text: var book = {
  	"name": "เลวี‌นิติ",
  	"numChapters": 27,
  	"chapters": {
  		"1": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ทรง​เรียก​โม‌เสส​ตรัส​กับ​ท่าน​จาก​เต็นท์​นัด‍พบ​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​พูด​กับ​คน​อิส‌รา‌เอล และ​กล่าว​แก่​เขา​ว่า เมื่อ​คน​ใด​ใน​พวก​ท่าน​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​พระ‍เจ้า ให้​นำ​สัตว์‍เลี้ยง​อัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ของ​ท่าน​มา​จาก​ฝูง โค​หรือ​ฝูง​แพะ​แกะ",
  			"3": "<sup>3</sup> “ถ้า​เครื่อง​บูชา​นี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​มา​จาก​ฝูง​โค ก็​ให้​เขา​นำ​สัตว์​ตัว‍ผู้​ที่​ไม่‍มี​ตำ‌หนิ ให้​เขา​นำ​เครื่อง​บูชา​นั้น​มา​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ เพื่อ​ให้​เขา​เป็น​ที่​โปรด‌ปราน​ต่อ​พระ‍เจ้า",
  			"4": "<sup>4</sup> ให้​เขา​เอา​มือ​วาง​บน​หัว‍สัตว์​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​นั้น และ​เครื่อง​เผา​บูชา​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ทรง​โปรด‌ปราน​เพื่อ​ทำ การ‍ลบ‍มล‌ทิน​ของ​ผู้‍นั้น",
  			"5": "<sup>5</sup> แล้ว​ให้​เขา​ฆ่า​โค​ตัว‍ผู้​นั้น​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า ฝ่าย​บุตร​ของ​อา‌โรน​ผู้​เป็น​ปุโร‌หิต​จะ​ถวาย​เลือด และ​เอา​เลือด​มา​ประ‌พรม​ที่​แท่น​และ​รอบ​แท่น‍บูชา​ซึ่ง​อยู่ ตรง​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"6": "<sup>6</sup> และ​ให้​เขา​ถลก​หนัง​เครื่อง​เผา​บูชา​นั้น​ออก​เสีย แล้ว​ตัด​เป็น​ท่อนๆ",
  			"7": "<sup>7</sup> และ​บุตร​ของ​อา‌โรน​ผู้​เป็น​ปุโร‌หิต​จะ​ก่อ​ไฟ​ที่​แท่น และ​เรียง​ฟืน​บน​ไฟ",
  			"8": "<sup>8</sup> และ​พวก​บุตร​ของ​อา‌โรน​ผู้​เป็น​ปุโร‌หิต​จะ​วาง​ท่อน​เนื้อ หัว และ​ไขมัน​สัตว์ ตาม​ลำ‌ดับ​ไว้​บน​ฟืน​บน​ไฟ​ที่​แท่น‍บูชา",
  			"9": "<sup>9</sup> แต่​ให้​เขา​เอา​น้ำ​ล้าง​เครื่อง​ใน​และ​ขา​สัตว์​เสีย แล้ว​ปุโร‌หิต​จึง​เผา​ของ​ทั้ง‍หมด​บน​แท่น​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"10": "<sup>10</sup> “ถ้า​ของ​ถวาย​ที่​ผู้‍ใด​จะ​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​มา​จาก ฝูง​แกะ​หรือ​ฝูง​แพะ ให้​ผู้‍นั้น​เลือก​เอา​สัตว์​ตัว‍ผู้​ที่​ไม่‍มี​ตำ‌หนิ",
  			"11": "<sup>11</sup> ให้​เขา​ฆ่า​สัตว์​นั้น​เสีย​ที่​แท่น‍บูชา​ข้าง​ด้าน​เหนือ​ต่อ พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า และ​บุตร​ของ​อา‌โรน​ผู้​เป็น​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​เลือด​สัตว์​นั้น ประ‌พรม​ที่​แท่น​และ​รอบ​แท่น‍บูชา",
  			"12": "<sup>12</sup> ให้​เขา​ฟัน​สัตว์​นั้น​เป็น​ท่อนๆ ทั้ง​หัว​และ​ไขมัน​ด้วย และ​ปุโร‌หิต​จะ​วาง​เครื่อง​เหล่า‍นี้​ตาม​ลำ‌ดับ​ไว้​บน ฟืน​บน​ไฟ​ที่​แท่น‍บูชา",
  			"13": "<sup>13</sup> แต่​เครื่อง​ใน​กับ​ขา​นั้น​ผู้​ถวาย​บูชา​จะ​ล้าง​เสีย​ด้วย​น้ำ และ​ให้​ปุโร‌หิต​เอา​เครื่อง​ทั้ง‍หมด​เหล่า‍นี้​เผา​บูชา​ด้วย​กัน​บน​แท่น เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา คือ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"14": "<sup>14</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​จะ​นำ​นก​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​แด่​พระ‍เจ้า ก็​ให้​ผู้‍นั้น​นำ​ของ​บูชา​ที่​เป็น​นก‍เขา​หรือ​นก‍พิราบ​รุ่นๆ​มา​ถวาย",
  			"15": "<sup>15</sup> จง​ให้​ปุโร‌หิต​นำ​นก​นั้น​มา​ที่​แท่น บิด​หัว​เสีย​แล้ว​เผา​บูชา​บน​แท่น ให้​เลือด​ไหล​ออก​มา​ข้างๆ​แท่น",
  			"16": "<sup>16</sup> และ​ให้​ฉีก​กระ‌เพาะ​ข้าว​และ​ถอน​ขน‍นก​ออก​เสีย ทิ้ง​ลง​ริม‍แท่น​ด้าน​ตะวัน‍ออก​ใน​ที่​ที่​ทิ้ง​มูล‍เถ้า",
  			"17": "<sup>17</sup> และ​ให้​เขา​ฉีก​ปีก​อย่า​ให้​ขาด​จาก​ตัว และ​ปุโร‌หิต​จะ​เผา​นก​นั้น​บน​แท่น​ที่​กอง‍ฟืน​บน​ไฟ เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา คือ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​แด่​พระ‍เจ้า"
  		},
  		"2": {
  			"1": "<sup>1</sup> “เมื่อ​ผู้‍ใด​นำ​ธัญญ‌บูชา​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ก็​ให้​ผู้‍นั้น​นำ​ยอด‍แป้ง​มา​ถวาย ให้​เขา​เท​น้ำ‍มัน​ลง​ที่​แป้ง​และ​ใส่​กำ‌ยาน​ด้วย",
  			"2": "<sup>2</sup> แล้ว​นำ​มา​ให้​บุตร​ของ​อา‌โรน​ผู้​เป็น​ปุโร‌หิต ผู้​ถวาย‍บูชา​จะ​หยิบ​ยอด‍แป้ง​คลุก​น้ำ‍มัน​กำ‍มือ​หนึ่ง​กับ กำ‌ยาน​ทั้ง‍หมด​ออก และ​ปุโร‌หิต​จะ​เผา​เครื่อง​บูชา​ส่วน​นี้​เป็น​ส่วน​อนุ‌สรณ์​บน​แท่น คือ​บูชา​ด้วย​ไฟ เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"3": "<sup>3</sup> ส่วน​ธัญญ‌บูชา​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​จะ​เป็น​ของ​อา‌โรน​และ บุตร​ของ​เขา เป็น​ส่วน​บริ‌สุทธิ์​อย่าง‍ยิ่ง​จาก​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"4": "<sup>4</sup> “เมื่อ​ท่าน​นำ​ธัญญ‌บูชา​เป็น​ขนม‍อบ​ใน​เตา‍อบ​มา​ถวาย เป็น​เครื่อง​บูชา ให้​เป็น​ขนม​ไร้​เชื้อ​ทำ​ด้วย​ยอด‍แป้ง​เคล้า​น้ำ‍มัน หรือ​ขนม‍แผ่น​ไร้​เชื้อ​ทา​น้ำ‍มัน",
  			"5": "<sup>5</sup> และ​ถ้า​ท่าน​นำ​ธัญญ‌บูชา​เป็น​ขนม‍ปิ้ง​บน​เหล็ก ก็​ให้​เป็น​ขนม​ทำ​ด้วย​ยอด‍แป้ง​ไร้‍เชื้อ​เคล้า​น้ำ‍มัน",
  			"6": "<sup>6</sup> ท่าน​จง​หัก​ขนม​นั้น​เป็น​ชิ้นๆ เท​น้ำ‍มัน​ราด​เป็น​ธัญญ‌บูชา",
  			"7": "<sup>7</sup> ถ้า​เครื่อง​บูชา​ของ​ท่าน​เป็น​ธัญญ‌บูชา​ทอด​ด้วย​กระ‌ทะ ให้​ทำ​ด้วย​ยอด‍แป้ง​เคล้า​น้ำ‍มัน",
  			"8": "<sup>8</sup> ท่าน​จง​นำ​ธัญญ‌บูชา​ซึ่ง​ทำ​ด้วย​สิ่ง​เหล่า‍นี้​มา​ถวาย แด่​พระ‍เจ้า เมื่อ​นำ​มา​ให้​ปุโร‌หิต​แล้ว ปุโร‌หิต​จะ​นำ​มา​ถึง​แท่น‍บูชา",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​นำ​ส่วน​ที่​ระลึก​ออก​จาก​ธัญญ‌บูชา และ​เผา​เสีย​บน​แท่น​เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"10": "<sup>10</sup> ส่วน​ธัญญ‌บูชา​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​ตก​เป็น​ของ​อา‌โรน​และ​ของ บุตร​ท่าน เป็น​ส่วน​บริ‌สุทธิ์​อย่าง‍ยิ่ง​จาก​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"11": "<sup>11</sup> “บรร‌ดา​ธัญญ‌บูชา​ซึ่ง​นำ​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​นั้น อย่า​ให้​มี​เชื้อ เจ้า​อย่า​เผา​เชื้อ​หรือ​น้ำ‍ผึ้ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"12": "<sup>12</sup> ถ้า​เจ้า​จะ​นำ​สิ่ง​ทั้ง‍สอง​นี้​เป็น​ผล​รุ่น‍แรก มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​ก็​ได้ แต่​อย่า​เผา​ถวาย​บน​แท่น ให้​เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย",
  			"13": "<sup>13</sup> เจ้า​จง​ปรุง​บรร‌ดา​ธัญญ‌บูชา​ด้วย​ใส่​เกลือ เจ้า​อย่า​ให้​เกลือ​แห่ง​พันธ‌สัญ‌ญา​กับ​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ขาด​เสีย​จาก​ธัญญ‌บูชา​ของ​เจ้า เจ้า​จง​ถวาย​เกลือ​พร้อม​กับ​บรร‌ดา​เครื่อง​บูชา​ของ​เจ้า",
  			"14": "<sup>14</sup> “ถ้า​เจ้า​ถวาย​ธัญญ‌บูชา​เป็น​ผล​รุ่น‍แรก​แด่​พระ‍เจ้า ธัญญ‌บูชา​อัน​เป็น​ผล​รุ่น‍แรก​นั้น​เจ้า​จง​ถวาย​รวง​ใหม่ๆ ย่าง‍ไฟ​ให้​แห้ง บด​เมล็ด​ให้​ละเอียด",
  			"15": "<sup>15</sup> เจ้า​จง​ใส่​น้ำ‍มัน​และ​วาง​เครื่อง​กำ‌ยาน​ไว้​บน​นั้น เป็น​ธัญญ‌บูชา",
  			"16": "<sup>16</sup> ปุโร‌หิต​จะ​เอา​ส่วน​หนึ่ง​ของ​เมล็ด​ที่​บด น้ำ‍มัน​และ​เครื่อง​กำ‌ยาน​เผา​ถวาย​เป็น​ส่วน​อนุ‌สรณ์ เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า"
  		},
  		"3": {
  			"1": "<sup>1</sup> “ถ้า​ผู้‍หนึ่ง​ผู้‍ใด​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เป็น​ศานติ​บูชา ถ้า​เขา​ถวาย​โค‍ผู้​หรือ​โค‍เมีย​จาก​ฝูง ให้​เขา​ถวาย​สัตว์​ตัว​ที่​ไม่‍มี​ตำ‌หนิ​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"2": "<sup>2</sup> ให้​เขา​เอา​มือ​วาง​บน​หัว​ของ​สัตว์​ตัว​ที่​จะ​ถวาย และ​จง​ฆ่า​เสีย​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ บุตร​ของ​อา‌โรน​ผู้​เป็น​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​เลือด​ประ‌พรม ที่​แท่น​และ​รอบ​แท่น‍บูชา",
  			"3": "<sup>3</sup> จาก​เครื่อง​บูชา​ที่​ถวาย​เป็น​ศานติ​บูชา เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ผู้​ถวาย​จะ​นำ​ไขมัน​ที่​ติด​กับ​เครื่อง​ใน​และ​ไขมัน ที่​ใน​เครื่อง​ใน​ทั้ง‍หมด",
  			"4": "<sup>4</sup> และ​ไต​ทั้ง‍สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​ตรง​บั้น‍เอว​นั้น และ​ให้​เอา​พัง‌ผืด​ที่​ติด​อยู่​เหนือ​ตับ​นั้น​ออก‍เสีย​พร้อม​กับ​ไต",
  			"5": "<sup>5</sup> บุตร​อา‌โรน​จะ​เผา​เสีย​บน​แท่น‍บูชา​บน​เครื่อง​เผา‍บูชา ซึ่ง​อยู่​บน​ฟืน​บน​ไฟ เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"6": "<sup>6</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​นำ​เครื่อง​บูชา​ที่​เป็น​ศานติ​บูชา เป็น​สัตว์​ตัว‍ผู้​หรือ​ตัว‍เมีย ที่​ได้​มา​จาก​ฝูง​แพะ​แกะ ก็​อย่า​ให้​สัตว์​นั้น​มี​ตำ‌หนิ",
  			"7": "<sup>7</sup> ถ้า​เขา​จะ​ถวาย​ลูก‍แกะ​เป็น​เครื่อง​บูชา ก็​ให้​เขา​นำ​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"8": "<sup>8</sup> ให้​เขา​เอา​มือ​วาง​บน​หัว​ของ สัตว์​นั้น​และ​ให้​ฆ่า​เสีย​ที่​หน้า​เต็นท์​นัด‍พบ และ​บุตร​อา‌โรน​จะ​เอา​เลือด​พรม​ที่​แท่น​และ​รอบ​แท่น",
  			"9": "<sup>9</sup> จาก​เครื่อง​บูชา​ที่​ถวาย​เป็น​ศานติ​บูชา คือ​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ให้​เขา​ถวาย​ไขมัน หาง​ที่​เป็น​ไขมัน​ทั้ง‍หมด​ตัด​ชิด​กระ‌ดูก​สัน‍หลัง และ​ไขมัน​ที่​หุ้ม​เครื่อง​ใน กับ​ไขมัน​ที่​ใน​เครื่อง​ใน",
  			"10": "<sup>10</sup> ไต​สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​ตรง​บั้น‍เอว ให้​เอา​พัง‌ผืด​ที่​ติด​อยู่​เหนือ​ตับ​ออก‍เสีย​พร้อม​กับ​ไต",
  			"11": "<sup>11</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​สิ่ง​เหล่า‍นี้​เผา​บน​แท่น เป็น​อา‌หาร​เผา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"12": "<sup>12</sup> “ถ้า​เครื่อง​บูชา​ของ​เขา​เป็น​แพะ​ก็​ให้​เขา​นำ มา​ถวาย​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"13": "<sup>13</sup> ให้​เขา​เอา​มือ​วาง​บน​หัว​ของ​มัน และ​ฆ่า​มัน​เสีย​ที่​หน้า​เต็นท์​นัด‍พบ และ​บุตร​ของ​อา‌โรน​จะ​เอา​เลือด​ประ‌พรม​ที่​แท่น​และ​รอบ​แท่น‍บูชา",
  			"14": "<sup>14</sup> แล้ว​ให้​เขา​เอา​สิ่ง​เหล่า‍นี้​จาก​แพะ​ตัว​นั้น​เป็น​เครื่อง​บูชา เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า คือ​ไขมัน​ที่​หุ้ม​เครื่อง​ใน และ​ไขมัน​ที่​อยู่​ใน​เครื่อง​ใน",
  			"15": "<sup>15</sup> ไต​สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​ตรง​บั้น‍เอว พัง‌ผืด​ที่​ติด​อยู่​ตรง​เหนือ​ตับ ซึ่ง​เขา​จะ​ต้อง​เอา​ออก​เสีย​พร้อม​กับ​ไต",
  			"16": "<sup>16</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​เผา​สิ่ง​เหล่า‍นี้​บน​แท่น​เป็น​อา‌หาร​เผา​ไฟ เป็น​กลิ่น​ที่​พอ​พระ‌ทัย ไขมัน​ทั้ง‍หมด​เป็น​ของ​พระ‍เจ้า",
  			"17": "<sup>17</sup> ให้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร​ประ‌จำ​ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เจ้า ใน​ที่​ที่​เจ้า​อา‌ศัย​อยู่​ทั่วๆ ไป​ว่า เจ้า​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​ไขมัน​หรือ​เลือด”"
  		},
  		"4": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ถ้า​ผู้‍หนึ่ง​ผู้‍ใด​กระ‌ทำ​ผิด​สิ่ง‍ใด​ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ได้​ทรง บัญ‌ชา​มิ‍ให้​กระ‌ทำ โดย​เขา​มิ‍ได้​เจต‌นา​กระ‌ทำ​สิ่ง​เหล่า‍นั้น​ประ‌การ​หนึ่ง ประ‌การ​ใด",
  			"3": "<sup>3</sup> ถ้า​ผู้​กระ‌ทำ​ผิด​เป็น​ปุโร‌หิต​ที่​ได้​รับ​การ​เจิม​ไว้ ย่อม​นำ​กรรม​บาป​มา​สู่​ประ‌ชา‍ชน เหตุ​ด้วย​บาป​ที่​เขา​ได้​กระ‌ทำ​ไป​ก็​ให้​เขา​นำ​วัว‍หนุ่ม ซึ่ง​ไม่​มี​ตำ‌หนิ​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป",
  			"4": "<sup>4</sup> ให้​เขา​นำ​วัว​นั้น​มา​ที่​หน้า​เต็นท์​นัด‍พบ​ต่อ​พระ‍เจ้า และ​ให้​เขา​เอา​มือ​วาง​บน​หัว​วัว​ตัว​นั้น และ​ให้​ฆ่า​มัน​เสีย​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"5": "<sup>5</sup> และ​ปุโร‌หิต​ผู้​ได้​รับ​การ​เจิม​แล้ว จะ​นำ​เลือด​วัว​นั้น​มา​ที่​เต็นท์​นัด‍พบ​บ้าง",
  			"6": "<sup>6</sup> ปุโร‌หิต​จะ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​ลง​ใน​เลือด และ​ประ‌พรม​ที่​หน้า​ม่าน​สถาน​นมัส‌การ เจ็ด​ครั้ง​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"7": "<sup>7</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​เลือด​เล็ก‍น้อย​เจิม​ที่ เชิง‍งอน​ของ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม ซึ่ง​อยู่​ใน​เต็นท์​นัด‍พบ​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า ส่วน​เลือด​วัว​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น​เขา​จะ​เท​ลง ที่​ฐาน​แท่น​เผา​เครื่อง​เผา‍บูชา​ซึ่ง​อยู่​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"8": "<sup>8</sup> และ​เขา​จะ​เอา​ไขมัน​ออก​เสีย​จาก​วัว​ตัว​ที่​เป็น​เครื่อง บูชา​ไถ่‍บาป​นี้ คือ​ไขมัน​ที่​หุ้ม​เครื่อง​ใน และ​ไขมัน​ที่​ใน​เครื่อง​ใน",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​ไต​สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่ และ​พัง‌ผืด​ที่​อยู่​เหนือ​ตับ ซึ่ง​เขา​จะ​ต้อง​เอา​ออก​เสีย​พร้อม​กับ​ไต",
  			"10": "<sup>10</sup> (ให้​เอา​ออก​เช่น​เดียว​กับ​เอา​ออก​จาก​วัว​ที่​ถวาย​เป็น​ศานติ​บูชา) และ​ปุโร‌หิต​จะ​เผา​สิ่ง​เหล่า‍นี้​บน​แท่น​เครื่อง​เผา‍บูชา",
  			"11": "<sup>11</sup> แต่​หนัง​ของ​วัว​พร้อม‍กับ​เนื้อ​วัว หัว ขา เครื่อง​ใน​และ​มูล​ของ​มัน",
  			"12": "<sup>12</sup> คือ​วัว​ทั้ง​ตัว​นี้ ให้​เอา​ออก​ไป​เสีย​จาก​ค่าย​ถึง​ที่​สะอาด ที่​ทิ้ง​มูล‍เถ้า และ​ให้​สุม‍ไฟ​เผา​เสีย ที่​ทิ้ง​มูล‍เถ้า​อยู่​ที่‍ไหน​ก็​ให้​เผา​ที่‍นั่น",
  			"13": "<sup>13</sup> “ถ้า​ชุม‌นุม‍ชน​อิส‌รา‌เอล​ทั้ง‍หมด​กระ‌ทำ​ผิด​โดย​ไม่​รู้‍ตัว และ​ความ​ผิด​นั้น​ก็​ปรา‌กฏ​แก่​ที่​ประ‌ชุม และ​เขา​ได้​กระ‌ทำ​สิ่ง‍หนึ่ง​สิ่ง‍ใด ซึ่ง​พระ‍เจ้า​บัญ‌ชา​มิ‍ให้​กระ‌ทำ จึง​เป็น​การ​กระ‌ทำ​กรรม‍บาป",
  			"14": "<sup>14</sup> เมื่อ​ความ​ผิด​ที่​เขา​ได้​กระ‌ทำ​นั้น​เป็น​ที่​ประ‌จักษ์​ขึ้น ให้​ที่​ประ‌ชุม​ถวาย​วัว‍หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป ให้​นำ​วัว​นั้น​มา​ที่​หน้า​เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"15": "<sup>15</sup> และ​ผู้ใหญ่​ของ​ชุม‌นุม‍ชน​จะ​เอา​มือ​วาง​บน​หัว​ของ​วัว​นั้น ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า และ​ให้​ฆ่า​วัว​ตัว​นั้น​เสีย​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"16": "<sup>16</sup> แล้ว​ปุโร‌หิต​ผู้​รับ​การ​เจิม​จะ​นำ​เลือด​ของ วัว​มา​ที่​เต็นท์​นัด‍พบ​บ้าง",
  			"17": "<sup>17</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​ลง​ใน​เลือด​และ​ประ‌พรม​ที่​หน้า ม่าน​เจ็ด​ครั้ง​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"18": "<sup>18</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​เลือด​สัก​หน่อย​เจิม​ที่​เชิง‍งอน ของ​แท่น‍บูชา​ซึ่ง​อยู่​ใน​เต็นท์​นัด‍พบ​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า ส่วน​เลือด​ที่​เหลือ​อยู่​นั้น เขา​จะ​เท​ลง​ที่​ฐาน​แท่น​เครื่อง​บูชา​ซึ่ง​อยู่​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"19": "<sup>19</sup> และ​เขา​จะ​เอา​ไขมัน​ออก​จาก​วัว​นั้น​หมด นำ​ไป​เผา​เสีย​บน​แท่น",
  			"20": "<sup>20</sup> เขา​จะ​กระ‌ทำ​ดัง‍นี้​แก่​วัว​ตัว​นี้ เขา​ได้​กระ‌ทำ​กับ​วัว​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา ไถ่‍บาป​อย่าง‍ไร​ก็​ให้​เขา​กระ‌ทำ​แก่​วัว​ตัว​นี้​อย่าง‍นั้น ดัง‍นี้​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​ชุม‌นุม‍ชน แล้ว​เขา​ทั้ง‍หลาย​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย",
  			"21": "<sup>21</sup> แล้ว​ปุโร‌หิต​จะ​นำ​วัว​ออก​ไป​นอก​ค่าย และ​เผา​เสีย​อย่าง​กับ​เผา​วัว​ตัว​ก่อน เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​ของ​ที่​ประ‌ชุม",
  			"22": "<sup>22</sup> “ถ้า​ผู้​ครอบ‍ครอง​กระ‌ทำ​ความ​ผิด กระ‌ทำ​สิ่ง​ซึ่ง​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า ของ​เขา​ทรง​บัญ‌ชา​มิ‍ให้​กระ‌ทำ​โดย​ไม่​รู้‍ตัว แล้ว​มี​กรรม​บาป",
  			"23": "<sup>23</sup> ถ้า​ได้​แจ้ง​ให้​เขา​ทราบ​ถึง​ความ​ผิด​ที่​เขา​ได้ กระ‌ทำ​นั้น​แล้ว ก็​ให้​เขา​นำ​แพะ​ตัว‍ผู้​ที่​ไม่‍มี​ตำ‌หนิ​ตัว​หนึ่ง​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา",
  			"24": "<sup>24</sup> ให้​เขา​เอา​มือ​วาง​บน​หัว‍แพะ และ​ให้​ฆ่า​แพะ​เสีย​ใน​ที่​ที่​เขา​ฆ่า​สัตว์ เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า นี่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป",
  			"25": "<sup>25</sup> ปุโร‌หิต​จะ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​บ้าง นำ​ไป​เจิม​ที่​เชิง‍งอน​บน​แท่น​เครื่อง​เผา‍บูชา และ​เท​เลือด​ที่‍เหลือ​อยู่​นั้น​ที่​ฐาน​ของ​แท่น​เครื่อง​เผา‍บูชา",
  			"26": "<sup>26</sup> และ​ให้​เขา​เผา​ไขมัน​ทั้ง‍หมด​บน​แท่น เช่น​เดียว​กับ​เผา​ไขมัน​เครื่อง​ศานติ‍บูชา ดัง‍นี้​แหละ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา และ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย",
  			"27": "<sup>27</sup> “ถ้า​ประ‌ชา‍ชน​สา‌มัญ​คน‍หนึ่ง​คน‍ใด​กระ‌ทำ​ความ​ผิด โดย​มิ‍ได้​เจต‌นา คือ​กระ‌ทำ​สิ่ง‍หนึ่ง​สิ่ง‍ใด​ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​มิ‍ให้​กระ‌ทำ แล้ว​ก็​มี​กรรม​บาป",
  			"28": "<sup>28</sup> เมื่อ​ได้​แจ้ง​ให้​เขา​ทราบ​ถึง​ความ​ผิด​ซึ่ง​เขา​ได้​กระ‌ทำ​แล้ว ให้​เขา​นำ​แพะ‍เมีย​ตัว​หนึ่ง​ซึ่ง​ไม่‍มี​ตำ‌หนิ​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา ไถ่‍บาป​ที่​เขา​ได้​กระ‌ทำ​ไป​นั้น",
  			"29": "<sup>29</sup> และ​เขา​จะ​เอา​มือ​วาง​บน​หัว​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​ฆ่า​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​นั้น ใน​ที่​ที่​เขา​ถวาย​เครื่อง​เผา‍บูชา",
  			"30": "<sup>30</sup> ปุโร‌หิต​จะ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​แพะ​นั้น​ไป​เจิม ที่​เชิง‍งอน​ของ​แท่น​เครื่อง​เผา‍บูชา และ​เท​เลือด​ส่วน​ที่​เหลือ​ลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่น​นั้น",
  			"31": "<sup>31</sup> และ​เขา​จะ​เอา​ไขมัน​ออก​เสีย ให้​หมด​อย่าง​ที่​เอา​ออก​เสีย​จาก​เครื่อง​ศานติ‍บูชา และ​ปุโร‌หิต​จะ​เผา​ไขมัน​นั้น​บน​แท่น เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​แด่​พระ‍เจ้า และ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา และ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย",
  			"32": "<sup>32</sup> “ถ้า​เขา​นำ​ลูก‍แกะ​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป ก็​ให้​เขา​นำ​ลูก‍แกะ​เมีย​ไม่‍มี​ตำ‌หนิ​มา",
  			"33": "<sup>33</sup> เขา​จะ​เอา​มือ​วาง​บน​หัว​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​ฆ่า​เสีย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​ใน​ที่​ที่​เขา​ฆ่า​เครื่อง​เผา‍บูชา",
  			"34": "<sup>34</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​นั้น​บ้าง นำ​ไป​เจิม​ที่​เชิง‍งอน​ของ​แท่น​เครื่อง​เผา‍บูชา​และ​เท​เลือด​ที่ เหลือ​นั้น​ลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่น",
  			"35": "<sup>35</sup> และ​เขา​จะ​เอา​ไขมัน​ทั้ง‍หมด​ออก​เสีย​อย่าง​ที่​เอา​ไขมัน ของ​ลูก‍แกะ​ออก​จาก​เครื่อง​ศานติ‍บูชา และ​ปุโร‌หิต​จะ​เผา​ไขมัน​บน​แท่น​บน​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่ พระ‍เจ้า และ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา​ซึ่ง​เขา​ได้​กระ‌ทำ​ผิด และ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย"
  		},
  		"5": {
  			"1": "<sup>1</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​กระ‌ทำ​ความ ผิด​ใน​ข้อ​ที่​ได้​ยิน​คำ​ให้​สา‌บาน​ตัว​เป็น​พยาน และ​แม้‍ว่า​เขา​เป็น​พยาน โดย​ที่​เขา​เห็น​หรือ​รู้​เรื่อง​ก็​ตาม แต่​เขา​ไม่​ยอม​ให้​การ​เป็น​พยาน เขา​ต้อง​รับ​ความ​ผิด",
  			"2": "<sup>2</sup> หรือ​ผู้‍หนึ่ง​ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​สิ่ง​ที่​เป็น​มล‌ทิน จะ​เป็น​ซาก​สัตว์‍ป่า​ที่​มล‌ทิน หรือ​ซาก​สัตว์‍เลี้ยง​ที่​มล‌ทิน หรือ​ซาก​สัตว์​เล็กๆ​ที่​มี​มาก​ที่​เป็น​มล‌ทิน โดย​ไม่​ทัน​รู้‍ตัว เขา​จึง​เป็น​คน​มี​มล‌ทิน เขา​ก็​มี​กรรม​บาป",
  			"3": "<sup>3</sup> ถ้า​เขา​แตะ‍ต้อง​มล‌ทิน​ของ​คน จะ​เป็น​สิ่ง​ใดๆ ซึ่ง​เป็น​มล‌ทิน​อัน​เป็น​สิ่ง​ที่​กระ‌ทำ​ให้​คน​นั้น​เป็น​มล‌ทิน โดย​เขา​ไม่​รู้​ตัว เมื่อ​เขา​รู้​เข้า​แล้ว​เขา​ก็​มี​กรรม​บาป",
  			"4": "<sup>4</sup> ถ้า​คน‍หนึ่ง​คน‍ใด​เผลอ​ตัว​กล่าว คำ​สา‌บาน​ว่า​จะ​กระ‌ทำ​ชั่ว​หรือ​ดี หรือ​เผลอ‍ตัว​กล่าว​คำ​สา‌บาน​ใดๆ และ​เขา​กระ‌ทำ​โดย​ไม่​ทัน​รู้​ตัว เมื่อ​เขา​รู้‍สึก​ตัว​แล้ว​ใน​ประ‌การ​ใด​ก็​ตาม เขา​ก็​มี​กรรม​บาป",
  			"5": "<sup>5</sup> เมื่อ​ผู้‍หนึ่ง​ผู้‍ใด​กระ‌ทำ​กรรม​บาป​ใดๆ​ที่​กล่าว​มา​นี้ ก็​ให้​เขา​สาร‌ภาพ​ความ​ผิด​ที่​เขา​ได้​กระ‌ทำ",
  			"6": "<sup>6</sup> และ​ให้​เขา​นำ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า เพราะ​บาป​ซึ่ง​เขา​ได้​กระ‌ทำ​นั้น เครื่อง​บูชา​นั้น​จะ​เป็น​สัตว์​ตัว‍เมีย​จาก​ฝูง คือ​ลูก‍แกะ​หรือ​แพะ ก็​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​ได้ ดัง‍นี้​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ให้​เขา เพราะ​เขา​ทำ​บาป",
  			"7": "<sup>7</sup> “ถ้า​เขา​ไม่​สา‌มารถ​ถวาย​ลูก‍แกะ​ตัว​หนึ่ง ก็​ให้​เขา​นำ​นก‍เขา​สอง​ตัว​หรือ​นก‍พิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว นก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​นก​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา ให้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ล้าง​ความ​ผิด​ที่​เขา​ได้​กระ‌ทำ​ไป",
  			"8": "<sup>8</sup> ให้​เขา​นำ​นก​ทั้ง​สอง​นี้​มา​ให้​ปุโร‌หิต ปุโร‌หิต​ก็​ถวาย​นก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป ให้​เขา​บิด​หัว‍นก​หลุด​จาก​คอ​แต่​อย่า​ให้​ขาด",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​ให้​เอา​เลือด​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​ประ‌พรม​ที่​ข้าง​แท่น​เสีย​บ้าง ส่วน​เลือด​ที่‍เหลือ​อยู่​ให้​ไหล​ออก‍จาก​ที่​ฐาน​แท่น นี่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป",
  			"10": "<sup>10</sup> แล้ว​เขา​จะ​ถวาย​นก​ตัว​ที่​สอง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​ตาม​กฎ‍หมาย และ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา​ซึ่ง​เขา​ได้ กระ‌ทำ​ไป และ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย",
  			"11": "<sup>11</sup> “แต่​ถ้า​เขา​ยัง​ไม่​สา‌มารถ​ที่​จะ​นำ​นก‍เขา​สอง​ตัว หรือ​นก‍พิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว​มา ก็​ให้​เขา​นำ​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​ซึ่ง​เขา​ได้​กระ‌ทำ​นั้น​มา คือ​ยอด‍แป้ง​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอ‌ฟาห์ เอา​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป อย่า​ใส่​น้ำ‍มัน หรือ​ใส่​เครื่อง​กำ‌ยาน​ใน​แป้ง เพราะ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป",
  			"12": "<sup>12</sup> ให้​เขา​นำ​แป้ง​มา​ให้​ปุโร‌หิต และ​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​แป้ง​กำ‍มือ​หนึ่ง​เป็น​ส่วน​อนุ‌สรณ์ และ​เผา​เสีย​บน​แท่น​บน​เครื่อง​เผา‍บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย แด่​พระ‍เจ้า​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป",
  			"13": "<sup>13</sup> อย่าง‍นี้​แหละ ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา ซึ่ง​เขา​ได้​กระ‌ทำ​ใน​เรื่อง​หนึ่ง​เรื่อง‍ใด​ที่​กล่าว​มา​นี้ และ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย ส่วน​ที่​เหลือ​นั้น​จะ​เป็น​ของ​ปุโร‌หิต​เช่น​เดียว​กับ​ธัญญ‌บูชา”",
  			"14": "<sup>14</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"15": "<sup>15</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​ทำ​การ​ไม่​ซื่อ‍ตรง และ​ทำ​บาป​โดย​ไม่​รู้‍ตัว​ใน​เรื่อง​ของ​บริ‌สุทธิ์​แห่ง​พระ‍เจ้า ให้​ผู้‍นั้น​นำ​แกะ​ตัว‍ผู้​ที่​ปราศ‍จาก​ตำ‌หนิ​เป็น​เครื่อง​บูชา ไถ่​กรรม​บาป​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ให้​เจ้า​ตี​รา‌คา​เป็น​เงิน​เช‌เขลตาม เช‌เขล​ของ​สถาน​นมัส‌การ เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป",
  			"16": "<sup>16</sup> และ​ให้​ผู้‍นั้น​ชด‍ใช้​ของ​บริ‌สุทธิ์​ที่​ขาด​ไป และ​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​รา‌คา​สิ่ง​ที่​ขาด​ไป​นั้น นำ​มอบ​ให้​แก่​ปุโร‌หิต และ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา​ด้วย​แกะ‍ผู้ ที่​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป และ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย",
