There were rumors of each of them being the sibling to have survived, actually - and bear in mind that the full story we know of the Romanovs being executed in the House of Special Purpose was not publicly known at the time. People weren't even really sure that Nikolai and Alexandra were dead, let alone that their children had also been put to death in a basement in Ekaterinburg. (Note [this excellent discussion about Larissa Tudor](_URL_0_), said to be Tatiana, by /u/mikedash.) There were actually quite a few men who claimed to be Alexei! It's hard to imagine this, as a Millennial or younger and having grown up with a) all of this in the past, since none of them would have lived beyond the 1980s given their birth dates, and b) a number of fictional representations of the matter, especially the Ahrens-Flaherty musical animated film and Broadway show, but for many years it seemed quite plausible that one of the group had managed to survive and was out there, able to be found and to give evidence of the tragedy.

The main reason Anastasia is thought of as "the one" is that a woman named Anna Anderson claimed to be her through much of the twentieth century (from 1921 to her death in 1984). She was found in a Berlin canal in 1920, having jumped in in a suicide attempt; she wouldn't identify herself, had a few scars as evidence of some past injury, and was obviously mentally disturbed. As "Fraulein Unbekannt", she remained in a mental hospital for more than a year, hardly speaking, but behaving in a "ladylike" way that made the nurses curious. She also requested and read books in French and English, and spoke Russian as well as German, according to one witness. The first Romanov connection came up a year later, when she was shown a copy of the magazine *Berliner Illustrirte Zeitung* with the grand duchesses on it and a headline about a potential survivor (inside, the speculation was about Anastasia) - her manner changed, and later one she drew a nurse's attention to the resemblance between her and Anastasia. The nurse was reluctant to do so, but when she finally asked her flat-out if she was the Tsar's daughter, the unnamed woman came out with a flood of details about her escape. Word filtered out through a fellow (but short-term) inmate who came to believe she was indeed Anastasia, and reached the Supreme Monarchist Council in Berlin, an antisemitic group that coordinated with aristocratic Russian emigrés. One of the latter briefly recognized her, and then the flood of visitors began. In 1922, she was released into the custody of a minorly aristocratic married couple who'd become very close to her, who kept her in comfort.

At this time, she really didn't work to take the place in society the actual Grand Duchess Anastasia would have been able to have - she just insisted that she was Anastasia when people were brought in to look at her, although she only asked to be called Annie. (I suspect that this is a huge part of the reason why her story was so compelling - a woman who stands up and says, "I'm Anastasia. Money please!" is automatically suspicious, while a woman whose case is only brought to people via supportive third parties and who never asks for anything but her name is seen as having more integrity.) She didn't always recognize the people she was supposed to recognize (and was in turn dismissed by many of the people who came to see if she was the girl they had known), she was very opposed to speaking in Russian, and her escape story was fragmented, contradictory, and uncorroborated by any real evidence; she was also emotionally volatile and, according to the couple's daughter, had no social skills or grasp of refined behavior. Being unable to support herself and a suicide risk, she was passed from supporter to supporter for years. Most importantly, despite her generally obscure situation and the fact that the living people who'd been closest to the royal family dismissed her claim, her story was blowing up across Germany and then the world: tiny scars on her body were represented as the evidence of her having been shot and stabbed, people who'd denied that she was a Romanov were said to have embraced her as a niece or cousin, and many other pieces of "evidence" suddenly appeared in the popular consciousness. Multiple adaptations were made, fictionalizing the already-fictional story she told: *Clothes Make the Woman* (1928), the classic *Anastasia* (1956) and a different German one in the same year, the Broadway show *Anya* (1965) ... Decades later, a thorough investigation was undertaken - as thorough as they could be without being able to test DNA - and the courts declared that she failed to meet the standard of proof for taking back Anastasia Romanov's identity, though the newspapers frequently leaned heavily on her side. And now, of course, we do have DNA evidence that shows that she was not Anastasia, and was most likely a Polish factory worker named Franziska Schanzkowska, as rumors had had it even during her lifetime.
