Beverley Marian McLachlin  (born September 7, 1943) is a Canadian jurist and author who served as the 17th chief justice of Canada from 2000 to 2017. She is the longest-serving chief justice in Canadian history and the first woman to hold the position.  She is considered by many to be among the finest legal minds in the history of the Supreme Court.

In July 2018, McLachlin began a three-year term as a non-permanent judge on the Hong Kong Court of Final Appeal, the first Canadian jurist nominated to the post. She was re-appointed for a second three-year term in 2021.

Early life and education
McLachlin was born Beverley Gietz in Pincher Creek, Alberta, the eldest child of Eleanora Marian (née Kruschell) and Ernest Gietz. Her parents, who were of German descent, were "fundamentalist Christians" of the Pentecostal Church. She received a B.A. and an M.A. in philosophy as well as an LL.B. degree (winning the gold medal as top student, and serving as notes editor of the Alberta Law Review) from the University of Alberta. She was called to the bar of Alberta in 1969, and to the Bar of British Columbia in 1971. McLachlin practised law from 1969 until 1975. From 1974 to 1981, she was a professor at the University of British Columbia.

McLachlin has one son, Angus (born 1976), from her first marriage to Roderick McLachlin, who took care of much of Angus's upbringing. Roderick McLachlin died of cancer in 1988, a few days after she was appointed chief justice of the B.C. Supreme Court. In 1992, McLachlin married Frank McArdle, a lawyer and the executive director of the Canadian Superior Courts Judges Association.

Judicial career

Canada

In April 1981, McLachlin was appointed to the County Court of Vancouver. Five months later, in September 1981, she was appointed to the Supreme Court of British Columbia. In December 1985, McLachlin was appointed to the British Columbia Court of Appeal. In September 1988, McLachlin was appointed Chief Justice of the Supreme Court of British Columbia. She was nominated by Brian Mulroney to be made a puisne justice to the Supreme Court of Canada on March 30, 1989. On the advice of Jean Chrétien, McLachlin was appointed the chief justice of Canada on January 7, 2000.

Upon being sworn into the Supreme Court of Canada, she also became a deputy of the Governor General of Canada together with the other justices of the Supreme Court. When Governor General Adrienne Clarkson was hospitalized for a cardiac pacemaker operation on July 8, 2005, McLachlin performed the duties of the governor general as the administrator of Canada. In her role as administrator, she gave royal assent to the Civil Marriage Act which legalized same-sex marriage nationally in Canada. She relinquished that task when the governor general returned to good health in late July.

While she was Chief Justice, McLachlin chaired the Canadian Judicial Council. She is also on the board of governors of the National Judicial Institute and on the advisory council of the Order of Canada. She is a member of the Queen's Privy Council for Canada. McLachlin was made a commander of the Legion of Honour by the government of France in 2008. On December 15, 2006, she was appointed a commander of the Venerable Order of Saint John.

In July 2013, during the consultation period prior to appointment for Marc Nadon, Chief Justice McLachlin contacted justice minister Peter MacKay and the Prime Minister's Office regarding the eligibility of Marc Nadon for a Quebec seat on the Supreme Court. Prime Minister Stephen Harper stated that he had refused a phone call from McLachlin on the attorney general's advice. Harper's comments were criticized by the legal community and a complaint was forwarded to the International Commission of Jurists in Switzerland.  The International Commission of Jurists concluded that Beverly McLachlin deserved an apology from Harper, but none had been given as of July 2014.

In May 2015, McLachlin was invited to speak at the Global Centre for Pluralism, and said that Canada attempted to commit "cultural genocide" against aboriginal peoples in what she called the worst stain on Canada's human-rights record. University of Regina academic Ken Coates supported McLachlin, and said that she was "only stating what is clearly in the minds of judges, lawyers and aboriginal people across the country". Others were less sympathetic. Columnist Lysiane Gagnon called the comments "unacceptable" and "highly inflammatory" and suggested that McLachlin had opened herself up to accusations of prejudice. Gordon Gibson, another columnist, said the use of the word "genocide" was incendiary and disproportionate and that the Chief Justice's comments made her sound like a legislator.

McLachlin retired from the Supreme Court on December 15, 2017, nine months before reaching the mandatory retirement age of 75. Her successor as Chief Justice of Canada is Richard Wagner, who was nominated by Prime Minister Justin Trudeau in 2017. Her successor as a justice of the court is Sheilah Martin, who was nominated by Prime Minister Justin Trudeau through a new process for judicial appointments to the Supreme Court of Canada that permitted, "any Canadian lawyer or judge who fits a specified criteria" to apply.

Hong Kong

McLachlin was nominated in March 2018 to become a non-permanent member of the Court of Final Appeal in Hong Kong. The court appoints foreign judges from common-law jurisdictions outside of Hong Kong, of which McLachlin is the first Canadian, to sit as non-permanent members of the court. Her three-year appointment was approved by the Hong Kong Legislative Council, and the chief executive gazetted the appointment effective July 30, 2018. McLachlin's appointment was accompanied by those of Brenda Hale, also as non-permanent judge, and Andrew Cheung, as permanent judge, at the court. She was reappointed to the court in 2021 for a second three-year term. Her service on the court has been criticized amidst the Hong Kong pro-democracy protests and imposition of the National Security Law, which is seen by Western observers as threatening civil liberties in the city. As a Court of Final Appeal judge, McLachlin would be required to uphold the law in appellate judgements.  A motion at the Law Society of Ontario to condemn her appointment was defeated 28–17 in February 2021. In June 2022, she announced her decision to remain on the court which she believes to still be independent.

Judicial philosophy
McLachlin has defined the judicial function as one that requires conscious objectivity, which she has described as follows:

McLachlin has argued that courts may be justified in changing the law where such a change would accord with changes in society's values. She regards Edwards v Canada (Attorney General), in which the Judicial Committee of the Privy Council found that women were entitled to sit in the Senate of Canada, as a paradigm case in Canadian law. She has stated "courts are the ultimate guardians of the rights of society, in our system of government." She has also stated, "I think the court belongs to the Canadian people and it should reflect the Canadian people."

McLachlin has defended the view that "legal certainty"—the notion that there is one correct answer to a legal question, which judges can discover with diligence—is a "myth".

Mahmud Jamal, now a puisne justice of the Supreme Court of Canada, has argued that McLachlin's jurisprudence on the law of federalism is consistent with her "self-described judicial philosophy", namely that judges are to be "scrupulously non-partisan and impartial".

Writing
In 2018, McLachlin published a legal thriller novel titled Full Disclosure. Her memoir Truth Be Told: My Journey Through Life and the Law, was published in 2019. It won the Shaughnessy Cohen Prize for Political Writing in 2020.

Honours and awards

McLachlin is the honorary patron of the Institute of Parliamentary and Political Law. From 2016 to 2020, she was a college visitor at Massey College. In 2017, she was elected Visitor of Queens' College, Cambridge. She has been awarded with over 31 honorary degrees from various universities, which include:

 Order of Saint John – Commander

Memberships and fellowships

See also
 List of Supreme Court of Canada cases (McLachlin Court)

Selected publications

Books

Articles

References

Further reading

External links

1943 births
Living people
20th-century Canadian judges
20th-century women judges
21st-century Canadian judges
21st-century Canadian memoirists
21st-century Canadian novelists
21st-century Canadian women writers
21st-century women judges
Canadian legal scholars
Canadian legal writers
Canadian people of German descent
Canadian thriller writers
Canadian women judges
Canadian women lawyers
Canadian women memoirists
Canadian women novelists
Chief justices of Canada
Commanders of the Order of St John
Commanders of the Legion of Honour
Companions of the Order of Canada
Constitutional court women judges
Judges in British Columbia
Justices of the Court of Final Appeal (Hong Kong)
Hong Kong judges
Lawyers in British Columbia
People from the Municipal District of Pincher Creek No. 9
University of Alberta alumni
University of Alberta Faculty of Law alumni
Academic staff of the University of British Columbia
Women chief justices
Women legal scholars

Beverley McLachlin


An Ooia kinabaluensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Josef Bogner, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni S.Y.Wong och Peter Charles Boyce. An Ooia kinabaluensis in nahilalakip ha genus nga Ooia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ooia

Ooia kinabaluensis


Bareto est un groupe de musique tropicale péruvien mêlant cumbia, chicha et merengue. Il est nommé deux fois aux Latin Grammy Awards en 2012 et 2016. En mars 2013, leur tournée les a conduits aux États-Unis, où ils se sont produits à guichets fermés à Washington DC, New York, Connecticut et San Francisco, et ont participé au festival South by Southwest à Austin, au Texas. Ils ont également joué au Brésil et au Japon.

Biographie

Débuts (2003-2005)
L'histoire du groupe commence en 2003, en suivant la tradition des groupes péruviens des années 1970 comme Black Sugar et Los Belking's.

En 2005, ils sortent l'EP  : cinq chansons enregistrées en direct sur un album dont seulement  ont été faites. Il comprenait 3 compositions originales en format quartet (Ombligo, Bambam et Tarantino) et 2 versions concert de Cantaloop Island (Herbie Hancock) et Marcus Garvey (Burning Spear), ce dernier incorporant pour la première fois des vents, un saxophone et une trompette.

(2006-2007)
En 2006, sort leur premier album, , où le groupe mélange reggae et ska jamaïcain (musique de fête, célébrant la liberté) avec des airs latins, parmi lesquels la cumbia apparaît déjà (comme dans  et leur reprise de , du groupe de rock péruvien Frágil). Il est enregistré par Tato del Campo dans les studios d'Iempsa. L'album contient 9 compositions originales qui combinent reggae, ska et funk avec des airs tropicaux et latins, ainsi qu'une reprise de la chanson , du groupe de rock Frágil. Cet album assiste à une petite amélioration dans le son du groupe, incorporant des percussions et des instruments à vents dans sa structure de base.

Autres albums (2008—2011)
En septembre 2008, profitant de la vague de revalorisation de la cumbia classique, Bareto a présenté son deuxième album , un album entièrement composé de chansons de la cumbia péruvienne et du répertoire populaire latino-américain. Cet album est un léger changement pour Bareto en tant que groupe local. L'album, qui contient des reprises de classiques de la musique populaire amazonienne et de la cumbia péruvienne, est devenu un message implicite : la musique appartient à tout le monde et est pour tout le monde. L'invité spécial Wilindoro Cacique participe au chant.  est certifié disque d'or () pour les ventes trois mois seulement après sa sortie.

Bareto termine l'année 2009 en publiant , un album qui le ramène à la recherche de nouvelles sonorités qui reflètent le caractère chaotique et éclectique de l'espace dans lequel nous, Péruviens, vivons, en fusionnant la richesse musicale du Pérou avec les sons et les rythmes du monde. La chanson  faisait partie de la bande sonore du feuilleton . La chanson  est interprétée avec Dina Páucar.

(depuis 2012)
Bareto sort l'album  en mai 2012. Dans ce cas, il s'agit de chansons chantées, qui reprennent les fusions musicales qu'ils avaient déjà jouées, et qui abordent des thèmes de critique sociale. Le premier single est . Ce nouvel album marque également la transition de Bareto vers les marchés internationaux et est accompagné de tournées au Japon, aux États-Unis et au Brésil. En outre, le groupe participe au festival 7 Mares au Pérou, où le succès de Manu Chao, ex-Mano Negra, est l'acte principal. En septembre 2012, le groupe sort le deuxième single, , avec Kevin Johansen. En octobre 2012, l'album est nommé pour un Latin Grammy Award pour la meilleure pochette.

En , ils entament leur première tournée indépendante aux États-Unis, se produisant à Washington DC (Howard Theatre), New York (Stage 48), San Francisco (2 spectacles au Yoshi's), ainsi que leurs débuts au festival South by Southwest à Austin, Texas, où ils particepent également au  Womex.

Discographie

Albums studio
 2006 :
 2012 :
 2015 :

EP
 2005 :
 2009 :
 2019 :

Autres
 2008 :  (album hommage)
 2013 :  (compilation)
 2018 :  (édition spéciale)

Distinctions
 2013 : Premio Luces du groupe de l'année

Notes et références

Liens externes

Groupe de cumbia
Groupe de musique tropicale
Groupe musical péruvien
Groupe musical formé en 2003
Groupe musical des années 2000

Bareto


රසදිය (ඉංග්‍රිසි : Mercury) යනු Hg යන සංකේතය සහ පරමාණුක ක්‍රමාංකය 80 සහිත  රසායනික මූලද්‍රව්‍යයකි.

