Esperanto estas planlingvo, kiu estis kreita por esti facila kaj regula lingvo por internacia komunikado. Ĝi ne havas naturajn dialektojn, kiuj estas variaĵoj de lingvo, kiuj diferencas laŭ regiono, grupo aŭ socia klaso. Tamen, ekzistas kelkaj formoj de Esperanto, kiuj estas aŭ proponitaj aŭ efektivaj ŝanĝoj aŭ plibonigoj de la origina lingvo. Ili povas esti nomataj reformoj, projektoj aŭ idiolektoj.

Kelkaj ekzemploj de tiaj formoj de Esperanto estas:

- Ido: reformo de Esperanto, kiu celis simpligi la gramatikon kaj la vortaron de la lingvo. Ĝi estis proponita en 1907 kaj havis iom da popularo en la komenco de la 20-a jarcento.
- Arcaicam Esperantom: projekto de Esperanto, kiu celis imiti la aspekton kaj sonon de malnovaj eŭropaj lingvoj. Ĝi estis kreita en 1969 kaj uzas arkaikajn vortojn kaj gramatikajn formojn.
- Popido: idiolekto de Esperanto, kiu estas parolata de unuopa esperantisto. Ĝi estas miksita kun elementoj de aliaj lingvoj, precipe la angla. Ĝi estis kreita en 2004 kaj estas uzata por amuza celo.

Do, Esperanto ne havas dialektojn en la tradicia senco de la vorto, sed havas kelkajn derivaĵojn aŭ variaĵojn, kiuj estas pli aŭ malpli akceptitaj aŭ uzataj de la esperantistoj.
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence