This is a broad questions, and as a result there's a lack of definitive statistics, but there seems to be a fair degree of consensus that for the most part European (and by extension early American) sailors were comparatively poor swimmers. For much of the period at least into the 19th century, moreover, a clear distinction was drawn between "bathing" (which essentially meant going into water where it was possible to stand, if need be, and which was relatively popular) and "swimming" (meaning in open water where it was not possible to stand, which was not.)

Several authorities have attempted estimates of the proportion of sailors who could swim. Overall, it seems to be agreed that as late as 1900 a high proportion of sailors – significantly more than half – were  not able to swim.

* Nicholas Orme, in his *Early British Swimming, 55 BC to AD 1719*, comments that early swimming in Britain was confined largely to ponds and rivers, and almost never done in the sea; the practice also "virtually excluded the whole female sex" (p.107). He also usefully discusses the relatively late development of "scientific" swimming and efforts to maximise efficiency in the water, noting that up to the 17th century at least side-stroke was considered the fastest stroke available, modern strokes had not been invented, and swimmers in general were "weak in the efficiency and speed of their basic propulsive strokes."
  
* It's estimated that only about one in seven Dutch sailors in the first half of the 17th century could swim (Mike Dash, *Batavia's Graveyard* p.110)

* Little, in *The Buccaneer's Realm*, notes that, in the Caribbean, swimming was a common ability among the indigenous peoples of the West Indies and adds that "many whites ... swam and dived, and the notion that European sailors could not swim was false. Nonetheless, one captain observed 'how deficient our common seamen in general are.' Europeans who fell overboard generally drowned, even if they landed uninjured in the water.... Perhaps only one in four to one in six common sailors could swim."

* Compton, in *Why Sailors Can't Swim* p.18, notes that a contemporary newspaper estimated in 1910 that 40% of US Navy sailors could not swim.

As to the reasons why this was so, they probably combine culture and geography. It seems it was at least in part because the skill was not regarded as a natural one for "civilised" white men to possess, and that status (and fear of ridicule) was a factor here. In *Haunts of the Black Masseur: The Swimmer as Hero,* Charles Sprawson comments on the disinclination of British colonists in India to swim, despite the hot weather - "It was as though the English had taken to heart George Borrow's precept that a 'gentleman' should avoid swimming, 'for to swim you must be naked, and how would many a genteel person look without his clothes.'" Similarly Blackmore, in his *Manifest Perdition: Shipwreck Narrative and the Disruption of Empire*, pp.91-2, argues that "the human form in water... foregrounds the civilized/barbaric binarism... because natatorial ability is, in expansionist thinking, a 'barbaric' skill" - one that was beneath European sailors and which they expected other people to perform for them. Blackmore cites the Dutch navigator Jan van Linschoten's *Itinerary* (late C16th), which stresses how useful Arab men "infected" with Islam could be in this context. Where European gentlemen swam, it was generally in private and where they were not likely to be seen by either women or by their social inferiors.

While Sprawson also explores lots of other odd cultural tangents, noting that Rupert Brooke swam as a celebration of youth, Goethe as a declaration of freedom and beauty, and Baron Corvo as an expression of his homosexuality, it's also rather noticeable that there's almost no evidence in western sources for people learning to swim as a precaution or because it was seen as a useful skill until some way into the nineteenth century.

