I'm assuming that you mean the French influence is strong in New Orleans as compared to other territories of French Louisiana added to the United States in the Louisiana purchase? Obviously, the French influence in New Orleans pales in comparison to that in Quebec.  So taking the question as why is the French influence more obvious in New Orleans than in, say, St. Louis, I think the underlying answer is population.  In 1810, New Orleans was a city of 17,000 inhabitants -- nearly all of them French speaking.  As discussed below, Spanish Louisiana was really a continuation of French Louisiana and another 8,000 or so French speaking immigrants arrived in New Orleans in 1809.  So, 1810 New Orleans was a large, well-established, Francophone city.  The other cities of the Louisiana territory were not and so did not have the same cultural persistence.

As you note, New Orleans went through two colonial powers: France (to 1762) and essentially Spain -- though with the briefest return to France to the Louisiana purchase in 1803.  You should, however, really think of this as a century of French influence -- not a half century each of divided French and Spanish influence.

During the Spanish period after 1762, Spanish cultural influence on the Louisiana territory broadly was limited.  The first Spanish governor arrived in New Orleans in 1766 and was driven from the city by a Francophile revolt in 1768.  The Spanish suppressed the revolt (oddly enough the governor sent to do this, Alejandro O'Reilly was Irish by birth) and then installed Luis de Unzaga as governor.  To prevent further difficulties, Unzaga decided to embrace the francophone Louisiana elite.  Unzaga married a francophone Louisian Creole woman (Marie Elizabeth St. Maxent), allowed significant cultural and political autonomy, and allowed the francophone Creole elite to continue to dominate affairs.  Spanish culture simply did not penetrate Louisiana.

New Orleans also received several waves of French-speaking immigration.  After the Haitian revolution, a large number of French speaking refugees (including much of the colonial elite) fled to New Orleans beginning in the 1790s.  A number of French monarchists also fled France for New Orleans during the French revolution.  A number of other Francophones fled Haiti for Cuba.  In 1809 many of these were expelled and fled to New Orleans.  In 1809 alone, over 9,000 of these (almost exclusively French speaking) refugees arrived, roughly doubling the population of the city.

Thus, we get to the early 19th century with a large, well-developed and French influenced city, so the next question is why this didn't unravel over the next 200 years.  Of course, it did to a considerable extent.  Again, New Orleans is not Montreal -- it's a clearly American, English-speaking city.  There was simply a large enough cultural force to have some persistence over time -- thus, the French street names, French cuisine, fondness for the -eaux suffix and so on.

