I'll start by re-posting here several segments I've previously posted on punishment and Foucault.

 >  His influence is hard to *overstate* ... he's frequently accused (and rightfully so) for his very selective historical sources, and for not doing sufficient archival work, but in general he remains an essential touchpoint for almost every historical work on punishment and incarceration [...] There are large caveats to these citations, which are often empirical objections, such as those pointed out by Spierenburg (*Spectacle of Suffering*, 1984). Elsewhere, it's true that many historians often cite Foucault's various writings without much further commentary, as if he's simply a necessary inclusion (and I'm certainly not alone in making this somewhat sad observation). [...] it should be made clear that you simply can't detach Foucault's theory from his historical works. He doesn't just use them as case studies for his thoughts; they were organic processes of writing, through which his practices and notions of archaeology and genealogy were developed. We have to be uncomfortably reductive to provide a synopsis of such a formidable theorist, but to phrase it simply, you have to understand that his histories were often long-scale, pulling back the historical strata—not solely in events but in what he called epistemes, or the epistemological boundaries of a culture’s discursive constructs of, say, the human body, of sex, of the purposes punishment, or of man itself—to explore the winding-through-history of such concepts. And you can really only imagine these by looking at them in practice: in Discipline and Punishment, he outlined the evolution of Western punitive thought from public punishment to incarceration as the individual subject replaced the communal, concomitant with the internalising process of panopticism ... (_URL_0_)

That's all a bit tangential, but perhaps might helps some understand a little where I'm coming from. I'm more interested in the punishments and violence of the penal system rather than the move towards incarceration, so what I'm saying won't perhaps apply to others; in other words, I view his work from the early modern perspective, which with *Discipline and Punish* is concerned in many ways only for the sake of argument ("pre-modern justice was less a serious object of study in itself [for Foucault] than an elegant theoretical foil to the logic of modern punishment", as Friedland, *Seeing Justice Done*, points out). But I think we have to pair him with other major theorists, in particular Norbert Elias, before anything truly productive is produced. For one, his claims of the early-modern executions' production of 'terror' for the public to reinforce sovereign authority ('Part 1: Torture' of *Discipline and Punish*) draw on Damiens' excruciating and drawn-out death - a very extraordinary case - to make more generalised arguments, which don't really hold up in ordinary acts of punishment (see e.g. Friedland, or Bastien, *L'exécution publique à Paris au XVIIIe siècle*, amongst many others, for varied challenges to this interpretation, including retribution, communal expiation, a return to deterrence and state consolidation, and so on). In this latter sense of its link to the state, secondly, you also need those like Elias to help link punishment to more concrete institutions and systems beyond Foucault's symbolic focus on sovereignty. Those like Spierenburg have therefore done amazing work to reinforce Foucault's thesis by combining it with Elias, while drawing analytical attention away from the former's almost too-blind emphasis on France, as well as underscoring how other forms of punitive spectacularity - and *not* executions and tortures - grew in strength in the 18th century (and furthered in more recent work by, as mentioned, Bastien, Friedland, Porret, Chavaud, etc.). As I wrote elsewhere:
 > ... see Pieter Spierenburg's now-classic *The Spectacle of Suffering* for an overview on spectacular punishment. Although a little dated, it holds its place firm as a go-to in this historical field of public punishment in early modern to modern Europe, and deals with the decline in capital and other visual corporeal punishments, drawing on Foucault's seminal Discipline and Punish -- which charted the 18th- to 19th-century transition from the physical infliction of pain upon the criminal's body to judicial reforms increasingly preoccupied with rehabilitation via incarceration -- and Elias' state-centred Civilizing Process, with a few revisions. (His introduction has a good summary and criticisms on these two 'giants' of the topic.) On the pillory itself, there are too many to list, and it depends what your geographical interests are: John Beattie’s Crime and the Courts in England (1985) is frequently quoted for his descriptions of the pillory as the ‘paradigm’ of the era’s penal practice. A lot of other publications are journal articles behind paywalls, but if you do have access, see as just two examples McGowen, ‘From Pillory to Gallows: The Punishment of Forgery’ (1999) or Greene, ‘Public Secrets: Sodomy and the Pillory in the 18th Century’ (2003). (Those are completely arbitrary suggestions, by the way; there are many others, needless to say.)
To return to public penalties in general, there have been many possible answers proposed by historians and criminologists alike as to the causes of this growing antipathy to spectacular punishment. Squeamishness is one; others include the mounting control of the state, legal reformers' awareness of deterrence's failings, growing concerns for bodily integrity, and so forth. Some of these are problematic in their own respects. Shifts in elite sensibilities were not always concomitant with those of the lower classes when measured against continued popular attendance at executions during the 18th century, for instance. Others, like Foucault's narrative, have been found wanting; while discourses of pain and the body are important, for one, their dominance as causal factors might be reduced in favour of the sensibilities argument, since, as many have pointed out, hiding punishment did not necessitate its abolition. The death penalty is a notorious example of that, and I don't just mean in terms of the USA. (France's last guillotining was in 1977, for example.)
