I have an *ancient* answer on a slightly broader question that gets into activities: [How did people in medieval Scandinavia survive winter?](_URL_0_)

~~

Medieval Scandinavian saints, by and large, perform similar miracles to their continental counterparts: helping the blind to see, the lame to walk, and people with pneumonia to breathe. But some of them also provided an additional service: reversing frostbite. Excavated graves at sites where armies are known to have overwintered also suggest the physical toll of northern winters. But at the same time, the methods medieval Scandinavians developed to adapt to their climate proved fundamental to integrating the territory firmly--irreplaceably--into the reviving European economy and political sphere.

The primary means for keeping warm on an individual level in the Middle Ages was fur. As early as the 8th century, rulers from southern Scandinavia intent on extending their territory northward began extracting payment/tribute from the Sami people who populated the Finland/Russia area in furs. As the European economy perked up, more and more furs ended up traveling south with merchants. In return, Scandinavians imported luxury church goods, cloth (even cloth-manufacturing centers import cloth in the Middle Ages), and above all grain from England. Although Scandinavians grew their own crops for consumption, the supplements from England allowed population growth in the north to occur along with a similar explosion on the continent. Archaeologically, we can see that the extent and sophistication of agriculture in Scandinavia increases dramatically in the 11th-12th centuries.

This development coincides with events to the north and east: more powerful groups in Russia were cutting off Scandinavians' access to the richest fur-producing regions like Karelia. But Scandinavians adapted--and made themselves essential to the continent. Medieval people tried their best to build up supplies of food to last through the winter, and William Chester Jordan's study of medieval famines suggests that by the 14th century some regions were regularly storing up enough food to survive one year of bad harvest without unleashing a famine. Nevertheless, people needed something to store up that would last, and also to acquire new food when they didn't have storage (as in cities). And Scandinavia became, in general, where medieval Europe got its preserved fish.

Cod was of course plentiful to catch off the coasts. But the Arctic climate was also perfect, as it turns out, for *drying* fish for preservation. Local salt mines also allowed fish to be preserved via salting. So Scandinavia's dried cod and salted herring not only fed its native population through the winters, it also went south and fed the growing continental cities.

Farmers could not *farm*, per se, in the winter, but there was always work to be done with repairs, hunting, and so forth. We know from excavation of army overwinter camps that, already in the days of Viking raids, people would spend winters in craftwork like metalsmithing. There was also more time for games and playing. Ice skates and skis are ancient as an efficient mode of winter transportation, but the earliest references to ice skating as leisure come from the 12th century. From a bit later, the 16th century, there are descriptions of ice skating races. And there are plenty of medieval illuminations of, you guessed it, snowball fights!

Light for crafting and dice would perhaps have been less of a problem, or at least less of an economic problem, in Scandinavia than to the south. Oil for lamps was readily provided by fish and seal oil, which was another key export for the region.

And--*crucially*--they spent winters caring for livestock. In fact, thanks to the more or less ready supply of dried fish and the import of grain from England, feeding livestock over the winter was almost more of a challenge than feeding people. In fact, the Norse settlements of Greenland didn't even both growing domesticated crops to feed themselves (although they seem to have picked and eaten local berries). They devoted their energy to producing hay to feed their animals through a winter. 

Buckland et al. argue that the Greenland settlements' reliance on domesticated livestock, rather than learning from their contact with North American emigres how to travel further into the ocean to hunt bigger and better whales, proved catastrophic. A series of bad harvests meant the livestock starved, and the settlements were abandoned by the end of the Middle Ages. But in the 12th century, the settlers were still supplying Scandinavia with precious walrus ivory and falcons, which the Scandinavians then traded southward. 

