Jaguar (Panthera onca), kedigiller (Felidae) familyasından ve Panthera cinsinin dört büyük kedisinden biri olan bir Yeni Dünya memelisidir. Diğer üç büyük kedi, Eski Dünya'nın kaplan, aslan ve parstır. Kaplan ve aslandan sonra en büyük üçüncü kedi olan jaguar Batı Yarımküresinin en büyük ve en güçlü kedisidir. Jaguar günümüzde Meksika'dan (bazen ABD'nin güneybatısında da görülebilir) Orta Amerika'ya ve Paraguay'ın güneyi ile kuzey Arjantin'e kadar dağılan bir alanda bulunmaktadır.

Benekli kedi, fiziksel olarak daha çok parsa benzese de daha güçlü yapısı, davranışsal ve habitat özellikleri ile kaplana daha yakındır. Tercih ettiği habitat cengel olsa da, ormanlık araziden açık araziye kadar çeşitli alanlarda yaşar. Genel olarak su kenarlarında bulunur ve kaplan gibi yüzmekten hoşlanan kediler olarak dikkat çekerler.

Jaguar genel olarak yalnız dolaşan, avını izleyip pusuya düşüren bir avcıdır ve avını seçerken fırsatçı davranır. Aynı zamanda ekosistemi dengelemek ve av türlerinin nüfuslarını kontrol altında tutmak konusunda önemli rol oynayan hem süper hem de kilittaşı avcıdır. Jaguar, diğer kedilere göre bile oldukça kuvvetli bir çeneye sahiptir. Kuvvetli çenesi sayesinde zırhlı sürüngenlerin kabuklarını deler ve memeliler arasında sıra dışı olan bir öldürme yöntemi kullanır. Beyne ölümcül darbeyi indirmek için doğrudan avının kafatasını iki kulağının arasından ısırır.

Etimoloji

Jaguar kelimesinin etimolojisi tam olarak belli değildir. Bazı kaynaklar Güney Amerika Tupi dilinden Portekizce'ye geçtiğini belirtir. Başka bazı kaynaklar bu sözcüğün Guarani diline ait olduğunu savunur. Tupi dilindeki özgün ve tam isim jaguaradır ve aynı zamanda tüm etçil hayvanları tanımlamak için de kullanılır. Birleşik hâli olan jaguareté sözcüğündeki -eté "gerçek" anlamına gelir. Guarani dilindeki yaguareté sözcüğü de "gerçek yırtıcı hayvan", "köpek gövdeli", ya da "yırtıcı köpek" diye farklı çevirilere sahiptir. İlk etimolojik raporlara göre jaguara sözcüğü "avını bir kerede öldüren hayvan" anlamına gelir ve bu bilgi birçok kaynakta bulunmaktadır. Ancak bu bilginin doğru olmadığı öne sürülmüştür. Birçok Orta ve Güney Amerika ülkesinde bu kediye el tigre ("kaplan") denir.

Panthera onca bilimsel adının ilk kısmının Yunanca pan- ("tüm") ve ther ("hayvan") sözcüklerinden türetildiği söylense de, bu da halk arasında yayılmış doğru olmayan bir etimolojik yorumdur. Panthera büyük olasılıkla Doğu Asya kaynaklıdır ve "sarımsı hayvan" ya da "beyazımsı sarı" anlamlarına gelir.

Onca sözcüğünün, hayvanın güçlü pençeleri nedeniyle "çengel" ya da "kanca" olduğu söylense de en doğru etimolojik yorum basitçe, hayvanın Portekizce ismi olan onçadan (on-sa) geldiğidir.

Taksonomi
Jaguar Panthera onca, Panthera cinsinin Yeni Dünya'daki tek temsilcisidir. DNA araştırmalarıyla elde edilen kanıtlara göre aslan, kaplan, pars, jaguar, kar parsı ve bulutlu pars ortak bir ataya sahiptir ve bu da yaklaşık altı ile on milyon yıl önceye dayanır. Fosil kayıtları, Panthera cinsinin 2 ile 3,8 milyon yıl önce ortaya çıktığını göstermektedir. Bulutlu pars (Neofelis nebulosa) genel olarak bu grubun başına konur. Diğer türlerin evrim ağacındaki konumu değişik çalışmalarda farklılık gösterir ve henüz çözülememiştir. Çalışmaların çoğu kar parsını Panthera cinsine katar, kar parsının bilimsel adının Uncia uncia ya da Panthera uncia olması konusunda belirli bir ortak görüş yoktur.

Morfolojik kanıtlara dayanan Britanyalı zoolog Reginald Pocock, jaguarın daha çok pars ile bağlantılı olduğu sonucuna varmıştır. Ancak DNA kanıtları yetersizdir ve çalışmadan çalışmaya jaguarın konumu değişiklik gösterir. Avrupa jaguarı (Panthera gombaszoegensis) ve Amerika aslanı (Panthera atrox) gibi soyu tükenmiş Panthera türlerinin fosilleri incelendiğinde hem aslanların hem de jaguarların özelliklerini gösterdikleri görülür. Jaguar mitokondriyal DNA'sının analizi, türün ortaya çıkışını fosillerin belirttiğinden daha yeni bir tarih olan 280.000 ile 510.000 yıl öncesine dayandırmaktadır.

Coğrafi Tanım
Jaguar alttürlerinin en son betimlemesi 1939 yılında Pocock tarafından yapılmıştır. Pocock, coğrafî orijin ve kafatası morfolojisine dayanarak sekiz alttürü belirlemiştir. Ancak tüm alttürleri dikkatle inceleyebilmek için yeterli sayıda örneğe sahip olmaması nedeniyle önerdiği alttürlerin bir kısmı için şüphelerini belirtmiştir. Daha sonraları çalışmalarının değerlendirilmesi sonucu yalnızca 3 alttür önerilmiştir: P. o. onca, P. o. paraguensis ya da P. o. palustris, P. o. hernandesii

Çok iyi tanımlanmış alttürler oluşturma konusunda son yıllarda yapılan çalışmalar da başarısız olmuştur ve artık kabul görmemektedir. Larson (1997) jaguarın morfolojik değişikliklerini incelemiş, güneyde ve kuzeyde yaşayanlar arasında farklılık olduğunu göstermiştir. Ancak varolduğu ileri sürülen alttürler arasında, alttür olacak kadar büyük farklılıklar bulamamıştır. Eizirik ve arkadaşlarının 2001 yılında yaptıkları genetik bir çalışma, belirgin bir coğrafi alttür dağılımının olmadığını göstermiş ancak Amazon Nehri gibi büyük coğrafi engellerin farklı popülasyonlar arasındaki gen alışverişini sınırladığını da ortaya koymuştur. Sonraki daha detaylı bir çalışma, Kolombiya'daki jaguarların tahminî popülasyon yapısını doğrulamıştır.

Pocock'un alttür sınıflandırması hâlâ kedinin genel tanımları arasında belirtilmektedir. Seymore bunları üç alttürde gruplandırmıştır:

 Panthera onca onca: Venezuela'dan, Brezilya'nın Rio Grande do Sul nehrinin güney ve doğusuna kadar ve
 P. onca peruviana: Peru sahili dahil olmak üzere.
 P. onca hernandesii: Batı Meksika ve ayrıca
 P. onca centralis: Orta Amerika — El Salvador'dan Kolombiya'ya
 P. onca arizonensis: Doğu Arizona'dan Sonora, Meksika'ya
 P. onca veraecrucis: Güneydoğu Meksika'dan orta Teksas'a
 P. onca goldmani: Yukatan Yarımadası'ndan Guatemala ve Belize'ye
 P. onca palustris ya da P. onca paraguensis: Paraguay ve kuzeydoğu Arjantin

Biyoloji ve davranış

Fiziksel nitelikler
Jaguar güçlü kaslara sahip bir hayvandır. Vücut ölçüleri önemli değişiklikler gösterir. Ağırlığı genellikle 56–96 kilogram arasında dolaşsa da 131–151 kilogram gelen daha iri jaguarlarla (dişi aslan ve kaplanların ortalama ağırlığına erişir) 36 kilogram gelen daha küçük jaguarlar da kaydedilmiştir. Dişiler genelde erkeklerden %10–20 daha küçüktür. Kedinin boyu 1,62–1,83 metre arasında değişir ve bu boya kuyruk 75 santimetre daha ekler. Omuz yükseklikleri 67–76 santimetre arasındadır.

Bölgeler ve habitatlar arasında boyut farklılıkları da ortaya çıkarılmıştır. Kuzeyden güneye gidildikçe boyut büyür. Meksika'nın pasifik sahilinde Chamela-Cuixmala Biyosfer Rezervi'nde jaguarlar üzerine yapılan bir çalışma yaklaşık bir puma boyutlarında yalnızca 30–50 kilogramlık jaguarların varlığını göstermiştir. Buna karşın Brezilya'da Pantanal bölgesinde yapılan bir çalışmada da ortalama jaguar ağırlığı olarak 100 kilogram bulunmuştur. Orman jaguarları açık alanda bulunan jaguarlara göre daha koyu renklerde ve daha küçüktürler. Bunun nedeni büyük bir ihtimalle ormanlık alanlarda büyük otçul avların daha az olmasıdır.

Kısa ve kalın bacak yapısı jaguarın iyi tırmanmasını, sürünerek ilerlemesini ve yüzmesini sağlar. Kafa sağlamdır ve çene aşırı bir şekilde güçlüdür. Jaguarların tüm kedigiller içinde en güçlü ve memeliler içinde de ikinci en güçlü çeneye sahip olduğu önerilmiştir. Bu güçlülüğün nedeni jaguarların kaplumbağa kabuklarını bile delecek kadar güçlü olmak için adaptasyonudur. Vücut oranına göre ısırma gücünün karşılaştırması jaguarı aslan ve kaplanın önünde, bulutlu parsın yanında en üst sıraya oturtmuştur. National Geographic dergisinin özel bir sayısı da jaguarın dünyanın en kuvvetli kedisi olduğunu önermiştir. Bir jaguarın, 300 kg'lık bir boğayı bile çenesiyle 8 metre sürükleyebileceği ve en ağır kemikleri bile ezebileceği bildirilmiştir. Jaguar cengel içinde 300 kilograma kadar olan hayvanları avlar, kısa ve kalın fiziksel yapısı avına ve çevresine göre geçirdiği adaptasyonun bir sonucudur.

Jaguarın postu asıl sarımsı kahverengi renkteyse de kızıl-kahverengiden siyaha kadar çeşitlilik gösterir. Kedinin kürkü cengel habitatında kamufle olabilmek için gül tarzı beneklerle kaplıdır. Post üstündeki benekler bir jaguardan diğerine farklılık gösterir, gül şeklindeki benekler farklı tipte bir ya da birkeç benek içerebilir. Genellikle kafa ve boyundaki benekler dolu, boşluk olmayan beneklerdir. Kuyruk bölgesinde de aynı şeklde olan benekler birleşerek bir kuşak haline gelir. Göbek, boyunaltı ve ayakların dış yüzleri ile aşağı yanlar beyazdır.

Bu türde melanizm diye bilinen durum oluşur. Melanizme sahip tip benekli tipten daha az yaygındır. Güney Amerika bölgesinde yüzde altılık bir oran bildirilmiştir. Melanizm baskın allelin sonucudur. Melanizm olan jaguarlar tamamen siyah görünseler de yakından incelendiğinde benekler hâlâ görülebilirdir. Melanizmi olan jaguarlar halk arasında kara panter olarak bilinse de ayrı bir tür oluşturmazlar. Bazen beyaz panter diye adlandırılan nadir görülen albino bireyler, diğer kedilerde olduğu gibi jaguarlar arasında da görülür.

Jaguar parsa çok benzer ama daha kısa ve kalın yapısı vardır. İki hayvan, postlarının üzerindeki gül şeklindeki beneklerden ayırtedilebilirler. Jaguarın benekleri sayıca daha az ve büyüktür. Genelde koyu renklidir ve kalın çizgili beneklerin ortasındaki küçük benekler parsda bulunmaz. Jaguarın kafası daha yuvarlaktır, daha kısa ama kalın bacakları vardır.

Üreme ve yaşam çevrimi
Dişi jaguarlar cinsel olgunluğa yaklaşık iki yılda gelirken erkek jaguarlar üç ya da dört yıl sonra ulaşırlar. Doğal ortamında kedinin yıl boyunca çiftleştiği sanılmaktadır ancak av arttığında doğumların sayısı da artış gösterir. Esaret altındaki erkek jaguarlarda yapılan çalışma yıl boyunca çiftleşme varsayımını destekler. Semen özellikleri ve boşalma kalitesinde mevsimsel değişikliklere rastlanmamış ancak esaret altında üreme başarısının düşük olduğu gözlemlenmiştir. Dişilerin âdeti 37 günlük çevrimin içinde 6–17 gün sürer ve dişiler idrar ile bıraktıkları koku ve daha yüksek ses tonu ile çiftleşmeye hazır olduğunu bildirir.

Eşler çiftleştikte sonra ayrılır ve yavruların bakımını dişi yapar. Hamilelik 93-105 gün arası sürer ve dişi sıklıkla iki bazen de dörde kadar varan sayıda yavrular. Yavrular doğduktan sonra anne erkeklerin etrafta dolaşmasına izin vermez. Kaplanlarda da görülen bu davranış yavru yamyamlığını önlemek içindir.

Gözü kapalı doğan yavrular iki hafta sonra gözlerini açar. Üç ayda sütten kesilen yavrular anneleriyle birlikte ava çıkmadan önce altı aylık olana kadar inlerinen ayrılmaz. Yavrular bir ile iki yıl arasında anneleriyle birlikte kaldıktan sonra kendilerine ait bir bölge oluşturmak için ayrılırlar. Genç erkekler önceleri göçmendir ve yaşlı erkeklerle kendilerine ait bir bölge oluşturana kadar itişip kakışırlar. Doğal yaşam alanlarında jaguarların yaşam süresi 12 yıl civarındadır. Esaret altında 23 yıl kadar yaşadıkları görülmüştür ki bu onları en uzun yaşayan kedilerin arasına sokar.

Sosyal yapı
Kedilerin çoğunluğu gibi, anne-yavru gruplarının dışında jaguar tek başına dolaşır. Erişkinler genelde kur yapmak ve çiftleşmek için bir araya gelir ve kendilerine geniş bölgeler ayırırlar. Dişilerin 25 ila 40 km² lik bölgeleri birbirini kesebilir ama hayvanlar genellikle yüz yüze gelmekten kaçınır. Erkeklerin bölgeleri av ve yeterli alan durumuna göre yaklaşık iki katı yer kaplar ve birbirini kesmez. Pençe izleri, idrar ve dışkı bölgeyi belirlemek için kullanılır.

