The Boxer Rebellion, which took place at the start of the 20th century, was a 3-way power struggle between Chinese peasants, the Boxers (a xenophobic, anti-Christian, anti-modernization, mystic religious group), the Qing Empire and (mostly) Western foreign powers.

The United States desired to set up commercial operations in China (Open Door policy) before the rebellion to compete with other European powers, especially British dominance, but had no interest in involving itself in military matters. However, after realizing how serious the rebellion was becoming, the McKinley Administration through Secretary of State John Hay, approved military action combined with European powers (the Eight Nation Alliance included Great Britain, Austria-Hungary, Germany, Italy, Russia, France, Japan  &  USA), despite its diplomatic tradition of avoiding entangling alliances, and the policies of the Monroe Doctrine, to avoid getting involved in the politics of European colonial powers.

The defeat of the Qing Empire in Tianjin and siege of Beijing by the Boxer rebels in July 1900 caused major world powers to intervene more directly, and the Eight Nation Alliance arrived in Beijing (Peking) to lift the siege.

US Troops were sent from the naval base in the Philippines and included the 9th Infantry, 14th Infantry, 6th Cavalry, 5th Artillery regiments and a Marine battalion under the command of Lt. Gen Adna Romanza Chaffee and was known as the "US Army China Relief Expedition". This was the first time US forces fought on Chinese soil, and also set a historical precedent where the president could intervene in a sovereign nation's affairs without the express authorization from Congress.

Japan sent the largest contingent of troops: 20,840 and 18 warships, but they also suffered a disproportionate number of casualties:  more than half of allied casualties in Tianjin, and almost two-thirds of the losses in Beijing.  The reason is that (according to a British military observer), the Japanese were aggressive, used densely-packed formations and were over-willing to attack.

The British was also engaged in the Boer conflict at the same time, so they had limited troops available, and had to rely on the 'China Squadron' and troops from India. They were the third largest contingent after the Japanese.

The Russians had the second largest force, of 12,400.

Austria-Hungary sent a single cruiser and sent some sailors to defend positions in Tianjin.

The Germans initially had a garrison of about 2,000 men around Qingdao (Tsingtao), and sent a larger force of around 15,000 later in the struggle, but they arrived too late to take part in any major action.

The French sent three battalions and a brigade of marines.

The Italians had around 2,000 troops, initially made up of sailors from warships and later included troops dispatched from Italy.

After the rebellion was culled, the signing of the Boxer Protocol of 1901 which was signed between the Eight Nation Alliance and the Qing Empire then allowed Britain and the USA (and to a lesser extent the other 6 nations) to have a great deal of influence in Beijing and to be in control of how the country could be partitioned.

Before the rebellion, there was a lot of discussion in the media about the rebellion, and The Washington Post, for example, had a field day publishing reports about it, mostly factually incorrect, as they had no reporters on the ground; there was a major disconnect between the information in China and the US public and it could be argued that the public opinion in the US was shaped by American and Chinese interest groups to support the rebellion and draw US forces into the war. 