And then, of course, there were the Scandinavians who found an alternate solution to the long cold winters. Birgitta Birgersdotter was one of the richest noblewomen in 14th century Sweden, with six children surviving to adulthood, significant charity work in her local community, a profitable and influential position in the household of Queen Christina, and an inheritance deep enough to fund the establishment of a continent-spanning monastic order. In other words, she had it pretty good up north. But once her husband died, Birgitta went on permanent pilgrimage to Rome. She spent the rest of her life there--except when she traveled on pilgrimage to the even warmer Near East.
ක්‍රියාකාරකම්වලට සම්බන්ධ තරමක් පුළුල් ප්‍රශ්නයකට මට *පුරාණ* පිළිතුරක් ඇත: [මධ්‍යකාලීන ස්කැන්ඩිනේවියාවේ මිනිසුන් ශීත කාලයෙන් බේරුණේ කෙසේද?](_URL_0_) ~~ මධ්‍යකාලීන ස්කැන්ඩිනේවියානු සාන්තුවරයන් විශාල වශයෙන්, ඔවුන්ගේ මහාද්වීපික සගයන්ට සමාන ආශ්චර්යයන් සිදු කරයි: උපකාර කිරීම අන්ධ අයට පෙනීම, කොර අයට ඇවිදීමට සහ නියුමෝනියාවෙන් පෙළෙන අයට හුස්ම ගැනීමට. නමුත් ඔවුන්ගෙන් සමහරක් අතිරේක සේවාවක් ද සපයන ලදී: ඉෙමොලිමන්ට් ආපසු හැරවීම. හමුදාවන් ශීත කාලය ඉක්මවා ගිය බව දන්නා ස්ථානවල කැණීම් කරන ලද සොහොන් උතුරු ශීත ඍතුවේ භෞතික හානිය ද යෝජනා කරයි. එහෙත් ඒ සමගම, මධ්‍යතන යුගයේ ස්කැන්ඩිනේවියානුවන් තම දේශගුණයට අනුවර්තනය වීමට දියුණු කරන ලද ක්‍රම, ප්‍රදේශය ස්ථිර ලෙස - ප්‍රතිස්ථාපනය කළ නොහැකි ලෙස - පුනර්ජීවනය වන යුරෝපීය ආර්ථිකයට සහ දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයට ඒකාබද්ධ කිරීමට මූලික විය. මධ්යකාලීන යුගයේ තනි පුද්ගල මට්ටමින් උණුසුම්ව තබා ගැනීම සඳහා මූලික මාධ්යයක් වූයේ ලොම් ය. 8 වැනි ශත වර්ෂයේ මුල් භාගයේදී, දකුණු ස්කැන්ඩිනේවියාවේ පාලකයන් තම භූමි ප්‍රදේශය උතුරු දෙසට ව්‍යාප්ත කිරීමේ අරමුණින් ෆින්ලන්තය/රුසියාව ප්‍රදේශයේ ලොම්වලින් ජනාකීර්ණ වූ සාමි ජනතාවගෙන් ගෙවීම්/උපහාර ලබා ගැනීමට පටන් ගත්හ. යුරෝපීය ආර්ථිකය ඉහළ යන විට, වැඩි වැඩියෙන් ලොම් වෙළෙන්දන් සමඟ දකුණට ගමන් කිරීම අවසන් විය. ඒ වෙනුවට, ස්කැන්ඩිනේවියානුවන් සුඛෝපභෝගී පල්ලියේ භාණ්ඩ, රෙදි (රෙදි නිෂ්පාදන මධ්‍යස්ථාන පවා මධ්‍යතන යුගයේ රෙදි ආනයනය කරයි) සහ සියල්ලටම වඩා එංගලන්තයෙන් ධාන්‍ය ආනයනය