Diğer büyük kediler gibi jaguar da kükreyebilir. Genellikle, bölge ve eş için rakiplerini uyarmak amacıyla kükrerler. Doğal yaşam yerlerinde bireyler arasında karşılıklı kükremeler gözlemlenmiştir. Kükremeleri tekrar eden bir öksürüğe benzer ve bazen miyavlama ile homurdanma sesleri de çıkarırlar.
Çok nadir de olsa erkekler arasında çiftleşme nedeniyle kavga çıkabilir ama genellikle saldırgan davranışlarda bulunmadıkları gözlemlenmiştir. Çıkan kavgalarda anlaşmazlık konusu genellikle bölge hakimiyetidir. Bir erkeğin bölgesi içinde iki ya da üç dişinin bölgesi yer alır ama başka bir erkeğin girmesine tahammül edemezler.

Jaguar genellikle gece hayvanı olarak tanımlansa da daha çok yarı karanlıkta (gün doğumundan önce ve gün batımından sonra) aktiftir. Erkekler de dişiler de avlanır ama erkekler daha büyük bölgede olduklarından her gün daha çok yol katederler. Av olduğu takdirde jaguar gündüzleri de avlanabilir. Zamanının %50-60'ını aktif olarak geçiren jaguar oldukça enerjik bir kedidir. Bulunması zor olan jaguarın doğal yaşam alanlarına kolay erişilemediğinden, gözlemlenmesi oldukça zor bir hayvandır.

Avlanma ve beslenme
Tüm kediler gibi jaguar yalnızca et ile beslenen bir etçildir. Fırsatçı bir avcıdır ve 85'e yakın türü avlar. Jaguar büyük avları tercih eder ve geyik, tapir, pekari, köpek ve kaymanları bile avlar. Ancak kedi, kurbağa, fare, kuş, balık, ve evcil hayvan gibi yakalayabildiği her türlü hayvanı yiyebilir.

Jaguar Panthera cinsinde yaygın olan derin ısırık ve boğma tekniğini kullansa da kediler arasında istisna teşkil eden kendine has bir öldürme yöntemini tercih ederek, köpekdişleriyle avının kulakları arasından şakak kemiklerini ısırarak doğrudan beynini deler. Emmons (1987) bu tekniğin Pleistocene dönemin sonunda türlerin yokolması ve jaguarların temel avlarının kaplumbağa olması nedeniyle kaplumbağa kabuklarını kırarak açabilmek için bir uyum sağlama olduğunu önermiştir. Kafatası ısırığını memeliler için uygulayan jaguar, cayman gibi avlarda ise arkaya sıçrayarak omuriliğine zarar verdiği avını hareketsizleştirir. Kaplumbağa kabuğunu kırabilecek güçte olsa da, kabuğun içindeki etleri sıyırarak da yiyebilir. Köpek gibi avlarda ise kafatasını kırabilecek bir pençe darbesi yeterli olur.

Jaguar eğer sürek avındaysa, avını izleyip pusuya düşürür. Orman patikalarında yavaşça dolanarak pusuya düşürmeden ve saldırmadan önce avını dinler ve izler. Jaguar saklandığı yerden ve genelde hedefinin ölü noktasından çevik bir sıçrayışla saldırır. Türün pusu yetenekleri, hem yerliler hem de saha araştırmacıları tarafından hayvanlar dünyasında eşine pek rastlanmayan bir yetenek olarak görülür. Pusu yeteneği büyük bir ihtimalle çok farklı ortamlarda süper avcı olmanın geliştirdiği bir yetenektir. Pusuda avın arkasından suya sıçramak da yer alır. Yüzerlerken çok rahat bir şekilde avlarını öldürebilirler. Öyle kuvvetlidirler ki genç bir inek ölüsünü dahi bir ağacın üzerine çıkarabilirler.

Avını öldürdükten sonra cesedini çalılığa ya da gözden uzak başka bir noktaya taşır. Avını karnından değil de boyun ve göğsünden yemeye başlar. Kalp ve ciğerlerden sonra omuzlarını yer. Türün 34 kilogramlık en zayıf üyelerinin günlük besin gereksinimlerinin 1,4 kilogram olduğu tahmin edilmiştir. 50-60 kilogram arasında esaret altındaki hayvanlar için günlük besin miktarı olarak 2 kilogramdan fazla et önerilmektedir. Doğal ortamlarında bu değer değişkenlik gösterir çünkü avının yakalanması ve öldürülmesinde önemli ölçüde enerji harcayan yırtıcı kedi bir kerede 25 kilogram et yedikten sonra açlık dönemine girer.

Ekoloji

Dağılım ve habitat

Fosil incelemelerine göre jaguar iki milyon yıllık bir yaşa sahiptir ve Pleistosen döneminde Bering kara köprüsünden geçtiğinden beri bir Amerikan kedisidir. Panthera onca augusta adı verilen en yakın atası günümüzdeki kediden daha büyüktür. Günümüzdeki dağılımı Meksika'dan Orta Amerika'ya ve Breziya Amazonu'nun büyük bir kısmı dahil olmak üzere Güney Amerika'ya uzanır. Bu dağılım içinde kalan ülkeler ABD, Arjantin, Belize, Bolivya, Brezilya, Ekvador, Fransız Guyanası, Guatemala, Guyana, Honduras, Kolombiya,Kosta Rika, Meksika, Nikaragua, Panama, Paraguay, Peru, Surinam, ve Venezuela yer alır. El Salvador ve Uruguay'daki jaguar soyu tükenmiştir.

Listeye ABD'nin eklenmesinin sebebi güneybatıda özellikle Arizona, New Mexico ve Teksas'ta görüldüğü bildirilen jaguarlardır. 1990'ların başında, jaguarların yaşam alanları Güney Kaliforniya ve batı Teksas'a kadar kuzeye uzanıyordu. Jaguarlar, "Tehdit altındaki türler yasası" ile ABD'de koruma altına alınmış ve postu için hayvanların avlanması yasaklanmıştır. 2004 yılında doğal yaşamı koruma memurları Arizona'nın güneyinde jaguarları görüntülediler. Arizona'da sürekli bir popülasyonun yaşaması için yeterli bir av miktarı, öldürülmekten korunmaları ve Meksika'daki popülasyon ile bağlantılarının sağlanması gereklidir.

Türün tarihsel dağılımına Amerika Birleşik Devletleri'nin güney kısmının tamamına yakını, güneyde de Güney Amerika kıtasının hemen hemen tamamı dahildir. Toplamda kuzey sınırı 1.000 km, güney sınırı da 2.000 km gerilemiştir. 40 milyon ile 11,5 milyon yıl öncesine ait Buz Çağı'ndan kalma jaguar fosilleri Missouri'ye kadar kuzeydeki bazı kazı alanları da dahil olmak üzere farklı yerlerde günyüzüne çıkarılmıştır. Fosiller, günümüzdeki ortalama ağırlıktan oldukça fazla olan 190 kilogramlık jaguarların varlığını ortaya çıkarmıştır.

Kedinin habitatına Güney ve Orta Amerika'nın yağmur ormanları, kısmen sel altında kalan açıklık sulak araziler, ve kuru otlaklar dahildir. Jaguar, bunların arasında en çok yağmur ormanlarını tercih eder. Kedi, Arjantin pampaları, Meksika'nın kurak düzlükleri ve güneybatı ABD gibi kuru habitattaki yerini çok hızlı kaybetmiştir. Kedi tropik, subtropik ve kuru yaprakları dökülen ormanlara yayılmıştır. Su ile bir arada düşünülen jaguar genellikle nehir kenarlarında, bataklıklarda ve avlarını izlemeye yarayan yoğun yağmur ormanlarında yaşarlar. Jaguarlar 3.800 metre kadar yüksek rakımlarda da bulunur ama genellikle dağ ormanlarını tercih etmezler ve orta Meksika'nın yüksek platoları ile And dağlarında bulunmazlar.

Ekolojik rolleri

Jaguar bir süper avcıdır, yani besin zincirinin en üstünde yer alır ve onu avlayan başka bir tür yoktur. Jaguar ayrıca kilittaşı tür olarak otçul ve tanecil hayvanların popülasyonlarını kontrol ederek orman sisteminin yapısal bütünlüğünü sağlar. Ancak jaguar gibi türlerin ekosistemler üzerinde tam olarak ne gibi bir etkisi olduğunu belirlemek oldukça zordur çünkü türün olmadığı ve bulunduğu bölgelerden veri toplamak ve insan aktivitesinin etkisini dikkate almak gerekir. Genel olarak kilit türlerin eksikliğinde orta büyüklükteki avcı türlerinin popülasyonunun arttığı ve bunun da birbirini izleyen negatif etkileri olduğu düşünülür ancak saha çalışmaları bunun doğal bir değişiklik olacağını ve popülasyon artışlarının süreklilik arzetmeyeceğini göstermiştir. Dolayısıyla kilit tür varsayımı tüm bilimadamları tarafından desteklenmez.

Jaguarların diğer avcılar üzerinde de etkisi bulunur. Jaguar ve Amerika kıtasındaki ikinci büyük kedi puma, sıklıkla simpatriktir (aynı bölgeyi paylaşan birbiriyle bağlantılı türler) ve sıklıkla beraber incelenmişlerdir. Jaguar ile simpatrik olan pumalar genelde daha küçüktürler çünkü büyük avları jaguar, küçük avları da puma aldığından, bu pumalar normalden küçük kalırlar. Bu durum pumaların yararınadır. Küçük avlar dahil olmak üzere daha geniş av seçenekleri olan pumalar insanların değiştirdiği doğada jaguarlara karşı daha dayanıklıdırlar. Her iki tür de neredeyse tehdit altındaki tür olarak ilan edilmelerine rağmen puma önemli ölçüde daha büyük bir dağılıma sahiptir.

Korunma durumu
Jaguar, Doğa ve Doğal Kaynakların Korunması için Uluslararası Birlik tarafından neredeyse tehdit altındaki tür olarak değerlendirilmiş olup yakın gelecekte soyu tükenme tehdidi altına girebilir. Tarihsel kuzey yerleşim alanlarını hemen hemen kaybetmesi, şu anda bulunan yerlerde bölünmelerin artması bu durumun seçilmesinde etken olmuştur. Jaguar popülasyonu günümüzde azalmaktadır. Wildlife Conservation Society (Vahşi Yaşamın Korunması Topluluğu) tarafından yaptırılan detaylı çalışmalar sonucunda jaguarın tarihsel yaşam alanlarının %37'sini kaybettiği, %18'inde de durumunun ne olduğunun bilinmediği ortaya çıkarılmıştır. Ancak geriye kalan yaşam alanlarında, özellikle Amazon havzasında ve buraya komşu olan Gran Chaco ile Pantanal'da uzun dönem hayatta kalma olasılığı, umut verici bir şekilde, %70 olarak belirlenmiştir.

Jaguar için önemli riskler; habitatının olduğu ormanların yokedilmesi, insanlarla yiyecek için olan rekâbet ve besledikleri hayvanları avlayan kedileri öldüren çiftçilerdir. Bir kere alıştıktan sonra jaguarların beslenmesinin önemli bir kısmını büyükbaş hayvanlar oluşturur. Otlak yapmak için arazi açılması, tür için tehdit unsuru olsa da Güney Amerika'ya ilk kez büyükbaş hayvanlar getirildiğinde bu yeni avdan faydalanan jaguarların başlangıçta popülasyonu artmış olabilir. Beslenen hayvanları çok sık avlamaları nedeniyle çiftlik sahipleri sürekli çalışan jaguar avcıları kiralamıştır ve jaguarlar görüldükleri yerde öldürülürler.

Jaguar Nesli Tehlike Altında Olan Yabani Hayvan ve Bitki Türlerinin Uluslararası Ticaretine İlişkin Sözleşme'nin 1. maddesi ile korunmaktadır: Jaguar ya da herhangi bir parçasının uluslararası ticareti yasaklanmıştır. ABD, Arjantin, Fransız Guyanası, Honduras, Kolombiya, Nikaragua, Panama, Paraguay, Surinam, Uruguay ve Venezuela'da avlanmaları yasaklanmıştır. Brezilya, Guatemala, Kosta Rika, Meksika ve Peru'da avlanma yalnızca sorun çıkaran hayvanlarla sınırlandırılmış iken Bolivya'da jaguar avı hâlâ serbesttir. Ekvador ve Guyana'da tür herhangi bir koruma altında değildir.

Süregelen korunma çabalarının içinde çiftçilerin bilgilendirilmesi ve ekoturizmin gelişmesine yardımcı olunması yer alır. Jaguar genel olarak "şemsiye tür" olarak tanımlanır yani yaşadığı yer ve habitat gereksinimi öyle geniştir ki onun korunma altında olmasıyla birçok küçük tür de korunacaktır. Korunma örgütleri, jaguara birbirine bağlı habitat sağlamaya çalışarak diğer türlerin de bu korunmadan yararlanması için çalışır.

Türün yaşadığı alanların tamamına ulaşılamadığı için (orta Amazon bölgesi gibi) sayılarını tahmin etmek zordur. Araştırmacılar genel olarak özel biyobölgeler üzerine yoğunlaşır ve tür genelinde bir analize pek rastlanmaz. 1991 yılında Belize'de 600 ile 1.000 hayvanın yaşadığı tahmin edilmiştir. Bir yıl öncesinde Meksika'nın 4.000 km² lik Calakmul Biyosfer Rezervi'nde 125 ile 180, Chiapas eyaletinde de 350 hayvanın yaşadığı tahmin edilmiştir. Guatemala'daki 15.000 km² lik komşu Maya Biyosfer Rezervi'nde 465 ile 550 hayvan olabilir. GPS-telemetrisi kullanılan 2003 ve 2004 yıllarındaki çalışmalarda kritik Pantanal bölgesinde 100 km² de altı ile yedi jaguar bulunduğu görülmüştür (bu sayı, geleneksel yöntemlerle yapılan bir çalışmada 10 ile 11 olarak hesaplanmıştı). Buradan anlaşılan, çoğunlukla kullanılan örnekleme yöntemlerinin kedilerin gerçek sayısını abarttığıdır.

