"Shock Troops" was a term liberally used in the First World War. Most notably, the Stosstruppen or Shock troops that the Germans experimented with in 1916, and finally began forming battalions and regiments by 1917, and whole divisions in 1918. What they involve were removing the best, most experienced, most enterprising soldiers from regular infantry units, and assigning them the role of infiltrating enemy positions, reducing resistance or continuing onwards, leaving pockets for the infantry to mop up. While they proved effective, they took horrible casualties in 1918, irreplaceable at the time, and left the regular forces without man experienced core.

Contrast this with the British, who from 1916 onwards (post-Somme) radically re-thought their infantry tactics and doctrine, and already had a rotation system that allowed for these reforms to be distilled to every division, brigade and battalion in the BEF. The difference with the ANZAC and Canadian corps was that these were actual Corps, c. 4 divisions that from 1916 onwards always served in their native corps, whereas British division regularly shifted around. This meant that they operated much more closely, and were somewhat more cohesive. 

They were certainly excellent, certainly 'shock troops', but British divisions fought just as well, and just as hard. Unlike the German system, the BEF emphasized training and cohesion of all units, combined arms really, and this was a key to victory in 1918.
&quot;Shock Troops&quot; යනු පළමු ලෝක යුද්ධයේදී බහුලව භාවිතා වූ යෙදුමකි. වඩාත්ම කැපී පෙනෙන ලෙස, ජර්මානුවන් 1916 දී අත්හදා බැලූ Stosstruppen හෝ ෂෝක් භටයන්, අවසානයේ 1917 වන විට බලඇණි සහ රෙජිමේන්තු පිහිටුවීමට පටන් ගත් අතර, 1918 දී මුළු සේනාංක පිහිටුවීමට පටන් ගත්හ. ඔවුන්ට සම්බන්ධ වූයේ හොඳම, වඩාත්ම පළපුරුදු, වඩාත් ව්‍යවසායක සොල්දාදුවන් සාමාන්‍ය පාබල ඒකකවලින් ඉවත් කිරීමයි. , සහ ඔවුන්ට සතුරු ස්ථාන වලට රිංගා ගැනීමේ කාර්යභාරය පැවරීම, ප්‍රතිරෝධය අඩු කිරීම හෝ ඉදිරියට යාම, පාබල හමුදාවට සාක්කු ඉතිරි කිරීම. ඔවුන් ඵලදායි බව ඔප්පු වූ අතර, ඔවුන් 1918 දී බිහිසුණු තුවාල ලබා, එම අවස්ථාවේ දී ආපසු හැරවිය නොහැකි, සහ මිනිසා අත්දැකීම් හරය නොමැතිව නිත්ය හමුදා අත්හැර. 1916 සිට (පශ්චාත්-සෝමේ) ඔවුන්ගේ පාබල උපක්‍රම සහ මූලධර්ම රැඩිකල් ලෙස නැවත සිතා බැලූ බ්‍රිතාන්‍යයන් සමඟ මෙය වෙනස් කරන්න, සහ BEF හි සෑම අංශයකටම, බලසේනාවකට සහ බලඇණියකට මෙම ප්‍රතිසංස්කරණ ආසවනය කිරීමට ඉඩ සලසන භ්‍රමණ ක්‍රමයක් දැනටමත් තිබුණි. ANZAC සහ Canadian corps සමඟ ඇති වෙනස වූයේ මේවා සැබෑ Corps, c. 1916 සිට සෑම විටම ඔවුන්ගේ මව් බළකායේ සේවය කළ සේනාංක 4 ක්, බ්‍රිතාන්‍ය අංශය නිතිපතා මාරු විය. මෙයින් අදහස් කළේ ඔවුන් වඩාත් සමීපව ක්‍රියාත්මක වූ බවත්, යම්තාක් දුරට ඒකාබද්ධ වූ බවත් ය. ඔවුන් නිසැකවම විශිෂ්ටයි, නිසැකවම &#39;කම්පන භටයන්&#39;, නමුත් බ්‍රිතාන්‍ය සේනාංක ඒ තරමටම මෙන්ම දැඩි ලෙසද සටන් කළහ. ජර්මානු ක්‍රමය මෙන් නොව, BEF විසින් සියලුම ඒකකවල පුහුණුව සහ ඒකාබද්ධතාවය අවධාරණය කරන ලදී, සැබවින්ම ඒකාබද්ධ ආයුධ, මෙය 1918 ජයග්‍රහණය සඳහා යතුර විය.