بر قله ایستادم
آغوش بازکردم
تن را به باد صبح
جان را به آفتاب سپردم
روح  یگانگی
با مهر با سپهر
با سنگ با نسیم
با آب، با گیاه
در تار و پود من جریان یافت
موجی لطیف بافته از جوهر  جهان
تا عمق هفت پرده‌ی تن را ز هم شکافت
«من» را ز تن ربود «ما» ماند
راه یافته در جاودانگی
#فریدون_مشیری
#فریدون_مشیری