Mitolojide ve kültürde

Mezoamerikan kültürü
Jaguar, uzun çağlar boyunca Orta ve Güney Amerika'da gücün ve kuvvetin sembolü olmuştur. Kolomb öncesi Mezoamerika kültürünün kaynaklandığı Olmek kültüründe belirgin bir "jaguaradam" kavramı gelişmiştir. Stilize jaguar ve jaguara benzeyen insan figürleri ve heykelleri bulunur. Daha sonraki Maya uygarlığında jaguarın ölüler ile yaşayanlar arasındaki iletişimi kolaylaştırdığına ve kraliyet ailesini koruduğuna inanılırdı. Mayalar bu güçlü kedileri ruhsal dünyadaki dostları olarak görmüş ve krallarına içinde jaguar sözcüğü geçen resmî adlar vermiştir. Aztek uygarlığı, yönetenlerin ve savaşçıların sembolü olarak jaguar imajını paylaştı ve jaguar güçlü tanrı Tezcatlipoca'nın totem hayvanı olarak görüldü.

Çağdaş kültür
Jaguar çağdaş kültürde sıklıkla karşılaşılan bir semboldür. Guyana'nın resmî hayvanıdır ve ülke armasında yer alır. Çok sıklıkla ürün adı olarak kullanılan jaguar en çok lüks araba markası olarak tanınır. 1960'ların başında Fender Müzik Aletleri sörf müziği yapanlara yönelik Jaguar adını verdikleri bir elektrogitar modelini üretti.

Galeri

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar
 Jaguar hakkında kısa ve yorumlu video (İngilizce)
 ARKive - (Panthera onca) jaguar resim ve videoları
 NHNZ bir cayman yiyen jaguarın videosu Pantanal: Land of water adlı belgeselin altında bulunabilir.
 Arjantin'de jaguar Red Yaguareté Argentina

Neredeyse tehdit altında olan hayvanlar

Guyana'nın ulusal sembolleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki memeliler
Arjantin'deki memeliler
Bolivya'daki memeliler
Brezilya'daki memeliler
Ekvador'daki memeliler
El Salvador'daki memeliler
Fransız Guyanası'ndaki memeliler
Guatemala'daki memeliler
Guyana'daki memeliler
Güneybatı Amerika Birleşik Devletleri'nin faunası
Honduras'taki memeliler
Kolombiya'daki memeliler
Kosta Rika'daki memeliler
Meksika'daki memeliler
Nikaragua'daki memeliler
Panama'daki memeliler
Paraguay'daki memeliler
Peru'daki memeliler
Surinam'daki memeliler
Venezuela'daki memeliler
Tarih öncesi Kolombiya
Tarih öncesi Ekvador
Tarih öncesi Peru
Tarih öncesi Venezuela
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
1758'de tanımlanan omurgalılar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Süper yırtıcılar
Amazon Havzası faunası
Panthera

Jaguar


Francisco Javier de Céspedes y del Castillo (* 3. Dezember 1821 in Bayamo, Kuba; † 27. Juli 1903 in Niquero, Kuba) war ein Kämpfer und General des kubanischen Unabhängigkeitskrieges und wird in Kuba heute als Held betrachtet.

Leben
Francisco Javier de Céspedes wurde am 3. Dezember 1821 in dem Dorf San Salvador de Bayamo als zweiter Sohn reicher Großgrundbesitzer geboren. Seine Eltern waren Jesús María de Céspedes y Luque und Doña Francisca de Borjas del Castillo y Ramírez de Aguilar.

Er besuchte die Schule von Bayamo bis zur Sekundarstufe und studierte anschließend Geisteswissenschaften im Kloster von Santo Domingo. Im Jahr 1838 trat er in das Priesterseminar Havannas ein, um sein Abitur in den Geisteswissenschaften zu machen.
Er heiratete seine Cousine María Trinidad de Céspedes y del Castillo, in einer Affäre mit Doña María de la Caridad Yero tuvo a Ismael de Céspedes wurde 1842 sein erster Sohn Ismael geboren.

Weblinks
 Francisco Javier de Céspedes auf EcuRed

Person (Geschichte Kubas)
Militärperson (Kuba)
Kubaner
Geboren 1821
Gestorben 1903
Mann

Francisco Javier de Céspedes


Christian al II-lea (22 iunie 1637 – 26 aprilie 1717) a fost Duce de Birkenfeld-Bischweiler din 1654 până în 1717, Duce de Zweibrücken-Birkenfeld din 1671 până în 1717 și conte de Rappoltstein din 1673 până în 1699.

Biografie
Christian s-a născut la Bischwiller în 1637. A fost fiul cel mare al lui Christian I, Conte Palatin de Birkenfeld-Bischweiler. După decesul tatălui său în 1654 el i-a succedat. În 1671 el a moștenit Palatinatul Zweibrücken-Birkenfeld de la vărul său Karl al II-lea Otto. Prin moștenirea soției sale el a devenit de asemenea conte de Rappolstein din 1673 până când i-a garantat titlul fiului său Christian al III-lea.

La 5 septembrie 1667 Christian s-a căsătorit cu contesa Katharina Agathe de Rappoltstein (15 iunie 1648 – 16 iulie 1683). Cuplul a avut următorii copii:
Magdalena Claudia (16 septembrie 1668 – 9 decembrie 1704)
Louis (26 decembrie 1669 – 2 aprilie 1670)
Elizabeth Sophie Augusta (2 august 1671 – 18 octombrie 1672)
Christina Catherine (2 august 1671 – 15 mai 1673)
Charlotte Wilhelmina (18 octombrie 1672 – 29 mai 1673)
Christian (7 noiembrie 1674 – 3 februarie 1735)
Louise de Zweibrücken-Birkenfeld (28 octombrie 1679 – 3 mai 1753); s-a căsătorit cu Friedrich Anton Ulrich, Prinț de Waldeck și Pyrmont

Note

Nașteri în 1637
Decese în 1717
Casa de Wittelsbach
Conți Palatini de Zweibrücken

Christian al II-lea, Conte Palatin de Zweibrücken-Birkenfeld


«Pilot» (sin un título en particular) es el primer episodio de la primera temporada de la serie de televisión estadounidense Grimm. Escrito por David Greenwalt en conjunto con Jim Kouf y David Carpenter. Mark Buckland estuvo a cargo de la dirección. El episodio se estrenó originalmente el 28 de octubre de 2011 por la cadena de televisión NBC. En América Latina y Brasil el episodio se estrenó el 21 de noviembre de 2011 por Unniversal Channel.

En este episodio el detective de homicidios Nick Burkhardt descubre que es el descendiente de un antiguo linaje de cazadores de criaturas sobrenaturales llamados Grimm, luego de una revelación por parte de su tía Marie, la mujer que lo crio. Sorprendido por la verdad de su familia, Nick luchara por cumplir su legado sin abandonar su vida normal junto a su novia, amigos y su trabajo.

Argumento
Después de ser llamado para resolver el misterioso asesinato de una chica mutilada en los bosques de Oregon, la vida del detective Nick Burkhardt cambia por siempre cuando su misteriosa tía Marie Kessler le revela que es el descendiente de los "Grimms", unos caza monstruos con la habilidad especial de "ver" las criaturas ocultas en el mundo que han sido retratadas por el paso de los años en los reconocidos cuentos de hadas.  Dado que su tía ha caído en un estado de coma, resultado de haber sido atacada por un monstruo, Nick debe averiguar la verdad por su cuenta y resolver el caso del asesino del bosque que parece ser una de las mitológicas criaturas que en algún otro tiempo eran solo un mito para él y que es el responsable de la desaparición de una niña. Usando su poder para "reconocer" a las criaturas ocultas en la sociedad. Nick conoce a Monroe un reformado Lobo feroz que le confirma que el sospechoso detrás de los asesinatos en efecto es uno de su especie un Blutbad y usando sus instintos guía al detective hasta el hogar del lobo, pero se rehúsa a seguir ayudándolo al considerar que podría sucumbir ante sus instintos.  Nick recurre a la ayuda de su compañero Hank Griffin y lo trae hasta la casa del sospechoso a quien logran detener de asesinar a la niña secuestrada. Tras salir victorioso del caso Nick va a visitar a su tía con la esperanza de encontrarla recuperada, pero solo detiene a una criatura que quería asesinarla.

Elenco
 David Giuntoli como Nick Burkhardt.
 Russell Hornsby como Hank Griffin.
 Bitsie Tulloch como Juliette Silverton.
 Silas Weir Mitchell como Eddie Monroe.
 Sasha Roiz como el capitán Renard.
 Reggie Lee como el sargento Wu.

Producción
El argumento del cuento está basado en el relato Caperucita Roja un cuento de hadas escrito por los hermanos Grimm.

Música
Richard Marvin produjo la música del episodio:

 Sweet Dreams de Eurythmics

 Sweet Dreams de Marilyn Manson

Continuidad
 Nick descubre que es un Grimm y que tiene un deber ancestral que cumplir.
 El detective conoce a Monroe, un lobo feroz reformado.
 El capitán Renard se revela como un aliado de las criaturas de los cuentos, pero no está claro si es o no una criatura también.

Véase también
 Anexo:Episodios de Grimm
 Anexo:Personajes de Grimm
 Anexo:Criaturas de Grimm

Enlaces externos

Episodios de Grimm
Episodios piloto de series de televisión de Estados Unidos

Pilot (Grimm)


La dinámica fotónica en el experimento de doble rendija describe la relación entre la onda electromagnética clásica y el fotón, la contraparte cuántica de la onda electromagnética clásica, en el contexto del experimento de Young .

Descripción clásica del experimento de doble rendija

Ecuación de onda electromagnética

La  ecuación de onda electromagnética es una versión simplificada de las  ecuaciones de Maxwell  que describen la propagación de ondas electromagnéticas a través de un medio o del  vacío. La forma homogénea de la ecuación, escrita en términos del  campo eléctrico  E o el  campo magnético  B, toma la forma:

donde c es la  velocidad de la luz  en el medio. En el vacío, c = 2.998 x 108 metros por segundo, que es la velocidad de la luz en el espacio libre.

El campo magnético está relacionado con el campo eléctrico a través de la  corrección de Maxwell a ley de Ampere

.

Solución de onda plana de la ecuación de onda electromagnética

La solución  sinusoidal  plana para una  onda electromagnética  que viaja en la dirección z es (unidades cgs y unidades SI)

para el campo eléctrico, y

para el campo magnético, donde k es el  número de onda ,

es la frecuencia angular de la onda, y  es la  velocidad de la luz. Los sombreros en los vectores indican vectores unitarios en la x, y direcciones z.

La onda plana es parametrizada por el s de  amplitud

y  fases

donde

.

y

.

La solución puede escribirse de forma concisa como

donde

es el vector de Jones en el plano x-y. La notación de este vector es la  notación Bra-Ket de Dirac, que normalmente se utiliza en un contexto cuántico. La notación cuántica se utiliza aquí en previsión de la interpretación del vector de Jones como un vector de estado cuántico.

Soluciones de onda esférica y cilíndrica de la ecuación de onda electromagnética

Ondas esféricas

Es la solución para ondas esféricas que emanan desde el origen

donde  es la distancia desde el origen y  es cierta distancia desde el origen en el que el campo eléctrico  se mide.

Una vez más, el campo magnético está relacionado con el campo eléctrico por

donde el vector unitario está en la dirección radial.

Ondas cilíndricas

Las soluciones cilíndricas de la ecuación de onda por las que emanan de una línea infinitamente larga son las funciones de Bessel. Para grandes distancias de la línea, la solución se reduce a

donde  ahora es la distancia desde la línea. Esta solución cae como la raíz cuadrada de la distancia, mientras cae la solución esférica como la distancia.

Principio de Huygens

El principio de Huygens establece que cada punto de un frente de onda de avance es, en realidad, el centro de una nueva perturbación y la fuente de un nuevo tren de ondas; y que la onda de avance, en su conjunto, puede considerarse como la suma de todas las ondas secundarias derivadas de puntos en el medio ya atravesado.

Esto significa que una onda plana que menoscaba de dos aberturas cercanas en una barrera, puede considerarse como dos fuentes coherentes de la luz que emanan de cada una de las rendijas. Si las aberturas se comparan mucho con la distancia a la que se observan las ondas, las ondas son cilíndricas. Si las aberturas son muy cortas en comparación con la distancia que son observadas, las ondas son esféricas. En cualquier caso, el campo eléctrico por la onda que emana de cada rendija es proporcional a

.

Interferencia

Considere dos rendijas separadas por una distancia d. Coloque una pantalla a distancia l de las rendijas. La distancia desde la ranura 1 a un punto x en la pantalla es

y la distancia desde la ranura 2, hasta el punto x en la pantalla es

.

La gran L y la pequeña x en comparación con L, la diferencia entre las dos distancias es aproximadamente

.

El campo eléctrico en el punto x está dada por la superposición de los Estados de las ondas de cada una de las rendijas y es proporcional a la parte real de

La energía electromagnética total que golpea la pantalla en el punto x es proporcional al cuadrado del campo eléctrico y por lo tanto, es proporcional a

donde  es la  longitud de onda  de la luz. Los campos de las dos rendijas interfieren constructivamente y forman antinodos cuando la fase es igual a múltiplos de

o

.

Las ondas destructivas interfieren y forman nodos a mitad de camino entre los antinodos.

Descripción Semi-clásica del experimento de doble rendija

Es posible explicar por qué una película fotográfica oscurece en "spots" a muy bajas intensidad de luz mientras se mantiene el campo electromagnético clásico (descrito por las ecuaciones de Maxwell). A fin de obtener resultados correctos cuantitativamente, los electrones en la placa fotográfica o pantalla deben ser tratados de acuerdo a la ecuación de Schrödinger de la Mecánica Cuántica. Debido a que los átomos en la pantalla o placa fotográfica se tratan con Mecánica Cuántica, pero la luz clásicamente, ese análisis se dice que es semi-clásico. Este tipo de razonamiento, predice los resultados correctos cuando se utilizan fuentes de luz térmicas, y sigue las mismas líneas como el efecto fotoeléctrico semi-clásico  .

Descripción cuántica del experimento de doble rendija

Hasta este punto, el tratamiento ha sido  clásico. Sin embargo, es un pacto a la generalidad de  las ecuaciones de Maxwell  que el tratamiento pueda hacerse con  Mecánica Cuántica , con solo la reinterpretación de las cantidades clásicas por la electrodinámica. La reinterpretación es que los vectores de Estado

en la descripción clásica del experimento de doble rendija, convertido en vectores de estado cuánticos en la descripción de fotones.

Energía e impulso de fotones

La reinterpretación se basa en los experimentos de Max Planck y la interpretación de los experimentos de Albert Einstein.

