Tommy John Surgery, known in medical practice as ulnar collateral ligament (UCL) reconstruction, is a surgical graft procedure in which the ulnar collateral ligament in the medial elbow is replaced with a tendon from elsewhere in the body.

The patient's arm is opened up around the elbow. Holes to accommodate a new tendon are drilled in the ulna and humerus bones of the elbow. A harvested tendon (often the palmaris tendon)—from the forearm of the same or opposite elbow, below the knee (known as the patellar tendon), or from a cadaver—is then woven in a figure-eight pattern through the holes and anchored. The ulnar nerve is usually moved to prevent pain as scar tissue that forms can apply pressure to the nerve.

The UCL can become stretched, frayed, or torn through the repetitive stress of the throwing motion. The risk of injury to the throwing athlete's ulnar collateral ligament of elbow joint is thought to be extremely high as the amount of stress through this structure approaches its ultimate tensile strength during a hard throw. R.A. Dickey, however, became a very successful Major League Baseball pitcher despite having no UCL in his pitching arm. According to experts he should not be able to throw at all, let alone at a professional level.

While many authorities suggest that an individual's style of throwing or the type of pitches they throw are the most important determinant of their likelihood to sustain an injury, the results of a 2002 study suggest that the total number of pitches thrown is the greatest determinant. A 2002 study examined the throwing volume, pitch type, and throwing mechanics of 426 pitchers aged 9 to 14 for one year. Compared to pitchers who threw 200 or fewer pitches in a season, those who threw 201–400, 401–600, 601–800, and 800+ pitches faced an increased risk of 63%, 181%, 234%, and 161% respectively. The types of pitches thrown showed a smaller effect; throwing a slider was associated with an 86% increased chance of elbow injury, while throwing a curveball was associated with an increase in pain. There was only a weak correlation between throwing mechanics perceived as bad and injury-prone. Thus, although there is a large body of other evidence that suggests mistakes in throwing mechanics increase the likelihood of injury it seems that the greater risk lies in the volume of throwing in total. Research into the area of throwing injuries in young athletes has led to age-based recommendations for pitch limits for young athletes.
In younger athletes, for whom the growth plate (the medial epicondylar epiphysis) is still open, the force on the inside of the elbow during throwing is more likely to cause the elbow to fail at this point than at the ulnar collateral ligament. This injury is often termed "Little League elbow" and can be serious but does not require reconstructing the UCL.

In some cases baseball pitchers throw harder after the procedure than they did beforehand. As a result, orthopedic surgeons have reported that increasing numbers of parents are coming to them and asking them to perform the procedure on their un-injured sons in the hope that this will increase their performance. However, many people—including Dr. Frank Jobe, the doctor who invented the procedure—believe most post-surgical increases in performance are generally due to two factors. The first is pitchers' increased attention to conditioning. The second is that in many cases it can take several years for the UCL to deteriorate. Over these years the pitcher's velocity will gradually decrease. As a result, it is likely that the procedure simply allows the pitcher to throw at the velocity he could before his UCL started to degrade.

