Abaza Siyavuş Paşa, II. Süleyman saltanatında, 23 Eylül 1687 - 2 Şubat 1688 tarihleri arasında beş ay dokuz gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır. Köprülü ailesi damadıdır.

Hayatı
Abaza asıllıdır. Sivayuş Paşa Köprülü Mehmet Paşa'nın kölesi idi. Köprülü Fazıl Ahmet Paşa'nın sadrazamlığı sırasında kapıcılar kethüdası oldu. Köprülü Mehmet Paşa'nın bütün seferlerinde Köprülü Fazıl Ahmed Paşa ve Merzifonlu Kara Mustafa Paşa ile birlikte bulundu. Köprülü Mehmed Paşa'nın kızı ile evlenip onun damadı oldu. 1681'de kapıkulu sipahi ocağından Silahdar Bölüğü'ne ağa olarak atandı ve Viyana Kuşatması esnasında da cebecibaşı oldu. Viyana Kuşatması bozgunundan sonra 1684'te kapıkulu sipahi ağası olarak tayin edildi.

Bu görevde sadece iki ay kalan yine 1684'te Abaza Sivayuş Paşa vezirlik rütbesi ile Diyarbakır valisi olarak görevlendirildi. Fakat  Sivayuş Paşa Diyarbakır'a gitmeyip bu eyalet tımarlı sipahi askerleri ile Macaristan'da kaldı. Bu sırada düşman tarafından kuşatmaya alınmış olan Budin kalesine asker sokmakla görevlendirildi ve askeri yetenekleri dolayısıyla bu görevi başardı.

1687'de Halep Valisi olarak görev verildi ama yine o eyaletin timarlı sipahi askeri ile Macaristan'da kaldı.

5 Eylül 1687'de Avusturya cephesinde bulunan ordu İkinci Mohaç Muharebesi'ni kaybeden Sadrazam ve serdar-ı ekrem Sarı Süleyman Paşa'ya karşı ayaklandı. Sarı Süleyman Paşa askerler tarafından öldürüleceğinden korkarak, cepheden gizlice kaçıp, önce Belgrad'a ve sonra da İstanbul'a geldi. Bu askeri ayaklanmada elebaşılık yapanlar arasında Halep Valisi rütbeli Abaza Sivayuş Paşa'da bulunmaktaydı. Sarı Süleyman Paşa'nın kaçtığı anlaşılınca ayaklanmayı idare eden askerler toplandılar. Bu toplantıda kendilerinden olduğunu bildikleri Halep Valisi Abaza Sivayuş Paşa'yı serdar ve "Sadrazam" olarak seçtiler. Fakat orduda disiplin kalmamıştı. Ayaklanmacıların kendilerine serdar ve "Sadrazam" seçtikleri Abaza Sivayuş Paşa orduyu disiplin almaya yetenekli değildi. Ordu bir keşmekeş içinde cepheden ayrılıp İstanbul'a dönmeye başladı. Asilerin elebaşıları olan sipahilerden Küçük Mehmed, Mülazımbaşı Ahmed, Kethuda-yeri Çolak Hüseyin, Ebu Yusufoğlu Hamza, Baltacı Kürt Hüseyin ve levent bölükbaşıları, güya komutan olacak, Abaza Sivayuş Paşa'yı istedikleri gibi idare etmekteydiler.

İsyancı ordu Balkanlardan Edirne'ye geri dönmeye koyuldu. İstanbul'da padişah IV. Mehmet asi ordunun kendini tahtan indirebileceği endişeleri içine girdi. İstanbul'a kaçıp saklanmış Sarı Süleyman Paşa bulununca idam edilip kesilen kafası Balkanlarda yolda bulunan orduya gönderildi. Padişah isyancı ordunun emrivakisini de kabul edip isyancıların "Sadrazam" seçtikleri Abaza Sivayuş Paşa'ya mühr-ü humayun göndererek onun sadrazam olduğunu resmen kabul etti. Yoldaki orduya gönderilen mühr-i hümayun Abaza Sivayuş Paşa eline isyancı ordu Niş'e geldiği zaman erişti.

Ordu Edirne'ye vardığı zaman padişah İstanbul'un idaresini İstanbul Sedaret Kaymakamı olarak tayin etmiş olduğu Boğaz Muhafızı görevini yapan ve Abaza Sivayuş Paşa'nın kayınbiraderi olan Köprülü Fazıl Mustafa Paşa'ya verdi. İsyancı ordu içinde padişah IV. Mehmed aleyhinde büyük çoğunluk bulunmaktaydı ve bunlar IV. Mehmed'in tahttan indirilmesini istemekteydiler. Bunun haberini alan IV. Mehmed isyancı orduya bir hatt-ı hümayun göndererek eğer kendisi hal'edilirse oğlu olan Şehzade Mustafa'nın yerine geçirilmesini istediğini belirtti.

Ordu Edirne'den ayrılıp Silivri'ye eriştiğinde, Abaza Sivayuş Paşa İstanbul Kaymakamı olan kayınbiraderi Fazıl Mustafa Paşa'ya askerlerin IV. Mehmed'in halledilmesini ve yerine Şehzade Süleyman'ın çıkartılmasını istediklerini bildirdi. İsyancı ocak ağalarının imzalarını taşıyan bu konuyu içeren bir mazharı ona gönderdi. Ordu daha İstanbul'a girmeden 8 Kasım 1687'de İstanbul Kaymakamı Fazıl Mustafa Paşa tertibat alıp IV. Mehmed'i hal ederek yerine II. Süleyman'ı tahta geçirdi.

Ordu İstanbul'a geldiğinde şehrin dışında Davutpaşa sahrasına yerleşti. Bu Balkanlardan gelen ocaklar halkı ve diğer askerlere şehirden çıkan ve Çırpıcı Çayırı'na yerleşen levent taifesi ve kapıkulu sipahileri de katıldılar. Yeniçeriler ve sipahiler kendilerine verilen ulufeleri az bularak Davutpaşa'da bulunan Sadrazam'ın çadırına saldırdılar. Abaza Sivayuş Paşa bu hücumdan hayatını çok zor olarak kurtarabildi.

Sonra Abaza Sivayuş Paşa güya zafer kazanmış bir komutanmış gibi büyük bir alayla İstanbul girdi; yeni padişahın huzuruna çıkıp onun ayağını öptükten sonra Sancak-ı Şerif'i ona geri teslim etti.

Bunu izleyen günlerde Fetvacı Hüseyin Çavuş tarafından yönlendirilen yeniçeriler Etmeydanında ve Küçük Mehmet tarafından yönlendirilen sipahiler de Atmeydanında ayrı ayrı toplantılar yaptılar. Sipahiler kendi elebaşları olan Küçük Mehmed'in tutumunu beğenmedikleri için onu öldürüp parça parça ettiler. Sonunda her iki meydanda bulunan askerlerde de koordineli bir yönelim buldular. Bayrak açıp kente yayıldılar ve zengin ve servetli buldukları kişileri tespit edip onların konak ve büyük evlerine girip evi yağmalama işlemine koyuldular. İstanbul'da yaşayan servetliler ve konak ve büyük ev sahipleri çare olarak kendilerine destek sağlayacak bir asker zorbası ve onun emri altında kapıkulu askeri grubu bulmakta ve bunlara verdikleri epeyce yüksek paralar ile kendi ikametlerini korumakta buldular. Şehirde bu terör 15 Kasım'a kadar devam etti.

15 Kasım'da II. Süleyman'ın tahta çıkması şerefine kapıkulu askerine çulus bahşişi verme töreni için askerler Atmeydanı'nda toplandılar.  Yaklaşık 38.130 yeniçeri ve sınır kalelerinde bulunan 32.263 kapıkulu askerine cülus bahşişi olarak hazineden 3.905 kese altın çıkarıldı. Cebeci, topçu, top arabacıları ve silahtar ocakları mensuplarına da aynı miktarda bahşiş verildi. Toplam olarak 4.557 kesenin 1.256 kesesi Endurun hazinesinden ve kalanı Mısır gelirinden verildi. Bu kadar gümüş kuruş bulabilmek için Saraydaki değerli gümüş kapkacak ve süs eşyası; İç Hazinede bulunan murahassa kılıç ve silahlar ve hatta Has Ahır'da bulunan değerli tahtlar elden çıkartılıp gümüş para darpedilmesi için Darphane'ye gönderildi.  Fakat bunlarda yetişmedi. İstanbul'un servetlilerinden "imdadiye" adlı özel ek bir vergi alınmasına karar verildi. Fakat bunun tahsil görevi ayaklanan askerin içinde bulunan zorba-başlarına verildi. Bir kısım İstanbul zengini hayatlarından korkarak İstanbul'u terk etmeye başladılar.

Sadrazam iş yaptığını göstermek için ayaklanmacı kapıkulu askerlerinin elebaşılarından Fetvacı Hüseyin'i, yeniçeri ağası Harputlu Ali Ağa vasıtası ile katlettirdi. Ama bu isyancı askerleri daha da körükledi. İsyancılar 28 Şubatta, önce kola çıkmış olan Harputlu Ali Ağa'yı kılıçla öldürdüler. Ertesi 1 Mart günü de Defterdar Hüseyin Paşa'nın konağını ele geçirip yağmaladılar. Sonra Abaza Sivayuş Paşa'nın konağını kuşattılar. Konakta şeyhülislam ve kazaskerlerin de katıldığı bir toplantı yapılmaktaydı. Abaza Sivayuş Paşa'dan zorla mühr-üi hümayunu aldılar. Bu konak isyancılar tarafından 1 gün 1 gece kuşatmada kaldı. Çevresinde olan Atmeydanı ve Paşa Sarayı cehenneme döndü. İsyancılar ertesi sabaha doğru konağa girdiler ve karanlıkta ellerine geçirebildikleri her şeyi talan ettiler. Abaza Sivayuş Paşa önce dışarı çıkmayı denediyse de isyancıların hareme girdiklerini görüp geri döndü ve içoğlanları ile haremini korumaya koyuldu. Bu sırada vurularak öldürüldü.

Mezarı Üsküdar'dadır.

Değerlendirme

Uzunçarşılı'ya göre
Siyavuş Paşa fevkalade cesur, silahşör ve vakar sahibi bir vezir idiyse de saf-dil olup hükûmet reisliğine liyakatı yoktu.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım, XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.426-427.
 Danişmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul: Türkiye Yayınevi.
 Kültür Bakanlığı web sitesi, Osmanlı İmparatorluğu Kronolojisi, Erişim tarihi:12.12.2011
 Islam Encylopedia, C.IX, say. 756

1688 yılında ölenler
Damadı Abaza Siyavuş Paşa
Osmanlı sadrazamları
Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'ndaki kişiler
Osmanlı Halep valileri
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Osmanlı Abhazları

Köprülü Damadı Abaza Siyavuş Paşa


Arsenik sembolü As atom numarası 33 olan elementtir. Arsenik, çoğu mineralde, genellikle kükürt ve metallerle bir arada veya saf bir element kristali olarak bulunur . Arsenik bir metaloiddir . Çeşitli allotroplara sahiptir, ancak yalnızca metalik bir görünüme sahip gri form endüstri için önemlidir.

Arseniklerin birincil kullanımı kurşun alaşımlarındadır (örneğin, araba aküsü ve mühimmat ). Arsenik, yarı iletken elektronik cihazlarda yaygın bir n tipi dopanttır ve optoelektronik bileşik galyum arsenit, katkılı silikondan sonra en yaygın kullanılan ikinci yarı iletkendir. Arsenik ve bileşikleri, özellikle trioksit, pestisitlerin, işlenmiş ahşap ürünlerin, herbisitlerin ve böcek ilaçlarının üretiminde kullanılır. Bu uygulamalar arsenik ve bileşiklerinin toksisitesi nedeniyle düşmektedir.

Birkaç bakteri türü, arsenik bileşiklerini solunum metaboliti olarak kullanabilir. Eser miktarda arsenik sıçanlar, hamsterler, keçiler, tavuklar ve muhtemelen diğer türlerde önemli bir diyet elemanıdır. İnsan metabolizmasındaki varsa bir rolü bilinmemektedir. Bununla birlikte, maruz kalınan miktarlar gerekenden daha büyükse, çok hücreli yaşamda arsenik zehirlenmesi meydana gelir. Yeraltı suyunun arsenik ile kirlenmesi, dünyadaki milyonlarca insanı etkileyen bir sorundur.

Birleşik Devletler Çevre Koruma Ajansı, tüm arsenik türlerinin insan sağlığı için ciddi bir risk olduğunu belirtmektedir. Amerika Birleşik Devletleri'nin Zehirli Maddeler ve Hastalık Dairesi ajansı , 2001 yılında Superfund bölgelerinde Tehlikeli Maddeler Öncelikli Listesinde 1 numaraya arseniki konumlanmıştır. Arsenik, A Grubu kanserojen olarak sınıflandırılmıştır.

Özellikleri

Fiziksel özellikler

En yaygın üç arsenik allotropu gri, sarı ve siyah arseniktir, gri ise en yaygın olanıdır. Gri arsenik (α-de, uzam grubu  m No. 166), bir sürü birbirine kitli, dalgalı, altı elemanlı halkadan oluşan iki katmanlı bir yapıya sahiptir. Katmanlar arasındaki zayıf bağlanma nedeniyle, gri arsenik kırılgandır ve nispeten düşük bir Mohs sertliği' ne, 3.5, sahiptir. Aynı çift katmandaki üç atom, bir sonraki üç atomdan biraz daha yakın olacak şekilde en yakın ve sonraki en yakın komşular çarpık bir oktahedral kompleks oluşturur. Bu nispeten yakın paketleme, yüksek bir yoğunluk olarak değerlendirilen 5.73 g/cm3 yoğunluğa yol açar. Gri arsenik bir semimetaldir, ancak eğer amorfize edilirse 1.2–1.4 eV bant aralığı ile yarı iletken olur. Gri arsenik aynı zamanda en stabil formdur. Sarı arsenik yumuşak ve kolay şekil alan cinstendir ve tetrafosforla biraz benzer ( ). Her ikisi de, her bir atomun diğer üç atomun her birine tek bir bağla bağlandığı dört yüzlü bir yapıda düzenlenmiş dört atoma sahiptir. Moleküler olan bu dengesiz allotrop en uçucu, en az yoğun ve en zehirli olandır. Katı sarı bir arsenik,  arsenik buharının hızlı soğuması ile elde edilir  . Işıkla beraber hızla gri arsenike dönüşür. Sarı form 1,97 g/cm3 yoğunluğa sahiptir. Siyah arsenik, yapı olarak siyah fosforla benzerdir. Siyah arsenik ayrıca 100-220 °C civarında bir buharın soğutulmasıyla da oluşturulabilir.  Camsı ve kırılgandır. Aynı zamanda zayıf bir elektrik iletkenidir.

İzotopları
Arsenik doğada tek bir kararlı izotoptan, 75 As, ibaret olan monoisotopik bir elementtir,. 2003 itibarıyla, atom kütlesi 60 ila 92 arasında değişen en az 33 radyoizotop sentezlendi. Bunlardan en kararlısı yarı-ömrü 80,30 olan 73As' dir. Diğer tüm izotoplar, 71 As (t 1/2 = 65.30 saat), 72 As (t 1/2 = 26.0 saat), 74 As (t 1/2 = 17.77 gün hariç), 76 As (t 1/2 = 1.0942 gün) ve 77 As (t 1/2 = 38.83 saat), bir günden az ömürlüdür. Kararlı 75 As' den  daha hafif olan izotoplar  β+ bozulma eğilimi gösterirken daha ağır olanlar bazı istisnalar dışında β - bozulma ile bozulma eğilimindedir.

