There are multiple techniques to avoid this. 

The first one that comes to mind is only activating one gamete at a time. A plant may choose to do it in 6 month cycles, say 6 months of pollen release with stigma closed and then 6 months of stigma open with pollen not being released (in actual fact the time will probably be less than this but you get the point).

Plants also have chemical markers on their pollen and chemical receptors on the stamen. The plant is able to recognize self from non-self and reject the self pollen. There is only a finite amount of chemical markers so plants will often reject foreign pollen because it has an identical marker. 

Plants do not have to avoid pollinating themselves all the time. In cases where there is fewer potential 'mates' self pollination is a great idea. There are many plant species that do not mate at all and in effect produce clones of themselves with no real genetic diversity.
මෙය වළක්වා ගැනීම සඳහා විවිධ තාක්ෂණික ක්රම තිබේ. මතකයට එන පළමු දෙය නම් වරකට එක් Gamete එකක් පමණක් සක්‍රිය කිරීමයි. පැලෑටියකට මාස 6ක චක්‍රයකින් එය කිරීමට තෝරා ගත හැක, කලංකය සමඟ පරාග මුදා හැරීමෙන් මාස 6ක් සහ පසුව පරාග මුදා නොහැර මාස 6ක කලංකය විවෘත වේ (ඇත්ත වශයෙන්ම කාලය මීට වඩා අඩු විය හැකි නමුත් ඔබට කාරණය වැටහේ ) පැලෑටි වල පරාග මත රසායනික සලකුණු සහ රේණු මත රසායනික ප්‍රතිග්‍රාහක ද ඇත. ශාකයට තමන් නොවන බව හඳුනා ගැනීමටත් ස්වයං පරාග ප්‍රතික්ෂේප කිරීමටත් හැකියාව ඇත. රසායනික සලකුණු ඇත්තේ සීමිත ප්‍රමාණයක් පමණි, එබැවින් ශාක බොහෝ විට විදේශීය පරාග ප්‍රතික්ෂේප කරනුයේ එයට සමාන සලකුණක් ඇති බැවිනි. ශාක සෑම විටම පරාගණයෙන් වැළකී සිටිය යුතු නැත. අඩු විභවයක් ඇති අවස්ථා වලදී &#39;සහකරුවන්&#39; ස්වයං පරාගණය ඉතා හොඳ අදහසකි. කිසිසේත්ම සංසර්ගයේ යෙදෙන්නේ නැති සහ සත්‍ය ජාන විවිධත්වයක් නොමැතිව ක්ලෝන නිපදවන ශාක විශේෂ බොහොමයක් ඇත.