text: var book = {
  	"name": "ผู้‍วินิจ‌ฉัย",
  	"numChapters": 21,
  	"chapters": {
  		"1": {
  			"1": "<sup>1</sup> อยู่​มา​เมื่อ​โย‌ชู‌วา​สิ้น‍ชีพ​แล้ว คน​อิส‌รา‌เอล​ทูล‍ถาม​พระ‍เจ้า​ว่า “ใคร​ใน​พวก​ข้า‍พระ‍องค์​ทั้ง‍หลาย​จะ ขึ้น​ไป​ก่อน​เพื่อ​สู้‍รบ​กับ​คน​คา‌นา‌อัน”",
  			"2": "<sup>2</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​ว่า “ยู‌ดาห์​จะ​ขึ้น​ไป ดู‍เถิด เรา​ได้​มอบ​แผ่น‍ดิน​นั้น​ไว้​ใน​มือ​เขา​แล้ว”",
  			"3": "<sup>3</sup> ยู‌ดาห์​จึง​พูด​กับ​สิ‌เม‌โอน​พี่​ของ​ตน​ว่า “จง​ขึ้น​ไป​กับ​ฉัน​ใน​เขต‍แดน​ที่​กำ‌หนด​ให้​แก่​ฉัน เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รบ‍สู้​กับ​คน​คา‌นา‌อัน และ​ฉัน​จะ​ไป​ร่วม​รบ​ใน​เขต‍แดน​ที่​กำ‌หนด​ให้​แก่​ท่าน​นั้น​ด้วย” สิ‌เม‌โอน​ก็​ไป​กับ​เขา",
  			"4": "<sup>4</sup> แล้ว​ยู‌ดาห์​ก็​ขึ้น​ไป​และ​พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​คน​คา‌นา‌อัน คน​เป‌ริสซี​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา และ​เขา​ก็​ประ‌หาร​คน​ที่​เมือง​เบ‌เซก​หนึ่ง‍หมื่น​คน",
  			"5": "<sup>5</sup> และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​พบ​อา‌โด‌นี‌เบ‌เซก​ใน​เมือง​เบ‌เซก และ​สู้‍รบ​กับ​ท่าน เขา​ได้​ประ‌หาร​คน​คา‌นา‌อัน และ​คน​เป‌ริสซี",
  			"6": "<sup>6</sup> อา‌โด‌นี‌เบ‌เซก​หนี​ไป แต่​เขา​ตาม​จับ​ได้​ตัด​นิ้ว​หัว​แม่‍มือ และ​นิ้ว​หัว​แม่‍เท้า​ของ​ท่าน​ออก​เสีย",
  			"7": "<sup>7</sup> อา‌โด‌นี‌เบ‌เซก​กล่าว‍ว่า “มี​กษัตริย์​เจ็ด​สิบ​องค์​ที่​มี​หัว​แม่‍มือ​และ​หัว​แม่‍เท้า​ด้วน เก็บ​เศษ​อา‌หาร​อยู่​ใต้​โต๊ะ​ของ​เรา เรา​กระ‌ทำ​แก่​เขา​อย่าง‍ไร พระ‍เจ้า​จึง​ทรง​กระ‌ทำ​แก่​เรา​อย่าง​นั้น” เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​คุม​ตัว​ท่าน​มา​ที่​กรุง​เย‌รู‌ซา‌เล็ม และ​ท่าน​ก็​สิ้น​ชีวิต​ที่‍นั่น",
  			"8": "<sup>8</sup> และ​คน​ยู‌ดาห์​ได้​เข้า​โจม‍ตี เมือง​เย‌รู‌ซา‌เล็ม​และ​ยึด​เมือง​ได้ จึง​ฆ่า​ฟัน​ชาว​เมือง​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ และ​เอา​ไฟ​เผา​เมือง​เสีย",
  			"9": "<sup>9</sup> ภาย‍หลัง​คน​เผ่า​ยู‌ดาห์​ได้​ลง​ไป​สู้‍รบ​กับ​คน​คา‌นา‌อัน ผู้​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ใน​แดน​เทือก‍เขา​ใน​เน‌เกบ และ​ใน​ที่​เนิน​เช‌เฟ‌ลาห์",
  			"10": "<sup>10</sup> และ​ยู‌ดาห์​ได้​ไป​สู้‍รบ​กับ​คน​คา‌นา‌อัน​ผู้​อยู่​ใน​เฮ‌โบรน (เมือง​เฮ‌โบรน​นั้น​แต่​ก่อน​มี​ชื่อ​ว่า คีริ‌ยาท‌อา‌รา‌บาห์) และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ได้​ประ‌หาร​เช‌ชัย อา‌หิ‌มาน และ​ทัล‌มัย",
  			"11": "<sup>11</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​ยก​จาก​ที่‍นั่น​ไป​สู้‍รบ​กับ​ชาว​เมือง​เด‌บีร์ (เมือง​เด‌บีร์​นั้น​แต่​ก่อน​มี​ชื่อ​ว่า คีริ‌ยาท‌เส‌เฟอร์)",
  			"12": "<sup>12</sup> และ​คา‌เลบ​กล่าว​ว่า “ใคร​โจม​ตี​เมือง​คีริ‌ยาท‌เส‌เฟอร์​และ​ยึด​ได้ เรา​จะ​ยก​อัค‌สาห์​บุตร‍สาว​ของ​เรา​ให้​เป็น​ภรรยา”",
  			"13": "<sup>13</sup> โอท‌นี‌เอล​บุตร​เค‌นัส น้อง‍ชาย​ของ​คา‌เลบ​ตี​เมือง​นั้น​ได้ ท่าน​จึง​ยก​อัค‌สาห์​บุตร‍สาว​ของ​ตน​ให้​เป็น​ภรรยา",
  			"14": "<sup>14</sup> อยู่​มา​เมื่อ​แต่ง‍งาน​กัน​แล้ว นาง​จึง​ชวน​สามี ให้​ขอ​ที่‍นา​ต่อ​บิดา นาง​ก็​ลง​มา​จาก​หลัง​ลา คา‌เลบ​จึง​ถาม​นาง​ว่า “เจ้า​มา​มี​เรื่อง​อะไร”",
  			"15": "<sup>15</sup> นาง​จึง​ตอบ​ท่าน​ว่า “ขอ​ของ‍ขวัญ​ให้​ลูก​สัก‍อย่าง​หนึ่ง​เถิด เมื่อ​พ่อ​ให้​ฉัน​มา​อยู่​ใน​ดินแดน​เน‌เกบ​แล้ว ลูก​ขอ​น้ำ‍พุ​ด้วย” และ​คา‌เลบ​ก็​ยก​น้ำ‍พุ​บน​และ​น้ำ‍พุ​ล่าง​ให้​แก่​นาง",
  			"16": "<sup>16</sup> คน​เค‌ไนต์​พ่อ‍ตา​ของ​โม‌เสส​ได้​ขึ้น ไป​จาก​เมือง​ดง​อินท‌ผลัม พร้อม​กับ​คน​ยู‌ดาห์​มา​ถึง​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร ยู‌ดาห์​ซึ่ง​อยู่​ใน​เน‌เกบ​ใกล้​อา‌ราด และ​เขา​ก็​เข้า​ไป​ตั้ง​อยู่​กับ​ชน‍ชาติ​นั้น",
  			"17": "<sup>17</sup> และ​ยู‌ดาห์​ก็​ยก​ไป​ร่วม​กับ​สิ‌เม‌โอน​พี่​ของ​เขา ประ‌หาร​คน‍คา‌นา‌อัน​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​เศ‌ฟัท และ​ทำ‌ลาย​เมือง​นั้น​เสีย​อย่าง​สิ้น‍เชิง เขา​จึง​เรียก​ชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า โฮร‌มาห์",
  			"18": "<sup>18</sup> ยู‌ดาห์​ได้​ยึด​เมือง​กา‌ซา​พร้อม​ทั้ง​อา‌ณา‍เขต และ​เมือง​อัช‌เค‌โลน​พร้อม​ทั้ง​อา‌ณา‍เขต และ​เมือง​เอ‌โครน​พร้อม​ทั้ง​อา‌ณา‍เขต​ไว้​ด้วย",
  			"19": "<sup>19</sup> และ​พระ‍เจ้า​ทรง​สถิต​กับ​ยู‌ดาห์ เขา​จึง​ขับ‍ไล่​ชาว​แดน​เทือก‍เขา​ออก​ไป แต่​จะ​ขับ‍ไล่​ชาว​เมือง​ที่​อยู่​ใน​ที่‍ราบ​นั้น​ไม่​ได้ เพราะ​พวก​เหล่า​นั้น​มี​รถ‍รบ​เหล็ก",
  			"20": "<sup>20</sup> เมือง​เฮ‌โบรน​นั้น​เขา​ยก​ให้ คา‌เลบ​ดัง‍ที่​โม‌เสส​ได้​กล่าว​ไว้ คา‌เลบ​จึง​ขับ‍ไล่​บุตร‍ชาย​ทั้ง​สาม​คน​ของ​อา‌นาค ออก​ไป​เสีย",
  			"21": "<sup>21</sup> แต่​คน​เบน‌ยา‌มิน​มิ​ได้​ขับ​ไล่​คน​เย‌บุส​ผู้​อยู่​ใน เย‌รู‌ซา‌เล็ม​ให้​ออก​ไป ดัง‍นั้น​คน​เย‌บุส​จึง​อา‌ศัย​อยู่​กับ​คน​เบน‌ยา‌มิน​ใน​เย‌รู‌ซา‌เล็ม จน​ถึง​ทุก​วัน‍นี้",
  			"22": "<sup>22</sup> อนึ่ง​พงศ์‍พันธุ์​ของ​โย‌เซฟ​ได้​ขึ้น​ไป​สู้‍รบ​เมือง​เบธ‌เอล​ด้วย และ​พระ‍เจ้า​ทรง​สถิต​กับ​เขา",
  			"23": "<sup>23</sup> พงศ์‍พันธุ์​โย‌เซฟ​ได้​ใช้​คน​ไป​สอด‍แนม​เมือง​เบธ‌เอล (แต่​ก่อน​เมือง​นี้​ชื่อ ลูส)",
  			"24": "<sup>24</sup> และ​ผู้​สอด‍แนม​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​เดิน​ออก​มา​จาก​เมือง จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “ขอ​ชี้​ทาง‍เข้า​เมือง​นี้​ให้​แก่​เรา และ​เรา​จะ​ปรานี​เจ้า”",
  			"25": "<sup>25</sup> ชาย​คน​นั้น​ก็​ชี้​ทาง เข้า​เมือง​ให้​และ​เขา​ประ‌หาร​เมือง​นั้น​ทำ‌ลาย​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ แต่​เขา​ปล่อย​ให้​ชาย​คน​นั้น และ​วงศ์‍ญาติ​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เขา​รอด​ไป",
  			"26": "<sup>26</sup> ชาย​คน​นั้น​ก็​เข้า​ไป​ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​คน​ฮิต‌ไทต์ และ​สร้าง​เมือง​ขึ้น​เมือง​หนึ่ง​เรียก​ชื่อ​ว่า​เมือง​ลูส ซึ่ง​เป็น​ชื่อ​อยู่​จน​ทุก​วัน‍นี้",
  			"27": "<sup>27</sup> มนัส‌เสห์​มิ‍ได้​ขับ‍ไล่​ชาว​เมือง​เบธ‌ชาน​และ ชาว​ชน‍บท​ของ​เมือง​นั้น​ให้​ออก​ไป หรือ​ชาว​เมือง​ทา‌อา‌นาค​กับ​ชาว​ชน‍บท​ของ​เมือง​นั้น หรือ​ชาว​เมือง​โดร์​กับ​ชาว​ชน‍บท​ของ​เมือง​นั้น หรือ​ชาว​เมือง​อิบ‌เล‌อัม​กับ​ชาว​ชน‍บท​ของ​เมือง​นั้น หรือ​ชาว​เมือง​เม‌กิด‌โด​กับ​ชาว​ชน‍บท​ของ​เมือง​นั้น แต่​คน​คา‌นา‌อัน​ยัง​ขืน​อา‌ศัย​อยู่​ใน​แผ่น‍ดิน​นั้น",
  			"28": "<sup>28</sup> อยู่​มา​เมื่อ​คน​อิส‌รา‌เอล​มี​กำ‌ลัง​เข้ม‍แข็ง​ขึ้น ก็​บัง‍คับ​คน​คา‌นา‌อัน​ให้​ทำ‍งาน​โย‌ธา แต่​มิ‍ได้​ขับ‍ไล่​ให้​เขา​ออก​ไป​เสีย​อย่าง​สิ้นเชิง",
  			"29": "<sup>29</sup> และ​เอฟ‌รา‌อิม​มิ‍ได้​ขับ‍ไล่​คน​คา‌นา‌อัน ผู้​อา‌ศัย​อยู่​ใน​เมือง​เก‌เซอร์​ให้​ออก​ไป แต่​คน​คา‌นา‌อัน​ยัง​อา‌ศัย​อยู่​ใน​เมือง​เก‌เซอร์ ท่าม‍กลาง​เขา",
  			"30": "<sup>30</sup> เศ‌บู‌ลุน​มิ‍ได้​ขับ‍ไล่​ชาว​เมือง​คิท‌โรน หรือ​ชาว​เมือง​นา‌หะ‌โลล แต่​คน​คา‌นา‌อัน​ได้​อา‌ศัย​อยู่​ท่าม‍กลาง​เขา และ​ถูก​เกณฑ์​ให้​ทำ‍งาน​โย‌ธา",
  			"31": "<sup>31</sup> อา‌เชอร์​มิ‍ได้​ขับ‍ไล่​ชาว​เมือง​อัค‌โค หรือ​ชาว​เมือง​ไซ‌ดอน หรือ​ชาว​เมือง​อัค‌ลาบ หรือ​ชาว​เมือง​อัค‌ซิบ หรือ​ชาว​เมือง​เฮล‌บาห์ หรือ​ชาว​เมือง​อา‌ฟิก​หรือ​ชาว​เมือง​เร‌โหบ",
  			"32": "<sup>32</sup> แต่​คน​เผ่า​อา‌เชอร์​ได้​อา‌ศัย​อยู่​ท่าม‍กลาง คน​คา‌นา‌อัน​ชาว​แผ่น‍ดิน​นั้น เพราะ​ว่า​เขา​ทั้ง‍หลาย​มิ‍ได้​ขับ‍ไล่​ให้​ออก​ไป​เสีย",
  			"33": "<sup>33</sup> นัฟ‌ทาลี​มิ‍ได้​ขับ‍ไล่​ชาว​เมือง​เบธ‌เช‌เมช หรือ​ชาว​เมือง​เบ‌ธา‌นาท​แต่​อา‌ศัย​อยู่ ใน​หมู่​คน​คา‌นา‌อัน​ชาว​แผ่น‍ดิน​นั้น แต่​อย่าง‍ไร​ก็​ดี​ชาว​เมือง​เบธ‌เช‌เมช และ​ชาว​เมือง​เบ‌ธา‌นาท​ก็​ถูก​เกณฑ์​ให้​ทำ‍งาน​โย‌ธา",
  			"34": "<sup>34</sup> คน​อา‌โม‌ไรต์​ได้​ขับ​ดัน​คน​เผ่า​ดาน​ให้​กลับ เข้า​ไป​ใน​แดน​เทือก‍เขา​ไม่‍ยอม​ให้​ลง​มา​ยัง​ที่​ลุ่ม",
  			"35": "<sup>35</sup> คน​อา‌โม‌ไรต์​ยัง​ขืน อา‌ศัย​อยู่​ที่​ฮาร‌เฮ‌เรส​ใน​เมือง​อัย‌ยา‌โลน และ​ใน​เมือง​ชา‌อัล‌บิม แต่​มือ​ของ​พงศ์‍พันธุ์​โย‌เซฟ​เหนือ​กว่า​มือ​เขา​ทั้ง‍หลาย เขา​จึง​ถูก​เกณฑ์​ให้​ทำ‍งาน​โย‌ธา",
  			"36": "<sup>36</sup> อา‌ณา‍เขต​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์ ตั้ง‍ต้น​แต่​ทาง​ข้าม​เขา​อัค‌รับ‌บิม​ตั้ง‍แต่​เมือง​เส-ลา​เรื่อย​ขึ้น​ไป"
  		},
  		"2": {
  			"1": "<sup>1</sup> ฝ่าย​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​ได้​ขึ้น​ไป​จาก​กิล‌กาล​ถึง​โบ‌คิม และ​ท่าน​กล่าว​ว่า “เรา​ได้​ให้​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ขึ้น​ไป​จาก​อียิปต์ และ​ได้​นำ​เจ้า​เข้า​มา​ใน​แผ่น‍ดิน​ซึ่ง​เรา​ปฏิ‌ญาณ​ไว้ แก่​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เจ้า​เรา​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​หัก​พันธ‌สัญ‌ญา​ที่​เรา​ได้​มี​ไว้​กับ​เจ้า​เลย",
  			"2": "<sup>2</sup> และ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​อย่า​ทำ​พันธ‌สัญ‌ญา กับ​ชาว​แผ่น‍ดิน​นี้​เจ้า​ต้อง​ทำ‌ลาย​แท่น‍บูชา​ของ​เขา เสีย’ แต่​เจ้า​มิ​ได้​เชื่อ‍ฟัง​บัญ‌ชา​ของ​เรา เจ้า​ทำ​อะไร​เช่น‍นี้​เล่า",
  			"3": "<sup>3</sup> ฉะนั้น​เรา​กล่าว​ด้วย​ว่า เรา​จะ​ไม่​ขับ‍ไล่​เขา​เหล่า​นั้น​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า แต่​เขา​จะ​เป็น​หอก​ข้าง​แคร่​ของ​เจ้า และ​พระ​ของ​เขา​จะ​เป็น​บ่วง​ดัก​เจ้า”",
  			"4": "<sup>4</sup> อยู่​มา​เมื่อ​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​กล่าว คำ​เหล่า‍นี้​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​แล้ว ประ‌ชา‍ชน​ทั้ง‍หลาย​ก็​ส่ง​เสียง​ร้อง‍ไห้",
  			"5": "<sup>5</sup> และ​เขา​เรียก​ที่​ตำ‌บล​นั้น​ว่า โบ‌คิม และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ได้​ถวาย​สัตว‌บูชา​แด่​พระ‍เจ้า​ที่‍นั่น",
  			"6": "<sup>6</sup> เมื่อ​โย‌ชู‌วา​ปล่อย​ประ‌ชา‍ชน​ไป​แล้ว​คน​อิส‌รา‌เอล ต่าง​ก็​เข้า​ไป​อยู่​ใน​มร‌ดก​ที่‍ดิน​ของ​ตน​เพื่อ​ยึด​ครอง",
  			"7": "<sup>7</sup> ประ‌ชา‍ชน​ทั้ง‍หลาย​ได้​ปรน‌นิบัติ​พระ‍เจ้า​ตลอด​ชีวิต ของ​โย‌ชู‌วา และ​ตลอด​ชีวิต​ของ​พวก​ผู้ใหญ่​ที่​มี​อายุ​ยืน นาน​กว่า​โย‌ชู‌วา​ผู้​ซึ่ง​ได้​เห็น​ปวง​มห‌กิจ ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ได้​ทรง​กระ‌ทำ​เพื่อ​อิส‌รา‌เอล",
  			"8": "<sup>8</sup> โย‌ชู‌วา​บุตร​นูน​ผู้‍รับ‍ใช้​ของ​พระ‍เจ้า สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​อายุ​ได้​หนึ่ง‍ร้อย‍สิบ​ปี",
  			"9": "<sup>9</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​ฝัง​ท่าน​ไว้​ใน​เขต​ที่‍ดิน​มร‌ดก​ของ ท่าน​ที่​เมือง​ทิม‌นาท‌เฮ‌เรส ใน​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม​ทิศ​เหนือ​ของ​ภูเขา​กา‌อัช",
  			"10": "<sup>10</sup> และ​ชาติ​พันธุ์​รุ่น​นั้น​ทั้ง‍สิ้น ก็​ถูก​รวบ​ไป​อยู่​กับ​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เขา อีก​ชาติ​พันธุ์​หนึ่ง​ก็​เกิด​ขึ้น​ตาม​มา เขา​ไม่​รู้‍จัก​พระ‍เจ้า​หรือ​รู้​พระ‍ราช‍กิจ ซึ่ง​พระ‍องค์​ได้​ทรง​กระ‌ทำ​เพื่อ​อิส‌รา‌เอล",
  			"11": "<sup>11</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​กระ‌ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สาย‍พระ‍เนตร​พระ‍เจ้า คือ​ปรน‌นิบัติ​พระ‍บา‌อัล​ทั้ง‍หลาย",
  			"12": "<sup>12</sup> เขา​ได้​ละ‍ทิ้ง​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​แห่ง​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เขา ผู้​ทรง​นำ​เขา​ออก​มา​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์ และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ติด‍ตาม​พระ​อื่น​ซึ่ง​เป็น​พระ​ของ ชน‍ชาติ​ทั้ง‍หลาย​ที่​อยู่​ล้อม​รอบ​เขา กราบ‍ไหว้​พระ​เหล่า​นั้น กระ‌ทำ​ให้​พระ‍เจ้า​ทรง​พิโรธ",
  			"13": "<sup>13</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​ละ‍ทิ้ง​พระ‍เจ้า​ไป​ปรน‌นิบัติ​พระ‍บา‌อัล และ​พวก​พระ‍อัช‌ทา‌โรท",
  			"14": "<sup>14</sup> ดัง‍นั้น​พระ‍พิโรธ​ของ​พระ‍เจ้า​จึง​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​อิส‌รา‌เอล พระ‍องค์​จึง​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก‍ปล้น​ผู้‍ปล้น​เขา และ​ทรง​ขาย​เขา​ไว้​ใน​อำ‌นาจ​ของ​บรร‌ดา​ศัตรู​ที่​อยู่ รอบ​เขา​ทั้ง‍หลาย ดัง‍นั้น​เขา​ทั้ง‍หลาย​จึง​ต่อ‍ต้าน​พวก ศัตรู​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ต่อ‍ไป​ไม่‍ได้",
  			"15": "<sup>15</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​ออก​ไป​รบ​เมื่อ‍ไร พระ‍หัตถ์​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​ต่อ‍ต้าน​เขา กระ‌ทำ​ให้​เขา​พ่าย‍แพ้​ดัง‍ที่​พระ‍เจ้า​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว และ​ดัง‍ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​ปฏิ‌ญาณ​ไว้​กับ​เขา​และ​เขา ทั้ง‍หลาย​ก็​มี​ความ​ทุกข์​ยิ่ง​นัก",
  			"16": "<sup>16</sup> พระ‍เจ้า​ทรง​ให้​เกิด​ผู้​วินิจ‌ฉัย ผู้‍ช่วย​เขา​ทั้ง‍หลาย​ให้​พ้น​มือ​ของ​ผู้​ที่​ปล้น​เขา",
  			"17": "<sup>17</sup> แต่​เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ‍ฟัง​ผู้​วินิจ‌ฉัย​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา เพราะ​เขา​ทั้ง‍หลาย​เล่น‍ชู้​กับ​พระ​อื่น และ​กราบ‍ไหว้​พระ​อื่น ไม่​ช้า​เขา​ก็​หัน​ไป​เสีย​จาก​ทาง​ซึ่ง​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เขา​ได้​ดำ‌เนิน ผู้​ได้​เชื่อ‍ฟัง​พระ‍ธรรม​บัญ‌ญัติ​ของ​พระ‍เจ้า แต่​เขา​ทั้ง‍หลาย​มิ​ได้​กระ‌ทำ​ตาม",
  			"18": "<sup>18</sup> พระ‍เจ้า​ทรง​ตั้ง​ผู้​วินิจ‌ฉัย​ขึ้น​เมื่อ‍ไร พระ‍เจ้า​ก็​ทรง​สถิต​กับ​ผู้​วินิจ‌ฉัย​นั้น​เมื่อ‍นั้น และ​พระ‍องค์​ทรง​ช่วย​เขา​ทั้ง‍หลาย​ให้​พ้น​จาก เงื้อม‍มือ​ของ​ศัตรู​ตลอด ชีวิต​ของ​ผู้​วินิจ‌ฉัย เพราะ​พระ‍เจ้า​ทรง​กลับ​พระ‌ทัย​สง‌สาร​เขา​ทั้ง‍หลาย เมื่อ​ทรง​ฟัง​เสียง​คร่ำ‍ครวญ​ของ​เขา​เนื่อง​ด้วย ผู้​ข่ม‍เหง​และ​บีบ​บัง‍คับ",
  			"19": "<sup>19</sup> แต่​อยู่​มา​เมื่อ​ผู้​วินิจ‌ฉัย​นั้น​สิ้น​ชีวิต เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​หัน​กลับ​ประ‌พฤติ​ชั่ว‍ร้าย​เสีย ยิ่ง‍กว่า​บิดา​ของ​เขา​หลง​ไป ติด‍ตาม​ปรน‌นิบัติ และ​กราบ‍ไหว้​พระ​อื่น เขา​มิ‍ได้​เคย​งด‍เว้น​ความ​ชั่ว​ที่​เคย​กระ‌ทำ​หรือ​หาย​จาก ทาง​ดื้อ‍ดึง​ของ​เขา",
  			"20": "<sup>20</sup> ดัง‍นั้น​พระ‍พิโรธ​ของ​พระ‍เจ้า​จึง​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​อิส‌รา‌เอล และ​พระ‍องค์​ตรัส​ว่า “เพราะ​ประ‌ชา‍ชาติ​นี้​ได้​ละเมิด​ต่อ​พันธ‌สัญ‌ญา ซึ่ง​เรา​ได้​บัญ‌ชา​ไว้​กับ​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เขา และ​ไม่​ยอม​ฟัง​เสียง​ของ​เรา",
  			"21": "<sup>21</sup> ดัง‍นั้น​ตั้ง‍แต่​นี้​ต่อ‍ไป​เรา​จะ​ไม่​ขับ‍ไล่​ประ‌ชา‍ชาติ​ใด ใน​บรร‌ดา​ประ‌ชา‍ชาติ​ซึ่ง​โย‌ชู‌วา​ทิ้ง​ไว้​เมื่อ​เขา​สิ้น ชีวิต​นั้น​ให้​พ้น​หน้า",
  			"22": "<sup>22</sup> เพื่อ​เรา​จะ​ใช้​ประ‌ชา‍ชาติ​เหล่า​นั้น​ทั้ง‍สิ้น ทด‍สอบ​อิส‌รา‌เอล​ว่า เขา​จะ​รัก‌ษา​พระ‍มรรคา​ของ​พระ‍เจ้า​และ​ดำ‌เนิน ตาม​อย่าง​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เขา​หรือ‍ไม่”",
  			"23": "<sup>23</sup> ดัง​พระ‍เจ้า​ทรง​ปล่อย​ประ‌ชา‍ชาติ​เหล่า​นั้น​ไว้ ไม่​ทรง​ขับ‍ไล่​ให้​ออก​ไป​เสีย​โดย​เร็ว และ​พระ‍องค์​มิ‍ได้​ทรง​มอบ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ไว้​ใน​มือ​ของ​โย‌ชู‌วา"
  		},
  		"3": {
  			"1": "<sup>1</sup> ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​ประ‌ชา‍ชาติ​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​ให้​เหลือ​ไว้ เพื่อ​ใช้​ทด‍สอบ​บรร‌ดา​คน​อิส‌รา‌เอล ผู้‍ซึ่ง​ยัง​ไม่​เคย​ประ‌สบ​สง‌คราม​ใน​คา‌นา‌อัน",
  			"2": "<sup>2</sup> แต่​เพียง​ทรง​ให้​ชาติ​พันธุ์​คน​อิส‌รา‌เอล​เข้า‍ใจ​เรื่อง​การ​สง‌คราม เพื่อ​อย่าง​น้อย​พระ‍องค์​จะ​ได้​ทรง​สอน​แก่​ผู้​ที่​ยัง​ไม่​ทราบ​มา‍ก่อน",
  			"3": "<sup>3</sup> คือ​เจ้า‍นาย​ทั้ง​ห้า​ของ​พวก​ฟีลิส‌เตีย​คน​คา‌นา‌อัน​ทั้ง‍หมด ชาว​ไซ‌ดอน​และ​คน​ฮีไวต์​ผู้​อา‌ศัย​อยู่​บน​ภูเขา​เล‌บา‌นอน ตั้ง‍แต่​ภูเขา​บา‌อัล‌เฮอร์‌โมน จน​ถึง​ทาง‍เข้า​เมือง​ฮา‌มัท",
  			"4": "<sup>4</sup> เหลือ​คน​เหล่า‍นี้​อยู่​เพื่อ​ทด‍สอบ​คน​อิส‌รา‌เอล​เพื่อ ให้​ทราบ​ว่า อิส‌รา‌เอล​จะ​เชื่อ‍ฟัง​พระ‍ธรรม​บัญ‌ญัติ​ของ​พระ‍เจ้า ซึ่ง​พระ‍องค์​ทรง​บัญ‌ชา​ไว้​กับ​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เขา​โดย โม‌เสส​นั้น​หรือ‍ไม่",
  			"5": "<sup>5</sup> ดัง‍นั้น​แหละ​คน​อิส‌รา‌เอล​จึง​อา‌ศัย​อยู่​ใน​หมู่​คน​คา‌นา‌อัน คน​ฮิต‌ไทต์ คน​อา‌โม‌ไรต์ คน​เป‌ริสซี คน​ฮีไวต์​และ​คน​เย‌บุส",
  			"6": "<sup>6</sup> เขา​ไป​สู่‍ขอ​บุตร‍สาว​ชน​เหล่า​นั้น​มา​เป็น​ภรรยา และ​ยก​บุตร‍สาว​ของ​ตน​ให้​แก่​บุตร‍ชาย​ของ​คน​เหล่า​นั้น​และ​ได้​ปรน‌นิบัติ​พระ​ของ​เขา​เหล่า​นั้น",
  			"7": "<sup>7</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ได้​กระ‌ทำ​ความ​ชั่ว​ใน​สาย‍พระ‍เนตร​พระ‍เจ้า ลืม​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​ตน​เสีย ไป​ปรน‌นิบัติ​พระ‍บา‌อัล​ทั้ง‍หลาย​และ​พวก​พระ‍อัช‌ทา‌โรท",
  			"8": "<sup>8</sup> เพราะ​ฉะนั้น​พระ‍พิโรธ​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​อิส‌รา‌เอล และ​พระ‍องค์​ทรง​ขาย​เขา​ไว้​ใน​มือ​คูชัน‌ริ‌ชา‌ธา‌อิม​กษัตริย์ เมือง​เม‌โส‌โป‌เต‌เมีย และ​คน​อิส‌รา‌เอล​ได้​ปฏิ‌บัติ​คูชัน‌ริ‌ชา‌ธา‌อิม​แปด​ปี",
  			"9": "<sup>9</sup> แต่​เมื่อ​คน​อิส‌รา‌เอล​ร้อง‍ทูล​พระ‍เจ้า พระ‍เจ้า​ทรง​ให้​เกิด​ผู้‍ช่วย​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล ผู้​ได้​ช่วย​เขา​ทั้ง‍หลาย​ให้​รอด คือ​โอท‌นี‌เอล​บุตร​เค‌นัส น้อง‍ชาย​ของ​คา‌เลบ",
  			"10": "<sup>10</sup> พระ‍วิญ‌ญาณ​ของ​พระ‍เจ้า​ทรง​สถิต​กับ​โอท‌นี‌เอล และ​ท่าน​จึง​วินิจ‌ฉัย​คน​อิส‌รา‌เอล​และ​ออก​ไป​กระ‌ทำ​สง‌คราม และ​พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​คูชัน‌ริ‌ชา‌ธา‌อิม​กษัตริย์​เมือง เม‌โส‌โป‌เต‌เมีย​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน และ​มือ​ของ​ท่าน​ชนะ​คูชัน‌ริ‌ชา‌ธา‌อิม",
  			"11": "<sup>11</sup> ดัง‍นั้น​แผ่น‍ดิน​จึง​ได้​หยุด​พัก​สงบ​อยู่​สี่‍สิบ​ปี แล้ว​โอท‌นี‌เอล​บุตร​เค‌นัส​ก็​สิ้น​ชีวิต",
  			"12": "<sup>12</sup> และ​คน​อิส‌รา‌เอล​กระ‌ทำ​ความ​ชั่ว​ใน​สาย‍พระ‍เนตร พระ‍เจ้า​อีก พระ‍เจ้า​จึง​ทรง​เสริม​กำ‌ลัง​เอก‌โลน กษัตริย์​เมือง​โม‌อับ​เพื่อ ต่อ‍สู้​อิส‌รา‌เอล เพราะ‍ว่า​เขา​ทั้ง‍หลาย​ได้​ประ‌พฤติ​ชั่ว​ใน​สาย‍พระ‍เนตร​พระ‍เจ้า",
  			"13": "<sup>13</sup> ท่าน​จึง​ได้​ให้​คน​อัม‌โมน​และ​คน​อา‌มา‌เลข​มา​สม‍ทบ ยก​ไป​โจม‍ตี​อิส‌รา‌เอล​และ​ได้​ยึด‍เมือง​ดง​อินท‌ผลัม​ไว้",
