Rape was the fear, expectation, the weapon, the reward for soldiers, and the terrible reality of medieval (ancient, early modern, *modern*) warfare. And by warfare, we're talking about short raids, longer "campout" raids that could last a week or a month, the stereotypical protracted siege culminating with "taking the city," an enemy army passing through a village, a *"friendly"* army passing through a village or demanding quarter, or just two feuding lords sending out parties to wreak havoc on the land with an eye towards ruining their enemy and/or claiming it for themselves. It was a given on all sides. In his version of the call to Crusade, Robert of Rheims has Pope Urban say, "What can I say about the evil rape of women [by Muslims], of which it is worse to speak than to be silent?" For his part, Ibn Hayyan writes of the rape and plunder by Christian soldiers rampaging through Barbastro (Iberia) in 1063: "There is no pen eloquent enough to describe them."

This diffidence in the sources is insightful. All sides face first the difficult reality that condemning their opponents as rapists is a quick and dirty way to cast them as barbaric and evil, but their own side's soldiers are just as guilty. (Legal decrees trying to reign in a wayward lord or lord-bishop, and, from the early modern era, firsthand accounts tell us that the accounts of devastation are not just propaganda.) But second, Latin Christians in particular could never quite shake the belief that while being a rapist was proof of a man's barbarity, *being raped* polluted a woman forever.  Augustine had argued passionately c. 400 that as long as a woman didn't "enjoy it", rape did not pollute her *soul*. But his passion was directed at the argument he was actually making against suicide. Augustine was as concerned with the lives and emotions of women as the 10 commenters and 112 upvoters in this thread who think a question about the experiences of women who were brutally raped, and their children is best answered by *the distribution of haplogroups in the 21st century.*

On the other hand, Augustine looks postiviely cushy from a modern standpoint next to his sometime-correspondent and translator of the Vulgate Bible. Jerome took the position that virgins should kill themselves rather than "let" themselves be raped. The Latin Middle Ages inherited both of these traditions, and...well, they didn't quite know what to do. In theoretical mode as a safely-ensconced university scholar, Thomas Aquinas followed Augustine in accepting that a woman could still be pure so long as her will had remained pure. For vehement promoter of religious women Jacques de Vitry, ranging all over Christendom but always coming back to his beloved acolytes/spiritual mothers in Liege, the dilemma for his flock--and himself as their publicist--was anything but theoretical. And so he could recount with zeal, but also relief, that when Liege was sacked in 1212, the beguines (semi-nuns) of the city flung themselves into sewers and canals to *drown* rather than suffer rape--but, "miraculously," they were all spared.

So the Western chroniclers of life and war will tell us that the Earl of Buchan led an arm of the Scottish army on a rampage of raping "women dedicated to God as well as married women and girls, either murdering them or robbing them after gratifying their lust" (even here, rape is an *afterthought* of the chronicler). They will tell us that Abbess Ebba of Coldingham monastery, knowing her community would be raided by Vikings on the morrow, led her nuns in slicing off their noses and lips with a razor to make themselves too ugly to rape. (Of course, Roger of Wendover continues, the Danes were so upset at having their prizes ruined that they slaughtered everyone--thus averting the theological problem of rape and pollution.) 

What we *don't* see from the male chroniclers are women's lives *after*. There are a couple of medieval women writers who touch on rape. Margery Kempe (15th century England) is scared to sleep alone at night in a town for fear of intruders; Christine de Pisan (14th-15th century France) describes the aftermath of rape as *grieving*, as mourning the death of a dearly beloved. They don't tell us about the "after", either. So can we pull anything out of the sources?

Gwen Seabourne and Jeremy Goldberg both make the point that over the course of the Middle Ages, the older practice of "kill the men and kill or enslave the women and children" more and more often gave way to "ransom the men and leave the women behind", although there are plenty of exceptions. Women who stayed in a town under siege were typically treated as enemy combatants and slaughtered if the town fell, for example. Or women might be seized (*rapio*) and held captive temporarily, for ransom and/or repeated sexual abuse. (To be clear, this is average towns- and village women, not the elite nobility). That sets out some of the guidelines for how sexual violence could affect women survivors of war: captivity and (typically) concubinage/servitude, temporary captivity and possible to probable rape, rape amidst devastation.

