There is a big difference between an object that can exist in multiple states and an object that can exist in a superposition of states. A classical bit (0 or 1) or trit (0, 1 or 2) can still only exist in 2 (or 3) states. Its in the state 0, 1 or 2. A qbit exists in a superposition a|0 >  + b|1 > , where "a" and "b" are complex numbers whose magnitude square sums to 1. The information capacity of a qbit is huge, potentially infinite (sort of). The other place a quantum computer gets its power though, is that qbits can work together in ways that classical bits can't. When you go from 1 bit to 2 bits, you essentially double the amount of information you can store. With qbits, you not only store information in the qbits themselves, but in the correlations between the qbits. This increases the "space" you have available to do the computations in exponentially with the number of qbits you have access to.
බහුවිධ අවස්ථා වල පැවතිය හැකි වස්තුවක් සහ ප්‍රාන්තවල සුපිරි පිහිටීමක පැවතිය හැකි වස්තුවක් අතර විශාල වෙනසක් ඇත. සම්භාව්‍ය බිටු (0 හෝ 1) හෝ ට්‍රයිට් (0, 1 හෝ 2) තවමත් පැවතිය හැක්කේ 2 (හෝ 3) ප්‍රාන්තවල පමණි. එය 0, 1 හෝ 2 ප්‍රාන්තයේ ඇත. qbit එකක් පවතින්නේ a|0 &gt; + b|1 &gt; සුපිරි පිහිටීමක , මෙහි &quot;a&quot; සහ &quot;b&quot; යනු විශාලත්වය වර්ග 1 ට එකතු වන සංකීර්ණ සංඛ්‍යා වේ. qbit එකක තොරතුරු ධාරිතාව අති විශාලයි, අනන්ත විය හැකි (වර්ගයේ). ක්වොන්ටම් පරිගණකයකට එහි බලය ලැබෙන අනෙක් ස්ථානය නම්, සම්භාව්‍ය බිටුවලට කළ නොහැකි ආකාරවලින් qbits එකට ක්‍රියා කළ හැකි වීමයි. ඔබ බිට් 1 සිට බිටු 2 දක්වා ගිය විට, ඔබට ගබඩා කළ හැකි තොරතුරු ප්‍රමාණය දෙගුණ කරයි. qbits සමඟින්, ඔබ තොරතුරු ගබඩා කරන්නේ qbits තුළම පමණක් නොව, qbits අතර සහසම්බන්ධතා තුළය. මෙය ඔබට ප්‍රවේශය ඇති qbit ගණන සමඟ ඝාතීය ලෙස ගණනය කිරීම් කිරීමට ඔබට ඇති &quot;අවකාශය&quot; වැඩි කරයි.