Emitting a positron and emitting a gamma ray are two totally different kinds of nuclear decays.

As the P in PET implies, it’s very important that a positron emitter is used, and not just any gamma emitter.

That’s because the emitted positron comes to rest somewhere near the place where the decay occurred, and then annihilates with an electron. The annihilation produces two gamma rays of equal energies, **emitted back-to-back**.

Detecting **both** of these correlated gamma rays is what allows you to backtrack their position of origin.

Gamma radiation is highly penetrative, so it’s not hard for a 511 keV gamma ray to exit your body without interacting with it. Of course some gamma rays will deposit energy into your body, and the patient will receive some dose of radiation due to the gammas (in addition of whatever radiation is emitted in the beta decay). But despite that, PET scans can be very useful.
පොසිට්‍රෝනයක් විමෝචනය කිරීම සහ ගැමා කිරණ විමෝචනය කිරීම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් න්‍යෂ්ටික ක්ෂයවීම් වර්ග දෙකකි. PET හි P හි අඟවන පරිදි, පොසිට්‍රෝන විමෝචකයක් භාවිතා කිරීම ඉතා වැදගත් වන අතර, ඕනෑම ගැමා විමෝචකයක් පමණක් නොවේ. ඒ විමෝචනය වන පොසිට්‍රෝනය දිරාපත් වූ ස්ථානය ආසන්නයේ යම් ස්ථානයකට පැමිණ ඉලෙක්ට්‍රෝනයකින් විනාශ වන බැවිනි. සමූලඝාතනය සමාන ශක්තීන් සහිත ගැමා කිරණ දෙකක් නිපදවයි, **පසුපසට** විමෝචනය වේ. මෙම සහසම්බන්ධිත ගැමා කිරණ **දෙකම** හඳුනාගැනීම මඟින් ඔබට ඒවායේ මූලාරම්භයේ පිහිටීම පසුපස හඹා යාමට ඉඩ සලසයි. ගැමා විකිරණ අතිශයින් විනිවිද යන බැවින්, 511 keV ගැමා කිරණ සමඟ අන්තර් ක්‍රියා නොකර ඔබේ ශරීරයෙන් පිටවීම අපහසු නැත. ඇත්ත වශයෙන්ම සමහර ගැමා කිරණ ඔබේ ශරීරයට ශක්තිය තැන්පත් කරන අතර, ගැමා නිසා රෝගියාට යම් විකිරණ මාත්‍රාවක් ලැබෙනු ඇත (බීටා ක්ෂය වීමේදී නිකුත් වන කිරණවලට අමතරව). නමුත් එසේ තිබියදීත්, PET ස්කෑන් ඉතා ප්රයෝජනවත් විය හැකිය.