When Germany was defeated in the First World War (in 1918) it caused a period of chaos which would eventually lead to Hitler. The defeat created a revolutionary situation and forced the Kaiser out of power. A new and very unstable democracy was created- the Weimar Republic. Germany's economy and society had been devastated by the war and this was greatly exacerbated by the peace treaty which it was forced to sign by the victorious allied powers (called the Versailles Treaty). Versailles forced Germany to pay huge reparations to the allied powers and also to give up quite a bit of territory and to limit its army. The treaty was economically damaging and politically humiliating and created huge resentment within Germany. At one point, when Germany could not afford to pay reparations, France even occupied part of the country. The currency totally collapsed and people literally had to take wheelbarrows of money to the shop to buy bread. So the new Weimar republic was always very unstable. There were 3 attempted communist revolutions from 1918-1923 and 2 attempted coups by the far right (one of them led by Hitler). 

In the mid 20s the Weimar republic was able to stablize itself, and this created what is called the "golden age" of Weimar Germany (which only lasted a few years). It achieved stability by taking huge loans from the US which it could then use to pay the reparations. But in 1929 the Wall Street Crash happened, and this economic strategy was shattered forcing Germany into an even more terrible economic collapse than after WW1. Germany was the country most affected by the Great Depression. Unemployment was around 25% and the entire economy was collapsing. This situation caused a rise in popularity for both the far left (represented mainly by the Communist Party) and the far right (represented mainly by the Nazi party) which both proposed revolutionary solutions to the situation. 

The Nazis were an extreme nationalist, facist party which had grown from being a really tiny party (of about 40 members when Hitler first joined) to a huge political force. In Hitler they had a very charismatic leader and adopted new methods of campaigning and propaganda. They argued for massive government intervention in the economy and promised that they would end unemployment by actively creating work (as Roosevelt would later do in the US). They also appealed to national sentiment. They condemned the Versailles treaty and argued that it was illegitimate and that they would entirely reject it. They openly argued that they wanted to expand Germany, win back the territory taken from it by the treaty and win more space (Lebensraum) in the east which would help build the German economy further. The Germans had only lost the first war, they claimed, because they had been betrayed by Jews and Communists who had undermined the country from within and were still doing so now. These arguments gained mass appeal and the Nazis did very well in elections. In the 1930 election the Nazis rose from about 3% to around 19% of the vote becoming the second party. The Communist Party also did well and got about 13%, they were the third party. 

So as a result the traditional ruling parties of Germany lost their majority and were forced into increasingly unstable coalition governments which kept collapsing due to internal differences. None of these governments could find any solution to the economic crisis.  Now the way the Weimar political system worked, there was a parliamentary system and the government was headed by a Chancellor (like a prime minister). But there was also a president who was meant to be mostly ceremonial but had powers which could be used in an emergency. The president at this time was a man called Hindenburg, a very old man, a conservative who was popular because he had been the head of the German army in WW1 and was seen as a war hero. Hindenburg now used his authority and appointed chancellors from the traditional parties to head minority governments and gave them emergency powers so they could rule by decree even though they did not have a majority in parliament. 

This still did not stop the crisis however and the Nazi party was becoming more and more popular. In May 1932 Hindenburg appointed a conservative Franz Von Pappen to be chancellor who had almost no support in parliament (he did not even have a party) and resigned after only three days prompting new elections. Then in the July 1932 election The Nazis became the largest party almost doubling their support and winning around 38% of the vote. There was another election because parliament was so split in November 32 and the Nazis again became the largest party (although they lost around 4% mainly to the Communists). At this point the Left Wing were still stronger than the Nazis but they were split into two parties who could not collaborate- The Social Democratic Party and The Communist Party. The Nazis were openly committed to building a fascist dictatorship but it now became difficult to imagine any conservative government without their participation. Now Franz Von Pappen developed a plan and tried to convince Hindenburg. He believed that they could appoint Hitler as chancellor, use him to crush the left wing, but control him. He thought that if they gave Hitler some power, the conservatives could make him moderate his demands and bring him under their control. He seriously underestimated Hitler in part because he was an educated, upper class natural leader whereas he saw Hitler as an uneducated impostor. At first, he could not persuade Hindenburg who personally hated Hitler and did not trust him to bring him into the government. But by January 1933 Von Pappen persuaded Hindenburg to appoint Hitler chancellor. This was partly motivated by personal motives and Von Pappen's desire for revenge against his former friends who he thought had destroyed his government. 

