'Middle Ages' are generally understood as a period of almost 1000 years, so the subject is quite complex. In the following entry I'll limit myself to High and Late Middle Ages, focusing on Germany, Poland and England.

In general, weapon ownership was quite common. There were no rules preventing anyone from possessing any kind of weapon or armour and anyone could have commissioned any type of weapon at the local craftsman, provided the latter was able to make it (your average rural blacksmiths were usually able to make a spear tip, but not a high-quality sword) and the customer could have afforded the commission, what was not always a given, as peasants had relatively little money to spend, especially in earlier part of the Middle Ages when the weapons and armour were relatively more expensive than in 14th or 15th century. In short, every free man had an access to weapons, although some could not have afforded most of them. With the low social mobility and relatively small size of the settlements, people living in a city district or a village were usually forming a well-knit community, where people knew and often helped each other, as the well-being of community was directly tied to their self-interest.

In many cases such possession was actually required by law, though. For example, English Assizes of Arms require each free tenant to have a specified weapons and pieces of armour, depending on their wealth. The Assize of Arms of 1181 issued in the name of Henry II stipulates that '*every burgher and every freeman shall have a gambeson, an iron hat and a spear*' what was a bare minimum for all free people (although 'burgher or freeman' usually meant the head of the family), while 'those who have possessions or rents worth at least 16 marks shall have an armour, a helmet, a shield, and a lance'. Clergymen were generally exempt from all such considerations. Assize of Arms of 1242 issued in the name of Henry III stated that '*the citzens, burghers, free tenants, villeins and others aged 15 to 60 should convene and their be assessed what they should bear in accordance to their land and property, to wit: whoever possesses land worth 15 pounds - one armour, iron hat, sword, knife and horse* \[...\] *(who possesses) less than 10 marks but more than 40 shillings - falxes, knives, guisarmes and other small arms*' (this section contains ten different wealth classes, I included only first and last for brevity's sake). Given that 40 shillings was a relatively small amount of money when applied to personal wealth, it meant that even relatively poor people were expected to have some form of military weapon, with the wording giving assumption that it was supposed to mean 'any weapon one can afford', including common tools, such as axes or hammers. Enea Piccolomini, later Pope Pius II, who had served as a pastor in several German states noted in 1444 that every 'respectable household', no matter whether rich or poor, was armed adequately to the means available and that Germans show high skill in using said weapons.

In medieval cities, the defense forces were primarily composed of the militia, and thus the edicts of the city councils often required the burghers to possess weapons. This was usually limited to people possessing a real estate withing the city walls, but the required equipment could have been quite costly (although not excessively so). For example, according to the edict issued by the city council of Wroclaw in 1290, every owner of a real estate within a city should possess 'bow or crossbow) while a Prussian land regulation of 1410 required all Prussian burghers to possess equipment composed at least of mail shirt, breastplate, kettle hat, plate gauntlets and a crossbow. Those who were found to not possess the required equipment were subject to a fine (although one could not borrow their weapons and armour under penalty of confiscation and additional fine). Control was usually conducted by the city councilmen and high-ranking craft representatives (owners of the real estate in a city were largely craftsmen or merchants united in craft organizations). An interesting thing is that some Polish cities required citizens to actively train in the art of shooting (e.g. prince Bolko of Świdnica issued such law in 1286) with shooting contests being a common occurrence, much like in contemporary England renowned for its archers. In 14th and 15th century, winners of such competitions often were either provided with new weapons and armours or were given a monetary equivalent if the already possessed them.

Now, people were able to possess weapons, but in cities they were generally not allowed to carry. Specific regulations varied from place to place, but in German cities in 14th and 15th century councils usually forbade carrying of all 'swords and long knives'\* either at all or only after dusk, usually under penalty of weapon confiscation on top of a relatively small monetary fine or a jail time of several days. Carrying any form of weapon (even a dagger or a knife) into a church or to any formal meeting (e.g. that of craftsmen in a guildhouse) was often strictly prohibited.

