In both the European and Pacific Theaters, the primary U.S. Army unit tasked with the location, transportation, identification, and burial of friendly and enemy dead was the Quartermaster Graves Registration Company. Mass graves registration operations in the interwar period remained basically confined to the theoretical, and large-scale organization of these units only began in early 1942; before then, and after when these units were not available, combat units themselves were to appoint a Graves Registration officer and gather, identify, and bury their own dead. Quartermaster Graves Registration Companies in the Mediterranean, European and Pacific Theaters during the heaviest periods of combined action for the most part operated under the general guidance of Table of Organization and Equipment 10-297, dated 1 July 1943 (minor changes followed; note earlier and later tables of organization and equipment displayed in my third link at the bottom of my answer). The company had 6 officers and 124 enlisted men. A more heavily modified table of organization and equipment, 10-298, with 5 officers and 260 enlisted men, was issued on 26 September 1944. Experience with this organization was limited, as few units converted. 

The Quartermaster Graves Registration Company under T/O & E 10-297 of 1 July 1943 was organized as follows;

* Company headquarters with 2 officers and 24 enlisted men

* 4 platoons each with 1 officer and 22 enlisted men

 * Platoon headquarters with 1 officer and 4 enlisted men

 * 3 squads, each with 6 enlisted men

* Medical Department detachment with 12 enlisted men

 >  It was recommended that unburied dead be removed as rapidly as possible and buried. The removal was to be carried out in a most considerate manner and with the least confusion in order to sustain the troops’ morale. Bodies were to be covered, especially if mangled or in an unpresentable condition, when carried or transported to the cemetery or other place of interment. Routes were to be selected in order to avoid contact with troops as much as possible, and places of burial were to be screened from roads if feasible. The removal of the bodies and remains was to be accomplished with a reverent attitude toward the dead. If any wounded were to be found, their removal would be the task of the Medical Department and troops detailed for that purpose. In all cases the bodies were to be wrapped in clothes, parachute material, sheets, blankets, mattress covers, or shelter-halves fastened securely with large horse-blanket safety pins (there were no body bags in WWII, and sheets and blankets being in short supply, white cotton mattress covers were normally used in lieu of body bags) before burial, if possible. When interments were made by Company Commanders they were instructed, as soon as possible, to report all facts to the GR personnel operating in the sector, in order to maintain complete data and records of the burials.

 >  Normally, a Graves Registration representative was to be present to supervise the burials and the preparation of burial records. If not, a Chaplain, a Medical Administrative Officer, or some other Officer could be designated as a burial Officer. Whenever possible, it was recommended that a Chaplain of the Faith of the deceased should perform the burial rites.

....

 >  Procedures for collection, evacuation, and burial of enemy dead took place following same procedures, with the exception that information concerning enemy dead was to be handled through the Prisoner of War Information Bureau, and as prescribed by the Geneva Convention. Enemy dead were then buried in a separate section of the cemetery apart from regular burial sites of members of the own or Allied Armies within the cemetery (separate American and German cemeteries would be established later). Such graves were to be properly marked and registered and remained in the custody and care of the Quartermaster Corps. A metal Tag marked “ED” was to be prepared and attached to the temporary grave marker.

After World War II, the several hundred temporary cemeteries established across Europe, Africa, and the Pacific began to be closed. Fourteen large permanent cemeteries and memorials administered by the American Battle Monuments Commission were opened, and the families of American deceased could have the bodies of their loved ones returned home, or reinterred in these cemeteries.

Cemetery|Identified burials|Listed on the Tablets of the Missing
:--|:--|:--
Ardennes American Cemetery and Memorial|5,317|463
Brittany American Cemetery and Memorial|4,409|500
Cambridge American Cemetery and Memorial|3,812|5,127
Epinal American Cemetery and Memorial|5,254|424
Florence American Cemetery and Memorial|4,399|1,409
Henri-Chappelle American Cemetery and Memorial|7,992|450
Lorraine American Cemetery and Memorial|10,489|444
Luxembourg American Cemetery and Memorial|5,075|371
Manila American Cemetery and Memorial|17,184|36,286
Netherlands American Cemetery and Memorial|8,301|1,722
Normandy American Cemetery and Memorial|9,385|1,557
North Africa American Cemetery and Memorial|2,841|3,724
Rhone American Cemetery and Memorial|860|294
Sicily-Rome American Cemetery and Memorial|7,860|3,095

The Honolulu Memorial has a Court of the Missing with 18,095 names of American servicemen missing in action from the Pacific Theater. The East Coast Memorial has 4,611 names, while the West Coast Memorial has 413; most of these men were declared missing while engaged in antisubmarine or merchant shipping operations. The Suresnes American Cemetery and Memorial, while primarily a World War I cemetery, also bears the names of 24 Americans missing in action from World War II.