(_URL_1_)

[Edit: fixed typos]
මම කලින් දඩුවම් සහ ෆූකෝ ගැන පළ කළ කොටස් කිහිපයක් මෙහි නැවත පළ කිරීමෙන් ආරම්භ කරමි. &gt; ඔහුගේ බලපෑම *අධික ලෙස දැක්වීමට අපහසුය* ...ඔහුගේ ඉතා තෝරාගත් ඓතිහාසික මූලාශ්‍ර සහ ප්‍රමාණවත් ලේඛනාගාර කටයුතු සිදු නොකිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට නිතර චෝදනා එල්ල වේ (සහ නිවැරැදිව). සහ සිරගත කිරීම [...] මෙම උපුටා දැක්වීම් සඳහා විශාල අනතුරු ඇඟවීම් ඇත, ඒවා බොහෝ විට ආනුභවික විරෝධතා වේ, එනම් Spierenburg විසින් පෙන්වා දෙන ලද ඒවා (*Spectacle of Suffering*, 1984). වෙනත් තැනක, බොහෝ ඉතිහාසඥයින් බොහෝ විට ෆූකෝගේ විවිධ ලේඛන වැඩි විස්තර දැක්වීමකින් තොරව උපුටා දක්වන්නේ ඔහු හුදෙක් අවශ්‍ය ඇතුළත් කිරීමක් ලෙසිනි (මෙය තරමක් කණගාටුදායක නිරීක්‍ෂණය කිරීමට මම තනිව නොසිටිමි). [...] ඔබට ෆූකෝගේ න්‍යාය ඔහුගේ ඓතිහාසික කෘතිවලින් වෙන් කළ නොහැකි බව පැහැදිලි කළ යුතුය. ඔහු ඒවා ඔහුගේ සිතුවිලි සඳහා සිද්ධි අධ්‍යයනයන් ලෙස පමණක් භාවිතා නොකරයි; ඒවා ඓන්ද්‍රීය ලේඛන ක්‍රියාවලීන් වූ අතර, ඒ හරහා පුරාවිද්‍යාව සහ පෙළපත් පිළිබඳ ඔහුගේ භාවිතයන් සහ සංකල්ප වර්ධනය විය. එවැනි ප්‍රබල න්‍යායාචාර්යවරයෙකුගේ සාරාංශයක් සැපයීමට අප අපහසුතාවට පත් විය යුතුය, නමුත් එය සරලව ප්‍රකාශ කිරීමට නම්, ඔහුගේ ඉතිහාසය බොහෝ විට දිගු පරිමාන වූ අතර, ඓතිහාසික ස්ථරයන් පසුපසට ඇද දමමින් - තනිකරම සිදුවීම් වලින් නොව ඔහු හැඳින්වූ දෙයින් බව ඔබ තේරුම් ගත යුතුය. එපිස්ටෙම්ස් හෝ ඥානවිද්‍යාත්මක සීමාවන් සංස්කෘතියක සංවාදාත්මක නිර්මිතයන්, එනම්, මිනිස් සිරුර, ලිංගිකත්වය, අරමුණු දඬුවම්, හෝ මිනිසාගේ-එවැනි සංකල්පවල වංගු-හරහා-ඉතිහාසය ගවේෂණය කිරීමට. ඔබට මේවා සැබවින්ම සිතාගත හැක්කේ ප්‍රායෝගිකව ඒවා දෙස බැලීමෙන් පමණි: විනය සහ දඬුවම් තුළ, ඔහු බටහිර දණ්ඩන චින්තනයේ පරිණාමය පොදු දඬුවමේ සිට සිරගත කිරීම දක්වා ගෙනහැර දැක්වූයේ පුද්ගල විෂයය වාර්ගික, අභ්‍යන්තරික ක්‍රියාවලියට සමගාමී වූ වාර්ගික ප්‍රතිස්ථාපනය වන බැවිනි. (_URL_0_) ඒ සියල්ල තරමක් ස්පර්ශක ය, නමුත් සමහර විට මා පැමිණෙන්නේ කොතැනින්ද යන්න තේරුම් ගැනීමට සමහරුන්ට උදවු විය හැක. සිරගත කිරීම දෙසට ගමන් කරනවාට වඩා දණ්ඩ නීති පද්ධතියේ දඬුවම් සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය ගැන මම උනන්දු වෙමි, එබැවින් මා කියන දේ සමහර විට අන් අයට අදාළ නොවනු ඇත; වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, මම ඔහුගේ වැඩ කටයුතු