Atom kütlesi 66 ile 84 arasında değişen en az 10 nükleer izomer tanımlanmıştır. Arsenik izomerlerinin en kararlısı, 111 saniye yarı-ömürü ile 68mAs' dir.

Kimya
Arsenik, daha hafif türdeşi olan fosfora benzer bir elektronegativite ve iyonlaşma enerjisine sahiptir ve bu haliyle ametallerin çoğu ile kolayca kovalent moleküller oluşturur. Kuru havada stabil olmasına rağmen, arsenik neme maruz kalması üzerine altın bronz bir leke oluşturur ve bu leke sonunda siyah bir yüzey tabakası halini alır. Havada ısıtıldığında, arsenik arsenik trioksitlere yükseltgenir ; Bu reaksiyondan çıkan dumanlar, sarımsağa benzer bir kokuya sahiptir. Bu koku, arsenopirit gibi arsenür minerallerine bir çekiçle vurulmasıyla tespit edilebilir.  Daha iyi bilinen fosfor bileşikleri ile aynı yapıya sahip olan arsenik trioksit ve arsenik pentoksiti oluşturmak için arsenik oksijende yanar ve arsenik pentaflorür verecek şekilde de florinde yanar. Arsenik (ve bazı arsenik bileşikleri) atmosferik basınçta ısıtıldığında ' de süblime olur,  araya giren sıvı halleri olmadan doğrudan gaz haline dönüşür.  Üçlü noktası 3,63   MPa ve      .  Arsenik konsantre haldeki nitrik asit ile tepkime verdiğinde arsenik asit, seyreltik nitrik asit ile tepkime verdiğinde arsenikli asiti ve sülfürik asit ile tepkime verdiğinde ise arsenik trioksit oluşur ; ancak, su, alkaliler veya oksitleyici olmayan asitlerle reaksiyona girmez. Arsenik arsenürler oluşturmak üzere metaller ile reaksiyona girer fakat bu reaksiyonun ürünleri As3− iyonunu içeren iyonik bileşikler olamaz çünkü As3- anyonun oluşması oldukça endotermik bir olaydır. Buna ek olarak, grup 1 arsenürler bile metaller arası bileşiklerin özelliklerine sahiptirler. Arsenik gibi 3d geçiş serileri olan germanyum, selenyum ve broma benzer olarak arsenik +5 grup oksidasyon durumunda dikey komşuları fosfor ve antimondan çok daha az kararlıdır ve dolayısıyla arsenik pentoksit ve arsenik asit güçlü oksitleyicilerdir.

Bileşikler

Arsenik bileşikleri bazı açılardan periyodik tablonun aynı grubunda (sütununda) bulunan fosforunkilere benzer. En yaygın oksidasyon durumları alaşım gibi metaller arası bileşiklere benzeyen arsenürlerdeki arsenik için: -3  arsenitlerde +3, arsenatlar ve çoğu organoarsenik bileşiklerde +5. Skutterudit mineralinde görülen As iyonlarının oluşturduğu karede görülebileceği gibi arsenik aynı zamanda kendi ile de bağ kurabilir. +3 oksidasyon durumunda, arsenik, yalnız elektron çiftinin etkisiyle tipik olarak piramidaldir.

İnorganik bileşikler
En basit arsenik bileşiklerinden bir arsenik trihidrattır. Arsin (ASH 3) son derece zehirli, yanıcı ve piroforiktir . Bu bileşik genel olarak kararlıdır, çünkü oda sıcaklığında sadece yavaşça ayrışır. 250–300 °C sıcaklıklarında arsenik ve hidrojene ayrışma hızlıdır. Nem, ışık ve bazı katalizörler (alüminyum) gibi çeşitli faktörler ayrışma hızını arttırır. Arsenik trioksit ve su oluşturmak için arsenik havada kolayca okside olur ve benzer reaksiyonlar oksijen yerine kükürt ve selenyum ile de gerçekleşir.

Arsenik formları renksiz, kokusuz, kristal oksitler As2O3 (" beyaz arsenik ") ve As2O5 olan higroskopik asidik çözeltiler oluşturmak üzere, su içinde kolaylıkla çözünebilir. Arsenik (V) asidi zayıf bir asittir ve tuzlara arsenatlar, yeraltı suyunun en yaygın arsenik kirlenmesi ve birçok insanı etkileyen bir sorun denir. Sentetik arsenatlar Scheele'nin Yeşili (kuprik hidrojen arsenat, asidik bakır arsenat), kalsiyum arsenat ve kurşun hidrojen arsenatı içerir . Bu üç tarımsal böcek ilacı ve zehir olarak kullanılmıştır.

Arsenik ve arsenik asit arasındaki protonasyon adımları, fosfat ve fosforik asit arasındakilere benzer. Fosforlu asitten farklı olarak, arsenikli asit As (OH) 3 formülüyle tribazıktır.

Çok çeşitli kükürt arsenik bileşikleri bilinmektedir. Orpiment (As2S3) and realgar (As4S4) biraz doğada boldur ve eski boya pigmentleri olarak kullanılmışlardır. As4S10' de  arsenik +2 formak yükseltgenme halindedir. As-As bağları içeren As4S4' te toplam kovalent bağ yine 3'tür. Hem Orpiment, realgar ve yanı sıra As4S3, selenyum analoglarına sahiptir; Analog As2Te 3 kalgoorlieite minerali olarak da bilinir. Kobalt komplexlerinde bir ligand olarak bilinen anyon As2Te− başka bir selenyum analogu örneğidir.

Arsenik (III) 'ün tüm trihalidleri, bilinmeyen astatid hariç iyi bilinmektedir. Arsenik pentaflorür (AsF 5 ) +5 oksidasyon durumunun düşük stabilitesini yansıtan tek önemli pentahaliddir; Yine de, çok güçlü bir florlama ve oksitleyici ajandır. (Pentaklorür sadece −50 °C' nin altında karalıdır, penta klorür tam −50 °C sıcaklıkta klor gazı açığa çıkararak triklorüre ayrışır.

Alaşımlar
Arsenik, III-V yarı iletken gallium arsenit, indiyum arsenit ve alüminyum arsenitte grup 5 element olarak kullanılır. GaAs' ların değerlik elektron sayısı, bir çift Si atomuyla aynıdır, ancak bant yapısı tamamen farklıdır ve bu durum belirgin kütle özellikleri ile sonuçlanır. Diğer arsenik alaşımları arasında II-V yarı iletken kadmiyum arsenit bulunur.

Organoarsenik bileşikler

Çok çeşitli organoarsenik bileşikler bilinmektedir. Birkaçı I. Dünya Savaşı sırasında kimyasal savaş ajanları olarak geliştirildi, bunların arasında deride kabarcıklara sebebiyet veren tipte lewisite ve bir kusma ajanaı Adamzit vardır. Tarihsel ve pratik açıdan ilgi çeken Kakodilic asit, fosfor kimyasında analoğu olmayan bir reaksiyon olan arsenik trioksitin metilasyonundan elde edilir. Aslında, kokdil bilinen ilk organometalik bileşikti (arsenik gerçek bir metal olmasa da). İsmi rahatsız edici kokusu sebebiyle verilmiştir. Kokdil Yunanca κακωδἰα "pis koku " kelimesinden gelir ve çok zehirlidir.

Biyolojik etkiler

Esansiyel İz Element olması
Arseniğin kuşlar (tavuk) ve sıçan, hamster ve keçi gibi memelilerde esansiyel bir iz element olduğuna dair bulgular elde edilmiş, ancak esansiyel fonksiyonun mekanizması ortaya konulamamıştır.

Arsenik zehirlenmesi
Çeşitli arsenik bileşiklerinin vücut dokuları ve fonksiyonları üzerindeki zararlı etkileridir. Arsenikli bileşikler, böcek ve tarım ilaçları, fare zehiri, bazı kanser ilaçları, boya, duvar kağıdı, seramik gibi çeşitli ürünlerin imalatında kullanılır.

İnsanda arsenik zehirlenmesi, genellikle arsenik(III) oksit (arsenik anhidrit), bakır asetoarsenit, kalsiyum veya kurşun arsenat gibi arsenik bileşikleriyle hazırlanmış böcek ilaçlarının ağız veya teneffüs yoluyla alınmasından meydana gelir. İlaçlı meyve ve sebzelerin yıkanmadan yenmesi de zehirlenmeye yol açacak seviyede arseniğin vücutta birikmesine sebep olabilir.

Arseniğin zehirli etkilerinin, vücuttaki bazı enzimlerle birleşerek hücre metabolizmasına bozucu etkide bulunmasından ileri geldiği zannedilmektedir. Arsenik zehirlenmesi, ya bir kerede alınan yüksek dozda arsenikten (akut zehirlenme) veya küçük dozlarda devamlı alınmaktan (kronik zehirlenme) kaynaklanır. Akut zehirlenmenin başlıca belirtileri mide bulantısı, kusma, ağız ve boğazda yanma ve şiddetli karın ağrılarıdır. Bunu takiben dolaşım bozukluğu ve kalp yetersizliği başlar ve birkaç saat içinde zehirlenme ölümle neticelenebilir. Kronik zehirlenme ise, yavaş yavaş güçten düşme, boşaltım bozuklukları, deride tümör meydana gelmesi, şuur bozukluğu, sinir sistemi bozukluğu, kansızlık ve tırnaklarda tipik çizgilerin belirmesiyle belli olur. Akut arsenik zehirlenmesinde ilk iş mideyi yıkamak ve zaman kaybetmeden dimerkaprol ilacını almaktır. Arsenik(III) oksit renksiz ve tatsız bir tozdur. Adli tıpta kimyasal araştırma tekniklerinin geliştirilmesine kadar cinayet amacıyla en çok kullanılan zehirlerin başında geliyordu.

Arsenik zehirlenmelerinde kullanılacak özel panehir dimerkaproldür (BAL; British Anti-Lewisite).

Arsenik antik çağlarda tunç yapımında da kullanılmıştır fakat sertliği ve kalitesi Kalay + Bakır alaşımıyla yapılan tunçtan daha düşüktür.

Kaynakça

Bibliyografi

 Greenwood, Norman  N.; Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd ed.). Butterworth-Heinemann. ISBN 978-0-08-037941-8.

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar
 CTD's Arsenic page and CTD's Arsenicals page from the Comparative Toxicogenomics Database
 A Small Dose of Toxicology
 Arsenic in groundwater Book on arsenic in groundwater by IAH's Netherlands Chapter and the Netherlands Hydrological Society
 Contaminant Focus: Arsenic by the EPA.
 Environmental Health Criteria for Arsenic and Arsenic Compounds, 2001 by the WHO.
 Evaluation of the carcinogenicity of arsenic and arsenic compounds by the IARC.
 National Institute for Occupational Safety and Health – Arsenic Page
 Arsenic at The Periodic Table of Videos (University of Nottingham)

Toksikoloji
Teratojenler
IARC grup 1 kanserojenler
Endokrin bozucular
Kimyasal elementlerin biyolojisi ve farmakolojisi
Azot grubu
Yarı metaller
Elementler
Arsenik
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Arsenik


Leopard 2 Alman yapımı 3. nesil bir ana muharebe tankıdır. 1970'lerde geliştirilmeye başlanan tank, 1979'da Bundeswehr bünyesine katılmış ve Leopard (şimdiki adı Leopard 1) tankları ile değiştirilmiştir. Değişik çeşitlemeleri Alman ordusu tarafından kullanılmaktadır. Ayrıca İngiltere ve Fransa dışındaki birçok AB ülkesi de bu tankı tercih etmektedir.

Tankın iki gelişim süreci vardır. Leopard 2A4 tipine kadar olanları düz bir kule (→ İngilizce, turret. Ayrıca döner top - taret) sahipken Leopard 2A5 tiplerinden itibaren eğimli kuleye geçilmiştir. Bütün tipler elektronik atış sistemine, lazer mesafe ölçücüye, tamamen stabile edilmiş topa ve termal kameraya sahiptirler. 4 metre derinlikteki suları geçebilir ve şnorkel bacak (→ İngilizce schnorchel. Ayrıca şnorkel), sayesinde suyun içinde kalabilir, 1 metre yüksekliğindeki duvarları aşabilir. 1500 beygir gücünde V12 dizel motoruna sahiptir, bu motor tankın 70 km/s hız yapmasına olanak sağlar.

Gelişim süreci
SSCB'nin geliştirdiği  yeni 2. nesil tanklara karşı yeni bir ana muharebe tankına ihtiyaç duyan Alman ordusu 1970'lerde Leopard tankına Rheinmetall L 44 120 mm'lik topunu takarak bu ihtiyacını giderebilieceğini düşünüyordu. Ancak sonraları ABD ile birlikte MBT-70 süper tank tasarısına girildi. Bu tank devrim niteliğinde bir tasarıma sahipti ancak yüksek maliyeti nedeniyle bu tasarı geri çekildi.

1974 yılında 17 ilk-örnek (→ Fransızca prototype. Ayrıca prototip) arasından seçilen yeni tank tipi önceki tasarımdan daha iyi zırha, daha büyük bir topa, geniş mühimmat kapasitesine sahipti.

ABD 1976 yılında bu yeni tank tasarısı ile ilgilendiğini belirtti. Bunun sonucunda ABD için birkaç deneme modeli üretildi. Bunların kuleleri farklı iken diğer bölümleri aynıydı. Kuleler ABD standartlarına getirilmek için L7A3 105 mm'lik topu ve Hughes atış denetleme düzeneği ile donatıldı. Ayrıca bu modelin Rheinmetall 120 mm'lik topu ile olan çeşitlemesi de yapıldı. Başka tiplerde de bu iki top çeşidi değişmezken Hughes-Krupp Atlas Elektronik EMES 13 atış sistemi denendi.

ABD'ye ulaşan ilk ilk-örnekler XM1(M1 Abrams ilk-örnek adı) ile karşılaştırıldı. Leopard 2'lerin atış gücü ve hareket kabiliyeti olarak XM1'den daha iyi olduğuna karar verildi. Ancak yapılan sınamalarda Leopard 2'nin zırhının XM1'den daha kötü olduğu anlaşıldı. ABD XM1 tasarısında karar kıldı. Bugün Leopard 2 tanklarının zırh olarak da XM1'lerden daha iyi olduğu bilinmektedir. Leopard 2 tankların atış kontrol sistemlerinin değişimiyle birlikte atış yüzdeleri artmıştır. İlk atımda vuruş ihtimalleri dururken % 65 den %87 ye hareketli iken % 30 lar dan % 80 lere kadar çıkmıştır. Leopard 2 A5-A6 ve Hell lerde bu atış yüzdelerinin daha üst seviyeye çıkarıldığı bilinmektedir.

Türk Silahlı Kuvvetleri, Leopard 2A4 tanklarından 298 adet ve 56 adetlik iki paketle toplam 354 adet ikinci el satın almıştır. Toplam maliyeti Türkiye'ye 429 milyon doları bulmuştur. 2011 yılında Leopard 2 NG (Next Generation) adıyla ASELSAN tarafından yenileme modernizasyonuna başlanmış ancak bu proje ile ilgili resmi bir sonuç kamuoyuna sunulmamıştır.

