Ô. Ôô – to je litera łaćińskigo alfabetu ze djakrytykym: o ze cirkůmfleksym (doszkym). 
Używano we roztůmajtych godkach, mjyndzy inkszymi we francuskij, portugalskij, wjetnamskij, kaszubskij, słowackij a poruch forszlagach zopisu ślůnskij godki, nojczyńśćij uoznoczo jakośi modyfikacyjo źwjynku uoznoczanego literům "o": jego dugi warjant, nazalizowany abo labjalizowany.
Użyće we ślůnskij godce.
Jan Wypler.
Pjyrszym, fto wkludźůł ta litera do zopisu ślůnskij godki, bůł sinolog Jan Wypler, kery przełożůł tyż pora wjyrszůw. Używoł uůn jij dlo wokala [o], ntp. "Wiater z obłokôw zbiôł czorne chmury". Za Wyplerym powtorzoł Bogdan Kallus, kery wydoł we 2007. roku «Słownik gôrnoślônskij godki». Spůłcześńy tyj litery dlo źwjynku [o] używo tyż Tomasz Wrona, do przikładu we powjarce «Môngolski wojok».
We inkszych uortografijach tymu źwjynkowi uodpadajům "ó", "ō", "oo" abo "ů".
Wieczorkowa uortografijo.
Grzegorz Wieczorek inszpirowoł śe przi tworzyńu swojij uortografije kaszubskům godkům, kaj litery "ô" używo śe do zopisu kůntinuantůw downego dugigo *a (ntp. "zelonô trôwa"). Wieczorek nadoł jij we ślůnskij gynau tyn sům plac: "zielónô trôwa". Jeji wymołwa zoleży uod regjůnu Gůrnego Ślůnska:
Litery tyj używo śe tyż we inkszych słowach, w kerych schodńimu [ɔ] uodpado zachodńe [ɔu̯], ntp. "tôwarzistwo", "dôchtór". 
We ślabikorzowym abecadle w tym samym placu używo śe litery "ŏ" ("zielōnŏ trŏwa"), we sztojerowym: "o", "ou", "au" abo "eu", we zoleżnośći uod zapisowanego djalektu.
Czynste felery.
Skuli tego, iże litera "ô" mo być stowjano przede wszyjskim na placu downego dugigo *a, moc ludźi, co używo schodńich djalektůw, autůmatyczńy stowjo ja wszyńdźe tam, kaj we polskij godce godo śe [a], a we ślůnskij – [ɔ]. Trza ale pamjyntać, iże dyftůngizacyje *a&gt;ou ńyma przed "ł", tůż ńy winno śe pisać "òn gôdôł", jyno "òn gôdoł".
Wenclowa uortografijo.
We zopiśe uod Aleksandry Wencel, stworzůnym dlo zapisowańo poduopolskigo djalektu, litery "ô" używo śe dlo dyftůngu [ɔu̯]. To uoznoczo, iże używo śe jij tak jak u Wieczorka dlo dowńigo dugigo *a (ntp. "źelůnô trôwa"), nale tyż we wszyjskich inkszych sytuacyjach, kaj dyftůng śe trefjo (tyż tam, kaj dyftůngiczno wymołwa majům tyż schodńe djalekta), ntp. "hôzyntregle". 
Ślabikorzowo uortografijo.
We ślabikorzowym abecadle litery "ô" (tyż: "o z daszkym") użyto bůło do zopisu poczůntkowego "o", kere we wjynkszośći djalektůw ulygo prelabjalizacyji, co zapropůnowała we 2008. roku prof. Jolanta Tambor. Mo uůna pandjalektalny charakter i czyto śe ja w zoleżnośći uod wymołwy swojigo regjůnu:
W ńykerych słowach te poczůntkowe "o" ([ɔ]) ulygo dalszymu ajchńyńću do [o] (ntp. we słowach "ôn", "ôsmy"), ńy zaznoczo śe tego ale na piśmje. Litera "o" fůnguje przede wszyjskim na poczůntku słowa, nale może stoć tyż we strzodku, jeźli dodo śe prefiksy (ntp. "po-" + "ôzprawiać" = "poôzprawiać") abo skłodo śe słowa ze poruch korzyńůw (ntp. "staroôbrzyndowce" uod "stary" i "ôbrzynd").
Litera "ô" może we ślabikorzowym alfabeće fůngować jak uosobne słowo, prepozycyjo używano we roztůmajtych kůntekstach.
We Wieczorkowym abecadle tyj literze uodpado "ò", we Steuerowym używo śe w zoleżnośći uod wymołwy zopisu "uo" abo "o" (przi ajchńyńću: "uů", "ů".
Czynste felery.
