It's a "value add tax" similar to the GST in Canada or the VAT in the UK.  Many countries have a tax system like this because it's fairly simple to implement and compliance can be easy audited. 

The easiest way to explain a VAT is to contrast it against a traditional sales tax.

With a normal sales tax, an additional tax is applied to a transaction when that item is sold TO THE END USER.  So if I own a company that resells chairs, I don't pay the tax but I charge it to my customers when they buy the chairs.  If the tax rate is 10% then and I sell a $100 chair then I charge $110.  I keep $100 for myself and to pay my suppliers, and I give $10 to the government.

This is complex because it's hard to keep track of who is an "end user" and who's a re-seller.  People tend to game the system by registering as a business and showing that business ID when they buy personal products.  Keeping track of who's exempt and who's not is hard.  Also stores often don't charge the tax and simply claim that all their customers are other businesses.  It's a big administrative mess and it's hard for the government to audit. 

With a value added tax, everyone pays the tax but businesses get credit for taxes that they pay.  So it works like this.

I buy a chair from my chair suppler for $50 and pay a 10% vat for a total of $55.  I resell that chair for $100 to someone else, again charging a 10% tax.  Now unlike in the last example, I don't send the full $10 to the government, because I paid $5 to my suppler already, so I get credit for that.  I only send to the government the difference between the tax that I have charged vs the tax that I paid.

Now, if the government comes along and audits me.  I'm required to prove all of my GST credits by producing receipts for shit that I bought, and there's no exempt customers so there can be no cheating on that end either. 

There's 2 main criticisms of a VAT.  The first it shares with a sales tax.  Both taxes are taxes on shit that you buy.  The poorer a person is, the more likely it is that they are spending all of their income on things.  Wealthy people tend to be able to save rather than spend everything.  A theory in taxation is that wealthy people should pay a higher tax rate because they are better able to afford the basic necessity of life wheres poor people are not.  All consumption taxes, like VAT and sales taxes violate this taxation principal.  It increases the price of everything people buy, therefore poorer people are able to buy less.  But wealthy people can absorb those higher prices without a lifestyle change.  

An income tax is generally considered to be better in this regard, because you can just charge wealthy people more and give poor people a break.  But India has a BIG compliance problem as people just lie about their income.  So it gets prohibitively expensive to run an income tax system in countries like that. 

