In terms of radical plans, the major apparent plan was the 'Morgenthau Plan' of September 1944. This was a memorandum drafted by Treasury Secretary Henry Morgenthau Jr, and advocated complete demilitarisation of Germany, the partitioning of Germany into two states with the Ruhr to be an internationalised zone, and what was essentially the 'de-industrialisation' of Germany.
[text of the Plan](_URL_0_)  

Morgenthau was able to get both Roosevelt and Churchill to agree to the memorandum at the Second Quebec Conference in September 1944, however it was quickly leaked to the press and both leaders distanced themselves from it once negative public reaction became clear. It was however a propaganda boon for the Germans, and utilised by Goebbels. There was also a concerted effort by more moderate officials within the US government (especially the War Department) against the idea.

Aspects of it still found their way into the official occupation directive JCS 1067 of April 1945 - the moderate officials were able to reject the more harsh aspects of the economic ideas, but largely accepted the more harsh political directives as something of an exchange, and it remained official policy until it was replaced by JCS 1779 in 1947.

Beyond this, 'plans' for Germany are unfortunately not so clearly outlined. There were an array of different proposals for how Germany should be treated after its surrender from a variety of sources - various US government departments, the military, German emigre social scientists, academics and so on.


රැඩිකල් සැලසුම් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ප්‍රධාන පැහැදිලි සැලැස්ම වූයේ 1944 සැප්තැම්බර් මාසයේ &#39;Morgentau Plan&#39; ය. මෙය භාණ්ඩාගාර ලේකම් Henry Morgentau Jr විසින් කෙටුම්පත් කරන ලද සංදේශයක් වන අතර, ජර්මනිය සම්පූර්ණයෙන් හමුදාකරණය කිරීම, ජර්මනිය Ruhr සමඟ ප්‍රාන්ත දෙකකට බෙදීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. ජාත්‍යන්තරකරණය වූ කලාපයක් විය යුතු අතර, ජර්මනියේ අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම &#39;නි-කාර්මිකකරණය&#39; විය. [සැලැස්මේ පාඨය](_URL_0_) 1944 සැප්තැම්බරයේ දෙවන ක්විබෙක් සම්මන්ත්‍රණයේ දී රූස්වෙල්ට් සහ චර්චිල් යන දෙදෙනාම සංදේශයට එකඟ කරවා ගැනීමට Morgentau ට හැකි විය, කෙසේ වෙතත් එය ඉක්මනින් පුවත්පත්වලට කාන්දු වූ අතර නායකයින් දෙදෙනාම ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ පසු එයින් ඈත් විය. ප්රතික්රියාව පැහැදිලි විය. කෙසේ වෙතත් එය ජර්මානුවන්ට ප්‍රචාරක ආශිර්වාදයක් වූ අතර ගොබෙල්ස් විසින් එය භාවිතා කරන ලදී. මෙම අදහසට එරෙහිව එක්සත් ජනපද රජය තුළ (විශේෂයෙන් යුද දෙපාර්තමේන්තුව) වඩා මධ්‍යස්ථ නිලධාරීන්ගේ ඒකාබද්ධ උත්සාහයක් ද විය. එහි පැති තවමත් 1945 අප්‍රේල් JCS 1067 හි නිල වාඩිලාගැනීමේ නියෝගයට ඇතුළු වී ඇත - මධ්‍යස්ථ නිලධාරීන්ට ආර්ථික අදහස්වල වඩාත් දරුණු පැති ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හැකි වූ නමුත්, වඩාත් දරුණු දේශපාලන නියෝග හුවමාරුවක් ලෙස බොහෝ දුරට පිළිගත්තේය. එය 1947 දී JCS 1779 මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන තෙක් නිල ප්‍රතිපත්තියක් විය. මෙයින් ඔබ්බට, ජර්මනිය සඳහා &#39;සැලසුම්&#39; අවාසනාවන්ත ලෙස එතරම් පැහැදිලිව දක්වා නොමැත. විවිධ මූලාශ්‍රවලින් ජර්මනියට යටත් වීමෙන් පසු සැලකිය යුතු ආකාරය පිළිබඳ විවිධ යෝජනා මාලාවක් තිබුණි - විවිධ එක්සත් ජනපද රජයේ දෙපාර්තමේන්තු, හමුදාව, ජර්මානු විගමන සමාජ විද්‍යාඥයින්, විද්වතුන් සහ යනාදිය.