\*A city council edict issued in 1394 in Koenigsberg stated that no burgher is allowed to carry a knife longer than one ell within the city walls (we also need to remember that German word 'messer' could have meant either a common, table knife, or a large weapon, essentially a short sword).
&#39;මධ්‍යතන යුගය&#39; සාමාන්‍යයෙන් වසර 1000කට ආසන්න කාල පරිච්ඡේදයක් ලෙස වටහාගෙන ඇති බැවින් විෂය ඉතා සංකීර්ණය. පහත ප්‍රවේශයේදී මම ජර්මනිය, පෝලන්තය සහ එංගලන්තය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමින් ඉහළ සහ අවසාන මධ්‍යතන යුගයට සීමා කරමි. පොදුවේ ගත් කල, ආයුධ හිමිකම තරමක් පොදු විය. කිසිවකුට ඕනෑම ආකාරයක ආයුධයක් හෝ සන්නාහයක් සන්තකයේ තබා ගැනීම වළක්වන නීති කිසිවක් නොතිබූ අතර ඕනෑම කෙනෙකුට ඕනෑම ආකාරයක ආයුධයක් දේශීය ශිල්පියාට ලබා දිය හැකිව තිබුණි, දෙවැන්නාට එය සෑදීමට හැකි නම් (ඔබේ සාමාන්‍ය ග්‍රාමීය කම්මල්කරුවන් සාමාන්‍යයෙන් හෙල්ලයක් සෑදීමට සමත් විය, නමුත් උසස් තත්ත්වයේ කඩුවක් නොවේ) සහ පාරිභෝගිකයාට කොමිස් මුදලක් ලබා ගත හැකිව තිබුනේ, සෑම විටම ලබා නොදෙන දේ, ගොවීන්ට වියදම් කිරීමට සාපේක්ෂව සුළු මුදලක් තිබූ බැවින්, විශේෂයෙන් මධ්‍යතන යුගයේ මුල් භාගයේ ආයුධ සහ සන්නාහ සාපේක්ෂව මිල අධික විය. 14 වැනි හෝ 15 වැනි සියවස්වලට වඩා. කෙටියෙන් කිවහොත්, සෑම නිදහස් මිනිසෙකුටම ආයුධ සඳහා ප්‍රවේශයක් තිබුණි, නමුත් සමහරුන්ට ඒවායින් බොහොමයක් ලබා ගත නොහැකි විය. අඩු සමාජ සංචලනය සහ ජනාවාසවල සාපේක්ෂව කුඩා ප්‍රමාණය සමඟ, නගර දිස්ත්‍රික්කයක හෝ ගමක ජීවත් වන මිනිසුන් සාමාන්‍යයෙන් හොඳින් ගෙතූ ප්‍රජාවක් ගොඩනඟා ගත් අතර, ප්‍රජාවේ යහපැවැත්ම සෘජුවම බැඳී ඇති බැවින් මිනිසුන් දන්නා සහ බොහෝ විට එකිනෙකාට උදව් කළහ. ඔවුන්ගේ ආත්ම අභිලාෂය සඳහා. බොහෝ අවස්ථාවලදී එවැනි සන්තකයක් ඇත්ත වශයෙන්ම නීතියෙන් අවශ්ය විය. නිදසුනක් වශයෙන්, ඉංග්‍රීසි අවි ආයුධ සඳහා සෑම නිදහස් කුලී නිවැසියෙකුටම ඔවුන්ගේ ධනය මත පදනම්ව නිශ්චිත ආයුධ සහ සන්නාහ කොටස් තිබීම අවශ්‍ය වේ. 