Eric Reeves (born 1950) is an American academic who is professor emeritus of English language and literature at Smith College in Northampton, Massachusetts. Reeves has carried out research into the politics and human rights situation in Sudan.

Education
Before being employed at Smith College, Reeves received degrees in English Literature from Williams College and the University of Pennsylvania.

Sudan research
Reeves started studying politics and human rights in Sudan in 1999. He testified several times before the United States Congress, has lectured widely in academic settings, and has served as a consultant to a number of human rights and humanitarian organizations operating in Sudan. Working independently, he has written on several aspects of Sudan's recent history, in particular the Darfur genocide, and the role of the Sudanese and Chinese governments in perpetuating it. He was described as "a fierce critic" of former American President Barack Obama's policy of reconciliation with Sudan.

Reeves received a generous grant from Humanity United (Redwood City, CA) to support his research and travel. A collection of his essays on ongoing war and human destruction in Darfur appeared as A Long Day's Dying (Key Publishing, 2007).  He later published a lengthy eBook about five crucial years in the history of Sudan: "Compromising with Evil: An archival history of greater Sudan, 2007 - 2012" (www.CompromisingWithEvil.org).

Publications and awards
His work has appeared in The New York Times, The Washington Post, The Wall Street Journal, as well as numerous academic journals. This work has led to Reeves receiving a number of honorary degrees, and many other forms of national and international recognition.

References

External links
Profile of Eric Reeves' work: http://www.sudanreeves.org/category/profiles-of-eric-reeves-work/
 March 2006 interview in Guernica magazine
 SudanReeves.org Recent writings on Darfur
 A Comprehensive Approach to Sudan: Eric Reeves, discusses the situation in Darfur, the failure to implement the Comprehensive Peace Agreement in Southern Sudan and brewing troubles in the East (01/26/06)
 January 10, 2007 interview on NPR's All Things Considered

Living people
1973 births
Smith College faculty
American academics of English literature
Human rights in Sudan
Williams College alumni

Eric Reeves


Son tus sueños es el segundo álbum de la banda costarricense Esimple, lanzado en 2005. La banda decide grabar temas viejos de su primera etapa (dichas canciones fueron compuestas aún antes de las incorporadas en Es fácil, es sencillo) como muestra de cariño hacia sus seguidores por el apoyo dado durante sus primeros años. Como dato curioso fueron regalando una canción por semana por medio de su página oficial en Internet antes de hacer un tiraje físico. El disco fue nominado a los premios ACAM.

Luego del lanzamiento de este material, Diego Rojas decidió separarse de la banda para ingresar a The Movement In Codes (banda del productor Marcos Monnerat) siendo así punto de partida para lo que sería la nueva etapa de Esimple en el siguiente disco.

Lista de canciones

Miembros

 Isacc Moraga: voz y guitarras
 Abidán Moraga: bajo, coros y voz principal en Semana Santa
 Daniel González: guitarras y coros
 Diego Rojas: batería

Invitados especiales

 Marcos Monnerat: guitarras adicionales
 José Sheridan: coros.

Producción

 Productor: Esimple.
 Grabación: Marcos Monnerat en el estudio La Alternativa.
 Mezcla: Marcos Monnerat en La Alternativa.
 Masterización: Abidan Moraga en el estudio La Casa de Doña Reyes.
 Arte y diseño: Fo Leon.
 Fotografías: Efraín Valerio.

Álbumes de 2005
Álbumes en español
Música de Costa Rica

Son tus sueños


Ronald Michael Francis Jr. (born March 1, 1963) is a Canadian ice hockey sports executive and former player.  He currently serves as the general manager of the Seattle Kraken.  He spent most of his career as either a player or executive for the Hartford Whalers/Carolina Hurricanes organization, 23 years in total (sixteen as a player, seven as an executive).

Drafted fourth overall in the 1981 NHL Entry Draft, Francis played 23 seasons in the NHL for the Hartford Whalers (1981–1991), Pittsburgh Penguins (1991-1998), Carolina Hurricanes (1998–2004), and Toronto Maple Leafs (2004). Upon retiring from professional ice hockey in 2004, Francis stood second all-time in career assists (1,249), behind only Wayne Gretzky; fifth in career points (1,798); third in games played (1,731); and 27th in career goals (549).

In 2011, Francis was hired as the director of hockey operations for the Hurricanes.  In 2014, he was promoted to general manager.  Two years before, Francis had become a minority owner of the team as part of the five-man investor group, Playmakers Management. In March 2018, he was demoted from general manager president of hockey operations, before being fired on April 30, 2018. On July 18, 2019, he was hired as the first general manager of the Seattle Kraken.

In 2017, Francis was named one of the hundred greatest NHL players in history.

Playing career
As a youth, Francis played in the 1975 and 1976 Quebec International Pee-Wee Hockey Tournaments with a minor ice hockey team from Sault Ste. Marie, Ontario.

Francis was drafted by the Hartford Whalers in the first round, fourth overall, of the 1981 NHL Entry Draft. He was a model of consistency and durability, averaging more than a point a game in over 1,700 games in 23 seasons, and (not counting the lockout-shortened 1994–95 season) averaging just under 77 games played a season. His three Lady Byng Trophies attest to his gentlemanly conduct on and off the ice. Francis stands second all-time in career assists behind Wayne Gretzky with 1,249, fifth in career points (1,798), third in games played (1,731), and twenty-sixth in career goals (549).

Francis played almost ten seasons with the Whalers, serving as captain for almost six and setting nearly every offensive record in franchise history. He was traded to the Pittsburgh Penguins on March 4, 1991, with Ulf Samuelsson and Grant Jennings, in exchange for Jeff Parker, Zarley Zalapski, and John Cullen. The trade became a coup for Pittsburgh, where he centred a formidable second line behind Mario Lemieux, as the Penguins won their first Stanley Cup less than three months later. The threat posed by the Francis-centered second line, formidable in its own right, often required opposing teams to throw their best defenseman against two lines, instead of zeroing in on Lemieux's line, thus creating more opportunities for both top lines.  Francis was also known as one of the best face-off men in the NHL in this period, in both the offensive and defensive ends. In power-play and empty-net situations, his key face-off wins often led to Penguin goals.

Francis was indispensable the following year, as Pittsburgh repeated as champions, in leading the team during the absence of Lemieux in the 1992 playoffs – and in scoring the Cup-clinching goal against the Chicago Blackhawks. At the same time, the trade that brought him to Pittsburgh is considered to be one of the most one-sided trades in NHL history (though The Hockey News suggested that Hartford had gotten the better end of the trade at the time); the players Hartford acquired never approached the numbers or impact Francis produced there or with Pittsburgh. Francis would spend seven seasons in Pittsburgh, captaining the team twice, and becoming the first Penguin to win the Selke Trophy in 1995.

Francis returned to his original organization as a free agent for 1998–99, signing with the Carolina Hurricanes (who had moved from Hartford the previous season). He spent the next 5.5 seasons padding his franchise records. He still ranks first all-time in Whalers/Hurricanes history in points, goals, assists and games played.  At the time of his retirement, his 1,175 points were more than double those of then-runner up Kevin Dineen.  He captained the Hurricanes to a surprise appearance in the 2002 Stanley Cup Finals and scored the winning goal for the Hurricanes in overtime of Game 1, before losing to the Detroit Red Wings in five games.

Francis finished his career with a brief stint with the Toronto Maple Leafs, traded there by the Hurricanes in March 2004 to allow him one last run at the Stanley Cup. He retired from the NHL before the 2005–06 season and assumed a position with the Raleigh Youth Hockey Association.

Management career
In June 2011, Francis assumed the position of director of hockey operations with the Carolina Hurricanes before later being named general manager of the team in 2014. On March 7, 2018, Francis was named president of hockey operations by new Hurricanes' majority owner Thomas Dundon. His Hurricanes contract was terminated on April 30, 2018. On July 18, 2019, Francis was named the first general manager of the Seattle Kraken.

Personal life
Francis was born in Sault Ste. Marie, Ontario, Canada. He is second cousins with Mike Liut.

Francis is married to the former Mary Lou Robie, a native of Stamford, Connecticut, whom he met in Hartford during his tenure with the Whalers. They married in 1986 and have three children: Kaitlyn (b. 1991), Michael (b. 1993), and Connor (b. 1996). Francis is considered a popular sports figure in Hartford, Pittsburgh and Raleigh, and is also noted for his humanitarian and charity work. Francis also has the distinction of being the first ice hockey player inducted into the North Carolina Sports Hall of Fame.

Career statistics

Regular season and playoffs

International

Awards and achievements
Francis won two Stanley Cups, in 1990–91 and the following season, with the Pittsburgh Penguins. Statistically, his best season was 1995–96, when he recorded 119 points; that season, he led the NHL in assists, with 92. The previous season, he had not only led the League in assists with 48 over the lockout-shortened, half-season schedule, but became the first player to win both the Frank J. Selke Trophy and the Lady Byng Trophy in the same season.

Francis' Whalers number 10 jersey was raised at the Hartford Civic Center on January 6, 2006 (though not officially retired, the Whalers organization no longer existing in Hartford to retire it), along with Ulf Samuelsson's number 5 and Kevin Dineen's number 11. Additionally, his Hurricanes number 10 jersey was retired by the Carolina organization on January 28, 2006. He was also pictured in the Pittsburgh Penguins Ring of Honor that formerly circled the upper level of the Pittsburgh Civic Arena.

On June 28, 2007, Francis was selected to enter the Hockey Hall of Fame in his first year on the ballot. He was formally inducted on November 12, 2007.

 NHL All-Star Game – 1983, 1985, 1990, 1996
 Stanley Cup champion – 1991, 1992
 NHL Plus-Minus Award – 1995
 Frank J. Selke Trophy – 1995.
 Lady Byng Trophy – 1995, 1998, 2002
 King Clancy Memorial Trophy – 2002
 Inducted into the Hockey Hall of Fame in 2007
 Currently in 5th place of all-time regular season NHL point leaders with 1,798 points
 Currently in 28th place of all-time regular season NHL goals with 549 goals
 Currently in 2nd place of all-time regular season NHL assists with 1,249 assists
 Currently in 4th place on all-time NHL regular season games played with 1,731 games

Transactions
June 10, 1981: Drafted 4th overall by the Hartford Whalers in the 1981 NHL Entry Draft.
March 4, 1991: Traded to the Pittsburgh Penguins, along with Grant Jennings and Ulf Samuelsson, in exchange for John Cullen, Jeff Parker, and Zarley Zalapski.
July 13, 1998: Signed a four-year, $20.8 million contract as a free agent with the Carolina Hurricanes.
July 29, 2002: Re-signed with Carolina to a two-year, $11 million contract.
March 9, 2004: Traded to the Toronto Maple Leafs in exchange for Toronto's 4th round selection in the 2005 Draft (later traded to the Columbus Blue Jackets, Columbus selected Jared Boll).
September 14, 2005: Announced his retirement from the NHL after 22 seasons.

See also
 List of NHL statistical leaders
 List of NHL players with 1,000 points
 Notable families in the NHL
 List of NHL players with 500 goals
 List of NHL players with 100 point seasons
 List of NHL players with 1,000 assists
 List of NHL players with 1,000 games played

References

External links

 Carolina Hurricanes bio

1963 births
Living people
Canadian ice hockey centres
Canadian sportspeople of Italian descent
Carolina Hurricanes captains
Carolina Hurricanes coaches
Carolina Hurricanes executives
Carolina Hurricanes players
Frank Selke Trophy winners
Hartford Whalers captains
Hartford Whalers draft picks
Hartford Whalers players
Hockey Hall of Fame inductees
King Clancy Memorial Trophy winners
Lady Byng Memorial Trophy winners
National Hockey League All-Stars
National Hockey League first-round draft picks
National Hockey League players with retired numbers
National Hockey League general managers
Pittsburgh Penguins players
Sault Ste. Marie Greyhounds players
Ice hockey people from Sault Ste. Marie, Ontario
Seattle Kraken executives
Stanley Cup champions
Toronto Maple Leafs players
Canadian ice hockey coaches

Ron Francis


O ATTACK FIGHT é uma organização de esportes de contato fundada por Adriano Souza em 2015, originalmente com o nome de ATTACK FIGHT. É um dos maiores eventos de Muay Thai profissional do Brasil. O nome da empresa é uma homenagem aos ataques desferidos pelos lutadores dentro da modalidade.

A primeira edição do ATTACK FIGHT aconteceu em 11 de novembro de 2015, no Ginásio Municipal de Esportes de Portão (RS). Desde então, foram realizados vinte e seis eventos. Já assinaram contrato ou passaram pelo ATTACK atletas como Tiago Baader, Francisco Mairon, Tuca Calixto, André Mascote, Laysa Silva, Graziele Gouveia, Nikolas Vega - Argentina, Badr Attif - Marrocos

História
O ATTACK FIGHT surgiu com o intuito de revelar novos talentos e movimentar os atletas do Rio Grande do Sul. Adriano Souza, CEO e promotor da franquia organizou a primeira edição do evento logo após retornar da Tailândia em 2014, e o sucesso do show fez com que o projeto seguisse.

Desde 2020, o Attack conta com transmissões ao vivo no Combate e SporTV, principal emissora de TV dedicada às artes marciais no Brasil. Em 2021, após dezessete edições no Rio Grande do Sul, a organização  fez sua primeira edição fora do estado levando o evento para Santa Catarina. Assim, contratou atletas de peso e fez sua primeira disputa de cinturão internacional, entre Tiago Baader (Brasil) e Leonardo La Sombra (Argentina). A intenção da empresa é mesclar novos talentos e lutadores consagrados, para ganhar atenção do público sem deixar de renovar seu elenco. Em março de 2022, Souza declarou que os planos para o futuro são ambiciosos: tornar o Attack Fight um dos maiores eventos de Muay Thai do Brasil.

Em 2023 o evento conquistou o horário nobre da televisão as 19:00 nos sábados, e fez sua primeira edição em São Paulo na cidade de Osaco ao vivo para mais de 68 milhões de telespectadores no mundo.

Atualmente todos campeões e donos de cinturão do evento levam pra casa um anel personalizado do evento, avaliado em R$ 48.000 é uma forma de valorizar cada campeão.