La conclusión importante de estos primeros experimentos, es que la radiación electromagnética está compuesta de paquetes de energía irreductibles, conocidos como  fotones.

Energía

La energía  de cada paquete está relacionada con la frecuencia angular  de la onda, por la relación

donde  es una cantidad determinada experimentalmente, conocida como la constante de Planck dividida por 2 pi.

Si hay  fotones en una caja de volumen , la energía en el campo electromagnético es

y la  densidad de energía  es

La energía de un fotón puede estar relacionado con los campos clásicos, pasando por el  principio de correspondencia  que establece que para un gran número de fotones, los tratamientos cuánticos y clásicos deben estar de acuerdo. Así, para  muy grande, la densidad de energía cuántica debe ser la misma, que la densidad de energía clásica (notación compleja, unidades cgs)

.

El número de fotones en el cuadro es entonces

.

Impulso

El principio de correspondencia determina también el impulso de los fotones. Es la  densidad de impulso

que implica que el impulso de un fotón (véase  Ondas de materia ) es

.

(ya que  y  esto se reduce a

La naturaleza probabilística de la Mecánica Cuántica

Probabilidad de un solo fotón

Hay dos maneras en que puede aplicarse probabilidad al comportamiento de los fotones; la Probabilidad puede utilizarse para calcular el número porcentual de fotones en un estado determinado, o puede utilizarse para calcular la posibilidad de un único fotón en un estado determinado. La interpretación anterior es aplicable para los estados coherentes y mezclas estadísticas de los mismos, como la luz térmica, mientras que el segundo es para usarse con un solo fotón en el  estado de Fock  tal como se define en la Óptica Cuántica.
Dirac explica la situación en términos de un fotón, aunque esto fue mucho antes de nuestra comprensión moderna de  la óptica cuántica. Para el  experimento de Young :

Amplitudes de probabilidad

La probabilidad de que un fotón en un estado de polarización particular depende de los campos calculados por las ecuaciones clásicas de Maxwell. La densidad de probabilidad de fotones por un solo fotón en el  Estado de Fock  está relacionada con el valor esperado de la densidad de energía de los campos E y B equivalentes.

En general, la regla para la combinación de amplitudes de probabilidad se parece mucho a las reglas clásicas de composición de probabilidades: [la cita siguiente es de Baym, capítulo 1]

 La amplitud de probabilidad para dos probabilidades sucesivas es el producto de las amplitudes de las posibilidades individuales.
 La amplitud de un proceso que puede tener lugar en una de varias maneras indistinguibles es la suma de amplitudes de cada una de las formas individuales.
 La probabilidad total para que se produzca el suceso es el valor absoluto al cuadrado de la amplitud total calculada por 1 y 2.

Función de onda del fotón

Superficialmente, cómo la dinámica de un fotón puede ser completamente descrita por las  ecuaciones de Maxwell  clásicas, con solo una reinterpretación del campo clásico como una amplitud de probabilidad para los fotones; sin embargo, esta noción está plagada de peligro y en última instancia conduce a contradicciones. Uno debería no asumir simplemente que los campos electromagnéticos son una función de onda de los fotones. Por un lado son reales y así deben contener ambas componentes de frecuencia positiva y negativa, que no pueden conciliarse con la exigencia de funciones de onda de Schrödinger que son solo frecuencia compleja, positiva. Además, los campos electromagnéticos son observables (por ejemplo, con un osciloscopio) mientras que las funciones de onda de Schrödinger no los son, incluso en principio. Claramente, entonces, los campos no son funciones de onda, son campos físicos, observables, lo que lleva a obtener la probabilidad de encontrar un fotón en algún lugar con su módulo "cuadratizado". La existencia de alguna "función de onda de los fotones" no es una cuestión completamente asentada.

Véase también

Justificación teórica y experimental de la ecuación de Schrödinger (en)
Experimento de Stern y Gerlach
Dualidad onda corpúsculo
Polarización de los fotones (en)
Efecto fotoeléctrico

Referencias

Bibliografía

Mecánica cuántica
Óptica

Dinámica fotónica en el experimento de doble rendija


Brevik Station (Brevik stasjon) var en jernbanestation på Brevikbanen, der lå i byen Brevik i Porsgrunn kommune i Norge. Den var endestation for Brevikbanen fra Eidanger fra 16. oktober 1895, til stationen lukkede 1. december 1982. Forud for etableringen var det store diskussioner om, hvor vidt den skulle placeres ved Strømtangen eller Setretangen. Konstruktionen begyndte i 1893, og åbningen fandt sted 15. oktober 1895. Stationen havde oprindeligt en stor trafik, da den betjente kystfærgerne til Agder indtil 1927. Den primære trafik bestod dog af pendlertog til Porsgrunn og Skien, der var i drift indtil 1. februar 1964. Resten af persontrafikken blev indstillet 26. maj 1968.

Stationsbygningen blev opført i romansk stil efter tegninger af Paul Due. Bygningen er bevaret og fredet. Den blev renoveret i slutningen af 1980'erne og bruges nu til kontor.

Historie
De første forslag om en jernbane til Brevik blev fremsat i 1875, men først 4. juli 1891 vedtog Stortinget at bygge den. Med den statslige finansiering på plads gik den politiske debat over til placeringen af stationen i Brevik. Placeringer ved Setretangen og Strømtangen blev foreslået. Setretangen ville give en placering tættere på byens centrum, mens Strømtangen ville give adgang til havneområder med mindre is om vinteren. Støtterne af det første alternativ indkaldte til et offentlig møde i januar 1892 for at vinde befolkningens støtte. Da offentligheden så ud til at støtte Strømtangen, satte organisatorerne det imidlertid ikke til afstemning. Sagen blev derefter diskuteret i kommunalbestyrelsens forretningsudvalg, hvor fire medlemmer mod et støttede Strømtangen. Placeringen blev endeligt besluttet af kommunalbestyrelsen 25. juni 1892, hvor seksten medlemmer mod fire stemte for Strømtangen, hvilket efterfølgende blev godkendt af NSB.

Planeringen af området fandt sted i 1893 for en pris af 32.000 NOK. Et hus blev eksproprieret for at give plads for en vej til stationen, og en smedje blev eksproprieret på stationsområdet. Den lille dal Bjørndalen blev fyldt op, og resterne af en gammel fæstning blev ødelagt under arbejdet. Der blev opført en toetages stationsbygning, og der blev anlagt en ny havn nedenfor til dampskibe for at give kortest mulig vej mellem tog og skibe. Et sidespor blev anlagt ned til havnen, så godstog kunne kommme hen til skibene. Der måtte eksproprieres seks bygninger i Torsvik. Den officielle indvielse blev foretaget af kong Oscar 2. 15. oktober 1895.

Åbningen af stationen rykkede Breviks centrum tættere på Strømtangen. Mens det tidligere havde været et mindre udviklet område af byen, blev der nu etableret flere butikker, hoteller og restauranter i nærheden af stationen. Jernbanen etablerede et beboelsesområde for dens medarbejdere i Strømtangen og Trosvik. Jernbanens ankomst betød også, at der blev etableret en fragtmandsservice i Brevik. Stationsforstanderen havde oprindeligt privilegiet til at drive en restaurant på stationen som en del af sin løn. Det gjorde han indtil 1922, hvor den blev bortforpagtet. Fortjenesten toppede med 25.000 NOK årligt i 1925 men faldt så markant, da Kragerøbanen åbnede i 1927. I 1920 havde stationen tretten ansatte, der omfattede stationsforstanderen, to sekretærer, fire telegrafister, fem stationsarbejdere og en fragtmand. Derudover var der ansatte til vedligeholdelse af spor og materiel samt togpersonale. Banen blev ombygget fra smalspor til normalspor i 1921 og elektrificeret 19. juni 1949.

Stationen blev renoveret i 1930'erne, hvor restauranten blev flyttet fra sydfløjen til nordfløjen. Den blev flyttet tilbage efter en renovering i 1954, hvor hovedindgangen desuden blev flyttet til vejsiden, og hvor kontorer og billetkontor også blev renoveret. Desuden blev der installeret vandskyllende klosetter. For at afkorte afstanden til færgekajen blev der anlagt en gangsti i 1950'erne. Efter åbningen af Breviksbroen i 1962 oplevede jernbane et stærk fald i passagertallene, idet buslinjer blev omlagt og tog en del af trafikken. NSB besluttede derfor at indstille pendlertogene til Skien fra 1. februar 1964. Eksprestogene fulgte 26. maj 1968, hvorefter der kun har kørt godstog på banen. Brevik Station var i brug indtil 1. februar 1982.

Da persontrafikken blev indstillet i 1968, blev stueetagen i stationsbygningen overflødig. Den blev udlejet til Trosvik Verkstad, der først brugte den som kontor. Senere blev sydfløjen omdannet til et lægekontor. Fra 1982 blev førstesalen også ledig, og den blev så udlejet til samme firma, indtil det gik konkurs i 1986. Der blev udført en række renoveringer, der til dels ødelagde en række bemærkelsesværdige dele af bygningen. Efter konkursen blev stationsbygningen solgt til Nydalen Compagnie. Da de ikke benyttede bygningen, blev den optaget af hjemløse, der skrællede bygningen for dekorationer og andet brændbart, så den hurtigt kom i forfald. Brevik Management købte bygningen i 1988, rettede op på den og flyttede deres hovedkontor til den fra december 1988. Udhuset, der ikke havde været i brug siden 1960'erne, blev også restaureret. Renoveringen blev belønnet med Sparebankens Brevikspris i 1991. Stationsbygningen og to udhuse blev registret som kulturarv i 1997.

Faciliteter
Brevik Station ligger ved den sydlige ende af Brevikbanen, 202,62 km fra Oslo. Alle stationsbygningerne på Brevikbanen blev tegnet af arkitekten Paul Due, og Brevik Station var hans tredje station i mursten. Den er udformet i middelalderlig stil og præges af romanske motiver. Som det var almindeligt på den tid, blev der anlagt en park i tilslutning til stationen. Førstesalen på stationsbygningen fungerede som tjenestebolig for stationsforstanderen.

Stationen fungerede som trafikknudepunkt for Brevik. Området Strømtangen blev også betjent med en kaj for færger langs med kysten indtil 1934 og for bilfærger over sundet til Stathelle indtil 1962. Buslinjen til Skien havde også endestation her. Narvesen etablerede en kiosk ved stationen, men i 1950'erne var trafikken faldet så meget, at den måtte lukke. Der var også en privat drevet restaurant i stationsbygningen, og den fungerede som central for kurerservice.

Trafik
Brevikbanen blev betjent af et eksprestog til Oslo hver dag. Oprindeligt kørte det via Vestfoldbanen, men fra 1923 kørte det via Bratsbergbanen. Hovedparten af trafikken udgjordes af pendlertog til Porsgrunn og Skien. Indtil slutningen af 1940'erne blev betjent af ti til tolv daglige tog i hver retning, men efter elektrificeringen steg det til op til 19 i 1950'erne, hvor der ofte kørtes i fast timedrift. I slutningen af 1940'erne og i 1950'erne var der korrespondance med en bus til Arendal i Brevik.

Brevik var den station, der lå længst væk på sydkysten, fra den åbnede og indtil åbningen af Kragerøbanen i 1927. I det tidsrum fungerede stationen som et skiftepunkt mellem tog og dampskibe for den hurtigste transport langs med kysten. Færgeruten, Brevikruta, var i trafik fra 1896 til 1934, selvom det kneb for den de sidste syv år. I 1912 blev der fremsat planer om en jernbanefærgerute til kontinentet. I 1915 var det blevet lagt fast, at ruten skulle gå til Frederikshavn i Danmark. Der blev argumenteret med, at det ville give den hurtigste forbindelse fra Norge til Hamburg i Tyskland. Det ville blive nødvendigt med to færger, der ville bruge syv timer på en overfart og muliggøre to daglige dobbeltture. Planerne blev dog aldrig omsat i praksis.

Noter

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Brevikbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Jernbanestationer i Telemark
Etableret i 1895
Ophørt i 1982

Brevik Station


The Choice es una novela romántica de 2007 escrita por Nicholas Sparks.

En 2016 se realizó una adaptación cinematográfica de la novela, protagonizada por Benjamin Walker y Teresa Palmer.

Sinopsis
Travis Parker y Gabby Holland se van en un viaje interesante de vida como vecinos y luego amantes. Muchos conflictos vienen después. Travis Parker es un hombre feliz con amigos maravillosos, con una gran ocupación y una vida envidiable. Él piensa que su vida ya está llena de alegría y felicidad. Luego, Gabby Holland se muda al lado de su casa. Y lo que florece es una historia de amor emocional e inspirante. Es una historia sobre traspasar barreras para estar con los que amas. Es sobre amor, confianza, fuerza, y las elecciones que podemos hacer para mostrarlos.

Referencias
 The Choice

Novelas de 2007
Novelas de Nicholas Sparks
Novelas estadounidenses adaptadas al cine

En nombre del amor (novela)


Der Dumbach ist ein knapp eineinhalb Kilometer langer Wasserlauf im südpfälzischen Teil des Wasgaus (Rheinland-Pfalz) und ein rechter Zufluss der Lauter, die hier, an ihrem Oberlauf, noch Wieslauter genannt wird.

Name
Neben Dumbach sind ebenso die Bezeichnungen Dumbächel und Fischteichbach gebräuchlich.

Verlauf
Der Dumbach entspringt auf einer Höhe von  im mittleren Wasgau im Dahner Felsenland  in den Gangelswiesen, welche westlich von  Bruchweiler-Bärenbach am Nordrand der Gemarkung Rumbach direkt an der Grenze zu Bruchweiler-Bärenbach liegen. Er fließt zunächst in nordöstlicher Richtung. Nach gut zweihundert Meter wird er auf seiner rechten Seite vom Ausfluss eines Fischteiches gespeist. Er wendet sich nun nach Südosten und ist dann Grenze zwischen den beiden Orten. Etwas bachabwärts wird er zu drei weiteren kleinen Fischteichen gestaut. Er erreicht nunmehr den Ortsrand von Bruchweiler-Bärenbach. Bei einem Tennisplatz  verschwindet er in den Untergrund und taucht nach etwa dreihundert Meter wieder an der Oberfläche auf. Er unterquert dann die Otto-Muck-Straße und mündet schließlich auf einer Höhe von  von rechts in die Wieslauter.

Nutzung
Früher wurde der Dumbach zur Fischerei genutzt.

