Being forced to sleep outside the camp walls was a part of the decimation punishment, though it had fallen out of use by the time of Crassus and Antony. After a unit had been decimated, the remaining members would be forced to camp outside, and were only given barley or fodder-grade wheat.  It’s important to remember that decimation was a “punishment by lottery” and while one person was REALLY punished, it was the whole unit being disciplined.  The forced outside camping would span the course of days.  
The unit discipline would be given after a battle had been fought, or at some point in the relative safety of the encampment.  The temporary banishment would not have likely endangered the soldiers, the point was to punish the men, not kill all of them.  It wouldn’t do any good to have the entire cohort die.


The rations given were of a lower quality than what a legionnaire would normally be given, and would often cause gastrointestinal distresses.  It’s also believed that the barley was viewed as a mark of incompetency, as new recruits were also given that until they demonstrated their ability to their superiors.  After the battle of Cannae, some units were issued barley rations for seven years, but this doesn’t seem to be the norm   The whole point of the exercise was to humiliate, shame,  and further punish the disgraced unit.  

Both of these punishments were very exceptional.  Typical discipline involved flogging and fining.  Decimation was reserved only for capital offenses.

Sources:

The Roman Soldier, George Ronald Watson; Cornell University Press, 1985

Roman Military Service, Sara Elise Phang; Cambridge University Press, 2008

Polybius, Histories, book 6, chapter 38

Titus Livius, Ab Urbe Condita, book 2, chapter 59

කඳවුරේ බිත්තිවලින් පිටත නිදා ගැනීමට බල කිරීම ක්‍රාසස් සහ ඇන්ටනිගේ කාලය වන විට එය භාවිතයෙන් ඉවත්ව ගියද, විනාශ කිරීමේ දඬුවමේ කොටසකි. ඒකකයක් විනාශ වූ පසු, ඉතිරි සාමාජිකයින්ට පිටත කඳවුරු බැඳීමට බල කෙරෙනු ඇත, ඔවුන්ට ලබා දුන්නේ බාර්ලි හෝ ආහාර ශ්‍රේණියේ තිරිඟු පමණි. විනාශ කිරීම &quot;ලොතරැයියෙන් දඬුවම්&quot; බව මතක තබා ගැනීම වැදගත් වන අතර එක් පුද්ගලයෙකුට සැබවින්ම දඬුවම් කළද, එය මුළු ඒකකයම විනයගරුක විය. බලහත්කාරයෙන් පිටත කඳවුරු බැඳීම දින ගණනාවක් පුරා පැතිරෙනු ඇත. ඒකක විනය ලබා දෙනු ලබන්නේ සටනකින් පසුව හෝ කඳවුරේ සාපේක්ෂ ආරක්ෂාවේ යම් අවස්ථාවක දී ය. තාවකාලික පිටුවහල් කිරීම සොල්දාදුවන්ට අනතුරක් නොවනු ඇත, කාරණය වූයේ මිනිසුන්ට දඬුවම් කිරීම මිස ඔවුන් සියල්ලන්ම මරා දැමීම නොවේ. මුළු කණ්ඩායමම මිය යාමෙන් කිසිදු යහපතක් සිදු නොවේ. ලබා දෙන සලාක සාමාන්‍යයෙන් ලෙජියෝනයිරයකට ලබා දෙන ප්‍රමාණයට වඩා අඩු ගුණාත්මක බවකින් යුක්ත වූ අතර බොහෝ විට ආමාශ ආන්ත්රයික ආබාධ ඇති කරයි. නව බඳවා ගැනීම් ද ඔවුන්ගේ ඉහළ නිලධාරීන්ට ඔවුන්ගේ හැකියාව පෙන්නුම් කරන තෙක් එය ලබා දුන් බැවින්, බාර්ලි අකාර්යක්ෂමතාවයේ සලකුණක් ලෙස සලකනු ලැබූ බව විශ්වාස කෙරේ. කැනේ සටනින් පසු, සමහර ඒකකවලට වසර හතක් සඳහා බාර්ලි සලාක නිකුත් කරන ලදී, නමුත් මෙය සාමාන්‍ය දෙයක් නොවන බව පෙනේ, අභ්‍යාසයේ සමස්ත කාරණය වූයේ අපකීර්තියට පත් වූ ඒකකයට නින්දාව, ලැජ්ජාව සහ තවදුරටත් දඬුවම් කිරීම ය. මෙම දඬුවම් දෙකම ඉතා සුවිශේෂී විය. සාමාන්‍ය විනයට කස පහර දීම සහ දඩ නියම කිරීම ඇතුළත් විය. මරණ දඬුවම වෙන්කර තිබුණේ මරණීය දණ්ඩනය සඳහා පමණි. මූලාශ්‍ර: රෝමානු සොල්දාදුවා, ජෝර්ජ් රොනල්ඩ් වොට්සන්; කෝනෙල් විශ්ව විද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 1985 රෝමානු හමුදා සේවය, සාරා එලිස් ෆැන්ග්; කේම්බ්‍රිජ් විශ්ව විද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 2008 Polybius, ඉතිහාසය, පොත 6, 38 පරිච්ඡේදය ටයිටස් ලිවියස්, Ab Urbe Condita, පොත 2, 59 පරිච්ඡේදය
