This is a question I would be very happy to answer, but to my utter shock and horror, my personal library has virtually no sources regarding pre-1900s German literature and culture. So, I will have to rely on my memory and wait for someone with more reference material to come along. That said, I do have an M.A. in German literature and we certainly did cover the Weimar Republic, i.e. 1919-1933.

To begin with, movies were increasingly popular. We had theaters opening up and film was becoming a mass medium. You may be familiar with the name Fritz Lang. He directed the movie "M" (i.e. "Mörder"). This was sort of a combination of thriller, crime film, social commentary and mystery. It was noteworthy for its use of Bauhaus forms and futurism. Prior to this we had another Fritz Lang film called Metropolis, which incorporated a lot of expressionist motifs and also plays to the science fiction angle. Put into its broader cultural and social context, these films were struggling to address the instrumentalization of the individual and the perceived "mechanization" of society. You see over- and undertones critical of fascism in these movies as well, if you pay attention.

Taking a gander at "Italian futurism" in Google could also be rewarding.

In terms of cabaret we have a lot of left-wing and humorous elements, in particular if you look at Bertolt Brecht and Kurt Weill and the Threepenny Opera (Dreigroschenoper). Another, more correct name for this is 'Revue'. This popular performance was held in theaters thousands of times within a year or two of its creation; it would not be an overstatement to describe the Threepenny Opera as a "blockbuster" in 1928-terms.

You also had female entertainers like Marlene Dietrich who were able to break through socially conservative stereotypes on gender roles and become massively pop-culturally successful sex symbols, similar to Marilyn Monroe in the United States. Dietrich even achieved transatlantic popularity, which at the time was somewhat unusual (even then, the U.S., with its jazz music, had the pop-cultural edge).

In terms of music, as I just alluded, next to operettas and street operas and movies, in the music scene, revue and jazz were most popular. Berlin at the time was seen as a hotbed of "foreign" elements and non-German culture, and if you look at National Socialist propaganda, a lot of it was directed at the "Jews" (and Jewish entertainers) who were "polluting" the capital city with their allegedly "non-German" ideas. Likewise, the presence of foreigners in Berlin, which at the time was a global cultural magnet, was frowned on by Hitler  &  Co.