Varyantlar

Leopard 2

Leopard 2, bazen gayriresmî diğer versiyonlardan ayırmak için AO olarak anılır, seri olarak ilk yapılan versiyonudur. Araç Ocak 1979'dan Mart 1982'ye kadar üretildi ve tamamıyla 380 araçtır. 209'unu Krauss Maffei, 171'ini MaK üretti. Temel ekipmanları: Elektrikli hidrolik WNA-H22, bir ateş kontrol bilgisayarı, bir lazerli mesafe bulucu, bir rüzgar sensörü, bir genel maksat EMES 15 teleskobu, bir PERI R17 panorama periskobu, FERO Z18 kule görüşü.

Leopard 2A1
Birkaç küçük değişiklik yapılmıştır ve topçuya termal kemara kurulmuştur  ve ikinci partide 450 araç yapılmıştır, bunlardan 248'ini Krauss-Maffei, 202'sini MaK yapmıştır. 2A1 modelinin teslimleri Mart 1982'de başlamış ve Kasım 1983'te bitirilmiştir. İki göze çarpan değişikliği, cephane raflarına M1 Abrams'taki raflar gibi yapılan küçük değişiklikler ve yakıt filtresidir.

Üçüncü partide 300 Lepard 2A1; 165', Krauss-Maffei, 135'i MaK tarafından Kasım 1983 ile Kasım 1984 yılları arsında yapılmıştır ve küçük değişikliklerle yenilenmiştir.

Leopard 2A3

4. partidir. 300 araç yapılmıştır. Bunlardan 165'i Krauss-Maffei tarafından 135'i Mak tarafından Aralık 1984 ile 1985 arasında teslim edilmiştir. Ana değişiklik SEM80/90 dijital radyo seti eklemesi ve mühimmat yükleme kapağıyla ilgili değişikliklerdir.

Leopard 2A4

Leopard 2 ailesinin en yaygın versiyonudur, Görünüş itibarıyla önceki üç modelle aynıdır, fakat bazı değişiklik ve geliştirmeleri içerir. Bunlar, bir otomatik yangın bastırma sistemi, bir dijital ateş kontrol sistemi ve geliştirilmiş taret ve tungsten/titanyum zırh içerir.

Leopard 2'ler 1985 ve 1992 arasında 7 parti şeklinde üretilmiştir. Bütün yaşlı modeller standart Leopard 2A4'lere dönüştürülmüştür. Almanya toplam 2.125 2A4, Hollanda 445 tank kullanmıştır. İsviçre 2A4'leri Pz87 adında lisanslı olarak üretmiştir. Bu versiyon İsviçre yapımı makineli tüfekler, iletişim ekipmanları ve NBC koruma özelliği içermektedir. İsviçre 380 Pz87 kullanmaktadır.

Soğuk savaş bittikten sonra, Almanya ve Hollanda tankların geniş stoklarını buldu.Bu tanklar NATO'ya ve diğer dost ülke ordularına başarılı bir şekilde satıldı. Üretim fazlası tanklar Avusturya (114), Kanada (80), Şili (140), Danimarka (51), Finlandiya (124), Yunanistan (183), Norveç (52), Polonya (128), Portekiz (37), Singapur (66), İspanya (108), İsveç (160) ve Türkiye (354) satıldı.

Pz 87WE

İsviçre'nin Leopard 2A4'e uyguladığı modifikasyon ve geliştirme sonucu oluşmuştur. Geliştirmeler iyi bir şekilde koruması geliştirilmiştir, ilaveler içinde Leopard 2A6Mler mayın koruma kiti, ön eğimli yüzeyde kalın zırh oluşturulmuştur ve taret ekipmanı İsviçre tarafından geliştirilmiş titanyum alaşımıdır. Taret çatısı geliştirilmiş ve sis havanı yeniden dizayn edilmiştir.İlave olunan geliştirmeler hayatta kalma olasılığını ve çatışma kabiliyetini artırmıştır, elektrikli taretlerin kullanılışı Leopard2A5'e benzer, arka için bir sürücü bakış kamerası, doldurucu için bağımsız silah istasyonu oluşturulmuştur, komut ve  kontrol sistemi artırıldı. Ateş kontrol sistemi geliştirildi, Carl Zeiss Optronics GmbH PERI-R17A2 ateş kontrol sistemi kullanılmaktadır. Bir Mg 64 0.50 kalibrelik silahtan oluşan istasyon vardır.

Leopard 2A4CAN/M

Hollanda Kraliyet Ordusundan ihtiyaç fazlası Kanada'ya satılan Leopard 2A4 tankının geliştirilmiş Kanada varyantıdır. Özellikle Afganistan Savaşı için geliştirilmiştir. Bu tanklardan ilk 20 adedi Ekim 2010 'da sipariş edilmiştir.

Leopard 2A4CHL

Şili Kara Kuvvetleri tarafından Leopard 2A4 üzerinden türetilmiş ana muharebe tankıdır. 2007 yılında yapılan son modernizasyon ile araçların kabiliyetleri arttırılmaya çalışılmıştır.

Leopard 2A4 NG (Next Generation)

Leopard 2A4 tankına ASELSAN tarafından yurt dışından tedarik edilen hazır koruma paketi, yeni nesil atış kontrol sistemi, elektrikli top kule, lazer uyarı sistemi, sürücü görüş sistemi ve yangın söndürme sistemlerinin eklenmesi sonucu ortaya çıkan ve "Leopard 2A4 NG" olarak isimlendirilen varyanttır. Modernizasyon projesi kapsamında ilk modernize edilmiş tank 2011 yılında üretilmiştir. Ancak proje ile ilgili herhangi bir resmî açıklama yapılmamış ve proje devam ettirilmemiştir.

Leopard 2A5
Soğuk Savaş sonrası değişen tehditler ve gelişen anti-tank silahlarından dolayı Leopard 2A4 ana muharebe tankı üzerinde önemli modernizasyon çalışmaları yapılmıştır. 1990'lı yılların başında ilk prototipinin tanıtılmasıyla, ön tarete ve yan taraflara ilave zırh eklenmiş ve ana top zırh örtüsünün içine yeniden konumlandırılmıştır. Modernizasyon çalışmalarıyla birlikte Leopard 2 serisi tanklar dış görünüş anlamında en radikal değişikliğe uğramış ve ön taret zırhı düz olmak yerine köşeli hale getirilmiştir. Tankın ilk müşterisi 225 siparişle Alman Kara Kuvvetleri olurken ilk aracı, Eylül 1995'te teslim almıştır. Polonya Danimarka, Norveç ve İsveç'te bu tankı tercih ederek kendi ihtiyaçları doğrultusunda değişiklikler uygulamıştır.

Leopard 2(Strv 122) İsveç Kara Kuvvetleri'nin Leopard2A5 varyantıdır, yerel olarak Strv 122 adını almıştır. Leopard 2 Geliştirmesi olarak söylenmiş ve taret topuna ve ön zırh gövdeye zırh eklenmiştir ve komut,kontrol ve ateş kontrol sistemi geliştirmiştir. Bunun dışında, Leopard 2A5'ten Fransız GALIX sis dağıtıcısı, farklı depolama yerleri ve daha kalın mürettebat kapakları ayrılmıştır. Bir de yeni komut ekipmanı oluşturulmuştur. 2016 yılında İsveç Silahlı Kuvvetleri, elindeki tankları bir kez daha geliştirmek için yeni bir modernizasyon programı başlatmıştır. Bu program ile tanklara hem yeni zırh eklemeleri yapılırken tank nişangahı ve optik sistemlerinde daha modern sistemler tercih edilmiştir. Devam eden modernizasyon çalışmalarının 2023 yılında tamamlanacağı öngörülmektedir.

Leopard 2A5 DK

Leopard 2A5'in varyantıdır. 25 Haziran 2000'de 51 adet tankı kapsayan bir anlaşma ile Danimarka Kara Kuvvetlerine katılmaya başlamıştır. Araç, Leopard 2A6'a benzemekle beraber Danimarka Kara Kuvvetleri tarafından bazı küçük değişikler yapılmıştır. 2002 yılında teslimatı başlayan aracın  2025 yılına kadar Danimarka Silahlı Kuvvetlerinin ana muharebe tankı olması beklenmektedir.

Leopard 2A6

120 mm L55 yivsiz top (Rheinmetall DeTec AG), yardımcı motor, mayın koruması ve yeni bir havalandırma sistemi içermektedir. Bütün Alman tank taburlarında A6 ile birlikte "crisis intervention forces" donanımlıdır ve tüm Hollanda operasyon birimlerinde kullanılır. Bir de Kanada Hollanda'dan 40 Leopard 2A6 almak istediğini ilan etmiştir. Bunlar 2007'de teslim edilmiştir.

Leopard 2A6M

bir 2A6 versiyonu olmakla beraber mayın korumasının altındaki şasi geliştirilmiştir ve mürettebatın hayatta kalma olasılığını artırmak için içe birkaç ilave yapılmıştır. Kanada 2007 yazının sonlarında Afganistan'a yerleşmek için Almanya'dan 20 A6M borç olarak alınmıştır.Yeni tankların hepsi elektrikli tarete sahiptir.

Leopard 2A6 HEL

bir 2A6 türevidir, Yunan ordusu 2003'te sipariş etmiştir. "Hel" "Hellenic"'ten gelmiştir. 170 tankın teslimi 2006 ile 2009 arasında yapılmıştır. Toplam 140 tankın taret ve gövde kısmı ve bazı parçaları ELBO tarafından gerek üretilip gerek Almanyadan getirilmiştir ve birleştirilmiştir. İlk birimler 2006 sonlarında teslim edilmiştir.

Leopard 2E

Leopard 2A6 türevidir (büyük zırh koruması ile birlikte), İspanya ve Almanya firmaları arasında geliştirme programıdır. Her iki ülkenin savunma bakanlığı arasında tasarlanan işbirliği 1995'te kararlaştırılmıştır. Almanya'dan İspanya'ya devredilen 108 Leopard 2A4 5 yıl süre ile kullanmayı kapsar. Bununla birlikte, bu süre 20162'ya kadar uzatıldı ve sonra bu tanklar İspanya Kara Ordusu'nun malları oldu, 24 Haziran 2006'da halka açılımı yapıldı, ağır bir şekilde 15.124.014 euronun ödemesi 10 yıl içinde taksitlere bölünerek yapılacaktır, giving the Spanish coproperty from 2006. 1998'de İspanya hükûmeti 219 Leopard 2E, 12 kurtarma tankı Leopard 2ER (Bufalo) ve 4 eğitim aracı alımına razı olmuştur. Ana üstlenici Santa Bárbara Sistemas'dir. Bu program 1.939,4 milyon eoro ile lojistik desteği, mürettebat eğitimi için eğitimcilerin ücretini ve bakım ve sürücü mühendislerini, taret bakım nişan ve atış simülatörlerine ayrılan bütçedir. İlk parti 2004'te yapılmış tamamı ise 2008'de planlanmıştır.

Leopard 2 PSO

Leopard 2 PSO (Peace Support Operations) MOUT (Kentsel operasyonlar) için barış sonrası tehlikelerle karşılaşmak durumuna özel olarak tasarlanmıştır. Bu nedenle Leopard 2 PSO daha etkili bir koruması olmakla birlikte iki silah istasyonu ile birleştirilmiş, geliştirilmiş keşif kabiliyeti, bir buldozer ağzı, öldürücü olmayan silah, kısa menzil izleme kabiliyeti (kamera sistemi), bir projektör ve onun sebat ve değişkenliğini geliştirmeye yönelik değişimler, gereğinden fazla olmayan TUSK malzemeleri ile donatılmıştır.

Leopard 2A7
Atış kontrol sistemleri değiştirilmiş ve işletim sistemi dijitalleştirilmiştir. Modernizasyon programından Danimarka faydalanmıştır. Danimarka Kara Kuvvetleri elindeki 44 Leopard 2A5DK'yı 2022 yılına kadar bu seviyeye çıkaracaktır.

Leopard 2A7+
İlk kez halka Eurosatory 2010 sırasında gösterilmiştir. Bundeswehr tarafından test edilmiştir. 2012 yılından itibaren kadar 50 adet Alman Leopard 2 tankının 2A7 seviyesine çıkarılması planlanmaktadır.

Leopard 2 140mm
1990'da başlamış olan geleceğin Rheinmetall 140 mm yivsiz top geliştirilmesidir. Buna karşılık Sovyet bloğunda yeni geliştirilmiş zırhlı savaş aracı geliştirilmiştir, özellikle daha ısrarlı olarak Sovyet MBT'si 135 mm ya da 152 mm top olduğu varsayılır. This program was contemplated as the third stage in the KWS program of modernizing Leopard 2 tanks. KWS I L44 120 mm top ile 55 kalibrelik modeliyle değişimdir. KWS II Leopard 2A5'in modernizasyon programıdır ve KWS II ana silahla 140 mm top değişimdir. KWS III edinilmemiştir, ancak 140 mm top sisteminin geliştirilmesi devam etmekle birlikte Rheinmentall Fransa'dan GIAT, İngiltere'den Royal Ordnance ile koordine olmaktadır.

Teknik veriler

İstihkam, kurtarıcı ve sürücü eğitim tankları

Bergepanzer BPz3 Büffel BPz3 zırhlı kurtarıcı vinç ve dozer hasarlanmış araca yaklaşmaya izin verir, engebeli bölgeyi düzler ve savaş bölgesine gider ve emniyetli bir şekilde hasarlı aracı çeker. Güvenliği için bir makineli tüfek, bir sis havanı, NBC koruması ile donanımlıdır. Tanka benzer, 1,500 PS (1,479 hp, 1,103 kW) gücündeki dizel bir motora sahiptir. Almanya'nın, Hollanda'nın (Buffel olarak söylenir), Avusturya'nın, Yunanistan'ın, İspanya'nın (Leopard 2ER Bufalo olarak söylenir), İsveç'in (Bgbv 120'den modifiye edilmiştir), Kanada'nın ve İsviçre'nin servisindedir.
Panzerschnellbrücke 2 Bu aracı MAN Mobile Bridges GmbH oluşturmuştur, bir zırhlı köprücü tankıdır, Leopard 2 tank şasisinden oluşturulmuştur. Katlanabilir hareketli köprü taşır. Bir defasında mevzilendirilmiş ve ve birkaç araçla birlikte Leopard 2'lere düz alan sağlamıştır. Geçiş eksiksiz olarak tamamlanmış ve köprü düzenli bir şekilde yerine oturmuştur. Panzerschnellbrücke 2'yi sadece Almanya ve Hollanda kullanır, Bruglegger MLC 70 olarak söylenir.
Pionierpanzer 3 Kodiak  Silahlı istihkam aracıdır, Leopard 2'den dönüştürülmüştür, Kodiak İsviçre Kara Ordusu'nda kullanılır ve Hollanda Kara Ordusu ve İsveç Kara Ordusu sipariş vermiştir. Ekipmanları buldozer, ekskavatör ve çift bocurgat vinçtir ve taretsizdir ancak remote weapon system (uzak silah sistemi)'ne sahiptir. Leopard 2 tank şasisinden oluşturulmuştur. Görevi engellerin temizlenmesidir (mayın tarlası dahil). Hollanda versiyonunda mürettebat için bomblet koruması yapılacaktır.
Sürücü Eğitim Tankı (Fahrschulpanzer) Leopard 2 Sürücü eğitim tankıdır, 60 tondan fazladır ve silahsızdır ve sürücü eğitimi vermek amacıyla yapılmıştır. Sürücü için gözetleme yeri, yantarafta pencere ve eğitim topuna sahiptir. Eğitmen kuledeki kabinde eğitileni kontrol eder  ve gözlem yerinde 2 öğrenci için yer sağlanmıştır.
Leopard 2R Finlandiya Ordusu için RUAG ve Krauss-Maffei firmaları tarafından tasarlanmış zırhlı mayın temizleme aracıdır. 10 Finlandiyalı Leopard 2A4 bu tasarıma dönüştürüldü.
Leopard 2LKrauss-Maffei ve RUAG tarafından, Leopard 2A4'ler üzerine Finlandiya Ordusu için geliştirilmiş zırhlı köprücü tankıdır. 2018 yılında Fin Savunma Bakanlığı'nın açıklamasına göre 10 Leopard 2A4 tankı 28.6 milyon € 'ya bu bu tasarıma dönüştürmüştür.

