I've written [pretty extensively](_URL_0_) before on the causes of the war, on [British war aims](_URL_2_) and their [alliance with American Indians](_URL_3_), and how they contrasted with [American goals](_URL_1_). To make a long story short, the British were defending their colonies in Canada and the Caribbean from an American invasion, and they had no interest in conquering the United States, at any point in the war.

However, even in a purely defensive war, the British realized fairly quickly that passively defending their borders was not going to end the war quickly, and was unsuitable for the style of warfare preferred by their native allies - early, aggressive successes by British commanders like Isaac Brock earned the British a popular renown among American Indians, which contrasted heavily with Henry Procter. Brock was universally liked and respected by American Indians, and had a famous relationship with Tecumseh, who allegedly reported on meeting him: "This is a man!" Procter was likened to a bull, running away with its tail tucked between its legs. 

But aggressive defense didn't necessarily mean that they were attempting to conquer the country, by any means. The goal was either to raid in such a devastating, sustained manner that the country would surrender or the civilian population would no longer support the effort (it was already *highly unpopular*), or to capture key cities and force a treaty on terms favorable to Great Britain. The (brief) capture of Washington was an effort to that end, and it should be noted that the destruction of public buildings was a recognized aspect of long 18th century warfare, and it was practiced on both sides. Burning the White House wasn't *necessary* and was viewed at the time as excessive, but it certainly wasn't beyond the pale, and Americans had done similarly in captured Canadian cities, as well.

By 1814, there were two large-scale efforts to end he war by capturing key cities. An invasion force assembled in Canada would sweep down into Northern New York, following Lake Champlain. A second force was being assembled in the Caribbean, and would invade the southern coast, capturing New Orleans. Of the two efforts, the New Orleans campaign was the more critical; New Orleans was an economic bottleneck, because it was where the Mississippi river met the sea, and a great deal of American agricultural produce was shipped down that river. With New Orleans in British hands, they would have a powerful bargaining chip with which to end the war.

Both of these campaigns ended in disaster, which gave a somewhat inflated impression to the American public that the war had been *won* when they heard news of the Treaty of Ghent following the battles of Platssburgh and New Orleans, more or less back-to-back.

The long term plan, such as it was, was *end the war*, hopefully from a position of strength. Being able to hand back an important city to the United States would be a powerful motivation to cave to British demands.