I'll see if I can do better than this in terms of sources, but for now...
මෙය මා පිළිතුරු දීමට ඉතා සතුටු වන ප්‍රශ්නයකි, නමුත් මගේ දැඩි කම්පනයට සහ භීතියට, මගේ පුද්ගලික පුස්තකාලයේ 1900 ගණන් වලට පෙර ජර්මානු සාහිත්‍යය සහ සංස්කෘතිය සම්බන්ධයෙන් කිසිදු මූලාශ්‍රයක් නොමැත. එබැවින්, මට මගේ මතකය මත රඳා සිටීමට සිදුවනු ඇති අතර තවත් යොමු ද්‍රව්‍ය සහිත කෙනෙකු පැමිණෙන තෙක් බලා සිටිය යුතුය. එනම්, මට ජර්මානු සාහිත්‍යය පිළිබඳ ශාස්ත්‍රපති උපාධියක් ඇති අතර අපි නිසැකවම වයිමර් ජනරජය, එනම් 1919-1933 ආවරණය කළෙමු. ආරම්භයේදී චිත්‍රපට වැඩි වැඩියෙන් ජනප්‍රිය විය. අපට සිනමාහල් විවෘත වූ අතර චිත්‍රපටය ජන මාධ්‍යයක් බවට පත්වෙමින් තිබුණි. Fritz Lang යන නම ඔබට හුරුපුරුදු විය හැක. ඔහු &quot;M&quot; (එනම් &quot;Mörder&quot;) චිත්‍රපටිය අධ්‍යක්ෂණය කළේය. මෙය ත්‍රාසජනක, අපරාධ චිත්‍රපට, සමාජ විවරණ සහ අභිරහස් යන සංකලනයක් විය. එය Bauhaus ආකෘති සහ අනාගතවාදය භාවිතා කිරීම සඳහා සැලකිය යුතු විය. මෙයට පෙර අප සතුව තවත් ෆ්‍රිට්ස් ලැන්ග් චිත්‍රපටයක් මෙට්‍රොපොලිස් නම් වූ අතර එය ප්‍රකාශනවාදී මෝස්තර රාශියක් ඇතුළත් කර විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කෝණයට ද වාදනය කරයි. එහි පුලුල් සංස්කෘතික හා සමාජීය සන්දර්භය තුළට ගත් විට, මෙම චිත්‍රපට පුද්ගලයාගේ උපකරණකරණය සහ සමාජයේ &quot;යාන්ත්‍රිකකරණය&quot; යන හැඟීම ආමන්ත්‍රණය කිරීමට අරගල කරන ලදී. ඔබ අවධානය යොමු කරන්නේ නම්, මෙම චිත්‍රපටවල ද ෆැසිස්ට්වාදය විවේචනය කරන අධික සහ යටපත් කිරීම් ඔබට පෙනේ. Google හි &quot;ඉතාලි අනාගතවාදය&quot; ගැන කතා කිරීම ද ප්‍රතිලාභදායක විය හැකිය. කැබරේ සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, අපට වාමාංශික හා හාස්‍යජනක අංග රාශියක් ඇත, විශේෂයෙන් ඔබ බර්ටෝල්ට් බ්‍රෙෂ්ට් සහ කර්ට් වේල් සහ ත්‍රීපෙනි ඔපෙරා (ඩ්‍රීග්‍රොස්චෙනොපර්) දෙස බැලුවහොත්. මේ සඳහා තවත් නිවැරදි නමක් වන්නේ &#39;Revue&#39; යන්නයි. මෙම ජනප්‍රිය ප්‍රසංගය එය නිර්මාණය කර වසරක් දෙකක් ඇතුළත දහස් වාරයක් සිනමාහල්වල පැවැත්විණි; ත්‍රීපෙනි ඔපෙරා 1928-කාලීන &quot;බ්ලොක්බස්ටර්&quot; ලෙස විස්තර කිරීම අතිශයෝක්තියක් නොවේ. ඔබටත් Marlene Dietrich වැනි කාන්තා විනෝදකාමීන් සිටි අතර ඔවුන් ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය පිළිබඳ සමාජීය වශයෙන් ගතානුගතික ඒකාකෘති බිඳ දමා එක්සත් ජනපදයේ මර්ලින් මොන්රෝට සමානව විශාල වශයෙන් ජනප්‍රිය-සංස්කෘතික වශයෙන් සාර්ථක ලිංගික සංකේත බවට පත්විය. ඩයට්‍රිච් අත්ලාන්තික් සාගරයේ ජනප්‍රියත්වය පවා අත්කර ගත්තේය, එය එකල තරමක් අසාමාන්‍ය විය (එවිට පවා, එක්සත් ජනපදය එහි ජෑස් සංගීතය සමඟ පොප්-සංස්කෘතික මායිම තිබුණි). සංගීතය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, මා ඉහත සඳහන් කළ පරිදි, ඔපෙරෙටා සහ වීදි ඔපෙරා සහ චිත්‍රපට වලට පසුව, සංගීත දර්ශනයේ, රිව්ව් සහ ජෑස් වඩාත් ජනප්‍රිය විය. එකල බර්ලිනය &quot;විදේශීය&quot; මූලද්‍රව්‍යවල සහ ජර්මානු නොවන සංස්කෘතියේ තෝතැන්නක් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර, ඔබ ජාතික සමාජවාදී ප්‍රචාරණය දෙස බැලුවහොත්, එයින් බොහොමයක් &quot;දූෂිත&quot; කරන &quot;යුදෙව්වන්&quot; (සහ යුදෙව් විනෝදකාමීන්) වෙත යොමු විය. ඔවුන්ගේ &quot;ජර්මානු නොවන&quot; අදහස් සමඟ අගනුවර. එලෙසම, එකල ගෝලීය සංස්කෘතික චුම්බකයක් වූ බර්ලිනයේ විදේශිකයන් සිටීම, හිට්ලර් සහ සමාගම විසින් කෝපයට පත් කරන ලදී. මූලාශ්‍ර අනුව මට මෙයට වඩා හොඳින් කළ හැකිදැයි මම බලමි, නමුත් දැනට ...