It happened the other way around. Beyond that... let's talk about a few things about how the English Language developed. (This being ELI5, I'm oversimplifying a little bit because the *full* version is more complicated and, not being a specialist in the history of English, I don't even understand all of the details myself. But this covers the case you care about.)

Languages develop according to rules that apply in a mostly regular manner. One of the rules in the development of Old English to Middle English is that short vowels become long in one-syllable words. ("Long" here is literal; it means that it's pronounced for a longer period of time than if it were short. The modern English "long" and "short" vowels are totally different sounds that last the same amount of time, but they come from the literally long and short vowels of Middle English.) Another is that under certain circumstances the n sound disappears before consonants. Another is that, before n (and this happens before it goes away), long a becomes long o.

The Old English word for "one" is "an." In a lot of situations where it was just being used as an indefinite article, people seem to have treated it like part of the next word, which means it wasn't a one-syllable word and the a didn't become long. Since it wasn't long, it didn't turn into an o, but the n still disappeared before most consonants. By habit, that got generalized to dropping it before all consonants, giving us the pattern we're used to.

But when you emphasized the fact that you really mean the numeral, that you're using it to talk about the fact that there is specifically one of whatever, it got seen as a standalone word. There's no consonant after it now, so the n never goes away, but it's also a one-syllable word, so the a becomes long (you even see it written that way in late Old English texts), then becomes an o, giving Middle English one (in Middle English a silent e was sometimes used to show that the preceding vowel was long; many silent e's in Modern English weren't silent yet in Middle English, though). The fact that it's pronounced like "won" instead of like "own" is a little bit of a surprise, though.

Scots, by the way, derives from dialects of Middle English that hadn't undergone the change of certain long a's to long o's. That's why in Scots they say "ane" instead, which is also a clue that would help us know that the Old English word had an a rather than an o. (In fact we don't even need the hint, since Old English is a written language and we've got plenty of stuff in it to check, but that kind of thing helps affirm the validity of the methods by which we figure this kind of thing out for non-written ancestor languages.)

