Turgut Özakman (1 Eylül 1930, Ankara - 28 Eylül 2013, Ankara), Türk bürokrat, yazar ve avukat.

Hayatı
1 Eylül 1930 tarihinde Ankara'da dünyaya geldi. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Bir süre avukatlık yaptı. Köln Üniversitesi Tiyatro Bilimi Enstitüsü'ne devam ettikten sonra Devlet Tiyatrosu'na dramaturg olarak girdi. TRT'de Merkez Program Daire Başkanlığı, Genel Müdür Yardımcılığı; Devlet Tiyatrolarında Genel Müdür Başyardımcılığı ve 1983-1987 yılları arasında aynı kurumda genel müdürlük yaptı. 1988-1994 yılları arasında Radyo-Televizyon Yüksek Kurulunda üyelik ve başkan yardımcılığı görevlerinde bulundu. Uzun yıllar Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü'nde (DTCF Tiyatro) kadrolu öğretim görevlisi olarak çalıştı ve dramatik yazarlık dersleri verdi.

28 Eylül 1998'de, üstün hizmetleri nedeniyle Anadolu Üniversitesince, 2006 yılında Ege Üniversitesi'nce ve 2007 yılında, mezun olduğu ve uzun yıllar görev yaptığı Ankara Üniversitesince 'fahri doktor' unvanı verilen Özakman, sayısız esere imza attı.

Nisan 2002'de Eskişehir Belediye Başkanlığı, açtığı ikinci tiyatroya 'Turgut Özakman Sahnesi' adını verdi. 2006 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi Özakman'a Üstün Hizmet Ödülü verdi. 2005 yılında piyasaya sürülen, 50 yıla yakın bir sürenin emeği olan ve Türk Kurtuluş Savaşı'nı romansı bir dille anlatan Şu Çılgın Türkler (Bilgi Yayınevi) adlı belgesel-romanı, Uğur Dündar'a göre cumhuriyet tarihinin en çok satan kitabı oldu. Haftalarca çok satanlar listelerinde ilk sırada kaldı.

Özel hayatı ve ölümü
Turgut Özakman'ın üç çocuğu ve dört torunu vardır. 28 Eylül 2013 tarihinde tedavisi devam etmekte iken bulunduğu Özel Güven Hastanesi'nde hayatını kaybetti.

Eserleri

Romanları
 1994: Korkma İnsancık Korkma, Bilgi Yayınevi
 2000: Romantika, Bilgi Yayınevi
 2002: 19 Mayıs 1999 Atatürk Yeniden Samsun'da, Bilgi Yayınevi
 2005: Şu Çılgın Türkler, Bilgi Yayınevi
 2008: Diriliş - Çanakkale 1915, Bilgi Yayınevi
 2009: Cumhuriyet - Türk Mucizesi, Bilgi Yayınevi
 2010: Cumhuriyet - Türk Mucizesi 2, Bilgi Yayınevi
 2012: Çılgın Türkler - Kıbrıs, Bilgi Yayınevi

Araştırma İnceleme Kitapları
 1995: Dr. Rıza Nur Dosyası, Bilgi Yayınevi
 1995: Atatürk, Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet Kronolojisi, Bilgi Yayınevi
 1997: Vahidettin, Mustafa Kemal ve Milli Mücadele, Bilgi Yayınevi
 1998: "Mustafa" Filmi Hakkında, Bilgi Yayınevi

Meslek Kitapları
 1983: Oyun ve Senaryo Yazma Tekniği, Bilgi Yayınevi, ISBN 9789754947793
 1969: Radyo Notları

Yayımlanan Oyunları
 2006: Bütün Oyunları 1 - Şu Çılgın Türkler, Bilgi Yayınevi
 2008: Bütün Oyunları 2 - Üç Destan, Delioğlan, Bilgi Yayınevi
 2008: Bütün Oyunları 3 - Ah Şu Gençler, Hastane, Karagöz'ün Dönüşü, Kardeş Payı, Darılmaca Yok, Berberde, Ben Mimar Sinan, Ak Masal Kara Masal, Bilgi Yayınevi
 2008: Bütün Oyunları 4 - Pembe Evin Kaderi, Ocak (oyun), Kanaviçe (oyun), Paramparça (oyun), Bilgi Yayınevi
 2009: Bütün Oyunları 5 - Sarıpınar 1914, Fehim Paşa Konağı, Resimli Osmanlı Tarihi, Bir Şehnaz Oyun, Bilgi Yayınevi
 2010: Bütün Oyunları 6 - Güneşte On Kişi, Duvarların Ötesi, Töre (oyun), Bilgi Yayınevi
 2011: Bütün Oyunları 7 - Deli Bayramı, Komşularımız, Bilgi Yayınevi

Senaryoları
 1972: Keloğlan Aramızda
 1972: Tuzsuz Deli Bekir
 1973: Keloğlan'la Cankız
 1973: Mevlana (Ergin Orbey'le birlikte)
 1974: Yatık Emine (Ömer Kavur'la birlikte, Refik Halit Karay'ın aynı adlı romanından)
 1975: Keloğlan İz Peşinde
 1975: Turhanoğlu
 1982: Kanije Kalesi
 1982: Son Akın
 1988: Deliler, Devekuşu Kabare
 1989: Kurtuluş
 1993: Rıza Beyler
 1998: Cumhuriyet
 2009: Dersimiz: Atatürk, Bilgi Yayınevi

Ödüller
 1968: 1967-1968 Dönemi Sevenler Derneği Ödülleri, En İyi Yerli Oyun Yazarı, Reşat Nuri Güntekin'den "Sarıpınar 1914" yapıtıyla
 1981: 1980-1981 Dönemi Sanat Kurumu Ödülleri, En İyi Oyun Yazarı, "Fehim Paşa Konağı" adlı yapıtıyla
 1998: Yunus Nadi Ödülleri - Sosyal Bilimler Araştırması Ödülü , "Vahdettin, M. Kemal ve Milli Mücadele" ile
 1999: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü
 2006: 10. Afife Tiyatro Ödülleri, Muhsin Ertuğrul Özel Ödülü
 2007: 12. Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema Oyuncu Ödülleri, Onur Ödülü
 2012: XII. Direklerarası Seyirci Ödülleri, En İyi Oyun Yazarı, Bir Şehnaz Oyun

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Türk Sineması Araştırmaları sayfası

1930 doğumlular
Ankara doğumlu yazarlar
2013 yılında ölenler
Ankara'da ölenler
Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilenler
Türk oyun yazarları
Türk dramaturglar
20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Muhsin Ertuğrul Özel Ödülü kazananlar
Ankara Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi öğretim üyeleri
Devlet Tiyatroları Genel Müdürleri
20. yüzyıl Türk avukatları
21. yüzyıl Türk avukatları
Atatürkçüler
Türk sekülaristler
Türk milliyetçileri
Türk milliyetçisi yazarlar
Yunus Nadi Ödülü sahipleri

Turgut Özakman


Fudbalerka je stil frizure koja spaja kratku i dugu kosu. Odnosno, kosa je kratko ošišana na prednjem, a puštena da raste na stražnjem dijelu glave. Frizura je dobila ime fudbalerka zahvaljujući brojnim nogometašima koji su je nosili. Na engleskom je popularnog naziva mullet, a na njemačkom vokuhila.

Dok su frizuru još sredinom 70-ih godina prošloga stoljeća počeli nositi poznati glazbenici kao što su David Bowie, Rod Stewart, Keith Richards, i Paul McCartney, frizura je dostigla vrhunac popularnosti sredinom 80-ih godina, kada su je počele nositi i druge brojne zvijezde cijeloga svijeta, neki od kojih su glumci George Clooney, John Stamos, Mel Gibson, glazbenici Ron Wood, George Michael, Billy Ray Cyrus, sportaši Andre Agassi, Oliver Kahn, Michael Sternkopf itd.

Iako je frizura bila najpopularnija kod muškaraca, i žene su je popularno nosile, neke od kojih su bile glazbenice Joan Jett, Cher i glumica Liza Minnelli.

Fudbalerka je postala sve manje popularna krajem 80-ih te ju od tada jako malo ljudi nosi. Ipak, sredinom 2010-ih, k-pop izvođači počeli su nositi kraću verziju fudbalerke, a kasnije su se njima pridružili i sportaši hokeja na ledu Phil Kessel i Patrick Kane. Čak su je i neke poznate pjevačice počele nositi, kao što su Rihanna, Miley Cyrus i Billie Eilish.

Izvori

Friziranje

Fudbalerka


تستخدم المادة المظللة في علم الأشعة في التصوير الطبي لإظهار أو توضيح طبقة أو سائل في الجسم عن طريق حقنها أو تناولها من قبل المريض. ومبدأ عمل المادة المظللة يكون في كون المادة تمتص الأشعة أو الأمواج المستخدمة في التصوير الطبي بشكل أكبر من الأنسجة المحيطة بها، وبالتالي يظهر الفراغ أو الوعاء الذي يحوي المادة المظللة بشكل أوضح.

أنواع المواد المظللة من ناحية المبدأ
تقسم المواد المظللة إلى قسمين رئيسيين: امتصاصية ومنفذة. والفرق أن النوع الأول يمتص الأشعة أو الأمواج المستخدمة في التشخيص أكثر من النسيج الحي المحيط، وتظهر المادة المظللة أغمق من المحيط، بينما المنفذة امتصاصها للأمواج أقل من النسيج، وتظهر بشكل أفتح من النسيج المحيط. لاحظ الصورة

الحاجة للمواد المظللة
تستخدم المواد المظللة في التشخيص الطبي، لتشخيص تغيرات تحصل في أعضاء معينة في الجسم كالأوعية الدموية مثلاً التي هي في حالتها الطبيعية ممتلئة بالدم، الذي له كثافة إشعاعية مشابهة لكثافة النسيج المحيط (عضلات أو أنسجة رابطة) وبالتالي لا يمكن رؤية الأوعية الدموية على صورة الأشعة. فيتم حقن المادة الملونة في هذه الأوعية الدموية، مما يرفع الكثافة الشعاعية للمحتوى الوعاء الدموي ـ هنا على سبيل المثال ـ ويجعل محتوى هذا الوعاء ومساره واضحاً. كما هو مبين في الصورة التي تظهر القسطرة. وهذا المبدأ يمكن استخدامة في إظهار محتويات كثير من «الأوعية» في جسم الإنسان، مثل الجهاز الهضمي أو المثانة والمجاري البولية... الخ.