Einzelnachweise

Fluss in Europa
Fluss in Rheinland-Pfalz
Südpfalz
Gewässer im Pfälzerwald
Gewässer im Landkreis Südwestpfalz
Wasgau

Dumbach


Liste der österreichischen Botschafter in Spanien.

Geschichte
Das Königreich Spanien wurde von 1580 bis 1640 in Personalunion mit dem Königreich Portugal durch die Dinastia Filipina, (Philipp II., Philipp III. und Philipp IV.) und bis 1700 von der Spanischen Linie des Hauses Habsburg regiert.

1720 erkannte Karl VI. mit Philipp V. die bourbonische Dynastie als Herrscher über Spanien an. 1869 erkannte Franz Joseph I. die Regierung von Marschall Francisco Serrano Domínguez und die von Amadeus I. an. 1871 erkannte Franz Joseph I. die Regierung von Francisco Serrano Domínguez an. 1874 erkannte Franz Joseph I. die Regierung von Alfons XII. an, mit dem die bourbonische Dynastie restauriert wurde.

Ab 1918 war der Amtssitz des österreichischen Botschafters in der Calle de Fortuny 1, ab 1968 in der Calle Nunez de Balboa 46 und befindet sich aktuell am Paseo de la Castellana 91, 9°, 28046 Madrid.

Missionschefs

Habsburgische Botschafter (bis 1804)

k.k. Österreichische Botschafter (1804 bis 1867)

k.u.k. Österreich-ungarische Botschafter (1867 bis 1918)

Österreichische Botschafter (seit 1919)
Gesandte der Ersten Republik (1925 bis 1938) und Botschafter der Zweiten Republik (seit 1956).

Siehe auch
 Liste der österreichischen Botschafter
 Liste der spanischen Botschafter in Österreich

Einzelhinweise

!
Spanien
Osterreich


Hanna Sola (Šumilina, Bjelorusija, 16. veljače 1996.) - bjeloruska biatlonka

Osvojila je brončanu medalju na sprintu od 7,5 km na Svjetskom prvenstvu u biatlonu na Pokljuki 2021. godine.

Pojavila se na međunarodnoj sceni prvi put 2013. godine, natječući se na Olimpijskom festivalu mladih Europe u Cheile Gradistei. Zauzela je 10. mjesto u pojedinačnoj utrci, 18. u sprintu i 7. u mješovitoj štafeti. Na juniorskom svjetskom prvenstvu održanom dvije godine kasnije u Minsku, osvojila je zlatnu medalju u štafeti. Na istom događaju bila je 5. u sprintu.

U Svjetskom kupu u biatlonu debitirala je 5. prosinca 2015. u Östersundu, zauzevši 37. mjesto u sprintu. Tako je već u svom debiju osvojila prve bodove. Prvi put je stajala na postolju pojedinačnih natjecanja u sezoni 2020./'21., kada je osvojila 3. mjesto dva puta, a 16. siječnja 2021. u Oberhofu, zajedno s Irinom Krivko, Dinarom Alimbekavom i Jelenom Kruščinkinom, zauzela 2. mjesto u štafeti.

Tijekom Europskog prvenstva u Minsku 2019. godine, zajedno s Ramanom Jaljotnauom, Sergejem Bočarnikovim i Dinarom Alimbekavom, osvojila je brončanu medalju u mješovitoj štafeti.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil Hanne Sola

Bjeloruski biatlonci

Hanna Sola


Partier fra Stevns er en film med ukendt instruktør.

Handling
Natur. Partier fra Stevns. Klinten. Højerup kirke inden den styrtede ned. Gamle huse. Gammel mand i have. Grise ved gård. Gammel kone vasker tøj ved søbred. Pige vander blomster. Mere tøjvask i sø eller å. Sejlbåd på vand. Aftenbilleder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1917

Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Stevns Kommune

Partier fra Stevns


Beton (Fransızca: le béton, Latince: bitumen) çakıl, kum gibi "agrega" denilen maddelerin bir bağlayıcı madde ve su ile birleştirilmesinden meydana gelen inşaat yapıtaşıdır.

Beton
denince akla gri renkte taş gelir. Gri veya ona yakın rengi günümüzde kullanılan
bağlayıcı maddenin çoğunlukla Portland çimentosu olmasındandır. Genellikle çimento kullanılsa da betona çeşitli özellikler verebilmek için çeşitli
katkılar ve bağlacı maddeler kullanılmakta (ör: alçı, kireç vb.). Mesela
portland çimentolu betonda bağlayıcı, portland çimentosu ve su karışımıdır.
Asfalt ve diğer başka malzemeler de bağlayıcı olarak kullanılır; "asfalt
betonu" ve "polimer betonu" elde edilir. Ancak genellikle
"beton" denince portland çimentolu beton akla gelir.

Günümüzde
beton - kullanımı çok yaygın olan bir yapı malzemesidir. Beton gerektirmeyen
inşa neredeyse yoktur. Baraj, kanal gibi su yapılarının
yanında yol, bina, köprü ve diğer yapıların
inşaatında kullanılır. Hem bir taşıyıcı eleman ve hem de dekoratif malzeme
olarak ortaya çıkar. Dayanıklılığı, yangına karşı direnci, su geçirmezliği, ekonomik üretimi, enerji
verimliliği, yerinde imalat bakımından
da başlıca beton tercih nedenleridir. Beton ayrıca hazır betonarme ürün
yapımında da kullanılır. Modern yapılarda nükleer radyasyona karşı da
kullanılır. Dünya ortalaması olarak kişi başına yıllık beton üretimi bir ton
civarındadır.

Geçmiş
Beton yaklaşık olarak değişik şekillerde ve genel anlamda 5000 yıldan beri kullanılmaktadır. Eski Mısırlılar kil harcını piramitlerin yapımında kullanmışlardır. Harç kireç taşının (CaCO3) ısıtılması ve karbondioksit gazının (CO2) çıkarılması ile elde edilmekteydi. Elde edilen kireç, agrega ile karıştırılarak harç olarak kullanılmaktaydı. Daha sonra CO2 olarak sertleşen orijinal CaCO3 veya kireç taşına çevrilmekteydi. Su ile sertleşen hidrolik çimentonun bulunuşu, Romalılara kadar uzanır. Romalılar kireç hamurunu, pozolanik volkanik küle karıştırmaktaydılar. Bu amorf silisten oluşan pozolan, suyun mevcudiyetinde alkali ile kimyasal olarak reaksiyona girerek silis jeli olarak sertleşir.

Pozolan kelimesi, maddenin bulunduğu Pozzuoli isimli İtalyan kasabasından gelmekteydi. Bu konuda ilk patent İngiliz James Parker'e 1796'da verilmiştir. 1824'te de İngiliz duvarcısı Joseph Aspdin kireç taşını kille yakarak bir bağlayıcı madde, çimento elde etti. Portland Adası'ndaki kireç taşına benzediği için Portland çimentosu ismini verdi. Bundan sonra yapılan evler barajlar yollar çimento karıştırılan agregalarla yapılmaya başlandı.

Beton üretimi
Beton için gerekli olan çimento ve agrega, ayrı sanayi dallarında hazırlanır. Son adım, karışımın hazırlanııp betonun kullanılması safhasıdır. Uygun karışım oranlarının seçilmesi; ekonomi, işlenebilme, mukavemet, dayanıklılık ve görünüş gibi özelliklerin dengeli elde edilmesini sağlar. Bunlar kullanıldığı yere göre değişir. Agreganın durumuna, çimento cinsine göre pek çok karışım oranı hesap metodu teklif edilmiştir. Karışım suyunun çimento miktarına oranı, betonun mukavemetine tesir eden en önemli bir etkendir. Diğer önemli bir etken de beton içindeki hava miktarıdır. Bu miktar normal betonda yaklaşık % 0,3-3 civarındadır. Bu iki tesir beton kalitesinin kontrolünde en önemli iki faktörü teşkil etmektedir. Ayrıca beton karışımın homojen olarak elde edilmesinde de önemlidir.

Karıştırma işi, inşaat yerinde betoniyerlerle gerçekleştirilir. Bazı özel durumlarda karışım, küreklerle de yapılabilir. Genel olarak karışımı meydana getiren çimento torba, agrega ağırlık (veya bazı hallerde görünen hacim) ve su da hacim olarak ölçülür. Karışımı hazırlayan (veya hazır beton satan) merkezi kuruluşlar da mevcuttur. Buraya yapılacak istek karşılığında, kullanıma hazır, istenen kalitede karışım, inşaat yerine getirilir. Karışım, sabit karıştırıcılarda yapılabildiği gibi, hareketli karıştırıcılarda da gerçekleştirilebilir. Bu çeşit merkezi beton santrallerinin faydası, karışımın kontrollü olarak yapılmasıdır. Uygun kum ve çakıl bulunduğunda kolayca iyi kalitede beton elde edilebilir.

Karışımın homojen bir şekilde elde edilmesinden sonraki yapılan iş, bunun yerleştirilmesidir. Eğer hazırlanan karışım döküm yerine yakın değilse bunun bu yere iletilmesi gerekir. Bu işlem araba ve kova veya pompa kullanılarak da gerçekleştirilebilir. Kalıba yerleştirilen karışımda bulunan hava kabarcıkları titreştirici kullanılarak çıkarılabilir ve betonun iyi yerleşmesi sağlanabilir. Küçük işlerde, şişleme de tatbik edilebilir. Titreştirme, dış merkezli bir kütlenin bir eksen etrafında döndürülmesi suretiyle elde edilir. Bu vibrasyon denilen titreştirme, beton içinde yapılabildiği gibi, kalıbın titreşimiyle de elde edilebilir.

Betonun elde edilmesinde en son adım, dökülmüş betonun bakımı ve sertleşmesidir. Sertleşme portland çimentosunun hidratasyonu, su ile kimyasal reaksiyona girmesi sonucu meydana gelir. İlk günlerde nemli şartların belirli süre devam ettirilmesi önemlidir. Bunun için betonun dış yüzü, su ile ıslatılabileceği gibi, nemli örtüler de kullanılabilir. Tam hidratasyonun elde edilmesi için çimento türü ve sıcaklığa bağlı olarak uzun bakım süresine ihtiyaç duyulabilir. Çoğu hallerde yedi gün kafidir. Genellikle betonun suyunun buharlaşması sonucu sertleştiği zannedilir. Gerçekte bu doğru değildir. Su olmaksızın ne hidratasyon ne de sertleşme olabilir. Su, çimentonun hidratasyonu sonucu kaybolur ve ancak fazla suyun buharlaşmasına müsaade edilebilir. Betonun geçirdiği devrelerdeki kimyasal reaksiyonlar oldukça karmaşıktır.

Artık üretilen betonlarda oluşan sorunlar nedeni ile üretilen katkı malzemeleri kullanılmaktadır.
Bu katkılar hem betonun mukavvemetini yükseltip suyun zararlarından korur hem de katkının kıvamına göre akışkan ya da katı olmasının ayarlanmasını sağlar.

Betonda dayanıklılık
Beton dayanıklılığı dış ortamdaki agresif ögelere karşı direncidir. Bu ögelerin yanında betonu oluşturan bileşenlerin de bazı durumlarda tepkimelere girişmesi olasıdır. Alkali-Agrega tepkimesi gibi. Bu tür iç korozyon olayları dış ortama bağlı olarak şiddetlenebilir.

Betonun doğal kimyasal zararlara karşı dayanıklı olması, fizikokimyasal dış etkenler sonucu niteliklerini kaybetmemesi gerekir. Bunun için yeterli kimyasal dayanıma (dayanıklığa) sahip bulunması istenir. Çimentoyla yapılmış herhangi bir elemanın çimentoyla yaptığı reaksiyon sonucunda zamanla mukavemeti artacağına azalmamalıdır.

Beton çeşitli zararlı etkiler altında bir takım kimyasal reaksiyonlar nedeniyle sahip olduğu mukavemeti zamanla kaybedebilir. Bu durumda yapı betonun maruz kaldığı kuvvetlere dayanamamanın bir sonucu olarak, kısmen veya tamamen yıkılır veya kullanılamaz hale gelir.

Fiziko-kimyasal bir süreç olan Karbonatlaşma ise  ortamın alkalinitesini düşürerek koruyucu oksit tabakasının tahrip olmasına neden olur. Betonun alkalinitesi, hidrate olmuş çimentonun içerdiği Ca(OH)2 ile sağlanır ve pH 12 civarındadır. Ancak Ca(OH)2 zamanla havadaki CO2 ile reaksiyona girerek CaCO3'e dönüşür ye pH 8'in altına düşebilir. Atmosferdeki miktarı hacimce %0.03 olan C02'nin kırsal bölgelerde bile karbonatlaşmaya olan etkisi söz konusudur. CO2 konsantrasyonu arttıkça karbonatlaşma oranı artmaktadır. Karbonatlaşma derinliğinin birkaç mm ile sınırlı olduğu bilinmesine karşın kusurlu betonda, herhangi bir mekanik zorlama olmaksızın çatlaklar oluştuğundan, karbonatlaşma derinliğinin 10 cm'den fazla olduğu tespit edilmiştir.

Beton türleri

Betonun standart basınç dayanımı 28 gün boyunca 20(+/-2)°C sıcaklıkta ve %100 nemli ortamda ve kireçli suda kür edilen, çapı 150 mm, boyu 300 mm olan silindir numunelerin eksenel basınç altındaki dayanımı olarak tanımlanır. Gerilme cinsinden ifade edilen dayanım, kırılma yükünün, silindir alanına bölünmesi ile elde edilir. Beton sınıfları concrete = beton kelimesinin baş harfi olan "C" ile ifade edlir. Örneğin C20/25, 28 günlük karakteristik silindir basınç dayanımı 25 MPa yani 250 kgf/cm² olan betondur.

Beton petrografisi
Betonun yapay bir taşı olması nedeniyle mikroyapısı incelenebilir. Sertleşmiş betonda petrografi klasik petrografiden daha basit ancak daha karmaşıktır. Bütün minerallerin inceleyip sayılması gerekmediği için basit, petrografide yapılan gözlemler neden sonuç ilişkisi içerisinde bir kompozisyon haline getirmesi gerektiği için karmaşıktır. Özel tekniklerle hazırlanan numuneler incelenirken agrega dağılımı, çatlak gelişimi, soğuk derz oluşumu, tamir bölgesi betonun boşluk yapısı, bağlayıcı maddenin dağılımı ve su-çimento oranı hakkında yakalanan ipuçlarını iyi değerlendirip betonun kalitesi ile ilgili önemli sonuçlara varılabilir.

