Hey there, I wrote an answer which goes into more detail about the paramilitary organisations which you can find [here](_URL_0_).

In terms of legality, the organisations were broadly tolerated until they stepped over the line. Smaller groups such as Organisation Consul or the killers of Rosa Luxemburg who carried out political assassinations were pursued by the police, although the right wing bias of the judiciary meant that the trials themselves were often not conducted to the highest standard. Similarly, the SA were banned in Bavaria after the Beer Hall Putsch.

The prevalence of the paramilitary groups would have made it difficult to fully outlaw them. Anywhere up to six million Germans were members by 1933 so the scale of outlawing and enforcing the ban would have been huge. Since these paramilitary groups were linked to political parties (the SPD, KPD and NSDAP had the largest) there was no political appetite to ban them.
හේයි, මම ඔබට [මෙහි](_URL_0_) සොයා ගත හැකි පැරාමිලිටරි සංවිධාන ගැන වැඩි විස්තර සඳහා පිළිතුරක් ලිව්වෙමි. නීත්‍යානුකූලභාවය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, සංවිධාන සීමාව ඉක්මවා යන තෙක් පුළුල් ලෙස ඉවසා සිටියේය. දේශපාලන ඝාතන සිදු කළ සංවිධාන කොන්සල් හෝ රෝසා ලක්සම්බර්ග්ගේ ඝාතකයින් වැනි කුඩා කණ්ඩායම් පොලිසිය විසින් ලුහුබඳින ලදී, නමුත් අධිකරණයේ දක්ෂිනාංශික පක්ෂග්‍රාහීත්වය නිසා නඩු විභාග බොහෝ විට ඉහළම ප්‍රමිතියට නොපැවැත්වීමයි. ඒ හා සමානව, බියර් හෝල් පුට්ච් වලින් පසු බැවේරියාවේ SA තහනම් කරන ලදී. පැරාමිලිටරි කණ්ඩායම්වල ව්‍යාප්තිය නිසා ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම නීති විරෝධී කිරීමට අපහසු වනු ඇත. 1933 වන විට ජර්මානුවන් මිලියන හයක් දක්වා ඕනෑම තැනක සාමාජිකයන් වූ බැවින් තහනම් කිරීම සහ තහනම බලාත්මක කිරීමේ පරිමාණය විශාල වනු ඇත. මෙම පැරාමිලිටරි කණ්ඩායම් දේශපාලන පක්ෂවලට සම්බන්ධ වූ බැවින් (එස්පීඩී, කේපීඩී සහ එන්එස්ඩීඒපී විශාලතම ඒවා විය) ඒවා තහනම් කිරීමට දේශපාලන ආශාවක් නොතිබුණි.