Stumilowy las to bardzo piękna kraina, która latem energicznie tętni życiem i cechuje się niezwykłym potencjałem na przygody. Niestety w okresie jesienno-zimowym ze względu na swoje osobliwe położenie geograficzne, jest to bardzo wymagające miejsce do życia. Wie o tym każde z żyjących tam zwierzątek, które są doskonale się tego przygotować. Żyją one także w niebywałej zgodzie ze sobą i pomagają sobie w zbieraniu zimowych zapasów - każdy zbiera coś innego i dzieli się z pozostałymi. 

Pewnego lata do stumilowego przybyła tajemnicza postać - Franciszek bimbrownik. Wraz z nim do tej spokojnej krainy zawitały także alkoholowe napoje. Franciszek nauczył niektórych mieszkańców stumilowego lasu wytwarzać przeróżne trunki. przykładowo: Kubusia Puchatka nauczył miodosytnictwa, Królika destylować niemalże czysty spirytus z kartofli, Pana Sowę ważyć piwo kraftowe, a Kangurzycę produkować wino. Zwierzątka były wdzięczne za przekazaną wiedzę, a od Franciszka dowiedziały się też, że z alkoholem należy uważać. Wytłumaczył im, że mała ilość alkoholu może mieć przyjemne działanie, ale jak się z nim przesadzi to można tego pożałować. Pod koniec lata Franciszek wyruszył jednak ze stumilowego lasu.

Wszyscy mieszkańcy stumilowego lasu odpowiedzialnie korzystali z alkoholu, aż do momentu nadejścia zimy. Zimy, która okazała się być niezwykle ciężka, tak ciężka, że Kubuś przygarnął do swojego domu Prosiaczka i Kłapouchego. Długie zimowe wieczory spędzali na czytaniu sobie nawzajem książek, grze w karty (także na pieniądze) oraz na rozmowach na tematy poważne i błahe. Towarzyszył im też alkohol, którego Kubuś miał całe mnóstwo w swojej spiżarni. Początkowo nie pojawiał się on za każdym razem, a jego ilości były nieznaczne. Z czasem zaczął jednak pojawiać się co wieczór, a jego ilości były coraz większe. I tak upływała im zima, na wieczornych spotkaniach, w których coraz większą rolę zaczął odgrywać alkohol, a ich poprzednie gry i zabawy odeszły w niepamięć.

Zima się jednak skończył i przyszła wiosna, tak wiec wszystkie zwierzątka zaczęły znów się spotykać na świeżym powietrzu. Wieloletni przyjaciele dostrzegli, że z trójka, która zimowała wspólnie cos jest nie tak. Ich zachowanie się zmieniło, nie byli już tak rozmowni jak dawniej i zniknęła ich dawna pogodność, którą teraz zastępowało gliniane naczynie z pitnym miodem. Pierwszym, który zorientował się o co chodzi był Pan Sowa - spytał on pewnego razu prosiaczka: "Dlaczego tak często sączysz ten pitny miód". A prosiaczek odpowiedział mu: "Często? Nie, wydaje ci się. Lubię go pić od czasu do czasu, ale nie powiedziałbym, że jest to często". Dalszy rozmowa z prosiaczkiem utwierdził tylko w Panu Sowie przekonanie nieświadomej chorobie alkoholowej prosiaczka. Pan Sowa postanowił dowiedzieć się więcej na temat tej choroby ze swoich książek znajdujących się w swojej biblioteczce.

Nazajutrz Pan Sowa zwołał pozostałe zwierzątka wraz z Krzysiem i
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence