I have read many different takes on this question. A decent if incomplete explanation is that these forces were (a) demoralized and (b) split against each other.

(B) is the less complex explanation, so I'll briefly address this. To the KPD, the SPD was a "fascist" political party that had ruined the promise of the 1918 revolution. In 1932, the KPD joined the Nazis in a transit strike in Berlin. In other words, the KPD had no interest in maintaining democratic institutions. We can assume, also, that the Reichswehr would have moved with alacrity against any uprising on the part of the KPD or associated militias.

(a) Requires us to backtrack to the events of summer 1932. Franz von Papen is Chancellor. Eager to break the power of the SPD, he deposes the SPD government of Prussia by force. The Prussian state government was the last bastion of SPD power. Prussian Premier Otto Braun and Minister of the Interior Carl Severing, whose powers extended over Prussia's large and well-armed police force, would have been the ones in a position of sufficient authority to call a strike together. But contrast their position to that of Friedrich Ebert and Gustav Noske when these men called their strike in 1920. They were, respectively, President and Minister of Defense. They spoke with the authority of the nation in some sense, while those launching the coup were of the widely hated and discredited forces of monarchy and militarism. And while much of the military was on the fence in 1920, Reichswehr leader von Seect was, for instance, unwilling to take a positive move before an outcome was decided. In 1932, on the other hand, the Reichswehr stood with Minister of Defense Kurt von Schleicher. An outright strike could well have precipitated a violent reaction from the national government, and may indeed have reinforced their narrative of Communist/Socialist troublemaking requiring more authoritarian government. In sum - Unlike in 1920, Braun and Severing, and by extension the SPD, were in the position of illegitimacy. As Erich Eyck writes, "large numbers of Germans, many of them quite influential, were jubilant at the prospect of getting rid of the Socialists and, if possible, of the unions as well." Finally, if the SPD had poor prospects of launching such a strike in 1932 their prospects were even more grim in 1933, after months of electoral drubbing and the loss of almost every position of power they had once held.

Yet, if they had truly believed in the Republic, wasn't it worth a last ditch effort? Probably not. It is doubtful that the mass of workers could have been called to an effective strike. Not only had many millions of them defected to the KPD and NSDAP, but the unemployment rate would have made such a tactic ineffective. Eych observes: "For how could the trade unions call the workers from their posts when they knew that millions of unemployed were waiting the moment when these places might become vacant?"

A final point. I wrote [here] (_URL_0_) several weeks ago that Schleicher reached several labor union ministers and persuaded them that they would be granted positions of power in the new order, thus keeping them from launching a coup. I have to admit, I may have been seduced by good story-telling. While it's plausible, I haven't seen the evidence for it. 

Cited:

