In early 19th-century North Carolina judicial opinion about this question, of the limits of a master's authority over his slaves, was largely divided in two. While several judges were reluctant to admit that a slave had any rights whatsoever, others found that a master did not have the power to murder a slave for either sport or punishment.

In State v. Boon (1802, 1 N.C. 191) Judge Hall wrote: "a slave in a pure state of slavery has no rights...Sir William Blackstone in his Commentaries, Vol. I., 423, define pure slavery to be, that whereby an absolute power is given to the master, over the life and fortune of the slave...Slaves in this country possess no such rights; their condition is more abject; they are not parties to our constitution; it was not made for them."

This sentiment was echoed by Justice Ruffin in State v. Mann (1829, 13 N.C. 263), who acknowledged a theoretical bound on the master's power, but declined to have the courts draw any enforceable line. "That there may be particular instances of cruelty and deliberate barbarity, where, in conscience the law might properly interfere, is most probable. The difficulty is to determine, where a Court may properly begin...We cannot allow the right of the master to be brought into discussion in the Courts of Justice. The slave, to remain a slave, must be made sensible, that there is no appeal from his master".

A mere five years later, in State v. Will (1834, 18 N.C. 121), Justice Gaston moved the North Carolina Supreme Court in another direction by reiterating the rule that a master may not deliberately kill his slave, even as part of a slave's punishment. "[U]nlimited power is, in general, the legal right of the master. Unquestionably there are exceptions to this rule...There is no legal limitation to the master's power of punishment, except that it shall not reach the life of his offending slave."

Ruffin, edging back somewhat from his earlier position five years after that in State v. Hoover (1839, 20 N.C. 500), elaborated then on the restriction on killing in relation to punishment. "But the master's authority is not altogether unlimited. He must not kill. There is, at the least, this restriction upon his power: he must stop short of taking life...If death unhappily ensue from the master's chastisement of his slave, inflicted apparently with a good intent", the court would attempt to excuse the master's conduct. But a death resulting from "[p]unishment...immoderate and unreasonable...accompanied by other hard usage and painful privations of food, clothing and rest" would suggest that the master intended murder, and be unacceptable to the courts.
19 වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ උතුරු කැරොලිනාවේ මෙම ප්‍රශ්නය පිළිබඳ අධිකරණ මතය, ඔහුගේ වහලුන් කෙරෙහි ස්වාමියාගේ අධිකාරියේ සීමාවන් බොහෝ දුරට දෙකට බෙදී ගියේය. වහලෙකුට කුමන හෝ අයිතියක් ඇති බව පිළිගැනීමට විනිසුරුවන් කිහිප දෙනෙකු මැලි වූ අතර, තවත් අය සොයා ගත්තේ ක්‍රීඩාවක් හෝ දඬුවමක් සඳහා වහලෙකු ඝාතනය කිරීමට ස්වාමියෙකුට බලයක් නොමැති බවයි. රාජ්‍ය එදිරිව බූන් (1802, 1 NC 191) හි විනිසුරු හෝල් මෙසේ ලිවීය: &quot;පවිත්‍ර වහල් රාජ්‍යයක වහලෙකුට අයිතියක් නැත... ශ්‍රීමත් විලියම් බ්ලැක්ස්ටෝන් ඔහුගේ විවරණයේ, වෙළුම., 423, නිර්මල වහල්භාවය නිර්වචනය කරයි. , වහලෙකුගේ ජීවිතය හා වාසනාව කෙරෙහි නිරපේක්ෂ බලයක් ලබා දී ඇති බව ... ඔවුන්ගේ කොන්දේසිය ඔවුන් අපගේ ව්‍යවස්ථාවේ පාර්ශවකරුවන් නොවන බව; ඔවුන් සදහා.&quot; මෙම හැඟීම ප්‍රාන්ත එදිරිව මෑන් (1829, 13 NC 263) හි විනිසුරු රෆින් විසින් ප්‍රතිරාවය කරන ලදී, ඔහු ස්වාමියාගේ බලය මත න්‍යායික බැඳීමක් ඇති බව පිළිගත් නමුත්, උසාවියට බලාත්මක කළ හැකි රේඛාවක් ඇඳීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. &quot;හෘද සාක්ෂියට අනුව නීතිය නිසි ලෙස මැදිහත් විය හැකි කුරිරු සහ හිතාමතා ම්ලේච්ඡත්වයේ විශේෂිත අවස්ථා තිබිය හැකිය. දුෂ්කරතාවය වන්නේ උසාවියක් නිසි ලෙස ආරම්භ කළ හැක්කේ කොතැනින්ද යන්න තීරණය කිරීමයි. අපට ස්වාමියාගේ අයිතියට ඉඩ දිය නොහැක. යුක්තිය උසාවියේදී සාකච්ඡාවට බඳුන් කිරීමට වහලෙකුට තම ස්වාමියාගෙන් කිසිදු අභියාචනයක් නොමැති බව දැනගත යුතුය. යන්තම් වසර පහකට පසුව, ප්‍රාන්ත එදිරිව විල් (1834, 18 NC 121), ගැස්ටන් විනිසුරුවරයා උතුරු කැරොලිනා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය වෙනත් දිශාවකට යොමු කළේ ස්වාමියෙකුට වහලෙකුගේ කොටසක් ලෙස වුවද හිතාමතාම තම වහලෙකු මරා නොදැමිය හැකි බවට වන රීතිය නැවත අවධාරණය කරමිනි. දඬුවම්. &quot;[U]සීමිත බලය සාමාන්‍යයෙන් ස්වාමියාගේ නීත්‍යානුකූල අයිතියයි. අවිවාදයෙන්ම මෙම රීතියට ව්‍යතිරේක පවතී... ස්වාමියාගේ දඩුවම් බලයට නීතිමය සීමාවක් නැත, එය ඔහුගේ ජීවිතයට ළඟා නොවිය යුතුය. අමනාප දාසයා.&quot; ස්ටේට් එදිරිව හූවර් (1839, 20 NC 500) හිදී වසර පහකට පසු ඔහුගේ පෙර ස්ථාවරයෙන් තරමක් පසුබසින Ruffin, දඬුවම් සම්බන්ධයෙන් ඝාතනය කිරීම සීමා කිරීම ගැන විස්තර කළේය. &quot;නමුත් ස්වාමියාගේ අධිකාරය සම්පූර්ණයෙන්ම අසීමිත නොවේ. ඔහු ඝාතනය නොකළ යුතුය. අවම වශයෙන්, ඔහුගේ බලයට මෙම සීමාව තිබේ: ඔහු ජීවිතය නැති කර ගැනීම නතර කළ යුතුය ... ස්වාමියා තම දාසයාට දඬුවම් කිරීමෙන් අවාසනාවන්ත ලෙස මරණය සිදු වුවහොත්, පැහැදිලිවම යහපත් චේතනාවකින් සිදු කර ඇත&quot;, ස්වාමියාගේ හැසිරීම සමාව දීමට අධිකරණය උත්සාහ කරයි. නමුත් &quot;[p] අසමගිය... මධ්‍යස්ථ සහ අසාධාරණ... වෙනත් දුෂ්කර භාවිතයන් සහ වේදනාකාරී ආහාර, ඇඳුම් පැළඳුම් සහ විවේකය&quot; නිසා ඇති වන මරණයක් ස්වාමියා මිනීමැරීමට අදහස් කළ බවත්, එය අධිකරණයට පිළිගත නොහැකි බවත් යෝජනා කරයි.