing blending inheritance. 

(I’ve read that there are simple inheritance models in primroses and that Darwin could have spotted them if he’d been primed for it, so Mendel still gets credit for understanding what he was seeing in his model.)

Polygenic inheritance looks like [blending inheritance ](_URL_0_), which was the main explanation for inheritance in Darwin’s time and until Mendel was rediscovered. The difference is that (as Darwin understood) evolution by natural selection can not work with blending inheritance - it needs Mendelian (particulate) inheritance for his theories to work.
වඩාත්ම සිත්ගන්නාසුලු ගති ලක්ෂණ බහුජනක වේ - ඒවා පාලනය කරනු ලබන්නේ එකක් හෝ දෙකක් පමණක් නොව විවිධ ජාන මගිනි. අපට හඳුන්වාදීමේ ප්‍රවේණි විද්‍යාව උගන්වන විට, එක් ප්‍රමුඛ/අවපාත ජාන කට්ටලයක් උරුම වන ආකාරය පෙන්වන මෙන්ඩේලියන් රූප සටහන් සමඟින් අපට උරුමය උගන්වනු ලැබේ. පසුව සමහර විට අපට ජාන දෙකක් හෝ තුනක් උරුම වන්නේ කෙසේදැයි උගන්වා ඇත, සමහර විට සම-ආධිපත්‍යය සහ වඩාත් සංකීර්ණ සංයෝජන පිළිබඳ වචන කිහිපයක් ලබා දී ඇත. මේ සියල්ල සත්‍ය වන අතර, එය ලක්‍ෂණ අතළොස්සක් සඳහා අදාළ වේ - අක්ෂි වර්ණය අතලොස්සෙන් එකකි (එහි වුවද, සැබෑ ජීවිතය අපට උගන්වා ඇති සරල අනුවාදවලට වඩා සංකීර්ණ වේ). නමුත් උස සහ සමේ වර්ණය සහ හෘද රෝග සඳහා ඇති ප්‍රවණතාවය සහ යනාදිය වැනි වඩාත් සිත්ගන්නාසුලු ප්‍රවේණිගත ලක්ෂණ, දුසිම් ගනනක්, සිය ගණනක් හෝ දහස් ගණනක් ජාන මගින් බලපෑම් ඇති කරයි, සියල්ල එකට අන්තර් ක්‍රියා කරයි. ඔබ ජාන තුනක් සමඟින් ඔබට ලැබෙන පෙනෙන පරිදි සංකීර්ණ උරුම රටා ගැන සිතන්නේ නම්, විවිධ ජාන දහසකින් කුමක් සිදුවේදැයි සිතා බලන්න. සෑම දෙයක්ම එකට සම්මිශ්‍රණය වීම අවසන් වන අතර, පිළිවෙළකට/අක්‍රිය පෙනුමක් වෙනුවට, හැකි ප්‍රතිඵලවල සාමාන්‍ය ව්‍යාප්තියක් වැනි දේ ඔබට ලැබේ. ඓතිහාසික වශයෙන්, මෙම බහුජනීය උරුමය බොහෝ ව්යාකූලත්වයට හේතු විය. මෙන්ඩල් කළ අතර ඩාවින් කිසි විටෙකත් උරුමය නිසි ලෙස හඳුනා ගත්තේ නැත. ඒ මෙන්ඩෙල් අත්හදා බැලීම් කළ නිසාත් ඩාවින් නොකළ නිසාත් ද? ඇත්ත වශයෙන්ම, ඩාවින් හරියටම නිවැරදි අත්හදා බැලීම් කළේය, මෙන්ඩල්ගේ අත්හදා බැලීම් වලට සමානයි. වෙනස නම් මෙන්ඩල් වාසනාවන්ත වූ අතර, සරල එක්-ජාන දෙකක ඇලිල උරුමයක් ඇති ශාක (ඇට) සහ ගති ලක්ෂණ (රැලි සහිත / සිනිඳු, ආදිය) දෙස බැලුවේය - සිදුවන්නේ කුමක්ද යන්න සොයා ගැනීමට ඔබට ඉඩ සලසන අසාමාන්‍ය, සුවිශේෂී තත්වයයි. ඩාවින් ප්‍රිම්රෝස් දෙස බැලුවේය, එහිදී එවැනි සරල ගතිලක්ෂණ එතරම් පැහැදිලි නැත. ([Darwin, CR, 1877 The Different forms of Flowers on the Plants of the same Species. John Murray, London.](_URL_1_)), ඔහු මිශ්‍ර කිරීමේ උරුමයක් නොපෙනෙන බව ඔහු දැන සිටියේ නැත. (ප්‍රිම්රෝස් වල සරල උරුම ආකෘති ඇති බව මම කියවා ඇති අතර ඩාවින් ඒ සඳහා ප්‍රමුඛ වූවා නම් ඒවා දැකගත හැකිව තිබුණි. එබැවින් මෙන්ඩෙල් තවමත් ඔහුගේ ආකෘතියේ දකින දේ තේරුම් ගැනීමේ ගෞරවය ලබා ගනී.) බහුජාතික උරුමය පෙනෙන්නේ [ මිශ්‍ර උරුමය ](_URL_0_), එය ඩාර්වින්ගේ කාලයේ සහ මෙන්ඩෙල් නැවත සොයා ගන්නා තෙක් උරුමය සඳහා වූ ප්‍රධාන පැහැදිලි කිරීම විය. වෙනස නම් (ඩාවින් තේරුම් ගත් පරිදි) ස්වභාවික වරණය මගින් පරිණාමය කිරීම සම්මිශ්‍රණ උරුමය සමඟ ක්‍රියා කළ නොහැකි වීමයි - ඔහුගේ න්‍යායන් ක්‍රියාත්මක වීමට මෙන්ඩලියන් (අංශු) උරුමය අවශ්‍ය වේ.