Okay, there were a couple of different things going on here. In the first place, we need to remember that monolingual inhabitants of monolingual nation-states is a comparatively recent notion. Medieval Europe was a giant quilt of different competing dialects, pidgins, creoles, and languages. As a result, aristocrats especially would frequently be fluent in several other languages. It's now time for a block quote because Tyerman said the next part best.

 > Learning to speak, even read, other languages came as less of a burden to twelfth-century western aristocrats than to some of their modern successors. In addition to his own local vernacular, an educated nobleman would have daily confronted Latin (if only in church or at prayers) and probably numerous other vernaculars, if only orally. Henry II of England was fluent in northern French and Latin, with a smattering of other western European languages; his son Richard I cracked jokes in Latin and recited verse in northern and southern French. To rule England or Sicily, Norman rulers or their officials needed to be trilingual. (Tyerman 234).

In addition, French was something of a *lingua franca* among Western European aristocrats and also your mercantile classes. If you look at Wolfram von Eschenbach's *Parzival*, you'll see that he occasionally drops a bit of French in to show his courtliness. Basically, French in the twelfth through fifteenth centuries had a status among Western European elites very similar to that of English among global elites today. For a good example of how French culture especially affected German aristocrats, I'd recommend a look at Joachim Bumke's *Courtly Culture*, my copy of which seems to have grown legs.

In my own neck of the woods, namely thirteenth-century England, you see an aristocracy that almost certainly spoke the Anglo-Norman dialect of French and also English. Richter and Rothwell have pretty convincingly shown that within about a generation of the 1066 Norman Conquest most English nobles spoke English as their first language. In the first half of the thirteenth century, your aristocracy was probably fully bilingual. By contrast, by the second half of the thirteenth century, we can get a sense that your nobility might have been more comfortable in English than with French (Crane 110). Even so, elites were more comfortable with French than Latin, and that holds true even at the rank of the parish priest (Richter 190).

There's some evidence of French as a living language even in fourteenth-century England (see, for example, Richard Ingham's  “The Persistence of Anglo-Norman, 1230-1362," but we're on pretty firm ground to say that by the later fourteenth century your English aristocracy was mostly Anglophone but more or less fluent in French as a learned language.

Sidebar: even as early as the late twelfth century, the term "Marlborough French" -- a sneer for the French of England -- could be used as a punchline by someone like Walter Map, the raconteur who wrote *De nugis curialium* (*On the Trifles of the Court*).

Does that answer your question?

**Sources**

Bumke, Joachim. *Courtly Culture: Literature and Society in the High Middle Ages*. Translated by Thomas Dunlap. Los Angeles: University of California Press, 1991.

Ingham, Richard. “The Persistence of Anglo-Norman, 1230-1362." In *Language and Culture in Medieval Britain: The French of England, c. 1100 – c. 1500*, edited by Jocelyn Wogan-Browne *et al*, 44-54. York: York Medieval Press, 2009. 

Richter, Michael. *Sprache und Gesellschaft im Mittelalter: Untersuchungen zur mündlichen Kommunikation in England von der Midde des 11. bis zum beginn des 14. Jahrhunderts*. Stuttgart: A. Hiersemann, 1979.

Rothwell, William. "The Teaching and Learning of French in Later Medieval England." *Zeitschrift für französische Sprache und Literatur* 111 (2001): 1-18.

