I don't really know about any internal rebellions against the Imperial system, rather than an individual emperor, but I'll try to answer your question. (Note that I'm in no way a historian.)

Rome was first ruled by Kings. Romulus is fabled to have founded Rome and was her first King. It had several kings until [Tarquinius Superbus](_URL_2_) got exciled and Rome turned into a Republic. In this case you could say it was against a system in which one man held power (though a King, rather than emperor). 

At the end of the Republic, it became clear that the current system could no longer reign in the ambitions of several men, including Gaius Julius Caesar. He got murdered for, well, being a dictator and destroying the Republic. Again, this was done in fear of Caesar keeping all the power, so they plotters definitely would have objected to an Imperial system that emerged a bit later.


After Caesar, there was a civil war, after which Augustus came to power as the first emperor. He ruled for 40 years and the Republic wasn't functioning quite well beforehand, so after his death, there weren't a lot of people who remembered the glory-days of the Republic and who had lived most of their lives in the [Pax Augusta](_URL_3_), whereas the last days of the Republic were those of continuous civil war. I doubt many *wanted* back to those days. Since Tiberius (Augustus successor) was doing okay and the transition between Augustus and Tiberius was smooth, few objected to him either. Nero, though, is a very different story.



Besides, we must realize that being emperor must appeal to a lot of ambitious men, so most wouldn't have objected against the institution, rather the current emperor. So I don't think a substantial group wanted to move back to the old system, where they would have to share power with another consul, and could only be a consul for 1 year. There are, however, some important notes I have to make on this:

* The Christians were prosecuted at first for not recognizing the divinity of the emperor. I don't think they really objected to having an emperor or a single ruler per se, especially since they had no problems with the emperors whatsoever once they turned Christian. 
* The Roman Empire was once split into two and ruled by four people: a [Tetrarchy](_URL_1_). Again, not really against the imperial system, as Diocletian (emperor who installed it) simply realized the empire had become to big and complicated for one man to rule. 

