The consensus is still forming.  However, Reagan is neither the icon he is portrayed as on the right or the demon of the left.  The historical consensus on Reagan's presidency is still developing and is an exceptionally contentious topic, though I think it will ultimately settle on the notion that Reagan was a strong president overall (particularly with regards to the Cold War) who had significant flaws/blind spots (the developing world and economically underdeveloped communities in the U.S.)  

The initial historiography painted Reagan as a disinterested, uninvolved leader; the "amiable dunce" that Clark Clifford described him as in 1981.  Biographers Lou Cannon and Edmund Morris both subscribe to this to varying degrees and point to the scathing memoirs of advisers like David Stockman and Donald Regan as evidence.  Stockman is particularly brutal, arguing that Reagan had no understanding of economics and would frequently launch into tangents that had little to do with the substance of meetings but everything to do with Reagan's talking points.  Critics also point to Reagan's lack of attention in the Iran-Contra crisis and the general failure of his domestic policy to improve the plight of African-Americans and blue collar workers as further evidence of his failures as president.  This school also tends to argue that Reagan had little to do with the end of the Cold War, ascribing greater agency to Gorbachev in ending it.



Recent years have seen a movement to rehabilitate Reagan, and portray a much more dynamic leader; particularly in the field of Soviet-U.S. relations.  They show Reagan as deeply involved in the development of his foreign policy and as someone willing to go against his party, as seen in H.W. Brands newest biography of him.  The memoirs of Caspar Weinberger (SecDef) and George Schultz (SecState) both support this, as do most of the documents from his administration.  The new school ascribes significant agency to Reagan in ending the Cold War, highlighting his deft handling of the Soviet Union (in particular his ability to demand change, but not crow about it when it occurred, which provided Gorbachev some protection from domestic critics).  

My research largely conforms to the latter school.  Internal administration documents show Reagan as the driving force behind US-Soviet policy and demonstrate that he often proceeded with his initiatives (like SDI, nuclear abolition, and others) over the violent objections of his staffers.  A major reason why the initial historiography is so negative is that Reagan's political opponents painted him as anti-intellectual and as a dunce.  This began in his first campaign for governor when his opponent argued that he was just an actor, and the firing of Clark Kerr as the leader of the California university system (though in reality the Board of Regents who Reagan did not appoint bear the blame for this).  These allegations continued throughout his political career, as Reagan tended to play up his common man image, despite the fact that he was a lifelong voracious reader who consumed the most important academic and popular works of his time.  Another part of the issue is that Reagan's objectives of "crusade for freedom" and "peace through strength" seem at odds with each other.  The first implies frequent conflict and the second peace, albeit with an aggressive posture.  Reagan didn't see it this way, believing that the Soviets would only respect a strong U.S. military and that the "crusade for freedom" did not necessarily mean war with the USSR, but rather a dogged adherence to U.S. values from a position of strength.  

Ultimately, Reagan is an exceptionally complex political figure as he tended to compartmentalize his life and avoid conflict.  This, along with his universally acknowledged charisma, led many people to believe they knew the "true" Reagan, as he often left people feeling good about themselves and believing they had convinced of their position.

TLDR:  There is no historical consensus yet.  However, Reagan is certainly not "the worst president in our history," and once the historiography balances out will likely reside within the top 30% of U.S. president, largely due to his role in peacefully ending the Cold War.