We have hints, first of all, that theological ideas about pollution in the case of rape, or a woman's perceiving "wanting it," had such deep roots they tore apart families. A group of raiders in Chester and Lancaster in 1378 were accused of operating a ransom scheme in which they would kidnap a woman from across jurisdictional boundaries, then demand a ransom from her parents. But it wasn't for the life of the daughter--it was for the life of the *parents*. They would die if they didn't pay. But if they did, they would be "forced" to take their daughter back. Let that sink in a moment.

It's undoubtable that rape would have resulted in pregnancy sometimes. Due to a combination of lack of sources and disinterest among scholars (no, really), we don't actually know that much about illegitimate children in the Middle Ages. There are plenty of articles about the illegitimate kids of an individual noble, or an individual natural child's life. But these are elite nobles. Illegitimacy mattered to the *child* when it came to inheritance, or possibly (for men) becoming a priest. (Although the ban on illegitimate sons taking holy orders had more to do with enforcing clerical celibacy by preventing natural sons from inheriting their fathers' trades, and was basically guaranteed an episcopal waiver anyway). We don't "see" illegitimate children on the average level.

One source I thought of checking was cases of infanticide. Margaret Lewis looking systematically at the more plentiful early modern German cases matches what I observed in reading some secondary scholarship on medieval English records: women just don't talk about rape in the context of infanticide. That obviously doesn't mean it didn't happen (Lewis calls it "extremely rare"), but we can assume that women who were raped and found themselves pregnant did not all kill their children (before or after birth), and, statistically, did not all miscarry.

Given the intense stigma on rape, and the potential for a rape case to turn into an adultery allegation (especially if pregnancy was involved, because there was an association of sex that led to pregnancy and having an orgasm, so being pregnant was often taken as a consent of the will), it seems likely that many rape survivors claimed the child was their husband's, if they were married; or found a husband, if not. The frequency of men's deaths in warfare-type situations may have abetted this. We know, after all, that flurries of marriages after a battle or a period of army encampment were not uncommon, and that this was treated as an especially crucial action for *women*. That would have legitimated a child, reduced *public* (certainly not internal) shame for the woman, and ideally created a more stable financial situation for her and her baby. The prospects for single mothers in medieval (and early modern, where we have more data) Europe were not great. They show up on poor rolls and in poverty-related petitions with sad frequency.

I want to caution against interpreting modern haplogroup percentages and geographic spreads as flat-out indications of rape. Contact, including sexual contact, and including between enemies or "enemies", took many forms in the Middle Ages and beyond: trade, raids, cohabitation, open warfare, embassies, encounters on pilgrimage, prostitution. Just looking at Iberia, for example, it's clear that Muslim, Christian, and Jewish women all entered into consensual relationships with men of other faiths despite their own religion's laws against it. Especially with a topic as hard-hitting and *modern* as rape in warfare, we can't let emotionality strip away all agency from women who made choices under differing amounts of pressure, to go to Iceland with that hot Viking or take that job as the crusader knight's "cook." But we also can't ignore the testimony of soldiers like the Thirty Years War's Peter Hagendorf, who threw a lavish wedding for his second wife and went to great lengths to secure an education for his beloved son. Hagendorf noted in his meticulous diary:

 >  [In Landshut] I got a pretty lass as my plunder. [...] I took a young girl with me from Pforzheim, too, but I let her go...I was sorry about this because at the time I had no wife.