There have been a lot of revolts against emperors in the Imperial period, but most simply resulted in a new emperor who was a bit more careful in keeping the people happy. These were not really revolts from recently conquered people, but really the people within the Roman Empire, and especially the people in Rome, as they would notice first when an Emperor was becoming too tyrannical. 
If you want to know more about the revolts against all the emperors (or which emperors were actually really loved by their subjects) I recommend reading Fik Meijer's [Emperors don't die in bed](_URL_0_). 
තනි තනි අධිරාජ්‍යයෙකුට වඩා අධිරාජ්‍ය ක්‍රමයට එරෙහි අභ්‍යන්තර කැරලි ගැන මම ඇත්ත වශයෙන්ම නොදනිමි, නමුත් මම ඔබේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට උත්සාහ කරමි. (මම කිසිසේත්ම ඉතිහාසඥයෙකු නොවන බව සලකන්න.) රෝමය මුලින්ම පාලනය කළේ රජවරුන් විසිනි. Romulus විසින් රෝමය පිහිටුවා ඇති අතර ඇයගේ පළමු රජු විය. [Tarquinius Superbus](_URL_2_) උත්කර්ෂයට නංවා රෝමය ජනරජයක් බවට පත් වන තෙක් එයට රජවරු කිහිප දෙනෙක් සිටියහ. මෙම අවස්ථාවේ දී, එය එක් මිනිසෙක් බලය දරන ක්‍රමයකට විරුද්ධ යැයි ඔබට පැවසිය හැකිය (අධිරාජයෙකුට වඩා රජෙකු වුවද). ජනරජය අවසානයේ, ගයිස් ජුලියස් සීසර් ඇතුළු මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකුගේ අභිලාෂයන් තුළ වත්මන් ක්‍රමයට තවදුරටත් රජකම් කළ නොහැකි බව පැහැදිලි විය. ඒකාධිපතියෙකු වීම සහ ජනරජය විනාශ කිරීම නිසා ඔහු ඝාතනය විය. නැවතත්, මෙය සිදු කළේ සීසර් සියලු බලය තබා ගනී යැයි බියෙන්, එබැවින් ඔවුන් ටිකක් පසුව මතු වූ අධිරාජ්‍ය ක්‍රමයකට නිසැකවම විරුද්ධ වනු ඇත. සීසර්ගෙන් පසු සිවිල් යුද්ධයක් ඇති වූ අතර ඉන් පසුව ඔගස්ටස් පළමු අධිරාජ්‍යයා ලෙස බලයට පත් විය. ඔහු වසර 40 ක් පාලනය කළ අතර ජනරජය කලින් හොඳින් ක්‍රියාත්මක නොවූ නිසා ඔහුගේ මරණයෙන් පසු ජනරජයේ කීර්තිමත් දින සිහිපත් කළ සහ ඔවුන්ගේ ජීවිත කාලයෙන් වැඩි කොටසක් [පැක්ස් හි ජීවත් වූ බොහෝ දෙනෙක් සිටියේ නැත. ඔගස්ටා](_URL_3_), ජනරජයේ අවසාන දින අඛණ්ඩ සිවිල් යුද්ධය පැවති දිනයන් විය. බොහෝ දෙනෙකුට ඒ දවස් වලට නැවත අවශ්‍ය දැයි මට සැකයි. ටයිබීරියස් (ඔගස්ටස් අනුප්‍රාප්තිකයා) හොඳින් කටයුතු කරමින් සිටි නිසාත් ඔගස්ටස් සහ ටයිබීරියස් අතර සංක්‍රමණය සුමට වූ නිසාත් ස්වල්ප දෙනෙක් ඔහුට විරුද්ධ වූහ. කෙසේ වෙතත්, නීරෝ යනු ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් කතාවකි. ඊට අමතරව, අධිරාජ්‍යයා වීම බොහෝ අභිලාෂකාමී මිනිසුන්ට ආයාචනා කළ යුතු බව අප තේරුම් ගත යුතුය, එබැවින් බොහෝ දෙනෙක් ආයතනයට එරෙහිව විරුද්ධ නොවනු ඇත, නමුත් වත්මන් අධිරාජ්‍යයා. එබැවින් සැලකිය යුතු පිරිසකට පැරණි ක්‍රමයට යාමට අවශ්‍ය වූ බව මම නොසිතමි, එහිදී ඔවුන්ට වෙනත් කොන්සල්වරයෙකු සමඟ බලය බෙදා ගැනීමට සිදුවනු ඇති අතර කොන්සල්වරයෙකු ලෙස වසර 1 ක් පමණක් සිටිය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, මේ පිළිබඳව මට කළ යුතු වැදගත් සටහන් කිහිපයක් තිබේ: * අධිරාජ්‍යයාගේ දේවත්වය හඳුනා නොගැනීම නිසා ක්‍රිස්තියානීන්ට මුලින්ම නඩු පවරන ලදී. විශේෂයෙන්ම ඔවුන් ක්‍රිස්තියානුවන් බවට පත් වූ පසු අධිරාජ්‍යයන් සමඟ කිසිඳු ගැටලුවක් නොතිබූ බැවින්, ඔවුන් අධිරාජ්‍යයෙකු හෝ තනි පාලකයෙකු සිටීම ගැන ඇත්තටම විරුද්ධ වූ බව මම නොසිතමි. * රෝම අධිරාජ්‍යය වරක් දෙකට බෙදී පුද්ගලයන් හතර දෙනෙකු විසින් පාලනය කරන ලදී: a [Tetrarchy](_URL_1_). නැවතත්, අධිරාජ්‍ය ක්‍රමයට එරෙහිව නොව, ඩයොක්ලේටියන් (එය ස්ථාපනය කළ අධිරාජ්‍යයා) සරලව තේරුම් ගත් පරිදි, අධිරාජ්‍යය විශාල හා එක් මිනිසෙකුට පාලනය කිරීම සඳහා සංකීර්ණ වී ඇත. අධිරාජ්‍ය යුගයේ අධිරාජ්‍යයන්ට එරෙහිව බොහෝ කැරලි ඇති වී ඇත, නමුත් වඩාත් සරලව ප්‍රතිඵලය වූයේ ජනතාව සතුටින් තැබීමට තරමක් ප්‍රවේශම් වූ නව අධිරාජ්‍යයෙකු වීමයි. මේවා ඇත්ත වශයෙන්ම මෑතදී යටත් කරගත් මිනිසුන්ගේ කැරලි නොවේ, නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම රෝම අධිරාජ්‍යය තුළ සිටි මිනිසුන් සහ විශේෂයෙන් රෝමයේ මිනිසුන්, අධිරාජ්‍යයෙකු ඕනෑවට වඩා කුරිරු වන විට ඔවුන් මුලින්ම දකින පරිදි. ඔබට සියලුම අධිරාජ්‍යයන්ට එරෙහි කැරලි ගැන වැඩි විස්තර දැන ගැනීමට අවශ්‍ය නම් (හෝ ඔවුන්ගේ යටත්වැසියන් විසින් සැබවින්ම ආදරය කරන ලද අධිරාජ්‍යයන්ට) මම Fik Meijer ගේ [අධිරාජ්‍යයන් ඇඳේ මැරෙන්නේ නැත](_URL_0_) කියවීමට නිර්දේශ කරමි. 