One piece of the puzzle was ammunition design. Until the introduction of bullets like the Minie Ball, loading a rifled musket was a difficult, time-consuming endeavor. With the round ball that was standard for ammunition at the time, the ball was close to the same size as the bore, with wadding used to provide a tighter seal and help hold the ball in the gun until fired. Unfortunately, for rifling to work, it needs a tighter fit between bore and ball to allow for the rifling to engage the ball effectively. 

 & #x200B;

Modern rifling gives some idea of how tight you need the seal to be for the best effect. American 30-06 M2 Ball of WW1 vintage had bullets 0.3086 inches in diameter.  Standard bores, however, were .300 inches in diameter, while the rifling grooves were about 0.005 inches deep. The result is that the bullet ends up being formed to the rifling, and on fired bullets the imprint of the rifling is generally very clear on the bullet.

 & #x200B;

Going back to muzzle-loaders, the problem becomes pretty apparent. Rifled muskets pre-Minie Ball didn't have as tight a fit to the bore as modern rifles, but they still used a significantly tighter fit than a standard smoothbore and thus became significantly more difficult to load. That translated to slower rates of fire and ultimately resulted in something that was found to be unsatisfactory for standard line infantry.

 & #x200B;

That's where the Minie Ball comes in. The Minie Ball and systems like it made muzzle-loading rifles practical by being small enough to fit down the bore easily like on a smoothbore and expanding upon firing to engage the rifling. For the Minie Ball, this was accomplished by a cavity in the back of the bullet that would be forced outwards by the pressure of the expanding gases. Though not perfect by modern standards, it finally provided armies with a bullet that could be loaded as easily as an old smoothbore musket but work well with rifling. These new types of ammunition also afforded some other beneficial side effects, including higher velocities (thanks to a better gas seal) and longer effective ranges thanks to not only the use of rifling, but their more aerodynamic shape. These types of ammunition were developed in the 1830s and 1840s, and relatively soon afterwards is when we see armies all over the world adopting rifled muskets like the Pattern 1853 Enfield and Springfield Model 1855.
ප්‍රහේලිකාවේ එක් කොටසක් වූයේ පතොරම් නිර්මාණයයි. මිනි බෝල් වැනි උණ්ඩ හඳුන්වා දෙන තුරු, රයිෆල් මස්කට් පැටවීම දුෂ්කර, කාලය ගතවන උත්සාහයක් විය. එකල පතොරම් සඳහා සම්මත වූ වටකුරු පන්දුව සමඟ, බෝලය සිදුරේ ප්‍රමාණයට ආසන්න විය, වෑඩින් භාවිතා කළේ දැඩි මුද්‍රාවක් සැපයීමට සහ වෙඩි තබන තෙක් පන්දුව තුවක්කුව තුළ රඳවා ගැනීමට උපකාරී වේ. අවාසනාවකට, රයිෆල් කිරීම ක්‍රියා කිරීම සඳහා, රයිෆල් කිරීම පන්දුව ඵලදායී ලෙස සම්බන්ධ කිරීමට ඉඩ සලසා දීම සඳහා සිදුරු සහ බෝලය අතර දැඩි ගැලපීමක් අවශ්‍ය වේ. &amp; #x200B; නවීන රයිෆල් කිරීම මඟින් ඔබට හොඳම බලපෑම සඳහා මුද්‍රාව කෙතරම් තදින් අවශ්‍යද යන්න පිළිබඳ යම් අදහසක් ලබා දේ. WW1 වින්ටේජ් හි ඇමරිකානු 30-06 M2 බෝලයේ විෂ්කම්භය අඟල් 0.3086 උණ්ඩ තිබුණි. කෙසේ වෙතත්, සම්මත සිදුරු විෂ්කම්භය අඟල් .300ක් වූ අතර රයිෆල් කට්ට අඟල් 0.005ක් පමණ ගැඹුරු විය. එහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ වෙඩි උණ්ඩය රයිෆලයට සෑදී අවසන් වන අතර, වෙඩි තබන ලද උණ්ඩ මත රයිෆලයේ මුද්‍රණය සාමාන්‍යයෙන් උණ්ඩය මත ඉතා පැහැදිලිය. &amp; #x200B; මූස්-ලෝඩර් වෙත ආපසු යන විට, ගැටලුව ඉතා පැහැදිලිව පෙනේ. රයිෆල්ඩ් මස්කට් ප්‍රී-මිනි බෝල් නවීන රයිෆල් මෙන් සිදුරට තදින් ගැළපෙන්නේ නැත, නමුත් ඒවා තවමත් සම්මත සුමට බෝරයකට වඩා සැලකිය යුතු තරම් තද ගැළපීමක් භාවිතා කළ අතර එමඟින් පැටවීම සැලකිය යුතු ලෙස දුෂ්කර විය. එය මන්දගාමී ගිනි අනුපාතවලට පරිවර්තනය වූ අතර අවසානයේ සම්මත රේඛීය පාබල හමුදාවට සෑහීමකට පත් නොවන බව සොයා ගන්නා ලදී. &amp; #x200B; Minie Ball පැමිණෙන්නේ එතැනිනි. Minie Ball සහ එය වැනි පද්ධති මුඛ-පූරණ රයිෆල් ප්‍රායෝගික කර ඇත. සිනිඳු බෝලයක මෙන් පහසුවෙන් සිදුර පහළට සවි කිරීමට තරම් කුඩා වන අතර රයිෆල් කිරීම සඳහා වෙඩි තැබීමෙන් ප්‍රසාරණය වේ. Minie Ball සඳහා, මෙය සිදු කරනු ලැබුවේ ප්‍රසාරණය වන වායූන්ගේ පීඩනය මගින් පිටතට බල කෙරෙන උණ්ඩයේ පිටුපස කුහරයක් මගිනි. නවීන ප්‍රමිතීන්ට අනුව පරිපූර්ණ නොවූවත්, එය අවසානයේ හමුදාවන්ට පැරණි සිනිඳු මස්කට් මෙන් පහසුවෙන් පැටවිය හැකි නමුත් රයිෆල් සමඟ හොඳින් ක්‍රියා කළ හැකි උණ්ඩයක් ලබා දුන්නේය. මෙම නව වර්ගයේ පතොරම්, රයිෆල් භාවිතය පමණක් නොව, ඒවායේ වඩාත් වායුගතික හැඩයට ස්තූතිවන්ත වන පරිදි ඉහළ ප්‍රවේග (වඩා හොඳ වායු මුද්‍රාවකට ස්තුති) සහ දිගු ඵලදායී පරාසයන් ඇතුළු තවත් වාසිදායක අතුරු ආබාධ කිහිපයක් ද ලබා දුන්නේය. මෙම වර්ගයේ පතොරම් 1830 ගණන්වල සහ 1840 ගණන් වලදී නිපදවන ලද අතර, සාපේක්ෂ වශයෙන් ඉක්මනින්ම ලොව පුරා සිටින හමුදාවන් Pattern 1853 Enfield සහ Springfield Model 1855 වැනි රයිෆල් මස්කට් භාවිතා කරන බව අපි දකිමු.