  			"14": "<sup>14</sup> และ​คน​อิส‌รา‌เอล​จึง​ปฏิ‌บัติ​เอก‌โลน​กษัตริย์​เมือง​โม‌อับ อยู่​ถึง​สิบ‍แปด​ปี",
  			"15": "<sup>15</sup> แต่​เมื่อ​คน​อิส‌รา‌เอล​ร้อง‍ทูล​พระ‍เจ้า พระ‍เจ้า​ทรง​ให้​เกิด​ผู้​ช่วย​คน​หนึ่ง​แก่​เขา​ทั้ง‍หลาย ชื่อ​เอ‌ฮูด บุตร​เก-รา​เผ่า​เบน‌ยา‌มิน คน​ถนัด​มือ​ซ้าย คน​อิส‌รา‌เอล​ให้​ท่าน​เป็น​ผู้​นำ​ส่วย​ไป​มอบ​แก่​เอก‌โลน​กษัตริย์ เมือง​โม‌อับ",
  			"16": "<sup>16</sup> เอ‌ฮูด​ได้​ทำ​ดาบ​สอง​คม​ไว้​ประ‌จำ​ตัว​เล่ม​หนึ่ง​ยาว​ศอก​หนึ่ง เหน็บ​ไว้​ใต้​ผ้า​ที่​ต้น‍ขา​ขวา",
  			"17": "<sup>17</sup> เขา​ก็​นำ​ส่วย​ไป​มอบ​แก่​เอก‌โลน​กษัตริย์​เมือง​โม‌อับ ฝ่าย​เอก‌โลน​เป็น​คน​อ้วน​มาก",
  			"18": "<sup>18</sup> และ​เมื่อ​เอ‌ฮูด​มอบ​ส่วย​เสร็จ​แล้ว ท่าน​จึง​ไป​ส่ง​คน​ที่​หาบ​หาม​ส่วย​นั้น",
  			"19": "<sup>19</sup> แล้ว​ตัว​ท่าน​กลับ​ไป​จาก รูป‍เคา‌รพ​สลัก​ที่​อยู่​ใกล้​กิล‌กาล​ทูล​ว่า “ข้า‍แต่​กษัตริย์ ข้า‍พระ‍บาท​มี​ข้อ​ราช‍การ​ลับ​ที่​จะ​กราบ‍ทูล​ให้​ทรง​ทราบ” กษัตริย์​จึง​มี​บัญ‌ชา​ว่า “เงียบๆ” บรร‌ดา​มหาด‌เล็ก​ที่​เฝ้า​อยู่​ก็​ทูล‍ลา​ออก​ไป​หมด",
  			"20": "<sup>20</sup> และ​เอ‌ฮูด​ก็​เข้า​ไป​เฝ้า​ท่าน ขณะ‍นั้น​ท่าน​ประ‌ทับ​อยู่​ลำ‌พัง​ใน​ห้อง‍เย็น​ชั้น‍บน​ของ​ท่าน และ​เอ‌ฮูด​ทูล​ว่า “ข้า‍พระ‍บาท​มี​พระ‍ดำ‌รัส​จาก​พระ‍เจ้า​ถวาย​ฝ่า‍พระ‍บาท” ท่าน​จึง​ลุก‍ขึ้น​จาก​พระ‍ที่‍นั่ง",
  			"21": "<sup>21</sup> เอ‌ฮูด​ก็​ยื่น​มือ‍ซ้าย​ชัก​ดาบ นั้น​ออก‍จาก​ต้น‍ขา​ขวา​แทง​เข้า​ไป​ใน​ท้อง​ของ​เอก‌โลน",
  			"22": "<sup>22</sup> ดาบ​จม​เข้า​ไป​หมด​ทั้ง​ด้าม ไขมัน​หุ้ม​ดาบ​ไว้ ท่าน​เอฮูด​ก็​ไม่​ชัก​ดาบ​ออก​จาก​ท้อง​ของ​ท่าน ของ​โส‌โครก​ออก‍มา",
  			"23": "<sup>23</sup> แล้ว​เอ‌ฮูด​ออก‍ไป​ที่​เฉลียง​ปิด​ทวาร​ห้อง​ชั้น‍บน ลั่น​กุญ‌แจ​เสีย",
  			"24": "<sup>24</sup> เมื่อ​เอ‌ฮูด​ไป​แล้ว​มหาด‌เล็ก​ก็​เข้า​มา​ดู เมื่อ​เขา​เห็น​ว่า​ทวาร​ห้อง​ชั้น‍บน​ปิด​ใส่​กุญ‌แจ​อยู่ เขา​ทั้ง‍หลาย​คิด​ว่า “พระ‍องค์​ท่าน​กำ‌ลัง​ทรง​ส่ง​ทุกข์​อยู่​ที่​ใน​ห้อง​เย็น”",
  			"25": "<sup>25</sup> เมื่อ​คอย​อยู่​ช้า​นาน​จน​รำ‌คาญ ไม่​เห็น​มี​ใคร​เปิด​ทวาร​ห้อง​ชั้น‍บน เขา​จึง​เอา​กุญ‌แจ​มา​ไข​เปิด​ออก​ดู เห็น​เจ้า‍นาย​ของ​ตน​นอน​สิ้น​ชีวิต​อยู่​บน​พื้น",
  			"26": "<sup>26</sup> เมื่อ​เขา​ต่าง‍ก็​คอย กัน​อยู่​นั้น เอ‌ฮูด​ก็​หนี​ไป​พ้น​รูป‍เคา‌รพ​หิน‍สลัก รอด​มา​ได้​ถึง​เส‌อี‌ราห์",
  			"27": "<sup>27</sup> เมื่อ​ท่าน​มา​ถึง​แล้ว​จึง​เป่า​เขา‍สัตว์​ขึ้น​ใน​แดน เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม แล้ว​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ยก​ลง​ไป​กับ​ท่าน​จาก​แดน​เทือก‍เขา และ​ท่าน​นำ​เขา",
  			"28": "<sup>28</sup> ท่าน​จึง​สั่ง​เขา​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา​เถิด​เพราะ​พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​ศัตรู​ของ​ท่าน คือ​ชน​โม‌อับ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว” เขา​ทั้ง‍หลาย​จึง​ลง​ตาม​ท่าน​ไป​และ​ยึด​ท่า​ข้าม​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน สกัด​คน​อัม‌โมน​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​ข้าม​ไป​ได้​สัก​คน​เดียว",
  			"29": "<sup>29</sup> ใน​คราว​นั้น​เขา​ประ‌หาร​คน​โม‌อับ​เสีย​ประ‌มาณ​หนึ่ง‍หมื่น​คน ล้วน​แต่​คน​ฉกรรจ์​และ​ล่ำ‍สัน​ทั้ง‍สิ้น ไม่​พ้น​ไป​ได้​สัก​คน​เดียว",
  			"30": "<sup>30</sup> โม‌อับ​จึง​พ่าย‍แพ้​อยู่​ใต้​มือ​ของ​อิส‌รา‌เอล​ใน​วัน​นั้น และ​แผ่น‍ดิน​อิส‌รา‌เอล​ก็‍ได้​หยุด​พัก​สงบ​อยู่​แปด‍สิบ​ปี",
  			"31": "<sup>31</sup> ภาย‍หลัง​เอ‌ฮูด มี​ชัม‌การ์​บุตร​อา‌นาท​ผู้​ใช้​ประ‌ตัก​วัว​ฆ่า​คน​ฟีลิส‌เตีย​เสีย​หก‍ร้อย​คน ท่าน​ก็​เป็น​ผู้​ช่วย​อิส‌รา‌เอล​ให้​รอด​ด้วย​เหมือน‍กัน"
  		},
  		"4": {
  			"1": "<sup>1</sup> ครั้น​เอ‌ฮูด​สิ้น​ชีวิต​แล้ว คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ประ‌พฤติ​ชั่ว​อีก​ใน​สาย​พระ‍เนตร​ของ​พระ‍เจ้า",
  			"2": "<sup>2</sup> พระ‍เจ้า​จึง​ทรง​ขาย​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ยา‌บิน​กษัตริย์​เมือง คา‌นา‌อัน ผู้​ครอบ‍ครอง​อยู่ ณ กรุง​ฮา‌โซร์ แม่‍ทัพ​ของ​ท่าน​ชื่อ​สิเส‌รา เป็น​ชาว​เมือง​ฮา‌โร‌เชธ‌ฮา‌โก‌อิม",
  			"3": "<sup>3</sup> แล้ว​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ร้อง‍ทุกข์​ถึง​พระ‍เจ้า เพราะ​ว่า​กษัตริย์​ยา‌บิน​มี​รถ‍รบ​เหล็ก​เก้า‍ร้อย​คัน และ​ได้​บีบ​บัง‍คับ​คน​อิส‌รา‌เอล​อย่าง​ร้าย​ถึง​ยี่‍สิบ​ปี",
  			"4": "<sup>4</sup> คราว​นั้น​ผู้​เผย​พระ‍วจนะ​หญิง​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เด‌โบ‌ราห์ ภรรยา​ของ​ลัป‌ปิ‌โดท​เป็น​ผู้​วินิจ‌ฉัย​คน​อิส‌รา‌เอล​สมัย​นั้น",
  			"5": "<sup>5</sup> นาง​เคย​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้น​อินท‌ผลัม​เด‌โบ‌ราห์​ที่​อยู่ ระหว่าง​รา‌มาห์ และ​เบธ‌เอล​ใน​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม และ​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​มา​หา​นาง​ที่‍นั่น เพื่อ​ให้​ชำระ​ความ",
  			"6": "<sup>6</sup> นาง​ใช้​คน​ไป​เรียก​บา‌ราค​บุตร​อา‌บี‌โน‌อัม ให้​มา​จาก​เค‌เดช​ใน​นัฟ‌ทาลี​และ​กล่าว​แก่​เขา​ว่า “พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​อิส‌รา‌เอล​มิ‍ได้​ทรง บัญ‌ชา​ท่าน​หรือ​ว่า ‘ไป​ซิ​รวบ‍รวม​พล​ไว้​ที่​ภูเขา​ทา‌โบร์ จง​เกณฑ์​จาก​เผ่า​นัฟ‌ทาลี​และ​เผ่า​เศ‌บู‌ลุน​หนึ่ง‍หมื่น​คน",
  			"7": "<sup>7</sup> และ​เรา​จะ​ชัก‍นำ​สิเส‌รา​แม่‍ทัพ​ของ ยา‌บิน​ให้​มา​พบ​กับ​เจ้า​ที่​แม่‍น้ำ​คีโชน พร้อม​กับ​รถ‍รบ​และ​กอง​ทหาร​ของ​เขา และ​เรา​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า’ ”",
  			"8": "<sup>8</sup> บา‌ราค​จึง​ตอบ​นาง​ว่า “ถ้า​แม้​นาง​ไป​กับ​ข้าพ‌เจ้า ข้าพ‌เจ้า​จะ​ไป ถ้า​แม้​นาง​ไม่​ไป​กับ​ข้าพ‌เจ้า ข้าพ‌เจ้า​ก็​ไม่​ไป”",
  			"9": "<sup>9</sup> นาง​จึง​ตอบ​ว่า “ฉัน​จะ​ไป​กับ​ท่าน​แน่ แต่​ว่า​ทาง​ที่​ท่าน​ไป​นั้น​จะ​ไม่​นำ​ท่าน​ไป​ถึง​ศักดิ์‍ศรี เพราะ​ว่า​พระ‍เจ้า​จะ​ขาย​สิเส‌รา​ไว้​ใน​มือ​ของ​หญิง​คน​หนึ่ง” แล้ว​นาง​เด‌โบ‌ราห์​ก็​ลุก‍ขึ้น​ไป​กับ​บา‌ราค​ถึง​เมือง​เค‌เดช",
  			"10": "<sup>10</sup> บา‌ราค​จึง​เรียก​เศ‌บู‌ลุน​กับ​นัฟ‌ทาลี​ให้​ไป​ที่​เค‌เดช มี​คน​หนึ่ง‍หมื่น​เดิน​ตาม​ขึ้น​ไป​และ​นาง​เด‌โบ‌ราห์​ก็​ไป​ด้วย",
  			"11": "<sup>11</sup> มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เฮ‌เบอร์​คน​เค‌ไนต์ ได้​แยก​ออก​จาก​คน​เค‌ไนต์​ทั้ง‍หลาย คือ​จาก​พงศ์‍พันธุ์​ของ​โฮ‌บับ​พ่อ‌ตา​ของ​โม‌เสส มา​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​ไกล​ออก​ไป​ถึง​ต้น​ก่อ‍หลวง​ใน​ศา‌นัน‌นิม ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เมือง​เค‌เดช",
  			"12": "<sup>12</sup> เมื่อ​มี​คน​ไป​แจ้ง​แก่​สิเส‌รา​ว่า บา‌ราค​บุตร​อา‌บี‌โน‌อัม​ขึ้น​ไป​ที่​ภูเขา​ทา‌โบร์​แล้ว",
  			"13": "<sup>13</sup> สิเส‌รา​ก็​เรียก​รถ‍รบ​ทั้ง‍หมด​ของ​ท่าน​ออก​มา เป็น​รถ‍เหล็ก​เก้า‍ร้อย​คัน รวม​กับ​เหล่า​ทหาร​ทั้ง‍หมด​ที่​ไป​ด้วย ยก​ไป​จาก​เมือง ฮา‌โร‌เชท‌ฮา‌โก‌ยิม​ไป​ถึง​แม่‍น้ำ​คีโชน",
  			"14": "<sup>14</sup> นาง​เด‌โบ‌ราห์​จึง​กล่าว​แก่​บา‌ราค​ว่า “ลุก‍ขึ้น​เถิด เพราะ​ว่า​นี่​เป็น​วัน​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง‍มอบ​สิเส‌รา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน พระ‍เจ้า​เสด็จ​นำ‍หน้า​ท่าน​ไป​มิ‍ใช่​หรือ” บา‌ราค​จึง​ลง​ไป​จาก​ภูเขา​ทา‌โบร์​พร้อม​กับ ทหาร​หนึ่ง‍หมื่น​คน​ติด‍ตาม​ท่าน​ไป",
  			"15": "<sup>15</sup> พระ‍เจ้า​ทรง‍กระ‌ทำ​ให้​สิเส‌รา​พร้อม​กับ รถ‍รบ​ทั้ง‍สิ้น​ของ​ท่าน และ​กอง‍ทัพ​ทั้ง‍หมด​ของ​ท่าน​แตก‍ตื่น​พ่าย‍แพ้ ด้วย​คม​ดาบ​ต่อ‍หน้า​บา‌ราค แล้ว​สิเส‌รา​ก็​ลง​จาก​รถ‍รบ​วิ่ง​หนี​ไป",
  			"16": "<sup>16</sup> และ​บา‌ราค​ได้​ไล่​ติด‍ตาม​รถ‍รบ​ทั้ง‍หลาย​และ​กอง‍ทัพ ไป​จน​ถึง​ฮา‌โร‌เชท‌ฮา‌โก‌ยิม และ​กอง‍ทัพ​ของ​สิเส‌รา​ก็​ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ ไม่​เหลือ​สัก​คน​เดียว",
  			"17": "<sup>17</sup> ฝ่าย​สิเส‌รา​วิ่ง​หนี​ไป​ถึง​เต็นท์​ของ​ยา‌เอล ภรรยา​ของ​เฮ‌เบอร์​คน​เค‌ไนต์ เพราะ​ว่า​ยา‌บิน​กษัตริย์​เมือง​ฮา‌โซร์​เป็น​ไม‌ตรี กัน​กับ​พงศ์‍พันธุ์​เฮ‌เบอร์​คน​เค‌ไนต์",
  			"18": "<sup>18</sup> ยา‌เอล​จึง​ออก​ไป​ต้อน‍รับ​สิเส‌รา​เรียน​ว่า “เจ้า‍นาย​ของ​ดิฉัน​เจ้า‍ข้า เชิญ​แวะ​เข้า​มา เชิญ​แวะ​เข้า​มา​พัก​กับ​ดิฉัน อย่า​กลัว​อะไร​เลย” สิเส‌รา​จึง​แวะ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์ และ​นาง​ก็​เอา​ผ้า‍ห่ม​มา​คลุม​ตัว​ให้",
  			"19": "<sup>19</sup> ท่าน​จึง​พูด​กับ​นาง​ว่า “ขอ​น้ำ​ให้​เรา​กิน​สัก​หน่อย​เพราะ​เรา​กระ‌หาย​น้ำ” นาง​ก็​เปิด​ถุง​น้ำ‍นม​ให้​ท่าน​ดื่ม และ​เอา​ผ้า​คลุม​ท่าน​ไว้",
  			"20": "<sup>20</sup> สิเส‌รา​จึง​บอก​แก่​นาง​อีก​ว่า “ขอ​ยืน​เฝ้า​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์ ถ้า​มี​ผู้‍ใด​มา​ถาม​ว่า ‘มี​ใคร​มา​พัก​ที่‍นี่​บ้าง​หรือ’ จง​บอก​ว่า ‘ไม่‍มี’ ”",
  			"21": "<sup>21</sup> แต่​ยา‌เอล​ภรรยา​ของ​เฮ‌เบอร์​หยิบ​หลัก​ขึง​เต็นท์ ถือ​ค้อน​เดิน​ย่อง​เข้า​มา ตอก​หลัก​เข้า​ที่​ขมับ​ของ​สิเส‌รา​ทะลุ​ติด​ดิน ขณะ​เมื่อ​สิเส‌รา​กำ‌ลัง​หลับ​สนิท​อยู่​เพราะ​ความ​เหน็ด​เหนื่อย แล้ว​สิเส‌รา​ก็​สิ้น​ชีวิต",
  			"22": "<sup>22</sup> และ​ดู‍เถิด บา‌ราค​ไล่​ติด‍ตาม​สิเส‌รา​มา​ถึง ยา‌เอล​ก็​ออก​ไป​ต้อน‍รับ​เรียน​ท่าน​ว่า “เชิญ​เข้า​มา​เถิด ดิฉัน​จะ​ชี้​ให้​ท่าน​เห็น​คน​ที่​ท่าน​ค้น​หา​อยู่​นั้น” บา‌ราค​ก็​เข้า​ไป​เห็น​สิเส‌รา​นอน​สิ้น​ชีวิต​อยู่ มี​หลัก​เต็นท์​ใน​ขมับ",
  			"23": "<sup>23</sup> ดัง‍นี้​แหละ​ใน​วัน​นั้น พระ‍เจ้า​ทรง​กระ‌ทำ​ให้​ยา‌บิน​กษัตริย์​คา‌นา‌อัน​นอบ‍น้อม​ต่อ​คน อิส‌รา‌เอล",
  			"24": "<sup>24</sup> และ​มือ​ของ​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​กระ‌ทำ​ต่อ​ยา‌บิน​หนัก​ขึ้น ทุก​ที จน​เขา​ทั้ง‍หลาย​ได้​ทำ‌ลาย​ยา‌บิน​กษัตริย์​เมือง​คา‌นา‌อัน​เสีย"
  		},
  		"5": {
  			"1": "<sup>1</sup> แล้ว​นาง​เด‌โบ‌ราห์​กับ​บา‌ราค​บุตร​อา‌บี‌โน‌อัม จึง​ร้อง‍เพลง​ใน​วัน​นั้น​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​ถวาย​สาธุ‍การ​แด่​พระ‍เจ้า\nด้วย​ว่า​บรร‌ดา​ประ‌มุข​ได้​นำ​คน​อิส‌รา‌เอล\nและ​ประ‌ชา‍ชน​ก็​สมัคร​ใจ​ช่วย",
  			"3": "<sup>3</sup> “ข้า‍แต่​บรร‌ดา​กษัตริย์​ขอ​ทรง​สดับ เจ้า‍นาย​ทั้ง‍หลาย​ขอ​จง​เงี่ย​หู​ฟัง\nข้าพ‌เจ้า​นี่​แหละ​จะ​ร้อง‍เพลง​ถวาย​พระ‍เจ้า\nข้าพ‌เจ้า​จะ​ร้อง​ส่ง​ถวาย​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์ พระ‍เจ้า​ของ​อิส‌รา‌เอล",
  			"4": "<sup>4</sup> “ข้า‍แต่​พระ‍เจ้า เมื่อ​พระ‍องค์​เสด็จ​ออก​จาก​เส‌อีร์\nเมื่อ​พระ‍องค์​เสด็จ​จาก​ท้อง‍ถิ่น​เอ‌โดม\nแผ่น‍ดิน​ก็​หวาด‍หวั่น​ไหว ท้อง‍ฟ้า​ก็​ปล่อย​ลง​มา เออ เมฆ​ก็​ปล่อย​ฝน​ลง​มา",
  			"5": "<sup>5</sup> ภูเขา​ก็​ไหว​สะท้าน​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า\nทั้ง​ภูเขา​ซีนาย โน้ม​ต่อ​พระ‍พักตร์ พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​อิส‌รา‌เอล",
  			"6": "<sup>6</sup> “ใน​สมัย​ชัม‌การ์​บุตร​อา‌นาท\nสมัย​ยา‌เอล ทาง‍หลวง​ก็​หยุด​ชะงัก\nผู้​สัญ‌จร​ไป​มา​ก็​หลบ​ไป​เดิน​ตาม​ทาง​ซอย",
  			"7": "<sup>7</sup> ชาว‍ไร่​ชาว‍นา​ใน​อิส‌รา‌เอล​ก็​หยุด​ยั้ง\nเขา​หยุด​ยั้ง​จน​ดิฉัน​เด‌โบ‌ราห์​ขึ้น​มา\nจน​ดิฉัน​ขึ้น​มา​เป็น​อย่าง​มารดา​อิส‌รา‌เอล",
  			"8": "<sup>8</sup> เมื่อ​เลือก​นับ​ถือ​พระ​ใหม่\nสง‌คราม​ก็​ประ‌ชิด​เข้า​มา​ถึง​ประ‌ตู​เมือง\nเห็น​มี​โล่​หรือ​หอก​สัก​อัน​หนึ่ง​ใน​พล​อิส‌รา‌เอล​สี่‍หมื่น​คน​หรือ",
  			"9": "<sup>9</sup> จิต‍ใจ​ของ​ข้าพ‌เจ้า​นิยม​ชม​ชอบ ใน​บรร‌ดา​เจ้า‍เมือง​ของ​อิส‌รา‌เอล\nผู้​อา‌สา​สมัคร​ท่าม‍กลาง​ประ‌ชา‍ชน\nจง​ถวาย​สาธุ‍การ​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"10": "<sup>10</sup> “บรร‌ดา​ท่าน​ผู้​ที่​ขี่​ลา‍เผือก จง​บอก​กล่าว​ให้​ทราบ​เถิด\nทั้ง​ท่าน​ผู้​ที่​นั่ง​บน​พรม​อัน​มี‍ค่า\nและ​ท่าน​ที่​สัญ‌จร​ไป​มา",
  			"11": "<sup>11</sup> ณ ที่​ตัก​น้ำ​ห่าง​ไกล​จาก​เสียง​นัก‍ธนู\nเขา​กล่าว​ถึง​ชัย‍ชนะ​ของ​พระ‍เจ้า\nคือ​ชัย‍ชนะ​ของ​ชาว‍ไร่​ชาว‍นา​ใน​อิส‌รา‌เอล\n“แล้ว​ชน‍ชาติ​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​เดิน​ไป​ที่​ประ‌ตู​เมือง",
  			"12": "<sup>12</sup> “เด‌โบ‌ราห์​เอ๋ย ตื่น​เถิด ตื่น​เถิด\nตื่น​เถิด ตื่น​มา​ร้อง‍เพลง\nลุก‍ขึ้น​เถิด บา‌ราค โอ บุตร​อา‌บี‌โน‌อัม​เอ๋ย\nพา​พวก​เชลย​ของ​ท่าน​ไป",
  			"13": "<sup>13</sup> ครั้ง​นั้น​ผู้​มี​ศักดิ์​ที่​เหลือ​อยู่​และ​ประ‌ชา‍ชน​ก็​ลง​มา\nพระ‍เจ้า​เสด็จ​ลง​มา​สู้​กับ​ผู้​มี​กำ‌ลัง​เพื่อ​ข้าพ‌เจ้า",
  			"14": "<sup>14</sup> ผู้​ที่​มี​ราก​อยู่​ใน​อา‌มา‌เลข​ได้​ลง​มา​จาก​เอฟ‌รา‌อิม\nเขา​เดิน​ตาม​ท่าน​นะ เบน‌ยา‌มิน ท่าม‍กลาง​ประ‌ชา‍ชน​ของ​ท่าน\nผู้​บัง‍คับ​บัญ‌ชา​เดิน​ลง​มา​จาก​มา‌คีร์\nและ​ผู้​ถือ​ไม้​ของ​จอม‍พล​ออก​มา​จาก​เศ‌บู‌ลุน",
  			"15": "<sup>15</sup> เจ้า‍นาย​ทั้ง‍หลาย​ของ​อิส‌สา‌คาร์​มา​กับ​เด‌โบ‌ราห์\nและ​อิส‌สา‌คาร์​กับ​บา‌ราค​ด้วย\nเขา​เร่ง​ติด‍ตาม​ท่าน​ไป​ใน​หุบ‍เขา\nมี​ความ​ตั้ง‍ใจ​อย่าง‍ยิ่ง\nใน​บรร‌ดา​ตระ‌กูล​รูเบน",
  			"16": "<sup>16</sup> ไฉน​ท่าน​จึง​รั้ง​รอ​อยู่​ที่​คอก‍แกะ\nเพื่อ​จะ​ฟัง​เสียง​ปี่​ที่​เขา​เป่า​ให้​แกะ​ฟัง\nที่​ทาง​น้ำ​ของ​รูเบน\nมี​การ​พิจาร‌ณา​ความ​มุ่ง‍หมาย​ของ​จิต‍ใจ",
  			"17": "<sup>17</sup> กิ‌เล‌อาด​อยู่​ฟาก​ตะวัน‍ออก​ของ​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน\nส่วน​ดาน​อา‌ศัย​อยู่​กับ​เรือ​กำ‌ปั่น ทำไม​เล่า\nอา‌เชอร์​นั่ง​เฉย​อยู่​ที่​ฝั่ง​ทะเล\nตั้ง​บ้าน‍เรือน​อยู่​ตาม​ท่า​จอด‍เรือ​ของ​เขา",
  			"18": "<sup>18</sup> เศ‌บู‌ลุน​เป็น​เผ่า​ที่​เสี่ยง​ชีวิต​เข้า​สู่​ความ​ตาย\nฝ่าย​นัฟ‌ทาลี​ก็​ทำ​เช่น​กัน ณ ที่‍สูง ใน​สนาม‍รบ",
  			"19": "<sup>19</sup> “พอ​บรร‌ดา​กษัตริย์​มา​ถึง ก็​รบ​กัน\nบรร‌ดา​กษัตริย์​คา‌นา‌อัน​ก็​รบ\nที่​ทา‌อา‌นาค ริม​ห้วง‍น้ำ​เม‌กิด‌โด\nโดย​มิ‍ได้​ริบ​เงิน​เลย",
  			"20": "<sup>20</sup> ดวง‍ดาว​ก็​สู้‍รบ​จาก​สวรรค์\nจาก​วิถี​ของ​มัน มัน​ทั้ง‍หลาย​รบ​กับ​สิเส‌รา",
  			"21": "<sup>21</sup> แม่‍น้ำ​คีโชน​พัด​กวาด​เขา​ไป​เสีย\nคือ​แม่‍น้ำ​คีโชน แม่‍น้ำ​โบ‌ราณ​นั้น\nจิต​ของ​ข้าพ‌เจ้า​เอ๋ย จง​เดิน​ต่อ‍ไป​ด้วย​กำ‌ลัง​แข็ง‍ขัน",
  			"22": "<sup>22</sup> “แล้ว​เสียง​กีบ​ม้า​ก็​กระ‌ทบ​แรง\nโดย​ม้า​ของ​เขา​วิ่ง​ควบ​ไป ควบ​ไป",
  			"23": "<sup>23</sup> “ทูต​พระ‍เจ้า​กล่าว​ว่า จง​สาป‍แช่ง​เม‌โรส​เถิด\nจง​สาป‍แช่ง​ชาว‍เมือง​ให้​หนัก\nเพราะ​เขา​ไม่​ได้​ออก​มา​ช่วย​พระ‍เจ้า\nคือ​ช่วย​พระ‍เจ้า​สู้​ผู้​มี​กำ‌ลัง​มาก",
  			"24": "<sup>24</sup> “หญิง​ที่​น่า​สรร‌เสริญ​มาก​ที่‍สุด​ก็​คือ​ยา‌เอล\nภรรยา​ของ​เฮ‌เบอร์​คน​เค‌ไนต์\nเป็น​หญิง​ที่​น่า​สรร‌เสริญ​มาก​ที่‍สุด​ที่​อยู่​เต็นท์",
  			"25": "<sup>25</sup> เขา​ขอ​น้ำ เธอ​ก็​ให้​น้ำ‍นม\nเธอ​เอา​นม‍ข้น​ใส่​ชาม‍หลวง​มา​ยื่น​ให้",
  			"26": "<sup>26</sup> เธอ​เอื้อม​มือ​หยิบ​หลัก​เต็นท์\nข้าง​มือ‍ขวา​ของ​เธอ​ฉวย​ตะลุม‌พุก\nเธอ​ตอก​สิเส‌รา​เข้า​ที​หนึ่ง\nเธอ​บี้​ศีรษะ​ของ​สิเส‌รา\nเธอ​ตี​ทะลุ​ขมับ​ของ​เขา",
  			"27": "<sup>27</sup> เขา​จม​ลง เขา​ล้ม\nเขา​นอน​ที่​เท้า​ของ​นาง\nที่​เท้า​ของ​นาง​เขา​จม​ลง เขา​ล้ม\nเขา​จม​ลง​ที่‍ไหน ที่‍นั่น​เขา​ล้ม ลง​ตาย",
  			"28": "<sup>28</sup> “เธอ​มอง​ออก​ไป​ตาม​ช่อง​หน้า‍ต่าง\nมารดา​ของ​สิเส‌รา​มอง​ไป​ตาม​บาน‍เกล็ด ร้อง​ว่า\n‘ทำไม​หนอ รถ‍รบ​ของ​เขา​จึง​มา​ช้า​เหลือ​เกิน\nทำไม​ล้อ​รถ‍รบ​ของ​เขา​จึง​เนิ่น​ช้า​อยู่’",
  			"29": "<sup>29</sup> บรร‌ดา​สตรี​ผู้​ฉลาด​ของ​นาง​จึง​ตอบ​นาง\nเปล่า​ดอก เธอ​นึก​ตอบ​เอา​เอง​ว่า",
  			"30": "<sup>30</sup> ‘เขา​ทั้ง‍หลาย​ยัง​ไม่​พบ​และ​ยัง​ไม่​แบ่ง ของ​ที่​ริบ​มา​ได้​หรือ\nหญิง​คน​หนึ่ง​หรือ​สอง​คน​ได้​แก่​ชาย​คน​หนึ่ง\nสิ่ง​ของ​ย้อม‍สี​ที่​ริบ​มา​เป็น​ของ​สิเส‌รา\nของ​ย้อม‍สี​ที่​ปัก​ลวด‍ลาย\nของ​ย้อม‍สี​ที่​ปัก​ลวด‍ลาย สอง​หน้า​สำ‌หรับ​พัน​คอ​ของ​ข้า​เป็น​ของ​ที่​ริบ’",
  			"31": "<sup>31</sup> ข้า‍แต่​พระ‍เจ้า ขอ​ศัตรู​ทั้ง‍ปวง​ของ​พระ‍องค์​พินาศ​สิ้น​ดัง‍นี้\nแต่​ขอ​ให้​ผู้​ที่​รัก​พระ‍องค์​เปรียบ​ดัง​ดวง‍อา‌ทิตย์ เมื่อ​โผล่​ขึ้น​ด้วย​อานุ‌ภาพ\nและ​แผ่น‍ดิน​ก็​หยุด​พัก​สงบ​อยู่​สี่‍สิบ​ปี"
  		},
  		"6": {
  			"1": "<sup>1</sup> และ​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ได้​กระ‌ทำ​ชั่ว​ใน​สาย​พระ‍เนตร ของ​พระ‍เจ้า และ​พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​มี‌เดียน​เจ็ด​ปี",
  			"2": "<sup>2</sup> และ​มือ​ของ​คน​มี‌เดียน​ก็​ชนะ​อิส‌รา‌เอล​เพราะ​คน มี‌เดียน​เป็น​เหตุ ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล​จึง​ต้อง​ทำ​ที่​ซ่อน​อยู่​ใน​ภูเขา​คือ​ถ้ำ และ​ป้อม​ที่​เข้ม‍แข็ง",
  			"3": "<sup>3</sup> เพราะ‍ว่า​คน​อิส‌รา‌เอล​หว่าน​พืช​เมื่อ‍ไร คน​มี‌เดียน​และ​คน​อา‌มา‌เลข และ​ชาว​ตะวัน‍ออก​ก็​ขึ้น​มา​สู้‍รบ​กับ​เขา",
  			"4": "<sup>4</sup> เขา​มา​ตั้ง​ค่าย​ไว้​แล้ว​ทำ‌ลาย​พืช‍ผล​แห่ง​แผ่น‍ดิน​เสีย ไกล​ไป​ถึง​เมือง​กา‌ซา​ไม่​ให้​มี​เครื่อง​บริ‌โภค​เหลือ​ใน อิส‌รา‌เอล​เลย ไม่​ว่า​แกะ​หรือ​วัว​หรือ​ลา",
  			"5": "<sup>5</sup> เพราะ‍ว่า​คน​เหล่า‍นั้น​จะ​ขึ้น​มา​พร้อม​ทั้ง​ฝูง​สัตว์​และ​เต็นท์ เขา​มา​เหมือน​ตั๊ก‌แตน​เป็น​ฝูงๆ ทั้ง​คน​และ​อูฐ​ก็​นับ​ไม่​ถ้วน​เมื่อ​เขา​เข้า​มา เขา​ก็​ทำ‌ลาย​แผ่น‍ดิน​เสีย​อย่าง​นี้‍แหละ",
  			"6": "<sup>6</sup> พวก​อิส‌รา‌เอล​จึง​ตก​ต่ำ​ลง​มาก เพราะ​คน​มี‌เดียน​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็ ร้อง‍ทุกข์​ถึง​พระ‍เจ้า​ขอ​ให้​ทรง​ช่วย‍เหลือ",
  			"7": "<sup>7</sup> เมื่อ​คน​อิส‌รา‌เอล​ร้อง‍ทุกข์​ถึง​พระ‍เจ้า เพราะ​คน​มี‌เดียน",
  			"8": "<sup>8</sup> พระ‍เจ้า​ก็​ทรง​ใช้​ผู้​เผย​พระ‍วจนะ​คน​หนึ่ง​ให้​มา​หา คน​อิส‌รา‌เอล ผู้​นั้น​พูด​กับ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ว่า “พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​อิส‌รา‌เอล​ตรัส​ดัง‍นี้​ว่า ‘เรา​ได้​นำ​พวก​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​อียิปต์ นำ​เจ้า​ออก‍มา​จาก​แดน​ทาส",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​เรา​ได้​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม‍มือ​ของ​ชาว​อียิปต์ และ​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​บรร‌ดา​ผู้​ที่​บีบ​บัง‍คับ​เจ้า และ​ขับ‍ไล่​เขา ให้​ออก​ไป​เสีย​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า และ​มอบ​แผ่น‍ดิน​ของ​เขา​ให้​แก่​เจ้า",
  			"10": "<sup>10</sup> และ​เรา​บอก​กับ​เจ้า​ว่า “เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เจ้า​อย่า​เกรง‍กลัว​พระ​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์ ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​เขา​ซึ่ง​เจ้า​อา‌ศัย​อยู่​นั้น” แต่​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​หา‍ได้​ฟัง​เสียง​ของ​เรา​ไม่’ ”",