After the rebellion, there was a great deal of debate about the US involvement. It was revealed that a number of atrocities were committed by foreign troops, and precious artifacts and treasures were heavily looted from places like the Forbidden City. Mark Twain gave his famous "I am a Boxer" speech that mocked and criticized Christian missionaries and the US government involvement in China. Furthermore, the reparations payments on China were extremely high and they were forced into virtual disarmament.
20 වන ශතවර්ෂයේ ආරම්භයේ දී සිදු වූ බොක්සර් කැරැල්ල, චීන ගොවීන්, බොක්සර්වරුන් (විජාතික, ක්‍රිස්තියානි විරෝධී, නවීකරණයට එරෙහි, අද්භූත ආගමික කණ්ඩායමක්), ක්විං අධිරාජ්‍යය සහ ( බොහෝ විට) බටහිර විදේශ බලවේග. එක්සත් ජනපදය අනෙකුත් යුරෝපීය බලවතුන්, විශේෂයෙන් බ්‍රිතාන්‍ය ආධිපත්‍යය සමඟ තරඟ කිරීමට කැරැල්ලට පෙර චීනයේ වාණිජ මෙහෙයුම් (විවෘත දොර ප්‍රතිපත්තිය) පිහිටුවීමට කැමති වූ නමුත් මිලිටරි කටයුතුවලට සම්බන්ධ වීමට උනන්දුවක් නොතිබුණි. කෙසේ වෙතත්, කැරැල්ල කෙතරම් බරපතල වේද යන්න වටහා ගැනීමෙන් පසු, රාජ්‍ය ලේකම් ජෝන් හේ හරහා මැකින්ලි පරිපාලනය යුරෝපීය බලවතුන් සමඟ ඒකාබද්ධ හමුදා ක්‍රියාමාර්ග අනුමත කළේය (අට ජාතීන්ගේ සන්ධානයට මහා බ්‍රිතාන්‍යය, ඔස්ට්‍රියාව-හංගේරියාව, ජර්මනිය, ඉතාලිය, රුසියාව, ප්‍රංශය, ජපානය ඇතුළත් විය. සහ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය), යුරෝපීය යටත් විජිත බලවතුන්ගේ දේශපාලනයට සම්බන්ධ වීම වැළැක්වීම සඳහා සන්ධාන පැටලීමෙන් වැළකී සිටීමේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සම්ප්‍රදාය සහ මොන්රෝ මූලධර්මයේ ප්‍රතිපත්ති තිබියදීත්. ටියැන්ජින්හි ක්විං අධිරාජ්‍යය පරාජය කිරීම සහ බොක්සර් කැරලිකරුවන් විසින් බීජිං වටලෑම 1900 ජූලි මාසයේදී ප්‍රධාන ලෝක බලවතුන්ට වඩාත් සෘජුව මැදිහත් වීමට හේතු වූ අතර වටලෑම ඉවත් කිරීම සඳහා අට ජාතීන්ගේ සන්ධානය බීජිං (පීකිං) වෙත පැමිණියේය. එක්සත් ජනපද භටයන් පිලිපීනයේ නාවික කඳවුරෙන් යවන ලද අතර 9 වන පාබල, 14 වන පාබල, 6 වන අශ්වාරෝහක, 5 වන කාලතුවක්කු රෙජිමේන්තු සහ ලුතිනන් ජෙනරාල් අද්නා රොමන්සා චැෆිගේ අණ යටතේ නාවික බලඇණියක් ඇතුළත් වූ අතර එය &quot;එක්සත් ජනපද හමුදා චීන සහනාධාරය&quot; ලෙස හැඳින්වේ. ගවේෂණ&quot;. එක්සත් ජනපද හමුදා චීන භූමියේ සටන් කළ පළමු අවස්ථාව මෙය වූ අතර, කොන්ග්‍රසයේ ප්‍රකාශිත අවසරයකින් තොරව ස්වෛරී ජාතියක කටයුතුවලට ජනාධිපතිවරයාට මැදිහත් විය හැකි ඓතිහාසික පූර්වාදර්ශයක් ද තැබීය. ජපානය විශාලතම භට කණ්ඩායම යවා ඇත: 20,840 සහ 18 යුධ නැව්, නමුත් ඔවුන්ට අසමානුපාතික මරණ සංඛ්‍යාවක් ද සිදු විය: ටියැන්ජින්හි මිත්‍ර පාක්ෂිකයන්ගෙන් අඩකට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් සහ බීජිං හි පාඩු වලින් තුනෙන් දෙකකට ආසන්න ප්‍රමාණයක්. හේතුව (බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා නිරීක්ෂකයෙකුට අනුව), ජපන් ජාතිකයින් ආක්‍රමණශීලී වූ අතර, ඝන ලෙස ඇසුරුම් කරන ලද ආකෘතීන් භාවිතා කළ අතර ප්‍රහාරයට වැඩි කැමැත්තක් දැක්වූහ. බ්‍රිතාන්‍යයන් ද එම අවස්ථාවේදීම බෝයර් ගැටුමේ නියැලී සිටි නිසා ඔවුන්ට සීමිත හමුදා සංඛ්‍යාවක් සිටි අතර, &#39;චීන බලඝණය&#39; සහ ඉන්දියාවෙන් පැමිණි භට පිරිස් මත විශ්වාසය තැබීමට සිදු විය. ඔවුන් ජපන් ජාතිකයින්ට පසුව තුන්වන විශාලතම කණ්ඩායම විය. 12,400 ක් වූ දෙවන විශාලතම බලවේගය රුසියානුවන් සතු විය. ඔස්ට්‍රියාව-හංගේරියාව තනි යාත්‍රාවක් යවා ටියැන්ජින්හි ස්ථාන ආරක්ෂා කිරීම සඳහා නැවියන් කිහිප දෙනෙකු යැවීය. ජර්මානුවන්ට මුලින් කිංඩාඕ (සිංටාඕ) වටා මිනිසුන් 2,000 ක පමණ බලකොටුවක් සිටි අතර පසුව අරගලයේ දී 15,000 ක පමණ විශාල හමුදාවක් යවන ලද නමුත් ඔවුන් කිසිදු ප්‍රධාන ක්‍රියාවකට සහභාගී වීමට ප්‍රමාද වැඩිය. ප්‍රංශ ජාතිකයන් බලඇණි තුනක් සහ නාවික හමුදාවක් යවා ඇත. ඉතාලියානුවන් සතුව හමුදා භටයින් 2,000 ක් පමණ සිටි අතර, මුලින් යුධ නැව් වලින් නැවියන් සෑදී ඇති අතර පසුව ඉතාලියෙන් පිටත් කර යවන ලද භට පිරිස් ද ඇතුලත් විය. කැරැල්ල ඉවත් කිරීමෙන් පසුව, අට ජාතීන්ගේ සන්ධානය සහ ක්විං අධිරාජ්‍යය අතර අත්සන් කරන ලද 1901 බොක්සර් ප්‍රොටෝකෝලය අත්සන් කිරීම බ්‍රිතාන්‍යයට සහ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයට (සහ තරමක් දුරට අනෙක් ජාතීන් 6 ට) විශාල බලපෑමක් ඇති කිරීමට ඉඩ ලබා දුන්නේය. බීජිංහිදී සහ රට බෙදිය හැකි ආකාරය පාලනය කිරීමට. කැරැල්ලට පෙර, කැරැල්ල ගැන මාධ්‍ය තුළ විශාල සංවාදයක් ඇති වූ අතර, උදාහරණයක් ලෙස, වොෂින්ටන් පෝස්ට්, ඒ පිළිබඳ ක්ෂේත්‍ර දිනක වාර්තා පළ කර තිබුණි, බොහෝ දුරට සත්‍ය වශයෙන්ම වැරදියි, මන්ද ඔවුන්ට භූමියේ වාර්තාකරුවන් නොසිටි බැවිනි; චීනයේ තොරතුරු සහ එක්සත් ජනපද මහජනතාව අතර විශාල විසන්ධි වීමක් ඇති වූ අතර එක්සත් ජනපදයේ මහජන මතය ඇමරිකානු සහ චීන උනන්දුව දක්වන කණ්ඩායම් විසින් කැරැල්ලට සහය දැක්වීමට සහ එක්සත් ජනපද හමුදා යුද්ධයට ඇද ගැනීමට හැඩගස්වා ඇති බවට තර්ක කළ හැකිය. කැරැල්ලෙන් පසු, එක්සත් ජනපදයේ මැදිහත්වීම ගැන විශාල විවාදයක් ඇති විය. විදේශීය හමුදා විසින් සාහසික ක්‍රියා ගණනාවක් සිදු කර ඇති බවත්, තහනම් නගරය වැනි ස්ථානවලින් වටිනා පුරාවස්තු සහ නිධන් විශාල වශයෙන් කොල්ලකෑ බවත් හෙළි විය. මාර්ක් ට්වේන් ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරිවරුන් සහ චීනයේ එක්සත් ජනපද රජයේ මැදිහත්වීම සමච්චලයට හා විවේචනයට ලක් කළ ඔහුගේ සුප්‍රසිද්ධ &quot;මම බොක්සර්&quot; කතාව කළේය. තවද, චීනයේ වන්දි ගෙවීම් අතිශයින් ඉහළ වූ අතර ඔවුන්ට අතථ්‍ය නිරායුධකරණයට බල කෙරුනි.