That said, I would guess that opportunity and conditions played at least as much a part in determining who could and who could not swim. One  obvious factor is that facilities and conditions for teaching swimming safely were lacking. No swimming pools, and cold and uninviting local waters, probably help to explain why Europeans were less likely to be able to swim than the locals on Caribbean islands (and Darcy, in his *The People of the Sea*, p.31, a book about Oceania, similarly notes that the ability to swim was commonplace among Fijians, even those who lived well inland). Bruseth and Turner, in *From a Watery Grave*, p.116, attribute the deficiency to the fact that "swimming was not the recreational sport that it is today."
මෙය පුළුල් ප්‍රශ්නයක් වන අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නිශ්චිත සංඛ්‍යාලේඛන හිඟයක් ඇත, නමුත් බොහෝ දුරට යුරෝපීය (සහ දිගුකාලීනව මුල් ඇමරිකානුවන්) නැවියන් සාපේක්ෂව දුර්වල පිහිනුම් ක්‍රීඩකයින් බවට සාධාරණ එකඟතාවයක් ඇති බව පෙනේ. අවම වශයෙන් 19 වන ශතවර්ෂයේ බොහෝ කාලසීමාව තුළ, එපමනක් නොව, &quot;ස්නානය&quot; (අවශ්‍ය නම්, අවශ්‍ය නම්, නැගී සිටීමට හැකි වූ සහ සාපේක්ෂව ජනප්‍රිය වූ ජලයට යෑමේ මූලික අර්ථය) සහ &quot;පිහිනීම&quot; අතර පැහැදිලි වෙනසක් ඇත. &quot;(එනම් නැගී සිටීමට නොහැකි වූ විවෘත ජලයේ තේරුම, එය එසේ නොවේ.) බලධාරීන් කිහිප දෙනෙකු පිහිනීමට හැකි නැවියන් ප්‍රමාණය තක්සේරු කිරීමට උත්සාහ කර ඇත. සමස්තයක් වශයෙන් ගත් කල, 1900 තරම් අගභාගයේදී නැවියන්ගෙන් ඉහළ ප්‍රතිශතයක් - සැලකිය යුතු අඩකට වඩා - පිහිනීමට නොහැකි වූ බව එකඟ වී ඇති බව පෙනේ. * Nicholas Orme, ඔහුගේ *Arly British Swimming, 55 BC සිට AD 1719* දක්වා අදහස් දක්වමින්, බ්‍රිතාන්‍යයේ මුල් පිහිනීම බොහෝ දුරට පොකුණු සහ ගංගාවලට සීමා වූ අතර, කිසි විටෙක මුහුදේ සිදු නොකළ බව; මෙම පරිචය &quot;සම්පූර්ණ කාන්තා ලිංගයම පාහේ බැහැර කර ඇත&quot; (p.107). ඔහු &quot;විද්‍යාත්මක&quot; පිහිනුම්වල සාපේක්ෂ ප්‍රමාද වර්ධනය සහ ජලයේ කාර්යක්ෂමතාව උපරිම කිරීමට ගත් උත්සාහයන් ද ප්‍රයෝජනවත් ලෙස සාකච්ඡා කරයි, 17 වන සියවස දක්වා අවම වශයෙන් පැති ආඝාතය ලබා ගත හැකි වේගවත්ම ආඝාතය ලෙස සලකනු ලැබූ බවත්, නවීන පහරවල් සොයා නොගත් බවත්, පිහිනන්නන් බවත් සඳහන් කරයි. සාමාන්‍යයෙන් &quot;ඔවුන්ගේ මූලික ප්‍රචාලන පහරවල කාර්යක්ෂමතාව සහ වේගය දුර්වලයි.&quot; * 17 වන සියවසේ මුල් භාගයේ ලන්දේසි නාවිකයින් හත් දෙනෙකුගෙන් එක් අයෙකුට පමණක් පිහිනීමට හැකි වූ බව ගණන් බලා ඇත (Mike Dash, *Batavia&#39;s Graveyard* p.110) * Little, *The Buccaneer&#39;s Realm* හි, කැරිබියන් දූපත් වල, පිහිනීම බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් ආදිවාසීන් අතර පොදු හැකියාවක් වූ අතර, &quot;බොහෝ සුදු ජාතිකයන් ... පීනමින් හා කිමිදුණා, යුරෝපීය නාවිකයින්ට පිහිනීමට නොහැකි ය යන මතය අසත්‍ය විය. කෙසේ වෙතත්, එක් කපිතාන්වරයා නිරීක්ෂණය කළේ &#39;අපේ සාමාන්‍ය නාවිකයින් කෙතරම් දුර්වලදැයි&#39; ජෙනරල් වේ.