In 1812, Louisiana (as a whole, I don't know of New Orleans statistics) was 75% French speaking.  Thereafter, there was large scale English speaking immigration, and Louisiana (again as a whole) was 70% English speaking in 1860.  The French culture was stronger in rural South Louisiana than in New Orleans.  In 1852, the New Orleans *Knickberbocker* [declared](_URL_0_): "The New-Orleans of 1852 is not the New-Orleans of twenty years ago.  The innovations of the Anglo-Saxon race have been steadily undermining the manners and customs of the aborigines of the country ... The Creole influenced breathed its last breath ... New-Orleans is now an Anglo-Saxon city."  The aftermath of the Civil War dealt the death blow to Louisiana French speakers -- the Reconstruction-era constitution mandated English language education.  The French speaking newspapers in Louisiana largely closed in the second half of the 19th century.
මම උපකල්පනය කරන්නේ ලුසියානා මිලදී ගැනීමේදී එක්සත් ජනපදයට එකතු කරන ලද ප්‍රංශ ලුසියානාවේ අනෙකුත් ප්‍රදේශ හා සසඳන විට නිව් ඔර්ලියන්ස් හි ප්‍රංශ බලපෑම ප්‍රබල බව ඔබ අදහස් කරන බවයි? නිසැකවම, නිව් ඕර්ලියන්ස් හි ප්‍රංශ බලපෑම ක්විබෙක්හි බලපෑමට සාපේක්ෂව සුදුමැලි වේ. ඉතින් ප්‍රංශ බලපෑම නිව් ඔර්ලියන්ස්හි ශාන්ත ලුවීට වඩා පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ මන්දැයි යන ප්‍රශ්නය ගෙන, මම හිතන්නේ යටින් පවතින පිළිතුර ජනගහනයයි. 1810 දී, නිව් ඔර්ලියන්ස් 17,000 වැසියන්ගෙන් යුත් නගරයක් විය -- ඔවුන් සියල්ලෝම පාහේ ප්‍රංශ කතා කරති. පහත සාකච්ඡා කර ඇති පරිදි, ස්පාඤ්ඤ ලුසියානා සැබවින්ම ප්‍රංශ ලුසියානාවේ අඛණ්ඩ පැවැත්මක් වූ අතර තවත් ප්‍රංශ භාෂාව කතා කරන සංක්‍රමණිකයන් 8,000ක් පමණ 1809දී නිව් ඔර්ලියන්ස් වෙත පැමිණියහ. එබැවින්, 1810 නිව් ඔර්ලියන්ස් යනු විශාල, හොඳින් ස්ථාපිත, ෆ්‍රැන්කොෆෝන් නගරයක් විය. ලුසියානා භූමියේ අනෙකුත් නගර නොතිබූ අතර එම සංස්කෘතික පැවැත්ම නොතිබුණි. ඔබ සටහන් කරන පරිදි, නිව් ඕර්ලියන්ස් යටත් විජිත බලවතුන් දෙදෙනෙකු හරහා ගමන් කළේය: ප්‍රංශය (1762 දක්වා) සහ අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ස්පාඤ්ඤය -- 1803 දී ලුසියානා මිලදී ගැනීම සඳහා ප්‍රංශයට කෙටිම ආපසු පැමිණීමත් සමඟ. කෙසේ වෙතත්, ඔබ මෙය සැබවින්ම ප්‍රංශයේ සියවසක් ලෙස සිතිය යුතුය. බලපෑම -- ප්‍රංශ සහ ස්පාඤ්ඤ බලපෑම බෙදී ගිය අඩ සියවසක් නොවේ. 1762 න් පසු ස්පාඤ්ඤ යුගයේදී ලුසියානා භූමිය මත ස්පාඤ්ඤ සංස්කෘතික බලපෑම පුළුල් ලෙස සීමා විය. පළමු ස්පාඤ්ඤ ආණ්ඩුකාරවරයා 1766 දී නිව් ඕර්ලියන්ස් වෙත පැමිණි අතර 1768 දී ෆ්‍රැන්කොෆිල් කැරැල්ලකින් නගරයෙන් පලවා හරින ලදී. ස්පාඤ්ඤ කැරැල්ල මැඩපැවැත්වීය (මෙය සිදු කිරීමට යවන ලද ආණ්ඩුකාරවරයා, Alejandro O&#39;Reilly උපතින්ම අයර්ලන්ත ජාතිකයෙකි) පසුව ස්ථාපනය කරන ලදී. ආණ්ඩුකාරවරයා ලෙස Luis de Unzaga. තවදුරටත් දුෂ්කරතා වළක්වා