They weren't that expensive because they were home grown. Anyone could put in a patch of flax among the other crops. Women could pull it (one does not cut it and shorten the fibres), though men could help. After that it was a woman's job to rett the flax in the stream to rot off the outer coating and pith. Then the fibres were hackled or combed out to remove the bits not wanted. Repeated hackling produced short fibres broken off, called tow. Tow was used like cotton balls or waste paper for wiping up or stopping wounds. Everyone used tow, because every woman spun linen. Once the flax had been bleached on the grass, it was put up in stricks, which were a bundle to be arranged on the distaff to draw down smoothly into thread.

Taxes were often paid in thread. Single women contributed to a household by extra spinning, so the traditional term for them was "spinster." Extra thread could be sold for cash.

Women rarely wove at home. That was a job for the weaver's guild, who might trade finished cloth for thread. It was a sign of wealth to have one of the gigantic timber-built looms when they only wove a narrow tabby linen for underclothes (body linen).

Wool was a little more specialist. A fine lady would spin flax, but only a peasant would spin greasy wool. I'll bet her hands loved the lanolin. Fleeces were sheared from sheep and lambs before spring so they were spared the summer heat. Qualities of wool were separated out of the different parts of the fleece. These would be carded until the fibres all ran straight and the tangles were out. Then the carding combs would be cleared a clever way to roll the wool into a roving. Wool can be spun without a distaff. Wool can be combed before carding to produce worsted. Again, wool thread was a valued commodity and one of the few ways to get cash.

But all of these were produced by the peasant class. They still stretched the life of everything, including cutting down clothes so the unworn parts clothed the children.
ගෙදර හැදූ ඒවා නිසා ඒවා එතරම් මිල අධික නොවීය. ඕනෑම කෙනෙකුට අනෙකුත් භෝග අතර හණ පෙත්තක් දැමිය හැකිය. පිරිමින්ට උදව් කළ හැකි වුවද කාන්තාවන්ට එය ඇද ගත හැකිය (කෙනෙකු එය කපා කෙඳි කෙටි නොකරයි). ඉන් පසු පිට ආෙල්පනය සහ පිත් දිරා යාම සඳහා ඇළේ හණ ඇදීම කාන්තාවකගේ කාර්යය විය. එවිට අවශ්‍ය නැති බිටු ඉවත් කිරීමට කෙඳි කපා හෝ පීරන ලදී. නැවත නැවත හැක් කිරීම මගින් කෙටි කෙඳි කැඩී බිඳී ගිය අතර එය ඇදගෙන යනු ලැබේ. තුවාල පිසදැමීමට හෝ නැවැත්වීමට කපු බෝල හෝ අපද්‍රව්‍ය කඩදාසි වැනි ටෝ භාවිතා කරන ලදී. සෑම කාන්තාවක්ම ලිනන් රෙදි අඹරන නිසා හැමෝම ඇදගෙන ගියා. හණ තණකොළ මත බ්ලීච් කළ පසු, එය නූල් වලට සුමටව ඇද ගැනීම සඳහා ඩිස්ටාෆ් මත සකස් කළ යුතු මිටියක් වන තීරු වලට දමන ලදී. බොහෝ විට බදු ගෙවනු ලැබුවේ නූල් වලිනි. තනිකඩ කාන්තාවන් අමතර දඟ කිරීම මගින් නිවසකට දායක වූ අතර, එබැවින් ඔවුන් සඳහා සම්ප්‍රදායික යෙදුම වූයේ &quot;ස්පින්ස්ටර්&quot; යන්නයි. අමතර නූල් මුදලට විකිණිය හැකිය. කාන්තාවන් කලාතුරකින් ගෙදර වියන ලද. එය නූල් සඳහා නිමි රෙදි වෙළඳාම් කළ හැකි වියන්නන්ගේ සංසදයේ රැකියාවක් විය. ඔවුන් යට ඇඳුම් (ශරීර ලිනන්) සඳහා පටු ටැබි ලිනන් රෙදි පමණක් වියන විට දැවයෙන් සාදන ලද දැවැන්ත රෙදි වියනක් තිබීම ධනයේ ලකුණක් විය. ලොම් ටිකක් වැඩි විශේෂඥයෙක් විය. හොඳ කාන්තාවක් හණ අඹරනු ඇත, නමුත් ග්‍රීස් ලොම් අඹරන්නේ ගොවියෙකු පමණි. ඇගේ දෑත් ලැනොලින්ට ආදරය කරන බව මම ඔට්ටු අල්ලමි. වසන්තයට පෙර බැටළුවන් සහ බැටළු පැටවුන්ගෙන් ලොම් කපන ලද බැවින් ගිම්හාන තාපය ඉතිරි විය. ලොම්වල ගුණාත්මක භාවය ලොම්වල විවිධ කොටස් වලින් වෙන් කර ඇත. කෙඳි සියල්ල කෙළින්ම දිවෙන තෙක් සහ පැටලිලි ඉවත් වන තුරු මේවා කාඩ්පත් කරනු ලැබේ. එවිට ලොම් රෝල් කිරීමට දක්ෂ ක්‍රමයක් මගින් කාඩිං පනා ඉවත් කරනු ඇත. ලොම් දුරස්ථවකින් තොරව කරකැවිය හැක. නරකම නිෂ්පාදනය කිරීමට කාඩ් කිරීමට පෙර ලොම් පීරන්න පුළුවන්. නැවතත්, ලොම් නූල් වටිනා භාණ්ඩයක් වූ අතර මුදල් ලබා ගැනීමට ඇති මාර්ග කිහිපයෙන් එකකි. නමුත් මේ සියල්ල නිෂ්පාදනය කළේ ගොවි පන්තිය විසිනි. ඔවුන් තවමත් සෑම දෙයකම ජීවිතය දිගු කර ඇත, ඇඳුම් කැපීම ඇතුළුව, එසේ නොකළ කොටස් ළමයින්ට ඇදී ගියේය.