  			"11": "<sup>11</sup> ฝ่าย​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​มา​นั่ง​อยู่​ที่​ใต้ ต้น‍ก่อ​ที่​ตำ‌บล​โอฟ‌ราห์ ซึ่ง​เป็น​ของ​โย‌อาช​ตระ‌กูล​อา‌บี‌เย‌เซอร์ ฝ่าย​กิเด‌โอน​บุตร​ของ​ท่าน​กำ‌ลัง​นวด​ข้าว‍สา‌ลี​อยู่​ใน บ่อ‍ย่ำ​องุ่น​เพื่อ​ซ่อน​ให้​พ้น​ตา​คน​มี‌เดียน",
  			"12": "<sup>12</sup> ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​ปรา‌กฏ​แก่​กิเด‌โอน​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​บุรุษ​ผู้​กล้า‍หาญ​เอ๋ย พระ‍เจ้า​ทรง​สถิต​กับ​เจ้า”",
  			"13": "<sup>13</sup> กิเด‌โอน​จึง​ทูล​ท่าน​ผู้​นั้น​ว่า “ท่าน​เจ้า‍ข้า ถ้า​พระ‍เจ้า​ทรง​สถิต​กับ​พวก​เรา​แล้ว ไฉน​เหตุ​เหล่า‍นี้​จึง​เกิด​ขึ้น​แก่​เรา​เล่า และ​การ​อัศ‌จรรย์​ต่างๆ ของ​พระ‍องค์​ซึ่ง​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​เคย​เล่า​ให้​เรา​ฟัง​ว่า ‘พระ‍เจ้า​ทรง​นำ​เรา​ออก​จาก​อียิปต์​มิ‍ใช่​หรือ’ แต่​สมัย​นี้​พระ‍เจ้า​ทรง​ทอด‍ทิ้ง​เรา​เสีย​แล้ว และ​ทรง​มอบ​เรา​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​มี‌เดียน”",
  			"14": "<sup>14</sup> และ​พระ‍เจ้า​ทรง​หัน​มา​หา​เขา​ตรัส​ว่า “จง​ไป​ช่วย​คน​อิส‌รา‌เอล ให้​พ้น​จาก​เงื้อม‍มือ​พวก​มี‌เดียน​ด้วย​กำ‌ลัง​ของ​เจ้า​นี่‍แหละ เรา​ใช้​เจ้า​ให้​ไป​แล้ว มิ‍ใช่​หรือ”",
  			"15": "<sup>15</sup> กิเด‌โอน​จึง​กราบ‍ทูล​ว่า “ข้า‍แต่​พระ‍เจ้า ข้า‍พระ‍องค์​จะ​ช่วย​อิส‌รา‌เอล​ได้​อย่าง‍ไร ดู‍เถิด ตระ‌กูล​บิดา​ของ​ข้า‍พระ‍องค์​ต่ำ‍ต้อย​ที่‍สุด​ใน​เผ่า​มนัส‌เสห์ และ​ตัว​ข้า‍พระ‍องค์​ก็​เป็น​คน​เล็ก‍น้อย​ที่‍สุด​ใน​ครอบ‍ครัว​ของ ข้า‍พระ‍องค์”",
  			"16": "<sup>16</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​เขา​ว่า “แต่​เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​แน่ และ​เจ้า​จะ​ได้​โจม‍ตี​คน​มี‌เดียน​อย่าง​กับ​ตี​คน​คน​เดียว”",
  			"17": "<sup>17</sup> เขา​ก็​ทูล​พระ‍องค์​ว่า “ถ้า​บัด‍นี้​ข้า‍พระ‍องค์​เป็น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​ของ​พระ‍องค์ ขอ​พระ‍องค์​โปรด​ให้​ข้า‍พระ‍องค์​เห็น​หมาย​สำ‌คัญ​ว่า ผู้​ที่​พูด​อยู่​กับ​ข้า‍พระ‍องค์​นี้​คือ​พระ‍องค์​เอง",
  			"18": "<sup>18</sup> ขอ​พระ‍องค์​อย่า​เสด็จ​ไป​เสีย​จาก​ที่‍นี่ จน‍กว่า​ข้า‍พระ‍องค์​จะ​กลับ​มา​หา​พระ‍องค์ และ​นำ​ของ​มา​ตั้ง​ถวาย​ต่อ​พระ‍พักตร์” และ​พระ‍องค์​ตรัส​ว่า “เรา​จะ​คอย​อยู่​จน‍กว่า​เจ้า​จะ​กลับ​มา​อีก”",
  			"19": "<sup>19</sup> กิเด‌โอน​ก็​กลับ​เข้า​บ้าน จัด​ลูก‍แพะ​ตัว​หนึ่ง​กับ​แป้ง​เอ‌ฟาห์​หนึ่ง​ทำ​ขนม​ไร้‍เชื้อ เขา​เอา​เนื้อ​ใส่​กระ‌จาด ส่วน​น้ำ‍แกง​ใส่​ใน​หม้อ นำ​สิ่ง​เหล่า‍นี้​มา​ถวาย​พระ‍องค์​ที่​ใต้​ต้น​ก่อ‍หลวง",
  			"20": "<sup>20</sup> และ​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​บอก​เขา​ว่า “จง​เอา​เนื้อ​และ​ขนม​ไร้‍เชื้อ​วาง​ไว้​บน​ศิลา​นี้ เท​น้ำ‍แกง​ราด​ของ​เหล่า​นั้น” กิเด‌โอน​ก็​กระ‌ทำ​ตาม",
  			"21": "<sup>21</sup> แล้ว​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​เอา​ปลาย‍ไม้​ที่​ถือ​อยู่​แตะ‍ต้อง เนื้อ​และ​ขนม​ไร้‍เชื้อ และ​มี​ไฟ​ลุก‍ขึ้น​มา​จาก​ศิลา​ไหม้​เนื้อ​และ​ขนม​ไร้‍เชื้อ​จน​หมด และ​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​หาย​ไป​พ้น​สาย‍ตา​ของ​เขา",
  			"22": "<sup>22</sup> กิเด‌โอน​ก็​ทราบ​ว่า เป็น​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​จริง และ​กิเด‌โอน​พูด​ว่า “ข้า‍แต่​พระ‍เจ้า บัด‍นี้ ข้า‍พระ‍องค์​ได้​เห็น​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​ต่อ‍หน้า​ต่อ‍ตา​อนิจ‌จา​เอ๋ย”",
  			"23": "<sup>23</sup> แต่​พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​กิเด‌โอน​ว่า “สวัสดิ‌ภาพ​จง​มี​อยู่​แก่​เจ้า เจ้า​อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เจ้า​จะ​ไม่​ตาย”",
  			"24": "<sup>24</sup> ฝ่าย​กิเด‌โอน​ก็​สร้าง​แท่น‍บูชา​แท่น​หนึ่ง​ถวาย​พระ‍เจ้า​ที่‍นั่น และ​เรียก​ตำ‌บล​นั้น​ว่าพระ‍เจ้า​คือ​สวัสดิ‌ภาพ ทุก​วัน‍นี้​แท่น​นั้น​ก็​ยัง​อยู่​ที่​โอฟ‌ราห์ ซึ่ง​เป็น​ของ​ตระ‌กูล​อา‌บี‌เย‌เซอร์",
  			"25": "<sup>25</sup> อยู่​มา​ใน​คืน​วัน​นั้น​พระ‍เจ้า​ตรัส​สั่ง​กิเด‌โอน​ว่า “จง​เอา​โค‍ผู้​ของ​บิดา​คือ​โค‍ผู้​ตัว​ที่​สอง​ที่​มี​อายุ​เจ็ด​ปี​มา ไป​พัง​แท่น​พระ‍บา‌อัล​ซึ่ง​บิดา​ของ​เจ้า​มี​อยู่​นั้น​ลง​เสีย จง​โค่น​อา‌เช‌ราห์​ซึ่ง​อยู่​ข้างๆ​แท่น​เสีย​ด้วย",
  			"26": "<sup>26</sup> และ​สร้าง​แท่น‍บูชา​ถวาย​แด่ พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า​ที่​บน​ป้อม​นี้ ใช้​ก้อน‍หิน​ก่อ​ให้​เป็น​ระเบียบ แล้ว​นำ​โค​ตัว​ที่​สอง​นั้น​ฆ่า​เสีย ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา เผา​ด้วย​ไม้​รูป​อา‌เช‌ราห์​ซึ่ง​เจ้า​โค่น​มา​นั้น”",
  			"27": "<sup>27</sup> กิเด‌โอน​จึง​นำ​คน​ใช้​สิบ​คน​ไป กระ‌ทำ​ตาม​ที่​พระ‍เจ้า​ตรัส​สั่ง​แก่​เขา แต่​เพราะ​กิเด‌โอน​กลัว​ครอบ‍ครัว​ของ​ตน และ​กลัว​ชาว‍เมือง จน​ไม่​กล้า​ทำ​กลาง‍วัน จึง​กระ‌ทำ​ใน​เวลา​กลาง‍คืน",
  			"28": "<sup>28</sup> เมื่อ​ชาว‍เมือง​ตื่น​ขึ้น​ใน​เช้า‍ตรู่​วัน​รุ่ง‍ขึ้น ดู‍เถิด แท่น​บูชา​พระ‍บา‌อัล​พัง‍ทลาย และ​อา‌เช‌ราห์​ที่​อยู่​ข้างๆ​ก็​ถูก​โค่น​ลง และ​มี​โค‍ผู้​ตัว​ที่​สอง​วาง​บูชา​อยู่​บน​แท่น​ที่​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​นั้น",
  			"29": "<sup>29</sup> เขา​จึง​พูด​กัน​และ​กัน​ว่า “ใคร​ทำ​อย่าง‍นี้​นะ” เมื่อ​เขา​ได้​สืบ‍ถาม​แล้ว เขา​ทั้ง‍หลาย​จึง​กล่าว​ว่า “กิเด‌โอน​บุตร​ของ​โย‌อาช​ได้​กระ‌ทำ​สิ่ง​นี้”",
  			"30": "<sup>30</sup> แล้ว​ชาว‍เมือง​จึง​บอก​โย‌อาช​ว่า “จง​มอบ​ลูก​ของ​เจ้า​นั้น​มา​ให้​ประ‌หาร​ชีวิต​เสีย เพราะ​เขา​ได้​พัง​แท่น​ของ​พระ‍บา‌อัล และ​โค่น​อา‌เช‌ราห์​ที่​อยู่​ข้าง​แท่น​นั้น”",
  			"31": "<sup>31</sup> แต่​โย‌อาช​ได้​ตอบ​คน​ที่​มา​ฟ้อง​นั้น​ว่า “ท่าน​ทั้ง‍หลาย​จะ​เป็น​พยาน​แทน​พระ‍บา‌อัล​หรือ จะ​สู้​ความ​แทน​หรือ ผู้‍ใด​ที่​เป็น​ทนาย​แทน​พระ‍บา‌อัล​จะ​ต้อง​ถูก ประ‌หาร​ชีวิต​เช้า​นี้​แหละ ถ้า​พระ‍บา‌อัล​เป็น​พระ​แท้​ก็​ให้​สู้​คดี​เอง​เถิด เพราะ​มี​คน​มา​พัง​แท่น​ของ​ท่าน​ลง”",
  			"32": "<sup>32</sup> วัน​นั้น​เขา​จึง​ตั้ง​ชื่อ​ท่าน​ว่า เย‌รุบ‌บา‌อัล ใจ​ความ​ว่า “ให้​บา‌อัล​สู้​คดี​เอง” เพราะ​เขา​พัง​แท่น​ของ​ท่าน",
  			"33": "<sup>33</sup> ครั้ง​นั้น​คน​มี‌เดียน และ​คน​อา‌มา‌เลข และ​ชาว​ตะวัน‍ออก​ก็​รวม​กัน​ยก‍ทัพ​ข้าม​แม่‍น้ำ จอร์‌แดน​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​ที่​ลุ่ม​ยิส‌เร‌เอล",
  			"34": "<sup>34</sup> แต่​พระ‍วิญ‌ญาณ​ของ​พระ‍เจ้า​ทรง​สถิต​กับ กิเด‌โอน​ท่าน​ก็​เป่า​เขา‍สัตว์ เรียก​ตระ‌กูล​อา‌บี‌เย‌เซอร์​ให้​มา​ติด‍ตาม​ท่าน",
  			"35": "<sup>35</sup> และ​ท่าน​ส่ง​ผู้​สื่อ‍สาร​ไป​ทั่ว​มนัส‌เสห์ เรียก​ให้​เขา​ยก‍ติด​ตาม​ท่าน​ไป​ด้วย และ​ท่าน​ส่ง​ผู้​สื่อ‍สาร​ไป​ยัง​อา‌เชอร์ เศ‌บู‌ลุน และ​นัฟ‌ทาลี คน​เหล่า‍นี้​ก็​ขึ้น​มา​ปะทะ​ข้า‍ศึก​ด้วย",
  			"36": "<sup>36</sup> กิเด‌โอน​จึง​ทูล​พระ‍เจ้า​ว่า “ถ้า​พระ‍องค์​จะ​ช่วย​กู้​อิส‌รา‌เอล​ด้วย​มือ​ของ​ข้า‍พระ‍องค์ ดัง‍ที่​พระ‍องค์​ตรัส​แล้ว​นั้น",
  			"37": "<sup>37</sup> ดู‍เถิด ข้า‍พระ‍องค์​ได้​วาง​กลุ่ม​ขน‍แกะ​ไว้​ที่​ลาน​นวด‍ข้าว แม้​มี​น้ำ‍ค้าง​เฉพาะ​ที่​กลุ่ม​ขน‍แกะ​เท่า‍นั้น ส่วน​ที่​พื้น‍ดิน​โดย​รอบ​นั้น​แห้ง ข้า‍พระ‍องค์​ก็​จะ​ทราบ​ว่า พระ‍องค์​จะ​ทรง​ช่วย​กู้​อิส‌รา‌เอล​ด้วย​มือ​ของ​ข้า‍พระ‍องค์ ดัง‍ที่​พระ‍องค์​ตรัส​นั้น”",
  			"38": "<sup>38</sup> ก็​เป็น​ไป​ดัง‍นั้น​เมื่อ​กิเด‌โอน​ตื่น​ขึ้น​ใน​วัน รุ่ง‍เช้า​ก็​บีบ​กลุ่ม​ขน‍แกะ เขา​บีบ​ได้​น้ำ‍ค้าง​จาก​กลุ่ม​ขน‍แกะ​จน​เต็ม​ชาม",
  			"39": "<sup>39</sup> แล้ว​กิเด‌โอน​จึง​ทูล​พระ‍เจ้า​ว่า “ขอ​อย่า​ให้​พระ‍พิโรธ​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ข้า‍พระ‍องค์ ขอ​ข้า‍พระ‍องค์​ทูล​อีก​สัก​ครั้ง​เดียว ขอ​ข้า‍พระ‍องค์​ทด‍ลอง​ด้วย​กลุ่ม​ขน‍แกะ​นี้​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​เถิด คราว​นี้​ขอ​ให้​แห้ง​เฉพาะ​ที่​กลุ่ม​ขน‍แกะ ส่วน​ที่​พื้น‍ดิน​นั้น​ให้​มี​น้ำ‍ค้าง​โดย​ทั่ว​ไป”",
  			"40": "<sup>40</sup> ใน​คืน​วัน​นั้น​พระ‍เจ้า​ก็​ทรง​กระ‌ทำ​ตาม​ที่​ขอ คือ​กลุ่ม​ขน‍แกะ​นั้น​แห้ง​อยู่ แต่​มี​น้ำ‍ค้าง​อยู่​ทั่ว​พื้นดิน"
  		},
  		"7": {
  			"1": "<sup>1</sup> เย‌รุบ‌บา‌อัล (คือ​กิเด‌โอน) และ​คน​ที่​อยู่​กับ​ท่าน​ก็​ลุก‍ขึ้น​ตั้ง‍แต่​เช้า‍ตรู่ ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ริม​น้ำ‍พุ​ฮา‌โรด ฝ่าย​ค่าย​ของ​พวก​มี‌เดียน​อยู่​ทาง​เหนือ​ของ​เขา อยู่​ใน​หุบ‍เขา​ที่​ภูเขา​โม‌เรห์",
  			"2": "<sup>2</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​กิเด‌โอน​ว่า “คน​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​ยัง​มี​มาก เกิน​ที่​เรา​จะ​มอบ​คน​มี‌เดียน​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา เกรง‍ว่า​อิส‌รา‌เอล​จะ​ทะนง​ตัว​ต่อ​เรา โดย​กล่าว​ว่า “มือ​ของ​เรา​เอง​ได้​กู้​เรา​ไว้”",
  			"3": "<sup>3</sup> เพราะ​ฉะนั้น​จง​ประ‌กาศ​ให้​เข้า​หู​คน​ทั้ง‍ปวง​ว่า ‘ผู้‍ใด​ที่​กลัว​และ​สั่น‍เทิ้ม​อยู่ ก็​ให้​ผู้‍นั้น​กลับ​เสียและ​ไป​จาก​ภูเขา​กิ‌เล‌อาด’ ” และ​มี​คน​กลับ​ไป​สอง‍หมื่น​สอง‍พัน​คน และ​ยัง​เหลือ​อยู่​หนึ่ง‍หมื่น​คน",
  			"4": "<sup>4</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​กิเด‌โอน​ว่า “ประ‌ชา‍ชน​ยัง​มาก​อยู่​จง​พา​เขา​ลง​ไป​ที่​น้ำ และ​เรา​จะ​ทำ​การ​ทด‍สอบ​เขา​ให้​เจ้า​ที่‍นั่น ผู้​ที่​เรา​จะ​บอก​เจ้า​ว่า ‘ให้​คน​นี้​ไป​กับ​เจ้า’ ผู้​นั้น​ต้อง​ไป​กับ​เจ้า ผู้​ที่​เรา​บอก​ว่า ‘คน​นี้​อย่า​ให้​ไป’ ผู้​นั้น​ไม่​ต้อง​ไป”",
  			"5": "<sup>5</sup> ท่าน​จึง​พา​ประ‌ชา‍ชน​ลง​ไป​ที่​น้ำ พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​กิเด‌โอน​ว่า “ทุก​คน​ที่​ใช้​ลิ้น​เลีย​น้ำ​ดัง​สุนัข จง​รวม​เขา​ไว้​พวก​หนึ่ง ทุก​คน​ที่​คุก‍เข่า​ลง​ดื่ม​น้ำ​จง​รวม​ไว้​อีก​พวก​หนึ่ง​ดุจ​กัน”",
  			"6": "<sup>6</sup> จำ‌นวน​คน​ที่​ใช้​มือ​วัก​น้ำ​ขึ้น​เลีย​มี​สาม‍ร้อย​คน แต่​ประ‌ชา‍ชน​นอก​นั้น​คุก‍เข่า​ลง​ดื่ม​น้ำ",
  			"7": "<sup>7</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​กิเด‌โอน​ว่า “เรา​จะ​ช่วย​กู้​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ด้วย​จำ‌นวน​คน​สาม‍ร้อย ที่​เลีย​น้ำ​นั้น และ​มอบ​คน​มี‌เดียน​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า นอก​นั้น​ให้​กลับ​ไป​บ้าน​เมือง​ของ​ตน​ทุก​คน”",
  			"8": "<sup>8</sup> ประ‌ชา‍ชน​จึง​ถือ​เสบียง​และ​เขา‍สัตว์​ไว้ และ​ท่าน​สั่ง​ให้​อิส‌รา‌เอล​กลับ​ไป​ยัง​เต็นท์​ของ​ตน​ทุก​คน แต่​ให้​สาม‍ร้อย​คน​นั้น​อยู่ และ​ค่าย​ของ​มี‌เดียน​ก็​อยู่​ข้าง‍ล่าง​ท่าน​ใน​หุบ‍เขา",
  			"9": "<sup>9</sup> อยู่​มา​ใน​คืน​วัน​นั้น​พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​ท่าน​ว่า “จง​ลุก‍ขึ้น​ลง​ไป​ยัง​ค่าย​เถิด ด้วย​เรา​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว",
  			"10": "<sup>10</sup> ถ้า​เจ้า​กลัว​ไม่​กล้า​ลง​ไป จง​พา​ปู‌ราห์​คน​ใช้​ของ​เจ้า​ไป​ด้วย​ให้​ถึง​ค่าย​นั้น",
  			"11": "<sup>11</sup> เจ้า​จะ​ได้​ยิน​ว่า​เขา​พูด​อะไร​กัน ภาย‍หลัง​มือ​ของ​เจ้า​จะ​มี​กำ‌ลัง​ขึ้น​ที่​จะ​ลง​ไป​ตี​ค่าย​นั้น” ท่าน​จึง​ไป​กับ​ปู‌ราห์​คน​ใช้​ของ​ท่าน ไป​ถึง​ทหาร​ถือ​อา‌วุธ​ด้าน​นอก​ซึ่ง​อยู่​ใน​ค่าย",
  			"12": "<sup>12</sup> ฝ่าย​คน​มี‌เดียน และ​คน​อา‌มา‌เลข​กับ​ชาว​ตะวัน‍ออก นอน​อยู่​ตาม​หุบ‍เขา​เหมือน​ตั๊ก‌แตน​เป็น​ฝูงๆ ฝูง​อูฐ​ของ​เขา​ก็​นับ​ไม่​ถ้วน มาก​ดุจ​เม็ด‍ทราย​ที่​ฝั่ง​ทะเล",
  			"13": "<sup>13</sup> ครั้น​กิเด‌โอน​แอบ​มา ดู‍เถิด มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เล่า​ความ‍ฝัน​ให้​เพื่อน​ฟัง​ว่า “ดู‍เถิด เรา​ฝัน​เรื่อง​หนึ่ง นี่‍แน่ะ​มี​ขนม​บารลี​ก้อน​หนึ่ง​กลิ้ง​เข้า​มา​ใน​ค่าย​ของ​พวก​มี‌เดียน มา​ถึง​เต็นท์​โดน​เต็นท์​ทำ​ให้​เต็นท์​ล้ม​ลง พลิก​ขึ้น แล้ว​ก็​ราบ​ไป”",
  			"14": "<sup>14</sup> เพื่อน​ของ​เขา​จึง​ตอบ​ว่า “นี่​ไม่​ใช่​อื่น​ไกล​เลย นอก‍จาก​กระ‌บี่​ของ​กิเด‌โอน​บุตร​โย‌อาช บุรุษ​ของ​อิส‌รา‌เอล​พระ‍เจ้า​ได้​ทรง​มอบ​พวก​มี‌เดียน และ​กอง‍ทัพ​ทั้ง‍สิ้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา​แล้ว”",
  			"15": "<sup>15</sup> เมื่อ​กิเด‌โอน​ได้​ยิน​เขา​เล่า​ความ‍ฝัน​และ​คำ​แก้​ฝัน​เช่น‍นั้น​แล้ว ท่าน​ก็​นมัส‌การ​และ​กลับ​ไป​สู่​ค่าย​อิส‌รา‌เอล​สั่ง​ว่า “จง​ลุก‍ขึ้น​เถิด เพราะ‍ว่า​พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​กอง‍ทัพ​คน​มี‌เดียน​ไว้​ใน​มือ​ของ ท่าน​ทั้ง‍หลาย​แล้ว”",
  			"16": "<sup>16</sup> ท่าน​จึง​แบ่ง​คน​สาม‍ร้อย​นั้น​ออก​เป็น​สาม​กอง ให้​ถือ​เขา‍สัตว์​ทุก​คน และ​ถือ​หม้อ​เปล่า มี​คบ‍เพลิง​อยู่​ข้าง‍ใน​หม้อ​นั้น",
  			"17": "<sup>17</sup> และ​ท่าน​สั่ง​เขา​ว่า “จง​คอย​ดู​เรา แล้ว​ให้​ทำ​เหมือน‍กัน และ​ดู‍เถิด เมื่อ​เรา​ไป​ถึง​ค่าย​ด้าน‍นอก​แล้ว เรา​กระ‌ทำ​อย่าง‍ไร​ก็​จง​กระ‌ทำ​อย่าง‍นั้น",
  			"18": "<sup>18</sup> ขณะ​เมื่อ​เรา​เป่า​เขา‍สัตว์ คือ​ตัว​เรา​กับ​บรร‌ดา​คน​ที่​อยู่​กับ​เรา เจ้า​จง​เป่า​เขา‍สัตว์​รับ​ให้​รอบ​ค่าย​ทั้ง‍หมด​แล้ว​ร้อง‍ว่า ‘เพื่อ​พระ‍เจ้า และ​เพื่อ​กิเด‌โอน’ ”",
  			"19": "<sup>19</sup> กิเด‌โอน​กับ​ทหาร​หนึ่ง‍ร้อย​คน​ที่​อยู่​กับ​ท่าน​ก็​มา​ถึง​ด้าน‍นอก​ค่าย ใน​เวลา​ต้น​ยาม‍กลาง พึ่ง​ผลัด​เวร​ยาม​ใหม่ เขา​ก็​เป่า​เขา‍สัตว์​ขึ้น​และ​ต่อย​หม้อ​ซึ่ง​อยู่​ใน​มือ​ให้​แตก",
  			"20": "<sup>20</sup> ทหาร​ทั้ง​สาม​กอง​ก็​เป่า​เขา‍สัตว์​และ​ต่อย​หม้อ มือ‍ซ้าย​ถือ​คบ‍เพลิง​มือ‍ขวา​ถือ​เขา‍สัตว์​จะ​เป่า และ​เขา​ร้อง​ขึ้น​ว่า “กระ‌บี่​ของ​พระ‍เจ้า​และ​ของ​กิเด‌โอน”",
  			"21": "<sup>21</sup> ต่าง‍ก็​ยืน​อยู่​ตาม​ที่​ของ​ตน​เรียง‍ราย​รอบ​ค่าย บรร‌ดา​กอง‍ทัพ​ก็​ร้อง​อื้อ‍อึง​วิ่ง​หนี​ไป",
  			"22": "<sup>22</sup> เมื่อ​เขา​เป่า​เขา‍สัตว์​ทั้ง​สาม‍ร้อย​อัน​นั้น พระ‍เจ้า​ทรง​บัน‌ดาล​ให้​เขา​ฆ่า‍ฟัน​กัน​ทั่ว​ทุก​กอง กอง‍ทัพ​ก็​แตก‍ตื่น​หนี​ไป​ถึง​ตำ‌บล​เบธ‌ชิท‌ธาห์ ทาง​ไป​เมือง​เศ‌เร‌ราห์​ไกล​ไป​จน​ถึง​เขต​เมือง อา‌เบล‌เม‌โฮ‌ลาห์ ที่​ตำ‌บล​ทับ‌บาท",
  			"23": "<sup>23</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ถูก​เรียก​ออก​มา​จาก​นัฟ‌ทาลี และ​จาก​อา‌เชอร์ และ​จาก​ทั่ว​มนัส‌เสห์​และ​พร้อม​กัน​ติด‍ตาม​พวก​มี‌เดียน​ไป",
  			"24": "<sup>24</sup> และ​กิเด‌โอน​ก็​ใช้​ผู้​สื่อ‍สาร​ออก​ไป​ทั่ว แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม​ประ‌กาศ​ว่า “จง​ลง​มา​รบ​พวก​มี‌เดียน และ​ยึด​แคว​ทั้ง‍หลาย ไกล​ไป​ถึง​ตำ‌บล​เบธ‌บา‌ราห์​และ​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน​ด้วย” เขา​ก็​เรียก​บรร‌ดา​ทหาร​เอฟ‌รา‌อิม​ออก​มา เขา​ทั้ง‍หลาย​ยึด​ท่า‍น้ำ​ถึง​เบธ‌บา‌ราห์ และ​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน​ไว้",
  			"25": "<sup>25</sup> จับ​โอ‌เรบ​และ​เศ‌เอบ​เจ้า‍นาย​สอง​คน​ของ​พวก​มี‌เดียน​ได้ เขา​ฆ่า​โอ‌เรบ​เสีย​ที่​ศิลา​โอ‌เรบ และ​ฆ่า​เศ‌เอบ​เสีย​ที่​บ่อ‍ย่ำ​องุ่น​ชื่อ​เศ‌เอบ แล้ว​ก็​ไล่​ติด‍ตาม​พวก​มี‌เดียน​ไป และ​เขา​นำ​เอา​ศีรษะ​โอ‌เรบ และ​เศ‌เอบ​มา​ให้​กิเด‌โอน​ที่​ฟาก​ตะวัน‍ออก​ของ​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน"
  		},
  		"8": {
  			"1": "<sup>1</sup> คน​เอฟ‌รา‌อิม​จึง​พูด​กับ​ท่าน​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​กระ‌ทำ​แก่​เรา​อย่าง‍นี้ คือ​เมื่อ​ท่าน​ยก​ไป​ต่อ‍สู้​พวก​มี‌เดียน​นั้น ท่าน​ก็​ไม่​ได้​เชิญ​เรา​ให้​ไป​รบ​ด้วย” และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​ต่อ‍ว่า​ท่าน​อย่าง​รุน‍แรง",
  			"2": "<sup>2</sup> ท่าน​จึง​ตอบ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ว่า “สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​มา​แล้ว​จะ​เปรียบ‍เทียบ​กับ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทั้ง‍หลาย​ทำ​แล้ว​ได้​หรือ ผล‍องุ่น​ที่​ชาว​เอฟ‌รา‌อิม​เก็บ​เล็ม​ก็​ยัง​ดี‍กว่า​ผล‍องุ่น​ที่​อา‌บี‌เย‌เซอร์​เก็บ​เกี่ยว​มิ‍ใช่​หรือ",
  			"3": "<sup>3</sup> พระ‍เจ้า​ประ‌ทาน​โอ‌เรบ​และ​เศ‌เอบ เจ้า‍นาย​มี‌เดียน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน ข้าพ‌เจ้า​สา‌มารถ​กระ‌ทำ​อะไร​ที่​จะ​เทียบ​กับ​ท่าน​ได้​เล่า” เมื่อ​ท่าน​พูด​อย่าง‍นี้​เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​หาย​โกรธ",
  			"4": "<sup>4</sup> กิเด‌โอน​ก็​มา​ที่​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน​และ​ข้าม​ไป ทั้ง​ท่าน​และ​ทหาร​สาม‍ร้อย​คน​ที่​อยู่​ด้วย ถึง​จะ​อ่อน‍เปลี้ย​แต่​ก็​ยัง​ติด‍ตาม​ไป",
  			"5": "<sup>5</sup> ท่าน​จึง​พูด​กับ​ชาว‍เมือง​สุค‌คท​ว่า “ขอ​ขนม‍ปัง​ให้​คน​ที่​ติด‍ตาม​เรา​มา​บ้าง​เขา​หิว​เต็ม​ที เรา​กำ‌ลัง​ไล่​ติด‍ตาม​เศ‌บาห์​และ​ศัล‌มุน‌นา​กษัตริย์​แห่ง​มี‌เดียน”",
  			"6": "<sup>6</sup> เจ้า‍นาย​ของ​เมือง​สุค‌คท​จึง​ตอบ​ว่า “มือ​ของ​เศ‌บาห์​และ​ของ​ศัล‌มุน‌นา​อยู่​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว​หรือ เรา​จึง​จะ​เอา​ขนม‍ปัง​มา​เลี้ยง​กอง‍ทัพ​ของ​เจ้า”",
  			"7": "<sup>7</sup> กิเด‌โอน​จึง​กล่าว​ว่า “ถ้า​อย่าง‍นั้น​เมื่อ​พระ‍เจ้า​มอบ​เศ‌บาห์​และ​ศัล‌มุน‌นา​ไว้​ใน​มือ​เรา​แล้ว เรา​จะ​เอา​หนาม​ใหญ่​แห่ง​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร และ​หนาม​ย่อย​มา​นวด​เนื้อ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย”",
  			"8": "<sup>8</sup> ท่าน​ก็​ออก‍จาก​ที่‍นั่น​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​เป‌นู‌เอล และ​พูด​กับ​เขา​ใน​ทำ‌นอง​เดียว​กัน ชาว‍เมือง​เป‌นู‌เอล​ก็​ตอบ​ท่าน​อย่าง‍เดียว​กับ​ที่​ชาว‍เมือง​สุค‌คท​ตอบ",
  			"9": "<sup>9</sup> ท่าน​จึง​พูด​กับ​ชาว‍เมือง​เป‌นู‌เอล​ว่า “เมื่อ​เรา​กลับ​มา​ด้วย​สวัสดิ‌ภาพ​เรา​จะ​พัง​ป้อม​นี้​ลง​เสีย”",
  			"10": "<sup>10</sup> ฝ่าย​เศ‌บาห์​และ​ศัล‌มุน‌นา​อา‌ศัย​อยู่​ที่​คาร‌โคร​กับ​กอง‍ทัพ​มี​ทหาร​หนึ่ง‍หมื่น‍ห้า‍พัน​คน เป็น​กอง‍ทัพ​ชาว​ตะวัน‍ออก​ที่​เหลือ​อยู่​ทั้ง‍หมด เพราะ‍ว่า​ผู้​ที่​ถือ​กระ‌บี่​ล้ม​ตาย​เสีย​หนึ่ง‍แสน​สอง‍หมื่น​คน",
  			"11": "<sup>11</sup> กิเด‌โอน​ขึ้น​ไป​ตาม​ทาง​สัญ‌จร​ของ​ชาว​ทะเล​ทราย ทิศ​ตะวัน‍ออก​ของ​เมือง​โน‌บาห์​และ​เมือง​โยก‌เบ‌ฮาห์​เข้า​โจม‍ตี​กอง‍ทัพ​ได้​แล้ว เพราะ​ว่า​กอง‍ทัพ​คิด​ว่า​พ้น​ภัย",
  			"12": "<sup>12</sup> เศ‌บาห์​และ​ศัล‌มุน‌นา​ก็​หนี​ไป กิเด‌โอน​ก็​ไล่​ติด‍ตาม​ไป​จับ​เศ‌บาห์​กับ​ศัล‌มุน‌นา​กษัตริย์​พวก​มี‌เดียน​ทั้ง‍สอง​องค์​ได้ และ​ทำ​กอง‍ทัพ​ให้​แตก‍ตื่น",
  			"13": "<sup>13</sup> ฝ่าย​กิเด‌โอน​บุตร​โย‌อาช​ก็​กลับ​จาก​การ​ศึก​มา​ตาม​ทาง​ข้าม​เขา​ตำ‌บล​เฮ‌เรส",
  			"14": "<sup>14</sup> จับ​ชาย‍หนุ่ม​ชาว​เมือง​สุค‌คท​ได้​คน​หนึ่ง จึง​ซัก‍ถาม​เขา ชาย​คน​นี้​ก็​เขียน​ชื่อ​ข้า‍ราช‍การ และ​พวก​ผู้ใหญ่​ของ​เมือง​สุค‌คท​ให้ รวม​เจ็ด‍สิบ​เจ็ด​คน​ด้วย​กัน",
