It's quite likely we know all naturally occurring elements, as all the ones heavier than those we know are naturally occurring are quite short-lived, and AFAIK it's not believed any more stable elements exist (even if an 'island of stability' may exist higher up, but then they mean _relative_ stability - they'd still be short-lived).

There's a finite, but very large number of compounds. You can build very long polymer chains and very large crystals, although their size is theoretically limited by entropy (although practical limits are far smaller). No matter how strong they're bonded, it's a finite strength, and if you make the chain long enough, it'll statistically be likely to break _somewhere_.

We do not know all possible compounds. Not at all. Although many of the possible ones are just quite boring variations. If you add another amino acid to a protein, you may have a protein that's never been synthesized, but it's not going to differ much in its properties from the original, or other proteins. Not in the way that small compounds are distinct from each other.

However, there are even relatively small compounds we still don't know about, because it's not always easy to predict whether a molecule is stable or not (especially if it doesn't much resembles ones we know already), nor predict how stable it is if it exists. We're also discovering new states and properties of old and well-known elements, e.g. it was fairly recently discovered that stable compounds of Fe(VI) were existed, where it'd previously only been thought to exist as an intermediate in certain reactions, at most. 

There are a number of 'theoreticals', compounds that are predicted to be stable, but which we don't know how to synthesize, often because they're high-energy compounds. One example is Td-N4, four nitrogen atoms should be able to form a (somewhat) stable tetrahedron, with each bonded to three others. Nobody has been able to produce it yet though.

ස්වභාවිකව ඇති වන මූලද්‍රව්‍ය සියල්ලටම වඩා බරින් වැඩි ඒවා ඉතා කෙටි කාලීන බැවින් අපි ස්වභාවිකව ඇති සියලුම මූලද්‍රව්‍යයන් දන්නා බව බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත, සහ AFAIK වඩා ස්ථායී මූලද්‍රව්‍ය පවතින බව විශ්වාස නොකරයි (&#39;ස්ථායීතාවයේ දූපතක්&#39; ඉහළ මට්ටමක පැවතිය හැකි වුවද. දක්වා, නමුත් පසුව ඔවුන් අදහස් කරන්නේ _ සාපේක්ෂ_ ස්ථාවරත්වය - ඒවා තවමත් කෙටි කාලීන වනු ඇත). සීමිත නමුත් ඉතා විශාල සංයෝග සංඛ්‍යාවක් ඇත. ඔබට ඉතා දිගු බහු අවයවික දාම සහ ඉතා විශාල ස්ඵටික සෑදිය හැක, නමුත් ඒවායේ විශාලත්වය න්‍යායාත්මකව එන්ට්‍රොපිය මගින් සීමා වේ (ප්‍රායෝගික සීමාවන් ඉතා කුඩා වුවද). ඔවුන් කොතරම් ශක්තිමත්ව බැඳී සිටියත්, එය සීමිත ශක්තියක් වන අතර, ඔබ දාමය ප්‍රමාණවත් තරම් දිගු කළහොත්, සංඛ්‍යානමය වශයෙන් එය _කොහේ හෝ_ කැඩී යාමට ඉඩ ඇත. හැකි සියලුම සංයෝග අපි නොදනිමු. කොහෙත්ම නැහැ. හැකි බොහෝ ඒවා තරමක් නීරස වෙනස්කම් වුවද. ඔබ ප්‍රෝටීනයකට තවත් ඇමයිනෝ අම්ලයක් එකතු කරන්නේ නම්, ඔබට කිසිදා සංස්ලේෂණය නොකළ ප්‍රෝටීනයක් තිබිය හැක, නමුත් එය එහි මුල් හෝ වෙනත් ප්‍රෝටීන වලට වඩා එහි ගුණවලින් වැඩි වෙනසක් සිදු නොවේ. කුඩා සංයෝග එකිනෙකින් වෙනස් වන ආකාරයෙන් නොවේ. කෙසේ වෙතත්, අප තවමත් නොදන්නා සාපේක්ෂ කුඩා සංයෝග පවා ඇත, මන්ද අණුවක් ස්ථායීද නැද්ද යන්න අනාවැකි කීම සැමවිටම පහසු නොවේ (විශේෂයෙන් එය අප දැනටමත් දන්නා ඒවාට සමාන නොවේ නම්), එය කෙතරම් ස්ථායී වේදැයි අනාවැකි නොකියයි. එය පවතී නම් වේ. අපි පැරණි සහ සුප්‍රසිද්ධ මූලද්‍රව්‍යවල නව තත්ත්‍වයන් සහ ගුණාංග ද සොයා ගනිමින් සිටිමු, උදා: Fe(VI) හි ස්ථායී සංයෝග පවතින බව තරමක් මෑතක දී සොයා ගන්නා ලදී, එය කලින් පැවතියේ ඇතැම් ප්‍රතික්‍රියා වල අතරමැදියක් ලෙස පමණි. , උපරිම. ස්ථායී යැයි පුරෝකථනය කර ඇති නමුත් සංශ්ලේෂණය කරන්නේ කෙසේදැයි අප නොදන්නා සංයෝග &#39;න්‍යායික&#39; ගණනාවක් ඇත, බොහෝ විට ඒවා අධි ශක්ති සංයෝග නිසා. එක් උදාහරණයක් වන්නේ Td-N4, නයිට්‍රජන් පරමාණු හතරකට (තරමක්) ස්ථායී ටෙට්‍රාහෙඩ්‍රෝනයක් සෑදීමට හැකි විය යුතු අතර, ඒ සෑම එකක්ම තවත් තුනකට බන්ධනය වී ඇත. නමුත් තවමත් එය නිෂ්පාදනය කිරීමට කිසිවෙකුට නොහැකි විය.