مركبات اليود
يدخل اليود في تركيب عدد من المواد المظللة، وذلك كون اليود كثيف إشعاعياً، يعتبر من المواد الممتصة للأشعة، ويشيع استخدام اليود لقلة الآثار الجانبية الناجمة عن مركبات اليود وبخاصة غير المتأينة إذا ما قورنت مثلاً بالزئبق السام جداً على سبيل المثال.
وهي مركبات يودية قابلة الذوبان في الماء، وبالتالي يمكن حقنها في الأوعية الدموية لكونها قابلة للذوبان في الدم مثلاً، كما يمكن استخدامها في إظهار المجاري البولية على سبيل المثال أيضاً.
يتخلص الجسم من المواد المظللة كما يتخلص من الأدوية بعملية الإطراح الكلوي.

بسبب عملية الإطراح الكلوي، فإن هذه المواد المظللة تشكل عبئاً على الكلى وهنا يكمن خطر الفشل الكلوي. انظر الآثار الجانبية للمواد المظللة.
وهناك عدد من المظللات اليودية والتي تختلف فيما بينها بآثارها الجانبية.

مركبات غير يودية
مركبات الباريوم (أيضاً من المواد المظللة الممتصة) ومثالها: سلفات الباريوم، والتي يتم حلها بالماء، ثم شربها، هذه المركبات لا تتحلل ولا يتم امتصاصها من قبل الأمعاء، مما يجعلها ملائمة لإظهار مجاري الجهاز الهضمي ومثالها ظاهر في الصورة.
المواد المظللة من نوعية الباريوم تنشط حركة الأمعاء، هذه الخاصية تفسِّر استخدام هذه المواد أيضا كعلاج أو محاولة علاج الانسداد المعوي، وهناك فائدة أخرى، وهي إمكان مراقبة نتائج هذه المحاولة العلاجية باستخدام الأشعة.

أمثلة على المظللات المنفذة
 الهواء من استخدامات الهواء صور الأمعاء المكررة، حيث يحقن الهواء في الأمعاء لتوضيح مجرى الأمعاء، ويمكن استخدامه مع المظلل اليودي لإظهار تفاصيل أكثر.
 ثاني أكسيد الكربون ويمكن استخدامه في اظهار الشرايين إذ أنه بعكس الهواء يمكن أن يحقن في الشرايين، لكون ثاني اكسيد الكربون سريع الذوبان في الدم والسوائل الحيوية، وبالتالي لا يشكل خطراً على الدورة الدموية، ولا يتسبب بالانغلاق.
 الأكسجين
ومن أبسط الأمثلة على هذه المظللات صورة الأشعة للرئتين، هنا يُطلب من المريض بأخذ نَفَس عميق، والبقاء بوضعية الشهيق، مما يملأ الرئتين بالهواء، ويجعل المجاري التنفسية أكثر وضوحاً في الصورة.

المواد المظللة في استخدامات الموجات فوق الصوتية
في أجهزة السونار (الأمواج فوق الصوتية) هناك مواد تظليلية يتم تطويرها، أبسط المواد التظليلية في السونار هي حقنة سائل مع فقيعات هواء(يتم خض ابرة فيها ماءوملح حتى يختلط الهواء بالماء، وبالتالي تتشكل فقيعات هوائية)، تظهر حين حقنها في الوريد وهذه الفقيعات تصل إلى الرئة وتقوم الرئة بالتخلص منها. هذا مثال على إطراح رئوي. وهناك مواد أخرى أحدث تكون فقاعات الغاز فيها أوضح. كما أن هناك تطوير لمواد تظليلية من الجيل الثاني، والتي يمكن حقنها بالوريد وتتجاوز الرئتين، وتلك تستخدم في إظهار تغيرات في الكبد.

المواد المظللة في استخدامات موجات الرنين المغناطيسي
أكثر العناصر استخداماً كمواد مظللة في الرنين المغناطيسي عنصر غادولينيوم ومركباته، إلا أن الماء بحد ذاته يعتبر مظللاً رائعاً في الأمواج المغناطيسية، ويمكن عن طريق معالجة الصور إنجاز تخطيط للأوعية الدموية بناءً على ملاحقة الماء وهو المكون الطبيعي للدم، وذلك دون استخدام مادة تظليلية من الخارج!

مضاعفات المواد المظللة
معظم الآثار الجانبية المذكورة هي حصيلة الخبرة الطبية في استخدام المواد المظللة المحتوية على اليود، بينما يمكن توقع أن المواد المظللة «الجديدة» يمكن أن يكون لها آثار جانبية مماثلة، أو تظهر لها مع الزمن آثار جانبية أُخرى.

الصدمة الأرجية
هي أشدّ أنواع التحسس من المواد المظللة، وتتمثل بحصور صدمة (هبوط حاد في ضغط الدم، ضيق تنفسي حاد يصل إلى الأزمة الصدرية، توقف مفاجئ للقلب أو للتنفس. وبرغم أن هذه المضاعفات نادرة الحدوث، إلا أنها تشكل تحدياً خطيراً وتطلب العلاج السريع باستخدام الأدرينالين والكورتيزون بالإضافة إلى ضرورة تواجد القدرة على الإنعاش المتقدم في المصحة أو العيادة التي تقوم باستخدام المظللات.

أعراض تحسسية أخرى
في الغالب يكون ظهور الأعراض التحسيية ليس بشدة الصدمة التحسسية آنفة الذكر، ولكن إما على شكل:
 رشح تحسسي، وظهور احمرار على الجلد، يسبب الحكة الشديدة، ويمكن علاجه بمواد مضاد الهيستامين.
أو
 أزمة تنفسية تحسسية (ربو) وتعالج بحقن الكورتيزون لإيقاف احتقان المجاري التنفسية، وإزالة ضيق النفس الذي ينجم عن الحساسية.

مضاعفات ناجمة عن اليود
في حالات أمراض الغدة الدرقية فإن إعطاء كمية من اليود قد يؤدي إلى «صدمة درقية» ناجمة عن إنتاج حاد ومفرط في هرمونات الغدة الدرقية. تتمثل الأعراض بتسارع في دقات القلب، شعور بالإنهاك المباشر، قد ترتفع درجة حرارة المريض، وقد ينجم عنه اضطراب في دقات القلب. تعالج الصدمة بإعطاء أدوية تمنع دخول اليود إلى الغدة الدرقية مثل مادة (بيركلورات الصوديوم)، وبمعالجة اضطراب دقات القلب مثل إعطاء حاصرات المستقبل بيتا

القصور الكلوي

المواد المظللة التي يتم طرحها عن طريق الكلى تعتبر عبئاً على الكلى وتزيد من القصور الكلوي بخاصة إذا كان المريض يعاني أصلاً من القصور الكلوي، أما في المرضى الذين لا يعانون أي قصر في الوظائف الكلوية، فإن الكلى قادرة على التخلص من الكميات المستخدمة في الفحوصات الطبية، إذا لم يتم الإفراط في كمية المواد المظللة.
ويمكن تفادي أو التقليل من هذه الآثار الجانبية للمواد المظللة بتخفيف التركيز للمادة المظللة عن طريق شرب كميات أكبر من الماء وذلك لتخفيف العبء عن الكلى، وحماية الكلى.

ويعتبر القصور الكلوي من أهم التحديات التي تواجه استخدام المواد المظللة في الطب، إذ أن آثار هذه المضاعفات قد يكون لمدة طويلة (الفشل الكلوي)، ولها أثر كبير على حياة المريض على المدى المتوسط.

المراجع

تشخيص طبي
علم الأشعة
مواد مظللة

مادة مظللة


Olaylar

Doğumlar
 Vâsik, Abbasi halifesi (ö. 847)

Ölümler
 11 Ocak - Stavrakios, Bizans imparatoru
 tarihi bilinmeyen
 İbrahim bin Agleb, Kuzey Afrika'da Abbasiler'e bağlı olarak hüküm süren Aglebiler hanedanının kurucusu (d. 756)

812


Sarah Agrippine Thonig (München, 16. veljače 1992.) njemačka je kazališna, filmska i televizijska glumica. Živi i radi u Münchenu.

Filmografija
 2005. - Heiraten macht mich nervös (TV-film)
 2012. - Dahoam is Dahoam (televizijska serija)
 2012. - Lebenslänglich Mord – Die kleine Königin
 2014. - Hotel 13 (televizijska serija, 49 nastavaka, glavna uloga)
 2014. - Wasser und Sahne (kratki film)
 2014. - Alles was zählt (televizijska serija)
 2015. - Sturm der Liebe (televizijska serija)
 2015. - Der Alte - nastavak Die Puppenspieler
 od 2015. - Die Rosenheim-Cops (televizijska serija, sporedna uloga)
 2017. - Wilsberg (televizijska serija, Die fünfte Gewalt, gostujuća uloga)

Izabrani kazališni nastupi
 Katzelmacher (2012., redateljica Anja Sczilinski, Residenztheater München)
 DNA (2013, redateljica Anja Sczilinski, Residenztheater München)
 Frühlingserwachen – Live fast, die young'' (2014., redateljica Anja Sczilinski, Residenztheater München)

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene stranice Sarah Thonig

Njemački filmski glumci

Sarah Thonig


Thomas Chalmers (Glasgow,  - Glasgow, ) est un joueur international écossais de rugby et de cricket.

Il fait partie de l'équipe d'Écosse de rugby qui affronte l'Angleterre dans ce qui constitue le tout premier match international de rugby de l'histoire, en 1871.

Biographie

Jeunesse et famille
Thomas Chalmers naît à Glasgow le , fils d'un marchand drapier.

Il est un cousin des frères ,  et , tous trois devenus internationaux écossais dans les années 1890 et présidents de la Scottish Football Union, et son neveu  a joué dans l'équipe de rugby qui a remporté la Triple Couronne en 1903.

Carrière en rugby

Carrière amateur
Thomas Chalmers joue pour les Glasgow Academicals, qui est alors le meilleur club de rugby d'Écosse.

Il est aussi appelé dans l'équipe du  pour le tout premier match de rugby provincial de Grande Bretagne, le  contre . Il joue aussi pour le .

Carrière internationale

Thomas Chalmers fait partie de la toute première équipe d'Écosse lors du tout premier match international de rugby de l'histoire. Celui-ci se conclut par une victoire des Écossais .

Chalmers joue en tout six matchs internationaux, tous contre l'Angleterre, entre 1871 et 1876, et dont les cinq premiers sont aussi les cinq premiers matchs internationaux de l'histoire.

