Oo! A question that I can help answer in part!

For what it’s worth, I’m not a historian, but I do have a degree in history. I’m currently a law student in Australia, which has a similar Solicitor/Barrister split profession. I can’t speak to how the American profession developed, but I can talk about how the English/Welsh (and by extension, Australian) profession developed separately.

First off, currently in England and Wales, solicitors are actually entitled to appear before many Lower Courts, and it’s really only in the superior courts that barristers become truly necessary. However, the profession is still very split in certain jurisdictions in Australia.

The development of the split profession is largely something of a historical accident.^1 The distant ancestor to the modern barrister, the ‘Serjeants-at-law’, were an import of the Norman Conquest of the 11^th Century. As an aside, this is also why so many older English precedent is peppered with French. From at least 1216, English courts were beginning to limit the rights of audience to ’regular’ advocates’.

**The Initial Split**

Under King Edward I, the two separate branches were beginning to emerge. A pleading system was established, whereby specially trained serjeants would conduct legal arguments, while an Ordinance of the King placed legal representatives under judicial control, ending the clergy as lawyers in the Court.^2

**Solicitors**

Originally, Courts would require litigants to show up, plead their case, and receive judgement.^3 However, over time, courts relaxed these rules, and allowed litigants to appoint agents to appear and speak on their behalf. Obviously, lawyers did not appear out of nowhere as a profession, and these agents were not initially professionals.^4 The right to an ‘attorney’ was declared by Parliament in the 15^th Century. 

As the number of cases and the amount of litigation increased in the 16^th Century, the number of terrible, unscrupulous and immoral solicitors increased at the same time. Therefore, in 1605, Parliament enacted the first of what we now would consider to be the solicitor’s standards and practices, requiring written statements for fees, and requiring written accounting for disbursements made on the client’s behalf.^5

**Barristers**

In England and Wales, barristers operate out of Inns of Court: The Honourable Society of Lincoln’s Inn, the Honourable Society of Gray’s Inn, the Honourable Society of the Middle Temple, and the Honourable Society of the Inner Temple. These trace their origins to the late 13^th Century, where legal professionals would live, learn, work and socialise together. These societies were the ancestors to the ‘Bar’.

Beneath the serjeants were the ‘apprentices-at-law’ and ‘utter barristers’,^6 who were recognised in 1532 as men ‘learned in the law’, and in 1590 required a ‘call to the bar of an Inn of Court’ as the minimum qualification for rights of audience before a higher common-law court. In 1596, the QC or KC (also known as a ‘silk’) rank of barrister was established, and by the 19th Century, no more serjeants were appointed. Barristers and ‘silks’ now comprised the entirety of the Bar.

**The Formalised Split**

However, from the 16^th Century onwards, the Privy Council, the Judiciary, and the Inns of Court themselves began excluding attorneys and solicitors from membership of the higher prestige inns.^7 Because of the way the judiciary works, only those who are ‘called to the bar’ are entitled to appear before the Court to argue cases. By excluding solicitors from membership of the Inns of Court, it essentially made it impossible for them to be called to the Bar, and so restricted the right of appearance to those barristers who were members of the Inns of Court.

**Conclusion**

It’s really this exclusion of solicitors and attorneys (who have since been combined) that solidified the split profession. Although we can see that the profession had been split to some extent from 1216 onwards, it wasn't made explicitly formalised until the Inns began excluding solicitors, preventing them from being called to the Bar, and removing their rights to appear before a higher Common-Law Court.

**Sources**

A note on sources: These are written from the perspective of American jurists and scholars. As such, there may be implicit bias in regards to the split profession. I was unable to find a British source when I ran an academic search, but I'm sure they are out there.

1. Judith L. Maute, "Alice's Adventures in Wonderland: Preliminary Reflections on the History of the Split English Legal Profession and the Fusion Debate (1000-1900 A.D.)" [2003] 71, 4 *Fordham Law Review* 1357, 1358 ('Alice's Adventures in Wonderland').

2. Ibid 1360, citing Robert Megarry, Inns Ancient and Modern 10 (Selden Soc'y 1972). See also Harry Cohen, "The Divided Legal Profession in England and Wales - Can Barristers and Solicitors Ever Be Fused?" (1987) 12 *The Journal of the Legal Profession* 7, 12 ('The Divided Legal Profession').

3. Ibid.

4. Alice's Adventures in Wonderland, above n 1, at 1360, citing Edmund B.V. Christian, A Short History of Solicitors 3, 9 (1896) 