Beton petrografisi genellikle kafalardaki soru işaretleri kaldırmak için uygulanan bir tekniktir. Örneğin malzeme mukavemet testini geçememişse, ciddi bir kusur gözlemlendiyse, hava miktarı ile ilgili belirsizlikler varsa, uygulamada standardın dışında bir iş yapılmışsa, yağmur altında beton dökümü yapılmışsa ya da beton genç yaştayken ciddi çatlaklar oluştuysa bu yönteme başvurulur.

Günümüzde petrografik inceleme denilince en çok bahsedilen teknik florasanlı epoksi tekniğidir. Petrografik incelemeyi dört kısıma ayırabiliriz. Birincisi gözle ve elle muayenedir, sahadan kesilip alınan numuneler ya da laboratuvarda kür edilen numuneler petrografik analiz için kesilip analiz edilmeden önce gözle ve elle muayene edilir. Numune üzerindeki belirgin kusur, çatlak, donatı, boşluk ya da jel oluşumu fotoğraflanarak kaydedilir. Görsel muayeneden sonra beton numunesi kesilerek üç farklı ön numune elde edilir ve bunlardan daha sonra düzlem kesit analizi için bir numune, ince kesit analizi için bir numune ve hava boşluğu analizi için bir numune hazırlanır.

Beton petrografisi özellikle adli davaların çözümünde önemli bir tekniktir. Zaman içerisinde öğrenilen ve uygulaması zor bir sisteme sahiptir. Numune hazırlık safhası da analizde hayati önem taşır, "başlı başına bir sanattır" denilebilir. Yine de bütün bu zorluklar aşıldıktan sonra petrografi sayesinde elde edilen veriler beton hakkında bilinmesi gereken bilgileri sağlar. Yüksek teknolojiye sahip bir beton üretilmesinde yol gösterici rolü oynar. Böylece karışımın homojenliğini, agregaların dağılımını, mineral katkıların etkinliğini ayarlayabilir, dışarıdan gelebilecek zararlı etkileri en aza indirilebilir.

Kaynakça

Yapı malzemeleri
Heykel malzemeleri
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Döşemeler

Beton


Élafos, en , est un village du dème de Dodone, district régional d'Ioánnina, en Épire, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Épire (périphérie)

Élafos (Ioánnina)


În matematică, clasificarea grupurilor simple finite este o teoremă care afirmă că orice  aparține uneia dintre cele patru clase largi descrise mai jos. Aceste grupuri pot fi văzute ca elemente constitutive ale tuturor grupurilor finite, într-un mod care amintește de felul în care numerele prime reprezintă elementele constitutive ale numerelor naturale.  este o modalitate mai precisă de a afirma acest lucru despre grupurile finite. Cu toate acestea, o diferență semnificativă față de factorizarea întregilor este aceea că astfel de "elemente constitutive" nu determină neapărat un grup unic, deoarece ar putea exista multe grupuri neizomorfe cu aceeași . Altfel spus,  nu are o soluție unică.

Teoria grupurilor este esențială pentru multe domenii ale matematicii pure și aplicate, iar teorema de clasificare este una dintre marile realizări ale matematicii moderne. Dovada constă în zecile de mii de pagini din câteva sute de articole din reviste științifice scrise de aproximativ 100 de autori, publicate în cea mai mare parte între 1955 și 2004.  (1992),  și  publică treptat o versiune simplificată și revizuită a demonstrației.  Teorema de clasificare are aplicații în multe ramuri ale matematicii, întrucât întrebările legate de structura grupurilor finite (și acțiunea lor asupra altor obiecte matematice) pot fi uneori reduse la întrebări cu privire la grupurile simple finite. Datorită teoremei de clasificare, uneori aceste întrebări pot primi răspuns prin verificarea fiecărei familii de grupuri simple și a fiecărui grup sporadic.

 a anunțat în 1983 că toate grupurile simple finite au fost clasificate, dar afirmația a fost una prematură, deoarece el nu știa despre demonstrația clasificării . Demonstrația completă a clasificării a fost anunțată de Aschbacher (2004) după ce Aschbacher și Smith au publicat o demonstrație de 1221 de pagini pentru cazul quasithin care lipsea.

Bibliografie

  (1985), "The Enormous Theorem", Scientific American, 1 decembrie 1985, vol. 253, no. 6, pp. 104–115.

 , Symmetry and the Monster, , Oxford University Press, 2006. (Concise introduction for lay reader)
, Finding Moonshine, Fourth Estate, 2008,  (another introduction for the lay reader)
  (1995) "On Finite Simple Groups and their Classification," Notices of the American Mathematical Society. (Not too technical and good on history)
  – article won Levi L. Conant prize for exposition

Istoria matematicii
2004 în știință
Teoria grupurilor
Pages with unreviewed translations

Clasificarea grupurilor simple finite


Robert Tod Schimke (* 25. Oktober 1932 in Spokane, Washington; † 6. September 2014 in Palo Alto, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Biochemiker und Krebsforscher.

Leben und Wirken
Schimke studierte an der Stanford University, wo er 1954 seinen Bachelorabschluss machte und 1958 seinen M.-D.-Abschluss als Mediziner. Dem schlossen sich 1958 bis 1960 zwei Jahre Facharztausbildung (Residency) am Massachusetts General Hospital an. 1960 bis 1966 war er an den National Institutes of Health, wo er fundamentale Untersuchungen über den Proteinstoffwechsel anstellte. Er fand erste klare Beweise für einen ständigen Auf- und Abbau von Proteinen in Zellen und dafür, dass die Abbaurate reguliert werden konnte. Ab 1966 war er wieder in Stanford, wo er 1969 bis 1972 Vorstand der Fakultät für Pharmakologie und 1978 bis 1982 Vorstand der Abteilung für Biologie war.

In Stanford untersuchte er unter anderem den Einfluss von Steroidhormonen auf die Synthese bestimmter Proteine, was auch zu neuen Techniken in der Gentechnik führte. Ihm gelang auch 1977 die Entdeckung des Phänomens der Gen-Verstärkung (Gene Amplification), des Auftretens von Kopien von Genen in Säugetier-Zellen, um die durch das Gen kodierte Zellfunktion bzw. das Zellprodukt zu verstärken. Diese Entdeckung hatte auch große Bedeutung für die Krebsforschung, zum Beispiel beim Verständnis der genetischen Instabilität von Krebszellen oder den Mechanismen, mit denen sich Krebszellen gegen Chemotherapie wehren können. Der Mechanismus fand auch Anwendungen in der Biotechnologie zum Beispiel bei der Herstellung von Proteinen wie Erythropoetin (EPO). Später untersuchte er mit seinem Labor die Störungen in den Regulationsmechanismen im Lebenszyklus von Zellen, die zur Ausbildung solcher Genverstärkungen oder zur Apoptose führen. Er hatte zeitweise eine Forschungsprofessor der American Cancer Society und war zuletzt Professor Emeritus in Stanford.

1995 wurde er als Fahrradfahrer auf einem Fahrradweg von hinten von einem Auto gerammt und war danach zunächst an Armen und Beinen gelähmt. Er konnte sich soweit erholen, dass er einen Rollstuhl benutzen konnte und sein Malhobby wieder aufnehmen konnte.

1985 erhielt er den Alfred P. Sloan, Jr. Prize für Krebsforschung. Er war Mitglied der National Academy of Sciences (seit 1976), des Institute of Medicine und, seit 1977, der American Academy of Arts and Sciences. Er war Präsident der American Society for Biochemistry and Molecular Biology.

Weblinks
 Biographie an der Stanford University
 Nachruf Stanford News, 12. September 2014

Einzelnachweise

Biochemiker
Hochschullehrer (Stanford University)
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der National Academy of Sciences
Geboren 1932
Gestorben 2014
US-Amerikaner
Mann

Robert T. Schimke


عمر بن عبد العزيز هو مسلسل تاريخي ديني مصري يجسد شخصية الخليفة الأموي عمر بن عبد العزيز المشهور بالصلاح والعدل، والذي يلقب أحياناً «خامس الخلفاء الراشدين» و «أشجُّ بني أمية». لعب دور البطولة في هذا المسلسل الممثل نور الشريف، إخراج أحمد توفيق.

الممثلون والأدوار

 نور الشريف في دور الخليفة الأموي عمر بن عبد العزيز ودور عبد العزيز بن مروان.

 عمر الحريري في دور الخليفة الأموي عبد الملك بن مروان.

 رشوان توفيق في دور راع زاهد.

 عبد الرحمن أبو زهرة في دور الحجاج بن يوسف الثقفي.

 أشرف عبد الغفور في دور الخليفة الأموي الوليد بن عبد الملك.

 مديحة حمدي في دور عاتكة بنت مروان بن الحكم شقيقة عبد الملك بن مروان وعبد العزيز بن مروان.

 هالة فاخر في دور أم البنين بنت عبد العزيز بن مروان وزوجة الوليد بن عبد الملك.

 سيد زيان في دور درهم عامل ببيت المال.

 عبير الشرقاوي في دور فاطمة بنت عبد الملك زوجة عمر بن عبد العزيز.

 سوسن بدر في دور أم عاصم ليلى بنت عاصم بن عمر بن الخطاب والدة عمر بن عبد العزيز.

 محمد رياض في دور عبد الملك بن عمر بن عبد العزيز.

 وجدي العربي في دور سليمان بن عبد الملك.

 محمد الشويحي.

 أمينة رزق في دور بائعة اللبن جدة عمر بن عبد العزيز لأمه.

 نبيل الدسوقي.

 مصطفى متولي في دور يزيد بن المهلب بن أبي صفرة.

 عبد الحفيظ التطاوي في دور عاصم بن عمر بن الخطاب.

 سناء شافع.

 يسري مصطفى.

 مدحت مرسي.

 رشدي المهدي.

 لطفي عبد الحميد في دور التابعي الجليل رجاء بن حيوة.

 حمدي حافظ.

 فاروق سليمان.

 مفيد عاشور في دور القائد الأموي مسلمة بن عبد الملك بن مروان.

 سوسن ربيع في دور شاهفرند بنت فيروز بن يزدجرد جارية الوليد بن عبد الملك وأم ولديه يزيد وإبراهيم.

 رشوان سعيد في دور خبيب بن عبد الله بن الزبير'''.

فريق العمل

 إخراج: أحمد توفيق.
 إنتاج: قطاع الإنتاج باتحاد الإذاعة والتليفزيون.
 تأليف: عبد السلام أمين.
 موسيقي تصويرية: محمد الموجي.
 موسيقي التتر: محمد الموجي.
 غناء التتر: علي الحجار.
 مهندس الديكور: صالح مرسي.
 تصميم الأزياء: ليلي سالم.
 تصميم التتر: مدحت بهجت.
 مدير الإنتاج: مصطفى عبد القوي.
 مدير التصوير: عثمان حلمي، وحيدشريف، عبد الله مصطفي، يوسف شلال، أحمد بكر.
 مدير الإضاء: مأمون.
 مونتاج إلكتروني: محمد فرج.
 مونتاج فيديو: يوسف رجب.
 توزيع: قطاع الشئون المالية والاقتصادية باتحاد الإذاعة والتليفزيون.
 مساعد إخراج: سامي بشري، وفاء يوسف.
 مساعد مخرج أول: وحيد محب.
 مخرج منفذ: رباب حسين.

انتقادات

تمكن كاتب المسلسل عبد السلام أمين من تضمينه كثيرا من الحوارات الحقيقية، كما جاءت في المراجع التاريخية، لكنه لم يخل من بعض الأخطاء التاريخية:

 ورد ذكر بغداد في بعض حوارات المسلسل، كما كانت هناك في بيت المال خزانة عليها لوحة كتب عليها "بغداد"، وهذا غير صحيح تاريخيا، فمدينة بغداد لم تكن موجودة زمن عمر بن عبد العزيز، ولكنها بنيت في عهد الخليفة العباسي أبي جعفر المنصور، أي بعد وفاة عمر بن عبد العزيز بأكثر من خمسين سنة.
 ورد أكثر من مرة على لسان عبد الملك بن مروان أن دولته تمتد من الصين إلى بحر المحيط {أي المحيط الأطلسي}، وهذا غير صحيح تاريخيا. فأقصى اتساع للدولة الإسلامية زمن عبد الملك بن مروان كان أفغانستان شرقا إلى الجزائر غربا، ولم يصل المسلمون للصين والهند والمغرب والأندلس إلا في زمن الوليد بن عبد الملك.
 لا ندري كيف يعزل الوليد بن عبد الملك الأمير عمر بن عبد العزيز عن ولاية خناصرة، وهي قرية صغيرة شمال الشام خوف افتتنان الناس به، ثم بعد ذلك يوليه أهم ولاية إسلامية وهي ولاية المدينة المنورة ومكة والحجاز، ويبقيه فيها ست سنوات كاملة، ونقول {ست سنوات} استنادا للمصادر التاريخية.

المراجع

انظر أيضا
 عمر بن عبد العزيز.
 الدولة الأموية.

المصادر

مسلسلات أمينة رزق
ع
مسلسلات تاريخية تلفزيونية مصرية
مسلسلات سيرة شخصية
مسلسلات نور الشريف
مسلسلات هالة فاخر
مسلسلات مصطفى متولي
مسلسلات رشوان توفيق
مسلسلات عبد الرحمن أبو زهرة
مسلسلات أشرف عبد الغفور
مسلسلات مديحة حمدي
مسلسلات سوسن بدر

عمر بن عبد العزيز (مسلسل)


Samuel Train Dutton, né en octobre 1849  à Hillsborough (New Hampshire) et mort le  à Atlantic City, New Jersey est un éducateur et professeur universitaire américain, connu pour avoir été le surintendant des écoles du Teachers College de l'université de Columbia. Il a été l'un des fondateurs de la New York Peace Society et le trésorier de l'American College for Girls de Constantinople.

Biographie
Il est diplômé de l'Université de Yale en 1873 avec un BA et un MA en 1890. En 1912, il obtient un LL. D de l'Université Baylor.

De 1873 à 1878, est surintendant des écoles de South Norwalk, Connecticut. Pendant les quatre années suivantes, il est directeur de l'école Eaton de New Haven avant d'être nommé surintendant en 1882. En 1890, il a déménagé à Brookline, Massachusetts et a été surintendant des écoles pendant dix ans, partant pour le Teachers College, Columbia University en 1900.