L'un des premiers joueurs écossais, il est parfois considéré comme le premier grand  (arrière) écossais de rugby. Il est un solide plaqueur, un bon botteur et un dribbleur habile (une tactique de l'époque).

Carrière en cricket et en football
Thomas Chalmers a également représenté l'Écosse au cricket. C'était un excellent batteur et un bon lanceur de balle de vitesse moyenne. Lors d'un match opposant West of Scotland à l'Australie en 1878, il marque  contre les quilles des lanceurs rapides Fred Spofforth,  et d'autres.

Par ailleurs, en octobre 1872, Chalmers participe à un match d'essai de l'équipe d'Écosse de football pour représenter le pays lors du premier match international de football de l'histoire contre l'Angleterre et est nommé dans la liste des  possibles. Chalmers est alors loué comme étant . Finalement, il n'est pas sélectionné, toute l'équipe écossaise étant composée de joueurs du club de Queen's Park.

Vie personnelle et carrière professionnelle
Thomas Chalmers épouse Marion Dun Carrick, sœur du célèbre joueur de rugby et de cricket , en 1883 et ils ont eu un fils, Archibald Patrick Chalmers, né en 1888.

Après avoir mené une carrière de courtier en bourse, Thomas Chalmers meurt à Glasgow le , à l'âge de .

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance à Glasgow
Naissance en mars 1850
Décès à Glasgow
Décès en mai 1926
Décès à 76 ans
Joueur international écossais de rugby à XV
Joueur du Glasgow Academicals Rugby Football Club
Arrière (rugby à XV)
Joueur écossais de cricket

Thomas Chalmers (rugby)


Yves Prévost (July 11, 1908 – November 27, 1997) was a politician and lawyer in Quebec, Canada.

He was first elected in 1948 for the riding of Montmorency. He served as interim leader of the Union Nationale party and leader of the Opposition in the Legislative Assembly of Quebec from September 1960 to January 1961. He became party leader after UN leader and former Premier Antonio Barrette lost the 1960 election and resigned his seat and the UN leadership a few months later.

In January 1961, he was replaced as interim UN leader and leader of the Opposition by Antonio Talbot, and he did not run in the 1962 election.

Prior to his provincial political career, Prevost served as mayor of the city of Beauport (now part of Quebec City) from 1948 to 1952 and was worked for the Beauport School Board for nearly 20 years at high-class various positions.

In 1956, he was made a Knight Commander of the Order of St. Gregory the Great.

References

1908 births
1997 deaths
Knights Commander of the Order of St Gregory the Great
Lawyers in Quebec
Mayors of places in Quebec
Union Nationale (Quebec) MNAs
Academic staff of Université Laval
Université Laval alumni

Yves Prévost


Patricide (or paternal homicide) is the act of killing one's own father or stepfather. The word patricide derives from the Latin word pater (father) and the suffix -cida (cutter or killer). Patricide is a sub-form of parricide, which is defined as an act of killing a close relative. In many cultures and religions patricide was considered one of the worst sins. For example, according to Marcus Tullius Cicero, in the Roman Republic it was the only crime for which the civilian could be sentenced to death.

Patricides in myths and religions
Patricide is a common motif that is prevalent throughout many religions and cultures, and particularly in the mythology and religion of Greek culture. Some key examples of patricide from various cultures are included as follows:
 Apsu, in the Babylonian creation epic the Enûma Elish, was killed by his son Ea in the struggle for supremacy among the gods.
 In the mythology of the neighboring Mesopotamian Hurrian people the storm god Teshub kills his father Kumarbi, sometimes jointly with his grandfather Anu in reciprocity for an attempted patricide by Kumarbi.
 In the Greek creation epic, first recorded in Hesiod's Theogony, Cronus was jealous of his father Uranus' power as ruler of the universe. Cronus thus killed or castrated his father. Cronus, in turn, was overthrown by his own son, Zeus.
 Oedipus was fated to kill his father, a king, and marry his mother. His parents attempted to prevent this by leaving him on the side of a mountain as an infant. He was found and raised by a shepherd. Once grown, Oedipus meets his father while his father is traveling, but not knowing who he is, ends up killing him. He then unknowingly marries his mother to become king, ultimately fulfilling the prophecy.
 Pelias was killed by his daughters, who were deceived by Medea into thinking he could be resurrected.
 In the Hindu epic Mahabharata, Babruvahana killed his father Arjun, but Arjun was brought back to life by his wife, the snake goddess Uloopi.
 In Chinese belief, people who commit patricide (or matricide) will be killed by a lightning strike as a punishment from filial and warrior deity Erlang Shen.
 In Norse mythology, Fafnir murdered his father Hreidmar to gain the cursed golden ring of Andvari that he had obtained. Some versions say that his brother Regin helped him.
In the legend of West Java, Indonesia, Tangkuban Perahu, Sangkuriang, is said to have killed his father, who was a dog, because he did not get any prey.

Known or suspected historical patricides

 Tukulti-Ninurta I (r. 1243–1207 BC), Assyrian king, was killed by his own son after sacking Babylon.
 Sennacherib (r. 704–681 BC), Assyrian king, was killed by two of his sons for his desecration of Babylon.
 Bimbisara (r. 543–491 BC), king of Magadha, was executed by his son Ajatashatru.
 Ajatashatru (r. 492–c. 460 BC), king of Magadha, was killed by his son Udayabhadra.
 King Kassapa I (AD 473–495) creator of the Sigiriya citadel of ancient Sri Lanka killed his father king Dhatusena for the throne.
 King Chlodoric the Parricide (d. 509) killed his father Sigobert the Lame, a Frankish king, for the throne. He himself was later killed by Clovis.
 Emperor Zhu Yougui (888?–913) of China killed his father Zhu Wen (852–912).
 Emperor Yang of Sui (569–618) in Chinese history allegedly killed his father, Emperor Wen of Sui (541–604).
 Ningling Ge (1032-1048), the crown prince of Western Xia, killed his father Emperor Jingzong of Western Xia , because his wife was seduced by Jingzong.
 Ulugh Beg (1394–1449) of the Timurid Empire was killed by his son Abdal-Latif Mirza, who also killed his own brother 'Abd al-'Aziz a few days later. He as such became the ruler of the empire, only to be killed by his cousin Abdallah Mirza six months later.
 Samvel killed his father Vahan, who converted to Christianity and joined the Zoroastrian Persian Empire.
 Rana Kumbha (r. 1438–1468), the King of Mewar Kingdom, in India was killed by his son Udai, who then succeeded him becoming Rana Udai Singh I of Mewar. Udai was killed five years later by his younger brother Raimal who wanted avenge his father's death.
 Jagaddeva (r. 1150), the Chahamana king of India, killed his father Arnoraja.
 Beatrice Cenci (1577–1599), Italian noblewoman who killed her father after he imprisoned and raped her. She was condemned and beheaded for the crime along with her brother and her stepmother in 1599.
 Amangkurat I, the fourth Sultan of Mataram (r. 1645–1677), was allegedly poisoned by his son Raden Mas Rahmat.
 Iyasus I of Ethiopia (1682–1706), one of the great warrior emperors of Ethiopia, was deposed by his son Tekle Haymanot in 1706 and subsequently assassinated.
 Ajit Singh of Marwar (1679–1724) was murdered by his sons Bakht Singh and Abhai Singh in 1724 after the two plotted to take his place as Maharaja of Marwar.
 Richard Dadd (1817–1886), the English artist, murdered his father in 1843 following the onset of psychiatric illness.
 Milas K. Young (1812–1875), a farmer and politician in Grant County, Wisconsin, was murdered by his eldest son in a dispute over the family estate.  His son and wife both subsequently committed suicide.
 Lizzie Borden (1860–1927) allegedly killed her father and her stepmother with a hatchet in Fall River, Massachusetts, in 1892. She was acquitted, but her innocence is still disputed.
 Chiyo Aizawa murdered her father, who had been raping her for fifteen years, on October 5, 1968, in Japan. The incident changed the Criminal Code of Japan regarding patricide.
 Kip Kinkel (born 1982), an Oregon boy who was convicted of killing his parents at home and two fellow students at school on May 20, 1998.
 Sarah Marie Johnson (born 1987), an Idaho girl who was convicted of killing both parents on the morning of September 2, 2003.
 Dipendra of Nepal (1971–2001) reportedly massacred much of his family at a royal dinner on June 1, 2001, including his father King Birendra, mother, brother, and sister.
 Marie Robards (born 1977) admitted to poisoning her father in 1993.
 Christopher Porco (born 1983), was convicted on August 10, 2006, of the murder of his father and attempted murder of his mother with an axe.
 The Menéndez brothers were convicted during a highly publicized second trial in July 1996 for the shotgun killings of their parents in 1989.
 Karađorđe Petrović (1768–1817), the leader of the Serbian uprising against the Ottoman Empire, and eventual leader of independent Serbia, killed his father Petar around 1786 while the family was fleeing Serbia to the safety of the Austro-Hungarian Empire, after Petar threatened to return to Serbia and betray the family to the Turks.
 Australian Rules Football former player and then-Adelaide Crows senior coach Phil Walsh was murdered in the early hours of 3 July 2015, by his 26-year-old son, Cy.
Alvaro Castillo, shot and killed his father Rafael Castillo before committing a school shooting at Orange High School in North Carolina on August 30, 2006.
 Derek King (age 13) and Alex King (age 12) murdered their father Terry King in Florida in 2001.
 Cesar Correia (born 1960), CEO of InfoLink Technologies, Ltd., killed his father Jaoquim Correia and dumped the body in the Assiniboine River on April 26, 1984. He later confessed to the crime.

Contemporary statistics
In the United States between 1980 and 2010 fathers were more likely than mothers to be killed by their children. Teenage sons (16 to 19 years-old) were most often the perpetrators in parental killings.

See also
 Avunculicide, the killing of one's uncle
 Filicide, the killing of one's child
 Fratricide, the killing of one's brother
 Mariticide, the killing of one's husband
 Matricide, the killing of one's mother
 Parricide, the killing of one's parents or another close relative
 Uxoricide, the killing of one's wife
 Sororicide, the killing of one's sister

References

Killings by type
Homicide
Fatherhood
Death of men
Violence against men
patricides

Patricide


Yeşilköy Feneri, İstanbul'un Bakırköy ilçesinin Yeşilköy semtinde bulunan deniz feneridir.

