Wilhelmus
# Wilhelmus

Het Wilhelmus pronunciación (El Guillermo, en español) es el himno nacional de los Países Bajos. Escrito a finales del siglo XVI, es el himno nacional más antiguo del mundo (se estima que la letra del himno nacional japonés, Kimigayo, data del siglo IX, pero la música fue compuesta en el siglo XIX).

Según un sondeo de opinión publicado en 2014, cerca del 40% de la población del país manifestó no haber memorizado la letra del himno.

## Historia e interpretación

El texto fue escrito entre 1568 y 1572, en honor de Guillermo de Orange El Taciturno (también conocido como Guillermo de Nassau), durante la revuelta neerlandesa contra los católicos neerlandeses y los españoles. El autor probablemente fue Philips van Marnix.

La letra tiene forma de un himno religioso, y en lugar de ser una llamada a las armas o una exaltación patriótica, es una apología de Guillermo de Orange y de sus obras.

El himno tiene quince estrofas, cuyas primeras letras forman un acróstico con el nombre de Guillermo; pero en las ceremonias oficiales generalmente se interpreta sólo la primera y la sexta estrofas; en los acontecimientos deportivos, normalmente sólo se interpreta la primera.

Se puede notar que algunas partes de la lengua neerlandesa están en un dialecto antiguo, y que las voces son de una versión un poco más vieja del himno actual. La palabra "Duitsen" ha sido traducida por "neerlandesa" porque en el momento de la composición de la letra "Alemania" no existía. Además de esto, el himno es el neerlandés, por lo que la traducción fue probablemente la intención de ser "neerlandesa". Además de esto, sólo en la lengua neerlandesa moderna tiene "Duits" el significado de "alemana", por lo tanto se traduce "Duitsen" como "neerlandesa".

## Letra

Neerlandés original (1568)

Wilhelmus van Nassouwe Ben ick van Duytschen bloet Den Vaderlant getrouwe Blyf ick tot in den doet: Een Prince van Oraengien Ben ick vrij onverveert, Den Coninck van Hispaengien Heb ick altijt gheeert.

In Godes vrees te leven Heb ick altyt betracht, Daerom ben ick verdreven Om Landt om Luyd ghebracht: Maer God sal mij regeren Als een goet Instrument, Dat ick zal wederkeeren In mijnen Regiment.

Lydt u myn Ondersaten Die oprecht zyn van aert, Godt sal u niet verlaten Al zijt ghy nu beswaert: Die vroom begheert te leven Bidt Godt nacht ende dach, Dat hy my cracht wil gheven Dat ick u helpen mach.

Lyf en goet al te samen Heb ick u niet verschoont, Mijn broeders hooch van Namen Hebbent u oock vertoont: Graef Adolff is ghebleven In Vriesland in den slaech, Syn Siel int ewich Leven Verwacht den Jongsten dach.

Edel en Hooch gheboren Van Keyserlicken Stam: Een Vorst des Rijcks vercoren Als een vroom Christen man, Voor Godes Woort ghepreesen Heb ick vrij onversaecht, Als een Helt sonder vreesen Mijn edel bloet ghewaecht.

Mijn Schilt ende betrouwen Sijt ghy, o Godt mijn Heer, Op u soo wil ick bouwen Verlaet mij nimmermeer: Dat ick doch vroom mach blijven V dienaer taller stondt, Die Tyranny verdrijven, Die my mijn hert doorwondt.

Van al die my beswaren, End mijn Vervolghers zijn, Mijn Godt wilt doch bewaren Den trouwen dienaer dijn: Dat sy my niet verrasschen In haren boosen moet, Haer handen niet en wasschen In mijn onschuldich bloet.

Als David moeste vluchten Voor Saul den Tyran: Soo heb ick moeten suchten Met menich Edelman: Maer Godt heeft hem verheven Verlost uit alder noot, Een Coninckrijk ghegheven In Israel seer groot.

Na tsuer sal ick ontfanghen Van Godt mijn Heer dat soet, Daer na so doet verlanghen Mijn Vorstelick ghemoet: Dat is dat ick mach sterven Met eeren in dat Velt, Een eewich Rijck verwerven Als een ghetrouwe Helt.

Niet doet my meer erbarmen In mijnen wederspoet, Dan dat men siet verarmen Des Conincks Landen goet, Dat van de Spaengiaerts crencken O Edel Neerlandt soet, Als ick daer aen ghedencke Mijn Edel hert dat bloet.