So Hitler was appointed Chancellor in 1933. At first it was part of a coalition government and the majority were conservatives like Von Pappen (who became Vice Chancellor). But Hitler and the Nazis quickly marginalized them, gaining control of the key institutions (like the police) and pushing through repressive legislation allowing people to arrested without charge. Then in February 1933, only a month after Hitler had been named chancellor, an event happened which helped him greatly in building his dictatorship. A communist militant set fire to the German Parliament. Hitler argued that this was intended as the signal for a Communist revolution and used the public outcry to blame the Communist Party in general (in reality the Communist Party had nothing to do with the fire). He persuaded Hindenburg to pass an emergency decree criminalizing the Communist Party. This allowed the Nazis to destroy their one major competitor (the communists were the third party) and to become, overnight a majority in the German parliament. In March Hitler passed the Enabling Act which granted him emergency powers allowing him to rule by decree, essentially as a dictator. By this point Hitler's power was complete. He used the conservatives to destroy the Left Wing- criminalising the socialists, communists and trade unions. But once the left wing was destroyed there was no opposition and the conservatives themselves could do nothing to stop him. 

The last independent source of power in Germany was Hindenburg but in 1934 he died. Hitler then abolished the role of president and appointed himself Reichsfuhrer, which combined the role of Chancellor and President. He now ruled basically unopposed and was free to build the Nazi dictatorship. 
පළමු ලෝක යුද්ධයෙන් ජර්මනිය පරාජයට පත් වූ විට (1918 දී) එය අවුල් සහගත කාල පරිච්ඡේදයක් ඇති කළ අතර එය අවසානයේ හිට්ලර් වෙත ගෙන යනු ඇත. පරාජය විප්ලවීය තත්වයක් ඇති කළ අතර කයිසර්ට බලයෙන් පහ කිරීමට සිදුවිය. නව සහ ඉතා අස්ථායී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් නිර්මාණය විය - වයිමර් ජනරජය. ජර්මනියේ ආර්ථිකය සහ සමාජය යුද්ධයෙන් විනාශ වී ඇති අතර ජයග්‍රාහී මිත්‍ර බලවතුන් විසින් අත්සන් කිරීමට බල කරන ලද සාම ගිවිසුම (වර්සායිල් ගිවිසුම ලෙස හැඳින්වේ) මගින් මෙය බෙහෙවින් උග්‍ර විය. වර්සායිල්ස් ජර්මනියට මිත්‍ර බලවතුන්ට විශාල වන්දි ගෙවීමට බල කරන අතර තරමක් භූමි ප්‍රදේශයක් අත්හැරීමට සහ එහි හමුදාව සීමා කිරීමට බල කළේය. මෙම ගිවිසුම ආර්ථික වශයෙන් හානිදායක වූ අතර දේශපාලනික