1181 හෙන්රි II ගේ නාමයෙන් නිකුත් කරන ලද අවි ආයුධ ප්‍රකාශනය මගින් නියම කර ඇත්තේ &#39;*සෑම බර්ගර් සහ සෑම නිදහස් මිනිසෙකුටම ගැම්බ්සන්, යකඩ තොප්පියක් සහ හෙල්ලයක් තිබිය යුතු බවයි*&#39; එය සියලුම නිදහස් මිනිසුන්ට (&#39;බර්ගර් හෝ නිදහස් මිනිසා වුවද&#39; &#39; සාමාන්‍යයෙන් පවුලේ ප්‍රධානියා අදහස් කරන අතර, &#39;අවම වශයෙන් ලකුණු 16ක් වටිනා දේපළ හෝ කුලී ඇති අයට සන්නාහයක්, හිස්වැස්මක්, පලිහක් සහ ලේන්සුවක් තිබිය යුතුය&#39;. පූජකයන් සාමාන්යයෙන් එවැනි සියලු සලකා බැලීම්වලින් නිදහස් කර ඇත. හෙන්රි III නමින් නිකුත් කරන ලද 1242 අවි ආයුධ ප්‍රකාශය ප්‍රකාශ කළේ &#39;*පුරවැසියන්, බර්ගර්වරුන්, නිදහස් කුලී නිවැසියන්, දුෂ්ටයන් සහ වයස අවුරුදු 15 සිට 60 දක්වා වූ වෙනත් අය රැස්විය යුතු අතර ඔවුන්ගේ ඉඩම් හා දේපළ අනුව ඔවුන් දැරිය යුතු දේ තක්සේරු කළ යුතු බවයි. wit: පවුම් 15ක් වටිනා ඉඩමක් ඇති අයෙකුට - එක් සන්නාහයක්, යකඩ තොප්පියක්, කඩුවක්, පිහියක් සහ අශ්වයෙක්* \[...\] *(ඇත) ලකුණු 10ට අඩු නමුත් සිලිං 40කට වැඩි - ෆැල්ක්ස්, පිහි, ගුසාර්ම් සහ වෙනත් කුඩා ආයුධ*&#39; (මෙම කොටසෙහි විවිධ ධන පන්ති දහයක් අඩංගු වේ, මම කෙටිකතාව සඳහා පළමු සහ අවසාන පමණක් ඇතුළත් කළෙමි). පුද්ගලික ධනයට යොදන විට සිලිං 40ක් යනු සාපේක්ෂ වශයෙන් කුඩා මුදලක් බැවින්, එයින් අදහස් කෙරුනේ, &#39;යමෙකුට හැකි ඕනෑම ආයුධයක්&#39; යන්නෙන් අදහස් කළ යුතු යැයි උපකල්පනය කරන වචන සමඟින්, සාපේක්ෂ දුප්පත් මිනිසුන්ට පවා යම් ආකාරයක හමුදා ආයුධයක් තිබිය යුතු යැයි අපේක්ෂා කරන බවයි. පොරොව හෝ මිටි වැනි පොදු මෙවලම් ඇතුළුව දැරිය හැකි&#39;. පසුව ජර්මානු ප්‍රාන්ත කිහිපයක දේවගැතිවරයෙකු ලෙස සේවය කළ දෙවන පියුස් පාප් වහන්සේ 1444 දී සඳහන් කළේ ධනවත් හෝ දුප්පත් භේදයකින් තොරව සෑම &#39;ගෞරවනීය ගෘහයක්&#39;ම පවතින මාධ්‍යයට ප්‍රමාණවත් ලෙස සන්නද්ධ වූ බවත් ජර්මානුවන් භාවිතා කිරීමට ඉහළ දක්ෂතාවයක් දක්වන බවත්ය. ආයුධ කිව්වා. මධ්‍යතන යුගයේ නගරවල, ආරක්ෂක හමුදා මූලික වශයෙන් සමන්විත වූයේ මිලීෂියාවෙන් වන අතර, එබැවින් නගර සභා ආඥාවන් බොහෝ විට බර්ගර්වරුන්ට ආයුධ සන්තකයේ තබා ගැනීමට අවශ්‍ය විය. මෙය සාමාන්‍යයෙන් නගර පවුරු සහිත නිශ්චල දේපලක් ඇති පුද්ගලයින්ට සීමා වූ නමුත් අවශ්‍ය උපකරණ තරමක් මිල අධික විය හැකිය (අධික ලෙස නොවුවද). නිදසුනක් වශයෙන්, 1290 දී Wroclaw හි නගර සභාව