Well, first I should note that there was quite a bit of variation. Firearms were being traded to the states of West Africa in the early 1600s, but in interior Central Africa they were still fairly rare and recent introductions in the 1830s. By the same token, use of firearms for hunting varied in different societies.

I'll also note that although the question specifically asks about hunting, firearms were also sought for use in warfare, and many African kings/chiefs were quick to appreciate the military applications. Furthermore, the practice of hunting and specialized hunting fraternities have been seen as having application as training for warfare, even before the introduction of firearms.^1

 Though many scholars will point out that the firearms that Europeans traded to Africans in the 18th and 19th centuries were either worn out, outmoded, or otherwise of low quality. 

In the Grassfields area along the modern day Cameroon-Nigeria border, flintlock muskets known as Dane guns were traded from the port at Calabar, and were used in warfare and ceremonial functions into the 20th century. Quoting Jan-Pierre Warnier-^2

 > According to many informants, guns were seldom used in hunting. Instead, traps nets and spears were used. They only exception may have been that of the leopard- the noblest and most valued game. Many oral accounts report leopard-hunting with guns. However, the actual tactics used in such hunts is not clear. It might be the leopard, once sighted, was lured into attacking a group of gunmen. But even this way of hunting would have been highly dangerous because of the risk of misfiring, though the discharge of an 11 or 12 gauge smoothbore at close range must have been quite effective at stopping a leopard in full _URL_0_ may be that hunters were willing to run high risks to win the rewards associated with the killing of a leopard. Often, it was the gift of a wife by the chief- an invaluable reward in a society where titled men monopolized the women and forced many junior men to remain bachelors for life.
In Central and Eastern Africa (DRC, Tanzania, Zambia), the  introduction of firearms was intimately tied to trade in Slaves and trade in Ivory.

Though on the other hand, Warnier also mentions that percussion guns began to be introduced to the region between WWI and WWII, and that flintlock owners had local blacksmiths turn their guns into percussion guns, making them much more reliable and better hunting weapons.

Among societies in Central Africa like the Luba or the Lozi, access to firearms was a symbol of elite status. Guns were procured by long-distance trade, either from Angola through Ovimbundu traders, or from the Swahili coast through Swahili or Nyamwezi trade caravans. The early-mid 19th century saw an expansion of trading networks from the coast deep to the interior of the continent. As I noted above, in 1830 firearms would have been a recent introduction among the Lozi or the Lunda, and there were initially few, and a chief's prestige would be reflected in the number of firearms or even cannons they could display.

At the same time, firearms were deeply connected to the trades in ivory and the trade in slaves. In this era, Nyamwezi and Swahili trader-adventurers like Mirambo, Msiri and Tippu Tip were establishing what I would call "warlord states" in eastern and southern DRC and in central Tanzania, relying on musket armed followers to enforce their usurpation, but also to collect ivory for trade to the coast, or else enforce tribute from local hunters.

This intrusion of Big Men in mid-nineteenth century Central Africa also had profound effects on societies outside of these warlord states. To quote David Gordon-^3

 > Ivory became the symbol of the new ruling class, the most prestigious and valued trading item. Warlord chiefs demanded all or a significant portion of ivory from the hunt or employed their own hunters to procure tusks. Indeed, the definition of chieftancy revolved around the ability to impos claims for tribute in ivory....

 > Guns were used to procure both slaves and ivory. But it was especially with the ascendance of the ivory trade that guns became a necessary factor of production. Guns were increasingly used to hunt elephants. The hunting of elephants had previously been undertaken by brave men organized in guilds with specialized techniques that included trapping, poisons, and specially manufactured spears. But this changed in the second half of the century. Renowned Chikunda and Bisa elephant hunters gained access to or began to manufacture primitive guns and abandoned their old hunting techniques. they had little choice if they were to compete with the gun-wielding followers of coastal caravans. When, for example, Tippu Tip's followers encountered herds of elephants, they could slaughter 'countless numbers' of elephants.