Als een Prins op gheseten Met mijner Heyres cracht, Van den Tyran vermeten Heb ick den Slach verwacht, Die by Maestricht begraven Bevreesden mijn ghewelt, Mijn ruyters sach men draven. Seer moedich door dat Velt.

Soo het den wille des Heeren Op die tyt had gheweest, Had ick gheern willen keeren Van v dit swear tempeest: Maer de Heer van hier boven Die alle dinck regeert. Diemen altijd moet loven En heeftet niet begheert.

Seer Prinslick was ghedreven Mijn Princelick ghemoet, Stantvastich is ghebleven Mijn hert in teghenspoet, Den Heer heb ick ghebeden Van mijnes herten gront, Dat hy mijn saeck wil reden, Mijn onschult doen bekant.

Oorlof mijn arme Schapen Die zijt in grooten noot, V Herder sal niet slapen Al zijt ghy nu verstroyt: Tot Godt wilt v begheven, Syn heylsaem Woort neemt aen, Als vrome Christen leven, Tsal hier haest zijn ghedaen.

Voor Godt wil ick belijden End zijner grooter Macht, Dat ick tot gheenen tijden Den Coninck heb veracht: Dan dat ick Godt den Heere Der hoochster Maiesteyt, Heb moeten obedieren, Inder gherechticheyt.

Acróstico WILLEM VAN NASSOV

Neerlandés moderno

Wilhelmus van Nassouwe ben ik, van Duitsen bloed, den vaderland getrouwe blijf ik tot in den dood. Een Prinse van Oranje ben ik, vrij onverveerd, den Koning van Hispanje heb ik altijd geëerd.

In Godes vrees te leven heb ik altijd betracht, daarom ben ik verdreven, om land, om luid gebracht. Maar God zal mij regeren als een goed instrument, dat ik zal wederkeren in mijnen regiment.

Lijdt u, mijn onderzaten die oprecht zijt van aard, God zal u niet verlaten, al zijt gij nu bezwaard. Die vroom begeert te leven, bidt God nacht ende dag, dat Hij mij kracht zal geven, dat ik u helpen mag.

Lijf en goed al te samen heb ik u niet verschoond, mijn broeders hoog van namen hebben 't u ook vertoond: Graaf Adolf is gebleven in Friesland in de slag, zijn ziel in 't eeuwig leven verwacht de jongste dag.

Edel en hooggeboren, van keizerlijke stam, een vorst des rijks verkoren, als een vroom christenman, voor Godes woord geprezen, heb ik, vrij onversaagd, als een held zonder vreze mijn edel bloed gewaagd.

Mijn schild ende betrouwen zijt Gij, o God mijn Heer, op U zo wil ik bouwen, verlaat mij nimmermeer. Dat ik doch vroom mag blijven, uw dienaar t'aller stond, de tirannie verdrijven die mij mijn hart doorwondt.

Van al die mij bezwaren en mijn vervolgers zijn, mijn God, wil doch bewaren de trouwe dienaar dijn, dat zij mij niet verrassen in hunne boze moed, hun handen niet en wassen in mijn onschuldig bloed.

Als David moeste vluchten voor Sauel den tiran, zo heb ik moeten zuchten als menig edelman. Maar God heeft hem verheven, verlost uit alder nood, een koninkrijk gegeven in Israël zeer groot.

Na 't zuur zal ik ontvangen van God mijn Heer het zoet, daarnaar zo doet verlangen mijn vorstelijk gemoed: dat is, dat ik mag sterven met ere in dat veld, een eeuwig rijk verwerven als een getrouwe held.

Niets doet mij meer erbarmen in mijne wederspoed dan dat men ziet verarmen des Konings landen goed. Dat u de Spanjaards krenken, o edel Neerland zoet, als ik daaraan gedenke, mijn edel hart dat bloedt.

Als een prins opgezeten met mijner heireskracht, van de tiran vermeten heb ik de slag verwacht, die, bij Maastricht begraven, bevreesden mijn geweld; mijn ruiters zag men draven zeer moedig door dat veld.

Zo het de wil des Heren op die tijd was geweest, had ik geern willen keren van u dit zwaar tempeest. Maar de Heer van hierboven, die alle ding regeert, die men altijd moet loven, Hij heeft het niet begeerd.