Atuais campeões

Artes marciais do Brasil

ATTACK FIGHT


بيلي ميليونا (Pelle Miljoona؛ هامينا، 10 فبراير 1955). موسيقي فنلندي.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من هامينا
مغنو بانك
مغنون ذكور فنلنديون في القرن 20
مغنون فنلنديون
مواليد 1955

بيلي ميليونا


Darko Velkovski (makedonski: Дарко Велковски) (Skoplje, 21. lipnja 1995.) sjevernomakedonski je nogometaš koji igra na poziciji centralnog beka. Trenutačno igra za Ettifaq.

Klupska karijera

Rabotnički
Dana 1. srpnja 2011. prelazi iz kluba Makedonija Gjorče Petrov u Rabotnički za nepoznati iznos. Za Rabotnički je debitirao 7. srpnja u utakmici 1. kvalifikacijskog kola UEFA Europske lige protiv Narve Trans koju je Rabotnički dobio 3:0. U Prvoj makedonskoj nogometnoj ligi debitirao je 31. srpnja protiv Bregalnice Štip (3:1) te je pritom upisao svoju prvu asistenciju za klub. Svoj prvi gol u dresu Rabotničkog zabio je 17. rujna Teteksu (1:1). U sezoni 2013./14. s Rabotničkim je osvojio i ligu i kup, a iduće samo kup.

Vardar
Na prvi dan srpnja 2015. godine prelazi u Vardar za 140 tisuća eura. Za Vardar je debitirao u utakmici 2. kvalifikacijskog kola UEFA Lige prvaka protiv APOEL-a koja je završila bez golova. U ligi je debitirao 16. kolovoza 2015. u utakmici protiv Škendije Tetovo koju je Vardar dobio 3:1. Svoja prva dva gola za Vardar zabio je zagrebačkom Dinamu u utakmici 2. kvalifikacijskog kola UEFA Lige prvaka koju je Dinamo dobio s rezultatom 3:2. Jedini ligaški gol u dresu Vardara zabio je Bregalnici Štip 3. svibnja 2017. (3:3). U UEFA Europskoj ligi debitirao je 14. rujna 2017. godine u utakmici protiv Zenita iz Sankt-Peterburga u kojoj je Vardar poražen 5:0. S Vardarom je osvojio Prvu makedonsku nogometnu ligu u dva navrata (2015./16., 2016./17.).

Rijeka
Dana 13. srpnja 2018. prelazi u Rijeku bez odštete. Za Rijeku je debitirao u utakmici Hrvatskog nogometnog kupa u kojoj je Rijeka dobila Križevce 9:0. U 1. HNL je zbog ozljede tek debitirao 22. veljače 2019. u utakmici protiv Rudeša u kojoj je Rijeka pobijedila 4:2. U UEFA Europskoj ligi debitirao je 22. listopada 2020. u utakmici protiv Real Sociedada koju je Rijeka izgubila 1:0. Protiv istog kluba u istom natjecanju zabio je svoj prvi gol u dresu Rijeke i to 3. prosinca (2:2). Svoj prvi gol u 1. HNL postigao je 16. listopada 2021. kada je Rijeka igrala 3:3 s Dinamom. S Rijekom je dvaput osvojio Hrvatski nogometni kup (2018./19., 2019./20.).

Reprezentativna karijera
Velkovski je nastupao za sve makedonske omladinske selekcije od 17 do 21 godinu. Za A selekciju Makedonije debitirao je 26. svibnja 2014. u prijateljskoj utakmici protiv Kameruna koju je Makedonija izgubila 2:0. Prvi gol za reprezentaciju zabio je u kvalifikacijskog utakmici EURO-a 2020. protiv Kosova koju je Makedonija dobila 2:1.

Pogodci za reprezentaciju
Zadnji put ažurirano 6. travnja 2021.

Priznanja

Klupska
Rabotnički
 Prva makedonska nogometna liga
 Prvak (1): 2013./14.
 Doprvak (1): 2014./15.
 Makedonski nogometni kup
 Osvajač (2): 2013./14., 2014./15.
 Finalist (1): 2011./12.

Vardar
 Prva makedonska nogometna liga
 Prvak (2): 2015./16., 2016./17.

Rijeka
 1. HNL
 Doprvak (1): 2018./19.
 Hrvatski nogometni kup
 Osvajač (2): 2018./19., 2019./20.

Izvori

Vanjske poveznice
 Darko Velkovski, Macedonian Football

 Darko Velkovski, Soccerway
 Darko Velkovski, Transfermarkt

Sjevernomakedonski nogometaši
Nogometaši FK Vardara
Nogometaši HNK Rijeke
Aktivni nogometaši

Darko Velkovski


Agrilus genieri é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2011.

Referências

genieri

Agrilus genieri


Pedro Arsenio Lara Puerto (1900 - 1970) fue un líder agrarista y luchador social mexicano, nacido y fallecido en Tixkokob, Yucatán. Luchó en favor del ejido henequenero yucateco y de los ejidatarios beneficiarios de la reforma agraria emprendida por el presidente Lázaro Cárdenas del Río en Yucatán el año de 1937.

Datos biográficos
Arsenio Lara fue simpatizante de Felipe Carrillo Puerto en sus años de juventud y colaboró en las Ligas de Resistencia que fueron la base organizativa del Partido Socialista del Sureste a partir de 1917. Tixkokob, pueblo natal de Lara, se encuentra en el corazón de lo que fue la zona henequenera de Yucatán. Fue un lugar clave, al igual que otras poblaciones como Motul, para la conducción de las tareas revolucionarias en el Yucatán de principios del .

Creó en 1937 junto con otros líderes sociales como Miguel Ángel Menéndez Reyes, el Comité de Defensa Ejidal desde el cual reivindicaron la lucha de los ejidatarios henequeneros.

Arsenio Lara fue seguido por miles de campesinos yucatecos que se le unieron en la lucha por sus ideales agraristas. El presidente Lázaro Cárdenas recogió varios de los planteamientos y exigencias del Comité de Defensa Ejidal, expresados por boca de Arsenio Lara, cuando, el 3 de agosto de 1937 llegó a Yucatán para resolver los problemas agrarios y decretar la expropiación de los henequenales a fin de crear el ejido henequenero en beneficio de los campesinos que hasta entonces trabajaban como peones en las haciendas y en las parcelas de propiedad privada.

Desde el Comité de Defensa Ejidal, Lara y sus seguidores buscaron la plena realización de la reforma agraria en Yucatán, defendiendo los intereses de los ejidatarios, quienes a pesar de la política agraria emprendida por Cárdenas, seguían siendo maltratados y su producción malpagada.

Entró en pugna con el entonces gobernador de Yucatán, Humberto Canto Echeverría a quien consideraba coludido con los hacendados de Yucatán en contra de los intereses de los ejidatarios. Se le atribuye a Arsenio Lara el haber provocado la renuncia del gobernador Canto, quien más tarde, retornó a la gubernatura por mediación del propio presidente de la República.

Véase también
 Cordemex
 Reforma agraria
 Lázaro Cárdenas del Río

Referencias

Enlaces externos
 Historia de Yucatán. Tixkokob. Con acceso el 21 de enero de 2012.
 (en inglés) Cárdenas compromised: the failure of reform in postrevolutionary Yucatán. Escrito por Ben Fallaw, Duke University Press
 La Revista de la Revolución en Yucatán

Nacidos en Tixkokob
Políticos de Yucatán
Zona henequenera de Yucatán
Industria henequenera de Yucatán
Fallecidos en Tixkokob

Arsenio Lara


محمد البلوشي(31 ديسمبر 1962)- مغني كويتي.

حياته ومشواره المهني
اسمه محمد ملا عباس البلوشي، معيد بمعهد الدراسات الموسيقية، كان بطبيعته ميالاً للموسيقى، فتعلمها واهتم بها إلى أن وصل إلى مرحلة المشاركة، وأحيا نشاطات موسيقية في المدرسة ومراكز الشباب. في المرحلة الثانوية تعمّق في الفن والموسيقى ثم درس في المعهد العالي للفنون الموسيقية، واجتهد كثيراً إلى أن أصبح مطرباً داخل المعهد وخارجه، وشارك في الأنشطة الفنية الخارجية التي يقدمها المعهد. استفاد من دراسته للموسيقى والموشحات وتعلم الكثير من أستاذه الفنان أحمد باقر في الأغاني الشعبية والتراث. إذ تخرج عام 1986، ساعده ذلك على أن يسير بخطى ثابتة في مسيرته الفنية الطويلة، قدم خلالها أعمالاً غنائية ناجحة.  كانت له تجربة غنائية كويتية ثرية لفتت انتباه محبي الغناء الخليجي منذ بداياته، وتوقعوا له مستقبلاً واعداً، خصوصاً أنه برع في تقديم اللون الشعبي، بدايته كانت مع فرقة التلفزيون للفنون الشعبية التي انتسب إليها كعضو، فتعلم فنوناً شعبية أصيلة، وتعاون مع كبار الفنانين في الفرقة أمثال غنام الديكان ومرزوق المرزوق وبدر الجويهل.واجه محمد البلوشي، في بدايته، مصاعب كثيرة منها العثور على كلمات الأغاني وألحانها لتسجيلها، إلى أن حصل على مساندة من الفنان البحريني يوسف الغانم الذي كتب له أغنية ولحنها (1983) يقول فيها:لا تحاول.. لا.. لالا تحاوللو تسوي المستحيلما يصير قلبي أسيرأنساك في يوم وليلة أما أول حفلة غنائية شارك فيها فكانت مع فرقة الدانة الكويتية (1983)، وغنى معها ست أغنيات عاطفية... واجهته مشكلات مادية ومعنوية في بداية احترافه الغناء كتخوف الملحنين، لا سيما المعروفين في الساحة الغنائية الذين يتهافت على ألحانهم نجوم الطرب آنذاك، كذلك شعراء الأغنية والمنتجين الذين يبحثون عن أصوات تضمن لهم أرباحهم من إنتاج الشريط، لم يستسلم البلوشي لهذا الواقع وراح يتحرك بإصرار وأصدر ألبومه {الوداع} الذي احتوى أغنيات عاطفية.عام 1983 سجل من ألحانه مقدمة المسلسل التلفزيوني {علي بابا} وهي عبارة عن زهيرية كتبها الشاعر الغنائي ماجد سلطان.عام 1984 قدم أغنيات قليلة أبرزها تلك التي غناها مع كورال المعهد العالي للفنون الموسيقية، من كلمات الشاعر الغنائي مبارك الحديبي، ألحان الفنان أنور عبد الله، وهو صوت شامي يقول في مطلعه :قال مطربنا وغنا                يوصف أحوال المعناعودة يحكي بين أيدينا             يطرب ويشجينا رنا الانطلاقة شكل 1985 الانطلاقة الفنية له، وتمثل أول تعاون له مع الفنان راشد الخضر في أغنية {عاند} من كلمات الشاعر عبد اللطيف البناي. آنذاك، كان يدرس الموسيقى وكان الخضر يدرّسه القانون، فأسمعه لحناً خاصاً به وشجعه على خوض تجربة الغناء، فحصل محمد البلوشي على مجموعة من الأغنيات بتعاونه مع الملحنين وشعراء الأغنية الشباب آنذاك من بينهم: الملحن عبد العزيز حسن الذي لحن كلمات الأغنية الوطنية {لؤلؤة الخليج} من تأليف علي زكي، وشاركه الغناء مطربون شباب هم: عادل عبد الملك ونوال وفيصل يوسف.في العام نفسه غنى {يا بدايتنا} من كلمات سامي العلي وألحان محمد الرويشد، {أتقرب} من كلمات عبد الإمام عبد الله وألحان سليمان الملا، وأغنية أخرى من تلحين سليمان الملا وكلمات الشاعر الغنائي مبارك الحديبي.عام 1986 جدد تعاونه مع الملحن سليمان الملا في أغنية عاطفية تعتمد الإيقاع الشعبي من كلمات الشاعر الغنائي مبارك الحديبي.عام 1987 غنى أغنيتين: الأولى من كلمات الشاعر الغنائي عبد اللطيف البناي وألحان أنور عبد الله، والثانية {من هو الغلطان} مع فرقة الدانة من ألحانه وكلمات الشاعر الغنائي بدر بورسلي.عام 1988 سجل أغنية من ألحان محمد الرويشد وكلمات الشاعر الغنائي أحمد الشرقاوي، ولحن أغنية {شالعجب} للمطرب نبيل شعيل من كلمات الشاعر الغنائي ساهر.تنويعنوع الفنان محمد البلوشي في الأعمال التي قدمها عام 1988، تمثل ذلك في النماذج المختلفة والأساليب المتفاوتة والمتباينة في تعامله، لا سيما على مستوى الكلمات التي لحنها وغناها لتلبية أذواق الجمهور، وحاجة المرحلة، في تلك الفترة، إلى أعمال غنائية عاطفية ووطنية ومن الأعمال التي قدمها: {ماكو إلا أنت} من كلمات الشاعر الغنائي مبارك الحديبي وألحان الفنان غنام الديكان، {هوه يا هوه} من تأليف الشاعر ساهر والمذهب مأخوذ من أغنية تراثية من زنجبار سمعه من فرقة بحرية.عام 1989 بعدما اجتاز محمد البلوشي سنوات من العطاءات، قدم خلالها أغنيات جميلة تعاون فيها مع ملحنين ومؤلفين، خصوصاً الشباب، تعاون مع الشاعر الغنائي بدر بورسلي والملحن راشد الخضر في أغنيتين.في السنة نفسها  لحن  البلوشي أغنية { شوق} للفنان سليمان الملا من كلمات الشاعر الغنائي أحمد الشرقاوي.  كذلك غنى محمد البلوشي {سيدي سيلمان}، من كلمات الشاعر البحريني المعروف علي الشرقاوي وألحان الفنان خالد الشيخ
اشتهر بفترة التسعينات، بداياته الفنية كانت من خلال المعهد العالي للفنون الموسيقية في الكويت وكذلك انضمامه لفرقة التلفزيون للفنون الشعبية الكويتية ويعتبر من الأعضاء المؤسسين للفرقة، ومن أشهر أغانيه، أغنية (يا سعود) وأغنية (يانار شبي) من تأليف خلف بن هذال العتيبي، كما أن له عدة أغاني وطنية منها أغنية (كويتيين) و(أم السلام), كما غنى أغنية (رجال طفوا نارها) بمناسبة إطفاء «الآبار الكويتية», وشارك في عدة مهرجانات غنائية منها مهرجان القرين ومهرجان الإسكندرية ومهرجان الدار البيضاء للأغنية العربية، وخاض تجربة التمثيل في مسلسل «دار الزين», عمل كذلك في مجال التلحين وكانت الحانة متميزه وخصوصا مع الفنان نبيل شعيل ونوال الكويتية خلال فترة ثمانينيات وأوائل التسعينيات من القرن الماضي

قائمة الألبومات

فيديو كليبات

المراجع

مغنون ومغنيات كويتيون
مواليد 1382 هـ
مواليد 1962

محمد البلوشي (مغني)


Otto, senere kaldet Otto den Oplyste (), (ca. 851 – 30. november 912), var hertug af Sachsen fra 880 til 912.