Marmara Denizi'nden seyirle İstanbul Boğazı'na giriş yapan gemiler ilk önce tarihi Yeşilköy Feneri'yle karşılaşır. Böylece gemiler Boğaz giriş rotalarını tespit etmiş olurlar.

1856 yılında Fransızlar tarafından taş kule olarak inşa edilen bu fener, ilk önce Ayastafonos olarak adlandırılmış. Yeşilköy Burnu'nda bulunan fenerin ismi daha sonra bulunduğu semte uygun olarak değiştirilip, Yeşilköy Feneri adını almıştır.

23 metre yüksekliğindeki taşkulenin yanı sıra, bir de lojmanı bulunan Yeşilköy Feneri, 1945-1988 yılları arasında 3 kez restore edilmiştir.

Kaynakça
 İstanbul Valiliği

İstanbul'daki deniz fenerleri
Bakırköy'deki altyapı

Yeşilköy Feneri


Río Roseau es un río en el país caribeño oriental de Dominica. Se eleva hacia el sur del centro de la isla, fluyendo al suroeste para llegar al Mar Caribe en la costa suroccidental del país. El río corre a través de la capital del país, la ciudad del mismo nombre (Roseau). No debe confundirse con un río del mismo nombre en la cercana isla de Santa Lucía.

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Ríos de Dominica

Río Roseau (Dominica)


O Lola B02/50 é um carro de competição monoposto desenvolvido pela fabricante Lola, para uso na Fórmula 3000 Internacional de 2002 a 2004, até ser substituído pelo Dallara GP2/05 para a GP2, em 2006. O Lola B02/50 foi utilizado na Euroseries 3000 de 2007 a 2009.

Referências

Fórmula 3000

Lola B02/50


Simfonija br. 8 u G-duru, op. 88, B. 163 je simfonija Antonína Dvořáka iz 1889. godine. Izvorno je objavljena kao Simfonija br. 4. Premijerno je izvedena u Pragu 1890. godine.

Nastanak
Antonín Dvořák je bio češki skladatelj iz razdoblja romantizma. Svirao je violinu, violu, klavir i orgulje. Počeo je skladati već za vrijeme školovanja. Priznanja je dobio još za života, djela su mu izvođena širom Europe, a mnogima je sâm dirigirao. Pisao je scensku, orkestarsku i komornu glazbu, glazbu za solistička glazbala, kao i druga djela, od kojih su najpoznatija opera "Rusalka", Simfonija br. 9 i "Slavenski plesovi".

Dvořák je Osmu simfoniju napisao u ljeto i jesen 1889. godine i bio je dirigent na premijeri u Pragu 2. veljače 1890. godine.

Zbog krize u odnosima između Dvořáka i njegovog glavnog izdavača Fritza Simrocka, Simfonija je objavljena tek 1892. godine u Londonu. Stoga ponekad dobiva naslov "Engleska".

O glazbi

Orkestracija: pikolo, 2 flaute, 2 oboe, engleski rog, 2 klarineta, 2 fagota, 4 horne, 2 trube, 3 trombona, tuba, timpani, gudači

Tonalitet: G-dur

Iako je u osnovi Dvořák zadržao strukturu klasične simfonije, uveo je i brojne inovacije.

 Allegro con brio
 Adagio
 Allegretto grazioso - Molto vivace
 Allegro ma non troppo

1. Allegro con brio
Jedna inovacija je već na početku: čelo, klarinet i fagot uvode sporu temu koja se praktički neizmijenjena javlja na početku ekspozicije, provedbe i reprize. Flauta uvodi pastoralnu glavnu temu koju preuzima orkestar, a zatim slijedi sporedna tema. Burna provedba se stišava kad umjesto flaute glavnu temu preuzima engleski rog. Repriza završava kratkom energičnom kodom.

2. Adagio
Drugi stavak može se smatrati slobodnim rondom: počinje melanholičnom melodijom gudača a zatim se izmjenjuju teme u kontrastnom raspoloženju, koje predvode flauta, violina i klarinet.

3. Allegretto grazioso - Molto vivace
Kao i drugi, i treći stavak zasnovan je na kontrastu. Počinju ga violine u stilu valcera, za kojim slijedi češki ples koji ima ulogu trija, također u 3/4 taktu. Vraća se valcer, a za njim se u kodi ponovno javlja ples iz trija, ali u bržem tempu.

4. Allegro ma non troppo
Fanfare najavljuju četvrti stavak, koji je napisan u obliku "tema i varijacije". Stavkom prevladavaju češke teme, a varijacije obuhvaćaju brži i sporiji tempo te nježnije i bučnije melodije, ali uvijek u vedrom i optimističnom raspoloženju. Lirski pasaž uvodi stavak u trijumfalno finale.

Uobičajeno trajanje simfonije je oko 36 minuta.

Vidi još
 Dodatak:Glosar klasične glazbe

Izvori
 Dvořák, Antonín. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2020.  (Pristupljeno: 21. kolovoza 2020.)
 Simfonija br. 8 na stranici www.antonin-dvorak.cz na češkom i engleskom jeziku (Pristupljeno: 21. kolovoza 2020.)
 Simfonija br. 8 u neslužbenom vodiču koncerta Niškog simfonijskog orkestra 20. rujna 2019. sa stranice "Rat protiv slova A"  (Pristupljeno: 21. kolovoza 2020.)
 Simfonija br. 8 u programskom vodiču Chicago Symphony Orchestra, cso.org   (Pristupljeno: 21. kolovoza 2020.)
 Simfonija br. 8 u programskom vodiču San Francisco Symphony, www.sfsymphony.org  (Pristupljeno: 21. kolovoza 2020.)
 Simfonija br. 8 na stranici IMSLP, imslp.org  (Pristupljeno: 21. kolovoza 2020.)

Antonín Dvořák
Skladbe razdoblja romantizma

Simfonija br. 8 u G-duru (Dvořák)


Dixophlebia este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Dixophlebia

Dixophlebia


Cultura poloneză în Al Doilea Război Mondial a fost oprimată de către ocupanții Poloniei: Germania Nazistă și Uniunea Sovietică, amândouă dușmane față de poporul polonez și de moștenirea cultură a acestuia.
Politicile menite sa producă genocid cultural au dus la moartea a miilor de învățați și artiști,  și la furtul și nimicirea a unor nenumărate artefacte culturale.

"Maltratarea polonezilor a fost una dintre multele moduri în care regimurile naziste și sovietice au ajuns să se asemene unul altuia." scria istoricul britanic Niall Ferguson.

Ocupanții au jefuit și nimicit o mare parte a moștenirii culturale și istorice a Poloniei, în timp ce aceștia persecutau și omorau membri ai elitei culturale polone. Majoritatea școlilor poloneze au fost închise, iar cele care au rămas deschide au avut cursurile alterate semnificativ.

Totuși, organizațiile și oamenii din subterane - în special Statul Polonez Subteran - au salvat o mare parte din cele mai valoroase comori culturale și au muncit să salveze cât de multe instituții și artefacte culturale a fost posibil. Biserica Catolică și oamenii bogați au lucrat la supraviețuirea unor artiști și a muncii lor. În ciuda răzbunării naziștilor și sovieticilor, activitățile culturale poloneze din subterane, incluzând publicații, concerte, teatru, educație și cercetare academică au continuat pe parcursul războiului.

Începuturi

În 1795 Polonia a dispărut ca stat suveran și pe parcursul secolului XIX a rămas împărțită între imperiile prusac, austriac și rus. La sfârșitul Primului Război Mondial Polonia și-a avut independența restituită și națiunea unită, cu toate că trasarea liniilor de graniță a fost, din nevoie, o problemă continuă. Polonia independentă a dăinuit doar 21 de ani înainte ca aceasta să fie din nou atacată și împărțită intre puteri străine.

Pe 1 septembrie 1939, Germania a invadat Polonia, astfel începând Al Doilea Război Mondial în Europe și pe 17 septembrie, în temeiul pactului Molotov-Ribbentrop, Uniunea Sovietică s-a alăturat germanilor în ocuparea Poloniei. Ca urmare, Polonia a fost împărțită din nou - intre aceste două puteri - și a rămas sub ocupație pentru cea mai mare parte a războiului.

Pe 1 octombrie, Germania și URSS invadaseră complet Polonia, cu toate că guvernul polonez niciodată nu s-a predat, iar Statul Polonez Subteran s-a ivit, fiind subordonat guvernului polonez în exil. Pe 8 octombrie, Germania Nazistă a anexat ținuturile vestice ale Poloniei de dinaintea războiului iar în celelalte pământuri ocupate, a întemeiat Guvernământul General. Uniunea Sovietica a trebuit să renunțe vremelnic la câștigurile teritoriale din 1939 din pricina invaziei germane a Uniunii Sovietice, dar au fost anexate permanent după ce l-au recâștigat în 1944. Pe parcursul războiului, Polonia a pierdut 20% din populația sa de dinaintea războiului.

Distrugerea culturii poloneze

Ocupația germană

Politica Germaniei față de neamul polonez și de cultura acestuia a evoluat în timpul războiului. Multor ofițeri oficiali și militari germani nu le-a fost dată la început nici o instrucțiune limpede cu privire la comportamentul ce trebuiau să și-l însușească față de instituțiile culturale ale Poloniei, dar acest lucru s-a schimbat. Îndată după invadarea Poloniei, guvernul nazist a implementat primele etape ale "planului mic" al Generalplan Ost. Politica principală a fost marcată de către Oficiul Politicii Rasiale de la Berlin într-un document numit "Privind Tratamentul față de Locuitorii Fostelor Teritorii Poloneze, dintr-o Perspectivă Rasială-Politică"
Popoarele slave ce sălășluiau la est de granița pre-belică a Germaniei urmau să fie germanizați, înrobiți sau eradicați. depinzând de locul unde trăiau: în teritoriile anexate direct de către statul german sau în Guvernământul General.

O mare parte a politicii germane asupra culturii poloneze a fost formulată într-o întâlnire dintre guvernatorul Guvernământului General, Hans Frank, și ministrul de propagandă nazist Joseph Goebbels, la Lodz, pe  31 octombrie 1939. Goebbels a declarat că "Națiunea poloneză nu merită să fie numită o națiune cultă"El și cu Frank au fost de acord ca oportunitățile polonezilor de a-și trăi cultura trebuie să fie restricționate puternic: fără teatre, cinematografe și cabarete; fără acces la radio sau presă; și fără educație.Frank3 a sugerat că polonezilor trebuie să le fie arătate filme arătând reușitele celui de-al Treilea Reich și eventual să li se vorbească doar prin megafon. În următoarele săptămâni școlile poloneze de dincolo de nivelurile vocaționale de mijloc au fost închise, precum au fost teatrele și multe alte instituții culturale. Singurul ziar în limba poloneză publicat în Polonia ocupată a fost de asemenea închis, iar arestarea intelectualilor polonezi a început.

