Abrahama. Abrahama (abo tyż abrahamowiny) to je fajer ôbchodzōny na Gōrnym Ślōnsku za czyjś piyńćdziesiōnty gyburstag. Na abrahama panuje szpaśnŏ atmosfera, podanie jak na ajnfachowym gyburstagu goście śpiywajōm „Sto lŏt”, a tyż znoszōm toasty dlŏ solenizanta, przi czym pijōm wino, nŏlywki abo gorzołã.
Etymologijŏ.
Etymologijŏ tego ôkryślyniŏ je niyznōmŏ. Jedna z hipotez prawi, iże piyńćdziesiōnt lŏt to wiek, kery już zasuguje na reszpekt, a stōnd fajer ôbchodzōny w dniu piyńćdziesiōntego gyburstagu bōł mianowany Abrahamym – ôd miana krześcijōńskigo patriarchy. Niykerzi szukajōm biblijnego rodowodu tego fajru. Podle ônego pedzynie to wywodzi sie ôd Wanielije świyntego Jōna (8.57), w keryj Jezus Krystus powołuje sie na Abrahama (podle Biblije bōł ôn fater żydowskij nacyje): „Na to rzekli do Niego Żydy: »Piyńćdziesiyńciu lŏt niy mŏsz, a Abrahama widziołś?«”. Tyn fragmynt bōł felernie zinterpretowany i do zwyku weszło huczne ôbchodzynie 50. gyburstagu. Przekłŏd prawi, iże piyńćdziesiyncioletni czowiek zdobōł już tela mōndrości i zŏcności co Abraham.