විෂබව සහ නිරාපදාව

රසදිය සහ එහි බොහෝ සංයෝග අතිශයින් විස සහිත වන අතර පරිස්සමින් පරිහරණය කළ යුතුයි; රසදිය හා සම්බන්ධ ඉසිරීම් වලදී (සමහරක්  උෂ්ණත්වමාන හෝ  ප්‍රතිදීප්ත විදුලි බුබුළු වලින් වැනි), විශේෂිත පිරිසිදු කිරීමේ පටිපාටි  භාවිතා කරන්නේ නිරාවරණය මගහැරීමට සහ ඉසිරීම සීමා කරගැනුමටය.  නියමාවලීන් විසින් කියාසිටිනුයේ, දැඩි පෘස්ඨයන් මත වන්නාවූ කුඩා බිඳිති භෞතික වශයෙන් එක්කාසු කිරීමෙන්, ඇස් බිංදුකරයක් මගින් පහසුවෙන් ඉවත් කර ගත හැකි වන අයුරින්, එක් විශාල  සංසදයක් බවට පත්කිරීම හෝ  බැහැර දිය හැකි බඳුනකට සෙමෙන්  තල්ලු කිරීම කළ යුතු බවයි. රික්ත ශෝධකයන් සහ කොසු විසින් රසදිය වඩාත් විශාල ලෙසින් විසිරණය කරන බැවින් ඒවා භාවිතා නොකල යුතුයි. ඉන් අනතුරුව, සිහින් සල්ෆර් (ගෙන්දගම්), සින්ක් (තුත්තනාගම්), හෝ සාමාන්‍ය උෂ්ණත්වයෙහිදී රසදිය සමග විගසින් සංරසයක් (මිශ්‍ර ලෝහයක්) සදන වෙනත් කුඩක්  ප්‍රදේශය මත ඉස පසුව එය එක්කාසු කොට ඉවත දැමිය යුතු වෙයි. සවිවර පෘෂ්ඨ හෝ රෙදි හෝ පිරිසිදු කිරීමෙන් රසදිය සියළු අංශු මාත්‍ර ඉවත් කිරීම කළ නොහැක්කක් බැවින්, රසදිය ඉසිරීමකට ඒවැන්නක් ලක් වුවහොත් ඒවා බැහැර කළ යුතු බවට නිර්දේශ කෙරෙයි.

සම සහ ශ්ලේෂ්මල පටලය ඔස්සේ රසදිය අවශෝෂණය විය හැකි අතර රසදිය වාෂ්ප ආශ්වාස කළ හැකි බැවින් ඉසිරීම සහ වාෂ්පීභවනය වැලැක්වීමට රසදිය බඳුන් ආරක්ෂිතව වසා තැබිය යුතු වෙයි. රසදිය හෝ රත් කළ විට වියෝජනය විය හැකි එහි සංයෝග හෝ රත් කරන විට ප්‍රමාණවත් වාතාශ්‍රයක් සහිත ස්ථානයන්හී එය සිදුකෙරෙන්නේ රසදිය වාෂ්පයට නිරාවරණය වීම වැලැක්වීමටය. රසදියෙහි වඩාත් විෂ සහිත ආකාර වන්නේ, ඩයිමීතයිල්මර්කරි සහ මීතයිල්මර්කරි වැනි එහි කාබනික සංයෝග වෙති. සිනබාර් වැනි අකාබනික සංයෝගයන්ද අතිශයින් විෂ සහිත වන්නේ අධිග්‍රහණය හෝ ආශ්වාසය හෝ ඔස්සේය.  රසදිය විසින් නිදන්ගත සහ උග්‍ර විෂවීම් ඇති කළ හැක.

පරිසරයෙහි රසදිය මුදාහැරීම්

පූර්ව-කාර්මීකකරන යුගයෙහිදී, වායුගෝලයෙන් රසදිය තැන්පත්වීමේ සීඝ්‍රතාවය  4 නැග්‍රෑ /(අයිස් තැන්පත්වීම 1 ලී) පමණ වන්නට ඇත. ස්වභාවික නිරාවරණ මට්ටම එපමණකැයි සැලකිය හැකි වුවද, ප්‍රාදේශීය හෝ ගෝලීය ප්‍රභව නිසා මෙම අගය වෙත සැලකිය යුතු බලපෑම් ඇති වෙයි. යමහල් විදාරණය නිසා වායුගෝලීය ප්‍රභවය  4–6 ගුණයකින් ඉහළ නැංවිය හැක.

යමහල් වැනි ස්වභාවික ප්‍රභව, වායුගෝලීය රසදිය විමෝචනයෙන් අඩකට පමණ හේතු වෙයි. . මිනිසුන්-විසින්-ජනිත ඉතිරි අඩ, පහත ඇස්තමේන්තුගත ප්‍රතිශත වලට බෙදා වෙන් කෙරෙයි:

 65% ක් ස්ථාවර (ප්‍රවාහන-නොවන)  දහන තුලින් වන අතර, මෙහි වැඩිම සමුච්චයකට වග කියන්නේ  ගල් අඟුරු බලාගාර වෙති (1999 එ.ජ. රසදිය විමෝචනයන්ගෙන් 40% කි). රසදිය ඉවත් නොකල පෙට්‍රෝලියම් දහනය වෙතින් බලගැන්වෙන බලාගාරද මෙයට අඩංගුය. ගල් අඟුරු දහනය නිසා සිදුවන විමෝචනයන්, තෙල් දහනය නිසා වන විමෝචනයන්ට වඩා ගණිතමය අනුක්‍රමයන් එකක් හෝ දෙකක් හෝ වැඩිවන අතර,  මෙම විචලනය රට මත යැපෙයි.
11% ක් රත්රන් නිෂ්පාදනයෙන්. රසදිය විමෝචනය සඳහා එ.ජ. හී ප්‍රධානතම ලක්ෂ්‍යාකාර ප්‍රභව වන්නේ විශාලතම රත්රන් ආකර තුන වෙයි. නැගෙනහිර කැනඩාවේ වායුගෝලීය රසදිය විමෝචනයෙන් සැලකිය යුතු ප්‍රභවයක් වන්නේ රන්-ආකර බොර තුලින් ජලභූරසායනික රසදිය නිකුතුවයි.
 6.8%  ක්  නි-ෆෙරස් ලෝහ නිෂ්පාදනයෙන්, දර්ශීය වශයෙන් විරුවනයන් වෙතින්.
 6.4% ක් සිමෙන්ති නිෂ්පාදනයෙන්.
 3.0% ක් අපද්‍රව්‍ය අපහරණයෙන්, නගර සහ ආපදාකූල අපද්‍රව්‍ය, ආදාහනාගාර, සහ  මල බොර හස්මීකරණයද මෙයට අඩංගු වෙයි.
 3.0% ක් කෝස්ටික් සෝඩා නිෂ්පාදනයෙන්.
 1.4% ක් අමු යකඩ සහ  වානේ නිෂ්පාදනයෙන්.
 1.1% ක් රසදිය නිෂ්පාදනයෙන්, ප්‍රධාන වශයෙන් බැටරි සඳහා.
 2.0% ක් අනෙකුත් ප්‍රභවයන්ගෙන්.

ඉහත ප්‍රතිශතයන්, 2000 දී මිනිසුන්-විසින්-ජනිත ගෝලීය රසදිය විමෝචනයන්හී ඇස්තමේන්තු වන අතර, සමහර ප්‍රාදේශිකයන්හී වැදගත් ප්‍රභවයක් වන, ජෛව ස්කන්ධ එයට ඇතුලත් නොවේ.

ආශ්‍රිත
 රසදිය චක්‍රය
 රසදිය වසවීම

මූලාශ්‍ර

රසායන විද්‍යාව
රසායනික මූලද්‍රව්‍යයන්
රසායන ද්‍රව්‍ය
සිසිල්කරයෝ
ආන්තරික ලෝහ
පශ්චාත්-ආන්තරික ලෝහ
න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරක සිසිල්කරයෝ
ස්නායුවිෂ
වෘත්තීය සුරක්ෂිතතාව සහ සෞඛ්‍යය
අන්තරාසර්ග විදරණයෝ
නිසග මූලද්‍රව්‍ය ඛනිජ

රසදිය


José Aparecido dos Santos, (nacido el 15 de noviembre de 1946 en Sao Paulo, Brasil) fue un jugador brasileño de baloncesto.

Enlaces externos
 Ficha en sportsreference

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Baloncestistas del Corinthians Paulista
Nacidos en São Paulo

José Aparecido dos Santos


8048 Andrle este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8048 Andrle este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý și Zdeněk Moravec
. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,00 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 10,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

8048 Andrle


Ustanovljenje dvanaestorice apostola je epizoda u Isusovu životu koja se pojavljuje u sva tri sinoptička evanđelja: Matej (10, 1-4), Marko (3,13-19) i Luka (6,12-16), ali ne i u Evanđelju po Ivanu. Ona se odnosi na početni odabir dvanaestorice apostola među Isusovim učenicima.

Prema Luki:

 "Onih dana iziđe na goru da se pomoli. I provede noć moleći se Bogu. Kad se razdanilo, dozva k sebi učenike te između njih izabra dvanaestoricu, koje prozva apostolima: Šimuna, koga prozva Petrom, i Andriju, brata njegova, i Jakova, i Ivana, i Filipa, i Bartolomeja, i Mateja, i Tomu, i Jakova Alfejeva, i Šimuna zvanoga Revnitelj, i Judu Jakovljeva, i Judu Iškariotskoga, koji posta izdajica." (Lk 6,12-16)

U Evanđelju po Mateju, ta se epizoda odvija neposredno prije čuda čovjeka s usahlom rukom. U Evanđelju po Marku i Evanđelju po Luki pojavljuje se nedugo nakon toga čuda.

Ovo ustanovljenje apostola odvija se pred Isusovo raspeće, dok se Opće poslanje u Mateju (28,16-20) odvija nakon njegova uskrsnuća.

Izvori

Novi zavjet
Isus
Dvanaest apostola

Ustanovljenje dvanaestorice apostola


أجاريون هي مجموعة عرقية تتبع الجورجيين ومعظمهم يعيش في أجاريا في جنوب غرب جورجيا.

وهم جزء من الشعب الجورجي لكنه تختلف في بعض السمات الثقافية، لا سيما في الديانة الإسلامية.
ولم يكن الاجاريون متميزين عن غيرها من الجورجيين حتى دخول قادة المنطقة إلى الإسلام بعد الفتح العثماني عام 1614. وبعد ذلك دخل العديد من الاجاريون إلى الإسلام، على الرغم من أنه معظم الفلاحين الاجاريون كانو من المسحيين حتى عام1770.

والاجاريون لديهم وحده إقليمية أي جمهورية ذات حكم ذاتى من أجاريا، بعد سنوات من بعد انهيار الاتحاد السوفيتي الجمود، وكانت المنطقة في عام 2004، تماما ضمن إطار الجورجية من دولة

اللغة
وتعد لغة الاجاريون هي اللغة الرسمية لهم وهي لهجة محلية من اللغة الجورجية، والتي تتعلق تحدث في المقاطعة الشمالية المجاورة للGuria، ولكن مع عدد من التركية والكلمات المستعارة مع العديد من القواسم المشتركة مع لغات أخرى

الدين
دخل الدين الإسلامي إلى سكان أرجاريون بعد الفتح العثماني لها في القرنين السادس عشر والسابع عشر عندما احتلت جنوب غرب الأراضي الجورجية.

مراجع

أجاريا
جورجيون حسب الأصل العرقي أو الوطني
شعوب القوقاز
مجموعات عرقية في جورجيا

أجاريون


Dumbo este un film live-action de fantezie și aventură, regizat de Tim Burton, scenariul fiind asigurat de Ehren Kruger. Este inspirat de clasicul film al Disney Dumbo, de asemenea bazat pe romanul scris de Helen Aberson și Harold Pearl. Filmul îi are în distribuție pe  Colin Farrell, Michael Keaton, Danny DeVito, Eva Green, și Alan Arkin.

Filmul a fost lansat în Statele Unite ale Amercii pe 29 martie 2019, iar în România începând cu 28 martie 2019 în formatele Real D 3D, IMAX, IMAX 3D și Dolby.

Distribuție
 Adrian Ștefan- Joe Farrier (voce, versiune română)
 Colin Farrell - Holt Farrier
 Michael Keaton - V. A. Vandevere
 Danny DeVito - Max Medici
 Eva Green - Colette Marchant
 Alan Arkin - J. Griffin Remington
 Nico Parker - Milly Farrier, fiica lui Holt.
 Finley Hobbins - Joe Farrier, fiul lui Holt.
 DeObia Oparei - Rongo the Strongo
 Joseph Gatt - Neils Skellig
 Sharon Rooney - Dna Atlantis, mama lui Dumbo
 Michael Buffer - Baritonul Bates.
 Frank Bourke - Puck
 Jo Osmond - Bucătarul circului

Referințe

Legături externe

Filme din 2019
Filme Disney
Filme în limba engleză

Dumbo (film din 2019)


The Great Plains skink (Plestiodon obsoletus) is a species of lizard endemic to North America.

