The 1930s witnessed a return of sorts by the Soviet state towards its Great Russian past. Both during the Revolution and the 1920s, the state had looked at the historical past of tsardom and its various forms of commemoration of it with a rather jaundiced eye. The Soviet government of the 1920s devoted relatively little effort to historic preservation and sometimes sold off the valuables in museums and archives abroad to foreign parties as a way to raise needed hard currency. This 1920s leeriness towards the Great Russian past covered two interconnected ideological bases for the bolsheviks. One, valorizing the past was one of the chief legitimization tactics of the tsarist empire and upheld the Great Russian culture and its past as superior to the non-Russian subjects of the empire. Lenin and his cohorts were deeply concerned that Great Russian chauvinism would undermine the Bolshevik experiment and took active measures to discourage it ranging from promoting national cadres of non-Russians into the nascent Communist Party and the state apparatus (*korenizatsiia*/ indiginization) to engaging in an iconolcastic approach to the mores and celebration of the past. Secondly, the Bolshevik state was one that was self-consciously and avowedly *new* and took great pains to advertise that the results of 1917 was a solid break from the tsarist past. The state embellished tales of the tsarist past as a time of decadence and wanton cruelty in which the new Soviet state had transcended. 

The shift towards the Great Russian past in the Stalin period caught a number of contemporaries by surprise and a number of Stalin's opponents abroad connected this shift in cultural policy with Stalin dictatorship. The Russian emigre sociologist Nicholas Timasheff in a famous 1946 book collectively termed these policies "the Great Retreat" in which the state backed away from the modernism and internationalism of the 1920s when it recognized that such sentiments had little persuasive power outside a narrow circle of intellectuals and true believers, and instead embraced a more conservative culture and society. For example, the Stalin state backed away from the relatively liberal divorce laws of the 1920s and recriminalized abortion in 1936. Soviet art policy under Stalin moved away from the avante garde experimentalism and into more recognizable forms and aesthetics. Although Timasheff was more neutral about the Great Retreat, he connected it with the imperative to fight fascism and saw it as a normalizing factor for the USSR's international position, Stalin's opponents, particularly the factions surrounding Trotsky, took up the paradigm of Great Retreat as part of Stalin's larger betrayal of the grand ideals of 1917 in exchange for the USSR becoming just another normal state, and a dictatorship to boot.  

There certainly was a good deal of justification to the charge that the Stalin turn served the Stalin dictatorship and emerging cult of personality. The titular hero of the Eisenstein film *Alexander Nevsky* shared many of the treats associated with Stalin such as his personal remoteness and stalwart and decisive leadership. The state's rehabilitation of the two tsars, Peter I and Ivan IV, was in no small measure because they were two historical figures that built up the Russian state from comparative backwardsness. History textbooks and fictional portrayals toned down Ivan IV's personal cruelty and emphasized his *étatisme*. Stalin famously harangued Eisenstein over his portrayal of Ivan IV's degeneracy into cruelty when the latter was preparing for *Ivan the Terrible, Part II* with the dictator noting that the such cruelty was often necessary for a leader. 

However, the idea of that the cultural politics of the Great Retreat represented a complete break with the 1920s practices obscures some important lines of continuity between the Stalin and Lenin eras. Some of the policies of the Stalin state were the rather logical responses to the consequences of the more liberal Lenin decade. Liberalized family law, for example, created a larger number of divorces and broken families than the Soviet state expected and the authorities connected the rise of various social ills such as youth hooliganism in part to the breakdown of the family. The writers of the Lenin-era family laws expected that the new socialist society would eliminate the social conditions that led to the breakdown of the family; higher divorce rates were not expected by these men and women who conceived of these reforms. The Lenin state also was just as willing to instrumentalize the tsarist past as its successor. In former imperial cities like Leningrad and Moscow, the state appropriated various palaces and historical art treasures and reopened them as museums for the masses. This reinvested the surviving relics of the tsarist past with a new, somewhat politicized, meaning in which the Soviet state was the national curator of the past and preserved what it felt was relevant for the present. The cultural politics of the 1920s practiced a highly selective and politicized reappropriation of the past and created a pattern subsequent Soviet governments followed. 

