The story you heard is from Usama ibn Munqidh, a poet and diplomat (among other things) from Damascus who often visited crusader Jerusalem:

 > “Anyone who is recently arrived from the Frankish lands is rougher in character than those who have become acclimated and have frequented the company of Muslims. Here is an instance of their rough character (may God abominate them!):   
 >   
 > Whenever I went to visit the holy sites in Jerusalem, I would go in and make my way up to the al-Aqsa Mosque, beside which stood a small mosque that the Franks had converted into a church. When I went into the al-Aqsa Mosque - where the Templars, who are my friends, were - they would clear out that little mosque so that I could pray in it. One day, I went into the little mosque, recited the opening formula ‘God is great!’ and stood up in prayer. At this, one of the Franks rushed at me and grabbed me and turned my face towards the east, saying ‘Pray like *this*!’   
 >   
 > A group of Templars hurried towards him, took hold of the Frank and took him away from me. I then returned to my prayers. The Frank, that very same one, took advantage of their inattention and returned, rushing upon me and turning my face to the east, saying ‘Pray like *this*!’   
 >   
 > So the Templars came in again, grabbed him, and threw him out. They apologized to me, saying, ‘This man is a stranger, just arrived from the Frankish lands sometime in the past few days. He has never before seen anyone who did not pray towards the east.’   
 >   
 > ‘I think I’ve prayed quite enough,’ I said and left. I used to marvel at the devil, the change of his expression, the way he trembled and what he must have made of seeing someone praying towards Mecca.”

This is one of Usama’s various amusing anecdotes about the Franks. Usually they're probably meant to be jokes, making fun of the big dumb idiot Franks (i.e. crusaders) from the far away land of ice and snow. They’re basically like “dumb blonde” jokes or “dumb \[insert ethnicity\]” jokes but from the perspective of a medieval Muslim. There are certainly truthful elements of Usama’s stories, so it’s possible something like this actually happened - in general, both sides seem to agree that the crusaders who settled in the east were culturally different than the new arrivals. But did this exact incident happen? We don’t know, but maybe not.

In any case, Usama seems to be the only Muslim who got along well with the Templars. For everyone else, they were fanatically devoted to warfare. They often acted without consulting the other leaders of the kingdom, since they felt they had no authority but the Pope and could do whatever they wanted. On one occasion, some ambassadors from the Assassins came to Jerusalem to negotiate a truce, and the Templars ambushed and killed them. It was a major scandal in the kingdom. 

They were recognized as brave and strong warriors, but that wasn't always necessarily a good thing. For the Muslims this bravery was interpreted more as brutal fanaticism. The Templars would attack and kill anyone, anywhere, with little regard for tactical or political considerations, or at least that's how the Muslims felt about them. They were in a way too strong, too dangerous, unlike the more respectable might and bravery of the regular crusader army. When Saladin defeated the crusaders at the Battle of Hattin in 1187, he took thousands of prisoners and many of them were eventually ransomed - but not the Templars. Would the Templars have spared any Muslim prisoners? Probably not! So Saladin had all the Templar (and Hospitaller) prisoners executed:

 > "Two days after the victory, the Sultan sought out the Templars and Hospitallers who had been captured and said: 'I shall purify the land of these two impure races.' He assigned fifty dinar to every man who had taken one of them prisoner, and immediately the army brought forward at least a hundred of them. He ordered that they should be beheaded, choosing to have them dead rather than in prison. With him was a whole band of scholars and sufis and a certain number of devout men and ascetics; each begged to be allowed to kill one of them, and drew his sword and rolled back his sleeve. Saladin, his face joyful, was sitting on his dais; the unbelievers showed black despair, the troops were drawn up in their ranks, the amirs stood in double file. There were some who slashed and cut cleanly, and were thanked for it; some who refused and failed to act, and were excused; some who made fools of themselves, and others took their places."