Kullanıcılar

  Türkiye: Türkiye Kasım 2005'te 298 Leopard 2A4 tankı satın almak için Almanya ile anlaşma imzaladı. İlk paketi 298, ikinci paketi 56 adet olmak üzere toplamda 354 adet ikinci el Leopard 2 alındı. Bunlardan 15 adeti yedek parça olarak kullanılmaktadır. Toplam 40 adet tankın ROKETSAN tarafından modernize edilip, Leopard 2A4 T1 konfigürasyonuna getirilip Türk Kara Kuvvetleri'ne teslim edilmesi bekleniyor.
  Almanya
  Avusturya
  Kanada
  Yunanistan: 2006 yılında Yunanistan 170 adet Leopard 2A6 HEL sipariş etti. 30 adet tank Alman KMW şirketi tarafından, geri kalan tanklar ise Yunanistan'da ELBO şirketi tarafından monte edildi. İlk parti 2006 yılının sonlarında teslim edildi. Yunanistan'da 183 adet Leopard 2A4, 170 adet Leopard 2A6/HEL tankı bulunmaktadır.
  Şili
  Danimarka
  Finlandiya
  Hollanda
  Norveç
  Polonya
  Portekiz
  Katar
  Singapur
  İspanya
  İsveç
  İsviçre

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Army Technology
 Army Vehicles.DK Leopard 2A5
 Army Vehicles.DK Leopard 2A4
 Military Periscope - Leopard 2
 Fprado.com - Leopard 2
 Dutch Cavalry Museum
 Leopard 2A5
 Army Guide Leopard 2A6
  Scandinavian Armor

Almanya tankları
Ana muharebe tankları
Alman zırhlı savaş araçları

Leopard 2


Athelas Sinfonietta eller Athelas Sinfonietta Copenhagen er et dansk kammerensemble med fokus på ny kompositionsmusik baseret i København.

Ensemblet er oprettet i 1990 og består i øjeblikket af ca. 14 musikere. Det et såkaldt basisensemble, der opererer under en rammeaftale med Statens Kunstfond, og derved kan opnå tilsagn om tilskud gennem en 4-årig periode. Til gengæld må ensemblet levere en detaljeret plan for sin virksomhed.

I overensstemmelse med rammeaftalen søger Athelas at præsentere projekter med den ny kompositionsmusik fra det 20. århundrede, ny musik fra dette århundrede og endelig ønsker man at præsentere den ny musik i specielle projekter for børn og unge, altsammen tit som samarbejdsprojekter med andre ensembler, teatre, festivaler, dansekompagnier m.m. i ind- og udland. Gennem sin levetid har ensemblet angiveligt opført over 600 musikværker af forskellig længde, heraf mange uropførelser, men det spiller også musik komponeret for 30-40 år siden.

Gruppen var statsensemble fra 1999-2002.

I regnskabet for 2015 ses, at driften finansieres af staten og Københavns Kommune med ca. 44%, forskellige private fonde med ca. 34% og af ensemblets egenindtægter med ca. 22%.

Kilder m.m.

 Athelas Sinfonietta Copenhagen  på Pladeselskabet Dacapos hjemmeside

Basisensembler
Musikgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 1990

Athelas Sinfonietta


Kada no Azumamaro () (1669-1736) fue un poeta y filólogo japonés perteneciente al período Edo. Desde temprana edad se dedicó al estudio de la poesía tradicional japonesa y del pensamiento Shinto. Fue tutor de poesía de uno de los hijos del emperador Reigen. En 1699 establece su residencia en Edo. Junto a Keichū es considerado padre fundador del movimiento conocido como Kokugaku (estudios nacionales).

Escritores de Japón del siglo XVII
Escritores de Japón del siglo XVIII
Poetas de Japón del siglo XVII
Poetas de Japón del siglo XVIII

Kada no Azumamaro


Maksim Cigalko (bjeloruski: Максім Цыгалка, ruski: Максим Цыгалко, Minsk, 27. svibnja 1983. – 25. prosinca 2020.) bio je bjeloruski nogometaš. Iako nije ostvario uspješniju nogometnu karijeru, bio je mnogo poznatiji zbog videoigre Championship Manager 01/02 u kojoj je bio jedan od najboljih igrača.

Igračka karijera

Nogometnu karijeru započeo je u omladinskoj momčadi Dinamo Minska, te kasnije prelazi u seniorsku momčad za koju je u 53 ligaška nastupa postigao 24 pogotka. S klubom je osvojio bjelorusku Premier ligu 2004. godine, te bjeloruski kup sezone 2002./2003. Godine 2006. prelazi u bjeloruski Naftan Novopolotsk, te je nakon toga kratko nastupao za klobove Kaisar iz Kazahstana, Banants iz Armenije, te naposljetku za Savit Mogilev koji se ugasio nakon sezone 2008. g. Dva puta je nastupio i za bjelorusku nogometnu reprezentaciju, za koju je postigao jedan pogodak u prijateljskoj utakmici protiv Uzbekistana. Zbog stalnih ozljeda, nogometnu karijeru prekida u dobi od 26 godina.

Preminuo je 25. prosinca 2020. godine u dobi od 37 godina.

Championship Manager

Maksim, te u manjoj mjeri njegov brat Juri stekli su popularnost u nogometnoj simulaciji Championship Manager, posebice izdanju 01/02. U igri je Maksim imao vrlo dobre ocjene te jako visoki potencijal, zbog čega bi redovito postao jedan od najboljih svjetskih igrača, te se smatra jednim od najvećih legendi igre. Za to je bio "zaslušan" skaut Antonio Putilo, koji je tada ocjenjivao bjeloruske talente za bazu podataka u igri.

Uspjesi

Klupski uspjesi
Dinamo Minsk
Bjeloruska Premier liga: 2004.
Bjelrouski kup: 2002./2003.

Izvori

Vanjske poveznice
 Maksim Cigalko na stanici Transfermarkt

Bjeloruski nogometaši

Maksim Cigalko


Charles Wagner ist der Name folgender Personen:

* Charles Wagner (1821–1869), deutscher Jesuit und Architekt, siehe Karl Wagner (Jesuit)
 Charles Wagner (Theologe) (1852–1918), französischer Theologe und Pastor
 Charles Wagner (Fußballspieler) (1922–1983), französischer Fußballspieler
 Charles Philip Wagner (1876–1964), US-amerikanischer Romanist und Hispanist

Siehe auch:
 C. Peter Wagner (Charles Peter Wagner; 1930–2016), US-amerikanischer Theologe und Missionar

Charles Wagner


O GAZ Chaika (), que significa gaivota, é um automóvel de luxo da União Soviética que foi fabricado pela GAZ (). O veículo é inferior à limusine ZIL-111 e foi produzido em números muito maiores. A produção do Chaika consistiu em duas gerações, o GAZ-13 de 1959 a 1981 e o GAZ-14 de 1977 a 1988.

GAZ-13 Chaika

O GAZ-13 Chaika estreou em 1958 e foi exibido internacionalmente no Salão Automóvel de Bruxelas. Foi produzido de 1959 a 1981, com um total de 3.179 unidades construídas. O GAZ-13 era movido por um V8 bruto SAE 5,5 L de 195 cv e acionado por uma transmissão automática de botão de pressão de design semelhante à unidade Chrysler TorqueFlite. Era oferecido como sedã (GAZ-13), limusine (GAZ-13A) e conversível de quatro portas (GAZ-13B) com capota eletro-hidráulica. O conversível foi feito em 1961 e 1962 para desfiles oficiais. Uma versão perua também foi oferecida como carro fúnebre ou ambulância.

GAZ-14 Chaika

O estilo do GAZ-13 tornou-se antiquado na década de 1970 e foi sucedido pelo mais moderno GAZ-14 Chaika lançado em 1977 (embora a produção de ambas as versões se sobreponha por vários anos). Embora visualmente moderno e equipado com os mais recentes recursos eletrônicos de luxo, o GAZ-14 foi de fato construído em torno do trem de força e material rodante do modelo mais antigo. Os Chaika eram usados principalmente pelos governadores locais, já que os ZIL, mais luxuosos, costumavam ser reservados exclusivamente para membros do Politburo, mas em alguns casos chegaram ao topo, como em Cuba, onde foi usado por Fidel Castro.

Galeria

Veículos da GAZ
Automóveis da Rússia
Automóveis de 1958
Automóveis da década de 1950
Automóveis da década de 1960
Automóveis da década de 1970
Veículos com tração traseira

GAZ Chaika


نيجر تورنادو ، هو نادي كرة قدم نيجيري وهو نادي أساسي في نيجيريا.
ويقع مقره في مدينة مينا في نيجيريا. ويلبغب النادي مبارياته في نادي باكو كونتاغورا.

أندية كرة قدم أسست في 1977
أندية كرة قدم في نيجيريا
تأسيسات سنة 1977 في نيجيريا

نيجر تورنادو


Van der Graaf Generator er et engelsk progressivt rockband, som blev dannet i 1967 i Manchester af Peter Hammill og Chris Judge Smith. Det har kun opnået begrænset kommerciel succes i Storbritannien, men blev ret populært i Italien i 1970'erne. Bandet blev gendannet i 2005.

Bandet blev dannet på Manchester University, men flyttede kort tid efter til London. Bandet gennemgik en turbulent periode i dets første år, og gik også kortvarigt i opløsning i 1969. Det opnåede en vis kommerciel succes med albummet The Least We Can Do Is Wave to Each Other (Februar 1970) og efterfølgeren H to He, Who Am the Only One (December 1970), og med en fast kernebesætning bestående af Hammill, organisten Hugh Banton, saxofonisten David Jackson og trommeslageren Guy Evans. Kvartetten fik kort tid efter markant succes i Italien med udgivelsen af albummet Pawn Hearts i 1971.

Efter en række udmattende turneer gik bandet i opløsning i 1972. Det blev gendannet i 1975 og udgav albummet Godbluff, samtidig med at det turnerede intensivt i Italien. Der skete en del udskiftning i bandet, indtil det igen gik i opløsning i 1978, med Hammill og Evans som de eneste gennemgående medlemmer i den mellemliggende periode. Næsten tredive år senere, i 2005, blev bandet samlet igen med Hammill, Evans, Banton og Jackson i besætningen. Jackson forlod gruppen igen året efter, men den tilbageværende trio fortsætter med at turnere og indspille ny musik parallelt med Peter Hammills solokarriere.

Gruppens musik har en tendens til, både lyrisk og musikalsk, at være mørkere end det kendes fra de fleste andre progrock-grupper fra de tidligere 1970ere, eksempelvis det oprindelige Genesis, og guitarsoloer var særligt i de tidligere år undtagelsen snarere end reglen. Derudover er Hammills vidtfavnende vokal et af bandets kendetegn, og han skifter ubesværet mellem baryton og en høj falset.

Kilder/henvisninger

 Peter Hammill's officielle hjemmeside (www.SofaSound.com)
 Van der Graaf Generator fanside (www.VanDerGraafGenerator.co.uk)

Rockgrupper fra Storbritannien
Progressiv rock-grupper
Musikgrupper fra 1967

Van der Graaf Generator


الفريق أول محمد باشا إدريس دودوخ

ولد محمد إدريس في مدينة ناعور في المملكة الأردنية الهاشمية (إمارة شرق الأردن آنذاك) عام 1924م. تخرّج من الكلية العسكرية في بغداد في أواسط الأربعينات. إنضم للقوات المسلحة الأردنية في سلاح المدفعية برتبة تلميذ مرشح عام 1949م.

شارك في حرب الأيام الستة في حزيران 1967م. تدرج في الرتب والمناصب العسكرية، حيث استلم العديد من المناصب العسكرية الرفيعة المهمة ومنها: قائد سلاح المدفعية الأردني، وآمر كلية الأركان الملكية، ومساعد رئيس هيئة الأركان للعمليات، ورئيس هيئة الأركان الأردنية برتبة فريق في الفترة 1976-1978.

عين في منصب السكرتير العسكري وكبير المرافقين لجلالة الملك الحسين بن طلال في الفترة 1979-1981م. عين مديراً للأمن العام في الأردن في الفترة 15-12-1981م وحتى 23-7-1984م حيث تقاعد برتبة فريق أول. مًنح العديد من الأوسمة الأردنية والعربية والأجنبية تقديراً لكفائته وإخلاصه.

المراجع

كتاب أعلام الشراكسة، فيصل حبطوش خوت أبزاخ، مؤسسة خوست للإعلان، عمان–الأردن (2007م)

أردنيون شركس
تاريخ الأردن العسكري
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
عسكريون أردنيون
قادة عسكريون
مواليد 1924

محمد إدريس دودوخ


Hans Jacob Djones Debes Joensen (født 10. november 1938 i Gjógv på Eysturoy, død 12. december 2021 i Birkerød) var en tidligere færøsk præst i Folkekirken, der blev øernes første lutherske biskop.

Joensen voksede op i en fiskerfamilie i bygden Gjógv og giftede sig med bankassistent Lisbeth Andersen i 1968. Joensen tog studentereksamen ved Føroya Studentaskúli og HF-skeið i Tórshavn i 1958 og teologisk embedseksamen fra Københavns Universitet i 1968, hvorefter han blev ordineret som præst ved Anna Kirke på Nørrebro i København. Joensen var residerende kapellan ved Risbjerg Kirke i Hvidovre 1970–1975, derefter i Suðurstreymoy på Færøyene 1975–1978. Ved delingen af præstegældet i 1978 blev Joensen sognepræst i det østlige Suðurstreymoy. I 1990 blev Færøerne udskilt fra Københavns Stift som eget bispedømme, og Joensen blev indsat som biskop. Han afgik med pension, da Fólkakirkjan blev udskilt fra den danske Folkekirke som særskilt trossamfund i 2007, og flyttede  sammen med sin hustru til Birkerød ved København.

Han blev udnævnt til ridder af Dannebrogordenen i 1992

Eksterne henvisninger
 www.kristeligt-dagblad.dk
 www.berlingske.dk

Referencer

}
Biskopper fra Færøerne
Præster fra Danmark
Personer fra Østerø

Hans Jacob Joensen


Hizbullah, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Hizbullah, Lübnan merkezli Şii örgüt.
 Hizbullah (Türkiye), Türkiye merkezli Sünni örgüt.

Hizbullah (anlam ayrımı)


Christina Lehmann (geboren als Christina Hölzlein, von 1975 bis 2005 Christina Domsgen; * 9. Dezember 1951 in Leuna) ist eine deutsche Schachspielerin.

Erfolge

Einzelmeisterschaften

Ihre größten schachlichen Erfolge hatte sie bei den Fraueneinzelmeisterschaften der DDR. 1970 gewann sie die Meisterschaft in Freiberg mit 9,5 Punkten aus 13 Partien. Ihren Titel konnte sie 1971 in Strausberg mit dem gleichen Ergebnis verteidigen, diesmal vor Gabriele Just. 1973 wurde sie in Erfurt hinter Eveline Nünchert Zweite, 1974 in Potsdam hinter Petra Feibert (damals noch Petra Feustel) und Eveline Nünchert Dritte und 1975 in Stralsund ebenfalls Dritte, diesmal hinter Brigitte Hofmann und Petra Feustel. Nach Ablauf der angesetzten 13 Runden waren 1975 vier Spielerinnen mit 9,5 Punkten punktgleich (Petra Feustel, Christina Domsgen, Brigitte Hofmann und Eveline Nünchert), so dass ein Stichkampfturnier angesetzt wurde. In diesem Stichkampfturnier gelang Christina Domsgen kein Sieg mehr, so dass sie sich mit der Bronzemedaille begnügen musste.

Mannschaftsmeisterschaften

Für die Frauennationalmannschaft der DDR spielend nahm sie an der Schacholympiade 1972 in Skopje als Reservespielerin teil. 1973 nahm sie an einem Länderkampf gegen Polen teil. Für die Auswahlmannschaft Sachsen-Anhalts nahm sie an der Ländermeisterschaft der Frauen 1994 in Braunfels teil. Sachsen gewann die Deutsche Meisterschaft der Landesverbände vor den Damen aus Berlin, die im entscheidenden Spiel 4,5:3,5 besiegt wurden.

Bis 1973 spielte sie für die BSG Chemie Leuna und die BSG Chemie Lützkendorf. Mit der BSG Buna Halle wurde sie 1973 DDR-Mannschaftsmeisterin im Blitzschach. Erneut diesen Titel gewinnen konnte sie 1975 mit der HSG PH Potsdam. 2008 gewann sie die Meisterschaft erneut, und zwar im Jüdischen Museum Berlin mit dem SK Großlehna. In den 1990er-Jahren spielte sie für die Frauenmannschaft des SV Buna Schkopau und im allgemeinen Spielbetrieb bis 2004 für den ESV Merseburg (später SV Merseburg). In der Schachbundesliga der Frauen spielt sie seit der Saison 2003/04 für den SK Großlehna, wobei der größte Erfolg die Vizemeisterschaft direkt nach dem Wiederaufstieg in der Saison 2007/08 war.

Weblinks

Einzelnachweise

Schachspieler (Deutschland)
Schachspieler (DDR)
Schachspieler (SK Großlehna)
Schachspieler (USV Volksbank Halle)
DDR-Bürger
Schachspieler
Deutscher Einzelmeister (Schach)
Deutscher
Geboren 1951
Frau

Christina Lehmann


SpaceX Crew-6 est un vol opérationnel habité du vaisseau spatial Crew Dragon de la société américaine SpaceX. Lancé le , il transporte quatre membres des expéditions 69 et 70 de la Station spatiale internationale.

Équipage

 Commandant : Stephen Bowen (4),
 Pilote : Warren Hoburg (1),
 Spécialiste de mission 1 : Sultan Al Neyadi (1),
 Spécialiste de mission 2 : Andreï Fediaïev (1),

(Le chiffre entre parenthèses indique le nombre de vols spatiaux effectués par l'astronaute, SpaceX Crew-6 inclus.)

Déroulement de la mission
Un des membres de l'équipage est Sultan Al Neyadi, un astronaute des Émirats arabes unis, pour un séjour de six mois à bord de l'ISS via un accord avec Axiom Space.

Il s'agit du deuxième vol de Crew Dragon avec un astronaute de Roscosmos à bord, Andreï Fediaïev.

Le lancement, initialement prévu le 27 février 2023, doit être repoussé, seulement deux minutes avant le départ, en raison d'un problème technique lié au chargement du carburant. Il a finalement lieu le  à  UTC depuis l'aire de lancement 39A du Centre spatial Kennedy. Le vaisseau s'arrime à l'ISS le lendemain à  UTC.

Après s'être désarrimée de l'ISS le 3 septembre 2023 à  UTC, la capsule revient sur Terre le 4 septembre à  UTC.

Galerie

Notes et références

Articles connexes
 Crew Dragon
 Falcon 9
 Liste des vols habités vers la Station spatiale internationale

Exploration de l'espace en 2023
Crew 06
Crew Dragon

SpaceX Crew-6


Togba était une ville du centre-sud de la Mauritanie.

Histoire
Togba et ses ruines ont été découvertes lors de fouilles archéologiques cherchant le site d'Aoudaghost, qui se trouve à proximité.

Références

Site archéologique en Mauritanie

Togba (Mauritanie)


Heinrich Wilhelm Ludwig Pauli (* 18. Juli 1779 in Leipzig; † in Koblenz) war ein Buchdrucker,  später auch Buchhändler und Verleger Anfang des 19. Jahrhunderts in der am Mittelrhein gelegenen Stadt Koblenz. Seine Eltern waren die Eheleute Johann Christian Pauli und Johanna Charlotte, geb. Lissel aus Leipzig.

Leben
Heinrich Wilhelm Ludwig Pauli kam im Mai 1804 nach Koblenz, übernahm dort 1807 die seit 1798 bestehende Druckerei des Adam Eugen Willibrord Lassaulx und firmierte fortan als H. W. L. Pauli. Am 17. Oktober 1807 heiratete er dann Maria Elisabeth Thekla Katharina von Lassaulx, Tochter des Franz Georg Joseph von Lassaulx (1781–1818), des ehemaligen kurtrierischen Regierungsrates und Friedensrichters zu Zeiten der französischen Besatzung. Dadurch war er Mitglied einer großen, angesehenen und einflussreichen Familie geworden. Sein Schwager, der später berühmte und bekannte Joseph Görres, war mit Katharina von Lassaulx aus dieser Dynastie verheiratet. Nach dem frühen Tod seiner Ehefrau Maria heiratete Pauli in zweiter Ehe am 9. Februar 1810 Elisabeth von Woudenberg.

Sein Unternehmen
Durch den Kauf der Druckerei war er aber offensichtlich nicht zum Mehrheitsgesellschafter geworden, was daraus zu schließen ist, dass er einzelne Verlagsprodukte unter Pauli und Comp. herausgab. Sonstige Mitbesitzer des Unternehmens und deren Namen und Anzahl sind bisher nicht bekannt.
Nach dem Ende der französischen Besetzung übernahm H. W. L. Pauli eine weitere, inzwischen in Konkurs gegangene Druckerei, die des F. G. von  Lassaulx. Neben seinem ursprünglichen Beruf als Drucker,  danach auch als Buchhändler und Verleger, betätigte er sich auch als Redakteur, was ihm so manche Differenzen sowohl mit der Obrigkeit als auch mit religiösen Institutionen einbrachte. Seine Zuverlässigkeit war fragwürdig und manchmal galt er wohl auch als kontraktbrüchig. Trotz Geredes über seine Schulden war Pauli ein wagemutiger Unternehmer, der auch mehrere Zeitungen herausgab. Diese waren:
 1814–1816  Rheinischer Merkur (Herausgeber und Redaktion: Joseph Görres, gedruckt bei Heinrich Wilhelm Ludwig Pauli, Koblenz, Rheinstr. 28. Ab Ende 1815 bei Druckerei Heriot in Koblenz).
 1815–1823 Confluentia oder Rhein- und Mosel-Zeitung (ein gemeinnütziges Unterhaltungsblatt in Krieg und Frieden)
 1817–1819 Öffentlicher Anzeiger (ab 1820 Druck und Verlag Hergt in Koblenz)
 1824–1826 Der Eilbote (Nachfolgeblatt für den "Öffentlichen Anzeiger")

Einige Produkte von Verlag und Druckerei H. W. L. Pauli, Coblenz / Koblenz tragen allerdings auch andere Firmenbezeichnungen wie Pauli und Comp., Coblenz, H. W. L. J. Pauli, H. L. Pauli oder nur Pauli mit Erscheinungsort Coblenz oder Koblenz. Die Firma Pauli bestand nur wenige Jahrzehnte und wurde später wahrscheinlich aufgelöst.

Literatur
  Wilhelm Heinsius: Allgemeines Bücher – Lexikon [ab 1700], Bände 1–19, Leipzig 1812–1894
  Wilhelm Heinsius: Allgemeines Bücher – Lexikon, Band 1: 1700–1910, Band 1–19 [bis 1894 erschienen], Brockhaus, Leipzig 1812 ff. (Nachdruck: Akademische Druck- und Verlagsanstalt, Graz /Austria 1962–1963)
  Rudolf Schmidt: Deutsche Buchhändler – Deutsche Buchdrucker. Beiträge zu einer Firmengeschichte des deutschen Buchgewerbes. Berlin 1902 (Nachdruck der Ausgabe Berlin und Eberswalde 1802–1908: 6 Bände in einem Band: Hildesheim, New York 1979)
 Wilhelm Josef Becker: Ueberblick über die Geschichte der älteren Koblenzer Druckereien, Verlage, Buchhandlungen, der gesamten Presse und des literarischen Lebens (seit 1700). Teil 1: Zeitschrift für Heimatkunde von Coblenz und Umgebung 1 (1920), Teil 2: Zeitschrift für Heimatkunde des Regierungsbezirkes Coblenz und der angrenzenden Gebiete von Hessen-Nassau 2 (1921)
  Max Bär: Aus der Geschichte der Stadt Koblenz 1814–1914. Krabbensche Buchdruckerei, Koblenz 1922, S. 349–351, 356.
  Fritz Michel: Die Anfänge des Koblenzer Buch- und Zeitungsdruckes. In: Rheinische Heimatblätter. 2, 1925.
 Karl Zimmermann: Johann Caspar Huber, der erste churfürstlich Trierische priviligierte Buchhändler. In: Koblenzer Heimatblatt. 2, Koblenz 1925, Nr. 4–6
 Herbert Göpfert: Buch- und Verlagswesen im 18. und 19. Jahrhundert: Beiträge zur Kommunikation in Mittel- und Osteuropa. Berlin 1977.
  Gert Hagelweide: Literatur zur deutschsprachigen Presse. Eine Bibliographie. Von den Anfängen bis 1970. (= Dortmunder Beiträge zur Zeitungsforschung. 35). 20 Bände. K. G. Saur, München 1987 ff.
 Severin Corsten (u. a.) (Hrsg.):  Lexikon des gesamten Buchwesens, 2. völlig neubearb. Auflage. ' Bände 1–8. Hiersemann, Stuttgart 1987–2009
  Helmut Kampmann: Koblenzer Pressechronik. 80 Zeitungen aus drei Jahrhunderten. Koblenz 1988, S. 87, 95, 113, 251–252.
 Reinhard Wittmann: Geschichte des deutschen Buchhandels. München 1991
  Ralf Reinhold: Überblick über die historische Entwicklung des Buchgewerbes im Regierungsbezirk Koblenz. In: Meisterwerke. 2000 Jahre Handwerk am Mittelrhein. Band 9: Bücher. Katalog zur Ausstellung der Handwerkskammer Koblenz und des Landesmuseums Koblenz. Koblenz 1992.
 Gert Hagelweide: Koblenz am Rhein. In: Literatur zur deutschsprachigen Presse. Eine Bibliographie. Von den Anfängen bis 1970. (= Dortmunder Beiträge zur Zeitungsforschung. 35). Band 6: Deutschsprachige Länder. Teil 1: Deutschland. Lokale Pressegeschichte, Druck-, Verlags- und Vertriebsorte. München u. a. 1995, S. 255–261.
 Reinhard Wittmann: Geschichte des deutschen Buchhandels. 2., durchges. und erw. Auflage. Beck München 1999.
 Hilmar Tilgner: Lesegesellschaften an Mosel und Mittelrhein im Zeitalter des aufgeklärten Absolutismus. Ein Beitrag zur Sozialgeschichte der Aufklärung im Kurfürstentum Trier. Stuttgart 2001.
 Gert Hagelweide: Literatur zur deutschsprachigen Presse. Eine Bibliographie: Von den Anfängen bis 1970. Band 11: Biographische Literatur: Herausgeber, Journalisten, Publizisten und Verleger (haupt- und nebenberuflich), Illustratoren, Karikaturisten, Pressephotographen, Druckereibesitzer, führende Fachleute der Zeitungstechnik, in Anzeigenwerbung, Lesezirkel und Vertrieb. Publizistik- und Zeitungswissenschaftler, Pressejuristen. K. G. Saur, München 2001.
 Historische Kommission des Deutschen Buchhandels (Hrsg.): Geschichte des deutschen Buchhandels im 19. und 20. Jahrhundert. Band 1: Das Kaiserreich 1871–1918. Frankfurt am Main 2003.
 Reinhard Wittmann: Geschichte des deutschen Buchhandels. Beck, München 2010.

Verlagsprodukte
  Franz von Lassaulx: Handbuch für Vormünder, oder Unterricht über die Verrichtungen, welche Vormünder und Kuratoren nach dem Kodex Napoleon zu versehen haben. Pauli, Koblenz 1807.
 Franz G. von Lassaulx: Die Gesetzgebung von Napoleon / dargest. u. kommentiert von F. Lassaulx. (Bände 1–4 [1,2, 3a und 3b]) Pauli, Koblenz o. J.  [Siehe dazu auch Verlagsprogramm der Lassaulx'schen Druckerei in Koblenz]
 F. Lassaulx: Gesetzbuch über das Verfahren im bürgerlichen Prozeß, übersetzt und mit erläuternden Anmerkungen begleitet. Pauli und Compagnie, Koblenz 1808.
 Wilhelm Arnold Günther: Topographische Geschichte der Stadt Coblenz – von ihrem Entstehen bis zum Schlusse des 18ten Jahrhunderts. Druck und Verlag Pauli und Comp, Coblenz 1813.
 Oeffentliches Blatt für die allgemeinen im General-Gouvernement des Mittelrheins erscheinenden Verordnungen, welche gesetzliche Kraft haben. L. Pauli, Coblenz 1814.
  Wilhelm Arnold Günther: Topographische Geschichte der Stadt Coblenz – von ihrem Entstehen bis zum Schlusse des 18ten Jahrhunderts. Pauli Druck und Verlag, Coblenz 1815.
 Amts-Blatt des Rhein- und Mosel-Departements  – Jahrgang 1815. L. Pauli, Koblenz 1815.
 Der Regierungsbezirk Coblenz nach seiner Lage, Begränzung, Größe, Bevölkerung und Eintheilung, samt einem doppelten Ortsschafts Verzeichniße. Koblenz (Regierungsbezirk). Pauli, Coblenz 1817.
 Beth- und Gesang-Buch der Sodalität ledigen Standes: unter dem Titel: Der unbefleckten Empfängniß der göttlichen Mutter u. Jungfrau Maria in Coblenz. Pauli, Coblenz 1819.
 Das goldene Jubelfest des 50 jährigen Priesterjubiläums seiner Hochwürden des Herrn Carl Albrecht: gefeiert zu Coblenz am 15. August 1820. Pauli, Coblenz 1820.
 Wilhelm Arnold Günther: Die Burggrafschaft Hammerstein und ihre Burggrafen: ein Beitrag zur vaterländischen Geschichte unseres Rheinlandes. Pauli, Coblenz 1821.
 Jakob Foelix: Gedanken über die am 12. und 20. März 1822 zu Kreuznach statt gehabten Verhaftungen. Pauli, Coblenz 1822.
 Wilhelm Arnold Günther: Codex diplomaticus Rheno – Mosellanus – Urkunden – Sammlung zur Geschichte der Rhein- und Mosellande, der Nahe und Ahrgegend, und des Hundsrückens, des Meinfeldes und der Eifel. (Serie: Coblenz 1822–1826. Theil 1 - 5.; Theil 1: 1823, Theil 2: 1824, Theil 3,1: 1824, Theil 3,2: 1825, Theil 5: 1826). Pauli und Comp, Coblenz 1823.