The Stalin state's reappropriation and celebration of tsarist military figures highlights this process. Historical personages like Suvorov and Bagration imparted a useful heritage to the growing Red Army of the 1930s and had added importance with Barbarossa as these men had fought off invaders before and won. Drawing connection to these figures served a useful propaganda purpose, as in this [famous poster](_URL_0_) which dramatically superimposed the advancing Red Army in front of Nevsky, Suvorov, and an anonymous fighter of 1917 urging them onward. But there was more to the celebration of the martial past than an exigent need for a historical narrative in wartime. The biographical background of these men made them relatively safe figures for the Soviet state to celebrate. Although the Russian imperial army upheld the Romanovs, many of its leading figures did not come from the elite nobility, but rather from the provinces and margins of Russian elite society. Bagration was Georgian-born and Suvorov was alleged to have Armenian background, a convenient point that the Stalinist histories emphasized in that it drew parallels between the present Soviet state's attempt to draw together non-Russians and Great Russians together in a grand project. Additionally, the Russian imperial army was an institution of its own during the tsarist period and even though being a part of the nobility was a usual precondition for officer status, the officer academies and other forms of training emphasized technical skills and practical knowledge for its cadets. So while these men may have belonged to an innately counter-revolutionary class and upheld a counter-revolutionary order, the Soviet state maintained these generals were more akin to specialists than the nobility. Biographical accounts of the generals from the Soviet era, which sometimes verged on hagiography, emphasized the generals' common sense and plainspoken qualities as well as their sympathies for progressive politics and dislike for tsarist discipline. In short, they were the idealized picture of a Red Army general, but in tsarist garb. In a process of appropriation similar to the state's approach to cultural luminaries like Tolstoy, Pushkin, and Tchaikovsky, state media portrayed these historical figures as individuals whose biographies show they *would* have been Bolsheviks had they been alive during 1917; but had the singular misfortune of having been born when the social preconditions of Russia were not present for such a movement. 

The Stalin state's approach to commemorating the past was often laden with ideological meaning, and in this regard, it was not too dissimilar from its Leninist predecessor. In the post-Civil War period, the Russian past and its heroes was still too closely associated with the departed Romanov state to be employed easily by the state, but the Bolsheviks established a pattern of depoliticizing the past and then repoliticizing it that the Stalin dictatorship was able to capitalize upon to meet either the immediate needs of the moment like the war, or to appease Stalin's emerging cult of personality. 

*Sources* 

Brandenberger, David. *National Bolshevism: Stalinist Mass Culture and the Formation of Modern Russian National Identity, 1931-1956*. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2002. 

Hoffmann, David Lloyd. "Was There a" Great Retreat" from Soviet Socialism? Stalinist Culture Reconsidered." *Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History* 5, no. 4 (2004): 651-674.

Lenoe, Matthew Edward. "In Defense of Timasheff's Great Retreat." *Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History* 5, no. 4 (2004): 721-730.

Maddox, Steven. *Saving Stalin's Imperial City: Historic Preservation in Leningrad, 1930-1950*.  Bloomington : Indiana University Press,  2015. 

Platt, Kevin M. F., and David Brandenberger. *Epic Revisionism: Russian History and Literature As Stalinist Propaganda*. Madison, Wis: University of Wisconsin Press, 2006. 

