Multiple reasons, as far as I can tell.  I don't think it had much to do with his father (by which you mean Akhenaten, I imagine), despite the stigma that we assume came with his progenitor's name.  After the glamor and chaos of Akhenaten's rule, and compared to the pharaohs of the past, Tutankhamen (formerly Tutenkhaten) was just a minor blip on the radar.  His overall anonymity in the scale of things meant that fewer people realized there was even a pharaoh to steal *from*, as compared to more obvious and notorious kings like Seti I, Khufu or Djoser.

By the late 1800s, despite the frenzy of Egyptomania, most people assumed that there was nothing left to find in the Valley of the Kings.  An ironic surprise that may have saved Tut's tomb from looting in more contemporary days is the excavation Seti I's tomb by the flamboyant Italian [Giovanni Belzoni](_URL_1_) (in 1817, I believe).  He was little more than a publicly-sanctioned tomb-robber himself, who was not prone towards scientific examination.  He was mostly interested in treasure and fortune.   While digging into the tomb, he and his workmen may have inadvertently shoveled more dirt over the burial location of Tutankhamen's tomb several hundred feet away.

It was only Howard Carter's dogged determination, luck, and Lord Carnarvon's funds and patience that allowed him to actually uncover the tomb.  But he wasn't actually the first to discover it.  He was likely the first to *rediscover* it.  When they had actually unsealed the tomb, they found a few [looters trenches](_URL_0_),
 which only made it into peripheral chambers. These were probably ancient thieves. 
බොහෝ හේතු, මට කිව හැකි පරිදි. ඔහුගේ මුතුන්මිත්තාගේ නම සමඟ අප උපකල්පනය කළ අපකීර්තිය තිබියදීත්, එය ඔහුගේ පියා සමඟ එතරම් සම්බන්ධයක් නොතිබුණි (ඔබ අදහස් කරන්නේ අක්නාටන්, මම සිතමි). අක්නාටන්ගේ පාලනයේ ආකර්ශනීය හා අවුල් සහගත තත්ත්වයෙන් පසුව සහ අතීතයේ පාරාවෝවරුන් හා සසඳන විට, ටූටන්කාමන් (කලින් ටූටෙන්ඛාටන්) යනු රේඩාර්හි සුළු දෝෂයක් පමණි. දේවල පරිමාණයෙන් ඔහුගේ සමස්ත නිර්නාමික භාවයෙන් අදහස් කළේ සෙටි I, කුෆු හෝ ඩ්ජෝසර් වැනි වඩාත් පැහැදිලි සහ කුප්‍රකට රජවරුන් හා සසඳන විට සොරකම් කිරීමට පාරාවෝ කෙනෙකු පවා සිටින බව අඩු පිරිසක් වටහා ගත් බවයි. 1800 ගණන්වල අග භාගය වන විට, ඊජිප්තුවේනියාවේ වියරුව නොතකා, බොහෝ අය උපකල්පනය කළේ රජුන්ගේ නිම්නයේ සොයා ගැනීමට කිසිවක් ඉතිරිව නොමැති බවයි. වඩාත් සමකාලීන දිනවලදී ටුට්ගේ සොහොන කොල්ලකෑමෙන් ගලවා ගැනීමට ඇති උත්ප්‍රාසාත්මක විස්මයක් නම්, විචිත්‍රවත් ඉතාලි ජාතික [Giovanni Belzoni](_URL_1_) විසින් කැණීම (1817 දී, මම විශ්වාස කරමි). ඔහු විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණයකට නැඹුරු නොවූ ප්‍රසිද්ධියේ අනුමත කරන ලද සොහොන් කොල්ලකරුවෙකුට වඩා ටිකක් වැඩිය. ඔහු වැඩිපුරම උනන්දු වූයේ නිධානය හා වාසනාව ගැන ය. ඔහු සහ ඔහුගේ සේවකයන් සොහොන් ගෙය හාරමින් සිටියදී, අඩි සිය ගණනක් ඈතින් පිහිටි ටූටන්කාමන්ගේ සොහොන්ගැබේ තැන්පත් කර තිබූ ස්ථානයට නොදැනුවත්වම තවත් අපිරිසිදුකමක් හලන්නට ඇත. හොවාර්ඩ් කාටර්ගේ දැඩි අධිෂ්ඨානය, වාසනාව සහ කාර්නර්වෝන් සාමිවරයාගේ අරමුදල් සහ ඉවසීම පමණක් ඔහුට සොහොන් ගෙය හෙළි කිරීමට ඉඩ ලබා දුන්නේය. නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම එය සොයා ගත් පළමු පුද්ගලයා ඔහු නොවේ. ඔහු එය නැවත සොයා ගත් පළමු පුද්ගලයා විය හැකිය. ඔවුන් සොහොන් ගෙය ඇත්ත වශයෙන්ම මුද්‍රා තැබූ විට, ඔවුන්ට [කොල්ලකරුවන්ගේ අගල්] (_URL_0_) කිහිපයක් හමු විය, එය එය පර්යන්ත කුටි බවට පත් කරන ලදී. මොවුන් බොහෝ විට පැරණි සොරුන් විය හැකිය. 