  			"15": "<sup>15</sup> กิเด‌โอน​จึง​มา​หา​ชาว​เมือง​สุค‌คท​กล่าว​ว่า “จง​มา​ดู​เศ‌บาห์​และ​ศัล‌มุน‌นา ซึ่ง​เมื่อ​ก่อน​เจ้า​เยาะ‍เย้ย​เรา​ว่า ‘มือ​ของ​เศ‌บาห์​และ​ของ​ศัล‌มุน‌นา​อยู่​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว​หรือ เรา​จะ​ได้​เลี้ยง​ทหาร​ที่​หิว‍โหย​ของ​เจ้า​ด้วย​ขนม‍ปัง’ ”",
  			"16": "<sup>16</sup> กิเด‌โอน​ก็​จับ​พวก​ผู้ใหญ่​ใน​เมือง​เอา​หนาม​ใหญ่​แห่ง​ถิ่น​กัน‌ดาร และ​หนาม​ย่อย​ด้วย มา​สั่ง‍สอน​ชาว‍เมือง​สุค‌คท",
  			"17": "<sup>17</sup> ท่าน​ก็​พัง​ป้อม​เมือง​เป‌นู‌เอล และ​ประ‌หาร​ชีวิต​ชาว‍เมือง​เสีย",
  			"18": "<sup>18</sup> ท่าน​จึง​ถาม​เศ‌บาห์​และ​ศัล‌มุน‌นา​ว่า “คน​ที่​เจ้า​ฆ่า​เสีย​ที่​ทา‌โบร์​อยู่​ที่‍ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ท่าน​เป็น​อย่าง‍ไร​เขา​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น เป็น​เหมือน​ราช‍บุตร​ทุก​คน”",
  			"19": "<sup>19</sup> กิเด‌โอน​จึง​กล่าว​ว่า “คน​เหล่า‍นั้น​เป็น​พี่‍น้อง​ท้อง​เดียว​กัน​กับ​เรา พระ‍เจ้า​ทรง​พระ‍ชนม์​อยู่​แน่​ฉัน‍ใด ถ้า​เจ้า​ไว้​ชีวิต​เขา เรา​ก็​จะ​ไม่​ประ‌หาร​ชีวิต​เจ้า​แน่​ฉัน‍นั้น”",
  			"20": "<sup>20</sup> แล้ว​ท่าน​สั่ง​เย‌เธอร์​บุตร​หัว‍ปี​ของ​ท่าน​ว่า “จง​ลุก‍ขึ้น​ฆ่า​เขา​ทั้ง​สอง​เสีย” แต่​บุตร‍ชาย​คน​นั้น​ไม่​ยอม​ชัก​กระ‌บี่​ออก​ด้วย​ว่า​เขา​กลัว​เพราะ​เขา​ยัง​หนุ่ม​อยู่",
  			"21": "<sup>21</sup> ฝ่าย​เศ‌บาห์​กับ​ศัล‌มุน‌นา​จึง​ว่า “ท่าน​ลุก‍ขึ้น​ฟัน​เรา​เอง​ซิ เป็น​ผู้ใหญ่​เท่า‍ใด​กำ‌ลัง​ก็​แข็ง​เท่า‍นั้น” กิเด‌โอน​ก็​ลุก‍ขึ้น​ฆ่า​เศ‌บาห์​และ​ศัล‌มุน‌นา​เสีย​แล้ว​เก็บ​เครื่อง​หมาย​พระ‍จันทร์ ครึ่ง​ซีก​ที่​ประ‌ดับ​คอ​อูฐ​ของ​เขา​ไว้",
  			"22": "<sup>22</sup> ครั้ง​นั้น​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​เรียน​กิเด‌โอน​ว่า “ขอ​จง​ปก‍ครอง​พวก​ข้าพ‌เจ้า​ทั้ง‍หลาย​เถิด ทั้ง​ตัว​ท่าน​และ​ลูก‍หลาน​ของ​ท่าน​สืบ​ไป​ด้วย เพราะ‍ว่า​ท่าน​ได้​กู้​เรา​ทั้ง‍หลาย​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​มี‌เดียน”",
  			"23": "<sup>23</sup> กิเด‌โอน​จึง​ตอบ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ปก‍ครอง​ท่าน​ทั้ง‍หลาย และ​บุตร​ของ​เรา​ก็​จะ​ไม่​ปก‍ครอง​ท่าน​ทั้ง‍หลาย พระ‍เจ้า​จะ​ทรง​ปก‍ครอง​ท่าน​ทั้ง‍หลาย​เอง”",
  			"24": "<sup>24</sup> กิเด‌โอน​ก็​บอก​คน​เหล่า‍นั้น​ว่า “เรา​จะ​ขอ​สิ่ง​หนึ่ง​จาก​ท่าน​ทั้ง‍หลาย คือ ขอ​ให้​ทุก​คน​ถวาย​ตุ้ม‍หู​ซึ่ง​ริบ​มา​ได้​นั้น” (ด้วย​ว่า​คน​เหล่า‍นั้น​มี​ตุ้ม‍หู​ทอง‍คำ​เพราะ​เป็น​ชน​ยิช‌มา‌เอล)",
  			"25": "<sup>25</sup> เขา​ก็​เรียน​ตอบ​ท่าน​ว่า “เรา​ทั้ง‍หลาย​เต็ม‍ใจ​จะ​ให้” เขา​ก็​ปู​ผ้า​ลง วาง​ตุ้ม‍หู​ซึ่ง​ริบ​มา​ได้​นั้น​ไว้​ที่‍นั่น",
  			"26": "<sup>26</sup> ตุ้ม‍หู​ทอง‍คำ​ซึ่ง​ท่าน​ขอ​ได้​นั้น​มี​น้ำ‍หนัก​ประ‌มาณ​หนึ่ง‍พัน​เจ็ด‍ร้อย​เช‌เขล​ทอง‍คำ นอก‍จาก​นี้​ยัง​มี​เครื่อง‍หมาย​พระ‍จันทร์​ครึ่ง​ซีก จี้​และ​ฉลอง‍องค์​สี‍ม่วง ซึ่ง​กษัตริย์​พวก​มี‌เดียน​ทรง​ทั้ง​เครื่อง​ผูก‍คอ​อูฐ​ด้วย",
  			"27": "<sup>27</sup> กิเด‌โอน​ก็​เอา​ทอง‍คำ​นี้​ทำ​เป็น​รูป​เอ‌โฟด​เก็บ​ไว้​ที่​เมือง​ของ​ท่าน คือ​โอฟ‌ราห์ และ​บรร‌ดา​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​เล่น‍ชู้​กับ​รูป​นี้​กระ‌ทำ​ให้​เป็น​บ่วง​ดัก​กิเด‌โอน​และ​พงศ์‍พันธุ์​ของ​ท่าน",
  			"28": "<sup>28</sup> พวก​มี‌เดียน​ก็​พ่าย‍แพ้​ต่อ​คน​อิส‌รา‌เอล ไม่​อาจ​ยก​ศีรษะ​ขึ้น​อีก​ได้​เลย และ​แผ่น‍ดิน​ก็​พัก​สงบ​อยู่​ใน​สมัย​ของ​กิเด‌โอน​ถึง​สี่‍สิบ​ปี",
  			"29": "<sup>29</sup> ฝ่าย​เย‌รุบ‌บา‌อัล​บุตร​ของ​โย‌อาช​ก็​ไป​อา‌ศัย​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ตน",
  			"30": "<sup>30</sup> กิเด‌โอน​มี​บุตร‍ชาย​เกิด​จาก​สาย‍โล‌หิต​ของ​ท่าน​เจ็ด‍สิบ​คน เพราะ​ท่าน​มี​ภรรยา​หลาย​คน",
  			"31": "<sup>31</sup> เมีย​น้อย​ของ​กิเด‌โอน​ที่​อยู่ ณ เมือง​เช‌เคม​ก็​มี​บุตร​กับ​ท่าน​คน​หนึ่ง​ด้วย ท่าน​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​อา‌บี‌เม‌เลค",
  			"32": "<sup>32</sup> กิเด‌โอน​บุตร​โย‌อาช​มี​อายุ​ชรา​ลง​มาก​ก็​สิ้น​ชีวิต เขา​ฝัง​ท่าน​ไว้​ที่​เมือง​โอฟ‌ราห์​ของ​คน​อา‌บี‌เย‌เซอร์ ใน​อุโมงค์​ฝัง‍ศพ​โย‌อาช​บิดา​ของ​ท่าน",
  			"33": "<sup>33</sup> อยู่​มา​เมื่อ​กิเด‌โอน​สิ้น​ชีวิต​แล้ว คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​หัน​กลับ​อีก และ​เล่น‍ชู้​กับ​บรร‌ดา​พระ‍บา‌อัล ถือ​ว่า​บา‌อัล‌เบ‌รีท​เป็น​พระ​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย",
  			"34": "<sup>34</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​มิ‍ได้​ระลึก​ถึง​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​ตน ผู้​ทรง​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​มือ​ศัตรู​รอบ​ด้าน",
  			"35": "<sup>35</sup> เขา​มิ‍ได้​แสดง​ความ​เมต‌ตา​แก่​ครอบ‍ครัว​เย‌รุบ‌บา‌อัล (คือ​กิเด‌โอน) เป็น​การ​ตอบ‍แทน​ความ​ดี​ซึ่ง​กิเด‌โอน​ได้​กระ‌ทำ​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล"
  		},
  		"9": {
  			"1": "<sup>1</sup> ฝ่าย​อา‌บี‌เม‌เลค​บุตร​เย‌รุบ‌บา‌อัล​ก็​ขึ้น​ไป​หา​ญาติ​ของ​มารดา​ที่​เมือง​เช‌เคม แล้ว​พูด​กับ​เขา​และ​กับ​ครอบ‍ครัว​ที่​บ้าน​ของ​ตน​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “ขอ​บอก​ความ​นี้​ให้​เข้า​หู​ชาว‍เมือง​เช‌เคม​เถิด​ว่า ‘จะ​ให้​บุตร​เย‌รุบ‌บา‌อัล​ทั้ง​เจ็ด‍สิบ​คน​ครอบ‍ครอง​ท่าน​ทั้ง‍หลาย​ดี หรือ​จะ​ให้​ผู้‍เดียว​ปก‍ครอง​ดี’ ขอ​ระลึก​ไว้​ด้วย​ว่า ตัว​ข้าพ‌เจ้า​นี้​เป็น​ชาติ​เชื้อ​เนื้อ​เดียว​กับ​ท่าน​ทั้ง‍หลาย”",
  			"3": "<sup>3</sup> ฝ่าย​ญาติ​ของ​มารดา​ของ​เขา​ก็​กล่าว​คำ​เหล่า‍นี้​ให้​เข้า‍หู​ชาว​เช‌เคม​จิต‍ใจ​ของ​ชาว‍เมือง​ก็​เอน‍เอียง​เข้า​ข้าง​อา‌บี‌เม‌เลค ด้วย​เขา​กล่าว​กัน​ว่า “เขา​เป็น​ญาติ​ของ​เรา”",
  			"4": "<sup>4</sup> เขา​จึง​เอา​เงิน​เจ็ด‍สิบ​แผ่น​ออก​จาก​วิหาร​พระ‍บา‌อัล‌เบ‌รีท​มอบ​ให้​อา‌บี‌เม‌เลค อา‌บี‌เม‌เลค​ก็​เอา​เงิน​นั้น​ไป​จ้าง​นัก‌เลง​หัว‍ไม้​ไว้​ติด‍ตาม​ตน",
  			"5": "<sup>5</sup> เขา​จึง​ไป​ที่​บ้าน​บิดา​ของ​เขา​ที่​เมือง​โอฟ‌ราห์​ฆ่า​พี่‍น้อง​ของ​ตน คือ​บุตร​เย‌รุบ‌บา‌อัล​ทั้ง​เจ็ด‍สิบ​คน​ที่​ศิลา​แผ่น​เดียว เหลือ​แต่​โย‌ธาม​บุตร​สุด‍ท้อง​ของ​เย‌รุบ‌บา‌อัล​เพราะ​เขา​ซ่อน​ตัว​เสีย",
  			"6": "<sup>6</sup> ชาว‍เมือง​เช‌เคม​และ​ชาว​เบธ‌มิล‌โล​ทั้ง‍สิ้น​ก็​มา​ประ‌ชุม​พร้อม​กัน ตั้ง​อา‌บี‌เม‌เลค​ให้​เป็น​กษัตริย์​ที่​ข้าง​ต้น​ก่อ‍หลวง​แห่ง​เสา​ศักดิ์‍สิทธิ์​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เช‌เคม",
  			"7": "<sup>7</sup> เมื่อ​มี​คน​ไป​บอก​โย‌ธาม เขา​ก็​ขึ้น​ไป​ยืน​อยู่​บน​ยอด​ภูเขา​เกริ‌ซิม แผด​เสียง​ร้อง​ให้​เขา​ทั้ง‍หลาย​ฟัง​ว่า “ชาว​เมือง​เช‌เคม​เอ๋ย ขอ​จง​ฟัง​ข้าพ‌เจ้า เพื่อ​พระ‍เจ้า​จะ​ทรง​ฟัง‍เสียง​ของ​ท่าน",
  			"8": "<sup>8</sup> ครั้ง​หนึ่ง​ต้น‍ไม้​ต่างๆ ได้​ออก​ไป​เจิม​ตั้ง​ต้น‍ไม้​ต้น‍หนึ่ง​ไว้​เป็น​รา‌ชา เขา​จึง​ไป​เชิญ​ต้น​มะกอก‍เทศ​ว่า ‘เชิญ​ท่าน​ปก‍ครอง​เรา​เถิด’",
  			"9": "<sup>9</sup> แต่​ต้น​มะกอก‍เทศ​ตอบ​เขา​ว่า ‘จะ​ให้​เรา​ทิ้ง​น้ำ‍มัน​ของ​เรา​ซึ่ง​เขา​ใช้​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระ​และ​แก่​มนุษย์​เพื่อ​ไป​กวัด‍แกว่ง​อยู่​เหนือ​ต้น‍ไม้​ทั้ง‍ปวง​หรือ’",
  			"10": "<sup>10</sup> แล้ว​ต้น‍ไม้​เหล่า‍นั้น​จึง​ไป​พูด​กับ​ต้น‍มะเดื่อ​ว่า ‘เชิญ​ท่าน​มา​ปก‍ครอง​เหนือ​เรา​เถิด’",
  			"11": "<sup>11</sup> แต่​ต้น​มะเดื่อ​ตอบ​เขา​ว่า ‘จะ​ให้​เรา​ทิ้ง​รส‍หวาน​และ​ผล‍ดี​ของ​เรา​เสีย และ​ไป​กวัด‍แกว่ง​อยู่​เหนือ​ต้น‍ไม้​ทั้ง‍หลาย​หรือ’",
  			"12": "<sup>12</sup> ต้น‍ไม้​เหล่า​นั้น​ก็​ไป​พูด​กับ​เถา‍องุ่น​ว่า ‘เชิญ​ท่าน​มา​ปก‍ครอง​เหนือ​เรา​เถิด’",
  			"13": "<sup>13</sup> แต่​เถา‍องุ่น​กล่าว​แก่​เขา​ว่า ‘จะ​ให้​เรา​ทิ้ง​เหล้า‍องุ่น​ของ​เรา อัน​เป็น​ที่​ชื่น‍ใจ​พระ​และ​มนุษย์​ไป​กวัด‍แกว่ง​อยู่​เหนือ​ต้น‍ไม้​ทั้ง‍หลาย​หรือ’",
  			"14": "<sup>14</sup> บรร‌ดา​ต้น‍ไม้​ก็​ไป​พูด​กับ​ต้น​หนาม‍ไข่‍กุ้ง ‘เชิญ​ท่าน​มา​ปก‍ครอง​เหนือ​เรา​เถิด’",
  			"15": "<sup>15</sup> ต้น​หนาม‍ไข่‍กุ้ง​จึง​ตอบ​ต้น‍ไม้​เหล่า​นั้น​ว่า ‘ถ้า​แม้​ท่าน​ทั้ง‍หลาย​จะ​เจิม​ตั้ง​เรา​ให้​เป็น​รา‌ชา​ของ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จริงๆ จง​มา​อา‌ศัย​ใต้​ร่ม​ของ​เรา​เถิด มิ​ฉะนั้น​ก็​ให้​ไฟ​เกิด​จาก​ต้น​หนาม‍ไข่‍กุ้ง​เผา‍ผลาญ​ต้น​สน‍สีดาร์​เล‌บา‌นอน​เสีย’",
  			"16": "<sup>16</sup> “ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ตั้ง​อา‌บี‌เม‌เลค​เป็น​กษัตริย์​นั้น ถ้า​ทำ​ด้วย​ความ​จริง‍ใจ​และ​เที่ยง‍ธรรม และ​ถ้า​ได้​กระ‌ทำ​ให้​เหมาะ​ต่อ​เย‌รุบ‌บา‌อัล​และ​ครอบ‍ครัว​ของ​ท่าน สม‍กับ​ความ​ดี​ที่​มือ​ท่าน​ได้​กระ‌ทำ‍ไว้",
  			"17": "<sup>17</sup> (ด้วย​ว่า​บิดา​ของ​เรา​ได้​รบ‍พุ่ง​เพื่อ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย และ​เสี่ยง‍ชีวิต​ช่วย​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ให้​พ้น​จาก​มือ​พวก​มี‌เดียน",
  			"18": "<sup>18</sup> แต่​ใน​วัน‍นี้​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ได้​ลุก‍ขึ้น​ประ‌ทุษ‍ร้าย​ต่อ​เชื้อ‍สาย​บิดา​ของ​เรา ได้​ฆ่า​บุตร‍ชาย​ทั้ง​เจ็ด‍สิบ​คน​ของ​ท่าน​เสีย​บน​ศิลา​แผ่น​เดียว แล้ว​ตั้ง​อา‌บี‌เม‌เลค​ลูก​หญิง​คน​ใช้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ ปก‍ครอง​เหนือ‍ชาว​เช‌เคม เพราะ​ว่า​เขา​เป็น​ญาติ​ของ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย)",
  			"19": "<sup>19</sup> ถ้า​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ได้​กระ‌ทำ​ด้วย​ความ​จริง‍ใจ​และ​เที่ยง‍ธรรม​ต่อ​เย‌รุบ‌บา‌อัล และ​ครอบ‍ครัว​ของ​ท่าน​ใน​วัน‍นี้ ก็​จง​ชื่น‍ชม​ใน​อา‌บี‌เม‌เลค​เถิด และ​ให้​เขา​มี​ความ​ชื่น‍ชม​ยินดี​ใน​เจ้า​ทั้ง‍หลาย",
  			"20": "<sup>20</sup> แต่​ถ้า​ไม่​เป็น​อย่าง‍นั้น ก็​ขอ​ให้​ไฟ​ออก‍มา​จาก​อา‌บี‌เม‌เลค เผา​ผลาญ​ชาว‍เมือง​เช‌เคม​และ​เบธ‌มิล‌โล และ​ให้​ไฟ​ออก‍มา​จาก​ชาว‍เมือง​เช‌เคม และ​จาก​เบธ‌มิล‌โล​เผา​ผลาญ​อา‌บี‌เม‌เลค​เสีย”",
  			"21": "<sup>21</sup> โย‌ธาม​ก็​รีบ​หนี​ไป​ยัง​เบ‌เออร์​อา‌ศัย​อยู่​ที่‍นั่น เพราะ​กลัว​อา‌บี‌เม‌เลค​พี่ชาย​ของ​ตน",
  			"22": "<sup>22</sup> อา‌บี‌เม‌เลค​ครอบ‍ครอง​อิส‌รา‌เอล​อยู่​ได้​สาม​ปี",
  			"23": "<sup>23</sup> พระ‍เจ้า​ทรง​ใช้​ปีศาจ​ร้าย​เข้า​แทรก​ระหว่าง​อา‌บี‌เม‌เลค​กับ​ชาว‍เมือง​เช‌เคม ชาว‍เมือง​เช‌เคม​ก็​กบฏ​ต่อ​อา‌บี‌เม‌เลค",
  			"24": "<sup>24</sup> เพื่อ​ทา‌รุณ‍กรรม​ที่​เขา​ได้​กระ‌ทำ​แก่​บุตร​เจ็ด‍สิบ​คน​ของ​เย‌รุบ‌บา‌อัล​จะ​สนอง และ​โทษ​อัน​เกิด​จาก​การ​ฆ่า​คน​เหล่า‍นั้น​จะ​ได้​ตก​แก่​อา‌บี‌เม‌เลค พี่‍น้อง​ผู้​ได้​ประ‌หาร​เขา​และ​ตก​แก่​ชาว‍เมือง​เช‌เคม ผู้​เสริม​กำ‌ลัง​มือ​อา‌บี‌เม‌เลค​ให้​ฆ่า​พี่‍น้อง​ของ​ตน",
  			"25": "<sup>25</sup> ชาว​เมือง​เช‌เคม​ได้​วาง​คน​ซุ่มซ่อน​ไว้​คอย​ดัก​อา‌บี‌เม‌เลค​ที่​บน​ยอด​ภูเขา เขา​ก็​ปล้น​คน​ทั้ง‍ปวง​ที่​ผ่าน​ไป​มา​ทาง​นั้น และ​มี​คน​บอก​อา‌บี‌เม‌เลค​ให้​ทราบ",
  			"26": "<sup>26</sup> ฝ่าย​กา‌อัล​บุตร​เอ‌เบด​กับ​ญาติ​ของ​เขา​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เช‌เคม ชาว​เช‌เคม​ไว้‍เนื้อ‍เชื่อ‍ใจ​กา‌อัล",
  			"27": "<sup>27</sup> จึง​พา‍กัน​ออก​ไป​ใน​สวน​องุ่น​เก็บ​ผล​มา​ย่ำ ทำ​การ​เลี้ยง​สม‌โภช​ใน​วัด​พระ‍ของ​เขา เขา​รับ‍ประ‌ทาน​และ​ดื่ม และ​ด่า​แช่ง​อา‌บี‌เม‌เลค​ด้วย",
  			"28": "<sup>28</sup> กา‌อัล​บุตร​เอ‌เบด​จึง​กล่าว​ว่า “อา‌บี‌เม‌เลค​คือ​ใคร และ​เรา​ชาว​เช‌เคม​เป็น​ใคร​กัน​จึง​ต้อง​มา​ปรน‌นิบัติ​เขา บุตร​ของ​เย‌รุบ‌บา‌อัล​และ​เศ‌บุล​เจ้า‍หน้า‍ที่​ผู้‍ช่วย​ก็​เคย​ปรน‌นิบัติ​คน​ฮา‌โมร์ บิดา​ของ​เช‌เคม​มิ‍ใช่​หรือ เรา​จะ​ปฏิ‌บัติ​ผู้‍นั้น​ทำไม​เล่า",
  			"29": "<sup>29</sup> ถ้า​คน​เมือง​นี้​อยู่​ใต้​ปก‍ครอง​เรา​นะ เรา​จะ​ถอด​อา‌บี‌เม‌เลค​เสีย เรา​จะ​ท้า​เอ‌บี‌เม‌เลค​ว่า ‘จง​เพิ่ม​กอง‍ทัพ​ของ​ท่าน​ขึ้น​แล้ว​ออก​มา​เถิด’ ”",
  			"30": "<sup>30</sup> พอ​เศ‌บุล​เจ้า‍เมือง​ได้​ยิน​ถ้อย‍คำ​ของ​กา‌อัล​บุตร​เอ‌เบด​ก็​โกรธ",
  			"31": "<sup>31</sup> จึง​ส่ง​ผู้​สื่อ‍สาร​ไป​ยัง​อา‌บี‌เม‌เลค​ที่​เมือง​อา‌รู‌มาห์​ความ​ว่า “ดู‍เถิด กา‌อัล​บุตร​เอ‌เบด​และ​ญาติ​ของ​เขา​มา​ที่​เมือง​เช‌เคม ยุ‍แหย่​เมือง​นั้น​ให้​ต่อ‍สู้​กับ​ท่าน",
  			"32": "<sup>32</sup> บัด‍นี้​ขอ​ท่าน​จง​ลุก‍ขึ้น​ใน​เวลา​กลาง‍คืน ทั้ง​ท่าน​และ​คน​ที่​อยู่​กับ​ท่าน​ไป​ซุ่ม​คอย​อยู่​ใน​ทุ่ง‍นา",
  			"33": "<sup>33</sup> รุ่ง‍เช้า​พอ​ดวง‍อา‌ทิตย์​ขึ้น ท่าน​จง​ลุก‍ขึ้น​แต่​เช้า‍ตรู่ รีบ​รุก​เข้า​เมือง​เมื่อ​กา‌อัล​กับ​กอง‍ทัพ​ออก‍มา​ต่อ‍สู้​ท่าน ท่าน​จง​กระ‌ทำ​แก่​เขา​ตาม​แต่​โอ‌กาส​จะ​อำ‌นวย”",
  			"34": "<sup>34</sup> ฝ่าย​อา‌บี‌เม‌เลค และ​กอง‍ทัพ​ที่​อยู่​กับ​ท่าน​ก็​ลุก‍ขึ้น​ใน​เวลา​กลาง‍คืน แบ่ง​ออก​เป็น​สี่​กอง​ไป​ซุ่ม​คอย​สู้​เมือง​เช‌เคม",
  			"35": "<sup>35</sup> กา‌อัล​บุตร​เอ‌เบด​ก็​ออก​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​ประ‌ตู​เมือง อา‌บี‌เม‌เลค​ก็​ลุก‍ขึ้น​พร้อม​กับ​กอง‍ทัพ​ที่​อยู่​กับ​เขา ออก​มา​จาก​ที่​ซุ่มซ่อน",
  			"36": "<sup>36</sup> และ​เมื่อ​กา‌อัล​เห็น​กอง‍ทัพ จึง​พูด​กับ​เศ‌บุล​ว่า “ดู‍ซิ​กอง‍ทัพ​กำ‌ลัง​เคลื่อน​ลง​มา​จาก​ยอด​ภูเขา” เศ‌บุล​ตอบ​เขา​ว่า “ท่าน​เห็น​เงา​ภูเขา​เป็น​คน​ไป​กระ‌มัง”",
  			"37": "<sup>37</sup> กา‌อัล​พูด​ขึ้น​อีก​ว่า “ดู‍ซิ กอง‍ทัพ​กำ‌ลัง​ออก​มา​จาก​กลาง​แผ่น‍ดิน​กอง​หนึ่ง กำ‌ลัง​ออก​มา​จาก​ทาง​ต้น​ก่อ‍หลวง​หมอ‍ผี”",
  			"38": "<sup>38</sup> เศ‌บุล​ก็​กล่าว​แก่​กา‌อัล​ว่า “ปาก​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​ไหน​เดี๋ยว‍นี้ ท่าน​ผู้​ที่​กล่าว​ว่า ‘อา‌บี‌เม‌เลค​คือ​ผู้‍ใด ที่​เรา​ต้อง​ปรน‌นิบัติ’ คน​เหล่า‍นี้​เป็น​คน​ที่​ท่าน​หมิ่น‍ประ‌มาท​มิ‍ใช่​หรือ จง​ยก​ออก​ไป​สู้​รบ​กับ​เขา​เถิด”",
  			"39": "<sup>39</sup> กา‌อัล​ก็​เดิน​นำ‍หน้า​กอง‍ทัพ​เช‌เคม​ออก‍ไป​ต่อ‍สู้​กับ​อา‌บี‌เม‌เลค",
  			"40": "<sup>40</sup> อา‌บี‌เม‌เลค​ก็​ขับ‍ไล่​กา‌อัล​หนี​ไป มี​คน​ถูก​บาด‍เจ็บ​ล้ม​ตาย​เป็น​อัน​มาก จน​ถึง​ทาง​เข้า​ประ‌ตู​เมือง",
  			"41": "<sup>41</sup> ฝ่าย​อา‌บี‌เม‌เลค​ก็​อา‌ศัย​อยู่​ที่​อา‌รู‌มาห์ และ​เศ‌บุล​ก็​ขับ‍ไล่​กา‌อัล​กับ​ญาติ​ของ​เขา​ออก​ไป ไม่​ให้​อยู่​ที่​เช‌เคม​ต่อ‍ไป",
  			"42": "<sup>42</sup> รุ่ง‍ขึ้น มี​ชาว​เมือง​ออก​ไป​ที่​ทุ่ง‍นา อา‌บี‌เม‌เลค​ก็​ทราบ​เรื่อง",
  			"43": "<sup>43</sup> ท่าน​จึง​แบ่ง​คน​ของ​ท่าน​ออก​เป็น​สาม​กอง ซุ่ม​คอย​อยู่​ที่​ทุ่ง‍นา ท่าน​มอง​ดู ดู‍เถิด คน​ออก‍มา​จาก​ใน​เมือง ท่าน​จึง​ลุก‍ขึ้น​ประ‌หาร​เขา",
  			"44": "<sup>44</sup> ส่วน​อา‌บี‌เม‌เลค​กับ​ทหาร​ที่​อยู่​ด้วย​ก็​รุก​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​ประ‌ตู​เมือง ฝ่าย​ทหาร​อีก​สอง​กอง​ก็​รุก​เข้า​โจม‍ตี​คน​ทั้ง‍หมด ที่​ใน​ทุ่ง‍นา​ประ‌หาร​เสีย",
  			"45": "<sup>45</sup> อา‌บี‌เม‌เลค​โจม‍ตี​เมือง​นั้น​ตลอด​วัน​ยัง​ค่ำ ยึด​เมือง​นั้น​ได้ และ​ฆ่า​ฟัน​ประ‌ชา‍ชน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​นั้น​เสีย ทั้ง​ทำ‌ลาย​เมือง​นั้น​เสีย​ด้วย แล้ว​ก็​หว่าน​เกลือ​ลง​ไป",
  			"46": "<sup>46</sup> เมื่อ​ชาว‍บ้าน​หอ​เช‌เคม​ได้​ยิน​เช่น‍นั้น ก็​หนี​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ป้อม​ใน​วัด​ของ​พระ‍เอล‌เบ‌รีท",
  			"47": "<sup>47</sup> มี​คน​ไป​เรียน​อา‌บี‌เม‌เลค​ว่า ชาว‍บ้าน​หอ​เช‌เคม​ไป​มั่ว‍สุม​กัน​อยู่",
  			"48": "<sup>48</sup> อา‌บี‌เม‌เลค​ก็​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ศัล‌โมน ทั้ง​ท่าน​กับ​คน​ที่​อยู่​ด้วย​อา‌บี‌เม‌เลค​ถือ​ขวาน​ตัด​กิ่ง‍ไม้​ใส่​บ่า​แบก​มา ท่าน​จึง​บอก​คน​ที่​อยู่​ด้วย​ว่า “เจ้า​เห็น​ข้า​ทำ​อะไร จง​รีบ​ไป​ทำ​อย่าง​ข้า​เถิด”",
  			"49": "<sup>49</sup> ดัง‍นั้น​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ตัด​กิ่ง‍ไม้​แบก​ตาม​อา‌บี‌เม‌เลค​ไป​สุม​ไว้ ณ ที่​ป้อม​แล้ว​ก็​จุด​ไฟ​เผา​ป้อม​นั้น ชาว‍บ้าน​หอ​เช‌เคม​ก็​ตาย​หมด​ด้วย ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​ประ‌มาณ​หนึ่ง​พัน​คน",
  			"50": "<sup>50</sup> อา‌บี‌เม‌เลค​ไป​ยัง​เมือง​เธ‌เบศ​ตั้ง​ค่าย​ประ‌ชิด​เมือง​เธ‌เบศ​ไว้ และ​ยึด​เมือง​นั้น​ได้",
  			"51": "<sup>51</sup> แต่​ใน​เมือง​มี​หอ‍รบ​แห่ง​หนึ่ง ประ‌ชา‍ชน​เมือง​นั้น​ก็​หนี​เข้า​ไป อยู่​ใน​หอ​ทั้ง​ผู้‍ชาย​และ​ผู้หญิง​ปิด​ประ‌ตู​ขัง​ตน‍เอง​เสีย เขา​ก็​ขึ้น​ไป​บน​หลัง‍คา​หอ‍รบ",
  			"52": "<sup>52</sup> อา‌บี‌เม‌เลค​ยก​มา​ถึง​หอ‍รบ​นี้ ได้​ต่อ‍สู้​กัน จน​เข้า​มา​ใกล้​ประ‌ตู​หอ‍รบ​ได้ จะ​เอา​ไฟ​เผา",
  			"53": "<sup>53</sup> มี​หญิง​คน​หนึ่ง​เอา​หิน‍โม่​ชิ้น​บน​ทุ่ม​ศีรษะ​อา‌บี‌เม‌เลค กะโหลก​ศีรษะ​ของ​ท่าน​แตก",
  			"54": "<sup>54</sup> ท่าน​จึง​รีบ​ร้อง​บอก​คน​หนุ่ม​ที่​ถือ​อา‌วุธ​ของ​ท่าน​ว่า “เอา​ดาบ​ฟัน​เรา​เสีย​เพื่อ​คน​จะ​ไม่​กล่าว​ว่า ‘ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ฆ่า​เขา​ตาย’ ” ชาย‍หนุ่ม​ของ​ท่าน​คน​นั้น​ก็​แทง​ท่าน​ทะลุ​ถึง​แก่​ความ​ตาย",
  			"55": "<sup>55</sup> เมื่อ​คน​อิส‌รา‌เอล​เห็น​ว่า​อา‌บี‌เม‌เลค​สิ้น​ชีวิต​แล้ว ต่าง​คน​ก็​กลับ​ไป​ยัง​ที่​ของ​ตน",
  			"56": "<sup>56</sup> ดัง‍นี้​แหละ​พระ‍เจ้า​ทรง​สนอง​ความ​ชั่ว ที่​อา‌บี‌เม‌เลค​ได้​กระ‌ทำ​ต่อ​บิดา​ของ​ตน ที่​ได้​ฆ่า​พี่‍น้อง​เจ็ด‍สิบ​คน​ของ​ตน​เสีย",
  			"57": "<sup>57</sup> และ​พระ‍เจ้า​ทรง​กระ‌ทำ​ให้​ความ​ชั่ว‍ร้าย​ของ​ชาว​เช‌เคม​กลับ​ตก​บน​ศีรษะ​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย​เอง คำ​สาป‍แช่ง​ของ​โย‌ธาม​บุตร​เย‌รุบ‌บา‌อัล​ก็​ตก​อยู่​บน​เขา​ทั้งหลาย"
  		},
  		"10": {
  			"1": "<sup>1</sup> ต่อ​จาก​อา‌บี‌เม‌เลค​มี​คน​ขึ้น​มา​ช่วย​กู้​อิส‌รา‌เอล​ชื่อ​โท‌ลา บุตร‍ชาย​ของ​ปูวาห์ ผู้​เป็น​บุตร​ของ​โดโด​ชน​เผ่า​อิส‌สา‌คาร์​และ​เขา​อยู่​ที่​เมือง ชา‌มีร์​ใน​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม",
  			"2": "<sup>2</sup> ท่าน​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล​อยู่​ยี่‍สิบ​สาม​ปี แล้ว​ท่าน​ก็​สิ้น​ชีวิต เขา​ฝัง​ศพ​ท่าน​ไว้​ที่​เมือง​ชา‌มีร์",
  			"3": "<sup>3</sup> ต่อ‍มา​ยา‌อีร์​คน​กิ‌เล‌อาด​ได้​ขึ้น​มา​และ​ท่าน​วินิจ‌ฉัย อิส‌รา‌เอล​อยู่​ยี่‍สิบ​สอง​ปี",
  			"4": "<sup>4</sup> ท่าน​มี​บุตร​สาม‍สิบ​คน ขี่​ลูก‍ลา​สาม‍สิบ​ตัว และ​มี​เมือง​อยู่​สาม‍สิบ​หัว‍เมือง เรียก‍ว่า​เมือง ฮาว‌โวท‌ยา‌อีร์ จน​ทุก​วัน‍นี้​ซึ่ง​อยู่​ใน​แผ่น‍ดิน​กิ‌เล‌อาด",
  			"5": "<sup>5</sup> ยา‌อีร์​ก็​สิ้น​ชีวิต​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​เมือง​คา‌โมน",