Verleger (19. Jahrhundert)
Verleger (Deutschland)
Buchdrucker (Deutschland)
Buchhändler
Person (Koblenz)
Deutscher
Geboren 1779
Gestorben im 19. Jahrhundert
Mann

Heinrich Wilhelm Ludwig Pauli


ප්‍රධාන ලිපිය: චෙස් ක්‍රීඩාව
රජු චෙස් ක්‍රීඩාවේදී යොදා ගන්නා ඉත්තෙකි. ඔහු ප්‍රධාන ම ඉත්තාවන අතර රජු කොටුකර ගැනීම තුළින් තරගාවසානය (Check Mate) තීරණය වේ.

ආරම්භක අවස්ථාව

තරඟ ආරම්භයේදී රජු පළමු පෙළ සිටී. එනම් e1 කොටුවේ ය.  ප්‍රතිවාදියාගේ රජු e8 කොටුවේ සිටී.

රජුගේ ගමන් මාර්ගය
රජුට 8 දිසාවකට ගමන් කළ හැකි අතර යා හැකි දුර ප්‍රමාණය 1 කොටුවකි. මෙසේ ගමන් කිරීමට එම කොටුව හිස්ව තිබිය යුතුය.

චෙස් ඉත්තන්

රජු (චෙස්)


Endosomes are a collection of intracellular sorting organelles in eukaryotic cells. They are parts of endocytic membrane transport pathway originating from the trans Golgi network. Molecules or ligands internalized from the plasma membrane can follow this pathway all the way to lysosomes for degradation or can be recycled back to the cell membrane in the endocytic cycle. Molecules are also transported to endosomes from the trans Golgi network and either continue to lysosomes or recycle back to the Golgi apparatus.

Endosomes can be classified as early, sorting, or late depending on their stage post internalization. Endosomes represent a major sorting compartment of the endomembrane system in cells.

Function

Endosomes provide an environment for material to be sorted before it reaches the degradative lysosome. For example, low-density lipoprotein (LDL) is taken into the cell by binding to the LDL receptor at the cell surface. Upon reaching early endosomes, the LDL dissociates from the receptor, and the receptor can be recycled to the cell surface. The LDL remains in the endosome and is delivered to lysosomes for processing. LDL dissociates because of the slightly acidified environment of the early endosome, generated by a vacuolar membrane proton pump V-ATPase. On the other hand, epidermal growth factor (EGF) and the EGF receptor have a pH-resistant bond that persists until it is delivered to lysosomes for their degradation. The mannose 6-phosphate receptor carries ligands from the Golgi destined for the lysosome by a similar mechanism.

Types
There are three different types of endosomes: early endosomes, late endosomes, and recycling endosomes. They are distinguished by the time it takes for endocytosed material to reach them, and by markers such as Rabs. They also have different morphology. Once endocytic vesicles have uncoated, they fuse with early endosomes. Early endosomes then mature into late endosomes before fusing with lysosomes.

Early endosomes mature in several ways to form late endosomes. They become increasingly acidic mainly through the activity of the V-ATPase. Many molecules that are recycled are removed by concentration in the tubular regions of early endosomes. Loss of these tubules to recycling pathways means that late endosomes mostly lack tubules. They also increase in size due to the homotypic fusion of early endosomes into larger vesicles. Molecules are also sorted into smaller vesicles that bud from the perimeter membrane into the endosome lumen, forming intraluminal vesicles (ILVs); this leads to the multivesicular appearance of late endosomes and so they are also known as multivesicular endosomes or multivesicular bodies (MVBs). Removal of recycling molecules such as transferrin receptors and mannose 6-phosphate receptors continues during this period, probably via budding of vesicles out of endosomes. Finally, the endosomes lose RAB5A and acquire RAB7A, making them competent for fusion with lysosomes.

Fusion of late endosomes with lysosomes has been shown to result in the formation of a 'hybrid' compartment, with characteristics intermediate of the two source compartments. For example, lysosomes are more dense than late endosomes, and the hybrids have an intermediate density. Lysosomes reform by recondensation to their normal, higher density. However, before this happens, more late endosomes may fuse with the hybrid.

Some material recycles to the plasma membrane directly from early endosomes, but most traffics via recycling endosomes.

Early endosomes consist of a dynamic tubular-vesicular network (vesicles up to 1 µm in diameter with connected tubules of approx. 50 nm diameter). Markers include RAB5A and RAB4, Transferrin and its receptor and EEA1.
Late endosomes, also known as MVBs, are mainly spherical, lack tubules, and contain many close-packed intraluminal vesicles. Markers include RAB7, RAB9, and mannose 6-phosphate receptors. In addition to this, the late endosomal membrane (and consequently the lysosome) contains a peculiar and unique lipid named BMP or LBPA, which is not found in any other organelle membrane.
Recycling endosomes are concentrated at the microtubule organizing center and consist of a mainly tubular network. Marker; RAB11.

More subtypes exist in specialized cells such as polarized cells and macrophages.

Phagosomes, macropinosomes and autophagosomes mature in a manner similar to endosomes, and may require fusion with normal endosomes for their maturation. Some intracellular pathogens subvert this process, for example, by preventing RAB7 acquisition.

Late endosomes/MVBs are sometimes called endocytic carrier vesicles, but this term was used to describe vesicles that bud from early endosomes and fuse with late endosomes. However, several observations (described above) have now demonstrated that it is more likely that transport between these two compartments occurs by a maturation process, rather than vesicle transport.

Another unique identifying feature that differs between the various classes of endosomes is the lipid composition in their membranes. Phosphatidyl inositol phosphates (PIPs), one of the most important lipid signaling molecules, is found to differ as the endosomes mature from early to late. PI(4,5)P2 is present on plasma membranes, PI(3)P on early endosomes, PI(3,5)P2 on late endosomes and PI(4)P on the trans Golgi network. These lipids on the surface of the endosomes help in the specific recruitment of proteins from the cytosol, thus providing them an identity. The inter-conversion of these lipids is a result of the concerted action of phosphoinositide kinases and phosphatases that are strategically localized

Pathways

There are three main compartments that have pathways that connect with endosomes. More pathways exist in specialized cells, such as melanocytes and polarized cells. For example, in epithelial cells, a special process called transcytosis allows some materials to enter one side of a cell and exit from the opposite side. Also, in some circumstances, late endosomes/MVBs fuse with the plasma membrane instead of with lysosomes, releasing the lumenal vesicles, now called exosomes, into the extracellular medium.

There is no consensus as to the exact nature of these pathways, and the sequential route taken by any given cargo in any given situation will tend to be a matter of debate.

Golgi to/from endosomes

Vesicles pass between the Golgi and endosomes in both directions. The GGAs and AP-1 clathrin-coated vesicle adaptors make vesicles at the Golgi that carry molecules to endosomes. In the opposite direction, retromer generates vesicles at early endosomes that carry molecules back to the Golgi. Some studies describe a retrograde traffic pathway from late endosomes to the Golgi that is mediated by Rab9 and TIP47, but other studies dispute these findings. Molecules that follow these pathways include the mannose-6-phosphate receptors that carry lysosomal hydrolases to the endocytic pathway. The hydrolases are released in the acidic environment of endosomes, and the receptor is retrieved to the Golgi by retromer and Rab9.

Plasma membrane to/from early endosomes (via recycling endosomes)

Molecules are delivered from the plasma membrane to early endosomes in endocytic vesicles. Molecules can be internalized via receptor-mediated endocytosis in clathrin-coated vesicles. Other types of vesicles also form at the plasma membrane for this pathway, including ones utilising caveolin. Vesicles also transport molecules directly back to the plasma membrane, but many molecules are transported in vesicles that first fuse with recycling endosomes. Molecules following this recycling pathway are concentrated in the tubules of early endosomes. Molecules that follow these pathways include the receptors for LDL, epidermal growth factor (EGF), and the iron transport protein transferrin. Internalization of these receptors from the plasma membrane occurs by receptor-mediated endocytosis. LDL is released in endosomes because of the lower pH, and the receptor is recycled to the cell surface. Cholesterol is carried in the blood primarily by (LDL), and transport by the LDL receptor is the main mechanism by which cholesterol is taken up by cells. EGFRs are activated when EGF binds. The activated receptors stimulate their own internalization and degradation in lysosomes. EGF remains bound to the EGF receptor (EGFR) once it is endocytosed to endosomes. The activated EGFRs stimulate their own ubiquitination, and this directs them to lumenal vesicles (see below) and so they are not recycled to the plasma membrane. This removes the signaling portion of the protein from the cytosol and thus prevents continued stimulation of growth - in cells not stimulated with EGF, EGFRs have no EGF bound to them and therefore recycle if they reach endosomes. Transferrin also remains associated with its receptor, but, in the acidic endosome, iron is released from the transferrin, and then the iron-free transferrin (still bound to the transferrin receptor) returns from the early endosome to the cell surface, both directly and via recycling endosomes.

Late endosomes to lysosomes

Transport from late endosomes to lysosomes is, in essence, unidirectional, since a late endosome is "consumed" in the process of fusing with a lysosome (sometimes called endolysosome).Hence, soluble molecules in the lumen of endosomes will tend to end up in lysosomes, unless they are retrieved in some way. Transmembrane proteins can be delivered to the perimeter membrane or the lumen of lysosomes. Transmembrane proteins destined for the lysosome lumen are sorted into the vesicles that bud from the perimeter membrane into endosomes, a process that begins in early endosomes. The process of creating vesicles within the endosome is thought to be enhanced by the peculiar lipid BMP or LBPA, which is only found in late endosomes, endolysosomes or lysosomes. When the endosome has matured into a late endosome/MVB and fuses with a lysosome, the vesicles in the lumen are delivered to the lysosome lumen. Proteins are marked for this pathway by the addition of ubiquitin. The endosomal sorting complexes required for transport (ESCRTs) recognise this ubiquitin and sort the protein into the forming lumenal vesicles. Molecules that follow these pathways include LDL and the lysosomal hydrolases delivered by mannose-6-phosphate receptors. These soluble molecules remain in endosomes and are therefore delivered to lysosomes. Also, the transmembrane EGFRs, bound to EGF, are tagged with ubiquitin and are therefore sorted into lumenal vesicles by the ESCRTs.

See also
Back-Fusion
Exosome
Paramural body

References

External links
3D structures of some proteins associated with endosome membrane

Vesicles
Organelles

Endosome


Tom Terrific is a 1957–1959 animated series on American television, presented as part of the Captain Kangaroo children's television show.

Created by Gene Deitch under the Terrytoons studio (which by that time was a subsidiary of CBS, the network that broadcast Captain Kangaroo), Tom Terrific was made as twenty-six stories, each split into five episodes, with one five-minute episode broadcast per day. The first thirteen stories were filmed in 1957, with the second set in 1958. Captain Kangaroo continued to rerun the episodes for many years. Starting in 1962, Captain Kangaroo broadcast Tom Terrific every other week, alternating with Terrytoons' Lariat Sam.

Drawn in a simple black-and white style reminiscent of children's drawings, the show features a gee-whiz boy hero, Tom Terrific, who lives in a treehouse and can transform himself into anything he wants, thanks to his magical funnel-shaped "thinking cap", which also enhances his intelligence. He has a comic lazybones of a sidekick, Mighty Manfred the Wonder Dog, and an arch-foe named Crabby Appleton, whose motto is, "I'm rotten to the core!" Other foes include Mr. Instant the Instant Thing King, Captain Kidney Bean, Sweet Tooth Sam the Candy Bandit, and Isotope Feeney the Meany. Some of the dialogue was written by cartoonist Jules Feiffer.

Gene Deitch adapted the feature from his earlier newspaper comic strip, "Terr'ble Thompson!" distributed during the 1950s by United Features Syndicate.  Terr'ble Thompson was a six-year-old boy who imagined himself to be the "Hero of Hist'ry" and freely travelled back in time to assist historical figures. An illustrated book reprinting the adventures of this precursor to Tom Terrific was published by Fantagraphics Books.

All the voices were performed by Lionel Wilson (who later voiced Eustace Bagge from the Cartoon Network series Courage the Cowardly Dog).

The character Tom Terrific was ranked #32 by TV Guide magazine on its 2002 list of "50 Greatest TV Cartoon Characters".

Episodes
Each episode was shown in five installments, one per day, Monday through Friday.

Home video
, there has not been an authorized VHS, DVD or Blu-ray release of the series.

In popular culture
 The character also appeared in a comic book published by Pines Comics for six issues from Summer 1957 to Fall 1958, with some stories drawn by Ralph Bakshi.
 Tom Terrific appeared in a few Wonder Books, an imitation of Little Golden Books.
 Crabby Appleton was the name of a rock group, which used the character's image on a 1971 album, Rotten to the Core.
 In the introduction to his book, The Great Big Book of Tomorrow, Tom Tomorrow (Dan Perkins) says that he chose his pseudonym through misremembering the name of Tom Terrific.
 Tom Terrific appeared in the 1999 pilot Curbside, voiced by Haley Joel Osment.
 American football player Tom Brady attempted to trademark the phrase for himself, but was turned down in August 2019, to prevent confusion with baseball player Tom Seaver.

References

Further reading
Kevin Scott Collier. The Amazing Transformations of Tom Terrific. CreateSpace Independent Publishing Platform, 2017.

External links

Theme song

1957 American television series debuts
1959 American television series endings
1950s American animated television series
American children's animated comedy television series
Animated television series about children
Animated television series about dogs
Television series about shapeshifting
Television series by Terrytoons

Tom Terrific


El nacimiento es el momento en que termina el proceso de gestación, y empieza el desarrollo infantil del ser vivo. Este deja el vientre de su madre en el caso de los animales vivíparos, o del huevo en el caso de los animales ovíparos, o bien cuando una planta sale de la semilla, o bien cuando un bebé deja el vientre de su madre.

No solo los mamíferos dan a luz. Algunos reptiles, anfibios, peces e invertebrados llevan a sus jóvenes en desarrollo dentro de ellos. Algunos de estos son ovovivíparos, con los huevos que se incuban en el cuerpo de la madre, y otros son vivíparos , con el individuo embrión en desarrollo dentro de su cuerpo, como en los mamíferos.

En el ser humano

En el caso humano, al nacimiento se le llama parto. El tiempo de gestación, es decir, el período entre la concepción y el nacimiento, tiene una duración que ronda los nueve meses.

En relación con la ética y la religión, la cuestión de cuándo comienza la vida de un ser humano, a menudo ha estado sujeta a debate, por ejemplo, con el fin de responder a cuestiones jurídicas sobre el derecho del ser humano a nacer (frente al derecho de la madre a decidir sobre su propio cuerpo, o sobre el destino de un feto no viable).