5. Ibid, 1361.

6. Ibid, 1366 citing Robert Megarry, Inns Ancient and Modern 10 (Selden Soc'y 1972).

7. Ibid. See also "The Divided Legal Profession" at 12, citing H. Kirk, Portrait of a Profession 18 (1976).
අපොයි! මට අර්ධ වශයෙන් පිළිතුරු දීමට උපකාර කළ හැකි ප්රශ්නයක්! එය වටිනවා නම්, මම ඉතිහාසඥයෙක් නොවෙමි, නමුත් මට ඉතිහාසය පිළිබඳ උපාධියක් තිබේ. මම දැනට ඔස්ට්‍රේලියාවේ නීති ශිෂ්‍යයෙක්, එයට සමාන Solicitor/Barrister බෙදීම් වෘත්තියක් ඇත. ඇමරිකානු වෘත්තිය දියුණු වූ ආකාරය ගැන මට කතා කළ නොහැක, නමුත් ඉංග්‍රීසි / වේල්ස් (සහ දිගුව, ඕස්ට්‍රේලියානු) වෘත්තිය වෙනම වර්ධනය වූ ආකාරය ගැන මට කතා කළ හැකිය. පළමුවෙන්ම, දැනට එංගලන්තයේ සහ වේල්සයේ, සොලිසිටර්වරුන්ට බොහෝ පහළ උසාවි ඉදිරියේ පෙනී සිටීමට අයිතියක් ඇති අතර, ඇත්තෙන්ම නීතිඥවරුන් සැබවින්ම අවශ්‍ය වන්නේ ඉහළ අධිකරණවල පමණි. කෙසේ වෙතත්, ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඇතැම් අධිකරණ බල ප්‍රදේශවල මෙම වෘත්තිය තවමත් බෙහෙවින් බෙදී ඇත. බෙදී ගිය වෘත්තියේ දියුණුව බොහෝ දුරට ඓතිහාසික අනතුරකි. ^1 නූතන නීතිඥවරයාගේ දුරස්ථ මුතුන් මිත්තන් වන &#39;Serjeants-at-law&#39;, 11^th සියවසේ නෝමන් ආක්‍රමණයේ ආයාතයකි. පැත්තක් ලෙස, බොහෝ පැරණි ඉංග්‍රීසි පූර්වාදර්ශ ප්‍රංශ සමඟ මිශ්‍ර කර ඇත්තේ ද මේ නිසා ය. අවම වශයෙන් 1216 සිට ඉංග්‍රීසි උසාවි ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ අයිතිවාසිකම් &#39;සාමාන්‍ය&#39; නීතිඥයින්ට සීමා කිරීමට පටන් ගත්තේය. **ආරම්භක භේදය** පළමුවන එඩ්වඩ් රජු යටතේ වෙන වෙනම ශාඛා දෙක මතුවීමට පටන් ගෙන තිබුණි. විශේෂ පුහුණුව ලත් වේත්‍රධාරීන් විසින් නීති තර්ක ඉදිරිපත් කරන ආයාචනා ක්‍රමයක් ස්ථාපිත කරන ලද අතර, රජුගේ ආඥාපනත මගින් නීති නියෝජිතයන් අධිකරණ පාලනය යටතට පත් කර, පූජ්‍ය පක්ෂය උසාවියේ නීතීඥයින් ලෙස අවසන් කරන ලදී. පෙනී සිටීම, ඔවුන්ගේ නඩුව ඉදිරිපත් කිරීම සහ විනිශ්චය ලබා ගැනීම. පැහැදිලිවම, නීතිඥයින් වෘත්තියක් ලෙස කොතැනකවත් පෙනී නොසිටි අතර, මෙම නියෝජිතයන් මුලින් වෘත්තිකයන් නොවීය.^4 &#39;නීතිඥයෙකු&#39; සඳහා ඇති අයිතිය 15^වන සියවසේදී පාර්ලිමේන්තුව විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 16^වන සියවසේ නඩු සංඛ්‍යාව සහ නඩු ප්‍රමාණය වැඩි වීමත් සමඟම බිහිසුණු, නිර්දෝෂී සහ දුරාචාර සොලිසිටර් සංඛ්‍යාවද ඒ සමගම වැඩි විය. එබැවින්, 1605 දී, පාර්ලිමේන්තුව විසින් සොලිසිටර්ගේ ප්‍රමිතීන් සහ භාවිතයන් ලෙස අපි දැන් සලකනු ලබන පළමුවැන්න, ගාස්තු සඳහා ලිඛිත ප්‍රකාශ අවශ්‍ය වන අතර සේවාදායකයා වෙනුවෙන් කරන ලද මුදල් ගෙවීම් සඳහා ලිඛිත ගිණුම්කරණය අවශ්‍ය වේ.^5 **බාරිස්ටර්** එංගලන්තයේ සහ වේල්සයේ, නීතිඥයින් Inns of Court වලින් ක්‍රියාත්මක වේ: The Honorable Society of Lincoln&#39;s Inn, the Honorable Society of Gray&#39;s Inn, the Honourable Society of the Middle Temple, and the Honourable Society of the Inner Temple. නීති වෘත්තිකයන් එකට ජීවත් වීමට, ඉගෙනීමට, වැඩ කිරීමට සහ සමාජගත වීමට නියමිත 13^වන සියවසේ අගභාගයේදී මේවා ඔවුන්ගේ මූලාරම්භය සොයා ගනී. මෙම සමාජ &#39;බාර්&#39; හි මුතුන් මිත්තන් විය. වේත්‍රධාරීන්ට යටින් 1532 දී &#39;නීතිය උගත්&#39; මිනිසුන් ලෙස පිළිගත් &#39;ආධුනිකයින්&#39; සහ &#39;අතිශයින්ම බැරිස්ටර්වරුන්&#39;,^6 සිටි අතර, 1590දී &#39;උසාවියේ තානායමකට කැඳවීමක්&#39; අවශ්‍ය විය. ඉහළ පොදු නීති අධිකරණයක් ඉදිරියේ ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ අයිතිවාසිකම් සඳහා අවම සුදුසුකම ලෙස. 1596 දී, QC හෝ KC (&#39;සිල්ක්&#39; ලෙසද හැඳින්වේ) බැරිස්ටර් නිලය ස්ථාපිත කරන ලද අතර, 19 වන සියවස වන විට, තවත් සැරයන්වරුන් පත් කරනු ලැබුවේ නැත. බැරිස්ටර් සහ &#39;සිල්ක්&#39; දැන් බාර් එකේ සම්පූර්ණයෙන් සමන්විත විය. ** විධිමත් බෙදීම** කෙසේ වෙතත්, 16^වන සියවසේ සිට, ප්‍රිවි කවුන්සිලය, අධිකරණය සහ උසාවි තානායම් විසින්ම අධි කීර්තිමත් තානායම්වල සාමාජිකත්වයෙන් නීතිඥයින් සහ සොලිසිටර්වරුන් බැහැර කිරීමට පටන් ගත්හ.^7 ක්‍රමය නිසා අධිකරණ කටයුතු, නඩු වාද කිරීමට උසාවිය ඉදිරියේ පෙනී සිටීමට හිමිකම් ඇත්තේ &#39;තබාලයට කැඳවන&#39; අයට පමණි. ඉන්ස් ඔෆ් කෝට් හි සාමාජිකත්වයෙන් සොලිසිටර්වරුන් බැහැර කිරීමෙන්, එය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ඔවුන්ව නීතිඥ මණ්ඩලයට කැඳවීමට නොහැකි වූ අතර, එම නිසා තානායම් ඔෆ් උසාවියේ සාමාජිකයන් වූ එම නීතිඥවරුන්ට පෙනී සිටීමේ අයිතිය සීමා කළේය. **නිගමනය** ඇත්තෙන්ම මෙම සොලිසිටර්වරුන් සහ නීතීඥවරුන් (එතැන් සිට ඒකාබද්ධ වී ඇති) බැහැර කිරීම තමයි බෙදී ගිය වෘත්තිය ශක්තිමත් කළේ. 1216 සිට යම් ප්‍රමාණයකට වෘත්තිය බෙදී ඇති බව අපට දැකිය හැකි වුවද, තානායම් සොලිසිටර්වරුන් බැහැර කිරීම, ඔවුන්ව නීතිඥ මණ්ඩලයට කැඳවීම වැළැක්වීම සහ ඉහළ පොදුයෙකු ඉදිරියේ පෙනී සිටීමේ අයිතිය ඉවත් කිරීම ආරම්භ කරන තෙක් එය පැහැදිලිව විධිමත් කර නොතිබුණි. -උසාවිය. **මූලාශ්‍ර** මූලාශ්‍ර පිළිබඳ සටහනක්: මේවා ඇමරිකානු නීතිවේදීන්ගේ සහ විද්වතුන්ගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් ලියා ඇත. එනිසා, භේදකාරී වෘත්තිය සම්බන්ධයෙන් ව්‍යංග පක්ෂග්‍රාහීත්වයක් තිබිය හැකිය. මම ශාස්ත්‍රීය සෙවීමක් ක්‍රියාත්මක කළ විට මට බ්‍රිතාන්‍ය මූලාශ්‍රයක් සොයා ගැනීමට නොහැකි විය, නමුත් ඔවුන් එහි සිටින බව මට විශ්වාසයි. 1. Judith L. Maute, &quot;Alice&#39;s Adventures in Wonderland: Preliminary Reflections on the History of the Split English Legal Profession and the Fusion Debate (1000-1900 AD)&quot; [2003] 71, 4 *Fordham Law Review,* 1358 &#39;ඇලිස්ගේ ඇඩ්වෙන්චර්ස් ඉන් වොන්ඩර්ලන්ඩ්&#39;). 2. Ibid 1360, Robert Megarry, Inns Ancient and Modern 10 (Selden Soc&#39;y 1972) උපුටා දක්වමින්. Harry Cohen, &quot;The Divided Legal Profession in England and Wales - Can Biristers and Solicitors Beever Fused?&quot; (1987) 12 *The Journal of the Legal Profession* 7, 12 (&#39;The Divided Legal Profession&#39;). 3. Ibid. 4. Alice&#39;s Adventures in Wonderland, ඉහතින්, 1360 දී, Edmund BV Christian උපුටා දක්වමින්, A Short History of Solicitors 3, 9 (1896) 5. Ibid, 1361. 6. Ibid, 1366 උපුටා දක්වමින් Robert Ancientry and Innsdern 10 (Selden Soc&#39;y 1972). 7. Ibid. H. Kirk, Portrait of a Profession 18 (1976) උපුටා දක්වමින් 12 හි &quot;The Divided Legal Profession&quot; ද බලන්න.