  			"17": "<sup>17</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​กระ‌ทำ​ผิด คือ​กระ‌ทำ​สิ่ง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​มิ‍ให้​กระ‌ทำ ถึง​แม้‍ว่า​เขา​กระ‌ทำ​โดย​ไม่​รู้​เท่า​ถึง​การ เขา​ก็​มี​ความ​ผิด​จะ​ต้อง​รับ​โทษ",
  			"18": "<sup>18</sup> ให้​ผู้‍นั้น​นำ​แกะ​ตัว‍ผู้​ที่​ปราศ‍จาก​ตำ‌หนิ​มา​จาก​ฝูง ให้​เจ้า​ตี​รา‌คา เป็น​รา‌คา​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป และ​ให้​ปุโร‌หิต​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา​ตาม​ความ​ผิด ซึ่ง​เขา​ได้​กระ‌ทำ​ด้วย​มิ‍ได้​เจต‌นา​นั้น และ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย",
  			"19": "<sup>19</sup> เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป เพราะ​เขา​ได้​กระ‌ทำ​กรรม​บาป​ต่อ​พระ‍เจ้า”"
  		},
  		"6": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “ผู้‍ใด​ทำ​บาป​และ​ทำ​การ​ไม่​ซื่อ‍ตรง​ต่อ​พระ‍เจ้า ด้วย​การ​หลอก‍ลวง​เพื่อน‍บ้าน​ใน​เรื่อง​การ​ฝาก​หรือ​การ​ประ‌กัน หรือ​ทาง​การ​โจร‍กรรม หรือ​ถ้า​เขา​ได้​บีบ​บัง‍คับ​เพื่อน‍บ้าน",
  			"3": "<sup>3</sup> หรือ​พบ​สิ่ง​ที่​หาย​ไป​แล้ว แต่​ไม่​ยอม‍รับ สา‌บาน​ตน​เป็น​ความ​เท็จ หรือ​กระ‌ทำ​สิ่ง‍ใด​ที่​คน​กระ‌ทำ​ผิด",
  			"4": "<sup>4</sup> เมื่อ​ผู้‍ใด​ได้​ทำ​บาป และ​มี​กรรม​บาป​แล้ว ก็​ให้​ผู้‍นั้น​คืน​ของ​ที่​ได้​มา​ทาง​โจร‍กรรม​นั้น​เสีย หรือ​สิ่ง‍ใด​ที่​เขา​ได้​มา​ด้วย​การ​บีบ​บัง‍คับ หรือ​สิ่ง​ที่​ฝาก​เขา​ไว้ หรือ​สิ่ง​สูญ‍หาย​ที่​เขา​ได้​พบ​เข้า",
  			"5": "<sup>5</sup> หรือ​สิ่ง​ใดๆ​ที่​ได้​สา‌บาน​เท็จ​ไว้ เขา​ต้อง​คืน​ให้​เต็ม​ตาม​จำ‌นวน และ​จง​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า และ​มอบ​ให้​แก่​เจ้า‍ของ​ใน​วัน​ที่​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป",
  			"6": "<sup>6</sup> ให้​ผู้‍นั้น​นำ​แกะ​ตัว‍ผู้​ที่​ไม่‍มี​ตำ‌หนิ มา​จาก​ฝูง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า มา​มอบ​ให้​ปุโร‌หิต ให้​เจ้า​ตี​รา‌คา​เอง​เป็น​รา‌คา​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป",
  			"7": "<sup>7</sup> และ​ให้​ปุโร‌หิต​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา​ต่อ พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า และ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​กระ‌ทำ ไป​ซึ่ง​ให้​รับ​กรรม​บาป”",
  			"8": "<sup>8</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"9": "<sup>9</sup> “จง​บัญ‌ชา​แก่​อา‌โรน​และ​บุตร​ของ​เขา​ว่า ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​กฎ​เรื่อง​เครื่อง​เผา‍บูชา เครื่อง​เผา‍บูชา​นั้น​จะ​ต้อง​เผา​อยู่​บน​แท่น​ตลอด‍คืน​จน​รุ่ง‍เช้า จง​ให้​ไฟ​บน​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ลุก​อยู่​เรื่อย​ไป",
  			"10": "<sup>10</sup> ให้​ปุโร‌หิต​สวม​เสื้อ​ผ้า‍ป่าน​และ​สวม​กาง‌เกง​ผ้า‍ป่าน และ​ให้​ตัก​มูล‍เถ้า​ออก‍จาก​ไฟ​ที่​ไหม้​เครื่อง​เผา‍บูชา​อยู่​บน​แท่น นำ​ไป​ไว้​ข้าง​แท่น",
  			"11": "<sup>11</sup> ให้​ถอด​เสื้อ​ที่​สวม​อยู่​ออก แล้ว​สวม​เสื้อ​อีก​ตัว​หนึ่ง นำ​มูล‍เถ้า​ออก‍ไป​นอก​ค่าย​ยัง​ที่​สะอาด",
  			"12": "<sup>12</sup> ให้​รัก‌ษา​ไฟ​ที่​บน​แท่น​ให้​ลุก​อยู่ อย่า​ให้​ดับ​เลย​ที‍เดียว ให้​ปุโร‌หิต​ใส่​ฟืน​ทุก​เช้า​และ​ให้​เรียง​เครื่อง​เผา‍บูชา​ให้​เป็น ระเบียบ​ไว้​บน​แท่น และ​เผา​ไขมัน​ของ​เครื่อง​ศานติ‍บูชา​บน​นั้น",
  			"13": "<sup>13</sup> ต้อง​รัก‌ษา​ให้​ไฟ​ติด​อยู่​บน​แท่น​เรื่อย‍ไป อย่า​ให้​ดับ​เป็น​อัน‍ขาด",
  			"14": "<sup>14</sup> “ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​กฎ​ของ​การ​ถวาย​ธัญญ‌บูชา ให้​บุตร​อา‌โรน​ถวาย​เครื่อง​บูชา​นี้​ต่อ​พระ‍พักตร์ พระ‍เจ้า​ที่​หน้า​แท่น‍บูชา",
  			"15": "<sup>15</sup> ให้​ปุโร‌หิต​คน​หนึ่ง​หยิบ​ยอด‍แป้ง​กำ‍มือ​หนึ่ง​มา​จาก​ธัญญ‌บูชา คลุก​น้ำ‍มัน​และ​เครื่อง​กำ‌ยาน​ทั้ง‍หมด​ซึ่ง​อยู่​บน​ธัญญ‌บูชา และ​เผา​ส่วน​นี้​บน​แท่น​เป็น​ส่วน​อนุ‌สรณ์ เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"16": "<sup>16</sup> ส่วน​ที่​เหลือ​อยู่​ให้​อา‌โรน​และ​บุตร​ของ​เขา​รับ‍ประ‌ทาน ให้​เป็น​ขนม​ไร้‍เชื้อ​รับ‍ประ‌ทาน​ใน​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์ ให้​รับ‍ประ‌ทาน​ใน​ลาน​ของ​เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"17": "<sup>17</sup> อย่า​ใส่​เชื้อ​ใน​ขนม​นั้น​แล้ว​ปิ้ง เรา​ได้​ให้​ส่วน​นี้​เป็น​ส่วน​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ของ เรา​อัน​ตก​แก่​เขา เป็น​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด​เช่น‍เดียว‍กับ​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป",
  			"18": "<sup>18</sup> ให้​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​อา‌โรน​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​นี้ เป็น​กฎ​ถา‌วร​ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เจ้า จาก​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ของ​พระ‍เจ้า ผู้‍ใด​ที่​ถูก‍ต้อง​สิ่ง​เหล่า‍นี้​จะ​บริ‌สุทธิ์”",
  			"19": "<sup>19</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"20": "<sup>20</sup> “ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​เครื่อง​บูชา ที่​อา‌โรน​และ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา​จะ​ต้อง ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​ใน​วัน​ที่​เขา​รับ​การ​เจิม คือ​ยอด‍แป้ง​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอ‌ฟาห์​เป็น​ธัญญ‌บูชา ประ‌จำ​ให้​ถวาย​ตอน‍เช้า​ครึ่ง​หนึ่ง ตอน​เย็น​ครึ่ง​หนึ่ง",
  			"21": "<sup>21</sup> ให้​เคล้า​กับ​น้ำ‍มัน​ให้​เข้า​กัน​ดี​แล้ว ทอด​บน​เหล็ก ทำ​เป็น​แผ่น​เหมือน​ธัญญ‌บูชา แล้ว​ถวาย​เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"22": "<sup>22</sup> ให้​ปุโร‌หิต​จาก​บรร‌ดา​บุตร​ของ​อา‌โรน ผู้​รับ​การ​เจิม​ตั้ง​แทน​เขา ให้​ถวาย​สิ่ง​นี้​แด่​พระ‍เจ้า​เป็น​กฎ​สืบ‍ไป​เนือง​นิตย์ ให้​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง‍หมด​เสีย",
  			"23": "<sup>23</sup> ธัญญ‌บูชา​ของ​ปุโร‌หิต​ทุก‍ราย​ให้​เผา​เสีย​ให้​หมด อย่า​ให้​รับ‍ประ‌ทาน”",
  			"24": "<sup>24</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"25": "<sup>25</sup> “จง​กล่าว​แก่​อา‌โรน และ​บุตร​ของ​เขา​ว่า ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​กฎ​ของ​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป ให้​ฆ่า​สัตว์​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​ใน​ที่​ที่​ฆ่า​สัตว์ อัน​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด",
  			"26": "<sup>26</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ผู้​ถวาย‍บูชา​ไถ่‍บาป​รับ‍ประ‌ทาน​สัตว์​นั้น ให้​เขา​รับ‍ประ‌ทาน​ใน​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์ ใน​ลาน​เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"27": "<sup>27</sup> อะไร​ที่​แตะ‍ต้อง​เนื้อ‍สัตว์​นั้น​จะ​บริ‌สุทธิ์ และ​เมื่อ​ประ‌พรม​มี​เลือด​ติด​เสื้อ ก็​ให้​ซัก​เสื้อ​ส่วน​ที่​ติด​เลือด​นั้น​ใน​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์",
  			"28": "<sup>28</sup> จง​ทำ‌ลาย​ภาชนะ​ดิน​ที่​ใช้​ต้ม​เนื้อ​นั้น​เสีย ถ้า​ต้ม​ใน​ภาชนะ​ทอง​สัม‌ฤทธิ์​ก็​ให้​ขัด​และ​ล้าง​เสีย​ด้วย​น้ำ",
  			"29": "<sup>29</sup> ผู้‍ชาย​ทุก‍คน​ที่​เป็น​ปุโร‌หิต​รับ‍ประ‌ทาน​ได้ เป็น​ของ บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด",
  			"30": "<sup>30</sup> แต่​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป ซึ่ง​ปุโร‌หิต​นำ​เลือด​ไป​ใน​เต็นท์​นัด‍พบ เพื่อ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ใน​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์​นั้น​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​เลย ต้อง​เผา​ไฟ​เสีย"
  		},
  		"7": {
  			"1": "<sup>1</sup> “ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​กฎ​เรื่อง​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป เป็น​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด",
  			"2": "<sup>2</sup> ให้​ฆ่า​สัตว์​อัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​ใน​ที่​ที่ ฆ่า​สัตว์​อัน​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา และ​ให้​เอา​เลือด​สัตว์​นั้น​ประ‌พรม​ที่​แท่น​และ​รอบ​แท่น",
  			"3": "<sup>3</sup> และ​ให้​เอา​ไขมัน​ของ​สัตว์​นั้น​ถวาย‍บูชา​เสีย​ทั้ง‍หมด​ด้วย หาง​มันๆ ไขมัน​ที่​หุ้ม​เครื่อง​ใน",
  			"4": "<sup>4</sup> ไต​สอง​ลูก​พร้อม​กับ​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​ตรง​บั้น‍เอว และ​พัง‌ผืด​เหนือ​ตับ​ซึ่ง​ต้อง​เอา​ออก​พร้อม​กับ​ไต",
  			"5": "<sup>5</sup> ให้​ปุโร‌หิต​เผา​สิ่ง​เหล่า‍นี้​บน​แท่น​เป็น​เครื่อง บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป",
  			"6": "<sup>6</sup> ผู้‍ชาย​ทุก‍คน​ที่​เป็น​ปุโร‌หิต​รับ‍ประ‌ทาน​ได้ ให้​รับ‍ประ‌ทาน​ใน​สถาน​บริ‌สุทธิ์​เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด",
  			"7": "<sup>7</sup> เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​ก็​เหมือน​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป มี​กฎ อย่าง‍เดียว​กัน ปุโร‌หิต​ผู้​ใช้​เครื่อง​บูชา​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​จะ​ได้​เครื่อง​บูชา​นั้น",
  			"8": "<sup>8</sup> ปุโร‌หิต​คน​ใด​ถวาย​เครื่อง​เผา‍บูชา​ของ​ผู้‍ใด ปุโร‌หิต​ผู้‍นั้น​ย่อม​ได้​หนัง​ของ​เครื่อง​เผา‍บูชา​ที่​ตน​ถวาย",
  			"9": "<sup>9</sup> เครื่อง​ธัญญ‌บูชา​ทุก​อย่าง​ที่​ปิ้ง​ใน​เตา‍อบ และ​สิ่ง​ทั้ง‍หมด​ซึ่ง​เตรียม​ใน​กระ‌ทะ​หรือ ที่​เหล็ก​ให้​ตก​เป็น​ของ​ปุโร‌หิต​ผู้​ถวาย​ของ​เหล่า‍นั้น",
  			"10": "<sup>10</sup> ธัญญ‌บูชา​ทุก‍อย่าง​ที่​เคล้า​น้ำ‍มัน​หรือ​ไม่​เคล้า​จะ​ตก เป็น​ของ​บุตร​อา‌โรน​ทั่ว​กัน",
  			"11": "<sup>11</sup> “ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​กฎ​เรื่อง​เครื่อง​ศานติ‍บูชา​ซึ่ง​ผู้‍หนึ่ง ผู้‍ใด​นำ​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"12": "<sup>12</sup> ถ้า​เขา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​โม‌ทนา​พระ‍คุณ ก็​ให้​เขา​ถวาย​ขนม​ไร้‍เชื้อ​เคล้า​น้ำ‍มัน ขนม​แผ่น​ไร้‍เชื้อ​ทา​น้ำ‍มัน ขนม​ยอด‍แป้ง​คลุก​น้ำ‍มัน​ให้​ดี​พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา​โม‌ทนา",
  			"13": "<sup>13</sup> ให้​เขา​นำ​ขนม‍ปัง​ใส่​เชื้อ​มา​ถวาย​เป็น​ส่วน​ของ​เครื่อง​บูชา พร้อม​กับ​สัตว์​อัน​เป็น​เครื่อง​ศานติ‍บูชา​ที่​ถวาย​เป็น​การ​โม‌ทนา พระ‍คุณ",
  			"14": "<sup>14</sup> ให้​เขา​ถวาย​ของ​บูชา​เหล่า‍นี้​อย่าง​ละ​ก้อน​แด่​พระ‍เจ้า ซึ่ง​เป็น​ส่วน​ที่​ตก​แก่​ปุโร‌หิต​ผู้​เอา​เลือด​ศานติ‍บูชา​ประ‌พรม",
  			"15": "<sup>15</sup> ส่วน​เนื้อ​สัตว์​เครื่อง​ศานติ‍บูชา​เพื่อ​โม‌ทนา​พระ‍คุณ​นั้น เขา​จะ​ต้อง​รับ‍ประ‌ทาน​เสีย​ใน​วัน​ทำ​การ​ถวาย​บูชา อย่า​เหลือ​ไว้​จน​วัน​รุ่ง‍เช้า​เลย",
  			"16": "<sup>16</sup> ถ้า​เครื่อง​บูชา​นั้น​เป็น​เครื่อง​บูชา​แก้‍บน หรือ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ตาม‍ใจ​สมัคร​ให้​เขา​รับ‍ประ‌ทาน เสีย​ใน​วัน​ทำ​การ​ถวาย‍บูชา และ​ใน​วัน​รุ่ง‍ขึ้น​เขา​ยัง​รับ‍ประ‌ทาน​ส่วน​ที่​เหลือ​ได้",
  			"17": "<sup>17</sup> ส่วน​เนื้อ​ของ​เครื่อง​บูชา​ที่​เหลือ​ถึง​วัน‍ที่​สาม​ให้ เผา​เสีย​ด้วย​ไฟ",
  			"18": "<sup>18</sup> ถ้า​ผู้‍ใด​รับ‍ประ‌ทาน​เนื้อ​สัตว์ อัน​เป็น​เครื่อง​ศานติ‍บูชา​ใน​วัน‍ที่​สาม ผู้​ถวาย​นั้น​จะ​ไม่​เป็น​ที่​โปรด‌ปราน และ​ไม่​ทรง​ถือ​ว่า เครื่อง​บูชา​นั้น​เป็น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย เป็น​การ​กระ‌ทำ​ที่​พึง​รัง‍เกียจ และ​ผู้​ที่​รับ‍ประ‌ทาน​จะ​ต้อง​ได้​รับ​โทษ",
  			"19": "<sup>19</sup> “เนื้อ​ที่​ไป​ถูก​ของ​ที่​เป็น​มล‌ทิน​ใดๆ​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน จง​เผา​เสีย​ด้วย​ไฟ บุค‌คล​ที่​สะอาด​ทุก‍คน​รับ‍ประ‌ทาน​เนื้อ​ได้",
  			"20": "<sup>20</sup> ถ้า​ผู้‍ใด​รับ‍ประ‌ทาน​เนื้อ​สัตว‌บูชา​อัน​เป็น​ศานติ‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า โดย​ที่​ตน​ยัง​มี​มล‌ทิน​ติด​ตัว​อยู่ ต้อง​อเปหิ​ผู้‍นั้น​เสีย​จาก​ประ‌ชา‍ชน",
  			"21": "<sup>21</sup> ถ้า​ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​สิ่ง​ที่​เป็น​มล‌ทิน​ไม่​ว่า​จะ​เป็น​มล‌ทิน​ของ​คน หรือ​เป็น​สัตว์​ที่​มล‌ทิน หรือ​เป็น​สิ่ง​ที่​พึง​รัง‍เกียจ​อัน​ใด​ที่​มล‌ทิน และ​ผู้‍นั้น​มา​รับ‍ประ‌ทาน​เนื้อ​เครื่อง​บูชา​ของ​ศานติ‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า ให้​อเปหิ​ผู้‍นั้น​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ​ตน”",
  			"22": "<sup>22</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"23": "<sup>23</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า เจ้า​ทั้ง‍หลาย​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​ไขมัน​ของ​วัว ของ​แกะ หรือ​ของ​แพะ",
  			"24": "<sup>24</sup> ไขมัน​ของ​สัตว์​ที่​ตาย​เอง และ​ไขมัน​ของ​สัตว์​ที่​สัตว์​กัด​ตาย​จะ​นำ​ไป​ใช้​อย่าง​อื่น​ก็​ได้ แต่​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​เลย​เป็น​อัน‍ขาด",
  			"25": "<sup>25</sup> ถ้า​บุค‌คล​ใดๆ รับ‍ประ‌ทาน​ไขมัน​สัตว์​อัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ให้​อเปหิ​ผู้‍นั้น​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ​ตน",
  			"26": "<sup>26</sup> ยิ่ง‍กว่า​นั้น​อีก​เจ้า​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​เลือด​เลย​ที‍เดียว ไม่​ว่า​เลือด​นก​หรือ​เลือด​สัตว์​ใน​ที่​ใดๆ​ที่​เจ้า​อา‌ศัย​อยู่",
  			"27": "<sup>27</sup> ผู้‍ใด​รับ‍ประ‌ทาน​เลือด​อย่าง​ใดๆ ให้​อเปหิ​ผู้‍นั้น​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ ตน”",
  			"28": "<sup>28</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"29": "<sup>29</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ผู้‍ใด​จะ​ถวาย​สัตว‌บูชา​อัน​เป็น​ศานติ‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า ให้​ผู้‍นั้น​นำ​เครื่อง​บูชา​ของ​เขา​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า จาก​สัตว‌บูชา​อัน​เป็น​ศานติ‍บูชา​ของ​เขา",
  			"30": "<sup>30</sup> ให้​เขา​นำ​เครื่อง​ถวาย​บูชา​ด้วย​ไฟ​แด่​พระ‍เจ้า​มา​ด้วย​ตน‍เอง ให้​เขา​นำ​ไขมัน​มา​พร้อม​กับ​เนื้อ‍อก​นั้น เพื่อ​เอา​เนื้อ‍อก​นั้น​ทำ​พิธี​ยื่น​ถวาย​เป็น​เครื่อง​ยื่น‍บูชา ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"31": "<sup>31</sup> ให้​ปุโร‌หิต​เผา​ไขมัน​เสีย​บน​แท่น‍บูชา แต่​เนื้อ‍อก​นั้น​ตก​เป็น​ของ​อา‌โรน​และ​บุตร​ของ​เขา",
  			"32": "<sup>32</sup> แต่​ขา​ขวา​ของ​สัตว์​นั้น เจ้า​จง​ให้​ปุโร‌หิต​เป็น​ส่วน​ถวาย​จาก​เครื่อง​บูชา​แห่ง​ศานติ‍บูชา",
  			"33": "<sup>33</sup> บุตร​อา‌โรน​ผู้​ทำ​พิธี​ถวาย​เลือด​แห่ง​ศานติ‍บูชา​และ​ไขมัน จะ​ได้​รับ​ขา​ขวา​เป็น​ส่วน​ของ​เขา",
  			"34": "<sup>34</sup> เพราะ‍ว่า​เนื้อ‍อก​ที่​ยื่น‍ถวาย และ​เนื้อ‍ขา​ที่​ถวาย​นั้น เรา​ได้​เอา​จาก​คน​อิส‌รา‌เอล​จาก​เครื่อง​ศานติ‍บูชา​ของ​เขา และ​เรา​ได้​มอบ​ให้​แก่​อา‌โรน​ปุโร‌หิต และ​บุตร​ของ​เขา เป็น​ส่วน​ได้​อัน​ถา‌วร​จาก​คน​อิส‌รา‌เอล",
  			"35": "<sup>35</sup> นี่​เป็น​ส่วน​ของ​อา‌โรน​และ​บุตร​ของ​เขา ได้​จาก​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า มอบ‍หมาย​ให้​แก่​เขา​ทั้ง‍หลาย​ใน​วัน‍ที่​เขา ทั้ง‍หลาย​ถูก​ถวาย​ไว้​เป็น​ปุโร‌หิต​ปรน‌นิบัติ​พระ‍เจ้า",
  			"36": "<sup>36</sup> พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​คน​อิส‌รา‌เอล​ให้​มอบ สิ่ง​เหล่า‍นี้​แก่​เขา​ทั้ง‍หลาย ใน​วัน​ที่​เขา​ทั้ง‍หลาย​ได้​รับ​การ​เจิม​เป็น​ปุโร‌หิต เป็น​ส่วน​ได้​อัน​ถา‌วร​ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เขา”",
  			"37": "<sup>37</sup> ทั้ง‍หมด​นี้ เป็น​กฎ​เรื่อง​เครื่อง​เผา‍บูชา เครื่อง​ธัญญ‌บูชา เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป พิธี​ชำระ​ให้​บริ‌สุทธิ์ และ​เครื่อง​ศานติ‍บูชา",
  			"38": "<sup>38</sup> ซึ่ง​พระ‍เจ้า​บัญ‌ชา​โม‌เสส​บน​ภูเขา​ซีนาย ใน​วัน​ที่​พระ‍องค์​ทรง​บัญ‌ชา​คน​อิส‌รา‌เอล ให้​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ใน​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​ซีนาย"
  		},
  		"8": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​นำ​อา‌โรน​และ​บุตร​ของ​เขา​มา​พร้อม​กับ​เสื้อ‍ยศ น้ำ‍มัน​เจิม วัว​อัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป แกะ‍ผู้​สอง​ตัว กระ‌บุง​ขนม‍ปัง​ไร้‍เชื้อ",
  			"3": "<sup>3</sup> และ​จง​เรียก​ชุม‌นุม‍ชน​ทั้ง‍หมด​ให้​ประ‌ชุม​กัน​ที่​ประ‌ตู เต็นท์​นัด‍พบ”",
  			"4": "<sup>4</sup> และ​โม‌เสส​ก็​กระ‌ทำ​ดัง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​แก่​ท่าน และ​ชุม‌นุม‍ชน​ก็​ประ‌ชุม​กัน​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"5": "<sup>5</sup> โม‌เสส​กล่าว​แก่​ชุม‌นุม‍ชน​ว่า “ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​สิ่ง​ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​ให้​กระ‌ทำ”",
  			"6": "<sup>6</sup> โม‌เสส​ก็​นำ​อา‌โรน​และ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ เขา​มา​ชำระ​กาย​ด้วย​น้ำ",
  			"7": "<sup>7</sup> แล้ว​สวม​เสื้อ​ให้​และ​คาด​เจีย‌ระบาด​ให้ แล้ว​สวม​เสื้อ‍ใน​ให้ และ​สวม​เอ‌โฟด​ให้​เขา เอา​เจีย‌ระบาด​ของ​เอ‌โฟด​ที่​ทอ​อย่าง​วิจิตร​คาด​เอว​ให้ ผูก​เอ‌โฟด​ให้​ติด​เขา​ไว้",
  			"8": "<sup>8</sup> และ​โม‌เสส​สวม​ทับ‍ทรวง​ให้​อา‌โรน​และ​ใส่อูริม กับ​ทูม‌มิม ไว้​ใน​ทับ‍ทรวง​นั้น",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​สวม​ผ้า‍มา‌ลา​ไว้​บน​ศีรษะ​และ ติด​แผ่น​ทอง‍คำ​อัน​เป็น​มกุฎ​ที่​ผ้า‍มา‌ลา​ด้าน‍หน้า ดัง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​โม‌เสส​ไว้​นั้น",
  			"10": "<sup>10</sup> แล้ว​โม‌เสส​นำ​น้ำ‍มัน‍เจิม มา​เจิม​พลับ‌พลา​และ​ทุก‍สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​นั้น ชำระ​ให้​เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์",
  			"11": "<sup>11</sup> และ​ท่าน​เอา​น้ำ‍มัน‍เจิม​ประ‌พรม​บน​แท่น​เจ็ด​ครั้ง เจิม​แท่น​และ​เจิม​ภาชนะ​ประ‌จำ​แท่น​ทั้ง‍หมด เจิม​ขัน​และ​พาน​รอง‍ขัน​เพื่อ​ชำระ​ให้​เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์",
  			"12": "<sup>12</sup> และ​ท่าน​เท​น้ำ‍มัน​เจิม​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​อา‌โรน​บ้าง แล้ว​เจิม​เขา​ไว้​เพื่อ​ชำระ‍ให้​บริ‌สุทธิ์",
  			"13": "<sup>13</sup> และ​โม‌เสส​ก็​นำ​บุตร​อา‌โรน​เข้า​มา สวม​เสื้อ​แล้ว​คาด​เจีย‌ระบาด​ให้ และ​สวม​มา‌ลา​ให้ ดัง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​โม‌เสส​ไว้",
  			"14": "<sup>14</sup> แล้ว​ท่าน​จึง​นำ​วัว​อัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​เข้า​มา อา‌โรน​และ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา​ก็​เอา​มือ​ของ​ตน​วาง บน​หัว​วัว อัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​นั้น",
  			"15": "<sup>15</sup> โม‌เสส​ก็​ฆ่า​วัว​ตัว​นั้น​เสีย เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​ไป​เจิม​ที่​เชิง‍งอน​รอบ​แท่น ชำระ​แท่น​ให้​บริ‌สุทธิ์ แล้ว​เท​เลือด​ที่​ฐาน​ของ​แท่น ถวาย​แท่น​ไว้​เป็น​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์ เพื่อ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​แท่น​นั้น",
  			"16": "<sup>16</sup> และ​ท่าน​นำ​ไขมัน​ที่​อยู่​กับ​เครื่อง​ใน​และ​พัง‌ผืด​เหนือ​ตับ และ​ไต​สอง​ลูก พร้อม​กับ​ไขมัน แล้ว​โม‌เสส​ก็​เผา​สิ่ง​เหล่า‍นี้​เสีย​บน​แท่น",
  			"17": "<sup>17</sup> แต่​วัว​และ​หนัง‍วัว กับ​เนื้อ​และ​มูล​ของ​มัน ท่าน​เผา​เสีย​ด้วย​ไฟ​ข้าง‍นอก​ค่าย ดัง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​โม‌เสส​ไว้",
  			"18": "<sup>18</sup> แล้ว​ท่าน​ก็​นำ​แกะ‍ผู้​อัน​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​เข้า​มา อา‌โรน​กับ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา​ก็​เอา​มือ​ของ​ตน​วาง บน​หัว​ของ​แกะ‍ผู้​นั้น",
  			"19": "<sup>19</sup> โม‌เสส​ก็​ฆ่า​แกะ​นั้น​เสีย เอา​เลือด​ประ‌พรม​ที่​แท่น​และ​รอบ​แท่น",
  			"20": "<sup>20</sup> เมื่อ​เขา​ฟัน​แกะ​ออก​เป็น​ท่อนๆ โม‌เสส​ก็​เผา​หัว​และ​แกะ​ท่อนๆ​กับ​ไขมัน​เสีย",
  			"21": "<sup>21</sup> เมื่อ​เอา​น้ำ​ล้าง​เครื่อง​ใน​และ​ขา‍แกะ​แล้ว โม‌เสส​ก็​เผา​แกะ​ทั้ง​ตัว​บน​แท่น เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ดัง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​โม‌เสส",
  			"22": "<sup>22</sup> ท่าน​จึง​นำ​แกะ‍ผู้​อีก​ตัว​หนึ่ง​นั้น​เข้า​มา คือ​แกะ​ตัว​ที่​เป็น​เครื่อง​สถา‌ปนา อา‌โรน​และ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา​ก็​เอา​มือ​ของ ตน​วาง​บน​หัว​ของ​แกะ‍ผู้​นั้น",
  			"23": "<sup>23</sup> โม‌เสส​ก็​ฆ่า​แกะ​นั้น​เสีย เอา​เลือด​เจิม​ที่​ปลาย​หู​ข้าง‍ขวา​ของ​อา‌โรน และ​ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍มือ​ขวา​ของ​เขา และ​ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍เท้า​ขวา​ของ​เขา",
  			"24": "<sup>24</sup> แล้ว​ก็​นำ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​อา‌โรน​เข้า​มา และ​โม‌เสส​เอา​เลือด​เจิม​ที่​ปลาย​หู​ข้าง‍ขวา ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍มือ​ข้าง‍ขวา ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍เท้า​ข้าง‍ขวา​ของ​เขา และ​โม‌เสส​เอา​เลือด​ประ‌พรม​ที่​แท่น​และ​รอบ​แท่น",
  			"25": "<sup>25</sup> แล้ว​ท่าน​จึง​นำ​ไขมัน และ​หาง​มันๆ และ​ไขมัน​ทั้ง‍หมด​ที่​อยู่​กับ​เครื่อง​ใน และ​พัง‌ผืด​เหนือ​ตับ และ​ไต​สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่ และ​ขา​ข้าง‍ขวา",
  			"26": "<sup>26</sup> และ​ท่าน​หยิบ​ขนม​ไร้‍เชื้อ​หนึ่ง​ก้อน​จาก​กระ‌บุง​ขนม​ไร้‍เชื้อ ซึ่ง​อยู่​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า และ​หยิบ​ขนม‍ปัง​คลุก​น้ำ‍มัน​ก้อน​หนึ่ง ขนม​แผ่น​แผ่น​หนึ่ง วาง​ของ​เหล่า‍นี้​ไว้​บน​ไขมัน และ​บน​ขา​ข้าง‍ขวา",
  			"27": "<sup>27</sup> ท่าน​เอา​สิ่ง​เหล่า‍นี้​วาง‍ไว้​ใน​มือ​ของ​อา‌โรน และ​มือ​ของ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา และ​ทำ​พิธี​ยื่น​เป็น​เครื่อง​ยื่น‍ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"28": "<sup>28</sup> แล้ว​โม‌เสส​ก็​รับ​ของ​เหล่า‍นั้น​มา​จาก​มือ​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย และ​เผา​เสีย​บน​แท่น พร้อม​กับ​เครื่อง​เผา‍บูชา เป็น​เครื่อง​สถา‌ปน‌บูชา​เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"29": "<sup>29</sup> และ​โม‌เสส​เอา​เนื้อ‍อก​ทำ​พิธี​ยื่น เป็น​เครื่อง​ยื่น‍ถวาย แด่​พระ‍เจ้า นี่​เป็น​แกะ​สถา‌ปนา​ส่วน​ของ​โม‌เสส ดัง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง บัญ‌ชา​โม‌เสส",
  			"30": "<sup>30</sup> แล้ว​โม‌เสส​นำ​น้ำ‍มัน‍เจิม​และ​เลือด ซึ่ง​อยู่​บน​แท่น​ประ‌พรม​บน​อา‌โรน​และ​เครื่อง​ยศ​ของ​เขา และ​บน​บุตร​ทั้ง‍หลาย​กับ​บน​เสื้อ​ของ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา ดัง‍นี้​แหละ​ท่าน​ก็​ชำระ​อา‌โรน​กับ​เครื่อง​ยศ​ของ​เขา​ให้​บริ‌สุทธิ์ บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา​กับ​เครื่อง​ยศ​ของ​บุตร​นั้น​ด้วย",
  			"31": "<sup>31</sup> โม‌เสส​สั่ง​อา‌โรน​และ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา​ว่า “จง​ต้ม​เนื้อ​เสีย​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ และ​รับ‍ประ‌ทาน​เสีย​ที่‍นั่น​กับ​ขนม‍ปัง​ซึ่ง​อยู่​ใน​กระ‌บุง เครื่อง​สถา‌ปน‌บูชา ดัง​ที่​ข้าพ‌เจ้า​บัญ‌ชา​ท่าน​ว่า อา‌โรน​และ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา​จะ​รับ‍ประ‌ทาน",
  			"32": "<sup>32</sup> เนื้อ​และ​ขนม‍ปัง​ที่​เหลือ​นั้น​ท่าน​จง​เผา​เสีย​ด้วย​ไฟ",
  			"33": "<sup>33</sup> และ​ท่าน​ทั้ง‍หลาย​อย่า​ออก‍ไป​นอก​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ ตลอด​เจ็ด​วัน จน​กว่า​วัน​กำ‌หนด​สถา‌ปนา​ของ​ท่าน​จะ​ครบ​เพราะ​ที่​จะ สถา‌ปนา​ท่าน​นั้น ก็​กิน​เวลา​เจ็ด​วัน",
  			"34": "<sup>34</sup> สิ่ง​ที่​ได้​กระ‌ทำ​ใน​วัน‍นี้ พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​ให้​กระ‌ทำ​เพื่อ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​ท่าน",
  			"35": "<sup>35</sup> ท่าน​จง​อยู่​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ​ทั้ง​กลาง‍วัน​และ​กลาง‍คืน ตลอด​เจ็ด​วัน กระ‌ทำ​กิจ​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​กำ‌ชับ​ไว้ เกลือก​ว่า​ท่าน​จะ​ต้อง​ถึง​ตาย เพราะ​นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​ข้าพ‌เจ้า​ได้​รับ​บัญ‌ชา​มา”",