1930 ගණන් වලදී සෝවියට් රාජ්‍යය එහි මහා රුසියානු අතීතය දෙසට ආපසු යාමක් දුටුවේය. විප්ලවය සහ 1920 ගනන් දෙකේදීම, රාජ්‍යය සාර්ඩොම්හි ඓතිහාසික අතීතය සහ එහි විවිධ අනුස්මරණ ආකාරය දෙස තරමක් සෙංගමාල ඇසකින් බලා ඇත. 1920 ගණන්වල සෝවියට් ආන්ඩුව ඓතිහාසික සංරක්ෂණය සඳහා සාපේක්ෂ වශයෙන් කුඩා උත්සාහයක් දැරූ අතර සමහර විට විදේශ රටවල කෞතුකාගාරවල සහ ලේඛනාගාරවල ඇති වටිනා දේ විදේශීය පාර්ශවයන්ට විකුණා, අවශ්‍ය දෘඩ මුදල් එකතු කිරීමේ මාර්ගයක් ලෙස විය. 1920 ගනන්වල ශ්රේෂ්ඨ රුසියානු අතීතය දෙසට වූ මෙම නිහතමානිකම බොල්ෂෙවිකයන් සඳහා අන්තර් සම්බන්ධිත මතවාදී පදනම් දෙකක් ආවරණය කළේය. එකක්, අතීතය අගය කිරීම සාර් අධිරාජ්‍යයේ ප්‍රධාන නීත්‍යානුකූල කිරීමේ උපක්‍රමයක් වූ අතර මහා රුසියානු සංස්කෘතිය සහ එහි අතීතය අධිරාජ්‍යයේ රුසියානු නොවන යටත්වැසියන්ට වඩා උසස් ලෙස තහවුරු කළේය. මහා රුසියානු ස්වෝත්තමවාදය විසින් බොල්ෂෙවික් අත්හදා බැලීම අඩපණ කරනු ඇතැයි ලෙනින් සහ ඔහුගේ සහචරයින් දැඩි ලෙස කනස්සල්ලට පත්ව සිටි අතර රුසියානු නොවන ජාතික කේඩරයන් නව කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට සහ රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයට (*korenizatsiia*/indiginization) ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ සිට එය අධෛර්යමත් කිරීමට ක්‍රියාකාරී පියවර ගත්හ. අතීතයේ බොහෝ දේ සහ සැමරීම සඳහා නිරූපිත ප්‍රවේශයක් තුළ. දෙවනුව, බොල්ෂෙවික් රාජ්‍යය ස්වයං දැනුවත්ව සහ ප්‍රකාශිතව *නව* එකක් වූ අතර 1917 ප්‍රතිඵලය සාර්වාදී අතීතයෙන් ශක්තිමත් බිඳීමක් බව ප්‍රචාරය කිරීමට මහත් වෙහෙසක් ගත්තේය. නව සෝවියට් රාජ්‍යය ඉක්මවා ගිය පරිහානියේ සහ අනවශ්‍ය කෲරත්වයේ කාලයක් ලෙස රාජ්‍යය සාර්වාදී අතීතයේ කථා අලංකාර කළේය. ස්ටාලින් යුගයේ මහා රුසියානු අතීතය දෙසට මාරුවීම සමකාලීනයන් ගණනාවක් මවිතයට පත් කළ අතර විදේශයන්හි ස්ටාලින්ගේ විරුද්ධවාදීන් ගණනාවක් මෙම සංස්කෘතික ප්‍රතිපත්තියේ වෙනස ස්ටාලින් ආඥාදායකත්වය සමඟ සම්බන්ධ කළහ. රුසියානු විගමන සමාජ විද්‍යාඥ නිකලස් ටිමාෂෙෆ් 1946 සුප්‍රසිද්ධ පොතක මෙම ප්‍රතිපත්ති සාමූහිකව &quot;මහා පසුබැසීම&quot; ලෙස හැඳින්වූයේ, බුද්ධිමතුන්ගේ පටු කවයකින් පිටත එවැනි හැඟීම්වලට එතරම් ඒත්තු ගැන්වීමේ බලයක් නොමැති බව හඳුනාගත් විට රාජ්‍යය 1920 ගනන්වල නූතනවාදයෙන් සහ ජාත්‍යන්තරවාදයෙන් පසුබැසීමයි. සහ සැබෑ ඇදහිලිවන්තයන්, ඒ වෙනුවට වඩා ගතානුගතික සංස්කෘතියක් සහ සමාජයක් වැළඳ ගත්හ. නිදසුනක් වශයෙන්, ස්ටාලින් රාජ්‍යය 1920 ගණන්වල සාපේක්ෂ ලිබරල් දික්කසාද නීතිවලින් ඉවත් වූ අතර 1936 දී ගබ්සාව අපරාධයක් බවට පත් කළේය. ස්ටාලින් යටතේ සෝවියට් කලා ප්‍රතිපත්තිය ඇවන්ට් ගාඩ් පර්යේෂණවාදයෙන් ඉවත් වී වඩාත් හඳුනාගත හැකි ආකෘති සහ සෞන්දර්යය කරා ගමන් කළේය. මහා පසුබැසීම ගැන ටිමාෂෙෆ් වඩා මධ්‍යස්ථ වුවද, ඔහු එය ෆැසිස්ට්වාදයට එරෙහිව සටන් කිරීමේ අත්‍යාවශ්‍යතාවය සමඟ සම්බන්ධ කළ අතර එය සෝවියට් සංගමයේ ජාත්‍යන්තර තත්ත්වය සඳහා සාමාන්‍යකරණ සාධකයක් ලෙස දුටුවේය, ස්ටාලින්ගේ විරුද්ධවාදීන්, විශේෂයෙන් ට්‍රොට්ස්කි වටා සිටින කන්ඩායම්, මහා පසුබැසීමේ ආදර්ශය කොටසක් ලෙස ගත්හ. සෝවියට් සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුව තවත් සාමාන්‍ය රාජ්‍යයක් බවට පත්වීම සහ ආඥාදායකත්වය ආරම්භ කිරීම සඳහා 1917 මහා පරමාදර්ශයන් ස්ටාලින්ගේ විශාල පාවාදීම ගැන. ස්ටාලින් හැරීම ස්ටාලින් ආඥාදායකත්වයට සහ නැගී එන පෞරුෂ සංස්කෘතියට සේවය කළේ ය යන චෝදනාවට හොඳ සාධාරණීකරණයක් නිසැකවම තිබුණි. අයිසන්ස්ටයින් චිත්‍රපටයේ නාමික වීරයා *ඇලෙක්සැන්ඩර් නෙව්ස්කි* ස්ටාලින් සමඟ සම්බන්ධ වූ ඔහුගේ පෞද්ගලික දුරස්ථභාවය සහ ස්ථීර සහ තීරණාත්මක නායකත්වය වැනි බොහෝ සංග්‍රහයන් බෙදා ගත්තේය. සාර්වරුන් දෙදෙනා වන පීටර් I සහ අයිවන් IV, රාජ්‍යය පුනරුත්ථාපනය කිරීම සුළුපටු නොවේ, මන්ද ඔවුන් රුසියානු රාජ්‍යය සංසන්දනාත්මක පසුගාමීත්වයෙන් ගොඩනැගූ ඓතිහාසික චරිත දෙකක් වූ බැවිනි. ඉතිහාස පෙළපොත් සහ ප්‍රබන්ධ නිරූපණයන් Ivan IV ගේ පුද්ගලික කෲරත්වය අඩු කර ඔහුගේ *étatisme* අවධාරණය කළේය. අයිවන් IV ගේ පරිහානිය කෲරත්වය බවට පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ස්ටාලින් ප්‍රසිද්ධ ලෙස අයිසන්ස්ටයින්ට තරවටු කළේය, ඔහු *Ivan the Terrible, II කොටස* සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටියදී, නායකයෙකුට එවැනි කුරිරුකම බොහෝ විට අවශ්‍ය බව ඒකාධිපතියා සඳහන් කළේය. කෙසේ වෙතත්, මහා පසුබැසීමේ සංස්කෘතික දේශපාලනය 1920 ගනන්වල භාවිතාවන් සමඟ සම්පුර්ණයෙන් බිඳී යාමක් නියෝජනය කරයි යන අදහස ස්ටාලින් සහ ලෙනින් යුග අතර අඛණ්ඩ පැවැත්මේ සමහර වැදගත් රේඛා අපැහැදිලි කරයි. ස්ටාලින් රාජ්‍යයේ සමහර ප්‍රතිපත්ති වඩාත් ලිබරල් ලෙනින් දශකයේ ප්‍රතිවිපාකවලට තරමක් තාර්කික ප්‍රතිචාරයන් විය. නිදසුනක් වශයෙන්, ලිබරල් කරන ලද පවුල් නීතිය, සෝවියට් රාජ්‍යය බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා විශාල දික්කසාද සහ බිඳවැටුණු පවුල් සංඛ්‍යාවක් නිර්මාණය කළ අතර බලධාරීන් විසින් තරුණ දාමරිකකම් වැනි විවිධ සමාජ රෝග වර්ධනය වීම පවුල බිඳ වැටීමට සම්බන්ධ කළේය. ලෙනින් යුගයේ පවුල් නීති කතුවරුන් අපේක්ෂා කළේ නව සමාජවාදී සමාජය විසින් පවුල බිඳවැටීමට තුඩු දුන් සමාජ තත්ත්වයන් තුරන් කරනු ඇතැයි; ඉහළ දික්කසාද අනුපාත මෙම ප්‍රතිසංස්කරණවලින් පිළිසිඳගත් මෙම පිරිමින් සහ කාන්තාවන් විසින් අපේක්ෂා නොකළේය. ලෙනින් රාජ්‍යය ද එහි අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස සාර්වාදී අතීතය උපයෝගි කර ගැනීමට කැමති විය. ලෙනින්ග්‍රෑඩ් සහ මොස්කව් වැනි පැරණි අධිරාජ්‍ය නගරවල රාජ්‍යය විවිධ මාලිගා සහ ඓතිහාසික කලා වස්තු අත්පත් කර ගත් අතර ඒවා මහජනතාව සඳහා කෞතුකාගාර ලෙස නැවත විවෘත කරන ලදී. මෙය සෝවියට් රාජ්‍යය අතීතයේ ජාතික භාරකරු වූ අතර වර්තමානයට අදාළ යැයි හැඟෙන දේ සංරක්ෂණය කරන ලද නව, තරමක් දේශපාලනීකරණය වූ, සාර්වාදී අතීතයේ ඉතිරිව ඇති ධාතු නැවත ආයෝජනය කළේය. 1920 ගණන්වල සංස්කෘතික දේශපාලනය අතීතයේ අතිශයින් තෝරාගත් සහ දේශපාලනීකරණය වූ නැවත අත්පත් කර ගැනීමක් සිදු කළ අතර පසුව ඇති වූ සෝවියට් රජයන් අනුගමනය කළ රටාවක් නිර්මාණය කළේය. ස්ටාලින් රාජ්‍යය විසින් සාර්වාදී මිලිටරි චරිත නැවත ලබා ගැනීම සහ සැමරීම මෙම ක්‍රියාවලිය ඉස්මතු කරයි. සුවෝරොව් සහ බග්‍රේෂන් වැනි ඓතිහාසික පුද්ගලයන් 1930 ගණන්වල වැඩෙන රතු හමුදාවට ප්‍රයෝජනවත් උරුමයක් ලබා දුන් අතර මෙම මිනිසුන් මීට පෙර ආක්‍රමණිකයන් සමඟ සටන් කර ජයග්‍රහණය කර ඇති බැවින් බාබරෝසා සමඟ වැදගත්කමක් ද ලබා ගත්හ. මෙම [ප්‍රසිද්ධ පෝස්ටරයේ](_URL_0_) මෙන්, මෙම