Probably the most high-profile successful insanity defense was probably too late to inspire the literary trope, but was nevertheless very important: the case of John Hinckley Jr., who shot President Ronald Regan in 1981. Hinckley was obsessed with actress Jodi Foster and apparently believed that as an assassin of a president, he would be a public figure and therefore her equal. The jury in his criminal trial found him not guilty by reason of insanity.

There was a fairly substantial backlash to the verdict--how could a man who shot the president be not guilty?  A number of legal reforms resulted. As an example, in 1984, the United States Congress passed the Insanity Defense Reform Act, which applies to federal crimes (for those not familiar with the US legal system--most criminal offenses are state-level, so this doesn't directly control, for example, your average murder trial. A number of states also changed their laws, though). This act required the accused to prove insanity by clear and convincing evidence rather than requiring the government to prove the accused sane, as under prior law. The act also prohibited experts from testifying that the defendant was sane or insane--they can only talk about the mental diseases. Finally, it limited the defense to people who can't appreciate the nature and character of their acts. Under prior law, and the law of some states, people could also make the insanity defense if they essentially knew what they were doing and couldn't stop themselves (so-called "irresistible act"). 

Speaking of iressistible acts, one literary example of the defense being used as an escape is the book and film Anatomy of a Murder. I've never read the book, but the film is fantastic and deals directly with the insanity defense generally and the "irresistible act" prong specifically. The book was written by then-Michigan Supreme Court judge Paul Voelker, so the story has a lot more legal grounding than the usual courtroom drama. The reason I mention it is that it was based on a real trial defended by Mr. Voelker as an attorney. So while that real trial wasn't necessarily so high profile that it caused the trope because of a general anti-insanity defense fervor it was a real case that inspired one instance of the trope. 
බොහෝ විට ඉහළම ප්‍රොෆයිල් සාර්ථක උමතු ආරක්‍ෂාව සාහිත්‍ය ප්‍රබෝධමත් කිරීමට ප්‍රමාද වැඩි විය හැකි නමුත්, කෙසේ වෙතත් ඉතා වැදගත් විය: 1981 දී ජනාධිපති රොනල්ඩ් රේගන්ට වෙඩි තැබූ ජෝන් හින්ක්ලි ජූනියර්ගේ සිද්ධිය. ජනාධිපතිවරයෙකුගේ ඝාතකයෙකු ලෙස ඔහු ප්‍රසිද්ධ චරිතයක් වන බවත් එබැවින් ඇයට සමාන බවත් විශ්වාස කළේය. ඔහුගේ අපරාධ නඩු විභාගයේදී ජූරි සභාව ඔහු උමතු භාවය නිසා වැරදිකරුවෙකු නොවන බව තීරණය කළේය. තීන්දුවට තරමක් සැලකිය යුතු පසුබෑමක් ඇති විය - ජනාධිපතිවරයාට වෙඩි තැබූ මිනිසෙකු වැරදිකරුවෙකු නොවන්නේ කෙසේද? එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නීතිමය ප්‍රතිසංස්කරණ ගණනාවක් සිදු විය. උදාහරණයක් ලෙස, 1984 දී, එක්සත් ජනපද කොන්ග්‍රසය ෆෙඩරල් අපරාධ සඳහා අදාළ වන උමතු ආරක්ෂක ප්‍රතිසංස්කරණ පනත සම්මත කළේය (එක්සත් ජනපද නීති පද්ධතිය ගැන නොදන්නා අය සඳහා - බොහෝ අපරාධ අපරාධ රාජ්‍ය මට්ටමේ වේ, එබැවින් මෙය සෘජුවම පාලනය නොවේ. , උදාහරණයක් ලෙස, ඔබේ සාමාන්‍ය මිනීමැරුම් නඩු විභාගය ද ඔවුන්ගේ නීති වෙනස් කර ඇත. මෙම ක්‍රියාව මගින් චුදිතයා පූර්ව නීතියට අනුව චූදිතයා සිහිබුද්ධියෙන් සිටින බව ඔප්පු කිරීමට රජයට අවශ්‍ය කරනවාට වඩා පැහැදිලි සහ ඒත්තු ගැන්වෙන සාක්ෂි මගින් උමතු බව ඔප්පු කිරීම අවශ්‍ය විය. විත්තිකරු සිහිබුද්ධියෙන් හෝ උමතු වූවෙකු බවට සාක්ෂි දීම විශේෂඥයින්ට තහනම් කර ඇත - ඔවුන්ට කතා කළ හැක්කේ මානසික රෝග ගැන පමණි. අවසාන වශයෙන්, එය ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන්හි ස්වභාවය සහ චරිතය අගය කළ නොහැකි පුද්ගලයින්ට ආරක්ෂාව සීමා කළේය. පූර්ව නීතිය යටතේ සහ සමහර ප්‍රාන්තවල නීතිය යටතේ, මිනිසුන්ට ඔවුන් කරන්නේ කුමක්දැයි දැන සිටියහොත් සහ තමන්වම නැවැත්විය නොහැකි නම් (ඊනියා &quot;ප්‍රතිරෝධී ක්‍රියාව&quot;) උමතුවෙන් ආරක්ෂා වීමටද හැකිය. ප්‍රතික්‍ෂේප කළ නොහැකි ක්‍රියාවන් ගැන කතා කරන විට, ආරක්‍ෂාව ගැලවීමක් ලෙස භාවිත කරන බවට සාහිත්‍යමය උදාහරණයක් වන්නේ Anatomy of a Murder පොත සහ චිත්‍රපටයයි. මම කවදාවත් පොත කියවා නැත, නමුත් චිත්‍රපටය අතිවිශිෂ්ට වන අතර සාමාන්‍යයෙන් උමතු භාවය ආරක්ෂා කිරීම සහ විශේෂයෙන් &quot;ඉවත් කළ නොහැකි ක්‍රියාව&quot; සමඟ කෙලින්ම ගනුදෙනු කරයි. පොත ලියා ඇත්තේ එවකට මිචිගන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු පෝල් වොල්කර් විසිනි, එබැවින් කතාවට සාමාන්‍ය උසාවි නාට්‍යයට වඩා නීතිමය පදනමක් ඇත. මම එය සඳහන් කිරීමට හේතුව එය නීතිඥයෙකු ලෙස Voelker මහතා විසින් ආරක්ෂා කරන ලද සැබෑ නඩු විභාගයක් මත පදනම් වූවක් බවයි. එබැවින් එම සත්‍ය නඩු විභාගය සාමාන්‍ය උමතු විරෝධී ආරක්ෂක උද්යෝගයක් නිසා ත්‍රෝපය ඇති කළ තරම් ඉහළ පැතිකඩක් නොවිය යුතු නමුත් එය ත්‍රෝපයේ එක් අවස්ථාවක් ආස්වාදයක් ලබා දුන් සැබෑ සිද්ධියකි. 