You're asking a lot of questions, which is understandable; Wikipedia is not a complete source of information by any stretch of the imagination. Let's begin in the beginning. 

After the eighth century, Southern Italy was contested three ways between Arabs, the Byzantine Empire, and "Lombards," who were originally Germanic warriors that intermarried and replaced the old Roman "Senatorial Class."

When Charlemagne conquered Italy from the Lombard King called Desiderius, a rump state survived in Southern Italy; Seeing Charlemagne and his army at the gates of his chief city, Salerno, Duke Arechi of Benevento, a powerful and fiercely loyal vassal of the deposed King of Italy (he had married Desiderius' daughter) came to an agreement with Charlemagne. He sent his son Grimolado as a hostage to Charlemagne's court, and in exchange secured the right to continue ruling as Duke in Southern Italy; Arechi was even recognized the rank of Prince. Although culturally active, the Principality of Benevento would be marred by instability, and by the mid 9th century had split three ways: the Duchy of Benevento and the Duchy of Salerno (whose rulers both claimed the title of "Prince") as well as the independent Republic of Amalfi.

Calabria and Puglia, on the other hand, remained Byzantine Military Provinces (called *Thema*) up to the Norman conquest. A vestige of Justinian's reconquest of Italy in the sixth century, they were ruled by an ethnically Greek *Katepano* (Commander) appointed from Constantinople. Because of southern Italy's strong ties to the Greek world, as well as the Byzantine practice of settling soldiers with land, the general picture of this part of Southern Italy is functionally Graco-Latin, leaning more towards Greek at the top of the social ladder, while the bottom would be more Latin.

Sicily, on the other hand, was predominantly under the Abbasid Caliphate by the ninth century. However, when Robert Guiscard (a Norman mercenary employed at the time by the Duke of Salerno) established a foothold in Messina, he revived an old Byzantine title, *Strategos*, for the governor he appointed; the same title that had been used by the Byzantine military governor (who was based in the same city, no less) when Sicily was originally attacked by Abbasids. Curiously, in the County, and later Kingdom, of Sicily the governor of Messina and its surroundings would continue to be called with the Italianized title "Strategoto", derived from the analogous Greek word, meaning that once the Arab-dominated ruling class was removed a Greek substrate must have been present.

Generally, the early history of Sicily saw Greeks, Lombards, and Arabs fighting with each other in every concievable combination. In 1042, Duke Guaimario of Salerno approved the Norman mercenary William Hauteville's plan to seize Sicily from the Arabs, and in return would be made Count of Puglia (should he be able to conquer that from the Byzantines as well). William (helped by his brother) went above and beyond, and used Puglia as a trampoline to take Calabria, becoming the most powerful person in southern Italy in the process. When in 1052 when Prince Guaimario was murdered, the Hautevilles took advantage of the unrest in Salerno to take the city, completing their conquest of mainland Southern Italy on their way to take Sicily.

William's brother Robert (nicknamed, "Guiscard") managed to impose himself as Count of Sicily. His rule was characterized by the unique coexistence of ethnic Arabs, Greeks, and Normans. There were some limitations on this coexistence, but no real "genocide" as you asked about in your question: in the Norman County (later Kingdom) of Sicily, Greeks and Arab landholders were relegated as "Villeins" (the lowest rank of landholder) and were taxed more heavily than Roman Catholics, a conscious decision which encouraged immigration by Northern Italian Lombards, Britons, Normans, and Provençals, and which rapidly diluted the existing Arab-Greek culture.

Norman Sicily has been defined as a society based on "Unequal Coexistence." Although privileged positions were given to Norman, Provencal, Lombard, and Greek immigrants (more or less in that order) tensions between Christians and Muslims would only come to the breaking point in the late twelfth century. Tensions between Sicilian Greeks and the new "Latins" on the other hand, were easily overcome by professing adherence to the Church of Rome, only recently (in 1054) irreparably separated from the Church of the East, in Constantinople. Indeed, Greek Christians (who had in great part welcomed the Normans) played a key role in mediating between the upper class of Latin lords and the subject populations of Muslim serfs (according to Johns J., *The Monreale Survey: Indigenes and invaders in medieval west Sicily*). It's interesting to note how within a generation of the Norman conquest, parish censuses show how serfs whose parents have Arabic names take Greek names; a testament to the dominant "Greek Christian" culture in spite of the new Norman ruling class and the almost entirely Arab administrative bureaucracy, and more importantly, the key role of Greek Churchmen in converting the Muslim population to Christianity.

