‘Ubi papa, ibi roma (Rome is where the Pope is)’: This is a famous quote from the word of one of the Avignon Popes, Urban V (r. 1362-70). Nevertheless, this passage can actually imply several aspects of the Papacy during this period as well as its pre-history, not only the famous representation of notorious ‘Babylonian Captivity of the Papacy,’ roughly based on the discontent of the contemporary Italians. Especially French researchers have revaluated the institutionalization of the central organization as well as the popes themselves in Avignon for long since WWII, but this trend of research apparently does not be shared out of medievalists, as rather classical evaluation by Reinhardt, specialized in Early Modern Papacy, shows (Reinhardt 2017: 389-432, esp. 389-94). I summarize some backgrounds of the topic below:  

 & nbsp;

The relationship between the Pope and Rome had been regarded as ‘troublesome often’ since the late 11th century. To give an example, the Roman ‘Senate’, in fact a newly established city commune of Rome in 1143, sometimes opposed the popes in 12th century and forced them to conclude and renew a settlement on the city governance. Several popes in the 13th century used to stay away from Rome during summer, and instead resided in some cities like Orvieto or Viterbo in the Papal States. In other words, short to middle term absence of the Popes from Rome had been no longer regarded as exceptional by the 13th century.  

 & nbsp;

This problematic relationship worsened further in course of the 13th century: The rising Roman aristocratic families like the Caetani, the Colonna, and the Orsini earnestly advanced into the college of the Cardinals, electoral body of the new pope. The power struggle among these noble families also affect the factional division within the cardinals. Even within the same family, some cardinals in fact sometimes opposed each other. The advancement of the Southern Frenchmen into the cardinals, and into the seat of the Pope like Clement IV further complicated these power struggles already in the late 13th century. Thus, the Frenchmen came into the scene of Papal policy before the Avignon Papacy period.   

 & nbsp;

This partly owed the political situation of the time: the popes at first allied with the family of Anjou in France to suppress the Hohenstaufens, son of former Emperor Frederick II (d. 1250). Soon, however, Charles of Anjou (d. 1285), younger brother of King Louis IX of France (d. 1270) and now king of Naples, freed the control from the Papacy and acted as he liked. He and his successor also tried to intervene the papal election. And at last, the factional conflicts in the Northern Italian cities, the Guelphs and the Ghibellines became also problematic during this period; While the former can be also tagged as ‘pro-papal factions,’ the ongoing factional power struggle within the cardinals also affected this conflict in the cities so that the whole faction could get in step each other. In short, no one could control these highly complicated circumstances in Italy at that time. This political chaos in Italy indeed culminated in the pontificates of ‘Angel Pope’ Celestine V (r. 1294) and notorious Boniface VIII of the Caetani (r. 1295-1303). 

 & nbsp; 

The conclave in 1305 must have been divided in ex-Boniface and pro-French factions: The new Pope, Clement V (r. 1305-1314) was, so to speak, everybody’s friend, or the least disliked to everyone. He was ex-archbishop of Bordeaux, Bertrand de Got, brother of Cardinal Béraud. Contrary to general assumption, Clement-Bertrand was not just a political pawn of the king of France, Phillip IV the Fair. Bordeaux around 1300 was a kind of enclave in the kingdom, governed by the king of England (as a French aristocrat). Clement indeed kept in good contact in good contact both with Phillip the Fair and King Edward I of England, though these two kings had just begun to oppose each other over the former’s jurisdiction of the former to Gascony, the latter’s fief, since 1294. Thus, the new pope had been set in very difficult political positions, not only in Italy, but also in France from the beginning. He prioritized the urgent circumstances of France to the more difficult ones in Italy.  