වශයෙන් අවමන් සහගත වූ අතර ජර්මනිය තුළ විශාල අමනාපයක් ඇති කළේය. එක් අවස්ථාවක, ජර්මනියට වන්දි ගෙවීමට නොහැකි වූ විට, ප්‍රංශය රටේ කොටසක් පවා අත්පත් කර ගත්තේය. මුදල් සම්පූර්ණයෙන්ම කඩා වැටුණු අතර මිනිසුන්ට පාන් මිලදී ගැනීම සඳහා සාප්පුවට වීල්බැරෝ රැගෙන යාමට සිදුවිය. එබැවින් නව වයිමර් ජනරජය සෑම විටම ඉතා අස්ථායී විය. 1918-1923 දක්වා කොමියුනිස්ට් විප්ලව 3 ක් සහ අන්ත දක්ෂිනාංශය විසින් කුමන්ත්‍රණ 2 ක් උත්සාහ කරන ලදී (එයින් එකක් හිට්ලර් විසින් මෙහෙයවන ලදී). 20 දශකයේ මැද භාගයේදී වයිමර් ජනරජය ස්ථාවර වීමට සමත් වූ අතර, මෙය වයිමර් ජර්මනියේ &quot;ස්වර්ණමය යුගය&quot; ලෙස හැඳින්වෙන (එය වසර කිහිපයක් පමණක් පැවතුනි) නිර්මාණය කළේය. එය එක්සත් ජනපදයෙන් විශාල ණය ලබා ගැනීමෙන් ස්ථාවරත්වයක් ලබා ගත් අතර එය වන්දි ගෙවීමට භාවිතා කළ හැකිය. නමුත් 1929 දී වෝල් ස්ට්‍රීට් කඩාවැටීම සිදු වූ අතර, මෙම ආර්ථික මූලෝපාය බිඳ වැටුණු අතර, පළමු ලෝක යුද්ධයට වඩා දරුණු ආර්ථික කඩාවැටීමකට ජර්මනියට බල කෙරුනි. මහා අවපාතයෙන් වැඩිම බලපෑමක් එල්ල වූ රට ජර්මනියයි. විරැකියාව 25% ක් පමණ වූ අතර සමස්ත ආර්ථිකයම කඩා වැටෙමින් තිබුණි. මෙම තත්වය අන්ත වම (ප්‍රධාන වශයෙන් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය නියෝජනය කරයි) සහ අන්ත දක්ෂිනාංශය (ප්‍රධාන වශයෙන් නාසි පක්ෂය නියෝජනය කරයි) යන දෙකෙහිම ජනප්‍රියත්වය ඉහළ යාමට හේතු වූ අතර එය දෙකම තත්වයට විප්ලවීය විසඳුම් යෝජනා කළේය. නාසීන් යනු අන්ත ජාතිකවාදී, ෆැසිස්ට් පක්ෂයක් වූ අතර එය ඉතා කුඩා පක්ෂයක් (හිට්ලර් මුලින්ම සම්බන්ධ වන විට සාමාජිකයින් 40 ක් පමණ සිටි) සිට විශාල දේශපාලන බලවේගයක් දක්වා වර්ධනය වී ඇත. හිට්ලර් තුළ ඔවුන්ට ඉතා ආකර්ෂණීය නායකයෙකු සිටි අතර නව ප්‍රචාරක ක්‍රම සහ ප්‍රචාරණ ක්‍රම අනුගමනය කළහ. ඔවුන් ආර්ථිකය තුළ දැවැන්ත රජයේ මැදිහත්වීමක් සඳහා තර්ක කළ අතර, ඔවුන් සක්‍රීයව වැඩ නිර්මාණය කිරීමෙන් (රූස්වෙල්ට් පසුව එක්සත් ජනපදයේ කරන පරිදි) විරැකියාව අවසන් කරන බවට පොරොන්දු විය. ඔවුන් ජාතික හැඟීම්වලට ද ආයාචනා කළහ. ඔවුන් Versailles ගිවිසුම හෙළා දුටු අතර එය නීත්‍යානුකූල නොවන බවත් ඔවුන් එය සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කරන බවත් තර්ක කළහ. ඔවුන් විවෘතව තර්ක කළේ ජර්මනිය පුළුල් කිරීමටත්, ගිවිසුමෙන් ලබාගත් භූමි ප්‍රදේශය ආපසු ලබා ගැනීමටත්, ජර්මානු ආර්ථිකය තවදුරටත් ගොඩනැගීමට උපකාර වන නැගෙනහිරින් වැඩි ඉඩක් (ලෙබෙන්ස්රාම්) දිනා ගැනීමටත් අවශ්‍ය බවයි. ජර්මානුවන්ට පළමු යුද්ධය පමණක් අහිමි වී ඇත්තේ, ඔවුන් කියා සිටියේ, ඔවුන් යුදෙව්වන් සහ කොමියුනිස්ට්වාදීන් විසින් පාවා දී ඇති නිසා රට තුළ සිට රට අඩපණ කළ සහ තවමත් එසේ කරමින් සිටින බැවිනි. මෙම තර්ක මහජන ආකර්ෂණය දිනාගත් අතර නාසීන් මැතිවරණවලදී ඉතා හොඳින් ක්‍රියා කළේය. 1930 මැතිවරණයේ දී නාසීන් 3% සිට 19% දක්වා ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් දක්වා දෙවන පක්ෂය බවට පත් විය. කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයත් හොඳට කරලා 13%ක් විතර ගත්තා, එයාලා තුන්වැනි පාර්ශ්වය. එබැවින් ජර්මනියේ සාම්ප්‍රදායික පාලක පක්ෂවලට ඔවුන්ගේ බහුතරය අහිමි වූ අතර අභ්‍යන්තර වෙනස්කම් හේතුවෙන් අඛණ්ඩව බිඳ වැටෙමින් පවතින අස්ථාවර සභාග ආණ්ඩු වලට බල කෙරුනි. මේ කිසිම රජයකට ආර්ථික අර්බුදයට විසඳුම් සොයන්න බැරි වුණා. දැන් වයිමාර් දේශපාලන ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරයට පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් තිබූ අතර ආණ්ඩුව මෙහෙයවනු ලැබුවේ චාන්සලර්වරයකු (අගමැතිවරයකු වැනි) විසිනි. නමුත් බොහෝ දුරට චාරිත්‍රානුකූල විය යුතු නමුත් හදිසි අවස්ථාවකදී භාවිතා කළ හැකි බලතල ඇති ජනාධිපතිවරයෙක් ද සිටියේය. මේ අවස්ථාවේ ජනාධිපතිවරයා වූයේ හින්ඩන්බර්ග් නම් වූ මිනිසෙකි, ඉතා වයස්ගත මිනිසෙක්, ඔහු පළමු ලෝක යුද්ධයේදී ජර්මානු හමුදාවේ ප්‍රධානියා වූ නිසාත්, යුද වීරයෙකු ලෙසත් පෙනී සිටි නිසා ජනප්‍රිය වූ ගතානුගතිකයෙකි. හින්ඩන්බර්ග් දැන් ඔහුගේ අධිකාරිය භාවිතා කර සුළුතර ආණ්ඩුවලට නායකත්වය දීමට සම්ප්‍රදායික පක්ෂවලින් චාන්සලර්වරුන් පත් කර ඔවුන්ට හදිසි බලතල ලබා දුන්නේ ඔවුන්ට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය නොමැති වුවද නියෝගයෙන් පාලනය කළ හැකි බැවිනි. කෙසේ වෙතත් මෙය තවමත් අර්බුදය නතර නොකළ අතර නාසි පක්ෂය වඩ වඩාත් ජනප්‍රිය වෙමින් පවතී. 1932 මැයි මාසයේදී හින්ඩන්බර්ග් පාර්ලිමේන්තුවේ කිසිදු සහයෝගයක් නොමැති (ඔහුට පක්ෂයක් පවා නොතිබූ) චාන්සලර් ලෙස කොන්සර්වේටිව් ෆ්‍රාන්ස් වොන් පැපන් පත් කළ අතර දින තුනකට පසු ඉල්ලා අස්විය. ඉන්පසුව 1932 ජූලි මැතිවරණයේදී නාසීන් විශාලතම පක්ෂය බවට පත් වූයේ ඔවුන්ගේ සහය දෙගුණයකින් පමණ වැඩිකරගෙන 38%ක පමණ ඡන්ද ප්‍රමාණයක් දිනාගනිමිනි. නොවැම්බර් 32 පාර්ලිමේන්තුව බෙදී ගිය නිසා තවත් මැතිවරණයක් පැවති අතර නාසීන් නැවතත් විශාලතම පක්ෂය බවට පත් විය (ඔවුන් ප්‍රධාන වශයෙන් කොමියුනිස්ට්වාදීන්ට 4% ක් පමණ අහිමි වුවද). මේ අවස්ථාවේ දී වාමාංශය තවමත් නාසීන්ට වඩා ශක්තිමත් නමුත් ඔවුන් සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ නොහැකි පක්ෂ දෙකකට බෙදී ගියේය - සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂය සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය. නාසීන් ෆැසිස්ට් ආඥාදායකත්වයක් ගොඩනැගීමට විවෘතව කැපවී සිටි නමුත් දැන් ඔවුන්ගේ සහභාගීත්වයෙන් තොරව කිසිදු ගතානුගතික රජයක් ගැන සිතීම දුෂ්කර වී ඇත. දැන් Franz Von Pappen සැලැස්මක් සකස් කර හින්ඩන්බර්ග්ට ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කළේය. ඔවුන්ට හිට්ලර් චාන්සලර් ලෙස පත් කළ හැකි බවත්, වාමාංශය තලා දැමීමට ඔහු භාවිතා කළ හැකි බවත්, නමුත් ඔහුව පාලනය කළ හැකි බවත් ඔහු විශ්වාස කළේය. ඔවුන් හිට්ලර්ට යම් බලයක් ලබා දුන්නොත්, ගතානුගතිකයින්ට ඔහුගේ ඉල්ලීම් මධ්‍යස්ථ කර ඔහුව තම පාලනයට නතු කර ගත හැකි බව ඔහු සිතුවේය. ඔහු හිට්ලර්ව බරපතල ලෙස අවතක්සේරු කළේ ඔහු උගත්, ඉහළ පන්තියේ ස්වභාවික නායකයෙකු වූ නිසාත්, හිට්ලර් නූගත් වංචාකාරයෙකු ලෙසත් ඔහු දුටු බැවිනි. මුලදී, හිට්ලර්ට පෞද්ගලිකව වෛර කළ සහ ඔහුව රජයට ගෙන ඒමට ඔහුව විශ්වාස නොකළ හින්ඩන්බර්ග්ව ඒත්තු ගැන්වීමට ඔහුට නොහැකි විය. නමුත් 1933 ජනවාරි වන විට වොන් පැපන් හිට්ලර් චාන්සලර් පත් කිරීමට හින්ඩන්බර්ග්ව පොළඹවා ගත්තේය. මෙය අර්ධ වශයෙන් පෙලඹවූයේ පුද්ගලික චේතනාවන් සහ ඔහුගේ රජය විනාශ කළ බව සිතූ ඔහුගේ හිටපු මිතුරන්ගෙන් පළිගැනීමේ ආශාවයි. එබැවින් හිට්ලර් 1933 දී චාන්සලර් ලෙස පත් කරන ලදී. මුලදී එය සභාග ආන්ඩුවක කොටසක් වූ අතර බහුතරයක් වූයේ Von Pappen (උපකුලපති බවට පත් වූ) වැනි කොන්සර්වේටිව් ය. නමුත් හිට්ලර් සහ නාසීන් ඉක්මනින් ඔවුන්ව කොන් කර, ප්‍රධාන ආයතන (පොලිසිය වැනි) පාලනය කර ගනිමින්, මර්දනකාරී නීති මගින් මිනිසුන්ට චෝදනා නොමැතිව අත්අඩංගුවට ගැනීමට ඉඩ සලසයි. 1933 පෙබරවාරි මාසයේදී, හිට්ලර් චාන්සලර් ලෙස නම් කර මාසයකට පසුව, ඔහුගේ ආඥාදායකත්වය ගොඩනැගීමට ඔහුට බෙහෙවින් ඉවහල් වූ සිදුවීමක් සිදුවිය. කොමියුනිස්ට් සටන්කාමියෙක් ජර්මන් පාර්ලිමේන්තුවට ගිනි තැබුවා. හිට්ලර් තර්ක කළේ මෙය කොමියුනිස්ට් විප්ලවයක් සඳහා වන සංඥාවක් ලෙසින් අදහස් කළ අතර පොදුවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට දොස් පැවරීමට මහජන විරෝධය භාවිතා කළේය (සැබෑවේදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට ගින්නට කිසිදු සම්බන්ධයක් නැත). ඔහු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය අපරාධ කරන හදිසි නියෝගයක් සම්මත කිරීමට හින්ඩන්බර්ග්ට ඒත්තු ගැන්වීය. මෙය නාසීන්ට ඔවුන්ගේ එක් ප්‍රධාන තරඟකරුවෙකු (කොමියුනිස්ට්වාදීන් තුන්වන පාර්ශ්වයක් විය) විනාශ කිරීමටත්, එක රැයකින් ජර්මානු පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය වීමටත් ඉඩ ලබා දුන්නේය. මාර්තු මාසයේදී හිට්ලර් සක්‍රීය කිරීමේ පනත සම්මත කළ අතර එමඟින් ඔහුට හදිසි බලතල ප්‍රදානය කරන ලද අතර, මූලික වශයෙන් ඒකාධිපතියෙකු ලෙස ආඥාවක් මගින් පාලනය කිරීමට ඔහුට අවස්ථාව ලබා දුන්නේය. මේ වන විට හිට්ලර්ගේ බලය සම්පූර්ණ විය. සමාජවාදීන්, කොමියුනිස්ට්වාදීන් සහ වෘත්තීය සමිති අපරාධ කරමින් වාමාංශය විනාශ කිරීමට ඔහු කොන්සර්වේටිව් භාවිතා කළේය. නමුත් වාමාංශය විනාශ වූ පසු විරුද්ධත්වයක් නොතිබූ අතර ඔහුව නැවැත්වීමට ගතානුගතිකයින්ට කිසිවක් කළ නොහැකි විය. ජර්මනියේ අවසාන ස්වාධීන බල ප්‍රභවය වූයේ හින්ඩන්බර්ග් නමුත් 1934 දී ඔහු මිය ගියේය. ඉන්පසුව හිට්ලර් ජනාධිපතිවරයාගේ භූමිකාව අහෝසි කර චාන්සලර් සහ ජනාධිපතිගේ භූමිකාව ඒකාබද්ධ කරන රීච්ස්ෆුරර් ලෙස පත් කළේය. ඔහු දැන් මූලික වශයෙන් විරුද්ධත්වයෙන් තොරව පාලනය කළ අතර නාසි ආඥාදායකත්වය ගොඩනැගීමට නිදහස් විය. 