ඔවුන් සෑම කෙනෙකුම දිවි ගලවා ගත් සහෝදර සහෝදරියන් බවට කටකතා පැවතුනි - තවද රොමානොව්වරුන් විශේෂ කාර්ය මණ්ඩලයේදී ඝාතනය කිරීම පිළිබඳ අප දන්නා සම්පූර්ණ කතාව එකල ප්‍රසිද්ධියේ දැන නොසිටි බව මතක තබා ගන්න. නිකොලායි සහ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රා මිය ගොස් ඇති බව මිනිසුන්ට විශ්වාස නොවීය, ඔවුන්ගේ දරුවන් ද ඊකටරින්බර්ග්හි බිම් මහලක මරා දමා ඇත. (ලරිසා ටියුඩර් පිළිබඳ මෙම විශිෂ්ට සාකච්ඡාව සැලකිල්ලට ගන්න](_URL_0_), ටැටියානා, /u/mikedash විසිනි.) ඇත්ත වශයෙන්ම ඇලෙක්සි යැයි කියාගත් මිනිසුන් කිහිප දෙනෙක් සිටියහ! මෙය මිලේනියල් හෝ බාල සහ හැදී වැඩුණු අ) මේ සියල්ල සමඟ හැදී වැඩුණු අය ලෙස සිතීම දුෂ්කර ය, මන්ද ඔවුන් කිසිවෙකු ඔවුන්ගේ උපන් දිනයන් අනුව 1980 ගණන්වලින් ඔබ්බට ජීවත් නොවූ නිසා සහ ආ) ප්‍රබන්ධ නිරූපණ ගණනාවක් කාරණය, විශේෂයෙන් Ahrens-Flaherty සංගීත සජීවිකරණ චිත්‍රපටය සහ Broadway ප්‍රදර්ශනය, නමුත් වසර ගණනාවක් තිස්සේ කණ්ඩායමේ එක් අයෙකු දිවි ගලවා ගැනීමට සමත් වූ අතර එහි පිටතට ගොස් ඇති අතර, සොයා ගැනීමට සහ ඛේදවාචකය පිළිබඳ සාක්ෂි දීමට හැකි විය. ඇනස්ටේෂියා &quot;එක&quot; ලෙස සැලකීමට ප්‍රධාන හේතුව වන්නේ ඇනා ඇන්ඩර්සන් නම් කාන්තාවක් විසිවන සියවසේ වැඩි කාලයක් (1921 සිට 1984 දී ඇයගේ මරණය දක්වා) ඇය යැයි කියා සිටීමයි. 1920 දී බර්ලින් ඇළක තිබී ඇය සියදිවි නසාගැනීමේ උත්සාහයක යෙදී සිටියදී සොයා ගන්නා ලදී. ඇය තමාව හඳුනා නොගත්තේය, අතීත තුවාලයක සාක්ෂි ලෙස කැළැල් කිහිපයක් තිබූ අතර පැහැදිලිවම මානසිකව කැළඹී ඇත. &quot;Fraulein Unbekannt&quot; ලෙසින්, ඇය වසරකට වැඩි කාලයක් මානසික රෝහලක රැඳී සිටියාය, අමාරුවෙන් කතා කළත්, හෙදියන් තුළ කුතුහලයක් ඇති කළ &quot;කාන්තාවක්&quot; ලෙස හැසිරීම. එක් සාක්ෂිකරුවෙකුට අනුව ඇය ප්‍රංශ සහ ඉංග්‍රීසි පොත් ඉල්ලා සිටි අතර කියවූ අතර රුසියානු මෙන්ම ජර්මානු භාෂාවද කතා කළාය. පළමු රොමානොව් සම්බන්ධය ඇති වූයේ වසරකට පසුව, ඇයට *Berliner Illustrirte Zeitung* සඟරාවේ පිටපතක් පෙන්වූ විට එහි මහා ආදිපාදවරියන් සහ විභව දිවි ගලවා ගත් අයෙකු පිළිබඳ සිරස්තලයක් පෙන්වූ විට (ඇතුළත, සමපේක්ෂනය ඇනස්ටේෂියා ගැන ය) - ඇගේ ආකාරය වෙනස් විය. , පසුව ඇය සහ ඇනස්ටේෂියා අතර ඇති සමානකම් ගැන හෙදියකගේ අවධානය යොමු කළාය. හෙදිය එසේ කිරීමට අකමැත්තක් දැක්වූ නමුත් අවසානයේ ඇය සාර්ගේ දියණියදැයි ඇයගෙන් ඇසූ විට, නම හෙළි නොකළ කාන්තාව ඇය පලායාම පිළිබඳ විස්තර රාශියක් සමඟ එළියට ආවාය. ඇය සැබවින්ම ඇනස්ටේෂියා බව විශ්වාස කළ සෙසු (නමුත් කෙටි කාලීන) රැඳවියක් හරහා වචනය පෙරී ගිය අතර, වංශාධිපති රුසියානු සංක්‍රමණිකයන් සමඟ සම්බන්ධීකරණය කළ යුදෙව් විරෝධී කණ්ඩායමක් වන බර්ලිනයේ උත්තරීතර රාජාණ්ඩු කවුන්සිලය වෙත ළඟා