කළහ. ස්කැන්ඩිනේවියානුවන් පරිභෝජනය සඳහා තමන්ගේම භෝග වගා කළද, එංගලන්තයේ අතිරේක මගින් මහාද්වීපයේ එවැනිම පිපිරීමක් සමඟ උතුරේ ජනගහන වර්ධනයට ඉඩ සැලසීය. පුරාවිද්‍යාත්මකව, ස්කැන්ඩිනේවියාවේ කෘෂිකර්මාන්තයේ ප්‍රමාණය හා නවීනත්වය 11-12 සියවස් වලදී නාටකාකාර ලෙස වැඩි වන බව අපට දැකගත හැකිය. මෙම වර්ධනය උතුරු හා නැඟෙනහිර සිදුවීම් සමග සමපාත වේ: රුසියාවේ වඩා බලවත් කන්ඩායම් කරලියා වැනි ධනවත්ම ලොම් නිපදවන ප්‍රදේශවලට ස්කැන්ඩිනේවියානුවන්ගේ ප්‍රවේශය කපා හරිමින් සිටියහ. නමුත් ස්කැන්ඩිනේවියානුවන් අනුවර්තනය වී මහාද්වීපයට අත්‍යවශ්‍ය විය. මධ්‍යතන යුගයේ මිනිසුන් ශීත කාලය පුරාවට ආහාර සැපයීම ගොඩනගා ගැනීමට උපරිම උත්සාහයක් ගත් අතර, විලියම් චෙස්ටර් ජෝර්ඩන්ගේ මධ්‍යකාලීන සාගත පිළිබඳ අධ්‍යයනයෙන් පෙනී යන්නේ 14 වන සියවස වන විට ඇතැම් ප්‍රදේශ සාගතයකින් තොරව වසරක නරක අස්වැන්නකින් දිවි ගලවා ගැනීමට ප්‍රමාණවත් ආහාර නිතිපතා ගබඩා කර ඇති බවයි. . එසේ වුවද, මිනිසුන්ට කල් පවතින යමක් ගබඩා කිරීමට අවශ්‍ය වූ අතර, ගබඩා නොමැති විට (නගරවල මෙන්) නව ආහාර ලබා ගැනීමටද අවශ්‍ය විය. ස්කැන්ඩිනේවියාව මධ්‍යකාලීන යුරෝපයට එහි සංරක්ෂණය කළ මාළු ලැබුණු තැන බවට පත් විය. වෙරළ තීරයෙන් අල්ලා ගැනීම සඳහා කෝඩ් ඇත්ත වශයෙන්ම බහුල විය. නමුත් ආක්ටික් දේශගුණය ද පරිපූර්ණ විය, එය පෙනෙන පරිදි, සංරක්ෂණය සඳහා මාළු * වියළීම සඳහා. දේශීය ලුණු ආකර මගින් ලුණු දැමීමෙන් මසුන් සංරක්ෂණය කිරීමට ද ඉඩ ලබා දී ඇත. එබැවින් ස්කැන්ඩිනේවියාවේ වියළි කෝඩ් සහ ලුණු දැමූ හුරුල්ලන් ශීත ඍතුවේ දී එහි දේශීය ජනගහනය පෝෂණය කළා පමණක් නොව, එය දකුණට ගොස් වර්ධනය වන මහාද්වීපික නගර පෝෂණය කළේය. ගොවීන්ට ශීත ඍතුවේ දී * ගොවිතැන් කිරීමට* නොහැකි විය, නමුත් අලුත්වැඩියා කිරීම, දඩයම් කිරීම සහ වෙනත් දේ සමඟ සෑම විටම වැඩ කිරීමට සිදු විය. දැනටමත් වයිකිං වැටලීම් සිදු වූ දිනවලදී, මිනිසුන් ලෝහ කර්මාන්තය වැනි ශිල්පීය වැඩවල ශීත කාලය ගත කරන බව හමුදාවේ ශීත ඍතු කඳවුරු කැණීමෙන් අපි දනිමු. ක්‍රීඩා කිරීමට සහ ක්‍රීඩා කිරීමට ද වැඩි කාලයක් තිබුණි. හිම මත ලිස්සා යාම සහ ස්කීස් ශීත ප්‍රවාහනයේ කාර්යක්ෂම ක්‍රමයක් ලෙස ඉපැරණි නමුත් විවේකයක් ලෙස අයිස් මත ලිස්සා යාම පිළිබඳ මුල්ම යොමු කිරීම් 12 වන සියවසේ සිට පැමිණේ. මඳ වේලාවකට පසු, 16 වන සියවසේ සිට, අයිස් මත ලිස්සා යාමේ තරඟ පිළිබඳ විස්තර තිබේ. ඔබ අනුමාන කළ හිමබෝල සටන්වල මධ්‍යතන යුගයේ ආලෝකකරණයන් ඕනෑ තරම් තිබේ! දකුණු