Oddly enough, Armenians in the Ottoman Empire were considered the model Christian minority prior to the emergence of the Armenian Question in the late 19th century. They even earned the epithet of *millet-i sadıka*, "the loyal millet", millet here is an ottoman term used to denote an ethnic and religious community.  The reason for this, as the title implies, was the perceived loyalty of Armenians compared to the other Christian minorities.

In the European part of the ottoman empire, rising wave of nationalism was felt relatively shortly after the French Revolution, with the first Serbian uprising happening in 1804, and Greeks were the first amongst Empire's Christian subjects to have their own independent state in 1832. Although the Greek kingdom was restricted to Peloponnese for  most of the 19th century, it opened a Pandora's box which the ottomans never managed to shut down.  

For Armenians however, things progressed far more slowly. "The Eastern Question" didn't become a widely spoken issue until it was mentioned in the Treaty of Berlin in 1878. Even this was the result of external powers' pressure upon the ottoman government to improve the situation of the Christian subjects in the eastern provinces, and not an Armenian rebellion. An Armenian bishop at the time even states that this is the first time in which the Armenians make a political, rather than merely religious, appearance. Reasons  for relatively late development of this national identity is complex, but i think it is fair to state that Armenians, living at the eastern provinces, were somewhat isolated from the events happening at the Balkans at the turn of the 19th century.

Source;
Masayuki Ueno (2013). “FOR THE FATHERLAND AND THE STATE”: ARMENIANS NEGOTIATE THE TANZIMAT REFORMS. 
පුදුමයට කරුණක් නම්, 19 වන සියවසේ අගභාගයේදී ආර්මේනියානු ප්‍රශ්නය මතුවීමට පෙර ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ ආර්මේනියානුවන් ආදර්ශ ක්‍රිස්තියානි සුළුතරය ලෙස සැලකේ. ඔවුන් *millet-i sadıka*, &quot;පක්ෂපාතී මෙනේරි&quot; යන විරුදාවලිය පවා ලබාගෙන ඇත, මෙනේරි යනු වාර්ගික සහ ආගමික ප්‍රජාවක් දැක්වීමට භාවිතා කරන ඔටෝමන් යෙදුමකි. මෙයට හේතුව, මාතෘකාවෙන් ගම්‍ය වන පරිදි, අනෙකුත් ක්‍රිස්තියානි සුළුතරයන්ට සාපේක්ෂව ආර්මේනියානුවන්ගේ විශ්වාසවන්තභාවයයි. ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ යුරෝපීය කොටසෙහි, ප්‍රංශ විප්ලවයෙන් කෙටි කලකට පසුව, 1804 දී සිදු වූ පළමු සර්බියානු නැගිටීමත් සමඟ, ජාතිකවාදයේ නැඟී එන රැල්ලක් දැනෙන්නට විය, 1832 දී අධිරාජ්‍යයේ ක්‍රිස්තියානි යටත්වැසියන් අතරින් ප්‍රථමයා වූයේ ග්‍රීකයන් ය. ග්‍රීක රාජධානිය 19 වන ශතවර්ෂයේ වැඩි කාලයක් Peloponnese වෙත සීමා විය, එය පැන්ඩෝරා පෙට්ටියක් විවෘත කළ අතර එය ඔටෝමාන්වරුන්ට කිසි විටෙකත් වසා දැමීමට නොහැකි විය. කෙසේ වෙතත්, ආර්මේනියානුවන් සඳහා, දේවල් වඩාත් සෙමින් ඉදිරියට ගියේය. 1878 බර්ලින් ගිවිසුමේ සඳහන් වන තුරු &quot;නැගෙනහිර ප්‍රශ්නය&quot; පුළුල් ලෙස කථා කරන ප්‍රශ්නයක් බවට පත් නොවීය. මෙය පවා නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි යටත්වැසියන්ගේ තත්වය වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා ඔටෝමාන් රජයට බාහිර බලවතුන්ගේ බලපෑම්වල ප්‍රතිඵලයකි. පළාත් මිස ආර්මේනියානු කැරැල්ලක් නොවේ. එවකට ආර්මේනියානු බිෂොප්වරයෙකු පවා ප්‍රකාශ කරන්නේ ආර්මේනියානුවන් හුදු ආගමික පෙනුමකට වඩා දේශපාලනිකව පෙනී සිටින පළමු අවස්ථාව මෙය බවයි. මෙම ජාතික අනන්‍යතාවය සාපේක්ෂ වශයෙන් ප්‍රමාද වී වර්ධනය වීමට හේතු සංකීර්ණ වේ, නමුත් නැගෙනහිර පළාත්වල ජීවත් වූ ආර්මේනියානුවන් 19 වන සියවස ආරම්භයේදී බෝල්කන් ප්‍රදේශයේ සිදු වූ සිදුවීම් වලින් තරමක් හුදෙකලා වූ බව ප්‍රකාශ කිරීම සාධාරණ යැයි මම සිතමි. මූලාශ්රය; Masayuki Ueno (2013). “මාතෘ භූමිය සහ රාජ්‍යය සඳහා”: ආර්මේනියානුවන් ටැන්සිමාට් ප්‍රතිසංස්කරණ සාකච්ඡා කරයි. 