 >  But the use of guns to kill elephants was only one aspect of the connection between guns and ivory. The export of ivory became linked to a violent regional trade in slaves. Although exhausted and famished slaves were not effective porters for ivory, the slave and ivory trades developed together as predominantly male ivory hunters desired slaves, often women, as worker and as concubines. The Lunda-Chokwe in the west of the region, for example, purchased female slaves from the Ovimbundu caravans that reached the interior and previously supplied slaves for the Atlantic trade. In exchange they sold ivory destined for the international markets. Farther north, the Kuba ppurchased slaves for ivory. Chikunda hunters in the east also purchased slave women to expand their lineages.

As guns flowed into the region, the earliest European explorers often remarked about how guns quickly depleted the local game population. For instance, Emil Holub visited the Lozi in 1875 and witnessed a royal hunt where he says perhaps 10,000 shots were fired. By 1886, the next Lozi king Lubosi Lewanika forbade the use of guns during the annual royal hunt.^4

Similarly, while living among the Kololo 1853, David Livingstone wrote in his private diary that their recent adoption of firearms to hunt elephants would mean "very soon, none will appear in this part of the country. They retire before the gun sooner tan any other animal". ^5 His prediction was borne out, since the ivory trade in that region of Malawi was exhausted soon after.

Incidentally, with greater European presence in the colonial era, some hunting safari expeditions were seized upon by missionaries as opportunities for evangelization. These hunting expeditions could take a crude form of humanitarian relief, as food providing expeditions in time of local famine. In such circumstances, missionaries could present a successful hunt as a homily on God's gracious provision of food in time of need.

In other circumstances, missionaries armed with the latest firearms could be called upon to use them for the protection of their mission station or local communities against man-killing predators.^6

In Southern Africa, Griqua and Khoikhoi groups introduced firearms to the highveld in the 1820s and 1830s. Many Tswana and other Ngoni chiefs were quick to appreciate the military application of firearms, reasoning that through the getting of firearms, they would become militarily superior to their neighbors and equal to Griqua and whites. The Tswana were also quick to appreciate the effectiveness of firearms for hunting, which made up an essential part of Tswana food strategy until the 20th century. 

As in Central Africa, the ivory trade was deeply tied to the trade in firearms. But, in the specific context of Southern Africa, firearms could come from British or Boer traders. By the 1870s, firearms had so proliferated among the Xhosa, the Sotho and the Tswana that Cape Colony officers fighting in the Ninth Cape-Xhosa war (1877-79) and the Sotho Gun War (1880-81) would complain that their foes had superior rifles than their own troops. Additionally, the Gun War was fought over Cape Colony efforts to disarm the Sotho, ending in a de-facto Sotho victory. 

Similar settler unease would lead Cape Colony officials to demand Tswana disarmament in 1895. However, Tswana chiefs supported by London Missionary Society missionaries resisted these demands, arguing that firearms had become 'vital to their customary economic activity of hunting'.^7

All of that was a long-walk to say that firearms became a vital part of Tswana hunting strategy and led to a loss of traditional hunting techniques within 60 years of their introduction in Southern Africa.

---
Sources!

1) "The Shirts that Mande Hunters Wore" by Patrick Mcnaughton in *African Arts* Vol 15, no 3 (May 1982) pp54-91

2) *The Cameroon Grassfields Civilization* by Jean-Paul Warnier. pp 65

3) "Wearing Cloth, Wielding Guns: Consumption, Trade and Politics in the South Central African Interior during the Ninteenth Century" by David M Gordon in *the Objects of Life in Central Africa* pp 30

4) *The Gun in Central Africa: A History of Technology and Politics* by Giacomo Macola pp53-72

5)"Reassessing the Significance of Firearms in Central Africa: the case of North-Western Zambia to the 1920s" by Giacomo Macola in *Journal of African History* vol 51 no 3 pp 311

6) "Fishers of Men and Hunters of Lion:British Big Game Hunting in Colonial Africa" by Jason Bruner in *A Cultural History of Firearms in the Age of Empire* pp 60 

