I'm only an amateur historian, but I've always used historical fiction as a gateway to learning about the real stuff, and I've channeled that into teaching history to my teenage son (daughter  &  I do different things, because she has different interests). 

He's not much of a book reader, so I use TV (movies and video games, as well) as my way in. We usually watch at least one episode an evening together, and we discuss it as we go along - so much so that a 45 minute program can sometimes take us 2 hours or more to finish. And when I don't know something, we look it up.

It's led to regularly spectacular conversations over the years, and the older he gets, the better it gets, because he's got a little more information/experience to work with each time - more frames of reference to work with. 

It's broadened his horizons regarding what kind of things he finds interesting the older he's gotten, too, so I've been able to branch out in terms of subject matter *and* delivery and find him still actively engaged. 

For example, he thoroughly enjoyed *The Tudors*, and found James Frain's Cromwell very interesting, so I will eventually show him *Wolf Hall,* which shows us a different kind of Cromwell (same for Natalie Dormer's Anne Boleyn vs. Claire Foy's and Jonathan Rhys Meyers' Henry vs Damian Lewis', etc, etc, etc.) It would be too dry for him if he hadn't already watched the far flashier *Tudors* and heard all the good gossip there. 

I usually watch whatever I show him by myself first - for my purposes, historical accuracy is *great,* but it's not actually the most important thing, because I can correct that as we go along. Instead, what I want is to just find a good story told well, one that will capture his interest, because that's always going to be the best time to engage him. 

Watching them first also allows me to avoid spoilers - if he asks a question about something that would give away a good twist in the show, I tell him we need to table that until later.

Edit: I accidentally a word
මම ආධුනික ඉතිහාසඥයෙක් පමණයි, නමුත් මම හැම විටම ඓතිහාසික ප්‍රබන්ධ සැබෑ දේවල් ගැන ඉගෙනීමේ දොරටුවක් ලෙස භාවිතා කර ඇති අතර, මම එය මගේ නව යොවුන් වියේ පුතාට (දියණිය සහ මම විවිධ දේවල් කරනවා, ඇය නිසා) ඉතිහාසය ඉගැන්වීමට එය යොමු කළෙමි. විවිධ අවශ්යතා). ඔහු බොහෝ පොත් කියවන්නෙකු නොවේ, එබැවින් මම මගේ මාර්ගය ලෙස රූපවාහිනිය (චිත්‍රපට සහ වීඩියෝ ක්‍රීඩා, මෙන්ම) භාවිතා කරමි. අපි සාමාන්‍යයෙන් අවම වශයෙන් එක් සන්ධ්‍යාවකට එක් කථාංගයක්වත් එකට නරඹමු, අපි යන විට අපි ඒ ගැන සාකච්ඡා කරමු - එතරම්ම මිනිත්තු 45ක වැඩසටහනක් සමහර විට අවසන් කිරීමට පැය 2ක් හෝ ඊට වැඩි කාලයක් ගත විය හැක. මම යමක් නොදන්නා විට, අපි එය සොයා බලමු. එය වසර ගණනාවක් පුරා නිතිපතා දර්ශනීය සංවාදවලට තුඩු දී ඇති අතර, ඔහු වයසින් වැඩෙත්ම, එය වඩා හොඳ වේ, මන්ද ඔහුට එක් එක් කාලය සමඟ වැඩ කිරීමට තව ටිකක් තොරතුරු / පළපුරුද්ද ඇති නිසා - වැඩ කිරීමට තවත් සමුද්දේශ රාමු. ඔහු වයසින් මුහුකුරා ගිය විට ඔහු රසවත් වන්නේ කුමන ආකාරයේ දේවල්ද යන්න සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ නිම් වළලු පුළුල් කර ඇත, එබැවින් විෂය කරුණු *සහ* බෙදාහැරීම අනුව ඔහු තවමත් ක්‍රියාශීලීව නියැලී සිටින බව සොයා ගැනීමට මට හැකි විය. උදාහරණයක් ලෙස, ඔහු *The Tudors* තරයේ රස වින්ද අතර, ජේම්ස් ෆ්‍රේන්ගේ ක්‍රොම්වෙල් ඉතා රසවත් බව සොයා ගත් අතර, ඒ නිසා අවසානයේ මම ඔහුට *වුල්ෆ් හෝල්* පෙන්වන්නම්, එය අපට වෙනස් ආකාරයක ක්‍රොම්වෙල් (Natali Dormer&#39;s Anne Boleyn vs. Claire Foy&#39;s සහ Jonathan Rhys Meyers&#39;Henry vs Damian Lewis&#39;, etc, etc, etc.) ඔහු මේ වන විටත් Flashier *Tudors* නරඹා එහි ඇති සියලුම හොඳ ඕපාදූප අසා නොතිබුනේ නම් ඔහුට එය ඉතා වියළි වනු ඇත. මම සාමාන්‍යයෙන් ඔහුට මා විසින්ම පෙන්වන ඕනෑම දෙයක් මුලින්ම නරඹමි - මගේ අරමුණු සඳහා, ඓතිහාසික නිරවද්‍යතාවය *විශිෂ්ටයි, නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම එය වඩාත්ම වැදගත් දෙය නොවේ, මන්ද අප ඉදිරියට යන විට මට එය නිවැරදි කළ හැකිය. ඒ වෙනුවට, මට අවශ්‍ය වන්නේ ඔහුගේ උනන්දුව ග්‍රහණය කර ගන්නා, හොඳින් කියන ලද හොඳ කතාවක් සොයා ගැනීමයි, මන්ද එය සැමවිටම ඔහුව සම්බන්ධ කර ගැනීමට හොඳම කාලය වනු ඇත. ඒවා මුලින්ම නැරඹීමෙන් මට ස්පොයිලර් වළක්වා ගැනීමටද ඉඩ සලසයි - ඔහු සංදර්ශනයේ හොඳ පෙරළියක් ලබා දෙන දෙයක් ගැන ප්‍රශ්නයක් ඇසුවහොත්, මම ඔහුට පවසන්නේ එය පසුව දක්වා සභාගත කළ යුතු බවයි. සංස්කරණය කරන්න: මම අහම්බෙන් වචනයක්