~~

Some Further Reading:

* Jane Tibbets Schulenberg, *Forgetful of Their Sex: Female Sanctity and Society, 500-1100*
* Gwen Seabourne, *Imprisoning Medieval Women: The Non-Judicial Abduction and Confinement of Women in Medieval England, 1170-1509*
* Mary Elizabeth Ailes, "Camp Followers, Sutlers, and Soldiers' Wives," in *A Companion to Women's Military History*
* John Gillingham, "Crusading Warfare, Chivalry, and the Enslavement of Women and Children," in *The Medieval Way of War*
ස්ත්‍රී දූෂණය යනු භීතිය, අපේක්ෂාව, ආයුධය, සොල්දාදුවන්ගේ විපාකය සහ මධ්‍යකාලීන (පුරාණ, මුල් නූතන, *නූතන*) යුද්ධයේ බිහිසුණු යථාර්ථයයි. යුද්ධයෙන්, අපි කතා කරන්නේ කෙටි වැටලීම්, සතියක් හෝ මාසයක් පැවතිය හැකි දිගු &quot;කඳවුරු&quot; වැටලීම්, &quot;නගරය අල්ලා ගැනීම&quot; සමඟ අවසන් වන ඒකාකෘති දිග්ගැස්සුනු වැටලීම, සතුරු හමුදාවක් ගමක් හරහා ගමන් කිරීම, *&quot;මිත්‍රශීලී &quot;* හමුදාවක් ගමක් හරහා හෝ ඉල්ලා සිටින කාර්තුවක් හරහා ගමන් කරයි, නැතහොත් සතුරු ස්වාමිවරුන් දෙදෙනෙකු තම සතුරා විනාශ කිරීමට සහ/හෝ එය තමන්ටම කියා ගැනීමේ ඇසින් භූමිය විනාශ කිරීමට පක්ෂ යවයි. එය සෑම පැත්තකින්ම ලබා දී ඇත. කුරුස යුද්ධයට කැඳවීමේ ඔහුගේ අනුවාදයේ, රොබට් ඔෆ් රයිම්ස්, පාප් උර්බන් පවසා ඇත්තේ, &quot;[මුස්ලිම්වරුන් විසින්] ස්ත්‍රීන් දූෂණය කිරීම ගැන මට කුමක් කිව හැකිද, ඒ ගැන කතා කිරීම නිහඬව සිටිනවාට වඩා නරකද?&quot; ඔහුගේ පැත්තෙන්, ඉබන් හයාන් 1063 දී බාබස්ට්‍රෝ (අයිබීරියාව) හරහා ක්‍රිස්තියානි සොල්දාදුවන් විසින් දූෂණය කර කොල්ලකෑම ගැන ලියයි: &quot;ඒවා විස්තර කිරීමට තරම් කථික පෑනක් නොමැත.&quot; මූලාශ්‍රවල මෙම වෙනස තීක්ෂ්ණ බුද්ධියකි. තම විරුද්ධවාදීන් ස්ත්‍රී දූෂකයන් ලෙස හෙළා දැකීම ඔවුන්ව ම්ලේච්ඡ හා නපුරු ලෙස හෙළා දැකීමට ඉක්මන් හා අපිරිසිදු ක්‍රමයක් යන දුෂ්කර යථාර්ථයට සියලු පාර්ශ්වයන් පළමුව මුහුණ දෙති, නමුත් ඔවුන්ගේම පාර්ශ්වයේ සොල්දාදුවන් ද ඒ හා සමානව වැරදිකරුවන් වේ. (නොමග