Stand back, finally an r/askhistorians question I am qualified to answer!

Shakespeare is often depicted as uneducated, but we have to understand what that means in context.   Many literary figures of the day were Oxford or Cambridge graduates or drop-outs, and so it is tempting to depict Shakespeare as a simple country rube by comparison.  Some of his fellow writers actually did so.  The first mention of Shakespeare in print as a playwright is from Robert Greene (MA from Oxford *and* Cambridge), who wrote of Shakespeare as "an upstart Crow" who thinks he can compete with properly (by Greene's standard) educated writers.  Perhaps from these attitudes grew the popular image that persisted for many years of Shakespeare as an "untutored genius".   Shakespeare authorship conspiracy theories take this further and insist that someone of his education *could not* have written the Shakespeare plays, which is certainly inaccurate. 

The problem is when we hear "grammar school" and try to compare Shakespeare's education with the grammar schools of today.  We don't know anything about Shakespeare's specific education, but we know quite a bit about the school he, as a child of his social rank, certainly attended, and the schools in England of the time.  The curriculum was far more rigorous than today's grammar schools.  We know the names of the headmasters at the King's New School when Shakespeare would have attended, and we know they were both Oxford graduates.  His education would have included reading, grammar, and writing in English and Latin, including exposure to Cicero, Ovid, and other classical authors.  Shakespeare scholar James Shaprio writes:  "Scholars have exhaustively reconstructed the curriculum in Elizabethan grammar schools and have shown that what Shakespeare...would have learned there...was roughly equivalent to a university degree today, with a better facility in Latin than that of a typical classics major." (p. 276)

Sources:  

* Ben Shapiro, *Contested Will*, 2010, p. 273-276
* Ian Wilson, *Shakespeare: The Evidence*,  1993, p. 40-42
නැවතී සිටින්න, අවසාන වශයෙන් r/askhistorians ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරු දීමට මට සුදුසුකම් ඇත! ෂේක්ස්පියර් බොහෝ විට නූගත් ලෙස නිරූපණය කෙරේ, නමුත් සන්දර්භය තුළ එයින් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න අප තේරුම් ගත යුතුය. එවකට සිටි බොහෝ සාහිත්‍යවේදීන් ඔක්ස්ෆර්ඩ් හෝ කේම්බ්‍රිජ් උපාධිධාරීන් හෝ ඉන් ඉවත් වූවන් වූ අතර, එබැවින් ෂේක්ස්පියර් සංසන්දනාත්මකව සරල රට රබ් එකක් ලෙස නිරූපණය කිරීමට පෙළඹේ. ඔහුගේ සමහර සෙසු ලේඛකයන් ඇත්තටම එසේ කළා. නාට්‍ය රචකයෙකු ලෙස මුද්‍රණයේ ඇති ෂේක්ස්පියර්ගේ පළමු සඳහන වන්නේ රොබට් ග්‍රීන් (එම්ඒ ඔක්ස්ෆර්ඩ් *සහ* කේම්බ්‍රිජ්) වෙතින් වන අතර ඔහු ශේක්ස්පියර් ගැන ලිවූ &quot;උගත් කපුටන්&quot; ලෙස ඔහු සිතන අතර ඔහු නිසි ලෙස (ග්‍රීන්ගේ සම්මතයට අනුව) උගත් ලේඛකයින් සමඟ තරඟ කළ හැකිය. ශේක්ස්පියර් වසර ගණනාවක් තිස්සේ &quot;නොගැලපෙන දක්ෂයෙකු&quot; ලෙස පැවති ජනප්‍රිය ප්‍රතිරූපය මෙම ආකල්ප වලින් වර්ධනය විය. ෂේක්ස්පියර් කර්තෘත්වයේ කුමන්ත්‍රණ න්‍යායන් මෙය තවදුරටත් ගෙන යන අතර ඔහුගේ අධ්‍යාපනය ලැබූ කෙනෙකුට *ශේක්ස්පියර් නාට්‍ය ලියා තිබිය නොහැකි* බව අවධාරනය කරයි, එය නිසැකව ම සාවද්‍ය ය. ප්‍රශ්නය වන්නේ &quot;ව්‍යාකරණ පාසැල&quot; ඇසීමත්, ශේක්ස්පියර්ගේ අධ්‍යාපනය වර්තමාන ව්‍යාකරණ පාසල් සමඟ සංසන්දනය කිරීමට උත්සාහ කිරීමත් ය. ෂේක්ස්පියර්ගේ නිශ්චිත අධ්‍යාපනය ගැන අපි කිසිවක් නොදනිමු, නමුත් ඔහුගේ සමාජ තරාතිරමේ දරුවෙකු ලෙස ඔහු නිසැකවම ඉගෙන ගත් පාසල සහ එකල එංගලන්තයේ පාසල් ගැන අපි බොහෝ දේ දනිමු. විෂය මාලාව වර්තමාන ව්‍යාකරණ පාසල්වලට වඩා ඉතා දැඩි විය. ෂේක්ස්පියර් සහභාගි වන විට කිංග්ස් නව පාසලේ ප්‍රධාන ගුරුවරුන්ගේ නම් අපි දනිමු, ඔවුන් දෙදෙනාම ඔක්ස්ෆර්ඩ් උපාධිධාරීන් බව අපි දනිමු. ඔහුගේ අධ්‍යාපනයට සිසෙරෝ, ඕවිඩ් සහ අනෙකුත් සම්භාව්‍ය කතුවරුන්ට නිරාවරණය වීම ඇතුළුව ඉංග්‍රීසි සහ ලතින් භාෂාවෙන් කියවීම, ව්‍යාකරණ සහ ලිවීම ඇතුළත් විය. ෂේක්ස්පියර් විශාරද ජේම්ස් ෂැප්‍රියෝ මෙසේ ලියයි: &quot;විද්‍යාඥයන් එලිසබෙත් ව්‍යාකරණ පාසල්වල විෂය මාලාව සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය කර ඇති අතර, ශේක්ස්පියර්... එහි ඉගෙන ගන්නට තිබූ දේ... අද විශ්වවිද්‍යාල උපාධියකට දළ වශයෙන් සමාන බවත්, ලතින් භාෂාවෙන් ඊට වඩා හොඳ පහසුකමක් ඇති බවත් පෙන්වා දී ඇත. සාමාන්‍ය සම්භාව්‍ය මේජර් එකක.&quot; (පිටුව 276) මූලාශ්‍ර: * බෙන් ෂපීරෝ, *තරඟකරු කැමැත්ත*, 2010, පි. 273-276 * ඉයන් විල්සන්, *ෂේක්ස්පියර්: ද සාක්ෂි*, 1993, පි. 40-42