7) "Firearms in South Central Africa" by Anthony Atmore, J. M. Chirenje and S.I. Mudenge in *Journal of African History* Vol 12 no 4 pp 550
හොඳයි, මුලින්ම මම සටහන් කළ යුත්තේ තරමක් වෙනස්කම් ඇති බවයි. 1600 ගණන්වල මුල් භාගයේදී බටහිර අප්‍රිකාවේ ප්‍රාන්තවලට ගිනි අවි වෙළඳාම් කරන ලද නමුත් මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ අභ්‍යන්තරයේ ඒවා තවමත් තරමක් දුර්ලභ වූ අතර 1830 ගණන්වල මෑතකාලීනව හඳුන්වා දෙන ලදී. එකම සංකේතය අනුව, දඩයම් කිරීම සඳහා ගිනි අවි භාවිතය විවිධ සමාජවල වෙනස් විය. ප්‍රශ්නය විශේෂයෙන් දඩයම් කිරීම ගැන අසන නමුත්, යුද කටයුතු සඳහා ගිනි අවි ද සොයනු ලැබූ අතර, බොහෝ අප්‍රිකානු රජවරුන්/ප්‍රධානීන් යුධ යෙදුම් අගය කිරීමට ඉක්මන් වූ බව ද සටහන් කරමි. තවද, ගිනි අවි හඳුන්වාදීමට පෙර සිටම, දඩයම් කිරීම සහ විශේෂිත වූ දඩයම් සහෝදරත්වයන් යුද පුහුණුවක් ලෙස සලකනු ලැබ ඇත. එක්කෝ ගෙවී ගිය, යල් පැන ගිය හෝ වෙනත් ආකාරයකින් අඩු ගුණාත්මක බවකින් යුක්ත විය. නූතන කැමරූන්-නයිජීරියාවේ මායිම දිගේ ග්‍රාස්ෆීල්ඩ්ස් ප්‍රදේශයේ, ඩේන් තුවක්කු ලෙස හඳුන්වන ගල්කටස් මස්කට් කැලබාර්හි වරායෙන් වෙළඳාම් කරන ලද අතර, 20 වන සියවස දක්වා යුද්ධ හා චාරිත්‍රානුකූල කටයුතු සඳහා භාවිතා කරන ලදී. Jan-Pierre Warnier-^2 උපුටා දක්වමින් &gt; බොහෝ තොරතුරු සපයන්නන්ට අනුව, දඩයම් කිරීමේදී තුවක්කු භාවිතා කළේ කලාතුරකිනි. ඒ වෙනුවට, උගුල් දැල් සහ හෙල්ල භාවිතා කරන ලදී. ඔවුන්ගේ ව්‍යතිරේකය විය හැක්කේ දිවියාගේ ක්‍රීඩාව විය හැකිය - උතුම්ම සහ වඩාත්ම වටිනා ක්‍රීඩාව. බොහෝ වාචික ගිණුම්වල තුවක්කුවලින් දිවියන් දඩයම් කිරීම වාර්තා වේ. කෙසේ වෙතත්, එවැනි දඩයම් සඳහා භාවිතා කරන සැබෑ උපක්රම පැහැදිලි නැත. ඒ දිවියා වරක් දුටු විට තුවක්කුකරුවන් පිරිසකට ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට පොළඹවා ගැනීම විය හැකිය. නමුත් මෙම දඩයම් කිරීමේ ක්‍රමය පවා වැරදි ලෙස වෙඩි තැබීමේ අවදානම නිසා ඉතා අනතුරුදායක වනු ඇත, නමුත් _URL_0_ සම්පූර්ණයෙන් දිවියෙකු නැවැත්වීමට ආසන්න පරාසයක 11 හෝ 12 ගේජ් සුමට බෝර මුදා හැරීම තරමක් ඵලදායී විය යුතුය. දිවියෙකු මරා දැමීම හා සම්බන්ධ ත්‍යාග දිනා ගැනීම සඳහා ඉහළ අවදානමක් ඇත. බොහෝ විට, එය ප්‍රධානියා විසින් භාර්යාවක තෑග්ගක් විය - මාතෘකා සහිත පිරිමින් කාන්තාවන් ඒකාධිකාරී