You ask for Rome, I answer with Greek (but perhaps it will be a little bit helpful).

So the Greek word for deaf - κωφός (kophos) - also means mute and unintelligent. In an oral culture where literacy rates are low, hearing, speaking, and intelligence are tightly associated. There aren't very many people who are explicitly described as being deaf, but there are a few. For example, Herodotus talks about one of the sons of the king Croesus:
 >  ἦσαν δὲ τῷ Κροίσῳ δύο παῖδες, τῶν οὕτερος μὲν διέφθαρτο, ἦν γὰρ δὴ κωφός, ὁ δὲ ἕτερος...

 > For Croesus had two sons, one of whom was destroyed, for he was deaf, but the other...

That's a pretty emphatic verb and later on when the king is explaining some of the things he has done to the not deaf son, he says:

 > εἷς γὰρ μοι μοῦνος τυγχάνεις ἐὼν παῖς: τὸν γὰρ δὴ ἕτερον διεφθαρμένον τὴν ἀκοὴν οὐκ εἶναί μοι λογίζομαι.

 > You are my one and only son: for I do not consider the other whose hearing is destroyed to be mine.

Which is... pretty harsh. Maybe a little considerable since it would probably be difficulty to be a deaf king at this time, but it shows you a little bit about how sever the ancients saw this disability as (good news for anonymous Lydian prince though, he recovers his ability to speak the day his father dies).

Now this is pretty much our only explicit source on deafness in ancient Greece and while some scholars have argued for a sign language at this period, there just isn't enough evidence to say either way. Certainly it was not a widespread or standardized phenomenon, but it is possible that there were some ad hoc sign language systems used on a local scale.

To turn to another piece of evidence - this time a Greek language source from the Roman empire - there is an evidence for some kind of signing system in the gospel of Luke. When Gabriel makes Zechariah mute (Luke 1:20), the word used is again kophos and is described in a way that indicates he is both deaf and mute. When Elizabeth tells her neighbors that she's going to name her baby John, they go to check with dad. The Greek uses the verb ἐνένευον which means to nod, Zechariah gets the message that they're asking him what to call the baby and asks for a tablet to write it down on.

