First, a summary and timeline of Japanese arms and armour, and warfare:

1. **Ancient period (until approximately AD900):** Armies depended on infantry, often armoured, equipped with polearms (primarily spears) or sword (short, often double-edged, straight) and shield. Soldiers could be full-time professionals, or peasants providing short-term compulsory military service.

2. **Medieval period (approx 900-1400):** The key component of armies were samurai, who fought as armoured cavalry, primarily as mounted archers, with sabres (the *tachi*) as sidearms.

3. **Early Modern period (approx 1400 onwards):** Armies became larger, necessitating dependence on infantry, most of whom were equipped with spear or other polearms, or bows (up to the mid-16th century) or muskets (after the mid-16th century). Samurai often continued to fight as armoured cavalry, still fighting as mounted archers at times, but often using a lance as their primary weapon. Infantry often wore lighter armour than mounted samurai. Samurai often fought as infantry (resulting in the adoption of the *katana* as their main sidearm, rather than the cavalry-oriented *tachi*).

 >  What exactly made this armour good at their warfare?

It stopped spears and arrows. In particular, it could stop arrows from high draw weight bows - we know this both from literary sources which describe arrows being stopped by armour (and exceptional arrows piercing armour), and from the thickness of the armour. Japanese lamellar armour used lamellae of rawhide (3mm thick or greater, up to about 6mm thick) or iron/steel (typically 0.8-1mm thick; iron/steel lamellae could be of composite iron and steel construction, with a hard steel face and a tough iron backing), and depending on the type of construction, at least 2 or 3 thicknesses were presented to arrows due to the side-to-side overlap, and that would be doubled again where there was up-down overlap. The disadvantage is the weight. Note that these heavy samurai armours were intended for cavalry use, which would make the weight more tolerable. Arm and leg armour was thinner (as in Europe), keeping the overall weight tolerable, at the cost of arm and leg armour no longer being reliably arrow-proof.

These armours provide excellent arrow protection, with the shoulder and thigh pieces providing excellent arrow protection for upper arms and legs.

The lack of shields is due to Medieval samurai fighting as mounted archers, and Early Modern Japanese soldiers fighting as spearmen/pikemen or archers/musketeers. Shields, in the form of pavises or mantlets, were still used, but with almost all soldiers using two-handed weapons as their primary weapon, the hand-held shield was of little use. The use of pavises was discussed by /u/PapaJacky in _URL_0_ a couple of years ago.

 >  Why haven't there been an arms race like in Europe, where armours were improved to be better at protection, while weapons were constantly improved to counter that?

There was an arms race to improve armour and weapons. The first part of this - the adoption of high-draw-weight bows (comparable in anti-armour performance to the English longbow) and the development of body armour and helmets that could stop arrows from such bows - happened quite early (early in period 2 above). The second part, the adoption of guns and the development of bullet-proof armours (body armour and helmets, but not arm and leg armour), was in the 16th century. This included plate cuirasses. Between those, the performance of bows was limited by human strength, and the arms race had already reached its peak. Missing compared to Europe were mechanically-spanned crossbows, which might have pushed armour to improve in the time between these two arms races.

For a good description of the construction of Japanese body armours, see Trevor Absolon, *Samurai Armour: Volume I: The Japanese Cuirass*, Bloomsbury, 2017.

For an Edo Period Japanese source (in English translation), see Sakakibara Kozan, *The manufacture of armour and helmets in sixteenth century Japan*, Holland Press, 1963 (originally published in Japanese c. 1800)

 >  What would make European plate armour less useful in Japan than in Europe?