සංඛ්‍යා වෙත සම්බන්ධ කිරීම ප්‍රයෝජනවත් ප්‍රචාරක අරමුණක් ඉටු කළේය, එය නෙව්ස්කි, සුවෝරොව් සහ 1917 නිර්නාමික සටන්කාමියෙකු ඉදිරිපිට ඉදිරියට යන රතු හමුදාව නාටකාකාර ලෙස අධිස්ථාපනය කළේය. එහෙත් යුධ සමයේ ඓතිහාසික ආඛ්‍යානයක අත්‍යාවශ්‍ය අවශ්‍යතාවයකට වඩා යුධ අතීතය සැමරීමට වැඩි යමක් තිබුණි. මෙම මිනිසුන්ගේ චරිතාපදාන පසුබිම ඔවුන් සෝවියට් රාජ්‍යයට සැමරීමට සාපේක්ෂව ආරක්ෂිත පුද්ගලයින් බවට පත් කළේය. රුසියානු අධිරාජ්‍ය හමුදාව රොමානොව්වරුන්ව ඔසවා තැබුවද, එහි ප්‍රමුඛ චරිත බොහොමයක් පැමිණියේ ප්‍රභූ වංශාධිපතීන්ගෙන් නොව, රුසියානු ප්‍රභූ සමාජයේ පළාත් සහ මායිම් වලින් ය. බග්‍රේෂන් ජෝර්ජියානු-උපතක් වූ අතර සුවෝරොව්ට ආර්මේනියානු පසුබිමක් ඇති බවට චෝදනා එල්ල විය, එය ස්ටැලින්වාදී ඉතිහාසයන් අවධාරනය කළ පහසු කරුණක් වූයේ රුසියානු නොවන සහ මහා රුසියානුවන් මහා ව්‍යාපෘතියකට එක් කිරීමට වත්මන් සෝවියට් රාජ්‍යයේ ප්‍රයත්නය අතර සමාන්තර බවකි. මීට අමතරව, රුසියානු අධිරාජ්‍යවාදී හමුදාව සාර් පාලන සමයේදී තමන්ගේම ආයතනයක් වූ අතර වංශාධිපතියන්ගේ කොටසක් නිලධර තත්ත්වය සඳහා සාමාන්‍ය පූර්ව කොන්දේසියක් වුවද, නිලධාරි ඇකඩමි සහ වෙනත් ආකාරයේ පුහුණුවක් එහි ශිෂ්‍ය භටයින් සඳහා තාක්ෂණික කුසලතා සහ ප්‍රායෝගික දැනුම අවධාරණය කළේය. . එබැවින් මෙම මිනිසුන් සහජයෙන්ම ප්‍රති-විප්ලවවාදී පන්තියකට අයත් වූ අතර ප්‍රති-විප්ලවවාදී නියෝගයක් තහවුරු කළද, සෝවියට් රාජ්‍යය මෙම ජෙනරාල්වරුන් වංශාධිපතියන්ට වඩා විශේෂඥයින්ට සමාන බව කියා සිටියේය. සෝවියට් යුගයේ ජෙනරාල්වරුන්ගේ චරිතාපදාන වාර්තා, සමහර විට හජියෝග්‍රැෆි මතට නැඹුරු වූ අතර, ජෙනරාල්වරුන්ගේ සාමාන්‍ය බුද්ධිය සහ සරල වාචික ගුණාංග මෙන්ම ප්‍රගතිශීලී දේශපාලනය කෙරෙහි ඔවුන්ගේ අනුකම්පාව සහ සාර්වාදී විනය කෙරෙහි ඇති අකමැත්ත අවධාරණය කළේය. කෙටියෙන් කිවහොත්, ඔවුන් රතු හමුදා ජෙනරාල්වරයෙකුගේ පරමාදර්ශී පින්තූරයක් වූ නමුත් සාර්වාදී ඇඳුමින් සැරසී සිටියහ. ටෝල්ස්ටෝයි, පුෂ්කින් සහ චයිකොව්ස්කි වැනි සංස්කෘතික ප්‍රභූවරුන් වෙත රාජ්‍යයේ ප්‍රවේශය හා සමාන විසර්ජන ක්‍රියාවලියක දී, රාජ්‍ය මාධ්‍ය විසින් මෙම ඓතිහාසික පුද්ගලයින් 1917 දී ජීවතුන් අතර සිටියේ නම් ඔවුන් බොල්ෂෙවික්වරුන් වීමට ඉඩ තිබූ බව ඔවුන්ගේ චරිතාපදානවලින් පෙන්නුම් කරන පුද්ගලයන් ලෙස නිරූපණය කරන ලදී. එහෙත් රුසියාවේ සමාජ පූර්ව කොන්දේසි එවැනි ව්‍යාපාරයක් සඳහා නොතිබූ විට උපත ලැබීමේ ඒකීය අවාසනාවක් තිබුණි. අතීතය සැමරීම සඳහා ස්ටැලින් රාජ්‍යයේ ප්‍රවේශය බොහෝ විට මතවාදී අර්ථයෙන් පිරී ගිය අතර, මේ සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, එය එහි ලෙනින්වාදී පූර්වගාමියාට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් නොවීය. පශ්චාත් සිවිල් යුධ සමයේදී, රුසියානු අතීතය සහ එහි වීරයන් තවමත් පිටත්ව ගිය රොමානොව් රාජ්‍යය සමඟ ඉතා සමීපව සම්බන්ධ වී සිටි නමුත් රාජ්‍යයට පහසුවෙන් සේවයේ යෙදවීමට නොහැකි වූ නමුත් බොල්ෂෙවික්වරු අතීතය දේශපාලනීකරණය නොකර එය නැවත දේශපාලනීකරණය කිරීමේ රටාවක් ස්ථාපිත කළේ ස්ටාලින් ආඥාදායකත්වයයි. යුද්ධය වැනි මේ මොහොතේ ක්ෂණික අවශ්‍යතා සපුරාලීමට හෝ ස්ටාලින්ගේ නැගී එන පෞරුෂ සංස්කෘතිය සනසාලීමට ප්‍රයෝජන ගැනීමට හැකි විය. *මූලාශ්‍ර* බ්‍රැන්ඩන්බර්ගර්, ඩේවිඩ්. *ජාතික බොල්ෂෙවික්වාදය: ස්ටැලින්වාදී ජන සංස්කෘතිය සහ නූතන රුසියානු ජාතික අනන්‍යතාවය ගොඩනැගීම, 1931-1956*. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2002. Hoffmann, David Lloyd. &quot;සෝවියට් සමාජවාදයෙන් &quot;මහා පසුබැසීමක්&quot; තිබුනේද? ස්ටැලින්වාදී සංස්කෘතිය නැවත සලකා බලන ලදී.&quot; *Kritika: රුසියානු සහ යුරේසියානු ඉතිහාසයේ ගවේෂණ* 5, අංක. 4 (2004): 651-674. ලෙනෝ, මැතිව් එඩ්වඩ්. &quot;ටිමාෂෙෆ්ගේ මහා පසුබැසීමේ ආරක්ෂාව සඳහා.&quot; *Kritika: රුසියානු සහ යුරේසියානු ඉතිහාසයේ ගවේෂණ* 5, අංක. 4 (2004): 721-730. මැඩොක්ස්, ස්ටීවන්. *ස්ටාලින්ගේ අධිරාජ්‍ය නගරය සුරැකීම: ලෙනින්ග්‍රෑඩ් හි ඓතිහාසික සංරක්ෂණය, 1930-1950*. බ්ලූමින්ටන් : ඉන්ඩියානා විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 2015. ප්ලැට්, කෙවින් එම්එෆ්, සහ ඩේවිඩ් බ්‍රැන්ඩන්බර්ගර්. *එපික් සංශෝධනවාදය: රුසියානු ඉතිහාසය සහ සාහිත්‍යය ස්ටැලින්වාදී ප්‍රචාරය ලෙස*. මැඩිසන්, විස්: විස්කොන්සින් විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 2006. 