Es cuestionable si la vida efectivamente tiene un comienzo, toda vez que esta es un continuo que se transmite de padres a hijos. Así, el momento del nacimiento no sería mas que el cambio de estado de un ser humano y no el momento del inicio de la vida humana.

Véase también
 Aborto
 Provida
 Derecho a la vida
 Episiotomía

Vida
Reproducción

Nacimiento


An Digitaria monodactyla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Digitaria monodactyla in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Digitaria (Poaceae)

Digitaria monodactyla


جمعية آلات الحوسبة  هي أول رابطة علمية وتعليمية للحوسبة في العالم تأسست في عام 1947. ووصل عدد أعضائها في عام 2007 إلى 83 ألف عضو. يقع مقرها الرئيسي في مدينة نيويورك. تقوم الرابطة بالعديد من النشاطات التعليمية المتعلقة بالحاسوب مع العديد من الجامعات، كما تقوم بتنظيم المؤتمرات والمسابقات وإصدار مجلات ومنشورات متعلقة بالحاسوب. وهي بذلك تقوم بدور مشابه إلى حد ما لما تقوم به منظمة جمعية مهندسي الكهرباء والإلكترونيات.

خلفيّة
إنَّ جمعية آلات الحوسبة وتُعرف في مصادر أخرى باسم جمعية ماكينات الحوسبة (يُشار لها اختصارًا بالرمز الثلاثي ACM) هي جمعية دولية متعلمة للحوسبة مقرها الولايات المتحدة. تأسست عام 1947 وهي أكبر جمعية علمية وتعليمية للحوسبة في العالم. جمعية آلات الحوسية عبارة عن مجموعة عضوية مهنية غير هادفة للربح  لديها ما يقرب من 100000 عضوًا . يقع مقرها الرئيسي في مدينة نيويورك. جمعية آلات الحوسية هي منظمة شاملة للمصالح الأكاديمية والعلمية في علوم الكمبيوتر (المعلوماتية). شعارها هو «تطوير الحوسبة كعلم ومهنة».

التاريخ
تأسست جمعية آلات الحوسية في عام 1947 تحت اسم الرابطة الشرقية لآلات الحوسبة ، والتي تم تغييرها في العام التالي إلى جمعية الآلات البرمجية .

أنشطة

تم تنظيم جمعية آلات الحوسية في أكثر من 171 فرعًا محليًا و37 مجموعة ذات اهتمامات خاصة (SIGs)، والتي من خلالها تدير معظم أنشطتها. بالإضافة إلى ذلك، هناك أكثر من 500 فرع للكليات والجامعات. تأسس الفصل الأول للطلاب في عام 1961 في جامعة لويزيانا في لافاييت. العديد من هذه المنظمات ترعى المؤتمرات المنتظمة، والتي أصبحت مشهورة كمكان مهيمن لتقديم الابتكارات في مجالات معينة. تنشر المجموعات أيضًا عددًا كبيرًا من المجلات والمجلات والنشرات الإخبارية المتخصصة. ترعى جمعية آلات الحوسية أيضًا الأحداث الأخرى المتعلقة بعلوم الكمبيوتر مثل مسابقة البرمجة الجماعية الدولية جمعية آلات الحوسية العالمية (ICPC)، وقد رعت بعض الأحداث الأخرى مثل مباراة الشطرنج بين غاري كاسباروف وجهاز كمبيوتر ديب بلو.

الأقسام الدراسية
بناءًا على تصنيف مؤسسة ACM للعلوم المهمة في الدراسة الأكاديمية للحاسب على مستوى الجامعات، تم وضع 5 أقسام عالمية بمناهجها للحاسب، وهي:

 علوم الحاسب
 نظم المعلومات
 تكنولوجيا المعلومات
 هندسة البرمجيات
 هندسة الحاسبات

وتم توضيح المواد الدراسية ومناهجها وترتيبها الدراسي، مع عمل مقارنة بين الاقسام ومدى تركيز كل قسم على الجوانب:
 النظرية والعملية
 العتاد والبرمجيات والإداريات

ويمكن الاستعانة بهذه الدراسة في وضع المناهج الدراسية لكليات الحاسب على مستوى العالم.

الخدمات

المنشورات
تنشر جمعية آلات الحوسية أكثر من 50 مجلة، بما في ذلك  مجلّة جمعية آلات الحوسية، ومجلتين عامتين لمحترفي الكمبيوتر، اتصالات جمعية آلات الحوسية (المعروفة أيضًا باسم اتصالات فقط أو مجلّة جمعية آلات الحوسية للاتصالات) وكيو.

 أعيد تصميم جمعية آلات الحوسية المعروفة سابقًا باسم «كروس رودز»، في عام 2010 وهي أشهر مجلة حاسوبية للطلاب في الولايات المتحدة.
 تفاعلات جمعية آلات الحوسية، منشور متعدد التخصصات يركز على الروابط بين الخبرات والأشخاص والتكنولوجيا، وثالث أكبر منشور لجمعية آلات الحوسية.
 مسوحات الحوسبة جمعية آلات الحوسية (CSUR)
 أجهزة الكمبيوتر في الترفيه (CIE)
 مجلة جمعية آلات الحوسية حول التقنيات الناشئة في أنظمة الحوسبة (JETC)
 المجموعة ذات الاهتمام المشترك جمعية آلات الحوسية: الكمبيوتر والمجتمع (SIGCAS)
 عدد من المجلات الخاصة بمجالات علوم الكمبيوتر الفرعية بعنوان معاملات جمعية آلات الحوسية. تشمل بعض المعاملات الأكثر شهرة ما يلي:
 معاملات جمعية آلات الحوسية على أنظمة الكمبيوتر (TOCS)
 معاملات جمعية آلات الحوسية في البيولوجيا الحاسوبية والمعلوماتية الحيوية (TCBB)
 معاملات جمعية آلات الحوسية على المنطق الحسابي (TOCL)
 معاملات جمعية آلات الحوسية على التفاعل بين الإنسان والحاسوب (TOCHI)
 معاملات جمعية آلات الحوسية على أنظمة قواعد البيانات (TODS)
 معاملات جمعية آلات الحوسية على الرسومات (TOG)
 معاملات جمعية آلات الحوسية على البرمجيات الرياضية (TOMS)
 معاملات جمعية آلات الحوسية على حوسبة الوسائط المتعددة والاتصالات والتطبيقات (TOMM)
 معاملات IEEE/جمعية آلات الحوسية على الشبكات (TON)
 معاملات جمعية آلات الحوسية على أنظمة ولغات البرمجة (TOPLAS)

على الرغم من أن كوميونيكيشنز لم تعد تنشر الأبحاث الأولية، ولا تعتبر مكانًا مرموقًا، فقد تم نشر العديد من المناقشات والنتائج العظيمة في تاريخ الحوسبة في صفحاتها. أتاحت جمعية آلات الحوسية جميع منشوراتها تقريبًا للمشتركين المدفوعين عبر الإنترنت في مكتبتها الرقمية ولديها أيضًا دليل لأدب الحوسبة. يمكن للأعضاء الفرديين أيضًا الوصول إلى أوريلي ميديا وبوكس 24x7. تقدم جمعية آلات الحوسية أيضًا تأمينًا ودورات تدريبية عبر الإنترنت وخدمات أخرى لأعضائها. في عام 1997، نشرت مطبعة جمعية آلات الحوسية معالجات وعجائبهم: صور في الحوسبة ()، كتبه كريستوفر مورغان، مع صور جديدة للويس فابيان باشرش. الكتاب عبارة عن مجموعة من الصور الشخصية التاريخية والحالية لشخصيات من صناعة الكمبيوتر.

البوابة والمكتبة الرقمية
بوابة جمعية آلات الحوسية هي خدمة عبر الإنترنت تقدمها جمعية آلات الحوسية. يتكون جوهرها من قسمين رئيسيين: مكتبة جمعية آلات الحوسية الرقمية ودليل جمعية آلات الحوسية لأدب الحوسبة. مكتبة جمعية آلات الحوسية الرقمية هي مجموعة النصوص الكاملة لجميع المقالات التي تنشرها جمعية آلات الحوسية في مقالاتها ومجلاتها ووقائع المؤتمرات. الدليل عبارة عن ببليوغرافيا في مجال الحوسبة تضم أكثر من مليون إدخال. تحتوي مكتبة جمعية آلات الحوسية الرقمية على أرشيف شامل بدأ في الخمسينيات من القرن الماضي لمجلات المنظمة ومجلاتها ونشراتها الإخبارية ووقائع المؤتمرات. تشمل الخدمات عبر الإنترنت منتدى يسمى يوبيكيتي وتيك نيوز أبستراكت. توجد قاعدة بيانات ببليوغرافية أساسية واسعة النطاق تحتوي على الأعمال الرئيسية لجميع الأنواع من جميع دور النشر الرئيسية لأدب الحوسبة. قاعدة البيانات الثانوية هذه هي خدمة اكتشاف غنية تُعرف باسم دليل جمعية آلات الحوسية لأدب الحوسبة.

اعتمدت جمعية آلات الحوسية نموذج نشر هجين للوصول المفتوح (OA) في عام 2013. يجب على المؤلفين الذين لا يختارون دفع رسوم الوصول المفتوح منح حقوق النشر لدى جمعية آلات الحوسية إما عن طريق اتفاقية نقل حقوق النشر أو اتفاقية ترخيص النشر. كانت جمعية آلات الحوسية ناشرًا «أخضر» قبل اختراع المصطلح. يمكن للمؤلفين نشر المستندات على مواقع الويب الخاصة بهم وفي مستودعاتهم المؤسسية مع رابط يعود إلى إصدار السجل الذي يتم الاحتفاظ به بشكل دائم في مكتبة جمعية آلات الحوسية الرقمية. جميع البيانات الوصفية في المكتبة الرقمية مفتوحة للعالم، بما في ذلك الملخصات والمراجع المرتبطة وأعمال الاستشهاد والاستشهاد وإحصاءات الاستخدام، بالإضافة إلى جميع الوظائف والخدمات. بخلاف المقالات المجانية، يتم الوصول إلى النصوص الكاملة عن طريق الاشتراك. هناك أيضًا تحدٍ متزايد لممارسات النشر لدى جمعية آلات الحوسية قادم من حركة الوصول المفتوح. يرى بعض الكتاب على مركزية الأقران – مراجعة العملية بأنها أقل أهمية ونشر على صفحات منازلهم أو على مواقع لم تتم مراجعتها مثل أرخايف. ظهرت منظمات أخرى تقوم بإجراء مراجعات الأقران مجانًا تمامًا وعبر الإنترنت، مثل Journal of Artificial Intelligence Research، و Journal of Machine Learning Research و Journal of Research and Practice in Information Technology.

درجات العضوية
بالإضافة إلى الطلاب والأعضاء العاديين، لدى جمعية آلات الحوسية العديد من درجات العضوية المتقدمة للتعرف على أولئك الذين لديهم سنوات متعددة من العضوية و «أظهروا أداءً يميزهم عن أقرانهم». لا يمكن أن يتجاوز عدد الزملاء والأعضاء المتميزين وكبار الأعضاء 1٪ و 10٪ و 25٪ من إجمالي عدد الأعضاء المحترفين على التوالي.

الزملاء
تم إنشاء برنامج زملاء جمعية آلات الحوسية من قبل مجلس جمعية آلات الحوسبة في عام 1993 «لتكريم وتكريم أعضاء جمعية آلات الحوسية البارزين لإنجازاتهم في علوم الكمبيوتر وتكنولوجيا المعلومات ولإسهاماتهم الكبيرة في مهمة جمعية آلات الحوسية.» يوجد 1310 زميلًا ، من حوالي 100,000 عضو.

الأعضاء المتميّزون
في عام 2006، بدأت جمعية آلات الحوسية في الاعتراف بدرجتين إضافيتين للعضوية، أحدهما كان يسمى «الأعضاء المتميزون». يتمتع الأعضاء المتميزون (المهندسين المتميزين والعلماء المتميزين والمعلمين المتميزين) بما لا يقل عن 15 عامًا من الخبرة المهنية و 5 سنوات من عضوية جمعية آلات الحوسية المستمرة و «أحدثوا تأثيرًا كبيرًا على مجال الحوسبة». لاحظ أنه في عام 2006 عندما ظهر الأعضاء المتميزون لأول مرة، كان أحد المستويات الثلاثة يسمى «العضو المتميز» وتم تغييره بعد حوالي عامين إلى «المعلم المتميز». أولئك الذين حصلوا بالفعل على لقب «العضو المميز» تم تغيير ألقابهم إلى أحد العناوين الثلاثة الأخرى.

كبار الأعضاء
في عام 2006 أيضًا، بدأت جمعية آلات الحوسية في تكريم كبار الأعضاء. وفقًا لـ جمعية آلات الحوسية، «تعترف درجة كبار الأعضاء بأعضاء جمعية آلات الحوسية الذين لديهم 10 سنوات على الأقل من الخبرة المهنية و 5 سنوات من العضوية المهنية المستمرة الذين أظهروا الأداء من خلال القيادة الفنية، والمساهمات الفنية أو المهنية». تتطلب العضوية العليا أيضًا 3 خطابات مرجعية

السادة المتحدثون
على الرغم من أنها ليست درجة عضوية من الناحية الفنية، فإن جمعية آلات الحوسية تعترف بالمتحدثين المتميزين في مواضيع علوم الكمبيوتر. يتم تعيين متحدث مميز لمدة ثلاث سنوات. عادة ما يكون هناك حوالي 125 متحدثًا مميزًا حاليًا. يصف موقع جمعية آلات الحوسية هؤلاء الأشخاص بأنهم «قادة الفكر الدولي المشهورون». برنامج المتحدثين المتميزين (DSP) موجود منذ أكثر من 20 عامًا ويعمل كبرنامج توعية يجمع خبراء مشهورين من الأوساط الأكاديمية والصناعة والحكومة لتقديم موضوع خبراتهم. يتم الإشراف على البرنامج من قبل لجنة مخصّصة لهذا.

الفصول
لدى جمعية آلات الحوسية ثلاثة أنواع من الفصول: مجموعات الاهتمامات الخاصة، الفصول المهنية، وفصول الطلاب.

