The answer to your question is no, and the best way to describe the linked comment is "horribly wrong". Horrible because it blames Spartan women for a development that was wholly the result of laws and customs drawn up, enacted, and enforced by Spartan men. Women's subjection to these laws and customs meant that they were routinely made to suffer countless horrors and indignities, including the complete loss of their reproductive autonomy. Most of the TIL thread consists of poorly understood anecdotes and rampant nonsense, but this comment is particularly awful, so I'm glad you asked about it here.

It is true that Classical Sparta went through a spectacular decline in citizen numbers. They started the period with about 8,000 adult male Spartiates and ended it with fewer than 1,000. But no scholar would blame this on the behaviour of women. They point to several other reasons, starting with the catastrophic earthquake of 465 BC which almost completely levelled the city. Success in war mostly kept combat losses low throughout the 5th century BC, but in the next century these really started stacking up, with hundreds of Spartiates lost in battles like Lechaion an Leuktra. But by far the most important reason was the property threshold for Spartan citizenship. In order to be a Spartiate, you had to pay your contribution to the common mess - a donation of wine and meat to share with your *syssitia* (tent group). If you could not afford to make this regular donation, you were stripped of your citizen rights. There is no evidence that it was possible to regain them once lost. In other words, the Spartan citizen body wasn't shrinking because Spartans were dying; it was shrinking because people were constantly being kicked out.

There were many reasons why most Spartiates were getting poorer and falling below the property threshold while a small cadre started to hold all the land and wealth. The earthquake and subsequent helot revolt, the uneven distribution of spoils of war, and the extreme favouritism inherent in the Spartan social system all played their part. But the main factor seems to have been the Spartan practice of partible inheritance. Unlike other Greek states, the Spartans divided their inheritance equally among all children - including women, whose inheritance usually took the form of a large dowry in her own name. The result was that estates were constantly splintering, and many sons found themselves unable to afford the social status that their fathers had held. 

Meanwhile, since women were under no similar obligation to pay mess dues, their status was more secure. Moreover, unlike elsewhere in the Greek world, they were allowed to own land. The result was that the richest men, but also the richest women, were able to gobble up the patchwork remains of many fragmented estates as the majority of the citizen population fell into poverty. Aristotle gleefully blames the decline of Spartan power on women owning property, but this is just an outsider's misogynist prejudice; the situation was not in any way their fault. The fact that by the 330s BC about 40% of Spartan land was held by women is a *symptom* of the problem, not the problem itself.

The Spartans, however, didn't respond to the situation by reforming their inheritance system or changing their property requirements, but by encouraging Spartiates to have more children. At some point in the 4th century BC, it became punishable for a man to be unmarried; there were sanctions against childless marriages; having children was framed as a moral obligation to the state. It became permissible (or even mandatory; our sources don't agree) for old men married to young wives to select a favourite from among the younger Spartiates to father children on their behalf. It also became permissible (or mandatory) for men who didn't get along with their wives to ask other Spartiates if they could impregnate *their* wives instead.

This is where we see why the linked post is so profoundly wrong. A Spartan woman may have had a relative degree of autonomy in matters of property ownership and management, but she lived in an extremely patriarchal society, and men wrote the laws that shaped her life. In her late teens, she was made to marry a suitable Spartiate, who would be at least a decade older than her (and possibly much more). If her husband was too old or too disinterested in getting her pregnant, she was at the mercy of his choice of who might do so for him. If her husband was happy for an interested third party to try to get her pregnant, she had no choice but to accept it. Indeed, if her husband decided that *he* had provided the state with enough children already, he could decide to lease her remaining fertility to another Spartiate, and there was nothing she could do to protest it.

In other words, it's not just that Spartan women didn't have the freedom to decide whether or not to bear children; it's that the laws introduced in response to shrinking citizen numbers *deliberately took away what little reproductive autonomy they had* in order to fix the problem. The Spartan marriage ritual itself was focused entirely on producing children, and took a form that can only be described as traumatic: the bride was made to lay down in the dark, head shaved, alone, waiting for the groom to appear at a time of his choosing to tear off her clothes and drag her to bed. This would continue nightly until the bride was pregnant. The girl herself - aged perhaps 18 or 20 - was expected to play along with enthusiasm.

The final outrage of the linked post is the suggestion that wives would be rewarded if they gave birth to 3 sons. What Aristotle actually says is that when this happened, *the husband* would be rewarded with exemption from military service. If he produced a fourth son, he would be exempted from taxes as well. His wife never got anything. Indeed, as I've just described, she might be introduced to some stranger favoured by her husband who might want to get 3 sons of his own out of her womb.

In other words, women were not the cause of Sparta's declining number of citizens, but they were very explicitly the victim of Spartan measures to turn the tide. Blaming the demographic decline on the women reinforces a particularly heinous strand of socio-political thought, started by Aristotle, which suggests that giving women any rights or freedoms at all will lead to the inevitable collapse of society. It suggests that the way to "fix" the Spartan situation would have been to take away the limited, precious rights that women had in that society, as if they weren't already subject to the horrific exploitation of their bodies and lives for the purpose of birthing more Spartiates. A Spartan woman's only hope to gain control of her own reproductive system was for her husband to die, so she could live as a widow on her own estate. Until that happened, she was at the mercy of her husband and the cruel laws of Spartan society, which treated citizen women as little more than incubators for the children of citizen men.

 & nbsp;

For a quick overview of the relevant evidence, I used A.G. Scott, 'Plural marriage and the Spartan state', *Historia* 60.4 (2011), 413-424, and M.G.L Cooley's sourcebook *Sparta* (2017).
ඔබගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර නැත, සහ සම්බන්ධිත අදහස විස්තර කිරීමට හොඳම ක්‍රමය &quot;බිහිසුණු ලෙස වැරදියි&quot;. භයානක වන්නේ එය ස්පාටන් පිරිමින් විසින් සකස් කරන ලද, පනවන ලද සහ බලාත්මක කරන ලද නීති සහ සිරිත් විරිත් වල ප්‍රතිඵලයක් වූ සංවර්ධනයක් සඳහා ස්පාටන් කාන්තාවන්ට දොස් පවරන බැවිනි. කාන්තාවන් මෙම නීතිවලට සහ සිරිත් විරිත්වලට යටත් වීමෙන් අදහස් කළේ ඔවුන්ගේ ප්‍රජනන ස්වාධීනත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම අහිමි වීම ඇතුළුව ගණන් කළ නොහැකි භයංකර හා අපහාසවලට ලක්වීමට ඔවුන් පුරුද්දක් ලෙස සිදු කර ඇති බවයි. TIL ත්‍රෙඩ් බොහොමයක් දුර්වල ලෙස වටහාගෙන ඇති කථා සහ පැතිර යන විකාර