ගිය ස්වාමියෙකු හෝ ස්වාමි-බිෂොප්වරයෙකු තුළ රජ වීමට උත්සාහ කරන නීතිමය නියෝග, සහ නවීන යුගයේ මුල් කාලයේ සිටම, මුල් වාර්තා අපට පවසන්නේ විනාශය පිළිබඳ වාර්තා හුදෙක් ප්‍රචාරණයක් නොවන බවයි.) නමුත් දෙවනුව, විශේෂයෙන් ලතින් ක්‍රිස්තියානීන්ට කිසිදා සෙලවීමට නොහැකි විය. ස්ත්‍රී දූෂකයෙකු වීම පිරිමියෙකුගේ ම්ලේච්ඡත්වයට සාක්ෂියක් වන අතර, * දූෂණයට ලක්වීම* කාන්තාවක් සදහටම අපවිත්‍ර කරයි. ඔගස්ටින් උද්යෝගිමත් ලෙස තර්ක කර ඇත c. 400, කාන්තාවක් &quot;එය භුක්ති නොවිඳින&quot; තාක්, ස්ත්‍රී දූෂණය ඇගේ *ආත්මය* දූෂණය නොකළේය. එහෙත් ඔහුගේ ආශාව යොමු වූයේ ඔහු සියදිවි නසා ගැනීමට එරෙහිව ඇත්ත වශයෙන්ම ඉදිරිපත් කරන තර්කය වෙත ය. ම්ලේච්ඡ ලෙස දූෂණයට ලක් වූ කාන්තාවන්ගේ අත්දැකීම් ගැන ප්‍රශ්නයකට සිතන මෙම ත්‍රෙඩ් එකේ කමෙන්ට් කරන්නන් 10 දෙනා සහ 112 දෙනා මෙන් ඔගස්ටින් කාන්තාවන්ගේ ජීවිත සහ හැඟීම් ගැන සැලකිලිමත් වූ අතර ඔවුන්ගේ දරුවන්ට හොඳම පිළිතුර * 21 වෙනිදා හැප්ලොග් කණ්ඩායම් බෙදා හැරීමෙන් සියවසේ.* අනෙක් අතට, ඔගස්ටින් ඔහුගේ වල්ගේට් බයිබල් පරිවර්තකයෙකු සහ ඔහුගේ කාලීන වාර්තාකරු අසල සිටින නවීන ආස්ථානයෙන් පසුකාලීනව මෘදු ලෙස පෙනේ. ජෙරොම් කන්‍යාවන් තමන්ව දූෂණය කිරීමට වඩා &quot;තමන්ව මරා දැමිය යුතුයි&quot; යන ස්ථාවරය ගත්තේය. ලතින් මධ්‍යතන යුගයට මෙම සම්ප්‍රදායන් දෙකම උරුම වූ අතර, ඔවුන් කුමක් කළ යුතු දැයි හරියටම දැන සිටියේ නැත. න්‍යායික ක්‍රමයේදී, ආරක්ෂිතව වට වූ විශ්ව විද්‍යාල විශාරදයෙකු ලෙස, තෝමස් ඇක්වයිනාස් ඔගස්ටින් අනුගමනය කරමින්, කාන්තාවකට ඇගේ කැමැත්ත නිර්මලව පවතින තාක් පවිත්‍ර විය හැකි බව පිළිගත්තේය. ආගමික කාන්තාවන්ගේ දැඩි ප්‍රවර්ධකයෙකු වන Jacques de Vitry සඳහා, ක්‍රිස්තියානි ලෝකය පුරා පැතිරී සිටින නමුත් සෑම විටම Liege හි ඔහුගේ ආදරණීය අනුගාමිකයින්/ආධ්‍යාත්මික මව්වරුන් වෙත නැවත පැමිණීම, ඔහුගේ රැළට - සහ ඔවුන්ගේ ප්‍රචාරකයෙකු වූ ඔහුට - න්‍යායික මිස වෙනත් දෙයක් නොවීය. 1212 දී ලීජ් නෙරපා හරින ලද විට, නගරයේ ආධුනිකයින් (අර්ධ කන්‍යා සොහොයුරියන්) දූෂණයට