A judge is allowed to use the wisdom picked up from her life.  There is no bar against it. 

A judge is often called on to judge things like credibility--out of the two witnesses with conflicting testimony, which witness does the judge believe more?  Usually, at the end of an evidentiary proceeding, the judge will give the reasoning for the decision (I found witness A's testimony more credible than witness B's testimony because  . . . ").  As long as the reasoning is not completely arbitrary or based off an improper or prejudicial belief (i.e. men should always get the children in a custody dispute), the decision will typically stand because the judge is in the best position to observe and decide on these things.
විනිසුරුවරියකට තම ජීවිතයෙන් උකහාගත් ප්‍රඥාව භාවිත කිරීමට අවසර ඇත. ඊට එරෙහිව කිසිදු බාධාවක් නැත. විශ්වාසනීයත්වය වැනි දේ විනිශ්චය කිරීමට විනිසුරුවරයෙකු බොහෝ විට කැඳවනු ලැබේ - පරස්පර සාක්ෂි සහිත සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනාගෙන්, විනිසුරුවරයා වැඩියෙන් විශ්වාස කරන්නේ කුමන සාක්ෂිකරුද? සාමාන්‍යයෙන්, සාක්‍ෂිමය ක්‍රියාවලියක් අවසානයේ, විනිසුරුවරයා තීරණය සඳහා තර්ක ඉදිරිපත් කරයි (සාක්ෂිකරු A ගේ සාක්ෂිය B ගේ සාක්ෂියට වඩා විශ්වාසදායක බව මට පෙනී ගියේය. . . . &quot;) තර්කය සම්පූර්ණයෙන්ම අත්තනෝමතික හෝ පදනම් නොවන තාක් කල් අනිසි හෝ අගතිගාමී විශ්වාසයක් (එනම් පිරිමින් සැමවිටම දරුවන් භාරකාර ආරවුලකට පත් කළ යුතුය), මෙම තීරණය සාමාන්‍යයෙන් පවතිනු ඇත, මන්ද විනිසුරුවරයා මෙම කරුණු නිරීක්ෂණය කිරීමට සහ තීරණය කිරීමට හොඳම ස්ථානයේ සිටින බැවිනි.