Vie privée
En 1889, Dutton construit une maison au 219 Bishop Street à New Haven, conçue par l'architecte local David R. Brown . En 1893, à Brookline, il construisit une maison similaire au 29 Colbourne Crescent selon les plans de William F. Goodwin de Boston.

En 1916, il s'installe à Hartsdale, New York .

Il meurt au printemps de 1919 à Atlantic City, dans le New Jersey .

Liens externes

Références

Professeur à l'université Columbia
Étudiant de l'université Yale
Naissance en octobre 1849
Décès en mars 1919
Décès à 69 ans

Samuel Train Dutton


Fransız yazar Jean Baudrillard'la birlikte anılan bir düşünce. Baudrillard, elektronik iletişimin yaygınlaşmasının bir sonucu olarak, artık televizyon programlarının ya da öteki kültürel ürünlerin göndermede bulunduğu ayrı bir "gerçeklik" olmadığını ileri sürmüştür. Bunun yerine, "gerçeklik" diye gördüğümüz şey, bu tür iletişimin kendisi tarafından yapılaştırılmıştır. Örneğin, haberlerde verilen şeyler yalnızca ayrı bir olaylar dizisi değildir; bunlar aslında, bu olayların kendilerini tanımlamakta ve oluşturmaktadır.

Kökenleri ve Kullanımı
Postmodern göstergebilimsel yaklaşımın hipergerçeklik kavramı, Jean Baudrillard tarafından "Simülakr ve Simülasyon" adlı eserinde tartışmalı bir şekilde ortaya atılmıştır. Baudrillard, "hipergerçeklik" terimini, "kökeni veya gerçekliği olmayan bir gerçeğin modeller tarafından üretilmesi" olarak tanımlamıştır. Önceki eseri "Simgesel Değiş-Tokuş ve Ölüm"de ise hipergerçeklik, orijinal bir göndergesi olmayan bir temsil, bir gösterge olarak anlatılmıştır.

Baudrillard'a göre, hipergerçeklik kavramı, "gerçek" ile onu temsil eden sembolün karıştırılmasının ötesine geçer. Bu kavram, gerçekte var olmayan bir şeyi temsil eden sembol veya göstergeler dizisi yaratmayı içerir. Hipergerçeklik, Karl Marx'ın kullanım değeri kavramıyla açıklanan metalar gibi somut bir değere sahip değildir. Ancak Ferdinand de Saussure'ün işaretler teorisine uygun olarak, işaretler olarak anlaşılabilir.

Baudrillard, bu görüşleri desteklerken Jorge Luis Borges'in "Bilimde Kesinlik Üzerine" adlı eserinden alınan bir metafora başvurmuştur. Bu eserde, bir toplumun temsil etmek amacıyla tasarladığı nesneleri ayrıntılı bir harita ile göstermesi anlatmıştır. Ancak imparatorluk çöktüğünde, harita gerçekliği yitirir ve manzara içinde kaybolmuştur. Baudrillard'a göre, hipergerçeklik durumunda da benzer bir şey olur; ne temsil ne de gerçeklik kalır, sadece hipergerçeklik var olur.

Baudrillard'ın hipergerçeklik kavramı, fenomenoloji, göstergebilim ve Marshall McLuhan'ın düşüncelerinden önemli ölçüde etkilenmiştir. Baudrillard ve Eco, bu kavramı "varsayılan sabit ya da gerçek sayıların etrafında toplanan ve iletim farklılıkları yoluyla çoğalan 'hipergerçek' sayılarının ya da 'standart olmayan gerçeklerin', sonsuz ve sonsuz küçüklerin sınırsız varlığı" olarak açıklamıştır. Ancak Baudrillard, McLuhan'ın ünlü ifadesi "araç mesajdır"ın ötesine geçerek, enformasyonun kendi içeriğini yuttuğunu iddia etmiştir. Ayrıca medyanın gerçeklik ve temsil arasında bir fark olduğunu öne sürmüştür. Hipergerçeklik özellikle teknolojik olarak gelişmiş toplumlarda, bilincin gerçeği gerçekliğin bir simülasyonundan ayırt edememesi durumunu ifade eder.

Baudrillard'ın hipergerçeklik teorisi, McLuhan'ın medyum teorisini daha da ileri taşır. Buna göre, hipergerçeklik sayesinde mesajın medyum içinde patlamasının ötesinde, medyumun kendisinin gerçek içinde patladığı bir durum ortaya çıkar. Medyumun tanımı, belirgin eylemi bile artık belirlenemez bir hipergerçek bulutsusu içinde kaybolur. Hipergerçeklik aracılığıyla, metafiziğin yerini patafiziğin aldığı bir çağın tanıklığını yapmaktayız.

Simülasyon
Simülasyon, birinci ile ikincinin sınırlarının belirsizleştiği bir 'gerçeklik' ile temsilin birleştiği bir kavramdır. Simülasyon artık somut bir alan, belirgin bir varlık ya da özne değil; "Kökeni ya da gerçekliği olmayan bir gerçeğin, modeller tarafından üretildiği bir yapıdır: bir hipergerçek." Baudrillard, simülasyonun artık fiziksel bir mekanda gerçekleşmediğini, sınırları fiziksel çerçevelerle belirlenmeyen bir alanda, yani içimizde, teknolojik simülasyonlar aracılığıyla gerçekleştiğini savunmuştur.Baudrillard'a göre, simülasyon artık sadece gerçeği yansıtmakla kalmaz, aynı zamanda gerçeği yeniden üretir ve hatta gerçeği aşan bir "hipergerçeklik" yaratır. Yani, gerçekliğin yerini alan, kendi kendine var olan bir yapıdır.

Simülakrlar
Simülakr, "benzerliği olmayan bir imge" olarak tanımlanır; Gilles Deleuze'ün özetlediği gibi, "estetik varoluşa geçmek, ahlaki varoluştan vazgeçmektir." Bununla birlikte, Baudrillard, simülakrın gerçeğin sadece bir kopyası olmadığını, sosyokültürel sıkıştırma süreçleriyle kendi başına bir gerçeklik haline geldiğini savunur. Baudrillard'ın en ünlü örneklerinden biri haritadır. Bir harita, bir bölgenin ölçekli bir temsili olarak başlar. Ancak, bir harita giderek daha detaylandıkça, gerçek dünya ile ilişkisi kopar ve kendi başına bağımsız bir gerçeklik yaratır. Baudrillard'a göre, artık haritalar gerçeği temsil etmek yerine gerçeği simüle eder hale gelirler.Bu örnekte "Simülakr" terimi haritaların gerçeği simüle etme sürecini anlatmak için kullanılmıştır.

Hipergerçek yeniden üretimin dört aşaması vardır:

  1-Gerçekliğin temel yansıması, yani dolaysız algıda
  2-Gerçekliğin saptırılması, yani temsilde
  3-Modelin olmadığı yerde gerçeklik iddiası
  4-"Herhangi bir gerçeklikle hiçbir ilişkisi olmayan" simülakr

Sonuç
Medya ve teknolojinin yükselişiyle birlikte, gerçek zaten sorgulanmaya başlamıştı. Ancak hipergerçekliğin en çok kullanılan ve yeni bir teknoloji olarak benimsenmesiyle birlikte, hipergerçekliğin birkaç sorunu veya sonucu ortaya çıkmıştır.

Haberlerde bir şey duymak ve ona inanmamayı seçmek zaten zorken, bir olayın veya herhangi bir şeyin görüntüsünü görmek ve haberin doğru mu yanlış mı olduğunu belirlemek için ampirik duyunuzu kullanmak oldukça farklı bir deneyimdir. Bu da hipergerçekliğin bir sonucudur. İzleyicileri etkilemek için çeşitli simülasyonların kullanılması olasılığı, kurguyu gerçeklikten ayırt edememe sorununa yol açar. Bu durum, bir konunun genel doğruluk değerini etkileyebilir.

Bir başka olumsuz sonuç ise gördüklerimizin tarafından manipüle edilme olasılığıdır. İzleyiciler, bir görüntünün arkasındaki varlığın ideolojisine bağlı olarak farklı mesajlar çıkarabilirler. Bu da gücün, medya ve insanlar üzerinde kontrol anlamına geldiği bir durumu yaratır. Örneğin, ünlüler fotoğraflarını değiştirerek, halkın onları nasıl algılayacağını yönlendirebilirler. Böylece halk, ünlüleri gerçekte nasıl oldukları yerine gördüklerine göre değerlendirir.

Bu süreç artık imgelerin normal hayatımızı şekillendirdiği ve gerçekliğimizi sarsmaya başladığı bir noktaya gelmiştir. Teknolojinin ve medyanın etkisiyle, algıladığımız dünya giderek daha fazla imgelerle örülüyor ve bu da gerçeği anlama yeteneğimizi zorlaştırıyor.

Bu bağlamda, hipergerçeklik modern toplumun karşılaştığı karmaşık bir sorun haline gelmiştir.

Kültürde hiper-gerçeklik
Toplum bir tüketim kültürüne doğru geçiş yaparken, serbest piyasa ekonomisi ile medya ve iletişim teknolojilerindeki ilerlemelerin birleşimi bu gelişmeyi hipergerçekliğe doğru etkilemiştir. Yeni medya teknolojilerinin ortaya çıkışı ve günümüzde medyanın giderek artan rolü sayesinde, hipergerçekliğin birleşmesi ve etkileri arasında giderek büyüyen bir bağlantı görülmektedir. Web 1.0'dan Web 2.0'a ve Web3'e geçiş, hipergerçekliğe doğru bir geçiş süreci olarak incelenmiştir. Temel hipergerçeklik düzeyinde, Web 1.0, okuyucuların konuları arayabildiği, özgürce bilgi indirmek ve okumak için tasarlanmıştır; Yahoo, Google ve MSN Web 1.0 örnekleridir. Instagram, TikTok ve Messenger ise bir zamanlar okuma platformu olan Web 2.0 platformlarını etkileşim platformuna dönüştüren örneklerdir. Web3, kullanıcıların sanal dünyayı Filecoin ve metaverse gibi merkezi olmayan ve özerk olarak kontrol edilen ortamlara tamamen entegre etmelerine olanak tanıyan daha yeni bir platformdur.

Medya ile hipergerçekliğin varlığının izleyiciler üzerindeki etkisi arasında güçlü bir bağ vardır. Bu durum, yapay gerçeklikler ile gerçeklik arasındaki çizgileri bulanıklaştırmakta ve buna maruz kalanların günlük deneyimlerini etkilemektedir. Hiper-gerçeklik, gerçekliği gerçekliğin bir simülasyonundan ayırt edememeyi yakaladığından, haberler, sosyal medya platformları, radyo ve televizyon gibi yaygın medya kuruluşları, gerçekliğin bu yanlış algılanmasına katkıda bulunmaktadır. Hiper-gerçekliğin etkisine ilişkin açıklamalar popüler medyada bulunabilir. Kendilerini gerçeklikle harmanlanmış olarak sunarlar ve bu da izleyicilerinin yaşam ve hakikat deneyimlerini etkiler. Baudrillard, Roland Barthes'a benzer şekilde, bu etkilerin, bu platformlarda bulunan kahramanları, karakterleri veya etkileyicileri idolleştiren genç nesiller üzerinde doğrudan bir etkiye sahip olduğunu açıklamıştır. Medya, üyelerini toplum içinde şekillendiren ve geliştiren sosyal bir kurum olduğu için, bu platformlarda bulunan hipergerçekliğe maruz kalmak kalıcı bir etki yaratmaktadır. Baudrillard, zaman içinde hipergerçekliğe maruz kalmanın, kurumların muhafazakâr perspektifinden bakıldığında, kafa karışıklığına ve kaosa yol açacağı, ironik bir şekilde kurumların temel dayanağı olmaya devam ederken kimlik, özgünlük ve karakterin yok olmasına yol açacağı sonucuna varmaktadır.

Sosyal Medya ve Halk İmajı
2000'li yılların başında akıllı telefonların yaygınlaşmasıyla birlikte, çevrimiçi varlık ile gerçek dünyadaki varlık eş anlamlı hale gelmiştir. Bir bireyin dijital ayak izi, çoğu zaman o birey hakkında gerçek yaşamından daha fazla bilgi sunabilir. Bunun nedeni, insan davranışlarının internet ortamında neredeyse hiçbir sınırlamaya tabi olmadan dramatik bir şekilde değişebilmesidir; internet, anarşistlerin güvenli sığınağı haline gelmiştir.

Sosyal medyanın toplumsal etkisi son yıllarda önemli ölçüde artmış ve kamuya açık bir imaj ya da çevrimiçi varlık yaratmak, çevrimiçi bir standart haline gelmiştir. Özellikle Twitter, halka mal olmuş kişilerin kendilerini ifade etmeleri ve şirketlerin kamuoyunu bilgilendirmeleri için ana kaynak haline gelmiştir.

COVID-19 salgını süresince, internet üzerindeki hipergerçeklik ortamı dramatik bir şekilde değişti ve hatta 2021'de İtalyan Menkul Kıymetler Borsası üzerinde etkisi oldu. Sosyal medya platformlarında yaratılan hipergerçeklik, kalitesinin ve duygusunun, değerin kaybolduğu ve kariyerlerin zarar gördüğü sosyal gerçekliğe dönüştürülme potansiyeline sahip olarak kabul edildi.

Sosyal medyada ifade edilen duygular, herhangi bir olgusal temele veya somut bilgiye sahip olmamalarına rağmen, birçok sektörü doğrudan etkileyebilecek gerçek hayat sonuçları yaratabilir. Sosyal medya, sayısız bireyin günlük yaşamına daha fazla nüfuz ettiği için, internetteki hikâyeler ile gerçek hayattaki gerçekler arasındaki ayrım giderek daha bulanık hale gelmektedir.

Bu gelişmelerle birlikte, insanların günlük yaşamları artık ekranlarda yaşandığı için, gerçeklik tamamen hipergerçekliğe dönüşmektedir. Bu durum, teknolojinin ve medyanın toplumsal ve bireysel algı üzerindeki etkisini yansıtmaktadır.

Squid Game dizisi ise bu hipergerçek koşulların örneklerinden birini sunmuştur. İnternette milyonlarca kişinin dizi hakkında kendi duygu ve düşüncelerini paylaştığı, hatta dizi içindeki oyunları gerçek hayatta denemeye ve dizide tasvir edilen etkinlikleri uygulamaya kadar gittiği bir ortam yaratmıştır. Hipergerçek koşullar, izleyicilerin diziyle bu denli bütünleşmesine olanak tanımıştır. Bu kadar etkili bir şekilde yaratılan bu koşullar, izleyicileri Kore'ye özgü kültürel unsurları kavrayıp anlamalarına rağmen, ülkeye değil sadece diziye odaklamıştır. İnsanlar, bu oyunları ve etkinlikleri dizinin gerçekten var olduğuna inanmışlardır. Bu örnek, Baudrillard'ın "gerçekliği olmayan gerçeklik modelleri" kavramını göstermektedir. Kurgusal bir TV programı, gerçek olayları ve uygulamaları üreterek gerçek kültürel anlamı tamamen değiştirebilir.