&#39; මුහුදට වැටුණු යුරෝපීයයන් සාමාන්‍යයෙන් දියේ ගිලී මිය යයි, ඔවුන් තුවාලයකින් තොරව වතුරට ගොඩ බැස්සද, සාමාන්‍ය නාවිකයින් හය දෙනෙකුගෙන් එක් අයෙකුට පමණක් පිහිනීමට හැකි විය. * කොම්ප්ටන්, *Why Sailors Cant Swim* p.18 හි සඳහන් කරන්නේ, 1910 දී සමකාලීන පුවත්පතක් ඇස්තමේන්තු කළේ එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාවේ නාවිකයින් 40% කට පිහිනීමට නොහැකි බවයි. මෙය එසේ වීමට හේතු ලෙස, ඔවුන් බොහෝ විට සංස්කෘතිය සහ භූගෝලය ඒකාබද්ධ කරයි. &quot;ශිෂ්ට&quot; සුදු මිනිසුන් සතු ස්වභාවික කුසලතාවයක් ලෙස නොසැලකීම සහ එම තත්ත්වය (සහ සමච්චල් කිරීමට ඇති බිය) මෙහි සාධකයක් වූ නිසා එය අවම වශයෙන් අර්ධ වශයෙන් සිදු වූ බව පෙනේ. *Haunts of the Black Masseur: The Swimmer as Hero* හි චාල්ස් ස්ප්‍රෝසන් ඉන්දියාවේ බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතවාදීන් උණුසුම් කාලගුණය නොතකා පිහිනීමට ඇති අකමැත්ත ගැන අදහස් දක්වයි - &quot;ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් ජෝර්ජ් බෝරෝගේ ශික්ෂා පදය හදවතට ගෙන ඇතුවාක් මෙන් විය. මහත්මයා පිහිනීමෙන් වැළකිය යුතුය, &#39;පිහිනීම සඳහා ඔබ නිරුවතින් සිටිය යුතුය, සහ බොහෝ මෘදු මිනිසුන් ඔහුගේ ඇඳුම් නොමැතිව පෙනෙන්නේ කෙසේද.&#39;&quot; එලෙසම බ්ලැක්මෝර්, ඔහුගේ *Manifest Perdition: Shipwreck Narrative and the Disruption of Empire* හි, pp.91 -2, තර්ක කරන්නේ &quot;ජලයේ ඇති මනුෂ්‍ය ස්වරූපය... ශිෂ්ට/ම්ලේච්ඡ ද්විමයවාදය පෙරදැරි කරයි... මක්නිසාද යත්, ප්‍රසාරණවාදී චින්තනයේ දී, &#39;ම්ලේච්ඡ&#39; හැකියාව යනු &#39;ම්ලේච්ඡ&#39; කුසලතාවයකි&quot; - යුරෝපීය නාවිකයින්ට වඩා පහළ වූ සහ ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූ එකක් ඔවුන් වෙනුවෙන් ඉටු කිරීමට මිනිසුන්. බ්ලැක්මෝර් ලන්දේසි නාවිකයෙකු වන Jan van Linschoten ගේ *ඉටිනරි* (C16th අග) උපුටා දක්වයි, එය මෙම සන්දර්භය තුළ ඉස්ලාමය සමඟ &quot;ආසාදනය වූ&quot; අරාබි පිරිමින් කෙතරම් ප්‍රයෝජනවත් විය හැකිද යන්න අවධාරණය කරයි. යුරෝපීය මහත්වරුන් පිහිනන තැන්, එය සාමාන්‍යයෙන් පුද්ගලිකව පැවති අතර ඔවුන් කාන්තාවන්ට හෝ ඔවුන්ගේ සමාජ පහත් පුද්ගලයින්ට නොපෙනේ. ස්ප්‍රෝසන් වෙනත් අමුතු සංස්කෘතික ස්පර්ශක රාශියක් ගවේෂණය කරන අතර, රූපට් බෲක් යෞවනයේ සැමරුමක් ලෙසත්, ගොතේ නිදහසේ සහ සුන්දරත්වයේ ප්‍රකාශයක් ලෙසත්, බැරන් කොර්වෝ ඔහුගේ සමලිංගිකත්වයේ ප්‍රකාශනයක් ලෙසත් පිහිනූ බව සඳහන් කරමින්, කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැති බව ද සැලකිය යුතු කරුණකි. බටහිර මූලාශ්‍රවල මිනිසුන් පිහිනීමට ඉගෙන ගත්තේ පූර්වාරක්ෂාවක් ලෙස හෝ දහනවවන සියවස දක්වා එය ප්‍රයෝජනවත් කුසලතාවක් ලෙස සැලකූ බැවිනි. එසේ පැවසුවහොත්, පිහිනීමට හැකි අය සහ පිහිනීමට නොහැකි අය තීරණය කිරීමේදී අවස්ථාව සහ කොන්දේසි අවම වශයෙන් විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළ බව මම අනුමාන කරමි. එක් පැහැදිලි කරුණක් නම් ආරක්ෂිතව පිහිනීම ඉගැන්වීම සඳහා පහසුකම් සහ කොන්දේසි හිඟ වීමයි. පිහිනුම් තටාක නොමැති වීම සහ සීතල සහ ආරාධිත නොවන දේශීය ජලය, යුරෝපීයයන් කැරිබියන් දූපත් වල ප්‍රදේශවාසීන්ට වඩා පිහිනීමට ඇති හැකියාව අඩු ඇයි දැයි පැහැදිලි කිරීමට උපකාරී වේ (සහ ඩාර්සි, ඔහුගේ *The People of the Sea*, p.31, a ඕෂනියාව පිළිබඳ පොතේ, ඒ හා සමානව, පිහිනීමේ හැකියාව ෆීජියන් අතර, රට අභ්‍යන්තරයේ හොඳින් ජීවත් වූ අය අතර පවා සාමාන්‍ය දෙයක් බව සටහන් කරයි). Bruseth and Turner, *From a Watery Grave* හි, p.116, &quot;පිහිනීම අද පවතින විනෝදාස්වාද ක්‍රීඩාව නොවන බව&quot; අඩුව ආරෝපණය කරයි.