The written language obviously shares a considerable history with the spoken language.  But unlike this language I'm typing in here, with these letters, the Chinese written language does not fundamentally express the way words sound when spoken.  It has symbols for different words, over the history as they made symbols for new things by making compounds of existing symbols they would often create a compound using one symbol for the sound and one for the meaning, or some variation on that.  But its not a rule, its just a a history of how those symbols came to be.  They don't fundamentally say how they're spoken at all.  

This means that there is a gap between the written language and the spoken language in a way that doesn't really exist if you have a language that's designed to express how words sound.  There are other countries that aren't china that have taken the chinese alphabet and they can write out sentences that you can understand if you know the chinese written language even if you don't know the spoken language of the area.  However the design of making sentences in the Chinese written language is naturally very interrelated with how things are structured, the grammar, of the chinese spoken language.   

They're not strictly the same language, they're not wholly independent.  Speaking chinese and  reading/writing chinese is probably more akin to knowing how to program in two languages, than being fluent in two entirely separate languages.  The underlying logic is there, even if everything has different names, you need a new vocabulary. 
ලිඛිත භාෂාව පැහැදිලිවම කථන භාෂාව සමඟ සැලකිය යුතු ඉතිහාසයක් බෙදා ගනී. නමුත් මම මෙහි ටයිප් කරන මෙම භාෂාව මෙන් නොව, මෙම අකුරු සමඟ, චීන ලිඛිත භාෂාව කතා කරන විට වචන ශබ්ද කරන ආකාරය මූලික වශයෙන් ප්‍රකාශ නොකරයි. එහි විවිධ වචන සඳහා සංකේත ඇත, ඉතිහාසය පුරා ඔවුන් පවතින සංකේත සංයෝග කරමින් අලුත් දේ සඳහා සංකේත සෑදූ බැවින් ඔවුන් බොහෝ විට ශබ්දය සඳහා එක් සංකේතයක් සහ අර්ථය සඳහා එකක් භාවිතා කරමින් සංයෝගයක් නිර්මාණය කරයි, නැතහොත් එහි යම් වෙනසක්. නමුත් එය රීතියක් නොවේ, එම සංකේත ඇති වූ ආකාරය පිළිබඳ ඉතිහාසය පමණි. ඔවුන් කතා කරන ආකාරය මූලික වශයෙන් නොකියයි. මෙයින් අදහස් කරන්නේ ඔබට වචන ශබ්ද කරන ආකාරය ප්‍රකාශ කිරීමට නිර්මාණය කර ඇති භාෂාවක් තිබේ නම්, ලිඛිත භාෂාව සහ කථන භාෂාව අතර සැබෑ ලෙසම නොපවතින ආකාරයේ පරතරයක් ඇති බවයි. චීනය නොවන වෙනත් රටවල් ද චීන හෝඩිය ගත් අතර, එම ප්‍රදේශයේ කතා කරන භාෂාව නොදත් චීන ලිඛිත භාෂාව ඔබ දන්නේ නම් ඔබට තේරුම් ගත හැකි වාක්‍ය ලියා තැබිය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, චීන ලිඛිත භාෂාවෙන් වාක්‍ය සෑදීමේ සැලසුම ස්වභාවිකවම දේවල් ව්‍යුහගත වී ඇති ආකාරය, චීන කථන භාෂාවේ ව්‍යාකරණ සමඟ ඉතා අන්තර් සම්බන්ධිත වේ. ඔවුන් දැඩි ලෙස එකම භාෂාව නොවේ, ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම ස්වාධීන නොවේ. චීන භාෂාව කතා කිරීම සහ කියවීම/ලිවීම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් භාෂා දෙකකින් චතුර ලෙස කතා කිරීමට වඩා භාෂා දෙකකින් වැඩසටහන් කරන්නේ කෙසේදැයි දැන ගැනීමට සමාන වේ. යටින් පවතින තර්කය එහි ඇත, සෑම දෙයකටම විවිධ නම් ඇතත්, ඔබට නව වචන මාලාවක් අවශ්‍ය වේ. 