I'm afraid I can't offer specific information on headlines relating to major events, but I do know a little regarding the general social attitude, which was reflected in the media discourse of the conservative white newspapers.

I'm basing most of this on a collection of essays edited by Sue Onslow, *Cold War in Southern Africa*. I remember reading a second book which more explicitly described the contrast, but sadly I'm about 5,000 miles from my footnotes - if anyone else can remember what the title is, please let me know in the comments!

The rhetoric of apartheid was broadly based on two strands: a nominally non-racial anti-communism, as reflected by the use of the *Suppression of Communism Act* (1950) to censor anti-apartheid activists; and an explicitly racialised fear of non-whites, in particular blacks. 

Although these two strands can be identified, in practise they were heavily reliant upon each other. Communism was particularly associated with black anti-colonial uprisings of the kind feared by white South Africans. As in the Southern US, anti-apartheid activists were regularly accused of being communists. Many were, indeed, communist, and the South African Communist Party (SACP/CPSA) was closely involved in a number of anti-apartheid activities - Mandela himself was a member of their central committee. Nonetheless, fears of communism were largely expressed in lurid terms of Marxist takeovers and orders from Moscow. The aspersions cast upon leading civil rights movement characters were echoed, and much of the civil rights movement in the US was interpreted as the impact of communist agitation. Communism, however, was something of a secondary fear compared to the view of the US South as a vision of a South African future.

The more significant racial component was the focus of many of these fears. White South Africans explicitly drew connections to the US South, both in terms of demographics and policy. To them, the US South was an example of the failure of any kind of desegregation, and proof that small acts of segregation (e.g. schools, drinking fountains, beaches) were simply too little. The acts of protest and resistance were interpreted as the social disorder stemming from allowing blacks to live alongside whites. The Fanonian ur-fear of miscegenation also featured heavily in popular white imaginings of the US South, with images of sexually predatory black men and vulnerable white women used to bolster arguments for more complete systems of segregation.

These reactions, of course, only represent the white response to the civil rights movement, and their profound discomfort when faced with the spectre of majority rule. I'm sadly not too familiar with black responses to the civil rights movement. The 1960s were a comparatively quiescent time for the anti-apartheid movement, and by the 1970s the explicitly peaceful message of Martin Luther King Jnr. was being rejected (with some qualifications) by the Black Consciousness Movement. My reading is a little too light to speak with much authority, but certainly in my reading of their work they tend to draw upon African / Caribbean thought to a greater degree than US - the likes of Fanon, Senghor and Cesaire providing a more tangible connection to post-colonialism.

In short, for whites the US South and the civil rights movement represented a failure and a feared vision of what could happen in South Africa if apartheid was, at any point, relaxed. While black South Africans were certainly aware of the movement, it was - although I qualify my opinion - less of a cultural touchstone than the anti-colonial writings of Africa and the Caribbean.