În martie, anul 1940, toate activitățile culturale au ajuns sub controlul Departamentului Educației și Propagandei al Guvernământului General.(Abteilung für Volksaufklärung und Propaganda), al cărui nume a fost schimbat un an mai târziu în "Departamentul Superior de Propagandă"(Hauptabteilung Propaganda).

Directivele următoare emise în primăvara și începutul verii au reflectat politicile care au fost stabilite de Frank și de Goebbels în toamna trecută. Unul dintre primele decrete a interzis toate activitățile culturale poloneze cu excepția celor mai "primitive", fără aprobarea Departamentului.  Spectacolele de "calitate proastă" inclusiv cele de o natură erotică sau pornografică făceau o excepție-cele care urmau să fie popularizate pentru a satisface populația și a arăta lumii "adevărata" cultură poloneză, precum și formarea unei impresii că Germania nu îi oprea pe polonezi în a se exprima. Specialiștii propagandei germane au invitat critici din țări neutre la spectacole "poloneze" special organizate care erau schițate special pentru a fi plictisitoare sau pornografice, și prezentându-le ca activități culturale tipice ale polonezilor.  Cooperare polono-germană în treburi culturale, cum ar fi spectacole publice în comun, erau strict interzise  Între timp, un sistem de registrare obligatoriu pentru scriitori și artiști a fost introdus în august 1940.Apoi, în octombrie, tipărirea de noi cărți în limba poloneză a fost interzisă; cele existente erau cenzurate, și adesea confiscate și retrase.

În 1941, politica germană a evoluat și mai mult, urmărind nimicirea completă a poporului polonez, pe care naziștii l-au socotit ca fiind "subuman"(Untermenschen).

Între zece și douăzeci de ani, în teritoriile poloneze sub ocupație germană polonezii urmau să fie eliminați în totalitate iar germani să fie așezați acolo.Politica a fost dusă puțin mai moale în ultimii ani ai ocupației (1943-1944), în vederea înfrângerilor armatei germane și apropierea frontului de est.Nemții sperau că o politică culturală mai îngăduitoare ar micșora neliniștea și ar slăbi Rezistența Poloneză. Polonezilor le era permis înapoi în muzeele care acum susțineau propaganda și indoctrinarea germanilor, precum noul întemeiat muzeu Chopin, care accentua născocitele origini germane ale compozitorului.
Restricțiile asupra educației, teatrului și spectacolelor muzicale au fost ușurate.

Dat fiind faptului că A Doua Republică Poloneză era un stat multicultural,politicile și propaganda nazistă de asemenea au căutat să stârnească și să încurajeze conflicte între grupurile etnice, crescând tensiunile dintre polonezi și evrei, și dintre polonezi și ucraineni.

În Lodz, germanii au forțat pe evrei să-i ajute la distrugerea monumentului unui erou polonez, Tadeusz Kościuszko și filmându-i în vreme ce făceau asta. După aceea, germanii au dat foc unei sinagogi evreiești și i-au filmat pe martorii polonezi, portretizându-i în propagandă ca fiind o "gloată răzbunătoare".Această politică de îndușmănire a fost reflectată de hotărârea nemților de a distruge educația poloneză, în timp ce arătau o toleranță relativă față de sistemul școlar ucrainean.

Ocupația sovietică

Autoritățile sovietice au urmărit ștergerea tuturor urmelor de istorie poloneză în acea zonă care ajunsese sub conducerea lor.
Numele "Polonia" a fost interzisMonumentele poloneze erau dărâmate. Toate instituțiile demontatului stat polonez, inclusiv Universitatea de la Lwow, au fost închise, apoi redeschise, în mare parte cu directori ruși.Ideologia sovietică comunistă a devenit stăpână în toate domeniile învățăturii. Studiul literaturii și limbii poloneze au fost desființate de către autoritățile sovietice, iar limba poloneză a fost înlocuită cu rusa sau ucraineana. Cărțile în limba poloneză erau arse chiar și în școli primare.Profesorii polonezi nu aveau voie în școli iar mulți au fost arestați. Orele se desfășurau în limba bielorusă, lituaniană sau ucraineană, cu plan de învățământ pro-sovietic.  Precum a remarcat istoricul polonez-ucrianean Piotr Wróbel, citându-i pe istoricii britanici
M. R. D. Foot și I. C. B. Dear, majoritatea învățaților credeau că "în zona de ocupație sovietică, condițiile erau mai bune doar cu puțin față de cele de sub germani". "În septembrie 1939, mulți evrei polonezi au fugit în est; după câteva luni de trai sub conducerea sovietică, mulți au vrut să se întoarcă în zona germană de ocupație a Poloniei.

Referințe

 Drozdowski, Marian Marek; Zahorski, Andrzej, (2004), Historia Warszawy, Jeden Świat, ISBN 83-89632-04-7

Istoria culturală a Poloniei
Polonia în al Doilea Război Mondial
Istoria Poloniei (1939–1945)


Paul Lee Willson (* 25. Dezember 1945 in Fairmont, Minnesota) ist ein US-amerikanischer Schauspieler und Drehbuchautor, der hauptsächlich durch seine Nebenrollen bekannt wurde.

Leben
Paul Willson wurde am 25. Dezember 1945 in Fairmont, Minnesota als der Sohn von Doris Geraldine und Lee Wilford Willson geboren. Im Jahre 1970 gab er sein Debüt in einer Nebenrolle des Films Blutige Erdbeeren. Es folgten daraufhin zahlreiche Gastauftritte in Fernsehserien, wie unter anderem in Lass es, Larry!, Boston Public, Caroline in the City, Star Trek: Raumschiff Voyager und Cheers. Er war für fünf Jahre Garry Shandlings Nachbar in dessen Serie It's Garry Shandling's Show. In vier Episoden der Comedyserie Malcolm mittendrin spielte er den Nachbarn Ed. Im Jahre 2001 gewann er auf dem U.S. Comedy Arts Festival den Film Discovery Jury Award in der Kategorie Best Actor für die Rolle des Benny Finch im Film Barstow 2008.

Filmografie (Auswahl)

Fernsehen
 1985–1993: Cheers
 1988–1990: It's Garry Shandling's Show
 1990: Die Simpsons (Folge Der Babysitter ist los, Stimme)
 1997–2001: Große Pause (Recess, Stimme)
 2001: King of Queens (The King of Queens, Folge "Die verkaufte Schwester")
 2012: The Newsroom
 2014: The Big Bang Theory (Professor Sharpe)

Film
 1970: Blutige Erdbeeren (The Strawberry Statement)
 1977: Der Untermieter (The Goodbye Girl)
 1979: Solly's Diner
 1980: Blast – Wo die Büffel röhren (Where the Buffalo Roam)
 1983: Totentanz der Hexen (The Devonsville Terror)
 1984: Be Somebody… or Be Somebody's Fool! (Drehbuchautor)
 1988: Moving – Rückwärts ins Chaos (Moving)
 1991: Ein Satansbraten kommt selten allein (Problem Child 2)
 1999: Alles Routine (Office Space)
 2001: Disneys Große Pause: Die geheime Mission (Recess: School's Out, Stimme)
 2003: Alex & Emma

Weblinks

 Biografie von Paul Willson

Filmschauspieler
Drehbuchautor
US-Amerikaner
Geboren 1945
Mann

Paul Willson


Las Elecciones estatales de Guanajuato de 1979 tuvieron lugar el domingo 19 de agosto de 1979, simultáneamente con las elecciones federales y en ellas fueron elegidos los titulares de los siguientes cargos de elección popular del estado mexicano de Guanajuato:

 Gobernador de Guanajuato. Titular del Poder Ejecutivo del estado, electo para un periodo de seis años no reelegibles en ningún caso, el candidato electo fue Enrique Velasco Ibarra.
 46 Ayuntamientos. Formados por un Presidente Municipal y regidores, electos para un periodo de tres años, no reelegibles de manera consecutiva.
 36 Diputados al Congreso del Estado. Electos por mayoría relativa elegidos en cada uno de los Distritos electorales.

Resultados electorales

Gobernador

Municipios

Municipio de Guanajuato

Municipio de León

Municipio de Celaya

Municipio de Irapuato

Véase también
 Elecciones estatales de México
 Guanajuato

Guanajuato
Elecciones de Guanajuato


Zacharias Janssen; also Zacharias Jansen or Sacharias Jansen; 1585 – pre-1632) was a Dutch spectacle-maker who lived most of his life in Middelburg. He is associated with the invention of the first optical telescope and/or the first truly compound microscope, but these claims (made 20 years after his death) may be fabrications put forward by his son.

Biography
Zacharias Janssen was born in The Hague. Local records seem to indicate he was born in 1585 although a date of birth as early as 1580 or as late as 1588 are also given. His parents were Hans Martens (who may have had the occupation of a peddler) and Maeyken Meertens, both probably from Antwerp, Belgium. He grew up with his sister Sara in Middelburg, at the time the second most important city of the Netherlands. He was known as a "street seller" who was constantly in trouble with the local authorities.

He stated he was born in The Hague on the marriage file of his first marriage, with Catharina de Haene, on October 23, 1610. When this file was refound by Cornelis de Waard in 1906, De Waard found the following excerpt: Sacharias Jansen, j.g. uut Den Haag, "Zacharias Jansen, bachelor from The Hague" Before, it was often thought that Janssen was a native of Middelburg. In 1612, Zacharias and Catharina had a son they named Johannes Zachariassen.

In 1615 Zacharias was appointed guardian of two children of Lowys Lowyssen "geseyt Henricxen brilmakers" (called Henry the spectacle maker). It is surmised that Zacharias also took possession of Lowys Lowyssen's spectacle-making tools because the first record of Zacharias Janssen being a spectacle maker appears in 1616. The family had to move to Arnemuiden in 1618 after Zacharias's counterfeiting activities were exposed. There Zacharias was again accused of counterfeiting in 1619, causing him to be on the move again, ending up back in Middelburg in 1621.