Description
The Great Plains skink, together with the broad-headed skink, is the largest skink of the genus Plestiodon.  It reaches a length of 9 to 13 cm from snout to vent (SVL) or up to nearly 34 cm total length (including the tail).

This lizard is light gray or beige in color; its dorsal scales have black or dark brown edges.  The scales on the sides run diagonally.  The belly is yellow. Juveniles are black with white sports on the lips and the head and have a blue or bluish tail.

Geographic range
The Great Plains skink is very common on the Great Plains, ranging from southeastern Wyoming and Nebraska (and also Fremont County, Iowa) southward to eastern Arizona, New Mexico, Texas, and into Mexico.

Habitat
This skink lives in open plains habitat or the eastern foothills of the Rocky Mountains, in areas near water, e.g. irrigation ditches.  In southeastern Colorado, it occurs in elevation up to about 1900 m (7200 ft); in northern Colorado, only at elevations below about 1400 m (4500 ft).

Reproduction
The mating season of the Great Plains skink is in April or May.  The female lays between 5 and 32 eggs (on the average about 12) in early summer, which she guards until they hatch in late summer.

References

Further reading
Baird, S.F., and C.F. Girard. 1852. Characteristics of some New Reptiles in the Museum of the Smithsonian Institution. Second Part. Proc. Acad. Nat. Sci. Philadelphia 6: 125-129. (Plestiodon obsoletum, p. 129.)
Behler, J.L., and F.W. King. 1979. The Audubon Society Field Guide to North American Reptiles and Amphibians. Knopf. New York. 743 pp. . (Eumeces obsoletus, p. 575 + Plate 432.)
Boulenger, G.A. 1887. Catalogue of the Lizards in the British Museum (Natural History). Second Edition. Volume III. Lacertidæ, Gerrhosauridæ, Scincidæ,... Trustees of the British Museum (Natural History). (Taylor and Francis, printers.) London. xii + 575 pp. + Plates I. XL. (Eumeces obsoletus, p. 374.)
Conant, R. 1975. A Field Guide to Reptiles and Amphibians of Eastern and Central North America, Second Edition. Houghton Mifflin. Boston. xviii + 429 pp.  (hardcover),  (paperback). (Eumeces obsoletus, p. 125, Figure 28 + Plate 19 + Map 79.)
Smith, H.M., and E.D. Brodie Jr. 1982. Reptiles of North America: A Guide to Field Identification. Golden Press. New York. 240 pp. . (Eumeces obsoletus, pp. 80–81.)
Stebbins, R.C. 2003. A Field Guide to Western Reptiles and Amphibians, Third Edition. The Peterson Field Guide Series ®. Houghton Mifflin. Boston and New York. xiii + 533 pp. . (Eumeces obsoletus, pp. 310–311 + Plate 36 + Map 109.)

External links

 Great Plains Skink, on Reptiles and Amphibians of Iowa

Plestiodon
Reptiles of Mexico
Reptiles of the United States
Fauna of the Great Plains
Fauna of the Plains-Midwest (United States)
Fauna of the Southwestern United States
Reptiles described in 1852
Taxa named by Spencer Fullerton Baird
Taxa named by Charles Frédéric Girard

Great Plains skink


Aranka Adriana Erzsébet Goijert (10 de abril de 1941 - 4 de janeiro de 2022) foi uma política holandesa. Membro do Apelo Democrata-Cristão, serviu no Conselho Provincial da Holanda do Norte de 1991 a 2002 e no Senado de 2007 a 2011. Ela faleceu a 4 de janeiro de 2022, aos 80 anos.

Mulheres dos Países Baixos na política
Membros do Senado dos Países Baixos
Mortos em 2022
Nascidos em 1941
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Aranka Goijert


Fort Getty est un parc de la ville de Jamestown, Rhode Island, situé sur l'Île Conanicut dans la Baie de Narragansett, au nord-est des États-Unis. De 1900 à la Seconde Guerre mondiale, le site est un fort militaire. La ville de Jamestown en a reçu plus tard la propriété et l'a converti en parc, principalement en terrain de camping.

Histoire

Construction
La construction de fort Getty commence en 1901, afin de défendre le passage ouest de la baie de Narragansett dans le cadre des défenses côtières de la baie (rebaptisées Harbour Defences en 1925). Le fort est nommé en l'honneur du colonel George Washington Getty qui a participé à la guerre américano-mexicaine et à la Guerre de Sécession.

Batteries
Les trois batteries d'artillerie du fort sont achevées en 1905 mais, pour une raison quelconque, ne sont homologuées qu'en 1910. La batterie Tousard comportait trois canons M1900 de 12 pouces (), la Battery House avait deux canons M1900 de 6 pouces (), et la Battery Whiting deux canons M1903 de 3 pouces ().

La batterie Tousard porte le nom de , un ingénieur et officier d'artillerie impliqué dans les premières fortifications américaines. Battery House est nommée en l'honneur du major-général James House, qui commandait Fort Wolcott à Newport en 1811. La batterie Whiting porte le nom de Levi Whiting, un officier d'artillerie de la guerre de 1812.

Fort Getty remplit une fonction de surveillance après son achèvement, mais devient une garnison pendant la Première Guerre mondiale, dépendant de .

Démantèlement
Au début de la Seconde Guerre mondiale, le fort est relégué au second plan par de nouvelles défenses à  et . En 1942, les canons de 12 pouces sont mis au rebut, ceux de 6 pouces de Battery House sont transférés à  et les canons de 3 pouces de Battery Whiting vont à . Le fort devient un camp de prisonniers de guerre pour les prisonniers allemands. Cependant, en 1943, on installe une nouvelle batterie anti-torpilleur AMTB 922 de quatre canons de .

En 1948, le fort est démantelé, comme le sont alors presque toutes les défenses côtières américaines.

Bibliographie
  Berhow, Mark A., Ed. (2004). American Seacoast Defenses, A Reference Guide, Second Edition. CDSG Press .
  Lewis, Emanuel Raymond (1979). Seacoast Fortifications of the United States. Annapolis: Leeward Publications .

Notes et références

Liens externes
 Coordonnées de Fort Getty
 Liste de tous les forts et batteries côtiers américains sur le site Web du Coast Defence Study Group, Inc.
 FortWiki, répertorie tous les forts CONUS et canadiens

Bâtiment dans le comté de Newport
Défense côtière

Fort Getty


El esquisto verde es una roca metamórfica. Su color característico, el verde, se debe a la presencia de clorita, epidota o actinolita. El esquisto verde es un producto típico de metamorfismo de bajo grado de rocas o sedimentos peliticos (ricas en arcilla) y rocas ígneas básicas.

Fuentes
 Greenschist. USGS. Última modificación: 13 de octubre de 2010. Revisado el 25 de febrero de 2012.

Rocas metamórficas

he:צפחה#צפחות ירוקות

Esquisto verde


2013, දෙසැම්බර් 11 දිනදී,  එ.ජ. බලධාරීන් විසින්, එවකට නිව්යෝර්ක් නගරය සඳහා ඉන්දියානු කොන්සල් ජනරාල් කාර්යාලයෙහි නියෝජ්‍ය කොන්සල් ජනරාල්වරයාව සිටි දේව්යානි කෝබ්රාගඩේ හට චෝදනා එල්ල කලේ, නිව්යෝර්ක්හිදී කෝබ්රාගඩේ සඳහා ගෘහ සේවිකාවක් වශයෙන් සේවය කිරීමට බලාපොරොත්තුව සිටි  ඉන්දියානු ජාතිකත්වය දැරූ කාන්තාවක් වෙනුවෙන්,  ඇයට  එක්සත් ජනපදයට ඇතුළුවීමට උපකාරී වන පරිදී,  සාවද්‍ය තොරතුරු සැපයීමෙන්,  වීසා වංචාවක් සිදු නලේය යන කරුණ මතය.  එ. ජ. ෆෙඩරල් නීති බැලයීම් බලධාරීන් විසින් ඊළඟ දවසේදී කෝබ්රාගඩේ අත්අඩංගුවට ගනු ලදුව ඉන්පසු සාමාන්‍යයෙන් "නග්න සෝදිසියක්"  ලෙසින් හැඳින්වෙන දේහ කුහර පරික්ෂාවකට ඇයව ලක් කෙරිණි.  ඇයගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම සහ අත්අඩංගුවෙහිදී ඇයට සැලකූ ආකාරය, විශේෂයෙන් ඉන්දියාවේ මාධ්‍යයන්හී අවධානයට ලක්වූ අතර, ඉන්දියාව සහ එක්සත් ජනපදය අතර රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ගැටළුකාරී තත්ත්වයක් ඇති කර ලීමට හේතු වී ඇත.

2013 දෙසැම්බර් 18 දිනදී, එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවෙහි අවසරය නිකුත් කිරීමකට යටත්ව,  ඉන්දියානු රජය විසින්, නිව්යෝර්ක් හී එජා දූත කාර්යාලය වෙත කෝබ්රාගඩේ මාරු කර යවන ලද අතර, එය විසින් ඇය වෙත පූර්ණ  රාජ්‍යතාන්ත්‍රික මුක්තිය හිමි වීමට නියමිතව තිබුණි.  ඇයගේ පෙර තනතුර සඳහා හිමිකම්ව තිබුණේ  කවුන්සලර් මුක්තිය පමණි.

2014, ජනවාරි 8 දිනදී, එජ විසින්  කෝබ්රාගඩේ හට  G1 වීසා ලබා දෙන ලද අතර එයින් ඇයට සම්පූර්ණ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික මුක්තිය සහතික කෙරිණි.  මෙයට අනතුරුව අඥාත එජ නිලධාරියෙක් මෙසේ ප්‍රකාශ කර ඇති බවට වාර්තා විය  "එජ විසින් මුක්තියෙහි (දේව්යානි කෝබ්රාගඩේගේ)  සංත්‍යජනය (අත්හැරීම) ඉල්ලා සිටින ලදි. ඉන්දියාව විසින් හම ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කෙරිණි. අප එවිට ඇයගේ රටින් පිටවීම ඉල්ලා සිටියේ, සම්මත කාරිය පටිපාටිය අනුව වන අතර චෝදනා පෙර පරිදීම පවතිනු ඇත,"

2014 ජනවාරි 9 දිනදී, වීසා වංචාව සහ සාවද්‍ය ප්‍රකාශ සිදුකිරීම පිළිබඳව ෆෙඩරල් මහා ජූරියක් විසින් කෝබ්රාගඩේ හට අධිචෝදනා ගොනු කෙරිණි.   ඉන් පසුව එම දිනයේදීම ඇය ගුවන් මගින් එක්සත් ජනපදයෙන් පිටත්ව ඉන්දියාව බලා පිටත් වූවාය.

පසුබිම

දේව්යානි කෝබ්රාගඩේ

දේව්යානි කෝබ්රාගඩේ, 39, යනු  ඉන්දියානු විදේශ සේවාවට  අනුයුක්ත නිලධාරිනියක් වන අතර, නිව්යෝර්ක් හී ඉන්දියානු  කොන්සල් ජනරාල් කාර්යාලයෙහි  නියෝජ්‍ය කොන්සල් ජනරාල්වරයා ලෙසින් කටයුතු කලාය. ඇය    ඉන්දියානු විදේශ සේවයට බැඳුනේ 1999 වසරෙහිදීය.ඉන්දියාව වෙනුවෙන් නියෝජ්‍ය කොන්සප් ජනරාල්වරිය වශයෙන්, කාන්තා කටයුතු මෙන්ම දේශපාලන සහ ආර්ථික ගැටලුද ඇය විසින් හසුරුවන ලදි. කෝබ්රාගඩේ විවාහව සිටියේ, පෙන්සල්වේනියා විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාචාර්යවරයෙකු වූ, නිව්යෝර්ක්හී උපන්, ආකාෂ් සිං රාතෝර් නම්වූ ඇමරිකානු පුරවැසියෙක් හා සමගිනි. ඔවුන්ට දරුවන් දෙදෙනෙකු සිටති.

2012 නොවැම්බර් මාසයේදී, ඉන්දියානු ජාතිකයෙක් වූ සංගීතා රිචඩ් නමැත්තිය, කෝබ්රාගඩේ විසින් ආයා කෙනෙකු සහ ගෘහ සේවිකාවක්  වශයෙන් බඳවාගන්නා ලද අතර, නිව්යෝර්ක් නගරය වෙත රිචඩ් ගෙන ඒම සඳහා එජ වීසා බලපත්‍රයක් සලසා දෙන ලදි. A-3 වීසා බලපත්‍රයක්  යටතේ, රිචඩ් එ.ජ. තුලට පැමිණි අතර, සංක්‍රමණික-නොවන මෙම වීසා බලපත්‍රය ප්‍රකාර, එජ හී ඕනෑම ස්ථානයක කිසියම් විශේෂිත සේවාදායකයෙකු වෙත සේවය කිරීමට එය දරන්නාට අවකාශ ලැබේ. ඇයගේ සැමියා, පිලිප් රිචඩ්, නව දිල්ලියේ මොසැම්බික් තානාපති කාර්යාලයෙහි රියැදුරෙකු ලෙසින් සේවය කලේය. 2002–2007 අතරතුරදී ඉන්දියාවේ සේවය කල ජ්‍යෙෂ්ඨ එජ තානාපති නිලධාරියෙකු වෙත සංගීතා රිචඩ්ගේ නැන්දම්මා සේවය කල බවද වාර්තා වී තිබුණි. ඉන්දියාවේ එජ කානාපති කාර්යාලයෙහි රිචඩ්ගේ මාමණ්ඩිය දැනුදු සේවය කරන බවද වාර්තා විය.

ආශ්‍රිත

දේව්යානි කෝබ්රාගඩේ සිද්ධිය


Váci NKSE er en ungarsk kvindehåndboldklub, fra den ungarske by Vác. Klubben spiller i Nemzeti Bajnokság I. Klubben blev etableret i 1948 og har Gábor Herbert som cheftræner.

Efter mange år i de lavere divisioner, oprykkede klubben til den bedste ungarske håndboldrække, Nemzeti Bajnokság I i 1998. Siden da har holdet været aktuel i ligaen og har i løbet af årene bidraget til flere spillere på det ungarske A-landshold. I dag er spillertruppen sammensat er primært unge talentfulde ungarske spillere. Det hidtil bedste resultat er en bronzemedalje, der blev vundet i ligaen i 2010. Desuden nåede de kvartfinalen i EHF Cup Winners' Cup i 2004.

Klubbens fulde navn er GVM Europe-Vác, grundet klubbens hovedsponsor.

Meritter
Nemzeti Bajnokság I
Bronze (1): 2009-20
Magyar Kupa
Bronze (2): 2002–03, 2011–12
EHF Cup Winners' Cup:
Kvartfinalist: 2004

Spillertruppen 2022-23

Målvogtere
 1  Fanni Csizmadia
 12  Bettina Horváth-Pásztor
 16  Anna Bukovszky
RW
 19  Anna Pálffy
 28  Kíra Bánfai
 99  Nikolett Diószegi
LW
 4  Anna Ballai
 53  Natalie Schatzl
Stregspiller
 19  Diána Világos
 92  Jázmin Kovalcsik
 96  Fanny Helembai

Venstre back
 23  Noémi Bárdy
Playmaker
 11  Fruzsina Ferenczy
 24  Nikolett Marincsák
 44  Borbála Ballai
 59  Csenge Kuczora
Højre back
 5  Laura Kürthi

Kilder

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Håndboldklubber fra Ungarn
Etableret i 1949
Sport i Ungarn

Váci NKSE


Winx svijet (eng. World of Winx) je spin-off serija talijanske animirane serije Winx Club. Kao i izvornu seriju, Winx svijet su proizveli Rianbow S.p.A., te stvaratelj izvorne serije Iginio Straffi. Sastoji se od dvije sezone od ukupno 26 epizoda te je premijerno prikazana na Netflixu od 4. studenoga 2016. do 16. lipnja 2017.

Radnja
Djevojke iz Winx Cluba vraćaju se u Gardeniju, Bloomin rodni grad na Zemlji, gdje rade na reality televizijskom programu koji pronalazi djecu i tinejdžere različitih talenata. Međutim, talentiranim kandidatima prijati Kradljivac talenata koje vile moraju uhvatiti i razotkriti dok skrivaju svoj identitet vila pred zemaljskim ljudima. U prvoj sezoni, Winx postižu novu razinu »čarobne transformacije« koja se zove Dreamix. Povremeno im pomaže njihova dobra prijateljica i kolegica vila Roxy, vlasnica Frutti Music Bara.

U drugoj sezoni, Winx dobivaju nove misije od duha iz Svijeta snova. Upozanju krajicu Svijeta snova te saznaju za njezinu tešku prošlost. Njihova misija je vratiti kraljicu na dobar put na kojem je nekoć bila tako što će je ponovno ujediniti s njezinom izgubljenom ljubavi, Petrom Panom. Njihove Dreamix transformacije i moći nadograđene su na novu transformaciju zvanu Onyrix.

Prikazivanje
Serija je prikazana kao Netflixova izvorna serija. Prva sezona je u cijelosti objavljena 4. studenoga 2016., a druga 17. lipnja 2017.

Winx svijet nije sinkroniziran na hrvatski jezik. Engleska sinkronizacija s prijevodom bila je prikazana na Mini TV počevši od prve sezone 8. ožujka 2023., zaključno sa drugom sezonom 17. ožujka 2023.

Popis epizoda

1. sezona

2. sezona

Izvori

Winx Club
Televizijske serije u Netflixovoj produkciji
Animirane televizijske serije
Talijanske serije

Winx svijet


Parténope (título original en italiano: Partenope, HWV 27) es una ópera en tres actos con música de Georg Friedrich Händel, estrenada en el King's Theatre de Londres el 24 de febrero de 1730.

La ópera usa un libreto en italiano adaptado por mano desconocida, a partir de un libreto escrito originariamente en 1699 por Silvio Stampiglia. El libreto de Stampiglia había recibido muchas otras versiones musicales con anterioridad, incluyendo una de Caldara que Händel pudo haber visto en Venecia alrededor del año 1710.

Fue la primera ópera de Händel que se puede considerar cómica o, más bien, no seria, desde la muy anterior Agripina, rompiendo con las tradicionales óperas serias por las que el compositor era conocido en Londres. Originalmente propuso el libreto a la compañía de ópera de la Royal Academy of Music en 1726. Sin embargo rechazaron la obra por su naturaleza frívola, sus relativamente escasas arias amplias y sus largos pasajes de recitativo. La ópera fue presentada durante la temporada de 1730 en el King's Theatre cuando Händel estaba trabajando como socio del director John James Heidegger. La partitura fue terminada por Händel justo dos semanas antes del estreno.

Actualmente se representa poco. En las estadísticas de Operabase aparece con solo 6 representaciones en el período 2005-2010.

Véase también
 Anexo:Óperas de Georg Friedrich Händel

Notas y referencias

Partenope
Partenope (Handel)
Partenope (Handel)
Partenope (Handel)
Handel

Parténope (Händel)


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 15. kolovoza: Gerty Theresa Cori, češko-američka biokemičarka († )
 5. prosinca: Carl Ferdinand Cori, češko-američki biokemičar († )

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Biologija u 1896.


جمعية صوت الأصم التونسية هي جمعية تونسية تأسست في 15 فبراير 1983م.

أهدافها
تهدف الجمعية إلى تيسير اندماج الشبان الصم في المجتمع من خلال تشجيعهم على ممارسة أنشطة ثقالفية ورياضية، وفي هذا الإطار فهي تنظم تظاهرات ثقافيّة ورياضيّة لتشجيع منظوريها على ممارسة أنشطة مختلفة كالمسرح وكرة القدم.

المشرفون
يتولى تسيير الجمعية مكتب يضم من بين عناصره:
 محمد المنصف عز الدين، نائب رئيس
 رشيد الهاشمي، كاتب عام

منظمات مقرها في تونس

جمعية صوت الأصم التونسية


Sexlegetøj er et objekt eller en produkt, der primært benyttes til at fremme seksuel nydelse, såsom en dildo eller en vibrator.

Historie
Sexlegetøj kan dateres tilbage til det gamle Grækenland. Her har man fundet dildoer lavet af sten. Dette er det ældst daterede sexlegetøj. Det er dog ikke utænkeligt at man tidligere har benyttet remedier til at fremme sexlivet. I det 1700 århundrede opfandt man en mere virkelighedstro kopi af det mandlige lem. Kopien blev lavet i elfenben og kunne fyldes med olie for derved at imitere en ejakulation.

Den første vibrator kom dog først i 1905, efter at Charles F. Splitdorf havde fået patent på idéen i 1904, da det endelig gik op for sexlegetøjs-industrien, der voksede stødt i denne periode, at vibrerende stimuli forøgede nydelsen.

De første sexshops med salg af sexlegetøj kom til Danmark i starten af 1970'erne hvor sexindustrien blev mere legal i Danmark. Den ældste stadigt eksisterende sexshop i Danmark, Tys Tys, ligger i Aarhus.

Typer af sexlegetøj

Vibrator
Herunder, bullet-vibratorer, samt den meget kendte Hitachi massage-stav.

Dildo
Herunder vibratorer.

Analt legetøj
Herunder butt-plugs, anal-beads etc.

Bækkenbundskugle
To kugler, der indsættes i skeden for at træne og stimulere musklerne indvændigt.

Fleshlight
Et produkt, lignende en lommelygte, herfra navnet "flashlight" fra engelsk, hvori manden kan indsætte penis, som simulerer følelsen af indersiden af en vagina, anus eller mund. Kaldes også pocket-pussy eller et onani-sleeve.

Noter

Sexindustri
Legetøj

Sexlegetøj


Leo Sørensen (født 1902 på Møn) var en dansk modstandsmand og uddannet civilingeniør.

Efter Danmarks besættelse i 1940 meldte Leo Sørensen sig ind i det politiske parti Dansk Samling, hvor han i nogle år var formand for partiets afdeling i Aarhus.

Leo Sørensen deltog under besættelsen i forskellige modstandsaktiviteter i Aarhus-området. Han ledede blandt andet en sendegruppe for SOE´s radiotelegrafister i området.

Leo Sørensen blev arresteret den 4. juli 1944 og døde i koncentrationslejren Bergen-Belsen den 25. februar 1945.
Se i øvrigt .

Kilder
Leo Sørensens biografiske oplysninger i Nationalmuseets "Modstandsdatabase".

Modstandsfolk fra Danmark

Leo Sørensen (modstandsmand)


Dragan Markovina (Mostar, 1981.) je hrvatski povjesničar, publicist, medijski kolumnist je i ljevičarski aktivist iz Mostara, koji živi i radi u Splitu. Osnivač je i prvi predsjednik stranke Nova ljevica.'''

Životopis

Dragan Markovina rođen je u Mostaru, te od početka Rata u Bosni i Hercegovini početkom 1990.-ih s obitelji izbjegava u Hrvatsku. Danas živi i radi u Splitu. Kao radikalni kritičar postojećeg političkog stanja u Hrvatskoj, osnovao je 2016. godine političku stranku Nova ljevica, koja se zalaže za demokratski socijalizam.

Diplomirao je povijest na Hrvatskim studijima u Zagrebu, nakon čega od 2003. do 2014. godine radi Odsjeku za povijest Filozofskog fakulteta u Splitu. U to je vrijeme predmet njegovog znanstvenog rada uglavnom bila Dalmacija u vrijeme mletačke vladavine, te 2011. god. brani i doktorsku disertaciju pod naslovom "Dalmacija u mletačkim reformskim projektima 18. stoljeća". Od 2013. godine, kao izraziti ljevičar, upušta se u politiku i politički aktivizam.

Opisujući odgoj u očinskoj kući i utjecaje koje je odatle prenio u svoj svjetonazar, 2012. god. u televizijsku kameru govori: "Kad god je igrala Jugoslavija, na primjer kad bi išla himna u stanu bi se digli na noge i slušali tu himnu. Ja danas kad čujem Lijepu našu, volim gledati da Hrvatska izgubi. Meni Hrvatska ništa ne predstavlja." Nakon što su neki mediji ukazali na te riječi izrečene u dužem autobiografskom intervjuu objavljenom na portalu www.osobnasjecanja.hr, izdavač te zbirke inturvjua Documenta je reagirao uklanjanjem čitavog intervjua i objavom reakcije u kojoj tvrdi da se te njegove riječi ne mogu pravilno razumjeti izvan konteksta čitavog intervjua, gdje da je D. Markovina "na autentičan način pokazao tugu zbog svih stradanja tijekom rata i ljutnju na pokretače i vinovnike ratnih događaja". Sam Markovina će 2017. godine pokušati objasniti svoje stavove o kojima je govorio 2012. god., te upire prstom u svoj animozitet prema Franji Tuđmanu, koji je očito nastao u vrijeme početka rata u BiH kada je D. Markovina bio u uzrastu od 10-11 godina: "Iako sam govorio o nogometnim reprezentacijama, puno puta sam jasno rekao kako sam odgojen u jugoslavenskom Mostaru i kako sam u njemu pokupio najbolje od duha toga zajedništva. To mislim i danas. Hrvatsku doživljavam kao svoju zemlju, jednako kao i BiH, ali za reprezentaciju nisam nikad navijao iz prostog razloga što me to uzgajanje tuđmanovskog nacionalizma neopisivo nervira i s njim se ne mogu identificirati. Posebno jer mi je upravo ta politika sravnila sa zemljom rodni grad."