  			"6": "<sup>6</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​กระ‌ทำ​ชั่ว​ใน​สาย‍พระ‍เนตร​พระ‍เจ้า​อีก ไป​ปรน‌นิบัติ​พระ‍บา‌อัล​ทั้ง‍หลาย​และ​พวก​พระ‍อัช‌ทา‌โรท พระ​ของ​เมือง​ซีเรีย พระ​ของ​เมือง​ไซ‌ดอน พระ​ของ​เมือง​โม‌อับ พระ​ของ​คน​อัม‌โมน พระ​ของ​คน​ฟีลิส‌เตีย และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ละ​ทิ้ง​พระ‍เจ้า​เสีย หา​ได้​ปรน‌นิบัติ​พระ‍องค์​ไม่",
  			"7": "<sup>7</sup> และ​พระ‍พิโรธ​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​อิส‌รา‌เอล จึง​ทรง​ขาย​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​ฟีลิส‌เตีย และ​ใน​มือ​ของ​คน​อัม‌โมน",
  			"8": "<sup>8</sup> เขา​ได้​ข่ม‍เหง​และ​บีบ​บัง‍คับ​คน​อิส‌รา‌เอล​ใน​ปี​นั้น เขา​ได้​บีบ​บัง‍คับ​ชน​อิส‌รา‌เอล​ฟาก​ตะวัน‍ออก​ของ แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน​ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์ ซึ่ง​อยู่​ใน​กิ‌เล‌อาด​สิบ‍แปด​ปี",
  			"9": "<sup>9</sup> ทั้ง​คน​อัม‌โมน​ได้​ข้าม​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน ไป​ต่อ‍สู้​กับ​ยู‌ดาห์​และ​ต่อ‍สู้​กับ​เบน‌ยา‌มิน และ​ต่อ‍สู้​กับ​พงศ์‍พันธุ์​เอฟ‌รา‌อิม ดัง‍นั้น อิส‌รา‌เอล​จึง​เดือด‍ร้อน​อย่าง‍ยิ่ง",
  			"10": "<sup>10</sup> และ​คน​อิส‌รา‌เอล​ร้อง‍ทุกข์​ต่อ​พระ‍เจ้า​ว่า “ข้า​พระ‍องค์​ทั้ง‍หลาย​ได้​กระ‌ทำ​บาป​ต่อ​พระ‍องค์ เพราะ​ว่า​ข้า​พระ‍องค์​ได้​ทอด‍ทิ้ง​พระ‍เจ้า​ของ​ข้า​พระ‍องค์​เสีย และ​ปรน‌นิบัติ​บรร‌ดา​พระ‍บา‌อัล”",
  			"11": "<sup>11</sup> และ​พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า “เรา​มิ‍ได้​ช่วย​กู้​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ชาว​อียิปต์ จาก​คน​อา‌โม‌ไรต์​จาก​คน​อัม‌โมน และ​จาก​คน​ฟีลิส‌เตีย​หรือ",
  			"12": "<sup>12</sup> ทั้ง​คน​ไซ‌ดอน คน​อา‌มา‌เลข และ​ชาว​มา‌โอน​ได้​บีบ​บัง‍คับ​เจ้า เจ้า​ได้​ร้อง‍ทุกข์​ถึง​เรา และ​เรา​ได้​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​มือ​เขา​ทั้ง‍หลาย",
  			"13": "<sup>13</sup> แม้​กระ‌นั้น​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ยัง​ได้​ละ​ทิ้ง​เรา และ​ปรน‌นิบัติ​พระ​อื่น ฉะนี้​เรา​จึง​จะ​ไม่​ช่วย​กู้​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​อีก​ต่อ‍ไป",
  			"14": "<sup>14</sup> จง​ไป​ร้อง‍ทุกข์​ต่อ​พระ​ซึ่ง​เจ้า​ทั้ง‍หลาย ได้​เลือก​ปรน‌นิบัติ​นั้น​เถิด​ให้​พระ​เหล่า‍นั้น ช่วย​กู้​เจ้า​ใน​ยาม​ทุกข์​เดือด‍ร้อน​นี้”",
  			"15": "<sup>15</sup> และ​คน​อิส‌รา‌เอล​กราบ‍ทูล​พระ‍เจ้า​ว่า “ข้า​พระ‍องค์​ทั้ง‍หลาย​ได้​กระ‌ทำ​บาป​แล้ว ขอ​พระ‍องค์​ทรง​กระ‌ทำ​แก่​ข้า​พระ‍องค์ ตาม​ที่​พระ‍องค์​ทรง​เห็น​ชอบ ข้า​พระ‍องค์​ขอ​วิง‍วอน​เพียง ว่า​ขอ​ทรง​ช่วย​ข้า​พระ‍องค์​ให้​พ้น​ใน​วัน‍นี้​เถิด”",
  			"16": "<sup>16</sup> ดัง‍นั้น​เขา​ทั้ง‍หลาย​จึง​เลิก​ถือ​พระ‍อื่น และ​ปรน‌นิบัติ​พระ‍เจ้า ฝ่าย​พระ‍องค์​ทรง​เดือด‍ร้อน พระ‌ทัย​ด้วย​ความ​ทุกข์‍เข็ญ​ของ​อิส‌รา‌เอล",
  			"17": "<sup>17</sup> ฝ่าย​คน​อัม‌โมน​ก็​ถูก​เรียก​ให้​จับ​อา‌วุธ เขา​ได้​ตั้ง​ค่าย​ใน​กิ‌เล‌อาด และ​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​มา​พร้อม​กัน​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​มิส‌ปาห์",
  			"18": "<sup>18</sup> และ​ประ‌ชา‍ชน คือ​บรร‌ดา​ประ‌มุข​ของ​คน​กิ‌เล‌อาด​พูด​กัน​ว่า “ผู้‍ใด​ที่​จะ​เป็น​คน​แรก​ที่​จะ​เข้า​ต่อ‍สู้​กับ​คน​อัม‌โมน ผู้‍นั้น​จะ​เป็น​หัว‍หน้า​ของ​ชาว​กิ‌เล‌อาด​ทั้ง‍หมด”"
  		},
  		"11": {
  			"1": "<sup>1</sup> เยฟ‌ธาห์​คน​กิ‌เล‌อาด​เป็น​ทแกล้ว​ทหาร แต่​เป็น​บุตร​ของ​หญิง​แพศ‌ยา​กิ‌เล‌อาด​เป็น​บิดา​ของ​เยฟ‌ธาห์",
  			"2": "<sup>2</sup> ภรรยา​แท้​ของ​กิ‌เล‌อาด​มี​บุตร‍ชาย​หลาย​คน และ​เมื่อ​พวก​บุตร​เหล่า‍นั้น​โต​ขึ้น​แล้ว จึง​ผลัก‍ไส​เยฟ‌ธาห์​ออก​ไป​เสีย​โดย​กล่าว​ว่า “เจ้า​จะ​มี​ส่วน​ใน​มร‌ดก​ของ​บิดา​เรา​ไม่​ได้ เพราะ​เจ้า​เป็น​ลูก​ของ​หญิง​คน​อื่น”",
  			"3": "<sup>3</sup> เยฟ‌ธาห์​จึง​หนี​จาก​พี่‍น้อง ของ​ตน​ไป​อา‌ศัย​อยู่​ที่​แผ่น‍ดิน​โทบ พวก​นัก‌เลง​ก็​มั่ว‍สุม​กับ​เยฟ‌ธาห์ และ​ติด‍ตาม​เขา​ไป​เที่ยว​รังควาน",
  			"4": "<sup>4</sup> ต่อ‍มา​ภาย‍หลัง​คน​อัม‌โมน​ได้​ทำ​สง‌คราม​กับ​คน​อิส‌รา‌เอล",
  			"5": "<sup>5</sup> และ​เมื่อ​คน​อัม‌โมน​ทำ​สง‌คราม​กับ​อิส‌รา‌เอล​นั้น พวก​ผู้ใหญ่​ของ​เมือง​กิ‌เล‌อาด​ได้​ไป​เพื่อ​จะ​พา​เยฟ‌ธาห์​มา​จาก​แผ่น‍ดิน​โทบ",
  			"6": "<sup>6</sup> เขา​กล่าว​แก่​เยฟ‌ธาห์​ว่า “จง​มา​เป็น​หัว‍หน้า​ของ​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ต่อ‍สู้​กับ​คน​อัม‌โมน”",
  			"7": "<sup>7</sup> แต่​เยฟ‌ธาห์​กล่าว​แก่​พวก​ผู้ใหญ่​ของ​กิ‌เล‌อาด​ว่า “ท่าน​ไม่​ได้​เกลียด​ข้าพ‌เจ้า และ​ขับ‍ไล่​ข้าพ‌เจ้า​เสีย​จาก​พงศ์‍พันธุ์​บิดา​ของ​ข้าพ‌เจ้า​ดอก​หรือ เมื่อ​คราว​ทุกข์‍ยาก​ท่าน​จะ​มา​หา​ข้าพ‌เจ้า​ทำไม​เล่า”",
  			"8": "<sup>8</sup> พวก​ผู้ใหญ่​ของ​กิ‌เล‌อาด​จึง​กล่าว​แก่​เยฟ‌ธาห์​ว่า “เหตุ​ที่​เรา​กลับ​มา​หา​ท่าน ณ บัด‍นี้ ก็​ด้วย​ต้อง‍การ​ให้​ท่าน​ไป​กับ​เรา​สู้‍รบ​กับ​คน​อัม‌โมน แล้ว​มา​เป็น​หัว‍หน้า​ของ​เรา​ที่​จะ​ปก‍ครอง​ชาว​กิ‌เล‌อาด​ทั้ง‍ปวง”",
  			"9": "<sup>9</sup> เยฟ‌ธาห์​จึง​กล่าว​แก่​พวก​ผู้ใหญ่​ของ​กิ‌เล‌อาด​ว่า “ถ้า​ท่าน​ให้​ข้าพ‌เจ้า​กลับ​บ้าน​เพื่อ​ทำ​ศึก​กับ​คน​อัม‌โมน และ​ถ้า​พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ข้าพ‌เจ้า ข้าพ‌เจ้า​จะ​ได้​เป็น​หัว‍หน้า​ของ​ท่าน”",
  			"10": "<sup>10</sup> พวก​ผู้ใหญ่​ของ​กิ‌เล‌อาด​จึง​ตอบ​เยฟ‌ธาห์​ว่า “พระ‍เจ้า​ทรง​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เรา เรา​จะ​กระ‌ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​สั่ง​ทุก​ประ‌การ”",
  			"11": "<sup>11</sup> เยฟ‌ธาห์​จึง​ไป​กับ​พวก​ผู้ใหญ่​ของ​กิ‌เล‌อาด และ​ประ‌ชา‍ชน​ก็​ตั้ง​ท่าน​ให้​เป็น​หัว‍หน้า และ​เป็น​ประ‌มุข​ของ​เขา แล้ว​เยฟ‌ธาห์​ก็​กล่าว​คำ​ที่​ตก‍ลง​กัน​ทั้ง‍สิ้น ต่อ​พระ‍เจ้า​ที่​เมือง​มิส‌ปาห์",
  			"12": "<sup>12</sup> เยฟ‌ธาห์​จึง​ส่ง​ผู้​สื่อ‍สาร​ไป​ยัง​กษัตริย์​คน​อัม‌โมน​ถาม​ว่า “ท่าน​มี​เรื่อง​อะไร​กับ​ข้าพ‌เจ้า ท่าน​จึง​ยก​มา​ต่อ‍สู้​กับ​แผ่น‍ดิน​ของ​ข้าพ‌เจ้า”",
  			"13": "<sup>13</sup> กษัตริย์​คน​อัม‌โมน​ตอบ​ผู้​สื่อ‍สาร​ของ​เยฟ‌ธาห์​ว่า “เพราะ‍ว่า​เมื่อ​อิส‌รา‌เอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ได้​ยึด​แผ่น‍ดิน​ของ​เรา​ไป ตั้ง‍แต่​แม่‍น้ำ​อาร‌โนน​ถึง​แม่‍น้ำ​ยับ‌บอก และ​ถึง​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน บัด‍นี้​ขอ​คืน​เมือง​เหล่า‍นั้น​เสีย​โดย​ดี”",
  			"14": "<sup>14</sup> และ​เยฟ‌ธาห์​ก็​ส่ง​ผู้​สื่อ‍สาร​ไป​หา​คน​อัม‌โมน​อีก",
  			"15": "<sup>15</sup> ให้​กล่าว​ว่า “เยฟ‌ธาห์​กล่าว​ดัง‍นี้​ว่า อิส‌รา‌เอล​มิ‍ได้​ยึด​แผ่น‍ดิน​ของ​โม‌อับ หรือ​แผ่น‍ดิน​ของ​คน​อัม‌โมน",
  			"16": "<sup>16</sup> แต่​เมื่อ​อิส‌รา‌เอล​ออก​จาก​อียิปต์ เขา​ได้​เดิน​ไป​ทาง​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​ถึง​ทะเล​แดง และ​มา​ถึง​คา‌เดช",
  			"17": "<sup>17</sup> อิส‌รา‌เอล​จึง​ส่ง​ผู้​สื่อ‍สาร​ไป​ยัง​กษัตริย์​เอ‌โดม​กล่าว​ว่า ‘ข้าพ‌เจ้า​ขอ​อนุ‌ญาต​ยก​ผ่าน​เมือง​ของ​ท่าน​ไป’ แต่​กษัตริย์​เอ‌โดม​ไม่​ฟัง และ​ก็​ได้​ส่ง​คำ‍ขอ​เช่น​เดียว​กัน​ไป​ยัง​กษัตริย์​เมือง​โม‌อับ​ด้วย แต่​ท่าน​ก็​ไม่​ตก‍ลง ดัง‍นั้น​อิส‌รา‌เอล​จึง​ยับ‍ยั้ง​อยู่​ที่​คา‌เดช",
  			"18": "<sup>18</sup> แล้ว​เขา​ก็​เดิน​ไป​ใน​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร อ้อม​แผ่น‍ดิน​เอ‌โดม และ​แผ่น‍ดิน​โม‌อับ และ​มา​ทาง​ด้าน​ตะวัน‍ออก​ของ​แผ่น‍ดิน​โม‌อับ และ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ฟาก​เหนือ​ของ​แม่‍น้ำ​อาร‌โนน แต่​เขา​มิ‍ได้​เข้า​ไป​ใน​เขต‍แดน​ของ​โม‌อับ เพราะ‍ว่า​แม่‍น้ำ​อาร‌โนน​เป็น​พรมแดน​ของ​โม‌อับ",
  			"19": "<sup>19</sup> อิส‌รา‌เอล​จึง​ส่ง​ผู้​สื่อ‍สาร​ไป​หา​สิโหน​กษัตริย์​คน​อา‌โม‌ไรต์ กษัตริย์​กรุง​เฮช‌โบน อิส‌รา‌เอล​เรียน​ท่าน​ว่า ‘ขอ​ให้​พวก​ข้าพ‌เจ้า​ยก​ผ่าน​แผ่น‍ดิน​ของ​ท่าน​ไป ยัง​ประ‌เทศ​ของ​ข้าพ‌เจ้า’",
  			"20": "<sup>20</sup> แต่​สิโหน​ไม่​วาง‍ใจ​ที่​จะ​ให้​อิส‌รา‌เอล ยก​ผ่าน​เขต‍แดน​ของ​ตน ฉะนั้น​สิโหน​จึง​ได้​รวบ‍รวม​ประ‌ชา‍ชน​ของ​ท่าน ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ยา‌ฮาส และ​สู้‍รบ​กับ​อิส‌รา‌เอล",
  			"21": "<sup>21</sup> และ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​อิส‌รา‌เอล​ทรง​มอบ​สิโหน และ​ประ‌ชา‍ชน​ทั้ง‍หมด​ของ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ​อิส‌รา‌เอล เขา​ก็ พ่าย‍แพ้​ไป อิส‌รา‌เอล​จึง​ยึด​ครอง​แผ่น‍ดิน​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์​ผู้​ซึ่ง​เป็น ชาว​เมือง​นั้น",
  			"22": "<sup>22</sup> และ​เขา​ยึด​เขต‍แดน​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์​ตั้ง‍แต่​แม่‍น้ำ อาร‌โนน​ถึง​แม่‍น้ำ​ยับ‌บอก และ​ตั้ง‍แต่​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​ถึง​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน",
  			"23": "<sup>23</sup> ดัง‍นั้น​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​อิส‌รา‌เอล​จึง​ขับ‍ไล่​คน อา‌โม‌ไรต์​ออก​เสีย ให้​อิส‌รา‌เอล​ประ‌ชา‍กร​ของ​พระ‍องค์​เข้า​ยึด​ครอง ฝ่าย​ท่าน​จะ​มา​ถือ​เอา​เป็น​กรรม‍สิทธิ์​เช่น‍นั้น​หรือ",
  			"24": "<sup>24</sup> ท่าน​ไม่​ถือ​กรรม‍สิทธิ์​สิ่ง​ซึ่ง​พระ‍เค‌โมช พระ‍เจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​ท่าน​ยึด​ครอง​ดอก​หรือ พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เรา​ขับ‍ไล่​ผู้‍ใด​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เรา เรา​ก็​ยึด​ครอง​ที่​ของ​ผู้‍นั้น",
  			"25": "<sup>25</sup> ฝ่าย​ท่าน​จะ​ดี‍กว่า​บา‌ลาค​บุตร​สิป‌โปร์​กษัตริย์​เมือง​โม‌อับ หรือ ท่าน​เคย​แข่ง‍ขัน​กับ​อิส‌รา‌เอล​หรือ ท่าน​เคย​ต่อ‍สู้​กับ เขา​ทั้ง‍หลาย​หรือ",
  			"26": "<sup>26</sup> เมื่อ​อิส‌รา‌เอล​อา‌ศัย​อยู่​ใน​กรุง​เฮช‌โบน​และ​ชน‍บท​ของ​กรุง​นั้น และ​ใน​เมือง​อา‌โร‌เออร์​และ​ชน‍บท​ของ​เมือง​นั้น และ​อยู่​ใน​บรร‌ดา​หัว‍เมือง​ที่​ตั้ง​อยู่​ตาม​ฝั่ง แม่‍น้ำ​อาร‌โนน​ถึง​สาม‍ร้อย​ปี ทำไม​ท่าน​ไม่​เรียก​คืน​เสีย​ภาย‍ใน​เวลา​นั้น​เล่า",
  			"27": "<sup>27</sup> ฉะนี้​ข้าพ‌เจ้า​จึง​มิ‍ได้​กระ‌ทำ​ความ‍ผิด​ต่อ​ท่าน แต่​ท่าน​ได้​กระ‌ทำ​ความ‍ผิด​ต่อ​ข้าพ‌เจ้า​ใน​การ​ที่​ทำ สง‌คราม​กับ​ข้าพ‌เจ้า ขอ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​จอม​ผู้​พิพาก‌ษา​เป็น​ผู้​ทรง​พิพาก‌ษา​ระหว่าง​คน​อิส‌รา‌เอล​และ​คน​อัม‌โมน​ใน​วัน‍นี้”",
  			"28": "<sup>28</sup> แต่​กษัตริย์​ของ​คน​อัม‌โมน​มิ‍ได้​เชื่อ‍ฟัง​ใน​คำ​ของ​เยฟ‌ธาห์ ซึ่ง​ท่าน​ส่ง​ไป​ให้",
  			"29": "<sup>29</sup> พระ‍วิญ‌ญาณ​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​มา​สถิต​กับ​เยฟ‌ธาห์ ท่าน​จึง​ยก​ผ่าน​กิ‌เล‌อาด​และ​มนัส‌เสห์​และ​ผ่าน​มิส‌ปาห์ แห่ง​กิ‌เล‌อาด และ​จาก​มิส‌ปาห์​แห่ง​กิ‌เล‌อาด​ท่าน ยก​ผ่าน​ต่อ‍ไป​ถึง​ที่​คน​อัม‌โมน",
  			"30": "<sup>30</sup> และ​เยฟ‌ธาห์​บน​ต่อ​พระ‍เจ้า​ว่า “ถ้า​พระ‍องค์​ทรง​มอบ​คน​อัม‌โมน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้า‍พระ‍องค์​แล้ว",
  			"31": "<sup>31</sup> ผู้‍ใด​ที่​ออก​มา​จาก​ประ‌ตู​เรือน​ของ​ข้า‍พระ‍องค์ เพื่อ​ต้อน‍รับ​ข้า‍พระ‍องค์ เมื่อ​ข้า‍พระ‍องค์​มี​ชัย​กลับ​มา​จาก​คน​อัม‌โมน​นั้น ผู้‍นั้น​จะ​ต้อง​เป็น​ของ​ของ​พระ‍เจ้า และ​ข้า‍พระ‍องค์​จะ​ถวาย​ผู้‍นั้น​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา”",
  			"32": "<sup>32</sup> แล้ว​เยฟ‌ธาห์​จึง​ยก​ข้าม​ไป​สู้‍รบ​กับ​คน​อัม‌โมน และ​พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน",
  			"33": "<sup>33</sup> และ​ท่าน​ได้​ประ‌หาร​เขา​จาก​อา‌โร‌เออร์​จน​ถึง​ที่​ใกล้ๆ​เมือง​มิน‌นิท​รวม​ยี่‍สิบ​หัว‍เมือง และ​ไกล​ไป​จน​ถึง​อา‌เบล‌ครา‌มิม ผู้​คน​ล้ม​ตาย​มาก คน​อัม‌โมน​จึง​หมด​อำ‌นาจ​อยู่​ใต้​คน​อิส‌รา‌เอล",
  			"34": "<sup>34</sup> แล้ว​เยฟ‌ธาห์​ก็​กลับ​มา​บ้าน​ที่​มิส‌ปาห์ ดู‍เถิด บุตรี​ของ​ท่าน​ถือ​ฉาบ​เต้น‍โลด​ออก​มา​ต้อน‍รับ​ท่าน เธอ​เป็น​บุตรี​คน​เดียว นอก‍จาก​บุตรี​คน​นี้​ท่าน​ไม่‍มี​บุตร‍ชาย​และ​บุตร‍หญิง​เลย",
  			"35": "<sup>35</sup> และ​เมื่อ​ท่าน​เห็น​เธอ​แล้ว ท่าน​ก็​ฉีก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ท่าน กล่าว​ว่า “โอ ลูก​เอ๋ย ให้​พ่อ​แย่​แล้ว เพราะ​เจ้า​เป็น​เหตุ​ให้​พ่อ​เดือด‍ร้อน มาก​ยิ่ง เพราะ​พ่อ​ได้​อ้า​ปาก​บน​ต่อ​พระ‍เจ้า​ไว้ จะ​คืน​คำ​ก็​ไม่​ได้”",
  			"36": "<sup>36</sup> เธอ​จึง​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “คุณ‍พ่อ​ขา​เมื่อ​คุณ‍พ่อ​ออก​ปาก​สัญ‌ญา​กับ​พระ‍เจ้า​ไว้​อย่าง‍ไร ขอ​คุณ‍พ่อ​กระ‌ทำ​กับ​ฉัน​อย่าง‍นั้น​เถิด เพราะ​พระ‍เจ้า​ได้​ทรง​แก้‍แค้น​คน​อัม‌โมน​ศัตรู​เพื่อ​คุณ‍พ่อ​แล้ว”",
  			"37": "<sup>37</sup> และ​เธอ​พูด​กับ​บิดา​ของ​เธอ​ว่า “ขอ​ให้​ฉัน​อย่าง‍นี้​เถิด ขอ​ปล่อย​ฉัน​ไว้​สัก​สอง​เดือน ฉัน​จะ​ได้​จาก​บ้าน​และ​ลง​ไป​บน​ภูเขา ร้อง‍ไห้​คร่ำ‍ครวญ​ถึง​ความ​เป็น​พรหม‌จารี​ของ​ฉัน ฉัน​กับ​เพื่อนๆ​ของ​ฉัน”",
  			"38": "<sup>38</sup> ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด” และ​ท่าน​ก็​ปล่อย​เธอ​ไป​สอง​เดือน เธอ​ก็​ออก​ไป เธอ​และ​พวก​เพื่อน​ของ​เธอ​แล้ว​ร้อง‍ไห้​คร่ำ‍ครวญ ถึง​ความ​เป็น​พรหม‌จารี​ของ​เธอ​สอง​เดือน",
  			"39": "<sup>39</sup> อยู่​มา​เมื่อ​ครบ​สอง​เดือน​แล้ว เธอ​ก็​กลับ​มา​หา​บิดา​ของ​เธอ และ​ท่าน​ก็​กระ‌ทำ​กับ​เธอ​ตาม​ที่​ได้​บน​ไว้ เธอ​ยัง​ไม่​เคย​สม‍สู่​กับ​ชาย​ใด​เลย",
  			"40": "<sup>40</sup> และ​ก็​เป็น​ธรรม‌เนียม​ใน​อิส‌รา‌เอล​ที่​บุตร‍สาว​ชาว​อิส‌รา‌เอล ไป​ร้อง‍ไห้​ไว้‍ทุกข์​ให้​บุตรี​ของ​เยฟ‌ธาห์​คน​กิ‌เล‌อาด​ปี​ละ​สี่​วัน"
  		},
  		"12": {
  			"1": "<sup>1</sup> ฝ่าย​คน​เอฟ‌รา‌อิม​ถูก​เรียก​ให้​จับ​อา‌วุธ​ข้าม​ไป​ถึง​ศา‌โฟน พูด​กับ​เยฟ‌ธาห์​ว่า “เหตุ‍ใด​ท่าน​ยก​ข้าม​ไป​รบ​คน​อัม‌โมน แต่​ไม่​เรียก​เรา​ไป​ด้วย เรา​จะ​จุด​ไฟ​เผา​เรือน​ทับ​ท่าน​เสีย”",
  			"2": "<sup>2</sup> เยฟ‌ธาห์​จึง​ตอบ​เขา​ว่า “ข้าพ‌เจ้า​กับ​ประ‌ชา‍ชน​ติด​การ‍ศึก​ใหญ่​กับ​คน​อัม‌โมน เมื่อ​ข้าพ‌เจ้า​เรียก​ท่าน​ให้​ช่วย​ท่าน​ไม่​ได้​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​มือ​เขา",
  			"3": "<sup>3</sup> เมื่อ​ข้าพ‌เจ้า​เห็น​ว่า​ท่าน​จะ​ไม่​ช่วย​ข้าพ‌เจ้า​แล้ว ข้าพ‌เจ้า​ก็​เสี่ยง​ชีวิต​ของ​ข้าพ‌เจ้า​ข้าม​ไป​รบ​กับ​คน​อัม‌โมน และ​พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้าพ‌เจ้า วัน‍นี้​ท่าน​จะ​ขึ้น​มา​ทำ‍ศึก​กับ​ข้าพ‌เจ้า​ด้วย​เหตุ​อัน​ใด”",
  			"4": "<sup>4</sup> เยฟ‌ธาห์​จึง​รวบ‍รวม​ชาว​กิ‌เล‌อาด​สู้‍รบ​กับ​คน​เอฟ‌รา‌อิม คน​กิ‌เล‌อาด​ก็​ประ‌หาร​คน​เอฟ‌รา‌อิม เพราะ​เขา​กล่าว​ว่า “เจ้า​ชาว​กิ‌เล‌อาด​เจ้า​เป็น​คน​หลบ​หนี​ของ​ชาว​เอฟ‌รา‌อิม ท่าม‍กลาง​คน​เอฟ‌รา‌อิม​และ​มนัส‌เสห์”",
  			"5": "<sup>5</sup> ชาว​กิ‌เล‌อาด​ก็​เข้า​ยึด​ท่า​ข้าม​แม่‍น้ำ จอร์‌แดน​ไว้​ไม่​ให้​คน​เอฟ‌รา‌อิม​ข้าม เมื่อ​คน​เอฟ‌รา‌อิม​ที่​หลบ​หนี​คน​ใด​มา​บอก​ว่า “ขอ​ให้​ข้าม​ไป​ที‍เถิด” คน​กิ‌เล‌อาด​จะ​ถาม​เขา​ว่า “เจ้า​เป็น​คน​เอฟ‌รา‌อิม​หรือ” เมื่อ​เขา​ตอบ​ว่า “เปล่า”",
  			"6": "<sup>6</sup> เขา​จะ​บอก​ว่า “จง​ว่า​คำ​ว่า​ชิบ‌โบ‌เลท” คน​นั้น​จะ​ว่า “สิบ‌โบ‌เลท” เพราะ​คน​เอฟ‌รา‌อิม​ออก​เสียง​คำ​นี้​ไม่​ชัด เขา​จึง​จับ​คน​นั้น​และ​ฆ่า​เสีย​ที่​ท่า​ข้าม คราว‍นั้น​มี​คน​เอฟ‌รา‌อิม​ตาย​สี่‍หมื่น​สอง‍พัน​คน",
  			"7": "<sup>7</sup> เยฟ‌ธาห์​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล​อยู่​หก​ปี​แล้ว เยฟ‌ธาห์​ชาว​กิ‌เล‌อาด​ก็​สิ้น​ชีวิต​และ​ถูก​ฝัง ไว้​ใน​หัว‍เมือง​หนึ่ง​ใน​กิ‌เล‌อาด",
  			"8": "<sup>8</sup> ถัด​เยฟ‌ธาห์​มา​คือ​อิบ‌ซาน​แห่ง​เบธ‌เล‌เฮม​ได้​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล",
  			"9": "<sup>9</sup> ท่าน​มี​บุตร‍ชาย​สาม‍สิบ​คน และ​บุตรี​สาม‍สิบ​คน ท่าน​ให้​แต่ง‍งาน​กับ​คน​นอก​เผ่า​ของ​ท่าน และ​ท่าน​นำ​บุตรี​สาม‍สิบ​คน​ของ​คน​นอก​เผ่า มา​ให้​แก่​บุตร‍ชาย​ของ​ท่าน ท่าน​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล​อยู่​เจ็ด​ปี",
  			"10": "<sup>10</sup> แล้ว​อิบ‌ซาน​ก็​สิ้น​ชีวิต​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​เบธ‌เล‌เฮม",
  			"11": "<sup>11</sup> ถัด​ท่าน​มา เอ‌โลน​คน​เศ‌บู‌ลุน​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล และ​ท่าน​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล​สิบ​ปี",
  			"12": "<sup>12</sup> แล้ว​เอ‌โลน​คน​เศ‌บู‌ลุน​ก็​สิ้น​ชีวิต และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​อัย‌ยา‌โลน​ใน​เขต​แดน​ของ​เผ่า​เศ‌บู‌ลุน",
  			"13": "<sup>13</sup> ถัด​ท่าน​มา อับ‌โดน​บุตร​ฮิล‌เลล​ชาว​ปิ‌รา‌โธน​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล",
  			"14": "<sup>14</sup> ท่าน​มี​บุตร‍ชาย​สี่‍สิบ​คน และ​หลาน‍ชาย​สาม‍สิบ​คน ขี่​ลา​เจ็ด‍สิบ​ตัว ท่าน​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล​อยู่​แปด​ปี",
  			"15": "<sup>15</sup> แล้ว​อับ‌โดน​บุตร​ฮิล‌เลล​ชาว ปิ‌รา‌โธน​ก็​สิ้น​ชีวิต​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่ ปิ‌รา‌โธน​ใน​เขต‍แดน​ของ​เอฟ‌รา‌อิม ใน​แดน​เทือก‍เขา​ของ​คน​อา‌มา‌เลข"
  		},
  		"13": {
  			"1": "<sup>1</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​กระ‌ทำ​ชั่ว​ใน​สาย‍พระ‍เนตร​พระ‍เจ้า​อีก พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​ฟีลิส‌เตีย​สี่‍สิบ​ปี",
  			"2": "<sup>2</sup> มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​ชาว​โศ‌ราห์​คน​เผ่า​ดาน ชื่อ​มา‌โน‌อาห์ ภรรยา​ของ​ท่าน​เป็น​หมัน​ไม่‍มี​บุตร​เลย",
  			"3": "<sup>3</sup> ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​มา​ปรา‌กฏ​แก่​นาง​นั้น กล่าว​แก่​นาง​ว่า “ดู‍เถิด เจ้า​เป็น​หมัน​ไม่‍มี​บุตร แต่​เจ้า​จะ​ตั้ง​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย",
  			"4": "<sup>4</sup> เพราะ​ฉะนั้น​จง​ระวัง อย่า​ดื่ม​เหล้า‍องุ่น หรือ​เม‌รัย และ​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​ของ​มล‌ทิน",
  			"5": "<sup>5</sup> เพราะ​นี่‍แน่ะ เจ้า​จะ​ตั้ง​ครรภ์​และ​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย อย่า​ให้​มีด‍โกน​ถูก​ศีรษะ​ของ​เขา เพราะ​เด็ก​คน​นี้​จะ​เป็น​พวก​นา‌ศีร์แด่ พระ‍เจ้า​ตั้ง‍แต่​เกิด​มา เขา​จะ​เป็น​คน​เริ่ม​ช่วย​กู้​คน​อิส‌รา‌เอล ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ฟีลิส‌เตีย”",
  			"6": "<sup>6</sup> ฝ่าย​หญิง​นั้น​จึง​ไป​บอก​สามี​ว่า “มี​บุรุษ​ของ​พระ‍เจ้า​มา​หา​ดิฉัน หน้า‍ตา​ของ​ท่าน​เหมือน​หน้า‍ตา​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​น่า​กลัว​นัก ดิฉัน​ไม่​ได้​ถาม​ท่าน​ว่า​มา​จาก​ไหน และ​ท่าน​ก็​ไม่​บอก​ชื่อ​ของ​ท่าน​แก่​ดิฉัน",
  			"7": "<sup>7</sup> แต่​ท่าน​บอก​ดิฉัน​ว่า ‘ดู‍เถิด เจ้า​จะ​ตั้ง​ครรภ์​และ​คลอด​บุตร‍ชาย ฉะนั้น​อย่า​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​เม‌รัย อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​ของ​มล‌ทิน เพราะ​เด็ก​นั้น​จะ​เป็น​พวก​นา‌ศีร์​แด่​พระ‍เจ้า​ตั้ง‍แต่​เกิด​มา จน​วัน​ตาย’ ”",
