Politics, plain and simple.

Until the end of his life Sen. Edward Kennedy said his greatest regret during his political career was turning down President Nixon's deal on healthcare.

[This column] (_URL_1_) from 2009 and [this one] (_URL_0_) from 2012 do a good job explaining the plan and the dynamics of the 1970s that caused it to fail.

The plan was not true universal healthcare, but it would have been a step towards universal coverage and possibly single payer.

What failure to make a deal came down to was interest groups lobbying Congress and throwing their electoral weight around. Once elections were on the line, elected officials chose not to risk those groups support next election.

I think those two columns only touch on, but do not really emphasize Ted Kennedy's prominence during these years. JFK was assassinated in 1963 and RFK in 1968, Ted Kennedy was the heir to the Kennedy political dynasty and heir to the party's Presidential nomination. Despite not being his party's official Senate leader, as the favorite for the nomination in 1972 he was in many ways the de facto party leader.

If Ted Kennedy agreed to a deal he would have brought with him Democratic votes in the House and Senate. Once Kennedy turned down the deal due to lack of union support there was nobody in a position to pickup negotiations. Unions made up a significant portion of Democratic voters and donors and no Democrat around 1970 would want to put that at risk, especially after it caused Kennedy to step away from the deal.
දේශපාලනය, සරල හා සරලයි. ඔහුගේ ජීවිතයේ අවසානය දක්වාම සෙනෙට් එඩ්වඩ් කෙනඩි පැවසුවේ ඔහුගේ දේශපාලන ජීවිතය තුළ ඔහුගේ ලොකුම පසුතැවිල්ල වූයේ ජනාධිපති නික්සන්ගේ සෞඛ්‍ය සේවා පිළිබඳ ගනුදෙනුව ප්‍රතික්ෂේප කිරීම බවයි. [මෙම තීරුව] (_URL_1_) 2009 සිට සහ [මෙය] (_URL_0_) 2012 සිට එය අසාර්ථක වීමට හේතු වූ සැලැස්ම සහ 1970 ගණන්වල ගතිකත්වය පැහැදිලි කිරීම සඳහා හොඳ කාර්යයක් කරයි. මෙම සැලැස්ම සත්‍ය විශ්ව සෞඛ්‍ය සේවාවක් නොවූ නමුත් එය විශ්වීය ආවරණය සහ සමහරවිට තනි ගෙවන්නෙකු වෙත පියවරක් වනු ඇත. ගිවිසුමක් ඇති කර ගැනීමට අසමත් වූයේ කොංග්‍රසයට බලපෑම් කරමින් ඔවුන්ගේ මැතිවරණ බර විසි කිරීම සඳහා උනන්දුවක් දක්වන කණ්ඩායම් ය. මැතිවරණ රේඛාවට පැමිණි පසු, තේරී පත් වූ නිලධාරීන් එම කණ්ඩායම් ඊළඟ මැතිවරණයට සහය දැක්වීම අවදානමට ලක් නොකිරීමට තීරණය කළහ. මම හිතන්නේ එම තීරු දෙක පමණක් ස්පර්ශ වන නමුත්, මෙම වසර තුළ ටෙඩ් කෙනඩිගේ ප්‍රමුඛත්වය සැබවින්ම අවධාරණය නොකරයි. JFK 1963 දී සහ RFK 1968 දී ඝාතනය කරන ලදී, Ted Kennedy කෙනඩි දේශපාලන රාජවංශයේ උරුමක්කාරයා සහ පක්ෂයේ ජනාධිපති අපේක්ෂකත්වයේ උරුමක්කාරයා විය. ඔහුගේ පක්ෂයේ නිල සෙනෙට් නායකයා නොවූවත්, 1972 නාමයෝජනා සඳහා කැමතිම පුද්ගලයා ලෙස ඔහු බොහෝ ආකාරවලින් තථ්‍ය පක්ෂ නායකයා විය. ටෙඩ් කෙනඩි ගිවිසුමකට එකඟ වූයේ නම්, ඔහු ඔහු සමඟ සභාව සහ සෙනෙට් සභාව තුළ ඩිමොක්‍රටික් ඡන්ද ගෙන එනු ඇත. වෘත්තීය සමිති සහයෝගය නොමැතිකම නිසා කෙනඩි ගනුදෙනුව ප්‍රතික්ෂේප කළ පසු සාකච්ඡා කිරීමට කිසිවකු සිටියේ නැත. ඩිමොක්‍රටික් ඡන්දදායකයින් සහ පරිත්‍යාගශීලීන්ගෙන් සැලකිය යුතු කොටසක් සංගම් සෑදී ඇති අතර 1970 දී පමණ කිසිදු ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂිකයෙකුට එය අවදානමට ලක් කිරීමට අවශ්‍ය නොවනු ඇත, විශේෂයෙන් එය කෙනඩිට ගනුදෙනුවෙන් ඉවත් වීමට හේතු වූ පසු.