Ved Forliget i Verdun i 843 fik Ludvig den Tyske Sachsen sammen med det øvrige østfrankiske rige, men da hans efterfølgere ikke formåede at værge landet mod slavernes og normannernes angreb, og sachserne savnede en fører i kampen mod deres plageånder, stillede de sig igen under en egen hertug i 880. Valget faldt på en rig og tapper sachsisk adelsmand, Otto, der således blev den første hertug i det gamle sachsiske folkehertugdømme, som bestod indtil 1180. Ottos søn, Henrik Fuglefænger, der i 912 arvede Sachsen, besteg i 919 den tyske trone, og Sachsen blev nu under det sachsiske kejserhus rigets hovedland,

Børn
Otto var gift med Hedvig af Babenberg. De fik tre sønner og en datter:
Thankmar
Liudolf
Henrik Fuglefænger, Tysk konge
Oda (gift 897 med Zwentibold af Lothringen)

Eksterne links

Hertuger af Sachsen
Fyrster fra middelalderen

Otto 1. af Sachsen


An Cynorkis parvula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Cynorkis parvula in nahilalakip ha genus nga Cynorkis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Comoros. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cynorkis

Cynorkis parvula


Școala de Aplicație pentru Forțele Aeriene "Aurel Vlaicu" este o instituție de învățământ superior care pregătește piloți pentru aviația militară română.

Istoric

Urmare a condițiilor impuse de Comisia aliată de control prin Ordinul nr. 621/28 aprilie 1945, Centrul de Instrucție și Școala Tehnică Aero sunt desființate și, în urma reorganizării, s-a înființat la Buzău o singură școală atât pentru naviganți, cât și pentru tehnici, cu o durată de școlarizare de 2 ani.

În baza Ordinului Marelui Stat Major nr. 64067/14 martie 1946, se înființează la București Școala Militară de Ofițeri și Subofițeri de Aviație.

În 1948 se înființează la Sibiu Școala pentru Pregătirea Ofițerilor Naviganți care este mutată în 1950 la Ziliștea. În 1951 este mutată la Tecuci, sub numele de Școala de Ofițeri Naviganți nr. 1, iar din august 1952, sub numele de Școala Militară de Aviație nr. 1. Prin Decretul prezidiului Marii Adunări Naționale nr. 356/4 septembrie 1953 primește numele de Școala de Ofițeri de Aviație "Aurel Vlaicu".

În 1950, Grupul de Zbor de la Tecuci a fost mutat la Focșani și s-a transformat, în baza Ordinului C.F.A.M. nr. 20136/20 mai 1950, în Școala de Subofițeri Naviganți, și în baza Ordinului M.F.A. nr. 2173/18 decembrie 1950, în Școala de Ofițeri Naviganți nr. 2.

În 1953, școlile de aviație nr. 1 și nr. 2 s-au unificat sub numele de Școala Militară de Aviație "Aurel Vlaicu", inițial la Tecuci și din 1958 la Boboc-Buzău. Prin decret prezidențial a primit denumirea de Școala Militară de Ofițeri de Aviație "Aurel Vlaicu"

În baza HG nr. 190/1991 și a Ordinului Marelui Stat Major nr. S/B 3/949/9 aprilie 1991, școala a devenit Institutul Militar de Aviație "Aurel Vlaicu" Boboc-Buzău.

Această instituție se transformă, în baza Ordinului ministrului apărării naționale nr. M. 12/21 februarie 1997, în Școala de Aplicație pentru Aviație "Aurel Vlaicu", și este redenumită Școala de Aplicație pentru Forțele Aeriene "Aurel Vlaicu" din 1 ianuarie 2003.

Școala a avut următorii comandanți:
 comandor Dumitru Măcarescu (1944-1947), Buzău, Mediaș;
 comandor Nicolae Balotescu (1947-1948), Mediaș;
 comandor Mihai Cosâmbescu (1949-1950), Sibiu, Mediaș;
 căpitan-comandor Petre Lebidov (1950-1951), Ziliștea-Boboc;
 căpitan-comandor Gabriel Filip (1952-1954);
 căpitan-comandor Petre Agheici (1953-1955);
 general maior Constantin Șendrea (1955-1958);
 comandor Iacob Florea (1958-1959);
 general maior Ioan Stoian (1960-1961);
 general Aurel Niculescu (1961-1970);
 colonel Ion Tătăranu (1970-1979);
 colonel Ion Grecu (1979-1980);
 general maior Constantin Mereu (1980-1990);
 general de flotilă aeriană Marius-Lucian Alexandru (1990-1995);
 comandor Aurel Stan (1996-2000);
 comandor dr. Eminescu Coșerea (2000-2001);
 general de flotilă aeriană Cârnu Fănică (2001-2002);
 comandor Nicolae Ionașcu (2002-2004);
 general de flotilă aeriană Liviu Burhală (2004-2007);
 comandor drd. Nicolae Jianu (2007-2010);
 comandor Nicolae Grigorie (2010-2012);
 comandor Marius-Mihai Oatu (2012-prezent).

Note

Bibliografie

Instituții de învățământ militar

Școala de Aplicație pentru Forțele Aeriene „Aurel Vlaicu”


Jerrald King "Jerry" Goldsmith (født 10. Februar, 1929, død 21. Juli, 2004) var en amerikansk filmkomponist og dirigent, mest kendt for sit arbejde med spillefilm. Han har komponeret musik til mange kendte Hollywood film, blandt andet for Chinatown, Sidste udkald, Rambo-filmene, Basic Instinct, Star Trek, Gremlins, Air Force One, LA Confidential, The Mummy, Logans Run, Abernes Planet og mange flere. Han har arbejdet med instruktører som Ridley Scott, Roman Polanski og Steven Spielberg. Han er blevet nomineret for 18 Oscars og vandt en i 1976 for filmen, The Omen.

Opvækst og karriere
Goldsmith, blev født d.10 February 1929 i Los Angeles, California. Hans mor var skolelærer og hans far ingeniør. Han begyndte at spille klaver i seksårsalderen, og tog det for alvor seriøst fra 11-13 års alderen.

Han har studeret på University of Southern California samt Los Angeles City College, hvor han fik mulighed for at dirigere et symfoniorkester for første gang.

Hans første job var i en CBS radioproduktionsafdeling, hvor han blandt andet fik muligheden for at skrive musik til 'The Twilight Zone' selvom han kun var ansat som kontorassistent. Han fortsatte sin karriere hos MGM og begyndte i 1960erne at komponere musik til spillefilm. Det var cowboyfilmen, 'Lonely Are The Brave' der for første gang gjorde hans navn som komponist bemærket. Han blev nomineret til sin første Oscar allerede i 1962 for musikken til filmen 'Sigmund Freud'. Gennem Tresserne komponerede han musik til flere spillefilm, især Abernes Planet blev kendt som et nyskabende avantgarde score, med innovativ brug af effektmaskiner og lydeffekter. Og han blev endnu engang nomineret til en Oscar. I 1974 blev han hyret til at afløse en anden komponist på filmen Chinatown. Han havde kun 10 dage til at komponere musikken, men han blev på trods af den korte tid, stadig nomineret til en Oscar for endnu engang at gå nye veje i hans indspilningsprocess, denne gang ved at bruge et helt nyt ensemble setup, af klassiske instrumenter som klaver og harpe kombineret med jazz inspirererede akkordprogressioner. I 1976 vandt han endelig en Oscar, som skulle blive hans eneste, for filmen The Omen. Her brugte han for første gang et klassisk kor til at kreere et helt nyt og tidligere uhørt avantgarde stiliseret arrangement. I 1979 blev han hyret af Ridley Scott til at komponere musikken til den første Alien film. Musikken blev redigeret en del i klipningen af filmen, men han vandt dog alligevel en Golden Globe for bedste originale musik. I 1992 scorede han hit filmen Basic Instinct med Michael Douglas og Sharon Stone. Goldsmith har også komponeret rene orkesterværker.

Privatliv
Han har været gift to gange og hans ældste søn Joel Goldsmith (1957-2012) var også komponist.

Jerry Goldsmith er kendt for sin innovation og nytænkning, og hans originale stil er blevet kopieret et utal af gange af andre komponister. Han har nydt stor respekt fra sine kolleger, der anser ham som værende en af de mest innovative komponister for sin tid, i Hollywoods historie.

Eksterne henvisninger

Komponister fra USA
Filmkomponister fra USA
Personer døde af kræft

Jerry Goldsmith


Teppei Isaka (født 23. oktober 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder JEF United Ichihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Teppei Isaka


යම් රාජ්‍යයක් විසින් අනෙකුත් රාජ්‍ය මත පතුරවන දේශපාලන, ආර්ථික සහ මිලිටරි ආධිපත්‍යය හෙජමනිය ලෙස හැඳින්වේ.

පුරාණ ග්‍රීසියේ (8th c. BC – AD 6th c.), අනෙකුත් නගර-රාජ්‍යවලට වඩා අධිපති නගර රාජ්‍යයේ දේශපාලන-මිලිටරි ආධිපත්‍යය පෙන්නුම් කරනලදී. ක්‍රි.ව. 19 වන ශතවර්ෂයේදී, ආධිපත්‍යය "සමාජ හෝ සංස්කෘතික ප්‍රමුඛත්වය හෝ නැගීම; සමාජයක් හෝ පරිසරයක් තුළ එක් කණ්ඩායමක් විසින් ප්‍රමුඛත්වය" සහ "සමාජයක් තුළ අනවශ්‍ය බලපෑමක් ඇති කරන කණ්ඩායමක් හෝ පාලන තන්ත්‍රයක්" පෙන්නුම් කරයි.

නිදසුන්

21 වන සියවස

ග්‍රාම්ස්චිගේ" හෙජමොනි" සංකල්පය

ග‍්‍රාම්ස්චි හැඳින්වීම

අන්තෝනියෝ ග‍්‍රාම්ස්චි ඉතාලි ජාතික කොමියුනිස්ට් චින්තකයෙකි. දකුණු ඉතාලියානු දිවයිනක් වන "සාර්දිනියාවේ" 1891 දී ග‍්‍රාම්ස්චි උපත ලැබිය. ඔහුගේ පියා ලේඛනාගාරයක ලිපිකරුවෙකු වශයෙන් සේවය කළ අතර ඔවුන් මධ්‍යම පාන්තික පවුලක් විය. 1897 දී ග‍්‍රාම්ස්චිගේ පියා රැකියාවෙන් ඉවත් කරනු ලැබූ නිසා ඔවුන්ගේ පවුලට ආර්ථිකමය වශයෙන් කම්කටොළු වලට මුහුණ දීමට සිදු විය. එවකට කුඩා දරුවෙකු වුවද තම ජීවිතය හා පවුලේ ජීවිතය පවත්වාගෙන යාම සඳහා ග‍්‍රාම්ස්චිට සුළු වැටුපකට වැඩ කිරීමට සිදු විය. එම ජීවිතය පිළිබඳව  ඔහු  පසුකාලීනව තම බිරිඳගේ සොයුරියකට ලියන ලද ලිපියක සඳහන් කර ඇත. "මගේ ළමා කාලය ගැන කල්පනා කරන විට මට මතක් වන්නේ එක්තරා ලේඛනාගාරයක් ය. එම ලේඛනාගාරයේ ළමා කම්කරුවෙකු වශයෙන් මා වැඩකරන ලද අතර එහිදී අවුරුදු දහයක පමණ ළමයෙකු වශයෙන් මට බරින් ඉතා වැඩි ලේඛන ගොනු එහා මෙහා ගෙනයාමට සිදුවිය. හැන්දෑවත්ම මගේ ශරීරය වේදනා දෙන්නට පටන්ගත් අතර, මේ නිසා මම සැඟවී වැලපී ඇත්තෙමි." කුඩා කල ග‍්‍රාම්ස්චි විඳි කටුක ජීවිතය මෙයින් පෙනේ.

ග‍්‍රාම්ස්චි වරින් වර උසස් අධ්‍යාපන ආයතන සහ විශ්වවිද්‍යාලවල උගත් නමුත් ඔහුගේ නියම අධ්‍යාපනය එම ආයතනවලින් ලබා ගත්තා යයි කිව නොහැකිය. මැක්සිම් ගෝර්කි විසින් වෙළුම් තුනකින් ලියන ලද තම ජීවිත කථාවේ තෙවන වෙළුම "මගේ විශ්වවිද්‍යාලයන්" ලෙස නම්කර ඇති අතර එහිදී ඔහු විශ්වවිද්‍යාල ලෙස හඳුන්වන්නේ ජීවත්වීමෙන්, මිනිසුන් ආශ‍්‍රය කිරීමෙන්, පන්ති සටනේ යෙදීමෙන් ඔහු ලබාගත් අවබෝධයයි. ග‍්‍රාම්ස්චිට ද මෙය වලංගු සත්‍යයකි.