  			"8": "<sup>8</sup> แล้ว​มา‌โน‌อาห์​ก็​วิง‍วอน​พระ‍เจ้า​ทูล​ว่า “ข้า‍แต่​พระ‍เจ้า ขอ​บุรุษ​ของ​พระ‍เจ้า​ผู้​ซึ่ง​พระ‍องค์​ทรง​ใช้​มา​นั้น ปรา‌กฏ​แก่​ข้า‍พระ‍องค์​ทั้ง​สอง​อีก​ครั้ง​หนึ่ง สั่ง‍สอน​ข้า‍พระ‍องค์​ว่า ข้า‍พระ‍องค์​ควร​กระ‌ทำ​อย่าง‍ไร​แก่​เด็ก​ที่​จะ​เกิด​มา​นั้น”",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​พระ‍เจ้า​ทรง​ฟัง​เสียง​ของ​มา‌โน‌อาห์ และ​ทูต​ของ พระ‍เจ้า​มา​หา​หญิง​นั้น​อีก เมื่อ​นาง​นั่ง​อยู่​ใน​ทุ่ง‍นา​แต่​มา‌โน‌อาห์​สามี​ของ​นาง ไม่‍ได้​อยู่​ด้วย",
  			"10": "<sup>10</sup> นาง​ก็​รีบ​วิ่ง​ไป​บอก​สามี​ว่า “ดู‍เถิด บุรุษ​ผู้​ที่​ปรา‌กฏ​แก่​ดิฉัน วัน‍นั้น​ได้​มา​ปรา‌กฏ​แก่​ดิฉัน​อีก”",
  			"11": "<sup>11</sup> มา‌โน‌อาห์​ก็​ลุก‍ขึ้น​ตาม​ภรรยา​ไป เมื่อ​มา​ถึง​บุรุษ​ผู้‍นั้น​เขา​จึง​ว่า “ท่าน​เป็น​บุรุษ​ผู้​ที่​พูด​กับ​ผู้หญิง​คน​นี้​หรือ” ผู้‍นั้น​ตอบ​ว่า “เรา​เป็น​ผู้‍นั้น​แหละ”",
  			"12": "<sup>12</sup> มา‌โน‌อาห์​จึง​กล่าว​ว่า “เมื่อ​เกิด​เป็น​จริง​ตาม​ถ้อย‍คำ​ของ​ท่าน​แล้ว ชีวิต​ของ​เด็ก​คน​นั้น​จะ​เป็น​อย่าง‍ไร เขา​จะ​กระ‌ทำ​อะไร”",
  			"13": "<sup>13</sup> และ​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​บอก​แก่​มา‌โน‌อาห์​ว่า “บรร‌ดา​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​บอก​แก่​หญิง​แล้ว​นั้น​ให้​นาง​ระวัง​ให้​ดี",
  			"14": "<sup>14</sup> อย่า​ให้​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​ใด​ที่​ได้​มา​จาก​เถา‍องุ่น อย่า​ให้​นาง​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​เม‌รัย อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​ของ​มล‌ทิน สิ่ง​ใด​ที่​เรา​บัญ‌ชา​นาง​ไว้​ให้​นาง​ปฏิ‌บัติ​ตาม​ทุก​ประ‌การ”",
  			"15": "<sup>15</sup> มา‌โน‌อาห์​กล่าว​แก่​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​ว่า “ขอ​ท่าน​รอ​อยู่​ก่อน​ข้าพ‌เจ้า​ทั้ง‍สอง​จะ ไป​เตรียม​ลูก‍แพะ​ตัว​หนึ่ง​ให้​ท่าน”",
  			"16": "<sup>16</sup> ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​บอก​มา‌โน‌อาห์​ว่า “ถึง​เจ้า​จะ​ให้​เรา​รอ เรา​จะ​ไม่​รับ‍ประ‌ทาน​อา‌หาร​ของ​เจ้า แต่​ถ้า​เจ้า​จะ​จัด​เครื่อง​เผา​บูชา เจ้า​จง​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า” (เพราะ​ว่า​มา‌โน‌อาห์​ไม่​ทราบ​ว่า​ท่าน​ผู้‍นั้น​เป็น​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า)",
  			"17": "<sup>17</sup> มา‌โน‌อาห์​ถาม​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​ว่า “ท่าน​ชื่อ​อะไร เพื่อ​เมื่อ​เป็น​จริง​ตาม​ถ้อย‍คำ​ของ​ท่าน เรา​จะ​ได้​ให้​เกียรติ​แก่​ท่าน”",
  			"18": "<sup>18</sup> ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​บอก​มา‌โน‌อาห์​ว่า “ถาม​ชื่อ​เรา​ทำไม ชื่อ​เรา​ก็​มหัศ‌จรรย์​อยู่”",
  			"19": "<sup>19</sup> มา‌โน‌อาห์​ก็​เอา​ลูก‍แพะ​กับ ธัญญ‌บูชา​มา​ถวาย​บูชา​บน​ศิลา​แด่​พระ‍เจ้า ผู้​ทรง​กระ‌ทำ​การ​อัศ‌จรรย์ มา‌โน‌อาห์​และ​ภรรยา​ก็​มอง‍ดู",
  			"20": "<sup>20</sup> และ​อยู่​มา​เมื่อ​เปลว‍ไฟ​จาก​แท่น​บูชา​พลุ่ง​ขึ้น​ไป​สวรรค์ ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​ขึ้น​ไป​ตาม​เปลว‍ไฟ​แห่ง​แท่น​บูชา ขณะ​เมื่อ​มา‌โน‌อาห์​และ​ภรรยา​คอย​ดู​อยู่ และ​เขา​ทั้ง‍สอง​ก็​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน",
  			"21": "<sup>21</sup> ทูต​ของ​พระ‍เจ้า​ไม่​ปรา‌กฏ​แก่​มา‌โน‌อาห์​หรือ แก่​ภรรยา​ของ​เขา​อีก​เลย แล้ว​มา‌โน‌อาห์​จึง​ทราบ​ว่า​ผู้​นั้น​เป็น​ทูต​ของ​พระ‍เจ้า",
  			"22": "<sup>22</sup> และ​มา‌โน‌อาห์​พูด​กับ​ภรรยา​ของ​ตน​ว่า “เรา​คง​จะ​ตาย​เป็น​แน่ เพราะ​เรา​ได้​เห็น​พระ‍เจ้า”",
  			"23": "<sup>23</sup> แต่​ภรรยา​บอก​เขา​ว่า “ถ้า​พระ‍เจ้า​ทรง​หมาย​จะ​ฆ่า​เรา​เสีย พระ‍องค์​คง​จะ​ไม่​รับ​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​ธัญญ‌บูชา​จาก​มือ​ของ​เรา หรือ​ทรง​สำ‌แดง​สิ่ง​เหล่า‍นี้​แก่​เรา​หรือ​ประ‌กาศ​เรื่อง​เช่น‍นี้​แก่ เรา”",
  			"24": "<sup>24</sup> ผู้หญิง​นั้น​ก็​คลอด​บุตร‍ชาย​คน​หนึ่ง​เรียก​ชื่อ​ว่า​แซม‌สัน เด็ก​นั้น​ก็​เติบ‍โต​ขึ้น และ​พระ‍เจ้า​ทรง​อำ‌นวย​พระ‍พร​แก่​เขา",
  			"25": "<sup>25</sup> และ​พระ‍วิญ‌ญาณ​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​ทรง​เริ่ม​เร้า‍ใจ​เขา​ที่ มา‌หะ‌เนห์​ดาน​ระหว่าง​โศ‌ราห์​กับ​เอช‌ทา‌โอล"
  		},
  		"14": {
  			"1": "<sup>1</sup> แซม‌สัน​ได้​ลง​ไป​ยัง​เมือง​ทิม‌นาห์ และ​ได้​เห็น​ผู้หญิง​คน​ฟีลิส‌เตีย​คน​หนึ่ง​ที่​เมือง​ทิม‌นาห์",
  			"2": "<sup>2</sup> แล้ว​เขา​จึง​ขึ้น​มา​บอก​บิดา​มารดา​ของ​เขา​ว่า “ฉัน​เห็น​ผู้หญิง​คน​ฟีลิส‌เตีย​คน​หนึ่ง​ที่​เมือง​ทิม‌นาห์ ไป​ขอ​เขา​ให้​เป็น​เมีย​ฉัน​ที”",
  			"3": "<sup>3</sup> แต่​บิดา​และ​มารดา​ของ​เขา​กล่าว​แก่​เขา​ว่า “จะ​หา​เมีย​ใน​บรร‌ดา​ญาติ​พี่‍น้อง​ของ​เจ้า หรือ​ใน​ท่าม‍กลาง​ชน‍ชาติ​ของ​เรา​ไม่​ได้​หรือ เจ้า​จึง​จะ​ไป​รับ​หญิง​จาก​คน​ฟีลิส‌เตีย​ที่​ไม่ เข้า​สุหนัต​มา​เป็น​เมีย​ของ​เจ้า” แต่​แซม‌สัน​กล่าว​แก่​บิดา​ว่า “ไป​ขอ​หญิง​นั้น​ให้​ฉัน​ที เพราะ​เธอ​เป็น​ที่​พอใจ​ฉัน​มาก”",
  			"4": "<sup>4</sup> บิดา​มารดา​ของ​เขา​ไม่​ทราบ​ว่า เรื่อง‍นี้​เป็น​มา​จาก​พระ‍เจ้า เพราะ​พระ‍องค์​ทรง​หา​ช่อง​โอ‌กาส​ที่​จะ​ต่อ‍สู้​พวก​ฟีลิส‌เตีย ครั้ง​นั้น​พวก​ฟีลิส‌เตีย​มี​อำ‌นาจ​เหนือ​อิส‌รา‌เอล",
  			"5": "<sup>5</sup> ฝ่าย​แซม‌สัน​ก็​ลง​ไป​ที่​เมือง​ทิม‌นาห์​กับ​บิดา​มารดา​ของ​ตน แซม‌สัน​มา​ถึง​สวน‍องุ่น​ของ​ทิม‌นาห์ ดู‍เถิด มี​สิงห์‍หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​คำ‌ราม​เข้า​ใส่​เขา",
  			"6": "<sup>6</sup> พระ‍วิญ‌ญาณ​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​ทรง​สถิต​กับ​แซม‌สัน​อย่าง​มาก ท่าน​จึง​ฉีก​สิงห์​ออก​อย่าง​คน​ฉีก​ลูก‍แพะ ทั้ง‍ที่​ไม่‍มี​อะไร​ใน​มือ แต่​ท่าน​มิ‍ได้​บอก​ให้​บิดา​หรือ​มารดา​ของ ท่าน​ทราบ​ว่า​ท่าน​ได้​ทำ​อะไร​ไป",
  			"7": "<sup>7</sup> แซม‌สัน​ก็​ลง​ไป​พูด‍จา​กับ​หญิง​คน​นั้น เธอ​เป็น​ที่​พอใจ​แก่​แซม‌สัน​มาก",
  			"8": "<sup>8</sup> ต่อ‍มา​ภาย‍หลัง​แซม‌สัน​ก็​กลับ​ไป​เพื่อ​รับ​เธอ​มา เขา​ก็​แวะ​ไป​ดู​ซาก​สิงห์ และ​ดู‍เถิด มี​ผึ้ง​ฝูง​หนึ่ง​ทำ‍รัง​อยู่​ใน​ซาก​สิงห์​นั้น มี​น้ำ‍ผึ้ง​ด้วย",
  			"9": "<sup>9</sup> แซม‌สัน​ก็​ยื่น​มือ​กวาด​เอา​รวง‍ผึ้ง​มา เดิน​รับ‍ประ‌ทาน​ไป​พลาง จน​มา​ถึง​บิดา​มารดา ท่าน​จึง​แบ่ง​ให้​บิดา​มารดา​รับ‍ประ‌ทาน​ด้วย แต่​ท่าน​มิ‍ได้​บอก​ว่า น้ำ‍ผึ้ง​นั้น​มา​จาก​ซาก​สิงห์",
  			"10": "<sup>10</sup> ฝ่าย​บิดา​ของ​ท่าน​ก็​ลง​ไป​หา​หญิง​คน​นั้น และ​แซม‌สัน​จัด​การ‍เลี้ยง​ที่‍นั่น ดัง‍ที่​คน​หนุ่มๆ เขา​กระ‌ทำ​กัน",
  			"11": "<sup>11</sup> และ​เมื่อ​ประ‌ชา‍ชน​เห็น​ท่าน​แล้ว จึง​นำ​เพื่อน​สาม‍สิบ​คน​ให้​มา​อยู่​ด้วย",
  			"12": "<sup>12</sup> แซม‌สัน​กล่าว​แก่​เขา​ว่า “ให้​ข้าพ‌เจ้า​ทาย​ปริศ‌นา​ท่าน​สัก​ข้อ​หนึ่ง​เถิด ถ้า​ทาย​ได้​ก่อน​จบ​การ‍เลี้ยง​เจ็ด​วัน​นี้ เรา​จะ​ให้​เสื้อ‍ป่าน​สาม‍สิบ​ชุด และ​เสื้อ​เที่ยว‍งาน​สาม‍สิบ​ชุด​ด้วย",
  			"13": "<sup>13</sup> ถ้า​ท่าน​ทั้ง‍หลาย​ทาย​ไม่​ได้ ท่าน​ต้อง​ให้​เสื้อ‍ป่าน​สาม‍สิบ​ชุด กับ​เสื้อ​เที่ยว‍งาน​สาม‍สิบ​ชุด​แก่​ข้าพ‌เจ้า” เขา​ก็​ตอบ​ท่าน​ว่า “ทาย​มา​เถิด เรา​จะ​ฟัง”",
  			"14": "<sup>14</sup> ฝ่าย​แซม‌สัน​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า\n“มี​ของ​กิน​ได้ ออก​มา​จาก​ตัว​ผู้​กิน​เขา\nมี​ของ​หวาน​ออก​มา​จาก​ตัว​ที่​แข็ง‍แรง”\nใน​สาม​วัน​เขา​ก็​ยัง​แก้​ปริศ‌นา​นี้​ไม่​ได้",
  			"15": "<sup>15</sup> พอ​ถึง​วัน​ที่​เจ็ด​เขา​จึง​ไป​อ้อน‍วอน​ภรรยา​ของ​แซม‌สัน​ว่า “จง​ลวง​สามี​ของ​เจ้า​ให้​แก้​ปริศ‌นา​นี้​ให้​เรา​ฟัง มิ​ฉะนั้น​เรา​จะ​เอา​ไฟ​เผา​เจ้า​กับ​บ้าน​ครอบ‍ครัว​บิดา​ของ​เจ้า​เสีย เจ้า​เชิญ​เรา​มา​หวัง​จะ​ทำ‍ให้​เรา​ยาก‍จน​หรือ”",
  			"16": "<sup>16</sup> ภรรยา​ของ​แซม‌สัน​ไป​ร้อง‍ไห้​กับ​แซม‌สัน​ว่า “เธอ​เกลียด​ฉัน เธอ​ไม่​รัก​ฉัน เธอ​ทาย​ปริศ‌นา​แก่​ชาว​เมือง​ของ​ฉัน และ​เธอ​ก็​ไม่​แก้​ปริศ‌นา​ให้​ฉัน​ฟัง” แซม‌สัน​จึง​บอก​ว่า “ดู‍เถิด พ่อ​แม่​ของ​ฉัน ฉัน​ยัง​ไม่​บอก​เลย จะ​บอก​เธอ​อย่าง‍ไร​ได้”",
  			"17": "<sup>17</sup> เธอ​ร้อง‍ไห้​กับ​แซม‌สัน​ตลอด​เจ็ด​วัน​ซึ่ง​เป็น​วัน‍เลี้ยง​กัน​นั้น ใน​วัน​ที่​เจ็ด​แซม‌สัน​ก็​ต้อง​แก้​ปริศ‌นา​ให้​เธอ​ฟัง เพราะ​เธอ​กวน​ท่าน​มาก​นัก และ​นาง​ก็​บอก​แก้​ปริศ‌นา​ให้​ชาว​บ้าน​ของ​นาง",
  			"18": "<sup>18</sup> พอ​วัน​ที่​เจ็ด​ก่อน​ดวง​อา‌ทิตย์​ตก​ชาว‍เมือง​จึง​บอก​แซม‌สัน​ว่า\n“มี​อะไร​หวาน​กว่า​น้ำ‍ผึ้ง\nมี​อะไร​แข็ง‍แรง​กว่า​สิงห์”\nแซม‌สัน​จึง​บอก​เขา​ว่า\n“ถ้า​เจ้า​ไม่​เอา​แม่‍โค​ของ​เรา​ช่วย​ไถ\nเจ้า​คง‍จะ​แก้​ปริศ‌นา​ของ​เรา​ไม่​ได้”",
  			"19": "<sup>19</sup> และ​พระ‍วิญ‌ญาณ​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​ทรง​สถิต​กับ​แซม‌สัน​อย่าง​มาก ท่าน​จึง​ลง​ไป​ที่​อัช‌เค‌โลน ฆ่า​ชาว​เมือง​นั้น​เสีย​สาม‍สิบ​คน ริบ​เอา​ข้าว‍ของ และ​มอบ​เสื้อ​เที่ยว‍งาน​ให้​ผู้​ที่​แก้​ปริศ‌นา แล้ว​ให้​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​บิดา​ด้วย​ความ​โกรธ​อย่าง​มาก",
  			"20": "<sup>20</sup> ส่วน​ภรรยา​ของ​แซม‌สัน​นั้น พ่อ‍ตา​ก็​ยก​ให้​แก่​เพื่อน ซึ่ง​เป็น​เพื่อน​เจ้า‍บ่าว​นั้น​เสีย"
  		},
  		"15": {
  			"1": "<sup>1</sup> ครั้น​ล่วง​มา​หลาย​วัน​ถึง​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว​สาลี แซม‌สัน​ก็​เอา​ลูก‍แพะ​ตัว​หนึ่ง​ไป​เยี่ยม​ภรรยา​พูด​ว่า “ฉัน​จะ​เข้า​ไป​หา​ภรรยา​ของ​ฉัน​ที่​ใน​ห้อง” แต่​พ่อ‍ตา​ไม่​ยอม​ให้​เขา​เข้า​ไป",
  			"2": "<sup>2</sup> พ่อ‍ตา​จึง​ว่า “ข้า​เข้า‍ใจ​จริงๆ​ว่า​เจ้า​เกลียด‍ชัง​นาง​เหลือ​เกิน ข้า​จึง​ยก​นาง​ให้​แก่​เพื่อน​ของ​เจ้า​ไป น้อง‍สาว​ของ​นาง​ก็​สวย​กว่า​นาง​มิ‍ใช่​หรือ ขอ​จง​รับ​น้อง​แทน​พี่​เถิด”",
  			"3": "<sup>3</sup> แซม‌สัน​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​จะ​ทำ‍ร้าย​คน​ฟีลิส‌เตีย​เสีย​คราว​นี้ ก็​เอา​โทษ​เรา​ไม่​ได้​แล้ว”",
  			"4": "<sup>4</sup> แซม‌สัน​จึง​ออก​ไป​จับ​สุนัข‍จิ้งจอก​สาม‍ร้อย​ตัว ผูก​หาง​ติด​กัน​เป็น​คู่ๆ แล้ว​เอา​คบ‍เพลิง​ผูก​ติด​ไว้​ระหว่าง​หาง​ทุกๆ​คู่",
  			"5": "<sup>5</sup> พอ​จุด​คบ‍เพลิง​แล้ว​ก็​ปล่อย​เข้า​ไป​ใน​นา ของ​คน​ฟีลิส‌เตีย​ที่​ข้าว​ยัง​ตั้ง‍รวง​อยู่ ไฟ​ก็​ไหม้​ฟ่อน‍ข้าว และ​ข้าว​ที่​ยัง​ตั้ง​รวง​อยู่​นั้น ทั้ง​สวน​มะกอก‍เทศ​ด้วย",
  			"6": "<sup>6</sup> คน​ฟีลิส‌เตีย​จึง​ถาม​ว่า “ใคร​ทำ​อย่าง‍นี้” เขา​ตอบ​ว่า “แซม‌สัน​บุตร‍เขย​ชาว​ทิม‌นาห์ เพราะ​ว่า​พ่อ‍ตา​เอา​ภรรยา​ของ​แซม‌สัน​ยก​ให้​เพื่อน​เสีย” ชาว​ฟีลิส‌เตีย​ก็​ขึ้น​มา​เผา​นาง​กับ​บิดา​ของ​นาง​เสีย​ด้วย​ไฟ",
  			"7": "<sup>7</sup> แซม‌สัน​จึง​บอก​พวก​เหล่า​นั้น​ว่า “เมื่อ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ทำ​อย่าง‍นี้ เรา​ปฏิ‌ญาณ​ว่า เรา​จะ​ต้อง​แก้‍แค้น​เจ้า​ก่อน​แล้ว​เรา​จึง​จะ​เลิก”",
  			"8": "<sup>8</sup> แล้ว​แซม‌สัน​ก็​ฟัน​คน​เหล่า​นั้น​เสีย​แหลก​ที‍เดียว จน​เขา​ตาย​เสีย​เป็น​อัน​มาก แล้ว​แซม‌สัน​ก็​เข้า​ไป​อา‌ศัย​อยู่​ที่​ช่อง​ศิลา​เอ‌ตาม",
  			"9": "<sup>9</sup> ฝ่าย​คน​ฟีลิส‌เตีย​ก็​ขึ้น​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​เขต​ยู‌ดาห์ และ​กระ‌จาย​กัน​เข้า​โจม‍ตี​เมือง​เลฮี",
  			"10": "<sup>10</sup> พวก​คน​ยู‌ดาห์​จึง​ถาม​ว่า “ท่าน​ทั้ง‍หลาย​จะ​ขึ้น​มา​รบ​กับ​เรา​ทำไม” พวก​เหล่า​นั้น​ตอบ​ว่า “เรา​ขึ้น​มา​มัด​แซม‌สัน เพื่อ​จะ​ได้​กระ‌ทำ​แก่​เขา​อย่าง​ที่​เขา​ได้​กระ‌ทำ​แก่​เรา”",
  			"11": "<sup>11</sup> คน​ยู‌ดาห์​สาม‍พัน​คน​ลง​ไป​ที่​ช่อง​ศิลา​เอ‌ตาม และ​กล่าว​แก่​แซม‌สัน​ว่า “ท่าน​ไม่​ทราบ​หรือ​ว่า​คน​ฟีลิส‌เตีย​เป็น​ผู้​ครอบ‍ครอง​เรา ท่าน​ได้​กระ‌ทำ​อะไร​แก่​เรา​เช่น‍นี้” แซม‌สัน​จึง​ตอบ​เขา​ว่า “เขา​ได้​กระ‌ทำ​แก่​ข้าพ‌เจ้า​อย่าง‍ไร ข้าพ‌เจ้า​ก็​ต้อง​กระ‌ทำ​แก่​เขา​อย่าง​นั้น”",
  			"12": "<sup>12</sup> คน​เหล่า​นั้น​จึง​พูด​กับ​แซม‌สัน​ว่า “เรา​จะ​ลง​มา​มัด​ท่าน​เพื่อ​มอบ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​ฟีลิส‌เตีย” แซม‌สัน​จึง​บอก​เขา​ว่า “ขอ​สา‌บาน​ให้​ซี ว่า​พวก​ท่าน​เอง​จะ​ไม่​ทำ‍ร้าย​ข้าพ‌เจ้า”",
  			"13": "<sup>13</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​จึง​ตอบ​ท่าน​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ทำ‍ร้าย​ท่าน เรา​จะ​มัด​ท่าน​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา​เท่า‍นั้น เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​ท่าน​เสีย” เขา​จึง​เอา​เชือก​พวน​ใหญ่​สอง​เส้น​มัด​แซม‌สัน​ไว้ และ​พา​ขึ้น​มา​จาก​ศิลา​นั้น",
  			"14": "<sup>14</sup> เมื่อ​เขา​ไป​ถึง​เลฮี​คน​ฟีลิส‌เตีย​ก็​ร้อง​อึก‌ทึก​มา​พบ​เขา และ​พระ‍วิญ‌ญาณ​ของ​พระ‍เจ้า​ก็​สิง‍สถิต​กับ​แซม‌สัน​อย่าง​มาก เชือก​พวน​ที่​ผูก​แขน​ของ​ท่าน​ก็​เป็น​ประ‌ดุจ​ป่าน​ที่​ไหม้​ไฟ เครื่อง​จำ‍จอง​นั้น​ก็​หลุด​ออก​จาก​มือ",
  			"15": "<sup>15</sup> ท่าน​มา​พบ​กระ‌ดูก​ขา‍ตะ‌ไกร​ลา​สดๆ อัน​หนึ่ง จึง​ยื่น​มือ​หยิบ​มา และ​ฆ่า​คน​เหล่า​นั้น​เสีย​หนึ่ง‍พัน​คน",
  			"16": "<sup>16</sup> แซม‌สัน​กล่าว​ว่า\n“ด้วย​ขา‍ตะ‌ไกร​ลา\nเป็น​กอง​ซ้อน​กอง\nด้วย​ขา‍ตะ‌ไกร​ลา\nเรา​ได้​ฆ่า​คน​หนึ่ง‍พัน​เสีย”",
  			"17": "<sup>17</sup> อยู่​มา​เมื่อ​ท่าน​กล่าว​เช่น‍นั้น แล้ว​ก็​โยน​กระ‌ดูก​ขา‍ตะ‌ไกร​ลา​ทิ้ง​ไป เขา​จึง​เรียก​ชื่อ​ตำ‌บล​นั้น​ว่า รา‌มาท‌เล‌ฮี",
  			"18": "<sup>18</sup> แซม‌สัน​กระ‌หาย​น้ำ​มาก จึง​ร้อง‍ทุกข์​ถึง​พระ‍เจ้า​ว่า “การ​ช่วย‍กู้​อัน​ยิ่ง‍ใหญ่​พระ‍องค์​ประ‌ทาน​ให้ สำ‌เร็จ​ด้วย​มือ​ผู้‍รับ‍ใช้​ของ​พระ‍องค์ บัด‍นี้​ข้า‍พระ‍องค์​จะ​ตาย​เพราะ​อด​น้ำ​อยู่​แล้ว และ​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​ผู้​ไม่​เข้า​สุหนัต​มิ‍ใช่​หรือ​พระ‍เจ้า​ข้า”",
  			"19": "<sup>19</sup> พระ‍เจ้า​จึง​ทรง​เปิด​ช่อง​ที่​เลฮี​ให้​น้ำ​ไหล​ออก​มา​จาก​ที่‍นั้น ท่าน​ก็​ได้​ดื่ม​และ​จิต‍วิญ‌ญาณ​ก็​สด‍ชื่น​ฟื้น‍ขึ้น​อีก เพราะ​ฉะนั้น​ที่​แห่ง​นั้น​จึง​เรียก​ชื่อ​ว่า เอน‌หัก‌โคร์ อยู่​ที่​เลฮี​จน​ถึง​ทุก​วัน‍นี้",
  			"20": "<sup>20</sup> และ​ท่าน​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล​ใน​สมัย​ของ​คน​ฟีลิส‌เตีย​ยี่‍สิบ​ปี"
  		},
  		"16": {
  			"1": "<sup>1</sup> แซม‌สัน​ไป​ที่​เมือง​กา‌ซา​พบ​หญิง​แพศ‌ยา คน​หนึ่ง​ก็​เข้า​ไป​นอน​ด้วย",
  			"2": "<sup>2</sup> มี​คน​ไป​บอก​ชาว​กา‌ซา​ว่า “แซม‌สัน​มา​ที่‍นี่​แล้ว” เขา​ก็​ล้อม​ที่‍นั้น​ไว้​และ​คอย​ซุ่ม​ที่​ประ‌ตู​เมือง​ตลอด​คืน เขา​ซุ่ม​เงียบ​อยู่​คืน​ยัง​รุ่ง กล่าว​ว่า “ให้​เรา​รอ​อยู่​จน​รุ่ง‍เช้า​แล้ว​เรา​จะ​ฆ่า​เขา​เสีย”",
  			"3": "<sup>3</sup> แต่​แซม‌สัน​นอน​อยู่​จน​ถึง​เที่ยง​คืน พอ​ถึง​เที่ยง​คืน​ท่าน​ก็​ลุก‍ขึ้น ยก​ประ‌ตู​เมือง​รวม​ทั้ง​เสา​สอง​ต้น พร้อม​ทั้ง​ดาล​ประ‌ตู​ใส่​บ่า​แบก​ไป ถึง​ยอด​ภูเขา​ซึ่ง​อยู่​ตรง‍หน้า​เมือง​เฮ‌โบรน",
  			"4": "<sup>4</sup> อยู่​มา​ภาย‍หลัง แซม‌สัน​ไป​รัก​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​หุบ‍เขา​เมือง​โส‌เรก​ชื่อ​เด‌ลิ‌ลาห์",
  			"5": "<sup>5</sup> เจ้า‍นาย​ฟีลิส‌เตีย​ก็​ขึ้น​ไป​หา​นาง​พูด​กับ​นาง​ว่า “จง​ลวง​เขา​เพื่อ​ดู​ว่า​กำ‌ลัง​มหา‍ศาล​ของ​เขา​อยู่​ที่‍ไหน ทำ​อย่าง‍ไร​เรา​จึง​จะ​มี​กำ‌ลัง​เหนือ​เขา​เพื่อ​เรา จะ​ได้​มัด​เขา​ให้​หมด​ฤทธิ์ เรา​ทุก‍คน​จะ​ให้​เงิน​เจ้า​คน​ละ​พัน​หนึ่ง‍ร้อย​แผ่น”",
  			"6": "<sup>6</sup> เด‌ลิ‌ลาห์​จึง​พูด​กับ​แซม‌สัน​ว่า “ขอ​บอก​ดิฉัน​หน่อย​เถอะ​ว่า​กำ‌ลัง​มหา‍ศาล​ของ​เธอ​อยู่​ที่‍ไหน จะ​มัด​เธอ​ไว้​อย่าง‍ไร เธอ​จึง​จะ​หมด​ฤทธิ์”",
  			"7": "<sup>7</sup> แซม‌สัน​จึง​บอก​นาง​ว่า “ถ้า​เขา​มัด​ฉัน​ด้วย​สาย‍ธนู​สด​ที่​ยัง​ไม่​แห้ง​เจ็ด​เส้น ฉัน​จะ​อ่อน‍เพลีย เหมือน​กับ​ชาย​อื่นๆ”",
  			"8": "<sup>8</sup> แล้ว​เจ้า‍นาย​ฟีลิส‌เตีย​ก็​เอา​สาย‍ธนู​สด​ที่​ยัง​ไม่​แห้ง เจ็ด​เส้น​มา​ให้​นาง นาง​ก็​เอา​มา​มัด​ท่าน​ไว้",
  			"9": "<sup>9</sup> นาง​จัด​คน​ให้​ซุ่ม​อยู่​ที่​ห้อง​ชั้น‍ใน​อีก​ห้อง​หนึ่ง นาง​ก็​บอก​ท่าน​ว่า “แซม‌สัน​จ๋า คน​ฟีลิส‌เตีย​มา​จับ​เธอ​แล้ว” แซม‌สัน​ก็​ดึง​สาย‍ธนู​ที่​มัด​นั้น​ขาด​เหมือน​เชือก‍ป่าน​ขาด เมื่อ​ได้​กลิ่น​ไฟ​เรื่อง​กำ‌ลัง​ของ​เขา​จึง​ยัง​ไม่​แจ้ง",
  			"10": "<sup>10</sup> เด‌ลิ‌ลาห์​พูด​กับ​แซม‌สัน​ว่า “ดู‍เถิด เธอ​หลอก​ฉัน และ​เธอ​มุสา​ต่อ​ฉัน บอก​ฉัน​หน่อย​เถอะ​ว่า​จะ​มัด​เธอ​อย่าง‍ไร​จึง​จะ​อยู่”",
  			"11": "<sup>11</sup> ท่าน​ก็​ตอบ​นาง​ว่า “ถ้า​เอา​เชือก​ใหม่​ที่​ยัง​ไม่​เคย​ใช้​มา​มัด​ฉัน ฉัน​ก็​จะ​อ่อน​กำ‌ลัง​เหมือน​ชาย​อื่น”",
  			"12": "<sup>12</sup> เด‌ลิ‌ลาห์​จึง​เอา​เชือก​ใหม่​มัด​ท่าน​ไว้​แล้ว​บอก​ท่าน​ว่า “แซม‌สัน​จ๋า คน​ฟีลิส‌เตีย​มา​จับ​ท่าน​แล้ว” และ​คน​ซุ่ม​คอย​อยู่​ใน​ห้อง​ชั้น​ใน​แต่​ท่าน ก็​ดึง​เชือก​ออก​จาก​แขน​เหมือน​ดึง​เส้น‍ด้าย",
  			"13": "<sup>13</sup> เด‌ลิ‌ลาห์​พูด​กับ​แซม‌สัน​ว่า “เธอ​หลอก​ฉัน​เรื่อย​มา​จน​ถึง​เดี๋ยว‍นี้ เธอ​มุสา​ต่อ​ฉัน บอก​ฉัน​เถอะ​ว่า จะ​มัด​เธอ​อย่าง‍ไร​จึง​จะ​อยู่” ท่าน​จึง​บอก​นาง​ว่า “ถ้า​เธอ​เอา​ผม​ทั้ง​เจ็ด​แหยม​ของ​ฉัน​ทอ​เข้า​กับ​ด้าย​เส้น‍ยืน กระ‌ทก​ด้วย​ฟืม​ให้​แน่น​แล้ว​ฉัน​ก็​จะ​อ่อน‍เพลีย​เหมือน​กับ​ชาย​อื่น”",
  			"14": "<sup>14</sup> ฉะนั้น​เมื่อ​ท่าน​หลับ​อยู่ เด‌ลิ‌ลาห์​จึง​เอา​ผม​ทั้ง​เจ็ด​แหยม​ทอ​เข้า​กับ​ด้าย​เส้น‍ยืน กระ‌ทก​ด้วย​ฟืม​ให้​แน่น​แล้ว​นาง​บอก​ท่าน​ว่า “แซม‌สัน​จ๋า คน​ฟีลิส‌เตีย​มา​จับ​ท่าน​แล้ว” ท่าน​ก็​ตื่น​ขึ้น​ดึง​ฟืม หูก​และ​ด้าย​เส้น‍ยืน​ไป​หมด",
  			"15": "<sup>15</sup> นาง​จึง​พูด​กับ​แซม‌สัน​ว่า “เธอ​พูด​ได้​อย่าง‍ไร​ว่า ‘ฉัน​รัก​เธอ’ เมื่อ​จิต‍ใจ​ของ​เธอ​ไม่‍ได้​อยู่​กับ​ฉัน​เลย เธอ​หลอก​ฉัน​สาม‍ครั้ง​แล้ว และ​เธอ​มิ‍ได้​บอก​ฉัน​จริงๆ​ว่า กำ‌ลัง​มหา‍ศาล​ของ​เธอ​อยู่​ที่‍ไหน”",
  			"16": "<sup>16</sup> อยู่​มา​เมื่อ​นาง​พูด​คาด‍คั้น​ท่าน​วัน​แล้ว​วัน​เล่า และ​ชัก‍ชวน​ท่าน​อยู่​ทุก​วัน จิต‍ใจ​ของ​แซม‌สัน​ก็​เบื่อ​แทบ​จะ​ตาย",
  			"17": "<sup>17</sup> จึง​บอก​ความ‍จริง​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​แก่​นาง​จน​สิ้น​ว่า “มีด​โกน​ยัง​ไม่​เคย​ถูก​ศีรษะ​ของ​ฉัน เพราะ​ฉัน​เป็น​พวก​นา‌ศีร์​แด่​พระ‍เจ้า​ตั้ง‍แต่ คลอด​จาก​ครรภ์​ของ​มารดา ถ้า​โกน​ผม​ฉัน​เสีย​กำ‌ลัง​ก็​จะ​หมด​ไป​จาก​ฉัน ฉัน​ก็​จะ​อ่อน​เพลีย​เหมือน​ชาย​อื่น”",
  			"18": "<sup>18</sup> เมื่อ​เด‌ลิ‌ลาห์​เห็น​ว่า​ท่าน​บอก​ความ จริง​ใน​ใจ​แก่​นาง​จน​สิ้น​แล้ว นาง​จึง​ใช้​คน​ไป​เรียก​เจ้า‍นาย​ฟีลิส‌เตีย​ว่า “ขอ​จง​ขึ้น​มา​อีก​ครั้ง​เดียว เพราะ​เขา​บอก​ความ‍จริง​ใน​ใจ​แก่​ฉัน​จน​สิ้น​แล้ว” แล้ว​เจ้า‍นาย​ฟีลิส‌เตีย​ก็​ขึ้น​มา​หา​นาง​ถือ​เงิน​มา​ด้วย",