බලන්නේ මුල් නූතන දෘෂ්ටිකෝණයෙන් වන අතර, එය *විනය සහ දඬුවම්* සමඟ තර්කය සඳහා පමණක් බොහෝ ආකාරවලින් සැලකිලිමත් වේ (&quot;පූර්ව නූතන යුක්තිය තමන් තුළම අධ්‍යයනයට වඩා බැරෑරුම් වස්තුවක් නොවීය [ෆූකෝට ] නවීන දඬුවමේ තර්කයට අලංකාර න්‍යායික තීරුවකට වඩා&quot;, ෆ්‍රීඩ්ලන්ඩ්, *යුක්තිය ඉටු වූ අයුරු* පෙන්වා දෙන පරිදි). නමුත් මම හිතන්නේ අපි ඔහුව වෙනත් ප්‍රධාන න්‍යායාචාර්යවරුන් සමඟ, විශේෂයෙන්ම නෝබට් එලියාස් සමඟ, සැබවින්ම ඵලදායි දෙයක් නිෂ්පාදනය කිරීමට පෙර, යුගල කළ යුතුයි. එකක් නම්, ස්වෛරී අධිකාරය ශක්තිමත් කිරීම සඳහා මහජනතාව සඳහා මුල්-නූතන මරණ දණ්ඩනය &#39;භීෂණය&#39; නිෂ්පාදනය කිරීම පිළිබඳ ඔහුගේ ප්‍රකාශයන් (&#39;විනය සහ දඬුවම්* හි &#39;1 කොටස: වධහිංසා&#39;) ඩේමියන්ස්ගේ වේදනාකාරී සහ ඇදගත් මරණය - a. ඉතා අසාමාන්‍ය අවස්ථාව - සාමාන්‍ය දඬුවම් ක්‍රියාවන්හි ඇත්ත වශයෙන්ම නොනැසී පවතින වඩාත් සාමාන්‍යකරණය වූ තර්ක ඉදිරිපත් කිරීම (උදා: ෆ්‍රීඩ්ලන්ඩ්, හෝ බැස්ටියන්, *L&#39;execution publique à Paris au XVIIIe siècle*, තවත් බොහෝ ඒවා අතර, විවිධ අභියෝග සඳහා මෙම අර්ථකථනය, පළිගැනීම, වාර්ගික සමාව දීම, වැළැක්වීමට නැවත පැමිණීම සහ රාජ්‍ය ඒකාබද්ධ කිරීම සහ යනාදිය). රාජ්‍යයට එහි ඇති සම්බන්ධය පිළිබඳ මෙම අවසාන අර්ථයෙන්, දෙවනුව, ෆූකෝගේ ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ සංකේතාත්මක අවධානයෙන් ඔබ්බට වඩාත් සංයුක්ත ආයතන සහ පද්ධති වෙත දඬුවම් සම්බන්ධ කිරීමට උපකාර කිරීමට එලියාස් වැනි අයද අවශ්‍ය වේ. එබැවින් Spierenburg වැනි අය ෆූකෝගේ නිබන්ධනය Elias සමඟ ඒකාබද්ධ කරමින් විස්මිත කාර්යයක් කර ඇති අතර, කලින් ප්‍රංශය කෙරෙහි දක්වන දැඩි අන්ධ අවධාරනයෙන් විශ්ලේෂණාත්මක අවධානය ඉවතට ඇද ගන්නා අතරම, වෙනත් ආකාරයේ දණ්ඩනීය දර්ශනීයත්වය - සහ *නො* ක්‍රියාත්මක කරන ආකාරය අවධාරනය කරයි. සහ වධහිංසා - 18 වන සියවසේ ශක්තියෙන් වර්ධනය විය (සහ සඳහන් කළ පරිදි, Bastien, Friedland, Porret, Chavaud, ආදිය විසින් වඩාත් මෑතකාලීන වැඩ වලදී වැඩි දියුණු කරන ලදී). මා වෙනත් තැනක ලියා ඇති පරිදි: &gt; ... දර්ශනීය දඬුවම් පිළිබඳ දළ විශ්ලේෂණයක් සඳහා පීටර් ස්පියර්න්බර්ග්ගේ දැන් සම්භාව්‍ය *දුක් විඳීමේ දර්ශනය* බලන්න. මදක් කල් ඉකුත් වී ඇතත්, එය මුල් නූතනයේ සිට නූතන යුරෝපයේ මෙම ඓතිහාසික මහජන දඬුවම් ක්ෂේත්‍රය තුළ තම ස්ථානය ස්ථිරව තබාගෙන සිටින අතර, ප්‍රාග්ධනය සහ අනෙකුත් දෘශ්‍ය ශාරීරික දඬුවම්වල පරිහානිය සමඟ කටයුතු