Much of the historical narrative that we have for the early Republic is dominated by the so-called struggle of the orders. This was sort of a civil rights campaign by the plebeians for equal rights. At this stage the patricians were a handful of established aristocratic families, and the plebeians were everyone else. At first, the patricians monopolised all the major political and religious offices, but the plebeians gradually won the right to hold these positions. One of the most important victories for the plebeian cause came in 367 BC, when a law was passed guaranteeing at least one plebeian consul; subsequently more and more offices were opened up to plebeians. (It should be noted that the literary sources we have for this period are much later, and are therefore open to question. But we don't have anything better to go on, so most historians tend to assume that the surviving narratives are based on a factual core even if many of the details are invented or distorted.)

By the late Republic, the patrician-plebeian distinction was largely redundant. There were still patrician families, but these were not synonymous with the office-holding nobility, as they had once been. Being a patrician could even be seen as a disadvantage: one patrician, the populist politician Publius Claudius Pulcher (wow, alliteration), had to be adopted into a plebeian family in order to stand for the office of tribune (he became Publius *Clodius* Pulcher in 59 BC as a result). In late Republican parlance, "plebs" became a more general term to refer to the common people, meaning anyone who didn't belong to the senatorial or equestrian classes, except in technical cases like that of Clodius.
මුල් ජනරජය සඳහා අපට ඇති බොහෝ ඓතිහාසික ආඛ්‍යානය ආධිපත්‍යය දරන්නේ නියෝගවල ඊනියා අරගලය විසිනි. මෙය සමාන අයිතිවාසිකම් සඳහා plebeians විසින් කරන ලද සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරයකි. මෙම අදියරේදී පැට්‍රීසියානුවන් ස්ථාපිත රදළ පවුල් අතලොස්සක් වූ අතර ප්ලෙබියානුවන් අනෙක් සියල්ලන් විය. මුලදී, පැට්‍රීසියානුවන් සියලු ප්‍රධාන දේශපාලන හා ආගමික කාර්යාල ඒකාධිකාරී කළ නමුත් ක්‍රමයෙන් මෙම තනතුරු දැරීමට ප්ලෙබියන්වරුන්ට අයිතිය ලැබුණි. ක්‍රි.පූ. 367 දී ප්ලෙබියානු කන්සල්වරයෙකුට සහතික වන නීතියක් සම්මත වූ විට ප්ලෙබියානු අරමුණ සඳහා වූ වැදගත්ම ජයග්‍රහණවලින් එකක් විය. පසුව වැඩි වැඩියෙන් කාර්යාල plebeians සඳහා විවෘත කරන ලදී. (මෙම කාල පරිච්ෙඡ්දය සඳහා අප සතුව ඇති සාහිත්‍ය මූලාශ්‍ර බොහෝ පසුකාලීන ඒවා බවත්, එබැවින් ප්‍රශ්න කිරීමට විවෘත බවත් සඳහන් කළ යුතුය. නමුත් අපට ඉදිරියට යාමට වඩා හොඳ දෙයක් නොමැති බැවින්, බොහෝ ඉතිහාසඥයින් උපකල්පනය කරන්නේ ඉතිරිව ඇති ආඛ්‍යාන පදනම් වී ඇති බවයි. බොහෝ තොරතුරු සොයාගැනීම් හෝ විකෘති කර ඇතත් සත්‍ය හරයකි.) ජනරජයේ අග භාගය වන විට, patrician-plebeian වෙනස බොහෝ දුරට අතිරික්ත විය. තවමත් දේශප්‍රේමී පවුල් සිටි නමුත්, මේවා කලින් තිබූ පරිදි කාර්යාල දරන්නා වූ වංශවත් අය සමඟ සමාන නොවේ. දේශප්‍රේමීයෙකු වීම අවාසියක් ලෙස පවා දැකිය හැකිය: එක් දේශපාලඥයෙකු, ජනතාවාදී දේශපාලනඥයෙකු වන Publius Claudius Pulcher (වාව්, අනුවර්තනය), ටි්රබියුන් කාර්යාලය සඳහා පෙනී සිටීම සඳහා ප්ලෙබියානු පවුලකට හදා ගැනීමට සිදු විය (ඔහු Publius *Clodius* බවට පත් විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ක්‍රිපූ 59 දී පුල්චර්). ප්‍රමාද රිපබ්ලිකන් භාෂාවෙන්, &quot;ප්ලෙබ්ස්&quot; යනු සාමාන්‍ය ජනතාව හැඳින්වීමට වඩාත් සාමාන්‍ය යෙදුමක් බවට පත් විය, එයින් අදහස් කරන්නේ ක්ලෝඩියස් වැනි තාක්ෂණික අවස්ථාවන් හැර සෙනෙට් සභික හෝ අශ්වාරෝහක පන්තිවලට අයත් නොවන ඕනෑම අයෙකු යන්නයි.