Na promociji svoje knjige "Doba kontrarevolucije" u studenom 2017. godine Markovina iznosi svoje viđenje kraja Jugoslavije 1990.-ih godina kao kontrarevolucije, te viziju svojeg budućeg društvenog i političkog angažmana kao jedne dugoročne društvene "terapije protiv kontrarevolucije".

Publikacije (izbor)
Reformska nastojanja Mletačke Republike u Dalmaciji u drugoj polovici 18. stoljeća u kontekstu novih odnosa moći na jadranskom prostoru, Dragan Markovina, Historijski zbornik, Vol.63 No.1 Svibanj 2012.
Uloga Dalmacije u pomorsko-trgovačkim kretanjima na jadranskom prostoru krajem 18. i početkom 19. stoljeća, Dragan Markovina, Školski vjesnik : časopis za pedagogijsku teoriju i praksu, Vol.57 No.3. – 4. Prosinac 2008.
Kultura sjećanja u Splitu: FENOMEN DVADESETOG STOLJEĆA, Dragan Markovina, Kulturna baština, No.38 Prosinac 2012.

Izvori

Vanjske poveznice

Dragan Markovina, pregled kod Hrvatske znanstvene bibliografije CROSBI
Dragan Markovina, "Doba kontrarevolucije" , cjelokupna knjiga na stranicama Udruge antifašista Dubrovnik
Dragan Markovina, biografija i članci na Telegram.hr

Hrvatski povjesničari
Hrvatski političari od 1989.
Hrvatski novinari
Hrvatski politički aktivisti
Hrvatski publicisti
Životopisi, Mostar
Životopisi, Split

Dragan Markovina


Fra Barbie til Babe er en dansk ungdomsfilm fra 2003, der er skrevet og instrueret af Louise Kjeldsen og Louise Detlefsen.

Handling
To 13-årige piger udfylder poesibog, men Laura vil ikke fortælle sin bedste veninde, hvem hun er lun på. Det er første gang, at Laura er forelsket, og endnu er det tophemmeligt. Barbie-dukkerne er pakket væk, og pigerne beskæftiger sig nu med en ny og indviklet leg: drenge. Laura er forelsket i klassens populære dreng. Men han siger, han ikke vil have en kæreste. Spænding, usikkerhed og skuffelse. Der er mange følelser at holde styr på, når man skal finde ud af kærlighedens uskrevne regler, så det er godt at have veninderne. Nogle man kan diskutere sin sms med, inden man sender den af sted. Laura får hårdt brug for sine veninder, når hun med spæde skridt bevæger sig ud på gyngende grund.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ungdomsfilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Fra Barbie til Babe


Sklop Kvartira u gradiću Sinju, ulica Kvartiri, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Sklop Kvartira (konjičke vojarne) nalazi se zaštićen dvjema utvrdama (na sjeveroistoku tvrđavicom Kamičak i na sjeverozapadu tvrđavom Stari grad), u samom središtu Sinja. Izgrađen je 1760. godine za vrijeme mletačke uprave u Dalmaciji, kao vojarna za smještaj konjice. Kvartiri su doživjeli veće preinake i pregradnje u 19. i 20. stoljeću. Danas je sklop obnovljen za Alkarske dvore i Muzej Sinjske alke. Sklop Kvartira, iako je tijekom vremena doživio mnoge preinake koje su djelomično izmijenile njegov izvorni izgled i karakter, jedinstveni je primjer vojne arhitekture u Dalmaciji i najočuvaniji objekt javnog graditeljstva iz vremena mletačke uprave Sinjem i Cetinskom krajinom.

Zaštita
Pod oznakom Z-5518 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Sinju

Sklop Kvartira u Sinju


المهرّج؛ هو فنان يؤدي أعمال كوميدية يتخذ فيها أشكالاً غريبة قد تستدعي منه وضع مستحضرات التجميل، ولبس الملابس الغريبة التي قد تكون ذات أحجام كبيرة جداً وتتناسب مع أحذية غير عادية وأمور أخرى. ويستضيف المتفرجين بطريقة مرحة وتختلف تصرفاته عن الصورة التي يحملها والتي قد تكون مخيفة للبعض بينما تستهوي رسم البهجة والسرور على شفاه الناس بشكلٍ عام والأطفال بشكلٍ خاص.

يقول عالم السيكولوجيا الأمريكي بيتر لودفيغ بيرغر: «يظهر أنه من الجدير بالتصديق أن الحماقة والحمقى مثل الدين والسحر تقابل احتياجات متجذرة جداً في المجتمع الإنساني». لهذا السبب يتطلب التهريج في أغلب الأحيان الكثير من التدريب والانضباط الجسدي في الأداء، ويكون صعب جزئياً في التعامل معه، لأنه يتطلب درجة عالية من المخاطرة في اللعب المراد تأديته.

في العامية المتداولة تطلق كلمة «المهرج» على من يقوم بأعمال من قبيل العبث كمن يقوم بالنفخ في الأشياء أو الأمور التي تعد أموراً سلبية لأجل الظهور والشهرة.

تاريخ المهرجون الغربيون

تطوّر التهريج على مجال واسع من خلال انتقال العادات من جيل إلى آخر ومن الصعب أن نقول بأنه تطور من خلال عرف فردي معيّن أو من بضعة أعراف.

انظر أيضًا
 فن الحركات الإيحائية
 دمية جورب
 بوزو (مهرج)
 ظاهرة المهرج 2016

مراجع

سيرك
شخصيات أصيلة
فنون الأداء
كوميديا
مهرجون
مهن الترفيه

مهرج


Mosquito 85 er en kølbåd bygget i glasfiber designet af Elvstrøm & Kjærulff Yachtdesign. Mosquito 85 blev lanceret samtidig med andre "flyvepap"-både som X-79, Banner 28 RC og Archi 800 i årene 1979-1981.

Design
Båden udmærker sig ved at være et typisk Jan Kjærulff-design hvilket man blandt andet kan se på det enkle og flade dækslayout uden en egentlig kahyt der rejser sig fra dækket. Mange detaljer som skydekappen og "styrtbøjlerne" går igen fra den populære Aphrodite 101. Også forholdet mellem vinklen på stævn og hæk er karakteristisk for Jan Kjærulff. Skrog og dæk er i håndoplagt glasfiber med balsatræskerne i en sandwichkonstruktion. Riggen en gennemgående 7/8 mast med dobbelte sæt salingshorn og bagstag. Mosquito 85 rummer fint soveplads til 5 voksne og er indrettet med enkel aptering.

Sejlegenskaber
Båden er med dens bredde på næsten 3 meter, flade bund agter og store sejlareal meget hurtig på slør og læns og planer nemt. Til kapsejlads anbefales en besætning på 4 mand for at kunne holde båden flad på kryds. Den flade og brede bund gør at køl og ror hurtigt løftes fri af vandet ved stor krængning på kryds. Båden skal derfor som udgangspunks sejles fladt på kryds og bidevind. Med Paul Elvstrøm ved roret vandt den en del kapsejladser blandt andet Fyen Rundt.

Historie
Bådene er blevet bygget på forskellige værfter gennem tiden blandt andet Farsø, Bachs Bådeværft, Sydhavnens Bådebyggeri og Hvalpsund Bådeværft. En Mosquito 85 kostede i 1985 139.900 DKK i udsalgspris og 163.650 DKK fuld udstyret. Der blev produceret omkring 100 Mosquito 85, og båden blev produceret frem til slutningen af 90'erne.

Variationer
De første både blev bygget med beslag til påhængsmotor, men der blev sidenhen bygget udgaver med indenbordsmotor. Hos LM Glasfiber blev der desuden bygget en MK II version i midten af 80'erne.

INFOBOKS
 Længde overalt: 8,50 m
 Længde vandlinjen: 6,60 m
 Bredde: 2,91 m
 Dybgang: 1,40 m
 Kølvægt: 700 kg Jern.
 Kølprocent: 35
 Vægt: 2.000 Kg
 Storsejl: 23m²
 Fok: 13 m²
 Genua: 20,80 m²
 Spiler 55 m²
Både

Mosquito 85


حسن بنجلون هو مخرج وسيناريست ومنتج مغربي ولد في سطات يوم 12 أبريل 1950، من أهم أفلامه الغرفة السوداء.

مسيرته

هو الابن الأوسط لأسرة من عشرة أبناء، ترعرع وتابع دراسته الابتدائية والثانوية بسطات.
في سنة 1965، التحق بثانوية عبد المالك السعدي بالقنيطرة لإتمام دراسته العلمية. بعد حصوله على الباكلوريا، تابع دراسته العليا بجامعة كون الفرنسية، وفيها نال دبلوم الصيدلة عام 1976.

بعد عودته إلى المغرب، التحق، في إطار الخدمة المدنية، بجامعة الطب بالدارالبيضاء. وفي فبراير 1979 افتتح صيدلية'سطات" بمدينة سطات.

عشق وولع حسن بن جلون بالفن السابع جعلاه يسجل بنوادي السينما والفنون ويساهم في العديد من الأنشطة الثقافية؛ وهكذا أخرج ما بين 1976 و1979 عدة استطلاعات وأفلام طبية.

في 1980، قرر العودة إلى باريس لمتابعة دراسته في الإخراج بالمعهد الحر الفرنسي للسينما؛ أقام بشارع (Cherche-Midi) وتمرن في القناة التلفزية الفرنسية FR3 إبّان ظهورها، وأخرج أول أفلامه القصيرة «الاتجاه الوحيد» سنة 1983.

حصل حسن بن جلون على دبلوم الإخراج وعاد إلى المغرب سنة 1984، اشتغل مع عبد القادر لقطع في برنامجه «صورة وصوت»، وأنشأ، بتعاون مع سينمائيين مغاربة منهم الراحل محمد الركاب «شركة الفيلم المغاربي» حيث تم إخراج أفلام تعليمية، وثائقية وإشهارية (1985-1990).

في سنة 1989، ساهم حسن إلى جانب أربعة مخرجين مغاربة في إنشاء «التجمع البيضاوي» الذي أعطى النور لإخراج خمسة أفلام طويلة منها «عرس الآخرين» أول فيلم له.

أعماله
 1990: «عرس الآخرين»
 1993: «ياريت» أو «زمن أغنية»
 1998: «أصدقاء الأمس»
 2001: «شفاه الصمت»
 2002: «محاكمة امرأة»
 2002: "ولد الدرب
 2004: «الغرفة السوداء» (أو درب مولاي الشريف)
 2006: «للأزواج فقط»
 2007: «فاين ماشي يا موشي؟»
 2009: «المطمورة»
 2010: «المنسيون»
 2013: «القمر الأحمر»
 2016: «اختيار أسماء»
 2019: «من أجل القضية»

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
كتاب سيناريو مغاربة
مخرجون مغاربة
مهرجانات سينمائية في إفريقيا
مواليد 1369 هـ
مواليد 1950
مواليد في سطات

حسن بنجلون


ميرات قرية تقع شرق مدينة مستغانم تبعد بضع كيلومترات عن بلدية عشعاشة، منطقة ريفية تتميز بجغرافيتها الجبلية ووجود سد كراميس بهذه المنطقة، تتكون هذه القرية من عدة دواوير ابرزها دوار الزوى كما يوجد كذلك دوار الكحايلية ودوار ميمان والقواشيش تعرف هذه المنطقة نوع من الخصوصية بسبب مكانها المنعزل كما تعاني من بعض المشاكل ابرزها مشكل المياه على الرغم من وجود سد كبير في هذه المنطقة انجز منذ العام 2004 وهو سد كراميس، كما تعاني من مشكلة النقل بالإضافة إلى بعض المشاكل الأخرى التي تؤرق اهالي المنطقة المنطقة يوجد بها ضريح ولي صالح هو: بابا حمو الذي نشات عنه حكايات أسطورية من طرف اهالي المنطقة وهذا الضريح يوجد في اعالي ميرات يطل من الجهة الغربية على القرية ومن الجهة الشرقية على سد كراميس تتعدد الالقاب في هذه المنطقة ابرز لقب هو لقب زاوي وهو عرش لعائلة كبيرة امتدت على مر العصور وقد امجبت الكثير من الرجال الاتقياء ورجال الدين وشاركت بأبناءها في نصرة الثورة التحريرية الكبرى كما تزجد القاب أخرى منها: بشير باي، مشيد، هلال، بلحوسين، بوقلالة، حقيقي عرفت القرية نزوحا كبيرا من ابنائها خلال العشرية السوداء إلى المدن، والعض الآخر لوحق من طرف السلطة بدعم الإرهاب فقد تعرضت هذه المنطقة لجبروت السلطة الجزائرية اقتيد الكثير من ابنائها إلى السجون والبعض الآخر اضطرته إلى الرحيل.