විය. දෙවැන්නෙකු ඇයව කෙටියෙන් හඳුනා ගත් අතර පසුව අමුත්තන්ගේ ගංවතුර ආරම්භ විය. 1922 දී, ඇයව සැනසිල්ලේ තබාගත් ඇයට ඉතා සමීප වූ සුළු වංශාධිපති විවාහක යුවළකගේ භාරයට ඇයව නිදහස් කරන ලදී. මේ අවස්ථාවේදී, සැබෑ මහා ආදිපාදවරිය වන ඇනස්ටේෂියාට සමාජයේ ස්ථානය ලබා ගැනීමට ඇය සැබවින්ම ක්‍රියා කළේ නැත - ඇය පමණක් ඉල්ලා සිටියද, ඇය දෙස බැලීමට මිනිසුන් ගෙන එන විට ඇය ඇනස්ටේෂියා බව තරයේ කියා සිටියාය. ඇනී ලෙස හැඳින්වේ. (ඇයගේ කතාව මෙතරම් බලගතු වීමට හේතුව මෙය විශාල කොටසක් යැයි මම සැක කරමි - &quot;මම ඇනස්ටේෂියා. සල්ලි කරුණාකරලා!&quot; නැඟී සිටින කාන්තාවක් ස්වයංක්‍රීයව සැක සහිත වන අතර, නඩුව පමණක් ගෙන එන කාන්තාවක් සහාය දක්වන තුන්වන පාර්ශ්ව හරහා මිනිසුන් සහ කිසි විටෙකත් කිසිවක් ඉල්ලා නොසිටින නමුත් ඇයගේ නම වඩාත් අවංක භාවයක් ඇති බව පෙනේ.) ඇය සැමවිටම හඳුනාගත යුතු පුද්ගලයින් හඳුනා නොගත් අතර (එසේම බැලීමට පැමිණි බොහෝ අය විසින් එය ඉවත් කරන ලදී. ඇය ඔවුන් හඳුනන ගැහැණු ළමයා නම්), ඇය රුසියානු භාෂාවෙන් කතා කිරීමට බෙහෙවින් විරුද්ධ වූ අතර, ඇගේ පලායාමේ කතාව ඛණ්ඩනය වූ, පරස්පර විරෝධී සහ සැබෑ සාක්ෂියකින් තහවුරු නොකළ; ඇය චිත්තවේගීය වශයෙන් චංචල වූ අතර, යුවළගේ දියණියට අනුව, සමාජ කුසලතා හෝ පිරිපහදු කළ හැසිරීම් පිළිබඳ අවබෝධයක් නොතිබුණි. තමාව නඩත්තු කිරීමට නොහැකි වීම සහ සියදිවි නසාගැනීමේ අවදානම නිසා ඇය වසර ගණනාවක් තිස්සේ ආධාරකරුවෙකුගෙන් ආධාරකරුවෙකුට මාරු විය. වැදගත්ම දෙය නම්, ඇයගේ සාමාන්‍ය අපැහැදිලි තත්වය සහ රාජකීය පවුලට සමීපව සිටි ජීවමාන පුද්ගලයින් ඇගේ ප්‍රකාශය බැහැර කළත්, ඇගේ කතාව ජර්මනිය පුරා සහ පසුව ලෝකය පුරා පැතිර ගියේය: ඇගේ ශරීරයේ කුඩා කැළැල් සාක්ෂි ලෙස නිරූපණය විය. ඇයට වෙඩි තබා පිහියෙන් ඇනීමෙන්, ඇය රොමානොව් කෙනෙකු බව ප්‍රතික්ෂේප කළ අය ඇයව ලේලියක හෝ ඥාති සොහොයුරියක ලෙස වැළඳ ගත් බව කියනු ලැබේ, තවත් බොහෝ &quot;සාක්‍ෂි&quot; කොටස් හදිසියේම ජනප්‍රිය විඥානය තුළ මතු විය. ඇය පවසා ඇති දැනටමත් ප්‍රබන්ධ කතාව ප්‍රබන්ධ කරමින් බහු අනුවර්තනයන් සිදු කරන ලදී: *ඇඳුම් වලින් කාන්තාව* (1928), සම්භාව්‍ය *ඇනස්ටේෂියා* (1956) සහ එම වසරේම වෙනස් ජර්මානු එකක් වන බ්‍රෝඩ්වේ සංදර්ශනය *ආන්යා* (1965) ) ... දශක ගණනාවකට පසු, ගැඹුරු පරීක්ෂණයක් සිදු කරන ලදී - DNA පරීක්ෂා කිරීමට නොහැකි වූ තරමට - සහ පුවත්පත් නිතර වුවද, ඇනස්ටේෂියා රොමානොව්ගේ අනන්‍යතාවය ආපසු ලබා ගැනීම සඳහා සාක්ෂි ප්‍රමිතිය සපුරාලීමට ඇය අපොහොසත් වූ බව අධිකරණය ප්‍රකාශ කළේය. ඇගේ පැත්තට තදින් හේත්තු විය. දැන්, ඇත්ත වශයෙන්ම, ඇය Anastasia නොවන බවත්, බොහෝ විට Franziska Schanzkowska නම් පෝලන්ත කම්හල් සේවිකාවක් බවත් පෙන්වන DNA සාක්ෂි අප සතුව ඇත, මන්ද ඇගේ ජීවිත කාලය තුළ පවා කටකතා පැවතුනි.