A year after the death of Janssen's first wife in 1624, he married Anna Couget from Antwerp, who was the widow of a Willem Jansen (probably a relative of Janssen). He moved to Amsterdam in November 1626 with a profession of a spectacle maker, but was bankrupt by 1628. Janssen has been given a death date as late as 1638 although his sister said he was dead in 1632 testimony and his son Johannes declared his parents had died by the time of his marriage in April 1632.

Alleged invention of the telescope and microscope

Over the years there have been claims Zacharias Janssen invented the telescope and/or the microscope in Middelburg between 1590 and 1618. Zacharias worked for some time in the very competitive and secretive trade of spectacle-making and at one time lived next door to Middelburg spectacle maker Hans Lippershey, who is also claimed to have invented the telescope. Janssen's attribution to these discoveries is debatable since there is no concrete evidence as to the actual inventor, and there are a whole series of confusing and conflicting claims from the testimony of his son and fellow countrymen.

The claim that Zacharias Janssen invented the telescope and the microscope dates back to the year 1655. During that time Dutch diplomat Willem Boreel conducted an investigation trying to figure out who invented the telescope. He had a local magistrate in Middelburg follow up on a 45 year old recollection of a spectacle maker named "Hans" who told a young Boreel in 1610 about inventing the telescope. In his investigation the magistrate was contacted by a then unknown claimant, Middelburg spectacle maker Johannes Zachariassen, the son of Zacharias Janssen, who testified under oath that his father invented the telescope and the microscope as early as 1590 and that Hans Lippershey had stolen his father's invention of the telescope. This testimony seemed convincing to Boreel, who modified his recollections, concluding that Zacharias must have been who he remembered. Boreel's conclusion that Zacharias Janssen invented the telescope a little ahead of spectacle maker Hans Lippershey was adopted by Pierre Borel in his 1656 book on the subject.

In Boreel's investigation Johannes also claimed his father, Zacharias Janssen, invented the compound microscope in 1590. For this to be true (Zacharias most likely dates of birth would have made him 2–5 years old at the time) some historians concluded grandfather Hans Martens must have invented it.

Other claims have come forward over the years. Physicist Jean Henri van Swinden's 1822-23 investigation reached the conclusion supporting Janssen and in 1841 a collector named Zacharias Snijder came forward with 4 iron tubes with lenses in them purported to be Janssen original telescopes. In historian Cornelis de Waard's 1906 book on the history of the telescope he recounted his discovery of a note written in 1634 by the Dutch philosopher Isaac Beeckman in which Beeckman mentioned that Johannes Zachariassen claimed his father created his first telescope in 1604 (and that it was a copy of an Italian device from 1590). The German astronomer Simon Marius's account to his patron Johan Philip Fuchs von Bimbach about meeting an unnamed Dutchman at the 1608 Autumn Frankfurt Fair who tried to sell him a device that sounded like a broken telescope has led to later speculation this unnamed Dutchman could have been Zacharias Janssen.

Controversy

The confusion surrounding the claim to invention of the telescope and the microscope arises in part from the (sometimes conflicting) testimony of Zacharias Janssen's son, Johannes Zachariassen. Johannes' various claims include that his father invented the telescope in 1590, that his father invented the telescope in 1604, that in 1618 he and his father invented the Keplerian telescope (a design using two positive lenses proposed by Johannes Kepler in 1611), and that (Adriaan) Metius and Cornelis Drebbel bought a telescope from him and his father in 1620 and copied it. Johannes also seems to have lied about his own date of birth, maybe so he could stake his own claim as inventor of the telescope along with his father.

The 1655 investigation by William Boreel (who may have been a childhood friend of Zacharias Zachariassen) added to the confusion over invention. The people he had the local magistrate interview were trying to recount details 50 or 60 years after the fact and Boreel may have confused the names of spectacle makers from his childhood. He may have also been confused about a microscope built by another optician for Drebbel, claiming it was built by Zacharias Janssen.

An investigation begun in 1816 in preparation for a memorial to commemorate Janssen as the inventor of the telescope and microscope turned up further problems with the claim including the 1608 Lippershey and Metius patent applications, Janssen late 1585 date of birth, and no record of him being a spectacle maker before 1615.

Albert Van Helden, Sven Dupré, Rob Van Gent, and Huib Zuidervaart in their book "Origins of the Telescope" came to the conclusion that Janssen may not have become an optician until 1616 and that the claims surrounding him as the inventor of the telescope and the microscope were the fabrications of his own son, Johannes Zachariassen, who claimed it as a matter of fame and for possible financial gain.

Illegal activities
In the years 1613–1619, Janssen was tried several times for counterfeiting coins. Janssen grew up right next to the Middelburg mint where his brother-in-law worked. These circumstances made it very easy for Janssen to mimic the process of producing fake money. He fled to the neighbouring village of Arnemuiden to avoid the high penalties for counterfeiting coins.

However, he continued counterfeiting coins in Arnemuiden. In 1619 he was apprehended for owning several devices he counterfeited coins with. Normally, one would have been sentenced to death for this crime. However, since the father of the Arnemuiden bailiff was found to be an accessory, he was pardoned from this punishment. Thanks to this, the process was delayed to such an extent that Janssen was able to flee again. Eventually, the case was dismissed. Janssen returned to Middelburg in 1621.

Historical record
Janssen's life was documented by the many investigations on the subject before the Second World War. Many of the Middelburg archives were destroyed by a bombing of Middelburg on May 17, 1940, during the Nazi invasion of the Netherlands. Without these earlier studies, very little would be known of Janssen's life at all because all original files were lost in the fires following the bombardment.

Legacy
The super-Earth 55 Cancri e is named "Janssen" in his honor.

References

External links

Website about the 400th anniversary of the telescope
Lens Crafters Circa 1590: Invention of the Microscope, American Physical Society

17th-century Dutch criminals
17th-century Dutch inventors
1580s births
1630s deaths
Dutch opticians
People from Middelburg, Zeeland
Dutch scientific instrument makers

Zacharias Janssen


ආර්ථීකය

රටේ බොහෝ පිරිසක් ජීවත් වූයේ ගම්වල ය. ඒ ගම්වල වැසියන්ගේ ජීවිත වර්තමානයට සාපේක්ෂව ඉතා සරල ආකාරයට හැඩ ගැසී තිබිණි. බොහෝ දෙනාගේ ජීවන වෘත්තිය වූයේ ගොවිතැන යි.ඇතැමුන් හේන් ගොවිතැන්වල යෙදුණ අතර සෙසු අය කුඹුරු ගොවිතැන්වල නිරත වූහ. ජීවත් වීම සදහා සතුන් ඇති කිරීම පැවතිණි. ඊට අමතරව නොයෙක් වෘත්තීන්වල යෙදුණු පිරිස් ඔවුන්ට ම වෙන් වූ ගම්වල ජීවත් වූහ.

ගොවිතැන

ශ‍්‍රී ලංකාවේ පැරණි සමාජයේ වාසය කළ බොහෝ ගැමියන්ගේ ප‍්‍රධාන ජීවන වෘත්තිය වූයේ ගොවිතැන යි. සතුන් ඇති කිරීම හෙවත් පශු පාලනය ද ගොවිතැන් කටයුතුවලට ම තදානුබද්ධව පවත්වා ගෙන ගිය කටයුත්තකි. ගොවිතැන් කටයුතු ආකාර දෙකකට සිදු කෙරිණි. ඉන් පළමුවැන්න හේන් ගොවිතැන යි. දෙවැන්න මඩ ගොවිතැන හෙවත් කුඹුරු ගොවිතැනයි. මේ අතරින් වඩාත් පැරණි හේන් ගොවිතැන බව ඓතිහාසික සහ පුරාවිද්‍යාත්මක මූලාශ‍්‍රය මඟින් තහවුරු කරයි. බුත්සරණ නම් සාහිත්‍ය කෘතියේ සෙහෙන් යනුවෙන් ද සිංහල උම්මග්ග ජාතකයේ සේන් යනුවෙන් ද සෙල්ලිපිවල 'පිටිබිම්' යනුවෙන් ද හ`දුන්වා දී තිබෙන්නේ පැරණි කාලයේ තිබූ හේන් ය.