කරයි, ෆූකෝගේ මූලික විනය සහ දඬුවම් - - 18 සිට 19 වැනි ශතවර්ෂයේ අපරාධකරුගේ ශරීරයට ශාරීරික වේදනාවක් ඇති කිරීමේ සිට සිරගත කිරීම හරහා පුනරුත්ථාපනය කිරීම සඳහා වැඩි වැඩියෙන් යොමු වූ අධිකරණ ප්‍රතිසංස්කරණ දක්වා සංක්‍රමණය වීම ප්‍රස්ථාරගත කරන ලදී -- සහ එලියාස්ගේ රාජ්‍ය කේන්ද්‍රීය ශිෂ්ටාචාර ක්‍රියාවලිය, සංශෝධන කිහිපයක් සමඟ. (ඔහුගේ හැඳින්වීම මාතෘකාවේ මෙම &#39;යෝධයන්&#39; දෙදෙනා පිළිබඳ හොඳ සාරාංශයක් සහ විවේචන ඇත.) කුළුණෙහිම, ලැයිස්තුගත කිරීමට බොහෝ දේ ඇත, එය ඔබගේ භූගෝලීය අවශ්යතා මොනවාද යන්න මත රඳා පවතී: ජෝන් බීටීගේ අපරාධ සහ එංගලන්තයේ උසාවිය ( 1985) යුගයේ දණ්ඩ ව්‍යවහාරයේ &#39;ආදර්ශය&#39; ලෙස කුළුණ පිළිබඳ ඔහුගේ විස්තර සඳහා නිතර උපුටා දක්වයි. වෙනත් බොහෝ ප්‍රකාශන ගෙවීම් පවුර පිටුපස ඇති සඟරා ලිපි වේ, නමුත් ඔබට ප්‍රවේශය තිබේ නම්, උදාහරණ දෙකක් ලෙස බලන්න McGowen, &#39;Pillory සිට එල්ලුම් ගහට: The Punishment of Forgery&#39; (1999) හෝ Greene, &#39;Public Secrets: Sodomy and the Pillory 18 වැනි සියවසේ&#39; (2003). (ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම අත්තනෝමතික යෝජනා, මාර්ගය වන විට; තවත් බොහෝ ඒවා ඇත, කිව යුතු නැත.) පොදුවේ මහජන දඩුවම් වෙත ආපසු යාමට, මෙම වැඩෙන විරුද්ධත්වයට හේතු ලෙස ඉතිහාසඥයින් සහ අපරාධ විද්‍යාඥයින් විසින් යෝජනා කළ හැකි පිළිතුරු බොහොමයක් තිබේ. දර්ශනීය දඬුවම. කුසීතකම එකකි; අනෙක් ඒවාට රාජ්‍ය පාලනය වැඩි කිරීම, නීති ප්‍රතිසංස්කරණ කරන්නන්ගේ වැළැක්වීමේ අසාර්ථකත්වයන් පිළිබඳ දැනුවත්භාවය, ශාරීරික අඛණ්ඩතාව සඳහා වැඩෙන උත්සුකයන් සහ යනාදිය ඇතුළත් වේ. මේවායින් සමහරක් ඔවුන්ගේම පැතිවලින් ගැටලුකාරී වේ. නිදසුනක් වශයෙන්, 18 වැනි සියවසේ මරණ දණ්ඩනය සඳහා අඛණ්ඩ ජනප්‍රිය පැමිණීමට එරෙහිව මනින විට ප්‍රභූ සංවේදීතාවන්හි මාරුවීම් පහළ පන්තිවල අය සමඟ සැමවිටම සමපාත නොවීය. ෆූකෝගේ ආඛ්‍යානය වැනි තවත් ඒවා අවශ්‍ය බව සොයාගෙන ඇත; වේදනාව සහ ශරීරය පිළිබඳ කතිකාවන් වැදගත් වන අතර, එකක්, සංවේදීතා තර්කයට පක්ෂව හේතු සාධක ලෙස ඔවුන්ගේ ආධිපත්‍යය අඩු විය හැකිය, මන්ද, බොහෝ දෙනෙක් පෙන්වා දී ඇති පරිදි, දඬුවම් සැඟවීම එය අහෝසි කිරීම අවශ්‍ය නොවේ. මරණ දණ්ඩනය එයට කුප්‍රකට උදාහරණයක් වන අතර මම අදහස් කරන්නේ එක්සත් ජනපදය සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොවේ. (උදාහරණයක් ලෙස ප්‍රංශයේ අවසන් ගිලටීනය 1977 දී සිදු විය.) (_URL_1_) [සංස්කරණය: ස්ථාවර යතුරු ලියනය]