තරුණ අවධියේ දී ඉතාලි කම්කරු පන්තියේ ප‍්‍රධානතම පක්‍ෂය වූ ඉතාලි සමාජවාදී පක්‍ෂයේ ක‍්‍රියාත්මක සාමාජිකයෙකු විය. ලෙනින් විසින් නායකත්වය දෙන ලද තුන්වන ජාත්‍යන්තරයට සම්බන්ධ විය යුතුය යන්න ඉතාලි සමාජවාදී පක්‍ෂයේ අති බහුතරයගේ මතය වූ අතර, එම ස්ථාවරය මත ඉතාලි කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය බෝර්ඩිගා ග‍්‍රාම්ස්චි සහ ටොගලියාට්ටි වැනි සටන්කාමීන්ගේ නායකත්වය යටතේ විකාශනය විය. 1920 වන විට ග‍්‍රාම්ස්චි ඉතාලි කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ප‍්‍රධාන ලේකම් පදවියට පත්විය. 1920 - 21 සමයේ ඉතාලි නගර සිසාරා කම්කරු පන්තිය විප්ලවකාරී සටන් මාලාවක් දියත් කරන ලද අතර මෙය 'කර්මාන්ත ශාලා කමිටු ව්‍යාපාරය' විය. මෙම සටන යටතේ කර්මාන්තශාලාවල පාලනය කම්කරු කමිටු විසින් අල්ලා ගන්නා ලදී. නමුත් රුසියාවේ මෙන් නොව මෙම කම්කරු සටන් ව්‍යාපාරයට ජනතාවගේ බහුතරය වූ ගොවීන්ගේ සහය නොලැබිණ. එම නිසා මෙම සටන පවතින රාජ්‍යය බිඳදමා ඒ මත නිර්ධන පන්තික අඥාදායකත්වයක් ගොඩනැංවීම දක්වා වර්ධනය කළ නොහැකි විය.

ඉතාලි පැසිස්ට්වාදය නිර්මාණය වන්නේ මෙම වාතාවරණය යටතේ ය. පැරණි ඉතාලි සමාජවාදී පක්‍ෂයේ නායකයන්ගෙන් කෙනෙකු මෙන්ම එම පක්‍ෂයේ පත්තරයක් වූ .්ඩ්බඑස. හි ග‍්‍රාම්ස්චි සමඟ සම කතෘවරයෙකු වන බෙනිටෝ මුසෝලිනී පැසිස්ට්වාදී ව්‍යාපාරය දියත් කරන ලදී. නිර්ධන පන්තික විප්ලවයකට බිය වූ සියලුම පන්ති සහ ස්ථරයන් මෙම පැසිස්ට්වාදී ව්‍යාපාරයට ආකර්ශනය කර ගැනීමට මසුසෝලිනීට හැකිවිය. 1923 දී රෝමය වෙත එල්ල කරන ලද පා ගමනකින් බලය අල්ලාගත් මුසෝලිනී ඇතුළු පැසිස්ට්වාදීන් 1928 මැයි මාසයේ දී අන්තෝනියෝ ග‍්‍රාම්ස්චි සිරගත කරනු ලැබීය. මෙහි මූලික අරමුණ වූයේ ඔහුගේ බුද්ධිමය දායකත්වය වළකාලීමයි. නමුත් ඔහුගේ මොළයේ ක‍්‍රියාකාරීත්වය නැවැත්වීමේ වැඩපිළිවෙල සාර්ථක නොවූ අතර 1928 සිට 1937 අපේ‍්‍රල් මස දක්වා සිරගත ව සිටි ග‍්‍රාම්ස්චි එම කාලය දේශපාලනය, සංස්කෘතිය හා මතවාදය පිළිබඳව හැදෑරිමටත් ඒ පිළිබඳ නව ප‍්‍රවාදයන් හා නිගමනයන් ඉදිරිපත් කිරීමටත් යොදා ගන්නා ලදී. 'සිරගෙදර සටහන්' නමින් ප‍්‍රකාශයට පත්කොට ඇති ග‍්‍රාම්ස්චිගේ න්‍යායාත්මක කෘති අතුරින් බොහෝමයක් ඔහු විසින් සිරගතව සිටි වසර 11 ක පමණ කාලය තුළ ලියන ලද ඒවාය. 1922 දී ඔහු කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයේ විධායක කමිටුවේ ඉතාලි නියෝජිතයා ලෙස මාස ගණනක් සෝවියට් සංගමයේ ගත කළ අතර එහි දී රෝහල්ගත ව සිටි ග‍්‍රාම්ස්චිට ඔහුගේ බිරිඳ වූ ගිලියා හමුවිය. 1924 දී ඔවුන්ගේ වැඩිමහලූ පුත් ඩිලියෝ උපත ලැබූ අතර ඔවුනගේ දෙටු පුත‍්‍රයා වූයේ ගිලියානෝ ය. සාමාන්‍ය වශයෙන් වුවත් යහපත් සෞඛ්‍ය තත්ත්වයක් නොතිබුණු ග‍්‍රාම්ස්චි 1937 අපේ‍්‍රල් මාසයේ දී නිදහස් වූයේ අසාධ්‍ය රෝගියෙකු වශයෙනි. එම මාසයේ ම අග භාගයේ දී මෙම මහා දාර්ශනිකයාගේ අභාවය සිදු වූ නමුත් ඔහුගේ චින්තනය දශකයෙක් දශකයට සමකාලීන වී ඇත.

හෙජමොනිය සංකල්පයේ ප‍්‍රභවය හා විකාශනය
|කම්කරු පංති අරගල 20 වන සියවස]]

මාක්ස්වාදී බුද්ධිමය සම්ප‍්‍රදාය තුළ හෙජමොනිය සංකල්පයේ පැන නැගීම මුලින් ම සටහන් වී ඇත්තේ රුසියානු සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ව්‍යාපාරය තුළය. පෙරී ඇන්ඩර්සන් අනුව හෙජමොනිය සංකල්පය රුසියානු සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයෙන් කොමින්ටර්නයටත් (තුන්වන ජාත්‍යන්තරය) එතැනින් ග‍්‍රාම්ස්චිටත් උරුම විය. මේ යෙදුම මුලින්ම මුණ ගැසෙන්නේ සම්‍යක් - දෘෂ්ටික මාක්ස්වාදයේ රුසියානු නියෝජිතයන් වූ ඇක්සෙල්රොඞ්ගේ සහ ප්ලෙකනොව්ගේ ලිවීම් තුළය.

විසිවන සියවස මුල් භාගය වන විට රුසියාවේ කාර්මීකරණය වී තිබුණේ කුඩා ප‍්‍රදේශයක් වූ අතර විශාල ප‍්‍රදේශයක් කෘෂිකාර්මික විය. විශාල ඉඩම් හිමිකම සහ ප‍්‍රවේනි දාසකම සමාජ සබඳතාවයන්හි කැපී පෙනෙන ලක්‍ෂණයක් විය. සාර් ආණ්ඩුවේ පාලනයට එරෙහි ප‍්‍රබල විරෝධයක් සංවිධානය කරන්නට සාපේක්‍ෂව දුර්වල නාගරික කර්මාන්ත හිමි, දේපල හිමි සමාජය සමත් නොවීය. මේ තත්ත්වය ප්ලෙකනොව් සහ ඇක්සෙල්රොඞ් විසින් තේරුම් කරනු ලැබුවේ රුසියානු ධනපති පන්තිය තමන්ට නියමිත ඓතිහාසික කාර්යභාරය එනම්; ධනපති ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික විප්ලවය ඉටු කිරීමට සමත් නොවීමක් ලෙසය.

ප්ලෙකනොව්, ඇක්සෙල්රොඞ් දෙදෙනා 'හෙජමොනිය' නැමති යෙදුම හඳුන්වා දෙනු ලැබුයේ මෙසේ දේශපාලන නිදහස උදෙසා වන ස්වකීය 'සාමාන්‍ය' අරගලය පෙරට ගෙන යමින් ස්වකීය ඓතිහාසික කාර්යභාරය ඉටු කිරීමට රුසියාවේ ධනපති පංතිය සමත් නොවූ තත්ත්වය තුළ කම්කරු පංතිය එම කාර්යභාරය ඉටු කිරීමට මැදිහත් වීම විග‍්‍රහ කිරීම පිණිසය. එහෙයින් මෙහි දී යම් පංතියකට තම පූර්ව - නිශ්චිත කාර්ය භාරය වෙනුවට වෙනත් පංතික කාර්යභාරයක් භාරගැනීමට සිදුවේ. අරමුණෙහි පංතිමය ස්වභාවයත් එය අත්පත් කරගන්නා ඓතිහාසික ඒජන්තයාත් අතර පවතින්නේ ඛණ්ඩනයකි. ඉතිහාසයේ අනිවාර්ය විකාශනය පිළිබඳ නියතියෙන් අපගමනය වීමක් වූ මෙම තත්ත්වය 'පංති දේශපාලනයක්' ලෙස හැඳින්වීම පරස්පර විය. නමුත් රුසියානු මාක්ස්වාදීන් ඒ සඳහා අළුත් නමක් සොයා ගත්හ. එනම්;  'හෙජමොනික දේශපාලනය' යි.

හෙජමොනිය : ග‍්‍රාම්ස්චිගේ අර්ථ නිරූපණය

ආධිපත්‍යය' හෙවත් 'හෙජමොනිය' (Hegemony) පිළිබඳ න්‍යායය, ග‍්‍රාම්ස්චිගේ චින්තනයේ ඉතාම නවීන වූත්, පොහොසත් වූත් අංගය බව බොහෝ විචාරකයන්ගේ පිළිගැනීමයි. ග‍්‍රාම්ස්චි විසින් සංකල්පනය කරනු ලබන පාලන මාධ්‍යයන් දෙකක් ඇත. එනම්; "ආධිපත්‍යය" සහ "මර්දකතන්ත‍්‍රය" වශයෙනි. 'හෙජමොනිය' සංකල්පය තුළින් ග‍්‍රාම්ස්චි අදහස් කරනුයේ පාලනය කිරීම නැතහොත් වඩාත් පුළුල් ආකාරයෙන් දක්වන විට නායකත්වය පිහිටුවීම යන්න කිසිඳු දේශපාලන සමාජයක මර්දනයෙන් පමණක් කළ හැක්කක් නොවන බවයි. මතවාදී ආකාරයෙන් විවිධ පන්ති, සමාජ ස්ථර හා ශ්‍රේණින් තම මතයට දිනා ගැනීම  ඕනෑම රජයක් හෝ පාලක පන්තියක් විසින් අත්‍යාවශ්‍යයෙන්ම කළ යුත්තකි. ඇතැම් රාජ්‍යයන්හි මෙසේ මතවාදී ලෙස දිනාගැනීම විශාල පරිමාණයෙනුත්, මර්දනය සුළු පරිමාණයකිනුත් සිදුවේ. මෙම මතවාදී ආධිපත්‍ය (හෙජමොනිය) 'කැමැත්ත මඟින් පාලනය කිරීම' ලෙස හඳුන්වා දිය හැකිය. එනම්; ජනයා නොදැනුවත්වම පාලක පන්තියේ බලපෑමට කැමැත්තෙන්ම යටත්වීමයි. මෙය ගොඩනංවන ලද කැමැත්තකි.

උදා:- (1) ශ‍්‍රී ලාංකික දෙමළ ජනතාවගෙන් බහුතරය යුද්ධයට කැමති වුවද අකැමැති වුවද එල් ටී ටී ඊ සංවිධානය විසින් ජනතාවගේ පක්‍ෂපාතීත්වය ඊට ලබාගෙන ඇත.

(2) ජර්මනිය තුළ යුදෙව් සංහාරය සිදු කිරීමට හිට්ලර්ට හැකි වූයේ ජර්මානුවන් ආර්යය ජාතිය වශයෙන් මතවාදයක් ගොඩනංවා බහුතර ජනතාවගේ පක්‍ෂපාතීත්වය තම පාලනයට ලබා ගැනීම තුළිනි.

මේ අනුව 'හෙජමොනිය', පාලනයේ වැදගත් මානයක් ලෙස ග‍්‍රාම්ස්චි දක්වයි. පාලනයට සුජාත බාවයක් ලැබෙන්නේ මෙම 'කැමැත්ත' තුළිනි. මෙම කැමැත්ත නිර්මාණය කරනු ලබන්නේ දෘෂ්ටිවාදී උපකරණ මඟින් බව ඔහු ප‍්‍රකාශ කරයි. පවුල, අධ්‍යාපනික, ආගමික, ආයතන, ජනමාධ්‍ය වැනි ආයතන දෘෂ්ටිවාදී උපකරණ වේ.

මහා පරිමාණ වශයෙන් පාලිත පිරිස් දිනාගැනීම සහ සුළු පරිමානයෙන් මර්දනය යොදා ගැනීම ස්ථිරසාර පාලක පංතියකගේ පාලන ක‍්‍රමය වේ. නමුත් කිසිඳු රාජ්‍යයක් පාලනය කිරීම පරිපූර්ණ වශයෙන්ම මතවාදී දිනා ගැනීමක් තුළින් හෝ පරිපූර්ණ වශයෙන් මර්දනය යෙදීමෙන් හෝ කළ නොහැකිය. විවිධ නිශ්චිත අවස්ථාවන්හි දේශපාලනමය තුලනයක් සඳහා දිනාගැනීම සහ මර්දනය කුමන අනුපාතයන්ගෙන් යොදා ගත යුතුද? යන්න පාලක පන්තිය විසින් තීරණය කළ යුතුය. පාලක පන්තියකට දිගු කලක් ජීවත් විය හැක්කේ, මර්දනය මඟින් පාලිතයන් අවනතකර ගැනීමෙන් නොව, ඔවුන් සිය කැමැත්තෙන්ම පාලක පන්තියේ ආධිපත්‍යය පිළිගන්නා විටය. පාලක පන්තියේ දෘෂ්ටිවාදයට, සමාජයේ බහුතරය අවනතකර ගැනීම එලෙස ආධිපත්‍යය පිහිටුවා ගැනීමේ සුපුරුදු මෙන්ම හොඳ මාධ්‍යයකි. අසීමාන්තික මර්දනය මඟින් පෙන්නුම් කරන්නේ පාලක පන්තියේ ආධිපත්‍යය අර්බුදයට ලක්ව ඇති බවත්, පාලිත කොටස් අතර පාලක පංතිය පිළිබඳ විශ්වාසභංගත්වයක් ඇතිවී තිබෙන බවත්, පාලක පන්තියේ මතවාදී ආධිපත්‍ය ක්‍ෂය වී ඇති බවත්ය. මර්දන යන්ත‍්‍රය පමණක් භාවිතා කර, පාලිත සමාජ කොටස් හා පන්තීන් බලහත්කාරයෙන් තමන්ට අවනත කර ගැනීම පාලක පන්තියක ශක්තිය කියාපාන්නක් නොවන අතර, ඉතා අඩුවෙන් මර්දන යන්ත‍්‍රය පාවිච්චි කරන්නේ දැඩි ආත්ම විශ්වාසයෙන් යුත් පාලක පන්තීන්ය.

