In chemistry, you about endo/exothermic reactions to make molecules.  Normal explosives rely on chemical reactions that release large amounts of energy.  All of this energy involves moving a few electrons around leaving your nuclei intact.

When you get into atomic physics you're looking at *far stronger* forces involved in holding the nucleus of an atom together.  An atomic bomb actually forces atoms to split into smaller atoms.  The extra energy/protons/neutrons that were involved in making a larger atom is released - flying off to trigger other atoms to split apart.  The energy released is *far* greater than any chemical reaction could be.

Point of reference - the first atomic bomb used in warfare, [Little Boy](_URL_0_) contained 64kg of uranium but created an explosion equivalent to 15,000,000 kg of TNT.
රසායන විද්‍යාවේදී, ඔබ අණු සෑදීම සඳහා එන්ඩෝ/එක්සෝතර්මික් ප්‍රතික්‍රියා ගැන. සාමාන්‍ය පුපුරණ ද්‍රව්‍ය විශාල ශක්තියක් නිකුත් කරන රසායනික ප්‍රතික්‍රියා මත රඳා පවතී. මෙම සියලු ශක්තියට ඔබේ න්යෂ්ටීන් නොවෙනස්ව තබා ඉලෙක්ට්රෝන කිහිපයක් චලනය කිරීම ඇතුළත් වේ. ඔබ පරමාණුක භෞතික විද්‍යාවට පිවිසෙන විට ඔබ බලන්නේ පරමාණුවක න්‍යෂ්ටිය එකට තබා ගැනීමට සම්බන්ධ වන *ඉතා ප්‍රබල* බලවේගයන්ය. පරමාණු බෝම්බයක් ඇත්ත වශයෙන්ම පරමාණු කුඩා පරමාණු වලට බෙදීමට බල කරයි. විශාල පරමාණුවක් සෑදීමට සම්බන්ධ වූ අමතර ශක්තිය / ප්‍රෝටෝන / නියුට්‍රෝන මුදා හරිනු ලැබේ - අනෙකුත් පරමාණු වෙන් කිරීමට ප්‍රේරණය කිරීම සඳහා පියාසර කරයි. මුදා හරින ලද ශක්තිය ඕනෑම රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවක් විය හැකි ප්‍රමාණයට වඩා වැඩිය. යොමු ලක්ෂ්‍යය - යුද්ධයේදී භාවිතා කරන ලද පළමු පරමාණු බෝම්බය, [Little Boy](_URL_0_) හි යුරේනියම් කිලෝග්‍රෑම් 64 ක් අඩංගු වූ නමුත් TNT කිලෝග්‍රෑම් 15,000,000 ට සමාන පිපිරීමක් නිර්මාණය විය.