If that is the example in the biography used to explain how simultaneity of events is relative, then it is not only a terrible example, but it just entirely misses the point of relativity.

In the example, the two observers are not moving with respect to each other. So they are in the same inertial frame. This means that the same event gets the *same* temporal coordinate from both of them. In other words, they should both say that the two lightning strikes hit at the same time. The author of the example is confusing two very different concepts: coordinates of events and human perception of events. It is certainly true that the individual standing closer to one of the strikes literally sees with his eyes the arrival of one flash before the other. But that is not what is meant by relative simultaneity.

This confusion is actually more common than I would hope, simply because we typically use words like "observe" and "see" to talk about spacetime coordinates, and not to imply anything about actual human perception. Human vision is not based on spacetime coordinates, but rather the simultaneous arrival of photons at our eyes. 

The relativity of simultaneity only occurs when we talk about observers in *different inertial frames*. That is, the two individuals should be moving at constant velocity with respect to each other. Before relativity was discovered, simultaneity was still absolute for all inertial observers. Every observer assigned the same temporal coordinate to same event, regardless of whether they were in motion with respect to each other. In relativity, that simply does not happen. Observers moving with respect to each other will assign different temporal coordinates to the same event, and this is very non-intuitive given our typical (human) perception of the world.

Your example of the three men shooting guns is correct. All three men are not moving with respect to each other. So they should all give the same time for the two shootings.
සිදුවීම් සමගාමී වීම සාපේක්ෂ වන්නේ කෙසේද යන්න පැහැදිලි කිරීමට භාවිතා කරන චරිතාපදානයේ උදාහරණය එය නම්, එය භයානක උදාහරණයක් පමණක් නොව, සාපේක්ෂතාවාදයේ ලක්ෂ්‍යය සම්පූර්ණයෙන්ම මග හැරේ. උදාහරණයේ දී, නිරීක්ෂකයින් දෙදෙනා එකිනෙකාට සාපේක්ෂව චලනය නොවේ. එබැවින් ඔවුන් සිටින්නේ එකම අවස්ථිති රාමුවක ය. මෙයින් අදහස් කරන්නේ එකම සිදුවීමට ඔවුන් දෙදෙනාගෙන්ම *එකම* තාවකාලික ඛණ්ඩාංකය ලැබෙන බවයි. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඔවුන් දෙදෙනාම කිව යුත්තේ අකුණු දෙකක් එකවර වැදුණු බවයි. උදාහරණයේ කතුවරයා එකිනෙකට වෙනස් සංකල්ප දෙකක් ව්‍යාකූල කරයි: සිදුවීම් ඛණ්ඩාංක සහ සිදුවීම් පිළිබඳ මානව සංජානනය. එක් වර්ජනවලට සමීපව සිටින පුද්ගලයා, එක ෆ්ලෑෂ් එකක් අනෙකට පෙරාතුව පැමිණීම ඔහුගේ ඇස්වලින් වචනානුසාරයෙන් දකින බව නිසැකවම සත්‍යයකි. නමුත් සාපේක්ෂ සමකාලීන බව යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ එය නොවේ. මෙම ව්‍යාකූලත්වය මා බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා සාමාන්‍ය දෙයක් වන්නේ, අප සාමාන්‍යයෙන් අවකාශ කාල ඛණ්ඩාංක ගැන කතා කිරීමට &quot;නිරීක්‍ෂණය&quot; සහ &quot;බලන්න&quot; වැනි වචන භාවිතා කරන නිසා මිස සැබෑ මානව සංජානනය ගැන කිසිවක් ඇඟවීමට නොවේ. මානව දර්ශනය පදනම් වන්නේ අවකාශ කාල ඛණ්ඩාංක මත නොව, අපගේ ඇස් වෙත ෆෝටෝන එකවර පැමිණීමයි. සමගාමීත්වයේ සාපේක්ෂතාව ඇති වන්නේ අපි *විවිධ අවස්ථිති රාමු* තුළ නිරීක්ෂකයින් ගැන කතා කරන විට පමණි. එනම්, පුද්ගලයන් දෙදෙනා එකිනෙකාට සාපේක්ෂව නියත වේගයකින් ගමන් කළ යුතුය. සාපේක්ෂතාවාදය සොයා ගැනීමට පෙර, සියලු අවස්ථිති නිරීක්ෂකයින් සඳහා සමකාලීනත්වය තවමත් නිරපේක්ෂ විය. සෑම නිරීක්ෂකයෙක්ම එකිනෙකා සම්බන්ධයෙන් චලනය වූයේද යන්න නොසලකා, එකම සිදුවීමකට එකම තාවකාලික ඛණ්ඩාංකය පවරයි. සාපේක්ෂතාවාදයේ දී, එය සරලව සිදු නොවේ. එකිනෙකා සම්බන්ධයෙන් චලනය වන නිරීක්ෂකයින් එකම සිදුවීමකට විවිධ තාවකාලික ඛණ්ඩාංක පවරනු ඇත, ලෝකය පිළිබඳ අපගේ සාමාන්‍ය (මිනිස්) සංජානනය අනුව මෙය ඉතා ප්‍රබෝධමත් නොවේ. මිනිසුන් තිදෙනා තුවක්කුවෙන් වෙඩි තැබීම පිළිබඳ ඔබේ උදාහරණය නිවැරදියි. මිනිසුන් තිදෙනාම එකිනෙකාට ගරු කරමින් චලනය නොවේ. එබැවින් ඔවුන් සියලු දෙනාම වෙඩි තැබීම් දෙක සඳහා එකම කාලය ලබා දිය යුතුය.