امروز به مناسبت اولین سالگرد کمپین "سه شنبه های اعتراضی "نه_به_اعدام" که به همت زندانیان سیاسی درون زندان های رژیم اهریمنی اسلامی ایجاد شده بیش از پنج ساعت در کلاب هاوس "#به_یاد_آر" بودیم. در این فضا باردیگر تکرار کردیم که اعدام یعنی قتل حکومتی، اعدام یعنی جنایت، و ما اجازه نمی‌دهیم جمهوری اسلامی در سکوت و بی‌تفاوتی این جنایت‌ها را ادامه دهد. این رژیم برای بقای خودش به اعدام وابسته است. اعدام برای جمهوری اسلامی فقط یک ابزار سرکوب نیست، بلکه راهی برای ایجاد ترس، ناامیدی، و خاموش کردن صدای هر کسی است که در برابرش ایستادگی می‌کند.
چهل و شش ساله رژیم در برابر ما، مردم ایران، ایستاده. اما یک نکته مهم را نباید فراموش کنیم: امروز ما تنها نیستیم. جامعه مدنی ایران، خانواده‌های دادخواه، فعالان حقوق بشر، رسانه‌های بین‌المللی و افکار عمومی جهانی، همه بیشتر از همیشه به این جنایت‌ها توجه دارند. در حالی که در دهه ۶۰، زمانی که برادرها و خواهرهای ما را در زندان‌ها قتل‌عام کردند،هیچ صدایی نبود که نام آن‌ها را فریاد بزند، هیچ رسانه‌ای نبود که درباره‌شان بنویسد، هیچ سازمان حقوق بشری نبود که گزارش و آمار تهیه کنه بجزسازمان عفو بین الملل.
در دهه ۶۰، و در تابستان سیاه ۶۷, وقتی که برادرم، بیژن بازرگان، و هزاران زندانی سیاسی را از بندهایشان بیرون کشیدند و به چوبه‌های دار سپردند، تا ماه ها ما از سرنوشت آنها بی خبر بودیم و بلاخره دسته دست به مادرها و پدرها خبر دادند : اعدام شد. نه جسدی، نه توضیحی، نه حتی یک نشانه‌ای که بدانیم عزیزانمان کجا دفن شدند. آن زمان ما فریاد می‌زدیم، اما فریادمان در هیچ کجا شنیده نمی‌شد.
اما امروز اوضاع فرق کرده. امروز هر اعدامی ثبت می‌شود، صدایش در دنیا پیچیده می‌شود، فشار بین‌المللی روی رژیم بیشتر می‌شود. امروز رژیم نمی‌تواند در سکوت بکشد. و این، دوستان، دستاوردِ چهل و شش سال مبارزه و مقاومت ماست. دستاورد تمام کسانی که سکوت نکردند، که دادخواهی را زنده نگه داشتند، که از خون عزیزانشان نگذشتند. و رژیم از همین می‌ترسد.
رژیم جمهوری اسلامی از مستندسازی جنایت‌هایش وحشت دارد. از رسانه‌هایی که اسم و تصویر اعدامی‌ها را منتشر می‌کنند، از کمپین‌هایی مثل «نه به اعدام» که یادآوری می‌کنند این قتل‌ها فراموش نمی‌شود، از اعتراض‌هایی که نشان می‌دهد مردم دیگر نمی‌خواهند زیر سایه ترس زندگی کنند.
دیروز وقتی درباره توقف کمک‌های دولت آمریکا به جامعه مدنی ایران و لزوم برگرداندن کمک ها در برنامه آقای فرداد فرحزاد، در ایران اینترنشنال صحبت کردم، مزدوران رژیم به من حمله کردند، فحاشی کردند، و تلاش در تخریب من کردند. رژیم به خوبی می داند که جامعه مدنی، که این فریادهای جمعی، بزرگ‌ترین تهدید برای بقای آن‌هاست. این حملات تکراری و کلیشه‌ای دقیقاً همان چیزی است که جمهوری اسلامی و حامیانش همیشه برای خاموش کردن صداهای مخالف استفاده می‌کنند. انگ «کاسب براندازی» و «دنباله‌روی خارجی‌ها» چیزی جز یک تاکتیک نخ‌نما برای بی‌اعتبار کردن کسانی که علیه سرکوب و جنایت‌های رژیم مبارزه می‌کنند، نیست. واقعیت این است که مردم ایران با تحریم بیچاره نشدند، بلکه این رژیم است که با فساد، سرکوب، و سیاست‌های جنایت‌کارانه‌اش ایران را به این وضعیت رسانده. این رژیم است که ثروت ایران را خرج حماس، حزب‌الله، و گروه‌های نیابتی‌اش کرده، که صدها میلیارد دلار را به جیب سپاه و آقازاده‌ها ریخته، که مردم را به نقطه‌ای رسانده که برای خرید دارو، برای تحصیل، برای زندگی روزمره با مشکلات وحشتناک روبرو شوند.
در نهایت، اگر مردم ایران خواهان تغییر نبودند، جمهوری اسلامی نیازی به سرکوب، زندان، اعدام، و هزاران فیلتر و دیوار آهنین نداشت. تمام این تلاش‌های رژیم برای ساکت کردن مخالفان، برای قطع ارتباط ایران با جهان، برای تبلیغ این ادعا که هیچ راهی جز همین حکومت نیست، تنها نشانه‌ای از وحشت رژیم از تغییر است. ما کاسب براندازی نیستیم، ما دادخواهان، فعالان، و مردمی هستیم که دیگر حاضر نیستیم در برابر جنایت، فساد، و خیانت رژیم سکوت کنیم.
من هرگز از جایی فاند نگرفته ام و برای فعالیت هایم حقوقی دریافت نکرده ام، اما هرکسی که در راه آزادی ایران و رسوا کردن این رژیم فعالیت کرده و برای تلاش هایش پولی دریافت کرده، نوش جانش. کسانی که در حوزه حقوق بشر کار می‌کنند و برای این فعالیت حقوق دریافت می‌کنند—اگر روزی این رژیم سرنگون شود، مثل هر انسان متخصص دیگری می‌توانند شغل دیگری پیدا کنند. هیچ‌کس با کار حقوق بشری ثروتمند نمی‌شود، اما مزدوران جمهوری اسلامی، از پول‌های دزدیده‌شده از مردم ایران که از نهادهای حکومتی، لابی‌ها، و رسانه‌های وابسته دریافت می کنند، زندگی‌های اشرافی برای خود درست کرده اند. فعالان حقوق بشر برای عدالت و آزادی کار می‌کنند، نه برای پر کردن جیب شان.
اینکه به ما حمله می‌کنند، یعنی داریم درست پیش می‌رویم. یعنی صدای ما دارد شنیده می‌شود. یعنی ما را جدی گرفته‌اند. و این همان چیزی است که باید ادامه بدهیم.
ما دیگر آن مردم تنها و بی‌صدای دهه ۶۰ نیستیم. امروز صدای ما جهانی شده. امروز هر قطره خونی که رژیم می‌ریزد، سند جنایت‌هایش را محکم‌تر می‌کند.
یاید ادامه دهیم. یاید صدای کسانی باشیم که خاموش شدند. یاید اجازه ندهیم نامشان در تاریخ گم شود.
ممنونم از برگزار کنندگان این برنامه آقایان @ShahedAlavi و @akvanian و همه کسانی که با صحبت ها و کامنت های خود به پربار شدن این برنامه کمک کردند و ممنون از همه شنونده ها که با صبر  حوصله ساعت ها پای صحبت ها نشستند.
به امید آزادی
#دادخواهی
#به_یاد_آر