In other battles they either all fought to the death, or were captured and killed afterwards as well - for example in the Battle of Forbie in 1244, only a handful of Templars survived.

So the story you heard is just the opinion of one Muslim, who may have been making the equivalent of an ethnic joke, and basically all other Muslims feared and hated the Templars.

Sources:

Malcolm Barber, *The New Knighthood: A History of the Order of the Temple* (Cambridge University Press, 1995)

Usama ibn Munqidh, The Book of Contemplation: Islam and the Crusades, trans. Paul M. Cobb (Penguin Classics, 2008)

The account of the Templar massacre at Hattin is by Saladin’s secretary Imad ad-Din al-Isfahani, which has been translated in Francesco Gabrieli, *Arab Historians of the Crusades*, trans. E. J. Costello, (University of California Press, 1969)
ඔබ අසා ඇති කතාව බොහෝ විට කුරුස යුධ ජෙරුසලමට ගිය දමස්කස් හි කවියෙකු සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙකු (වෙනත් දේ අතර) උසාමා ඉබ්න් මුන්කිද්ගෙන් ය: &gt; &quot;මෑතකදී ෆ්‍රෑන්ක් දේශයෙන් පැමිණි ඕනෑම අයෙකු හුරුපුරුදු වූ අයට වඩා රළු චරිතයකි. මුස්ලිම්වරුන්ගේ ඇසුරට නිතර ගියා. මෙන්න ඔවුන්ගේ රළු ස්වභාවයේ උදාහරණයක් (දෙවියන් වහන්සේ ඔවුන්ව පිළිකුල් කරයි!): &gt; &gt; මම ජෙරුසලමේ පූජනීය ස්ථාන නැරඹීමට යන සෑම විටම මම ඇතුළට ගොස් අල්-අක්සා මුස්ලිම් පල්ලියට ගියෙමි. ෆ්‍රෑන්ක්වරු පල්ලියක් බවට පරිවර්තනය කළ මුස්ලිම් පල්ලිය. මම අල්-අක්සා මුස්ලිම් පල්ලියට ගිය විට - මගේ මිතුරන් වන ටෙම්ප්ලර්වරුන් සිටි - ඔවුන් එම කුඩා පල්ලිය ඉවත් කර, මට එහි යාඥා කිරීමට හැකි විය. දිනක් මම කුඩා පල්ලියට ගොස් &#39;දෙවියන් වහන්සේ ශ්‍රේෂ්ඨයි!&#39; යන ආරම්භක සූත්‍රය කියෙව්වෙමි. නැඟිට යාච්ඤා කළා. මේ අවස්ථාවේදී, එක් ෆ්‍රෑන්ක් කෙනෙක් මා වෙතට දිව ගොස් මා අල්ලාගෙන මගේ මුහුණ නැඟෙනහිර දෙසට හරවා &#39;මෙසේ යාච්ඤා කරන්න!&#39; &gt; &gt; ටෙම්ප්ලර් කණ්ඩායමක් ඔහු දෙසට වේගයෙන් පැමිණ, ෆ්‍රෑන්ක් අල්ලාගෙන ඔහුව මගෙන් ඉවතට ගත්තා. පසුව මම නැවතත් මගේ යාච්ඤාවලට පැමිණියෙමි. ෆ්‍රෑන්ක්, ඔවුන්ගේ නොසැලකිල්ලෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන ආපසු පැමිණ, මා වෙතට වේගයෙන් පැමිණ, මගේ මුහුණ නැඟෙනහිර දෙසට හරවා, &#39;මෙසේ යාච්ඤා කරන්න!