What I'm about to say is heavily debated so be careful.

For a start how do we define Roman administration? if we define it was direct rule from Rome then Roman control had been slipping for a while, the 3rd century AD the empire was rocked by continuous rebellions as at one point (270's) splitting into 3 different empires with Britain and France under its own emperor. Though Diocletian was able to join it all back together again. All this suggests than control from Rome had been weak for a while, instead relying on economic and political influence to retain control. It is known that they had been withdrawing troops from Britain since 383 so its likely was becoming less and less important.

Also the events of 410 AD wasn't really a withdraw more a local uprising. After the sack of Rome the western empire had collapsed leaving a rump empire based around Italy with the rest going to the local rulers. Constantine the 3rd set himself up as emperor in Britain and started invading France to try and get to Rome. Eventually the British got so feed up of all this they drove Constantine's people out and set themselves up independently.

From here it gets complicated as few records survive, it appears that the British tried to keep the old ways going though we don't know how successful they were as the economic links of the old Roman empire broke down so far from the Mediterranean. Eventually this and the invasion of the Anglo-Saxons (some time between 410 and 731) destroyed what was left of Post-Roman Britain.


මම මේ කියන්න යන දේ ගොඩක් විවාද කරන දෙයක් නිසා පරිස්සම් වෙන්න. ආරම්භයක් සඳහා අපි රෝම පරිපාලනය නිර්වචනය කරන්නේ කෙසේද? අපි එය රෝමයෙන් සෘජු පාලනයක් යැයි නිර්වචනය කළහොත්, රෝම පාලනය ටික කලකට ලිස්සා යමින් පැවතුනි, ක්‍රි.ව. 3 වැනි සියවසේදී අධිරාජ්‍යය අඛණ්ඩ කැරලිවලින් දෙදරුම් කෑවේ එක් අවස්ථාවකදී (270 ගණන්වල) බ්‍රිතාන්‍යය සහ ප්‍රංශය සමඟ විවිධ අධිරාජ්‍යයන් 3කට බෙදී තම අධිරාජ්‍යයා යටතේය . ඒ සියල්ල නැවත එකට එකතු කිරීමට ඩයොක්ලෙටියන් සමත් වුවද. මේ සියල්ලෙන් ඇඟවෙන්නේ රෝමයේ පාලනය ටික කලක් දුර්වල වූ අතර, ඒ වෙනුවට පාලනය රඳවා තබා ගැනීම සඳහා ආර්ථික හා දේශපාලන බලපෑම් මත රඳා පැවතීමයි. 383 සිට ඔවුන් බ්‍රිතාන්‍යයෙන් හමුදා ඉවත් කර ගත් බව දන්නා අතර එබැවින් එහි වැදගත්කම අඩු වෙමින් පැවතුනි. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 410 සිදුවීම් ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රාදේශීය නැගිටීමක් ඉවත් කිරීමක් නොවේ. රෝමය නෙරපා හැරීමෙන් පසු බටහිර අධිරාජ්‍යය බිඳ වැටී ඉතාලිය වටා පදනම් වූ රම්ප් අධිරාජ්‍යයක් ඉතිරි වූ අතර ඉතිරිය ප්‍රාදේශීය පාලකයින් වෙත ගියේය. තුන්වන කොන්ස්ටන්ටයින් බ්‍රිතාන්‍යයේ අධිරාජ්‍යයා ලෙස පත් වූ අතර රෝමයට යාමට උත්සාහ කිරීම සඳහා ප්‍රංශය ආක්‍රමණය කිරීමට පටන් ගත්තේය. අවසානයේදී බ්‍රිතාන්‍යයන් මේ සියල්ලෙන් පෝෂණය වූ අතර ඔවුන් කොන්ස්ටන්ටයින්ගේ ජනතාව පලවා හැර ස්වාධීනව පිහිටුවා ගත්හ. මෙතැන් සිට වාර්තා කිහිපයක් ඉතිරිව ඇති බැවින් එය සංකීර්ණ වේ, පැරණි රෝම අධිරාජ්‍යයේ ආර්ථික සම්බන්ධතා මධ්‍යධරණී මුහුදේ සිට මෙතෙක් බිඳී ගිය හෙයින් ඒවා කෙතරම් සාර්ථක දැයි අප නොදන්නා නමුත් බ්‍රිතාන්‍යයන් පැරණි ක්‍රම දිගටම කරගෙන යාමට උත්සාහ කළ බව පෙනේ. අවසානයේදී මෙය සහ ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන්වරුන්ගේ ආක්‍රමණය (සමහර කාලය 410 සහ 731 අතර) පශ්චාත් රෝම බ්‍රිතාන්‍යයේ ඉතිරිව තිබූ දේ විනාශ කළේය.