ඇතැම් විශේෂ අවස්ථාවන්හි දී ආධිපත්‍යයේ සිටි පාලක පන්තීන්ට දේශපාලනමය වෙනස්වීම නිසා මර්ධක තන්ත‍්‍රයට මාරුවීමට සිදුවනු ඇත. එවැනි මාරුවීමක් සිදුවනවාත් සමඟම පාලිත කොට්ඨාසය පාලක ස්ථරයෙන් ඈත්වීමක් සිදුවේ. මර්දන තන්ත‍්‍රය යොදා ගන්නේ මතවාදී ලෙස පාලිත කොට්ඨාස දිනාගැනීම තවදුරටත් අපහසු වී ඇති බැවිනි. මෙවැනි අවස්ථාවක් වනාහී පාලක, පාලිත සබඳතා දිය වී යන සමයකි. එම දිය වී යන සබඳතාවයන්ට ආදේශකයක් වශයෙන් මර්දන බලය යොදා ගනී. එසේ වුවද මර්දන තන්ත‍්‍රය ක‍්‍රියාත්මක කරවීමට ඇතැම් පූර්ව කොන්දේසි අවශ්‍ය වේ. එනම්; මර්දනකාරී උපකරණ පිළිබඳව පාලක පංතියට විශ්වාසයක් තිබිය යුතුය. ඒ සඳහා පාලක පංතීන් විසින් මර්දනකාරී උපකරණ මත පැහැදිලි න්‍යායික හා මතවාදී ආධිපත්‍යයක් ගොඩනගා තිබිය යුතුය. මෙම මර්දනකාරී උපකරණ වනාහී පොලිසි, හමුදාවන් වැනි ආයතනයන්ය. උක්ත දැක්වූ අයුරින් එම ආයතන මඟින් පාලකයන්ගේ ආධිපත්‍ය ගිලිහී ගියහොත් ඔවුන් පාලක ශ්‍රේණින්ට අවශ්‍ය දිශාවට නොව ප‍්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවට ක‍්‍රියාත්මක වීමේ හැකියාව ඇත. එය තවදුරටත් වර්ධනය වූ විට මර්දන උපකරණයන් පාලන ශ්‍රේණීන් කෙරෙහිම එම මර්දනය යෙදීමේ හැකියාව ඇත.

ප‍්‍රබුද්ධ පාලක ශ්‍රේණීන් විසින් වුව ද යම් යම් අර්බුද සමයන්හි මර්දනය යොදාගැනීම අවශ්‍යවේ. එලෙස මර්දනය යොදා ගැනීමේ දී කොන්දේසි දෙකක් සම්පූර්ණ විය යුතුය. පළමු වශයෙන්, පාලක ශ්‍රේණීන් විසින් මර්දක උපකරණ මත පරිපූර්ණ මතවාදී ආධිපත්‍යයක් පැවැත්විය යුතු අතර, එම පරිපූර්ණ ආධිපත්‍යය මර්දන උපකරණවල විනයෙන් ප‍්‍රකාශ විය යුතුය. දෙවනුව, මර්දනය සම්පූර්ණ සමාජ ව්‍යුහයේම පැතිර නොයාමට පාලකයන් වගබලා ගතයුතුය. එනම්; මර්දනය කළ යුතු පිරිස් සාමාන්‍ය සමාජ ව්‍යුහයෙන් ඈත්කර මර්දනය කිරීමේ හැකියාව තිබිය යුතුය. සමස්ත මර්දනයක් ඇතිවන්නේ නම් පාලිතයන් කලකිරී මතවාදී ආධිපත්‍යය ක්‍ෂය වී යයි. ජනතා මානසිකත්වය කිසිඳු විටෙක රික්තකයක්ව නොපවතින තත්ත්වය තුළ දී පාලකයන් ප‍්‍රචාරය කරනු ලබන මතවාදය ප‍්‍රති‍ක්‍ෂේප කරන විටෙක වෙනත් මතවාදයන්ගෙන් ඔවුන් පෝෂණය විය හැකිය.

ආධිපත්‍යය සහ මර්දක තන්ත‍්‍රය පිළිබඳ ග‍්‍රාම්ස්චිගේ සංකල්පයන් ඉදිරිපත් වන්නේ සමකාලීන ඉතාලියේ දේශපාලන අර්බුදය හා සම්බන්ධ වෙමිනි. ඉතාලියේ දී පළමු වරට නිර්මාණය වී ජර්මනිය, ස්පාඤ්ඤය, පෘතුගාලය වැනි අනෙකුත් යුරෝපීය රාජ්‍යයන් ට පැසිස්ට්වාදය පැතිරී යමින් තිබුණු යුගයකි මෙය. මේ පිළිබඳව ග‍්‍රාම්ස්චි විග‍්‍රහ කරන ලද්දේ සිරගෙයි සිටිමින්ය. එම විග‍්‍රහයන් කිරීම සඳහා ග‍්‍රාම්ස්චිගේ සංකල්පයන් අත්‍යවශ්‍ය වූත් මූලික වූත් සංකල්ප විය.

පැසිස්ට්වාදය

පැසිස්ට්වාදය පිළිබඳව ග‍්‍රාම්ස්චිගේ නිරීක්‍ෂණයන්, දේශපාලන අර්බුදය පිළිබඳ නිර්වචනය හා සම්බන්ධවේ. දේශපාලන අර්බුදයක් ලෙස ග‍්‍රාම්ස්චි දක්වන්නේ සමාජ පන්තීන්, එම පන්තීන්ට චිරාගතව නායකත්වය සැපයූ නායකත්වයන්ගෙන් ගිලිහී යන තත්ත්වයකි. එනම්; චිරාගත නායකත්වයන්ට තම පන්තිය මත තිබූ මතවාදී ආධිපත්‍ය අහිමිවන තත්ත්වයකි. මෙය ආර්ථික අර්බුදයකින් පමණක් පැන නොනගී. සුවිශේෂී තත්ත්වයක දී එය එසේ සිදු විය හැකිය. ආර්ථික අර්බුදයක් මඟින් ගැටලූකාරී දේශපාලන තත්ත්වයන් මතුකළ හැකි වුවද, පන්තීන් තම චිරාගත නායකත්වයන්ගෙන් ගිලිහී යන තත්ත්වයක් අනිවාර්යයෙන් පැන නොනගී. නමුත් ග‍්‍රාම්ස්චි සඳහන් කළ දේශපාලන අර්බුදය එලෙස පන්තීන් නායකත්වයන්ගෙන් වෙන්වීම මඟින් පැනනගින්නකි. පැසිස්ට්වාදය මතුවන්නේ මෙබඳු දේශපාලන අර්බුදයක් පවතින අවස්ථාවකය.

ඉතාලිය සැලකිල්ලට ගත් කල, කම්කරු පන්තිය සමාජවාදී හා කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂවලටත්, ධනේෂ්වර පන්තිය, ක‍්‍රිස්තියානි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පක්‍ෂයටත් සහයෝගය දෙමින් පැවතුනි. එහෙත් පැසිස්ට්වාදය නැගීගෙන එන කාලය වන විට මෙම නායකත්වයන්ගේ, තම පන්තීන් මත තිබූ ආධිපත්‍යය ගිලිහී යමින් පැවතුනි. පැසිස්ට්වාදය බලයට පත් වන්නේ මෙබඳු දේශපාලන තත්ත්වයක් උපයෝගී කොටගෙනය.

පැසිස්ට් ව්‍යාපාරය මුල් වකවානුවේ දී වාමාංශික හා රැඩිකල් පෙනුමකින් යුතු ව්‍යාපාරයක් විය. එසේම පැසිස්ට්වාදයට තිබූ ජනතා පදනම විසින් පැසිස්ට්වාදය, යුධමය ඒකාධිපතිත්වයකින් කැපී පෙනන ලෙස වෙනස් කෙරෙයි. යුධමය ඒකාධිපතිත්වයක් ජනතාව මර්දනය කිරීම මඟින් දිගින් දිගටම ජනතාවගෙන් කොන් වෙමින් පවතින ආඥාදායකත්වයකි. පැසිස්ට්වාදය ද මර්දනයකාරී ඒකාධිපති ස්වරූපයක් ගත්ත ද එයට පුළුල් ජනතා පදනමක් සහ එම ජනතා කොටස් මත මතවාදී ආධිපත්‍යයක් ඇත. මෙම තත්ත්වය ග‍්‍රාම්ස්චිගේ හෙජමොනික අර්ථ දැක්වීමට පදනම් වී ඇත.

ඉතාලි තත්ත්වය තුළ පැසිස්ට්වාදයේ ආරම්භක අවධියේ දී සමාජ කණ්ඩායම් තුනක් මත එය පදනම් විය. එනම්; ග‍්‍රාමීය මැද ධනේෂ්වර පන්තිය, නාගරික සුළු ධනේෂ්වර පන්තිය හා නන්නත්තාර නිර්ධන පන්තියයි. මුල්කාලීනව මෙම කොට්ඨාසයන්ගෙන් සමන්විත වූ නමුත් පසු අවධියේ දී එහි සමාජ පදනම පුළුල් වේ. මේ වන විට පැරණි පක්‍ෂවල චිරාගත නායකත්වයෙන් එම පක්‍ෂයන් විසින් නියෝජනය කරන ලද පන්තීන් ගිලිහී යාමෙන් ඓන්ද්‍රීය දේශපාලන අර්බුදයක් නිර්මාණය වී ඇත. මෙහි දී අර්බුදයට ලක් වූ ධනේෂ්වර පාලනයත්, ධනේෂ්වර නිෂ්පාදන ක‍්‍රමයත් නිසා තම පාලනය හා නිෂ්පාදනය පවත්වාගෙන යාමට වෙනත් විකල්ප සෙවීමට ධනේෂ්වර පන්තියට සිදුවේ. මේ මත තමන් අකැමැති වුව ද තම නිෂ්පාදන අයිතීන් රැකගනු වස් පැසිස්ට් ව්‍යාපාරයට සහය දීමට ධනේෂ්වර පන්තිය පෙළඹේ. මෙම තත්ත්වය ඉතාලියේ මෙන්ම ජර්මනියේ ද උද්ගත වූ අතර ඊට සමගාමීව එහි ගුණාත්මක වෙනසක් ඇති විය.

සමාජයේ පන්ති ප‍්‍රතිවිරෝධතා නැති බව කීමත්, පැසිස්ට් ව්‍යාපාරය ඊට ඉහළින් සිටින ව්‍යාපාරයක් වශයෙන් ඉස්මතු කිරීමත් පැසිස්ට්වාදයේ ලක්‍ෂණයකි. එකම ජාතියේ හෝ එකම ආගමේ වශයෙන් වූ සම්බන්ධතාවයන් ඉස්මතු කරමින් බහු ජනතාව දිනා ගැනීම මෙහි දී සිදුවේ. මෙය ජනතාව මත මතවාදී ආධිපත්‍ය දැරීමකි. එනම්; පාලක පංතිය කෙරෙහි ජනතාවගේ ගොඩනංවන ලද කැමැත්ත මඟින් පාලනය කිරීමයි. මෙය හෙජමොනියේ ප‍්‍රායෝගික භාවිතාවයි.

උදා:- (1) මුසෝලිනී විසින් රෝම අධිරාජ්‍යයේ පැරණි කීර්තිය නැවත ගොඩනැගීම කෙරෙහි වූ අපේක්‍ෂාවන් ජනතා සන්තානයට ඇතුල් කිරීම.

(2) හිට්ලර් විසින් ජර්මන් ජනතාව ආර්ය වංශිකයන් ලෙස සලකමින් යුදෙව්වන් සතුරන් ලෙස සලකමින් උග‍්‍ර ජාතිවාදයක් ගොඩනගා ඒ මත පාලනය ගෙනයාම.

එසේ ම පැසිස්ට්වාදය ජනතාවාදී වූත්, සමහර විටෙක සමාජවාදී වූත්, ජාතිවාදී වූත් ස්වරූපයෙන් දැකිය හැකිය. බොහෝ විට මෙය සමාජවාදී සටන් පාඨයන්ගෙන් පවා ආවරණය ලබන අතර සැබෑ සමාජවාදීන් ලෙස පෙනී සිටීමට උත්සාහ ගනී.

උදා:- හිට්ලර් තම පක්‍ෂය නම් කරන ලද්දේ "ජාතික සමාජවාදී පක්‍ෂය" වශයෙනි.

සාමාන්‍ය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රික ධනේෂ්වර ක‍්‍රමයක හෝ මර්දනකාරී ධනේෂ්වර රාජ්‍යයක පවතිනවාට වඩා ඉතා පුළුල් මට්ටමකින් ජනතාවගේ නිදහස මර්දනය කිරීම පැසිස්ට් රාජ්‍යයේ විශේෂිත ලක්‍ෂණයකි. දේශපාලන අර්බුදයක දී තම නිෂ්පාදන ක‍්‍රමය හා පන්ති පාලනය පවත්වාගෙන යාම සඳහා මෙබඳු පාලනයක් හෝ පවත්වාගෙන යාමට ධනේෂ්වරය පෙළඹේ. ඒ සඳහා ධනේෂ්වරයේ කැමැත්ත, අකැමැත්ත තීරණය වන්නේ දේශපාලන අර්බුදයේ තියුණුතාව මතය.