It would have been just as useful in Japan as in Europe. Notably, with the adoption of guns, the improved protection from bullets available with thick plate cuirasses was useful, but this feature was adopted in Japanese armours anyway.
පළමුව, ජපන් ආයුධ සහ සන්නාහ සහ යුද්ධ පිළිබඳ සාරාංශයක් සහ කාලසටහනක්: 1. **පුරාණ කාලය (ආසන්න වශයෙන් ක්‍රි.ව. 900 දක්වා):** හමුදාවන් පාබල හමුදාව මත රඳා පැවතුනි, බොහෝ විට සන්නද්ධ, ධ්‍රැව (ප්‍රධාන වශයෙන් හෙල්ල) හෝ කඩුව (කෙටි, බොහෝ විට) ද්විත්ව දාර, කෙළින්) සහ පලිහ. සොල්දාදුවන් පූර්ණ කාලීන වෘත්තිකයන් හෝ කෙටි කාලීන අනිවාර්ය හමුදා සේවයක් සපයන ගොවීන් විය හැකිය. 2. **මධ්‍යතන යුගය (ආසන්න වශයෙන් 900-1400):** හමුදාවේ ප්‍රධාන අංගය වූයේ සමුරායිවරුන් වන අතර, ඔවුන් සන්නද්ධ අශ්වාරෝහකයන් ලෙස, මූලික වශයෙන් සවිකර ඇති දුනුවායන් ලෙස, සේබර් (*ටචී*) අතුරු අවි ලෙස සටන් කළහ. 3. **මුල් නූතන යුගය (ආසන්න වශයෙන් 1400 සිට):** හමුදාවන් විශාල වූ අතර, පාබල හමුදාව මත යැපීම අවශ්‍ය විය, ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙකු හෙල්ල හෝ වෙනත් ධ්‍රැව හෝ දුනු (16 වන සියවසේ මැද භාගය දක්වා) හෝ කස්තුරි (පසු) වලින් සමන්විත විය. 16 වන සියවසේ මැද භාගයේදී). සමුරායිවරු බොහෝ විට සන්නද්ධ අශ්වාරෝහකයන් ලෙස දිගටම සටන් කළ අතර, තවමත් සමහර අවස්ථාවලදී සවිකර ඇති දුනුවායන් ලෙස සටන් කළහ, නමුත් බොහෝ විට ඔවුන්ගේ මූලික ආයුධය ලෙස ලේන්සුවක් භාවිතා කළහ. පාබල හමුදාව බොහෝ විට සවිකර ඇති සමුරායිවරුන්ට වඩා සැහැල්ලු සන්නාහයක් පැළඳ සිටියහ. සමුරායි බොහෝ විට පාබල හමුදාවක් ලෙස සටන් කළේය (අශ්ව හමුදාවට නැඹුරු වූ *ටාචි*ට වඩා *කටානා* ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන පැති ආයුධය ලෙස පිළිගත්තේය). &gt; මෙම සන්නාහය ඔවුන්ගේ යුධ කටයුතු සඳහා හොඳ වූයේ කුමක් ද? එය හෙල්ල සහ ඊතල නතර කළේය. විශේෂයෙන්, එය ඉහළ ඇදෙන බර දුනු වලින් ඊතල නැවැත්විය හැකිය - අපි මෙය සන්නාහයෙන් (සහ සුවිශේෂී ඊතල විදින සන්නාහයෙන්) සහ සන්නාහයේ ඝනකමෙන් ඊතල නැවැත්වීම විස්තර කරන සාහිත්‍ය මූලාශ්‍රවලින් දනිමු. ජපන් ලැමිලර් සන්නාහය rawhide (3mm ඝනකම හෝ ඊට වැඩි, 6mm පමණ ඝනකම දක්වා) හෝ යකඩ/වානේ (සාමාන්‍යයෙන් 0.8-1mm ඝනකම; යකඩ/වානේ lamellae සංයුක්ත යකඩ සහ වානේ ඉදි කිරීම්, දෘඩ වානේ මුහුණක් සහ a දැඩි යකඩ පිටුබලය), සහ ඉදිකිරීම් වර්ගය අනුව, පැත්තේ සිට පැති අතිච්ඡාදනය වීම හේතුවෙන් ඊතල සඳහා අවම වශයෙන් 2 හෝ 3 ඝණකම ඉදිරිපත් කරන ලද අතර, එය ඉහළ-පහළ අතිච්ඡාදනය වූ විට නැවත දෙගුණ වේ. අවාසිය නම් බරයි. මෙම බර සමුරායි සන්නාහ අශ්වාරෝහක භාවිතය සඳහා අදහස් කරන ලද අතර එමඟින් බර වඩාත් ඉවසිය හැකි බව සලකන්න. අත් සහ පාද සන්නාහය තුනී විය (යුරෝපයේ මෙන්), සමස්ත බර දරාගත හැකි පරිදි තබා ඇත, අත් සහ පාද