 & nbsp;

Rollo-Koster also argues, however, that Clement had in fact another, more important concern for all the Latin Christendom: the revival of the Crusade in the Levant, where the last Christian foothold had been recently lost to the hands of the Saracens (Rollo-Koster 2015: 34). It is true that he made many concessions to Phillip the Fair of France, but it was not just because of his origin, but rather to achieve this political goal, by allying every powerful ruler as much as he could. From this point of view, he dared to sacrifice old and not so convenient Templers for buying support from a king of France, arguably the most powerful ruler at that time in Medieval West. 

 & nbsp; 

In a sense, the location of Avignon itself was convenient to almost everyone as the new Pope Clement himself was, certainly except for the Italians. While nominally in Holy Roman Empire, Avignon was on the crossroads and easily accessible to Bordeaux (his homeland as well as the power base of king of England), the kingdom of France, and further, to Iberian Peninsula. Above all it was free from the power struggles among the Roman aristocratic families as well as hot summer that sometimes forced the popes to stay away from Rome. Clement is also famous.....rather notorious for his preference of recruiting his fellow Frenchmen. We can interpret this papal personnel policy as a sign of his wish to control the power struggle within the cardinals by eliminating the possible Italian factional influence as much as possible (Rollo-Koster 2015: 34f.) In this city, the pope could build more stable, permanent administrative institutions supervising all over the Latin Christendom rather easily than Rome (Schimmelpfennig 1992: 199-204). 

 & nbsp;

Selected References: 

* Reinhardt, Volker. *Pontifex: Der Geschchte der Päpst von Petrus bis Franziskus*. Munich: C. H. Beck, 2017.
* Rollo-Koster, Joëlle. *Avignon and its Papacy, 1309-1417: Popes, Institutions, and Society*. Lanham: Rowan  &  Littlefield, 2015. 
* Schimmelpfennig, Bernhard / James Sievett (trans.). *The Papacy*. New York: Columbia UP, 1992. [Original: *Das Papsttum von der Antike bis zur Renaissance*. 6th ed. Darmstadt: WBG, 2009.]  