John Julius Norwich, in his *The Normans in Sicily* puts it this way: “Norman and Lombard, Greek and Saracen, Italian and Jew – Sicily had proved that for as long as they enjoyed an enlightened and impartial government, they could happily coexist; they could not coalesce.” Greek Orthodox inhabitants of Sicily could be expected to be fluent in Arabic, and some Muslims could be expected to be native Greek speakers. However, as with Arabic, Greek language and culture was also rapidly replaced in favor of Latin language and culture in Sicily and indeed all of Southern Italy. If you'd like to learn more, John Julius Norwich wrote a very extensive history of Sicily in two works, one chronicling the Norman Conquest and another on the actual history of the kingdom. Both works have recently been published together as a single work.

ඔබ ප්‍රශ්න ගොඩක් අසනවා, එය තේරුම් ගත හැකිය; විකිපීඩියාව යනු කිසියම් පරිකල්පනයකින් සම්පූර්ණ තොරතුරු මූලාශ්‍රයක් නොවේ. අපි මුල සිටම පටන් ගනිමු. අටවන ශතවර්ෂයෙන් පසු, දකුණු ඉතාලිය අරාබිවරුන්, බයිසැන්තියානු අධිරාජ්‍යය සහ &quot;ලොම්බාර්ඩ්ස්&quot; අතර තුන් ආකාරයකින් තරඟ කරන ලදී, ඔවුන් මුලින් ජර්මානු රණශූරයන් වූ අතර ඔවුන් අන්තර් විවාහ වී පැරණි රෝමානු &quot;සෙනෙට් පංතිය&quot; ප්‍රතිස්ථාපනය කළහ. Desiderius නම් Lombard රජුගෙන් Charlemagne ඉතාලිය යටත් කරගත් විට, දකුණු ඉතාලියේ රම්ප් රාජ්‍යයක් ඉතිරි විය. ඔහුගේ ප්‍රධාන නගරය වන සලෙර්නෝ සහ ඔහුගේ හමුදාව ඔහුගේ ප්‍රධාන නගරයේ දොරටු අසල සිටිනු දුටු බෙනෙවෙන්ටෝහි ආදිපාදවරයා, බලයෙන් නෙරපා හරින ලද ඉතාලි රජුගේ (ඔහු ඩෙසිඩේරියස්ගේ දියණිය සමඟ විවාහ වී සිටි) බලවත් සහ දැඩි පක්ෂපාතී යටත්වැසියෙකු වූ චාර්ලිමේන් සමඟ එකඟතාවයකට පැමිණියේය. ඔහු තම පුත් ග්‍රිමොලාඩෝව ප්‍රාණ ඇපකරුවෙකු ලෙස චාර්ලිමේන් ගේ උසාවියට යැවූ අතර, ඒ වෙනුවට දකුණු ඉතාලියේ ආදිපාදවරයා ලෙස දිගටම පාලනය කිරීමේ අයිතිය තහවුරු කළේය. අරේචි කුමරුගේ නිලය පවා පිළිගත්තේය. සංස්කෘතික වශයෙන් ක්‍රියාකාරී වුවද, බෙනෙවෙන්ටෝ හි ප්‍රින්සිපල් අස්ථාවරත්වය නිසා විනාශ වනු ඇති අතර, 9 වන සියවසේ මැද භාගය වන විට බෙනෙවෙන්ටෝ ආදිපාදවරයා සහ සලෙර්නෝ ආදිපාදවරයා (ඔවුන්ගේ පාලකයින් දෙදෙනාම &quot;කුමාරයා&quot; යන පදවි නාමය හිමිකර ගත්) මෙන්ම ස්වාධීන Amalfi ජනරජය. අනෙක් අතට, කැලබ්‍රියා සහ පුග්ලියා, නෝමන් ආක්‍රමණය තෙක් බයිසැන්තියානු හමුදා පළාත් (*තේමා* ලෙස හැඳින්වේ) පැවතුනි. හයවන ශතවර්ෂයේදී ජස්ටිනියන් විසින් ඉතාලිය නැවත අත්පත් කර ගැනීමේ ලකුණක් වන අතර, ඔවුන් පාලනය කරනු ලැබුවේ කොන්ස්තන්තිනෝපල්හි සිට පත් කරන ලද වාර්ගික වශයෙන් ග්‍රීක *කැටෙපානෝ* (ආඥාපති) විසිනි. දකුණු ඉතාලිය ග්‍රීක ලෝකය සමඟ ඇති ශක්තිමත් බැඳීම් මෙන්ම සොල්දාදුවන් ගොඩබිම පදිංචි කිරීමේ බයිසැන්තියානු පිළිවෙත නිසා, දකුණු ඉතාලියේ මෙම කොටසෙහි සාමාන්‍ය චිත්‍රය ක්‍රියාකාරීව ග්‍රැකෝ-ලතින් වන අතර, සමාජ ඉණිමඟේ මුදුනේ ග්‍රීක වෙත වැඩි නැඹුරුවක් දක්වයි. පතුලේ වඩාත් ලතින් වනු ඇත. අනෙක් අතට, සිසිලිය නවවන සියවස වන විට ප්‍රධාන වශයෙන් අබ්බාසිඩ් කැලිෆේට් යටතේ පැවතුනි. කෙසේ වෙතත්, Robert Guiscard (එකල Salerno හි ආදිපාදවරයා විසින් සේවයේ යෙදී සිටි නෝමන් කුලී හේවායෙක්) මෙසිනාහි අඩිතාලමක් ස්ථාපිත කළ විට, ඔහු විසින් පත් කරන ලද ආණ්ඩුකාරවරයා සඳහා පැරණි බයිසැන්තියානු මාතෘකාවක් වන *Strategos* නැවත පණ ගැන්වීය; සිසිලියට මුලින් අබ්බාසිඩ් විසින් පහර දෙන විට බයිසැන්තියානු හමුදා ආණ්ඩුකාරවරයා (එකම නගරයේම පදනම් වූ, නොඅඩු) විසින් භාවිතා කරන ලද එකම මාතෘකාව. කුතුහලය දනවන කරුණක් නම්, සිසිලියේ ප්‍රාන්තයේ සහ පසුව රාජධානියේ, මෙසිනාහි ආණ්ඩුකාරවරයා සහ එහි වටපිටාව &quot;ස්ට්‍රැටෙගෝටෝ&quot; යන ඉතාලි නාමයෙන් හඳුන්වනු ලබන අතර, එය සමාන ග්‍රීක වචනයෙන් ව්‍යුත්පන්න විය, එනම් වරක් අරාබි ආධිපත්‍යය දැරූ පාලක පන්තිය ඉවත් කරන ලදී. ග්‍රීක උපස්ථරයක් තිබිය යුතුය. සාමාන්‍යයෙන්, සිසිලියේ මුල් ඉතිහාසය ග්‍රීකයන්, ලොම්බාර්ඩ්වරුන් සහ අරාබිවරුන් සිතිය හැකි සෑම සංයෝජනයකින්ම එකිනෙකා සමඟ සටන් කරන අයුරු දුටුවේය. 1042 දී, Salerno හි Guaimario ආදිපාදවරයා නෝමන් කුලී හේවායෙකු වන William Hauteville ගේ සැලැස්ම අරාබිවරුන්ගෙන් සිසිලිය අල්ලා ගැනීමේ සැලැස්ම අනුමත කරන ලද අතර, ඒ වෙනුවට ඔහු පුග්ලියාවේ ප්‍රාන්තය බවට පත් කරන ලදී (ඔහුට එය බයිසැන්තියානුවන්ගෙන් ද ජය ගත හැකි නම්). විලියම් (ඔහුගේ සොහොයුරාගේ උපකාරය) ඉහළින් සහ ඉන් ඔබ්බට ගොස්, කැලබ්‍රියා රැගෙන යාමට පුග්ලියාව ට්‍රම්ප් ලෙස භාවිතා කළ අතර, එම ක්‍රියාවලියේදී දකුණු ඉතාලියේ බලවත්ම පුද්ගලයා බවට පත්විය. 1052 දී Guaimario කුමරු ඝාතනය වූ විට, Hautevilles නගරය අල්ලා ගැනීම සඳහා Salerno හි නොසන්සුන්තාවයෙන් ප්‍රයෝජන ගත් අතර, සිසිලිය වෙත යන ගමනේදී දකුණු ඉතාලියේ ප්‍රධාන භූමිය අත්පත් කර ගැනීම සම්පූර්ණ කළහ. විලියම්ගේ සොහොයුරා වන රොබට් (&quot;ගයිස්කාඩ්&quot; යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හඳුන්වනු ලබන) සිසිලියේ කවුන්ට් ලෙස තමන්ව පත් කර ගැනීමට සමත් විය. ඔහුගේ පාලනය වාර්ගික අරාබි, ග්‍රීක සහ නෝමන්වරුන්ගේ අද්විතීය සහජීවනය මගින් සංලක්ෂිත විය. මෙම සහජීවනයට යම් සීමාවන් තිබුණත්, ඔබේ ප්‍රශ්නයේදී ඔබ ඇසූ පරිදි සැබෑ &quot;ජන සංහාරයක්&quot; නොමැත: සිසිලියේ නෝමන් ප්‍රාන්තයේ (පසුව රාජධානිය) ග්‍රීකයන් සහ අරාබි ඉඩම් හිමියන් &quot;Villeins&quot; (ඉඩම් හිමියාගේ පහළම තරාතිරම) ලෙස පහත හෙළා ඇත. සහ රෝමානු කතෝලිකයන්ට වඩා දැඩි