  			"36": "<sup>36</sup> อา‌โรน​กับ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา ได้​กระ‌ทำ​ตาม​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​ทาง​โม‌เสส​ทุก​ประ‌การ"
  		},
  		"9": {
  			"1": "<sup>1</sup> ณ วัน​ที่​แปด​โม‌เสส​ก็​เรียก​อา‌โรน​และ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา และ​พวก​ผู้ใหญ่​ของ​อิส‌รา‌เอล",
  			"2": "<sup>2</sup> และ​ท่าน​กล่าว​แก่​อา‌โรน​ว่า “จง​นำ​ลูก‍วัว​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​แกะ‍ผู้​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา ทั้ง​สอง​อย่า​ให้​มี​ตำ‌หนิ จง​ถวาย‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"3": "<sup>3</sup> และ​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ‘จง​เอา​แพะ‍ผู้​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​ลูก‍วัว​ตัว​หนึ่ง​กับ​ลูก‍แกะ​ตัว​หนึ่ง ทั้ง​สอง​ให้​มี​อายุ​หนึ่ง​ขวบ ปราศ‍จาก​ตำ‌หนิ​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา",
  			"4": "<sup>4</sup> และ​เอา​วัว‍ผู้​ตัว​หนึ่ง​และ​แกะ‍ผู้​ตัว​หนึ่ง​เป็น​ศานติ‍บูชา บูชา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า และ​เอา​ธัญญ‌บูชา​เคล้า​น้ำ‍มัน​มา​ถวาย เพราะ​ว่า​พระ‍เจ้า​จะ​ทรง​ปรา‌กฏ​แก่​ท่าน​ใน​วัน‍นี้’ ”",
  			"5": "<sup>5</sup> เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​นำ​สิ่ง​ที่​โม‌เสส​บัญ‌ชา​นั้น​มา​ที่​เต็นท์​นัด‍พบ และ​ชุม‌นุม‍ชน​ทั้ง‍หมด​ก็​เข้า​มา​ใกล้​ยืน​อยู่​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"6": "<sup>6</sup> โม‌เสส​กล่าว​ว่า “นี่​เป็น​สิ่ง​ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​ให้​ท่าน​ทั้ง‍หลาย​กระ‌ทำ และ​พระ‍สิริ​ของ​พระ‍เจ้า​จะ​ปรา‌กฏ​แก่​ท่าน​ทั้ง‍หลาย”",
  			"7": "<sup>7</sup> แล้ว​โม‌เสส​จึง​สั่ง​อา‌โรน​ว่า “จง​เข้า​ไป​ใกล้​แท่น‍บูชา ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​เครื่อง​บูชา​ของ​ท่าน​เสีย และ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​ตัว​ท่าน​กับ​ประ‌ชา‍ชน​ทั้ง‍หลาย และ​จง​นำ​เครื่อง​ถวาย‍บูชา​ของ​ประ‌ชา‍ชน​มา และ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา ดัง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา”",
  			"8": "<sup>8</sup> อา‌โรน​จึง​เข้า​ไป ใกล้​แท่น‍บูชา​และ​ฆ่า​ลูก‍วัว​อัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป ซึ่ง​เป็น​ของ​เพื่อ​ตน",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​บุตร​อา‌โรน​ก็​นำ​เลือด​มา​ให้​เขา เขา​ก็​เอา‍นิ้ว​จุ่ม​เลือด​ไป​เจิม​เชิง‍งอน​ของ​แท่น และ​เท​เลือด​ลง​ที่​ฐาน​แท่น",
  			"10": "<sup>10</sup> ส่วน​ไขมัน​และ​ไต​กับ​พัง‌ผืด​เหนือ​ตับ จาก​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​นั้น​เขา​เผา​เสีย​บน​แท่น ดัง​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​โม‌เสส",
  			"11": "<sup>11</sup> เขา​ก็​เผา​เนื้อ​และ​หนัง​เสีย​ด้วย​ไฟ​ที่​ภาย‍นอก​ค่าย",
  			"12": "<sup>12</sup> เขา​ฆ่า​สัตว์​เครื่อง​เผา‍บูชา แล้ว​บุตร​อา‌โรน ก็​นำ​เลือด​มา​ให้​เขา เขา​จึง​เอา​เลือด​นั้น​ประ‌พรม​ที่​แท่น และ​รอบ​แท่น",
  			"13": "<sup>13</sup> และ​บุตร​อา‌โรน​ก็​ส่ง​เครื่อง เผา‍บูชา​ที​ละ​ท่อน​กับ​หัว​มา​ให้​อา‌โรน อา‌โรน​ก็​เผา​สิ่ง​เหล่า‍นี้​บน​แท่น",
  			"14": "<sup>14</sup> อา‌โรน​จึง​ล้าง​เครื่อง​ใน​และ​ขา​สัตว์​และ​เผา​เสีย พร้อม​กับ​เครื่อง​เผา‍บูชา​ที่​บน​แท่น‍บูชา",
  			"15": "<sup>15</sup> แล้ว​อา‌โรน​ก็​นำ​เครื่อง​บูชา​ของ​ประ‌ชา‍ชน​มา​ถวาย คือ​นำ​แพะ​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป ซึ่ง​เป็น​ของ​เพื่อ​ประ‌ชา‍ชน​มา​ฆ่า​เสีย​บูชา​ไถ่‍บาป ดัง​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​ครั้ง​ก่อน​นั้น",
  			"16": "<sup>16</sup> และ​เขา​ก็​ถวาย​เครื่อง​เผา‍บูชา​ถวาย​ตาม​กฎ‍หมาย",
  			"17": "<sup>17</sup> และ​เขา​ก็​ถวาย​ธัญญ‌บูชา​โดย​หยิบ​มา​กำ‍มือ​หนึ่ง เผา​เสีย​บน​แท่น นอก​เหนือ​เครื่อง​เผา‍บูชา​ประ‌จำ​เวลา​เช้า",
  			"18": "<sup>18</sup> เขา​ฆ่า​วัว‍ผู้​ด้วย และ​แกะ‍ผู้​เป็น​เครื่อง​ศานติ‍บูชา​สำ‌หรับ​ประ‌ชา‍ชน และ​บุตร​อา‌โรน​นำ​เลือด​มา​ให้​อา‌โรน อา‌โรน​ก็​เอา​เลือด​ประ‌พรม​ที่​แท่น​และ​รอบ​แท่น",
  			"19": "<sup>19</sup> และ​นำ​ไขมัน​วัว​และ​ไขมัน​แกะ กับ​หาง​มันๆ และ​ไขมัน​ที่​หุ้ม​เครื่อง​ใน และ​ไต​กับ​พัง‌ผืด​เหนือ​ตับ​มา​ให้",
  			"20": "<sup>20</sup> และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​วาง​ไขมัน​ไว้​บน​เนื้อ​อก และ​อา‌โรน​ก็​เผา​ไขมัน​เสีย​บน​แท่น",
  			"21": "<sup>21</sup> ส่วน​เนื้อ‍อก​และ​เนื้อ​ขา‍ขวา​นั้น อา‌โรน​ทำ​พิธี​ยื่น‍ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ดัง​ที่​โม‌เสส​บัญ‌ชา​ไว้",
  			"22": "<sup>22</sup> แล้ว​อา‌โรน​ยก​มือ​ขึ้น​อวย‍พร​ประ‌ชา‍ชน และ​อา‌โรน​ก็​ลง​มา​จาก​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เครื่อง​เผา​บูชา​และ​ศานติ‍บูชา",
  			"23": "<sup>23</sup> โม‌เสส​กับ​อา‌โรน​จึง​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด‍พบ เมื่อ​เขา​ทั้ง​สอง​ออก‍มา เขา​ก็​อวย‍พร​ประ‌ชา‍ชน และ​พระ‍สิริ​ของ​พระ‍เจ้า ก็​ปรา‌กฏ​แก่​ประ‌ชา‍ชน​ทั้ง‍มวล",
  			"24": "<sup>24</sup> เปลว‍เพลิง​พลุ่ง​ออก‍มา​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า เผา​เครื่อง​เผา‍บูชา​และ​ไขมัน​ซึ่ง​อยู่​บน​แท่น เมื่อ​ประ‌ชา‍ชน​ทั้ง‍หลาย​เห็น​ก็​โห่‍ร้อง​และ​ซบ​หน้า​ลง"
  		},
  		"10": {
  			"1": "<sup>1</sup> ฝ่าย​นา‌ดับ​กับ​อา‌บีฮู​บุตร​ของ​อา‌โรน ต่าง​นำ​กระ‌ถาง​ไฟ​ของ​เขา​มา และ​เอา​ไฟ​ใส่​ใน​นั้น แล้ว​ใส่​เครื่อง​หอม​ลง เอา​ไฟ​ที่​ต้อง​ห้าม​มา​เผา​ถวาย‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า ซึ่ง​พระ‍องค์​มิ‍ได้​ทรง​บัญ‌ชา​ให้​เขา​กระ‌ทำ​เช่น‍นั้น",
  			"2": "<sup>2</sup> ไฟ​ก็​พุ่ง​ขึ้น​มา​จาก​ที่​พระ‍เจ้า​ประ‌ทับ​ไหม้​เขา​ทั้ง​สอง และ​เขา​ก็​ตาย​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"3": "<sup>3</sup> โม‌เสส​จึง​บอก​อา‌โรน​ว่า “พระ‍เจ้า​ตรัส​ดัง‍นี้​ว่า ‘เรา​จะ​สำ‌แดง​ความ​บริ‌สุทธิ์​ของ​เรา​ท่าม‍กลาง​ผู้​ที่​อยู่​ใกล้​เรา เขา​จะ​ถวาย​ความ​ยิ่ง‍ใหญ่​แก่​เรา​ต่อ‍หน้า​ประ‌ชา‍ชน​ทั้ง‍ปวง’ ” และ​อา‌โรน​ก็​นิ่ง​อยู่",
  			"4": "<sup>4</sup> โม‌เสส​เรียก​มิ‌ชา‌เอล​และ​เอล‌ซา‌ฟาน​บุตร​ของ​อุส‌ซี‌เอล อา​ของ​อา‌โรน​บอก​เขา​ว่า “จง​เข้า​มา​ใกล้ หาม​เอา​พี่‍น้อง​ของ​เจ้า​ออก‍ไป​เสีย​นอก‍ค่าย จาก​หน้า​สถาน​นมัส‌การ”",
  			"5": "<sup>5</sup> เขา​ก็​เข้า​มา​ใกล้​หาม​ศพ​ทั้ง​เสื้อ​ออก‍ไป​ไว้​นอก‍ค่าย ตาม​ที่​โม‌เสส​สั่ง",
  			"6": "<sup>6</sup> และ​โม‌เสส​กล่าว​แก่​อา‌โรน​และ​เอ‌เล‌อา‌ซาร์​และ​อิธา‌มาร์ บุตร​อา‌โรน​ว่า “ท่าน​ทั้ง‍หลาย​อย่า​ปล่อย​ผม​ห้อย หรือ​ฉีก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ท่าน เกลือก​ว่า​ท่าน​จะ​ต้อง​ตาย และ​เกลือก​ว่า​พระ‍พิโรธ​จะ​ตก​เหนือ​ชุม‌นุม‍ชน แต่​พี่‍น้อง​ของ​ท่าน​คือ​วงศ์‍วาน​อิส‌รา‌เอล​ทั้ง‍มวล จะ​ไว้​ทุกข์​เพราะ​พระ‍เจ้า​ทรง​ให้​บัง‍เกิด​การ​เผา​ไหม้​ก็​ได้",
  			"7": "<sup>7</sup> และ​อย่า​ออก‍ไป​จาก​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ​เกลือก​ว่า​ท่าน​ต้อง​ตาย เพราะ​ว่า​น้ำ‍มัน‍เจิม​แห่ง​พระ‍เจ้า​อยู่​เหนือ​ท่าน​ทั้ง‍หลาย” และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ก็​กระ‌ทำ​ตาม​คำ​ของ​โม‌เสส",
  			"8": "<sup>8</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​อา‌โรน​ว่า",
  			"9": "<sup>9</sup> “เมื่อ​ตัว​เจ้า​หรือ​บุตร​ของ​เจ้า​จะ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด‍พบ อย่า​ดื่ม​เหล้า‍องุ่น​หรือ​สุรา เกลือก​ว่า​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย ทั้ง​นี้​ให้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร​อยู่​ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เจ้า",
  			"10": "<sup>10</sup> เจ้า​จง​แยก​ของ​บริ‌สุทธิ์​จาก​ของ​สา‌ธารณ์ ของ​มล‌ทิน​จาก​ของ​ไม่​มล‌ทิน",
  			"11": "<sup>11</sup> และ​เจ้า​จะ​ต้อง​สอน​ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล ให้​ทราบ​ถึง​กฎ‍เกณฑ์​ทั้ง‍มวล ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ได้​ตรัส​แก่​เขา​ทั้ง‍หลาย​ทาง​โม‌เสส”",
  			"12": "<sup>12</sup> โม‌เสส​กล่าว​แก่​อา‌โรน​และ​เอ‌เล‌อา‌ซาร์ และ​อิธา‌มาร์ บุตร​ของ​เขา​ผู้​ที่​เหลือ​อยู่​ว่า “จง​เอา​ธัญญ‌บูชา ซึ่ง​เหลือ​จาก​การ‍บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า มา​รับ‍ประ‌ทาน​ที่​ริม​แท่น‍บูชา ไม่​ใส่​เชื้อ เพราะ​เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด",
  			"13": "<sup>13</sup> เจ้า​จง​รับ‍ประ‌ทาน​ใน​สถาน​บริ‌สุทธิ์​เพราะ​เป็น​ส่วน​ของ​เจ้า และ​ส่วน​ของ​บุตร​ของ​เจ้า จาก​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า เพราะ​ข้าพ‌เจ้า​ได้​รับ​บัญ‌ชา​ดัง‍นี้",
  			"14": "<sup>14</sup> แต่​เนื้อ‍อก​ที่​ยื่น‍บูชา​และ​เนื้อ‍ขา​ที่​บูชา​แล้ว​นั้น เจ้า​จง​รับ‍ประ‌ทาน​ใน​ที่​สะอาด​ที่‍ไหน​ก็​ได้ ทั้ง​ตัว​เจ้า​และ​บุตร‍ชาย​บุตร‍หญิง​ของ​เจ้า​ก็​รับ‍ประ‌ทาน​ได้ เพราะ​เป็น​ส่วน​ที่​ได้​มา​จาก​ศานติ‍บูชา​ของ​ประ‌ชา‍ชน อัน​ตก​อยู่​กับ​ท่าน ทั้ง​บุตร‍ชาย​ทั้ง‍หลาย​ของ​ท่าน​ด้วย",
  			"15": "<sup>15</sup> เนื้อ‍ขา​ที่​บูชา​และ​เนื้อ‍อก​ที่​ยื่น‍ถวาย​เขา จะ​นำ​มา​บูชา​พร้อม‍กับ​เครื่อง​ไขมัน​ที่​บูชา​ด้วย​ไฟ เพื่อ​ยื่น‍ถวาย​เป็น​เครื่อง​ยื่น‍บูชา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า สิ่ง​เหล่า‍นี้​เป็น​ของ​ท่าน​และ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​ท่าน เป็น​ส่วน​ได้​ของ​ท่าน​เป็น​นิตย์ ดัง‍ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​ไว้”",
  			"16": "<sup>16</sup> ฝ่าย​โม‌เสส​ได้​พยา‌ยาม​ไต่‍ถาม​ถึง​เรื่อง​แพะ ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ ดู‍เถิด แพะ​ตัว​นั้น​ถูก​เผา​เสีย​แล้ว ท่าน​จึง​โกรธ​เอ‌เล‌อา‌ซาร์​และ​อิธา‌มาร์ บุตร‍ชาย​ของ​อา‌โรน​ที่​เหลือ​อยู่​ท่าน​ว่า​เขา​ว่า",
  			"17": "<sup>17</sup> “เหตุ​ไฉน​ท่าน​จึง​มิ‍ได้​รับ‍ประ‌ทาน​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป ใน​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์ ใน​เมื่อ​เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุดและ​เขา ได้​ให้​ท่าน​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รับ​ความ​ผิด​ของ​ชุม‌นุม‍ชน เพื่อ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ต่อ​พระ‍เจ้า",
  			"18": "<sup>18</sup> ดู‍เถิด เลือด​สัตว์​นั้น​ก็​มิ‍ได้​นำ​เข้า​มา​ยัง​วิสุทธิ​สถาน​ที่​ห้อง​ชั้น‍ใน ท่าน​ควร​จะ​ได้​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​เหล่า‍นี้​ใน​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์ ดัง​ที่​ข้าพ‌เจ้า​ได้​บัญ‌ชา​แล้ว​นั้น”",
  			"19": "<sup>19</sup> อา‌โรน​จึง​กล่าว​แก่​โม‌เสส​ว่า “ดู‍เถิด วัน‍นี้​เขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​เครื่อง​เผา‍บูชา​ของ​เขา​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า​แล้ว และ​เหตุ‍การณ์​เหล่า‍นี้​ก็​ตก​ที่​ข้าพ‌เจ้า ถ้า​วัน‍นี้​ข้าพ‌เจ้า​ได้​รับ‍ประ‌ทาน​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป จะ​เป็น​ที่​โปรด‌ปราน​เฉพาะ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า​หรือ”",
  			"20": "<sup>20</sup> เมื่อ​โม‌เสส​ได้​ฟัง​ดัง‍นั้น​ท่าน​ก็​พอใจ"
  		},
  		"11": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​และ​อา‌โรน​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​ใน​บรร‌ดา​สัตว์​ใน​โลก ซึ่ง​เจ้า​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​ได้",
  			"3": "<sup>3</sup> บรร‌ดา​สัตว์​ที่​แยก​กีบ​และ​มี​กีบ​ผ่า และ​สัตว์​เคี้ยว‍เอื้อง​เจ้า​รับ‍ประ‌ทาน​ได้",
  			"4": "<sup>4</sup> อย่าง‍ไร​ก็‍ตาม สัตว์​ต่อ‍ไป​นี้​ที่​เคี้ยว‍เอื้อง​หรือ​แยก​กีบ เจ้า​ก็​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​อูฐ เพราะ​มัน​เคี้ยว‍เอื้อง​แต่​ไม่​แยก​กีบ เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​แก่​เจ้า",
  			"5": "<sup>5</sup> ตัว​กระ‌จง‍ผา เพราะ​ว่า​มัน​เป็น​สัตว์​เคี้ยว‍เอื้อง​แต่​ไม่​แยก​กีบ เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​แก่​เจ้า",
  			"6": "<sup>6</sup> กระ‌ต่าย เพราะ​ว่า​มัน​เป็น​สัตว์​เคี้ยว‍เอื้อง แต่​ไม่​แยก​กีบ เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​แก่​เจ้า",
  			"7": "<sup>7</sup> หมู เพราะ​มัน​เป็น​สัตว์​แยก​กีบ​และ​มี​กีบ​ผ่า​แต่​ไม่​เคี้ยว‍เอื้อง จึง​เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​แก่​เจ้า",
  			"8": "<sup>8</sup> อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​เนื้อ​ของ​สัตว์​เหล่า‍นี้​เลย และ​เจ้า​อย่า​แตะ‍ต้อง​ซาก​ของ​มัน มัน​เป็น​ของ​มล‌ทิน​แก่​เจ้า",
  			"9": "<sup>9</sup> “สัตว์​ที่​อยู่​ใน​น้ำ​ทั้ง‍หมด​เหล่า‍นี้ เจ้า​รับ‍ประ‌ทาน​ได้ ของ​ทุก​อย่าง​ซึ่ง​อยู่​ใน​น้ำ ที่​มี​ครีบ​และ​มี​เกล็ด จะ​อยู่​ใน​ทะเล​หรือ​ใน​แม่‍น้ำ​ก็​ตาม เจ้า​รับ‍ประ‌ทาน​ได้",
  			"10": "<sup>10</sup> แต่​ของ​ทุก‍อย่าง​ซึ่ง​อยู่​ใน​น้ำ​ไม่‍มี​ครีบ​และ​เกล็ด จะ​เป็น​สัตว์​เล็กๆ​ใน​น้ำ หรือ​สัตว์​ที่​มี​ชีวิต​ใน​น้ำ เป็น​สัตว์​ที่​พึง​รัง‍เกียจ​แก่​เจ้า",
  			"11": "<sup>11</sup> ให้​คง​เป็น​สัตว์​ที่​พึง​รัง‍เกียจ​แก่​เจ้า เนื้อ​มัน​ก็​ดี​เจ้า​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน และ​ซาก​ของ​มัน​ก็​ดี​เจ้า​พึง​รัง‍เกียจ",
  			"12": "<sup>12</sup> ของ​ทุก‍อย่าง​ซึ่ง​อยู่​ใน​น้ำ​ไม่‍มี​ครีบ​และ​เกล็ด เป็น​ของ​พึง​รัง‍เกียจ​แก่​เจ้า",
  			"13": "<sup>13</sup> “ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​นก​ซึ่ง​เจ้า​พึง​รัง‍เกียจ เจ้า​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน มัน​เป็น​สัตว์​ที่​พึง​รัง‍เกียจ คือ นก​อิน‌ทรี นก​แร้ง นก​ออก",
  			"14": "<sup>14</sup> นก​เหยี่ยว​หาง​ยาว เหยี่ยว​ดำ​ตาม​ชนิด​ของ​มัน",
  			"15": "<sup>15</sup> นก​แก​ตาม​ชนิด​ของ​มัน",
  			"16": "<sup>16</sup> นก​กระ‌จอก‍เทศ นก​เค้า​โมง นก​นาง‍นวล เหยี่ยว‍นก​เขา​ตาม​ชนิด​ของ​มัน",
  			"17": "<sup>17</sup> นก​เค้า‍แมว นก​อ้าย‍งั่ว นก​ทึด‌ทือ",
  			"18": "<sup>18</sup> นก​อี‍โก้ง นก​กระ‌ทุง นก​แร้ง",
  			"19": "<sup>19</sup> นก​กระ‌สา​ดำ นก​กระ‌สา​ตาม​ชนิด​ของ​มัน นก​หัว‍ขวาน และ​ค้าง‌คาว",
  			"20": "<sup>20</sup> “แมลง​มี​ปีก​ซึ่ง​คลาน​สี่​ขา เป็น​สัตว์​ที่​พึง​รัง‍เกียจ​แก่​เจ้า",
  			"21": "<sup>21</sup> แต่​ใน​บรร‌ดา​แมลง​มี​ปีก​ที่​คลาน​สี่​ขา​นี้ เจ้า​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​จำ​พวก​ที่​มี​ขา​พับ​ใช้​กระ‌โดด​ไป​บน​ดิน​ได้",
  			"22": "<sup>22</sup> ใน​จำ‌พวก​แมลง​ต่อ‍ไป​นี้​เจ้า​รับ‍ประ‌ทาน​ได้ ตั๊ก‌แตน​ตาม​ชนิด​ของ​มัน จิ้ง‌หรีด​โกร่ง​ตาม​ชนิด​ของ​มัน จัก‌จั่น​ตาม​ชนิด​ของ​มัน และ​ตั๊ก‌แตน‍โม​ตาม​ชนิด​ของ​มัน",
  			"23": "<sup>23</sup> แต่​แมลง​มี​ปีก​อย่าง​อื่น​ซึ่ง​มี​สี่​ขา เป็น​สัตว์​ที่​พึง​รัง‍เกียจ​แก่​เจ้า",
  			"24": "<sup>24</sup> “สิ่ง​เหล่า‍นั้น​จะ​กระ‌ทำ​ให้​เจ้า​มล‌ทิน​ได้ คือ​ผู้‍หนึ่ง​ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​ซาก​ของ มัน​จะ​ต้อง​มล‌ทิน​ไป​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"25": "<sup>25</sup> ผู้‍ใด​ถือ​ซาก​สัตว์​ส่วน​ใดๆ​ไป ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตน และ​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"26": "<sup>26</sup> สัตว์​แยก​กีบ​แต่​ไม่‍มี​กีบ​ผ่า​ไม่​เคี้ยว‍เอื้อง เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​แก่​เจ้า ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​สัตว์​เหล่า‍นี้​จะ​มล‌ทิน",
  			"27": "<sup>27</sup> ใน​บรร‌ดา​สัตว์​สี่​เท้า​ทุก​อย่าง​ซึ่ง​เดิน​ด้วย​ขยุ้ม​เท้า เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​แก่​เจ้า ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​ซาก​สัตว์​นี้​จะ​ต้อง​มล‌ทิน​ไป​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"28": "<sup>28</sup> ผู้‍ใด​นำ​ซาก​มัน​ไป​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตน และ​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​แก่​เจ้า",
  			"29": "<sup>29</sup> “ใน​บรร‌ดา​สัตว์​เล็กๆ​ซึ่ง​มี​มาก​บน​ดิน​ชนิด​ต่อ‍ไป​นี้ เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​แก่​เจ้า คือ อี‍เห็น หนู เหี้ย ตาม​ชนิด​ของ​มัน",
  			"30": "<sup>30</sup> จิ้งจก จะ‍กวด แย้ จิ้ง‌เหลน และ​กิ้ง‌ก่า",
  			"31": "<sup>31</sup> ใน​บรร‌ดา​สัตว์​เล็กๆ​ที่​มี​มาก​ชนิด​เหล่า‍นี้ เป็น​มล‌ทิน​แก่​เจ้า ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​เมื่อ​มัน​ตาย​แล้ว ผู้‍นั้น​จะ​มล‌ทิน​ไป​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"32": "<sup>32</sup> และ​เมื่อ​มัน​ตาย​ตก​ทับ​สิ่ง‍ใด​สิ่ง‍นั้น​ก็​เป็น​มล‌ทิน ไม่​ว่า​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​เป็น​ไม้ หรือ​เสื้อ‍ผ้า หรือ​หนัง‍สัตว์ หรือ​กระ‌สอบ หรือ​ภาชนะ​ใดๆ ที่​ใช้​เพื่อ​ประ‌โยชน์​อย่าง​ใด​จะ​ต้อง​แช่‍น้ำ และ​จะ​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น ต่อ‍ไป​ก็​นับ​ว่า​สะอาด​ได้",
  			"33": "<sup>33</sup> และ​ถ้า​มัน​ตก‍ลง​ไป​ใน​ภาชนะ​ดิน สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​ภาชนะ​นั้น​จะ​มล‌ทิน จง​ทุบ​ภาชนะ​นั้น​เสีย",
  			"34": "<sup>34</sup> อา‌หาร​ใน​ภาชนะ​นั้น​ที่​รับ‍ประ‌ทาน​ได้​ซึ่ง​มี​น้ำ​ปน​อยู่ ก็​เป็น​มล‌ทิน และ​น้ำ‍ดื่ม​ทั้ง‍สิ้น​ซึ่ง​จะ​ดื่ม​ได้​จาก​ภาชนะ​อย่าง‍นี้​จะ​มล‌ทิน",
  			"35": "<sup>35</sup> ถ้า​ส่วน​ใด​ของ​ซาก​สัตว์​ตก​ใส่​สิ่ง​ใดๆ สิ่ง​นั้นๆ​ก็​มล‌ทิน ไม่​ว่า​เป็น​เตา‍อบ​หรือ​เตา ต้อง​ทุบ​เสีย เป็น​มล‌ทิน และ​เป็น​ของ​มล‌ทิน​แก่​เจ้า",
  			"36": "<sup>36</sup> อย่าง‍ไร​ก็​ตาม น้ำ‍พุ​หรือ​น้ำ​ใน​แอ่ง​เก็บ​น้ำ​เป็น​ของ​สะอาด แต่​สิ่ง‍ใด​ที่​แตะ‍ต้อง​ซาก​สัตว์​นั้น จะ​มล‌ทิน",
  			"37": "<sup>37</sup> ถ้า​ส่วน‍ใด​ของ​ซาก​ตก​ใส่​เมล็ด‍พืช​ที่​ใช้​หว่าน พืช​นั้น​นับ​ว่า​สะอาด",
  			"38": "<sup>38</sup> ถ้า​เท​น้ำ​ใส่​พืช​นั้น และ​ซาก​สัตว์​ส่วน​ใด​ตก​ใส่​พืช​นั้น ก็​เป็น​มล‌ทิน​แก่​เจ้า",
  			"39": "<sup>39</sup> “ถ้า​สัตว์​ซึ่ง​เจ้า​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​ได้​นั้น​ตาย​เอง ผู้​ที่​แตะ‍ต้อง​ซาก​สัตว์​นั้น​จะ​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"40": "<sup>40</sup> และ​ผู้‍ใด​ที่​รับ‍ประ‌ทาน​ซาก นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​เขา​เสีย และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น ผู้‍ใด​ที่​จับ​ถือ​ซาก​นั้น​ไป​ก็​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตน และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"41": "<sup>41</sup> “บรร‌ดา​สัตว์​เลื้อย‍คลาน​ที่​ไป​เป็น​ฝูงๆ บน​แผ่น‍ดิน​เป็น​สิ่ง​พึง​รัง‍เกียจ​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน",
  			"42": "<sup>42</sup> สิ่ง​ใด​ที่​เลื้อย​ไป​ด้วย​ท้อง หรือ​สิ่ง​ที่​เดิน​สี่​ขา หรือ​สิ่ง​ที่​มี​หลาย​ขา ทุก‍สิ่ง​ที่​คลาน​ไป​บน​แผ่น‍ดิน​เจ้า​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน เพราะ​เป็น​สิ่ง​พึง​รัง‍เกียจ​แก่​เจ้า",
  			"43": "<sup>43</sup> เจ้า​อย่า​กระ‌ทำ​ให้​ตัว​เอง​เป็น​ที่​พึง​รัง‍เกียจ ด้วย​สัตว์​เลื้อย‍คลาน​ใดๆ อย่า​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มล‌ทิน​ไป​ด้วย​สิ่ง​เหล่า‍นี้​เลย เกรง‍ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​สะอาด​ไป​ด้วย",
  			"44": "<sup>44</sup> เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า จง​ชำระ​ตัว​ไว้​ให้​บริ‌สุทธิ์​เพราะ​เรา บริ‌สุทธิ์ เจ้า​อย่า​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มล‌ทิน​ไป​ด้วย​สัตว์​เล็กๆ ที่​มี​มาก​ซึ่ง​คลาน​ไป​บน​ดิน",
  			"45": "<sup>45</sup> เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เจ้า​ผู้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์ เพื่อ​เป็น​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เพราะ​ฉะนั้น​เจ้า​จึง​ต้อง​บริ‌สุทธิ์ เพราะ​เรา​บริ‌สุทธิ์”",
  			"46": "<sup>46</sup> เหล่า‍นี้​เป็น​กฎ​กล่าว​ถึง​เรื่อง​สัตว์​และ​นก และ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ที่​เคลื่อน‍ไหว​ไป​มา​ใน​น้ำ และ​สัตว์​ทุก​ชนิด​ที่​เลื้อย‍คลาน​บน​แผ่น‍ดิน",
  			"47": "<sup>47</sup> เพื่อ​ให้​สัง‌เกต​ความ​แตก‍ต่าง​ระหว่าง สิ่ง​ที่​เป็น​มล‌ทิน​และ​สิ่ง​ที่​สะอาด และ​ระหว่าง​สิ่ง​ที่​มี​ชีวิต​รับ‍ประ‌ทาน​ได้ และ​สัตว์​มี​ชีวิต​ที่​รับ‍ประ‌ทาน​ไม่ได้"
  		},
  		"12": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ถ้า​หญิง​คน‍ใด​มี​ครรภ์​คลอด​บุตร​เป็น​ชาย นาง​ต้อง​เป็น​มล‌ทิน​ไป​เจ็ด​วัน นาง​จะ​เป็น​มล‌ทิน​อย่าง‍เดียว​กับ​มล‌ทิน​เวลา​ที่​นาง​มี​ประ‌จำ‍เดือน",
  			"3": "<sup>3</sup> ใน​วัน​ที่​แปด​ให้​ตัด​หนัง​ปลาย​องค‌ชาต​ของ​เด็ก​นั้น​เสีย เพื่อ​เป็น​การ​เข้า​สุหนัต",
  			"4": "<sup>4</sup> ให้​นาง​คอย​อยู่​อีก​สาม‍สิบ‍สาม​วัน​ด้วย​เรื่อง​โล‌หิต​ชำระ​ของ​นาง อย่า​ให้​นาง​แตะ‍ต้อง​ของ​บริ‌สุทธิ์​อัน​ใด หรือ​เข้า​ไป​ใน​สถาน​นมัส‌การ จน​กว่า​จะ​ครบ​วัน​ชำระ​ของ​นาง",
  			"5": "<sup>5</sup> แต่​ถ้า​นาง​คลอด​บุตร​เป็น​หญิง นาง​จะ​มล‌ทิน​ไป​สอง​สัป‌ดาห์ อย่าง​เดียว​กับ​เรื่อง​การ​มี​ประ‌จำ‍เดือน และ​นาง​จะ​ต้อง​คอย​อยู่​หก‍สิบ‍หก​วัน ด้วย​เรื่อง​โล‌หิต​ชำระ​ของ​นาง",
  			"6": "<sup>6</sup> “และ​เมื่อ​วัน​ชำระ​ของ​นาง​ครบ​แล้ว ไม่​ว่า​เป็น​กำ‌หนด​ของ​บุตร‍ชาย​หรือ​บุตร‍หญิง ให้​นาง​ไป​หา​ปุโร‌หิต​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ นำ​ลูก‍แกะ​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ตัว​หนึ่ง​ไป​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา และ​นก‍พิราบ​หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​หรือ​นก‍เขา​ตัว​หนึ่ง​เป็น เครื่อง‍บู‌ชา​ไถ่‍บาป",
  			"7": "<sup>7</sup> ให้​ปุโร‌หิต​นำ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า และ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ให้​นาง แล้ว​นาง​จะ​สะอาด​ใน​เรื่อง​โล‌หิต​ของ​นาง​ตก นี่​เป็น​กฎ​กล่าว​ด้วย​เรื่อง​การ​คลอด​บุตร ไม่​ว่า​เป็น​ชาย​หรือ​หญิง",
  			"8": "<sup>8</sup> และ​ถ้า​นาง​ไม่​สา‌มารถ​หา​ลูก‍แกะ​ตัว​หนึ่ง​ได้ ก็​ให้​นาง​นำ​นก‍เขา​สอง​ตัว​หรือ​นก‍พิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา และ​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง‍บู‌ชา​ไถ่‍บาป และ​ให้​ปุโร‌หิต​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ให้​นาง แล้ว​นาง​จะ​สะอาด”"
  		},
  		"13": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​และ​อา‌โรน​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​เกิด​อา‌การ​บวม​หรือ​พุ​หรือ​ด่าง​ขึ้น​ที่​ผิว‍หนัง แล้ว​ผิว‍หนัง​ของ​เขา​เป็น​เรื้อน ก็​ให้​พา​ผู้‍นั้น​มา​หา​อา‌โรน​ปุโร‌หิต หรือ​มา​หา​บุตร​คน‍หนึ่ง​คน‍ใด​ของ​เขา​ที่​เป็น​ปุโร‌หิต",
  			"3": "<sup>3</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ผิว‍หนัง​ตรง​ที่​เป็น​โรค ถ้า​ขน​ใน​ที่​นั้น​หงอก​และ​เห็น​ว่า​โรค​นั้น​อยู่​ลึก​กว่า​ผิว‍หนัง​ลง​ไป นับ​ว่า​เป็น​โรค​เรื้อน เมื่อ​ปุโร‌หิต​ตรวจ​เขา​เสร็จ​แล้ว​ให้​ประ‌กาศ​ว่า เขา​เป็น​มล‌ทิน",
  			"4": "<sup>4</sup> ถ้า​ผิว‍หนัง​ตรง​ที่​ป่วย​นั้น​ขาว และ​ปรา‌กฏ​ว่า​กิน​ไม่​ลึก​ไป‍กว่า ผิว‍หนัง​และ​ขน​ใน​บริ‌เวณ​นั้น​ก็​ไม่​หงอก ให้​ปุโร‌หิต​กัก​ตัว​ผู้‍ป่วย​ไว้​เจ็ด​วัน",
  			"5": "<sup>5</sup> และ​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​เขา​อีก​ใน​วัน​ที่​เจ็ด ถ้า​ตาม​สาย‍ตา​ของ​เขา​เห็น​ว่า โรค​นั้น​ทรง​อยู่​ไม่​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง ก็​ให้​ปุโร‌หิต​กัก​ตัว​เขา​ต่อ‍ไป​อีก​เจ็ด​วัน",
  			"6": "<sup>6</sup> พอ​ถึง​วัน​ที่​เจ็ด​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​เขา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง ถ้า​บริ‌เวณ​ที่​ป่วย​นั้น​จาง​ลง และ​โรค​มิ‍ได้​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง ก็​ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​สะอาด​แล้ว เขา​เป็น​โรค‍พุ​เท่า‍นั้น ให้​เขา​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​แล้ว​เขา​ก็​จะ​สะอาด​ได้",
  			"7": "<sup>7</sup> แต่​ถ้า​หาก​ว่า​ภาย‍หลัง​จาก​ที่​เขา​สำ‌แดง ตัว​แก่​ปุโร‌หิต​เพื่อ​รับ​การ​ชำระ​แล้ว​นั้น ปรา‌กฏ​ว่า​บริ‌เวณ​ที่​พุ​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง เขา​ต้อง​กลับ​ไป​หา​ปุโร‌หิต​อีก",