ප්‍රදේශයට වඩා ස්කැන්ඩිනේවියාවේ ශිල්ප සහ දාදු කැට සඳහා ආලෝකය අඩු ප්‍රශ්නයක් හෝ අඩුම තරමින් ආර්ථික ගැටලුවක් වන්නට ඇත. මෙම කලාපය සඳහා තවත් ප්‍රධාන අපනයනයක් වූ මාළු සහ මුද්‍රා තෙල් මගින් පහන් සඳහා තෙල් පහසුවෙන් ලබා දෙන ලදී. සහ--*තීරනාත්මක*--ඔවුන් පශු සම්පත් රැකබලා ගැනීම සඳහා ශීත කාලය ගත කළහ. ඇත්ත වශයෙන්ම, අඩු හෝ වැඩි වශයෙන් සූදානම් කර ඇති කරවල සැපයුම සහ එංගලන්තයෙන් ධාන්‍ය ආනයනය කිරීමට ස්තූතිවන්ත වන අතර, ශීත ඍතුවේ දී පශු සම්පත් පෝෂණය කිරීම මිනිසුන්ට පෝෂණය කිරීමට වඩා අභියෝගයක් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, ග්‍රීන්ලන්තයේ නොර්ස් ජනාවාස තමන් පෝෂණය කිරීම සඳහා ගෘහාශ්‍රිත බෝග වගා කළේ නැත (ඔවුන් දේශීය බෙරි තෝරාගෙන අනුභව කර ඇති බව පෙනේ). ශීත ඍතුවේ දී ඔවුන්ගේ සතුන් පෝෂණය කිරීම සඳහා පිදුරු නිෂ්පාදනය සඳහා ඔවුන් තම ශක්තිය කැප කළහ. බක්ලන්ඩ් සහ අල්. ග්‍රීන්ලන්ත ජනාවාස, උතුරු ඇමරිකානු සංක්‍රමණිකයන් සමඟ ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතා වලින් ඉගෙන ගන්නවාට වඩා, විශාල හා වඩා හොඳ තල්මසුන් දඩයම් කිරීම සඳහා සාගරයට තවදුරටත් ගමන් කරන්නේ කෙසේදැයි ඉගෙන ගන්නවාට වඩා ගෘහාශ්‍රිත පශු සම්පත් මත යැපීම ව්‍යසනකාරී බව ඔප්පු විය. නරක අස්වැන්නක් මාලාවක් පශු සම්පත් සාගින්නෙන් පෙළෙන අතර මධ්යතන යුගයේ අවසානය වන විට ජනාවාස අත්හැර දමන ලදී. නමුත් 12 වන ශතවර්ෂයේදී, පදිංචිකරුවන් තවමත් ස්කැන්ඩිනේවියාවට වටිනා වල්රස් ඇත්දළ සහ උකුස්සන් සපයමින් සිටි අතර, පසුව ස්කැන්ඩිනේවියානුවන් දකුණු දෙසට වෙළඳාම් කළහ. ඉන්පසුව, ඇත්ත වශයෙන්ම, දිගු සීතල ශීත ඍතුව සඳහා විකල්ප විසඳුමක් සොයාගත් ස්කැන්ඩිනේවියානුවන් විය. Birgitta Birgersdotter 14 වන සියවසේ ස්වීඩනයේ ධනවත්ම වංශවත් කාන්තාවන්ගෙන් කෙනෙකි, දරුවන් හය දෙනෙකු වැඩිහිටි විය දක්වා දිවි ගලවා ගැනීම, ඇගේ ප්‍රාදේශීය ප්‍රජාව තුළ සැලකිය යුතු පුණ්‍ය කටයුතු, ක්‍රිස්ටිනා රැජිනගේ නිවසේ ලාභදායී සහ බලගතු තනතුරක් සහ ස්ථාපිත කිරීමට අරමුදල් සැපයීමට තරම් ගැඹුරු උරුමයක් ඇත. මහාද්වීපයක් පුරා විහිදෙන පැවිදි නියෝගයක්. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඇයට උතුරේ එය ඉතා හොඳ විය. නමුත් ඇගේ සැමියා මිය ගිය පසු, Birgitta රෝමයට ස්ථිර වන්දනා ගමනක් ගියා. ඇය සිය ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය එහි ගත කළාය - ඇය ඊටත් වඩා උණුසුම් ආසන්න නැගෙනහිරට වන්දනාවේ ගිය විට හැර.