First, people simply bought fewer perishables. Instead of going shopping once a week and storing everything you bought until you needed it, you'd go to the butcher on the day you were actually planning to make roast beef or whatever. This is why milkmen used to be a thing: people got around the fact that they couldn't keep milk for long by simply having fresh milk delivered to their doorstep every morning. The whole production process moved a lot faster: cattle would be herded right into the middle of the city, slaughtered, butchered, and be in the shop the next day, ready for the cook to put on the table in the evening.

Although salted and dried meat was used, people didn't rely on it so much after tinned food became common in the 19th century. There are dozens of other things you can do to food to make it suitable for storage: pickle vegetables, turn fruit into jam, turn milk into cheese, etc, etc. Knowing the various methods of food preservation was a skills most housewives would have before it became easy to just buy stuff from a store in the 1950s and 1960s. Today we generally don't consider the fact that a lot of the foods we eat were originally just ways of keeping things edible for a long time.

Most houses had a pantry, a cupboard (or whole room) for storing food. Basements worked too, although in a city most people wouldn't be able to afford to give over a whole floor of their house to food storage. Any place that's dark and cool will stretch out the lifespan of food for a few days. However, people weren't entirely without artificial refrigeration. Iceboxes were very common, unless you were very poor. In rural areas peasants could harvest ice in the winter, store it in an insulated box, and have enough left by summer to store food. The wealthy built ice-houses, big underground bunkers, on their country estates which could store several tons. If you lived in a city then there was also a whole industry for ice-harvesting, which supplied massive amounts of ice and was big business as late as the 1930s.

Starvation wasn't even common in the 19th century in Europe, as the railways eliminated the primary cause: poor food transportation networks. There were one or two exceptions to this when particularly bad natural disasters hit (Ireland, looking at you), but certainly by the beginning of the 20th century famine was almost unheard of in most of Europe. However, that's only peacetime. During WW1 the Allies blockaded the Central Powers, and by 1917 Germany and Austria were experiencing severe food shortages. Several hundred thousand excess deaths during WW1 can be attributed to malnutrition.