**Sources:**

[American Battle Monument Commission History](_URL_0_)

[American Battle Monuments Commission Cemeteries and Memorials](_URL_2_)

[Quartermaster Graves Registration Company](_URL_1_)
යුරෝපීය සහ පැසිෆික් සිනමාහල් දෙකෙහිම, මිත්‍රශීලී සහ සතුරා මියගිය අයගේ ස්ථානය, ප්‍රවාහනය, හඳුනාගැනීම සහ භූමදානය කිරීම සඳහා වූ මූලික එක්සත් ජනපද හමුදා ඒකකය වූයේ Quartermaster Graves Registration Company ය. සමූහ මිනීවළ ලියාපදිංචි කිරීමේ මෙහෙයුම් අන්තර් යුද සමය තුළ මූලික වශයෙන් න්‍යායාත්මකව සීමා වූ අතර, මෙම ඒකකවල මහා පරිමාණ සංවිධානය ආරම්භ වූයේ 1942 මුල් භාගයේදී පමණි. ඊට පෙර සහ පසුව මෙම ඒකක නොමැති වූ විට, සටන් ඒකක විසින්ම සොහොන් ලියාපදිංචි කිරීමේ නිලධාරියෙකු පත් කර ඔවුන්ගේම මළවුන් රැස් කිරීම, හඳුනා ගැනීම සහ භූමදාන කිරීම සිදු විය. මධ්‍යධරණී, යුරෝපීය සහ පැසිෆික් සිනමාහල්වල කාර්තු මාස්ටර් ග්‍රේව්ස් ලියාපදිංචි කිරීමේ සමාගම් 1943 ජූලි 1 දිනැති සංවිධාන සහ උපකරණ වගුව 10-297 හි සාමාන්‍ය මගපෙන්වීම යටතේ බොහෝ දුරට ඒකාබද්ධ ක්‍රියාකාරී කාල පරිච්ඡේදවල ක්‍රියාත්මක වේ (සුළු වෙනස්කම් අනුගමනය කරන ලදී; කලින් සහ සටහන් කරන්න පසුව සංවිධානයේ වගු සහ උපකරණ මගේ පිළිතුරේ පතුලේ මගේ තුන්වන සබැඳියේ ප්‍රදර්ශනය කෙරේ). සමාගමට නිලධාරීන් 6 ක් සහ බඳවා ගත් පුද්ගලයින් 124 ක් සිටියහ. 1944 සැප්තැම්බර් 26 වන දින නිලධාරීන් 5 දෙනෙකු සහ බඳවාගත් පුද්ගලයින් 260 දෙනෙකුගෙන් යුත්, 10-298, සංවිධාන සහ උපකරණ පිළිබඳ වඩාත් දැඩි ලෙස වෙනස් කරන ලද වගුවක් නිකුත් කරන ලදී. ඒකක කිහිපයක් පරිවර්තනය වූ බැවින් මෙම සංවිධානය සමඟ පළපුරුද්ද සීමිත විය. 1943 ජූලි 1 දින T/O &amp; E 10-297 යටතේ Quartermaster Graves Registration Company පහත පරිදි සංවිධානය කරන ලදී. * නිලධාරීන් 2 දෙනෙකු සහ බඳවා ගත් පුද්ගලයින් 24 දෙනෙකුගෙන් යුත් සමාගම් මූලස්ථානය * එක් නිලධාරියෙකු සහ බඳවා ගත් පිරිමින් 22 දෙනෙකු සහිත ප්ලූටූන් 4 බැගින් * නිලධාරි 1 ක් සහ බඳවා ගත් පුද්ගලයින් 4 දෙනෙකු සහිත ප්ලූටූන් මූලස්ථානය * කණ්ඩායම් 3 ක්, බඳවා ගත් පුද්ගලයින් 6 දෙනෙකු බැගින් * වෛද්‍ය දෙපාර්තමේන්තු භට පිරිස් 12 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වේ. මිහිදන් නොකළ මළ සිරුරු හැකිතාක් ඉක්මනින් ඉවත් කර මිහිදන් කරන ලෙස නිර්දේශ කරන ලදී. භටයින්ගේ චිත්ත ධෛර්යය පවත්වා ගැනීම සඳහා ඉවත් කිරීම වඩාත් සැළකිලිමත් ආකාරයකින් සහ අවම ව්යාකූලත්වයකින් යුතුව සිදු කළ යුතු විය. මළ සිරුරු, විශේෂයෙන් විකෘති වූ විට හෝ ඉදිරිපත් කළ නොහැකි තත්ත්වයක තිබේ නම්, සුසාන භූමියට හෝ වෙනත් දේහයකට ගෙන යන විට හෝ ප්‍රවාහනය කරන විට ආවරණය කළ යුතු විය. හැකිතාක් භට පිරිස් සමඟ සම්බන්ධතා වළක්වා ගැනීම සඳහා මාර්ග තෝරා ගත යුතු අතර, හැකි නම් සුසාන ස්ථාන මාර්ගවලින් පරීක්ෂා කළ යුතු විය. මළ සිරුරු සහ දේහයන් ඉවත් කිරීම මළවුන් කෙරෙහි ගෞරවනීය ආකල්පයකින් සිදු කළ යුතු විය. තුවාලකරුවන් සොයා ගැනීමට හැකි වූයේ නම්, ඔවුන් ඉවත් කිරීම වෛද්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ සහ ඒ සඳහා සවිස්තරාත්මක භට පිරිස්වල කාර්යය වනු ඇත. සෑම අවස්ථාවකදීම සිරුරු ඇඳුම්, පැරෂුට් ද්‍රව්‍ය, ඇඳ ඇතිරිලි, බ්ලැන්කට්, මෙට්ට ආවරණ හෝ නවාතැන් අඩක් විශාල අශ්ව බ්ලැන්කට් ආරක්ෂිත අල්ෙපෙනති වලින් ආරක්ෂිතව සවි කළ යුතුය (දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී ශරීර බෑග් නොතිබුණි, සහ ඇඳ ඇතිරිලි සහ බ්ලැන්කට් ඇත. අඩු සැපයුමක්, සුදු කපු මෙට්ට ආවරණ සාමාන්‍යයෙන් ශරීර බෑග් වෙනුවට භාවිතා කරන ලදී) හැකි නම් භූමදානය කිරීමට පෙර. සමාගම් කමාන්ඩර්වරුන් විසින් මැදිහත්වීම් සිදු කළ විට, භූමදානය පිළිබඳ සම්පූර්ණ දත්ත සහ වාර්තා පවත්වා ගැනීම සඳහා, එම අංශයේ ක්‍රියාත්මක වන GR පුද්ගලයින්ට සියලු කරුණු වාර්තා කරන ලෙස හැකි ඉක්මනින් ඔවුන්ට උපදෙස් දෙන ලදී. &gt; සාමාන්‍යයෙන්, භූමදානය සහ සුසාන වාර්තා සකස් කිරීම අධීක්ෂණය කිරීම සඳහා සොහොන් ලියාපදිංචි කිරීමේ නියෝජිතයෙකු පැමිණ සිටිය යුතුය. එසේ නොමැති නම්, පූජකවරයෙකු, වෛද්‍ය පරිපාලන නිලධාරියෙකු හෝ වෙනත් නිලධාරියෙකු භූමදාන නිලධාරියෙකු ලෙස නම් කළ හැකිය. හැකි සෑම විටම, මියගිය අයගේ ඇදහිල්ලේ පූජකවරයකු විසින් භූමදානය කිරීමේ චාරිත්‍ර ඉටු කළ යුතු බව නිර්දේශ කරන ලදී. .... &gt; ජිනීවා සම්මුතිය මගින් නියම කර ඇති පරිදි සතුරු මළවුන් පිළිබඳ තොරතුරු යුද සිරකරු තොරතුරු කාර්යාංශය හරහා හැසිරවිය යුතු බව හැරුණු විට සතුරු මියගිය අය එකතු කිරීම, ඉවත් කිරීම සහ භූමදාන කිරීම සඳහා වූ ක්‍රියා පටිපාටි එකම ක්‍රියා පටිපාටි අනුගමනය කරමින් සිදු විය. සතුරු මළවුන් පසුව සුසාන භූමිය තුළම තමන්ගේම හෝ මිත්‍ර හමුදා සාමාජිකයින්ගේ සාමාන්‍ය සුසාන භූමි හැරුණු විට සුසාන භූමියේ වෙනම කොටසක තැන්පත් කරන ලදී (වෙනම ඇමරිකානු සහ ජර්මානු සුසාන භූමි පසුව පිහිටුවනු ලැබේ). එවැනි සොහොන් නිසි ලෙස සලකුණු කර ලියාපදිංචි කළ යුතු අතර කාර්තු මාස්ටර් බලකායේ භාරයේ සහ රැකවරණයෙහි පැවතිය යුතුය. &quot;ED&quot; ලෙස සලකුණු කරන ලද ලෝහ ටැගයක් සකස් කර තාවකාලික සොහොන් සලකුණට සම්බන්ධ කළ යුතු විය. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු යුරෝපය, අප්‍රිකාව සහ පැසිෆික් කලාපය පුරා පිහිටුවා තිබූ තාවකාලික සුසාන භූමි සිය ගණනක් වසා දැමීමට පටන් ගත්තේය. ඇමරිකානු සටන් ස්මාරක කොමිසම විසින් පරිපාලනය කරන ලද විශාල ස්ථීර සුසාන භූමි සහ ස්මාරක 14 ක් විවෘත කරන ලද අතර, ඇමරිකානු මියගිය අයගේ පවුල්වලට ඔවුන්ගේ ආදරණීයයන්ගේ සිරුරු ආපසු නිවසට ගෙන ඒමට හෝ මෙම සුසාන භූමිවල නැවත තැන්පත් කිරීමට හැකි විය. සුසාන භූමිය|හඳුනාගත් සුසාන භූමි|අතුරුදහන් වූවන්ගේ පෙතිවල ලැයිස්තුගත කර ඇත :--|:--|:-- ආර්ඩෙනස් ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණ|5,317|463 Brittany American Cemetery and Memorial|4,409|500 Cambridge American Cemetery and Memorial|53,172 එපිනල් ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණ භූමිය|5,254|424 ෆ්ලොරන්ස් ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණය|4,399|1,409 හෙන්රි-චැපල් ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණය|7,992|450 ලොරේන් ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණය|10,489|Memorial|10,489| ලා ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණ|17,184|36,286 නෙදර්ලන්ත ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණ|8,301|1,722 නෝමන්ඩි ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණ|9,385|1,557 උතුරු අප්‍රිකාවේ ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණ|2,841|3,724 Rhone American Cemetery.406 American Cemetery| සදාචාරාත්මක |7,860|3,095 හොනොලුලු ස්මාරකයේ පැසිෆික් රඟහලෙන් අතුරුදහන් වූ ඇමරිකානු සෙබළුන්ගේ නම් 18,095 ක් සහිත අතුරුදහන් වූවන්ගේ උසාවියක් ඇත. ඊස්ට් කෝස්ට් ස්මාරකයට නම් 4,611ක් ඇති අතර, බටහිර වෙරළේ අනුස්මරණයට නම් 413ක් ඇත. මෙම මිනිසුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් සබ්මැරීන් විරෝධී හෝ වෙළඳ නැව් මෙහෙයුම්වල නිරතව සිටියදී අතුරුදහන් වූ බව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. සුරේස්නස් ඇමරිකානු සුසාන භූමිය සහ අනුස්මරණය, මූලික වශයෙන් පළමු ලෝක යුද්ධයේ සුසාන භූමියක් වන අතර, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් අතුරුදහන් වූ ඇමරිකානුවන් 24 දෙනෙකුගේ නම් ද දරයි. **මූලාශ්‍ර:** [ඇමරිකානු සටන් ස්මාරක කොමිසමේ ඉතිහාසය](_URL_0_) [ඇමරිකානු සටන් ස්මාරක කොමිෂන් සභාවේ සුසාන භූමි සහ ස්මාරක](_URL_2_) [කාර්තු මාස්ටර් සොහොන් ලියාපදිංචි කිරීමේ සමාගම](_URL_1_)