text: Yeni Yasamala təzə köçmüşük.İsiqlar hər gün sönərdi.Çox qəribədi,amma mən sevinirdim.Ele bil işıq sonmenin öz adət ənənəsi vardı.Atanin peç üçün dəmir setkasi vardı.Onu qoyurdu peçe ( 2 otaq arasında divarı yarıb ceyran peçi quraşdırmişdi),üstündə çörəyi qızdırırdı,sonra pendirlə yeyirdik.Anam da Anderson,Qrimm qardaşlarının qırmızı üzlü kitabını oxuyurdu bizə.Ya da divarda kölgələr edirdik. O vaxt ANS-den "Qaranlıqdan qorxanlar üçün" serial gedirdi.İsiq sönen kimi o filmin bütün səhnələri gözümun qabağına gəlirdi. İndi özüm ailəliyəm,övladlarım var,şükür bu günümə,amma o günləre dəfələrlə,təkrar - təkrar qayidardim.Atam sağ olan günlərə.İsiqlar sönmüşdü deyə məktəbə bəhanəyle getdiyimiz günlərə.