Zeer christlijk was gedreven mijn prinselijk gemoed, standvastig is gebleven mijn hart in tegenspoed. De Heer heb ik gebeden uit mijnes harten grond, dat Hij mijn zaak wil redden, mijn onschuld maken kond.

Oorlof, mijn arme schapen die zijt in grote nood, uw herder zal niet slapen, al zijt gij nu verstrooid. Tot God wilt u begeven, zijn heilzaam woord neemt aan, als vrome christen leven,— 't zal hier haast zijn gedaan.

Voor God wil ik belijden en zijne grote macht, dat ik tot gene tijden de Koning heb veracht, dan dat ik God de Here, de hoogste Majesteit, heb moeten obediëren in de gerechtigheid.

  WILLEM VAN NAZZOV

Traducción no oficial

Yo soy Guillermo de Nassau de sangre germana, me mantendré leal a mi patria hasta el día en el que muera. Yo soy un príncipe de Orange, libre e impávido, al Rey de España siempre he honrado.

Siempre he intentado vivir con temor a Dios por esa razón fui rechazado privado de tierra y pueblo pero Dios ha de guiarme como a un buen instrumento, para que retorne a mi pueblo.

Sean pacientes, súbditos míos, que sois justos y buenos, Dios no ha de abandonaros aunque ya estáis sobrecogidos. Quien intente vivir en piedad debe orar a Dios noche y día, para que Él me pueda dar fuerza para que yo pueda ayudar.

No salvé mi vida ni mis posesiones, mis hermanos de altos nombres, también lo han demostrado: el conde Adolfo se quedó atrás en Frisia en la batalla, él ha de esperar el día más joven de la vida eterna.

Yo nací noble y con alteza, de ascendencia imperial, elegido como un señor del imperio como un cristiano piadoso. Alabando las palabras de Dios, libre e intrépido y como un héroe sin temores he vertido mi noble sangre.

Tú eres, Dios mi Señor, mi escudo y confianza deseo construir ante ti nunca me dejes otra vez: para que pueda mantenerme piadoso y ser tu sirviente por siempre, y alejar la tiranía que hiere mi corazón.

De todos quienes me odian y son mis acusadores mi Dios solamente mantendrá a sus sirvientes leales: para que ellos no puedan sorprenderme con intenciones iracundas no dejes que se laven sus manos en mi sangre inocente.

Como David que tuvo que huir por culpa de Saúl el tirano he tenido que suspirar Y conmigo, muchos otros nobles: pero Dios levantó a David de todos sus sufrimientos le dio un reino en Israel bastante grande.

Luego del amargo gusto he de recibir de Dios, el Señor, el dulce gusto de ahí mi presencia señorial demanda una cosa noble: que pueda yo morir con honor en el campo forjando un imperio eterno como un fiel héroe.

Nada me hiere más incluso en mi prisa que veamos las tierras del rey completamente empobrecidas. Cuando pienso en los españoles desgarrándote, oh nobles Países Bajos dulces, mi muy noble corazón sangra fuertemente.

Montando (un caballo) como un príncipe yo aguardé la batalla con mi fuerza señorial aunque yo estaba lejos del tirano aquellos que están sepultados en Maastricht temieron mi violencia. Mis jinetes podían verse galopando muy valientemente a través del campo.

Entonces fue la voluntad del Señor aunque a mí me hubiera gustado cambiar el rumbo en ese momento de tu gran tempestad. Pero el Señor desde arriba que gobierna todas las cosas y quien siempre debe ser alabado no lo quiso así.

Como un príncipe mi ejército fiel se mantuvo firme valientemente aunque mi corazón se enfrentaba ante la adversidad. Le oré al Señor desde lo profundo de mi corazón que pudiera salvarme de mi contienda y hacer conocer mi inocencia.

No os preocupéis, mis pobres ovejas vosotros, que estáis en gran necesidad. Vuestro pastor no dormirá aunque ahora estéis dispersos, pues Dios tendrá misericordia sobre vosotros. Si leéis sus palabras salvadoras y vivís como cristianos piadosos pronto todo terminará.

Ante Dios deseo jurar, al frente de su gran poder, que yo nunca, jamás odié al rey (de España): pero que he tenido que obedecer a Dios, la más alta majestad en toda la eternidad y en toda la justicia.

  Guillermo de Nassau