While it's a lot of work for one little word to do, a number of scholars have taken this to mean that there was some kind of rudimentary sign language. Some have taken it to mean that there was a developed system, but it's more likely that this was a more localized phenomenon. You see similar descriptions of communications by gesture or nod when Greeks/Romans run into peoples with whom they share no mutual language.
ඔබ රෝමය ඉල්ලන්න, මම ග්‍රීක භාෂාවෙන් පිළිතුරු දෙමි (නමුත් සමහර විට එය ටිකක් ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇත). ඒ නිසා බිහිරි සඳහා ග්‍රීක වචනය - κωφός (kophos) - ද ගොළු සහ බුද්ධියෙන් තොර යන්නයි. සාක්ෂරතා අනුපාතය අඩු වාචික සංස්කෘතියක, ශ්‍රවණය, කථනය සහ බුද්ධිය තදින් සම්බන්ධ වේ. බිහිරි අය ලෙස පැහැදිලිව විස්තර කරන බොහෝ දෙනෙක් නැත, නමුත් ස්වල්ප දෙනෙක් සිටිති. උදාහරණයක් ලෙස, හෙරොඩෝටස් ක්‍රොයිසස් රජුගේ එක් පුත්‍රයෙකු ගැන කතා කරයි: &gt; θαρτο, ἦν γὰρ δὴ κωφός, ὁ δὲ ἕτερος... &gt; මක්නිසාද ක්‍රෝසස්ට පුතුන් දෙදෙනෙක් සිටි අතර, ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙක් විනාශ වී ඇත, මන්ද ඔහු බිහිරි විය, නමුත් අනෙකා... එය ඉතා කැපී පෙනෙන ක්‍රියා පදයක් වන අතර පසුව රජු බිහිරි නොවන පුතාට ඔහු කළ සමහර දේවල් පැහැදිලි කරන විට, ඔහු මෙසේ කියයි: &gt; εἷς γὰρ μοα μοῦνος τυγοες ς : τὸν γὰρ δὴ ἕτερον διεφθαρμένον τὴν ἀκοὴίομαμαακ αι &gt; ඔබ මගේ එකම පුත්‍රයා ය: මක්නිසාද යත් ඇසීම විනාශ වූ අනෙකා මගේ යැයි මම නොසලකමි. මොනාද... හරිම සැරයි. මේ අවස්ථාවේ බිහිරි රජෙකු වීම දුෂ්කර විය හැකි බැවින් සමහර විට එය ටිකක් සැලකිය යුතු ය, නමුත් පැරැන්නන් මෙම ආබාධය කෙතරම් දරුණු ලෙස දුටුවේ දැයි එයින් ඔබට ටිකක් පෙන්වයි (නිර්නාමික ලිඩියන් කුමරුට ශුභ ආරංචියක් වුවද, ඔහු කතා කිරීමේ හැකියාව යථා තත්වයට පත් කරයි. ඔහුගේ පියා මිය ගිය දවස). දැන් මෙය බොහෝ දුරට පුරාණ ග්‍රීසියේ බිහිරි භාවය පිළිබඳ අපගේ එකම පැහැදිලි මූලාශ්‍රය වන අතර සමහර විද්වතුන් මෙම කාල පරිච්ෙඡ්දය තුළ සංඥා භාෂාවක් සඳහා තර්ක කර ඇතත්, එක් ආකාරයකින් හෝ පැවසීමට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැත. නිසැකවම එය පුලුල්ව පැතිරුනු හෝ සම්මත සංසිද්ධියක් නොවීය, නමුත් දේශීය පරිමාණයෙන් භාවිතා කරන ලද තාවකාලික සංඥා භාෂා පද්ධති පැවතිය හැකිය. තවත් සාක්ෂියක් වෙත හැරීමට - මෙවර රෝම අධිරාජ්‍යයේ ග්‍රීක භාෂා මූලාශ්‍රයක් - ලූක්ගේ ශුභාරංචියේ යම් ආකාරයක අත්සන් කිරීමේ ක්‍රමයක් සඳහා සාක්ෂි තිබේ. ගේබ්‍රියෙල් සෙකරියා ගොළු කරන විට (ලූක් 1:20), භාවිතා කරන වචනය නැවතත් කොෆොස් වන අතර ඔහු බිහිරි සහ ගොළු බව පෙන්නුම් කරන ආකාරයෙන් විස්තර කෙරේ. එලිසබෙත් තම දරුවාට ජෝන් යන නම තබන බව ඇගේ අසල්වැසියන්ට පැවසූ විට, ඔවුන් තාත්තා සමඟ පරීක්ෂා කිරීමට යයි. ග්‍රීක භාෂාව ἐνένευον යන ක්‍රියා පදය භාවිතා කරයි, එහි තේරුම හිස නැමීම යන්නයි, සෙකරියාට පණිවිඩය ලැබෙන අතර ඔවුන් ඔහුගෙන් දරුවාට අමතන්නේ කුමක්දැයි අසන අතර එය ලිවීමට ටැබ්ලටයක් ඉල්ලයි. කුඩා වචනයක් සඳහා එය විශාල කාර්යයක් වන අතර, විද්වතුන් ගණනාවක් මෙය ගෙන ඇත්තේ යම් ආකාරයක ප්රාථමික සංඥා භාෂාවක් පැවති බවයි. ඇතැමුන් එය සංවර්ධිත පද්ධතියක් තිබූ බව අදහස් කර ඇත, නමුත් මෙය වඩාත් දේශීය සංසිද්ධියක් විය හැකිය. ග්‍රීක/රෝමානුවන් අන්‍යෝන්‍ය භාෂාවක් බෙදා නොගන්නා මිනිසුන් අතරට දිව යන විට අභිනයෙන් හෝ හිස නමා සන්නිවේදනයේ සමාන විස්තර ඔබ දකියි.