مقالات ذات صلة
 ونوغة.

قرى ولاية مستغانم

ميرات


An Phyllostachys prominens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni W.Y.Hsiung. An Phyllostachys prominens in nahilalakip ha genus nga Phyllostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phyllostachys

Phyllostachys prominens


Eduard Reiter () a fost un arhitect și întreprinzător vienez, stabilit în 1871 în Timișoara. Cea mai reprezentativă operă a sa este campusul Ordinul Surorilor de Notre Dame din Timișoara, realizând însă și multe alte clădiri.

Activitate
În 1871 s-a stabilit la Timișoara, unde în 1868 tocmai se aprobase reducerea zonei non aedificandi de la 500 de stânjeni la 300 de stânjeni, ceea ce a eliberat pentru construcții o fâșie de 380 m, zonă interesantă în special în Iosefin.

În afară de proiectarea clădirilor s-a ocupat și de construcții, activitate în care la un moment dat l-a asociat pe fiul său, Alexander.
În 1894 era unul dintre experții imobiliari ai Comitatului Timiș.

Cea mai mare realizare a sa este campusul Ordinul Surorilor de Notre Dame din Timișoara, lucrare care a început în 1881 cu corpul actualelor licee [[Liceul Teoretic " Dositei Obradovici" și al Colegiului Național Bănățean. În 1883 a realizat corpul actualului Liceu de Arte Plastice. În 1894 a realizat Biserica Notre Dame din Timișoara, iar în 1895 corpul de clădire de lângă biserică, în care funcționa internatul mănăstirii.

Tot în 1881 a realizat biserica romano-catolică din Ciacova.

În 1892 a realizat biserica romano-catolică din Vinga, ale cărei turnuri au o înălțime de 63 m.

În 1897 a realizat biserica romano-catolică din Mehala.

În 1896 a construit Școala Normală pentru Învățători () din cartierul Fabric, în care astăzi funcționează Liceul Teoretic "Jean Louis Calderon".

Altă clădire din Iosefin, realizată de el în 1898, este Palatul Casei de Economii.

Tot în Iosefin a realizat în 1900 Palatul fostei Case Sectoriale de Sănătate (), actual Spitalul Clinic Căi Ferate Timișoara.

În 1901 a realizat Palatul Franz Anheuer din Fabric.

În 1903 a realizat Casa Capitului de Cenad din Cetate.

A supraetajat clădiri ca cea a băncii "Timișiana" (în 1900) și Casa József Kossak (în 1902).

Note

Bibliografie
  Gyula Delesega, Temesvári kalauz téridőben, Timișoara: Editura Marineasa, 2003,

Legături externe

Nașteri în 1847
Decese în 1908
Arhitecți din secolul al XIX-lea
Arhitecți din secolul al XX-lea
Timișoreni

Eduard Reiter


Alberto Pimenta (* 26. Dezember 1937 in Porto, Portugal) ist ein portugiesischer Lyriker, Essayist, Performer, Hochschullehrer, Philologe, Exzentriker, Übersetzer und Germanist.

Trotz seiner vielfach unkonventionellen Poesie gilt er als einer der führenden zeitgenössischen Lyriker seines Landes.

Er war einer der ersten in Portugal, der Happenings durchführte.

In Deutschland unterrichtete er viele Jahre Portugiesische Sprache an der Universität Heidelberg.

Auch gilt er als einer der bedeutenden Vertreter der Konkreten Poesie, der Visuellen Posie und der Experimentellen Poesie und Literatur in Portugal.

Und er ist in seiner Eigenschaft als Intellektueller einer der großen Gesellschaftskritiker Portugals.

Leben
Alberto Pimenta wurde in der Hafenstadt Porto geboren. Er studierte Germanistik an der Universität Coimbra und kam 1960 nach Deutschland. Im Auftrag der portugiesischen Regierung war er hier als Lektor für diverse Verlage tätig. Wegen seiner massiven Kritik an der Salazar-Diktatur wurde er aber 1963 als Lektor entlassen und dafür von der Universität Heidelberg als Dozent für Lusitanistik bzw. Portugiesische Sprache und Literatur angestellt. Dieses Amt hatte er bis 1977 inne.

Nach seiner Rückkehr nach Portugal – das Land war 1974 durch die unblutige Nelkenrevolution demokratisch geworden – lehrte er bis zu seiner Pensionierung an der Universidade Nova de Lisboa (der neuen Universität von Lissabon) Sozialwissenschaften und Anthropologie.

In der Filmdokumentation Im Labyrinth des Ich-Fernando Pessoa und Portugal von 1987 war er einer der drei bedeutenden Prominenten, neben João Gaspar Simões und Yvette Centeno. Er liest in der Doku aus Gedichtbänden von Fernando Pessoa und unterhält sich in einem Café in fließendem Deutsch über Pessoa und dessen Werk. Womöglich ist das auch der einzige Fernsehauftritt des Portugiesen im deutschen Fernsehen gewesen.

Alberto Pimenta lebt in Lissabon.

Der Experimentalist
Die Literatur von Pimenta, hier aber vor allem seine Lyrik, ist durch Konkretismus und Visualismus in der Posie geprägt. Er sieht sich selbst als einen bedeutenden Surrealisten, Satiriker und Experimentalisten der modernen portugiesischen Literatur. Er erteilte Konformismus und Angepasstheit, Kapitalismus, Moralismus und Kitsch eine Absage bzw. bekämpfte diese in seinem Werk. Sein erstes Happening als Performer veranstaltete er 1977 im Zoo von Lissabon. Mit seiner Literatur will er provozieren. Sein bekanntestes in andere Sprachen – jedoch nicht ins Deutsche – übersetzte Buch heißt Discurso sobre o filho-da-puta (Übersetzung: Diskussion über den Hurensohn), aus dem Jahr 1977. Als Übersetzer wurden Botho Strauss und Teile des Werkes von Thomas Bernhard von ihm ins Portugiesische übertragen.

Dass er auch ein Verfechter der Erotik in Portugal wurde, zeigt der experimentelle Band, den er zusammen mit Miguel Vale de Almeida und Rui Simoes herausgab: Pornex-Textos Teoreticos e documentais de pornografia experimental portugues, 1984. Das Buch, das in Portugal viel Aussehen erregte, war einer der ersten Versuche, pornographische Texte in der portugiesischen Literatur zu verankern.

Aufsehen in Portugal erregte auch sein Gedichtband Marthiya de Abdel Hamid segundo Alberto Pimenta, 2005, der als sehr scharfe Kritik an dem Einmarsch amerikanischer Truppen im Irak sowie der Haltung der portugiesischen Regierung dazu gelten kann.

Einige Texte des Dichters erschienen 1992 erstmals in Deutscher Sprache in der Edition Splitter in Wien, unter dem Titel Verdichtungen. Es blieben die bisher einzigen Übersetzungen.

Werk (Auswahl)
 1970: O labirintodonte, Essays
 1971: Os lentes e os contractes, Essays
 1973: Corpos Estranhas, Essays
 1973: Ascensao de dez gostos a boca, Lyrik
 1977: Discusao sobre a filho-da-puta, Essays
 1978: O silencio dos poetas (Das Schweigen der Dichter), Studie über das Schweigen der politischen Literatur weltweit
 1984: Pornex-Textos teoreticos e documetais de pornografia experimental portuguesa, 1984, Studien und Essays sowie erotische Texte
 2000: Ode pos-moderna, Lyrik
 2001: Grande colecao de mineiro 2001-2002, Lyrik
 2002: Tijoleira, Lyrik
 2005: Marthirya de Abdel Hamid segundo Alberto Pimenta, Lyrik
 2006: Initiacao de Ovidio, Lyrik
 2007: Indulgencia plenaria, Lyrik
 2007: Planta rubra, Lyrik
 2008: Prodigioso Acanto, Lyrik

Weblinks
 http://www.triplov.com/poesia/Alberto_Pimenta/index.htm
 http://www.historiadeportugal.info/alberto-pimenta/
 http://www.infopedia.pt/$alberto-pimenta
 Pimenta Poems from the Portuguese

Autor
Lusitanist
Hochschullehrer (Universidade Nova de Lisboa)
Portugiese
Geboren 1937
Mann

Alberto Pimenta


An Anthurium lacerdae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Raulino Reitz. An Anthurium lacerdae in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthurium

Anthurium lacerdae


Berilo es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Se localiza a una latitud 16°57'06" sur y a una longitud 42°27'56" oeste, estando a una altitud de 401 metros. Su población estimada en 2004 era de 12.848 habitantes.

Posee un área de 586,752 km².

Hidrografía
Sus principales ríos son el río Jequitinhonha y el río Araçuaí, además del arroyo del Altar, arroyo Barbosa, arroyo Gangorras y Agua Suja.

Carreteras
 MG-114 y BR-367

Administración
 Prefecto: Lázaro Pereira Neves (2009/2012)
 Viceprefecto: José Alves Cardoso
 Presidente de la cámara: Adelino Servano Mendes (2005/2008)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Berilo (Minas Gerais)


Baz, suda iyonlaştıklarında ortama OH− (hidroksit) iyonu ve elektron çifti verebilen maddelerdir. Bazlar da, asitler gibi tehlikeli maddelerdir. Suda iyonlaştıklarında hidroksit (OH) iyonu derişimini arttıran maddelere baz denir. Bilinen en güçlü baz Sezyum hidroksit (Cs.16)'tir.

Bazı bazların sulu çözeltilerinde iyonlarına ayrışması yukarıdaki gibidir. Fakat amonyak (NH3) hidroksit iyonu bulundurmamasına rağmen bazik özellik gösterir. Çünkü sulu çözeltisinde OH− iyonları derişiminin artışına sebep olur. NH3 + H2O → NH4+ + OH−

 Bazlar ele kayganlık hissi verir. Kuvvetli bazlar yakıcı ve tahriş edici özelliktedir. Bazlar acı tattadır.Fakat bazı çeşit bazlar zehirlidir. Bu yüzden tadına bakmamak gerekir.
 Bazlar da asitler gibi turnusol kâğıdı ile ayırt edilebilir. (Turnusol maddesi likenden elde edilir.)Bazlar kırmızı turnusol kâğıdını maviye dönüştürür.
 Bundan başka bazlar Fenolftalein çözeltisi yardımıyla da ayırt edilebilir. Baz içine Fenolftalein çözeltisi damlatıldığında baz pembe  renk alır. Fenolftalein asit içine konulduğunda asitin rengini  değiştirmez. Bazlar da asitler gibi suda iyonlarına ayrıştıkları için elektrik akımını iletir.
NaOH ve KOH kuvvetli bazlardır. Kuvvetli bazlar metallere aşındırıcı ve dokulara tahriş edici etki yapar.Amonyağın buharı göze, burna ve solunum yoluna zarar verir.

Bazların Kullanım Alanları
Sodyum hidroksit (NaOH) sabun yapımında kullanılır.Bu yüzden sabun ağzımıza ve gözümüze değdiğinde acı verir.

Diş macunu ve şampuanlarda da baz olduğu için acı tat verir.

Amonyaklı sıvı maddeler, yağ ve kireç sökücü olarak ev temizleyicilerinde kullanılır.

Yemek sodası olarak bilinen kabartma tozu, bir çeşit baz olan sodyum bikarbonat içerir.

Kireç suyu bir çeşit bazdır.

Potasyum hidroksit, KOH Arap sabunu yapımında kullanılır.

Bazlar ve asitler tepkimeye girerek tuz ve su oluşturur.