There's another word you didn't expect to be related, by the way - the Old English word "anlic", a compound of that same "an" and "lic," which is related to our word "like" but develops into the -ly suffix we use for adverbs, means something is somehow one-ish, which is to say that there's just one of it. In modern English, that becomes "only". (I assume the lengthening of the a, and hence it turning into a long o, is influenced by what was going on with "one" back when it was still obviously "one" with a suffix.)
එය සිදුවූයේ අනෙක් පැත්තයි. එතනින් එහාට... English Language හැදුනු හැටි ගැන ටිකක් කතා කරමු. (මෙය ELI5 වීම, මම ටිකක් සරල කරන්නේ *සම්පූර්ණ* අනුවාදය වඩාත් සංකීර්ණ නිසාත්, ඉංග්‍රීසි ඉතිහාසයේ විශේෂඥයෙකු නොවන නිසාත්, මට සියලු විස්තර මටම තේරෙන්නේ නැත. නමුත් මෙය නඩුව ආවරණය කරයි. ඔබ සැලකිලිමත් වන්න.) බොහෝ දුරට නිතිපතා ක්‍රියාත්මක වන නීතිරීතිවලට අනුව භාෂා වර්ධනය වේ. පැරණි ඉංග්‍රීසි සිට මධ්‍යම ඉංග්‍රීසි දක්වා වර්ධනය කිරීමේ එක් රීතියක් නම් කෙටි ස්වර එක් අක්ෂරයක වචන වලින් දිගු වීමයි. (මෙහි &quot;දිගු&quot; යනු වචනාර්ථයකි; එයින් අදහස් වන්නේ එය කෙටි කාලයකට වඩා දිගු කාලයක් උච්චාරණය කරන බවයි. නූතන ඉංග්‍රීසි &quot;දිගු&quot; සහ &quot;කෙටි&quot; ස්වර සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ශබ්ද වන අතර එය එකම වේලාවක් පවතින නමුත් ඒවා මධ්‍යම ඉංග්‍රීසියේ වචනාර්ථයෙන් දිගු හා කෙටි ස්වර වලින් පැමිණේ.) තවත් දෙයක් නම්, යම් යම් තත්වයන් යටතේ ව්‍යාංජනාක්ෂර වලට පෙර n ශබ්දය අතුරුදහන් වීමයි. තවත් දෙයක් නම්, n ට පෙර (මෙය සිදු වන්නේ එය පහව යාමට පෙර) දිගු a දිගු o බවට පත් වීමයි. &quot;one&quot; සඳහා පැරණි ඉංග්රීසි වචනය &quot;an&quot; වේ. එය අවිනිශ්චිත ලිපියක් ලෙස භාවිතා කරන බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී, මිනිසුන් එය ඊළඟ වචනයේ කොටසක් ලෙස සැලකූ බව පෙනේ, එයින් අදහස් වන්නේ එය එක අකුරකින් යුත් වචනයක් නොවන අතර a දිගු නොවූ බවයි. එය දිගු නොවූ බැවින්, එය o බවට පත් නොවීය, නමුත් බොහෝ ව්යාංජනාක්ෂරවලට පෙර n තවමත් අතුරුදහන් විය. පුරුද්දෙන්, එය සියලුම ව්‍යාංජනාක්ෂරවලට පෙර එය අතහැරීමට සාමාන්‍යකරණය වී, අපට පුරුදු රටාව ලබා දෙයි. නමුත් ඔබ ඇත්තටම ඉලක්කම් අදහස් කරන බව අවධාරණය කළ විට, ඔබ එය භාවිතා කරන්නේ කුමක් හෝ විශේෂිතව එකක් ඇති බව ගැන කතා කිරීමට බව, එය ස්වාධීන වචනයක් ලෙස සැලකේ. දැන් එයට පසුව ව්‍යාංජනාක්ෂරයක් නොමැත, එබැවින් n කිසි විටෙකත් පහව යන්නේ නැත, නමුත් එය ද එක-අක්ෂර වචනයකි, එබැවින් a දිගු වේ (ඔබට එය පැරණි පැරණි ඉංග්‍රීසි පාඨවල පවා ලියා ඇත), පසුව o බවට පත්වේ, මැද ඉංග්‍රීසි එක (මධ්‍යම ඉංග්‍රීසියෙන් සමහර විට නිශ්ශබ්ද e භාවිතා කළේ පෙර ස්වරය දිගු බව පෙන්වීමට ය; නූතන ඉංග්‍රීසියේ බොහෝ නිහඬ e තවමත් මධ්‍ය ඉංග්‍රීසියෙන් නිහඬ වී නැත). එය &quot;තමන්ගේ&quot; යන්න වෙනුවට &quot;දිනුවා&quot; ලෙස උච්චාරණය කිරීම ටිකක් පුදුමයට කරුණකි. ස්කොට්ලන්ත භාෂාව ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ මධ්‍යම ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ උපභාෂාවන්ගෙන් වන අතර එය දිගු a සිට දිගු o දක්වා වෙනස් වී නොතිබුණි. ස්කොට්ලන්තයේ ඔවුන් වෙනුවට &quot;ane&quot; යනුවෙන් පවසන්නේ එබැවිනි, එය පැරණි ඉංග්‍රීසි වචනයට o වඩා a අකුරක් තිබූ බව දැන ගැනීමට උපකාරී වන ඉඟියකි. (ඇත්ත වශයෙන්ම අපට ඉඟියක් අවශ්‍ය නොවේ, මන්ද පැරණි ඉංග්‍රීසි ලිඛිත භාෂාවක් වන අතර එහි පරීක්ෂා කිරීමට අපට ඕනෑ තරම් දේවල් තිබේ, නමුත් එවැනි දේ අප විසින් හඳුනා ගන්නා ක්‍රමවල වලංගු භාවය තහවුරු කිරීමට උපකාරී වේ. ලිඛිත නොවන මුතුන් මිත්තන්ගේ භාෂා සඳහා ඇති දේ.) ඔබ සම්බන්ධ කිරීමට බලාපොරොත්තු නොවූ තවත් වචනයක් ඇත - පැරණි ඉංග්‍රීසි වචනය &quot;anlic&quot;, එම &quot;an&quot; සහ &quot;lic&quot; යන සංයෝගයේ සංයෝගයකි. අපගේ &quot;වැනි&quot; යන වචනයට සම්බන්ධ නමුත් අපි ක්‍රියාවිශේෂණ සඳහා භාවිතා කරන -ly උපසර්ගය දක්වා වර්ධනය වේ, එයින් අදහස් වන්නේ යමක් කෙසේ හෝ එක-ඉෂ් ය, එනම් එයින් එකක් පමණක් ඇති බව පැවසීමයි. නූතන ඉංග්‍රීසියෙන් එය &quot;පමණක්&quot; බවට පත් වේ. (මම උපකල්පනය කරන්නේ a හි දිගු වීම සහ එම නිසා එය දිගු o බවට හැරවීම, එය පැහැදිලිවම &quot;එක&quot; ප්‍රත්‍යයක් සහිත වූ විට &quot;එක&quot; පිටුපසින් සිදුවෙමින් පවතින දෙයට බලපෑම් ඇති කරයි.)