වලින් සමන්විත වේ, නමුත් මෙම ප්‍රකාශය විශේෂයෙන් භයානක ය, එබැවින් ඔබ ඒ ගැන මෙහි ඇසීම ගැන මම සතුටු වෙමි. සම්භාව්‍ය ස්පාටා පුරවැසි සංඛ්‍යාවේ දර්ශනීය පරිහානියකට ලක් වූ බව සත්‍යයකි. ඔවුන් වැඩිහිටි පිරිමි ස්පාටියේට් 8,000ක් පමණ සමඟ කාලසීමාව ආරම්භ කළ අතර එය අවසන් කළේ 1,000කට අඩු පිරිසකිනි. නමුත් කිසිම පඬියකු මෙයට කාන්තාවන්ගේ හැසිරීම සම්බන්ධයෙන් දොස් නොකියනු ඇත. ක්‍රි.පූ. 465 දී සිදු වූ ව්‍යසනකාරී භූමිකම්පාවෙන් ආරම්භ වූ තවත් හේතු කිහිපයක් ඔවුන් පෙන්වා දෙන අතර එය නගරය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ සමතලා කළේය. ක්‍රි.පූ. 5 වැනි සියවස පුරාවටම යුද්ධයේ සාර්ථකත්වය බොහෝ දුරට සටන් පාඩු අඩු මට්ටමක තබා ගත් නමුත් ඊළඟ සියවසේදී මේවා සැබවින්ම ගොඩ ගැසෙන්නට පටන් ගත් අතර, ලෙචායොන් ඇන් ලියුක්ට්‍රා වැනි සටන්වලින් ස්පාටියේට්ස් සිය ගණනක් අහිමි විය. නමුත් වඩාත්ම වැදගත් හේතුව වූයේ ස්පාටන් පුරවැසිභාවය සඳහා දේපල සීමාවයි. Spartiate වීමට නම්, ඔබට පොදු අවුල සඳහා ඔබේ දායකත්වය ගෙවීමට සිදු විය - ඔබේ *syssitia* (කූඩාරම් කණ්ඩායම) සමඟ බෙදා ගැනීමට වයින් සහ මස් පරිත්‍යාගයක්. ඔබට මෙම නිත්‍ය පරිත්‍යාගය කිරීමට නොහැකි නම්, ඔබේ පුරවැසි අයිතිය ඔබෙන් ඉවත් කර ඇත. වරක් අහිමි වූ ඒවා නැවත ලබා ගත හැකි බවට කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැත. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ස්පාටන් වැසියන් මිය යන නිසා ස්පාටන් පුරවැසි ශරීරය හැකිලෙන්නේ නැත. මිනිසුන් නිරන්තරයෙන් පන්නා දැමීම නිසා එය හැකිලී ගියේය. බොහෝ Spartiates දුප්පත් වීමට සහ දේපල සීමාවෙන් පහළට වැටීමට හේතු බොහෝමයක් විය, කුඩා සේවක පිරිසක් සියලු ඉඩම් සහ ධනය අල්ලා ගැනීමට පටන් ගත්හ. භූමිකම්පාව සහ පසුව ඇති වූ හෙලට් කැරැල්ල, යුද්ධයේ කොල්ලකෑම් අසමාන ලෙස බෙදා හැරීම සහ ස්පාටන් සමාජ ක්‍රමයට ආවේණික වූ අන්ත අනුග්‍රහය යන සියල්ල ඔවුන්ගේ කාර්යභාරය ඉටු කළහ. නමුත් ප්‍රධාන සාධකය වී ඇත්තේ කොටස් උරුමයේ ස්පාටන් භාවිතය බව පෙනේ. අනෙකුත් ග්‍රීක රාජ්‍යයන් මෙන් නොව, ස්පාටන්වරු ඔවුන්ගේ උරුමය සියලුම දරුවන් අතර සමානව බෙදා ගත්හ - කාන්තාවන් ඇතුළු, ඔවුන්ගේ උරුමය සාමාන්‍යයෙන් ඇගේ නමින් විශාල දෑවැද්දක ස්වරූපය ගත්තේය. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ වතු නිරන්තරයෙන් කැඩී බිඳී යාම සහ බොහෝ පුතුන්ට තම පියවරුන්ට හිමි වූ සමාජ තත්ත්වය දරා ගැනීමට නොහැකි වීමයි. මේ අතර, කාන්තාවන්ට මෙස් ගාස්තු ගෙවීමට සමාන වගකීමක් නොතිබූ බැවින්, ඔවුන්ගේ තත්ත්වය වඩාත් සුරක්ෂිත විය. එපමණක්ද නොව, ග්රීක ලෝකයේ වෙනත් තැන්වල මෙන් නොව, ඔවුන්ට ඉඩම් අයිති කර ගැනීමට අවසර ලැබුණි. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ පුරවැසි ජනගහනයෙන් බහුතරයක් දරිද්‍රතාවයට ඇද වැටීම නිසා ධනවත්ම පිරිමින්ට පමණක් නොව ධනවත්ම කාන්තාවන්ටද බොහෝ ඛණ්ඩනය වූ වතුවල නටබුන් උදුරා ගැනීමට හැකි වීමයි. ඇරිස්ටෝටල් ප්‍රීතියෙන් ස්පාටන් බලයේ පිරිහීම ගැන ස්ත්‍රීන් දේපළ හිමිකර ගැනීම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා කරයි, නමුත් මෙය හුදෙක් පිටස්තරයෙකුගේ ස්ත්‍රී ද්‍රෝහී අගතියකි; තත්වය කිසිම ආකාරයකින් ඔවුන්ගේ වරදක් නොවේ. ක්‍රිස්තු පූර්ව 330 ගණන් වන විට ස්පාටන් භූමියෙන් 40%ක් පමණ කාන්තාවන් විසින් අල්ලාගෙන සිටීම ගැටලුවේ *රෝග ලක්ෂණයක්* මිස ප්‍රශ්නයම නොවේ. කෙසේ වෙතත්, ස්පාටන්වරු මෙම තත්වයට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ ඔවුන්ගේ උරුම පද්ධතිය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමෙන් හෝ ඔවුන්ගේ දේපල අවශ්‍යතා වෙනස් කිරීමෙන් නොව, ස්පාටේට්වරුන් වැඩි දරුවන් බිහි කිරීමට දිරිගැන්වීමෙනි. ක්‍රි.පූ. 4 වැනි සියවසේ යම් අවස්ථාවක දී, පුරුෂයෙකුට අවිවාහකව සිටීම දඬුවම් ලැබිය හැකි දෙයක් බවට පත් විය. දරුවන් නොමැති විවාහවලට එරෙහිව සම්බාධක තිබුණා; දරුවන් ලැබීම රජයට සදාචාරාත්මක වගකීමක් ලෙස සකස් කර ඇත. තරුණ භාර්යාවන් සමඟ විවාහ වූ මහලු පිරිමින්ට ඔවුන් වෙනුවෙන් කුඩා ස්පාටියේට්වරුන්ගෙන් පියාගේ දරුවන්ට ප්‍රියතම එකක් තෝරා ගැනීමට අවසර (හෝ අනිවාර්යය; අපගේ මූලාශ්‍ර එකඟ නොවේ) බවට පත් විය. තම භාර්යාවන් සමඟ නොගැලපෙන පිරිමින්ට ඒ වෙනුවට *තමන්ගේ* භාර්යාවන් ගැබ් ගැනීමට හැකිදැයි වෙනත් ස්පාටියේට්වරුන්ගෙන් විමසීමටද අවසරය (හෝ අනිවාර්යය) විය. සබැඳි සටහන මෙතරම් ගැඹුරින් වැරදි වන්නේ මන්දැයි අපට පෙනෙන්නේ මෙහිදීය. ස්පාටන් කාන්තාවකට දේපල හිමිකම සහ කළමනාකරණය සම්බන්ධයෙන් සාපේක්ෂ ස්වාධීනත්වයක් තිබිය හැකි නමුත් ඇය ජීවත් වූයේ අතිශය පීතෘමූලික සමාජයක වන අතර පිරිමින් ඇගේ ජීවිතය හැඩගස්වන නීති ලියා ඇත. ඇයගේ නව යොවුන් වියේ පසුවන විට, ඇයට වඩා අවම වශයෙන් දශකයක්වත් වැඩිමල් (සහ සමහර විට ඊටත් වඩා වැඩි) සුදුසු Spartiate කෙනෙකු සමඟ ඇයව විවාහ කර ගන්නා ලදී. ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා වයසින් වැඩි නම් හෝ ඇයව ගැබ් ගැනීමට උනන්දු නොවන්නේ නම්, ඔහු වෙනුවෙන් එසේ කළ හැක්කේ කාටද යන්න පිළිබඳ ඔහුගේ තේරීමට ඇය අනුකම්පා කළාය. උනන්දුවක් දක්වන තුන්වන පාර්ශවයක් ඇයව ගැබ් ගැනීමට උත්සාහ කිරීම ගැන ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා සතුටු වන්නේ නම්, එය පිළිගැනීම හැර ඇයට වෙනත් විකල්පයක් නොතිබුණි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා දැනටමත් ප්‍රාන්තයට අවශ්‍ය තරම් දරුවන් ලබා දී ඇති බව තීරණය කළේ නම්, ඇයගේ ඉතිරි සශ්‍රීකත්වය වෙනත් ස්පාටියේට් වෙත බදු දීමට ඔහුට තීරණය කළ හැකි අතර, එයට විරෝධය දැක්වීමට ඇයට කළ හැකි කිසිවක් නොතිබුණි. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ස්පාටන් කාන්තාවන්ට දරුවන් බිහි කරනවාද නැද්ද යන්න තීරණය කිරීමට නිදහස නොතිබීම පමණක් නොවේ; පුරවැසි සංඛ්‍යාව හැකිලීමට ප්‍රතිචාර වශයෙන් හඳුන්වා දුන් නීති මගින් ගැටලුව නිරාකරණය කිරීම සඳහා *ඔවුන්ට තිබූ කුඩා ප්‍රජනන ස්වාධීනත්වය හිතාමතාම ඉවත් කර ඇත. ස්පාටන් විවාහ චාරිත්‍රය මුළුමනින්ම දරුවන් බිහි කිරීම කෙරෙහි යොමු වූ අතර එය කම්පන සහගත ලෙස පමණක් විස්තර කළ හැකි ස්වරූපයක් ගත්තේය: මනාලිය අඳුරේ වැතිර, හිස මුඩු කර, තනියම, මනාලයා පෙනී සිටින තෙක් බලා සිටිනු ලැබීය. ඔහු ඇගේ ඇඳුම් ඉරා දමා ඇඳට ඇදගෙන යාමට තීරණය කළේය. මනාලිය ගැබ් ගන්නා තෙක් මෙය රාත්‍රියේදී දිගටම පවතිනු ඇත. ගැහැණු ළමයා - සමහර විට වයස අවුරුදු 18 හෝ 20 - උද්යෝගයෙන් සෙල්ලම් කිරීමට බලාපොරොත්තු විය. සබැඳි පෝස්ටුවෙහි අවසාන කෝපය නම් භාර්යාවන් පුතුන් 3 දෙනෙකු බිහි කළහොත් ඔවුන්ට විපාක දෙන බවට වන යෝජනාවයි. ඇත්ත වශයෙන්ම ඇරිස්ටෝටල් පවසන්නේ මෙය සිදු වූ විට, *ස්වාමිපුරුෂයාට* හමුදා සේවයෙන් නිදහස් කිරීමක් ලැබෙනු ඇති බවයි. ඔහු සිව්වැනි පුතෙකු බිහි කළහොත් ඔහු බදුවලින්ද නිදහස් වනු ඇත. ඔහුගේ බිරිඳට කිසි දිනක කිසිවක් ලැබුණේ නැත. ඇත්ත වශයෙන්ම, මා දැන් විස්තර කර ඇති පරිදි, ඇයගේ කුසෙන් තමාගේම පුතුන් තිදෙනෙකු ලබා ගැනීමට කැමති ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා විසින් අනුග්රහය දක්වන ආගන්තුකයෙකු ඇයව හඳුන්වා දෙනු ඇත. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ස්පාටා හි පුරවැසියන් සංඛ්‍යාව අඩුවීමට හේතුව කාන්තාවන් නොවුවත්, වඩදිය හැරීම සඳහා ස්පාටන් පියවරයන්ට ඔවුන් ඉතා පැහැදිලිව ගොදුරු විය. ස්ත්‍රීන් මත ජන විකාශන පරිහානියට දෝෂාරෝපණය කිරීම ඇරිස්ටෝටල් විසින් ආරම්භ කරන ලද සමාජ-දේශපාලන චින්තනයේ විශේෂයෙන් ම තුච්ඡ ප්‍රභවයක් ශක්තිමත් කරයි, එයින් ඇඟවෙන්නේ කාන්තාවන්ට ඕනෑම අයිතියක් හෝ නිදහසක් ලබා දීම සමාජයේ නොවැළැක්විය හැකි බිඳවැටීමට තුඩු දෙන බවයි. ස්පාටන් තත්ත්වය &quot;නිවැරදි කිරීමට&quot; මාර්ගය වනු ඇත්තේ එම සමාජය තුළ කාන්තාවන්ට තිබූ සීමිත, වටිනා අයිතීන් ඔවුන් දැනටමත් තම ශරීරය සහ ජීවිතය සඳහා බිහිසුණු ලෙස සූරාකෑමට ලක් නොවී ඇති බව ය. ස්පාටියේට්ස් වැඩි ප්‍රසූත කිරීම. ස්පාටන් කාන්තාවකගේ ප්‍රජනක පදධතියේ පාලනය ලබා ගැනීමට ඇති එකම බලාපොරොත්තුව වූයේ තම ස්වාමිපුරුෂයා මිය යාමයි, එබැවින් ඇයට තම වත්තේ වැන්දඹුවක් ලෙස ජීවත් විය හැකිය. එය සිදු වන තුරු, ඇය තම ස්වාමිපුරුෂයාගේ දයාව සහ ස්පාටන් සමාජයේ කුරිරු නීතිවලට යටත් වූ අතර, පුරවැසි කාන්තාවන් පුරවැසි පිරිමින්ගේ දරුවන්ට ඉන්කියුබේටර් වලට වඩා ටිකක් වැඩි ය. &amp; nbsp; අදාළ සාක්ෂි පිළිබඳ ඉක්මන් දළ විශ්ලේෂණයක් සඳහා, මම AG Scott, &#39;Plural marriage and the Spartan state&#39;, *Historia* 60.4 (2011), 413-424, සහ MGL Cooley ගේ මූලාශ්‍ර පොත *Sparta* (2017) භාවිතා කළෙමි.