කර බොහෝ කනිෂ්ඨ පිරිමින්ට ජීවිත කාලය පුරාම තනිකඩයන් ලෙස සිටීමට බල කරන සමාජයක මිල කළ නොහැකි ත්‍යාගයකි. මධ්‍යම සහ නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ (DRC, ටැන්සානියාව, සැම්බියාව), ගිනි අවි හඳුන්වාදීම වහල් වෙළඳාම සහ ඇත්දළ වෙළඳාම සමඟ සමීපව බැඳී ඇත. අනෙක් අතට, WWI සහ WWII අතර කලාපයට බෙර තුවක්කු හඳුන්වා දීමට පටන් ගත් බවත්, ගල්කටස් හිමිකරුවන් දේශීය කම්මල්කරුවන් විසින් ඔවුන්ගේ තුවක්කු බෙර තුවක්කු බවට පත් කළ බවත්, ඒවා වඩාත් විශ්වාසදායක සහ වඩා හොඳ දඩයම් ආයුධ බවට පත් කළ බවත් වෝනියර් සඳහන් කරයි. මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ ලූබා හෝ ලෝසි වැනි සමාජ අතර, ගිනි අවි සඳහා ප්‍රවේශය ප්‍රභූ තත්වයේ සංකේතයක් විය. ඇන්ගෝලාවේ සිට ඕවිඹුන්ඩු වෙළෙන්දන් හරහා හෝ ස්වහීලී වෙරළ තීරයෙන් ස්වහීලී හෝ නයම්වේසි වෙළඳ තවලම් හරහා දිගු-දුර වෙළඳාමෙන් තුවක්කු ලබා ගන්නා ලදී. 19 වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ මැද භාගයේ වෙරළ තීරයේ සිට මහාද්වීපයේ අභ්යන්තරය දක්වා වෙළඳ ජාලයන් ව්යාප්ත විය. මා ඉහත සඳහන් කළ පරිදි, 1830 දී ලෝසි හෝ ලුන්ඩා අතර ගිනි අවි මෑතකාලීනව හඳුන්වා දීමට ඉඩ තිබුණි, මුලදී ස්වල්පයක් තිබූ අතර ප්‍රධානියාගේ කීර්තිය ඔවුන්ට ප්‍රදර්ශනය කළ හැකි ගිනි අවි සංඛ්‍යාවෙන් හෝ කාලතුවක්කුවලින් පවා පිළිබිඹු වේ. ඒ අතරම, ඇත් දළ වෙළඳාමට සහ වහල් වෙළඳාමට ගිනි අවි ගැඹුරින් සම්බන්ධ විය. මෙම යුගයේදී, මිරම්බෝ, Msiri සහ Tippu Tip වැනි Nyamwezi සහ ස්වහීලී වෙළඳ වික්‍රමාන්විතයන් නැගෙනහිර සහ දකුණු DRC හි සහ මධ්‍යම ටැන්සානියාවේ &quot;යුද අධිපති රාජ්‍යයන්&quot; ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර, ඔවුන්ගේ පැහැරගැනීම් බලාත්මක කිරීම සඳහා මස්කට් සන්නද්ධ අනුගාමිකයින් මත විශ්වාසය තබමින්, නමුත් වෙරළට වෙළඳාම සඳහා ඇත්දළ එකතු කරන්න, එසේත් නැතිනම් දේශීය දඩයම්කරුවන්ගෙන් කප්පම් ලබා දෙන්න. දහනව වන ශතවර්ෂයේ මැද භාගයේ මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ විශාල මිනිසුන්ගේ මෙම ආක්‍රමණය මෙම යුධ අධිපති රාජ්‍යයන්ගෙන් පිටත සමාජවලට ද ප්‍රබල බලපෑමක් ඇති කළේය. ඩේවිඩ් ගෝර්ඩන් උපුටා දැක්වීමට-^3 &gt; අයිවරි නව පාලක පන්තියේ සංකේතය බවට පත් විය, එය වඩාත්ම කීර්තිමත් සහ වටිනා වෙළඳ භාණ්ඩය විය. රණකාමී ප්‍රධානීන් දඩයමෙන් ඇත්දළවලින් සම්පූර්ණ හෝ සැලකිය යුතු කොටසක් ඉල්ලා සිටි අතර ඇත් දළ ලබා ගැනීම සඳහා තමන්ගේම දඩයම්කරුවන් යොදවා ගත්හ. ඇත්ත වශයෙන්ම, ප්‍රධානත්වය පිළිබඳ නිර්වචනය, ඇත්දළවල කප්පම් සඳහා හිමිකම් පෑමේ හැකියාව වටා කැරකුණි.... &gt; වහලුන් සහ ඇත්දළ යන දෙකම ලබා ගැනීම සඳහා තුවක්කු භාවිතා කරන ලදී. නමුත් විශේෂයෙන්ම ඇත් දළ වෙළඳාමේ නැඟීමත් සමඟ තුවක්කු නිෂ්පාදනයට අත්‍යවශ්‍ය සාධකයක් බවට පත්විය. අලි ඇතුන් දඩයම් කිරීමට තුවක්කු වැඩි වැඩියෙන් භාවිතා විය. අලි ඇතුන් දඩයම් කිරීම මීට පෙර සිදු කර ඇත්තේ උගුල් ඇල්ලීම, වස විෂ සහ විශේෂයෙන් නිපදවන ලද හෙල්ල ඇතුළත් විශේෂිත ශිල්පීය ක්‍රම සමඟ සංගම්වල සංවිධානය වූ නිර්භීත මිනිසුන් විසිනි. නමුත් මෙය සියවසේ දෙවන භාගයේදී වෙනස් විය. කීර්තිමත් චිකුන්ඩා සහ බිසා අලි දඩයම්කරුවන් ප්‍රාථමික තුවක්කු සඳහා ප්‍රවේශය ලබා ගත් හෝ නිෂ්පාදනය කිරීමට පටන් ගත් අතර ඔවුන්ගේ පැරණි දඩයම් ශිල්පීය ක්‍රම අත්හැර දැමීය. වෙරළබඩ තවලම්කරුවන්ගේ තුවක්කු අතැති අනුගාමිකයන් සමඟ තරඟ කිරීමට ඔවුන්ට වෙනත් විකල්පයක් තිබුණේ නැත. නිදසුනක් වශයෙන්, ටිප්පු ටිප්ගේ අනුගාමිකයින්ට අලි රංචු හමු වූ විට, ඔවුන්ට &#39;ගිනි ගණන් කළ නොහැකි තරම්&#39; අලි ඇතුන් මරා දැමිය හැකිය. &gt; නමුත් අලි මැරීමට තුවක්කු භාවිතා කිරීම තුවක්කු සහ ඇත්දළ අතර සම්බන්ධයේ එක් අංගයක් පමණි. ඇත් දළ අපනයනය ප්‍රචණ්ඩකාරී කලාපීය වහල් වෙළඳාමකට සම්බන්ධ විය. වෙහෙසට පත් වූ සහ කුසගින්නෙන් පෙළෙන වහලුන් ඇත් දත් සඳහා ඵලදායී පෝටර්වරුන් නොවූවත්, ප්‍රධාන වශයෙන් පිරිමි ඇත්දළ දඩයම් කරන්නන් වහලුන්, බොහෝ විට කාන්තාවන්, කම්කරුවන් සහ උපභාර්යාවන් ලෙස කැමති ලෙස වහල් සහ ඇත්දළ වෙළඳාම එකට වර්ධනය විය. නිදසුනක් වශයෙන්, කලාපයේ බටහිරින් පිහිටි ලුන්ඩා-චොක්වේ, අභ්‍යන්තරයට ළඟා වූ ඕවිඹුන්ඩු තවලම්වලින් ගැහැනු වහලුන් මිල දී ගෙන අත්ලාන්තික් වෙළඳාම සඳහා කලින් වහලුන් සැපයූහ. ඒ වෙනුවට ඔවුන් ජාත්‍යන්තර වෙලඳපොලට නියම කර තිබූ ඇත්දළ විකුණුවා. උතුරු දෙසින්, කූබා ඇත් දළ සඳහා වහලුන් මිල දී ගත්තේය. නැඟෙනහිර ප්‍රදේශයේ චිකුන්ඩා දඩයම්කරුවෝ ද තම පරම්පරාව පුළුල් කිරීම සඳහා වහල් කාන්තාවන් මිල දී ගත්හ. තුවක්කු කලාපයට ගලා එන විට, පැරණිතම යුරෝපීය ගවේෂකයන් බොහෝ විට ප්‍රකාශ කළේ තුවක්කු දේශීය ක්‍රීඩා ජනගහනය ඉක්මනින් ක්ෂය කරන ආකාරය ගැන ය. නිදසුනක් වශයෙන්, එමිල් හොලුබ් 1875 දී ලෝසි වෙත ගොස් රාජකීය දඩයමක් දුටුවේය, එහිදී ඔහු පවසන්නේ වෙඩි 10,000 ක් වෙඩි තබා ඇති බවයි. 1886 වන විට, ඊළඟ ලෝසි රජු ලුබෝසි ලෙවනිකා වාර්ෂික රාජකීය දඩයමේදී තුවක්කු භාවිතා කිරීම තහනම් කළේය. ^4 ඒ හා සමානව, 1853 කොලොලෝ අතර ජීවත් වන විට, ඩේවිඩ් ලිවින්ග්ස්ටන් ඔහුගේ පෞද්ගලික දිනපොතේ ලියා ඇත්තේ ඔවුන් මෑතදී අලි දඩයම් කිරීම සඳහා ගිනි අවි භාවිතා කිරීම &quot; ඉතා ඉක්මනින්, රටේ මෙම කොටසෙහි කිසිවෙක් පෙනී නොසිටිනු ඇත, ඔවුන් වෙනත් සතෙකුට වඩා ඉක්මනින් තුවක්කුවෙන් ඉවත් වනු ඇත. ^5 මලාවි ප්‍රදේශයේ ඇත් දළ වෙළඳාම ඉක්මනින්ම අවසන් වූ බැවින් ඔහුගේ අනාවැකිය ඉටු විය. අහඹු ලෙස, යටත් විජිත යුගයේ වැඩි යුරෝපීය පැමිණීමත් සමඟ, සමහර දඩයම් සෆාරි ගවේෂණ මිෂනාරිවරුන් විසින් එවැන්ජලිස්තකරණය සඳහා අවස්ථා ලෙස අල්ලා ගන්නා ලදී. මෙම දඩයම් ගවේෂණ දේශීය සාගතයේ දී ගවේෂණ සපයන ආහාර ලෙස මානුෂීය සහනවල ගොරහැඩි ආකාරයක් ගත හැකිය. එවැනි තත්වයන් තුළ, මිෂනාරිවරුන්ට අවශ්‍ය වේලාවට දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණාවන්ත ආහාර සැපයීම පිළිබඳ දේශනයක් ලෙස සාර්ථක දඩයමක් ඉදිරිපත් කළ හැකිය. වෙනත් තත්වයන් යටතේ, නවීනතම ගිනි අවිවලින් සන්නද්ධ මිෂනාරිවරුන් තම මෙහෙවර මධ්‍යස්ථානයේ හෝ ප්‍රාදේශීය ප්‍රජාවන්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා මිනිසුන් ඝාතනය කරන විලෝපිකයන්ට එරෙහිව භාවිතා කරන ලෙස ඉල්ලා සිටිය හැකිය. 1820 සහ 1830 ගණන්වල. බොහෝ Tswana සහ අනෙකුත් Ngoni ප්‍රධානීන් ගිනි අවි මිලිටරි භාවිතය අගය කිරීමට ඉක්මන් වූ අතර, ගිනි අවි ලබා ගැනීම හරහා, ඔවුන් යුදමය වශයෙන් තම අසල්වැසියන්ට වඩා උසස් සහ Griqua සහ සුදු ජාතිකයින්ට සමාන වනු ඇතැයි තර්ක කළහ. 20 වැනි සියවස දක්වා ස්වවානා ආහාර උපාය මාර්ගයේ අත්‍යවශ්‍ය අංගයක් වූ දඩයම් කිරීම සඳහා ගිනි අවිවල සඵලතාවය අගය කිරීමට ට්ස්වානා ද ඉක්මන් විය. මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ මෙන්, ඇත් දළ වෙළඳාම ගිනි අවි වෙළඳාම සමඟ ගැඹුරින් බැඳී තිබුණි. එහෙත්, දකුණු අප්‍රිකාවේ නිශ්චිත සන්දර්භය තුළ, ගිනි අවි බ්‍රිතාන්‍ය හෝ බෝයර් වෙළෙන්දන්ගෙන් පැමිණිය හැකිය. 1870 ගණන් වන විට, Xhosa, Sotho සහ Tswana අතර ගිනි අවි කොතරම් පැතිරී ඇත්ද යත්, නවවන කේප්-ෂෝසා යුද්ධයේ (1877-79) සහ සෝතෝ තුවක්කු යුද්ධයේ (1880-81) සටන් කරන කේප් ජනපදයේ නිලධාරීන් ඔවුන්ගේ සතුරන්ට ඇති බවට පැමිණිලි කළහ. ඔවුන්ගේම හමුදාවන්ට වඩා උසස් රයිෆල්. මීට අමතරව, සෝතෝ නිරායුධ කිරීමට කේප් ජනපදයේ උත්සාහයන් සම්බන්ධයෙන් තුවක්කු යුද්ධය සටන් කරන ලද අතර එය සත්‍ය වශයෙන්ම සෝතෝ ජයග්‍රහණයකින් අවසන් විය. සමාන පදිංචිකරුවන්ගේ නොසන්සුන්තාවය 1895 දී ස්වවානා නිරායුධකරණය ඉල්ලා සිටීමට කේප් ජනපදයේ නිලධාරීන්ට හේතු වනු ඇත. කෙසේ වෙතත්, ලන්ඩන් මිෂනාරි සංගමයේ මිෂනාරිවරුන්ගේ සහාය ඇතිව ස්වවානා ප්‍රධානීන් මෙම ඉල්ලීම්වලට විරුද්ධ වූ අතර, ගිනි අවි &#39;ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදායික ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් වන දඩයම් කිරීමට&#39; අත්‍යවශ්‍ය වී ඇති බවට තර්ක කළහ.^7 ඒ සියල්ල. ගිනි අවි Tswana දඩයම් උපක්‍රමයේ වැදගත් අංගයක් බවට පත් වූ අතර දකුණු අප්‍රිකාවේ ඒවා හඳුන්වා දීමෙන් වසර 60ක් ඇතුළත සාම්ප්‍රදායික දඩයම් ශිල්පීය ක්‍රම නැතිවීමට හේතු වූ බව පැවසීමට දිගු ගමනක් විය. --- මූලාශ්ර! 1) &quot;African Arts* Vol 15, no 3 (May 1982) pp54-91 2) *The Cameroon Grassfields Civilization* by Jean-Paul Warnier විසින් Patrick Mcnaughton විසින් &quot;The Shirts that Mande Hunters Wore&quot;. pp 65 3) &quot;රෙදි ඇඳීම, තුවක්කු අතැතිව: දහනවවන සියවසේ දකුණු මධ්‍යම අප්‍රිකානු අභ්‍යන්තරයේ පරිභෝජනය, වෙළඳාම සහ දේශපාලනය&quot; ඩේවිඩ් එම් ගෝර්ඩන් විසින් * මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ ජීවිතයේ වස්තූන්* හි pp 30 4) *මධ්‍යම ප්‍රදේශයේ තුවක්කුව Africa: A History of Technology and Politics* by Giacomo Macola pp53-72 5)&quot;Significance of Firearms in Central Africa: the case of North-western Zambia to the 1920s&quot; by Giacomo Macola by African History* vol 51 no 3 pp 311 6) &quot;Fishers of Men and Hunters of Lion:British Big Game Hunting in Colonial Africa&quot; by Jason Bruner by *A Cultural History of Firearms in the Age of Empire* pp 60 7) &quot;දකුණු මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ ගිනි අවි&quot; Anthony Atmore, JM Chirenje සහ SI Mudenge විසින් *අප්‍රිකානු ඉතිහාසයේ සඟරාව* Vol 12 no 4 pp 550