Baz + Asit = Tuz + Su (Nötralleşme Tepkimesi)

Amfoter metallerle tepkime verirler

Genel özellikleri

Suda iyonlaşabilirler.
Tatları acıdır.
Ele kayganlık hissi verir.
Turnusol kağıdını kırmızı renkten mavi renge çevirirler.
Amfoter metallerle H2 gazı açığa çıkarırlar.
pH değeri 7'den büyüktür.
Suda çözündüklerinde elektrik akımını iletirler.
Suda iyonlaştıklarında OH-(hidroksit) iyonu derişimini arttıran maddelerdir.
Asitler ile tepkimeye girdiklerinde tuz ve su oluşturur.
Cam ve porselen maddeler üzerinde matlaştırıcı ve aşındırıcı etkisi vardır.

Bazların Kullanıldığı Yerler ve Formülleri

Sodyum hidroksit (NaOH): Sabun, lavabo açıcı.
Potasyum hidroksit (KOH): Arap sabunu, sıvı sabun, şampuan.
Kalsiyum hidroksit [Ca(OH)2]: Sıva ve harç.
Alüminyum hidroksit Al(OH)3: Deodorantlar.
Magnezyum hidroksit Mg(OH)2: Antiasit.
Amonyak NH3: Ev temizlik malzemesi, gübre, patlayıcı madde.(Zayıf bazdır)
Lityum Hidroksit LiOH:Pil,Seramik,Cam
 Baryum Hidroksit Ba(OH)2: İnşaat malzemeleri.

Baz


Lorraine Pierrat, née le 14 juin 1989 à Remiremont dans les Vosges, est une cheffe cuisinière française. Sa cuisine s'inspire du  . Elle est démonstratrice culinaire, notamment à travers des médias locaux et nationaux.

Biographie

Enfance et formation
Lorraine Pierrat entame des études de droit à Nancy avant de commencer un apprentissage en Certificat d'aptitude professionnelle cuisinier au Centre de formation d'apprentis de Gérardmer. Elle est sacrée meilleure apprentie des Vosges en 2014.

Petite fille de boucher, sa grand-mère l'initie à l'art de cuisiner.

Carrière

Côté cuisine
Lorraine Pierrat apprend notamment aux côtés de Jean-Claude Aiguier, chef étoilé au guide Michelin, qu'elle considère comme son mentor.

Elle développe une cuisine moderne et authentique, uniquement avec des produits locaux et de saison. Le critique Gilles Pudlowski considère sa cuisine fine et pleine d'esprit.

En 2016 et 2017, elle représente les Vosges dans le cadre des diners insolites du patrimoine organisés dans la région Grand-Est.

En 2018, elle fait partie de la liste de Télérama qui publie un guide répertoriant les 500 cheffes qui font la différence au niveau national. Elle tient à son statut de femme cheffe.

En 2019, elle préside le jury d'un concours organisé par le groupe Bazin en Bourgogne-Franche -Comté dans le but de valoriser la charcuterie sans nitrite.

Lors de la foire du Val d'Ajol en février 2020, elle est intronisée à la confrérie des Taste-andouilles du Val-d'Ajol.

Coté média
À la tête du restaurant familial, le domaine Saint-Romary à Remiremont, Lorraine Pierrat est également démonstratrice culinaire et anime des émissions radios et télévisées sur la scène régionale et nationale.

Elle commence les émissions radio et télévision dès 2019 et la  accélère ses apparitions. Son ton moderne, décalé et anticonformiste plaît à des industriels notamment l'alsacien Philippe Wagner, spécialiste en charcuterie.

En 2020, elle participe à la série de portraits du photographe Michel Laurent qui vise à dénoncer les dégâts collatéraux générés par la crise sanitaire.

Lorraine Pierrat présente régulièrement des recettes dans les médias, que ce soit à travers la presse écrite comme L'Est Républicain ou Femina ou la radio comme France bleu, ou la télévision.

Emissions

Télévision
 2019 : Les Carnets de Julie (France 3), diffusion nationale
 2019 : Météo à la carte (France 3), diffusion nationale
 2021 : À feu doux (Moselle TV)
 2021 : Le Combat des régions (M6), diffusion nationale

Radio
 Depuis 2019 : Circuit Bleu - Côté saveurs avec Jérôme Prod'homme sur France Bleu Lorraine

Distinctions
 2014 : Meilleure apprentie des Vosges
 2017 : Jeune talent au Gault & Millau

Références

Liens externes
 Site officiel

Cuisinier français
Naissance à Remiremont
Naissance en juin 1989

Lorraine Pierrat


Emma, aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Emma, Waldeck ve Pyrmont prensesi
 Emma Bunton, Spice Girls müzik grubu üyesi müzisyen
 Emma Caulfield, Amerikalı dizi oyuncusu
 Emma Goldman, Anarşist komünizm yazarı
 Emma Shapplin, Fransız şarkıcı
 Emma Watson, İngiliz oyuncu
 Emma Heming, Malta doğumlu İngiliz model ve oyuncudur.
 Emma (roman), Jane Austen romanı
 Emma Roberts Amerikalı oyuncu,şarkıcı
 Emma Marrone, İtalyan şarkıcı
 Emma (güreşçi), Avustralyalı profesyonel güreşçi
 Emma, Jane Austen'nin aynı isimli olan Emma kitabından uyarlanan film.

Emma


Antonio Azarola Gresillón (Tafalla, 1874 - Ferrol, 1936) est un militaire espagnol.

Après une formation à l'École navale de Ferrol, il s'engagea dans la marine de guerre et gravit les échelons jusqu'à accéder en 1932 au grade de contre-amiral. Fin 1935, il fut nommé ministre de la Marine dans le cabinet Portela Valladares, dernier gouvernement de la République, dont il élabora l'ultime Plan naval. Au déclenchement du coup d'État militaire de , Azarola, sommé de se joindre à la rébellion et de déclarer l'état de guerre, s'y refusa par fidélité aux autorités constitutionnelles. Après la victoire du camp nationaliste en Galice, il fut condamné à mort par un conseil de guerre et exécuté.

Biographie
Antonio Azarola était issu d'une famille aisée, de vieille extraction traditionnelle, qui comprenait dans ses rangs plusieurs héros militaires espagnols émigrés en Uruguay. Il suivit l'enseignement secondaire dans sa ville natale, avant de s'inscrire le  comme aspirant à l'École navale de Ferrol, d'où il sortit deux ans plus tard, en , avec le grade de garde-marine ; il passa ensuite au rang d'enseigne de vaisseau en , puis de lieutenant de vaisseau en  et de capitaine de corvette fin .

En , il obtint le brevet spécial d'artillerie et de tir naval, et l'année suivante, en , se vit octroyer le titre d'ingénieur radiotélégraphiste par l'École supérieure d'électricité à Paris. Devenu capitaine de frégate en , il monta en  au grade de capitaine de vaisseau, et fut promu en  contre-amiral. Professionnel studieux, de tendances modérées, il fut nommé en  au poste de commandant en second de la base navale de Ferrol et de chef de l'arsenal de celle-ci.

Le Galicien Manuel Portela Valladares, à la tête du dernier cabinet ministériel de la Seconde République (qui gouverna l'Espagne du  au , juste avant les élections de ), nomma Antonio Azarola sous-secrétaire du ministère de la Marine, puis ministre du même département. À ce titre, il conçut en  l'ultime Plan naval de la République, lequel plan prévoyait la construction de deux destroyers, de deux canonnières et d'autres navires de moindre taille et puissance.

Antonio Azarola avait épousé Carmen Fernández García-Zúñiga, fille du vice-amiral Ricardo Fernández Gutiérrez de Celis, de qui il avait été le secrétaire personnel en deux occasions au cours de sa carrière militaire.

Lorsqu'éclata la rébellion militaire de , Antonio Azarola demeura loyal à la République, adoptant une attitude passive et se refusant le  à décréter l'état de guerre, à l'indignation de ses camarades soulevés en armes. Il fut alors mis en détention par ses propres subordonnés, parmi lesquels les frères Salvador et Francisco Moreno Fernández, qui allaient quelques années plus tard être élevés au statut de héros naval par le général Franco. Déféré devant un conseil de guerre en procédure accélérée (sumarísimo)), sur l'accusation notamment d'avoir donné ordre d'ouvrir en secret l'arsenal de Ferrol aux « masses marxistes » pour leur permettre de s'emparer des armes et des embarcations s'y trouvant, Antonio Azarola fut condamné à la peine capitale et exécuté sans délai. Le verdict énonçait :

Le contre-amiral Azarola déclara dans sa déposition devant le tribunal qu'il était inenvisageable pour lui d'enfreindre ses principes militaires :

Antonio Azarola fut fusillé le  à six heures du matin, dans la caserne de Dolores à Ferrol. Son corps se trouve inhumé au cimetière de Villagarcía de Arosa, dans l'ouest de la Galice.

Le contre-amiral Azarola avait un fils, Antonio Azarola Fernández de Celis, qui à l'instar de son père choisit la carrière des armes et s'engagea dans la marine de guerre. Sa nièce Amelia Azarola Echevarría, fille de l'ingénieur et homme politique radical-socialiste navarrais Emilio Azarola Gresillón, maire de Santesteban, était mariée à l'aviateur phalangiste Julio Ruiz de Alda, lequel allait être assassiné dans la prison modèle de Madrid le .

Bibliographie
 .
 .

Références

Liens externes
 Galería de militares republicanos en la Guerra Civil Española, sur le site internet de la Sociedad Benéfica de Historiadores Aficionados y Creadores.
 « Guerra Civil e represión en Ferrol e comarca », de Xosé Manuel Suaréz (en galicien).
 Dos fragmentos de La escuadra la mandan los cabos (1944), de Manuel Domínguez Benavides, qui relate les événements autour du soulèvement militaire à Ferrol.
 .

Militaire de la guerre civile espagnole du camp républicain
Ministre espagnol de la Seconde République
Personnalité politique espagnole du XXe siècle
Personnalité politique espagnole de la Seconde République
Naissance en novembre 1874
Naissance à Tafalla
Décès en août 1936
Décès à Ferrol
Décès à 61 ans

Antonio Azarola


O Fantasma de Kiev () é o apelido dado a um suposto ás da aviação (piloto de uma MiG-29 Fulcrum) que é creditado por derrubar seis aviões russos na ofensiva de Kiev em 24 de fevereiro de 2022. O Fantasma de Kiev é provavelmente uma lenda urbana e não um verdadeiro ás da aviação, mas seu status foi creditado como um grande impulso moral para a população ucraniana.

História
No primeiro dia da invasão russa em fevereiro de 2022, vídeos nas redes sociais começaram a circular amplamente na Ucrânia, enaltecendo um único piloto que teria derrubado vários jatos russos. Um possível ou lendário piloto de um МіG-29, apelidado de "Fantasma de Kiev" pelo povo ucraniano, supostamente teria ganhado seis lutas aéreas no céu de Kiev durante as primeiras 30 horas da invasão. Os seis aviões são relatados como dois Su-35, dois Su-25, um Su-27 e um МіG-29 Se o piloto realmente existir, ele seria o primeiro ás da aviação registrado do século XXI, assim como Manfred von Richthofen, Albert Ball e Richard Bong foram no século XX.

Um ex-presidente ucraniano, Petro Poroshenko, publicou um tweet de uma fotografia de um piloto de caça, afirmando ser o Fantasma de Kiev, que Poroshenko afirmou ser real.

Origem dos fatos
O Fantasma de Kiev foi creditado como um estímulo à moral dos ucranianos, para reforçar o otimismo diante da invasão russa. A lenda urbana provavelmente não é uma criação deliberada, com as histórias sendo compartilhadas pelo povo ucraniano comum nas redes sociais. Antes das contas oficiais da mídia ucraniana aludisse à existência real do piloto.

Imagens falsas de uma luta de caças onde o Fantasma de Kiev saía vitorioso foram feitas no Digital Combat Simulator e carregadas por um usuário do YouTube, declarando abertamente na descrição que as imagens não eram reais e eram apenas um tributo ao Fantasma de Kiev, para continuar lutando. O vídeo também foi compartilhado pela conta oficial do Twitter das Forças Armadas da Ucrânia.

Task & Purpose argumentou que embora fosse altamente improvável que houvesse no espaço aéreo ucraniano caças de gerações passadas, dada sua raridade no século XXI. A forte defesa antimíssil da Ucrânia, o Fantasma de Kiev, é "suficientemente real" como um espírito motivador para com os ucranianos.

Similar ao Fantasma de Kiev, em 26 de fevereiro de 2022, surgiram reportagens na mídia social de um soldado das forças terrestres ucranianas apelidado de Ceifador Ucraniano, que supostamente matou mais de vinte soldados russos somente em combate.