The second issue with a VAT is that it's considered to be harder on businesses than a straight sales tax.  The record keeping required is more extensive because you have to prove all of your credits should the government send around an auditor.  While this is true, a VAT is less record keeping on the sales end of things because you are not required to track the tax exempt status of your customers as you are under a sales tax system. 
එය කැනඩාවේ GST හෝ එක්සත් රාජධානියේ වැට් බද්දට සමාන &quot;අගය එකතු කිරීමේ බද්දකි&quot;. බොහෝ රටවල මෙවැනි බදු ක්‍රමයක් ඇත, මන්ද එය ක්‍රියාත්මක කිරීම තරමක් සරල වන අතර අනුකූලතාවය පහසුවෙන් විගණනය කළ හැකිය. වැට් බද්දක් පැහැදිලි කිරීමට ඇති පහසුම ක්‍රමය නම් එය සම්ප්‍රදායික විකුණුම් බද්දකට සාපේක්ෂව වෙනස් කිරීමයි. සාමාන්‍ය විකුණුම් බද්දක් සමඟ, එම අයිතමය අවසාන පරිශීලකයාට විකුණන විට ගනුදෙනුවකට අමතර බද්දක් යොදනු ලැබේ. ඉතින් මට පුටු නැවත විකුණන සමාගමක් තිබේ නම්, මම බදු නොගෙවා, නමුත් මගේ ගනුදෙනුකරුවන් පුටු මිලදී ගන්නා විට මම එය අය කරමි. බදු අනුපාතය 10% නම් සහ මම ඩොලර් 100 ක පුටුවක් විකුණන්නේ නම් මම ඩොලර් 110 ක් අය කරමි. මම මට සහ මගේ සැපයුම්කරුවන්ට ගෙවීමට ඩොලර් 100 ක් තබා ගන්නා අතර මම රජයට ඩොලර් 10 ක් දෙමි. මෙය සංකීර්ණ වන්නේ &quot;අවසාන පරිශීලකයා&quot; කවුරුන්ද සහ නැවත විකුණන්නා කවුරුන්ද යන්න සොයා බැලීම දුෂ්කර බැවිනි. මිනිසුන් ව්‍යාපාරයක් ලෙස ලියාපදිංචි වී පුද්ගලික නිෂ්පාදන මිලදී ගන්නා විට එම ව්‍යාපාර හැඳුනුම්පත පෙන්වීමෙන් පද්ධතිය ක්‍රීඩා කිරීමට නැඹුරු වේ. නිදහස් කර ඇත්තේ කවුරුන්ද සහ නොවන්නේ කවුරුන්ද යන්න පිළිබඳව සටහන් තබා ගැනීම දුෂ්කර ය. එසේම වෙළඳසැල් බොහෝ විට බදු අය නොකරන අතර ඔවුන්ගේ සියලුම ගනුදෙනුකරුවන් වෙනත් ව්‍යාපාර බව සරලව ප්‍රකාශ කරයි. ඒක ලොකු පරිපාලන අවුලක්, රජයට විගණනය කරන්න අමාරුයි. එකතු කළ අගය මත බද්දක් සමඟ, සෑම කෙනෙකුම බදු ගෙවන නමුත් ව්‍යාපාරවලට ඔවුන් ගෙවන බදු සඳහා ණය ලැබේ. ඉතින් ඒක වැඩ කරන්නේ මෙහෙමයි. මම මගේ පුටු සැපයුම්කරුගෙන් පුටුවක් ඩොලර් 50 කට මිලදී ගන්නා අතර 10% වැට් එකක් ඩොලර් 55 කට ගෙවමි. මම එම පුටුව ඩොලර් 100 කට වෙනත් කෙනෙකුට විකුණමි, නැවතත් 10% බද්දක් අය කරමි. දැන් අන්තිම උදාහරණයේ වගේ නෙවෙයි, මම සම්පූර්ණ $10 රජයට යවන්නේ නැහැ, මොකද මම දැනටමත් මගේ සැපයුම්කරුට ඩොලර් 5ක් ගෙවා ඇති නිසා, ඒ සඳහා මට ණය ලැබෙනවා. මම රජයට යවන්නේ මම අය කළ බද්ද සහ මම ගෙවූ බදු අතර වෙනස පමණයි. දැන් ආණ්ඩුව ඇවිත් මාව විගණනය කළොත්. මා මිලදී ගත් ජරාව සඳහා රිසිට්පත් නිෂ්පාදනය කිරීමෙන් මගේ සියලුම GST බැර ඔප්පු කිරීමට මට අවශ්‍ය වන අතර, නිදහස් පාරිභෝගිකයන් නොමැති නිසා එම අන්තයේ වංචාවක්ද සිදු නොවිය හැක. වැට් බද්ද සම්බන්ධයෙන් ප්‍රධාන විවේචන 2ක් තිබේ. පළමු එය විකුණුම් බද්දක් සමඟ බෙදා ගනී. බදු දෙකම ඔබ මිලදී ගන්නා ජරාව මත බදු වේ. පුද්ගලයෙකු දුප්පත් වන තරමට, ඔහු තම ආදායම සියල්ලම දේවල් සඳහා වියදම් කරයි. ධනවත් අය සෑම දෙයක්ම වියදම් කරනවාට වඩා ඉතිරි කිරීමට නැඹුරු වෙති. බදුකරණයේ න්‍යායක් නම්, දුප්පත් මිනිසුන් නොමැති ජීවිතයේ මූලික අවශ්‍යතා සපුරාලීමට වඩා හොඳ හැකියාවක් ඇති නිසා ධනවතුන් ඉහළ බදු අනුපාතයක් ගෙවිය යුතු බවයි. වැට් බදු සහ විකුණුම් බදු වැනි සියලුම පරිභෝජන බදු මෙම බදු මූලික උල්ලංඝනය කරයි. එය මිනිසුන් මිලදී ගන්නා සෑම දෙයකම මිල වැඩි කරයි, එබැවින් දුප්පත් මිනිසුන්ට අඩුවෙන් මිලදී ගත හැකිය. නමුත් ධනවත් අයට ජීවන රටාව වෙනස් කිරීමකින් තොරව එම ඉහළ මිල උකහා ගත හැකිය. මේ සම්බන්ධයෙන් ආදායම් බද්දක් සාමාන්‍යයෙන් වඩා හොඳ යැයි සැලකේ, මන්ද ඔබට ධනවතුන්ගෙන් වැඩි මුදලක් අය කර දුප්පත් මිනිසුන්ට විවේකයක් ලබා දිය හැකිය. නමුත් මිනිසුන් තම ආදායම ගැන බොරු කියන නිසා ඉන්දියාවට විශාල අනුකූලතා ගැටලුවක් තිබේ. ඒ නිසා ඒ වගේ රටවල ආදායම් බදු ක්‍රමයක් පවත්වාගෙන යාම මිල අධිකයි. වැට් බද්ද සමඟ ඇති දෙවන ගැටළුව වන්නේ එය සෘජු විකුණුම් බද්දකට වඩා ව්‍යාපාරවලට අපහසු යැයි සැලකීමයි. රජය විසින් විගණකවරයෙකු වටා යැවිය යුතු නම් ඔබගේ සියලු බැර කිරීම් ඔප්පු කළ යුතු බැවින් අවශ්‍ය වාර්තා තබා ගැනීම වඩාත් පුළුල් වේ. මෙය සත්‍ය වන අතර, ඔබ විකුණුම් බදු ක්‍රමයක් යටතේ සිටින බැවින් ඔබේ ගනුදෙනුකරුවන්ගේ බදු නිදහස් තත්ත්වය නිරීක්ෂණය කිරීමට ඔබට අවශ්‍ය නොවන නිසා දේවල්වල විකුණුම් අවසානය මත වැට් බද්දක් අඩු වාර්තා තබා ගනී. 