Hi, history is more interdisciplinary than the question seems to imply - but it's also a big question. 

Cultural history may involve study of fictional literature; for example, a student could examine how Shakespeare's portrayal of the Plantagenets in his history plays related to propaganda reinforcing Tudor / Elizabethan legitimacy. There, literature is a central part of historical study. 

In other instances, it may be a way of locating supplementary details not recorded or with minor coverage elsewhere, particularly in the area of social history, customs and everyday life. It is certainly more useful for older history, particularly medieval and early modern, where there is not such a glut of evidence as there is in, for example, the second half of the twentieth century, but in most cases it isn't a binary either/or. And it must always be borne in mind that literature is fictional or mythical, and that there may not be ways to check whether a social habit, for example, was widespread, or fictional. A historian might cite an example from a well-known novel to liven up a book, if it is a good and relevant example. 

But it would not be good practice at all to cite, say, a historical novel about the Second World War when writing a factually-based assessment of military planning: there are countless better secondary sources, never mind primary ones, and there may be artistic licence used.  
හායි, ඉතිහාසය ප්‍රශ්නයට වඩා අන්තර් විනය - නමුත් එය ද විශාල ප්‍රශ්නයකි. සංස්කෘතික ඉතිහාසයට ප්‍රබන්ධ සාහිත්‍ය අධ්‍යයනය ඇතුළත් විය හැකිය; නිදසුනක් වශයෙන්, ෂේක්ස්පියර්ගේ ඉතිහාස නාට්‍යවල ප්ලාන්ටජෙනට්ස් නිරූපණය කිරීම ටියුඩර් / එලිසබෙත් නීත්‍යානුකූලභාවය තහවුරු කරන ප්‍රචාරණයට සම්බන්ධ වන්නේ කෙසේදැයි ශිෂ්‍යයෙකුට පරීක්ෂා කළ හැකිය. එහිදී සාහිත්‍යය ඓතිහාසික අධ්‍යයනයේ කේන්ද්‍රීය කොටසකි. වෙනත් අවස්ථා වලදී, විශේෂයෙන් සමාජ ඉතිහාසය, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සහ එදිනෙදා ජීවිතය යන ක්ෂේත්‍රයෙහි, වෙනත් තැන්වල හෝ සුළු ආවරණයක් සහිතව, වාර්තා නොකළ පරිපූරක තොරතුරු ස්ථානගත කිරීමේ ක්‍රමයක් විය හැකිය. එය නිසැකව ම පැරණි ඉතිහාසයට, විශේෂයෙන්ම මධ්‍යතන යුගයට සහ මුල් නූතන යුගයට වඩා ප්‍රයෝජනවත් වේ, උදාහරණයක් ලෙස, විසිවන සියවසේ දෙවන භාගයේ තරම් සාක්ෂි රාශියක් නොමැති නමුත්, බොහෝ අවස්ථාවල එය ද්විමය නොවේ. එක්කෝ/හෝ. සාහිත්‍යය ප්‍රබන්ධ හෝ මිථ්‍යා බව සැමවිටම මතක තබා ගත යුතු අතර, උදාහරණයක් ලෙස සමාජ පුරුද්දක් පුළුල්ව පැතිරී ඇත්ද, නැතහොත් ප්‍රබන්ධද යන්න පරීක්ෂා කිරීමට ක්‍රම නොතිබිය හැකිය. එය හොඳ සහ අදාළ උදාහරණයක් නම්, පොතක් ජීවමාන කිරීම සඳහා ඉතිහාසඥයෙකු සුප්‍රසිද්ධ නවකතාවකින් උදාහරණයක් ගෙනහැර දැක්විය හැක. නමුත් යුධ සැලසුම් පිළිබඳ සත්‍යමය වශයෙන් පදනම් වූ තක්සේරුවක් ලිවීමේදී දෙවන ලෝක යුද්ධය පිළිබඳ ඓතිහාසික නවකතාවක් උපුටා දැක්වීම කිසිසේත්ම හොඳ පුරුද්දක් නොවේ: වඩා හොඳ ද්විතියික මූලාශ්‍ර ගණන් කළ නොහැකි ය, ප්‍රාථමික ඒවා ගණන් නොගත යුතු අතර කලාත්මක ඒවා විය හැකිය. භාවිතා කරන ලද බලපත්රය.  