1. Could you please specify what era you're interested in? In 2006, 50.3% of people living in the Northwest Territories identified themselves as Aboriginal Canadians (First Nations, Metis, Inuit, or multiple/other Aboriginal identities), along with 20% of people in Yukon and 85% of people in Nunavut. Their methods of dealing with winter, and reasons for living where they do (or rather, in 1997) will obviously be quite different from 1957 or 1857 or 1657.

2. This is a little sideways, but: if you're interested in pre-colonial or early colonial era, I have an [earlier answer](_URL_1_) on how Jesuit missionaries in 17th century Quebec confronted winters. It talks a lot about what/how the Jesuits learned from the Montagnais nation (and in some cases, what the Montagnais knew and did that the Jesuits didn't or couldn't do).

I'll excerpt some of the relevant portions and add in more details:

~~

*The "Jesuit Relations" of the 17th and 18th centuries have a lot to say about the challenges and benefits faced by early European settlers--in this case, Jesuit missionaries--in the deep of winter in "these wretched lands." A theme that emerges, over and over, is that winter makes travel easier and being indoors harder.*

Fr. Paul le Jeune, arriving in Quebec in 1632, describes learning how to walk with snowshoes from the local Montagnais--he was so sure he was going to fall on his face at first, with every step he took--but he had grown quite skilled (though not as good as the Montagnais).

In 1640, Fr. Joseph Marie Chaumonot wrote back to Rome...[the Jesuits] probably used snowshoes as well--Chaumonot tells us that among the Hurons, snowshoe-making is very specifically the women's task. Le Jeune describes the Montagnais using their snowshoes to shovel, but I'm not sure whether the Jesuits adopted that practice. For transportation across unfrozen waterways, like the St. Lawrence River, the Montagnais would use their canoes as in summer. Over the snow, they pulled sleighs or sleds made of wood.

...[The Jesuits] weren't hunters, so while (writes Le Jeune enviously) the Montagnais were chowing down on moose, the Jesuits ate dried eel (which, yes, they had known to eat--and maybe were getting from?--Native women). Le Jeune writes that winter actually *aided* the Montagnais in catching eels:

 >  This work is done entirely by the women, who empty the fish, and wash them very carefully, opening them, not up the belly but up the back; then they hang them in the smoke, first having suspended them upon poles outside their huts to drain. They gash them in a number of places, in order that the smoke may dry them more easily. The quantity of eels which they catch in the season is incredible.

Winter was also the season for moose hunting (and hence, eating):

 >  On the 19th [of December], the snow being already very deep, they captured eight elks or moose. About that time one of them, named Nassitamirineou, and surnamed by the French Brehault, told them that he had dreamed that they must eat all of those Moose; and that he knew very well how to pray to God, who had told him that it was his will that they should eat all, and that they should give none of them away, if they wanted to capture others. [The Montagnais] believed him, and did not give a piece to the Frenchmen.

Father de Noue, another Jesuit, told Le Jeune his experiences of traveling with a group of (I think) Montagnais:

 >  The inns found on the way are the woods themselves, where at nightfall they stop to camp; each one unfastens his snowshoes, which are used as shovels in cleaning the snow from the place where they are going to sleep. The place cleaned is usually made in the form of a circle; a fire is made in the very middle of it, and all the guests seat themselves around it, having a wall of snow behind them, and the Sky for a roof.

 >  The wine of this inn is snow, melted in a little kettle which they carry with them, provided they do not wish to eat snow in lieu of drink. Their best dish is smoked eel. As they must carry their blankets with them for cover at night, they load themselves with as few other things as possible.

And modern practice to the contrary, drinking chocolate is actually a *Central* American tradition.