  			"8": "<sup>8</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ทำ​การ​ตรวจ ถ้า​บริ‌เวณ​พุ​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง ก็​ให้‍ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​เป็น​มล‌ทิน เขา​เป็น​โรค​เรื้อน",
  			"9": "<sup>9</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​เป็น​โรค​เรื้อน​ก็​ให้​พา​เขา​มา​หา​ปุโร‌หิต",
  			"10": "<sup>10</sup> และ​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​ตัว​เขา ถ้า​มี​บริ‌เวณ​บวม​สีขาว​เกิด​ขึ้น​ที่​ผิว‍หนัง ซึ่ง​ทำ​ให้​ขน​ที่‍นั่น​หงอก และ​มี​เนื้อ​แผล‍สด​ใน​ที่​ที่​บวม​นั้น",
  			"11": "<sup>11</sup> แสดง​ว่า​เป็น​โรค​เรื้อน​เรื้อ‍รัง​ที่​ผิว‍หนัง ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า​เขา​มล‌ทิน อย่า​กัก​ตัว​เขา​ไว้ เพราะ‍ว่า​เขา​เป็น​มล‌ทิน",
  			"12": "<sup>12</sup> ถ้า​โรค​เรื้อน​นั้น​ลาม​ไป​ตาม​ผิว‍หนัง ตาม​ที่​ปุโร‌หิต​เห็น​ก็​ปรา‌กฏ​ว่า ลาม​ไป​ตาม​ผิว‍หนัง​ทั่ว​ตัว​ผู้‍ป่วย​ตั้ง‍แต่​ศีรษะ​จน​เท้า",
  			"13": "<sup>13</sup> ปุโร‌หิต​ต้อง​ตรวจ​ดู ถ้า​เรื้อน​นั้น​แผ่​ไป​ทั่ว​ตัว ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​สะอาด​ด้วย​โรค​ของ​เขา​แล้ว​ตัว​ของ​เขา​เผือก เขา​สะอาด",
  			"14": "<sup>14</sup> ถ้า​มี​เนื้อ​แผล‍สด​ปรา‌กฏ​ขึ้น​มา​เมื่อ‍ไร เขา​ก็​เป็น​มล‌ทิน",
  			"15": "<sup>15</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​ที่​เนื้อ​แผล‍สด และ​ประ‌กาศ​ว่า​เขา​เป็น​มล‌ทิน เพราะ​เนื้อ​แผล‍สด​นั้น​ทำ​ให้​มล‌ทิน เขา​เป็น​โรค​เรื้อน",
  			"16": "<sup>16</sup> ถ้า​เนื้อ​แผล‍สด​นั้น​เปลี่ยน​ไป​อีก​กลาย​เป็น​สีขาว ให้​เขา​มา​หา​ปุโร‌หิต",
  			"17": "<sup>17</sup> และ​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​เขา และ​ถ้า​โรค​นั้น​กลาย​เป็น​โรค‍เผือก ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า คน​ที่​เป็น​โรค​นั้น​สะอาด เขา​สะอาด",
  			"18": "<sup>18</sup> “ถ้า​ที่​ร่าง‍กาย​ของ​คน‍ใด​มี​แผล​ฝี​ซึ่ง​หาย​แล้ว",
  			"19": "<sup>19</sup> ถ้า​ที่​แผล​เป็น​นั้น​มี​สีขาว​บวม​ขึ้น​มา​หรือ​มี​รอย​สี‍แดง​เรื่อๆ​ปรา‌กฏ ก็​ให้​ผู้‍นั้น​ไป​สำ‌แดง​ตัว​ต่อ​ปุโร‌หิต",
  			"20": "<sup>20</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​ตรวจ​ดู ถ้า​ปรา‌กฏ​ว่า​ที่​เป็น​นั้น​ลึก​กว่า​ผิว‍หนัง​และ​ขน​ที่ บริ‌เวณ​นั้น​หงอก​ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​เป็น​มล‌ทิน โรค​นั้น​เป็น​โรค​เรื้อน​มัน​พุ​ขึ้น​มา​ที่​แผล​ฝี",
  			"21": "<sup>21</sup> แต่​ถ้า​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​แล้ว​เห็น​ว่า​ขน​ที่‍นั่น​ก็​ไม่​หงอก และ​เป็น​ไม่​ลึก​กว่า​ผิว‍หนัง แต่​จาง ให้​ปุโร‌หิต​กัก​ตัว​เขา​ไว้​เจ็ด​วัน",
  			"22": "<sup>22</sup> ถ้า​โรค​นั้น​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง ก็​ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​เป็น​มล‌ทิน เขา​เป็น​โรค​แล้ว",
  			"23": "<sup>23</sup> แต่​ถ้า​บริ‌เวณ​นั้น​คง‍ที่​อยู่​ไม่​ลาม​ออก‍ไป ก็​เป็น​แต่​เพียง​แผล‍เป็น​ของ​ฝี​ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​สะอาด",
  			"24": "<sup>24</sup> “หรือ เมื่อ​ส่วน​ของ​ร่าง‍กาย​ถูก​ไฟ​ลวก​และ​เนื้อ​แผล‍สด ที่​ตรง​นั้น​เป็น​รอย​สี‍แดง​เรื่อๆ หรือ​สีขาว",
  			"25": "<sup>25</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู ถ้า​ขน​ใน​บริ‌เวณ​นั้น​หงอก​และ​ปรา‌กฏ​ว่า​เป็น​ลึก​กว่า​ผิว‍หนัง ก็​เป็น​โรค​เรื้อน มัน​พุ​ขึ้น​มา​ที่​แผล​ไฟ​ลวก และ​ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​เป็น​มล‌ทิน เขา​เป็น​โรค​เรื้อน",
  			"26": "<sup>26</sup> แต่​ถ้า​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู เห็น​ว่า​ขน​ใน​บริ‌เวณ​นั้น​ไม่​หงอก และ​เป็น​ไม่​ลึก​กว่า​ผิว‍หนัง แต่​จาง ให้​ปุโร‌หิต​กัก​ตัว​เขา​ไว้​เจ็ด​วัน",
  			"27": "<sup>27</sup> พอ​ถึง​วัน​ที่​เจ็ด​ก็​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​เขา ถ้า​ที่​เป็น​นั้น​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง ก็​ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า​เขา​เป็น​มล‌ทิน เขา​เป็น​โรค​เรื้อน",
  			"28": "<sup>28</sup> ถ้า​รอย​ที่​เป็น​นั้น​ทรง​อยู่ ไม่​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง แต่​จาง บวม​เพราะ​ไฟ​ลวก ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า​เขา​สะอาด เพราะ​มัน​เป็น​เพียง​แผล‍เป็น​ของ​ไฟ​ลวก",
  			"29": "<sup>29</sup> “ถ้า​ชาย​หรือ​หญิง​คน‍ใด​มี​โรค​ที่​ศีรษะ​หรือ​ที่​เครา",
  			"30": "<sup>30</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​โรค​นั้น ถ้า​ปรา‌กฏ​ว่า​เป็น​ลึก​กว่า​ผิว‍หนัง และ​ผม​ตรง​นั้น​เหลือง​และ​บาง​ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​เป็น​มล‌ทิน​เขา​เป็น​โรค‍คัน เป็น​โรค​เรื้อน​ที่​ศีรษะ​หรือ​ที่​เครา",
  			"31": "<sup>31</sup> และ​ถ้า​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​โรค‍คัน​นั้น และ​ปรา‌กฏ​ว่า​เป็น​ไม่​ลึก​กว่า​ผิว‍หนัง และ​ไม่‍มี​ผม‍ดำ​อยู่​ใน​บริ‌เวณ​นั้น ให้​ปุโร‌หิต​กัก​ตัว​บุค‌คล​ที่​เป็น​โรค‍คัน​นั้น​ไว้​เจ็ด​วัน",
  			"32": "<sup>32</sup> พอ​ถึง​วัน​ที่​เจ็ด​ก็​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​โรค​นั้น ถ้า​อา‌การ​คัน​นั้น​ไม่​ลาม​ออก‍ไป และ​ไม่‍มี​ขน​เหลือง​ใน​บริ‌เวณ​นั้น​และ​ปรา‌กฏ​ว่า​อา‌การ คัน​ไม่​ลึก​กว่า​ผิว‍หนัง",
  			"33": "<sup>33</sup> ก็​ให้​คน​นั้น​โกน​ผม​เสีย แต่​อย่า​โกน​ตรง​บริ‌เวณ​ที่​คัน ให้​ปุโร‌หิต​กัก​ตัว​บุค‌คล​ที่​เป็น​โรค‍คัน​นั้น​ไว้​อีก​เจ็ด​วัน",
  			"34": "<sup>34</sup> พอ​ถึง​วัน​ที่​เจ็ด ก็​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​ตรง​ที่​คัน ถ้า​ที่​คัน​นั้น​ไม่​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง และ​ปรา‌กฏ​ว่า​เป็น​ไม่​ลึก​ไป​กว่า​ผิว‍หนัง ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​สะอาด ให้​เขา​ซัก​เสื้อ‍ผ้า แล้ว​จะ​สะอาด",
  			"35": "<sup>35</sup> แต่​ถ้า​เขา​ชำระ​ตัว​แล้ว ยัง​ปรา‌กฏ​ว่า โรค‍คัน​นั้น​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง",
  			"36": "<sup>36</sup> ก็​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​เขา ถ้า​โรค‍คัน​นั้น​ลาม​ออก‍ไป​ใน​ผิว‍หนัง​แล้ว ไม่​จำ‍เป็น​ต้อง​มอง‍หา​ขน​สี‍เหลือง เขา​เป็น​มล‌ทิน​แล้ว",
  			"37": "<sup>37</sup> “แต่​ถ้า​ตาม​สาย‍ตา​ของ​เขา​โรค‍คัน​นั้น​ระ‌งับ​แล้ว และ​มี​ผม‍ดำ​งอก​อยู่​ใน​บริ‌เวณ​นั้น โรค‍คัน​นั้น​หาย​แล้ว​เขา​ก็​สะอาด และ​ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌กาศ​ว่า เขา​สะอาด",
  			"38": "<sup>38</sup> “เมื่อ​ผู้‍ชาย​หรือ​ผู้หญิง​มี​รอย​ขาว​ที่​ผิว‍หนัง",
  			"39": "<sup>39</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​เขา ถ้า​รอย​ที่​ผิว‍กาย​นั้น​เป็น​สีขาว​หม่น นั่น​เป็น​เกลื้อน​ที่​พุ​ขึ้น​ใน​ผิว‍หนัง เขา​สะอาด",
  			"40": "<sup>40</sup> “ถ้า​ชาย​คน‍ใด​มี​ผม‍ร่วง​จาก​ศีรษะ เขา​เป็น​คน​ศีรษะ​ล้าน แต่​เขา​สะอาด",
  			"41": "<sup>41</sup> ถ้า​ชาย​คน‍ใด​มี​ผม​ที่​หน้า‍ผาก​และ​ที่​ขมับ​ร่วง หน้า‍ผาก​ของ​เขา​ล้าน แต่​เขา​สะอาด",
  			"42": "<sup>42</sup> แต่​ถ้า​ตรง​บริ‌เวณ​ศีรษะ​ล้าน หรือ​หน้า‍ผาก​ล้าน มี​บริ‌เวณ​เป็น​โรค​สี‍แดง​เรื่อๆ เขา​เป็น​เรื้อน​พุ​ขึ้น​ที่​ศีรษะ​ล้าน​หรือ​ที่​หน้า‍ผา​กล้าน​นั้น",
  			"43": "<sup>43</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​เขา ถ้า​โรค‍บวม​นั้น​สี‍แดง​เรื่อๆ อยู่​ที่​ศีรษะ​ล้าน​หรือ​ที่​หน้า‍ผา​กล้าน​ของ​เขา เหมือน​กับ​โรค​เรื้อน​ที่​ปรา‌กฏ​ตาม​ผิว‍หนัง",
  			"44": "<sup>44</sup> ชาย​ผู้‍นั้น​เป็น​โรค​เรื้อน เขา​เป็น​มล‌ทิน ปุโร‌หิต​ต้อง​ประ‌กาศ​ว่า เขา​เป็น​มล‌ทิน โรค​ของ​เขา​อยู่​ที่​ศีรษะ",
  			"45": "<sup>45</sup> “ให้​บุค‌คล​ที่​เป็น​โรค​เรื้อน​สวม​เสื้อ‍ผ้า​ที่​ขาด และ​ให้​ปล่อย​ผม และ​ให้​เขา​ปิด​ริม‍ฝี‍ปาก​บน​ไว้​แล้ว​ร้อง​ไป​ว่า ‘มล‌ทิน มล‌ทิน’",
  			"46": "<sup>46</sup> เขา​จะ​เป็น​มล‌ทิน​อยู่​ตลอด​เวลา​ที่​เขา​เป็น​โรค เขา​เป็น​มล‌ทิน เขา​จะ​ต้อง​อยู่​แต่​ลำ‌พัง​ภาย‍นอก​ค่าย",
  			"47": "<sup>47</sup> “เมื่อ​ใน​เครื่อง​แต่ง‍กาย​มี​เรื้อน ไม่​ว่า​จะ​เป็น​เครื่อง​แต่ง‍กาย​ขน‍สัตว์​หรือ​ผ้า‍ป่าน",
  			"48": "<sup>48</sup> อยู่​ที่​ด้าย​เส้น‍ยืน​หรือ​เส้น‍พุ่ง อยู่​ที่​ผ้า‍ป่าน​หรือ​ผ้า​ขน‍สัตว์​หรือ​อยู่​ใน​หนัง หรือ​สิ่ง‍ใดๆ​ทีี่​ทำ​ด้วย​หนัง",
  			"49": "<sup>49</sup> ถ้า​โรค​นั้น​ทำ​ให้​เครื่อง​แต่ง‍กาย​มี​สี‍เขียวๆ หรือ​แดงๆ​ที่​ด้าย​เส้น‍ยืน​หรือ​เส้น‍พุ่ง ที่​หนัง​หรือ​สิ่ง​ใดๆ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง นั่น​เป็น​เรื้อน​จะ​ต้อง​นำ​ไป​แสดง​ต่อ​ปุโร‌หิต",
  			"50": "<sup>50</sup> และ​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​โรค​นั้น และ​ให้​กัก​สิ่ง​ที่​เป็น​โรค​นั้น​ไว้​เจ็ด​วัน",
  			"51": "<sup>51</sup> พอ​ถึง​วัน‍ที่​เจ็ด​ก็​ให้​ตรวจ​ดู​โรค​นั้น​อีก ถ้า​โรค​นั้น​ลาม​ไป​ใน​เสื้อ‍ผ้า​เครื่อง​แต่ง‍กาย ไม่​ว่า​ที่​ด้าย​เส้น‍ยืน​หรือ​เส้น‍พุ่ง เป็น​ที่​หนัง‍สัตว์ หรือ​สิ่ง‍ใด​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง‍สัตว์ โรค​นั้น​เป็น​โรค​เรื้อน​อย่าง​ร้าย นับ​ว่า​เป็น​มล‌ทิน",
  			"52": "<sup>52</sup> ให้​ปุโร‌หิต​เผา​เครื่อง​แต่ง‍กาย​นั้น​เสีย​ไม่​ว่า เป็น​โรค​ที่​ด้าย​เส้น‍ยืน หรือ​เส้น‍พุ่ง​เป็น​ที่​ผ้า‍ขน‍สัตว์​หรือ​ผ้า‍ป่าน หรือ​สิ่ง​ใดๆ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง‍สัตว์ เพราะ​เป็น​โรค​เรื้อน​ที่​ร้าย จึง​ให้​เผา​เสีย​ใน​ไฟ",
  			"53": "<sup>53</sup> “และ​ถ้า​ปุโร‌หิต​นั้น​ตรวจ​ดู และ​โรค​นั้น​มิ‍ได้​ลาม​ไป​ใน​เสื้อ​ทั้ง​ที่​ด้าย​เส้น‍ยืน​หรือ​เส้น‍พุ่ง หรือ​ใน​สิ่ง‍ใด​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง‍สัตว์",
  			"54": "<sup>54</sup> ก็​ให้​ปุโร‌หิต​บัญ‌ชา​ให้​เขา​ซัก​ตัว​ที่​เป็น​โรค​นั้น​เสีย และ​ให้​กัก​ไว้​อีก​เจ็ด​วัน",
  			"55": "<sup>55</sup> เมื่อ​ซัก​แล้ว​ก็​ให้​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​ตัว​ที่​เป็น​โรค​นั้น​อีก ถ้า​บริ‌เวณ​ที่​เป็น​โรค​ไม่​เปลี่ยน​สี แม้‍ว่า​โรค​นั้น​ไม่​ลาม​ไป ก็​เป็น​มล‌ทิน เจ้า​จง​เอา​ใส่​ใน​ไฟ เผา​เสีย ไม่​ว่า​บริ‌เวณ​ที่​เป็น​โรค​เรื้อน​นั้น​จะ​อยู่​ข้าง‍ใน​หรือ​ข้าง‍นอก",
  			"56": "<sup>56</sup> “ถ้า​ปุโร‌หิต​ตรวจ​ดู​เมื่อ​ซัก​แล้ว เห็น​ว่า​โรค​นั้น​จาง ก็​ให้​ฉีก​บริ‌เวณ​นั้น​ออก‍เสีย​จาก​เสื้อ​หรือ​หนัง‍สัตว์ หรือ​เส้น‍ยืน​หรือ​เส้น‍พุ่ง",
  			"57": "<sup>57</sup> ถ้า​ปรา‌กฏ​ขึ้น​อีก​ใน​เครื่อง​แต่ง‍กาย​ไม่​ว่า​ที่ ด้าย​เส้น‍ยืน​หรือ​เส้น‍พุ่ง หรือ​ใน​สิ่ง​ใดๆ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง‍สัตว์ โรค​นั้น​ลาม​ไป​แล้ว เจ้า​จง​เผา​สิ่ง​ที่​เป็น​โรค​นั้น​ด้วย​ไฟ",
  			"58": "<sup>58</sup> ถ้า​เสื้อ​ทั้ง​ที่​ด้าย​เส้น‍ยืน​หรือ​เส้น‍พุ่ง หรือ​สิ่ง​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง‍สัตว์ ซึ่ง​เมื่อ​ซัก​แล้ว​โรค​นั้น​หมด​ไป ก็​ให้​ซัก​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง สะอาด​ได้​แล้ว”",
  			"59": "<sup>59</sup> นี่​เป็น​กฎ​ว่า​ด้วย​โรค​เรื้อน​ใน เสื้อ​ที่​ทำ​ด้วย​ขน‍สัตว์​หรือ​ผ้า‍ป่าน ไม่​ว่า​เป็น​ที่​ด้าย​เส้น‍ยืน​หรือ​เส้น‍พุ่ง หรือ​เป็น​ที่​สิ่ง​ใดๆ​ที่​ทำ​ด้วย​หนัง‍สัตว์ เพื่อ​ให้​พิจาร‌ณา​ว่า​อย่าง‍ใด​สะอาด อย่าง‍ใด​เป็น​มล‌ทิน"
  		},
  		"14": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​กฎ​เรื่อง​คน​เป็น​โรค‍เรื้อน ใน​วัน​ชำระ​ตัว​ของ​เขา ให้​พา​เขา​มา​หา​ปุโร‌หิต",
  			"3": "<sup>3</sup> และ​ให้​ปุโร‌หิต​ออก​ไป​นอก​ค่าย และ​ให้​ปุโร‌หิต​ทำ​การ​ตรวจ ถ้า​ผู้‍ป่วย​หาย​จาก​เรื้อน​แล้ว",
  			"4": "<sup>4</sup> ก็​ให้​ปุโร‌หิต​บัญ‌ชา​เขา​ให้​จัด​ของ​สำ‌หรับ​ผู้​จะ​รับ​การ​ชำระ คือ​นก​สะอาด​ที่​มี​ชีวิต​สอง​ตัว ไม้‍สน​สีดาร์ กับ​ด้าย​สี‍แดง และ​ต้น‍หุสบ",
  			"5": "<sup>5</sup> ให้​ปุโร‌หิต​บัญ‌ชา​ให้​เขา​ฆ่า​นก​ตัว​หนึ่ง​ใน​ภาชนะ​ดิน ข้าง‍บน​น้ำ‍ไหล",
  			"6": "<sup>6</sup> ให้​ปุโร‌หิต​เอา​นก​ตัว​ที่​ยัง​เป็น​อยู่​กับ​ไม้‍สน​สีดาร์ ด้าย​สี‍แดง ต้น‍หุสบ จุ่ม​เข้า​ไป​ใน​เลือด​ของ​นก​ที่​ถูก​ฆ่า​ข้าง‍บน​น้ำ‍ไหล",
  			"7": "<sup>7</sup> และ​ให้​ปุโร‌หิต​ประ‌พรม​คน​ที่​จะ​รับ​การ​ชำระ​จาก โรค‍เรื้อน​นั้น​เจ็ด​ครั้ง แล้ว​ประ‌กาศ​ว่า​เขา​สะอาด และ​ให้​ปล่อย​นก​ตัว​ที่​ยัง มี​ชีวิต​นั้น​ไป​ใน​พื้น‍ทุ่ง",
  			"8": "<sup>8</sup> และ​ให้​ผู้​ที่​รับ​การ​ชำระ​นั้น​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตน และ​ให้​โกน​ผม​กับ​ขน​ทั้ง‍หมด​เสีย และ​อาบ‍น้ำ เขา​ก็​จะ​สะอาด ต่อ​จาก​นั้น​ก็​ให้​เขา​เข้า​ค่าย​ได้ แต่​ให้​นอน​อยู่​นอก​เต็นท์​ของ​เขา​เจ็ด​วัน",
  			"9": "<sup>9</sup> พอ​วัน​ที่​เจ็ด​ให้​เขา​โกน​ผม​จาก​ศีรษะ​ของ​เขา​ให้​หมด ให้​เขา​โกน​เครา​และ​โกน​ขน‍คิ้ว คือ​โกน​ให้​หมด แล้ว​ให้​ซัก​เสื้อ‍ผ้า และ​อาบ‍น้ำ​เขา​ก็​จะ​สะอาด",
  			"10": "<sup>10</sup> “ใน​วัน​ที่​แปด​ให้​เขา​เอา​ลูก‍แกะ​ผู้​สอง​ตัว ปราศ‍จาก​ตำ‌หนิ และ​ลูก‍แกะ​เมีย​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ตัว​หนึ่ง​ปราศ‍จาก​ตำ‌หนิ และ​ยอด‍แป้ง​คลุก​น้ำ‍มัน​สาม​ใน​สิบ​เอ‌ฟาห์​เป็น​ธัญญ‌บูชา กับ​น้ำ‍มัน​ลกหนึ่ง",
  			"11": "<sup>11</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ผู้​ทำ​การ​ชำระ นำ​ผู้​ที่​รับ​การ​ชำระ​กับ​สิ่ง​ของ​เหล่า‍นี้​มา ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"12": "<sup>12</sup> ให้​ปุโร‌หิต​นำ​ลูก‍แกะ‍ผู้​นั้น​ตัว​หนึ่ง​ไป​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา ไถ่​กรรม​บาป​พร้อม​กับ​น้ำ‍มัน​ลก​หนึ่ง นำ​ยื่น‍ถวาย​เป็น​เครื่อง​ยื่น‍ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"13": "<sup>13</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ฆ่า​ลูก‍แกะ​นั้น​ใน​ที่ ที่​เขา​ฆ่า​สัตว์​อัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​สัตว์​อัน​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​ใน​ที่​บริ‌สุทธิ์ เพราะ‍ว่า​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​ก็​เหมือน​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป เป็น​ของ​ที่​ตก​แก่​ปุโร‌หิต เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด",
  			"14": "<sup>14</sup> ปุโร‌หิต​จะ​นำ​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​มา​บ้าง และ​ปุโร‌หิต​จะ​เจิม​ที่​ปลาย​หู​ข้าง‍ขวา​ของ​ผู้​ที่​รับ​การ​ชำระ และ​เจิม​ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍มือ​ขวา​และ​ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍เท้า​ขวา​ของเขา",
  			"15": "<sup>15</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​นำ​น้ำ‍มัน​หนึ่ง​ลก​นั้น​มา​บ้าง เท​ใส่​ฝ่า‍มือ​ซ้าย​ของ​เขา",
  			"16": "<sup>16</sup> และ​เอา​นิ้ว​มือ‍ขวา​จิ้ม​น้ำ‍มัน​ซึ่ง​อยู่​ใน​มือ‍ซ้าย ประ‌พรม​น้ำ‍มัน​ด้วย​นิ้ว​ของ​เขา​เจ็ด​ครั้ง​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"17": "<sup>17</sup> ส่วน​น้ำ‍มัน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​มือ​นั้น​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​มา​บ้าง เจิม​ที่​ปลาย​หู​ขวา​ของ​ผู้​ที่​รับ​การ​ชำระ และ​ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍มือ​ขวา​และ​ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍เท้า​ขวา ทับ​บน​เลือด​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป",
  			"18": "<sup>18</sup> ส่วน​น้ำ‍มัน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​มือ​ของ​ปุโร‌หิต​นั้น เขา​จะ​เจิม​ศีรษะ​ของ​ผู้​รับ​การ​ชำระ แล้ว​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​เขา​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"19": "<sup>19</sup> ปุโร‌หิต​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​เพื่อ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​ผู้​รับ การ​ชำระ​ให้​พ้น​จาก​มล‌ทิน​ของ​เขา ภาย‍หลัง​ปุโร‌หิต​จึง​ฆ่า​สัตว์​อัน​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา",
  			"20": "<sup>20</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา‍บูชา​และ​ธัญญ‌บูชา​บน​แท่น ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​เขา​ดัง‍นี้ และ​เขา​ก็​จะ​สะอาด​ได้",
  			"21": "<sup>21</sup> “ถ้า​ผู้‍นั้น​เป็น​คน​ยาก‍จน​และ​ไม่​สา‌มารถ​จะ​หา​มา ได้​เท่า‍นั้น ก็​ให้​เขา​นำ​ลูก‍แกะ‍ผู้​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป เพื่อ​ยื่น‍ถวาย​กระ‌ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​เขา และ​นำ​ยอด‍แป้ง​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอ‌ฟาห์​เคล้า​เข้า​กับ​น้ำ‍มัน เป็น​ธัญญ‌บูชา​กับ​น้ำ‍มัน​ลก​หนึ่ง",
  			"22": "<sup>22</sup> พร้อม​กับ​นก‍เขา​สอง​ตัว หรือ​ลูก​นก‍พิราบ​สอง​ตัว ตาม​ที่​เขา​สา‌มารถ​หา​มา​ได้ ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป นก​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา",
  			"23": "<sup>23</sup> ใน​วัน‍ที่​แปด​ให้​เขา​นำ​มา​มอบ​ให้​แก่​ปุโร‌หิต เพื่อ​การ​ชำระ​ของ​ตน ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ​ถวาย​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"24": "<sup>24</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​นำ​ลูก‍แกะ​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป และ​น้ำ‍มัน​ลก​หนึ่ง​นั้น และ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​พิธี​ยื่น‍ถวาย​เป็น​เครื่อง​ยื่น‍บูชา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"25": "<sup>25</sup> และ​เขา​จะ​ฆ่า​ลูก‍แกะ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป และ​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​มา​บ้าง เจิม​ที่​ปลาย‍หู​ข้าง‍ขวา​ของ​ผู้​รับ​การ​ชำระ และ​ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍มือ​ขวา กับ​ที่​นิ้ว​หัว‍แม่‍เท้า​ขวา​ของ​เขา",
  			"26": "<sup>26</sup> แล้ว​ปุโร‌หิต​จะ​เท​น้ำ‍มัน​ใส่​ฝ่า‍มือ​ซ้าย​ของ​ตน​บ้าง",
  			"27": "<sup>27</sup> และ​เอา​น้ำ‍มัน​ที่​อยู่​ใน​มือ‍ซ้าย​นั้น ประ‌พรม​ด้วย​นิ้ว​มือ‍ขวา​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"28": "<sup>28</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​น้ำ‍มัน​ที่​อยู่​ใน​มือ​เจิม ที่​ปลาย​หู​ข้าง​ขวา​ของ​ผู้​รับ​การ​ชำระ และ​ที่​หัว‍แม่‍มือ​ขวา​กับ​หัว‍แม่‍เท้า​ขวา​ของ​เขา ตรง​ที่​ที่​เจิม​ด้วย​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป",
  			"29": "<sup>29</sup> น้ำ‍มัน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​มือ​ของ​ปุโร‌หิต​นั้น เขา​จะ​เจิม​ศีรษะ​ของ​ผู้​ที่​รับ​การ​ชำระ ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​เขา​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"30": "<sup>30</sup> และ​เขา​จะ​ถวาย​นก​เขา​หรือ​นก‍พิราบ​หนุ่ม ตาม​ที่​เขา​สา‌มารถ​หา​มา​ได้",
  			"31": "<sup>31</sup> ถวาย​นก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป นก​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​พร้อม​กับ​ธัญญ‌บูชา และ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​ผู้​รับ​การ ชำระ​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า",
  			"32": "<sup>32</sup> นี่​เป็น​กฎ​สำ‌หรับ​ผู้​ที่​เป็น​เรื้อน​ไม่​สา‌มารถ​หา​เครื่อง​บูชา เพื่อ​การ​ชำระ​ของ​ตน​ได้”",
  			"33": "<sup>33</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​และ​อา‌โรน​ว่า",
  			"34": "<sup>34</sup> “เมื่อ​เจ้า​เข้า​ไป​ใน​แผ่น​ดิน​คา‌นา‌อัน ซึ่ง​เรา​ให้​แก่​เจ้า​เป็น​กรรม‍สิทธิ์​นั้น และ​เรา​จะ​ใส่​เรื้อน​เข้า​ที่​เรือน​หลัง‍หนึ่ง หลัง‍ใด​ใน​แผ่น​ดิน​ที่​เจ้า​ถือ​กรรม‍สิทธิ์​นั้น",
  			"35": "<sup>35</sup> ผู้‍ใด​ที่​ถือ​กรรม‍สิทธิ์​ของ​เรือน​นั้น​จะ ต้อง​มา​บอก​แก่​ปุโร‌หิต​ว่า ‘ข้าพ‌เจ้า​เห็น​โรค​อะไร​อย่าง​หนึ่ง​เกิด​ใน​เรือน​ของ​ข้าพ‌เจ้า’",
  			"36": "<sup>36</sup> แล้ว​ปุโร‌หิต​จะ​บัญ‌ชา​ให้​เขา​ขน​ของ​ออก​จาก​เรือน​ให้​หมด ก่อน​ที่​ปุโร‌หิต​จะ​ไป​ตรวจ​โรค เกรง‍ว่า​ของ​ทุก‍อย่าง​ที่​อยู่​ใน​เรือน​นั้น​จะ​ถูก​ประ‌กาศ​ว่า มล‌ทิน ต่อ​จาก​นั้น​ปุโร‌หิต​จึง​จะ​เข้า​ไป​ตรวจ​ดู​เรือน",
  			"37": "<sup>37</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​ตรวจ​ดู​โรค ถ้า​โรค​นั้น​อยู่​ที่​ผนัง​ของ​เรือน​เป็น​รอย​สี​เขียวๆ​แดงๆ และ​ปรา‌กฏ​ว่า​อยู่​ลึก​กว่า​ผิว",
  			"38": "<sup>38</sup> แล้ว​ปุโร‌หิต​จะ​ออก​จาก​เรือน​ไป​อยู่​ที่​ประ‌ตู​เรือน แล้ว​ปิด​เรือน​เสีย​เจ็ด​วัน",
  			"39": "<sup>39</sup> พอ​ถึง​วัน​ที่​เจ็ด​ปุโร‌หิต​จะ​กลับ​มา​ตรวจ​ดู​อีก ถ้า​โรค​นั้น​ลาม​ไป​ใน​ผนัง​เรือน",
  			"40": "<sup>40</sup> แล้ว​ปุโร‌หิต​ก็​จะ​บัญ‌ชา​ให้​เอา​หิน​ก้อน​ที่​ติด​โรค​นั้น​ออก​เสีย นำ​ไป​โยน​ทิ้ง​ใน​ที่​มล‌ทิน​ภาย‍นอก​เมือง",
  			"41": "<sup>41</sup> และ​สั่ง​ให้​ขูด​ข้าง‍ใน​เรือน​ทั่วๆ​ไป ผง​ปูน​ที่​ขูด​ออก​มา​นั้น​ให้​นำ​ไป​ทิ้ง​เสีย​ใน​ที่ มล‌ทิน​ภาย‍นอก​เมือง",
  			"42": "<sup>42</sup> แล้ว​ให้​หา​หิน​อื่น​มา​แทน​หิน​ก้อน​ที่​นำ​ออก​ไป และ​เอา​ปูน​อื่น​มา​โบก​ผนัง​เรือน​นั้น",
  			"43": "<sup>43</sup> “เมื่อ​เขา​เอา​หิน​ออก​ขูด​เรือน​และ​โบก​ปูน​ใหม่​แล้ว ยัง​เกิด​โรค​ขึ้น​ใน​เรือน​นั้น​อีก",
  			"44": "<sup>44</sup> แล้ว​ปุโร‌หิต​จะ​ไป​ตรวจ​ดู ถ้า​โรค​นั้น​ลาม​ไป​ใน​เรือน​เป็น​โรค‍เรื้อน​อย่าง​ร้าย​ใน​เรือน เรือน​นั้น​ก็​เป็น​มล‌ทิน",
  			"45": "<sup>45</sup> ให้​เขา​พัง​เรือน​นั้น​ลง หิน ไม้​และ​ปูน​ที่​ทำ​เรือน​นั้น​ให้​ขน​ไป​ทิ้ง​เสีย ใน​ที่​ที่​มล‌ทิน​ภาย‍นอก​เมือง",
  			"46": "<sup>46</sup> ยิ่ง‍กว่า​นั้น​อีก เมื่อ​เรือน​ปิด​อยู่ มี​ผู้‍ใด​เข้า​ไป ผู้‍นั้น​จะ​เป็น​มล‌ทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"47": "<sup>47</sup> ผู้‍ใด​ที่​นอน​ลง​ใน​เรือน​นั้น ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​เขา และ​ผู้​ที่​รับ‍ประ‌ทาน​ใน​เรือน​นั้น ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​เขา​ด้วย",
  			"48": "<sup>48</sup> “แต่​ถ้า​ปุโร‌หิต​มา​ทำ​การ​ตรวจ​เห็น​ว่า เมื่อ​โบก​ปูน​ใหม่​แล้ว โรค​นั้น​มิ‍ได้​ลาม​ไป​ใน​เรือน ปุโร‌หิต​ก็​จะ​ประ‌กาศ​ว่า​เรือน​นั้น​สะอาด เพราะ​โรค​หาย​แล้ว",
  			"49": "<sup>49</sup> และ​เพื่อ​จะ​ชำระ​เรือน​นั้น ให้​เจ้า​ของ​เรือน​นำ​นก​เล็กๆ​สอง​ตัว กับ​ไม้‍สน​สีดาร์ ด้าย​สี‍แดง และ​ต้น‍หุสบ",
  			"50": "<sup>50</sup> ให้​ฆ่า​นก​ตัว​หนึ่ง​ใน​ภาชนะ​ดิน​ข้าง‍บน​น้ำ​ที่​ไหล",
  			"51": "<sup>51</sup> เอา​ไม้‍สน​สีดาร์ ต้น‍หุสบ และ​ด้าย​สี‍แดง พร้อม​กับ​นก​ตัว​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ จุ่ม​ลง​ใน​เลือด​นก​ที่​ได้​ฆ่า​ข้าง‍บน​น้ำ​ที่​ไหล​นั้น แล้ว​ประ‌พรม​เรือน​นั้น​เจ็ด​ครั้ง",
  			"52": "<sup>52</sup> ดัง‍นี้​เขา​จะ​ได้​ชำระ​เรือน​ด้วย​เลือด​นก ด้วย​น้ำ‍ไหล​และ​ด้วย​นก​ที่​มี​ชีวิต ด้วย​ไม้‍สน​สีดาร์ ต้น‍หุสบ และ​ด้าย​สี‍แดง",
  			"53": "<sup>53</sup> ให้​เขา​ปล่อย​นก​ที่​มี​ชีวิต​ออก​ไป​จาก​เมือง​ยัง​พื้น‍ทุ่ง ดัง‍นี้​แหละ เขา​จะ​ได้​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​เรือน และ​เรือน​นั้น​ก็​สะอาด”",
  			"54": "<sup>54</sup> นี่​เป็น​กฎ​เกี่ยว‍กับ​เรื้อน​ต่างๆ โรค‍คัน",
  			"55": "<sup>55</sup> โรค‍เรื้อน​ใน​เครื่อง​แต่ง‍กาย​หรือ​ใน​เรือน",
  			"56": "<sup>56</sup> ที่​บวม​หรือ​พุ หรือ​ที่​ด่าง",
  			"57": "<sup>57</sup> เพื่อ​จะ​แสดง​ว่า​เมื่อ‍ไร​จึง​เรียก‍ว่า​มล‌ทิน เมื่อ‍ไร​เรียก‍ว่า​สะอาด นี่​เป็น​กฎ​เรื่อง​โรค‍เรื้อน"
  		},
  		"15": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​และ​อา‌โรน​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า เมื่อ​ผู้‍ใด​มี​สิ่ง​ไหล​ออก‍จาก​ร่าง‍กาย สิ่ง​ที่​ไหล​ออก​ของ​เขา​นั้น​เป็น​มล‌ทิน",
  			"3": "<sup>3</sup> ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​กฎ​เกี่ยว​ด้วย​เรื่อง​มล‌ทิน​ของ​เขา เนื่อง‍ด้วย​สิ่ง​ที่​ไหล​ออก ร่าง‍กาย​ของ​เขา​จะ​มี​สิ่ง​ไหล​ออก หรือ​สิ่ง​ที่​ไหล​ออก​คั่ง​อยู่​ใน​ร่าง‍กาย​ของ​เขา​ก็​ดี เรื่อง‍นี้​เป็น​มล‌ทิน​แก่​เขา",
  			"4": "<sup>4</sup> เตียง‍นอน​ซึ่ง​ผู้‍ใด​ที่​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​ขึ้น​ไป​นอน เตียง​นั้น​ก็​เป็น​มล‌ทิน ทุก‍สิ่ง​ที่​เขา​รอง‍นั่ง​ก็​เป็น​มล‌ทิน",