බුද්ධිමය ශ්‍රේණීන්

ග‍්‍රාම්ස්චි ප‍්‍රකාශ කර ඇත්තේ "සියලු මිනිසුන් වනාහී බුද්ධිමතුන්ය" කියාය. මෙයින් ඔහු අදහස් කර ඇත්තේ සෑම මිනිසකුටම යම්කිසි ලෝක දැක්මක් ඇති අතර, තමන්ගේම බුද්ධිමය ආවේගයන්ට අනුව කටයුතු කරන බවයි. ග‍්‍රාම්ස්චිට අනුව බුද්ධිමතුන් හෝ බුද්ධිමතුන් නොවන ලෙස බෙදීම කළ හැක්කේ ඔවුන්ගේ චින්තනය හෝ ලෝක දැක්ම මත නොව සමාජයෙන් ඔවුන්ට බුද්ධිමය ක‍්‍රියාවක් නියම වී ඇද්ද? යන කරුණ මතයි. එබඳු කාර්යභාරයක් නියම වී ඇති පුද්ගලයන් වනාහී බුද්ධිමතුන්ය යි ග‍්‍රාම්ස්චි පෙන්වා දෙයි.

බුද්ධිමතුන් විවිධ පන්ති පදනම්වලින් බිහිවන බැවින් බුද්ධිමතුන් වෙනම සමාජ පන්තියක් වශයෙන් හඳුනා ගත නොහැකි බවත් ඔවුන් හඳුනාගත හැක්කේ විවිධ පන්තිවලට අයත් පිරිස් වශයෙනි යි ඔහු වැඩි දුරටත් පවසයි. එක් අතකින් පාලක පන්තීන්ට සම්බන්ධ බුද්ධිමතුන් පිරිසක් ද අනෙක් අතින් පාලක පන්තියට සම්බන්ධ නැති පාලිත පන්තිවලින් එන බුද්ධිමය පිරිස් ද සිටින බව ඔහුගේ මතයයි.

ග‍්‍රාම්ස්චි මුලින් ම 'ග‍්‍රාමීය බුද්ධිමතුන්' නම් කොටසක් හඳුනාගනී. එනම්, ගුරුවරු, වෙදමහත්වරු, ග‍්‍රාමීය පූජකයන්, නොතාරිස්වරු ආදීන්ගෙන් සමන්විත වූවන් ය. මෙම පිරිස ග‍්‍රාමීය ක්‍ෂේත‍්‍රයේ බුද්ධිමය කාර්යභාරයක් ඉටු කරති. මොවුන් ගොවිජන කොට්ඨාසයන්ගෙන් මතු වුව ද ග‍්‍රාමීය බුද්ධිමතුන්ගේ තත්ත්වයට පත් වූ පසු තම මුල් පසුබිම්වලින් වෙන්වීමේ තත්ත්වයක් පවතී. ග‍්‍රාම්ස්චි ග‍්‍රාමීය බුද්ධිමතුන්ගේ තත්ත්වය විග‍්‍රහ කරන්නේ අන්තර් මධ්‍යම පන්ති කොට්ඨාසයක් ලෙසය. එනම්; පාලක පංතියට හෝ සෘජු ලෙස පාලිත පන්තියට සම්බන්ධ නැති එහෙත් පාලන බලය පවත්වාගෙන යාමට ආධාර වන සමාජ කණ්ඩායම්ය. ඔවුන්ගේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය තීරණය වන්නේ එම අවස්ථාවේ පවතින පන්ති බලතුලනය අනුවය. සමාජයේ ඉදිරිගාමී බලවේග ක‍්‍රියාත්මක වී ඉදිරියට එන කාලපරිච්ජේදවල දී මෙම කොටස් පැරණි මත අතහැර අළුත් තත්ත්වයන්ට යාමේ තත්ත්වයක් මතුවන නමුත් මෙම පන්තීන්ට කිසිවිටෙක සමාජ පරිවර්තනයක් සඳහා ආධිපත්‍යධාරී කාර්යභාරයක් ඉටු කළ නොහැකි බව ග‍්‍රාම්ස්චි කියයි. නමුත් ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ 1956 මැතිවරණයේ දී බණ්ඩාරනායක මහතා විසින් පෙරටුගාමී කරගන්නා ලද්දේ මෙම ග‍්‍රාමීය බුද්ධිමතුන්ය. එනම්; සඟ, වෙද, ගුරු, ගොවි, කම්කරු ආදීන් ය. මෙරට බහුතරය මෙම කොටස්වලට අයත් වූ අතර එය ජාතිකවාදය ගොඩ නැගීමට ද ඉවහල් විය. එසේම කැමැත්ත මඟින් ආධිපත්‍යය පවත්වාගෙන යාමට මෙම බුද්ධිමතුන්ගේ කාර්ය භාරය ඉවහල් විය. කොයි ආකාරයේ වුව ද බුද්ධිමතුන් රාජ්‍ය ආධිපත්‍යය පවත්වාගෙන යනු වස් මතවාදය සකස් කිරිම පිණිස දායක වන්නෝ වෙති.

මූලික වශයෙන් තම කායික ශ‍්‍රමය වැය නොකරන සියලුම ශ‍්‍රමික කොටස් ග‍්‍රාම්ස්චිගේ විග‍්‍රහයට අනුව නාගරික බුද්ධිමතුන් වේ. එනම්; ඉංජිනේරුවන්, දාර්ශණිකයන්, කලාකරුවන් වැන්නවුන්ය. ඔවුන්ගේ කාර්ය භාරය බුද්ධිමය බව ඔහු පෙන්වා දෙයි.

ඓන්ද්‍රීය බුද්ධිමතුන් පිළිබඳ විග‍්‍රහයේ දී ඔහු විසින් ඓන්ද්‍රීය බුද්ධිමතුන් කොටස් දෙකක් දක්වයි. එනම්; පාලක කොටස් සමඟ සෘජු ලෙස සම්බන්ධ සහ ඔවුන්ගේ මතවාදය නියෝජනය කරන බුද්ධිමය කොට්ඨාසයත්, පාලිත කොට්ඨාසයේ ඉදිරියට බලය ලබා ගන්නට සිටින පන්තිය සමඟ සම්බන්ධව එම මතවාදය නියෝජනය කරන පිරිසත්ය. තමන්ගේම ඓන්ද්‍රීය බුද්ධිමතුන් ඇතිකරගත හැක්කේ දැනට පාලන බලය දරන පන්තියට හා අනාගතයේ පාලන බලය දරන්නට සිටින පන්තියට යන මූලික පන්තීන් දෙකට පමණි. (ගොවි ජනතාව අතරමැදි පන්තියක් වන බැවින් ඔවුන්ට එම හැකියාව නොමැත.) ඒ අනුව ධනපති සමාජයේ දී එම හැකියාව ඇත්තේ ධනපති පන්තියට සහ නිර්ධන පන්තියට පමණකි. තම පන්තියේ දේශපාලනය හා මතවාදය සංවර්ධනය කර ඉදිරියට ගෙනයාම හා එම පන්තියේ රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රය ගොඩනැගීමේ මතවාදී පදනම දැමීම මෙම බුද්ධිමතුන්ගේ කාර්යභාරය වේ. ඓන්ද්‍රීය බුද්ධිමතුන් යනු; යම් සමාජ පංතියකට ඓන්ද්‍රීයව සම්බන්ධ වන, එම සමාජ පංතියේ දෘෂ්ටිවාදය සහ ලෝක දැක්ම ගොඩනැගීමට මෙන්ම ව්‍යාප්ත කිරීමට සාමාන්‍ය ජනයාගේ එදිනෙදා ජීවිතය සමඟ සම්බන්ධ වී වැඩ කරන අයයි. ග‍්‍රාම්ස්චි යෝජනා කරන ලද විප්ලවවාදී ව්‍යාපාරයට අවශ්‍ය වන්නේ නිර්ධන පංතියේ ඓන්ද්‍රීය බුද්ධිමතුන් බව ඔහු ප‍්‍රකාශ කර ඇත. මේ අනුව පෙනී යන්නේ පාලක පන්තියේ මතවාදී ආධිපත්‍යයට ජනතාව නතුකරගනු උදෙසා බුද්ධිමතුන්ගේ කාර්යභාරය මූලික හා සුවිශේෂී වන බවය.

ප‍්‍රතිහෙජමොනිය

පවතින හෙජමොනිය වෙනස් කිරීම සම්බන්ධව ග‍්‍රාම්ස්චි උපාය මාර්ගයක් යෝජනා කළේය. එනම්; පවතින හෙජමොනියට විරුද්ධව ප‍්‍රතිහෙජමොනිය (ක්‍දමබඑැර යැටැපදබහ) නම් සංකල්පය හඳුන්වා දීමයි. ප‍්‍රතිහෙජමොනිය ග‍්‍රාම්ස්චිගේ වැදගත් සංකල්පයකි.

පවතින රාජ්‍ය පවතින්නේ බලහත්කාරය මතම පමණක් නොව ඒ සඳහා පාලිතයන්ගේ කැමැත්ත ද අවශ්‍ය බව ඉහත පෙන්වා දෙන ලදී. ඒ අනුව පවතින පාලනය වෙනස් කිරීමට ද මර්දනය මෙන්ම කැමැත්ත අවශ්‍ය බව ඔහු කීය.

මාක්ස්වාදී න්‍යායේ කේන්ද්‍රීය අවශ්‍යතාවය රාජ්‍ය බලය අත්පත් කර ගැනීමය. එය ලෙනින්ගේ 'රාජ්‍ය සහ විප්ලවය' නැමැති කෘතියෙන් අවධාරණය කෙරෙයි. ග‍්‍රාම්ස්චිගේ විශ්ලේෂණය අනුව රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීමෙන් පමණක් ධනවාදී හෙජමොනිය වෙනස් කළ නොහැකිය. එයට හේතුව ධනවාදය පවත්වාගෙන යනු ලබන්නේ රාජ්‍ය මඟින් පමණක් නොවන නිසාය. එයට සිවිල් සමාජය ද සම්බන්ධ වේ. (සිවිල් සමාජය යනු; දෘෂ්ටිවාදී කැමැත්ත ක‍්‍රියාවට නගන ක්‍ෂේත‍්‍රය වේ.) එහෙයින් ඔහු ප‍්‍රකාශ කරනුයේ රාජ්‍ය බලය අල්ලා ගැනීමෙන් නොනැවතී පවත්නා හෙජමොනිය ද වෙනස් කළ යුතු බවයි.

"යමෙක් රාජ්‍ය බලය අත්පත් කර ගැනීමට පෙර රාජ්‍ය බලය අභ්‍යාස කළ යුතුය."

මින් ග‍්‍රාම්ස්චි අදහස් කළේ පවතින රාජ්‍යයේ හෙජමොනියට ප‍්‍රතිවිරුද්ධ හෙජමොනියක් සමාජයේ ස්ථාපිත කළ යුතු බවයි. එනම්; මහජනයා තුළ නව දෘෂ්ටිවාදයක් ගොඩනැගිය යුතුය. එය පවතින හෙජමොනික දෘෂ්ටිවාදයට ප‍්‍රතිවිරුද්ධ හෙජමොනික දෘෂ්ටිවාදයක් විය යුතුය. ධනවාදී හෙජමොනියට ප‍්‍රතිවිරුද්ධ දෘෂ්ටිවාදය වශයෙන් ඔහු යෝජනා කරනු ලැබූයේ කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයයි. මෙම දෘෂ්ටිවාදී වෙනස සමාජයේ ඉහළ ස්ථරයේ සිට පහළ ස්ථරය දක්වා සිදුකළ නොහැකි බවත් එය පහළ ස්ථරයෙන් ආරම්භ කළ යුතු බවත් ඔහු ප‍්‍රකාශ කරයි. මේ අනුව ග‍්‍රාම්ස්චිගේ දර්ශනය තුළ දෘෂ්ටිවාදී අරගලයට (ෂබාසැදකදටසජ්ක ිඑරමටටකැ) ප‍්‍රධාන ස්ථානයක් හිමි වේ.

ග‍්‍රාම්ස්චිගේ දෘෂ්ටිවාදී අරගලය යනු; හුදෙක් ධනවාදී ගැටුමක් නොවේ. එය ඉන් ඔබ්බට ගමන් කළ දෙයකි. එය දෛනික ජීවිතය වෙනස් කරන එකක් විය යුතුය.

- 'ධනවාදය යනු; හුදෙක් නිෂ්පාදනය, බෙදා හැරීම සහ පරිභෝජනය පිළිබඳ කාරණයක් නොවේ. ධනවාදය විසින් ධනවාදී ශිෂ්ටාචාරයක් පවත්වාගෙන යයි. ධනවාදය විසින් එයට ඔබින මිනිසෙකු නිර්මාණය කරයි." -

එම නිසා වෙනසක් ඇති කිරීමට සිවිල් සමාජය තුළ දෘෂ්ටිවාදී වෙනසක් ඇති කළ යුතුය. මේ සඳහා ග‍්‍රාම්ස්චි ජනවහර (ක්‍දපපදබ ීැබජැ)නැමැති සංකල්පය යෝජනා කරයි. මෙය සාමාන්‍ය / පොදු දැනුම යන්නට වඩා පුළුල් අදහසකි. ඔහුට අනුව දෘෂ්ටිවාදය කාලාන්තරයක් තිස්සේ ජනතාව අතර ව්‍යවහාරයක් බවට පත් වීමෙන් මිනිසුන් එය ස්වභාවික යැයි පිළිගනී. එනම්; එය සාමාන්‍යකරණය වේ.

පොදු වහරක් බවට පත් වන්නේ අතීත දර්ශනයන්ය. එය පාලක පංතිය විසින් තම පාලිතයන් පාලනය කරනු පිණිස දෘෂ්ටිවාදී උපකරණයක් ලෙස භාවිත කරනු ලබයි. එම දෘෂ්ටිවාදයන් බොහෝ කලක් තිස්සේ භාවිත කිරීම තුළින් පසුකාලීනව ස්වභාවය බවට පත් වේ. මේ අනුව විප්ලවය සිදුකළ යුත්තේ ප‍්‍රතිදෘෂ්ටිවාදයක් ගොඩනැගීමෙනි. ඒ සඳහා දෘෂ්ටිවාදී අරගලයක් අවශ්‍යයය.