~~

The *Jesuit Relations* are available [for free online in English translation](_URL_0_)! I suggest opening a few volumes and searching for snow, ice, and related terms if you're further interested in this particular topic.
1. කරුණාකර ඔබ උනන්දු වන්නේ කුමන යුගයටද යන්න සඳහන් කළ හැකිද? 2006 දී, වයඹ දිග ප්‍රදේශවල ජීවත් වන පුද්ගලයන්ගෙන් 50.3%ක් තමන්ව ආදිවාසී කැනේඩියානුවන් (පළමු ජාතීන්, මෙටිස්, ඉනුයිට්, හෝ බහු/වෙනත් ආදිවාසී අනන්‍යතා) ලෙස හඳුනාගෙන ඇති අතර, යුකොන්හි 20%ක් සහ නුනාවුට්හි මිනිසුන්ගෙන් 85%ක් ද වෙති. ශීත ඍතුව සමඟ ගනුදෙනු කිරීමේ ඔවුන්ගේ ක්‍රම සහ ඔවුන් ජීවත් වන (හෝ ඒ වෙනුවට, 1997 දී) ජීවත් වීමට හේතු පැහැදිලිවම 1957 හෝ 1857 හෝ 1657 ට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් වනු ඇත. 2. මෙය ටිකක් පැත්තකි, නමුත්: ඔබ පෙර ගැන උනන්දු වන්නේ නම් - යටත් විජිත හෝ මුල් යටත් විජිත යුගය, 17 වැනි සියවසේ ක්විබෙක්හි ජේසු නිකායික මිෂනාරිවරුන් ශීත කාලයට මුහුණ දුන් ආකාරය පිළිබඳව මට [පෙර පිළිතුරක්](_URL_1_) ඇත. ජෙසුයිට්වරුන් මොන්ටැග්නායිස් ජාතියෙන් ඉගෙන ගත් දේ/කෙසේද යන්න ගැන එය බොහෝ දේ කතා කරයි (සහ සමහර අවස්ථාවලදී, ජෙසුයිට්වරුන් නොකළ හෝ කළ නොහැකි වූ මොන්ටැග්නායිස් දැන සිටි සහ කළ දේ). මම අදාළ කොටස් කිහිපයක් උපුටා ගෙන වැඩි විස්තර එකතු කරන්නම්: ~~ *17 වන සහ 18 වන සියවස්වල &quot;ජේසු නිකායික සබඳතා&quot; මුල් යුරෝපීය පදිංචිකරුවන් මුහුණ දුන් අභියෝග සහ ප්‍රතිලාභ ගැන කීමට බොහෝ දේ ඇත--මේ අවස්ථාවේ දී, ජේසු නිකායික මිෂනාරිවරුන් - ශීත ඍතුවේ ගැඹුරු &quot;මේ කාලකණ්ණි දේශවල&quot;. නැවත නැවතත් මතු වන තේමාවක් වන්නේ ශීත ඍතුවේ ගමන් පහසුව සහ ගෘහස්ථව සිටීම දුෂ්කර වීමයි.* පියතුමා. 1632 දී ක්විබෙක් වෙත පැමිණි Paul le Jeune, ප්‍රාදේශීය Montagnais වෙතින් හිම සපත්තු සමඟ ඇවිදීමට ඉගෙන ගන්නා ආකාරය විස්තර කරයි - ඔහු ගන්නා සෑම පියවරකදීම ඔහු මුලින්ම ඔහුගේ මුහුණ මත වැටෙනු ඇතැයි ඔහුට විශ්වාස විය - නමුත් ඔහු තරමක් වැඩී තිබුණි. දක්ෂ (මොන්ටැග්නායිස් තරම් හොඳ නැතත්). 1640 දී ශා. ජෝසෆ් මාරි චෞමොනොට් රෝමයට නැවත ලිවීය...[ජේසුයිට්වරු] බොහෝ විට හිම පාවහන් ද භාවිතා කළ හැකිය--චෞමොනොට් අපට පවසන්නේ හුරොන්වරුන් අතර හිම සපත්තු සෑදීම විශේෂයෙන් කාන්තාවන්ගේ කාර්යයක් බවයි. Le Jeune විස්තර කරන්නේ Montagnais ඔවුන්ගේ හිම සපත්තු සවල භාවිතා කරන ආකාරයයි, නමුත් ජේසු නිකායිකයින් එම පුරුද්ද අනුගමනය කළාදැයි මට විශ්වාස නැත. ශාන්ත ලෝරන්ස් ගඟ වැනි ශීත නොකළ ජල මාර්ග හරහා ප්‍රවාහනය සඳහා, මොන්ටැග්නායිස් ගිම්හානයේදී මෙන් ඔවුන්ගේ ඔරු භාවිතා කරයි. හිම මත, ඔවුන් ලීවලින් සෑදූ ස්ලයිව් හෝ ස්ලෙඩ් ඇදගෙන ගියා. ...