ප්‍රධාන සිදුවීම්වලට අදාළ සිරස්තල පිළිබඳ නිශ්චිත තොරතුරු ඉදිරිපත් කළ නොහැකි යැයි මම බිය වෙමි, නමුත් ගතානුගතික සුදු පුවත්පත්වල මාධ්‍ය කතිකාවෙන් පිළිබිඹු වූ සාමාන්‍ය සමාජ ආකල්පය පිළිබඳව මම ස්වල්පයක් දනිමි. මම මේකෙන් වැඩි හරියකට පාදක වෙන්නේ Sue Onslow විසින් සංස්කරණය කරන ලද *Cold War in Southern Africa* රචනා එකතුවක් මතයි. වෙනස වඩාත් පැහැදිලිව විස්තර කළ දෙවන පොතක් කියවූ බව මට මතකයි, නමුත් කණගාටුදායක ලෙස මම මගේ පාද සටහන් වලින් සැතපුම් 5,000 ක් පමණ දුරින් සිටිමි - වෙනත් කෙනෙකුට මාතෘකාව කුමක්දැයි මතක තබා ගත හැකි නම්, කරුණාකර අදහස් දැක්වීමේදී මට දන්වන්න! වර්ණභේදවාදයේ වාචාලකම පුළුල් ලෙස තන්තු දෙකක් මත පදනම් විය: නාමික වශයෙන් වාර්ගික නොවන කොමියුනිස්ට් විරෝධයක්, වර්ණභේද විරෝධී ක්‍රියාකාරීන් වාරනය කිරීම සඳහා *කොමියුනිස්ට්වාදය මර්දනය කිරීමේ පනත* (1950) භාවිතා කිරීමෙන් පිළිබිඹු වේ; සහ සුදු නොවන අයට, විශේෂයෙන්ම කළු ජාතිකයින්ට පැහැදිලිවම වාර්ගික බියක්. මෙම කෙඳි දෙක හඳුනාගත හැකි වුවද, ප්රායෝගිකව ඔවුන් එකිනෙකා මත දැඩි ලෙස රඳා පැවතුනි. සුදු දකුණු අප්‍රිකානුවන් බිය වූ ආකාරයේ කළු යටත් විජිත විරෝධී නැගිටීම් සමඟ කොමියුනිස්ට්වාදය විශේෂයෙන් සම්බන්ධ විය. දකුණු එක්සත් ජනපදයේ මෙන්, වර්ණභේද විරෝධී ක්‍රියාකාරීන්ට කොමියුනිස්ට්වාදීන් බවට නිරන්තරයෙන් චෝදනා එල්ල විය. බොහෝ දෙනෙක් ඇත්ත වශයෙන්ම කොමියුනිස්ට්වාදී වූ අතර දකුණු අප්‍රිකානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (SACP/CPSA) වර්ණභේද විරෝධී ක්‍රියාකාරකම් ගණනාවකට සමීපව සම්බන්ධ විය - මැන්ඩෙලා ඔවුන්ගේ මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයෙක් විය. එසේ වුවද, කොමියුනිස්ට්වාදය පිළිබඳ භීතිය බොහෝ දුරට ප්‍රකාශ වූයේ මාක්ස්වාදී අත්පත් කර ගැනීම් සහ මොස්කව්හි නියෝග පිළිබඳ බියකරු වචන වලින් ය. ප්‍රමුඛ සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරයේ චරිත මත ඇති අපේක්ෂාවන් ප්‍රතිරාවය කරන ලද අතර, එක්සත් ජනපදයේ සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරයේ බොහෝමයක් කොමියුනිස්ට් උද්ඝෝෂණයේ බලපෑම ලෙස අර්ථ දැක්වීය. කෙසේ වෙතත්, කොමියුනිස්ට්වාදය, දකුණු අප්‍රිකානු අනාගතයක් පිළිබඳ දැක්මක් ලෙස එක්සත් ජනපදයේ දකුණේ දැක්මට සාපේක්ෂව ද්විතියික බියක් විය. වඩාත් වැදගත් වාර්ගික සංරචකය මෙම භීතීන් බොහොමයක අවධානය යොමු විය. සුදු දකුණු අප්‍රිකානුවන් ජනවිකාස සහ ප්‍රතිපත්ති අනුව එක්සත් ජනපදයේ දකුණට පැහැදිලිවම සම්බන්ධකම් ඇති කර ගත්හ. ඔවුන්ට, එක්සත් ජනපදයේ දකුණ යනු කිසියම් ආකාරයක වෙන් කිරීමක් අසාර්ථක වූ බවට උදාහරණයක් වූ අතර, කුඩා වෙන් කිරීම් ක්‍රියාවන් (උදා: පාසල්, පානීය උල්පත්, වෙරළ තීරයන්) ඉතා සුළු බව ඔප්පු විය. විරෝධතා සහ ප්‍රතිරෝධයේ ක්‍රියාවන් අර්ථකථනය කරනු ලැබුවේ කළු ජාතිකයින්ට සුදු ජාතිකයින් සමඟ ජීවත් වීමට ඉඩ දීමෙන් පැන නගින සමාජ ව්‍යාකූලත්වය ලෙස ය. Fanonian ur-faron of miscegenation යනු එක්සත් ජනපදයේ දකුණු ප්‍රදේශයේ ජනප්‍රිය සුදු පරිකල්පනයන් තුළ ද දැඩි ලෙස නිරූපණය වන අතර, ලිංගික කොල්ලකාරී කළු පිරිමින්ගේ සහ අවදානමට ලක්විය හැකි සුදු කාන්තාවන්ගේ රූප වඩාත් සම්පූර්ණ වෙන් කිරීමේ පද්ධති සඳහා තර්ක ශක්තිමත් කිරීමට භාවිතා කරයි. මෙම ප්‍රතික්‍රියා, ඇත්ත වශයෙන්ම, නියෝජනය කරන්නේ සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරයට සුදු ප්‍රතිචාරය සහ බහුතර පාලනයේ අවතාරයට මුහුණ දෙන විට ඔවුන්ගේ ගැඹුරු අසහනයයි. සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරයට කළු ජාතික ප්‍රතිචාර ගැන මට එතරම් හුරුපුරුදු නැත. 1960 දශකය වර්ණභේද විරෝධී ව්‍යාපාරයේ සංසන්දනාත්මක නිස්කලංක කාලයක් වූ අතර 1970 ගණන් වන විට මාටින් ලූතර් කිං ජූනියර්ගේ පැහැදිලි සාමකාමී පණිවිඩය විය. කළු සවිඥානක ව්‍යාපාරය විසින් (සමහර සුදුසුකම් සහිතව) ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. මගේ කියවීම බොහෝ අධිකාරීත්වයකින් කතා කිරීමට තරමක් සැහැල්ලු ය, නමුත් නිසැකවම ඔවුන්ගේ කෘති කියවීමේදී ඔවුන් එක්සත් ජනපදයට වඩා අප්‍රිකානු / කැරිබියානු චින්තනය වෙත යොමු වීමට නැඹුරු වෙති - Fanon, Senghor සහ Cesaire වැනි අය වඩාත් ප්‍රත්‍යක්ෂ සම්බන්ධතාවයක් සපයයි. පශ්චාත් යටත් විජිතවාදයට. කෙටියෙන් කිවහොත්, සුදු ජාතිකයින් සඳහා එක්සත් ජනපදයේ දකුණ සහ සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරය නියෝජනය කළේ වර්ණභේදවාදය ඕනෑම අවස්ථාවක ලිහිල් කළහොත් දකුණු අප්‍රිකාවේ සිදුවිය හැකි දේ පිළිබඳ බියජනක දැක්මකි. කළු දකුණු අප්‍රිකානුවන් මෙම ව්‍යාපාරය ගැන නිසැකවම දැන සිටියද, එය - මම මගේ මතයට සුදුසුකම් ලැබුවද - අප්‍රිකාවේ සහ කැරිබියානු යටත් විජිත විරෝධී ලේඛනවලට වඩා සංස්කෘතික ස්පර්ශකයක් නොවේ.

