I'm in a History of Ireland course right now, and we've already gone over a lot of the answer for this.  England started "dominating" Ireland with the Norman Invasion.  The problem with calling it a domination is that an Irish king, MacMurrough, appealed to Henry II for help with problems he was having in Ireland.  He promised Henry land for anybody that helped him.  Therefore, it wasn't an English domination as much as it was being asked to come in.  Once they were there, the Normans were arguably the top military force in Europe at the time against Irish warriors who were still supposedly throwing sticks and stones at them.  After the Normans entrenched themselves in Ireland, they simply never left and enacted policies to their own benefit since the Irish couldn't stop them.  The Statutes of Kilkenny is a great example of this.  These Statutes decreed that the Irish couldn't speak their native language, dress in their native dress, etc.  When the Tudors came along with Henry VII, Ireland was in the position of being a buffer for England in its wars against Spain.  England couldn't afford to let Ireland go because then Spain might have used the island to launch attacks onto England.  So it basically comes down to the English being invited in by an Irishman, and never leaving once they found that it was beneficial to their own interests.
මම දැනට අයර්ලන්ත ඉතිහාසය පාඨමාලාවක සිටින අතර, අපි දැනටමත් මේ සඳහා බොහෝ පිළිතුරු ලබාගෙන ඇත. එංගලන්තය අයර්ලන්තය &quot;ආධිපත්‍යය&quot; දැරීමට පටන් ගත්තේ නෝමන් ආක්‍රමණයත් සමඟය. එය ආධිපත්‍යයක් ලෙස හැඳින්වීමේ ගැටලුව නම් අයර්ලන්ත රජෙකු වන මැක්මුරෝ, අයර්ලන්තයේ ඔහුට ඇති ගැටළු සඳහා උපකාරය ඉල්ලා II හෙන්රිගෙන් ආයාචනා කිරීමයි. ඔහු හෙන්රිට උදව් කරන ඕනෑම කෙනෙකුට ඉඩම් ලබා දීමට පොරොන්දු විය. එමනිසා, එය ඉංග්‍රීසි ආධිපත්‍යයක් නොවීය. ඔවුන් එහි ගිය පසු, නෝමන්වරු තවමත් පොලු සහ ගල් ගසමින් සිටි අයර්ලන්ත රණශූරයන්ට එරෙහිව එවකට යුරෝපයේ ඉහළම හමුදා බලකාය විය. ඔවුන්ට. නෝමන්වරු අයර්ලන්තයේ මුල් බැස ගත් පසු, ඔවුන් කිසි විටෙකත් පිටව නොගිය අතර අයර්ලන්ත ජාතිකයින්ට ඒවා නැවැත්විය නොහැකි බැවින් ඔවුන්ගේම ප්‍රයෝජනය සඳහා ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කළහ. කිල්කනි ප්‍රඥප්තිය මෙයට කදිම නිදසුනකි. මෙම ප්‍රඥප්ති මගින් අයර්ලන්ත ජාතිකයින්ට ඔවුන්ගේ මව් භාෂාව කතා කිරීමට, ඔවුන්ගේ උපන් ඇඳුමෙන් සැරසීමට නොහැකි බව නියම කරන ලදී. ටියුඩර්වරුන් VII හෙන්රි සමඟ පැමිණෙන විට, අයර්ලන්තය ස්පාඤ්ඤයට එරෙහි යුද්ධවලදී එංගලන්තයට බෆරයක් විය. එංගලන්තයට අයර්ලන්තයට යාමට ඉඩ දීමට එංගලන්තයට නොහැකි විය, මන්ද එවිට ස්පාඤ්ඤය එංගලන්තයට ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට දූපත භාවිතා කිරීමට ඉඩ තිබුණි. එබැවින් එය මූලික වශයෙන් පැමිණෙන්නේ අයර්ලන්ත ජාතිකයෙකු විසින් ඉංග්‍රීසි ජාතිකයින්ට ආරාධනා කිරීම සහ එය ඔවුන්ගේම අවශ්‍යතා සඳහා ප්‍රයෝජනවත් බව දුටු පසු කිසි විටෙකත් පිටව නොයනු ඇත.