I'll be happy to answer follow-ups.
_____

Jon Latimer's *1812: War with America* and Donald Hickey's *The War of 1812: A Forgotten Conflict* are the two best overall histories of the war. For more on the American Indian role, check out John Sugden, *Tecumseh's Last Stand*
මම මීට පෙර යුද්ධයට හේතු, [බ්‍රිතාන්‍ය යුද අරමුණු](_URL_2_) සහ ඔවුන්ගේ [ඇමරිකානු ඉන්දියානුවන් සමඟ සන්ධානය](_URL_3_) සහ ඔවුන් [ඇමරිකානු ඉලක්ක] සමඟ සැසඳිය හැකි ආකාරය පිළිබඳව [ලස්සන පුළුල් ලෙස](_URL_0_) ලියා ඇත. _URL_1_). දිගු කතාවක් කෙටියෙන් කිවහොත්, බ්‍රිතාන්‍යයන් කැනඩාවේ සහ කැරිබියන් දූපත් වල ඇමරිකානු ආක්‍රමණයකින් ඔවුන්ගේ යටත් විජිත ආරක්ෂා කරමින් සිටි අතර, යුද්ධයේ ඕනෑම අවස්ථාවක එක්සත් ජනපදය යටත් කර ගැනීමට ඔවුන්ට උනන්දුවක් නොතිබුණි. කෙසේ වෙතත්, තනිකරම ආරක්‍ෂක යුද්ධයකදී පවා, තම දේශසීමා නිෂ්ක්‍රීයව ආරක්ෂා කිරීමෙන් යුද්ධය ඉක්මනින් අවසන් නොවන බවත්, ඔවුන්ගේ ස්වදේශික සගයන් කැමති යුධ විලාසයට නොගැලපෙන බවත් බ්‍රිතාන්‍යයන් ඉතා ඉක්මනින් වටහා ගත්හ. අයිසැක් බ්‍රොක් විසින් බ්‍රිතාන්‍යයන් ඇමරිකානු ඉන්දියානුවන් අතර ජනප්‍රිය කීර්තියක් ලබා ගත් අතර එය හෙන්රි ප්‍රොක්ටර්ට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් විය. බ්‍රොක් ඇමරිකානු ඉන්දියානුවන් විසින් විශ්වීය වශයෙන් කැමති වූ අතර ගෞරවයට පාත්‍ර වූ අතර ටෙකුම්සේ සමඟ ප්‍රසිද්ධ සම්බන්ධතාවයක් ඇති අතර ඔහු හමුවීම ගැන වාර්තා කළේ යැයි කියනු ලැබේ: &quot;මේ මිනිසෙකි!&quot; ප්‍රොක්ටර්ව ගවයෙකුට සමාන කර ඇත, උගේ වලිගය උගේ කකුල් අතරට දමා පලා යයි. නමුත් ආක්‍රමණශීලී ආරක්‍ෂාව යන්නෙන් අදහස් කළේ ඔවුන් කුමන ආකාරයකින් හෝ රට යටත් කර ගැනීමට උත්සාහ කරන බවක් නොවේ. ඉලක්කය වූයේ එක්කෝ රට යටත් වන ආකාරයේ විනාශකාරී, තිරසාර ලෙස වැටලීම හෝ සිවිල් ජනතාව තවදුරටත් උත්සාහයට සහාය නොදක්වයි (එය දැනටමත් *ඉතා ජනප්‍රිය නොවීය*), නැතහොත් ප්‍රධාන නගර අල්ලාගෙන වාසිදායක කොන්දේසි මත ගිවිසුමක් ඇති කර ගැනීමයි. මහා බ්‍රිතාන්‍යයට. වොෂින්ටනය අල්ලා ගැනීම (කෙටියෙන්) ඒ සඳහා වූ උත්සාහයක් වූ අතර, පොදු ගොඩනැගිලි විනාශ කිරීම 18 වැනි සියවසේ දීර්ඝ යුද්ධයේ පිළිගත් අංගයක් වූ අතර, එය දෙපැත්තෙන්ම ක්‍රියාත්මක වූ බව සඳහන් කළ යුතුය. ධවල මන්දිරය ගිනි තැබීම *අවශ්‍ය නොවූ අතර එය අධික ලෙස සලකනු ලැබුවද, එය නිසැකවම සුදුමැලි වීමෙන් ඔබ්බට නොතිබුණි, සහ ඇමරිකානුවන් අල්ලා ගත් කැනේඩියානු නගරවල ද ඒ හා සමානව සිදු කර ඇත. 1814 වන විට, ප්රධාන නගර අල්ලා ගැනීමෙන් ඔහු යුද්ධය අවසන් කිරීමට මහා පරිමාණ උත්සාහයන් දෙකක් විය. කැනඩාවේ එක්රැස් කරන ලද ආක්‍රමණ බලකායක් චැම්ප්ලේන් විල අනුගමනය කරමින් උතුරු නිව් යෝර්ක් වෙත අතුගා දමනු ඇත. දෙවන හමුදාවක් කැරිබියන් දූපත් වල රැස්කරමින් සිටි අතර, නිව් ඕර්ලියන්ස් අල්ලා ගනිමින් දකුණු වෙරළ තීරය ආක්‍රමණය කරනු ඇත. උත්සාහයන් දෙකෙන් නිව් ඕර්ලියන්ස් ව්‍යාපාරය වඩාත් තීරණාත්මක විය; මිසිසිපි ගඟ මුහුදට මුණගැසෙන ස්ථානය නිසා නිව් ඕර්ලියන්ස් ආර්ථික බාධකයක් විය, සහ ඇමරිකානු කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදන විශාල ප්‍රමාණයක් එම ගඟ හරහා නැව්ගත කරන ලදී. බ්‍රිතාන්‍ය අතේ නිව් ඕර්ලියන්ස් සමඟ, ඔවුන්ට යුද්ධය අවසන් කිරීමට ප්‍රබල කේවල් කිරීමේ චිප් එකක් ලැබෙනු ඇත. මෙම ප්‍රචාරණ දෙකම ව්‍යසනයකින් අවසන් වූ අතර, ප්ලැට්ස්බර්ග් සහ නිව් ඕර්ලියන්ස් සටන් වලින් පසුව අඩු වැඩි වශයෙන් ආපසු හැරී ගිය පසු ගෙන්ට් ගිවිසුම පිළිබඳ පුවත් ඇසූ විට යුද්ධය *ජයග්‍රහණය කර ඇති බවට ඇමරිකානු මහජනතාවට තරමක් පුම්බන ලද හැඟීමක් ඇති කළේය. -ආපසු. එය වැනි දිගු කාලීන සැලැස්ම, *යුද්ධය අවසන් කිරීම*, බලාපොරොත්තු වන්නේ ශක්තිමත් ස්ථානයක සිටය. එක්සත් ජනපදයට වැදගත් නගරයක් ආපසු භාර දීමට හැකිවීම බ්‍රිතාන්‍ය ඉල්ලීම් වලට ගැලවීමට බලගතු පෙළඹවීමක් වනු ඇත. පසු විපරම් වලට පිළිතුරු දීමට මම සතුටු වෙමි. _____ Jon Latimer ගේ *1812: War with America* සහ Donald Hickey ගේ *The War of 1812: A Forgoten Conflict* යුද්ධයේ හොඳම සමස්ත ඉතිහාස දෙකයි. ඇමරිකානු ඉන්දියානු භූමිකාව පිළිබඳ වැඩි විස්තර සඳහා, John Sugden, *Tecumseh&#39;s Last Stand* බලන්න.