Is today’s theme just an excuse for me to post a long winded ramble about my hobbies? Of course not.

But it’s time to talk about knitting and its fantastically understudied history. Knitting gets very little attention from “real” historians, its history and folklore was only passed orally for a long time, and today it is primarily discussed in pattern books, blogs, and forums. I know of a whopping TWO academic-ish history books about knitting. It’s a history you don’t think about unless you start doing it I think. 

I knit my share of junky modern stuff with fun-fur eyelash yarn and such, but I try to do some historic and vintage things because they make me feel a connection with women of the past that I really can’t get elsewhere, even from cooking historic recipes which I also like to do. (I suspect my foremothers would laugh at me feeling historical by making anything in my modern kitchen on my clean electric stove.) Knitting is kinda extra-historical because its largely unchanged from its murky invention, sure there are innovations, like the knitting machine, or those sweet rubber caps for the tips of needles so your stitches don’t slide off the ends, and the fun of superbulky yarns knit on needles [the size of Olive Garden breadsticks,](_URL_1_ ) but in the end hand-knitting is still just you making some fabric with 2 or more pointy sticks and some string. Just like people (especially women-people) did generations and generations before you. 

I’ll steal a quote from Franklin Habit who really sums up the appeal: 

 > Whenever I work through an antique pattern, my thoughts inevitably turn to another knitter, long gone and utterly forgotten, who may have pursued the same course of knits and purls [...] Sometimes she’s an expectant mother puzzling over the Baby’s Hood, or a grandmother with a quiet afternoon turning out yet another Pence Jug. She may be called Ada or Isabel. She may live on the American frontier or in a London row house. She may be knitting under a tree, or beside a coal fire. She often, when confounded by the same vagueness in the pattern that confounds me, indulges in unladylike and possibly anachronistic vulgarities. (“Oh, @#$!% this @#%@^ nightcap,” said Aunt Ada.) ([source](_URL_0_), I’ve been meaning to make the Mrs. Roosevelt Mittens for like 5 years now.) 

Another reason I am drawn to knitting is because [it was a skilled cottage industry for a lot of centuries, especially for Scottish women,](_URL_2_) who would be the bulk of my ancestors. Scotland in particular was known for socks and lacework. Knitting was a source of money people who otherwise couldn’t do any useful labor - it doesn’t require a lot of investment in materials (you just need needles and yarn), nor does it require physical strength, it could be done by people otherwise unemployable like the elderly or infirm, or just farming-people in winter. Another reason knitting is so lovely is because it’s a social or asocial activity as you see fit. You can knit in a group, you can knit with a friend, you can knit on the couch with your husband, or you can knit all by yourself. Many of the women who had to knit for money or to keep their family clothed [did that shit on the go](_URL_5_) between other work. 

My favorite type of knitting is lace knitting, my goal is to someday make a Shetland lace [“wedding ring” shawl](_URL_6_), which is the pinnacle of a lace knitter’s art. But for the meantime I stick to simpler lacework. Like most knitters, I have a habit of buying yarn that I think looks really cool in the skein, getting it home, forgetting about it, and years later discovering some butt ugly yarn in my closet and then desperately trying to think of something to use it up on. [Here is my yarn of the moment](_URL_3_), a bulky weight dark purple mohair with a sparkle running through it, which I know must have seemed awesome at the time but now strikes me as compelling evidence that I have truly awful taste and should not be allowed to dress myself. It’s also itchy, and I had 8 goddamned skeins of this to somehow make into something acceptable. I decided on a lace wrap (as wraps/shawls don’t get too close to your body so the itchy wouldn’t be too bad). Mohair yarns’ fuzzy halo kinda “muffles” the visual impact of lace patterns, so I wanted a bolder, simpler lace that would still be visible through the eye-stunning fug of a sparkly mohair. I settled on [Old Shale Stitch,](_URL_7_) which is an old Shetland lace pattern. It’s actually really “Shell Stitch” because it looks like seashells but the early knitting pattern collectors didn’t speak Highland brogue so it got put down in the books as Shale. It’s the traditional edging on [hap shawls](_URL_8_) which are big wool shawls that would be everyday wear, so I thought I’d make my wrap something of an homage to those. It’s also an “unbalanced” lace (that doesn’t stay square as you knit up), so I thought the way it pulled itself into ripples was also kinda neat. 