ලෙස බදු අය කරන ලදී, එය සවිඥානික තීරණයක් වන උතුරු ඉතාලි ලොම්බාර්ඩ්ස්, බ්‍රිතාන්‍යයන්, නෝමන්වරු සහ ප්‍රොවෙන්සල්වරුන් විසින් සංක්‍රමණ දිරිමත් කරන ලද අතර එය පවතින අරාබි-ග්‍රීක සංස්කෘතිය වේගයෙන් දියාරු කරන ලදී. නෝමන් සිසිලි &quot;අසමාන සහජීවනය&quot; මත පදනම් වූ සමාජයක් ලෙස අර්ථ දක්වා ඇත. නෝමන්, ප්‍රොවෙන්කල්, ලොම්බාර්ඩ් සහ ග්‍රීක සංක්‍රමණිකයන්ට වරප්‍රසාද ලත් තනතුරු ලබා දුන්නද (එම අනුපිළිවෙලෙහි අඩු වැඩි වශයෙන්) ක්‍රිස්තියානීන් සහ මුස්ලිම්වරුන් අතර ආතතීන් බිඳ වැටෙන්නේ දොළොස්වන සියවසේ අගභාගයේදී පමණි. අනෙක් අතට සිසිලියානු ග්‍රීකයින් සහ නව &quot;ලතින්&quot; අතර ආතතීන්, රෝම පල්ලියට අනුගත බව ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පහසුවෙන් ජය ගන්නා ලදී, මෑතකදී (1054 දී) කොන්ස්ටන්ටිනෝපල්හි නැගෙනහිර පල්ලියෙන් ආපසු හැරවිය නොහැකි ලෙස වෙන් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, ග්‍රීක ක්‍රිස්තියානීන් (බොහෝ දුරට නෝමන්වරුන් පිළිගෙන ඇති) ලතින් අධිපතීන්ගේ ඉහළ පන්තිය සහ මුස්ලිම් සර්ෆ්වරුන්ගේ යටත්වැසියන් අතර මැදිහත් වීමේදී ප්‍රධාන භූමිකාවක් ඉටු කළේය (Johns J., *The Monreale Survey: Indigenes and in craders in මධ්‍යකාලීන බටහිර සිසිලිය*). නෝමන් ආක්‍රමණයේ පරම්පරාවක් තුළ, පල්ලියේ සංගණන මගින් දෙමාපියන් අරාබි නම් ඇති සර්ෆ්වරුන් ග්‍රීක නම් ගන්නා ආකාරය සටහන් කිරීම සිත්ගන්නා කරුණකි; නව නෝමන් පාලක පන්තිය සහ මුලුමනින්ම පාහේ අරාබි පරිපාලන නිලධරය නොතකා ආධිපත්‍යය දරන &quot;ග්‍රීක ක්‍රිස්තියානි&quot; සංස්කෘතියට සාක්ෂියක් වන අතර, වඩාත් වැදගත් ලෙස, මුස්ලිම් ජනගහනය ක්‍රිස්තියානි ආගමට හැරවීමේදී ග්‍රීක පල්ලියේ සාමාජිකයන්ගේ ප්‍රධාන භූමිකාවයි. John Julius Norwich, ඔහුගේ *The Normans in Sicily* හි එය මෙසේ සඳහන් කරයි: “නෝමන් සහ ලොම්බාර්ඩ්, ග්‍රීක සහ සරසන්, ඉතාලි සහ යුදෙව් - සිසිලිය ඔවුන් ප්‍රබුද්ධ සහ අපක්ෂපාතී රජයක් භුක්ති විඳින තාක් කල් ඔවුන්ට සතුටින් සහජීවනයෙන් සිටිය හැකි බව ඔප්පු කර ඇත. ; ඔවුන්ට ඒකාබද්ධ වීමට නොහැකි විය. සිසිලියේ ග්‍රීක ඕතඩොක්ස් වැසියන් අරාබි භාෂාව චතුර ලෙස හැසිරෙනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකි අතර සමහර මුස්ලිම්වරුන් ස්වදේශික ග්‍රීක කථිකයන් වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකිය. කෙසේ වෙතත්, අරාබි මෙන්ම ග්‍රීක භාෂාව සහ සංස්කෘතිය ද ලතින් භාෂාවට සහ සංස්කෘතියට පක්ෂව සිසිලියේ සහ ඇත්ත වශයෙන්ම දකුණු ඉතාලියේ ප්‍රතිස්ථාපනය විය. ඔබ වැඩිදුර ඉගෙන ගැනීමට කැමති නම්, ජෝන් ජුලියස් නොර්විච් විසින් සිසිලියේ ඉතා පුළුල් ඉතිහාසයක් කෘති දෙකකින් ලිවීය, එකක් නෝමන් ආක්‍රමණය සහ තවත් රාජධානියේ සැබෑ ඉතිහාසය පිළිබඳ විස්තර කරයි. කෘති දෙකම මෑතකදී තනි කෘතියක් ලෙස එකට ප්‍රකාශයට පත් විය.