  			"19": "<sup>19</sup> นาง​ก็​ให้​แซม‌สัน​นอน​อยู่​บน​ตัก​ของ​นาง แล้ว​นาง​ก็​เรียก​ชาย​คน​หนึ่ง​ให้​มา​โกน​ผม​เจ็ด แหยม​ออก‍จาก​ศีรษะ​ของ​ท่าน นาง​ก็​ตั้ง‍ต้น​รบ‍กวน​แซม‌สัน กำ‌ลัง​ของ​แซม‌สัน​ก็​หมด​ไป",
  			"20": "<sup>20</sup> นาง​จึง​บอก​ว่า “แซม‌สัน​จ๋า คน​ฟีลิส‌เตีย​มา​จับ​ท่าน​แล้ว” ท่าน​ก็​ตื่น​ขึ้น​จาก​หลับ​บอก​ว่า “ฉัน​จะ​ออก​ไป​อย่าง​ครั้ง​ก่อนๆ และ​สลัด​ตัว​ให้​หลุด​ไป” ท่าน​หา​ทราบ​ไม่​ว่า​พระ‍เจ้า​ได้​ทรง​ละ​ท่าน​ไป​เสีย​แล้ว",
  			"21": "<sup>21</sup> คน​ฟีลิส‌เตีย​ก็​มา​จับ​ท่าน​ทะลวง​ตา​ของ​ท่าน​เสีย นำ​ท่าน​ลง​มา​ที่​กา‌ซา เอา​ตรวน​ทอง​สัม‌ฤทธิ์​ล่าม​ไว้ และ​ให้​ท่าน​โม่‍แป้ง​อยู่​ที่​ใน​เรือน‍จำ",
  			"22": "<sup>22</sup> ตั้ง‍แต่​โกน​ผม​แล้ว ผม​ที่​ศีรษะ​ของ​ท่าน​ก็​ค่อยๆ​งอก‍ขึ้น​มา",
  			"23": "<sup>23</sup> ฝ่าย​เจ้า‍นาย​ฟีลิส‌เตีย​ประ‌ชุม​กัน เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​สัตว‌บูชา​ยิ่ง‍ใหญ่​แก่​พระ‍ดา‌โกน พระ‍เจ้า​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย​และ​ชื่น‍ชม​ยินดี เพราะ​เขา​กล่าว​ว่า “พระ​ของ​เรา​ได้​มอบ​แซม‌สัน​ศัตรู​ของ​เรา​ไว้​ใน​มือ​เรา​แล้ว”",
  			"24": "<sup>24</sup> เมื่อ​ประ‌ชา‍ชน​เห็น​แซม‌สัน​ก็​สรร‌เสริญ​พระ​ของ​ตน​ว่า “พระ​ของ​เรา​ได้​มอบ​ศัตรู​ผู้​รังควาน​แผ่น‍ดิน​ของ​เรา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา และ​เขา​ฆ่า​พวก​เรา​เสีย​เป็น​อัน​มาก”",
  			"25": "<sup>25</sup> เมื่อ​จิต‍ใจ​ของ​เขา​ร่า‍เริง​เต็ม‍ที่​แล้ว เขา​จึง​พูด​ว่า “จง​เรียก​แซม‌สัน​มา​เล่น​ตลก​ให้​เรา​ดู” เขา​จึง​ไป​เรียก​แซม‌สัน​ออก‍มา​จาก​เรือน‍จำ แซม‌สัน​ก็​มา​เล่น​ตลก​ต่อ‍หน้า​เขา เขา​พา​ท่าน​มา​ยืน​อยู่​ระหว่าง​เสา",
  			"26": "<sup>26</sup> แซม‌สัน​จึง​บอก​เด็ก​ที่​จูง​มือ​ตน​มา​ว่า “ขอ​พา​ฉัน​ให้​ไป​คลำ​เสา​ที่​รอง‍รับ​ตึก​นี้​อยู่ ฉัน​จะ​ได้​พิง​เสา​นั้น”",
  			"27": "<sup>27</sup> มี​ผู้‍ชาย​และ​ผู้หญิง​อยู่​เต็ม​ตึก​นั้น เจ้า‍นาย​ฟีลิส‌เตีย​ก็​อยู่​ที่‍นั่น​ทั้ง‍หมด นอก‍จาก​นั้น​ยัง​มี​ชาย​หญิง​ประ‌มาณ​สาม‍พัน​คน​บน​หลัง‍คา​ตึก ดู​แซม‌สัน​เล่น​ตลก",
  			"28": "<sup>28</sup> ฝ่าย​แซม‌สัน​ก็​ร้อง‍ทูล​ต่อ​พระ‍เจ้า​ว่า “ข้า‍แต่​พระ‍เจ้า ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​ข้า​พระ‍องค์ ขอ​ประ‌ทาน​กำ‌ลัง​แก่​ข้า​พระ‍องค์​ครั้ง​นี้​อีก​ครั้ง​เดียว เพื่อ​ข้า​พระ‍องค์​จะ​ได้​แก้‍แค้น​คน​ฟีลิส‌เตีย​เพื่อ​ตา​ข้าง​หนึ่ง​ใน สอง​ข้าง​ของ​ข้า​พระ‍องค์”",
  			"29": "<sup>29</sup> แซม‌สัน​ก็​กอด​เสา​กลาง​สอง​ต้น​ที่​รอง‍รับ​ตึก​นั้น​ไว้ และ​พัก​พิง​ที่​เสา​นั้น มือ‍ขวา​ยัน​เสา​ต้น​หนึ่ง มือ‍ซ้าย​ยัน​เสา​อีก​ต้น​หนึ่ง",
  			"30": "<sup>30</sup> แซม‌สัน​กล่าว​ว่า “ขอ​ให้​ข้า​ตาย​กับ​คน​ฟีลิส‌เตีย​เถิด” แล้ว​ก็​โน้ม​ตัว​ลง​ด้วย​กำ‌ลัง​ทั้ง‍สิ้น​ของ​ตน ตึก​นั้น​ก็​พัง​ทับ​เจ้า‍นาย และ​ประ‌ชา‍ชน​ทุก‍คน​ที่​อยู่​ใน​นั้น ดัง‍นั้น​คน​ที่​ท่าน​ฆ่า​ตาย​เมื่อ​ท่าน​ตาย​นี้​ก็​มาก​กว่า​คน​ที่ ท่าน​ฆ่า​ตาย​เมื่อ​ท่าน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่",
  			"31": "<sup>31</sup> แล้ว​พี่‍น้อง​และ​ครอบ‍ครัว​บิดา​ของ​ท่าน​ก็ ลง​มา​รับ​ศพ​ของ​ท่าน​ไป​ฝัง​ไว้​ระหว่าง​โศ‌ราห์​กับ​เอช‌ทา‌โอล ใน​ที่​ฝัง​ศพ​ของ​มา‌โน‌อาห์​บิดา​ของ​ท่าน ท่าน​ได้​วินิจ‌ฉัย​อิส‌รา‌เอล​อยู่​ยี่‍สิบ​ปี"
  		},
  		"17": {
  			"1": "<sup>1</sup> มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​ชาว​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม ชื่อ​มี‌คาห์",
  			"2": "<sup>2</sup> เขา​พูด​กับ​มารดา​ของ​เขา​ว่า “เงิน​หนึ่ง‍พัน​หนึ่ง‍ร้อย​แผ่น ซึ่ง​มี​คน​ลัก​ไป​จาก​แม่ และ​แม่​ก็​ได้​แช่ง‍สาป และ​พูด​เข้า​หู​ฉัน​นั้น ดู‍เถิด เงิน​นั้น​อยู่​ที่​ฉัน ฉัน​เอา​ไป​เอง” มารดา​ของ​เขา​จึง​พูด​ว่า “ขอ​พระ‍เจ้า​ทรง​อำ‌นวย​พระ‍พร​ให้​ลูก​ของ​แม่​เถิด”",
  			"3": "<sup>3</sup> เขา​จึง​นำ​เงิน​พัน​หนึ่ง‍ร้อย​แผ่น​นั้น​มา​คืน​ให้​แก่​มารดา และ​มารดา​ของ​เขา​พูด​ว่า “เงิน​ราย​นี้​แม่​ขอ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​เพื่อ​ลูก​ให้​ทำ​เป็น​รูป แกะ‍สลัก​และ​รูป‍หล่อ แม่​จึง​คืน​ให้​แก่​เจ้า”",
  			"4": "<sup>4</sup> เมื่อ​มี‌คาห์​คืน​เงิน​ให้​แก่​มารดา​แล้ว มารดา​ก็​นำ​เงิน​สอง‍ร้อย​แผ่น​มอบ​ให้​กับ​ช่าง‍เงิน ทำ​เป็น​รูป​แกะ‍สลัก​และ​รูป‍หล่อ รูป​นั้น​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​มี‌คาห์",
  			"5": "<sup>5</sup> มี‌คาห์​คน​นี้​มี​เรือน‍พระ​หลัง​หนึ่ง เขา​ทำ​รูป​เอ‌โฟด และ​รูป​พระ และ​แต่ง‍ตั้ง​ให้​บุตร​คน​หนึ่ง​ของ​เขา​เป็น​ปุโร‌หิต",
  			"6": "<sup>6</sup> ใน​สมัย​นั้น​ยัง​ไม่‍มี​กษัตริย์​ใน​อิส‌รา‌เอล ทุก‍คน​ก็​กระ‌ทำ​ตาม​ที่​ตน‍เอง​เห็น​ชอบ",
  			"7": "<sup>7</sup> มี​ชาย‍หนุ่ม​คน​หนึ่ง​ชาว‍บ้าน​เบธ‌เล‌เฮม​ใน​ยู‌ดาห์ ตระ‌กูล​ยู‌ดาห์​เป็น​พวก​เลวี อา‌ศัย​อยู่​ที่‍นั่น",
  			"8": "<sup>8</sup> ชาย​นั้น​เดิน​ออก​จาก​บ้าน​เบธ‌เล‌เฮม​ใน​ยู‌ดาห์ เที่ยว‍หา​ที่​เพื่อ​พัก​อา‌ศัย เมื่อ​เขา​เดิน‍ทาง​ไป​นั้น​ก็​มา​ถึง​แดน​เทือก‍เขา เอฟ‌รา‌อิม​ถึง​บ้าน​ของ​มี‌คาห์",
  			"9": "<sup>9</sup> มี‌คาห์​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “ท่าน​มา​จาก​ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพ‌เจ้า​เป็น​พวก​เลวี​ชาว​บ้าน​เบธ‌เล‌เฮม​ใน​ยู‌ดาห์ ข้าพ‌เจ้า​เดิน‍ทาง​เที่ยว‍หา​ที่​พัก​อา‌ศัย”",
  			"10": "<sup>10</sup> มี‌คาห์​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า “จง​อยู่​กับ​ข้าพ‌เจ้า​เถิด เป็น​อย่าง​บิดา​และ​ปุโร‌หิต​ของ​ข้าพ‌เจ้า​ก็​แล้ว​กัน ข้าพ‌เจ้า​จะ​จ่าย​เงิน​ให้​ปี​ละ​สิบ​แผ่น ให้​เครื่อง​แต่ง‍ตัว​สำ‌รับ​หนึ่ง และ​อา‌หาร​รับ‍ประ‌ทาน​ด้วย” เลวี​คน​นั้น​จึง​เข้า​ไป",
  			"11": "<sup>11</sup> เลวี​คน​นั้น​ก็​พอใจ​ที่​จะ​อยู่​กับ​ชาย​คน​นั้น และ​ชาย‍หนุ่ม​คน​นั้น​ก็​เป็น​เหมือน​ลูก​ของ​เขา",
  			"12": "<sup>12</sup> มี‌คาห์​ก็​แต่ง‍ตั้ง​เลวี​คน​นั้น และ​ชาย‍หนุ่ม​คน​นั้น​ก็​เป็น​ปุโร‌หิต​ของ​เขา และ​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​มี‌คาห์",
  			"13": "<sup>13</sup> มีคาห์​กล่าว​ว่า “บัด‍นี้​ข้าพ‌เจ้า​ทราบ​แล้ว​ว่า​พระ‍เจ้า​จะ​ทรง​ให้​ข้าพ‌เจ้า​อยู่​เย็น​เป็น​สุข เพราะ​ว่า​ข้าพ‌เจ้า​มี​เลวี​คน​หนึ่ง​เป็น​ปุโร‌หิต”"
  		},
  		"18": {
  			"1": "<sup>1</sup> ใน​สมัย​นั้น​ไม่‍มี​กษัตริย์​ใน​อิส‌รา‌เอล และ​ใน​สมัย​นั้น​คน​เผ่า​ดาน​ยัง​เที่ยว‍หา​ที่‍ดิน อัน​จะ​เป็น​มร‌ดก​ของ​ตน​เพื่อ​จะ​ได้​พัก​อา‌ศัย เพราะ​จน​บัด‍นั้น​แล้ว​มร‌ดก​ใน​หมู่​คน​เผ่า​อิส‌รา‌เอล ยัง​ไม่​ตก​แก่​เขา",
  			"2": "<sup>2</sup> ดัง‍นั้น​คน​เผ่า​ดาน​จึง​ส่ง​คน​ห้า​คน จาก​จำ‌นวน​ทั้ง‍หมด เป็น​ชาย​ฉกรรจ์​ใน​ตระ‌กูล​ของ​ตน​มา​จาก​โศ‌ราห์ และ​จาก​เอช‌ทา‌โอล​ไป​สอด‍แนม​ดู​แผ่น‍ดิน​และ​ตรวจ‍ดู​แผ่น‍ดิน​นั้น และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​พูด​แก่​เขา​ว่า “จง​ไป​ตรวจ‍ดู​แผ่น‍ดิน​นั้น” เขา​ก็​มา​ถึง​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม ยัง​บ้าน​ของ​มี‌คาห์​และ​อา‌ศัย​อยู่​ที่‍นั่น",
  			"3": "<sup>3</sup> เมื่อ​เขา​อยู่​ใกล้​บ้าน​ของ​มี‌คาห์ เขา​ก็​จำ​เสียง​เลวี​หนุ่ม​คน​นั้น​ได้ จึง​แวะ​เข้า​ไป​ถาม​ว่า “ใคร​พา​ท่าน​มา​ที่‍นี่ ท่าน​ทำ​อะไร​ใน​ที่​นี้ ท่าน​ทำ‍งาน​อะไร​ที่‍นี่”",
  			"4": "<sup>4</sup> เขา​ตอบ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “มี‌คาห์​ทำ​แก่​ข้าพ‌เจ้า อย่าง‍นี้ อย่าง‍นี้ เขา​จ้าง​ข้าพ‌เจ้า ข้าพ‌เจ้า​จึง​เป็น​ปุโร‌หิต​ของ​เขา”",
  			"5": "<sup>5</sup> คน​เหล่า‍นั้น​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “ได้​โปรด​ทูล‍ถาม​พระ‍เจ้า​ให้​หน่อย​เถิด เพื่อ​เรา​จะ​ทราบ​ว่า​ทาง​ที่​เรา​จะ​ออก เดิน​ไป​นี้​จะ​สำ‌เร็จ​หรือ​ไม่” ปุโร‌หิต​นั้น​จึง​ตอบ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ว่า",
  			"6": "<sup>6</sup> “จง​ไป​เป็น​สุข​เถิด หน‍ทาง​ที่​ท่าน​ไป​จะ​อยู่​ภาย‍ใน​สาย​พระ‍เนตร​ของ​พระ‍เจ้า”",
  			"7": "<sup>7</sup> ชาย​ทั้ง​ห้า​คน​ก็​จาก​ไป​ถึง​เมือง​ลา‌อิช เห็น​ประ‌ชา‍ชน​ที่​อยู่​ที่​เมือง​นั้น เห็น​ชาว‍เมือง​อยู่​อย่าง​สบาย​ตาม​วิสัย​คน​ไซ‌ดอน อย่าง​สงบ​ไม่​หวาด​ระแวง​อะไร ไม่​ขาด​อะไร​ซึ่ง​อยู่​ใน​โลก​นี้ เป็น​คน​มี​ทรัพย์​เขา​อยู่​ห่าง‍ไกล​จาก​คน​ไซ‌ดอน ไม่‍มี​เรื่อง​เกี่ยว‍ข้อง​กับ​คน​อื่น​เลย",
  			"8": "<sup>8</sup> เมื่อ​คน​ทั้ง​ห้า​กลับ​มา​ถึง​ญาติ​พี่‍น้อง​ที่​โศ‌ราห์​และ​เอช‌ทา‌โอล ญาติ​พี่‍น้อง​จึง​ถาม​เขา​ว่า “เจ้า​จะ​ว่า​อะไร”",
  			"9": "<sup>9</sup> เขา​ตอบ​ว่า “จง​ลุก‍ขึ้น ให้​เรา​ไป​รบ​กับ​เขา​เถิด​เพราะ​เรา​ได้​เห็น​แผ่น‍ดิน​นั้น​แล้ว และ​ดู‍เถิด เป็น​แผ่น‍ดิน​ดี​จริงๆ ท่าน​ทั้ง‍หลาย​จะ​ไม่​ทำ​อะไร​เลย​หรือ​อย่า​ชัก‍ช้า​ที่ จะ​ไป​กัน​และ​เข้า​ยึด​ครอง​แผ่น‍ดิน​นั้น",
  			"10": "<sup>10</sup> เมื่อ​ท่าน​ทั้ง‍หลาย​ไป​แล้ว​จะ​พบ​ประ‌ชา‍ชน​ที่​ไม่​หวาด‍ระแวง​อะไร เออ แผ่น‍ดิน​ก็​กว้าง‍ขวาง​พระ‍เจ้า​ทรง​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ ท่าน​ทั้ง‍หลาย​แล้ว เป็น​สถาน‍ที่​ซึ่ง​ไม่​ขาด​สิ่ง‍ใด​ที่​มี​ใน​โลก”",
  			"11": "<sup>11</sup> คน​เผ่า​ดาน​หก‍ร้อย​คน​สรรพ​ด้วย เครื่อง​อา‌วุธ​ทำ​สง‌คราม​ยก‍ทัพ​ออก​จาก​โศ‌ราห์​และ​เอช‌ทา‌โอล",
  			"12": "<sup>12</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​ยก​ขึ้น​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​คีริ‌ยาท‌เย‌อา‌ริม​ใน​ยู‌ดาห์ เพราะ​เหตุ‍นี้​เขา​จึง​เรียก​ที่‍นั่น​ว่ามา‌หะ‌เนห์​ดาน จน​ถึง​ทุก​วัน‍นี้ ดู‍เถิด เมือง​นี้​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวัน‍ตก​ของ​คีริ‌ยาท‌เย‌อา‌ริม",
  			"13": "<sup>13</sup> เขา​ก็​ผ่าน​จาก​ที่‍นั่น​ไป​ยัง​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม มา​ถึง​บ้าน​ของ​มี‌คาห์",
  			"14": "<sup>14</sup> แล้ว​ชาย​ทั้ง​ห้า​คน​ที่​ไป​สอด‍แนม​ดู​เมือง​ลา‌อิช ก็​บอก​แก่​พี่‍น้อง​ของ​ตน​ว่า “ท่าน​ทราบ​ไหม​ว่า​ใน​บ้าน​เหล่า‍นี้​มี​รูป​เอ‌โฟด รูป​พระ รูป​แกะ‍สลัก และ​รูป​หล่อ ฉะนั้น​ขอ​ใคร่​ครวญ​ว่า ท่าน​ทั้ง‍หลาย​จะ​ทำ​ประ‌การ​ใด”",
  			"15": "<sup>15</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​แวะ​เข้า​บ้าน​ของ​เลวี​หนุ่ม​คน​นั้น คือ​ที่​บ้าน​ของ​มี‌คาห์​ถาม​ดู​ทุกข์‍สุข​ของ​เขา",
  			"16": "<sup>16</sup> ฝ่าย​คน​เผ่า​ดาน​ทั้ง​หก‍ร้อย​คน​ถือ​อา‌วุธ​ทำ​สง‌คราม ยืน​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​ประ‌ตู​รั้ว",
  			"17": "<sup>17</sup> ชาย​ทั้ง​ห้า​คน​ที่​ออก​ไป​สอด‍แนม​ดู​บ้าน​เมือง ก็​เดิน​เข้า​ไป​นำ​เอา​รูป​แกะ‍สลัก รูป​เอ‌โฟด รูป​พระ และ​รูป​หล่อ​ไป ฝ่าย​ปุโร‌หิต​ก็​ยืน​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​ประ‌ตู‍รั้ว กับ​ทหาร​ถือ​อา‌วุธ​ทำ​สง‌คราม​หก‍ร้อย​คน​นั้น",
  			"18": "<sup>18</sup> เมื่อ​คน​เหล่า‍นี้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​มี‌คาห์ นำ​เอา​รูป​แกะ‍สลัก รูป​เอ‌โฟด รูป​พระ และ​รูป​หล่อ​นั้น ปุโร‌หิต​ถาม​เขา​ว่า “นั่น​ท่าน​ทำ​อะไร”",
  			"19": "<sup>19</sup> คน​เหล่า​นั้น​จึง​ตอบ​เขา​ว่า “เงียบๆ​ไว้​เอา​มือ​ปิด​ปาก​เสีย มา​กับ​เรา​เถิด มา​เป็น​บิดา และ​ปุโร‌หิต​ของ​เรา​จะ​เป็น​ปุโร‌หิต​ใน​บ้าน​ของ​ชาย​คน​เดียว​ดี หรือ​ว่า​จะ​เป็น​ปุโร‌หิต​ของ​เผ่า​หนึ่ง​และ​ตระ‌กูล​หนึ่ง​ใน​อิส‌รา‌เอล​ดี”",
  			"20": "<sup>20</sup> ใจ​ของ​ปุโร‌หิต​ก็​ยินดี เขา​จึง​เอา​รูป​เอ‌โฟด รูป​พระ และ​รูป​แกะ‍สลัก เดิน​ไป​ใน​หมู่​ประ‌ชา‍ชน",
  			"21": "<sup>21</sup> แล้ว​เขา​ก็​กลับ​ออก​เดิน​ไป​ให้​เด็ก​ทั้ง​ฝูง​สัตว์ และ​ข้าว‍ของ​เดิน​ไป​ข้าง‍หน้า",
  			"22": "<sup>22</sup> เมื่อ​ไป​ห่าง​จาก​บ้าน​มี‌คาห์​แล้ว คน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ใกล้​เคียง​กับ​บ้าน​ของ​มี‌คาห์​ก็​ร่วม​ติด‍ตาม ไป​ทัน​คน​เผ่า​ดาน​เข้า",
  			"23": "<sup>23</sup> จึง​ตะ‌โกน​เรียก​คน​เผ่า​ดาน​เขา​ก็​หัน​กลับ​มา พูด​กับ​มี‌คาห์​ว่า “เป็น​อะไร​เล่า เจ้า​จึง​ยก​คน​มา​มาก‍มาย​อย่าง‍นี้”",
  			"24": "<sup>24</sup> เขา​ตอบ​ว่า “ท่าน​ทั้ง‍หลาย​นำ​พระ​ของ​ข้าพ‌เจ้า ซึ่ง​ข้าพ‌เจ้า​สร้าง​ขึ้น​และ​นำ​ปุโร‌หิต​ออก​มา​เสีย ข้าพ‌เจ้า​จะ​มี​อะไร​เหลือ​อยู่​เล่า​ท่าน​ทั้ง‍หลาย ยัง​จะ​มา​ถาม​ข้าพ‌เจ้า​อีก​ว่า ‘เป็น​อะไร​เล่า’ ”",
  			"25": "<sup>25</sup> คน​เผ่า​ดาน​จึง​ตอบ​เขา​ว่า “อย่า​ให้​เรา​ได้​ยิน​เสียง​ของ​เจ้า​เลย เกลือก​ว่า​คน​ขี้‍โม‌โห​จะ​เล่น‍งาน​เจ้า​เข้า เจ้า​และ​ครอบ‍ครัว​ของ​เจ้า​ก็​จะ​เสีย​ชีวิต​เปล่าๆ”",
  			"26": "<sup>26</sup> ฝ่าย​คน​เผ่า​ดาน​ก็​เดิน​ต่อ​ไป เมื่อ​มี‌คาห์​เห็น​ว่า​เขา​เหล่า‍นั้น​มี​กำ‌ลัง​มาก​กว่า จึง​หัน​กลับ​เดิน‍ทาง​ไป​บ้าน​ของ​ตน",
  			"27": "<sup>27</sup> คน​เผ่า​ดาน​นำ​เอา​สิ่ง​ที่​มี‌คาห์​สร้าง​ขึ้น และ​นำ​ปุโร‌หิต​ซึ่ง​เป็น​ของ​เขา​มา​ด้วย ก็​เดิน‍ทาง​มา​ถึง​ลา‌อิช มา​ถึง​ประ‌ชา‍ชน​ที่​อยู่​อย่าง​สงบ​และ​ไม่​หวาด​ระแวง​อะไร จึง​ประ‌หาร​คน​เหล่า​นั้น ด้วย​คม​ดาบ​และ​เอา​ไฟ​เผา​เมือง​เสีย",
  			"28": "<sup>28</sup> ไม่‍มี​ผู้‍ใด​มา​ช่วย‍เหลือ เพราะ​เขา​อยู่​ไกล​จาก​เมือง​ไซ‌ดอน และ​ไม่​ได้​ทำ‍การ​เกี่ยว‍ข้อง​กับ​คน​อื่น อยู่​ใน​หุบ‍เขา​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง​เบธ‌เร‌โหบ คน​เหล่า‍นั้น​ก็​สร้าง​เมือง​ใหม่ และ​อา‌ศัย​อยู่​ที่‍นั่น",
  			"29": "<sup>29</sup> เขา​ตั้ง​ชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า​ดาน ตาม​ชื่อ​ดาน​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เขา ผู้​ซึ่ง​เกิด​กับ​อิส‌รา‌เอล แต่​ตอน‍แรก​เมือง​นั้น​ชื่อ​ว่า​ลา‌อิช",
  			"30": "<sup>30</sup> คน​เผ่า​ดาน​ก็​ตั้ง​รูป​แกะ‍สลัก​ไว้​สำ‌หรับ​ตน ส่วน​โย‌นา‌ธาน​บุตร​เกอร์‌โชน บุตร​ของ​โม‌เสส ทั้ง​ท่าน​และ​บรร‌ดา​บุตร‍ชาย​ของ​เขา​ก็​เป็น​ปุโร‌หิต​ให้ แก่​คน​เผ่า​ดาน​จน​ถึง​สมัย​ที่​แผ่น‍ดิน​ตก​ไป​เป็น​เชลย",
  			"31": "<sup>31</sup> เขา​ได้​ตั้ง​รูป​แกะ‍สลัก​ซึ่ง​มี‌คาห์​ได้ ทำ​ไว้​นั้น​ขึ้น​นาน​ตลอด​เวลา​ที่ พระ‍นิเวศ​ของ​พระ‍เจ้า​อยู่​ที่​ชิโลห์"
  		},
  		"19": {
  			"1": "<sup>1</sup> อยู่​มา​ใน​สมัย​นั้น เมื่อ​ไม่‍มี​กษัตริย์​ใน​อิส‌รา‌เอล มี​คน​เลวี​คน​หนึ่ง​อา‌ศัย​อยู่​ที่​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม แถบ​ที่​ไกล​ออก​ไป​โน้น เขา​ได้​หญิง​คน​หนึ่ง​จาก​เบธ‌เล‌เฮม​ใน​ยู‌ดาห์​มา​เป็น​ภรรยา​น้อย",
  			"2": "<sup>2</sup> ภรรยา​น้อย​นั้น​เล่น‍ชู้​จึง​ทิ้ง​สามี​เสีย​กลับ​ไป​อยู่​บ้าน​บิดา​ของ นาง​ที่​เบธ‌เล‌เฮม​ใน​ยู‌ดาห์ อยู่​ที่‍นั่น​สัก​สี่​เดือน",
  			"3": "<sup>3</sup> สามี​ของ​นาง​ก็​ลุก‍ขึ้น​ไป​ตาม​นาง เพื่อ​ไป​พูด​กับ​นาง​ด้วย​จิต​เมต‌ตา​และ​จะ​พา​นาง​กลับ เขา​พา​คน​ใช้​คน​หนึ่ง​และ​ลา​คู่​หนึ่ง​ไป​ด้วย นาง​พา​เขา​เข้า​ใน​บ้าน​บิดา​ของ​นาง เมื่อ​บิดา​ของ​ผู้หญิง​เห็น​เข้า​ก็​มี​ความ​ยินดี​ต้อน‍รับ​เขา",
  			"4": "<sup>4</sup> พ่อ‍ตา​ของ​เขา​คือ​บิดา​ของ​ผู้หญิง​หน่วง​เหนี่ยว​เขา และ​เขา​พัก​อยู่​ด้วย​สาม​วัน เขา​ก็​กิน​และ​ดื่ม และ​พัก​นอน​อยู่​ที่‍นั่น",
  			"5": "<sup>5</sup> อยู่​มา​ถึง​วัน​ที่​สี่​เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​ตื่น​ขึ้น​แต่​เช้า​มืด และ​คน​นั้น​ลุก‍ขึ้น​จะ​ออก​เดิน แต่​พ่อ​ของ​ผู้หญิง​พูด​กับ​บุตร‍เขย​ของ​เขา​ว่า “จง​รับ‍ประ‌ทาน​อา‌หาร​อีก​สัก​หน่อย​หนึ่ง​ให้​ชื่น‍ใจ แล้ว​ภาย‍หลัง​จึง​ค่อย​ออก​เดิน”",
  			"6": "<sup>6</sup> ชาย​สอง​คน​นั้น​ก็​นั่ง‍ลง​รับ‍ประ‌ทาน​และ​ดื่ม​ด้วย​กัน และ​บิดา​ของ​ผู้หญิง​ก็​บอก​ชาย​นั้น​ว่า “จง​ค้าง​อีก​สัก​คืน​เถิด กระ‌ทำ​จิต‍ใจ​ให้​เบิก‍บาน”",
  			"7": "<sup>7</sup> เมื่อ​ชาย​คน​นั้น​ลุก‍ขึ้น​จะ​ออก​เดิน พ่อ‍ตา​ก็​ชัก‍ชวน​ไว้ จน​เขา​ต้อง​พัก​อยู่​ที่‍นั่น​อีก",
  			"8": "<sup>8</sup> ใน​วัน​ที่​ห้า​เขา​ก็​ตื่น​แต่​เช้า‍ตรู่​เพื่อ​จะ​ออก​เดิน‍ทาง​ไป บิดา​ของ​หญิง​นั้น​พูด​ว่า “ขอ​อยู่​ให้​ชื่น‍ใจ​จน​เวลา​บ่าย​เถิด” เขา​ทั้ง‍สอง​ก็​รับ‍ประ‌ทาน​อยู่​ด้วย​กัน​อีก",
  			"9": "<sup>9</sup> เมื่อ​ชาย​คน​นั้น​และ​ภรรยา​น้อย​กับ​คน​ใช้​ลุก‍ขึ้น​จะ​ออก​เดิน พ่อ‍ตา​ของ​เขา​คือ​บิดา​ของ​ผู้หญิง​ก็​บอก​เขา​ว่า “ดู‍เถิด นี่​ก็​บ่าย​ใกล้​ค่ำ​แล้ว ขอ​ค้าง​อยู่​อีก​คืน​หนึ่ง​เถิด ดู‍เถิด จะ​สิ้น​วัน​อยู่​แล้ว พัก​นอน​ที่‍นี่​เถิด เพื่อ​ใจ​ของ​เจ้า​จะ​เบิก‍บาน พรุ่ง‍นี้​เช้า​ขอ​เจ้า​ตื่น​แต่​เช้า​เพื่อ​ออก​เดิน‍ทาง เจ้า​จะ​ได้​ไป​บ้าน”",
  			"10": "<sup>10</sup> แต่​ชาย​คน​นั้น​ไม่​ยอม​ค้าง​อีก​คืน​หนึ่ง เขา​จึง​ลุก‍ขึ้น​ออก​เดิน‍ทาง​ไป​จน​ถึง​ตรงข้าม​กับ​เมือง​เย‌บุส (คือ​เย‌รู‌ซา‌เล็ม) เขา​มี​ลา​สอง​ตัว​ที่​มี​อาน และ​ภรรยา​น้อย​ก็​ไป​ด้วย",
  			"11": "<sup>11</sup> เมื่อ​เขา​มา​ใกล้​เมือง​เย‌บุส​ก็​บ่าย​มาก​แล้ว คน​ใช้​จึง​เรียน​นาย​ของ​เขา​ว่า “ให้​เรา​แวะ​เข้า​ไป​พัก​ใน​เมือง​ของ​คน​เย‌บุส​เถิด ค้าง​คืน​อยู่​ใน​เมือง​นี้​แหละ”",
  			"12": "<sup>12</sup> นาย​ของ​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​ไม่​แวะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ของ​คน​ต่าง‍ด้าว ผู้​ที่​ไม่‍ใช่​คน​อิส‌รา‌เอล เรา​จะ​ผ่าน​ไป​ถึง​เมือง​กิเบ‌อาห์”",
  			"13": "<sup>13</sup> เขา​จึง​บอก​คน​ใช้​ว่า “มา​เถิด ให้​เรา​รีบ​เข้า​ไป​ใกล้​ที่​เหล่า‍นี้​แห่ง​หนึ่ง และ​ค้าง​อยู่​ที่​กิเบ‌อาห์​หรือ​ที่​รา‌มาห์”",
  			"14": "<sup>14</sup> เขา​จึง​เดิน‍ทาง​ผ่าน​ไป เมื่อ​เขา​มา​ใกล้​กิเบ‌อาห์​ซึ่ง​เป็น​ของ​คน​เบน‌ยา‌มิน ดวง​อา‌ทิตย์​ก็​ตก​แล้ว",
  			"15": "<sup>15</sup> เขา​จึง​แวะ​เข้า​ไป​จะ​ค้าง​คืน​ที่​เมือง​กิเบ‌อาห์ เขา​ก็​แวะ​เข้า​ไป​นั่ง​อยู่​ที่​ลาน‍เมือง​เพราะ​ไม่‍มี ใคร​เชิญ​ให้​เขา​เข้า​ไป​ค้าง​ใน​บ้าน",
  			"16": "<sup>16</sup> ดู‍เถิด มี​ชาย​แก่​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​เมื่อ​เลิก​จาก​งาน​นา​เป็น​เวลา​เย็น​แล้ว เขา​เป็น​ชาว​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม​มา​อา‌ศัย​อยู่​ใน​เมือง กิเบ‌อาห์​ชาว​เมือง​เป็น​คน​เบน‌ยา‌มิน",
  			"17": "<sup>17</sup> เมื่อ​เขา​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​ผู้​เดิน‍ทาง​คน​นั้น​นั่ง​อยู่​ที่​ลาน‍เมือง ชาย‍แก่​คน​นั้น​ก็​ถาม​ว่า “ท่าน​จะ​ไป​ไหน และ​มา​จาก​ไหน”",
  			"18": "<sup>18</sup> ชาย​คน​นั้น​จึง​ตอบ​เขา​ว่า “เรา​เดิน‍ทาง​จาก​เบธ‌เล‌เฮม​ใน​ยู‌ดาห์ จะ​ไป​ที่​แดน​เทือก‍เขา​เอฟ‌รา‌อิม​แถบ​ที่​ไกล​ออก​ไป​โน้น ซึ่ง​ข้าพ‌เจ้า​มา​จาก​ที่‍นั่น ข้าพ‌เจ้า​ไป​เบธ‌เล‌เฮม​ใน​ยู‌ดาห์​มา และ​ข้าพ‌เจ้า​จะ​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ข้าพ‌เจ้า ไม่‍มี​ใคร​เชิญ​ข้าพ‌เจ้า​เข้า​ไป​พัก​ใน​บ้าน",
  			"19": "<sup>19</sup> ฟาง​และ​อา‌หาร​ที่​จะ​เลี้ยง​ลา พวก​เรา​ก็​มี​พร้อม​แล้ว ทั้ง​อา‌หาร​และ​เหล้า‍องุ่น​ที่​เลี้ยง​ตน​ทั้ง​เลี้ยง​หญิง​คน​นี้ และ​ชาย‍หนุ่ม​ที่​อยู่​ด้วย​ก็​มี​อยู่​แล้ว ไม่​ขาด​สิ่ง‍ใด​เลย”",
