Standard fighting equipment for a post-Marian legionnaire was the gladius, pilum, pugio, scutum, galea, and some sort of body armor, either the lorica squamata, lorica hamata, or, mainly imperial, lorica segmentata. This profile rarely if ever changed in any meaningful way, whether fighting naked Britons or Parthian horse-archers or perfumed Egyptians or other Romans legions. This changes in Late Antiquity, when we start to see specialized units, but in your period specialized forces would always be auxiliaries.

Your focus on [weapon type] effective against [protection type] is mostly a modern construction. The vast majority of casualties in an ancient battle happened after a side broke and fled. Ancient battles were much more about maneuvering, positioning, and maintaining morale rather than inflicting damage to combatants along the line of battle. Casualties were incidental to those three, and killing blows often the consequence of an injury unrelated to body armor (like taking a *tragula* through an exposed thigh at twenty meters, or going down with a sprained ankle in the push).

You should also not discount the gladius. It was a vicious, versatile weapon, and the legionnaire treated it like a tool. Gladius, shovel, wooden stake. Its tapered point made it a sturdy puncturing weapon as much as a slasher, and with the force of a thrust, it was more than enough to push through the weakpoint of a lorica hamata or the joint of a lorica segmentata. The hilt design was intended to help transfer force to a thrust attack in this way.
පශ්චාත්-මරියන් ලෙජියෝනයර් සඳහා සම්මත සටන් උපකරණ වූයේ ග්ලැඩියස්, පිලුම්, පුජියෝ, ස්කූටම්, ගැලියා සහ යම් ආකාරයක ශරීර සන්නාහයක් වන ලොරිකා ස්කොමාටා, ලොරිකා හමාටා හෝ, ප්‍රධාන වශයෙන් අධිරාජ්‍ය, ලොරිකා සෙග්මෙන්ටාටා ය. නිරුවත් බ්‍රිතාන්‍යයන් හෝ පාර්තියන් අශ්ව දුනුවායන් හෝ සුවඳවත් ඊජිප්තුවරුන් හෝ වෙනත් රෝම හමුදාවන් සමඟ සටන් කළත්, කිසියම් අර්ථවත් ආකාරයකින් වෙනස් වුවහොත් මෙම පැතිකඩ කලාතුරකිනි. අපි විශේෂිත ඒකක දැකීමට පටන් ගන්නා විට, ප්‍රමාද පුරාණයේ මෙය වෙනස් වේ, නමුත් ඔබේ කාල සීමාව තුළ විශේෂිත බලවේග සැමවිටම සහායක වේ. [ආරක්ෂක වර්ගයට] එරෙහිව ඵලදායී [ආයුධ වර්ගය] කෙරෙහි ඔබේ අවධානය බොහෝ දුරට නවීන ඉදිකිරීමකි. පෞරාණික සටනක ජීවිත හානිවලින් අතිමහත් බහුතරයක් සිදු වූයේ පැත්තක් කැඩී පලා යාමෙන් පසුවය. පුරාණ සටන් බොහෝ දුරට උපාමාරු දැමීම, ස්ථානගත කිරීම සහ සටන් රේඛාව ඔස්සේ සටන්කරුවන්ට හානි කිරීමට වඩා චිත්ත ධෛර්යය පවත්වා ගැනීමයි. එම තිදෙනාට මරු පහරවල් ආනුෂංගික වූ අතර, බොහෝ විට ශරීර සන්නාහයට සම්බන්ධ නැති තුවාලයක ප්‍රතිවිපාකයක් ලෙස මරා දැමීම (මීටර් විස්සක් දුරින් නිරාවරණය වූ කලවා හරහා *ට්‍රැගුලා** ගැනීම හෝ තල්ලු කිරීමේදී උළුක්කු වූ වළලුකර සමඟ පහළට යාම වැනි) ප්‍රතිවිපාක වේ. ඔබ ද ග්ලැඩියස් වට්ටම් නොකළ යුතුය. එය දරුණු, බහුකාර්ය ආයුධයක් වූ අතර, හමුදා භටයින් එය මෙවලමක් ලෙස සැලකූහ. ග්ලැඩියස්, සවල, ලී කණුව. එහි ටේපර්ඩ් ලක්ෂ්‍යය එය කැපීමක් තරම් ශක්තිමත් සිදුරු කරන ආයුධයක් බවට පත් කළ අතර තෙරපුමක බලයෙන් එය ලොරිකා හමාටා හෝ ලොරිකා සෙග්මෙන්ටාටා සන්ධිය හරහා තල්ලු කිරීමට ප්‍රමාණවත් විය. හිල්ට් සැලසුම මේ ආකාරයෙන් තෙරපුම් ප්‍රහාරයකට බලය මාරු කිරීමට උපකාරී වේ.