 > Would they adopt children to serve as heirs?

Indeed, this is the practice in Roman empire, when emperors lack legitimate child. Most famously this was practiced by the first four of Five Good Emperors:Nerva, Trajan, Hadrian, and Antoninus Pius. They chose their successor by adopting them. Marcus Aurelius, having his own natural, legitimate son in Commodus, did not practice adoption. Commodus, unfortunately, turns out to be shitty ruler and ended his reign violently.

Medieval rulers in Christian Europe did not practice adoption. If they were childless they would arrange a cadet branch of their dynasty to succeed them or, lacking that, will have to settle with claimants who married woman of their dynasty to succeed the tittle. To an extent such practice survived into early modern Europe. The Capetian of France is the most famous example, when the main line died out, the Valois branch succeeded as king of France. And when the Valois branch died out, the Bourbon branch took over.

Ottoman sultans have plenty of women in their harems so succession is rarely a problem. Furthermore, in late Ottoman, succession is not primogeniture from father to son, but by seniority, namely a sultan will be succeeded by his eldest brothers, or lacking that, by eldest son of his brothers.


 &gt; උරුමක්කාරයන් ලෙස සේවය කිරීම සඳහා ඔවුන් දරුවන් හදා වඩා ගනීවිද? ඇත්ත වශයෙන්ම, අධිරාජ්‍යයන්ට නීත්‍යානුකූල දරුවෙකු නොමැති විට රෝම අධිරාජ්‍යයේ භාවිතාව මෙයයි. නර්වා, ට්‍රේජන්, හැඩ්‍රියන් සහ ඇන්ටෝනිනස් පියස් යන යහපත් අධිරාජ්‍යයන් පස්දෙනාගෙන් පළමු සිව්දෙනා විසින් මෙය වඩාත් ප්‍රචලිත විය. ඔවුන් තම අනුප්රාප්තිකයා තෝරා ගත්තේ ඔවුන්ව හදා ගැනීමෙනි. මාකස් ඕරෙලියස්, කොමෝඩස් හි ඔහුගේම ස්වභාවික, නීත්‍යානුකූල පුතෙකු සිටි අතර, දරුකමට හදා ගැනීම පුරුදු කළේ නැත. අවාසනාවකට කොමෝඩස් ජරා පාලකයෙකු බවට පත් වූ අතර ඔහුගේ පාලනය ප්‍රචණ්ඩ ලෙස අවසන් කළේය. ක්‍රිස්තියානි යුරෝපයේ මධ්‍යතන යුගයේ පාලකයන් දරුකමට හදා ගැනීම පුරුදු කළේ නැත. ඔවුන් දරුවන් නොමැති නම්, ඔවුන්ගෙන් අනුප්‍රාප්තිකයා වීමට ඔවුන්ගේ රාජවංශයේ ශිෂ්‍යභට අංශයක් සංවිධානය කරනු ඇත, නැතහොත් එය නොමැති නම්, මාතෘකාව සාර්ථක කර ගැනීම සඳහා ඔවුන්ගේ රාජවංශයේ කාන්තාවක් විවාහ කරගත් හිමිකම් කරුවන් සමඟ පදිංචි වීමට සිදුවනු ඇත. බොහෝ දුරට එවැනි භාවිතයක් මුල් නූතන යුරෝපයේ පැවතුනි. ප්‍රංශයේ Capetian වඩාත් ප්‍රසිද්ධ උදාහරණයකි, ප්‍රධාන පෙළේ අභාවයෙන් පසු, Valois ශාඛාව ප්‍රංශයේ රජු ලෙස සාර්ථක විය. Valois ශාඛාව මිය ගිය විට, Bourbon ශාඛාව භාර ගත්තේය. ඔටෝමාන් සුල්තාන්වරුන්ට ඔවුන්ගේ අන්තඃපුරවල බොහෝ කාන්තාවන් සිටින බැවින් අනුප්‍රාප්තිකය ගැටලුවක් වන්නේ කලාතුරකිනි. තවද, ඔටෝමාන් අගභාගයේදී, අනුප්‍රාප්තිය යනු පියාගෙන් පුතාට ප්‍රාථමික නොවේ, නමුත් ජ්‍යෙෂ්ඨත්වය අනුව, එනම් සුල්තාන්වරයෙකුට ඔහුගේ වැඩිමහල් සහෝදරයන් හෝ එය නොමැති නම්, ඔහුගේ සහෝදරයන්ගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා විසින් පත් කරනු ලැබේ.