එසේ නම් දෘෂ්ටිවාදී අරගලයක් ගොඩනඟන්නේ කෙසේ ද? යන්න විමසා බැලිය යුතුය. ග‍්‍රාම්ස්චි ප‍්‍රකාශ කරනු ලැබූයේ ඒ සඳහා බුද්ධිමය සහ සදාචාරමය ප‍්‍රතිසංස්කරණ (ෂබඑැකකැජඑම්ක ්බා ඵදර්ක රුදෙරප) ඇති කළ යුතු බවකි.

බුද්ධිමතුන් විසින් සත්‍ය සහ අසත්‍ය ජනතාවට අවබෝධ කර දෙයි. සදාචාරයේ වැදගත්කම වන්නේ හොඳ සහ නරක පිළිබඳව ජනතාව දැනුවත් කරන බැවිනි. මේවා දෘෂ්ටිවාදී ගොඩනැංවීම්ය.

මේ අනුව ග‍්‍රාම්ස්චි ප‍්‍රකාශ කරන්නේ නිර්ධන පංතිය සමාජයේ බුද්ධිමය සහ සදාචාරාත්මක ප‍්‍රතිසංස්කරණයන් ඇති කිරීමට නම් බුද්ධිමය හා සදාචාරාත්මක නායකත්වය (ෂබඑැකකැජඑම්ක ්බා ඵදර්ක ඛැ්ාැරියසච) ඔවුන් විසින් දිනාගත යුතු බවයි. ග‍්‍රාම්ස්චිට අනුව සමාජයේ සියළලුම දෙනා බුද්ධිමතුන්ය.  සාම්ප‍්‍රදායික බුද්ධිමතුන් සහ ඓන්ද්‍රීය බුද්ධිමතුන් ලෙස දෙකොටසකි. සාම්ප‍්‍රදායික බුද්ධිමතුන් යනු; මේ වන විටත් සම්ප‍්‍රදායික දෘෂ්ටිවාදයේ ප‍්‍රචාරකයින්ය. ඓන්ද්‍රීය බුද්ධිමතුන් යනු; යම් සමාජ පංතියකට ඓන්ද්‍රීයව සම්බන්ධවන, එම සමාජ පංතියේ දෘෂ්ටිවාදය සහ ලෝක දැක්ම ගොඩනැගීමට සහ ව්‍යාප්ත කිරීමට සාමාන්‍ය ජනයාගේ එදිනෙදා ජීවිතය සමඟ සම්බන්ධ වී ක‍්‍රියා කරන අයයි. ග‍්‍රාම්ස්චි විසින් ඉදිරිපත් කළ විප්ලවවාදී ව්‍යාපාරයට අවශ්‍යය වන්නේ නිර්ධන පංතියේ ඓන්ද්‍රීය බුද්ධිමතුන් ය.

ග‍්‍රාම්ස්චිගේ සංකල්පය තුළ දේශපාලන නායකත්වය පමණක් නොව බුද්ධිමය සහ සාදාචාරාත්මක නායකත්වයන් නිර්ධන පංතිය විසින් දිනාගත යුතුය. එය පංතිමය සාධකය තුළින් පමණක් ලබාගත නොහැකිය. පංතිමය නොවන ආගමික, ජාතිකත්වය වැනි සාධකද ඇත. මෙහි දී ග‍්‍රාම්ස්චි "ජාතික ජනතා බලවේගයක්" පිළිබඳ සංකල්පයක් ඉදිරිපත් කරයි. එනම්; නිර්ධන පංති ව්‍යාපාරය ක‍්‍රියාත්මක වන ප‍්‍රදේශයෙහි පවතින ජාතික ජනතා බලවේගය මෙම විප්ලවීය ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ කරගත යුතු බවයි. (මෙම අදහසට ඔහුට බලපානු ලැබූයේ ඉතාලි පැසිස්ට්වාදය ජයග‍්‍රහණය කිරීම ජාතික ජනතා බලවේගය තුළින් සිදුවීමය.)

ග‍්‍රාම්ස්චි 'පංතිය' ලෙස අදහස් කළේ හුදෙක් ආර්ථික පංතිය පිළිබඳ සරල තේරුම නොවේ. ඔහුට අනුව පංතිය ගොඩනැගිය යුත්තේ ඔවුන්ගේ බුද්ධිමය, දේශපාලනික හා සදාචාරාත්මක නායකත්වය තුළිනි. සාමූහික අධිෂ්ඨානය (ක්‍දකකැජඑසඩැ අසකක) පිළිබඳ සංකල්පය ඉදිරිපත් කරන ග‍්‍රාම්ස්චි ප‍්‍රතිහෙජමොනික ව්‍යාපාරයක් යන්න හඳුන්වා ඇත්තේ "බුද්ධිමය සහ සදාචාරාත්මක නායකත්වයකින් ගොඩනැගෙන සාමූහික අධිෂ්ඨානය"ලෙසය. ග‍්‍රාම්ස්චිට අනුව නිර්ධන පංති දේශපාලනයේ යෙදෙන්නේ නිර්ධන පංතිය පමණක් නොවේ. පාලක පංතියත් එයට සහභාගී වෙයි. පාලක පංතියේ හෙජමොනික උපාය මාර්ගයත් වන්නේ 'නිෂ්ක‍්‍රීය විප්ලවය' (ඡු්ිිසඩැ ඍැඩදකමඑසදබ) යයි. ඉන් අදහස් කෙරෙනුයේ පාලක පංතියට විරුද්ධව යම් යම් ව්‍යාපාරයන් ඇතිවෙද්දී ඒවාට දේශපාලනිකව ආමන්ත‍්‍රණය කරනු වෙනුවට ඒවා පවතින දේශපාලනයට අන්තර්ග‍්‍රහණය කර ගැනීමයි. ග‍්‍රාම්ස්චිගේ ප‍්‍රති හෙජමොනික ක‍්‍රියාමාර්ගයට අනුව නිෂ්ක‍්‍රීය දේශපාලනයට විරුද්ධව යළි දේශපාලනීකරණය ක‍්‍රියාත්මක කළ යුතුය.

ආශ‍්‍රිත මූලාශ‍්‍ර

1. ීසපදබල ඍදටැරග 1982ග ඨර්පිජස.ි ඡුදකසඑසජ්ක ඔයදමටයඑථ ්බ සබඑරදාමජඑසදබථ ඛදබාදබග ඛ්අරුබජැ ්බා අසිය්රඑග

2. ගුණසිංහ, නිව්ටන්. 1986. අන්තෝනිඞ් ග‍්‍රාම්ස්චි: කෙටි හැඳින්වීමක් : කොළඹ. කම්කරු ගොවි ආයතනය.

3. ප‍්‍රභාෂිණී, සන්ධ්‍යා. ප‍්‍රවාද. කොළඹ 05. සමාජවිද්‍යාඥයන්ගේ සංගමය.

4. යඑඑචථරැුරැුැබගඅසනසචැාස්ගදරටරැුඅසනසරැු්බඑදබසද_ඨර්පිජස

5. යඑඑචථරැුරැුඅඅඅගසබෙැාගදරටරැුඑයසබනැරිරැුැඑ-ටර්පගයඑපක

6. යඑඑචථරැුරැුඅඅඅගඑයැදරහගදරටගමනරැුජඑර-ටර්පගයඑප

හෙජමනිය


El Contraalmirante Felipe Wiegand Rodríguez (Valparaíso, 12 de junio de 1880 - Valparaíso, 11 de septiembre de 1960) fue un oficial naval chileno, inspector general de la Armada (denominación de la época para la más alta autoridad naval) entre 1928 y 1929 y Presidente de la Liga Marítima de Chile entre el 27 de marzo de 1941 y el 19 de abril de 1943.

A los 14 años, en 1894, ingresó a la Escuela Naval y el 5 de enero de 1899 egresó como Guardiamarina de Segunda clase. Posteriormente se embarcó como oficial en instricción en el Crucero Esmeralda. En marzo de 1900 se transbordó al buque escuela General Baquedano, para realizar un viaje de instrucción por puertos del pacífico, zarpando en abril, donde visitó Isla de Pascua, Esquimalt (en la costa de la Columbia Británica), San Francisco, Honolulu, Yokohama, Shanghái, Hong Kong, Singapur y Sídney, regresando el 1 de marzo de 1901.

El 15 de marzo de 1901 asciende a Guardiamarina de primera Clase, para luego ser transbordado al Crucero O'Higgins, realizando entre Anca y el golfo de Arauco, y entre octubre y diciembre apoyó a la comisión Krauss, dedicada al estudio de las corrientes marinas superficiales y submarinas. En abril de 1902, fue destinado al curso reglamentario de artillería y torpedos a bordo del blindado Cochrane, y en septiembre se embarcó en el destructor Serrano, dirigiéndose al Sur con la División de Destructores para reconocer los canales hasta el estrecho de Magallanes y el canal Beagle.

El 15 de marzo de 1903 asciende a Teniente segundo, siendo nuevamente transbordado en julio de ese año al Crucero O'Higgins. Entre las actividades de la Escuadra, le correspondió permanecer en Antofagasta desde abril hasta junio de 1904, para imponer en los vapores el fiel cumplimiento de las precauciones sanitarias dispuestas por las autoridades de gobierno. En agosto de 1904 se transbordó al Cazatorpedero Condell, operando en conjunto con las lanchas torpederas por el litoral hasta Corral y al año siguiente hasta Taltal. En abril de 1905 es destinado al Crucero Blanco Encalada, para luego pasar en julio, a la Escuela de Artillería y Torpedos en el blindado Cochrane, siendo destinado a mediados de 1906 al Depósito General de Marineros. El 15 de octubre de ese año, asciende a Teniente primero.

A fines de 1907 se embarcó en el O'Higgins y, en mayo de 1908 se trasladó a Punta Arenas como comandante de la Escampavía Cóndor. Durante su permanencia en dicha ciudad, rescató a los sobrevivientes de la barca alemana Palmyra, que había naufragado en la isla Wellington, llevándola a Punta Arenas.

En reconocimiento por los servicios prestados, el Kaiser Guillermo II le obsequió un catalejo. A mediados de 1909 regresa a Valparaíso y en octubre se embarca como oficial Crucero Blanco Encalada. A comienzos de 1910 se transbordó al cazatorpedero Lynch, designado buque ténder de la Escuela de Artillería que funcionaba en el Cochrane. A fines de año se trasladó al Condell.

Murió el 11 de septiembre de 1960. Lo sobrevivieron sus hijos Carmen, Pedro, Elena, Jorge, Cristina, Teresa e Inés Wiegand Lira.

Referencias

Comandantes en jefe de la Armada de Chile
Nacidos en Valparaíso

Felipe Wiegand Rodríguez


Hrvati u Ekvadoru su stanovnici Ekvadora s punim, djelomičnim, ili većinskim hrvatskim podrijetlom.

Računa se da oko 4000 Hrvata i njihovih potomaka obitava u Ekvadoru. Hrvati imigriraju u Ekvador u dva vala; prvi krajem 19. i početkom 20. stoljeća, i drugi val koji počinje 1990-ih.
Tijekom prvog perioda, hrvatski useljenici su uglavnom bili trgovci iz Dubrovnika, Splita i s otoka Visa, koji naseljavaju poljoprivredne djelove Ekvadora, posebice regiju
Manabí, i gradove Bahia De Caraquez, Chone, Mantu, Portoviejo, Guayaquil, Cuencu i Quito. U drugom valu hrvatskih useljenika bili su oni koju su pokazali zanimanje za ribolovom i lovom na rakove. Većina ovih useljenika dolazi s Jadranske obale, uglavnom iz Splita, i zaposleni su u prerađivačkoj industriji tunjevine i sardina. Hrvati u Ekvadoru i njihovi potomci zauzimaju visok kulturolški i socioekonomski status u društvu, i vrlo su poznati posebice u poljoprivredi, ribolovstvu ali i trgovini i industriji.

Ekvador ima veliku flotu brodova za prijevoz banana; kao i trgovačke brodove i brodove za prijevoz ribe čije su posade sastavljene i od Hrvata koji žive u Guayaquilu. Oni se međutim ne vode kao hrvatski useljenici. Društvo hrvatskih useljenika u Ekvadoru osnovano je 2004. godine.

Poznate osobe
 Hugo Savinovich - bivši WWE profesionalni hrvač
 Radmila Pandzic - bivša kraljica ljepote
 Tomislav Topic - biznismen

Izvori

 Hrvatska dijaspora u Ekvadoru .
 Hrvati iz Ekvadora.

Hrvatsko iseljeništvo

Hrvati u Ekvadoru


Lisa Reihana née en 1964 à Auckland est une artiste plasticienne néo-zélandaise, membre des Pacific Sisters.

Biographie
Lisa Reihana est maorie par son père et britannique par sa mère. Lisa Reihana étudie les beaux-arts à l'Université d'Auckland. En  1987, elle obtient un Bachelor of Fine Arts. En 2014, elle obtient un master de design et d'arts contemporains à l'.

Elle fait partie des Pacific Sisters qui jouent un rôle majeur dans le développement et la reconnaissance de l'art contemporain maori et du Pacifique.

Elle explore les thèmes de la colonisation, du genre et de la représentation des communautés autochtones dans les médias et au cinéma. Elle analyse la manière dont les histoires passées sont racontées ou absentes. Pour cela, elle s'appuie sur le mātauranga māori, c'est-à-dire la vision du monde maori.

Dans les années 1990, elle réalise des courts métrages et des animations, politiquement engagés.

En 1997, elle réalise Native Portraits, pour l'ouverture du musée Te Papa Tongarewa à Wellington. En 2007, elle expose Digital Marae, au Govett-Brewster en 2007. Ses deux séries sont une proposition sur les représentations visuelles des dieux et ancêtres maoris. Elle transforme l'espace de la galerie en reproduisant les caractéristiques de l'architecture maorie. Pour cela, elle utilise des images photographiques et des images animées.

En 1988, Touched by your presence est présenté lors de l'exposition Nga Toi o te Iwi - Nga Hua o te Iwi, à la Bibliothèque nationale de Wellington. Il s'agit d'un court-métrage qui juxtapose des images de sculpture et d'architecture classiques maories avec des images d'un jeune homme séduisant à moitié nu. Dans cette œuvre, elle se détache de l'art traditionnel maori et revendique un travail d'artiste d'origine maorie.