ගැනීම සඳහා, Unzaga francophone Louisiana ප්රභූව වැලඳ ගැනීමට තීරණය කළේය. උන්සාගා ෆ්‍රැන්කෝෆෝන් ලුයිසියන් ක්‍රියෝල් කාන්තාවක් (මාරි එලිසබෙත් ශාන්ත මැක්සන්ට්) සමඟ විවාහ වූ අතර, සැලකිය යුතු සංස්කෘතික හා දේශපාලන ස්වාධිපත්‍යයක් ලබා දුන් අතර, ෆ්‍රැන්කෝෆෝන් ක්‍රියෝල් ප්‍රභූවට කටයුතුවල දිගටම ආධිපත්‍යය දැරීමට ඉඩ දුන්නේය. ස්පාඤ්ඤ සංස්කෘතිය හුදෙක් ලුසියානා වෙත විනිවිද ගියේ නැත. නිව් ඕර්ලියන්ස් වෙත ප්‍රංශ කතා කරන සංක්‍රමණ රැල්ල කිහිපයක් ද ලැබුණි. හයිටි විප්ලවයෙන් පසුව, ප්‍රංශ කතා කරන සරණාගතයින් විශාල සංඛ්‍යාවක් (විජිත ප්‍රභූ පැලැන්තියේ බොහෝ දෙනෙක් ද ඇතුළුව) 1790 ගණන්වල පටන් නිව් ඕර්ලියන්ස් වෙත පලා ගියහ. ප්‍රංශ විප්ලවය අතරතුර ප්‍රංශ රාජාණ්ඩුවාදීන් ගණනාවක් නිව් ඕර්ලියන්ස් වෙත ප්‍රංශයෙන් පලා ගියහ. තවත් ෆ්‍රැන්කොෆෝන් ගණනාවක් හයිටියෙන් කියුබාවට පලා ගියහ. 1809 දී ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් නෙරපා හරින ලද අතර නිව් ඕර්ලියන්ස් වෙත පලා ගියහ. 1809 දී පමණක්, මෙම සරණාගතයින් 9,000 කට වඩා (පාහේ ප්‍රංශ කතා කරන) සරණාගතයින් පැමිණි අතර එය නගරයේ ජනගහනය දළ වශයෙන් දෙගුණ කරයි. මේ අනුව, අපි විශාල, හොඳින් සංවර්ධිත සහ ප්‍රංශ බලපෑමට ලක් වූ නගරයක් සමඟ 19 වන සියවසේ මුල් භාගයට පිවිසෙමු, එබැවින් ඊළඟ ප්‍රශ්නය වන්නේ මෙය ඊළඟ වසර 200 තුළ නොගැලපුණේ මන්ද යන්නයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, එය සැලකිය යුතු දුරකට සිදු විය. නැවතත්, නිව් ඕර්ලියන්ස් යනු මොන්ට්‍රියල් නොවේ -- එය පැහැදිලිවම ඇමරිකානු, ඉංග්‍රීසි කතා කරන නගරයකි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ප්‍රංශ වීදි නම්, ප්‍රංශ ආහාර පිසීම, -eaux උපසර්ගය සඳහා ඇති ඇල්ම සහ යනාදිය -- කාලයත් සමඟම යම් ස්ථාවරත්වයක් ඇති කර ගැනීමට ප්‍රමාණවත් තරම් විශාල සංස්කෘතික බලවේගයක් තිබුණි. 1812 දී, ලුසියානා (සමස්තයක් ලෙස, මම නිව් ඔර්ලියන්ස් සංඛ්‍යාලේඛන ගැන නොදනිමි) 75% ප්‍රංශ කතා කරන අය විය. ඉන්පසුව, මහා පරිමාණයෙන් ඉංග්‍රීසි කතා කරන සංක්‍රමණ ඇති වූ අතර, 1860 දී ලුසියානා (නැවතත් සමස්තයක් ලෙස) ඉංග්‍රීසි කතා කරන 70% විය. ප්‍රංශ සංස්කෘතිය නිව් ඔර්ලියන්ස් වලට වඩා දකුණු ලුසියානා ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල ශක්තිමත් විය. 1852 දී, New Orleans *Knickberbocker* [ප්‍රකාශ කළේය](_URL_0_): &quot;1852 නිව්-ඕර්ලියන්ස් යනු වසර විස්සකට පෙර නිව්-ඕර්ලියන්ස් නොවේ. ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් ජාතියේ නවෝත්පාදනයන් ක්‍රමානුකූලව හැසිරීම් සහ සිරිත් විරිත් යටපත් කර ඇත. රටේ ආදිවාසීන්ගේ ... ක්‍රියෝල් බලපෑවේ අවසන් හුස්ම හෙළුවේය ... නිව්-ඕර්ලියන්ස් දැන් ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් නගරයකි.&quot; සිවිල් යුද්ධයේ ප්‍රතිඵලය ලුසියානා ප්‍රංශ කතා කරන්නන්ට මරු පහරක් එල්ල කළේය -- ප්‍රතිසංස්කරණ යුගයේ ව්‍යවස්ථාව ඉංග්‍රීසි භාෂා අධ්‍යාපනය අනිවාර්ය කළේය. ලුසියානා හි ප්‍රංශ කතා කරන පුවත්පත් බොහෝ දුරට 19 වන සියවසේ දෙවන භාගයේදී වසා දමන ලදී.