We're not growing larger. Space inside our bodies is expanding, yes, but our cells aren't "anchored" to this space. They're anchored to each other. If you spread your arms wide, your fingertips are continuously moving towards each other at the same rate that new space is appearing within you. 

Imagine this: Take two lego bricks, put them together and lay them on a rubber surface. Then stretch the surface. The lego bricks don't separate, because they're joined together tightly and the rubber surface isn't pulling on them enough to separate them. 

That is why you're not getting bigger, your journey to work isn't getting longer, and you don't have more stairs to climb every day: all those things are bound together like your lego bricks. But when you consider two galaxies that are far apart and not really bound together in any way, that is like two separate lego bricks on your rubber mat. The distance between these grows larger as you stretch the mat.
අපි ලොකු වෙන්නේ නැහැ. අපගේ ශරීර අභ්‍යන්තරයේ අවකාශය ප්‍රසාරණය වෙමින් පවතී, ඔව්, නමුත් අපගේ සෛල මෙම අවකාශයට &quot;නැංගුරම්&quot; නොමැත. ඔවුන් එකිනෙකාට නැංගුරම් ලා ඇත. ඔබ ඔබේ දෑත් පළල් කර ඇත්නම්, ඔබ තුළ නව අවකාශයක් දිස්වන වේගයටම ඔබේ ඇඟිලි තුඩු එකිනෙක දෙසට අඛණ්ඩව ගමන් කරයි. මෙය සිතන්න: ලෙගෝ ගඩොල් දෙකක් ගෙන ඒවා එකට දමා රබර් මතුපිටක් මත තබන්න. ඉන්පසු මතුපිට දිගු කරන්න. ලෙගෝ ගඩොල් වෙන් නොවන්නේ, ඒවා තදින් එකට එකතු වී ඇති නිසා සහ රබර් මතුපිට ඒවා වෙන් කිරීමට ප්‍රමාණවත් තරම් ඒවා මත ඇදී නොයන බැවිනි. ඒ නිසා තමයි ඔබ ලොකු වෙන්නේ නැත්තේ, ඔබේ රැකියාවට යන ගමන දිගු වෙන්නේ නැහැ, ඔබට දිනපතා නැගීමට පඩිපෙළ වැඩි නැහැ: ඒ සියල්ල ඔබේ ලෙගෝ ගඩොල් මෙන් එකට බැඳී ඇත. නමුත් ඔබ බොහෝ දුරින් පිහිටා ඇති සහ කිසිඳු ආකාරයකින් එකට බැඳී නොමැති මන්දාකිණි දෙකක් සලකා බලන විට, එය ඔබේ රබර් පැදුරේ ඇති වෙනම ලෙගෝ ගඩොල් දෙකක් වැනි ය. ඔබ පැදුර දිගු කරන විට මේවා අතර දුර වැඩි වේ.