So, my husband was unexpectedly in the hospital for a few days 2 weeks ago, and when I rushed home after he was admitted I had a few minutes to gather some overnight stuff and then just anything to distract me, and I grabbed: a gay romance novel, a Tupperware container full of soynuts (I don’t remember what the thinking was on this one), and my knitting. And boy did that damn knitting just about save my life. I did not have 2 brains cells to rub together long enough to do any sort of reading so the book got left in my bag the entire time, but I think I knitted about 5 skeins in 48 hours. “I’m sorry about all the mohair!” I said to the cleaning staff as I shredded like a dog blowing coat, compulsively knitting in the guest chair. But that repetitive, productive movement of knitting gave me a comforting connection to countless women before me who had no doubt sat at many besides waiting to see what would become of their loved ones. Husbands have always gotten sick. Illness has always been fearful. And women have always worked through it. (And after all this I forgot to take a picture of the final product last night, I'll see if I can update with a photo when I get home.) 

Anyway he’s fine. After Christmas is done I think I’m going to make good on my threats and finally make him a historic [Scottish-pattern gansey](_URL_4_) and force him to wear it. 

Anyway, if you’d like to read about the history of knitting, here are the two books: 

* *A History of Hand Knitting* by Richard Rutt, from 1987 and EXTREMELY British 

* *Knitting by the Fireside and on the Hillside: A History of the Shetland Hand Knitting Industry c.1600-1950* by Linda G. Fryer, from 1994 and not so terribly British 
අද තේමාව මගේ විනෝදාංශ ගැන දිගු හුළඟක් පළ කිරීමට මට නිදහසට කරුණක් පමණක්ද? ඇත්ත වශයෙන්ම නැත. නමුත් ගෙතුම් කිරීම සහ එහි විශ්මයජනක ලෙස අවබෝධ කරගත් ඉතිහාසය ගැන කතා කිරීමට කාලයයි. ගෙතුම් කිරීම &quot;සැබෑ&quot; ඉතිහාසඥයින්ගෙන් ඉතා සුළු අවධානයක් ලබා ගනී, එහි ඉතිහාසය සහ ජනප්රවාද දිගු කලක් වාචිකව සම්මත වූ අතර අද එය මූලික වශයෙන් රටා පොත්, බ්ලොග් සහ සංසදවල