  			"5": "<sup>5</sup> ผู้‍ใด​ที่​แตะ‍ต้อง​เตียง​ของ​เขา​ต้อง ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบ‍น้ำ และ​จะ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"6": "<sup>6</sup> ผู้‍ใด​ไป​นั่ง​บน​สิ่ง​ที่​ผู้​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​ได้​นั่ง​ก่อน ผู้‍นั้น​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบ‍น้ำ และ​จะ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"7": "<sup>7</sup> ผู้‍ใด​ไป​แตะ‍ต้อง​ร่าง‍กาย​ของ​ผู้​ที่​มี​สิ่ง​ไหล​ออก ผู้‍นั้น​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตน และ​อาบ‍น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"8": "<sup>8</sup> และ​ถ้า​ผู้‍ใด​ที่​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​นั้น​ถ่ม น้ำ‍ลาย​รด​ผู้​ที่​สะอาด​เข้า ผู้​ที่​ถูก​น้ำ‍ลาย​รด​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​และ​อาบ‍น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​อาน​ใดๆ​ซึ่ง​ผู้​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​นั่ง​อยู่ อาน​นั้น​ก็​เป็น​มล‌ทิน",
  			"10": "<sup>10</sup> ผู้‍หนึ่ง​ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​สิ่ง​ที่​รอง​เขา​อยู่​นั้น ผู้‍นั้น​จะ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น และ​ผู้‍ใด​ที่​หยิบ​ถือ​สิ่ง​นั้น​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตัว​และ​อาบ‍น้ำ และ​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"11": "<sup>11</sup> ผู้​ที่​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​แตะ‍ต้อง​ผู้‍ใด​ด้วย​มือ​ที่​มิ‍ได้​ล้าง ผู้​ถูก​แตะ‍ต้อง​นั้น​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตัว​และ​อาบ‍น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"12": "<sup>12</sup> ภาชนะ​ดิน​ซึ่ง​ผู้​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​แตะ‍ต้อง​ให้​ทุบ​เสีย และ​ภาชนะ​ไม้​ทุก​อย่าง​ก็​ให้​ชำระ​เสีย​ด้วย​น้ำ",
  			"13": "<sup>13</sup> “เมื่อ​ผู้​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​ได้​ชำระ​สิ่ง​ไหล​ออก​ของ​เขา​แล้ว เขา​ต้อง​นับ​การ​ชำระ​ของ​เขา​ให้​ครบ​เจ็ด​วัน และ​เขา​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า และ​อาบ‍น้ำ​ที่​ไหล​เขา​จึง​จะ​สะอาด",
  			"14": "<sup>14</sup> ใน​วัน​ที่​แปด​ให้​เขา​นำ​นก‍เขา​สอง​ตัว หรือ​นก‍พิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว​มา​ต่อ พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ และ​มอบ​ของ​เหล่า‍นั้น​ให้​แก่​ปุโร‌หิต",
  			"15": "<sup>15</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ถวาย‍บูชา คือ​ถวาย​นก ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​ถวาย‍บูชา​ไถ่‍บาป และ​นก​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา และ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​เขา​ต่อ​พระ‍เจ้า ด้วย​เรื่อง​สิ่ง​ไหล​ออก​ของ​เขา",
  			"16": "<sup>16</sup> “ชาย​คน‍ใด​มี​น้ำ‍กาม​ไหล​ออก​ให้​เขา​อาบ‍น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"17": "<sup>17</sup> เครื่อง​แต่ง‍กาย​ทุก​ชิ้น​และ​ผิว‍หนัง ทุก​ส่วน​ที่​น้ำ‍กาม​ไหล​รด​ต้อง​ชำระ​เสีย​ใน​น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"18": "<sup>18</sup> ชาย​คน‍ใด​สม‍สู่​กับ​หญิง​คน‍ใด และ​มี​น้ำ‍กาม​ไหล​ออก​ทั้ง​สอง​จะ​ต้อง​อาบ‍น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"19": "<sup>19</sup> “เมื่อ​สตรี​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​เป็น​โล‌หิต​ประ‌จำ​เดือน เธอ​จะ​ต้อง​เป็น​มล‌ทิน​ไป​เจ็ด​วัน และ​ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​เธอ จะ​ต้อง​เป็น​มล‌ทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"20": "<sup>20</sup> ขณะ​เมื่อ​เธอ​มี​มล‌ทิน เธอ​ไป​นอน​ที่‍ใด​ที่​นั้น​ก็​มี​มล‌ทิน สิ่ง‍ใด​ที่​เธอ​ไป​นั่ง​ทับ​สิ่ง​นั้น​ก็​เป็น​มล‌ทิน",
  			"21": "<sup>21</sup> ผู้‍ใด​ไป​แตะ‍ต้อง​ที่​นอน​ของ​เธอ ผู้‍นั้น​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า และ​อาบ‍น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"22": "<sup>22</sup> และ​ผู้‍หนึ่ง​ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​สิ่ง​ที่​เธอ​นั่ง ผู้‍นั้น​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า และ​อาบ‍น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"23": "<sup>23</sup> สิ่ง​ที่​เธอ​นั่ง​ทับ​จะ​เป็น​ที่‍นอน​หรือ​สิ่ง‍ใด​ก็​ดี เมื่อ​ชาย​ใด​ไป​แตะ‍ต้อง​เข้า ผู้‍นั้น​จะ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"24": "<sup>24</sup> ถ้า​ชาย‍ใด​ไป​สม‍สู่​กับ​เธอ และ​มล‌ทิน​ของ​เธอ​มา​ติด​ที่​ชาย​นั้น ชาย​นั้น​จะ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​เจ็ด​วัน เขา​ไป​นอน​ที่​เตียง​ใด เตียง​นั้น​ก็​เป็น​มล‌ทิน",
  			"25": "<sup>25</sup> “ถ้า​สตรี​ใด​มี​โล‌หิต​ไหล​ออก​หลาย​วัน ไม่‍ใช่​เป็น​เวลา​เป็น​มล‌ทิน​ประ‌จำ​ของ​เธอ หรือ​ถ้า​เธอ​มี​โล‌หิต​ไหล​ออก​เลย​กำ‌หนด เป็น​มล‌ทิน​ประ‌จำ​ของ​เธอ ทุก‍วัน​ที่​มี​โล‌หิต​ไหล​ออก​เธอ​ต้อง​เป็น​มล‌ทิน เธอ​ต้อง​เป็น​มล‌ทิน​อย่าง​เดียว​กับ​เวลา​เป็น​มล‌ทิน​ประ‌จำ​ของ​เธอ",
  			"26": "<sup>26</sup> ที่‍นอน​ทุก‍หลัง​ที่​เธอ​นอน​เมื่อ​วัน​เธอ​มี​สิ่ง​ไหล​ออก ที่‍นอน​นั้น​เป็น​ดัง​ที่‍นอน​เป็น​มล‌ทิน​ประ‌จำ​ของ​เธอ ทุก‍สิ่ง​ที่​เธอ​นั่ง​ทับ​ต้อง​เป็น​มล‌ทิน อย่าง​เดียว​กับ​มล‌ทิน​ใน​มล‌ทิน​ประ‌จำ​ของ​เธอ",
  			"27": "<sup>27</sup> ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​สิ่ง​เหล่า​นั้น ผู้‍นั้น​ก็​เป็น​มล‌ทิน​ด้วย เขา​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​และ​อาบ‍น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น",
  			"28": "<sup>28</sup> ถ้า​เธอ​ชำระ​สิ่ง​ไหล​ออก​ของ​เธอ​แล้ว ให้​เธอ​นับ​เอง​ให้​ครบ​เจ็ด​วัน ต่อ​จาก​นั้น​เธอ​จึง​จะ​สะอาด",
  			"29": "<sup>29</sup> และ​ใน​วัน​ที่​แปด​ให้​เธอ​นำ​นก‍เขา​สอง​ตัว หรือ​ลูก​นก‍พิราบ​สอง​ตัว​ไป​ให้​ปุโร‌หิต​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"30": "<sup>30</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​ถวาย​นก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา และ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ให้​เธอ​ต่อ​พระ‍เจ้า ด้วย​เรื่อง​สิ่ง​ไหล​ออก​ที่​เป็น​มล‌ทิน​ของ​เธอ",
  			"31": "<sup>31</sup> “ดัง‍นี้​แหละ พวก​เจ้า​จะ​ให้​คน​อิส‌รา‌เอล​แยก​จาก​มล‌ทิน​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย เกลือก​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​มล‌ทิน​ของ​เขา เมื่อ​เขา​ทำ​ให้​พลับ‌พลา​ของ​เรา​ที่​อยู่​ท่าม‍กลาง​เขา​เป็น​มล‌ทิน​ไป”",
  			"32": "<sup>32</sup> นี่​เป็น​กฎ​เรื่อง​ผู้​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​และ​ชาย​ที่​มี​น้ำ‍กาม​ไหล​ออก ซึ่ง​กระ‌ทำ​ให้​ตัว​เป็น​มล‌ทิน",
  			"33": "<sup>33</sup> และ​เกี่ยว​กับ​สตรี​ที่​ป่วย​ด้วย​เป็น​มล‌ทิน​ประ‌จำ​ของ​เธอ คือ​ทั้ง​นี้​เกี่ยว​กับ​ผู้​ที่​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​ไม่​ว่า​ชาย​หรือ​หญิง และ​เกี่ยว​กับ​ชาย​ผู้​สม‍สู่​กับ​หญิง​ผู้​มี​มล‌ทิน"
  		},
  		"16": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​หลัง‍จาก​ที่​บุตร​ทั้ง‍สอง ของ​อา‌โรน​สิ้น​ชีวิต คือ​เมื่อ​เขา​เข้า​มา​ใกล้​พระ‍เจ้า และ​ถึง​แก่​ความ‍ตาย",
  			"2": "<sup>2</sup> และ​พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า “เจ้า​จง​บอก​อา‌โรน​พี่ชาย​ว่า อย่า​เข้า​ไป​ใน​อภิ‌สุทธิ​สถาน ตลอด​ทุก​เวลา คือ​เข้า​ไป​หน้า​พระ‍ที่‍นั่ง​พระ‍กรุ‌ณา​ซึ่ง​อยู่​บน​หลัง​หีบ เกลือก‍ว่า​เขา​จะ​ต้อง​ตาย เพราะ‍ว่า​เรา​จะ​ปรา‌กฏ​ใน​เมฆ​เหนือ​พระ‍ที่‍นั่ง​กรุณา",
  			"3": "<sup>3</sup> แต่​อา‌โรน​จะ​เข้า​มา​ใน​ที่​บริ‌สุทธิ์​ได้​ดัง‍นี้ คือ ให้​เอา​วัว‍หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​ไป​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​แกะ‍ผู้​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา",
  			"4": "<sup>4</sup> ให้​เขา​สวม​เสื้อ‍ป่าน​บริ‌สุทธิ์​และ​สวม​กาง‌เกง​ผ้า‍ป่าน คาด​เจีย‌ระบาด​ผ้า‍ป่าน​และ​สวม​ผ้า​มา‌ลา​ป่าน นี่​เป็น​เครื่อง​แต่ง‍กาย​บริ‌สุทธิ์ เขา​จะ​ต้อง​อาบ‍น้ำ​แล้ว​จึง​สวม",
  			"5": "<sup>5</sup> และ​ให้​เขา​นำ​แพะ‍ผู้​สอง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​กับ แกะ‍ผู้​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​จาก​ชุม‌นุม‍ชน​อิส‌รา‌เอล",
  			"6": "<sup>6</sup> “และ​อา‌โรน​จะ​ถวาย​วัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​ของ​ตน‍เอง และ​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ตน‍เอง​และ​ครอบ‍ครัว​ของ​ตน",
  			"7": "<sup>7</sup> แล้ว​เขา​จะ​นำ​แพะ​สอง​ตัว​นั้น​ไป​ถวาย​พระ‍เจ้า​ที่​ประ‌ตู เต็นท์​นัด‍พบ",
  			"8": "<sup>8</sup> และ​อา‌โรน​จะ​จับ​ฉลาก​แพะ​สอง​ตัว​นั้น ฉลาก​หนึ่ง​ตก​เป็น​ของ​พระ‍เจ้า และ​อีก​ฉลาก​หนึ่ง​เพื่อ​อา‌ซา‌เซล",
  			"9": "<sup>9</sup> แพะ​ตัว​ที่​ฉลาก​ตก​เป็น​ของ​พระ‍เจ้า​นั้น อา‌โรน​จะ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป",
  			"10": "<sup>10</sup> แต่​แพะ​อีก​ตัว​หนึ่ง​ซึ่ง​ฉลาก​ตก​เพื่อ​อา‌ซา‌เซล​นั้น จะ​นำ​ถวาย​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า​เป็น​สัตว์​เป็น เพื่อ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ให้​ตก​ที่​มัน แล้ว​จะ​ได้​ปล่อย​มัน​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​ให้​แก่​อา‌ซา‌เซล",
  			"11": "<sup>11</sup> “อา‌โรน​จะ​ถวาย​วัว​เป็น​เครื่อง​ไถ่‍บาป​ของ​ตน และ​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ตน‍เอง​กับ​ครอบ‍ครัว​ของ​ตน เขา​จะ​ฆ่า​วัว​เป็น​เครื่อง‍บูชา​ไถ่‍บาป​ของ​เขา​เอง",
  			"12": "<sup>12</sup> และ​อา‌โรน​จะ​เอา​กระ‌ถาง‍ไฟ​ที่​มี​ถ่าน​ลุก​อยู่​มา​จาก แท่น‍บูชา ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า และ​เครื่อง​หอม​ทุบ​ละเอียด​สอง​กำ‍มือ​นำ​เข้า​ไป​ภาย‍ใน​ม่าน",
  			"13": "<sup>13</sup> แล้ว​เอา​เครื่อง​หอม​นั้น​ใส่​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ให้​ควัน​เครื่อง​หอม​ขึ้น​คลุม​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา​ซึ่ง​อยู่​เหนือ หีบ​พระ‍โอ‌วาท เกลือก​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​ตาย",
  			"14": "<sup>14</sup> เขา​จะ​เอา​เลือด​วัว​มา​บ้าง​ประ‌พรม​ที่​หน้า พระ‍ที่‍นั่ง​กรุณา​ด้วย​นิ้ว แล้ว​จะ​ประ‌พรม​ที่​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา​เจ็ด​ครั้ง​ด้วย​นิ้ว​ของเขา",
  			"15": "<sup>15</sup> “แล้ว​อา‌โรน​จะ​ฆ่า​แพะ​อัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป สำ‌หรับ​ประ‌ชา‍ชน และ​นำ​เลือด​แพะ​เข้า​ไป​ภาย‍ใน​ม่าน และ​เอา เลือด​แพะ​ไป​กระ‌ทำ​เช่น‍เดียว​กับ​กระ‌ทำ​เลือด​วัว คือ​ประ‌พรม​บน​พระ‍ที่‍นั่ง​กรุณา​และ​ที่​ข้าง‍หน้า​พระ‍ที่‍นั่ง​กรุณา",
  			"16": "<sup>16</sup> ดัง‍นี้​แหละ เขา​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์ เพราะ​เหตุ​มล‌ทิน​ของ​คน​อิส‌รา‌เอล และ​เพราะ​เหตุ​การ​ทร‌ยศ เพราะ​บาป​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เขา และ​อา‌โรน​จะ​กระ‌ทำ​ต่อ​เต็นท์​นัด‍พบ ซึ่ง​อยู่​กับ​เขา​ท่าม‍กลาง​มล‌ทิน​ของ​ประ‌ชา‍ชน",
  			"17": "<sup>17</sup> อย่า​ให้​มี​ผู้‍ใด​อยู่​ใน​เต็นท์​นัด‍พบ เมื่อ​อา‌โรน​เข้า​ไป​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ใน​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์ จน​กว่า​เขา​จะ​ออก‍มา​และ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​สำ‌หรับ​ตัว​เขา และ​สำ‌หรับ​ครอบ‍ครัว​ของ​เขา​และ​สำ‌หรับ​ชุม‌นุม‍ชน​อิส‌รา‌เอล",
  			"18": "<sup>18</sup> และ​อา‌โรน​จะ​ออก‍ไป​ยัง​แท่น​ซึ่ง​อยู่​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า และ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​แท่น​นั้น เขา​จะ​เอา​เลือด​วัว​บ้าง เลือด​แพะ​บ้าง​เจิม​ที่​เชิง‍งอน​ของ​แท่น​โดย​รอบ",
  			"19": "<sup>19</sup> และ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​ประ​แท่น​นั้น​เจ็ด​ครั้ง และ​ชำระ​กระ‌ทำ​ให้​แท่น​บริ‌สุทธิ์​พ้น​จาก​มล‌ทิน​ของ​คน​อิส‌รา‌เอล",
  			"20": "<sup>20</sup> “เมื่อ​อา‌โรน​เสร็จ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์ และ​เต็นท์​นัด‍พบ และ​แท่น‍บูชา​แล้ว เขา​จะ​ถวาย​แพะ​ตัว​ที่​เป็น​อยู่",
  			"21": "<sup>21</sup> และ​อา‌โรน​จะ​เอา​มือ​ทั้ง‍สอง​วาง​บน​หัว​แพะ​ที่​มี​ชีวิต​นั้น และ​กล่าว​คำ​สาร‌ภาพ​บรร‌ดา​บาป​ของ​คน​อิส‌รา‌เอล และ​การ​ทร‌ยศ​ทั้ง‍หมด และ​บาป​ทั้ง‍สิ้น​ให้​ตก​ลง​บน​หัว​แพะ​นั้น และ​ให้​คน​ที่​เตรียม​มือ​ไว้​พร้อม​แล้ว​มา​นำ​แพะ​ไป ปล่อย​เข้า​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร",
  			"22": "<sup>22</sup> แพะ​นั้น​จะ​บรร‌ทุก​มล‌ทิน​ทั้ง‍หมด​ไป​ยัง​ที่​เปลี่ยว แล้ว​เขา​ก็​ปล่อย​ให้​มัน​เข้า​ถิ่น​ทุร‌กัน‌ดาร​ไป",
  			"23": "<sup>23</sup> “แล้ว​อา‌โรน​จะ​เข้า​มา​ใน​เต็นท์​นัด‍พบ เขา​จะ​เปลื้อง​เครื่อง​แต่ง‍กาย​ผ้า‍ป่าน​ชุด​ที่​แต่ง เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์​ออก‍เสีย​เก็บ​ไว้​ที่​นั่น",
  			"24": "<sup>24</sup> และ​เขา​จะ​ชำระ​ตัว​ใน​น้ำ​ใน​ที่​บริ‌สุทธิ์​แล้ว​สวม เครื่อง‍แต่ง‍กาย​ของ​ตน และ​เดิน​ออก‍มา​ถวาย​เครื่อง‍เผา‍บูชา​ของ​ตน และ​เครื่อง​เผา‍บูชา​ของ​ประ‌ชา‍ชน และ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​ตน‍เอง​กับ​ประ‌ชา‍ชน​ทั้ง‍หลาย",
  			"25": "<sup>25</sup> เขา​จะ​เอา​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป​ไป​เผา​เสีย​บน​แท่น",
  			"26": "<sup>26</sup> ผู้​ที่​ปล่อย​แพะ​ไป​ให้​อา‌ซา‌เซล​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า ของ​ตน แล้ว​ต่อ‍มา​จึง​จะ​เข้า​ใน​ค่าย​ได้",
  			"27": "<sup>27</sup> เขา​จะ​เอา​วัว​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​แพะ​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง‍บูชา​ไถ่‍บาป​ที่ อา‌โรน​เอา​เลือด​ไป​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​สถาน​บริ‌สุทธิ์​นั้น ไป​เสีย​ข้าง‍นอก​ค่าย และ​เขา​จะ​เผา​เนื้อ​หนัง​และ​มูล​เสีย​ด้วย​ไฟ",
  			"28": "<sup>28</sup> ผู้​ที่​ทำ​การ​เผา​ก็​ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตน​และ​อาบ‍น้ำ ภาย‍หลัง​เขา​จึง​จะ​กลับ​เข้า​ค่าย​ได้",
  			"29": "<sup>29</sup> “ให้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร​แก่​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ว่า ใน​วัน​ที่​สิบ​เดือน​ที่​เจ็ด เจ้า​ต้อง​บัง‍คับ​ใจ​ตน‍เอง​ไม่​กระ‌ทำ​การ​งาน​สิ่ง‍ใด ทั้ง​ตัว​ชาว​เมือง​เอง​หรือ​คน​ต่าง‍ด้าว​ที่​อา‌ศัย​อยู่​ท่าม‍กลาง​เจ้า",
  			"30": "<sup>30</sup> เพราะ‍ว่า​ใน​วัน‍นี้​จะ​กระ‌ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เจ้า และ​ชำระ​เจ้า เจ้า​จะ​สะอาด​ต่อ​พระ‍พักตร์​พระ‍เจ้า พ้น​จาก​บาป​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เจ้า",
  			"31": "<sup>31</sup> เป็น​วัน​สะ‌บา‌โต​ให้​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​หยุด​พัก​สงบ​และ เจ้า​ต้อง​บัง‍คับ​ใจ​ของ​เจ้า ทั้ง‍นี้​ให้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร",
  			"32": "<sup>32</sup> ปุโร‌หิต​ผู้​ที่​ถูก​เจิม และ​ถูก​ชำระ​ให้​บริ‌สุทธิ์​แทน​บิดา​ของ​ตน​จะ​ต้อง​ทำ​การ ลบ​มล‌ทิน​โดย​สวม​เสื้อ‍ป่าน​บริ‌สุทธิ์",
  			"33": "<sup>33</sup> ให้​เขา​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​แก่​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์ และ​เขา​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ให้​แก่​เต็นท์​นัด‍พบ และ​ให้​แก่​แท่น และ​เขา​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ให้​แก่​ปุโร‌หิต​และ​ประ‌ชา‍ชน ทั้ง‍หมด​ใน​ชุม‌นุม‍ชน​นั้น",
  			"34": "<sup>34</sup> ทั้ง‍นี้​ให้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร​แก่​เจ้า​ทั้ง‍หลาย ให้​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​เพื่อ​คน​อิส‌รา‌เอล​ปี​ละ​ครั้ง เพราะ​บาป​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เขา” และ​โม‌เสส​ก็​กระ‌ทำ​ตาม ที่​พระ‍เจ้า​ทรง‍บัญ‌ชา​ท่าน​ไว้"
  		},
  		"17": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​อา‌โรน​และ​บุตร​ทั้ง‍หลาย​ของ​เขา และ​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​สิ่ง​ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ได้​ทรง​บัญ‌ชา​ไว้",
  			"3": "<sup>3</sup> ถ้า​ชาว​อิส‌รา‌เอล​คน​ใด​ฆ่า​วัว​หรือ​ลูก‍แกะ หรือ​แพะ​ใน​ค่าย หรือ​ฆ่า​ภาย‍นอก​ค่าย",
  			"4": "<sup>4</sup> และ​มิ‍ได้​นำ​มา​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ เพื่อ​ถวาย​เป็น​ของ​บูชา​แด่​พระ‍เจ้า​ที่​หน้า​พลับ‌พลา​แห่ง​พระ‍เจ้า ผู้‍นั้น​ต้อง​มี​โทษ​ด้วย​มี​กรรม​บาป​เรื่อง​เลือด คือ​เขา​ทำ​ให้​เลือด​ตก ให้​อเปหิ​ผู้‍นั้น​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ​ตน",
  			"5": "<sup>5</sup> ทั้ง‍นี้​เพื่อ​ประ‌สงค์​ให้​คน​อิส‌รา‌เอล​นำ เครื่อง​ถวาย​ซึ่ง​เขา​ฆ่า​ที่​พื้น‍ทุ่ง มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า มา​ยัง​ปุโร‌หิต​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ และ​ฆ่า​สัตว์​นั้น​เป็น​ศานติ‍บูชา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"6": "<sup>6</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​เอา​เลือด​สัตว์​นั้น​ประ‌พรม​บน แท่น‍บูชา​พระ‍เจ้า​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ และ​เผา​ไขมัน​ให้​เป็น​กลิ่น​ที่​พอ‍พระ‌ทัย​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"7": "<sup>7</sup> เขา​ก็​จะ​ไม่​ฆ่า​สัตว์​บูชา​เมษ‌ปีศาจ​อีก​ต่อ‍ไป​ซึ่ง เขา​ทั้ง‍หลาย​เล่น‍ชู้​นั้น ให้​เรื่อง‍นี้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​แก่​เขา​ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เขา",
  			"8": "<sup>8</sup> “และ​เจ้า​จง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า วงศ์‍วาน​อิส‌รา‌เอล​คน​ใด​หรือ​คน ต่าง‍ด้าว​คน​ใด​ผู้​อา‌ศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก‍เขา ผู้​ถวาย​เครื่อง​เผา‍บูชา​หรือ​เครื่อง​สัตว‌บูชา",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​มิ‍ได้​นำ​เครื่อง​สัตว‌บูชา​นั้น​มา​ที่ ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ​เพื่อ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ก็​ให้​อเปหิ​ชาย​ผู้‍นั้น​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ​ตน",
  			"10": "<sup>10</sup> “ถ้า​วงศ์‍วาน​อิส‌รา‌เอล​หรือ​คน​ต่าง‍ด้าว คน​ใด​ผู้​อา‌ศัย​อยู่​ท่าม‍กลาง​เขา​รับ‍ประ‌ทาน​เลือด เรา​จะ​หมาย​หน้า​บุค‌คล​ผู้​รับ‍ประ‌ทาน​เลือด​นั้น และ​จะ​อเปหิ​เขา​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ ตน",
  			"11": "<sup>11</sup> เพราะ‍ว่า​ชีวิต​ของ​เนื้อ‍หนัง​อยู่​ใน​เลือด เรา​ได้​ให้​เลือด​แก่​เจ้า​เพื่อ​ใช้​บน​แท่น เพื่อ​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​แห่ง​วิญ‌ญาณ​จิต​ของ​เจ้า เพราะ‍ว่า​โล‌หิต​เป็น​สิ่ง​ที่​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป ด้วย​ชีวิต​เป็น​เหตุ",
  			"12": "<sup>12</sup> เพราะ​ฉะนั้น​เรา​จึง​ได้​พูด​กับ​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ใน​พวก​เจ้า​อย่า​ให้​คน​ใด​รับ‍ประ‌ทาน​เลือด​เลย หรือ​คน​ต่าง‍ด้าว​ผู้​อา‌ศัย​ท่าม‍กลาง​เจ้า​ก็​อย่า ได้​รับ‍ประ‌ทาน​เลือด",
  			"13": "<sup>13</sup> คน​อิส‌รา‌เอล​คน​ใด​หรือ​คน​ต่าง‍ด้าว​ที่​อา‌ศัย​อยู่ ท่าม‍กลาง​เขา ไป​ล่า​สัตว์​หรือ​นก​เพื่อ​นำ​มา​รับ‍ประ‌ทาน​ก็​ให้​หลั่ง​เลือด​ออก แล้ว​เอา​ฝุ่นกลบ",
  			"14": "<sup>14</sup> “เพราะ‍ว่า​ชีวิต​ของ​สัตว์​ทุก‍ตัว​ก็​คือ​เลือด​ของ​มัน​นั่น​เอง เพราะ​ฉะนั้น​เรา​จึง​ได้​กล่าว​แก่​ประ‌ชา‍ชน​อิส‌รา‌เอล​ว่า เจ้า​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​เลือด​ของ​สัตว์​ใดๆ​เลย เพราะ​ว่า​ชีวิต​ของ​สัตว์​ทุก‍ตัว​ก็​คือ​เลือด​ของ​มัน​นั่น​เอง ผู้‍ใด​รับ‍ประ‌ทาน​ก็​ต้อง​ถูก​อเปหิ",
  			"15": "<sup>15</sup> และ​ทุก‍คน​ไม่​ว่า​ชาว​เมือง​หรือ​คน​ต่าง‍ด้าว​ผู้ รับ‍ประ‌ทาน​สัตว์​ที่​ตาย​เอง หรือ​สัตว์​ที่​ถูก​สัตว์​อื่น​กัด​ตาย ต้อง​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​และ​อาบ‍น้ำ และ​เป็น​มล‌ทิน​อยู่​จน​ถึง​เวลา​เย็น แล้ว​จึง​จะ​สะอาด​ได้",
  			"16": "<sup>16</sup> ถ้า​เขา​ไม่​ซัก​เสื้อ‍ผ้า​หรือ​อาบ‍น้ำ เขา​ต้อง​รับ​โทษ​ของเขา”"
  		},
  		"18": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"3": "<sup>3</sup> เจ้า​ทั้ง‍หลาย​อย่า​กระ‌ทำ​ดัง‍ที่​เขา​กระ‌ทำ​กัน ใน​แผ่น‍ดิน​อียิปต์ ซึ่ง​เจ้า​เคย​พำ‌นัก​อยู่​นั้น และ​เจ้า​อย่า​กระ‌ทำ​ดัง‍ที่​เขา​กระ‌ทำ​กัน​ใน​แผ่น‍ดิน​คา‌นา‌อัน ซึ่ง​เรา​กำ‌ลัง​พา​เจ้า​ไป​นั้น เจ้า​อย่า​ประ‌พฤติ​ตาม​กฎ‍เกณฑ์​ของ​เขา",
  			"4": "<sup>4</sup> เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จง​กระ‌ทำ​ตาม​กฎ‍หมาย ของ​เรา​และ​รัก‌ษา​กฎ‍เกณฑ์​ของ​เรา​และ​ประ‌พฤติ​ตาม เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"5": "<sup>5</sup> เพราะ​ฉะนั้น​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จึง​ต้อง​รัก‌ษา​กฎ‍เกณฑ์​ของ​เรา และ​กฎ‍หมาย​ของ​เรา​ด้วย​การ​กระ‌ทำ​ตาม​นั่น‍แหละ มนุษย์​จึง​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้ เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"6": "<sup>6</sup> “อย่า​ให้​ผู้‍ใด​เข้า​ใกล้​ญาติ‍สนิท​ของ​ตน​หรือ​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​เขา เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"7": "<sup>7</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​บิดา​เจ้า คือ​ของ‍ลับ​มารดา​เจ้า มารดา​ก็​เป็น​แม่​ของ​เจ้า เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​แม่เจ้า",
  			"8": "<sup>8</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​ภรรยา​ของ​บิดา​เจ้า เพราะ​เป็น​ของ‍ลับ​ของ​บิดา​เจ้า",
  			"9": "<sup>9</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​พี่สาว​หรือ​น้อง‍สาว​ของ​เจ้า คือ​ของ​บุตร‍สาว​ของ​บิดา​เจ้า หรือ​ของ​บุตร‍สาว​ของ​มารดา​เจ้า ไม่​ว่า​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​หรือ​เกิด​ที่​ต่าง‍ด้าว",
  			"10": "<sup>10</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​บุตร‍สาว​ของ​บุตร‍ชาย​ของ​เจ้า หรือ​ของ​บุตร‍สาว​ของ​บุตรี​ของ​เจ้า เพราะ‍ว่า​ของ‍ลับ​ของ​เขา​ก็​เป็น​ของ‍ลับ​ของ​เจ้า​เอง",
  			"11": "<sup>11</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​บุตร‍สาว​ของ​ภรรยา​ของ​บิดา​เจ้า ซึ่ง​เกิด​จาก​บิดา​เจ้า​เอง เพราะ‍ว่า​เธอ​เป็น​น้อง‍สาว​หรือ​พี่สาว​ของ​เจ้า",
  			"12": "<sup>12</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​อา‍หญิง หรือ​ของ​ป้า เพราะ​เธอ​เป็น​ญาติ‍หญิง​ที่​สนิท​ของ​บิดา​เจ้า",
  			"13": "<sup>13</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​ป้า​หรือ​น้า‍หญิง​ของ​เจ้า เพราะ​เธอ​เป็น​ญาติ‍หญิง​ที่​สนิท​ของ​มารดา​เจ้า",
  			"14": "<sup>14</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​ลุง​หรือ​อา‌ชาย​ของ​เจ้า คือ​เจ้า​อย่า​สม‍สู่​กับ​ภรรยา​ของ​เขา เพราะ​เธอ​เป็น​ป้า‍สะใภ้​หรือ​อา‍สะใภ้​ของ​เจ้า",
  			"15": "<sup>15</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​ลูก‍สะใภ้​ของ​เจ้า เธอ​เป็น​ภรรยา​ลูก‍ชาย​เจ้า เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​เธอ​เลย",
  			"16": "<sup>16</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​ภรรยา​ของ​พี่ชาย หรือ​น้อง‍ชาย​ของ​เจ้า เธอ​เป็น​ของ‍ลับ​ของ​พี่‍น้อง​ผู้‍ชาย​ของ​เจ้า",
  			"17": "<sup>17</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​สตรี​คน​ใด​และ​ของ​บุตร‍สาว​ของ​นาง และ​เจ้า​อย่า​นำ​บุตร‍สาว​ของ​บุตร‍ชาย​ของ​นาง หรือ​บุตร‍สาว​ของ​บุตร‍สาว​ของ​นาง​ไป​เปิด​ของ‍ลับ เพราะ‍ว่า​เขา​เป็น​ญาติ‍หญิง​ที่​สนิท เป็น​การ​อธรรม",
  			"18": "<sup>18</sup> และ​เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​พี่สาว หรือ​น้อง‍สาว​ของ​ภรรยา​มา​เป็น​คู่‍แข่ง​กับ​ภรรยา เมื่อ​ภรรยา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่",
  			"19": "<sup>19</sup> “เมื่อ​สตรี​คน​ใด​กำ‌ลัง​มี​ประ‌จำ‍เดือน เจ้า​อย่า​เข้า​ไป​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​เธอ",
  			"20": "<sup>20</sup> เจ้า​อย่า​สม‍สู่​กับ​ภรรยา​ของ​เพื่อน‍บ้าน​ของ​เจ้า กระ‌ทำ​ให้​ตัว​เจ้า​ลา‌มก​อนา‌จาร​กับ​นาง",
  			"21": "<sup>21</sup> เจ้า​อย่า​ถวาย​ลูก‍หลาน​ของ​เจ้า​ให้ พระโม‌เลคด้วย​ให้​ลุย​ไฟ กระ‌ทำ​ให้​พระ‍นาม​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า​เสื่อม​เกียรติ เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"22": "<sup>22</sup> เจ้า​อย่า​สม‍สู่​กับ​ผู้‍ชาย​ใช้​ต่าง​ผู้หญิง​เป็น​สิ่ง​พึง รัง‍เกียจ",
