One of the problems you'll note when reviewing literature on MDMA is the recent influx of research on MDMA assisted psychotherapy.  This research tends to be biased towards showing the safety of the substance, and it's making it harder and harder for unbiased research to make clear conclusions about MDMA. It might be part of the reason why you're getting mixed messages.

With that said, even within the unbiased scientific research, there isn't a clear understanding on what exactly the relationship is between MDMA and permanent neuronal dysfunction.  It is well accepted that high dose MDMA use is associated with long-term dysfunction of serotonergic circuitry, and for a long time it was thought that the dysfunction was actually from neuronal death.  However, more recently there have been studies that challenge this because with CNS death you should see certain glial cell markers, and those markers aren't seen in high dose MDMA associated serotonergic dysfunction.  So with serotonin at least, we know that MDMA disrupts normal functioning, but we don't know the exact mechanisms.  Similar findings of acute dysfunction with dopamine and norepineprhine have been reported, but it's generally felt that the monoamines are not disrupted as severely as serotonin or with as much concern for permanence.  

The last thing I'll mention is that most of this research is done on primates and occasionally rats, and less is known about the specifics in humans.  With all of that said, I certainly wouldn't classify it as "safe" or "harmless" especially when used in high doses, but the exact mechanisms and potential for permanent neural dysfunction are not clear at this point.
MDMA පිළිබඳ සාහිත්‍යය සමාලෝචනය කිරීමේදී ඔබ සටහන් කරන එක් ගැටලුවක් වන්නේ MDMA සහායක මනෝචිකිත්සාව පිළිබඳ පර්යේෂණවල මෑත ප්‍රවාහයයි. මෙම පර්යේෂණය ද්‍රව්‍යයේ ආරක්ෂාව පෙන්වීමට පක්ෂග්‍රාහී වන අතර, අපක්ෂපාතී පර්යේෂණ සඳහා MDMA පිළිබඳ පැහැදිලි නිගමනවලට එළඹීම වඩාත් දුෂ්කර හා දුෂ්කර කරයි. එය ඔබට මිශ්‍ර පණිවිඩ ලැබීමට හේතුවේ කොටසක් විය හැකිය. ඒ සමඟම, අපක්ෂපාතී විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ තුළ පවා, MDMA සහ ස්ථිර නියුරෝන අක්‍රියතාව අතර ඇති සම්බන්ධය කුමක්ද යන්න පිළිබඳව පැහැදිලි අවබෝධයක් නොමැත. ඉහළ මාත්‍රාවක් වන MDMA භාවිතය සෙරොටොනර්ජික් පරිපථයේ දිගුකාලීන අක්‍රියතාව සමඟ සම්බන්ධ වී ඇති බව හොඳින් පිළිගෙන ඇති අතර, එම අක්‍රියතාවය ඇත්ත වශයෙන්ම නියුරෝන මරණයෙන් සිදු වූවක් බව බොහෝ කලක් තිස්සේ විශ්වාස කෙරිණි. කෙසේ වෙතත්, වඩාත් මෑතක දී මෙයට අභියෝග කරන අධ්‍යයනයන් සිදු වී ඇත, මන්ද CNS මරණයත් සමඟ ඔබට ඇතැම් ග්ලියල් සෛල සලකුණු දැකිය යුතු අතර, එම සලකුණු MDMA ආශ්‍රිත සෙරොටොනර්ජික් අක්‍රියතාවයේ ඉහළ මාත්‍රාවක් තුළ දක්නට නොලැබේ. එබැවින් අවම වශයෙන් සෙරොටොනින් සමඟ, MDMA සාමාන්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වයට බාධා කරන බව අපි දනිමු, නමුත් අපි නිශ්චිත යාන්ත්‍රණයන් නොදනිමු. ඩොපමයින් සහ නෝර්පිනෙප්‍රීන් සමඟ උග්‍ර අක්‍රියතාවයේ සමාන සොයාගැනීම් වාර්තා වී ඇත, නමුත් සාමාන්‍යයෙන් හැඟෙන්නේ මොනොඇමයින් සෙරොටොනින් තරම් දරුණු ලෙස හෝ ස්ථීරභාවය ගැන සැලකිලිමත් වීම නිසා බාධා නොවන බවයි. මම සඳහන් කරන අවසාන කරුණ නම්, මෙම පර්යේෂණවලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් ප්‍රයිමේටාවන් සහ ඉඳහිට මීයන් මත සිදු කර ඇති අතර මිනිසුන්ගේ විශේෂතා ගැන එතරම් දන්නේ නැති බවයි. ඒ සියල්ල සමඟ, මම නිසැකවම එය &quot;ආරක්ෂිත&quot; හෝ &quot;හානිකර&quot; ලෙස වර්ගීකරණය නොකරමි, විශේෂයෙන් ඉහළ මාත්‍රාවලින් භාවිතා කරන විට, නමුත් ස්ථිර ස්නායු අක්‍රියතාව සඳහා නිශ්චිත යාන්ත්‍රණ සහ විභවය මේ අවස්ථාවේ දී පැහැදිලි නැත.