සාකච්ඡා කෙරේ. ගෙතුම් කිරීම පිළිබඳ විශාල ශාස්ත්‍රීය ඉතිහාස පොත් දෙකක් ගැන මම දනිමි. මම හිතන්නේ ඔබ එය කිරීමට පටන් ගත්තොත් මිස ඔබ නොසිතන ඉතිහාසයකි. මම විනෝදජනක ලොම් ඇහිබැමි නූල් සහ එවැනි නවීන දේවල්වලින් මගේ කොටස ගැට ගැසුවෙමි, නමුත් මම ඓතිහාසික හා පැරණි දේවල් කිරීමට උත්සාහ කරමි, මන්ද අතීතයේ කාන්තාවන් සමඟ මට වෙනත් තැනක සිට පවා ලබා ගත නොහැකි සම්බන්ධතාවයක් ඔවුන් මට දැනෙන බැවිනි. මමත් කරන්න කැමති ඉතිහාසගත වට්ටෝරු පිසීම. (මගේ පිරිසිදු විදුලි උදුන මත මගේ නවීන කුස්සියේ ඇති ඕනෑම දෙයක් සෑදීමෙන් මගේ මුතුන් මිත්තන් මට ඉතිහාසගත බවක් දැනෙනු ඇතැයි මම සැක කරමි.) ගෙතුම් යනු එහි අඳුරු නව නිපැයුම් වලින් බොහෝ දුරට නොවෙනස්ව පවතින නිසා, ගෙතුම් යන්ත්‍රය වැනි නවෝත්පාදන ඇති බව සහතිකයි. හෝ ඉඳිකටු තුඩ සඳහා එම පැණි රබර් තොප්පි ඔබේ මැහුම් කෙළවරින් ලිස්සා නොයනු ඇත, සහ ඉඳිකටු මත ගැට ගැසුණු අතිවිශාල නූල් වල විනෝදය [ඔලිව් උද්‍යාන පාන් කූරු ප්‍රමාණය,](_URL_1_ ) නමුත් අවසානයේ අතින් ගෙතීම වේ ඔබ තවමත් පොයින්ටි කූරු 2ක් හෝ වැඩි ගණනක් සහ නූල් කිහිපයක් සමඟ රෙදි ටිකක් හදනවා. මිනිසුන් (විශේෂයෙන් කාන්තාවන්-මිනිසුන්) ඔබට පෙර පරම්පරාවන් සහ පරම්පරාවන් කළාක් මෙන්. මම ආයාචනය සාරාංශ කරන ෆ්‍රෑන්ක්ලින් හැබිට්ගෙන් උපුටා දැක්වීමක් සොරකම් කරමි: &gt; මම පෞරාණික රටාවක් හරහා වැඩ කරන සෑම විටම, මගේ සිතුවිලි නොවැළැක්විය හැකි ලෙසම වෙනත් ගෙතුම්කරුවෙකු වෙත හැරෙනු ඇත, දිගු කලක් ගොස් සහ සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක වී ඇති, ඔහු එකම ගෙතුම් සහ පර්ල්ස් පාඨමාලාවක් අනුගමනය කර ඇත. […] සමහර විට ඇය ළදරුවෙකුගේ හුඩ් ගැන ප්‍රහේලිකාවක් ඇති ගැබිනි මවක් හෝ තවත් පැන්ස ජෝගුවක් පෙරළන නිස්කලංක දහවල් ආච්චි කෙනෙක් වේ. ඇය Ada හෝ Isabel ලෙස හැඳින්විය හැක. ඇය ඇමරිකානු දේශසීමාවේ හෝ ලන්ඩන් පේළි නිවසක ජීවත් විය හැකිය. ඇය ගසක් යට හෝ ගල් අඟුරු ගින්නක් අසල ගෙතුම් කරනවා විය හැකිය. ඇය බොහෝ විට, මා ව්‍යාකූල කරන රටාවේ එකම නොපැහැදිලි බව නිසා ව්‍යාකූල වූ විට, නොගැලපෙන සහ සමහර විට කාලානුරූපී අශිෂ්ටකම්වල යෙදේ. (“අනේ, @#$!