[Edited]: fixes paragraph layout and typos.
&#39;Ubi papa, ibi roma (රෝමය යනු පාප් වහන්සේ සිටින ස්ථානයයි)&#39;: මෙය අවිග්නොන් පාප්වරයෙකු වන නාගරික V (r. 1362-70) ගේ වචනයෙන් ප්‍රසිද්ධ උපුටා දැක්වීමකි. කෙසේ වෙතත්, මෙම ඡේදය සැබවින්ම සමකාලීන ඉතාලියානුවන්ගේ අතෘප්තිය මත පදනම් වූ කුප්‍රකට &#39;පාප් පදවියේ බැබිලෝනියානු වහල්භාවය&#39; පිළිබඳ සුප්‍රසිද්ධ නිරූපණය පමණක් නොව, මෙම කාල පරිච්ඡේදයේ මෙන්ම එහි ප්‍රාග්-ඉතිහාසයේ පැති කිහිපයක් හැඟවිය හැකිය. විශේෂයෙන් ප්‍රංශ පර්යේෂකයන් දෙවන ලෝක යුද්ධයේ සිට අවිග්නොන්හි මධ්‍යම සංවිධානයේ ආයතනිකකරණය මෙන්ම පාප්වරුන්ගේ ආයතනිකකරණය නැවත ඇගයීමට ලක් කර ඇත, නමුත් මෙම පර්යේෂණ ප්‍රවණතාවය මධ්‍යකාලීනවාදීන්ගෙන් බෙදා නොගන්නා අතර, මුල් නූතන පාප් පදවිය පිළිබඳ විශේෂිත වූ රයින්හාර්ඩ්ගේ සම්භාව්‍ය ඇගයීමක් ලෙස පෙනේ. , සංදර්ශන (Reinhardt 2017: 389-432, esp. 389-94). මම පහත මාතෘකාවේ පසුබිම් කිහිපයක් සාරාංශ කරමි: &amp; nbsp; පාප් වහන්සේ සහ රෝමය අතර සම්බන්ධය 11 වන සියවසේ අග භාගයේ සිට &#39;බොහෝ විට කරදරකාරී&#39; ලෙස සැලකේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, 1143 දී රෝමයේ අලුතින් පිහිටුවන ලද නගර කොමියුනයක් වන රෝමානු &#39;සෙනෙට්&#39; සමහර විට 12 වන සියවසේදී පාප්වරුන්ට විරුද්ධ වූ අතර නගර පාලනය පිළිබඳ සමථයකට පත් කිරීමට සහ අලුත් කිරීමට ඔවුන්ට බල කළේය. 13 වන ශතවර්ෂයේ පාප්වරුන් කිහිප දෙනෙකු ගිම්හානයේදී රෝමයෙන් ඈත්ව සිටි අතර, ඒ වෙනුවට පාප් ජනපදයේ Orvieto හෝ Viterbo වැනි සමහර නගරවල වාසය කළහ. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, 13 වන සියවස වන විට රෝමයේ පාප්වරුන් කෙටි කාලීන සිට මධ්‍යම කාලීනව නොපැමිණීම තවදුරටත් සුවිශේෂී ලෙස සලකනු නොලැබේ. &amp; nbsp; 13 වන ශතවර්ෂයේ දී මෙම ගැටළුකාරී සම්බන්ධතාවය තව දුරටත් නරක අතට හැරුණි: Caetani, Colonna සහ Orsini වැනි නැගී එන රෝමානු වංශාධිපති පවුල් නව පාප්තුමාගේ මැතිවරණ මණ්ඩලය වන කාදිනල්වරුන්ගේ විද්‍යාලයට උනන්දුවෙන් ඉදිරියට ගියහ. මේ උදාර පවුල් අතර පවතින බල අරගලය කාදිනල්වරුන් තුළ ඇති පිල් බෙදීමට ද බලපායි. එකම පවුල තුළ වුවද, සමහර කාදිනල්වරු සමහර විට එකිනෙකාට විරුද්ධ වූහ. දක්ෂිණ ප්‍රංශ ජාතිකයන් කාර්දිනල්වරුන් බවටත්, ක්ලෙමන්ට් IV වැනි පාප්තුමාගේ ආසනයටත් ප්‍රගතිය ලැබීම, 13 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී දැනටමත් මෙම බල අරගල වඩාත් සංකීර්ණ කළේය. මේ අනුව, ප්‍රංශ ජාතිකයන් පාප්ගේ ප්‍රතිපත්තියේ වේදිකාවට පැමිණියේ අවිග්නොන් පාප් පාලන කාලයට පෙරය. &amp; nbsp; මෙය එකල පැවති දේශපාලන තත්වයට අර්ධ වශයෙන් ණයගැති විය: පාප්වරුන් ප්‍රථමයෙන් ප්‍රංශයේ ඇන්ජෝගේ පවුල සමඟ මිත්‍ර වූයේ හිටපු II ෆෙඩ්රික් අධිරාජ්‍යයාගේ පුත් Hohenstaufens (d. 1250) මර්දනය කිරීමටය. කෙසේ වෙතත්, වැඩි කල් නොගොස්, ප්‍රංශයේ IX වන ලුවී රජුගේ බාල සොහොයුරා වන Anjou හි චාල්ස් (d. 1285) (d. 1270) සහ දැන් නේපල්ස්හි රජු, පාප් පදවියෙන් පාලනය නිදහස් කර ඔහු කැමති පරිදි ක්‍රියා කළේය. ඔහු සහ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ද පාප්තුමාගේ මැතිවරණයට මැදිහත් වීමට උත්සාහ කළහ. අවසාන වශයෙන්, උතුරු ඉතාලි නගරවල කන්ඩායම් ගැටුම්, ගුල්ෆ්ස් සහ ගිබෙලයින් ද මෙම කාලය තුළ ගැටළුකාරී විය. හිටපු අය පාප්තුමාට පක්ෂපාතී කන්ඩායම් ලෙස ද ටැග් කළ හැකි අතර, කාදිනල්වරුන් තුළ පවතින කන්ඩායම් බල අරගලය ද නගරවල මෙම ගැටුමට බලපෑවේ මුළු කන්ඩායම එකිනෙකාට ගොඩ විය හැකි බැවිනි. කෙටියෙන් කිවහොත්, එවකට ඉතාලියේ මෙම අතිශය සංකීර්ණ තත්වයන් පාලනය කිරීමට කිසිවෙකුට නොහැකි විය. ඉතාලියේ මෙම දේශපාලන ව්‍යාකූලත්වය සැබවින්ම උච්චස්ථානය වූයේ &#39;ඒන්ජල් පාප්&#39; සෙලෙස්ටින් V (r. 1294) සහ Caetani හි කුප්‍රකට බොනිෆස් VIII (r. 1295-1303) ගේ පාප් පදවියෙනි. &amp; nbsp; 1305 දී පැවති සමුළුව හිටපු බොනිෆස් සහ ප්‍රංශ ගැති කන්ඩායම්වලට බෙදී තිබිය යුතුය: නව පාප් වහන්සේ, V Clement V (r. 1305-1314) කතා කිරීමට, සෑම කෙනෙකුගේම මිතුරෙකු හෝ අවම වශයෙන් සෑම කෙනෙකුටම අකමැති විය. ඔහු බෝඩෝ හි හිටපු අගරදගුරු, බර්ට්‍රන්ඩ් ද ගොට්, කාදිනල් බෙරෝඩ්ගේ සහෝදරයා විය. සාමාන්‍ය උපකල්පනයට පටහැනිව, Clement-Bertrand යනු ප්‍රංශයේ රජු වන Phillip IV the Fair ගේ දේශපාලන අතකොළුවක් පමණක් නොවේ. 1300 දී පමණ බෝඩෝ යනු එංගලන්තයේ රජු (ප්‍රංශ වංශාධිපතියෙකු ලෙස) විසින් පාලනය කරන ලද රාජධානියේ වාසස්ථානයකි. ක්ලෙමන්ට් ඇත්ත වශයෙන්ම පිලිප් ද ෆෙයාර් සහ එංගලන්තයේ පළමු එඩ්වඩ් රජු සමඟ හොඳ සම්බන්ධතාවක් පවත්වා ගෙන ගිය නමුත්, මෙම රජවරුන් දෙදෙනා 1294 සිට කලින් සිටි ගැස්කොනිට හිටපු අධිකරණ බලය සම්බන්ධයෙන් එකිනෙකාට විරුද්ධ වීමට පටන් ගෙන ඇත. , නව පාප් වහන්සේ ඉතාලියේ පමණක් නොව, ප්‍රංශයේ ද මුල සිටම ඉතා දුෂ්කර දේශපාලන තනතුරු වල පිහිටුවා තිබුණි. ඔහු ඉතාලියේ වඩාත් දුෂ්කර තත්වයන්ට වඩා ප්‍රංශයේ හදිසි තත්වයන්ට ප්‍රමුඛත්වය දුන්නේය. &amp; nbsp; කෙසේ වෙතත්, Rollo-Koster තර්ක කරන්නේ, කෙසේ වෙතත්, ක්ලෙමන්ට් සියලු ලතින් ක්‍රිස්තියානි ලෝකය සඳහා තවත් වැදගත් සැලකිල්ලක් දැක්වූ බවයි: ලෙවන්ට්හි කුරුස යුද්ධයේ පුනර්ජීවනය, එහිදී අවසාන ක්‍රිස්තියානි පාදම මෑතකදී සරසන්ස් (Rollo) අතට අහිමි විය. -කොස්ටර් 2015: 34). ඔහු ප්‍රංශයේ ෆිලිප් ද ෆෙයාර් වෙත බොහෝ සහන ලබා දුන් බව සැබෑය, නමුත් එය ඔහුගේ සම්භවය නිසා පමණක් නොව, සෑම බලවත් පාලකයෙකුම තමාට හැකි පමණින් මිත්‍ර කර ගනිමින් මෙම දේශපාලන ඉලක්කය සපුරා ගැනීම සඳහා විය. මෙම දෘෂ්ටි කෝණයෙන් බලන කල, ඔහු මධ්‍යතන යුගයේ එවකට සිටි බලවත්ම පාලකයා වූ ප්‍රංශයේ රජෙකුගෙන් ආධාර මිලදී ගැනීම සඳහා පැරණි හා එතරම් පහසු නොවන ටෙම්පල්වරුන් බිල්ලට දීමට එඩිතර විය. &amp; nbsp; එක් අතකින්, නව ක්ලෙමන්ට් පාප්තුමා වූවා සේම, නිසැකව ම ඉතාලියානුවන් හැර, අවිග්නොන්හි පිහිටීම සැමටම පාහේ පහසු විය. නාමිකව ශුද්ධ රෝම අධිරාජ්‍යයේ සිටියදී, අවිග්නොන් හරස් මාර්ගයේ සිටි අතර බෝඩෝ (ඔහුගේ නිජබිම මෙන්ම එංගලන්තයේ රජුගේ බල කඳවුර), ප්‍රංශ රාජධානිය සහ තවදුරටත් අයිබීරියානු අර්ධද්වීපයට පහසුවෙන් ප්‍රවේශ විය හැකිය. සියල්ලටත් වඩා, එය රෝම රදළ පවුල් අතර බල අරගල වලින් නිදහස් වූ අතර සමහර විට පාප්වරුන්ට රෝමයෙන් ඈත් වීමට බල කළ උණුසුම් ගිම්හානය. ක්ලෙමන්ට් ද ප්‍රසිද්ධය.. ඔහුගේ සෙසු ප්‍රංශ ජාතිකයන් බඳවා ගැනීමට ඇති කැමැත්ත නිසා ප්‍රසිද්ධය. මෙම පාප්තුමාගේ පුද්ගල ප්‍රතිපත්තිය අපට අර්ථකථනය කළ හැක්කේ ඉතාලියේ කන්ඩායම් බලපෑම හැකිතාක් ඉවත් කර කාදිනල්වරුන් තුළ ඇති බල අරගලය පාලනය කිරීමට ඔහුගේ අභිලාෂයේ ලකුණක් ලෙසය (Rollo-Koster 2015: 34f.) මෙම නගරය තුළ පාප් වහන්සේට තවත් ගොඩනැගිය හැකිය. රෝමයට වඩා පහසුවෙන් ලතින් ක්‍රිස්තියානි ලෝකය පුරා අධීක්‍ෂණය කරන ස්ථාවර, ස්ථිර පරිපාලන ආයතන (Schimmelpfennig 1992: 199-204). &amp; nbsp; තෝරාගත් යොමු: * Reinhardt, Volker. *Pontifex: Der Geschchte der Päpst von Petrus bis Franziskus*. මියුනිච්: CH බෙක්, 2017. * Rollo-Koster, Joëlle. *Avignon සහ එහි පාප් පදවිය, 1309-1417: පාප්වරුන්, ආයතන සහ සමාජය*. Lanham: Rowan &amp; Littlefield, 2015. * Schimmelpfennig, Bernhard / James Sievett (trans.). *පාප් පදවිය*. New York: Columbia UP, 1992. [මුල් පිටපත: *Das Papsttum von der Antike bis zur Renaissance*. 6 වන සංස්කරණය Darmstadt: WBG, 2009.] [සංස්කරණය]: ඡේද පිරිසැලසුම සහ යතුරු ලියනය නිවැරදි කරයි.