  			"23": "<sup>23</sup> เจ้า​อย่า​สม‍สู่​กับ​สัตว์​เดีย‌รัจ‌ฉาน กระ‌ทำ​ตน​ให้ ลา‌มก​อนา‌จาร หรือ​อย่า​ให้​หญิง​คน​ใด​ยอม​ตัว​สม‍สู่​กับ​สัตว์​เดีย‌รัจ‌ฉาน ดัง‍นี้​เป็น​เรื่อง​กาม​วิป‌ลาส",
  			"24": "<sup>24</sup> “เจ้า​ทั้ง‍หลาย​อย่า​กระ‌ทำ​ตัว​ให้​ลา‌มก​อนา‌จาร​ด้วย สิ่ง​เหล่า‍นี้​เลย เพราะ​ว่า​บรร‌ดา​ประ‌ชา‍ชาติ ที่​เรา​ได้​ไล่​ไป​เสีย​ต่อ‍หน้า​เจ้า​นั้น กระ‌ทำ​ลา‌มก​อนา‌จาร​อย่าง‍นี้​เอง",
  			"25": "<sup>25</sup> และ​แผ่น‍ดิน​นั้น​ก็​ลา‌มก เรา​จึง​ต้อง​ลง‍โทษ​แก่​แผ่น‍ดิน​นั้น และ​แผ่น‍ดิน​ก็​สำ‌รอก​เอา​พล‍เมือง​ของ​ตน​ออก‍เสีย",
  			"26": "<sup>26</sup> แต่​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จะ​ต้อง​รัก‌ษา​กฎ‍เกณฑ์​ของ เรา​และ​กฎ‍หมาย​ของ​เรา และ​อย่า​กระ‌ทำ​สิ่ง​พึง​รัง‍เกียจ​เหล่า‍นี้ ไม่​ว่า​เป็น​ชาว​เมือง​หรือ​คน‍ต่าง‍ด้าว​ผู้‍อา‌ศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า",
  			"27": "<sup>27</sup> (ประ‌ชา‍ชน​ใน​แผ่น‍ดิน​ผู้​อยู่​ก่อน​เจ้า​ได้​กระ‌ทำ​สิ่ง​พึง รัง‍เกียจ​เหล่า‍นี้ ดัง‍นั้น​แผ่น‍ดิน​จึง​ลา‌มก)",
  			"28": "<sup>28</sup> เกลือก‍ว่า​เมื่อ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ทำ​ให้​แผ่น‍ดิน​เป็น​มล‌ทิน แผ่น‍ดิน​ก็​จะ​สำ‌รอก​เจ้า​ออก ดัง‍ที่​แผ่น‍ดิน​ได้​สำ‌รอก​ประ‌ชา‍ชาติ​ที่​อยู่​ก่อน​เจ้า​ออก‍ไป​นั้น",
  			"29": "<sup>29</sup> เพราะ​ผู้‍ใด​กระ‌ทำ​สิ่ง​พึง​รัง‍เกียจ​เหล่า‍นี้ ให้​อเปหิ​ผู้​กระ‌ทำ​นั้น​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ​ตน",
  			"30": "<sup>30</sup> เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จง​ปฏิ‌บัติ​ตาม​คำ‍สั่ง​ของ​เรา อย่า​ประ‌พฤติ​ตาม​ธรรม‌เนียม​อัน​พึง​รัง‍เกียจ ซึ่ง​เขา​ประ‌พฤติ กัน​อยู่​ต่อ‍หน้า​เจ้า และ​อย่า​ทำ​ตัว​เจ้า​ให้​ลา‌มก​ด้วย​สิ่ง​เหล่า‍นี้ เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า”"
  		},
  		"19": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​ชุม‌นุม‍ชน​อิส‌รา‌เอล​ว่า เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ต้อง​บริ‌สุทธิ์ เพราะ​เรา​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เป็น​ผู้​บริ‌สุทธิ์",
  			"3": "<sup>3</sup> เจ้า​ทุก‍คน​ต้อง​เคา‌รพ​มารดา​และ​บิดา​ของ​ตนและ​เจ้า​ต้อง​รัก‌ษา​บรร‌ดา​สะ‌บา‌โต​ของ เรา เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"4": "<sup>4</sup> อย่า​ให้​ผู้‍ใด​กลับ​นับ‍ถือ​รูป‍เคา‌รพ หรือ​หล่อ​พระ​ไว้เป็น รูป‍เคา‌รพ​สำ‌หรับ​ตน เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"5": "<sup>5</sup> “เมื่อ​เจ้า​ถวาย​ศานติ‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า จง​ถวาย​เพื่อ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​โปรด‌ปราน",
  			"6": "<sup>6</sup> เจ้า​จง​รับ‍ประ‌ทาน​เครื่อง​บูชา​นั้น​เสีย​ใน​วัน​ที่​เจ้า​ถวาย‍บูชา หรือ​ใน​วัน​รุ่ง‍ขึ้น ถ้า​มี​ส่วน‍ใด​เหลือ​อยู่​จน​วัน​ที่​สาม จง​เผา​ไฟ​เสีย",
  			"7": "<sup>7</sup> ถ้า​เอา​เครื่อง​บูชา​นั้น​มา​รับ‍ประ‌ทาน​ใน​วัน​ที่​สาม ก็​เป็น​การ​พึง​รัง‍เกียจ​ไม่​เป็น​ที่​โปรด‌ปราน",
  			"8": "<sup>8</sup> และ​ทุก‍คน​ที่​รับ‍ประ‌ทาน​เครื่อง​บูชา​นั้น​ต้อง​รับ​โทษ เพราะ​เขา​ได้​กระ‌ทำ​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​ของ​พระ‍เจ้า​ให้​มล‌ทิน ให้​อเปหิ​ผู้‍นั้น​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ​ตน",
  			"9": "<sup>9</sup> “เมื่อ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​เกี่ยว​ข้าว​ใน​นา อย่า​เกี่ยว​เก็บ​ข้าว​ที่​ขอบ‍นา​ให้​หมด เมื่อ​เกี่ยว​แล้ว​ก็​อย่า​เก็บ​ข้าว​ที่​ตก",
  			"10": "<sup>10</sup> อย่า​เก็บ​ผล​ที่​สวน‍องุ่น​ให้​หมด เจ้า​อย่า​เก็บ​องุ่น​ที่​ตก​ใน​สวน​ของ​เจ้า จง​เหลือ​ไว้​ให้​คน​ยาก‍จน​และ​คน‍ต่าง‍ด้าว​บ้าง เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"11": "<sup>11</sup> “เจ้า​อย่า​ลัก​ทรัพย์ หรือ​โกง​หรือ​มุสา​ต่อ​กัน",
  			"12": "<sup>12</sup> อย่า​สา‌บาน​ออก‍นาม​ของ​เรา​เป็น​ความ เท็จ กระ‌ทำ​ให้​พระ‍นาม​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า​เป็น​ที่​เหยียด‍หยาม เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"13": "<sup>13</sup> “เจ้า​อย่า​บีบ‍คั้น​เพื่อน‍บ้าน​หรือ​ปล้น​เขา อย่า​ให้​ค่า‍จ้าง​ของ​ลูก‍จ้าง​ค้าง​อยู่​กับ​เจ้า จน​ถึง​รุ่ง‍เช้า",
  			"14": "<sup>14</sup> เจ้า​อย่า​แช่ง​คน​หู‍หนวก หรือ​วาง​ของ​ให้​คน​ตา‍บอด​สะดุด แต่​เจ้า​จง​ยำ‌เกรง​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"15": "<sup>15</sup> “เจ้า​อย่า​พิพาก‌ษา​ด้วย​ความ​อยุติ‍ธรรม เจ้า​อย่า​ลำ‌เอียง​เข้า‍ข้าง​คน‍จน​หรือ​เห็น‍แก่​หน้า​ผู้​เป็น​ใหญ่ แต่​เจ้า​จง​พิพาก‌ษา​เพื่อน‍บ้าน​ของ​เจ้า​ด้วย​ความ ชอบ‍ธรรม",
  			"16": "<sup>16</sup> อย่า​เทียว​ขึ้น​เทียว​ล่อง​คอย​ส่อ‍เสียด​ท่าม‍กลาง​ชน‍ชาติ​ของ​ตน และ​อย่า​ปอง‍ร้าย​ต่อ​ชีวิต​ของ​เพื่อน‍บ้าน เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"17": "<sup>17</sup> “อย่า​เกลียด‍ชัง​พี่‍น้อง​ของ​เจ้า​อยู่​ใน​ใจ แต่​เจ้า​จง​ตัก‍เตือน​เพื่อน‍บ้าน​ของ​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​รับ​โทษ​เพราะ​เขา",
  			"18": "<sup>18</sup> เจ้า​อย่า​แก้‍แค้น​หรือ​ผูก​พยา‌บาท​ลูก‍หลาน​ญาติ‍พี่‍น้อง​ของ​เจ้า แต่​เจ้า​จง​รัก​เพื่อน‍บ้าน​เหมือน​รัก​ตน‍เอง เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"19": "<sup>19</sup> “เจ้า​จง​รัก‌ษา​กฎ‍เกณฑ์​ของ​เรา เจ้า​อย่า​ประ‌สม​สัตว์​ของ​เจ้า​กับ​สัตว์​ประ‌เภท​อื่น เจ้า​อย่า​หว่าน​พืช​ปน​กัน​สอง​ชนิด​ใน​นา​ของ​เจ้า อย่า​ใช้​เครื่อง​แต่ง‍กาย​ที่​ทำ​ด้วย​ผ้า​สอง​ชนิด​ปน กัน",
  			"20": "<sup>20</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​เข้า‍นอน​กับ​ผู้หญิง​ที่​เป็น​ทาส ที่​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง​สู่‍ขอ​ไว้​แล้ว แต่​ยัง​มิ‍ได้​ไถ่‍ถอน​หรือ​ปล่อย​เป็น​อิสระ​ต้อง​สืบ‍สวน​ดู​ก่อน แต่​อย่า​ให้​ถึง​ตาย​เพราะ‍ว่า​ทาส‍หญิง​นั้น​ยัง​ไม่​เป็น​อิสระ",
  			"21": "<sup>21</sup> แต่​ให้​ผู้‍นั้น​นำ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​สำ‌หรับ​ตัว​เขา ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​ที่​ประ‌ตู​เต็นท์​นัด‍พบ คือ​แกะ‍ผู้​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป",
  			"22": "<sup>22</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​บาป​ของ​เขา ด้วย​ถวาย​แกะ‍ผู้​นั้น​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​กรรม​บาป​แด่​พระ‍เจ้า เพราะ​บาป​ซึ่ง​เขา​ได้​กระ‌ทำ​ไป และ​ให้​เขา​ได้​รับ​การ​อภัย​บาป​ที่​เขา​ได้​กระ‌ทำ​ไป​นั้น​เสีย",
  			"23": "<sup>23</sup> “เมื่อ​เจ้า​เข้า​ไป​ใน​แผ่น‍ดิน​และ​ปลูก​ต้น‍ไม้​ทุก​ชนิด ที่​มี​ผล​เป็น​อา‌หาร ผล​ที่​ได้​นั้น​ต้อง​เป็น​ผล​ที่​ต้อง​ห้าม สาม​ปี​เจ้า​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​เลย",
  			"24": "<sup>24</sup> และ​ปี​ที่​สี่​ผล​ที่​ได้​ทั้ง‍หมด​จะ​เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์ เป็น​เครื่อง​บูชา​ยอ​พระ‍เกียรติ​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"25": "<sup>25</sup> แต่​ใน​ปี​ที่​ห้า เจ้า​จง​รับ‍ประ‌ทาน​ผล‍ไม้​นั้น​ได้​เพื่อ​จะ บัง‍เกิด​ผล​ทวี​ขึ้น​เพื่อ​เจ้า เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"26": "<sup>26</sup> “เจ้า​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​เนื้อ‍สัตว์​ที่​มี​เลือด​ใน เนื้อ​นั้น เจ้า​อย่า​เป็น​หมอดู​หรือ​เป็น​หมอ‍ผี",
  			"27": "<sup>27</sup> เจ้า​อย่า​กัน‍ผม​ที่​จอน‍หู​หรือ​กัน​ริม​เครา​ของ​เจ้า",
  			"28": "<sup>28</sup> เจ้า​อย่า​เชือด‍เนื้อ​ของ​เจ้า​เพราะ​เหตุ​มี​คน​ตาย หรือ​สัก​เป็น​เครื่อง​หมาย​ใดๆ​ลง​ที่​ตัว​เจ้า เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"29": "<sup>29</sup> “อย่า​ทำ​บุตร‍สาว​ของ​ตน​ให้​เป็น​คน​ลา‌มก ด้วย​ให้​เป็น​หญิง​โสเภณี เกลือก​ว่า​แผ่น‍ดิน​นั้น​จะ​เป็น​ถิ่น​การ​โสเภณี และ​แผ่น‍ดิน​จะ​เต็ม​ด้วย​ความ​ลา‌มก",
  			"30": "<sup>30</sup> เจ้า​จง​รัก‌ษา​สะ‌บา‌โต​ทั้ง‍หลาย​ของ​เรา และ​เคา‌รพ​ต่อ​สถาน​นมัส‌การ​ของ​เรา เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"31": "<sup>31</sup> “อย่า​ไป​หา​คน‍ทรง​หรือ​พ่อ‍มด​แม่‍มด อย่า​เที่ยว​ค้น‍หา​ให้​ตน​มล‌ทิน​ไป​เพราะ​เขา​เลย เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"32": "<sup>32</sup> “เจ้า​จง​ลุก‍ขึ้น​คำ‍นับ​คน​ผม‍หงอก​และ​เคา‌รพ​คน‍ชรา และ​จง​ยำ‌เกรง​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"33": "<sup>33</sup> “เมื่อ​คน​ต่าง​ด้าว​อา‌ศัย​อยู่​กับ​เจ้า​ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า อย่า​ข่ม‍เหง​เขา",
  			"34": "<sup>34</sup> คน​ต่าง‍ด้าว​ที่​อา‌ศัย​อยู่​กับ​เจ้า​นั้น​ก็​เหมือน​กับ​ชาว​เมือง ของ​เจ้า เจ้า​จง​รัก​เขา​เหมือน​กับ​รัก​ตัว​เอง เพราะ‍ว่า​เจ้า​เคย​เป็น​คน‍ต่าง‍ด้าว​ใน​แผ่น‍ดิน อียิปต์ เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"35": "<sup>35</sup> “เจ้า​อย่า​กระ‌ทำ​ผิด​ใน​การ​พิพาก‌ษา​ใน​การ​วัด​ยาว หรือ​ชั่ง​น้ำ‍หนัก​หรือ​นับ​จำ‌นวน",
  			"36": "<sup>36</sup> “เจ้า​จง​ใช้​ตา‍ชั่ง​เที่ยง‍ตรง ลูก‍ตุ้ม​เที่ยง‍ตรง เอ‌ฟาห์​เที่ยง‍ตรง​และ​ฮิน เที่ยง‍ตรง เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ผู้​ได้​พา​เจ้า​ออก‍มา​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์",
  			"37": "<sup>37</sup> ดัง‍นี้​แหละ เจ้า​จง​รัก‌ษา​กฎ‍เกณฑ์​ทั้ง‍หมด​ของ​เรา​และ​กฎ‍หมาย​ของ​เรา ทั้ง‍สิ้น และ​กระ‌ทำ​ตาม เรา​คือ​พระ‍เจ้า”"
  		},
  		"20": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า คน​อิส‌รา‌เอล​คน​ใด​หรือ​คน​ต่าง‍ด้าว​คน​ใด​ที่​อา‌ศัย​อยู่ ใน​อิส‌รา‌เอล ผู้​ที่​มอบ​ลูก‍หลาน​ของ​ตน​ให้​แก่​พระ‍โมเลค ผู้‍นั้น​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย ให้​ราษ‌ฎร​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​เสีย​ให้​ตาย",
  			"3": "<sup>3</sup> ตัว​เรา​เอง​จะ​หมาย​หน้า​ผู้‍นั้น​ไว้ และ​จะ​อเปหิ​เขา​จาก​ท่าม‍กลาง​ชน‍ชาติ​ของ​ตน เพราะ‍ว่า​เขา​ได้​ให้​ลูก​ของ​เขา​คน​หนึ่ง​แก่​พระ‍โมเลค กระ‌ทำ​ให้​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์​ของ​เรา​เป็น​มล‌ทิน และ​กระ‌ทำ​ให้​นาม​บริ‌สุทธิ์​ของ​เรา​เป็น​ที่​เหยียด‍หยาม",
  			"4": "<sup>4</sup> และ​ถ้า​ราษ‌ฎร​หลับ‍หู​หลับ​ตา เรื่อง​ชาย​คน​ที่​ให้​ลูก‍หลาน​แก่​พระ‍โมเลค​นั้น​เสีย ไม่​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย",
  			"5": "<sup>5</sup> เรา​จะ​หมาย​หน้า​ชาย​คน​นั้น และ​สู้​กับ​ครอบ‍ครัว​ของ​เขา และ​อเปหิ​เขา​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ​ตน ทั้ง​ตัว​เขา​ก็​ดี​และ​ผู้‍ใด​ที่​ทำ​ตาม เขา​ใน​การ​เล่น‍ชู้​กับ​พระ‍โมเลค​นั้น​ก็​ดี",
  			"6": "<sup>6</sup> “ผู้‍ใด​ใฝ่​หา​คน​ทรง​ผี​หรือ​พ่อ‍มด​แม่‍มด เล่น‍ชู้​กับ​เขา เรา​จะ​หมาย​หน้า​ผู้‍นั้น และ​อเปหิ​เขา​เสีย​จาก​ชน‍ชาติ​ของ​ตน",
  			"7": "<sup>7</sup> เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​จง​ชำระ​ตัว​ให้​บริ‌สุทธิ์​เพราะ เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"8": "<sup>8</sup> จง​รัก‌ษา​กฎ‍เกณฑ์​ของ​เรา​และ​กระ‌ทำ​ตาม เรา​คือ​พระ‍เจ้า​ผู้​ตั้ง​เจ้า​ไว้​ให้​บริ‌สุทธิ์",
  			"9": "<sup>9</sup> เพราะ‍ว่า​ทุก‍คน​ที่​แช่ง​บิดา​หรือ​มารดา​ของ​ตน​จะ​ต้อง มี​โทษ​ถึง​ตาย เขา​ได้​แช่ง​บิดา​หรือ​มารดา​ของ​เขา ที่​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​เขา​เอง​รับ‍ผิด‍ชอบ",
  			"10": "<sup>10</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​ร่วม​ประ‌เวณี​กับ​ภรรยา​ของ เพื่อน‍บ้าน ให้​ขว้าง​ผู้​ร่วม‍ประ‌เวณี​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​นั้น​เสีย​ให้ ตาย",
  			"11": "<sup>11</sup> ผู้‍ใด​เข้า‍นอน​กับ​ภรรยา​ของ​บิดา​ตน ผู้‍นั้น​ได้​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​บิดา​ตน ให้​ขว้าง​ทั้ง‍สอง​คน​นั้น​เสีย​ให้​ตาย​ที่​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​เขา เอง​รับ‍ผิด‍ชอบ",
  			"12": "<sup>12</sup> ผู้‍ใด​เข้า‍นอน​กับ​ลูก‍สะใภ้​ให้​ขว้าง​ทั้ง‍สอง​คน​นั้น​ให้​ตาย เพราะ​เขา​ได้​กระ‌ทำ​ผิด‍ประ‌เวณี​ต่อ​ญาติ‍สนิท ที่​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​เขา​เอง​รับ‍ผิด‍ชอบ",
  			"13": "<sup>13</sup> ชาย​ใด​เข้า‍นอน​กับ​ผู้‍ชาย​กระ‌ทำ​อย่าง​กับ​ผู้หญิง ทั้ง‍สอง​คน​กระ‌ทำ​ผิด​ใน​สิ่ง​อัน​พึง​รัง‍เกียจ ให้​ขว้าง​ทั้ง‍สอง​คน​นั้น​เสีย​ให้​ตาย ที่​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​เขา​เอง​รับ‍ผิด‍ชอบ",
  			"14": "<sup>14</sup> ชาย​ใด​ได้​ภรรยา​และ​ได้​มารดา​ของ​นาง​มา​เป็น​ภรรยา​ด้วย นี่​เป็น​เรื่อง​อธรรม ให้​เผา​ทั้ง​ชาย​นั้น​และ​หญิง​ทั้ง‍สอง​นั้น​เสีย​ด้วย​ไฟ เพื่อ​ว่า​จะ​ไม่‍มี​ความ​อธรรม​ใน​หมู่​พวก เจ้า",
  			"15": "<sup>15</sup> ถ้า​ชาย​ใด​สม‍สู่​กับ​สัตว์‍เดีย‌รัจฉาน ให้​ขว้าง​ชาย​คน​นั้น​เสีย​ให้​ตาย และ​เจ้า​จง​ขว้าง​สัตว์‍เดีย‌รัจฉาน​นั้น​เสีย​ให้​ตาย",
  			"16": "<sup>16</sup> ถ้า​หญิง​คน​ใด​เข้า​ใกล้​สัตว์‍เดีย‌รัจฉาน และ​เข้า‍นอน​กับ​มัน​เจ้า​จง​ขว้าง​หญิง​นั้น​และ​สัตว์‍เดีย‌รัจฉาน นั้น​เสีย​ให้​ตาย ทั้ง‍สอง​ต้อง​ถูก​ขว้าง​ตาย ที่​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​เขา​เอง​รับ‍ผิด‍ชอบ",
  			"17": "<sup>17</sup> “ถ้า​ชาย​ใด​พา​พี่สาว​หรือ​น้อง‍สาว​ของ​ตน คือ​บุตร‍สาว​ของ​พ่อ หรือ​บุตร‍สาว​ของ​แม่ และ​ดู​ของ‍ลับ​ของ​เธอ​และ​เธอ​ก็​ดู​ของ‍ลับ​ของ​เขา เป็น​สิ่ง​ที่​น่า‍อาย​มาก จะ​ต้อง​อเปหิ​เขา​ต่อ‍หน้า​ชน‍ชาติ​ของ​เขา เพราะ​เขา​ได้​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​พี่สาว​น้อง‍สาว​ของ​เขา เขา​ต้อง​รับ​โทษ​ของ​เขา",
  			"18": "<sup>18</sup> ชาย​ใด​เข้า​นอน​กับ​หญิง​ผู้​มี​ประ‌จำ‍เดือน และ​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​เธอ เขา​ได้​กระ‌ทำ​ให้​แหล่ง​โล‌หิต​ของ​เธอ​เปิด ส่วน​เธอ​ก็​เปิด​แหล่ง​โล‌หิต​ของ​เธอ ให้​อเปหิ​ทั้ง‍สอง​คน​ออก‍จาก​ชน‍ชาติ​ของ​เขา",
  			"19": "<sup>19</sup> เจ้า​อย่า​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​พี่สาว​หรือ​น้อง‍สาว​มารดา​เจ้า หรือ​พี่สาว​น้อง‍สาว​ของ​บิดา​เจ้า เพราะ​กระ‌ทำ​เช่น‍นั้น​เจ้า​ได้​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​ญาติ‍สนิท เขา​ต้อง​ได้​รับ​โทษ",
  			"20": "<sup>20</sup> ถ้า​ชาย​ใด​เข้า‍นอน​กับ​ภรรยา​ของ​ลุง เขา​ได้​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​ลุง ทั้ง‍สอง​จะ​ต้อง​รับ​โทษ เขา​จะ​ตาย​โดย​ไม่‍มี​บุตร",
  			"21": "<sup>21</sup> ถ้า​ชาย​ใด​เอา​ภรรยา​ของ​พี่ชาย หรือ น้อง‍ชาย​ไป​เป็น​เรื่อง​มล‌ทิน เขา​ได้​เปิด​ของ‍ลับ​ของ​พี่ชาย​หรือ​น้อง‍ชาย เขา​จะ​ต้อง​ไม่‍มี​บุตร",
  			"22": "<sup>22</sup> “เพราะ​ฉะนั้น​เจ้า​จง​รัก‌ษา​กฎ‍เกณฑ์​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เรา และ​กฎ‍หมาย​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เรา และ​กระ‌ทำ​ตาม เพื่อ​ว่า​แผ่น‍ดิน​ซึ่ง​เรา​นำ​เจ้า​ให้​มา​อยู่​นั้น​จะ มิ‍ได้​สำ‌รอก​เจ้า​ให้​ออก‍ไป​เสีย",
  			"23": "<sup>23</sup> และ​เจ้า​อย่า​ประ‌พฤติ​ตาม​ธรรม‌เนียม​ของ​ประ‌ชา‍ชาติ ที่​เรา​ไล่​ไป​เสีย​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า ด้วย​ว่า​เขา​ทั้ง‍หลาย​ได้​ประ‌พฤติ​ผิด​ใน​สิ่ง​เหล่า‍นี้ เรา​จึง​เกลียด‍ชัง​เขา",
  			"24": "<sup>24</sup> แต่​เรา​ได้​บอก​เจ้า​แล้ว​ว่า เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จะ​ได้​รับ​แผ่น‍ดิน​นี้​เป็น​มร‌ดก เรา​จะ​ให้​แก่​เจ้า​เป็น​กรรม‍สิทธิ์ เป็น​แผ่น‍ดิน​ที่​มี​น้ำ‍นม​และ​น้ำ‍ผึ้ง​ไหล​บริ‌บูรณ์ เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ผู้​ได้​แยก​เจ้า​ออก‍จาก​ชน‍ชาติ​ทั้ง‍หลาย",
  			"25": "<sup>25</sup> เหตุ​ฉะนั้น​เจ้า​จง​สัง‌เกต​ความ​แตก‍ต่าง​ระหว่าง​สัตว์​สะอาด และ​สัตว์​มล‌ทิน ระหว่าง​นก​มล‌ทิน​และ​นก​สะอาด เจ้า​อย่า​กระ‌ทำ​ตัว​ให้​เป็น​ที่​พึง​รัง‍เกียจ ด้วย​สัตว์​หรือ​นก​หรือ​สิ่ง​ใดๆ ที่​เลื้อย‍คลาน​อยู่​บน​ดิน ซึ่ง​เรา​ได้​แยก​ให้​เจ้า​แล้ว​ว่า​เป็น​ของ​มล‌ทิน",
  			"26": "<sup>26</sup> เจ้า​ต้อง​บริ‌สุทธิ์​สำ‌หรับ​เรา เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เจ้า​บริ‌สุทธิ์ และ​ได้​แยก​เจ้า​ออก‍จาก​ชน‍ชาติ​ทั้ง‍หลาย​เพื่อ​เจ้า​จะ​เป็น​ของ​เรา",
  			"27": "<sup>27</sup> “ชาย​หรือ​หญิง​คน​ใด​ที่​เป็น​คน​ทรง​หรือ​พ่อ‍มด​แม่‍มด จง​ฆ่า​เสีย จง​เอา​หิน​ขว้าง ที่​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​เขา​เอง​รับ​ผิด‍ชอบ”"
  		},
  		"21": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า “จง​กล่าว​แก่​บรร‌ดา​ปุโร‌หิต คือ​บุตร‍หลาน​ของ​อา‌โรน และ​สั่ง​เขา​ว่า อย่า​ให้​ผู้​ใด​กระ‌ทำ​ตัว​ให้​มล‌ทิน​ด้วย​เรื่อง​ศพ​ใน​หมู่​ประ‌ชา‍ชน",
  			"2": "<sup>2</sup> เว้น​แต่​ญาติ​ที่​สนิท​ที่‍สุด คือ มารดา บิดา บุตร​ชาย​หญิง พี่ชาย​น้อง‍ชาย",
  			"3": "<sup>3</sup> หรือ​พี่สาว​น้อง‍สาว​พรหม‌จารี (ผู้​ที่​ยัง​สนิท​กับ​เขา เพราะ​เธอ​ยัง​ไม่‍มี​สามี เขา​จึง​ยอม​ตัว​เป็น​มล‌ทิน​เพราะ​เธอ​ได้)",
  			"4": "<sup>4</sup> อย่า​ให้​เขา​มี​มล‌ทิน​เพราะ​เป็น​สวามี​ใน​หมู่​ชน‍ชาติ​ของ​เขา และ​กระ‌ทำ​ให้​ตน​เป็น​มล‌ทิน",
  			"5": "<sup>5</sup> อย่า​โกน​ศีรษะ​หรือ​กัน​เครา หรือ​เชือด​เนื้อ​ตัว​เอง",
  			"6": "<sup>6</sup> พวก​ปุโร‌หิต​ต้อง​เป็น​คน​บริ‌สุทธิ์​ต่อ​พระ‍เจ้า​ของ​ตน และ​ไม่​กระ‌ทำ​ให้​พระ‍นาม​ของ​พระ‍เจ้า​เป็น​ที่​เหยียด‍หยาม เพราะ​เขา​ทั้ง‍หลาย​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​แด่​พระ‍เจ้า เป็น​พระ‍กระ‌ยา‌หาร​แห่ง​พระ‍เจ้า​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย เพราะ​ฉะนั้น​เขา​ทั้ง‍หลาย​จึง​ต้อง​บริ‌สุทธิ์",
  			"7": "<sup>7</sup> ปุโร‌หิต​จะ​แต่ง‍งาน​กับ​หญิง‍โส‌เภณี​หรือ​หญิง​ที่​มี​มล‌ทิน​ไม่‍ได้ หรือ​จะ​แต่ง‍งาน​กับ​หญิง​ที่​หย่า​จาก​สามี​ก็​ไม่‍ได้ เพราะ​ปุโร‌หิต​จะ​ต้อง​บริ‌สุทธิ์​แด่​พระ‍เจ้า​ของ​เขา",
  			"8": "<sup>8</sup> เจ้า​จง​ชำระ​เขา​ให้​บริ‌สุทธิ์ เพราะ​เขา​ถวาย​พระ‍กระ‌ยา‌หาร​แห่ง​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เขา​จะ​ต้อง​บริ‌สุทธิ์​สำ‌หรับ​เจ้า เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เจ้า​ผู้​ชำระ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ให้​บริ‌สุทธิ์ เรา​บริ‌สุทธิ์",
  			"9": "<sup>9</sup> บุตร‍สาว​ของ​ปุโร‌หิต​คน​ใด ถ้า​เธอ​กระ‌ทำ​ตัว​ให้​มล‌ทิน โดย​ไป​เป็น​หญิง​โสเภณี​ก็​กระ‌ทำ​ให้​บิดา​เป็น​มล‌ทิน จะ​ต้อง​เผา​เธอ​เสีย​ด้วย​ไฟ",
  			"10": "<sup>10</sup> “ปุโร‌หิต​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่​ใน​หมู่​พวก​พี่‍น้อง ผู้​ถูก​เจิม​ที่​ศีรษะ​ด้วย​น้ำ‍มัน และ​ผู้​ที่​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริ‌สุทธิ์​ที่​จะ​สวม​เสื้อ‍ยศ อย่า​ปล่อย​ผม​หรือ​ฉีก​เสื้อ‍ผ้า​ของ​ตน",
  			"11": "<sup>11</sup> อย่า​เข้า​ไป​ถูก‍ต้อง​ศพ​หรือ​กระ‌ทำ​ตัว​ให้​มล‌ทิน แม้‍ว่า​ศพ​นั้น​เป็น​บิดา​หรือ​มารดา",
  			"12": "<sup>12</sup> อย่า​ออก​ไป​จาก​สถาน​นมัส‌การ หรือ​กระ‌ทำ​สถาน​นมัส‌การ​ของ​พระ‍เจ้า​ให้​เป็น​มล‌ทิน เพราะ‍ว่า​การ​ชำระ​ให้​บริ‌สุทธิ์​ด้วย​น้ำ‍มัน​เจิม​ของ พระ‍เจ้า​อยู่​บน​ตัว​เขา เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"13": "<sup>13</sup> เขา​จะ​ต้อง​มี​ภรรยา​เป็น​หญิง​พรหม‌จารี",
  			"14": "<sup>14</sup> อย่า​ให้​เขา​แต่ง‍งาน​กับ​หญิง​ม่าย แม่‍ร้าง หญิง​ที่​มี​มล‌ทิน หรือ​หญิง​โสเภณี เขา​จะ​ต้อง​หา​หญิง​พรหม‌จารี​ใน​ชน‍ชาติ​ของ​เขา​มา​เป็น​ภรรยา",
  			"15": "<sup>15</sup> เพื่อ​เขา​จะ​มิ‍ได้​กระ‌ทำ​ให้​ลูก‍หลาน​ของ​เขา ใน​หมู่​ชน‍ชาติ​ของ​เขา​เป็น​มล‌ทิน เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เจ้า​ผู้​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​บริ‌สุทธิ์”",
  			"16": "<sup>16</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"17": "<sup>17</sup> “จง​กล่าว​แก่​อา‌โรน​ว่า ใน​บรร‌ดา​พงศ์‍พันธุ์​ของ​เจ้า ตลอด​ทุก​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย อย่า​ให้​ผู้​มี​ตำ‌หนิ​พิการ​เข้า​ไป​ถวาย​พระ‍กระ‌ยา‌หาร​แห่ง พระ‍เจ้า​ของ​เขา",
  			"18": "<sup>18</sup> เพราะ‍ว่า​ผู้‍ใด​ที่​มี​ตำ‌หนิ​จะ​เข้า​ใกล้​ไม่‍ได้ ไม่​ว่า​เป็น​คน​ตา‍บอด​หรือ​เป็น​คน​เขยก หรือ​ที่​หน้า​มี​แผล‍เป็น​หรือ​แขน​ขา​ยาว​เกิน",
  			"19": "<sup>19</sup> หรือ​มี​เท้า​พิการ​หรือ​มือ​พิการ",
  			"20": "<sup>20</sup> คน​หลัง​ค่อม คน​แคระ คน​เสีย​ตา คน​เป็น​ขี้‍กลาก​หรือ​หิด หรือ​คน​มี​ลูก‍อัณฑะ​ฝ่อ",
  			"21": "<sup>21</sup> ผู้‍ใด​ใน​พงศ์‍พันธุ์​ของ​อา‌โรน​ที่​มี​ตำ‌หนิ อย่า​ให้​เข้า​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​แด่​พระ‍เจ้า เพราะ‍ว่า​เขา​เป็น​คน​มี​ตำ‌หนิ อย่า​ให้​เขา​มา​ถวาย​พระ‍กระ‌ยา‌หาร​แห่ง​พระ‍เจ้า​ของ​เขา",
  			"22": "<sup>22</sup> เขา​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​พระ‍กระ‌ยา‌หาร​แห่ง​พระ‍เจ้า​ของ​เขา​ได้ ทั้ง​ของ​ที่​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด​และ​ของ​บริ‌สุทธิ์",
  			"23": "<sup>23</sup> แต่​อย่า​ให้​เขา​เข้า​มา​ใกล้​ม่าน​หรือ​ใกล้​แท่น เพราะ​เขา​มี​ตำ‌หนิ เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​กระ‌ทำ​ให้​สถาน​นมัส‌การ​ของ​เรา​เป็น​มล‌ทิน เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เจ้า ผู้​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​บริ‌สุทธิ์”",
  			"24": "<sup>24</sup> โม‌เสส​จึง​บอก​อา‌โรน​และ​บุตร‍หลาน​ของ​อา‌โรน และ​คน​อิส‌รา‌เอล​ดัง‍นั้น"
  		},
  		"22": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​บอก​อา‌โรน​กับ​บุตร‍หลาน​ของ​เขา​ให้​ออก​ห่าง เสีย​จาก​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​ของ​คน​อิส‌รา‌เอล ซึ่ง​เขา​ทั้ง‍หลาย​ถวาย​แก่​เรา เพื่อ​ว่า​เขา​ทั้ง‍หลาย​จะ​มิ‍ได้​กระ‌ทำ​ให้​นาม​ของ​เรา​เป็น​มล‌ทิน เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"3": "<sup>3</sup> จง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า ‘ถ้า​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ใน​พงศ์‍พันธุ์​ของ​เจ้า​ตลอด​ชั่ว ชาติ‍พันธุ์​เข้า​ใกล้​ของ​บริ‌สุทธิ์​ซึ่ง​คน​อิส‌รา‌เอล​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ขณะ​ที่​เขา​มี​มล‌ทิน​อยู่​จะ​ต้อง​อเปหิ​คน​นั้น​ออก​ไป ให้​พ้น​หน้า​เรา เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"4": "<sup>4</sup> อย่า​ให้​เชื้อ‍สาย​อา‌โรน​คน​ใด​ที่​เป็น​โรค‍เรื้อน​หรือ​มี สิ่ง​ไหล​ออก​มา​รับ‍ประ‌ทาน​ของ​บริ‌สุทธิ์ ให้​รอ​จน​กว่า​เขา​สะอาด​แล้ว​ก่อน ผู้‍ใด​แตะ‍ต้อง​สิ่ง​ที่​มล‌ทิน โดย​แตะ‍ต้อง​ศพ​หรือ​ผู้​ที่​มี​น้ำ‍กาม​ไหล​ออก",
  			"5": "<sup>5</sup> ผู้‍ใด​ที่​แตะ‍ต้อง​สิ่ง​เลื้อย‍คลาน ซึ่ง​กระ‌ทำ​ให้​เขา​มล‌ทิน หรือ​แตะ‍ต้อง​คน​ซึ่ง​อาจ​ทำ​ให้​เขา​มล‌ทิน ไม่​ว่า​จะ​เป็น​มล‌ทิน​ชนิด​ใด",
  			"6": "<sup>6</sup> บุค‌คล​ผู้​แตะ‍ต้อง​สิ่ง​เหล่า‍นี้ ต้อง​มล‌ทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น และ​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​ไม่‍ได้ นอก‍จาก​เขา​จะ​อาบ‍น้ำ​ชำระ​ตัว​เสีย​ก่อน",
  			"7": "<sup>7</sup> เมื่อ​ดวง‍อา‌ทิตย์​ตก​เขา​ก็​สะอาด ภาย‍หลัง​เขา​จึง​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​ได้ เพราะ​สิ่ง​เหล่า‍นั้น​เป็น​อา‌หาร​ของ​เขา",
  			"8": "<sup>8</sup> สิ่ง​ใด​ที่​ตาย​เอง หรือ​ถูก​สัตว์​กัด​ตาย อย่า​รับ‍ประ‌ทาน เขา​จะ​เป็น​มล‌ทิน​ด้วย​สิ่ง​เหล่า‍นี้ เรา​คือ​พระ‍เจ้า’",
  			"9": "<sup>9</sup> เพราะ​ฉะนั้น​เขา​ทั้ง‍หลาย​ต้อง​รัก‌ษา​คำ‍บัญ‌ชา​ของ​เรา เกลือก​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​รับ​โทษ​เพราะ​สิ่ง​นั้น และ​จะ​ต้อง​ตาย​เมื่อ​เขา​กระ‌ทำ​สิ่ง​นั้น​ให้​เป็น​มล‌ทิน เรา​คือ​พระ‍เจ้า ผู้​ที่​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​บริ‌สุทธิ์",
  			"10": "<sup>10</sup> “อย่า​ให้​คน​ภาย‍นอก​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์ ผู้​ที่​มา​อา‌ศัย​อยู่​กับ​ปุโร‌หิต​หรือ​ลูก‍จ้าง​อย่า​ให้​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​นั้น",
  			"11": "<sup>11</sup> แต่​ถ้า​ปุโร‌หิต​คน​หนึ่ง​ซื้อ​ทาส​มา​ด้วย​เงิน​เป็น​ทรัพย์​ของ​ตน ทาส​นั้น​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​ก็​ได้ และ​ผู้​ที่​เกิด​ใน​ครัว‍เรือน​ของ​ปุโร‌หิต​รับ‍ประ‌ทาน​อา‌หาร​นั้น​ได้",
  			"12": "<sup>12</sup> ถ้า​บุตร‍สาว​ของ​ปุโร‌หิต​ไป​แต่ง‍งาน​กับ​คน​ภาย‍นอก เธอ​ก็​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​นั้น​ไม่‍ได้",
  			"13": "<sup>13</sup> ถ้า​บุตร‍สาว​ของ​ปุโร‌หิต​เป็น​แม่‍ม่าย​หรือ​แม่‍ร้าง และ​ไม่‍มี​บุตร และ​กลับ​มา​อยู่​ที่​เรือน​ของ​บิดา​อย่าง​เมื่อ​เธอ​ยัง​สาว เธอ​รับ‍ประ‌ทาน​อา‌หาร​ของ​บิดา​ได้ แต่​คน​ภาย‍นอก รับ‍ประ‌ทาน​ไม่‍ได้",