% this @#%@^ nightcap,” Ada Aunt said.) ([source](_URL_0_), මම දැනට අවුරුදු 5ක් වගේ ඉදන් Mrs Roosevelt Mittens හදන්න අදහස් කරගෙන හිටියා.) මා ගෙතුම් කිරීමට ඇදී යාමට තවත් හේතුවක් නම්, [එය ශතවර්ෂ ගණනාවක් තිස්සේ දක්ෂ ගෘහ කර්මාන්තයක් වූ අතර, විශේෂයෙන්ම ස්කොට්ලන්ත කාන්තාවන් සඳහා,](_URL_2_) මගේ මුතුන් මිත්තන්ගෙන් වැඩි කොටසක් විය හැකි බැවිනි. විශේෂයෙන්ම ස්කොට්ලන්තය මේස් සහ ලේස් වැඩ සඳහා ප්රසිද්ධ විය. ගෙතුම් කිරීම යනු වෙනත් ප්‍රයෝජනවත් ශ්‍රමයක් කළ නොහැකි මිනිසුන්ගේ මුදල් උල්පතකි - එයට ද්‍රව්‍ය සඳහා විශාල ආයෝජනයක් අවශ්‍ය නොවේ (ඔබට අවශ්‍ය වන්නේ ඉඳිකටු සහ නූල් පමණි), ශාරීරික ශක්තිය අවශ්‍ය නොවේ, එය මිනිසුන්ට කළ හැකිය. එසේ නොමැති නම්, වැඩිහිටි හෝ දුර්වල, හෝ ශීත ඍතුවේ දී ගොවිතැන් කරන මිනිසුන් මෙන් රැකියා විරහිත ය. ගෙතුම ඉතා සුන්දර වීමට තවත් හේතුවක් නම් එය ඔබට සුදුසු යැයි පෙනෙන සමාජ හෝ සමාජීය ක්‍රියාකාරකමක් වීමයි. ඔබට කණ්ඩායමක් ලෙස ගැටගැසීමට හැකිය, ඔබට මිතුරෙකු සමඟ ගැටගැසීමට හැකිය, ඔබේ ස්වාමිපුරුෂයා සමඟ යහන මත ගැටගැසීමට හැකිය, නැතහොත් ඔබට තනිවම ගැටගැසීමට හැකිය. මුදල් සඳහා හෝ තම පවුලට ඇඳුම් ඇඳීමට සිදු වූ බොහෝ කාන්තාවන් වෙනත් වැඩ අතරතුර [ගමන් යන විට එම ජරාව සිදු කළහ](_URL_5_). මගේ ප්‍රියතම ගෙතුම් වර්ගය ලේස් ගෙතුමයි, මගේ ඉලක්කය කවදා හෝ ලේස් ගෙතුම් කලාවේ උච්චතම ස්ථානය වන ෂෙට්ලන්ඩ් ලේස් [“මංගල මුදු” සාළුව] (_URL_6_) සෑදීමයි. නමුත් මේ අතරතුර මම සරල ලේස් වැඩවලට ඇලී සිටිමි. බොහෝ ගෙතුම්කරුවන් මෙන්, මම නූල් මිලදී ගැනීමේ පුරුද්දක් ඇත්තෙමි, එය ගෙදර ගෙන ඒම, එය අමතක කර, වසර ගණනාවකට පසු මගේ අල්මාරියේ තිබී කැත නූල් කිහිපයක් සොයාගෙන පසුව භාවිතා කිරීමට යමක් ගැන සිතීමට දැඩි උත්සාහයක් දරයි. එය මත. [මෙන්න මේ මොහොතේ මගේ නූල්](_URL_3_), විශාල බර තද දම් පැහැති මෝහෙයාර් එකක්, එය හරහා දිවෙන දීප්තිය, එය එකල නියම ලෙස පෙනෙන්නට ඇති බව මම දනිමි, නමුත් දැන් මට ඇත්තෙන්ම භයානක රසයක් ඇති බවට ප්‍රබල සාක්ෂියක් ලෙස මට පෙනී යයි. මට ඇඳුම් ඇඳීමට ඉඩ නොදිය යුතුය. එය කැසීම ද ඇති අතර, කෙසේ හෝ පිළිගත හැකි දෙයක් බවට පත් කිරීම සඳහා මට මේකේ දෙව්මැදුර 8 ක් තිබුණා. මම ලේස් එතුමකට තීරණය කළෙමි (එතුම / සාලු ඔබේ ශරීරයට වැඩිය ළං නොවන නිසා කැසීම එතරම් නරක නොවනු ඇත). මොහෙයාර් නූල්වල නොපැහැදිලි හලෝ ලේස් රටා වල දෘශ්‍ය බලපෑම “මැෆල්” කරයි, එබැවින් මට අවශ්‍ය වූයේ දීප්තිමත් මෝහෙයාර් එකක නෙත් සිත් ඇදගන්නාසුළු ෆග් හරහා තවමත් දෘශ්‍යමාන වන නිර්භීත, සරල ලේස් ය. මම පැරණි Shetland ලේස් රටාවක් වන [Old Shale Stitch,](_URL_7_) මත පදිංචි විය. එය ඇත්තෙන්ම “Shell Stitch” නිසා එය මුහුදු කටු මෙන් දිස්වන නමුත් මුල් ගෙතුම් රටා එකතු කරන්නන් Highland brogue කතා නොකළ නිසා එය Shale ලෙස පොත්වලට