ලක්වීමට වඩා *ගිලීමට* මලාපවහනවලට සහ ඇළ මාර්ගවලට විසි වූ බව ඔහුට උද්‍යෝගයෙන් පමණක් නොව සහනයෙන් ද විස්තර කළ හැකිය - නමුත් &quot;ආශ්චර්යමත් ලෙස ,&quot;ඔවුන් සියල්ලන්ම ඉතිරි විය. එබැවින් ජීවිතය සහ යුද්ධය පිළිබඳ බටහිර වංශකතාකරුවන් අපට පවසනු ඇත්තේ බුචාන්හි අර්ල් ස්කොට්ලන්ත හමුදාවේ හස්තයක් මෙහෙයවූයේ &quot;දෙවියන් වහන්සේට කැප වූ කාන්තාවන් මෙන්ම විවාහක කාන්තාවන් සහ ගැහැණු ළමයින් දූෂණය කිරීම, එක්කෝ ඔවුන් ඝාතනය කිරීම හෝ ඔවුන් සතුටු කිරීමෙන් පසු කොල්ලකෑම&quot; ය. රාගය&quot; (මෙහිදී පවා ස්ත්‍රී දූෂණය වංශකතාකරුගේ *පසු සිතුවිල්ලකි). Coldingham ආශ්‍රමයේ Abbess Ebba, හෙට දිනයේදී Vikings විසින් තම ප්‍රජාව වටලන බව දැන දැනම, තම කන්‍යා සොහොයුරියන් ඔවුන්ව දූෂණය කිරීමට තරම් කැත බවට පත් කර ගැනීමට රේසරයකින් ඔවුන්ගේ නාසය සහ තොල් කපා දැමූ බව ඔවුන් අපට කියනු ඇත. (ඇත්ත වශයෙන්ම, වෙන්ඩෝවර් හි රොජර් තවදුරටත් පවසන්නේ, ඩේන් ජාතිකයන් ඔවුන්ගේ ත්‍යාග විනාශ වීම ගැන කොතරම් කලකිරී සිටියාද යත්, ඔවුන් සියල්ලන්ම මරා දැමූහ - එබැවින් ස්ත්‍රී දූෂණය සහ දූෂණය පිළිබඳ දේවධර්මීය ගැටලුව වළක්වා ගත්හ.) පිරිමි වංශකතාකරුවන්ගෙන් අපට *නොපෙනේ* දේ *පසු* ජීවත් වේ. ස්ත්‍රී දූෂණය ස්පර්ශ කරන මධ්‍යතන යුගයේ කාන්තා ලේඛිකාවන් කිහිප දෙනෙක් සිටිති. Margery Kempe (15 වැනි සියවසේ එංගලන්තය) අනවසරයෙන් ඇතුළුවන්නන්ට බියෙන් නගරයක රාත්‍රියේ තනියම නිදා ගැනීමට බිය වේ. ක්‍රිස්ටීන් ද පිසාන් (14-15 වැනි සියවසේ ප්‍රංශය) ස්ත්‍රී දූෂණයෙන් පසු ඇති වූ ප්‍රතිඵලය විස්තර කරන්නේ *ශෝක* ලෙස, ප්‍රේමණීය පෙම්වතෙකුගේ මරණය ගැන වැලපීමයි. ඔවුන් අපට &quot;පසු&quot; ගැන කියන්නේ ද නැත. ඉතින් අපට මූලාශ්‍රවලින් යමක් ඇද ගත හැකිද? ග්වෙන් සීබෝර්න් සහ ජෙරමි ගෝල්ඩ්බර්ග් යන දෙදෙනාම පෙන්වා දෙන්නේ මධ්‍යකාලීන යුගයේදී, &quot;පිරිමියන් මරා ගැහැනුන් සහ දරුවන් මරා දැමීම හෝ වහල්භාවයට පත් කිරීම&quot; යන පැරණි පුරුද්ද වැඩි වැඩියෙන් &quot;පිරිමියන් කප්පම් දීමට සහ කාන්තාවන් අත්හැරීමට&quot; මග පෑදූ බවයි. පිටුපස&quot;, ව්‍යතිරේක ඕනෑ තරම් තිබුණත්. වටලනු ලැබූ නගරයක රැඳී සිටි කාන්තාවන් සාමාන්‍යයෙන් සතුරු සටන්කාමීන් ලෙස සලකනු ලබන අතර නගරය වැටුණහොත් ඝාතනය කරනු ලැබේ. නැතහොත් කප්පම් සහ/හෝ නැවත නැවතත් ලිංගික අපයෝජනය සඳහා කාන්තාවන් අල්ලා (*රේපියෝ*) තාවකාලිකව වහල්භාවයේ තබා ගත හැකිය. (පැහැදිලිව කිවහොත්, මෙය සාමාන්‍ය නගර- සහ ගමේ කාන්තාවන් මිස ප්‍රභූ වංශවත් අය නොවේ). යුද්ධයෙන් දිවි ගලවා ගත් කාන්තාවන්ට ලිංගික ප්‍රචණ්ඩත්වය බලපාන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ මාර්ගෝපදේශ කිහිපයක් එය සකසයි: වහල්භාවය සහ (සාමාන්‍යයෙන්) උපභාර්යාව / වහල්භාවය, තාවකාලික වහල්භාවය සහ දූෂණය මධ්‍යයේ ස්ත්‍රී දූෂණය විය හැකිය. පළමුවෙන්ම, ස්ත්‍රී දූෂණය සම්බන්ධයෙන් දූෂණය පිළිබඳ දේවධර්මවාදී අදහස් හෝ “එය අවශ්‍ය” යැයි කාන්තාවක් වටහා ගැනීම, ඔවුන් පවුල් ඉරා දැමූ ගැඹුරු මූලයන් ඇති බවට අපට ඉඟි තිබේ. 1378 දී චෙස්ටර් සහ ලැන්කැස්ටර් හි වැටලීම්කරුවන් කණ්ඩායමක් කප්පම් යෝජනා ක්‍රමයක් ක්‍රියාත්මක කළ බවට චෝදනා කරන ලද අතර ඔවුන් අධිකරණ බල සීමාවන් හරහා කාන්තාවක් පැහැරගෙන ගොස් ඇගේ දෙමාපියන්ගෙන් කප්පමක් ඉල්ලා සිටියහ. නමුත් ඒ දුවගේ ජීවිතයට නෙවෙයි - *දෙමව්පියන්ගේ* ජීවිතයට. නොගෙව්වොත් මැරෙනවා. නමුත් ඔවුන් එසේ කළේ නම්, තම දියණිය ආපසු රැගෙන යාමට ඔවුන්ට &quot;බලහත්කාරයෙන්&quot; සිදුවනු ඇත. එක මොහොතකින් ගිලෙන්න දෙන්න. ස්ත්‍රී දූෂණය සමහර විට ගැබ් ගැනීමකට හේතු වන්නට ඇති බවට සැකයක් නැත. මූලාශ්‍ර නොමැතිකම සහ විද්වතුන් අතර ඇති උනන්දුව නැතිකම (නැත, ඇත්ත වශයෙන්ම) නිසා මධ්‍යතන යුගයේ අවජාතක දරුවන් ගැන අප එතරම් දන්නේ නැත. තනි උතුමෙකුගේ අවජාතක දරුවන් හෝ තනි පුද්ගල ස්වභාවික ළමා ජීවිතය ගැන ලිපි ඕනෑ තරම් තිබේ. නමුත් මේ ප්‍රභූ උත්තමයන්. නීත්‍යනුකූල නොවන බව *දරුවාට* වැදගත් වූයේ උරුමය හෝ සමහරවිට (පිරිමි සඳහා) පූජකයෙකු වීමය. (අවජාතක පුතුන් ශුද්ධ නියෝග ලබා ගැනීම තහනම් කිරීම, ස්වභාවික පුතුන්ට තම පියාගේ වෙළඳාම් උරුම වීම වැළැක්වීම මගින් පැවිදි බ්‍රහ්මචර්යාව බලාත්මක කිරීමට වැඩි සම්බන්ධයක් තිබුණද, කෙසේ වෙතත් මූලික වශයෙන් රදගුරු හිමිකම අත්හැරීමක් සහතික විය). අපි සාමාන්‍ය මට්ටමින් අවජාතක දරුවන් &quot;දකින්නේ&quot; නැහැ. මා පරීක්ෂා කිරීමට සිතූ එක් මූලාශ්‍රයක් වූයේ ළදරු ඝාතන සිද්ධීන්ය. මාග්‍රට් ලුවිස් වඩාත් බහුල මුල් නූතන ජර්මානු සිද්ධීන් දෙස ක්‍රමානුකූලව බැලීම, මධ්‍යතන යුගයේ ඉංග්‍රීසි වාර්තා පිළිබඳ සමහර ද්විතීයික ශිෂ්‍යත්වයක් කියවීමේදී මා නිරීක්ෂණය කළ දෙයට ගැලපේ: ළදරු ඝාතනයේ සන්දර්භය තුළ ස්ත්‍රීන් දූෂණය ගැන කතා නොකරයි. එය පැහැදිලිවම එය සිදු නොවූ බවක් අදහස් නොවේ (ලුවිස් එය &quot;අතිශයින් දුර්ලභ&quot; ලෙස හඳුන්වයි), නමුත් අපට උපකල්පනය කළ හැක්කේ දූෂණයට ලක් වූ සහ ගැබ්ගත් කාන්තාවන් සියල්ලෝම තම දරුවන් (උපතට පෙර හෝ පසුව) මරා නොදැමූ බවයි. , සියල්ල ගබ්සා කළේ නැත. ස්ත්‍රී දූෂණය පිළිබඳ දැඩි අපකීර්තිය සහ ස්ත්‍රී දූෂණ නඩුවක් කාමමිථ්‍යාචාර චෝදනාවක් බවට පත්වීමේ විභවය සැලකිල්ලට ගෙන (විශේෂයෙන් ගැබ් ගැනීම සම්බන්ධ නම්, ගැබ් ගැනීමට සහ සුරාන්තයට පත් වීමට හේතු වූ ලිංගික ඇසුරක් තිබූ බැවින්, ගැබ් ගැනීම බොහෝ විට ගනු ලැබුවේ කැමැත්තේ කැමැත්ත), බොහෝ ස්ත්‍රී දූෂණයෙන් දිවි ගලවා ගත් අය ඔවුන් විවාහක නම්, දරුවා තම ස්වාමිපුරුෂයාගේ යැයි ප්‍රකාශ කළ බව පෙනේ; නැත්නම් ස්වාමිපුරුෂයෙක් හොයාගත්තා. යුධමය අවස්ථා වලදී මිනිසුන් මියයාමේ වාර ගණන මෙයට අනුබල දෙන්නට ඇත. සියල්ලට පසු, සටනකින් හෝ හමුදා කඳවුරු බැඳගත් කාලපරිච්ඡේදයකින් පසු විවාහයන් ඇති වීම සාමාන්‍ය දෙයක් නොවන බවත්, මෙය *කාන්තාවන්* සඳහා විශේෂයෙන් තීරණාත්මක ක්‍රියාවක් ලෙස සලකන බවත් අපි දනිමු. එය දරුවෙකුට නීත්‍යානුකූල කර, *පොදු* (නිසැකවම අභ්‍යන්තර නොවේ) කාන්තාවට ලැජ්ජාව අඩු කර, ඇය සහ ඇගේ දරුවා සඳහා වඩාත් ස්ථාවර මූල්‍ය තත්වයක් නිර්මාණය කරනු ඇත. මධ්‍යතන යුගයේ (සහ මුල් නූතන, අපට වැඩි දත්ත ඇති) යුරෝපයේ තනි මව්වරුන් සඳහා වූ අපේක්ෂාවන් විශාල නොවීය. ඔවුන් දුප්පත් රෝල් සහ දරිද්‍රතාවය සම්බන්ධ පෙත්සම් වල දුක්ඛිත වාර ගණනකින් පෙන්වයි. නවීන හැප්ලොග් කණ්ඩායම් ප්‍රතිශත සහ භූගෝලීය