  			"14": "<sup>14</sup> ถ้า​คน​ใด​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​โดย​มิ‍ได้​เจต‌นา เขา​จะ​ต้อง​เพิ่ม​ค่า​ของ​นั้น​หนึ่ง​ใน​ห้า และ​มอบ​ของ​บริ‌สุทธิ์​นั้น​แก่​ปุโร‌หิต",
  			"15": "<sup>15</sup> อย่า​ให้​ปุโร‌หิต​กระ‌ทำ​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​ของ​คน​อิส‌รา‌เอล ที่​นำ​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​ให้​เป็น​มล‌ทิน",
  			"16": "<sup>16</sup> ซึ่ง​จะ​กระ‌ทำ​ให้​เขา​ได้​รับ​โทษ​ด้วย​มี​ความ​ผิด​ที่​รับ‍ประ‌ทาน​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์ เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เจ้า ผู้​ตั้ง​เขา​ไว้​ให้​บริ‌สุทธิ์”",
  			"17": "<sup>17</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"18": "<sup>18</sup> “จง​กล่าว​แก่​อา‌โรน​และ​บุตร‍หลาน​ของ​อา‌โรน และ​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ทั้ง‍หมด​ว่า เมื่อ​คน​อิส‌รา‌เอล​หรือ​คน​ต่าง‍ด้าว​ใน​อิส‌รา‌เอล ผู้​ใด​ถวาย​เครื่อง​บูชา เป็น​เครื่อง​แก้‍บน​หรือ​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ใจ​สมัคร ซึ่ง​ถวาย‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา",
  			"19": "<sup>19</sup> เพื่อ​ให้​เป็น​ที่​โปรด‌ปราน เจ้า​จง​ถวาย​สัตว์ ตัว‍ผู้​ปราศ‍จาก​ตำ‌หนิ คือ​วัว‍ผู้​หรือ​แกะ​หรือ​แพะ",
  			"20": "<sup>20</sup> เจ้า​อย่า​ถวาย​สิ่ง​ใดๆ​ที่​มี​ตำ‌หนิ เพราะ​จะ​ไม่​ทรง‍รับ​เพื่อ​เจ้า",
  			"21": "<sup>21</sup> เมื่อ​คน​ใด​ถวาย​เครื่อง​ศานติ‍บูชา​แด่​พระ‍เจ้า​เพื่อ แก้‍บน​หรือ​ถวาย​ด้วย​ใจ​สมัคร เป็น​สัตว์​ที่​ได้​มา​จาก​ฝูง​วัว หรือ​ฝูง​แพะ​แกะ สัตว์​นั้น​ต้อง​ไม่‍มี​ตำ‌หนิ​จึง​จะ​ทรง‍รับ อย่า​ให้​สัตว์​นั้น​มี​ที่​ติ​เลย",
  			"22": "<sup>22</sup> สัตว์​ที่​ตา‍บอด​หรือ​พิการ หรือ​มี​แผล หรือ​มี​สิ่ง​ไหล​ออก​หรือ​เป็น​ขี้‍กลาก​หรือ​เป็น​หิด เจ้า​อย่า​นำ​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า หรือ​นำ​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ที่​บน​แท่น​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"23": "<sup>23</sup> วัว​หรือ​ลูก‍แกะ​ที่​มี​อวัยวะ​ยาว​เกิน​ไป​หรือ​สั้น​เกิน​ไป สัก​ส่วน​หนึ่ง ท่าน​จะ​นำ​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ใจ​สมัคร​ก็​ได้ แต่​ถ้า​เป็น​เครื่อง​บูชา​แก้‍บน​ก็​ไม่​เป็น​ที่​โปรด‌ปราน",
  			"24": "<sup>24</sup> สัตว์​ตัว​ใด​ที่​มี​ลูก‍อัณฑะ​ช้ำ​หรือ​ถูก​ทุบ​หรือ​ฉีก ขาด​หรือ​มี​รอย​ตัด เจ้า​อย่า​นำ​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ให้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า",
  			"25": "<sup>25</sup> เจ้า​อย่า​นำ​สัตว์​ซึ่ง​ได้​มา​จาก​คน​ต่าง‍ด้าว​ถวาย เป็น​พระ‍กระ‌ยา‌หาร​แห่ง​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เพราะ​สัตว์​นั้น​มี​ตำ‌หนิ​ด้วย​ถูก​ทำ​ให้​พิการ​จึง​ไม่ ทรง‍รับ​เพื่อ​เจ้า”",
  			"26": "<sup>26</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"27": "<sup>27</sup> “เมื่อ​วัว​หรือ​แกะ​หรือ​แพะ​เกิด​มา ให้​อยู่​กับ​แม่​เจ็ด​วัน ตั้ง‍แต่​วัน​ที่​แปด​เป็น‍ต้น​ไป​จะ​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​ก็​เป็น​ที่​ทรง‍รับ",
  			"28": "<sup>28</sup> แม้‍ว่า​แม่‍สัตว์​นั้น​จะ​เป็น​วัว​หรือ​แกะ​ก็​ดี เจ้า​อย่า​ฆ่า​มัน​พร้อม​กับ​ลูก​ของ​มัน​ใน​วัน​เดียว​กัน",
  			"29": "<sup>29</sup> เมื่อ​เจ้า​ถวาย​เครื่อง​สัตว‌บูชา​เป็น​เครื่อง​บูชา โม‌ทนา​พระ‍คุณ‍แด่​พระ‍เจ้า เจ้า​จง​ถวาย​เครื่อง​สัตว‌บูชา​นั้น​เพื่อ​เจ้า​จะ​เป็น​ที่​โปรด‌ปราน",
  			"30": "<sup>30</sup> จง​รับ‍ประ‌ทาน​เครื่อง​บูชา​นั้น​ใน​วัน​ถวาย​เครื่อง​บูชา อย่า​เหลือ​ไว้​จน​รุ่ง‍เช้า​เลย เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"31": "<sup>31</sup> “เพราะ​ฉะนั้น​เจ้า​จง​รัก‌ษา​พระ‍บัญ‌ญัติ​ของ​เรา​และ​กระ‌ทำ​ตาม เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"32": "<sup>32</sup> เจ้า​อย่า​กระ‌ทำ​ให้​นาม​บริ‌สุทธิ์​ของ​เรา​เป็น​ที่​เหยียด‍หยาม แต่​ให้​เรา​เป็น​ที่​สรร‌เสริญ​ใน​หมู่​คน​อิส‌รา‌เอล เรา​คือ​พระ‍เจ้า ผู้​ทำ​เจ้า​ให้​บริ‌สุทธิ์",
  			"33": "<sup>33</sup> ผู้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์​เพื่อ​เป็น​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระ‍เจ้า”"
  		},
  		"23": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า เทศ‌กาล​เลี้ยง​ตาม​กำ‌หนด​แด่​พระ‍เจ้า ซึ่ง​เจ้า​จะ​ต้อง​ประ‌กาศ​ว่า​เป็น​การ​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์ คือ​เทศ‌กาล​เลี้ยง​ตาม​กำ‌หนด​ของ​เรา​นั้น​มี​ดัง‍นี้",
  			"3": "<sup>3</sup> จง​ทำ​การ​งาน​ใน​หก​วัน แต่​วัน​ที่​เจ็ด​นั้น​เป็น​สะ‌บา‌โต​แห่ง​การ​หยุด‍พัก​สงบ เป็น​วัน​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์ เจ้า​อย่า​ทำ​การ​งาน​ใดๆ  เป็น​สะ‌บา‌โต​แด่​พระ‍เจ้า ตาม​ที่​อยู่​ทั่ว‍ไป​ของ​เจ้า",
  			"4": "<sup>4</sup> “ต่อ‍ไป​นี้​เป็น​เทศ‌กาล​เลี้ยง​ตาม​กำ‌หนด​แด่​พระ‍เจ้า เป็น​การ​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์ ซึ่ง​เจ้า​จะ​ต้อง​ประ‌กาศ​ตาม​เวลา​กำ‌หนด​ให้​เขา​ทราบ",
  			"5": "<sup>5</sup> ใน​เวลา​เย็น​วัน‍ที่​สิบ‍สี่​เดือน​ที่​หนึ่ง​เป็น​วัน​เทศ‌กาล ปัส‌กา ของ​พระ‍เจ้า",
  			"6": "<sup>6</sup> และ​ใน​วัน‍ที่​สิบ‍ห้า​เดือน​เดียว‍กัน เป็น​เทศ‌กาล​กิน​ขนม‍ปัง​ไร้‍เชื้อ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ให้​เจ้า​รับ‍ประ‌ทาน​ขนม‍ปัง​ไร้‍เชื้อ เจ็ด​วัน",
  			"7": "<sup>7</sup> ใน​วัน‍ต้น​เจ้า​จง​มี​การ​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์ เจ้า​อย่า​ทำ‍งาน​หนัก",
  			"8": "<sup>8</sup> แต่​เจ้า​จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​แด่​พระ‍เจ้า​ให้​ครบ​เจ็ด​วัน ใน​วัน​ที่​เจ็ด​เป็น​วัน​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์ เจ้า​อย่า​ทำ‍งาน​หนัก”",
  			"9": "<sup>9</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"10": "<sup>10</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า เมื่อ​เจ้า​มา​ถึง​แผ่น‍ดิน​ซึ่ง​เรา​ให้​เจ้า และ​เกี่ยว​พืช‍ผล​ของ​แผ่น‍ดิน​นั้น เจ้า​จง​เอา​ฟ่อน‍ข้าว​ที่​เกี่ยว​ใน​รุ่น‍แรก​นำ​ไป​ให้​ปุโร‌หิต",
  			"11": "<sup>11</sup> และ​ปุโร‌หิต​จะ​นำ​ฟ่อน‍ข้าว​นั้น ทำ​พิธี​ยื่น‍ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​เป็น​ที่​โปรด‌ปราน รุ่ง‍ขึ้น​หลัง​วัน​สะ‌บา‌โต​ปุโร‌หิต​จะ​ทำ​พิธี​ยื่น​ถวาย",
  			"12": "<sup>12</sup> ใน​วัน‍ที่​เจ้า​ทำ​พิธี​ยื่น​ฟ่อน‍ข้าว เจ้า​จง​ถวาย​ลูก‍แกะ‍ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ ไม่‍มี​ตำ‌หนิ​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"13": "<sup>13</sup> และ​เครื่อง​ธัญญ‌บูชา​ที่​คู่​กัน​นั้น คือ​ยอด‍แป้ง​สอง​ใน​สิบ​เอ‌ฟาห์​เคล้า​น้ำ‍มัน เผา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​เป็น​กลิ่น​พอ‍พระ‌ทัย และ​เครื่อง​ดื่ม‍บูชา​ที่​คู่​กัน​คือ​เหล้า‍องุ่น​หนึ่ง​ใน​สี่​ฮิน",
  			"14": "<sup>14</sup> เจ้า​อย่า​รับ‍ประ‌ทาน​ขนม‍ปัง​หรือ​ข้าว‍คั่ว​ข้าว‍สด จน​กว่า​จะ​ถึง​วัน​เดียว​กัน​นี้ คือ​กว่า​เจ้า​จะ​นำ​เครื่อง​บูชา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ทั้ง​นี้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร​ตลอด​ชั่ว​ชาติ‍พันธุ์​ของ​เจ้า​ใน ที่‍อยู่​ของ​เจ้า​ทั่ว‍ไป",
  			"15": "<sup>15</sup> “ตั้ง‍แต่​วัน​รุ่ง‍ขึ้น​จน​วัน​สะ‌บา‌โต เจ้า​จง​นับ​ให้​ได้​ครบ​เจ็ด​สัป‌ดาห์​เต็มๆ คือ​นับ​จาก​วัน​ที่​เจ้า​นำ​ฟ่อน‍ข้าว​เข้า มา​ทำ​พิธี​ยื่น​ถวาย​เป็น​ต้น​ไป",
  			"16": "<sup>16</sup> นับ​ไป​ให้​ได้​ห้า‍สิบ​วัน จน​ถึง​วัน​ถัด​วัน​สะ‌บา‌โต​ที่​เจ็ด แล้ว​เจ้า​จง​นำ​ข้าว‍ใหม่​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​เป็น​ธัญญ‌บูชา",
  			"17": "<sup>17</sup> จง​นำ​ขนม‍ปัง​สอง​ก้อน​ทำ​ด้วย​แป้ง​สอง​ใน​สิบ​เอ‌ฟาห์​จาก ที่​อา‌ศัย​ของ​เจ้า​มา​ทำ​พิธี​ยื่น‍ถวาย ให้​ทำ​ด้วย​ยอด‍แป้ง​ใส่​เชื้อ​ปิ้ง​เป็น​ผล​รุ่น‍แรก​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"18": "<sup>18</sup> พร้อม​กับ​ขนม‍ปัง​นั้น​เจ้า​จง​นำ​ลูก‍แกะ​เจ็ด​ตัว​อายุ​หนึ่ง ขวบ​ปราศ‍จาก​ตำ‌หนิ วัว‍หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง แกะ‍ผู้​สอง​ตัว มา​เป็น​เครื่อง​เผา‍บูชา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า พร้อม​กับ​ธัญญ‌บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม‍บูชา อัน​เป็น​คู่​กัน​ให้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ เป็น​กลิ่น​พอ​พระ‌ทัย​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"19": "<sup>19</sup> เจ้า​จง​ถวาย​แพะ‍ผู้​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่‍บาป และ​ลูก‍แกะ‍ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สอง​ตัว​เป็น​เครื่อง​ศานติ‍บูชา",
  			"20": "<sup>20</sup> ให้​ปุโร‌หิต​ทำ​พิธี​ยื่น‍ถวาย​พร้อม​กับ​ขนม‍ปัง​ซึ่ง เป็น​ผล​รุ่น‍แรก เป็น​เครื่อง​ยื่น‍ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า พร้อม​กับ​ลูก‍แกะ​สอง​ตัว จะ​เป็น​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​แด่​พระ‍เจ้า​สำ‌หรับ​ปุโร‌หิต",
  			"21": "<sup>21</sup> และ​ใน​วัน​เดียว​กัน​นั้น เจ้า​จง​ประ‌กาศ เจ้า​จง​มี​การ​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์ เจ้า​อย่า​ทำ‍งาน​หนัก ทั้ง​นี้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร​ทั่ว​ไป​ใน​ที่​อา‌ศัย​ของ เจ้า​ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เจ้า",
  			"22": "<sup>22</sup> “และ​เมื่อ​เจ้า​เกี่ยว​ข้าว​ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า เจ้า​อย่า​เกี่ยว​ไป​ที่​ขอบ‍นา​ให้​หมด และ​อย่า​เก็บ​ข้าว​ที่​เกี่ยว​ตก เจ้า​จง​ทิ้ง​ไว้​ให้​คน​ยาก‍จน​และ​คน​ต่าง‍ด้าว เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์ พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า”",
  			"23": "<sup>23</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"24": "<sup>24</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จง​ถือ​เป็น​วัน​หยุด‍พัก​สงบ​วัน​หนึ่ง เป็น​วัน​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์​ประ‌กาศ​เป็น​ที่​ระลึก​ด้วย​เสียง​แตร",
  			"25": "<sup>25</sup> เจ้า​อย่า​ทำ‍งาน​หนัก และ​เจ้า​จง​นำ​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า”",
  			"26": "<sup>26</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"27": "<sup>27</sup> “ใน​วัน‍ที่​สิบ​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด​นี้​เป็น​วัน​ทำ​การ​ลบ มล‌ทิน จะ​เป็น​วัน​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์​แก่​เจ้า และ​เจ้า​จง​บัง‍คับ​ใจ​ตน‍เอง และ​นำ​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"28": "<sup>28</sup> ใน​วัน‍เดียว‍กัน​นั้น​เจ้า​อย่า​ทำ‍งาน​ใดๆ เพราะ​เป็น​วัน​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน ที่​จะ​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน​ของ​เจ้า​ต่อ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์ พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"29": "<sup>29</sup> ใน​วัน‍เดียว‍กัน​นี้​ถ้า​ผู้‍ใด​ไม่​บัง‍คับ​ใจ​ก็​ให้ อเปหิ​ผู้‍นั้น​เสีย​จาก​ท่าม‍กลาง​ชน‍ชาติ​ของ​ตน",
  			"30": "<sup>30</sup> และ​ใน​วัน​เดียว​กัน​นี้​ถ้า​ผู้‍ใด​ทำ‍งาน​ใดๆ เรา​จะ​ทำ‌ลาย​ผู้‍นั้น​เสีย​จาก​ท่าม‍กลาง​ชน‍ชาติ​ของ​เขา",
  			"31": "<sup>31</sup> เจ้า​อย่า​ทำ‍งาน​สิ่ง​ใด​เลย ทั้ง​นี้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร​ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เจ้า ทั่ว‍ไป​ใน​ที่​อา‌ศัย​ของ​เจ้า",
  			"32": "<sup>32</sup> จะ​เป็น​วัน​สะ‌บา‌โต​สำ‌หรับ​หยุด‍พัก​สงบ​แก่​เจ้า และ​เจ้า​จง​บัง‍คับ​ใจ​ของ​เจ้า เริ่ม​แต่​เวลา​เย็น​ใน​วัน​ที่​เก้า​ของ​เดือน เจ้า​ต้อง​รัก‌ษา​วัน​สะ‌บา‌โต​จาก​เวลา​เย็น​ถึง​เวลา​เย็น”",
  			"33": "<sup>33</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"34": "<sup>34</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ใน​วัน​ที่​สิบ‍ห้า​เดือน​ที่​เจ็ด​นี้ เป็น​วัน​เทศ‌กาล​อยู่‍เพิงถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​สิ้น​เจ็ด​วัน",
  			"35": "<sup>35</sup> จะ​มี​การ​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์​ใน​วัน‍แรก เจ้า​อย่า​ทำ‍งาน​หนัก",
  			"36": "<sup>36</sup> จง​นำ​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​ทั้ง​เจ็ด​วัน ใน​วัน​ที่​แปด​เจ้า​จง​มี​การ​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์ และ​นำ​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า เป็น​การ​ประ‌ชุม​ตาม​พิธี เจ้า​ทั้ง‍หลาย​อย่า​ทำ‍งาน​หนัก",
  			"37": "<sup>37</sup> “ทั้ง​นี้​เป็น​เทศ‌กาล​เลี้ยง​ตาม​กำ‌หนด​แด่​พระ‍เจ้า ซึ่ง​เจ้า​ต้อง​ประ‌กาศ​เป็น​เวลา​ประ‌ชุม​บริ‌สุทธิ์ เพื่อ​ให้​นำ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ซึ่ง​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ไฟ เครื่อง​เผา‍บูชา​และ​ธัญญ‌บูชา ทั้ง​เครื่อง​สัตว‌บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม‍บูชา ต่าง​ก็​ให้​ถูก‍ต้อง​ตาม​วัน​กำ‌หนด​นั้นๆ",
  			"38": "<sup>38</sup> นอก‍เหนือ​วัน​สะ‌บา‌โต​แห่ง​พระ‍เจ้า​และ​นอก‍เหนือ​ของ​ถวาย​ของ​เจ้า และ​นอก‍เหนือ​เครื่อง​บูชา‍แก้‍บน​ของ​เจ้า และ​นอก‍เหนือ​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ใจ​สมัคร​ของ​เจ้า​ซึ่ง​เจ้า​นำ​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"39": "<sup>39</sup> “ใน​วัน​ที่​สิบ‍ห้า​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด เมื่อ​เจ้า​ได้​เก็บ​พืช‍ผล​ที่​ได้​จาก​แผ่น‍ดิน​นั้น​เข้า​มา​แล้ว เจ้า​จง​มี​เทศ‌กาล​เลี้ยง​แห่ง​พระ‍เจ้า​เจ็ด​วัน ใน​วัน‍แรก​ให้​หยุด‍พัก​สงบ และ​ใน​วัน​ที่​แปด​ก็​ให้​หยุด‍พัก​สงบ",
  			"40": "<sup>40</sup> ใน​วัน‍แรก​เจ้า​จง​นำ​มา​ซึ่ง​ผล​จาก​ต้น‍มะงั่ว ใบ​อินท‌ผลัม กิ่ง‍ไม้​ที่​มี​ใบ​มาก กิ่ง​ต้น‍ไค้ และ​เจ้า​จง​ปีติ​ยินดี​อยู่​เจ็ด​วัน​ต่อ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์ พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"41": "<sup>41</sup> เจ้า​จง​ถือ​เป็น​พิธี​เทศ‌กาล​เลี้ยง​ปี​ละ​เจ็ด​วัน​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ทั้ง‍นี้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร​ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เจ้า เจ้า​จง​ถือ​พิธี​นี้​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด",
  			"42": "<sup>42</sup> เจ้า​จง​อยู่​ใน​เพิง​เจ็ด​วัน ทุก‍คน​ที่​เป็น​ชาว‍พื้น‍เมือง​อิส‌รา‌เอล​ให้​เข้า​อยู่​ใน​เพิง",
  			"43": "<sup>43</sup> เพื่อ​ชาติ​พันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​ได้​ทราบ​ว่า เมื่อ​เรา​พา​คน​อิส‌รา‌เอล​ออก​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์​นั้น เรา​ได้​ให้​เขา​อยู่​ใน​เพิง​เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์ พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า”",
  			"44": "<sup>44</sup> ดัง‍นี้​แหละ โม‌เสส​จึง​ได้​ประ‌กาศ​ให้​คน​อิส‌รา‌เอล​ทราบ​ถึง เทศ‌กาล​เลี้ยง​ตาม​กำ‌หนด​ของ​พระ‍เจ้า"
  		},
  		"24": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “เจ้า​จง​บัญ‌ชา​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ให้​นำ​น้ำ‍มัน​อย่าง​บริ‌สุทธิ์ สกัด​จาก​มะกอก‍เทศ​เพื่อ​เติม​ประ‌ทีป เพื่อ​ให้​ตะเกียง​ลุก​อยู่​เสมอ",
  			"3": "<sup>3</sup> ภาย‍ใน​เต็นท์‍นัด‍พบ​ข้าง‍นอก​ม่าน​หีบ‍พระ‍โอ‌วาท​นั้น ให้​อา‌โรน​จัด​ประ‌ทีป​ให้​เป็น​ระเบียบ​ตั้ง‍แต่​เวลา​เย็น จน​เวลา​เช้า​เสมอ​ต่อ​พระ‍เจ้า ทั้ง‍นี้​ให้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​ถา‌วร​ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เจ้า",
  			"4": "<sup>4</sup> ให้​อา‌โรน​จัด​ประ‌ทีป​ให้​เป็น​ระเบียบ อยู่​บน​คัน‍ประ‌ทีป​ทอง‍คำ​บริ‌สุทธิ์​เสมอ​เป็น​นิตย์​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"5": "<sup>5</sup> “เจ้า​จง​เอา​ยอด‍แป้ง​ทำ​ขนม‍ปัง​สิบ‍สอง​ก้อน ก้อน​หนึ่ง​ใช้​แป้ง​สอง​ใน​สิบ​เอ‌ฟาห์​ปิ้ง​เสีย",
  			"6": "<sup>6</sup> เจ้า​จง​จัด​ขนม‍ปัง​นั้น​วาง​บน​โต๊ะ​ทอง‍คำ​บริ‌สุทธิ์ เป็น​สอง​แถวๆ​ละ​หก​ก้อน",
  			"7": "<sup>7</sup> และ​เจ้า​จง​เอา​เครื่อง​กำ‌ยาน​บริ‌สุทธิ์​ใส่​ไว้​ทุก​แถว เพื่อ​จะ​คู่​กับ​ขนม‍ปัง​เป็น​ส่วน​อนุ‌สรณ์ เพื่อ​บูชา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"8": "<sup>8</sup> ทุกๆ​วัน​สะ‌บา‌โต​ให้​อา‌โรน​จัด​ไว้​ให้​เป็น​ระเบียบ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​เสมอ​ใน​นาม​ของ​อิส‌รา‌เอล เป็น​พันธ‌สัญ‌ญา​เนือง​นิตย์",
  			"9": "<sup>9</sup> ขนม​นี้​ตก​เป็น​ของ​อา‌โรน​และ​บุตร‍ชาย​ของ เขา ให้​เขา​รับ‍ประ‌ทาน​ได้​ใน​ที่​บริ‌สุทธิ์ เพราะ​เป็น​ส่วน​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด​ที่​ได้​จาก​เครื่อง‍บู‌ชา ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า เป็น​ส่วน​ได้​อัน​ถา‌วร”",
  			"10": "<sup>10</sup> ครั้ง​นั้น​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​บุตร​ของ​หญิง​คน​อิส‌รา‌เอล ซึ่ง​บิดา​เป็น​ชาว​อียิปต์ ออก‍ไป​ท่าม‍กลาง​คน​อิส‌รา‌เอล และ​บุตร‍ชาย​ของ​หญิง​อิส‌รา‌เอล​ทะเลาะ​กับ​ชาย อิส‌รา‌เอล​คน​หนึ่ง​ใน​ค่าย",
  			"11": "<sup>11</sup> และ​บุตร​ชาย​หญิง​อิส‌รา‌เอล​คน​นั้น​ได้​เหยียด‍หยาม พระ‍นาม​และ​ได้​แช่ง‍ด่า เขา​จึง​นำ​ตัว​มา​ให้​โม‌เสส มารดา​ของ​เขา​ชื่อ​เช‌โล‌มิท​บุตร‍สาว​ของ​ดิบรี​คน​เผ่า​ดาน",
  			"12": "<sup>12</sup> เขา​จึง​จำ​ชาย​คน​นั้น​ไว้ จน​กว่า​น้ำ‍พระ‌ทัย​ของ​พระ‍เจ้า​จะ​เป็น​ที่​กระ‌จ่าง​ต่อ​เขา​ทั้ง‍หลาย",
  			"13": "<sup>13</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"14": "<sup>14</sup> “จง​นำ​ผู้​ที่​แช่ง‍ด่า​นั้น​ออก‍มา​จาก​ค่าย ให้​บรร‌ดา​ผู้​ที่​ได้​ยิน​คำ​แช่ง‍ด่า เอา​มือ​ของ​ตน​วาง‍ไว้​บน​ศีรษะ​ของ​เขา และ​ให้​ชุม‌นุม‍ชน​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย",
  			"15": "<sup>15</sup> และ​จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า ผู้‍ใด​แช่ง‍ด่า​พระ‍เจ้า​ของ​เขา ผู้‍นั้น​จะ​ต้อง​ได้​รับ​โทษ​บาป",
  			"16": "<sup>16</sup> ผู้‍ใด​ที่​เหยียด‍หยาม​พระ‍นาม​ของ​พระ‍เจ้า​จะ​ต้อง​ถูก​โทษ​ถึง​ตาย ให้​ชุม‌นุม‍ชน​ขว้าง​เขา​เสีย​ให้​ตาย คน​ต่าง‍ด้าว​หรือ​ชาว‍เมือง​ก็​ดี เมื่อ​เขา​เหยียด‍หยาม​พระ‍นาม จะ​ต้อง​ถูก​โทษ​ถึง​ตาย",
  			"17": "<sup>17</sup> ผู้​ที่​ฆ่า​คน​ตาย จะ​ต้อง​ถูก​โทษ​ถึง​ตาย",
  			"18": "<sup>18</sup> ผู้​ที่​ฆ่า​สัตว์​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ชด‍ใช้​ชีวิต​แทน​ชีวิต",
  			"19": "<sup>19</sup> ถ้า​ผู้‍ใด​กระ‌ทำ​ให้​เพื่อน‍บ้าน​เสีย​โฉม เขา​กระ‌ทำ​ให้​เสีย​โฉม​อย่าง‍ไร ก็​ให้​กระ‌ทำ​แก่​เขา​อย่าง‍นั้น",
  			"20": "<sup>20</sup> กระ‌ดูก​หัก​แทน​กระ‌ดูก​หัก ตา​แทน​ตา ฟัน​แทน​ฟัน เขา​กระ‌ทำ​ให้​เสีย​โฉม​อย่าง‍ไร เขา​ก็​ต้อง​ถูก​ทำ​ให้​เสีย‍โฉม​อย่าง‍นั้น",
  			"21": "<sup>21</sup> ผู้‍ใด​ที่​ฆ่า​สัตว์​ของ​เขา​ต้อง​เสีย​ค่า​ชด‍ใช้ และ​ผู้‍ใด​ที่​ฆ่า​คน​ให้​ผู้‍นั้น​ถูก​โทษ​ถึง​ตาย",
  			"22": "<sup>22</sup> เจ้า​จง​มี​กฎ‍หมาย​อย่าง‍เดียว​กัน​สำ‌หรับ​คน​ต่าง‍ด้าว และ​สำ‌หรับ​ชาว‍เมือง เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า”",
  			"23": "<sup>23</sup> โม‌เสส​ก็​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล ดัง‍นั้น​เขา​จึง​พา​คน​ที่​แช่ง‍ด่า​นั้น​ออก‍มา​จาก​ค่าย และ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ตาย คน​อิส‌รา‌เอล​กระ‌ทำ​ดัง‍นี้​ตาม​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง​บัญ‌ชา​โม‌เสส​ไว้"
  		},
  		"25": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ที่​ภูเขา​ซีนาย​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า เมื่อ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​เข้า​แผ่น‍ดิน​ที่​เรา​ให้​เจ้า​นั้น จง​ให้​แผ่น‍ดิน​นั้น​ถือ​สะ‌บา‌โต",
  			"3": "<sup>3</sup> เจ้า​จง​หว่าน​พืช​ใน​นา​ของ​เจ้า​หก​ปี และ​จง​ลิด​แขนง​สวน‍องุ่น​ของ​เจ้า​และ​เก็บ​ผล​หก​ปี",
  			"4": "<sup>4</sup> แต่​ใน​ปี​ที่​เจ็ด​นั้น​เป็น​ปี​สะ‌บา‌โต จง​ให้​แผ่น‍ดิน​หยุด‍พัก​สงบ​เป็น​ปี​สะ‌บา‌โต​แด่​พระ‍เจ้า เจ้า​อย่า​หว่าน​พืช​ใน​นา หรือ​ลิด​แขนง​สวน‍องุ่น​ของ​เจ้า",
  			"5": "<sup>5</sup> สิ่ง​ใด​ที่​งอก‍ขึ้น​มา​เอง เจ้า​อย่า​เก็บ‍เกี่ยว องุ่น​อัน​เกิด​อยู่​ที่​เถา อัน​เจ้า​มิ‍ได้​ตก‍แต่ง​ก็​อย่า​เก็บ ให้​เป็น​ปี​ที่​แผ่น‍ดิน​หยุด‍พัก​สงบ",
  			"6": "<sup>6</sup> แผ่น‍ดิน​ใน​ปี‍สะ‌บา‌โต​นั้น​จะ​ยัง​พืช‍ผล​ให้​แก่​เจ้า​ทั้ง‍หลาย คือ​แก่​ตัว​เจ้า​เอง แก่​ทาส‍ชาย​ทาส‍หญิง​ของ​เจ้า แก่​ลูก‍จ้าง​ของ​เจ้า​และ​แก่​คน​ต่าง‍ด้าว​ที่​อยู่​กับ​เจ้า",
  			"7": "<sup>7</sup> พืช‍ผล​แห่ง​แผ่น‍ดิน​ทั้ง‍สิ้น จะ​เป็น​อา‌หาร​ของ​สัตว์‍เลี้ยง​ของ​เจ้า​และ​ของ​สัตว์‍ป่า​ใน นั้น​ด้วย",
  			"8": "<sup>8</sup> “เจ้า​จง​นับ​ปี​สะ‌บา‌โต​เจ็ด​ปี​คือ​เจ็ด​คูณ​เจ็ด​ปี เวลา​ปี​สะ‌บา‌โต​เจ็ด​ปี​จึง​เป็น​สี่‍สิบ‍เก้า​ปี​แก่​เจ้า",
  			"9": "<sup>9</sup> เจ้า​จง​ให้​เป่า​เขา‍สัตว์​ดัง​สนั่น​ใน​วัน‍ที่​สิบ​เดือน​ที่​เจ็ด เจ้า​จง​ให้​เป่า​เขา‍สัตว์​ทั่ว​แผ่น‍ดิน​ใน​วัน​ทำ​การ​ลบ​มล‌ทิน",
  			"10": "<sup>10</sup> เจ้า​จง​ถือ​ปี​ที่​ห้า‍สิบ​ไว้​เป็น​ปี​บริ‌สุทธิ์ และ​ประ‌กาศ​อิสร‌ภาพ​แก่​บรร‌ดา​คน​ที่​อา‌ศัย อยู่​ทั่ว​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า ให้​เป็น​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์​แก่​เจ้า ให้​ทุก‍คน​กลับ​ไป​ยัง​ภูมิ‍ลำ‌เนา​อัน​เป็น​ทรัพย์‍สิน​ของ​ตน และ​กลับ​ไป​สู่​ตระ‌กูล​ของ​ตน",
  			"11": "<sup>11</sup> ปี​ที่​ห้า‍สิบ​นั้น​เป็น​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์​ของ​เจ้า ใน​ปี​นั้น​เจ้า​อย่า​หว่าน​พืช​หรือ​เกี่ยว‍เก็บ​ผล​ที่​เกิด​ขึ้น​มา​เอง หรือ​เก็บ​องุ่น​จาก​เถา​ที่​มิ‍ได้​ตก‍แต่ง",
  			"12": "<sup>12</sup> เพราะ​เป็น​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ จะ​เป็น​ปี​บริ‌สุทธิ์​แก่​เจ้า เจ้า​จง​รับ‍ประ‌ทาน​พืช‍ผล​ที่​งอก​มา​จาก​นา​ใน​ปี​นั้น",
  			"13": "<sup>13</sup> “ใน​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์​นี้​ให้​ทุก‍คน​กลับ ไป​สู่​ภูมิ‍ลำ‌เนา​อัน​เป็น​ทรัพย์‍สิน​ของ​ตน",
  			"14": "<sup>14</sup> เจ้า​จะ​ขาย​นา​ให้​เพื่อน‍บ้าน​ก็​ดี หรือ​ซื้อ​จาก​เพื่อน‍บ้าน​ก็​ดี เจ้า​อย่า​โกง​กัน",
  			"15": "<sup>15</sup> ตาม​จำ‌นวน​ปี​หลัง‍จาก​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ เจ้า​จง​ซื้อ​นา​จาก​เพื่อน‍บ้าน​ของ​เจ้า และ​ให้​เขา​ขาย​แก่​เจ้า​ตาม​จำ‌นวน​ปี​ที่​ปลูก​พืช​ได้",
  			"16": "<sup>16</sup> ถ้า​มาก​ปี​ก็​ต้อง​เพิ่ม​รา‌คา​สูง​ขึ้น ถ้า​น้อย​ปี​เจ้า​จง​ลด​รา‌คา​ให้​ต่ำ​ลง เพราะ​ที่​เขา​ขาย​นั้น​เขา​ก็​ขาย​ตาม​จำ‌นวน​ปี​ที่​ปลูก​พืช",
  			"17": "<sup>17</sup> เจ้า​อย่า​โกง​กัน แต่​เจ้า​จง​ยำ‌เกรง​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"18": "<sup>18</sup> “เพราะ​ฉะนั้น​เจ้า​จง​กระ‌ทำ​ตาม​กฎ‍เกณฑ์​ของ​เรา และ​รัก‌ษา​กฎ‍หมาย​ของ​เรา​และ​ปฏิ‌บัติ​ตาม ดัง‍นั้น​เจ้า​จะ​อา‌ศัย​อยู่​ใน​แผ่น‍ดิน​นั้น​อย่าง​ปลอด‍ภัย​ได้",
  			"19": "<sup>19</sup> แผ่น‍ดิน​จะ​อำ‌นวย​ผล​ให้​เจ้า​ได้​รับ‍ประ‌ทาน​อย่าง​อิ่ม‍หนำ และ​อา‌ศัย​อยู่​อย่าง​ปลอด‍ภัย",
  			"20": "<sup>20</sup> ถ้า​เจ้า​จะ​พูด​ว่า ‘ถ้า​เรา​ทั้ง‍หลาย​หว่าน​หรือ​เกี่ยว​พืช‍ผล​ของ​เรา​ไม่‍ได้ ใน​ปี​ที่​เจ็ด​เรา​จะ​เอา​อะไร​รับ‍ประ‌ทาน’",
  			"21": "<sup>21</sup> เรา​จะ​บัญ‌ชา​พร​ของ​เรา​ให้​มี​เหนือ​เจ้า​ใน​ปี​ที่​หก เพื่อ​จะ​มี​พืช‍ผล​พอ​สำ‌หรับ​สาม​ปี",
  			"22": "<sup>22</sup> เมื่อ​เจ้า​หว่าน​ใน​ปี​ที่​แปด​เจ้า​จะ​รับ‍ประ‌ทาน ของ​เก่า​ของ​เจ้า​จน​ปี​ที่​เก้า เมื่อ​เจ้า​ได้​พืช‍ผล​ใหม่​เข้า​มา​เจ้า​ก็​ยัง​รับ‍ประ‌ทาน พืช‍ผล​เก่า​ของ​เจ้า​อยู่",
  			"23": "<sup>23</sup> เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จะ​ขาย​ที่‍ดิน​ของ​เจ้า​ให้​ขาด​ไม่‍ได้ เพราะ‍ว่า​ที่‍ดิน​นั้น​เป็น​ของ​เรา เพราะ​เจ้า​เป็น​คน​แขก‍เมือง​และ​เป็น​คน​อา‌ศัย​อยู่​กับ​เรา",
  			"24": "<sup>24</sup> ทั่ว‍ไป​ใน​แผ่น‍ดิน​ที่​เจ้า​ยึด​ถือ​อยู่ เจ้า​จง​ให้​มี​การ​ไถ่‍ถอน​ที่‍ดิน​คืน",
  			"25": "<sup>25</sup> “ถ้า​พี่‍น้อง​ของ​เจ้า​ยาก‍จน​ลง และ​ขาย​ที่‍ดิน​ส่วน​หนึ่ง​ของ​เขา​ให้​ญาติ‍สนิท​ถัด​เขา​ไป มา​ไถ่‍ถอน​นา​ที่​พี่‍น้อง​ของ​เขา​ขาย​ให้​นั้น",
  			"26": "<sup>26</sup> ถ้า​ชาย​คน​นั้น​ไม่‍มี​ญาติ​มา​ไถ่‍ถอน​ให้ แต่​ต่อ‍มา​เขา​เป็น​คน​มั่ง‍มี และ​มี​ทรัพย์​พอ​ที่​จะ​ไถ่‍ถอน​ได้",