ඇතුළත් විය. එය [hap shawls](_URL_8_) මත ඇති සාම්ප්‍රදායික දාර වන අතර ඒවා එදිනෙදා අඳින විශාල ලොම් සාලු වේ, එබැවින් මම ඒවාට උපහාරයක් ලෙස මගේ දවටනය කිරීමට සිතුවෙමි. ඒකත් “අසමතුලිත” ලේස් එකක් (එය ඔබ ගැටගැසෙන විට හතරැස් ලෙස නොපවතියි), එබැවින් එය රැළි වලට ඇද ගන්නා ආකාරය ද තරමක් පිළිවෙලට ඇතැයි මට සිතුනි. ඉතින්, මගේ සැමියා සති 2 කට පෙර දින කිහිපයකට පෙර අනපේක්ෂිත ලෙස රෝහලේ සිටි අතර, ඔහු ඇතුළත් කිරීමෙන් පසු මම ඉක්මනින් නිවසට යන විට මට එක රැයකින් දේවල් කිහිපයක් එකතු කිරීමට මිනිත්තු කිහිපයක් තිබුණි, පසුව මගේ අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමට ඕනෑම දෙයක් එකතු කර, මම අල්ලා ගත්තෙමි: සමලිංගිකයෙක් ආදර නවකතාව, සෝයානට් වලින් පිරුණු ටපර්වෙයාර් කන්ටේනරයක් (මෙය ගැන සිතුවේ කුමක්දැයි මට මතක නැත) සහ මගේ ගෙතුම. ඒ වගේම කොල්ලා ඒ මගුල ගෙතුම් කළේ මගේ ජීවිතය බේරගන්න විතරයි. කිසිම ආකාරයක කියවීමක් කිරීමට තරම් දිගු කාලයක් එකට අතුල්ලන්න තරම් මොළයේ සෛල 2 ක් මා සතුව නොතිබූ නිසා පොත මුළු කාලයම මගේ බෑගයේ ඉතිරි විය, නමුත් මම සිතන්නේ මම පැය 48 ක් තුළ හම් 5 ක් පමණ ගැට ගැසුවෙමි. &quot;සියලු මෝහර් ගැන මට කණගාටුයි!&quot; ආගන්තුක පුටුවේ බලහත්කාරයෙන් ගෙතුම් කබාය පිඹින බල්ලෙකු මෙන් ඉරා දමමින් මම පිරිසිදු කිරීමේ කාර්ය මණ්ඩලයට කීවෙමි. එහෙත්, එම පුනරාවර්තී, ඵලදායී ගෙතුම් ව්‍යාපාරය මට පෙර අසංඛ්‍යාත කාන්තාවන්ට සැනසිලිදායක සම්බන්ධතාවයක් ලබා දුන්නේය, ඔවුන් තම ආදරණීයයන්ට කුමක් වේදැයි බලා සිටීම හැර බොහෝ දෙනෙක් අසල වාඩි වී සිටියාට සැකයක් නැත. ස්වාමිපුරුෂයන් නිතරම අසනීප වී ඇත. අසනීප සෑම විටම බියජනකයි. තවද කාන්තාවන් සෑම විටම එය හරහා කටයුතු කර ඇත. (මේ ඔක්කොම ඉවර වෙලා ඊයේ රෑ ෆයිනල් ප්‍රොඩක්ට් එකේ පින්තුරයක් ගන්න අමතක උනා ගෙදර ආපු ගමන් ෆොටෝ එකකින් අප්ඩේට් කරන්න පුලුවන්ද කියලා බලන්නම්.) කොහොම හරි එයා හොදින්. නත්තල නිම වූ පසු මම හිතන්නේ මම මගේ තර්ජනවලට මුහුණ දී අවසානයේ ඔහුව ඓතිහාසික [ස්කොට්ලන්ත රටා ගැන්සියක්](_URL_4_) කර එය පැළඳීමට ඔහුට බල කරමි. කෙසේ වෙතත්, ඔබ ගෙතුම් ඉතිහාසය ගැන කියවීමට කැමති නම්, මෙන්න පොත් දෙක: * *A History of Hand Knitting*, Richard Rutt, from 1987 and EXTREMELY British * *Knitting by the Fireside and on the Hillside: A. Shetland Hand Knitting Industry හි ඉතිහාසය c.1600-1950* Linda G. Fryer විසින්, 1994 සිට සහ එතරම් දරුණු නොවන බ්‍රිතාන්‍ය 