හේන් ගොවිතැන

හේන් ගොවිතැන යනු ගොඩ ගොවිතැනකි. තමන්ට අවශ්‍ය ප‍්‍රමාණයේ ධාන්‍ය සහ එළව`ඵ වවා ගැනීමට ප‍්‍රමාණවත් තරමේ ඉඩම් කොටසක් මහකැලෑවකින් වෙන් කොට ගෙන එය කපා ගිනි තැබීමෙන් හේනක් සකස් කර ගනු ලැබේ. මෙහි දී විශාල ගස් කපා නොදැමීමට වග බලා ගැනේ. මුලික වශයෙන් එළිපෙහෙලි කර ගත් කැලෑ කොටස ගිනිතැබීමට පෙර සියලූ සතුන්ට ඉන් ඉවත් වන ලෙස ශබ්ද නගා කෑ ගැසීම සිදු කරන්නේ හේන අයත් ගොවියා විසිනි.අලූතින් ගිනිතබා ගත් හේනක් හ`දුන්වන්නේ නවදැලි හේන නමිනි. එවැනි හේන් ඉතා සරුසාර ය. නවදැලිසේන යන යෙදුම සද්ධර්මරතනාවලියේ ද යෙදී තිබේ. ශ‍්‍රි ලංකාවේ ඇතැම් පළාත්වල නවදැලි හේන යන යෙදුමට වෙනත් තේරුමක් දී තිබේ. කුරක්කන්, කොල්ලූ, උ`දු, මුං, ඉරි`ගු, මෑ, තණහාල්, අසමෝදගම්ල අමු යන පැළෑටි නවය දලූ ලා සරුවට වැවුණු හේන් නවදැලි හේන් යනුවෙන් හැ`දින්වෙන බව ඉන් කියැවේ. කාලයක් අතහැර දමා යළිත් වගා කිරීම අරඹන හේන් හැ`දින්වීමට 'කනත්ත' යන වචනය භාවිත කරන්නේ අනුරාධපුර පළාතේ ගැමියන් ය. හේන් වගාවේ දී අනුගමනය කෙරෙන සාමාන්‍ය ක‍්‍රමය වූයේ වරක් දෙවරක් වගා කළ හේන ඉන් පසු අතහැර දැමීම යි. කාලයක් එසේ අතහැර දමා තිබීමෙන් එතැන යළිත් කැලෑව හට ගනී. එනිසා පැරණි හේන් වගාව කිසිවිටෙකත් පරිසරයට අනිසි බලපෑමක් ඇති නොකළේ ය.හේන්වල වගා කරන ලද දේ අතර උ`දු, මෑ, මුං, කුරක්කන්, ඉරි`ගු, තල, අමු, අබ, දුරු, තණහාල් යන ඇට වර්ග ද කරබටු, තිබ්බටු, වම්බටු, අ`ඵපුහුල් සහ වට්ටක්කා යන එළව`ඵ වර්ග ඇල් වී වර්ග සහ අල වර්ග උක්ගස් සහ කපු ද විය. වගා කරන ලද්දේ ඒවාට ම වෙන් වූ හේන්වල ය. ඒ කාලයේ රටට අවශ්‍ය වු රෙදි සහ හකුරු නිපදවීමට ප‍්‍රමාණවත් තරමින් කපු වගාව සහ උක් වගාව මෙරට දියුණු වී තිබිණි. වැටුප් ලබමින් උක් කර්මාන්තයේ යෙදී සිටි කම්කරුවන් ගැන වංසකථාවල ස`දහන්ව තිබේ. ඉතිහාසයේ දීර්ඝකාලයක් තිස්සේ රටට අවශ්‍ය හකුරු රට තුළම නිපදවා ගැනීමට අපේ මුතුන්මිත්තෝ සමත් වූහ. ක‍්‍රිස්තු වර්ෂයෙන් දහසයවන සියවස වන තුරු මෙරටට සීනී ආනයනය නොකළ බව විද්වත්හු පෙන්වා දෙති.හේනක් කොටන්නේ තමන් වාසය කරන නිවසට තරමක් ඈත ප‍්‍රදේශයක බැවින් හේනේ අස්වැන්න ලබා ගන්නා තුරු ගොවියෝ හේනේ ඉදි කරන ලද පැල්පතක තාවකාලිකව ලැගුම් ගනිති. හේන වනසතුන්ගෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට හේන වටා ඉදි කරන ලී වැට හ`දුන්වන්නේ 'ද`ඩුවැට' යන නමිනි. හේනේ උස් ගසක ඉදි කරන කුඩා පැල්පත හැදින්වෙන්නේ 'පැල' නමිනි. රාත‍්‍රි කාලයට හේනට පැමිණෙන සතුන්ගෙන් තම හේන ආරක්ෂා කර ගැනීමට ගොවියා රැුය පහන් කරන ලද්දේ මෙම පැලේ ය.හේන් වගා කිරීම වෙනුවෙන් ඇතැම් රජවරුන්ගේ කාලවල දී බදු අය කර ගෙන තිබේ. කැති අඩ, කෙටූ කනබ අය යනුවෙන් සෙල්ලිපිවල හදුන්වා දී තිබෙන්නේ එවැනි බදු වර්ග දෙකකි. පොළොන්නරුවේ රජ කළ නිශ්ශංක මල්ල රජතුමා (ක‍්‍රි.ව 1187 -1196) එම බදු වර්ග දෙක අහෝසි කළ බව එරජු විසින් කරවන ලද සෙල්ලිපිවල සඳහන් වේ.පුරාණ කාලයේ ජනගහනය අධික නොවුයෙන් හේන් වගාව සිය ජීවන අවශ්‍යතා ස`දහා ප‍්‍රමාණවත් වෘත්තියක් විය. මඩ ගොවිතැනක් ලෙස වී වගාව ආරම්භ වුයේ වැඩිවන ජනගහනයට අවශ්‍ය කරන ආහාර වැඩිවැඩියෙන් නිපදවීමට ය.

පුදපූජා ඇදහිලි විශ්වාස

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි සමාජය


Massimo Poggio (Alessandria, Piamonte; 9 de abril de 1970) es un actor italiano, más conocido por haber interpretado a Marco Ferrari en la serie Che Dio ci aiuti.

Biografía
Estudió actuación en la Escuela de Azienda Teatrale Alessandrina y en la compañía de teatro Stabile di Torino dirigida por Luca Ronconi.

Carrera
En 2001 apareció en la película L'uomo del vento donde interpretó a un piloto de aviones. En 2003 apareció en la película Fancing Windows donde interpretó a Davide de joven, junto a Giovanna Mezzogiorno, Raoul Bova y Massimo Girotti (Davide de grande). En 2006 interpretó a Giacomo De Santis en la miniserie Questa è la mia terra, un año después interpretó de nuevo a Giacomo esta vez en Questa è la mia terra vent'anni dopo. En 2009 apareció en el primer episodio de la primera temporada de la exitosa serie italiana Squadra antimafia - Palermo oggi donde interpretó al oficial de policía Stefano Lauria, quien es asesinado por integrantes de un grupo de mafia. Ese mismo comenzó a aparecer de forma recurrente en la serie I liceali donde interpretó a Enea Pannone, un profesor de comprensión matemática hasta 2011.

En 2012 interpretó a Umberto en la miniserie italiana Mai Per Amore junto a la actriz Antonia Liskova. Ese mismo año se unió al elenco de la primera temporada de la serie Che Dio Ci Aiuti donde interpretó al inspector de policía Marco Ferrari. En 2015 se unió al elenco principal de la segunda temporada de Sfida al cielo - La narcotici donde interpretó a Augusto Argenti. Ese mismo año se unió al elenco de la serie Solo per amore donde da vida a Pietro Mancini.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Italia
Actores de Italia
Nacidos en Alessandria

Massimo Poggio


Kersko groblje, gradsko rimokatoličko groblje u Subotici na predjelu Keru. Pripada župi sv. Roka. Postoji od 1786. godine. U prošlosti se nalazilo istočnije nego danas, te je sezalo do Gundulićeve ulice, a tada se zvalo Groblje na topolskom putu.
Izvorno je konfesionalno groblje i postojalo je kad i staro gradsko groblje koje je poslije razmješteno. Isprva je bilo smješteno u predgrađu Subotice, kraj nekadašnjega Topolskoga puta, a s vremenom je prošireno tako da sada ima i gradski dio. Na Kerskom je groblju više klupa nego na svim ostalim grobljima zajedno. Ovdje je podignuta kapela sv. Ane 1886. godine, koja je mjesto proštenja, vjerojatno otkad je sagrađena. To je jedina nadgrobna kapela na groblju. Ovdje su pokopani Blaško Rajić, Balint Vujkov, Bela Gabrić, Branko Jegić i dr.
Oko groblja su ulice Lazara Horvackog, Kolubarska, Vinodolska, Lepenička i Leskovačka te Dragojle Jarnević.

Izvori

Građevine u Subotici
Groblja u Srbiji
Katolički vjerski objekti u Srbiji

Kersko groblje


Mathilde Hylleberg (født 1. december 1998 i Struer, Danmark) er en tidligere dansk håndboldspiller som optrådte for TTH Holstebro og det danske landshold. Hun stoppede karrieren i 2020 som 21-årig.

Referencer

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Team Tvis Holstebro

Mathilde Hylleberg


يندرنت هي شبكة آي.آر.سي تصنف الثانية عالميا حسب عدد المستخدمين والقنوات اليومي حيث يدخلها ما يقارب 120.000 مستخدم يوميا، تنتشر خوادم هذه الشبكة في جميع أنحاء العالم.

التاريخ
في أكتوبر 1992 تم تأسيس هذه الشبكة من قبل داني ميشيل الذي كان مستخدما في شبكة إفنت.

خدمات
على غير العادة تضم هذه الشبكة بوتا واحدا للخدمات اسمه X ولا يوجد بوتات Chanserv, Nickserv, Helpserv المعتادة. يستخدم الموقع أيضا نظاما للتسجيل في الشبكة عبر الويب اسمه cservice.

مراجع

وصلات خارجية
 قائمة خوادم يندرنت
 منتديات يندرنت

تأسيسات سنة 1992 في الولايات المتحدة
شبكات آي آر سي

يندرنت


La estación de Lille-Flandes (en francés: gare de Lille-Flandres) es la principal estación ferroviaria de la ciudad francesa de Lille. Históricamente llamada estación de Lille fue renombrada en 1993 con la apertura de la nueva estación de Lille-Europa.

Es una estación terminal por la que transitan tanto trenes de alta velocidad, como de media distancia y regionales. Ofrece conexiones con Bélgica gracias a los trenes de la SNCB.

En 2007 fue utilizada por 17 millones de pasajeros.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 250,928 de la línea férrea radial París-Lille. Forma parte también de la línea férrea Lille-Fontinettes que une la ciudad con Calais.

Además, a apenas dos kilómetros de la estación, al sur de la misma, en el barrio de Five otras cuatro líneas férreas empalman con dicha radial. Son las siguientes:

 Línea férrea Fives-Hirson. Eje transversal de 123 kilómetros que une Lille vía Valenciennes con la frontera Belga.
 Línea férrea Fives-Mouscron. Corto eje de 15 kilómetros que prolonga la radial París-Lille hacia Bélgica.
 Línea férrea Fives-Abbeville. Este eje transversal unía Lille con Abbeville aunque en la actualidad solo llega a Saint-Pol-sur-Ternoise.
 Línea férrea Fives-Baisieux. Corto eje que une Lille con la frontera belga vía Baisieux.

Historia
La primera estación de Lille no fue más que un pequeño apeadero construido en la localidad de Fives en las afueras de la ciudad para no tener que atrevesar las fortificaciones que rodeaban la misma. Sin embargo, en 1848 la Compañía de Ferrocarriles del Norte decidió realizar la obra abriendo la céntrica estación.

La estación
La estación muestra un claro diseño neoclásico que data de 1867. Ese año se decidió retirar la fachada de la París Norte para volver a montarla en Lille. Léonce Reynaud, encargado de la obra, añadió a la misma un piso más y un reloj.

Entre 1889 y 1892, fue el arquitecto Sidney Dunnett el que se encargó de construir el interior de la estación.

Se compone de 9 andenes y de 17 vías recubiertas, en su mayoría, por una amplia marquesina metálica.

Servicios ferroviarios

Alta velocidad
Si bien el tráfico de alta velocidad está casi totalmente absorbido por la nueva estación de Lille-Europa, algunos trenes TGV siguen transitando por la estación.

 Línea Lille ↔ París.
 Línea Tourcoing ↔ París.
 Línea Lille ↔ Mulhouse.

Media Distancia
Los trenes intercité de la SNCF unen las siguientes ciudades:

 Línea Lille ↔ Charleville-Mézières.