  			"27": "<sup>27</sup> ให้​เขา​นับ​ปี​ย้อน​กลับ​ไป​ถึง​ปี​ที่​เขา​ขาย​ให้ แล้ว​จง​นับ​เงิน​ที่​ควร​จ่าย​กลับ​คืน​นั้น​ให้​แก่​คน​ที่​ตน​ขาย​ให้ และ​ตัว​ก็​เข้า​อยู่​ใน​ที่‍ดิน​ของ​เขา​ได้",
  			"28": "<sup>28</sup> ถ้า​เขา​ไม่‍มี​ทรัพย์​พอ​ที่​จะ​ไถ่​คืน ที่‍ดิน​ที่​เขา​ได้​ขาย​ไป​จะ​คง​อยู่​ใน​มือ​ของ​ผู้‍ซื้อ จน​ถึง​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ ให้​เขา​คืน​กลับ​ให้​เจ้า​ของ​ใน​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์​นี้ และ​เจ้า​ของ​เดิม​จะ​กลับ​เข้า​อยู่​ใน​ที่​เดิม​ของ​เขา​ได้",
  			"29": "<sup>29</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​ขาย​เรือน​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​ที่​มี​กำ‌แพง เมื่อ​ขาย​ไป​แล้ว​ให้​เขา​ไถ่‍ถอน​คืน​ได้​ภาย‍ใน​หนึ่ง​ปี​แรก ให้​เขา​มี​สิทธิ์​ใน​การ​ไถ่‍คืน​ได้​หนึ่ง​ปี​เต็ม",
  			"30": "<sup>30</sup> ถ้า​ใน​เวลา​หนึ่ง​ปี​เต็ม​เขา​ไม่​ทำ​การ​ไถ่‍ถอน ก็​ให้​จัด‍การ​เสีย​ให้​เป็น​การ​แน่‍นอน​ว่า​ผู้​ที่​ซื้อ ไป​มี​สิทธิ์​เหนือ​เรือน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ที่​มี​กำ‌แพง​นั้น​สิทธิ์​ขาด​แล้ว ตลอด​ชั่ว​ชาติ​พันธุ์​ของ​เขา ใน​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์​เขา​ก็​ไม่​ต้อง​คืน​ให้",
  			"31": "<sup>31</sup> แต่​เรือน​ใน​ชน‍บท​ที่​ไม่‍มี​กำ‌แพง​ล้อม ให้​นับ​เข้า​เป็น​พวก​เดียว​กับ​ท้อง‍นา​ใน​ประ‌เทศ​นั้น คือ​ไถ่‍ถอน​คืน​ได้ และ​จะ​ต้อง​คืน​กลับ​ให้​เจ้า‍ของ เดิม​ใน​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์",
  			"32": "<sup>32</sup> แต่​อย่าง‍ไร​ก็​ตาม เมือง​ของ​คน​เลวี หรือ​บ้าน​ใน​เมือง​ที่​เขา​ถือ​กรรม‍สิทธิ์ คน​เลวี​จะ​ไถ่‍ถอน​คืน​ได้​ทุก​เวลา",
  			"33": "<sup>33</sup> ถ้า​คน​เลวี​คน​ใดไถ่‍ถอน เรือน​นั้น ซึ่ง​เขา​ขาย​ไป​กับ​เมือง​ที่​เขา​ถือ​กรรม‍สิทธิ์ ต้อง​กลับ​คืน​ให้​เจ้า‍ของ​เดิม​ใน​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ เพราะ​เรือน​ใน​เมือง​ของ​คน​เลวี เป็น​กรรม‍สิทธิ์​ของ​เขา​ใน​หมู่​คน​อิส‌รา‌เอล",
  			"34": "<sup>34</sup> แต่​ทุ่ง‍นา​ที่​เป็น​ที่‍ดิน​สา‌ธารณะ​นั้น​จะ​ซื้อ​ขาย​กัน ไม่‍ได้​เพราะ‍ว่า​เป็น​กรรม‍สิทธิ์​ถา‌วร​ของ​เขา​ทั้ง‍หลาย",
  			"35": "<sup>35</sup> “ถ้า​พี่‍น้อง​ของ​เจ้า​ยาก‍จน​ลง​และ​เลี้ยง​ตัว​เอง อยู่​กับ​เจ้า​ไม่‍ได้ เจ้า​จะ​ต้อง​เลี้ยง‍ดู​เขา​ให้​เขา​อยู่​กับ​เจ้า​อย่าง คน​ต่าง‍ด้าว​และ​คน​ที่​อา‌ศัย​อยู่",
  			"36": "<sup>36</sup> อย่า​เอา​ดอก‍เบี้ย​หรือ​เงิน​เพิ่ม​อะไร​จาก​เขา แต่​จง​ยำ‌เกรง​พระ‍เจ้า เพื่อ​ว่า​พี่‍น้อง​ของ​เจ้า​จะ​อยู่​ใกล้​ชิด​กับ​เจ้า​ได้",
  			"37": "<sup>37</sup> เจ้า​อย่า​ให้​เขา​ยืม​เงิน​ด้วย​คิด​ดอก‍เบี้ย หรือ​ขาย​อา‌หาร​ด้วย​เอา​กำ‌ไร​จาก​เขา",
  			"38": "<sup>38</sup> เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ซึ่ง​นำ​เจ้า​ออก‍จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์ เพื่อ​ยก​แผ่น‍ดิน​คา‌นา‌อัน​ให้​แก่​เจ้า และ​ที่​จะ​เป็น​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"39": "<sup>39</sup> “ถ้า​พี่‍น้อง​ของ​เจ้า​ยาก‍จน​ลง​อยู่​ใกล้​ชิด​เจ้า และ​ขาย‍ตัว​ให้​แก่​เจ้า เจ้า​อย่า​ให้​เขา​ทำ‍งาน​เป็น​ทาส",
  			"40": "<sup>40</sup> ให้​เขา​อยู่​กับ​เจ้า​อย่าง​ลูก‍จ้าง​หรือ​คน​ที่​อา‌ศัย​อยู่​ด้วย ให้​เขา​ปรน‌นิบัติ​เจ้า​ไป​ถึง​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์",
  			"41": "<sup>41</sup> แล้ว​เขา​และ​ลูก‍หลาน​ของ​เขา​จะ​ออก‍ไป จาก​เจ้า​กลับ​ไป​สู่​ตระ‌กูล​ของ​เขา และ​กลับ​ไป​อยู่​ใน​ที่‍ดิน​ของ​บิดา​ของ​เขา",
  			"42": "<sup>42</sup> เพราะ‍ว่า​เขา​ทั้ง‍หลาย​เป็น คน​ใช้​ของ​เรา​ที่​เรา​พา​ออก‍จาก​อียิปต์ เขา​จะ​ขาย‍ตัว​เป็น​ทาส​ไม่​ได้",
  			"43": "<sup>43</sup> เจ้า​อย่า​ข่ม‍ขี่​เขา​ให้​ลำ‌บาก แต่​จง​ยำ‌เกรง​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"44": "<sup>44</sup> ส่วน​ทาส​ชาย​หญิง​ซึ่ง​จะ​มี​ได้​นั้น เจ้า​จะ​ซื้อ​ทาส​ชาย​หญิง​จาก​ท่าม‍กลาง​บรร‌ดา ประ‌ชา‍ชาติ​ที่​อยู่​ข้าง‍เคียง​เจ้า​ก็​ได้",
  			"45": "<sup>45</sup> เจ้า​จะ​ซื้อ​จาก​คน​ต่าง‍ด้าว​ที่​อา‌ศัย​อยู่ ใน​หมู่​พวก​เจ้า​ทั้ง​ครอบ‍ครัว​ของ​เขา ซึ่ง​เป็น​คน​เกิด​ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า และ​เขา​จะ​ตก​เป็น ทรัพย์‍สิน​ของ​เจ้า​ก็​ได้",
  			"46": "<sup>46</sup> เจ้า​จะ​ทำ​พินัย‍กรรม​ยก​เขา​ให้​แก่ บุตร‍หลาน​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​มร‌ดก​แก่​เขา​เป็น​กรรม‍สิทธิ์ เป็น​นิตย์​ก็​ได้ เจ้า​ใช้​เขา​ได้​อย่าง​ทาส แต่​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​อย่า​ปก‍ครอง​พี่‍น้อง​คน​อิส‌รา‌เอล​ด้วย ความ​รุน‍แรง",
  			"47": "<sup>47</sup> “ถ้า​คน​ต่าง‍ด้าว​หรือ​คน​ที่​อา‌ศัย​อยู่​กับ​เจ้า​มั่ง‍มี​ขึ้น และ​พี่‍น้อง​ของ​เจ้า​ที่​อยู่​กับ​เขา​ยาก‍จน​ลง และ​ขาย‍ตัว​ให้​แก่​คน​ต่าง‍ด้าว​หรือ​ผู้​ที่​อา‌ศัย​อยู่​กับ เจ้า​นั้น​หรือ​ขาย​ให้​แก่​ญาติ​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ของ​คน​ต่าง‍ด้าว​นั้น",
  			"48": "<sup>48</sup> เมื่อ​เขา​ขาย‍ตัว​แล้ว​ก็​ให้​มี​การ​ไถ่‍ถอน คือ​พี่‍น้อง​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ของ​เขา​ทำ​การ​ไถ่‍ถอน​เขา​ได้",
  			"49": "<sup>49</sup> หรือ​ลุง​หรือ​ลูก‍พี่​ลูก‍น้อง​จะ​ทำ​การ​ไถ่‍ถอน​เขา​ก็​ได้ หรือ​ญาติ‍สนิท​ของ​ตระ‌กูล​ของ​เขา จะ​ไถ่‍ถอน​เขา​ก็​ได้ หรือ​ถ้า​เขา​มั่ง‍มี​ขึ้น เขา​จะ​ไถ่‍ถอน​ตัว​เอง​ก็​ได้",
  			"50": "<sup>50</sup> ให้​ผู้​ที่​ขาย‍ตัว​คิด​กับ​ผู้​ที่​รับ​ซื้อ​ตัว​เขา​ไป​ว่า เขา​ได้​ขาย‍ตัว​กี่​ปี​จึง​ถึง​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ ค่า‍ตัว​ของ​เขา​เป็น​ค่า​ตาม​จำ‌นวน​ปี เวลา​ที่​เขา​อยู่​กับ​เจ้า​ของ​ตัว​เขา​นั้น​คิด​ตาม​เวลา​ของ​ลูก‍จ้าง",
  			"51": "<sup>51</sup> ถ้า​มี​เวลา​อีก​หลาย​ปี เขา​ต้อง​ชำระ​เงิน​คืน​เท่า​ค่า​ปี​ที่​เหลือ​อยู่ นับ​เป็น​ค่า​ไถ่‍ถอน​ตัว​เขา",
  			"52": "<sup>52</sup> ถ้า​ยัง​เหลือ​น้อย​ปี​จะ​ถึง​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ ก็​ให้​ผู้​ขาย‍ตัว​คิด​กับ​ผู้​ซื้อ​ตัว​ไว้ คิด​เงิน​ตาม​จำ‌นวน​ปี​ที่​เขา​ควร​จะ​รับ‍ใช้​คืน เป็น​เงิน​ค่า​ไถ่‍เขา",
  			"53": "<sup>53</sup> ให้​เขา​เป็น​ลูก‍จ้าง​ราย​ปี​อยู่​กับ​นาย อย่า​ให้​นาย​ปก‍ครอง​ข่ม‍ขี่​เขา​ใน​หมู่​พวก​เจ้า",
  			"54": "<sup>54</sup> ถ้า​เขา​ไม่​ไถ่‍ถอน​ตาม​ที่​กล่าว​มา​นี้ ก็​ให้​ปล่อย​เขา​ใน​ปี​เสียง​เขา​สัตว์ ทั้ง​เขา​พร้อม​กับ​ลูก​ของ​เขา",
  			"55": "<sup>55</sup> ต่อ​เรา คน​อิส‌รา‌เอล​เป็น​คน​ใช้ เขา​เป็น​คน​ใช้​ของ​เรา​ที่​เรา​พา​ออก‍จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์ เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า"
  		},
  		"26": {
  			"1": "<sup>1</sup> เจ้า​ทั้ง‍หลาย​อย่า​กระ‌ทำ​รูป‍เคา‌รพ​สำ‌หรับ​ตัว หรือ​ตั้ง​รูป​แกะ‍สลัก หรือ​เสา​ศักดิ์‍สิทธิ์ และ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​อย่า​ตั้ง​รูป‍ศิลา​แกะ‍สลัก​ไว้ ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า​เพื่อ​แก่​การ​กราบ‍ไหว้ เพราะ​เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า",
  			"2": "<sup>2</sup> เจ้า​จง​ถือ​รัก‌ษา​สะ‌บา‌โต​ทั้ง‍หลาย​ของ​เรา และ​คารวะ​ต่อ​สถาน​ศักดิ์‍สิทธิ์​ของ​เรา เรา​คือ​พระ‍เจ้า",
  			"3": "<sup>3</sup> “ถ้า​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ดำ‌เนิน​ตาม​กฎ‍เกณฑ์​ของ​เรา และ​รัก‌ษา​บัญ‌ญัติ​ของ​เรา และ​กระ‌ทำ​ตาม",
  			"4": "<sup>4</sup> เรา​จะ​ประ‌ทาน​ฝน​ตาม​ฤดู​แก่​เจ้า และ​แผ่น‍ดิน​จะ​เกิด​พืช‍ผล​และ​ต้น‍ไม้​ใน​ทุ่ง​จะ​บัง‍เกิด​ผล",
  			"5": "<sup>5</sup> และ​เวลา​นวด‍ข้าว​จะ​เนิ่น‍นาน​ถึง​ฤดู​เก็บ​ผล‍องุ่น และ​ฤดู​เก็บ​ผล‍องุ่น​จะ​เนิ่น‍นาน​ไป​ถึง​ฤดู​หว่าน และ​เจ้า​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​อา‌หาร​อย่าง​อิ่ม‍หนำ และ​อยู่​ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า​อย่าง​ปลอด‍ภัย",
  			"6": "<sup>6</sup> เรา​จะ​ให้​ศานติ‍ภาพ​ใน​แผ่น‍ดิน เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จะ​นอน​ลง และ​ไม่‍มี​ผู้‍ใด​ที่​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​กลัว เรา​จะ​ขจัด​สัตว์‍ร้าย​จาก​แผ่น‍ดิน​และ ดาบ​จะ​ไม่​ผ่าน​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า​เลย",
  			"7": "<sup>7</sup> เจ้า​จะ​ขับ‍ไล่​ศัตรู​ของ​เจ้า และ​เขา​ทั้ง‍หลาย​จะ​ล้ม‍ลง​ต่อ‍หน้า​เจ้า​ด้วย​ดาบ",
  			"8": "<sup>8</sup> พวก​เจ้า​ห้า​คน​จะ​ขับ‍ไล่​ศัตรู​ร้อย​คน พวก​เจ้า​ร้อย​คน​จะ​ขับ‍ไล่​ศัตรู​หมื่น​คน และ​ศัตรู​ของ​เจ้า​จะ​ล้ม‍ลง​ด้วย​ดาบ​ต่อ‍หน้า​เจ้า",
  			"9": "<sup>9</sup> และ​เรา​จะ​คิด​ถึง​เจ้า จะ​กระ‌ทำ​ให้​เจ้า​มี​พงศ์‍พันธุ์​มาก​ยิ่ง​ขึ้น และ​ดำ‌รง​พันธ‌สัญ‌ญา​ซึ่ง​มี​ไว้​กับ​เจ้า",
  			"10": "<sup>10</sup> เจ้า​จะ​ได้​รับ‍ประ‌ทาน​ของ​ที่​สะสม​ไว้​นาน และ​เจ้า​จะ​ต้อง​เอา​ของ​เก่า​ออก‍ไป​เพื่อ​เอา​ที่​มา​เก็บ​ของ​ใหม่",
  			"11": "<sup>11</sup> และ​เรา​จะ​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​และ​วิญ‌ญาณ‍จิต ของ​เรา​จะ​ไม่​เกลียด​เจ้า",
  			"12": "<sup>12</sup> เรา​จะ​ดำ‌เนิน​ใน​หมู่​พวก‍เจ้า และ​จะ​เป็น​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​เป็น​ประ‌ชา‍กร​ของ​เรา",
  			"13": "<sup>13</sup> เรา​คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ผู้​นำ​เจ้า​ออก‍จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์ เพื่อ​เจ้า​จะ​มิ‍ได้​เป็น​ทาส​ของ​เขา เรา​ได้​หัก​คาน‍แอก​ของ​เจ้า​ออก‍เสีย​เพื่อ​ให้​เจ้า​เดิน​ตัว‍ตรง​ได้",
  			"14": "<sup>14</sup> “ถ้า​เจ้า​มิ​ได้​เชื่อ‍ฟัง​เรา และ​จะ​ไม่​กระ‌ทำ​ตาม​บัญ‌ญัติ​ทั้ง‍หมด​เหล่า‍นี้",
  			"15": "<sup>15</sup> ถ้า​เจ้า​เบื่อ‍หน่าย​กฎ‍เกณฑ์​ของ​เรา​และ ใจ​ของ​เจ้า​ขยาด​ต่อ​กฎ‍หมาย​ของ​เรา เจ้า​จึง​ไม่​กระ‌ทำ​ตาม​บัญ‌ญัติ​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เรา แต่​ทำ‌ลาย​พันธ‌สัญ‌ญา​ของ​เรา",
  			"16": "<sup>16</sup> เรา​จะ​กระ‌ทำ​ดัง‍นี้​แก่​เจ้า คือ​เรา​จะ​ตั้ง​ความ​ขยั้น​ครั่น‍คร้าม​ฉับ‍พลัน ความ​พินาศ​และ​ความ​เจ็บ‍ไข้ ซึ่ง​ทำ​ให้​นัยน์ตา​ชำ‌รุด และ​กระ‌ทำ​ให้​ชีวิต​ทรุด‍โทรม​อยู่​เหนือ​เจ้า​ทั้ง‍หลาย เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จะ​หว่าน​พืช​ไว้​เสีย​เปล่า เพราะ​ศัตรู​ของ​เจ้า​จะ​มา​กิน",
  			"17": "<sup>17</sup> เรา​จะ​หมาย​หน้า​เจ้า เจ้า​จะ​แพ้​ศัตรู​ของ​เจ้า คน​ที่​เกลียด‍ชัง​เจ้า​จะ​ปก‍ครอง​อยู่​เหนือ​เจ้า เจ้า​จะ​หลบ​หนี​ไป​ทั้ง​ที่​ไม่‍มี​ใคร​ไล่​ติด‍ตาม",
  			"18": "<sup>18</sup> และ​เมื่อ​เป็น​อย่าง‍นี้​แล้ว​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ยัง​ไม่​ฟัง​เรา เรา​ก็​จะ​ตี‍สอน​เจ้า​อีก​ด้วย​โทษ​ที่​เจ้า​ผิด​ถึง​เจ็ด​เท่า",
  			"19": "<sup>19</sup> เรา​จะ​ทำ‌ลาย​ความ​เห่อ‍เหิม​ใน​กำ‌ลัง​อำ‌นาจ​ของ​เจ้า เรา​จะ​กระ‌ทำ​ให้​ฟ้า‍สวรรค์​ของ​เจ้า​เหมือน เหล็ก​และ​พื้น‍ดิน​ของ​เจ้า​เหมือน​ทอง‍เหลือง",
  			"20": "<sup>20</sup> เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จะ​เปลือง​กำ‌ลัง​เสีย​เปล่าๆ เพราะ‍ว่า​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า​จะ​ไม่‍มี​พืช‍ผล และ​ต้น‍ไม้​ใน​แผ่น‍ดิน​ก็​จะ​ไม่​บัง‍เกิด​ผล",
  			"21": "<sup>21</sup> “ถ้า​เจ้า​ยัง​ดำ‌เนิน​ขัด‍แย้ง​เรา​อยู่​และ​ไม่​เชื่อ‍ฟัง​เรา เรา​จะ​นำ​ภัย​พิบัติ​มา​เหนือ​เจ้า​ยิ่ง​ขึ้น เป็น​เจ็ด​เท่า​ของ​บาป​ของ​เจ้า",
  			"22": "<sup>22</sup> เรา​จะ​ปล่อย​สัตว์‍ป่า​ทุ่ง​ให้​มา​ใน​หมู่​พวก​เจ้า มัน​จะ​ปล้น​เอา​ลูก‍หลาน​ของ​เจ้า และ​ทำ‌ลาย​สัตว์‍ใช้​ของ​เจ้า และ​ทำ​ให้​เจ้า​เหลือ​น้อย เพื่อ​ถนน​หน‍ทาง​ของ​เจ้า​จะ​ได้​ร้าง‍เปล่า",
  			"23": "<sup>23</sup> “และ​ถ้า​ด้วย​การ​ตี‍สอน​นี้​เจ้า​ยัง​ไม่​หัน​มา‍หา​เรา และ​ยัง​ประ‌พฤติ​ขัด‍แย้ง​เรา​อยู่",
  			"24": "<sup>24</sup> แล้ว​เรา​จะ​ดำ‌เนิน​การ​ขัด‍แย้ง​เจ้า​ทั้ง‍หลาย และ​เรา​เอง​จะ​เฆี่ยน‍ตี​เจ้า​ด้วย​เรื่อง​บาป​ของ​เจ้า​ถึง​เจ็ด เท่า​ทวี​คูณ",
  			"25": "<sup>25</sup> เรา​จะ​นำ​ดาบ​มา​เหนือ​เจ้า ซึ่ง​ลง‍โทษ​เจ้า​ตาม​พันธ‌สัญ‌ญา ถ้า​เจ้า​เข้า​มา​รวม​กัน​อยู่​ใน​เมือง เรา​จะ​นำ​โรค‍ร้าย​มา​ใน​หมู่​พวก‍เจ้า และ​เจ้า​จะ​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​ศัตรู",
  			"26": "<sup>26</sup> เมื่อ​เรา​ทำ‌ลาย​อา‌หาร​หลัก​ของ​เจ้า ผู้หญิง​สิบ​คน​จะ​ปิ้ง​ขนม​ของ​เจ้า​ด้วย​เตา‍อบ​อัน​เดียว แล้ว​เอา​ขนม​มา​ชั่ง​ให้​เจ้า เจ้า​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​แต่​จะ​ไม่​อิ่ม",
  			"27": "<sup>27</sup> “และ​ถ้า​เป็น​อย่าง‍นี้​แล้ว​เจ้า​ยัง​ไม่​เชื่อ‍ฟัง​เรา แต่​ประ‌พฤติ​ขัด‍แย้ง​เรา",
  			"28": "<sup>28</sup> เรา​จะ​ดำ‌เนิน​การ​ขัด‍แย้ง​เจ้า​อย่าง​รุน‍แรง และ​เรา​เอง​จะ​ลง‍โทษ​เจ้า​เพราะ​ความ​ผิด‍บาป​ของ​เจ้า​เจ็ด​เท่า",
  			"29": "<sup>29</sup> เจ้า​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​เนื้อ​ลูก‍ชาย​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​รับ‍ประ‌ทาน​เนื้อ​ลูก‍สาว​ของ​เจ้า",
  			"30": "<sup>30</sup> เรา​จะ​ทำ‌ลาย​ปูช‌นีย‌สถาน​สูง​ของ​เจ้า และ​ตัด​แท่น​เครื่อง​หอม​ของ​เจ้า​ลง และ​โยน​ศพ​ของ​เจ้า​ลง​เหนือ​ซาก​รูป‍เคา‌รพ​ของ​เจ้า และ​จิต‍ใจ​ของ​เรา​จะ​เกลียด‍ชัง​เจ้า",
  			"31": "<sup>31</sup> เรา​จะ​ให้​เมือง​ของ​เจ้า​เริศ‍ร้าง และ​จะ​กระ‌ทำ​ให้​สถาน​นมัส‌การ​ของ​เจ้า​ว่าง‍เปล่า และ​เรา​จะ​ไม่​ดม​กลิ่น​ถวาย​ของ​เจ้า​ที่​พอใจ",
  			"32": "<sup>32</sup> และ​เรา​จะ​ให้​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า​ร้าง​แล้ง จน​ศัตรู​ของ​เจ้า​ผู้​จะ​มา​อา‌ศัย​อยู่​ใน​นั้น​แปลก​ใจ",
  			"33": "<sup>33</sup> และ​เรา​จะ​ให้​พวก‍เจ้า​กระ‌จัด​กระ‌จาย​ไป อยู่​ใน​บรร‌ดา​ประ‌ชา‍ชาติ และ​เรา​จะ​ให้​ดาบ​ออก‍จาก​ฝัก​ไล่​ตาม​เจ้า และ​แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า​จะ​เริศ‍ร้าง และ​เมือง​ของ​เจ้า​จะ​ว่าง‍เปล่า",
  			"34": "<sup>34</sup> “เมื่อ​เจ้า​ต้อง​ไป​อยู่​ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​ศัตรู แผ่น‍ดิน​ของ​เจ้า​จะ​มี​สะ‌บา‌โต​ตราบ​เท่า​เวลา​ที่​ว่าง‍เปล่า​อยู่ แผ่น‍ดิน​ก็​จะ​ได้​หยุด‍พัก และ​มี​สะ‌บา‌โต",
  			"35": "<sup>35</sup> ตราบ‍ใด​ที่​แผ่น‍ดิน​ว่าง‍เปล่า​อยู่​ก็​จะ​ได้​หยุด‍พัก คือ​จะ​ได้​หยุด‍พัก​อย่าง​ที่​มิ‍ได้​หยุด​ใน​สะ‌บา‌โต​ขณะ เมื่อ​เจ้า​อา‌ศัย​อยู่​ใน​แผ่น‍ดิน​นั้น",
  			"36": "<sup>36</sup> ส่วน​พวก​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่ เรา​จะ​ให้​เขา​มี​ใจ​อ่อน‍แอ​ใน​แผ่น‍ดิน​ของ​ศัตรู จน​เสียง​ใบ‍ไม้​แห้ง​ปลิว​จะ​ทำ​ให้​เขา​หนี และ​เขา​จะ​หนี​เหมือน​คน​หนี​จาก​ดาบ และ​เขา​จะ​ล้ม‍ลง​ทั้ง​ที่​ไม่‍มี​คน​ไล่​ติด‍ตาม",
  			"37": "<sup>37</sup> เขา​จะ​สะดุด​ซึ่ง​กัน​และ​กัน เหมือน​คน​หนี​ดาบ​ทั้ง​ที่​ไม่‍มี​คน​ตาม​มา และ​เจ้า​จะ​ไม่‍มี​กำ‌ลัง​ต่อ‍ต้าน​ศัตรู​ของ​เจ้า",
  			"38": "<sup>38</sup> เจ้า​ทั้ง‍หลาย​จะ​ล้ม​ตาย​ท่าม‍กลาง​บรร‌ดา ประ‌ชา‍ชาติ​และ​แผ่น‍ดิน​ของ​ศัตรู​ของ​เจ้า​จะ​กิน​เจ้า​เสีย",
  			"39": "<sup>39</sup> ส่วน​เจ้า​ทั้ง‍หลาย​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​ทรุด‍โทรม​ไป​ใน​แผ่น‍ดิน ศัตรู​ของ​เจ้า​นั้น​เพราะ​กรรม​บาป​ของ​ตน และ​เพราะ​กรรม​บาป​ของ​บรรพ‌บุรุษ​ของ​ตน เขา​จะ​ต้อง​ทรุด‍โทรม​ไป​อย่าง​บรรพ‌บุรุษ​ด้วย",
  			"40": "<sup>40</sup> “แต่​ถ้า​เขา​ทั้ง‍หลาย​สาร‌ภาพ​กรรม​บาป​ของ​เขา และ​กรรม​บาป​ของ​บรรพ‌บุรุษ​ซึ่ง​เขา​ทั้ง‍หลาย​กระ‌ทำ ผิด​ต่อ​เรา​ด้วย​ความ​ทร‌ยศ​ของ​เขา​นั้น และ​ที่​ได้​ประ‌พฤติ​ขัด‍แย้ง​เรา",
  			"41": "<sup>41</sup> เรา​จึง​ดำ‌เนิน​การ​ขัด‍แย้ง​เขา​ทั้ง‍หลาย และ​ได้​นำ​เขา​เข้า​แผ่น‍ดิน​แห่ง​ศัตรู​ของ​เขา ถ้า​เมื่อ‍นั้น​จิต‍ใจ​อัน​นอก‍รีต​ของ​เขา​ถ่อม​ลง แล้ว​และ​เขา​ได้​แก้‍ไข​ใน​เรื่อง​กรรม​บาป​ของ​เขา​แล้ว",
  			"42": "<sup>42</sup> เรา​จึง​จะ​ระลึก​ถึง​พันธ‌สัญ‌ญา​ของ​เรา​ซึ่ง​มี​ต่อ ยา‌โคบ และ​เรา​จะ​ระลึก​ถึง​พันธ‌สัญ‌ญา​ของ​เรา​ซึ่ง​มี​ต่อ อิส‌อัค และ​พันธ‌สัญ‌ญา​ของ​เรา​ต่อ อับ‌รา‌ฮัม และ​เรา​จะ​ระลึก​ถึง​แผ่น‍ดิน​นั้น",
  			"43": "<sup>43</sup> แต่​เขา​ยัง​ต้อง​ทิ้ง​แผ่น‍ดิน​นั้น​ไว้ และ​แผ่น‍ดิน​จะ​มี​สะ‌บา‌โต​ซึ่ง​ได้​ว่าง​อยู่ โดย​ไม่‍มี​พวก‍เขา​ทั้ง‍หลาย​อา‌ศัย เขา​ทั้ง‍หลาย​จึง​ได้​รับ​โทษ​ที่​ได้​กระ‌ทำ​ผิด ด้วย​เรื่อง​เบื่อ‍หน่าย​กฎ‍หมาย​ของ​เรา และ​จิต‍ใจ​ของ​เขา​เกลียด​ชัง​กฎ‍เกณฑ์​ของ​เรา",
  			"44": "<sup>44</sup> ถึง​เพียง​นั้น​ก็​ดี​เมื่อ​เขา​ทั้ง‍หลาย​อยู่​ใน แผ่น‍ดิน​ศัตรู​ของ​เขา เรา​จะ​ไม่​เบื่อ‍หน่าย​เขา เรา​จะ​ไม่​เกลียด‍ชัง​เขา​ถึง​กับ​จะ​ทำ‌ลาย​เขา​เสีย ให้​หมด​ที‍เดียว และ​ทำ‌ลาย​พันธ‌สัญ‌ญา​ซึ่ง​มี​กับ​เขา​เสีย​เพราะ​เรา คือ​พระ‍เย‌โฮ‌วาห์​พระ‍เจ้า​ของ​เขา",
  			"45": "<sup>45</sup> เพราะ​เห็น‍แก่​เขา เรา​จะ​รำ‌ลึก​ถึง​พันธ‌สัญ‌ญา​ซึ่ง​มี​ต่อ​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เขา ผู้​ซึ่ง​เรา​ได้​พา​เขา​ออก​มา​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์ ต่อ‍หน้า​บรร‌ดา​ประ‌ชา‍ชาติ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เป็น​พระ‍เจ้า​ของ​เขา เรา​คือ​พระ‍เจ้า”",
  			"46": "<sup>46</sup> สิ่ง​เหล่า‍นี้​เป็น​กฎ‍เกณฑ์​และ​กฎ‍หมาย​และ​บท​บัญ‌ญัติ ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ทรง​กระ‌ทำ​ไว้​ระหว่าง​พระ‍องค์​กับ ชน‍ชาติ​อิส‌รา‌เอล​บน​ภูเขา​ซีนาย​โดย​โม‌เสส"
  		},
  		"27": {
  			"1": "<sup>1</sup> พระ‍เจ้า​ตรัส​กับ​โม‌เสส​ว่า",
  			"2": "<sup>2</sup> “จง​กล่าว​แก่​คน​อิส‌รา‌เอล​ว่า​เมื่อ​ผู้‍ใด​บน​เป็น​พิเศษ​ไว้ บุค‌คล​ผู้​ที่​ถูก​บน​ไว้​นั้น​เจ้า​ต้อง​นับ​ว่า​เขา​เป็น​ของ​พระ‍เจ้า",
  			"3": "<sup>3</sup> ให้​เจ้า​กำ‌หนด​รา‌คา​ดัง‍นี้ ผู้‍ชาย​อายุ​ตั้ง‍แต่​ยี่‍สิบ​ถึง​หก‍สิบ​ปี​จะ​เป็น​ค่า​เงิน ห้า‍สิบ​เช‌เขล​ตาม​เช‌เขล​ของ​สถาน​นมัส‌การ",
  			"4": "<sup>4</sup> ถ้า​ผู้‍นั้น​เป็น​ผู้หญิง ให้​เจ้า​กำ‌หนด​รา‌คา​เป็น​ค่า​เงิน​สาม‍สิบ​เช‌เขล",
  			"5": "<sup>5</sup> ถ้า​ผู้‍นั้น​อายุ​ห้า​ขวบ​ถึง​ยี่‍สิบ ให้​เจ้า​กำ‌หนด​รา‌คา​ผู้‍ชาย​เป็น​ค่า​เงิน​ยี่‍สิบ​เช‌เขล และ​ผู้หญิง​สิบ​เช‌เขล",
  			"6": "<sup>6</sup> ถ้า​ผู้‍นั้น​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ถึง​ห้า​ขวบ​ให้​เจ้า กำ‌หนด​รา‌คา​ผู้‍ชาย​เป็น​ค่า​เงิน​ห้า​เช‌เขล ให้​เจ้า​กำ‌หนด​รา‌คา​ผู้หญิง​เป็น​ค่า​เงิน​สาม​เช‌เขล",
  			"7": "<sup>7</sup> ถ้า​เป็น​บุค‌คล​อายุ​ตั้ง‍แต่​หก‍สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ให้​เจ้า​กำ‌หนด​รา‌คา​ผู้‍ชาย​เป็น​ค่า​เงิน​สิบ‍ห้า​เช‌เขล และ​ผู้หญิง​เป็น​สิบ​เช‌เขล",
  			"8": "<sup>8</sup> ถ้า​ผู้‍ชาย​คน​ใด​ยาก‍จน​เกิน​ที่​จะ​ชำระ​ตาม​ที่​เจ้า​กำ‌หนด​รา‌คา ก็​ให้​นำ​ผู้​ถูก​บน​ไป​หา​ปุโร‌หิต ให้​ปุโร‌หิต​กำ‌หนด​รา‌คา​ตาม​กำ‌ลัง​ของ​ผู้​ที่​บน ปุโร‌หิต​จะ​กำ‌หนด​รา‌คา​ของ​คน​นั้น",
  			"9": "<sup>9</sup> “ถ้า​เป็น​สัตว์​อย่าง​ที่​มนุษย์​นำ​มา​ถวาย​พระ‍เจ้า สิ่ง​ใดๆ ที่​มนุษย์​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า​ถือ​ว่า​เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์",
  			"10": "<sup>10</sup> อย่า​ให้​เขา​นำ​อะไร​มา​แทน​หรือ​เปลี่ยน​เอา​ดี​มา​เปลี่ยน​ไม่‍ดี หรือ​เอา​ไม่‍ดี​มา​เปลี่ยน​ดี ถ้า​เขา​ทำ​การ​เปลี่ยน​สัตว์ ทั้ง​ตัว​ที่​นำ​มา​เปลี่ยน​และ​ตัว​ที่​ถูก เปลี่ยน​จะ​ต้อง​บริ‌สุทธิ์",
  			"11": "<sup>11</sup> ถ้า​เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​ซึ่ง​ไม่​พึง​นำ​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ให้​ผู้‍นั้น​นำ​สัตว์​ตัว​นั้น​ไป​หา​ปุโร‌หิต",
  			"12": "<sup>12</sup> แล้ว​ปุโร‌หิต​จะ​ตี​ค่า​ว่า​เป็น​ของ‍ดี​ของ​ไม่‍ดี ท่าน​ผู้​เป็น​ปุโร‌หิต​กำ‌หนด​รา‌คา​เท่า‍ใด​ก็​ให้​เป็น​เท่า‍นั้น",
  			"13": "<sup>13</sup> ถ้า​เขา​จะ​มา​ไถ่​สัตว์​นั้น​ก็​ให้​เขา​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน ห้า​ของ​รา‌คา​ที่​ตี​ไว้",
  			"14": "<sup>14</sup> “เมื่อ​คน​ใด​ถวาย​เรือน​ของ​ตน​ไว้ เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์​แด่​พระ‍เจ้า ปุโร‌หิต​ต้อง​กำ‌หนด​รา‌คา​ตาม​ดี​ไม่​ดี ปุโร‌หิต​กำ‌หนด​รา‌คา​เท่า‍ใด​ก็​ให้​เป็น​เท่า‍นั้น",
  			"15": "<sup>15</sup> ถ้า​ผู้​ที่​ถวาย​เรือน​ไว้​ประ‌สงค์​จะ​ไถ่​เรือน​ของ​เขา ก็​ให้​ผู้‍นั้น​เพิ่ม​เงิน​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​รา‌คา​เรือน​ที่​ตี​ไว้ แล้ว​เรือน​นั้น​จึง​ตก​เป็น​ของ​เขา​ได้",
  			"16": "<sup>16</sup> “ถ้า​ผู้‍ใด​ถวาย​ที่‍ดิน​ส่วน​หนึ่ง​แด่​พระ‍เจ้า​ซึ่ง​เป็น มร‌ดก​ตก​แก่​เขา ให้​เจ้า​กำ‌หนด​รา‌คา​ของ​ที่‍ดิน​ตาม​จำ‌นวน​พันธุ์​พืช ที่​หว่าน​ลง​ใน​ดิน​นั้น ถ้า​ที่​นา​ใช้​พันธุ์​บารลี​หนึ่ง​โฮ‌เมอร์ ให้​กำ‌หนด​รา‌คา​เป็น​เงิน​ห้า‍สิบ​เช‌เขล",
  			"17": "<sup>17</sup> ถ้า​เขา​ถวาย​นา​ใน​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ ก็​ให้​คง​เต็ม​รา‌คา​ที่​เจ้า​กำ‌หนด",
  			"18": "<sup>18</sup> ถ้า​เขา​ถวาย​ที่‍นา​ภาย‍หลัง​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ ก็​ให้​ปุโร‌หิต​คำ‌นวณ​ค่า​เงิน ตาม​จำ‌นวน​ปี​ที่​เหลือ​อยู่​กว่า​จะ​ถึง​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ ให้​หัก​เสีย​จาก​รา‌คา​ที่​เจ้า​กำ‌หนด",
  			"19": "<sup>19</sup> ถ้า​ผู้​ที่​ถวาย​นา​ประ‌สงค์​จะ​ไถ่​นา​นั้น ก็​ให้​เขา​เพิ่ม​ค่า​เงิน​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​กำ‌หนด​รา‌คา​ที่​ตี​ไว้ แล้ว​นา​นั้น​จะ​เป็น​ของ​เขา",
  			"20": "<sup>20</sup> แต่​ถ้า​เขา​ไม่​ประ‌สงค์​ที่​จะ​ไถ่​นา หรือ​เขา​ได้​ขาย​นา​นั้น​ให้​แก่​อีก​คน​หนึ่ง​แล้ว ก็​อย่า​ให้​ไถ่​อีก​เลย",
  			"21": "<sup>21</sup> แต่​นา​นั้น​เมื่อ​เขา​ต้อง​สละ​ใน​ปี เสียง​เขา‍สัตว์​ก็​เป็น​ของ​บริ‌สุทธิ์​แด่ พระ‍เจ้า​เพราะ​เป็น​นา​ที่​ถวาย​ไว้ ปุโร‌หิต​จึง​เข้า​ถือ​กรรม‍สิทธิ์​นา​นั้น​ได้",
  			"22": "<sup>22</sup> ถ้า​คน​ใด​ซื้อ​นา​มา​ถวาย​แด่​พระ‍เจ้า ซึ่ง​ไม่​ใช่​ส่วน​มร‌ดก​ที่​ตก​เป็น​กรรม‍สิทธิ์​ของ​เขา",
  			"23": "<sup>23</sup> ปุโร‌หิต​จะ​คำ‌นวณ​ค่า​นา​นับ​จน​ถึง​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ ใน​วัน​นั้น​เจ้า‍ของ​นา​ต้อง​ถวาย​เงิน​เท่า​กำ‌หนด​ค่า​นา​ที่​ตี​ไว้ เป็น​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"24": "<sup>24</sup> พอ​ถึง​ปี​เสียง​เขา‍สัตว์ นา​นั้น​ต้อง​กลับ​ไป​ตก​แก่​ผู้​ที่​ขาย​ให้​เขา​ซึ่ง​เป็น​เจ้า‍ของ​เดิม ตาม​มร‌ดก​ที่​ตก​มา​เป็น​ของ​เขา",
  			"25": "<sup>25</sup> การ​กำ‌หนด​รา‌คา​ทุก​อย่าง จะ​ต้อง​เป็น​ไป​ตาม​ค่า​เงิน​เช‌เขล​ของ​สถาน​นมัส‌การ ยี่‍สิบ​เก-ราห์​เป็น​หนึ่ง​เชเขล",
  			"26": "<sup>26</sup> “แต่​ลูก‍สัตว์​หัว‍ปี​นั้น​อย่า​ให้​ใคร​นำ​มา​ถวาย เพราะ​ที่​เป็น​สัตว์​หัว‍ปี​ก็​ตก​เป็น​ของ​พระ‍เจ้า​อยู่​แล้ว วัว​ก็​ดี แกะ​ก็​ดี​เป็น​ของ​พระ‍เจ้า",
  			"27": "<sup>27</sup> ถ้า​เป็น​สัตว์​มล‌ทิน​จง​ให้​เขา​ซื้อ​คืน​ตาม​กำ‌หนด​รา‌คา​ของ​เจ้า โดย​เพิ่ม​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​กำ‌หนด​รา‌คา​ที่​ตี​ไว้ ถ้า​เขา​ไม่​ไถ่​ก็​ให้​ขาย​เสีย​ตาม​กำ‌หนด​รา‌คา​ที่​ตี​ไว้",
  			"28": "<sup>28</sup> “แต่​สิ่ง​ใด​ที่​ถวาย​ขาด​แด่​พระ‍เจ้า เป็น​สิ่ง​ที่​เขา​มี​อยู่ ไม่​ว่า​เป็น​คน​หรือ​สัตว์ หรือ​ที่​นา​อัน​เป็น​มร‌ดก​ตก​แก่​เขา จะ​ขาย​หรือ​ไถ่​ไม่​ได้​เลย เพราะ​สิ่ง​ที่​ถวาย​ขาด​แล้ว เป็น​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์​ที่‍สุด​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"29": "<sup>29</sup> ผู้‍ใด​ที่​ถูก​ถวาย​ขาด​แล้ว คือ​ผู้​ที่​ต้อง​ทำ‌ลาย​เสีย​จาก​มนุษย์​อย่า​ให้​ไถ่​ถอน​ผู้‍นั้น ผู้‍นั้น​ต้อง​ถูก​โทษ​ถึง​ตาย",
  			"30": "<sup>30</sup> “ทศางค์ทั้ง‍สิ้น​ที่​ได้​จาก​แผ่น‍ดิน​เป็น​พืช ที่​ได้​จาก​แผ่น‍ดิน​ก็​ดี หรือ​ผล​จาก​ต้น‍ไม้​ก็​ดี​เป็น​ของ​พระ‍เจ้า เป็น​สิ่ง​บริ‌สุทธิ์ แด่​พระ‍เจ้า",
  			"31": "<sup>31</sup> ถ้า​คน​ใด​ประ‌สงค์​จะ​ไถ่​ทศางค์​ส่วน​ใด​ของ​เขา เขา​ต้อง​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​ทศางค์​นั้น",
  			"32": "<sup>32</sup> และ​ทศางค์​ที่​ได้​มา​จาก​ฝูง​วัว หรือ​ฝูง​แพะ​แกะ คือ​สัตว์​หนึ่ง​ใน​สิบ​ตัว​ที่​ลอด​ใต้​ไม้‍เท้า​ของ​ผู้‍เลี้ยง เป็น​สัตว์​บริ‌สุทธิ์​แด่​พระ‍เจ้า",
  			"33": "<sup>33</sup> อย่า​ให้​คิด​ว่า​ดี​หรือ​ไม่‍ดี​และ​อย่า​ให้​เขา​สับ​เปลี่ยน ถ้า​เขา​สับ​เปลี่ยน ทั้ง​ตัว​ที่​นำ​มา​เปลี่ยน​กับ​ตัว​ที่​ถูก​เปลี่ยน​เป็น​ของ บริ‌สุทธิ์​ไถ่​ไม่‍ได้”",
  			"34": "<sup>34</sup> เหล่า‍นี้​เป็น​บท​บัญ‌ญัติ​ที่​พระ‍เจ้า​ทรง บัญ‌ญัติ​ไว้​กับ​โม‌เสส​สำ‌หรับ​คน​อิส‌รา‌เอล​บน​ภูเขา​ซีนาย"
  		}
  	}
  };
  module.exports = book;