[ජේසුයිට්වරු] දඩයම්කරුවන් නොවූහ, එබැවින් (ලෙ ජූන් ඊර්ෂ්‍යාවෙන් ලියයි) මොන්ටැග්නායිස් මුගටි මස් කමින් සිටියදී, ජේසුයිට්වරු වියළි ඊල් අනුභව කළහ (ඔව්, ඔව්, ඔවුන් කන්න දැන සිටි - සමහර විට ඒවා ලබා ගනිමින් සිටියහ. ?--ස්වදේශික කාන්තාවන්). Le Jeune ලියන්නේ ශීත ඍතුව ඇත්ත වශයෙන්ම මොන්ටැග්නායිවරුන්ට ඊල්ස් ඇල්ලීම සඳහා උපකාර කළ බවයි: &gt; මෙම කාර්යය සම්පූර්ණයෙන්ම සිදු කරනු ලබන්නේ මාළු හිස් කර ඉතා පරිස්සමින් සෝදා, උදරය ඉහළට නොව පිටුපසට විවෘත කරන කාන්තාවන් විසිනි. ඉන්පසු ඔවුන් ඒවා දුමාරයේ එල්ලා, පළමුවෙන් ඒවා ගලා ඒම සඳහා ඔවුන්ගේ පැල්පත්වලින් පිටත කණුවල එල්ලා තැබුවෝය. දුමාරයෙන් ඒවා වඩාත් පහසුවෙන් වියලීම සඳහා ඔවුන් ස්ථාන ගණනාවකින් ඒවා ගසයි. කන්නයේ දී ඔවුන් අල්ලා ගන්නා ඊල්ස් ප්‍රමාණය ඇදහිය නොහැකි තරම්ය. ශීත ඍතුව මූස් දඩයම් කිරීමේ සමය ද විය (සහ එබැවින්, ආහාර ගැනීම): &gt; 19 වන දින [දෙසැම්බර්], හිම දැනටමත් ඉතා ගැඹුරු බැවින්, ඔවුන් එල්ක් හෝ මූස් අටක් අල්ලා ගත්හ. ඒ කාලයේදී ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙක්, නසිටමිරිනොවු නම්, සහ ප්‍රංශ බ්‍රෙහෝල්ට් විසින් වාසගම ඇති, ඔහු ඔවුන්ට පැවසුවේ, ඔවුන් එම මූස් සියල්ල අනුභව කළ යුතු බව ඔහු සිහිනෙන් දුටු බවයි. තවද, ඔවුන් සියල්ලන්ම අනුභව කිරීම ඔහුගේ කැමැත්ත බවත්, අන් අය අල්ලා ගැනීමට අවශ්‍ය නම්, ඔවුන්ගෙන් කිසිවක් නොදෙන ලෙසත් තමාට පැවසූ දෙවියන් වහන්සේට යාඥා කරන ආකාරය ඔහු හොඳින් දන්නා බවත්ය. [මොන්ටැග්නායිස්] ඔහුව විශ්වාස කළ අතර ප්‍රංශ ජාතිකයින්ට කෑල්ලක් දුන්නේ නැත. තවත් ජේසු නිකායිකයෙකු වන ඩි නූව් පියතුමා, (මම හිතන්නේ) මොන්ටැග්නායිස් කණ්ඩායමක් සමඟ ගමන් කිරීමේ ඔහුගේ අත්දැකීම් Le Jeune ට පැවසුවේ ය: &gt; මගදී හමුවන තානායම් වනාන්තරය, රාත්‍රියේදී ඔවුන් කඳවුරට නවතියි; ඔවුන් නිදා ගැනීමට යන ස්ථානයේ සිට හිම පිරිසිදු කිරීමේදී සවලක් ලෙස භාවිතා කරන තම හිම සපත්තු ගලවයි. පිරිසිදු කරන ලද ස්ථානය සාමාන්යයෙන් රවුම් ආකාරයෙන් සාදා ඇත; එහි මැද ගින්නක් ඇති කරන අතර, සියලු අමුත්තන් ඒ වටා වාඩි වී, පිටුපස හිම පවුරක් ද, වහලක් සඳහා අහස ද ඇත. &gt; මෙම තානායමේ වයින් හිම වන අතර, ඔවුන් ඔවුන් සමඟ රැගෙන යන කුඩා කේතලයක උණු කොට, බීම වෙනුවට හිම කන්නට අකමැති නම්. ඔවුන්ගේ හොඳම ආහාරය දුම් දමන ලද ඊල් ය. රාත්‍රියේදී ආවරණය සඳහා ඔවුන් තම බ්ලැන්කට් රැගෙන යා යුතු බැවින්, ඔවුන් හැකිතාක් වෙනත් දේවල් කිහිපයක් පටවා ගනී. නවීන භාවිතය ඊට පටහැනිව, චොකලට් පානය ඇත්ත වශයෙන්ම *මධ්‍යම* ඇමරිකානු සම්ප්‍රදායකි. ~~ The *Jesuit Relations* [ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයෙන් නොමිලේ මාර්ගගතව](_URL_0_) ඇත! ඔබ මෙම විශේෂිත මාතෘකාව ගැන තවදුරටත් උනන්දුවක් දක්වන්නේ නම් වෙළුම් කිහිපයක් විවෘත කර හිම, අයිස් සහ අදාළ යෙදුම් සෙවීමට මම යෝජනා කරමි.