It’s graphene’s structure that makes it conducive. A given carbon atom shares sigma-bonds with 3 other carbon atoms in the same layer, and pi-bonds with the adjacent layers. This pi-bond (actually pi-band) enables free electron movement, and hence electronic properties (namely conductivity). 

When you get down to a single layer, the pi-bond is broken but still a surface of free electrons exists so conductivity still persists. The problem though is a surface of free electrons is difficult to maintain in a regular environment due to oxidation. As such, it has been difficult to keep testing single layer graphene. 

Getting to a single layer is also quite tricky, commonly achieved in the lab by using sticky tape to peel off each layer at a time until you’re left with a single layer. 

Haven’t read the paper but this might be a good start:

_URL_0_
ග්‍රැෆීන්ගේ ව්‍යුහය එය හිතකර කරයි. ලබා දී ඇති කාබන් පරමාණුවක් එකම ස්ථරයේ තවත් කාබන් පරමාණු 3ක් සමඟ සිග්මා බන්ධන බෙදා ගන්නා අතර යාබද ස්ථර සමඟ pi-බන්ධන බෙදා ගනී. මෙම pi-බන්ධනය (ඇත්ත වශයෙන්ම pi-band) නිදහස් ඉලෙක්ට්‍රෝන චලනය සක්‍රීය කරයි, එබැවින් ඉලෙක්ට්‍රොනික ගුණාංග (එනම් සන්නායකතාවය). ඔබ තනි ස්ථරයකට බැස යන විට, pi-බන්ධනය කැඩී ඇති නමුත් තවමත් නිදහස් ඉලෙක්ට්‍රෝන මතුපිටක් පවතින බැවින් සන්නායකතාවය තවමත් පවතී. නමුත් ගැටලුව වන්නේ නිදහස් ඉලෙක්ට්‍රෝන මතුපිටක් ඔක්සිකරණය වීම නිසා සාමාන්‍ය පරිසරයක පවත්වා ගැනීමට අපහසු වීමයි. එබැවින්, තනි ස්ථර ග්‍රැෆීන් පරීක්‍ෂා කිරීම දිගටම කරගෙන යාම දුෂ්කර වී ඇත. තනි තට්ටුවකට යාම ද තරමක් උපක්‍රමශීලී ය, සාමාන්‍යයෙන් රසායනාගාරයේදී ඔබට තනි තට්ටුවක් ඉතිරි වන තෙක් එක් එක් ස්ථරයක් එකවර ඉවත් කිරීමට ඇලෙන සුළු ටේප් භාවිතයෙන් සාක්ෂාත් කර ගත හැකිය. පත්‍රය කියවා නැති නමුත් මෙය හොඳ ආරම්භයක් විය හැක: _URL_0_