Although people didn't generally starve to death, higher food prices than America meant malnutrition was more common in Europe. A survey done in Britain during the Boer war (about 1901) showed that a shocking proportion of urban industrial workers didn't meet the height and weight requirement to serve in the army because they had suffered childhood malnutrition. Even by WW2 most Europeans had far fewer calories in their daily diet than Americans, and were on average an inch or two shorter as a result.
පළමුව, මිනිසුන් අඩුවෙන් දිරාපත් වන ද්‍රව්‍ය මිලදී ගත්හ. සතියකට වරක් සාප්පු සවාරි ගොස් ඔබට අවශ්‍ය වන තෙක් ඔබ මිලදී ගත් සියල්ල ගබඩා කරනවා වෙනුවට, ඔබ ඇත්ත වශයෙන්ම බැදපු හරක් මස් හෝ වෙනත් දෙයක් සෑදීමට සැලසුම් කරන දිනයේ ඔබ මස් කඩයට යනවා. මේ නිසා කිරිබොන්නන් දෙයක් වූයේ: සෑම උදෑසනකම ඔවුන්ගේ දොරකඩට නැවුම් කිරි ලබා දීමෙන් වැඩි කාලයක් කිරි තබා ගත නොහැකි බව මිනිසුන්ට වැටහුණි. මුළු නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියම බොහෝ වේගයෙන් සිදු විය: ගවයන් නගරය මැදට ගාල් කර, මරා දමනු, මස් කර, පසුදා සාප්පුවේ සිටින අතර, සවස් වරුවේ කුක් මේසය මත තැබීමට සූදානම් විය. ලුණු දැමූ සහ වියලන ලද මස් භාවිතා කළද, ටින් කළ ආහාර 19 වන සියවසේදී බහුලව භාවිතා වූ පසු මිනිසුන් එය මත එතරම් විශ්වාසය නොතැබූහ. ගබඩා කිරීමට සුදුසු ආහාර සඳහා ඔබට කළ හැකි තවත් දේවල් දුසිම් ගණනක් ඇත: එළවළු අච්චාරු දැමීම, පලතුරු ජෑම් බවට පත් කිරීම, කිරි චීස් බවට පත් කිරීම යනාදිය. ආහාර කල් තබා ගැනීමේ විවිධ ක්‍රම දැන ගැනීම බොහෝ ගෘහණියන්ට පෙර තිබූ කුසලතාවයක් විය. 1950 සහ 1960 ගණන් වලදී වෙළඳසැලකින් භාණ්ඩ මිලදී ගැනීම පහසු විය. අද අපි සාමාන්‍යයෙන් සලකන්නේ අපි කන බොහෝ ආහාර මුලින් දිගු කාලයක් ආහාරයට ගත හැකි දේවල් තබා ගැනීමේ ක්‍රම පමණක් බවයි. බොහෝ නිවෙස්වල ආහාර ගබඩා කිරීම සඳහා පැන්ට්රියක්, අල්මාරියක් (හෝ සම්පූර්ණ කාමරයක්) තිබුණි. නගරයක බොහෝ දෙනෙකුට තම නිවසේ මුළු මහලම ආහාර ගබඩා කිරීම සඳහා ලබා දීමට නොහැකි වුවද, බිම් මහලද ක්‍රියාත්මක විය. අඳුරු සහ සිසිල් ඕනෑම ස්ථානයක් ආහාරවල ආයු කාලය දින කිහිපයක් දිගු කරයි. කෙසේ වෙතත්, මිනිසුන් සම්පූර්ණයෙන්ම කෘතිම ශීතකරණ නොමැතිව සිටියේ නැත. ඔබ ඉතා දුප්පත් නම් මිස අයිස් පෙට්ටි ඉතා සුලභ විය. ග්රාමීය ප්රදේශවල ගොවීන්ට ශීත ඍතුවේ දී අයිස් අස්වැන්නක් ලබා ගත හැකි අතර, එය පරිවරණය කළ පෙට්ටියක ගබඩා කර, ආහාර ගබඩා කිරීම සඳහා ගිම්හානය වන විට ප්රමාණවත් තරම් ඉතිරි විය. ධනවතුන් ටොන් කිහිපයක් ගබඩා කළ හැකි ඔවුන්ගේ රටේ වතුවල අයිස් නිවාස, විශාල භූගත බංකර් ඉදි කළහ. ඔබ ජීවත් වූයේ නගරයක නම්, අයිස් අස්වනු නෙලීම සඳහා සම්පූර්ණ කර්මාන්තයක් ද තිබී ඇත, එය විශාල අයිස් ප්‍රමාණයක් සැපයූ අතර 1930 ගණන්වල අගභාගයේදී විශාල ව්‍යාපාරයක් විය. 19 වැනි සියවසේ යුරෝපයේ සාගින්න සාමාන්‍ය දෙයක් නොවීය, මන්ද දුම්රිය මගින් මූලික හේතුව ඉවත් කර ඇත: දුර්වල ආහාර ප්‍රවාහන ජාල. විශේෂයෙන් නරක ස්වාභාවික විපත් (අයර්ලන්තය, ඔබ දෙස බලා) ඇති වූ විට මෙයට ව්‍යතිරේක එකක් හෝ දෙකක් තිබුණි, නමුත් නිසැකවම 20 වන සියවස ආරම්භය වන විට සාගතය යුරෝපයේ බොහෝමයක් අසා නොතිබුණි. කෙසේ වෙතත්, එය සාම කාලය පමණි. පළමු ලෝක යුද්ධ සමයේදී මිත්‍ර පාක්ෂිකයින් මධ්‍යම බලවතුන් අවහිර කළ අතර 1917 වන විට ජර්මනිය සහ ඔස්ට්‍රියාව දැඩි ආහාර හිඟයකට මුහුණ දෙමින් සිටියහ. පළමු ලෝක යුද්ධයේදී සිදුවූ අතිරික්ත මරණ සිය දහස් ගණනක් මන්දපෝෂණයට හේතු විය හැක. සාමාන්‍යයෙන් මිනිසුන් කුසගින්නෙන් මිය නොගියද, ඇමරිකාවට වඩා ආහාර මිල ඉහළ යාම නිසා මන්දපෝෂණය යුරෝපයේ බහුලව දක්නට ලැබුණි. බෝයර් යුද්ධයේ දී (1901 දී පමණ) බ්‍රිතාන්‍යයේ සිදු කරන ලද සමීක්ෂණයකින් පෙන්නුම් කළේ නාගරික කාර්මික කම්කරුවන්ගෙන් කම්පන සහගත ප්‍රතිශතයක් ළමා මන්දපෝෂණයෙන් පෙළුණු නිසා හමුදාවේ සේවය කිරීමට අවශ්‍ය උස හා බර අවශ්‍යතා සපුරා නොමැති බවයි. WW2 වන විට පවා බොහෝ යුරෝපීයයන් ඇමරිකානුවන්ට වඩා ඔවුන්ගේ දෛනික ආහාර වේලෙහි කැලරි ප්‍රමාණය ඉතා අඩු වූ අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සාමාන්‍යයෙන් අඟලක් හෝ දෙකක් කෙටි විය.