Tyerman, Christopher. *God's War: A New History of the Crusades*. Cambridge, MA: Belknap, 2006.
හරි, මෙතන වෙනස් දේවල් කිහිපයක් සිදුවෙමින් තිබුණා. ප්‍රථමයෙන්ම, ඒකභාෂා ජාතික රාජ්‍යවල ඒකභාෂික වැසියන් යනු සාපේක්ෂව මෑතකාලීන සංකල්පයක් බව අප මතක තබාගත යුතුය. මධ්‍යතන යුගයේ යුරෝපය විවිධ තරඟකාරී උපභාෂා, පිජින්, ක්‍රියෝල් සහ භාෂාවලින් සමන්විත යෝධ ඇඳ ඇතිරිල්ලක් විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, වංශාධිපතියන් බොහෝ විට වෙනත් භාෂා කිහිපයක් චතුර ලෙස හැසිරවිය හැකිය. ටයර්මන් ඊළඟ කොටස හොඳම ලෙස පැවසූ නිසා දැන් වාරණ උපුටා දැක්වීමට කාලයයි. &gt; කතා කිරීමට, කියවීමට පවා ඉගෙනීම, අනෙකුත් භාෂා දොළොස්වන සියවසේ බටහිර රදළයන්ට ඔවුන්ගේ සමහර නූතන අනුප්‍රාප්තිකයන්ට වඩා අඩු බරක් විය. ඔහුගේම දේශීය භාෂාවට අමතරව, උගත් වංශාධිපතියෙකුට දිනපතා ලතින් භාෂාවට මුහුණ දීමට සිදු විය (පල්ලියේ හෝ යාඥාවලදී පමණක් නම්) සහ බොහෝ විට වෙනත් බොහෝ දේශීය භාෂා, වාචිකව පමණක් නම්. එංගලන්තයේ IIවන හෙන්රි උතුරු ප්‍රංශ සහ ලතින් භාෂාව චතුර ලෙස කතා කළ අතර අනෙකුත් බටහිර යුරෝපීය භාෂාවන් හොඳින් හැසිරවිය. ඔහුගේ පුත් රිචඩ් I ලතින් භාෂාවෙන් විහිළු තහළු කළ අතර උතුරු හා දකුණු ප්‍රංශ භාෂාවෙන් පද කීවේය. එංගලන්තය හෝ සිසිලිය පාලනය කිරීමට නෝමන් පාලකයන් හෝ ඔවුන්ගේ නිලධාරීන් ත්‍රෛභාෂික විය යුතුය. (ටයර්මන් 234). ඊට අමතරව, බටහිර යුරෝපීය වංශාධිපතියන් සහ ඔබේ වෙළඳ පංති අතර ප්‍රංශ භාෂාව *ලිංගික භාෂාවක්* විය. ඔබ Wolfram von Eschenbach ගේ *Parzival* දෙස බැලුවහොත්, ඔහුගේ ආචාරශීලී බව පෙන්වීමට ඔහු ඉඳහිට ප්‍රංශ භාෂාව ටිකක් පහතට හෙළන බව ඔබට පෙනෙනු ඇත. මූලික වශයෙන්, දොළොස්වන සිට පහළොස්වන සියවස දක්වා ප්‍රංශ භාෂාව බටහිර යුරෝපීය ප්‍රභූන් අතර අද ගෝලීය ප්‍රභූන් අතර ඉංග්‍රීසියට සමාන තත්වයක් තිබුණි. ප්‍රංශ සංස්කෘතිය විශේෂයෙන් ජර්මානු රදළයන්ට බලපෑවේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ හොඳ උදාහරණයක් සඳහා, මම ජෝකිම් බුම්කේගේ *උසාවි සංස්කෘතිය* දෙස බැලීමට නිර්දේශ කරමි, එහි මගේ පිටපත කකුල් වැඩී ඇති බව පෙනේ. මගේම කැලේ ගෙලෙහි, එනම් දහතුන්වන සියවසේ එංගලන්තයේ, ප්‍රංශ සහ ඉංග්‍රීසි යන ඇන්ග්ලෝ-නෝමන් උපභාෂාව නිසැකව ම පාහේ කතා කළ ප්‍රභූ පැලැන්තියක් ඔබ දකිනවා. 1066 නෝමන් ආක්‍රමණයේ පරම්පරාවක් තුළ බොහෝ ඉංග්‍රීසි වංශාධිපතීන් ඔවුන්ගේ පළමු භාෂාව ලෙස ඉංග්‍රීසි කතා කළ බව රිච්ටර් සහ රොත්වෙල් ඉතා ඒත්තු ගැන්වෙන ලෙස පෙන්වා දී ඇත. දහතුන්වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේදී, ඔබේ වංශාධිපතිත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම ද්විභාෂා විය. ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව, දහතුන්වන සියවසේ දෙවන භාගය වන විට, ප්‍රංශ භාෂාවට වඩා ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් (Crane 110) ඔබේ වංශාධිපතිත්වය වඩාත් සුවපහසු විය හැකි බව අපට අවබෝධ විය හැක. එසේ වුවද, ප්‍රභූන් ලතින් භාෂාවට වඩා ප්‍රංශ භාෂාව සමඟ වඩාත් සුවපහසු වූ අතර, එය පල්ලියේ පූජක තනතුරේ පවා සත්‍ය වේ (රිච්ටර් 190). දහහතරවන ශතවර්ෂයේ එංගලන්තයේ පවා ප්‍රංශ ජීවමාන භාෂාවක් ලෙස යම් සාක්ෂි තිබේ (උදාහරණයක් ලෙස, රිචඩ් ඉන්ග්හැම්ගේ &quot;The Persistence of Anglo-Norman, 1230-1362&quot; බලන්න, නමුත් පසුකාලීනව එය පැවසීමට අපි තරමක් ස්ථිර ස්ථාවරයක සිටිමු. දහහතරවන සියවසේදී ඔබේ ඉංග්‍රීසි ප්‍රභූවරුන් බොහෝ දුරට ඇන්ග්ලෝෆෝන් වූ නමුත් උගත් භාෂාවක් ලෙස ප්‍රංශ භාෂාව අඩු වැඩි වශයෙන් ප්‍රගුණ කළෝය: දොළොස්වන සියවසේ අගභාගයේදී පවා &quot;මාල්බරෝ ප්‍රංශ&quot; යන යෙදුම -- එංගලන්තයේ ප්‍රංශ ජාතිකයින්ට උපහාසයක් විය හැකිය. *De nugis curialium* (*On the Trifles of the Court*) Bumke, Joachim වැනි කෙනෙකු විසින් පන්ච් ලයින් ලෙස භාවිතා කරන ලදී සහ තෝමස් ඩන්ලප් විසින් පරිවර්තනය කරන ලද සමාජය, 1991. ඉන්ග්හැම්, රිචඩ් “ද පර්සිස්ටන්ස් ඔෆ් ඇන්ග්ලෝ-නෝමන්, 1230-1362” මධ්‍යකාලීන බ්‍රිතාන්‍යයේ. එංගලන්තයේ ප්‍රංශ, c 1100 – c. 1500*, Jocelyn Wogan-Browne *et al*, 44-54. යෝර්ක්: යෝර්ක් මධ්‍යකාලීන මුද්‍රණාලය, 2009. රිච්ටර්, මයිකල්. *Sprache und Gesellschaft im Mittelalter: Untersuchungen zur mündlichen Kommunikation in England von der Midde des 11. bis zum beginn des 14. Jahrhunderts*. Stuttgart: A. Hiersmann, 1979. Rothwell, William. &quot;පසුකාලීන මධ්‍යකාලීන එංගලන්තයේ ප්‍රංශ භාෂාව ඉගැන්වීම සහ ඉගෙනීම.&quot; *Zeitschrift für französische Sprache und Literatur* 111 (2001): 1-18. ටයර්මන්, ක්‍රිස්ටෝපර්. *දෙවියන්ගේ යුද්ධය: කුරුස යුද්ධයේ නව ඉතිහාසය*. කේම්බ්‍රිජ්, MA: Belknap, 2006.