Ńyrzodko idźe widźeć ludźi zapisować literům "ô" kożdo sekwyncyjo źwjynkůw [u̯ɔ], choćoż podug prawidoł ślabikorzowyj uortografije używo śe jij yno do zapisu prelabjalizacyje. To uoznoczo, iże idźe trefić zopis "!ôpata", "!ôtrzik" mjost "łopata", "łotrzik". Uosobliwje czynsto ta problyma trefjo śe przi słowje "łōński" (felerny zopis: "ôński"), a to skuli skojarzyńo brzmjyńo tego słowa ze zamjankym "ôn".
Użyće we słowjańskich godkach.
Kaszubsko.
Litera "ô" (kasz. "o z dakã") je 24. literům we kaszubskim alfabeće, wystympuje na placu downego dugigo *a, a jeji wymołwa zoleży uod regjůnu:
Tůż do przikładu słowo "nôród" ("norůd") może być wymołwjane [ˈnɵrot], [ˈnɔrot] abo [ˈnɨrot].
Podlasko.
We podlaskij literackij mikrogodce, co ja tworzi Jan Maksimjuk, litery tyj używo śe dlo dyftůngo [u̯o], co powstowo na placu downego *o, do przikładu "prôśba" ['pru̯ozʲba] – prośba.
Słowacko.
We słowackij godce litery "ô" (29. we alfabeće) używo śe dlo dyftůngu [u̯o], do przikładu. "kôň" [ku̯oɲ] – kůń.
Syrbsko-chorwacke.
We bośńackij, chorwackij, czornogůrskij a syrbskij godce cirkůmfleks bywo używany do uoznaczyńo na piśmje akcyntu przi hůmografach, do przikładu: "kod" ("u"), "kôd" ("kod"). Roz za czas litera "ô" bywo tyż używano jak uoznaczyńy ślůńo śe we potocznyj godce dwůch samogoskůw we jedna, do przikładu "napisô" na placu "napisao" ("napisoł").
Użyće we inkszych godkach.
Symbol we transliteracyji.
Znok "ô" je używany we normje ISO 9 dlo transliteracyje cyrylickij litery "ө", używanyj mjyndzy inkszymi we baszkirskij, karakałpackij, kazachskij, můngolskij a tatarskij godce, w kerych uoznoczo źwjynki [ø], [œ], [o] abo [ɵ].
We normje ISO 15919 dlo transliteracyje szkriftu dewanagari znok "ô" uodpado literze "ऑ", używanyj mjyndzy inkszymi we awestyjskij, kaszmirskij a marathi, w kerych je czytano jak [ɒ], [əː] abo [ɔ].
Ô jak mjano.
We 1998. we Francyji utworzůno bůło publiczno telewizyjo RFO Sat, kero we 2005. przemjanowano bůło we «France Ô». Jeji głůwnym zadańym bůło informjyrowańy mjyszkańcůw kůntinyntalnyj Francyje uo wydarzyńach we zamorskich departamyntach a spůlnotach. Litera «O» we mjańe mjała uoznaczać «Outre-mer» (zamorski). Cirkůmfleks mjoł pokozać, iże kanał je uotwarty na roztůmajte akcynta a djalekta. Uokrům tego dźynka cirkůmfleksowi szło być zicher, iże mjano ńy bydźe czytane jak «France 0» (France zéro).
We 2008. utworzůno tyż bůło radyjowo stacyjo uo takim samym profilu – «Radio Ô». Dźiśo ale fůnguje uůna pod inkszym mjanym – «Outre-mer La Première» (Pjyrszo Zamorsko).
We mieście Levallois-Perret we Francyji znojduje sie restauracyjo "Ô Restaurant".
Zopis brajlym.
We francuskij, portugalskij a wjetnamskij godce do zopisu litery "ô" we alfabeće Braille'a używo śe szymla &lt;1456&gt; ⠹, we słowackij – &lt;23456&gt; ⠾. We godce afrikaans ta litera ńy mo włośnego znaku, używo śe sekwyncyje znakůw dlo cirkůmfleksu &lt;12&gt; a "o" &lt;135&gt;: ⠘⠕. We walijskij godce idyjo je tako sama, jyno dlo cirkůmfleksu używo śe znaku &lt;4&gt; i stoji uůn przed literům "o": ⠈⠕.
Podobne litery.
Cyrylica.
We cyrylicy idźe nad literům "о" postawić cyrkumfleks, co bydźe wyglůndało: о̂, gynau jak łacińsko litera. Tako litera bůła wkludzůno we ńykerych alfabetach, nale dźiśo je używano yno we poruch forszlagach ruśińskij uortografije. Uoznoczo tam źwjynk [o], do przikładu: "ко̂но̂плї" – kůnopje.