En 2008, Lisa Reihana réalise Mai i te aroha, ko te aroha (De l'amour vient l'amour). Il s'agit d'une commande du Te Papa Tongarewa pour célébrer le Matariki (le nouvel an maori). Cette œuvre est composée de sept éléments, dont une vidéo, la photographie numérique et design textile. Cette installation rend hommage au travail de  qui fait référence aux œuvres d'art maori conservées au musée.

En mai 2015, Lisa Reihana dévoile au public In pursuit of Venus [infected], à Auckland Art Gallery. Il s'agit d'une vidéo immersive de 32 minutes, projetée sur grand écran (25 mètres). Au cœur d'un paysage idyllique, le film témoigne de la vie quotidienne des peuples autochtones du Pacifique Sud, de Tahiti aux Samoa, en passant par les îles Tonga et la Nouvelle-Zélande, avant l'arrivée des navigateurs européens. Pour cette vidéo, elle s'inspire d'un papier-peint panoramique intitulé Les sauvages de la mer du Pacifique, édité en 1804, à partir d'un modèle réalisé par Jean-Gabriel Charvet. Celui-ci propose une image bucolique des pays découverts et des récits des navigateurs Thomas Cook, Louis-Antoine de Bougainville ou Jean-François de La Pérouse. Lisa Reihana reprend chaque tableau de Jean-Gabriel Charvet, pour montrer le point de vue de la population autochtone. La bande-son démarre par des gémissements et se terminent par des hurlements. Elle utilise le papier peint comme toile de fond, elle ajoute de violences, de négociations de biens ou faveurs sexuelles entre la population autochtone et les Européens.

En 2017, elle représente la Nouvelle-Zélande à la biennale de Venise. Elle reprend In pursuit of Venus [infected] et présente une version plus longue avec deux vidéo de 32 minutes. La vidéo est présentée au musée du Quai Branly, à Paris, en 2019.

En 2017, elle réalise une œuvre en bronze pour célébrer , féministe néo-zélandaise.

Œuvres (sélection)

 Wog Features, 1990
 A Māori Dragon Story, 1995
 Justice, Ellen Melville Centre, Auckland, sculpture en bronze, 2017
 in Pursuit of Venus  [infected] (iPOVi), 2x32 min, video, 2015–2017

Expositions

 Native Portraits N.19897, Museo Laboratorio di Arte Contemporanea, Rome, 1997
 Lisa Reihana: Digital Marae, Govett-Brewster Art Gallery, New Plymouth,  2007
 Mai i te aroha, ko te aroha, Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa, Wellington, 2008

Bibliographie

Prix

 Arts Award, Arts Foundation of New Zealand, 2014
 Te Tohu Toi Ke Te Waka Toi (prix maori de l'innovation artistique),  Creative New Zealand, 2015
 Member,  New Zealand Order of Merit, 2018

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1964
Naissance à Auckland
Plasticienne

Lisa Reihana


Bianca Bianchi, gebürtig Bertha Schwarz (* 27. Januar 1855 in Heidelberg; † 16. Februar 1947 in Salzburg) war eine deutsch-österreichische Opernsängerin (Koloratursopranistin).

Leben

Bertha Schwarz wurde als Tochter eines Schauspielerehepaars geboren, das beim Mannheimer Hoftheater engagiert war.

Nach Gesangsunterricht in den Jahren in Heidelberg und Paris folgte in den Jahren 1873 bis 1876 ein Engagement am Stadt-Theater Hamburg. Ab 1874 verwendete sie ihren Künstlernamen Bianca Bianchi und trat unter diesem zunächst an der Londoner Covent Garden Opera auf, es folgten Engagements in Karlsbad und ab 1880 an der Wiener Hofoper.
In diesem Jahr wurde auch ein Asteroid zu ihren Ehren benannt.

1882 wurde der Walzer Frühlingsstimmen von Johann Strauss als Koloraturarie für Bianca Bianchi komponiert, war jedoch bei der Uraufführung am 1. März 1883 zunächst nur mäßig erfolgreich.

1894 heiratete die Sängerin ihren Agenten, den Impresario und Theaterunternehmer Bernhard Pollini.

Bianca Bianchi-Pollini gehörte als Kammersängerin (Sopran) von 1898 bis 1901 zum Ensemble der Hamburgischen Staatsoper, als Georg Pittrich dort als Kapellmeister wirkte. Sie wohnte im Jahr ihrer Verabschiedung von der Bühne am Mittelweg 22.

Sie starb am 16. Februar 1947 in ihrer noch erhaltenen Villa Mönchsberg 31 () in Salzburg.

Literatur

 Ludwig Eisenberg: Großes biographisches Lexikon der Deutschen Bühne im XIX. Jahrhundert. Verlag von Paul List, Leipzig 1903, S. 93 f., ()
 Christian Uhlir: Salzburger Stadtberge, Salzburg 2011

Weblinks

Einzelnachweise

Opernsänger
Person (Cisleithanien)
Sopran
Deutscher
Österreicher
Geboren 1855
Gestorben 1947
Frau
Person als Namensgeber für einen Asteroiden

Bianca Bianchi


The ATASCII character set, from ATARI Standard Code for Information Interchange, alternatively ATARI ASCII, is the variation on ASCII used in the Atari 8-bit family of home computers.  The first of this family are the Atari 400 and 800, released in 1979, and later models were released throughout the 1980s. The last computer to use the ATASCII character set is the Atari XEGS which was released in 1987 and discontinued in 1992. The Atari ST family of computers use the different Atari ST character set.

Like most other non-standard ASCIIs, ATASCII has its own special block graphics symbols (arrows, blocks, circles, line segments, playing card suits, etc.) corresponding to the control character locations of the standard ASCII table (characters 0–31), and a few other character locations.

Control characters
The main difference between standard ASCII and ATASCII is the use of control characters. In standard ASCII, a character in the range 0 to 31 is construed as a command, which might move the cursor, clear the screen, end a line, and so on. Some of these were designed for use on printers and teletypes rather than on screen (to advance the paper, overtype, and so on).  In ATASCII most of the ASCII control character values produce a graphics glyph instead.  ATASCII uses character values different from ASCII for cursor control.

ATASCII has a character set of only 128 characters. If the high-order bit is set on a character (i.e., if the byte value of the character is between 128 and 255) the character is generally rendered in the reverse video (also called "inverse video") of its counterpart between 0 and 127, using a bitwise negation of the character's glyph. This is done by the ANTIC chip. The two exceptions to this rule are that an "escape" character (ATASCII and ASCII 27) with its high order bit set becomes an "EOL" or "End Of Line" character (ATASCII 155; ASCII 13), and a "clear screen" character (ATASCII 125) with its high order bit set becomes a "bell" or "buzzer" character (ATASCII 253; ASCII 7).

The ATASCII control characters used by the screen editor for cursor control (arrow keys) and text editing (tab, insert, delete, backspace, etc.) have associated graphic symbols that can be displayed by preceding them by the "escape" character (ATASCII 27). For example, a right arrow can be displayed on a screen or printer by preceding it with the escape character followed by the "cursor right" character itself (ATASCII 31).

The Atari screen editor implements the text cursor by simply inverting the character at the cursor position (by XOR with $80).  It does not flash.

Interoperation
The differences between character representation can cause problems during modem communication between Ataris and other computers. Cursor movement commands (and even carriage returns and line feeds) from computers not using ATASCII will be nonsense on an Atari, and vice versa. Terminal programs need to translate between ATASCII and standard ASCII.

Some Atari-based BBSs exploited this difference by asking the client to hit the "Return" key. If it got 13 (ASCII CR), then standard ASCII would be used. If it got 155 (ATASCII CR) it would switch to ATASCII, allowing full use of the ATASCII graphic set. Some Atari BBSs would also block features (or even block access completely) for non-Atari users.

Text files encoded in ATASCII also need conversion to be viewed on modern PCs and vice versa—utilities are available to facilitate this.

ATASCII animations
The control codes in ATASCII are transmissible to other computers such as BBSs, and crude animations are possible. These animations, also known as "break movies", often take the form of short cartoons, and were a popular feature of Atari BBSs in their heyday.

Because cursor control operations are represented with a single character (as opposed to multi-byte 'escape' sequences that were common in other schemes, like ANSI or VT100), it is quite easy to make these animations. They can be created by a short BASIC program that captures keyboard commands, echoes them to the screen and saves them to a file. The Atari also allowed commands to be typed and captured as part of its operating system. Of course this required care to get it right, but after a few attempts it normally became quite easy. The simple capture programs didn't have editing features, so ATASCII movies frequently had errors that were corrected by repositioning the cursor and printing over the mistake.

Character set

Graphic characters
The following table shows the ATASCII character set. Each character is shown with a potential Unicode equivalent if available. Space and control characters are represented by the abbreviations for their names.

Note the asymmetry in the selection of block-drawing characters: In normal video, there are lower triangles but no upper triangles, a left half block but no right half block, and a lower half block but no upper half block.  These missing characters could be displayed by using inverse video.

The box-drawing characters are arranged relative to their corresponding letter keys on the Atari keyboard, appearing 64 code points earlier than the corresponding uppercase letter. For example, ┌, ┬, and ┐ are the control graphics characters found on the top left Q, W, and E keys, and appear 64 code points before those uppercase letters in ATASCII.

Control characters

International Character Set
Atari 8-bits, via the ANTIC coprocessor, supported indirection of the character set graphics, allowing a program to redefine the graphical glyphs that appear for each ATASCII character. This can be used as a new font for text, and/or tile graphics in a video game or other application. Cycling between multiple redefined character sets can provide simple animation at very little CPU cost (in exchange for memory used to store the character set data). Altering a character set in RAM can also be used for animation.

Starting with the Atari 1200XL, the first in the XL line of computers that followed the original 400 and 800 models, the Atari OS ROM included a so-called "international" character set, that replaced 29 of the graphical glyphs with Latin alphabetical characters containing diacritics, such as e-acute (é).  The OS built into 1200XL, the one and only Atari 8-bit model with function keys, allowed users to switch between the standard and alternate character sets by pressing .  Later XL and XE models required the user to update a register in RAM (e.g., via a POKE command in BASIC).

See also
 Semigraphics
 Extended ASCII
 ASCII
 Atari ST character set
 Apple II character set
 PETSCII
 TRS-80 character set
 ZX Spectrum character set

References

External links
ATASCII concise graphical overview   (4.2KB GIF image)
Typography in 8 bits: System fonts

Character sets
Atari 8-bit family
ASCII
Computer-related introductions in 1979

ATASCII


Zone interdite () est un film dramatique soviétique écrit et réalisé par Nikolaï Goubenko au studio de cinéma Mosfilm et sorti en 1988.

La première a eu lieu sur la télévision centrale de l'URSS en octobre 1988.

Synopsis
En juin 1984, dans la région d'Ivanovo, à la suite d'une puissante tornade destructrice, la partie nord et nord-est de la ville d'Ivanovo, ainsi que sa banlieue, ont été gravement endommagées. Le village de Vozdvizhenskoye, district de Zarechensky, a été complètement détruit.

Des milliers de personnes se sont retrouvées sans abri. Pour beaucoup, la tornade a coûté la vie à des êtres chers. Les habitants sont contraints de vivre dans une école rurale délabrée. La vice-présidente du comité exécutif du district, Vera Andreevna Tretyakova (Zhanna Bolotova), a été chargée d'organiser des travaux pour éliminer les conséquences d'une catastrophe naturelle qui a soudainement frappé le village.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français : Zone interdite
 Réalisation : Nikolaï Goubenko
 Scénario : Nikolaï Goubenko
 Photographie :  Pavel Lebeshev
 Montage :
 Musique : Igor Nazaruk
 Pays de production : Union soviétique
 Langue originale : russe
 Format : couleur
 Genre : drame
 Durée :
 Dates de sortie :
 Union soviétique :

Distribution
 Zhanna Bolotova : Vera Andreevna Tretyakova, vice-présidente du comité exécutif du district de Zarechensky Kirill Lavrov : Neklyosov, président de la coopérative de jardin et de datcha
 Nonna Mordioukova : Nadezhda Avdotina Innokenti Smoktounovski : Artyom Grigorievitch Kalanchev
 Vsevolod Larionov : Minovalov
 Vladimir Zeldine : Dymakovski
 Alla Larionova : Neklyosova Mikhail Gromov : Semyon Akimovich Prokhorov, soldat de première ligne handicapé
 Pyotr Shcherbakov : Isai Efimovich Zabrodnik, directeur de l'industrie du bois Marina Politseymako : Minovalova
 Mariya Skvortsova :
 Nikolaï Rybnikov : Alexander Stepanovich Ivantsov, président de la Commission régionale extraordinaire Lioubov Sokolova : Alexandra, présidente du conseil du village
 Leonid Kouravliov : Georgy Semyonovich Prokhorov, fils d'un soldat de première ligne handicapé
 Olga Barnet :
 Rasmi Dzhabrailov : résident d'été

Accompagnement musical
Musique utilisée : Dmitri Chostakovitch, Richard Wagner, Frédéric Chopin.

Faits intéressants
 Le film a été tourné dans le district de Furmanovsky de la région d'Ivanovo, qui a été le plus durement touché par la tornade du 9 juin 1984.
 La chanson White Panama (musique de Yuri Chernavsky, paroles de Leonid Derbenev), qui sonne dans le film, interprétée par Alla Pugacheva, a été créée un an et demi après les événements décrits dans le film (décembre 1985) et a été interprétée pour la première fois en mars 1986 dans le programme de la télévision Leningradsky " Anneau musical ".

Notes et références

Articles connexes

 Tornade de juin 1984 en Russie

Liens externes

 Zone interdite dans la base de données Kinoglaz

 Запретная зона; «Запретная зона», СССР, Мосфильм, 1988, цв., 94 мин. Сциальная драма. [Zone interdite, drame social de Nikolaï Goubenko], sur le site Megaencyclopedia de Cyrille et Méthode
 Zone interdite (1988, réal. Nikolaï Goubenko), site ruskino.ru

Film en russe
Film dramatique soviétique
Film soviétique sorti en 1988
Film de Mosfilm

Zone interdite (film, 1988)


An Panicum longum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock ngan Mary Agnes Chase. An Panicum longum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum longum