Los Angeles, Kaliforniya'daki Hollywood tabelası da benzer bir kavramı temsil eder. Ancak burada daha çok hipergerçekliğin sembolüdür. Hollywood, medya üretiminin merkezi olarak bilinir ve bir şehir olarak değil, medya yaratımının ve görsel hipergerçekliğin bir sembolü olarak görülür.

Bu örnekler, hipergerçekliğin medya, kültür ve toplum üzerindeki etkisini anlamamızı sağlar. Gerçeklik ile temsil arasındaki sınırlar giderek daha fazla bulanıklaşmakta ve medyanın gücüyle yeniden şekillenmektedir.

Sosyal medya fenomenlerindeki artış, içerik oluşturucuların geçmiş deneyimlerini anlattığı ve genellikle algılanan önem ve ilgiyi artırmak için deneyimleri abarttığı ve dramatize ettiği popüler bir "hikaye anlatımı" trendine yol açmıştır. Bu eğilim, gerçekliği sanal dünya ile iç içe geçirir, çünkü izleyiciler genellikle yaratıcıların hayatının bir parçası gibi hissederler ve yaratıcının ürettikleri imajla özdeşleşirler. Sosyal medya, artık haberlerin ve diğer medya kaynaklarının sunamadığı bir olanak sunar: sadece haberleri paylaşmakla kalmaz, aynı zamanda haber yaratma fırsatı da verir. Bu eğilimi daha da ileri götürmek için TikTok platformu, yapay zeka (AI) hesaplarını kullanarak, benzersiz kişiliklere, yapay sosyal çevrelere ve kişisel beğenilere dayalı insan benzeri animasyonlu varlıklar sunmuştur. Bu yapay zeka yaratımları, insanlar tarafından tasarlanmış olmalarına rağmen, artık kendi etkilerine sahip olan kitleleri çekmekte ve Baudrillard'ın belirttiği mükemmel dört boyutlu simülasyon koşullarını sunmaktadır.

Yapay zekanın performansı arttıkça, doğal zeka giderek daha geride kalabilir. Sosyal medya fenomenleri veya yaratıcıları, genellikle izlenme sayılarını ve ünlerini artırmaya teşvik edildikleri için, anlamlı ve gerçek haberleri üretme konusunda sınırlı teşviklere sahiptir. Bunun yerine, gerçekliğin ve sahte çevrimiçi anlatıların sınırlarını bulanıklaştıran büyük tepkiler yaratan bu hikâye anlatım yöntemlerine yönelirler.

Disneyland
Hem Umberto Eco hem de Jean Baudrillard, Disneyland'ı bir hipergerçeklik örneği olarak ele almaktadır. Eco'ya göre, Disneyland'ın Ana Cadde ve tam boyutlu evler gibi detayları, "tamamen gerçekçi" bir izlenim bırakacak şekilde tasarlanmıştır. Ziyaretçileri hayal gücünün sınırlarının ötesine taşıyarak onları "fantastik bir geçmişe" götürmeyi amaçlar. Bu sahte gerçeklik, insanların bu atmosferi deneyimlemeyi arzulamasını kolaylaştırmak için bir yanılsama oluşturur.

Disneyland, teknoloji ve yaratılan atmosferin birleşimi ile ziyaretçilere "doğadan daha fazla gerçeklik sunabileceği" bir izlenim veren bir sistem içinde işler. Disneyland'ın "sahte doğası", gerçek dünyadaki hayal gücü ve fantezilerimizi tatmin eder. Bu bağlamda, buradaki temel düşünce, dünyadaki her şeyin aslında gerçek olmadığıdır. Orijinal hiçbir şey yoktur, hepsi gerçekliğin sonsuz kopyalarıdır.

Simülasyonların gerçekliği düşündüğümüzde, hem hayal edilen hem de gerçek olan eşit derecede hipergerçek olarak kabul edilir. Örneğin, denizaltı yolculuğu ve Mississippi tekne turu gibi birçok simüle edilmiş sürüş Disneyland'a giriş yaparken, tüketiciler her atraksiyona erişmek için sıraya girerler. Sonrasında özel üniformalı görevliler tarafından nereye geçecekleri veya nereye oturacakları gibi kurallara uymaları istenir. Tüketiciler bu kurallara uydukları takdirde, "gerçek olanın" tadını çıkarabilirler ve Disneyland'ın kapılarının dışında göremeyecekleri şeyleri deneyimleyebilirler.

Bu örnekler, hipergerçekliği, algıyı ve gerçekliği nasıl şekillendirebilecekleri konusunda düşündürücü bir şekilde açıklamaktadır. Disneyland gibi yerler, ziyaretçilere gerçeklik ile sahte arasındaki çizginin ne kadar belirsizleşebileceğini gösterirken, Baudrillard'ın simülasyon kavramına da ışık tutmaktadır.

Simulakra ve Simülasyon adlı eserinde Baudrillard, Disneyland'ın "hayali dünyasının" insanları içine çektiğini ve insanları tüm çevresinin "gerçek" olduğuna inandırmak için "hayali" olarak sunulduğunu savunur. Ancak ona göre Los Angeles bölgesi gerçek değildir; dolayısıyla hipergerçektir. Disneyland, "gerçek" olarak adlandırılan şeye hayal gücü ve kurgu getirmeye çalışan bir aygıtlar bütünüdür. Bu bir anlamda Amerikan değerleri ve yaşam biçimiyle ilgilidir ve "gerçek olanın artık gerçek olmadığı gerçeğini gizlemek ve böylece gerçeklik ilkesini kurtarmaktır."

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Jean Baudrillard

Üst gerçeklik


The Curtiss-Wright XF-87 Blackhawk (previously designated the XP-87) was a prototype American all-weather jet fighter-interceptor, and the company's last aircraft project. Designed as a replacement for the World War II–era propeller-driven P-61 Black Widow night/interceptor aircraft, the XF-87 lost in government procurement competition to the Northrop F-89 Scorpion. The loss of the contract was fatal to the company; the Curtiss-Wright Corporation closed down its aviation division, selling its assets to North American Aviation.

Design and development
The aircraft started life as a project for an attack aircraft, designated XA-43. When the United States Army Air Forces issued a requirement for a jet-powered all-weather fighter in 1945, the design was reworked for that request.

The XP-87 was a large mid-wing aircraft with four engines paired in underwing pods, with a mid-mounted tailplane and tricycle undercarriage. Two crew members (pilot and radar operator) sat side by side under a single canopy. Armament was to be a nose-mounted, powered turret containing four 20 mm (0.79 in) cannon, but this was never fitted to the prototypes. Instead the aircraft was armed with four fixed forward firing 20mm cannon.

Operational history
The first flight of the XF-87 Blackhawk was on 5 March 1948. Although the top speed was slower than expected, the aircraft was otherwise acceptable, and the newly formed (in September 1947) United States Air Force placed orders for 57 F-87A fighters and 30 RF-87A reconnaissance aircraft just over a month later. Since the performance problems were due to lack of power, the four Westinghouse XJ34-WE-7 turbojets of the prototypes were to be substituted for two General Electric J47 jets in production models. One of the two XF-87 prototypes was to be modified as a test bed for the new engines.

At this point, the USAF decided that the Northrop F-89 Scorpion was a more promising aircraft. The F-87 contract was cancelled on 10 October 1948, and both prototypes were scrapped.

Variants

 XP-87
 First flight was March 5, 1948

 XF-87
 Redesignated XP-87

 F-87A
 Production fighter version (canceled)

 RF-87A
 Reconnaissance variant (canceled)

Specifications (XF-87 No.1)

See also

References

Notes

Bibliography

 Angelucci, Enzo and Peter Bowers. The American Fighter: The Definitive Guide To American Fighter Aircraft From 1917 To The Present. New York: Orion Books, 1987. .
 Bowers, Peter M. Curtiss Aircraft 1907–1947. London: Putnam, 1979. .
 Buttler, Tony. American Secret Projects: Fighters & Interceptors 1945–1978. Hinckley, UK: Midland Publishing, 2008, First edition, 2007. .
 Jenkins, Dennis R. and Tony R. Landis. Experimental & Prototype U.S. Air Force Jet Fighters. North Branch, Minnesota, USA: Specialty Press, 2008. .
 Green, William and Gordon Swanborough. The Great Book Of Fighters: An encyclopedia of every fighter aircraft built and flown. Osceola, WI, USA: MBI Publishing Company, 2001. .
 Knaack, Marcelle Size. Encyclopedia of US Air Force Aircraft and Missile Systems: Volume 1 Post-World War II Fighters 1945–1973. Washington, DC: Office of Air Force History, 1978. .
 Pace, Steve. X-Fighters: USAF Experimental and Prototype Fighters, XP-59 to YF-23. St. Paul, Minnesota, USA: Motorbooks International, 1991. .
 Winchester, Jim. Concept Aircraft: Prototypes, X-Planes and Experimental Aircraft. Rochester, Kent, UK: Grange books plc, 2005. .

External links

 Curtiss XP-87/XF-87 Blackhawk
 Uncommon Aircraft: XF-87 Blackhawk
 Several pictures of the XF-87 45-59600

F-087 Blackhawk
Curtiss F-87
Quadjets
Cancelled military aircraft projects of the United States
Mid-wing aircraft
Aircraft first flown in 1948

Curtiss-Wright XF-87 Blackhawk


Eichenberg ist ein Ortsteil der Gemeinde Berkheim im Landkreis Biberach in Oberschwaben im Bundesland in Baden-Württemberg.

Beschreibung

Eichenberg wurde im Jahre 1182 als "Eichiberg" erstmals urkundlich erwähnt. Der Ort liegt im Tal der Rot, an der Bundesstraße 312. Das Rottal liegt in Eichenberg um rund 10 Meter höher als die Niederterrasse des Illertals. Die Austraße verbindet Eichenberg mit dem Teilort Zell an der Rot. Auf dem Gemeindegebiet verläuft auch die Kreisstraße 7583, die den Ort mit Berkheim verbindet. In unmittelbarer Nähe von Eichenberg befinden sich die weiteren Teilorte Grabenmühle, erwähnt 1439 als Mühle zu Graben, und der Hof Schelleneigen (um 1430). Sowohl das Kloster Ochsenhausen als auch Rot an der Rot hatten Besitz und Rechte in Eichenberg.

Die Rot wurde auf dem Gemeindegebiet in den Jahren 1962 bis 1969 begradigt. Der Ort ist landwirtschaftlich geprägt. Im Jahre 1910 wurde in Berkheim die Molkereigenossenschaft gegründet. Etwas später entstand auch in Eichenberg der Milchproduzentenverein Eichenberg. Die 1887 gegründete Freiwillige Feuerwehr von Berkheim hat ein Feuerwehrhaus in Eichenberg.

Bauwerke
 Die Kapelle St. Martin aus dem Jahre 1789 wurde während der Amtszeit von Abt Willebold Held von der damaligen Reichsabtei Rot an der Rot erbaut.

Söhne und Töchter der Gemeinde
 Martin Dreyer (1748–1795), Maler

Literatur
 Landesarchivdirektion Baden-Württemberg (Hg.): Das Land Baden-Württemberg. Amtliche Beschreibung nach Kreisen und Gemeinden. Band VII. Regierungsbezirk Tübingen, 1978, S. 461f. "Berkheim".
 Berkheim. Heimatbuch zum 750jährigen Todesjahr des Heiligen Willebold. Texte: Alfred Rude, Gertrud Beck, Eugen Ruß. Hg.: Katholische Kirchengemeinde Berkheim. 1980.
 Der Landkreis Biberach, bearb. von der Abt. Landesbeschreibung des Staatsarchivs Sigmaringen. Hrsg. von der Landesarchivdirektion Baden-Württemberg in Verbindung mit dem Landkreis Biberach; Band: 2: B. Gemeindebeschreibungen Ertingen bis Warthausen. Thorbecke, Sigmaringen 1990, ISBN 3-7995-6186-2, S. 588 ff.
 Alfred Rauß und Eugen Ruß: Haus- und Hofgeschichten der Gemeinde Berkheim, 2 Bde., Biberach 2018, ISBN 978-3-947348-15-2, v. a. Band II Seite 213–347.

Weblinks

 Gemeindeseite von Berkheim

Ort im Landkreis Biberach
Ort in Oberschwaben
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Biberach)
Berkheim
Ersterwähnung 1182
Gemeindeauflösung 1971

Eichenberg (Berkheim)


يو أس أس نوتيلوس غواصة أمريكية، تعتبر أول غواصة وصلت القطب الشمالي، صنعتها شركة جنرال ديناميكس لصالح البحرية الأمريكية تم إلحاقها بالخدمة في الحادي عشر من يناير عام 1954 م
يبلغ وزنها فارغة 2980 طن وحمولتها القصوى 3520 طن وبلغ طولها 97.5 متر و 8.5 متر عرضا وحملت داخلها 13 ظابطا بحريا و 92 بحارا، أما قدرتها التسليحية فتبلغ 6 طوربيدات
حملت الغواصة الموديل رقم (SSN-571)
تم إيقافها عن الخدمة عام 1980 م

مراجع

انظر أيضا
 يو إس إس دولفين

أنواع السفن
استكشاف القطب الشمالي
السجل الوطني للأماكن التاريخية في مقاطعة نيو لندن (كونيتيكت)
سفن بنيت في جروتون (كونيتيكت)
تاريخ الطاقة النووية في الولايات المتحدة
رموز كونيتيكت
سفن 1954
سفن استكشاف القطب الشمالي
غواصات
غواصات في البحرية الأمريكية
متاحف عسكرية وحربية في كونيتيكت
متاحف في مقاطعة نيو لندن (كونيتيكت)
مواقع جذب سياحي في مقاطعة نيو لندن (كونيتيكت)
سفن في السجل الوطني للأماكن التاريخية في كونيتيكت
متاحف غواصات في الولايات المتحدة

غواصة يو أس أس نوتيلوس


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Muránska Dlhá Lúka enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Muránska Dlhá Lúka im Okres Revúca.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Muranska Dlha Luka