As required, I will provide a lengthy answer.

In the past assassinations were often an option, though like today most had some sort of security detail. An example of which (though perhaps an extreme one) can be found in the Mongol Empire, where Genghis Khan had a private defensive force called the Kheshig. The force was sizeable, being thought to be around 10,000 plus by the time Genghis died. This is perhaps why no Khan of Khans (leader of the mogul empire) was ever assassinated.

In less militaristic nations, or in nations with a smaller security detail, leaders often were assassinated. A prominent example being in Julius Caesar, though here it was his friend, Brutus who murdered him, and it was not for a war, but rather for political gain. The religious wars in the Middle Ages also claimed many monarch's lives.

The Order of Assassins or Hashshashin was an islamic group which terrorised the islamic world for the better part of two centuries until it was eradicated by the Mongols on their way through the Mohammedan Empire. Whilst they were still around, though, their ruling was generally accepted, and though many tried to defeat them, most feared that they would be assassinated should any move be taken against the great Hashshashin.

Thus in this respect, perhaps enemy leaders could be simply assassinated, and as history has shown, it can be an effective method if the leader can actually be reached.

However, in modern times it is much harder to assassinate any leader of a major nation such as America, due to not only the massive security details and defences, but also because of the intelligence agencies which play a huge role in the protection of leaders. Obviously there are exceptions, such as the Kennedy ordeal, but such exceptions are just that.

(Speculation) In terms of ending wars it is unlikely to do so in the modern age. This is mainly due to the fact that unless the enemy country in question is a dictatorship, monarchy or any kind of totalitarian state the influence of assassinations is probably minimal. This is because new leaders can be quickly appointed. Totalitarian leaders who feel under threat of assassination are probably less likely to continue fighting. In addition, in such totalitarian states the leader is often the one powering the war. Although, in many cases, even in such nations, a new leader with similar ideals and qualities (if not worse) is quickly appointed, as seen in General Gaddafi and Libya.
අවශ්‍ය පරිදි දීර්ඝ පිළිතුරක් දෙන්නම්. අතීතයේ ඝාතන බොහෝ විට විකල්පයක් විය, නමුත් අද මෙන් බොහෝ ආරක්ෂක විස්තර ඇත. එයට උදාහරණයක් (සමහර විට අන්ත එකක් වුවද) මොංගල් අධිරාජ්‍යයේ සොයාගත හැකිය, එහිදී ජෙන්ගිස් ඛාන්ට කේෂිග් නම් පුද්ගලික ආරක්ෂක බලකායක් තිබුණි. ජෙන්ගිස් මිය යන විට 10,000 කට වැඩි පිරිසක් සිටි බව සිතූ බලවේගය විශාල විය. ඛාන්ස් (මොගල් අධිරාජ්‍යයේ නායක) කිසිඳු ඛාන් කිසිදාක ඝාතනය නොකළේ මේ නිසා විය හැකිය. අඩු මිලිටරිවාදී රටවල හෝ කුඩා ආරක්ෂක විස්තර සහිත රටවල නායකයින් බොහෝ විට ඝාතනයට ලක් විය. ප්‍රමුඛ උදාහරණයක් වන්නේ ජූලියස් සීසර් හි සිටීම, මෙහි දී ඔහුව ඝාතනය කළේ ඔහුගේ මිතුරා වන බෲටස් වන අතර එය යුද්ධයක් සඳහා නොව දේශපාලන වාසි සඳහා විය. මධ්‍යතන යුගයේ ආගමික යුද්ධ ද බොහෝ රජවරුන්ගේ ජීවිත බිලිගත්තේය. මොහොමඩ් අධිරාජ්‍යය හරහා යද්දී මොංගෝලියානුවන් විසින් මුලිනුපුටා දමන තෙක් සියවස් දෙකක පමණ කාලයක සිට ඉස්ලාමීය ලෝකය භීතියට පත් කළ ඉස්ලාමීය කන්ඩායමකි. ඔවුන් අවට සිටියදී, ඔවුන්ගේ තීන්දුව සාමාන්‍යයෙන් පිළිගනු ලැබූ අතර, බොහෝ දෙනෙක් ඔවුන්ව පරාජය කිරීමට උත්සාහ කළද, ශ්‍රේෂ්ඨ හෂ්ෂාෂින්ට එරෙහිව කිසියම් පියවරක් ගතහොත් ඔවුන් ඝාතනය කරනු ඇතැයි බොහෝ දෙනා බිය වූහ. මේ අනුව, සමහර විට සතුරු නායකයින් සරලව ඝාතනය කළ හැකි අතර, ඉතිහාසය පෙන්වා දෙන පරිදි, නායකයා සැබවින්ම ළඟා විය හැකි නම් එය ඵලදායී ක්රමයක් විය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, නූතනයේ ඇමරිකාව වැනි ප්‍රධාන ජාතියක ඕනෑම නායකයෙකු ඝාතනය කිරීම වඩා දුෂ්කර වන්නේ දැවැන්ත ආරක්ෂක තොරතුරු සහ ආරක්ෂාව පමණක් නොව, නායකයින්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කරන බුද්ධි අංශ නිසා ය. පැහැදිලිවම කෙනඩි පීඩාව වැනි ව්‍යතිරේක ඇත, නමුත් එවැනි ව්‍යතිරේකයන් එය පමණි. (සමපේක්ෂනය) යුද්ධ අවසන් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, නූතන යුගයේ එය එසේ කිරීමට අපහසුය. මෙයට ප්‍රධාන වශයෙන් හේතු වී ඇත්තේ අදාළ සතුරු රට ඒකාධිපති පාලනයක්, රාජාණ්ඩුවක් හෝ ඕනෑම ආකාරයක ඒකාධිපති රාජ්‍යයක් නොවන්නේ නම්, ඝාතනවල බලපෑම බොහෝ විට අවම මට්ටමක පැවතීමයි. මන්ද නව නායකයින් ඉක්මනින් පත් කළ හැකි බැවිනි. ඝාතන තර්ජනයට ලක්ව සිටින ඒකාධිපති නායකයින් දිගටම සටන් කිරීමට ඇති ඉඩකඩ අඩුය. මීට අමතරව, එවැනි ඒකාධිපති රාජ්යයන් තුළ බොහෝ විට යුද්ධයට බලය සපයන නායකයා නායකයා වේ. බොහෝ අවස්ථාවලදී, එවැනි ජාතීන් තුළ පවා, ජෙනරාල් ගඩාෆි සහ ලිබියාවේ දක්නට ලැබෙන පරිදි, සමාන පරමාදර්ශ සහ ගුණාංග සහිත (වඩා නරක නම්) නව නායකයෙකු ඉක්මනින් පත් කරනු ලැබේ.