ව්‍යාප්තිය ස්ත්‍රී දූෂණයේ පැතලි ඇඟවීම් ලෙස අර්ථකථනය කිරීමට එරෙහිව මට අවවාද කිරීමට අවශ්‍යයි. ලිංගික සම්බන්ධතා ඇතුළුව, සහ සතුරන් හෝ &quot;සතුරන්&quot; අතර ඇතුළුව, මධ්‍යතන යුගයේ සහ ඉන් ඔබ්බෙහි බොහෝ ආකාර ගත්: වෙළඳාම, වැටලීම්, සහජීවනය, විවෘත යුද්ධ, තානාපති කාර්යාල, වන්දනා ගමනේදී හමුවීම්, ගණිකා වෘත්තිය. නිදසුනක් වශයෙන්, අයිබීරියාව දෙස බැලූ විට, මුස්ලිම්, ක්‍රිස්තියානි සහ යුදෙව් කාන්තාවන් සියල්ලෝම වෙනත් ආගම්වල පිරිමින් සමඟ සම්මුති සබඳතාවලට එළැඹී ඇත්තේ ඔවුන්ගේම ආගමේ නීති තිබියදීත් බව පැහැදිලිය. විශේෂයෙන් යුද්ධයේදී ස්ත්‍රී දූෂණයක් වැනි දැඩි හා *නවීන* මාතෘකාවක් සමඟින්, විවිධ පීඩනයන් යටතේ තේරීම් කළ කාන්තාවන්ගේ හැඟීම් ඉවත් කිරීමට, එම උණුසුම් වයිකින් සමඟ අයිස්ලන්තයට යාමට හෝ එම රැකියාව කිරීමට අපට ඉඩ දිය නොහැක. කුරුස යුද්ධ නයිට්වරයාගේ &quot;කුක්&quot; ලෙස. එහෙත්, සිය දෙවැනි බිරිඳ වෙනුවෙන් අති උත්කර්ෂවත් මංගල උත්සවයක් පවත්වමින් තම ආදරණීය පුතාට අධ්‍යාපනයක් ලබාදීමට මහත් වෙහෙසක් ගත් තිස් අවුරුදු යුද්ධයේ පීටර් හේගන්ඩෝෆ් වැනි සොල්දාදුවන්ගේ සාක්‍ෂි ද අපට නොසලකා හැරිය නොහැක. Hagendorf ඔහුගේ සූක්ෂම දිනපොතෙහි මෙසේ සටහන් කර ඇත: &gt; [Landshut හි] මගේ කොල්ලය ලෙස මට ලස්සන ලාමකයෙක් ලැබුණි. [...] මම Pforzheim සිට තරුණ ගැහැණු ළමයෙකු ද මා සමඟ රැගෙන ගියෙමි, නමුත් මම ඇයට යන්නට ඉඩ හැරියෙමි ... ඒ වන විට මට බිරිඳක් නොසිටි නිසා මම මේ ගැන කණගාටු විය. ~~ තවත් කියවීමක්: * ජේන් ටිබෙට්ස් ෂුලන්බර්ග්, *තමන්ගේ ලිංගිකත්වය අමතක කිරීම: කාන්තා ශුද්ධකම සහ සමාජය, 500-1100* * ග්වෙන් සීබෝර්න්, *මධ්‍යකාලීන කාන්තාවන් සිරගත කිරීම: මධ්‍යතන යුගයේ 07 එංගලන්තයේ අධිකරණමය නොවන පැහැර ගැනීම් සහ සිරගත කිරීම්- 1509* * මේරි එලිසබෙත් අයිල්ස්, &quot;කඳවුරු අනුගාමිකයින්, සූට්ලර්වරුන් සහ සොල්දාදුවන්ගේ භාර්යාවන්&quot;, *කාන්තා හමුදා ඉතිහාසයට සහකාරියක්* * ජෝන් ගිලින්හැම්, &quot;කුරුස යුද්ධය, ධෛර්යය සහ කාන්තාවන් සහ ළමයින් වහල්භාවය&quot; තුළ මධ්‍යකාලීන යුද්ධයේ මාර්ගය*