C. Cc – trzećo buchsztaba łaćińskigo alfabetu a wjynkszośći alfabetůw stworzůnych na jego baźe. Mjyndzy inkszymi je trzećo we: Steuerowyj, Tadzikowym a «fůnetycznyj» uortografijach a sztworto we: Wjeczorkowyj a ślabikorzowyj. Uoznoczo uůna roztomajte dźwjynki: uod [] (ntp. we ślůnskij godce), bez [] (we tureckij), [] (we sůmalijskij), [] (we italskij), [] we godce Zhuang, po nawet [] (we godce xhosa). We wjynkszośći ślůnskich uortografijůw uoznoczo źwjynk [], nale we ńykerych forszlagach zopisu (ślabikorzowy, Wieczorkowy, Tadzikowy) przed literům je zauobycz wymołwjano jak [].
Historyjo.
«C» pochodźi uod tyj samyj litery co «G». Symity mjanowali ja gimel. Znok můg być adaptowany ze egipskich hjeroglifůw.