විසින් නිකුත් කරන ලද නියෝගයට අනුව, නගරයක් තුළ ඇති සෑම දේපල හිමියෙකුටම &#39;දුන්නක් හෝ හරස් දුන්නක්&#39; තිබිය යුතු අතර, 1410 හි Prussian ඉඩම් රෙගුලාසියෙන් සියලුම Prussian බර්ගර්වරුන්ට අවම වශයෙන් සෑදූ උපකරණ තිබිය යුතුය. තැපැල් කමිසය, ළය වැස්ම, කේතල තොප්පිය, පිඟන් කෝප්ප සහ හරස් දුන්න. අවශ්‍ය උපකරණ සන්තකයේ නොමැති බව සොයා ගන්නා ලද අය දඩයකට යටත් විය (ඔවුන්ගේ ආයුධ සහ සන්නාහය රාජසන්තක කිරීමේ දණ්ඩනය සහ අමතර දඩයක් යටතේ කෙනෙකුට ණයට ගත නොහැකි වුවද). පාලනය සාමාන්‍යයෙන් සිදු කරනු ලැබුවේ නගර සභා මන්ත්‍රීවරුන් සහ ඉහළ පෙළේ යාත්‍රා නියෝජිතයින් විසිනි (නගරයක නිශ්චල දේපල හිමිකරුවන් බොහෝ දුරට ශිල්පීය සංවිධානවල ඒකාබද්ධ වූ ශිල්පීන් හෝ වෙළඳුන් විය). සිත්ගන්නා කරුණක් නම්, සමහර පෝලන්ත නගරවලට වෙඩි තැබීමේ කලාව පිළිබඳ පුරවැසියන් ක්‍රියාශීලීව පුහුණු කිරීමට අවශ්‍ය වීම (උදා: Świdnica හි බොල්කෝ කුමරු 1286 දී එවැනි නීතියක් නිකුත් කළේය) වෙඩි තැබීමේ තරඟ සාමාන්‍ය සිදුවීමක් වන අතර, සමකාලීන එංගලන්තයේ දුනු කරුවන්ට ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. 14 වන සහ 15 වන ශතවර්ෂ වලදී, එවැනි තරඟවල ජයග්‍රාහකයින්ට බොහෝ විට නව ආයුධ සහ සන්නාහ ලබා දෙන ලදී, නැතහොත් දැනටමත් ඒවා සතුව තිබේ නම් මුදල්වලට සමාන මුදලක් ලබා දෙන ලදී. දැන් මිනිසුන්ට ආයුධ සන්තකයේ තබා ගැනීමට හැකි වූ නමුත් නගරවල ඔවුන්ට රැගෙන යාමට සාමාන්‍යයෙන් අවසර නැත. නිශ්චිත රෙගුලාසි තැනින් තැනට වෙනස් විය, නමුත් 14 වන සහ 15 වන සියවස්වල ජර්මානු නගරවල සභා සාමාන්‍යයෙන් සියලුම &#39;කඩු සහ දිගු පිහි&#39; රැගෙන යාම තහනම් කර ඇත. කුඩා මුල්‍ය දඩයක් හෝ දින කිහිපයක සිර දඬුවමක්. ඕනෑම ආකාරයක ආයුධයක් (කිණිසියක් හෝ පිහියක් පවා) පල්ලියකට හෝ ඕනෑම විධිමත් රැස්වීමකට (උදා: ගිල්ඩ්හවුස්හි ශිල්පීන්ගේ) රැගෙන යාම බොහෝ විට දැඩි ලෙස තහනම් විය. \*1394 දී Koenigsberg හි නිකුත් කරන ලද නගර සභා ආඥාවක් ප්‍රකාශ කළේ කිසිම බර්ගර්වරයෙකුට නගර බිත්ති තුළ එකකට වඩා දිග පිහියක් රැගෙන යාමට අවසර නොමැති බවයි (&#39;messer&#39; යන ජර්මානු වචනය පොදු, මේස පිහියක් අදහස් කළ හැකි බව අප මතක තබා ගත යුතුය. , හෝ විශාල ආයුධයක්, අත්යවශ්යයෙන්ම කෙටි කඩුවක්).