مجموعات الاهتمامات الخاصة
 Special Interest Group on Accessible Computing: الحوسبة التي يمكن الوصول إليها
 ACM SIGACT: الخوارزميات ونظرية الحساب
 SIGAda: لغة برمجة Ada
 SIGAI: الذكاء الاصطناعي
 SIGAPP: الحوسبة التطبيقية
 ACM SIGARCH: هندسة الكمبيوتر
 SIGBED: الأنظمة المضمنة
 SIGBio: المعلوماتية الحيوية
 SIGCAS: الكمبيوتر والمجتمع
 SIGCHI: الكمبيوتر – التفاعل البشري
 SIGCOMM: اتصالات البيانات
 SIGCSE: تعليم علوم الكمبيوتر
 Special Interest Group on Design سيجدا: أتمتة التصميم
 SIGDOC: تصميم الاتصالات
 SIGecom: التجارة الإلكترونية
 SIGEVO: الحساب الجيني والتطوري
 ACM SIGGRAPH: سيجراف: رسومات الحاسوب والتقنيات التفاعلية
 ACM SIGHPC: حوسبة عالية الأداء
 Special Interest Group on Information Retrieval: استرجاع المعلومات
 SIGITE: تعليم تكنولوجيا المعلومات
 SIGKDD: اكتشاف المعرفة واستخراج البيانات
 SIGLOG: المنطق والحساب
 SIGMETRICS: القياس والتقويم
 SIGMICRO: الهندسة المعمارية الدقيقة
 SIGMIS: نظم المعلومات الإدارية
 SIGMM: الوسائط المتعددة
 SIGMOBILE: تنقل الأنظمة والمستخدمين والبيانات والحوسبة
 SIGMOD: إدارة البيانات
 ACM SIGOPS: أنظمة التشغيل
 SIGPLAN: لغات البرمجة
 SIGSAC: الأمن والتدقيق والمراقبة
 SIGSAM: المعالجة الرمزية والجبرية
 SIGSIM: المحاكاة والنمذجة
 SIGSOFT: هندسة البرمجيات
 إشارة مميزة: معلومات مكانية
 SIGUCCS: خدمات الحوسبة بالجامعات والكليات
 ACM SIGWEB|SIGWEB: النص التشعبي والوسائط التشعبية والويب

المؤتمرات
ترعى جمعية آلات الحوسية ومجموعات الاهتمامات الخاصة التابعة لها (SIGs) العديد من المؤتمرات مع 170 مؤتمرًا تم استضافتها في جميع أنحاء العالم في عام 2017. تحتوي صفحة مؤتمرات جمعية آلات الحوسية على قائمة كاملة محدثة بينما تظهر قائمة جزئية أدناه. معظم SIGs لديها أيضا مؤتمر سنوي. غالبًا ما تكون مؤتمرات جمعية آلات الحوسية أماكن نشر شائعة جدًا وبالتالي فهي تنافسية للغاية. على سبيل المثال، اجتذب مؤتمر SIGGRAPH لعام 2007 حوالي 30000 زائر، وقبل CIKM فقط 15 ٪ من الأوراق الطويلة التي تم تقديمها في عام 2005. موبيهوك  هي الندوة الدولية حول الشبكات والحوسبة المتنقلة المخصصة. جمعية آلات الحوسية هي أحد المشاركين – مقدم والشريك المؤسس للاحتفال جريس هوبر للمرأة في علوم الحاسب الآلي (GHC) مع معهد أنيتا بورغ للمرأة والتكنولوجيا. تستضيف فروع طلاب جمعية آلات الحوسية بعض المؤتمرات، وهذا يشمل الإسقاطات الانعكاسية، التي تستضيفها جمعية آلات الحوسبة. بالإضافة إلى ذلك، ترعى جمعية آلات الحوسية المؤتمرات الإقليمية. تسهل المؤتمرات الإقليمية زيادة فرص التعاون بين المؤسسات المجاورة ويحظى بحضور جيد.

الجوائز
تقدم جمعية آلات الحوسية أو تشارك – تقدم عددًا من الجوائز للإنجازات الفنية والمهنية البارزة والمساهمات في علوم الكمبيوتر وتكنولوجيا المعلومات. كما تمنح أكثر من 30 من مجموعات الاهتمامات الخاصة لدى «إيه سي إم» جمعية آلات الحوسية الأفراد لمساهماتهم مع عدد قليل مدرج أدناه.

القيادة
رئيسة جمعية آلات الحوسية لعام 2020-2022 هي غابرييل كوتسيس، أستاذة في جامعة يوهانس كيبلر في لينز. وهي خلفت شيري بانكيك (2018-2020)، أستاذ فخري في جامعة ولاية أوريغون ومدير تحالف الشمال الغربي للعلوم والهندسة الحاسوبية (NACSE)، هانسون (2016-2018)، أستاذ متميز في معهد روتشستر للتكنولوجيا وأستاذ زائر في جامعة دندي؛ ألكسندر ل. وولف (2014-2016)، عميد كلية جاك باسكن للهندسة في جامعة كاليفورنيا، سانتا كروز؛ فينت سيرف (2012-2014)، عالم كمبيوتر أمريكي معروف بأنه أحد «آباء الإنترنت»؛ ألين تشيزني (2010-2012)، مواطن فرنسي يعيش في تورنتو، أونتاريو، كندا، حيث يدير شركته المسماة فيجوال ترانزيشن؛ ودام ويندي هول من جامعة ساوثهامبتون، المملكة المتحدة (2008-2010). يرأس جمعية آلات الحوسية مجلس يتألف من الرئيس ونائب الرئيس وأمين الخزانة والرئيس السابق ورئيس مجلس إدارة SIG ورئيس مجلس إدارة المنشورات وثلاثة ممثلين عن مجلس إدارة SIG وسبعة أعضاء – At – Large. غالبًا ما يشار إلى هذه المؤسسة ببساطة باسم «المجلس» في اتصالات جمعية آلات الحوسية.

البنية الاساسية
لدى جمعية آلات الحوسية خمسة «مجالس» تشكل لجانًا ومجموعات فرعية مختلفة لمساعدة موظفي المقر الرئيسي في الحفاظ على جودة الخدمات والمنتجات. هذه اللوحات هي كما يلي:
 مجلس المطبوعات
 مجلس إدارة سيج
 مجلس التعليم
 مجلس خدمات العضوية
 مجلس الممارسين

مجلس جمعية آلات الحوسية للمرأة في الحوسبة
جمعية آلات الحوسية-دبليو، مجلس جمعية آلات الحوسية للمرأة في الحوسبة، يدعم ويحتفل ويدعو دوليًا للمشاركة الكاملة للنساء في الحوسبة. برامج جمعية آلات الحوسية-دبليو الرئيسية هي الاحتفالات الإقليمية للمرأة في مجال الحوسبة، وفصول جمعية آلات الحوسية-دبليو، والمنح الدراسية لطالبات علوم الكمبيوتر لحضور المؤتمرات البحثية. في الهند وأوروبا، يتم الإشراف على هذه الأنشطة من قبل جمعية آلات الحوسية-دبليو فرع الهند وجمعية آلات الحوسية-دبليو فرع أوروبا على التوالي. تتعاون جمعية آلات الحوسية-دبليو مع منظمات مثل معهد أنيتا برج والمركز الوطني للمرأة وتكنولوجيا المعلومات (NCWIT) ولجنة وضع المرأة في أبحاث الحوسبة (CRA-W).

محاضرات أثينا
يمنح جمعية آلات الحوسية-دبليو جائزة أثينا للقراءة السنوية لتكريم الباحثات البارزات اللائي قدمن مساهمات أساسية في علوم الكمبيوتر. بدأ هذا البرنامج في عام 2006. يتم ترشيح المتحدثين من قبل أعضاء سيج.

 2006-2007: ديبورا إسترين من جامعة كاليفورنيا
 2007-2008: كارين سبارك جونز من جامعة كامبريدج
 2008-2009: شافي جولدفاسر من معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا ومعهد فايتسمان للعلوم
 2009-2010: سوزان جيه إيغيرز من جامعة واشنطن
 2010-2011: ماري جين إيروين من جامعة ولاية بنسلفانيا
 2011-2012: جوديث س. أولسون من جامعة كاليفورنيا، إيرفين
 2012-2013: نانسي لينش من معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
 2013-2014: كاثرين يليك من مختبر لورنس بيركلي الوطني
 2014-2015: سوزان دومايس من مايكروسوفت للأبحاث
 2015-2016: جينيفر ويدوم من جامعة ستانفورد
 2016-2017: جينيفر ريكسفورد من جامعة برينستون
 2017-2018: ليديا كافراكي من جامعة رايس
 2018-2019: أندريا جولدسميث من جامعة برينستون
 2019-2020: إليسا بيرتينو من جامعة بوردو
 2020-2021: ساريت كراوس من جامعة بار إيلان
 2021-2022: آيانا هوارد من جامعة ولاية أوهايو

التعاون
كان الشريك الأساسي لجمعية آلات الحوسية هو جمعية الحاسوب (IEEE-CS)، وهو أكبر مجموعة فرعية من معهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات (IEEE). يركز معهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات على قضايا الأجهزة والمعايير أكثر من علوم الكمبيوتر النظرية، ولكن هناك تداخل كبير مع جدول أعمال جمعية آلات الحوسية. لديهم العديد من الأنشطة المشتركة بما في ذلك المؤتمرات والمنشورات والجوائز. تشارك جمعية آلات الحوسية و SIGs التابعة لها في رعاية حوالي 20 مؤتمرًا كل عام مع معهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات-سي إس وأجزاء أخرى من معهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات. تم منح جائزة إكرت-ماوشي وجائزة كين كينيدي، وهما جائزتان رئيسيتان في علوم الكمبيوتر، بالاشتراك مع جمعية آلات الحوسية ومعهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات-سي إس. يتعاونون أحيانًا في مشاريع مثل تطوير مناهج الحوسبة. كما قامت «إيه سي إم» برعاية فعاليات مشتركة مع منظمات مهنية أخرى مثل جمعية الرياضيات الصناعية والتطبيقية (SIAM).

النقد
في ديسمبر 2019، وقعت جمعية آلات الحوسية رسالة، إلى الرئيس ترامب تعارض الوصول المفتوح. تم تشكيل عريضة ضد هذا وجمع أكثر من ألف توقيع. رداً على ذلك، أوضحت جمعية آلات الحوسية موقفها. في حين أن مؤتمر سوج كان في الأصل مؤتمرًا لـ جمعية آلات الحوسية، فقد انفصل عن جمعية آلات الحوسية في عام 2014، بسبب مشاكل عند تنظيم المؤتمرات في الخارج.

المراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لرابطة مكائن الحوسبة

العلوم والتقنية في الولايات المتحدة
تأسيسات سنة 1947 في الولايات المتحدة
جمعيات تخصصية متعلقة بعلم الحاسوب
جمعيات علمية
رابطة مكائن الحوسبة
منظمات أسست في 1947
جمعيات علمية دولية

جمعية آلات الحوسبة


අවන්ති () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ දළ වශයෙන් වර්තමාන මාල්වා ප්‍රදේශයේ පිහිටා තිබූ පුරාතන ඉන්දියානු මහාජනපදයකි. බෞද්ධ පාඨ ග්‍රන්ථයක් වන අංගුත්තර නිකාය අනුව, අවන්තිය ක්‍රි.පූ. 6වන සියවසේ පැවති සොළොස් මහාජනපදවලින් එකකි. වින්ධ්‍යා කඳු මඟින් මෙම ජනපදය කොටස් දෙකකට වෙන්වූ අතර, එහි උතුරු කොටසෙහි අගනුවර උජ්ජයිනි හි ද, දකුණු කොටස මහිෂ්මතී වටා ද කේන්ද්‍රගතව පැවතිණි.

ආශ්‍රේයයන්

උද්ධෘත

මූලාශ්‍ර

මේවාත් බලන්න
පුරාතන ඉන්දියාවේ රාජධානි
ජනපද
හින්දු අධිරාජ්‍ය සහ රාජවංශ ලැයිස්තුව
අවන්ති-මගධ යුද්ධ

මාල්වා හි ඉතිහාසය
මහාජනපද
යාදව රාජධානි
උජජයින් හි ඉතිහාසය

අවන්ති (පුරාතන ඉන්දියාව)


Als Meister des Wodhull-Harberton-Stundenbuchs (engl. Master of the Wodhull-Harberton Hours) wird ein niederländischer Buchmaler bezeichnet, der um 1490 in Delft in den Niederlanden tätig war. Der Ort seines Schaffens wird von den architektonischen Stilelementen abgeleitet, die er in seinen Bildern benutzte und die typisch für die Buchmalerei im Delft seiner Zeit sind.

Der namentlich nicht bekannte Meister des Wodhull-Harberton-Stundenbuchs erhielt seinen Notnamen nach einem von ihm ausgemalten Stundenbuch, das sich im 18. Jahrhundert im Besitz des Buchsammlers und Dichters Michael Wodhull (1740–1816) befand. Dieser hatte es 1781 bei einer Auktion erworben. Zuvor befand es sich im Besitz von Henry Viscount Harberton. Es besteht aus 249 Seiten und enthält acht ganzseitige vom Meister des Wodhull-Harberton-Stundenbuchs gemalte Illustrationen. Das Stundenbuch ist in einem handlichen Format mit ungefähr 20 Zentimeter hohen und 13 Zentimeter breiten Seiten aus Pergament erstellt.

Das Wodhull-Harberton-Stundenbuch ist ein typisches Beispiel für ein Werk, das für Auftraggeber im Umfeld der Devotio moderna geschaffen wurde. Diese christlich-humanistische Bewegung im späten Mittelalter forderte das persönliche Studium der grundlegenden Texte des Christentums als Voraussetzung einer persönlichen Beziehung zu Gott. Die Motive der Bilder im Stundenbuch zeigen diese persönliche Beziehung, indem sie den Auftraggeber des Buches in Andacht vor dem Gekreuzigten darstellen und weitere Heilige zeigen, die als lebende und teilnehmende Zeugen die Botschaft einiger Bilder unterstreichen. Wohlhabende private Auftraggeber hatten Delft zu einem Zentrum der Buchmalerei werden lassen und neben dem Wodhull-Harberton Stundenbuch hat der Meister des Wodhull-Harberton-Stundenbuchs noch Miniaturen zu weiteren gleichartigen Stundenbüchern beigetragen. So werden ihm neben einem weiteren Stundenbuch aus Delft auch Bilder im sogenannten Manderscheid-Stundenbuch und im sogenannten Da-Costa-Stundenbuch zugeschrieben.

Der Meister des Wodhull-Harberton-Stundenbuchs scheint mit dem Stil der bedeutenden Tafelbildmaler seiner Zeit wie dem in Brüssel wirkenden Rogier van der Weyden und dem in Brügge wirkenden Hans Memling vertraut gewesen zu sein. Er zeigt wie sie eine detail- und naturgetreue Darstellungsweise, die den Beginn der Renaissance in der Malerei anzeigt. Auch ist ein Einfluss von dem in Gent und Brüssel wirkenden Hugo van der Goes zu sehen, einem heute zu den Hauptmeistern der Kunst der Spätgotik und Frührenaissance gerechneten Maler in den Niederlanden. Es wird vermutet, dass der Meister des Wodhull-Harberton-Stundenbuchs zuerst im Laufe einer Ausbildung in der Region um Brügge mit dem Stil dieser drei Maler in Berührung kam.

Literatur
 Henri L. M. Defoer, Anne S. Korteweg, Wilhelmina C. M. Wüstefeld: The Golden Age of Dutch Manuscript Painting. (Ausstellungskatalog) New York, Utrecht, Stuttgart 1989, S. ?.
 Antiquariat Heribert Tenschert (Hrsg.): Leuchtendes Mittelalter III. Das goldene Zeitalter der Burgundischen Buchmalerei 1430–1560. Rotthalmünster 1991, S. 270–302.
 Maurits Smeyers; Jan Van der Stock (Hrsg.): Flemish Illuminated Manuscripts, 1475–1550. Ghent 1997, S. ?.
 Bodo Brinkmann: Die flämische Buchmalerei am Ende des Burgunderreichs: der Meister des Dresdener Gebetbuchs und die Miniaturisten seiner Zeit. Brepols, Turnhout 1997, S. ?.
 Bodo Brinkmann: Das Stundenbuch der Grafen von Manderscheid, Gerolstein und Blankenheim. Sammlung Renate König IV. Köln 2006

Einzelnachweise

Buchmaler
WodhullHarberton Stundenbuchs, Meister Des
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben im 15. Jahrhundert
Mann


بلدية هويسايجا , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 539 نسمة.

مراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

هويسايجا