Edit: Changed my percentage from 10% to 30% since I realize that Reagan isn't going to be top 5.  I'm a historian not a mathematician.
සම්මුතිය තවමත් ගොඩනැගෙමින් පවතී. කෙසේ වෙතත්, රේගන් යනු ඔහු දකුණේ හෝ වමේ යක්ෂයා ලෙස නිරූපණය කරන නිරූපකය නොවේ. රේගන්ගේ ජනාධිපති ධූරය පිළිබඳ ඓතිහාසික සම්මුතිය තවමත් වර්ධනය වෙමින් පවතින අතර එය සුවිශේෂී ලෙස විවාදාත්මක මාතෘකාවක් වේ, නමුත් එය අවසානයේ දී සැලකිය යුතු දුර්වලතා/අන්ධ ලප ඇති රේගන් සමස්ත (විශේෂයෙන් සීතල යුද්ධය සම්බන්ධයෙන්) ප්‍රබල ජනාධිපතිවරයෙකු වූ බව යන මතය විසඳනු ඇතැයි මම සිතමි. සංවර්ධනය වෙමින් පවතින ලෝකය සහ එක්සත් ජනපදයේ ආර්ථික වශයෙන් ඌන සංවර්ධිත ප්‍රජාවන්) ආරම්භක ඉතිහාස ලේඛනය රේගන් උනන්දුව නැති, සම්බන්ධ නොවූ නායකයෙකු ලෙස පින්තාරු කළේය; Clark Clifford විසින් 1981 දී ඔහුව විස්තර කරන ලද &quot;මිත්‍රශීලී ඩන්ස්&quot;. චරිතාපදානකරුවන් වන Lou Cannon සහ Edmund Morris යන දෙදෙනාම මෙයට විවිධ මට්ටම් වලට දායක වන අතර ඩේවිඩ් ස්ටොක්මන් සහ ඩොනල්ඩ් රේගන් වැනි උපදේශකයින්ගේ දරුණු මතක සටහන් සාක්ෂි ලෙස පෙන්වා දෙයි. රේගන්ට ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ අවබෝධයක් නොතිබූ බවත්, රැස්වීම්වල සාරය සමඟ එතරම් සම්බන්ධයක් නැති නමුත් රේගන්ගේ කතා කරන කරුණු සමඟ සම්බන්ධ සෑම දෙයක්ම ස්පර්ශකවලට නිතර නිතර දියත් කරන බවත් තර්ක කරමින් ස්ටොක්මන් විශේෂයෙන් ම්ලේච්ඡ ය. ඉරාන-කොන්ත්‍රා අර්බුදය සම්බන්ධයෙන් රේගන්ගේ අවධානය අඩුවීම සහ අප්‍රිකානු-ඇමරිකානුවන් සහ නිල් කරපටි සේවකයින්ගේ දුක්ඛිත තත්වය වැඩිදියුණු කිරීමට ඔහුගේ දේශීය ප්‍රතිපත්තියේ සාමාන්‍ය අසාර්ථකත්වය ඔහු ජනාධිපති ලෙස ඔහුගේ අසාර්ථකත්වය පිළිබඳ වැඩිදුර සාක්ෂි ලෙස ද විචාරකයින් පෙන්වා දෙයි. සීතල යුද්ධයේ අවසානය සමඟ රේගන්ට එතරම් සම්බන්ධයක් නොතිබූ බවට මෙම පාසල තර්ක කිරීමට නැඹුරු වන අතර, එය අවසන් කිරීමට ගොර්බචෙව්ට විශාල නියෝජිතායතනයක් ආරෝපණය කරයි. මෑත වසරවලදී රේගන් පුනරුත්ථාපනය කිරීමේ ව්‍යාපාරයක් දැක ඇති අතර, වඩාත් ගතික නායකයෙකු නිරූපණය කරයි; විශේෂයෙන්ම සෝවියට්-එක්සත් ජනපද සබඳතා ක්ෂේත්රයේ. ඔවුන් රේගන් ඔහුගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියේ වර්ධනයට ගැඹුරින් සම්බන්ධ වී සිටින බවත් ඔහුගේ පක්ෂයට එරෙහිව යාමට කැමති අයෙකු ලෙසත් පෙන්නුම් කරයි, ඔහුගේ නවතම චරිතාපදානය HW Brands හි දක්නට ලැබේ. Caspar Weinberger (SecDef) සහ George Schultz (SecState) යන දෙදෙනාගේ මතක සටහන් ඔහුගේ පරිපාලනයේ බොහෝ ලියකියවිලි මෙන්ම මෙයට සහයෝගය දක්වයි. නව පාසල සීතල යුද්ධය අවසන් කිරීම සඳහා රේගන්ට සැලකිය යුතු ආයතනයක් ආරෝපණය කරයි, ඔහු සෝවියට් සංගමය (විශේෂයෙන් වෙනසක් ඉල්ලා සිටීමට ඔහුට ඇති හැකියාව, නමුත් එය සිදු වූ විට ඒ ගැන කපුටුවේ නැත, එය දේශීය විවේචකයින්ගෙන් ගොර්බචෙව්ට යම් ආරක්ෂාවක් ලබා දුන්නේය). මගේ පර්යේෂණ බොහෝ දුරට අවසාන පාසලට අනුකූල වේ. අභ්‍යන්තර පරිපාලන ලේඛන රේගන් එක්සත් ජනපද-සෝවියට් ප්‍රතිපත්තිය පිටුපස ගාමක බලවේගය ලෙස පෙන්වන අතර ඔහු බොහෝ විට ඔහුගේ කාර්ය මණ්ඩලයේ ප්‍රචණ්ඩකාරී විරෝධතා මත ඔහුගේ මුලපිරීම් (SDI, න්‍යෂ්ටික අහෝසි කිරීම සහ වෙනත්) ඉදිරියට ගෙන ගිය බව පෙන්නුම් කරයි. ආරම්භක ඉතිහාස ලේඛනය එතරම් සෘණාත්මක වීමට ප්‍රධාන හේතුවක් නම්, රේගන්ගේ දේශපාලන විරුද්ධවාදීන් ඔහු බුද්ධි විරෝධී සහ මෝඩයෙකු ලෙස පින්තාරු කිරීමයි. මෙය ආරම්භ වූයේ ආණ්ඩුකාරවරයා සඳහා වූ ඔහුගේ පළමු ව්‍යාපාරයේදී ඔහුගේ විරුද්ධවාදියා ඔහු නළුවෙකු පමණක් යැයි තර්ක කළ විට සහ කැලිෆෝනියා විශ්ව විද්‍යාල පද්ධතියේ නායකයා ලෙස ක්ලාක් කර් ඉවත් කිරීම (සත්‍ය වශයෙන්ම රේගන් පත් නොකළ රීජන්ට් මණ්ඩලයට දොස් පැවරිය යුතුය. මෙය). ඔහුගේ දේශපාලන ජීවිතය පුරාවටම මෙම චෝදනා දිගටම පැවතුනේ, රේගන් තම කාලයේ සිටි වැදගත්ම ශාස්ත්‍රීය හා ජනප්‍රිය කෘති පරිභෝජනය කළ ජීවිත කාලය පුරාවට කෑදර පාඨකයෙකු වුවද, ඔහුගේ සාමාන්‍ය මිනිසාගේ ප්‍රතිරූපය ඉහළ නැංවීමට නැඹුරු වූ බැවිනි. ගැටලුවේ තවත් කොටසක් නම්, &quot;නිදහස සඳහා කුරුස යුද්ධය&quot; සහ &quot;ශක්තිය තුළින් සාමය&quot; යන රේගන්ගේ අරමුණු එකිනෙක පරස්පර බව පෙනේ. පළමුවැන්න ආක්‍රමණශීලී ඉරියව්වකින් වුවද නිරන්තර ගැටුම් සහ දෙවන සාමය අදහස් කරයි. සෝවියට් සංගමය ගරු කරන්නේ ශක්තිමත් එක්සත් ජනපද හමුදාවකට පමණක් බවත් &quot;නිදහස සඳහා වූ කුරුස යුද්ධය&quot; යනු සෝවියට් සංගමය සමඟ යුද්ධයක් අවශ්‍ය නොවන බවත්, ඒ වෙනුවට ශක්තිමත් ස්ථානයක සිට එක්සත් ජනපද සාරධර්මවලට දැඩි ලෙස පිළිපැදීම බවත් විශ්වාස කරමින් රේගන් එය මේ ආකාරයෙන් දුටුවේ නැත. . අවසාන වශයෙන්, රේගන් යනු ඔහුගේ ජීවිතය කොටස් කිරීමට සහ ගැටුම් මඟහරවා ගැනීමට නැඹුරු වූ බැවින් ඔහු සුවිශේෂී ලෙස සංකීර්ණ දේශපාලන චරිතයකි. මෙය ඔහුගේ විශ්වීය වශයෙන් පිළිගත් චමත්කාරය සමඟින්, බොහෝ අය තමන් &quot;සැබෑ&quot; රේගන් දන්නා බව විශ්වාස කිරීමට හේතු විය, මන්ද ඔහු බොහෝ විට මිනිසුන්ට තමන් ගැන හොඳ හැඟීමක් ඇති කර ඇති අතර ඔවුන් ඔවුන්ගේ ස්ථාවරය ගැන ඒත්තු ගැන්වූ බව විශ්වාස කළේය. TLDR: තවමත් ඓතිහාසික සම්මුතියක් නොමැත. කෙසේ වෙතත්, රේගන් නිසැකවම &quot;අපගේ ඉතිහාසයේ නරකම ජනාධිපතිවරයා&quot; නොවන අතර, ඉතිහාස ලේඛනය සමතුලිත වූ පසු, සීතල යුද්ධය සාමකාමීව අවසන් කිරීමේ ඔහුගේ භූමිකාව නිසා බොහෝ දුරට එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිගේ ඉහළම 30% තුළ වාසය කරනු ඇත. සංස්කරණය කරන්න: මගේ ප්‍රතිශතය 10% සිට 30% දක්වා වෙනස් කළේ රේගන් ඉහළම 5 වන ස්ථානයට පත් නොවන බව මට වැටහුණු නිසා. මම ඉතිහාසඥයෙක් නොව ගණිතඥයෙක්.