&#39; &gt; &gt; ඉතින් ටෙම්ප්ලර්ලා ආයෙත් ඇතුලට ඇවිත් එයාව අල්ලලා එලියට දැම්මා. ඔවුන් මගෙන් සමාව අයැද සිටියේ, &#39;මේ මිනිසා ආගන්තුකයෙකි, පසුගිය දින කිහිපය තුළ ෆ්‍රෑන්ක් දේශයේ සිට පැමිණියේය. නැඟෙනහිර දිශාවට යාඥා නොකරන කිසිවෙක් ඔහු මීට පෙර දැක නැත.&#39; &gt; &gt; &#39;මම හිතන්නේ මම යාඥා කරලා ඇති තරම්&#39; කියා මම පිටව ගියෙමි. යක්ෂයා, ඔහුගේ ඉරියව් වෙනස් වීම, ඔහු වෙව්ලන ආකාරය සහ යමෙකු මක්කම දෙසට යාඥා කරන ආකාරය දැකීමෙන් ඔහු කුමක් කළ යුතු දැයි මම පුදුමයට පත් විය. මෙය ෆ්‍රෑන්ක්වරුන් පිළිබඳ උසාමාගේ විවිධ විනෝදාත්මක කතාන්දරවලින් එකකි. සාමාන්‍යයෙන් ඒවා බොහෝදුරට විහිලු කිරීමට අදහස් කර ඇති අතර, අයිස් සහ හිම වලින් පිරුණු ඈත දේශයේ සිට එන මහා ගොළු මෝඩ ෆ්‍රෑන්ක් (එනම් කුරුස යුද්ධ භටයන්) විහිළුවට ලක් කරයි. ඒවා මූලික වශයෙන් “ගොළු දුඹුරු” විහිළු හෝ “ගොළු \[ජනවාර්ගිකත්වය ඇතුල් කරන්න\]” විහිළු වැනි නමුත් මධ්‍යකාලීන මුස්ලිම්වරයෙකුගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන්. උසාමාගේ කතාවල ඇත්ත වශයෙන්ම සත්‍ය අංග ඇත, එබැවින් එවැනි දෙයක් ඇත්ත වශයෙන්ම සිදු විය හැකිය - පොදුවේ ගත් කල, නැගෙනහිර පදිංචි වූ කුරුස යුද්ධකරුවන් නව පැමිණීමට වඩා සංස්කෘතික වශයෙන් වෙනස් බව දෙපාර්ශ්වයම එකඟ වන බව පෙනේ. නමුත් මේ සිදුවීම හරියටම සිදු වුණාද? අපි දන්නේ නැහැ, නමුත් සමහර විට නැහැ. කොහොමත් ටෙම්ප්ලර්ලා එක්ක හොඳට හිත ගිය එකම මුස්ලිම් ජාතිකයා උසාමා විතරයි වගේ. අනෙක් සියල්ලන්ටම, ඔවුන් යුද්ධයට උමතු ලෙස කැප වූහ. පාප් වහන්සේ හැර වෙනත් බලයක් තමන්ට නොමැති බවත් තමන්ට අවශ්‍ය ඕනෑම දෙයක් කළ හැකි බවත් හැඟුණු හෙයින් ඔවුන් බොහෝ විට ක්‍රියා කළේ රාජධානියේ අනෙකුත් නායකයන්ගේ අදහස් විමසීමකින් තොරවය. එක් අවස්ථාවකදී, මිනීමරුවන්ගේ සමහර තානාපතිවරු සටන් විරාමයක් ගැන සාකච්ඡා කිරීමට ජෙරුසලමට පැමිණි අතර, ටෙම්ප්ලර්වරු සැඟවී සිට ඔවුන්ව මරා දැමූහ. එය රාජධානියේ විශාල අපකීර්තියක් විය. ඔවුන් නිර්භීත සහ ශක්තිමත් රණශූරයන් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත, නමුත් එය සැමවිටම හොඳ දෙයක් නොවේ. මුස්ලිම්වරුන් සඳහා මෙම නිර්භීතකම වඩාත් ම්ලේච්ඡ උමතුවක් ලෙස අර්ථ දැක්වීය. උපක්‍රමශීලී හෝ දේශපාලනික සලකා බැලීම් ගැන එතරම් සැලකිල්ලක් නොදක්වා හෝ අවම වශයෙන් මුස්ලිම්වරුන්ට ඔවුන් ගැන හැඟුණේ එයයි. ඔවුන් සාමාන්‍ය කුරුස යුද්ධ හමුදාවේ වඩා ගෞරවනීය ශක්තිය හා නිර්භීතකම මෙන් නොව, ඉතා ශක්තිමත්, ඉතා භයානක විය. 1187 හැටින් සටනේදී සලාඩින් කුරුස යුද්ධ භටයන් පරාජය කළ විට, ඔහු සිරකරුවන් දහස් ගණනක් රැගෙන ගිය අතර ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකු අවසානයේ කප්පම් කරන ලදී - නමුත් ටෙම්ප්ලර්වරුන් නොවේ. ටෙම්ප්ලර්වරු මුස්ලිම් සිරකරුවෙකුව බේරා ගනීවිද? සමහරවිට නැහැ! එබැවින් සලාදීන් විසින් සියලුම ටෙම්ප්ලර් (සහ හොස්පිට්ලර්) සිරකරුවන් මරා දැමීය:&gt; &quot;ජයග්‍රහණයෙන් දින දෙකකට පසු, සුල්තාන් අල්ලා ගත් ටෙම්ප්ලර්වරුන් සහ රෝහල්කරුවන් සොයා ගොස් මෙසේ පැවසීය: &#39;මම මේ අපිරිසිදු ජාතීන් දෙකෙන් දේශය පවිත්‍ර කරන්නෙමි.&#39; ඔහු ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකු අල්ලා ගත් සෑම පුද්ගලයෙකුටම ඩිනාර් පනහක් නියම කළ අතර, වහාම ඔවුන්ගෙන් සියයක්වත් සිරගෙදරට ගෙන ඒමට ඔහු නියෝග කළේය මුළු විශාරදයින් සහ සූෆිවරුන් සහ බැතිමතුන් කිහිප දෙනෙකු ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකු මරා දැමීමට ඉඩ දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටි අතර, ඔහුගේ මුහුණ ප්‍රීතියෙන් අද්දකින ලදී නොඇදහිලිවන්තයන් කළු බලාපොරොත්තු සුන් වූ අතර, අමීර්වරු දෙපයින් සිට ගත්හ තමන්ම මෝඩයන් බවට පත් කර ගත් අතර අනෙක් අය ඔවුන්ගේ ස්ථාන අල්ලා ගත්හ. වෙනත් සටන් වලදී ඔවුන් සියල්ලෝම මරණය දක්වා සටන් කළහ, නැතහොත් පසුව අල්ලාගෙන මරා දමනු ලැබූහ - නිදසුනක් ලෙස 1244 දී ෆෝබි සටනේදී, ඉතිරි වූයේ ටෙම්ප්ලර්වරුන් අතළොස්සක් පමණි. එබැවින් ඔබ අසා ඇති කතාව ජනවාර්ගික විහිළුවකට සමාන කළ හැකි එක් මුස්ලිම්වරයෙකුගේ මතයක් පමණි, මූලික වශයෙන් අනෙකුත් සියලුම මුස්ලිම්වරු ටෙම්ප්ලර්වරුන්ට බිය සහ වෛර කළහ. මූලාශ්‍ර: Malcolm Barber, *The New Knighthood: A History of the Order of the Temple* (Cambridge University Press, 1995) Usama ibn Munqidh, The Book of Contemplation: Islam and the Crusades, trans. Paul M. Cobb (Penguin Classics, 2008) Hattin හි ටෙම්ප්ලර් සමූලඝාතනය පිළිබඳ විස්තරය Saladin ගේ ලේකම් Imad ad-Din al-Isfahani විසිනි, එය Francesco Gabrieli, *Arab Historians of the Crusades*, පරිවර්තනය. EJ Costello, (University of California Press, 1969)