Erich Eych, *History of the Weimar Republic, Vol. II*
John Wheeler-Bennett, *Nemesis of Power*
මම මේ ප්‍රශ්නයට විවිධ අදහස් කියවා ඇත්තෙමි. අසම්පූර්ණ පැහැදිලි කිරීමක් නම්, මෙම බලවේග (අ) අධෛර්යමත් වී (ආ) එකිනෙකාට එරෙහිව බෙදී ඇති බව ය. (B) යනු අඩු සංකීර්ණ පැහැදිලි කිරීමකි, එබැවින් මම මෙය කෙටියෙන් සඳහන් කරමි. කේපීඩීයට, එස්පීඩීය 1918 විප්ලවයේ පොරොන්දුව විනාශ කළ &quot;ෆැසිස්ට්&quot; දේශපාලන පක්ෂයකි. 1932 දී KPD නාසීන් සමඟ බර්ලිනයේ සංක්‍රමණ වැඩ වර්ජනයකට සම්බන්ධ විය. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන පවත්වාගෙන යාමට කේපීඩීයට කිසිදු උවමනාවක් නොතිබුණි. කේපීඩී හෝ ආශ්‍රිත මිලීෂියා පාර්ශවයේ ඕනෑම නැගිටීමකට එරෙහිව රීච්ස්වේර් නිර්භීතව ගමන් කරනු ඇතැයි අපට උපකල්පනය කළ හැකිය. (අ) 1932 ග්‍රීෂ්ම සෘතුවේ සිදුවීම් වෙත අප පසුබැසීමට අවශ්‍ය වේ. ෆ්‍රාන්ස් වොන් පැපන් චාන්සලර් ය. එස්පීඩීයේ බලය බිඳ දැමීමේ ආශාවෙන් ඔහු ප්‍රුසියාවේ එස්පීඩී රජය බලහත්කාරයෙන් නෙරපා හරියි. ප්‍රෂියානු ප්‍රාන්ත ආන්ඩුව එස්පීඩී බලයේ අවසාන බලකොටුව විය. Prussian අග්‍රාමාත්‍ය Otto Braun සහ අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍ය Carl Severing, Prussia හි විශාල සහ හොඳින් සන්නද්ධ පොලිස් බලකාය මත බලතල විහිදී ගිය අතර, එකට වැඩවර්ජනයක් කැඳවීමට ප්‍රමාණවත් බලතල සහිත තනතුරක් දරන්නන් විය. නමුත් ඔවුන්ගේ ස්ථාවරය 1920 දී මෙම මිනිසුන් සිය වර්ජනය කැඳවූ විට ෆ්‍රෙඩ්රික් ඊබට් සහ ගුස්ටාව් නොස්කේගේ ස්ථාවරයට වඩා වෙනස් වන්න. ඔවුන් පිළිවෙලින් ජනාධිපති සහ ආරක්ෂක ඇමති විය. ඔවුන් යම් අර්ථයකින් ජාතියේ අධිකාරය සමඟ කතා කළ අතර, කුමන්ත්‍රණය දියත් කළේ පුළුල් ලෙස වෛරයට ලක් වූ සහ අපකීර්තියට පත් වූ රාජාණ්ඩුවේ සහ මිලිටරිවාදයේ බලවේගයන් ය. 1920 දී හමුදාවේ වැඩි කොටසක් වැටේ සිටියදී, රීච්ස්වේර් නායක වොන් සීක්ට්, උදාහරණයක් ලෙස, ප්රතිඵලය තීරණය කිරීමට පෙර ධනාත්මක පියවරක් ගැනීමට අකමැති විය. 1932 දී, අනෙක් අතට, Reichswehr ආරක්ෂක අමාත්‍ය Kurt von Schleicher සමඟ සිටියේය. සෘජු වැඩවර්ජනයක් ජාතික ආන්ඩුවෙන් ප්‍රචණ්ඩකාරී ප්‍රතිචාරයක් ඇති කිරීමට සමත් විය හැකි අතර, වඩාත් අත්තනෝමතික ආන්ඩුවක් අවශ්‍ය කරන කොමියුනිස්ට්/සමාජවාදී කරදර ඇතිකිරීම් පිලිබඳ ඔවුන්ගේ ආඛ්‍යානය සැබවින්ම ශක්තිමත් කරන්නට ඇත. සාරාංශයක් ලෙස - 1920 දී මෙන් නොව, Braun සහ Severing, සහ දිගුවකින් SPD, අවජාතක තත්වයේ සිටියහ. Erich Eyck ලියන පරිදි, &quot;ජර්මානුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක්, ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තරමක් බලගතු, සමාජවාදීන්ගෙන් සහ හැකි නම් වෘත්තීය සමිතිවලින්ද මිදීමේ අපේක්ෂාවෙන් ප්‍රීති වූහ.&quot; අවසාන වශයෙන්, 1932 දී එවැනි වැඩවර්ජනයක් දියත් කිරීමේ දුර්වල අපේක්ෂාවන් එස්පීඩීයට තිබුනේ නම්, මාස ගණනක මැතිවරන පරාජයෙන් සහ ඔවුන් වරක් දැරූ සෑම බලයක්ම පාහේ අහිමි වීමෙන් පසුව, 1933 දී ඔවුන්ගේ අපේක්ෂාවන් වඩාත් දරුණු විය. එහෙත්, ඔවුන් සැබවින්ම ජනරජය විශ්වාස කළේ නම්, එය අවසන් උත්සාහයක් වටින්නේ නැද්ද? නොවෙන්නත් පුළුවන්. ඵලදායි වැඩවර්ජනයකට කම්කරු ජනතාව කැඳවීමට හැකිව තිබුණේද යන්න සැක සහිතය. ඔවුන්ගෙන් මිලියන ගනනක් KPD සහ NSDAP වෙත හැරී තිබුනේ පමණක් නොව, විරැකියා අනුපාතය එවැනි උපක්‍රමයක් අකාර්යක්ෂම කිරීමට ඉඩ තිබුණි. Eych නිරීක්ෂණය කරයි: &quot;මෙම ස්ථාන පුරප්පාඩු විය හැකි මොහොත එනතුරු මිලියන සංඛ්‍යාත රැකියා විරහිතයන් බලා සිටින බව දැනගත් වෘත්තීය සමිති කම්කරුවන් ඔවුන්ගේ තනතුරුවලින් කැඳවන්නේ කෙසේද?&quot; අවසාන කරුණක්. මම සති කිහිපයකට පෙර [මෙහි] (_URL_0_) ලිවීය, Schleicher කම්කරු වෘත්තීය සමිති ඇමතිවරුන් කිහිප දෙනෙකු වෙත ළඟා වූ බවත්, ඔවුන් කුමන්ත්‍රණයක් දියත් කිරීමෙන් වළක්වන ලෙස නව නියෝගයෙන් ඔවුන්ට බලතල ලබා දෙන බවට ඔවුන් ඒත්තු ගැන්වූ බවත්ය. මම පිළිගත යුතුයි, හොඳ කතන්දර කීමට මා වසඟ වූවා විය හැකිය. එය පිළිගත හැකි වුවද, මම එයට සාක්ෂි දැක නැත. උපුටා ගත්: Erich Eych, *History of the Weimar Republic, Vol. II* ජෝන් වීලර්-බෙනට්, *බලයේ සතුරා*