Ver também
 Manfred von Richthofen
 Morte Branca
 Lei Feng
 Juba (atirador)

Pessoas não identificadas
Ases da aviação
Lendas urbanas
Ucranianos
Militares da Ucrânia
Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)
Fantasmas na cultura popular

Fantasma de Kiev


Man-in-the-Browser (MitB, MITB, MIB, MiB) ist eine Angriffsform auf Rechner, bei der ein Trojaner den Browser des Nutzers infiziert und dann bei Nutzung des Onlinebankings oder eines sozialen Netzwerks die Darstellung von Webseiten verändert und Transaktionen eigenständig durchführen kann. Im Gegensatz zum Phishing können die Eingriffe des Schadprogramms dabei vom Nutzer im Normalfall nicht bemerkt werden, da der Nutzer sich auf den echten Seiten der Anbieter bewegt, korrekt eingeloggt ist und die unerwünschten Transaktionen für den Nutzer wie normale Vorgänge angezeigt werden.

Der Man-in-the-Browser-Angriff ist eine Sonderform des Man-in-the-Middle-Angriffs.

Bekannte Trojaner, die diese Form des Angriffs nutzen sind Zeus, SpyEye, Carberp, Gozi, Emotet und Clampi.

Weblinks
 "Universal Man in the Browser": Datenklau in Echtzeit bei heise.de (Artikel vom 5. Oktober 2012).
 Man-In-The-Browser 101 or "it works as designed" (englisch)
 Hackers outwit online banking identity security systems bei bbc.co.uk (englisch)

Einzelnachweise

Sicherheitslücke

Man-in-the-Browser


Explosivos Alaveses, SA (Expal) est une entreprise espagnole spécialisée dans la fabrication de munitions et d'explosifshttp://www.centredelas.org/index.php?option=com_content&view=article&id=508%3Ael-viva-la-mort-dexpal-&catid=43%3Aindustria-i-comerc-darmes&Itemid=64&lang=es|title=http://www.centredelas.org/index.php?option=com_content&view=article&id=508%3Ael-viva-la-mort-dexpal-&catid=43%3Aindustria-i-comerc-darmes&Itemid=64&lang=es|urlarchivo=https://web.archive.org/web/20101222005623/http://www.centredelas.org/index.php?option=com_content|fechaarchivo=22 décembre 2010. C'est un fabricant de tous types de projectiles, fusées, boîtiers et bombes. Expal exporte ses produits entre autres vers les armées de la Turquie et Israël, en plus d'être l'un des fournisseurs des Forces armées espagnoles .

Histoire
Expal avait son siège à Nanclares de la Oca (Álava), d'où le nom « Explosivos Alaveses », qui a fermé son usine en avril 2004. En juin 2006 il réapparut, commençant une nouvelle étape, en nommant  Francisco Torrente, ancien amiral de la Marine espagnole comme président. Expal appartient à la société Maxam, anciennement connue sous le nom de Spanish Explosives Union (UEE), et constitue la marque sous laquelle opère sa division Défense.  Depuis 2010, la société Expal occupe également l'Ancienne usine de poudre de Santa Bárbara, à Javalí Viejo, Murcie.
Le groupe d'armement allemand Rheinmetall annonce le rachat Expal Systems pour 1,2 milliard d'euros le 14 novembre 2022 alors que le chiffre d'affaires de cette dernière est d'environ de 350 millions à 400 millions d'euros.

Produits
 Systèmes et obus de mortier de 60mm, 81mm et 120mm.
 mine antichar C-3-A/B
 mine antichar C-5 (SB-81 produite sous licence)
 Munitions d'artillerie et charges de projection. Capacité annoncé en novembre 2022 de   d'artillerie par an.
 Fusées grenades, projectiles et bombes d'aviation.
 Explosifs plastiques et engins de démolition.
 Participer à la fabrication du missile IRIS-T pour l'Eurofighter Typhoon.
 Développe les bombes BPG-2000, BR-250, BR-500 de 250 et 500 kilos respectivement et les BRP-250 (freinées) et BRPS- 250 (super freinée), ainsi que toute la famille des bombes série Mark 80
 Mortier automoteur EIMOS
 Lance-roquettes multiple SILAM (LRM) (Sistema Lanzador de Alta Movilidad), prévu pour l'armée de terre espagnole en remplacement du Teruel (LRM) à l'horizon 2024-2025 avec une capacité de 40 à 150km et en mode missile balistique tactique jusqu'à 300km avec guidage additionnel. Il sera probablement placé sur véhicule porteur Iveco 6x6 ou 8x8. L'unité de l'artillerie mettant en œuvre les lance-roquettes multiples n'en dispose plus depuis 2011.

Notes et Références

Bibliographie
 José Fernando Sánchez Junco, MAXAM, una empresa global, Economistas, 2016, número= 148, , editorial Colegio de Economistas de Madrid, Madrid, p. 175-181.

Entreprise de l'armement ayant son siège en Espagne
Entreprise fondée en 2004

Expal


J. R. R. Tolkien'in kurgusal Orta Dünya evreninde Hurin Thalion yani Sadık Hurin, Dor-lómin'in son Edain efendisidir. (d. G.Y. 439, ö. 502 ) İlk çağda yaşayan ölümlülerin en güçlüsü, en fedakârı ve bahtsız Turin'in babası. Hurin, Marach Hanedanı'ndan Dor-lóminli Hador'un torunudur. Galdor'un ve Haladin Hanedanı'ndan Hareth'in en büyük oğlu ve Huor'un ağabeyidir.

Hayatı

Gençliği ve evliliği
G.Y. 458. yılında Hurin ve Huor akrabalarıyla birlikte Brethil Ormanı'nda yaşarken, orklara karşı savaşa girerler. Sirion Vadisi'nde, iki kardeşin diğer akrabalarıyla iletişimi kesilir ve Orklar tarafından izlenirler. Bu sırada, Vala Ulmo nehirler üzerinde sis oluşturarak kardeşlerin Dimbar'a kaçmasını sağlar. Burada iki kartal onları bularak Gondolin'e getirir. Gondolin'in kralı Turgon, Ulmo'nun Gondolin'in en çok ihtiyaç duyduğu anda Hador hanedanının yardıma geleceğine dair kehanetini hatırlayarak, iki kardeşi içtenlikle buyur eder. Turgon, iki kardeşin saklı krallık Gondolin'de kalmasını ister ancak Hurin ve Huor akrabalarının yanına dönmek isterler. Bunun üzerine, Gondolin şehrinin gizliliğini açığa çıkarmayacaklarına dair yemin ederler ve kartallar onları Dor-Lomin'e geri götürür.

G.Y. 462 yılında Morgoth, Hithlum'a saldırır ve Hurin'in babası Galdor Ered Wethrin'i savunurken ölür. Hurin, çok kayıp verilmesine rağmen Orkları Anfauglith düzlüklerinde geri püskürtür. Hurin, Hithlum'da Dor-Lomin'li Hador Hanedanı'nın yeni efendisi olur. 2 yıl sonra Beör hanedanından olan Morwen'le evlenir, oğulları Turin doğar. Daha sonra Turin'in kız kardeşi Lalaith doğar, ancak 3 yaşında iken Angband'dan yayılan bir veba sonucu ölür.

Esareti, salınışı ve ölümü
G.Y. 472 yılında Sayısız Gözyaşı Savaşı'nda (Nirnaeth Arnoediad) Hurin ve Huor, yanlarında Hador hanedanının savaşçılarıyla birlikte yer alır. Savaşın ortasında Turgon ve ordusuyla karşılaşır, çok kutlu olmuştur bu karşılaşma. Savaş Doğuluların ihaneti sonucu kaybedilince, Hurin ve Huor, Turgon'un kaçışını sağlamak için Orklara karşı set kurarlar. Huor katledilir; ancak Hurin baltasıyla, ölü orkların oluşturduğu bir yığının altında kalıncaya kadar savaşır. Bu esnada, düşmana karşı her yaptığı vuruşta, "aure entuluva!" (gün yeniden doğacak!) diye haykırdığı ve bunu 70 defa tekrarladığı söylenmektedir. Hurin, bir Balrog tarafından esir düşürülür. Morgoth'un huzuruna getirilir ve Gondolin'in yerini söylemediği için o ve ailesi Morgoth tarafından lanetlenir.

Hurin, Morgoth tarafından büyü veya zincirle Thangoridrim'in tepesine oturtulur. Buradan, oğlu Turin'in başına gelecek her türlü kötülüğü görür. Esareti sırasında doğan ikinci kızı Nienor'u hiç göremeyecektir.

G.Y. 500 yılında, çocuklarının ölümünden sonra Morgoth tarafından serbest bırakılır. Hithlum'a getirilir. Ancak, burada şimdi Doğulular hüküm sürmektedir ve Morgoth'a hizmet ettiğini düşünerek Hurin'den çekinirler. Hador halkı katledilmiş ve esir edilmiştir. Burada 7 kaçak ona katılır, birlikte Sirion Vadisi'ne giderler. Hurin, diğerlerinden ayrılarak Gondolin'in girişini arar ancak giriş kapatılmıştır ve Turgon, Hurin'i  Gondolin gözlendiği için içeri almak istemez. Hurin, Turgon'un bulunduğu yöne doğru bağırır ve uzaklaşır. Hurin gider gitmez Turgon pişmanlık duyarak fikir değiştirir, Thorondor ve kartalları Hurin'i bulmaya gönderir ancak bulamazlar, Hurin gitmiştir.

Hurin, oğlu ve kızının öldüğü Brethil Ormanı'na gider, eşi Morwen ölmeden hemen önce onunla karşılaşır. Ve morwen'in yaslandığı kayanın dibinde ikisi de son nefesini verir ve sonsuza dek sessizliğe bürünürler.

Kaynakça

Orta Dünya insanları
Kurgusal erkek karakterler

Húrin


Le Festival Effet Graff est une manifestation culturelle d'arts visuels, créé en 2013, qui a lieu chaque année dans les villes du Bénin.

L'événement réunit des artistes venant de plusieurs pays.

Historique
En 2008, Mr Stone fait la rencontre de Seencelor. Ils sont rejoints ensuite par  Mario et forment un trio appelé les « frères d'arts ». C'est au cours du Festival ReGraff que l'idée d'un projet de valorisation d'arts urbains germe à travers leurs collaborations.
Le festival Effet Graff est créé en septembre 2013 par Laurenson Djihouessi. Le projet voit le jour sous l'Association ASSART avec des artistes graffeurs désireux de rendre l'art accessible à tous grâce à la promotion des cultures urbaines.

À partir de 2021, le déroulement du festival est soumis à autorisation du gouvernement lors du conseil des ministres.

Éditions
Les premières éditions :
La cinquième édition, organisée du 18 au 28 février 2019, voit participer 30 artistes qui parcourent les villes de Cotonou, Comè, Ouidah et Grand-Popo. Durant toute la durée du festival, les graffeurs peignent dans les villes sous le thème, Peindre l'histoire de nos héros modernes.

Pour la sixième édition, le Festival conduit par l'artiste Mr Stone se déroule du 20 février au 3 mars 2020. Les villes de Dassa, Parakou et Cotonou accueillent cette édition. Les graffeurs offrent au public du "light painting", de l'art plastique, du body painting et des graffiti.

La septième édition a pour thème : "Bénin, Patrimoine et potentiels". Elle se déroule du 12 au 21 février 2021. Les graffeurs établissent un record de  sur une longueur de  de fresques murales sur le mur du patrimoine à Cotonou.

La huitième édition se déroule du 11 avril au 12 mai 2022. La Galerie Nationale du Bénin accueille la cérémonie de lancement le 11 avril 2022 ; l'édition a pour thème « The new Benin, mur du port ».

Articles connexes
 Mur du patrimoine

Notes et Références

Cotonou
Patrimoine architectural

Festival Effet Graff


Prema tradicionalnoj kineskoj uranografiji, suvremeno zviježđe Mikroskop smješteno je unutar sjevernog kvadrata neba, koji je simboliziran kao Crna kornjača sjevera (北方 玄武, Běi Fāng Xuán Wǔ).

Naziv zviježđa na suvremenom kineskom jeziku je 顯微鏡 座 (xiǎn wēi jìng zuò), što znači "zviježđe mikroskop".

Zvijezde
Prema kineskoj astronomija, na mjestu zviježđa Mikroskopa nalazi se sljedeće:

Vidi također
 Kineska astronomija
 Tradicionalna kineska imena zvijezda
 Kineska zviježđa

Izvori

Vanjske poveznice
 Mikroskop - Kineske asocijacije
 太空館香港 研究資源
 中國星區,星官及星名英譯表
 天象文學
 自然科學博物館台灣 天文教育資訊網
 中國古天文
 中國古代的星象系統

Znanost i tehnologija u Kini
Mikroskop (zviježđe)

Mikroskop u kineskoj astronomiji