  			"20": "<sup>20</sup> ชาย​แก่​คน​นั้น​จึง​พูด​ว่า “ขอ​ท่าน​เป็น​สุข‍สบาย​เถิด ถ้า​ท่าน​ขาด​สิ่ง​ใด ข้าพ‌เจ้า​ขอ​เป็น​ธุระ​ทั้ง‍สิ้น ขอ​แต่​อย่า​นอน​ที่​ลาน‍เมือง​นี้​เลย”",
  			"21": "<sup>21</sup> เขา​จึง​พา​ชาย​คน​นั้น​เข้า​ไป​ใน​บ้าน เอา​อา‌หาร​ให้​ลา ต่าง​ก็​ล้าง​เท้า​ของ​ตน และ​รับ‍ประ‌ทาน​อา‌หาร​และ​ดื่ม",
  			"22": "<sup>22</sup> เมื่อ​เขา​กำ‌ลัง​ทำ​ให้​จิต‍ใจ​เบิก‍บาน ดู‍เถิด ชาว‍เมือง​นั้น​ที่​เป็น​คน​อันธ‌พาล​มา​ล้อม​เรือน​ไว้ ทุบ​ประ‌ตู ร้อง​บอก​ชาย‍แก่​ผู้‍เป็น​เจ้า‍ของ​บ้าน​ว่า “ส่ง​ชาย​ที่​เข้า​มา​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​แก​มา​ให้​เรา​สัง‌วาส”",
  			"23": "<sup>23</sup> ชาย​ผู้‍เป็น​เจ้า‍ของ​บ้าน​ก็​ออก​ไป​พูด​กับ​เขา​ว่า “อย่า​เลย พี่‍น้อง​ของ​ข้าพ‌เจ้า ขอ​อย่า​กระ‌ทำ​การ‍ร้าย​เช่น‍นี้​เลย เมื่อ​ชาย​คน​นี้​มา​อา‌ศัย​บ้าน​ของ​ข้าพ‌เจ้า​แล้ว ขอ​อย่า​ทำ‍ร้าย​เขา​เลย",
  			"24": "<sup>24</sup> ดู‍เถิด นี่ มี​ลูก‍สาว​พรหม‌จารี​คน​หนึ่ง​และ​เมีย‍น้อย​ของ​เขา ข้าพ‌เจ้า​จะ​พา​ออก‍มา​ให้​ท่าน​เดี๋ยว‍นี้ จง​ข่ม‍ขืน​หรือ​ทำ​อะไร​แก่​เขา​ตาม​ชอบ‍ใจ​เถิด แต่​ขอ​อย่า​ทำ​ลา‌มก​กับ​ชาย​คน​นี้​เลย”",
  			"25": "<sup>25</sup> แต่​คน​เหล่า‍นั้น​ไม่​ยอม​ฟัง​เสียง ชาย​คน​นั้น​จึง​ฉวย​ภรรยา​น้อย​ของ​ตน​ผลัก​นาง​ออก​ไป​ให้​เขา เขา​ก็​สม‍สู่​ทำ​ทา‌รุณ​ตลอด​คืน​จน​รุ่ง‍เช้า พอ​รุ่ง‍สางๆ เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​ปล่อย​นาง​ไป",
  			"26": "<sup>26</sup> พอ​แจ้ง ผู้หญิง​นั้น​ก็​กลับ​มา​ล้ม‍ลง​ที่​ประ‌ตู​บ้าน​ซึ่ง​นาย​ของ​ตน​พัก​อยู่ จน​สว่าง​ดี",
  			"27": "<sup>27</sup> รุ่ง‍เช้า​นาย​ของ​นาง​ก็​ลุก‍ขึ้น​เมื่อ​เปิด​ประ‌ตู​บ้าน จะ​ออก​เดิน‍ทาง ดู‍เถิด ภรรยา​น้อย​ของ​เขา​ก็​นอน อยู่​ที่​ประ‌ตู​บ้าน​มือ​เหยียด​ออก​ไป​ถึง​ธรณี​ประ‌ตู",
  			"28": "<sup>28</sup> เขา​จึง​บอก​นาง​ว่า “ลุก‍ขึ้น​ไป​กัน​เถิด” แต่​ก็​ไม่‍มี​คำ‍ตอบ เขา​จึง​เอา​นาง​ขึ้น​หลัง​ลา ชาย​นั้น​ก็​ลุก‍ขึ้น​เดิน‍ทาง​ไป​บ้าน​ของ​ตน",
  			"29": "<sup>29</sup> เมื่อ​ถึง​บ้าน​แล้ว ก็​เอา​มีด​ฟัน​ศพ​นาง​ออก​เป็น​ท่อนๆ สิบ‍สอง​ท่อน​ด้วย​กัน​ส่ง​ไป​ทั่ว​เขต‍แดน​อิส‌รา‌เอล",
  			"30": "<sup>30</sup> ทุก​คน​ที่​เห็น​ก็​พูด​ว่า “เรื่อง​อย่าง‍นี้​ไม่‍มี​ใคร​เคย​เห็น​ตั้ง‍แต่​สมัย​คน อิส‌รา‌เอล​ออก​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์​จน​ถึง​วัน‍นี้ จง​ตรึก‍ตรอง​ปรึก‌ษา​กัน​ดู​แล้ว​ก็​ว่า​กัน​ไป​เถิด”"
  		},
  		"20": {
  			"1": "<sup>1</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ทั้ง‍หมด​ตั้ง‍แต่​ดาน​ถึง​เบ‌เออร์‌เช‌บา ทั้ง​แผ่น‍ดิน​กิ‌เล‌อาด​ก็​ออก​มา ชุม‌นุม‍ชน​นั้น​ได้​ประ‌ชุม​กัน​เป็น​ใจ​เดียว‍กัน​ต่อ​พระ‍เจ้า​ที่ เมือง​มิส‌ปาห์",
  			"2": "<sup>2</sup> หัว‍หน้า​ประ‌ชา‍ชน​ทั้ง‍สิ้น​คือ​ของ​เผ่า​คน​อิส‌รา‌เอล​ทั้ง‍หมด เข้า​มา​ปรา‌กฏ​ตัว​ใน​ที่​ประ‌ชุม​แห่ง​ประ‌ชา‍กร​ของ​พระ‍เจ้า มี​ทหาร​ราบ​ถือ​ดาบ​สี่‍แสน​คน",
  			"3": "<sup>3</sup> (ครั้ง​นั้น​คน​เบน‌ยา‌มิน​ได้​ยิน​ว่า คน​อิส‌รา‌เอล​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​มิส‌ปาห์) ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล​กล่าว​ว่า “ขอ​บอก​เรา​มา​ว่า เรื่อง​ชั่ว‍ร้าย​นี้​เกิด​ขึ้น​มา​อย่าง‍ไร​กัน”",
  			"4": "<sup>4</sup> คน​เลวี​ซึ่ง​เป็น​สามี​ของ​หญิง​ผู้​ที่​ถูก​ฆ่า​นั้น​กล่าว​ตอบ​ว่า “ข้าพ‌เจ้า​และ​ภรรยา​น้อย​ของ​ข้าพ‌เจ้า​มา​ถึง​เมือง​กิเบ‌อาห์ ซึ่ง​เป็น​เมือง​เบน‌ยา‌มิน เพื่อ​จะ​ค้าง​คืน​ที่‍นั่น",
  			"5": "<sup>5</sup> เวลา​กลาง‍คืน​ผู้‍ชาย​ใน เมือง​กิเบ‌อาห์​ก็​ลุก‍ขึ้น​ล้อม​บ้าน​ที่​ข้าพ‌เจ้า​พัก​อยู่ เขา​หมาย​จะ​ฆ่า​ข้าพ‌เจ้า​เสีย เขา​ข่ม‍ขืน​ภรรยา​น้อย​ของ​ข้าพ‌เจ้า​จน​ตาย",
  			"6": "<sup>6</sup> ข้าพ‌เจ้า​จึง​นำ​ศพ​นาง​มา​ฟัน​ออก​เป็น​ท่อนๆ ส่ง​ไป​ทั่ว​ประ‌เทศ​ที่​เป็น​มร‌ดก​ของ​อิส‌รา‌เอล เพราะ​เกิด​การ​อนา‌จาร​และ​ลา‌มก​ใน​อิส‌รา‌เอล​ขึ้น​แล้ว",
  			"7": "<sup>7</sup> ดู‍เถิด ท่าน​ผู้​เป็น​คน​อิส‌รา‌เอล​ทั้ง‍หลาย จง​ให้​คำ​ปรึก‌ษา​และ​ความ​เห็น ณ ที่‍นี่​เถิด”",
  			"8": "<sup>8</sup> ประ‌ชา‍ชน​ทุก‍คน​ก็​ลุก‍ขึ้น​กล่าว​เป็น​ใจ​เดียว‍กัน​ว่า “พวก​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ไป​เต็นท์​ของ​เรา เรา​จะ​ไม่​กลับ​ไป​เรือน​ของ​เรา",
  			"9": "<sup>9</sup> แต่​เรา​จะ​กระ‌ทำ​กับ​กิเบ‌อาห์​ดัง‍นี้ เรา​จะ​จับ​ฉลาก​ยก​ขึ้น​ไป​สู้‍รบ​กับ​เขา",
  			"10": "<sup>10</sup> เรา​จะ​เลือก​คน​อิส‌รา‌เอล​ทุก​เผ่า​คัด​เอา​ร้อย​ละ​สิบ​คน พัน​ละ​ร้อย หมื่น​ละ​พัน​ให้​ไป​หา​เสบียง​อา‌หาร มา​ให้​ประ‌ชา‍ชน เพื่อ​เขา​ทั้ง‍หลาย​จะ​ตอบ​สนอง​ความ​ชั่ว​ลา‌มก ซึ่ง​พวก​กิเบ‌อาห์​กระ‌ทำ​ขึ้น​ใน​อิส‌รา‌เอล เมื่อ​เขา​ทั้ง‍หลาย​มา​ถึง​เมือง​กิเบ‌อาห์​ของ​เผ่า​เบน‌ยา‌มิน”",
  			"11": "<sup>11</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ทั้ง‍ปวง​ก็​ร่วม​ยก​ไป​สู้​เมือง​นั้น​เป็น พรรค​พวก​ใจ​เดียว‍กัน",
  			"12": "<sup>12</sup> เผ่า​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ส่ง​คน​ไป​ทั่ว​เผ่า​คน เบน‌ยา‌มิน​บอก​ว่า “ทำไม​การ​ชั่ว‍ช้า​นี้​จึง​เกิด​ขึ้น‍มา​ได้​ใน​หมู่​พวก​ท่าน",
  			"13": "<sup>13</sup> เหตุ​ฉะนั้น​จง​มอบ​ชาย​อันธ‌พาล​ใน​เมือง​กิเบ‌อาห์ มา​ให้​เรา​ประ‌หาร​ชีวิต​เสีย จะ​ได้​กำ‌จัด​ความ​ชั่ว​เสีย​จาก​คน​อิส‌รา‌เอล” แต่​คน​เบน‌ยา‌มิน ไม่​ยอม​ฟัง​เสียง​คน​อิส‌รา‌เอล​พี่‍น้อง​ของ​ตน",
  			"14": "<sup>14</sup> คน​เบน‌ยา‌มิน​ก็​ออก​มา​จาก​บรร‌ดา​หัว‍เมือง​เข้า ไป​สู่​กิเบ‌อาห์​พร้อม​กัน เพื่อ​ยก​ออก​ไป​กระ‌ทำ​สง‌คราม​กับ​คน​อิส‌รา‌เอล",
  			"15": "<sup>15</sup> คราว​นั้น​คน​เบน‌ยา‌มิน​รวม​จำ‌นวน​ทหาร​ถือ​ดาบ​ออก​จาก บรร‌ดา​หัว‍เมือง​ได้​สอง‍หมื่น​หก‍พัน​คน นอก‍จาก​ชาว‍เมือง​กิเบ‌อาห์ ซึ่ง​นับ​ทหาร​ที่​คัด​เลือก​แล้ว​ได้​เจ็ด‍ร้อย​คน",
  			"16": "<sup>16</sup> ใน​จำ‌นวน​ทั้ง‍หมด​นี้​มี​คน​ที่​คัด​เลือก​แล้ว​เจ็ด‍ร้อย​คน ถนัด​มือ‍ซ้าย​ทุก​คน​เอา​สลิง​เหวี่ยง​ก้อน‍หิน​ให้​ถูก​เส้น‍ผม​ได้ ไม่​ผิด​เลย",
  			"17": "<sup>17</sup> จำ‌นวน​คน​อิส‌รา‌เอล​ที่​ถือ​ดาบ ไม่​นับ​คน​เบน‌ยา‌มิน​ได้​สี่‍แสน​คน​เหล่า‍นี้​เป็น​ทหาร​ทุก‍คน",
  			"18": "<sup>18</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ลุก‍ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​เบธ‌เอล และ​ทูล‍ถาม​พระ‍เจ้า​ว่า “ผู้‍ใด​ใน​พวก​ข้า‍พระ‍องค์​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​สู้​รบ​กับ​คน เบน‌ยา‌มิน​ก่อน” พระ‍เจ้า​ตรัส​ว่า “ให้​ยู‌ดาห์​ขึ้น​ไป​ก่อน”",
  			"19": "<sup>19</sup> รุ่ง‍เช้า​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ลุก‍ขึ้น​ตั้ง​ค่าย​ต่อ‍สู้​เมือง​กิเบ‌อาห์",
  			"20": "<sup>20</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ออก​ไป​สู้​รบ​กับ​คน​เบน‌ยา‌มิน และ​คน​อิส‌รา‌เอล​ได้​วาง​พล​เรียง‍ราย​ต่อ‍สู้​เขา​ที่​เมือง​กิเบ‌อาห์",
  			"21": "<sup>21</sup> ใน​วัน‍นั้น​คน​เบน‌ยา‌มิน​ออก​มา​จาก​เมือง​กิเบ‌อาห์ ฆ่า​ฟัน​คน​อิส‌รา‌เอล​ล้ม​ตาย​สอง‍หมื่น​สอง‍พัน​คน",
  			"22": "<sup>22</sup> แต่​คน​อิส‌รา‌เอล​ยัง​หนุน‍ใจ​กัน​และ​วาง​พล​เรียง‍ราย​ใน​ที่​ซึ่ง​เขา วาง​พล​ใน​วัน‍แรก",
  			"23": "<sup>23</sup> และ​คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ขึ้น​ไป​ร้อง‍ไห้ คร่ำ‍ครวญ​ต่อ​พระ‍เจ้า​จน​ถึง​เวลา​เย็น เขา​ทั้ง‍หลาย​ทูล​ถาม​พระ‍เจ้า​ว่า “สม‍ควร​ที่​ข้า‍พระ‍องค์​จะ​เข้า​ประ‌ชิด​รบ​กับ​คน​เบน‌ยา‌มิน พี่‍น้อง​ของ​ข้า‍พระ‍องค์​หรือ​ไม่” พระ‍เจ้า​ตรัส​ว่า “ไป​สู้​เขา​เถิด”",
  			"24": "<sup>24</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​จึง​ยก​เข้า​ประ‌ชิด​คน​เบน‌ยา‌มิน​ใน​วัน​ที่​สอง",
  			"25": "<sup>25</sup> และ​ใน​วัน​ที่​สอง​นั้น​เบน‌ยา‌มิน​ก็​ยก​ออก​ไป​จาก​กิเบ‌อาห์ ฆ่า​ฟัน​คน​อิส‌รา‌เอล​ตาย​อีก​หนึ่ง‍หมื่น​แปด‍พัน​คน ทุก‍คน​เป็น​ทหาร​ถือ​ดาบ",
  			"26": "<sup>26</sup> แล้ว​บรร‌ดา​คน​อิส‌รา‌เอล​คือ​กอง‍ทัพ​ทั้ง‍หมด ได้​ขึ้น​ไป​ที่​เบธ‌เอล​และ​ร้อง‍ไห้​คร่ำ‍ครวญ เขา​นั่ง​เฝ้า​พระ‍เจ้า และ​อด​อา‌หาร​จน​เวลา​เย็น ถวาย​เครื่อง​เผา‍บูชา​และ​ศานติ‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"27": "<sup>27</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​จึง​ทูล​ถาม​พระ‍เจ้า (เพราะ​ใน​สมัย​นั้น หีบ​พันธ‌สัญ‌ญา​ของ​พระ‍เจ้า​อยู่​ที่‍นั่น",
  			"28": "<sup>28</sup> และ​ฟีเน‌หัส​บุตร​เอ‌เล‌อา‌ซาร์ ผู้‍เป็น​บุตร​อา‌โรน ก็​ปรน‌นิบัติ​อยู่​หน้า​หีบ​นั้น​ใน​สมัย​นั้น) เขา​ทูล​ถาม​ว่า “สม‍ควร​ที่​ข้า‍พระ‍องค์​จะ​ยัง​ยก​ไป​สู้​รบ​กับ เบน‌ยา‌มิน​พี่‍น้อง​ของ​ข้า‍พระ‍องค์​อีก​ครั้ง​หนึ่ง หรือ​ควร​จะ​หยุด​เสีย” และ​พระ‍เจ้า​ตรัส​ว่า “จง​ยก​ขึ้น​ไป​เถิด เพราะ‍ว่า พรุ่ง‍นี้​เรา​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า”",
  			"29": "<sup>29</sup> ดัง‍นั้น อิส‌รา‌เอล​จึง​ซุ่ม​คน​ไว้​รอบ​เมือง​กิเบ‌อาห์",
  			"30": "<sup>30</sup> และ​ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล​ก็​ขึ้น​ไป​สู้‍รบ กับ​คน​เบน‌ยา‌มิน​ใน​วัน​ที่​สาม และ​วาง​พล​ไว้​ต่อ‍สู้​เมือง​กิเบ‌อาห์​อย่าง​คราว​ก่อน",
  			"31": "<sup>31</sup> คน​เบน‌ยา‌มิน​ก็​ยก​ออก​มา​สู้​รบ​กับ​ประ‌ชา‍ชน ถูก​ลวง​ให้​ห่าง​ออก​ไป​จาก​ตัว​เมือง เขา​ก็​เริ่ม​ฆ่า​ฟัน​ประ‌ชา‍ชน​อย่าง​คราว‍ก่อน​คือ​ตาม​ถนน ซึ่ง​สาย​หนึ่ง​ไป​เบธ‌เอล อีก​สาย​หนึ่ง​ไป​กิเบ‌อาห์​และ​ที่ กลาง​ทุ่ง‍แจ้ง​อิส‌รา‌เอล​ล้ม​ตาย​ประ‌มาณ​สาม‍สิบ​คน",
  			"32": "<sup>32</sup> คน​เบน‌ยา‌มิน​กล่าว​กัน​ว่า “เขา​แพ้​เรา​อย่าง​คราว​ก่อน” แต่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า “ให้​เรา​ถอย นำ​เขา​ออก​ห่าง​จาก​เมือง​ไป​ถึง​ถนน​หลวง”",
  			"33": "<sup>33</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ทั้ง‍หมด​ก็​ลุก​ออก​จาก ที่​ของ​ตน​เรียง‍ราย​เข้า​ไป​ที่​บา‌อัล‌ทา‌มาร์ ส่วน​คน​อิส‌รา‌เอล​ที่​คอย​ซุ่ม​อยู่​ก็​ออก​จาก ที่​ของ​ตน​ใกล้​เมือง​เก‌บา",
  			"34": "<sup>34</sup> มี​ทหาร​อิส‌รา‌เอล​ที่​คัด‍เลือก​แล้ว​หนึ่ง‍หมื่น​คน​รุก​เข้า เมือง​กิเบ‌อาห์ การ​สง‌คราม​กำ‌ลัง​ทร‌หด คน​เบน‌ยา‌มิน​ไม่​ทราบ​ว่า​เหตุ​ร้าย​กำ‌ลัง​มา​ใกล้​ตน​แล้ว",
  			"35": "<sup>35</sup> พระ‍เจ้า​ทรง​ให้​คน​เบน‌ยา‌มิน​พ่าย‍แพ้​คน​อิส‌รา‌เอล ใน​วัน‍นั้น​คน​อิส‌รา‌เอล​ทำ‌ลาย​คน​เบน‌ยา‌มิน​เสีย​สอง หมื่น​ห้า​พัน​หนึ่ง​ร้อย​คน ทุก​คน​เหล่า​นี้​เป็น​ทหาร​ถือ​ดาบ",
  			"36": "<sup>36</sup> ดัง‍นั้น​เบน‌ยา‌มิน​จึง​เห็น​ว่า เขา​แพ้​แล้ว\nคน​อิส‌รา‌เอล​ทำ​เป็น​ล่า​ถอย​ต่อ​เบน‌ยา‌มิน เพราะ​เขา​วาง‍ใจ​คน​ที่​เขา​ให้​ซุ่ม​อยู่​รอบ​เมือง​กิเบ‌อาห์",
  			"37": "<sup>37</sup> คน​ที่​ซุ่ม​อยู่​ก็​รีบ​รุก​เข้า​ไป​ใน​เมือง​กิเบ‌อาห์ ทหาร​ที่​ซุ่ม​อยู่​นั้น​ก็​รุก​ออก​มา​ประ‌หาร​เมือง​นั้น​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ",
  			"38": "<sup>38</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​และ​คน​ที่​ซุ่มซ่อน​อยู่​นัด​ให้​อา‌ณัติ​สัญ‌ญาณ​ว่า ถ้า​เห็น​ควัน​กลุ่ม​ใหญ่​พลุ่ง​ขึ้น​มา​จาก​ใน​เมือง",
  			"39": "<sup>39</sup> ก็​ให้​คน​อิส‌รา‌เอล​หัน​กลับ​เข้า​มา​รบ ฝ่าย​เบน‌ยา‌มิน​ได้​เริ่ม​ฆ่า​คน​อิส‌รา‌เอล​ได้​สัก สาม‍สิบ​คน​ก็​พูด​ว่า “เขา​ต้อง​ล้ม​ตาย​ต่อ‍หน้า​เรา​อย่าง​คราว​ก่อน​แน่​แล้ว”",
  			"40": "<sup>40</sup> แต่​อา‌ณัติ​สัญ‌ญาณ​เป็น​ควัน‍ไฟ​ลุก​พลุ่ง​ขึ้น​มา​จาก​ใน​เมือง คน​เบน‌ยา‌มิน​ก็​เหลียว‍หลัง​มา​ดู ดู‍เถิด ทั้ง​เมือง​ก็​มี​ควัน​พลุ่ง​ขึ้น​ถึง​ท้อง‍ฟ้า",
  			"41": "<sup>41</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​หัน​กลับ คน​เบน‌ยา‌มิน​ก็​ท้อ‍แท้ เพราะ​เขา​เห็น​ว่า​เหตุ‍ร้าย​มา​ใกล้​เขา​แล้ว",
  			"42": "<sup>42</sup> เขา​จึง​หัน‍หลัง​ให้​คน​อิส‌รา‌เอล​หนี​เข้า​ไป​ทาง ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร แต่​สง‌คราม​ติด‍ตาม​เขา​ไป​อย่าง​หนัก คน​ที่​ออก​มา​จาก​เมือง​ก็​ทำ‌ลาย​เขา​ที่​อยู่​ท่าม‍กลาง",
  			"43": "<sup>43</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​ล้อม​คน​เบน‌ยา‌มิน และ​ขับ‍ไล่​เขา​ไป​และ​ทัน​เขา​ที่​ที่​เขา​หยุด​พัก จน​ไป​ถึง​ที่​ตรงข้าม​เมือง​กิเบ‌อาห์​ทาง​ตะวัน‍ออก",
  			"44": "<sup>44</sup> คน​เบน‌ยา‌มิน​ล้ม​ตาย​หนึ่ง‍หมื่น​แปด‍พัน​คน ทุก‍คน​เป็น​ทแกล้ว​ทหาร",
  			"45": "<sup>45</sup> เขา​ก็​หัน​กลับ​หนี​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​ถึง​ศิลา​ริม‌โมน คน​อิส‌รา‌เอล​ฆ่า​เขา​ตาย​ตาม​ถนน​ห้า‍พัน​คน และ​ติด‍ตาม​อย่าง​กระ‌ชั้นชิด​ไป​ถึง​กิโดม และ​ฆ่า​เขา​ตาย​สอง‍พัน​คน",
  			"46": "<sup>46</sup> คน​เบน‌ยา‌มิน​ที่​ล้ม​ตาย​ใน​วัน​นั้น เป็น​ทหาร​ถือ​ดาบ​สอง‍หมื่น​ห้า‍พัน​คน​ทุก‍คน​เป็น​ทแกล้ว​ทหาร",
  			"47": "<sup>47</sup> แต่​มี​ทหาร​หก‍ร้อย​คน​หัน​กลับ​หนี เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​ถึง​ศิลา​ริม‌โมน และ​ไป​อา‌ศัย​อยู่​ที่​ศิลา​ริม‌โมน​สี่​เดือน",
  			"48": "<sup>48</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​ก็​หัน​กลับ​ไป​สู้​คน​เบน‌ยา‌มิน​อีก และ​ได้​ประ‌หาร​เขา​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ​ทั้ง​ชาว‍เมือง และ​ฝูง‍สัตว์​และ​บรร‌ดา​สิ่ง​ที่​เขา​เห็น ยิ่ง‍กว่า​นั้น​บรร‌ดา​เมือง​ที่​เขา​พบ​เขา​ก็​เอา​ไฟ​เผา​เสีย​ทั้ง‍หมด"
  		},
  		"21": {
  			"1": "<sup>1</sup> ฝ่าย​คน​อิส‌รา‌เอล​ได้​ปฏิ‌ญาณ​ไว้​ที่​มิส‌ปาห์​ว่า “พวก​เรา​ไม่‍มี​ใคร​สัก​คน​เดียว​ที่ จะ​ให้​บุตรี​ของ​ตน​แต่ง‍งาน​กับ​คน​เบน‌ยา‌มิน”",
  			"2": "<sup>2</sup> และ​ประ‌ชา‍ชน​ก็​มา​ที่​เบธ‌เอล นั่ง​อยู่​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า​จน​เวลา​เย็น เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​ร้อง‍ไห้​คร่ำ‍ครวญ​หนัก‍หนา",
  			"3": "<sup>3</sup> เขา​กล่าว​ว่า “โอ พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​แห่ง​อิส‌รา‌เอล ทำไม​เหตุ‍การณ์​อย่าง‍นี้​จึง​เกิด​ขึ้น​ใน​อิส‌รา‌เอล ซึ่ง​วัน‍นี้​จะ​มี​คน​อิส‌รา‌เอล​ขาด​ไป​เผ่า​หนึ่ง”",
  			"4": "<sup>4</sup> อยู่​มา​รุ่ง‍ขึ้น​ประ‌ชา‍ชน​ก็​ลุก‍ขึ้น​แต่​เช้า‍ตรู่ และ​สร้าง​แท่น​บูชา​แท่น​หนึ่ง​ถวาย​เครื่อง​เผา‍บูชา และ​เครื่อง​ศานติ‍บูชา",
  			"5": "<sup>5</sup> และ​คน​อิส‌รา‌เอล​กล่าว​ว่า “คน​อิส‌รา‌เอล​ผู้‍ใด​ที่​มิ‍ได้​ขึ้น​มา​ประ‌ชุม​ต่อ​พระ‍เจ้า” เพราะ​เขา​ได้​ปฏิ‌ญาณ​ไว้​แข็ง‍แรง​ถึง​ผู้​ที่​มิ‍ได้​มา​ประ‌ชุม ต่อ​พระ‍เจ้า​ที่​มิส‌ปาห์​ว่า “ผู้‍นั้น​จะ​ต้อง​ตาย”",
  			"6": "<sup>6</sup> และ​ประ‌ชา‍ชน​สง‌สาร​เบน‌ยา‌มิน​น้อง​ของ​ตน กล่าว​ว่า “วัน‍นี้​เผ่า​หนึ่ง​ถูก​ตัด​ขาด​จาก​อิส‌รา‌เอล​เสีย​แล้ว",
  			"7": "<sup>7</sup> เรา​จะ​ทำ​อย่าง‍ไร​เรื่อง​หา​ภรรยา​ให้​คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่ ฝ่าย​เรา​ก็​ได้​ปฏิ‌ญาณ​ใน​พระ‍นาม​พระ‍เจ้า​แล้ว ว่า​เรา​จะ​ไม่​ยอม​ยก​บุตรี​ของ​เรา​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา”",
  			"8": "<sup>8</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​ถาม​ขึ้น​ว่า “มี​เผ่า​ใด​ใน​อิส‌รา‌เอล​ที่​มิ‍ได้​ขึ้น​มา​เฝ้า​พระ‍เจ้า​ที่​มิส‌ปาห์” ดู‍เถิด ไม่‍มี​คน​ใด​จาก​ยา‌เบช‌กิ‌เล‌อาด​มา ประ‌ชุม​ที่​ค่าย​เลย​สัก​คน​เดียว",
  			"9": "<sup>9</sup> เพราะ‍ว่า​เมื่อ​ประ‌ชา‍ชน​รวม​กัน​อยู่​นั้น ดู‍เถิด ไม่‍มี​ชาว‍เมือง​ยา‌เบช‌กิ‌เล‌อาด​อยู่​ที่‍นั่น​เลย",
  			"10": "<sup>10</sup> ดัง‍นั้น​ชุม‌นุม‍ชน​จึง​ส่ง​ทหาร​ผู้​กล้า‍หาญ​ที่​สุด​หนึ่ง‍หมื่น​สอง‍พัน​คน แล้ว​บัญ‌ชา​เขา​ว่า “จง​ไป​ฆ่า​ชาว​ยา‌เบช‌กิ‌เล‌อาด​เสีย​ด้วย​คม​ดาบ​ทั้ง​ผู้หญิง​และ พวก​เด็กๆ",
  			"11": "<sup>11</sup> เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จง​กระ‌ทำ​อย่าง‍นี้​คือ​ผู้‍ชาย​และ​ผู้หญิง​ทุก​คน ที่​ได้​หลับ‍นอน​กับ​ผู้‍ชาย​แล้ว​จึง​ฆ่า​เสีย​ให้​หมด”",
  			"12": "<sup>12</sup> ใน​หมู่​ชาว​ยา‌เบช‌กิ‌เล‌อาด​นั้น​เขา​พบ​หญิง พรหม‌จารี​สี่‍ร้อย​คน​ผู้​ที่​ยัง​ไม่​ได้​สม‍สู่​กับ​ผู้‍ชาย​เลย เขา​จึง​พา​หญิง​เหล่า​นั้น​มา​ที่​ค่าย​ชิโลห์​ซึ่ง​อยู่​ใน​แผ่น‍ดิน คา‌นา‌อัน",
  			"13": "<sup>13</sup> ชุม‌นุม‍ชน​ทั้ง‍หมด​ก็​ส่ง​ข่าว​ไป​ที่​คน​เบน‌ยา‌มิน​ซึ่ง อยู่​ที่​ศิลา​ริม‌โมน ประ‌กาศ​ข่าว​สงบ‍สุข",
  			"14": "<sup>14</sup> คน​เบน‌ยา‌มิน​ก็​กลับ​มา​ใน​คราว​นั้น แล้ว​เขา​ก็​มอบ​ผู้หญิง​ที่​เขา​ไว้​ชีวิต​ใน​หมู่ ผู้หญิง​แห่ง​ยา‌เบช‌กิ‌เล‌อาด แต่​ก็​ไม่​พอ​แก่​กัน",
  			"15": "<sup>15</sup> ประ‌ชา‍ชน​ก็​สง‌สาร​เบน‌ยา‌มิน เพราะ​ว่า​พระ‍เจ้า​ทรง​กระ‌ทำ ให้​เขา​จะ​ขาด​ไป​เผ่า​หนึ่ง​จาก​เผ่า​อิส‌รา‌เอล",
  			"16": "<sup>16</sup> พวก​ผู้ใหญ่​ของ​ชุม‌นุม‍ชน​นั้น​จึง​กล่าว​ว่า “เมื่อ​พวก​ผู้หญิง​ใน​เบน‌ยา‌มิน​ถูก​ทำ‌ลาย​เสีย‍หมด​เช่น‍นี้​แล้ว เรา​จะ​ทำ​อย่าง‍ไร​เรื่อง​หา​ภรรยา​ให้​คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่”",
  			"17": "<sup>17</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​กล่าว​ว่า “ต้อง​มี​มร‌ดก​ให้​แก่​คน​เบน‌ยา‌มิน​ที่​รอด​ตาย เพื่อ​ว่า​คน​เผ่า​หนึ่ง​จะ​มิ‍ได้​ลบ‍ล้าง​เสีย​จาก​อิส‌รา‌เอล",
  			"18": "<sup>18</sup> แต่​เรา​จะ​ยก​บุตรี​ของ​เรา​ให้​เป็น​ภรรยา​เขา​ก็​ไม่​ได้” เพราะ​คน​อิส‌รา‌เอล​ได้​ปฏิ‌ญาณ​ไว้​ว่า “ผู้‍ใด​ให้​หญิง​แก่​เบน‌ยา‌มิน​เป็น​ภรรยา​ขอ​ให้​ถูก​แช่ง‍สาป​เถิด”",
  			"19": "<sup>19</sup> ดัง‍นั้น​เขา​จึง​กล่าว​ว่า “ดู‍เถิด ทุก​ปี​มี​เทศ‌กาล​ถวาย​พระ‍เจ้า​ที่​ชิโลห์ ซึ่ง​อยู่​เหนือ​เบธ‌เอล ทาง​ทิศ​ตะวัน‍ออก​ของ​ถนน​ขึ้น​จาก​เบธ‌เอล​ถึง​เช‌เคม และ​อยู่​ใต้​เล‌โบ‌นาห์”",
  			"20": "<sup>20</sup> เขา​จึง​บัญ‌ชา​สั่ง​คน​เบน‌ยา‌มิน​ว่า “จง​ไป​ซุ่ม​อยู่​ใน​สวน‍องุ่น",
  			"21": "<sup>21</sup> คอย​เฝ้า​ดู​อยู่ ถ้า​บุตรี​ชาว​ชิโลห์​ออก‍มา​เต้น‍รำ​ใน​พิธี​เต้น‍รำ จง​ออก‍มา​จาก​สวน‍องุ่น​ฉุด​เอา​บุตรี​ชาว​ชิโลห์ คน​ละ​คน​ไป​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน แล้ว​ให้​กลับ​ไป​แผ่น‍ดิน​เบน‌ยา‌มิน​เสีย",
  			"22": "<sup>22</sup> ถ้า​บิดา​หรือ​พี่‍น้อง​ของ​หญิง​เหล่า‍นั้น มา​ร้อง‍ทุกข์​ต่อ​เรา​เรา​จะ​บอก​เขา​ว่า ‘ขอ​โปรด​ยิน‍ยอม​เพราะ​เห็น‍แก่​เรา​เถิด ใน​เวลา​สง‌คราม เรา​ไม่​ได้​ผู้หญิง​ให้​พอ​แก่​ทุก​คน ทั้ง​ท่าน​ทั้ง‍หลาย​เอง​ก็​ไม่​ได้​ให้​แก่​เขา ถ้า​มิ​ฉะนั้น​บัด‍นี้​พวก​ท่าน​ก็​จะ​มี​โทษ’ ”",
  			"23": "<sup>23</sup> คน​เบน‌ยา‌มิน​ก็​กระ‌ทำ​ตาม​ต่าง​ก็​ได้​ภรรยา​ไป​ตาม​จำ‌นวน คือ​ได้​หญิง​เต้น‍รำ​ที่​เขา​ไป​ฉุด​มา เขา​ก็​กลับ​ไป​อยู่​ใน​ที่​ดิน​มร‌ดก​ของ​เขา สร้าง​เมือง​ขึ้น​ใหม่​และ​อา‌ศัย​อยู่​ใน​นั้น",
  			"24": "<sup>24</sup> ครั้ง‍นั้น​อิส‌รา‌เอล​ก็​กลับ​จาก​ที่‍นั่น​ไป​ยัง​เผ่า​และ​ตระ‌กูล​ของ​ตน ต่าง​ก็​ยก​กลับ​ไป​สู่​ดินแดน​มร‌ดก​ของ​ตน",
  			"25": "<sup>25</sup> ใน​สมัย​store 17-ส.ค.-2549@14:45, Backup Description‌09-ส.ค.-2549@13:23, สำรองก่อนล้างเครื่อง 9​8​2006 -"
  		}
  	}
  };
  module.exports = book;