සන්නාහය තවදුරටත් විශ්වාසදායක ලෙස ඊතල-ප්‍රතිරෝධී නොවේ. මෙම සන්නාහ මගින් විශිෂ්ට ඊතල ආරක්ෂාවක් සපයන අතර උරහිස් සහ කලවා කොටස් ඉහළ අත් සහ පාද සඳහා විශිෂ්ට ඊතල ආරක්ෂාවක් සපයයි. පලිහ නොමැතිකමට හේතු වී ඇත්තේ මධ්‍යකාලීන සමුරායිවරුන් සවිකර ඇති දුනුවායන් ලෙස සටන් කිරීම සහ මුල් නූතන ජපන් සොල්දාදුවන් හෙල්ලකරුවන්/පයික්මන් හෝ දුනුවායන්/මස්කටියර්වරුන් ලෙස සටන් කිරීමයි. පලිස්, පවිස් හෝ මැන්ටලට් ආකාරයෙන් තවමත් භාවිතා කර ඇත, නමුත් සියලුම සොල්දාදුවන් පාහේ අත් දෙකේ ආයුධ ඔවුන්ගේ මූලික ආයුධය ලෙස භාවිතා කළ අතර, අතින් ගෙන යා හැකි පලිහ එතරම් ප්‍රයෝජනයක් නොවීය. Pavises භාවිතය වසර කිහිපයකට පෙර _URL_0_ හි /u/PapaJacky විසින් සාකච්ඡා කරන ලදී. &gt; ආරක්ෂාවට වඩා හොඳ වීමට සන්නාහ වැඩි දියුණු කළ, එයට එරෙහිව සටන් කිරීමට ආයුධ නිරන්තරයෙන් වැඩිදියුණු කළ යුරෝපයේ මෙන් අවි තරඟයක් නොතිබුණේ ඇයි? සන්නාහ සහ ආයුධ වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා ආයුධ තරඟයක් පැවතුනි. මෙහි පළමු කොටස - ඉහළ ඇදෙන-බර දුනු (ඉංග්‍රීසි දිගු දුන්න හා සසඳන විට සන්නාහ විරෝධී ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් සැසඳිය හැකිය) සහ එවැනි දුනු වලින් ඊතල නැවැත්විය හැකි ශරීර සන්නාහ සහ හිස්වැසුම් සංවර්ධනය කිරීම - ඉතා ඉක්මනින් සිදු විය (මුල් කාල පරිච්ඡේදයේදී. 2 ඉහත). දෙවන කොටස, තුවක්කු භාවිතා කිරීම සහ වෙඩි නොවදින සන්නාහ (ශරීර සන්නාහය සහ හිස්වැසුම්, නමුත් අත් සහ පාද සන්නාහය නොවේ) සංවර්ධනය කිරීම 16 වන සියවසේදී සිදු විය. මෙයට තහඩු කුයිරාස් ඇතුළත් විය. ඒවා අතර, දුනු කාර්ය සාධනය මිනිස් ශක්තියෙන් සීමා වූ අතර, ආයුධ තරඟය දැනටමත් එහි උච්චතම ස්ථානයට පැමිණ ඇත. යුරෝපය හා සසඳන විට අතුරුදහන් වූයේ යාන්ත්‍රිකව විහිදුණු හරස් දුනු වන අතර, මෙම ආයුධ තරඟ දෙක අතර කාලය තුළ වැඩිදියුණු කිරීමට සන්නාහය තල්ලු කළ හැකිය. ජපන් ශරීර සන්නාහ ඉදිකිරීම පිළිබඳ හොඳ විස්තරයක් සඳහා, Trevor Absolon, *Samurai Armour: Volume I: The Japanese Cuirass*, Bloomsbury, 2017 බලන්න. Edo Period ජපන් මූලාශ්‍රයක් සඳහා (ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයෙන්), Sakakibara Kozan, *The බලන්න. දහසයවන සියවසේ සන්නාහ සහ හිස්වැසුම් නිෂ්පාදනය ජපානය*, ඕලන්දය මුද්‍රණාලය, 1963 (මුලින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද්දේ ජපන් c. 1800) &gt; යුරෝපීය තහඩු සන්නාහය යුරෝපයට වඩා ජපානයේ අඩු ප්‍රයෝජනවත් වන්නේ කුමක් ද? එය යුරෝපයට මෙන්ම ජපානයටද ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇත. සැලකිය යුතු කරුණක් නම්, තුවක්කු භාවිතා කිරීමත් සමඟ, ඝන තහඩු කුයිරාස් සමඟ ලබා ගත හැකි උණ්ඩ වලින් වැඩි දියුණු කළ ආරක්ෂාව ප්රයෝජනවත් වූ නමුත්, කෙසේ වෙතත්, ජපන් සන්නාහවල මෙම අංගය අනුගමනය කරන ලදී.