I'll have to make this brief as I'm about to go out (but I can explain (a lot!) more, if necessary).

To answer those three questions in a go, let's establish the 17th century coffee-house in general (funnily enough, I have a chapter more or less dedicated to this in my PhD):

During the latter half of the seventeenth century, coffee-houses were becoming increasingly popular, across a fairly diverse social scale. For the fairly inexpensive price of a dish of coffee (about a penny, according to John Spurr - see ref below), an individual got the opportunity to see whatever published paper the coffeehouse subscribed to (most likely the *London Gazette* thoughout the 1670s until licensing lapsed in '79), as well as whatever manuscript newsletters were available.

The discussion, therefore, often concerned a composite of foreign and domestic news, which is a pretty significant thing - Jurgen Habermas and others (more recently, Mark Knights, John Sommerville, Steve Pincus) have even seen this as the birth of 'public opinion' - that is, a shared and widespread perception of 'current events', inspired by a communal experience - in this case, news reception and mutual interpretation. 

It's precisely this reason why official authorities tended to severely mistrust coffeehouses (See John Sommerville's 'The News Revolution in England'). A place where the ordinary folk could get together and discuss the actions of their superiors? Never!

Sir Roger L'Estrange (Surveyor of the Press to 1679) perhaps best summed up the official view  in the mid-1660s:

'[Coffee-house News] makes the Multitude too Familiar with the Actions and Counsels of their Superiours; too Pragmatical and Censorious, and gives them, not only an Itch, but a kind of Colourable Right, and License, to be Meddling with the Government.' (this is from his *Intelligencer* in the early 1660s)

So mistrusted were the businesses, in fact, that in the 1670s, there was a brief period where all coffeehouses were actually barred from trading in London, to which the government relented very shortly after. There was quite an outcry! 

Much work has been done on this recently - Steve Pincus' article 'Coffeehouse politicians does create' is very good, as is Sommerville's work noted above. For more info, these are good places to start (Sommerville's especially).




මම පිටතට යාමට සූදානම් වන බැවින් මට මෙය කෙටියෙන් පැවසීමට සිදු වනු ඇත (නමුත් මට අවශ්‍ය නම් (බොහෝ දේ!) තවත් පැහැදිලි කළ හැකිය). එම ප්‍රශ්න තුනට එකවර පිළිතුරු දීමට, අපි පොදුවේ 17 වන සියවසේ කෝපිහල ස්ථාපිත කරමු (විහිලුවට මෙන්, මගේ ආචාර්ය උපාධියේ මේ සඳහා අඩු වැඩි වශයෙන් පරිච්ඡේදයක් කැප කර ඇත): දහහත්වන සියවසේ අග භාගයේදී කෝපි හවුස් තරමක් විවිධ වූ සමාජ පරිමාණයක් හරහා වැඩි වැඩියෙන් ජනප්‍රිය වෙමින් පැවතුනි. කෝපි පිඟානක තරමක් අඩු මිලකට (ජෝන් ස්පර්ට අනුව සතයක් පමණ - පහත ref බලන්න), කෝපිහවුස් ග්‍රාහකත්වය ලබා ගත් ඕනෑම ප්‍රකාශිත පත්‍රයක් බැලීමට පුද්ගලයෙකුට අවස්ථාව ලැබුණි (බොහෝ විට 1670 ගණන්වල *ලන්ඩන් ගැසට්* 79 දී බලපත්‍රය අවලංගු වන තුරු), මෙන්ම කුමන අත්පිටපත් ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර තිබුණත්. එමනිසා, සාකච්ඡාව බොහෝ විට සැලකිලිමත් වූයේ විදේශීය හා දේශීය ප්‍රවෘත්තිවල සංයුක්තයකි, එය ඉතා වැදගත් දෙයකි - Jurgen Habermas සහ වෙනත් අය (වඩා මෑතක දී, Mark Knights, John Sommerville, Steve Pincus) මෙය &#39;මහජන මතයේ උපත&#39; ලෙස පවා දැක ඇත. &#39; - එනම්, වාර්ගික අත්දැකීමකින් ආනුභාව ලත් &#39;වර්තමාන සිදුවීම්&#39; පිළිබඳ බෙදාගත් සහ පුලුල්ව පැතිරුනු අවබෝධයක් - මෙම අවස්ථාවේ දී, ප්‍රවෘත්ති පිළිගැනීම සහ අන්‍යෝන්‍ය අර්ථ නිරූපණය. නිල බලධාරීන් කෝපිහල් දැඩි ලෙස අවිශ්වාස කිරීමට නැඹුරු වූයේ හරියටම මේ හේතුව නිසා ය (John Sommerville ගේ &#39;The News Revolution in England&#39; බලන්න). සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට එකතු වී තම ප්‍රධානීන්ගේ ක්‍රියාවන් සාකච්ඡා කළ හැකි ස්ථානයක්? කවදාවත්! Sir Roger L&#39;Estrange (මුද්‍රණාලයේ මිනින්දෝරුවරයා 1679 දක්වා) 1660 ගණන්වල මැද භාගයේ නිල මතය වඩාත් හොඳින් සාරාංශ කළේය: &#39;[කෝපි හවුස් ප්‍රවෘත්ති] තම උසස් නිලධාරීන්ගේ ක්‍රියාවන් සහ උපදෙස් සමඟ බහුතර පිරිසට හුරුපුරුදු කරයි; ඉතා ප්‍රායෝගික සහ වාරණයක් ඇති අතර, ඔවුන්ට කැසීමක් පමණක් නොව, රජය සමඟ මැදිහත් වීමට වර්ණවත් අයිතියක් සහ බලපත්‍රයක් ලබා දෙයි.&#39; (මෙය 1660 ගණන්වල මුල් භාගයේදී ඔහුගේ *බුද්ධි නිලධාරියාගෙන්*) ව්‍යාපාර කෙතරම් අවිශ්වාසයට පත් වීද යත්, ඇත්ත වශයෙන්ම, 1670 ගණන්වල, ලන්ඩනයේ සියලුම කෝපිහල්වලට සැබවින්ම වෙළඳාම තහනම් කරන ලද කෙටි කාල පරිච්ඡේදයක් පැවති අතර, රජය ඉතා කෙටි කලකින් එයට යටත් විය. අනතුරුව. සෑහෙන කෑගැසීමක් තිබුණා! මේ සඳහා මෑතකදී බොහෝ වැඩ කටයුතු කර ඇත - Steve Pincus ගේ &#39;Coffeehouse politicians do create&#39; ලිපිය ඉතා හොඳයි, ඉහත සඳහන් කළ Sommerville ගේ වැඩ. වැඩි විස්තර සඳහා, මේවා ආරම්භ කිරීමට හොඳ ස්ථාන වේ (Sommerville&#39;s විශේෂයෙන්ම).