---source: Wikipedia
ටොමී ජෝන් ශල්‍යකර්මය, වෛද්‍ය ප්‍රායෝගිකව ulnar collateral ligament (UCL) ප්‍රතිනිර්මාණය ලෙස හැඳින්වේ, එය ශල්‍ය බද්ධ කිරීමේ ක්‍රියාවලියක් වන අතර එහිදී මැද වැලමිටේ ඇති ulnar collateral ligament ශරීරයේ වෙනත් තැනක ඇති කණ්ඩරාවක් සමඟ ප්‍රතිස්ථාපනය වේ. රෝගියාගේ අත වැලමිට වටා විවෘත වේ. වැලමිටේ ulna සහ humerus අස්ථිවල නව කණ්ඩරාවක් සඳහා සිදුරු විදිනවා. අස්වනු නෙළන ලද කණ්ඩරාවක් (බොහෝ විට පල්මරිස් කණ්ඩරාව)—එකම හෝ ප්‍රතිවිරුද්ධ වැලමිටේ නළලෙන්, දණහිසට පහළින් (පැටලර් කණ්ඩරාව ලෙස හැඳින්වේ) හෝ මළ සිරුරකින්—ඉන්පසු සිදුරු හරහා රූප-අට රටාවකට වියන ලද අතර නැංගුරම් ලා ඇත. . කැළැල් පටක සෑදෙන බැවින් ස්නායුවට පීඩනය යෙදිය හැකි බැවින් වේදනාව වැළැක්වීම සඳහා උල්නර් ස්නායුව සාමාන්‍යයෙන් චලනය වේ. විසි කිරීමේ චලිතයේ පුනරාවර්තන ආතතිය හරහා UCL දිග හැරිය හැක, ඉරී යයි. මෙම ව්‍යුහය හරහා ඇති වන ආතති ප්‍රමාණය දැඩි වීසි කිරීමකදී එහි අවසාන ආතන්ය ශක්තියට ළඟා වන බැවින් විසි කරන ක්‍රීඩකයාගේ වැලමිටි සන්ධියේ උල්නාර් ඇපකර අස්ථි බන්ධනයට තුවාල වීමේ අවදානම අතිශයින් ඉහළ යැයි සැලකේ. කෙසේ වෙතත්, RA Dickey, ඔහුගේ තණතීරුවේ UCL නොතිබුණද, ඉතා සාර්ථක මේජර් ලීග් බේස්බෝල් පිචර් බවට පත් විය. විශේෂඥයින්ට අනුව ඔහු වෘත්තීය මට්ටමින් පමණක් නොව, කිසිසේත් විසි කිරීමට නොහැකි විය යුතුය. පුද්ගලයෙකුගේ විසි කිරීමේ විලාසය හෝ ඔවුන් විසි කරන තණතීරු වර්ගය තුවාලයක් ඇතිවීමේ සම්භාවිතාව පිළිබඳ වැදගත්ම නිර්ණායකය බව බොහෝ බලධාරීන් යෝජනා කරන අතර, 2002 අධ්‍යයනයක ප්‍රතිඵලවලින් ඇඟවෙන්නේ වීසි කරන ලද මුළු තණතීරු සංඛ්‍යාව විශාලතම නිර්ණායකය බවයි. 2002 අධ්‍යයනයකින් වසර 9 සිට 14 දක්වා වයසැති තණතීරු 426 ක විසි කිරීමේ පරිමාව, තණතීරු වර්ගය සහ විසි කිරීමේ යාන්ත්‍රණය පරීක්ෂා කරන ලදී. වාරයක තණතීරු 200ක් හෝ ඊට අඩු ප්‍රමාණයක් විසි කළ තණතීරු හා සසඳන විට, 201–400, 401–600, 601–800, සහ 800+ තණතීරු විසි කළ අය පිළිවෙළින් 63%, 181%, 234% සහ 161%ක අවදානමකට මුහුණ දුන්හ. . විසි කරන ලද තණතීරු වර්ග කුඩා බලපෑමක් පෙන්නුම් කළේය; ස්ලයිඩරයක් විසි කිරීම වැලමිට තුවාල වීමේ සම්භාවිතාව 86% කින් වැඩි වන අතර වක්‍ර බෝලයක් විසි කිරීම වේදනාව වැඩි වීමක් සමඟ සම්බන්ධ විය. නරක සහ තුවාල වීමට ඉඩ ඇති ලෙස සැලකෙන විසි කිරීමේ යාන්ත්‍ර විද්‍යාව අතර තිබුණේ දුර්වල සහසම්බන්ධයක් පමණි. මේ අනුව, විසි කිරීමේ යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ වැරදි තුවාල වීමේ සම්භාවිතාව වැඩි කරන බවට වෙනත් සාක්ෂි විශාල ප්‍රමාණයක් ඇතත්, වැඩි අවදානමක් ඇත්තේ මුළු විසි කිරීමේ පරිමාවේ බව පෙනේ. තරුණ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් විසිකිරීමේ තුවාල ඇති ප්‍රදේශය පිළිබඳ පර්යේෂණ තරුණ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් සඳහා තණතීරු සීමාවන් සඳහා වයස් මත පදනම් වූ නිර්දේශ ඉදිරිපත් කර ඇත. වර්ධන තහඩුව (මධ්‍ය එපිකොන්ඩයිලර් එපිෆයිසිස්) තවමත් විවෘතව පවතින තරුණ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් තුළ, විසි කිරීමේදී වැලමිට අභ්‍යන්තරයේ ඇති බලය උල්නාර් ඇපකර අස්ථි බන්ධනයට වඩා මෙම අවස්ථාවේදී වැලමිට අසමත් වීමට වැඩි ඉඩක් ඇත. මෙම තුවාලය බොහෝ විට &quot;ලිට්ල් ලීග් වැලමිට&quot; ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර එය බරපතල විය හැකි නමුත් UCL ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම අවශ්‍ය නොවේ. සමහර අවස්ථාවලදී බේස්බෝල් පිචර් පෙර කළාට වඩා ක්‍රියා පටිපාටියෙන් පසුව දැඩි ලෙස විසි කරයි. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, විකලාංග ශල්‍ය වෛද්‍යවරුන් වාර්තා කර ඇත්තේ වැඩි වැඩියෙන් දෙමාපියන් ඔවුන් වෙත පැමිණෙන බවත්, තුවාල නොවූ තම පුතුන්ට මෙම ක්‍රියා පටිපාටිය සිදු කරන ලෙස ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින බවත් එමඟින් ඔවුන්ගේ කාර්ය සාධනය වැඩි වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරන බවයි. කෙසේ වෙතත්, ක්‍රියා පටිපාටිය සොයා ගත් වෛද්‍ය ෆ්‍රෑන්ක් ජොබ් ඇතුළු බොහෝ අය විශ්වාස කරන්නේ බොහෝ පශ්චාත් ශල්‍යකර්ම කාර්ය සාධනය වැඩි වීම සාමාන්‍යයෙන් සාධක දෙකක් නිසා ය. පළමුවැන්න කන්ඩිෂන් කිරීම කෙරෙහි පිචර්ගේ වැඩි අවධානයක් යොමු කිරීමයි. දෙවැන්න නම් බොහෝ අවස්ථාවලදී UCL නරක් වීමට වසර කිහිපයක් ගත විය හැකි බවයි. මෙම වසර තුළ පිචරයේ වේගය ක්රමයෙන් අඩු වනු ඇත. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ඔහුගේ UCL පිරිහීමට පටන් ගැනීමට පෙර ක්‍රියා පටිපාටිය ඔහුට හැකි ප්‍රවේගයට විසි කිරීමට පිචර්ට ඉඩ සලසයි. ---මූලාශ්රය: විකිපීඩියා