Are you referring to the letter Prince Edward sent to the City of London following his victory? Edward doesn't exactly say he was planning on retreating. Instead, he says he was withdrawing to link up with the Duke of Lancaster after abandoning an assault on Tours. After he rejected the French negotiators, Edward waited at Chatelleraute for four days in order to determine where exactly the French king and his army were. After that, it was in fact Edward who was pursuing the French, rather than the other way around. After that, the campaign was a messy series of maneuvers and skirmishes as both armies attempted to locate the other. Edward was clearly intending on having a battle, but it would be on his terms and on terrain carefully chosen to protect his men from the French attack. 

The Poitiers campaign is (in terms of strategy) not very different from the Crecy campaign, or the Black Prince's 1355 *chevauchée* (although in that case, the French refused to come out to fight in the field). It is a common misconception that the English engaged in *chevauchées* in order to avoid confrontations with larger French armies. Most sources point to the exact opposite scenario: the English actively desired open combat in the field, while the French only attacked marauding English armies when they felt they had no other choice. The English knew that their armies were highly effective in the field, and frequently won battles against numerically superior foes. The prospect of engaging larger forces was not a cause for much fear, provided that the English were able to maneuver so that they 1)fought the battle on favorable terrain and 2)prevented multiple French forces from enveloping them. What has often been interpreted in the past as English armies being chased by French armies is more often English armies attempting to maneuver in order to pick the best location for open combat. For more on English military strategy in the opening stages of the Hundred Years War, I highly recommend Clifford Rogers' *The Wars of Edward III: Sources and Interpretations*.
ඔබ සඳහන් කරන්නේ එඩ්වඩ් කුමරු ජයග්‍රහණයෙන් පසු ලන්ඩන් නගරයට යැවූ ලිපිය ගැනද? එඩ්වඩ් හරියටම කියන්නේ නැහැ ඔහු පසුබැසීමට සැලසුම් කළා කියලා. ඒ වෙනුවට, ඔහු පවසන්නේ ටුවර්ස් හි ප්‍රහාරයක් අත්හැරීමෙන් පසු ලැන්කැස්ටර් ආදිපාදවරයා සමඟ සම්බන්ධ වීමට ඔහු ඉවත් වූ බවයි. ඔහු ප්‍රංශ සාකච්ඡාකරුවන් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් පසුව, ප්‍රංශ රජු සහ ඔහුගේ හමුදාව හරියටම කොහිදැයි තීරණය කිරීම සඳහා එඩ්වඩ් දින හතරක් Chatelleraute හි රැඳී සිටියේය. ඊට පසු, ඇත්ත වශයෙන්ම එඩ්වඩ් අනෙක් පැත්තට වඩා ප්‍රංශ පසුපස හඹා යමින් සිටියේය. ඉන් පසුව, යුධ හමුදාවන් දෙකම අනෙකා සොයා ගැනීමට උත්සාහ කිරීමත් සමඟ මෙම මෙහෙයුම ව්‍යාකූල උපාමාරු සහ ගැටුම් මාලාවක් විය. එඩ්වඩ් පැහැදිලිවම සටනක් කිරීමට අදහස් කළ නමුත් එය ඔහුගේ නියමයන් සහ ප්‍රංශ ප්‍රහාරයෙන් තම මිනිසුන් ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ප්‍රවේශමෙන් තෝරාගත් භූමිය මත විය හැකිය. Poitiers ව්‍යාපාරය (උපාය අනුව) ක්‍රේසි ව්‍යාපාරයෙන් හෝ කළු කුමාරයාගේ 1355 *chevauchée* ට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් නොවේ (එසේ වුවද, ප්‍රංශ ජාතිකයින් පිටියේ සටන් කිරීමට ඉදිරිපත් වීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ). විශාල ප්‍රංශ හමුදාවන් සමඟ ඇති වන ගැටුම් වළක්වා ගැනීම සඳහා ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් *චෙවාචීස්* හි නිරත වූ බව පොදු වැරදි මතයකි. බොහෝ මූලාශ්‍ර පෙන්වා දෙන්නේ හරියටම ප්‍රතිවිරුද්ධ තත්වයට ය: ඉංග්‍රීසීන් ක්ෂේත්‍රයේ විවෘත සටනක් කිරීමට ක්‍රියාශීලීව කැමති වූ අතර ප්‍රංශ ජාතිකයන් පහර දුන්නේ ඔවුන්ට වෙනත් විකල්පයක් නොමැති බව හැඟෙන විට කොල්ලකන ඉංග්‍රීසි හමුදාවන්ට පමණි. ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් තම හමුදාවන් ක්ෂේත්‍රයේ ඉතා ඵලදායී බව දැන සිටි අතර සංඛ්‍යාත්මකව උසස් සතුරන්ට එරෙහිව නිතර සටන් ජය ගත්හ. ඉංග්‍රීසීන්ට උපාමාරු දැමීමට හැකි වූයේ 1) හිතකර භූමි ප්‍රදේශයක සටන් කළ අතර 2) ප්‍රංශ හමුදා බහුවිධ හමුදාවන් ඔවුන්ව වටකර ගැනීම වැළැක්වූයේ නම්, විශාල හමුදාවන් සම්බන්ධ කර ගැනීමේ අපේක්ෂාව බොහෝ බිය වීමට හේතුවක් නොවීය. ඉංග්‍රීසි හමුදාවන් ප්‍රංශ හමුදාවන් විසින් ලුහුබැඳීම ලෙස අතීතයේ බොහෝ විට අර්ථකථනය කර ඇත්තේ බොහෝ විට ඉංග්‍රීසි හමුදාවන් විවෘත සටන් සඳහා හොඳම ස්ථානය තෝරා ගැනීම සඳහා උපාමාරු දැමීමට උත්සාහ කිරීමයි. වසර සියයක යුද්ධයේ ආරම්භක අදියරේ ඉංග්‍රීසි හමුදා උපාය මාර්ග පිළිබඳ වැඩි විස්තර සඳහා, මම ක්ලිෆර්ඩ් රොජර්ස්ගේ *The Wars of Edward III: Sources and Interpretations* නිර්දේශ කරමි.