Por su parte los intercité de la SNCB, unen:

 Línea Lille ↔ Amberes / Ostende.
 Línea Lille ↔ Lieja

Regionales
La estación dispone de un amplío tráfico de trenes regionales.

 Línea Lille ↔ Amiens.
 Línea Lille ↔ Rouen.
 Línea Lille ↔ Douai.
 Línea Lille ↔ Orchies.
 Línea Lille ↔ Douai.
 Línea Lille ↔ Comines.
 Línea Lille ↔ Dunkerque.
 Línea Lille ↔ Hazebrouck.
 Línea Lille ↔ Boulogne.
 Línea Lille ↔ Lens.
 Línea Lille ↔ Jeumont.
 Línea Lille ↔ Valenciennes.
 Línea Lille ↔ Charleville-Mézières.
 Línea Lille ↔ Lourches.

Referencias

Enlaces externos

Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de alta velocidad de Francia
Estaciones de ferrocarril del departamento de Norte
Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en los años 1840
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1848
Lille
Francia en 1848

Estación de Lille-Flandes


Frederik Hjere Nonnemann (født 11. juni 1990 i Hørsholm) er en professionel danser. Han er kendt fra Vild med Dans, hvor han har deltaget som professionel danser uafbrudt siden sæson 10 i 2013.

Dansekarriere
Han startede med at danse som 8-årig. Han har udviklet fitnessprogrammet "Burlesque Fit", som han underviser i på mange forskellige danseskoler. Derudover har han danset professionelt for blandt andre musikeren Johnny Logan - både i Danmark og udlandet.

Vild med Dans
Han har deltaget i Vild med Dans siden 2013, hvor han dansede med DJ'en Le Gammeltoft (parret blev stemt ud i program nr. 1). I 2014 dansede han med badmintonspilleren Tine Baun (parret blev stemt ud i program 5), i 2015 The Raveonettes-musikeren Sharin Foo (parret blev stemt ud i program 6), TV-vært Lene Beier (parret blev stemt ud i program 8), Youtuber Julia Sofia Aastrup (parret blev stemt ud i program nr. 9) og  i 2018 med Emmelie de Forest (parret blev stemt ud i program 6).

I sæson 16 i 2019 danser han med Birgit Aaby. Parret endte på en 9. plads.

Velgørenhed
Nonnemann har siden 2013 været ambassadør for SOS Børnebyerne, hvor han har besøgt Tanzania.

Erhverv
Frederik Nonnemann er uddannet økonom og har gennemgået studier i japansk sprog og kultur. Han har arbejdet for blandt andet Mærsk.

Kilder

Eksterne henvisninger

Dansere fra Danmark
Personer fra Hørsholm
Professionelle dansere i Vild med dans

Frederik Nonnemann


El topónimo Enville puede hacer referencia a:

 Enville, un pueblo en el estado de Tennessee (Estados Unidos);
 Enville, una parroquia civil y un pueblo en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Enville


Edmund Percival Hillary (d. 20 Temmuz 1919 - ö. 11 Ocak 2008), Yeni Zelandalı dağcı ve kâşif.  Everest'in zirvesine çıkan ilk insandır. 8.848 metre rakımlı zirveye, 29 Mayıs 1953'te, yerel saatle 11.30'da ulaşmıştır. Zirveye Hillary ile birlikte Tenzing Norgay da ulaşmıştır.

Daha sonra Himalayalar'daki 10 zirveye daha tırmanmıştır. 1958'de Güney Kutup Noktası'na ulaşan ekipte yer almıştır.

Eşini ve kızını Nepal'de bir uçak kazasında kaybetmiştir. Oğlu Peter, Everest'te iki kere zirve yapmıştır.

Hayattayken, paralara resmi basılan ilk Yeni Zelandalıdır. 11 Ocak 2008'de 88 yaşında ölmüştür.

Ölümünün ardından ismi 29 Mayıs 1953 tarihinde birlikte zirve yaptığı şerpa Tenzing Norgay ile Lukla Airport'a verilmiştir. Havalimanının yeni ismi böylece Tenzing-Hillary Airport olmuştur.

1919 doğumlular
2008 yılında ölenler
Yeni Zelandalı dağcılar
İngiliz asıllı Yeni Zelandalılar
Antarktika kâşifleri

Edmund Hillary


Der Loch Ard Gorge (deutsch: Loch-Ard-Schlucht) ist eine enge Felsenbucht im Port-Campbell-Nationalpark, Victoria in Australien, der eine Klippe, die Island Archway, vorgelagert war. Die Bucht liegt wenige Kilometer westlich der Twelve Apostles an der Great Ocean Road.

Die Bucht und der Island Archway ist ein Beispiel für Erosionsprozesse der Gesteine. Der etwa 25 Meter hohe steinerne Bogen Island Archway aus Kalkstein wurde durch seinen Einsturz im Juni 2009 bekannt.

Geschichte
Die Felsenbucht wurde nach dem Klipper Loch Ard benannt, der nahe Muttonbird Island am 1. Juli 1878 vor dem Ende einer dreimonatigen Schiffsfahrt von Großbritannien nach Melbourne im Nebel auf Grund lief und sank. Von 54 Passagieren und der Mannschaft überlebten nur Tom Pearce, ein Schiffsjunge, und Eva Carmichael, eine Irin, die mit ihrer Familie einwandern wollte. Beide waren 18 Jahre alt. Pearce wurde an den Strand gespült und rettete anschließend Eva Carmichael, die fünf Stunden geschwommen war, in die Bucht gespült wurde und dort nach Hilfe rief. Pearce kletterte aus der Bucht, um Hilfe bei den Milchbauern der Glenample Station zu suchen. Pearce wurde später für seine Rettungstat mit einer Medaille der Royal Humane Society of Victoria in Melbourne geehrt und erhielt von der Regierung von Victoria einen Scheck über £1000. Eva blieb noch sechs Wochen lang in Australien, bevor sie auf einem Dampfschiff in ihre Heimat zurückkehrte.

Der natürliche steinerne Bogen, der Island Archway, stürzte im Juni 2009 ein. Nun sind nur noch zwei einzelne Felsenpfeiler zu sehen. Die beiden Pfeiler heißen seit dem Einsturz offiziell Tom and Eva nach den einzigen Überlebenden dieser Schiffskatastrophe.

Lage und Gebiet
Die Felsenbucht ist über die Great Ocean Road sieben Kilometer nach den Twelve Apostles erreichbar. Über Stufen können Besucher zum Strand gehen, der touristisch nicht erschlossen ist.

Es gibt einige Hinweistafeln und die Glenample Station, die das Ende des Great Ocean Walk markiert, sowie auch ein Erholungsgebiet. Vor der Küste liegt Muttonbird Island und ein Blowhole. Des Weiteren gibt es in der Nähe das Loch Ard Cemetery, auf dem die Toten der Loch Ard beigesetzt wurden, und die Thunder Cave.

Das Gebiet kommt in zahlreichen Szenen im 1982 gedrehten Film Pirate Movie  (The Pirate Movie) und auch in der TV-Serie Reise zum Mittelpunkt der Erde (1999) mit Treat Williams vor. Der in Australien endemische Vogel Dasyornis broadbenti ist hier häufig zu sehen.

Fotos

Weblinks
Offizielle Website der 12-Apostel-Region in Victoria
A detailed Travel Guide for the Great Ocean Road
Great Ocean Road - Loch Ard Gorge
360 Panorama des Loch Ard Gorge

Einzelnachweise

Geographie (Victoria, Australien)
Schlucht
Corangamite Shire

Loch Ard Gorge


Hugh Everett III (11. november 1930 – 19. juli 1982) var en amerikansk teoretisk fysiker, som var den første til at foreslå mange-verdensfortolkningen af kvantemekanik.

Watch out: Scientific American, December 2007 page 98 - 105. This is an excellent article that illuminate his life in general by Peter Byrne.

Fysikere fra USA
Personer fra Washington D.C.

Hugh Everett III


Forkerte navne er en dansk kortfilm fra 2004 med instruktion og manuskript af Jonas Kvist Jensen.

Handling

Medvirkende
 Mads Koudal - Willy
 Kim Sønderholm - Politichef
 Lene Storgaard - Anna
 Torben Brinck - Cecil
 Christian Gade - George
 Jesper Vidkjær - Julius
 Kasper Kalle - Frank
 Kamiran Rachid - Pizzamand
 Christian Fedérico Bakkensen - Tysk kørestolsbruger
 Michael Würtz - Fyr med colaflaske
 Tanya Nielsen

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Kortfilm fra Danmark

Forkerte navne


Turgutlu (eski adı: Kasaba) Türkiye'nin Ege Bölgesi'nde bulunan Manisa ilinin ilçelerinden biridir. Turgutlu; doğusunda Ahmetli, batısında Manisa, Kemalpaşa, kuzeyinde Saruhanlı, güneyinde Ödemiş ve Bayındır ilçeleri ile çevrilidir. Ege Denizi'nin 55 km doğusunda olup denizden yüksekliği 78 metredir. Yüz ölçümü 530 km'dir.

Tarihi
Turgutlu, Sultan II. Murat Dönemi'nde Dalbahçe Köyü çevresine yerleşen Turgud Aşireti tarafından kurulmuş ve zamanla ovaya inerek bugünkü yerini almıştır. Yunanların İzmir'i işgalinden 10 gün sonra da Turgutlu işgal edilmiştir. Bu tarihten, 7 Eylül 1922 yılına kadar ilçe işgal altında kalmıştır. Kurtuluş Savaşı sonrası Yunan askeri ilçeden çekilirken Bozkurt ve Küllük Mahalleleri hariç tüm mahallelerini yakmıştır.

Nüfus

İklim
İlçe, Akdeniz ikliminin etkisi altındadır. Kar yağışı ve don olayları nadiren görülmektedir.

Turizm
İlçenin en önemli turistik tesisi Urganlı Kaplıcaları'dır. Urganlı Kaplıcaları, suları karbondioksitli ve bikarbonatlıdır. Sıcaklığı 50 ile 78 santigrat derece arasında değişmektedir. Karaca Ali Kanyonu, Küp yar ve Ovacık Yaylası ilçenin diğer turistlik bölgeleridir. İlçe yakınındaki Bozdağlar da, doğa yürüyüşleri için tercih edilen yerlerdendir.

Eğitim
Üniversite Eğitimi:
 Celal Bayar Üniversitesi Hasan Ferdi Turgutlu Teknoloji Fakültesi
 Celal Bayar Üniversitesi Turgutlu Meslek Yüksek Okulu

Ortaöğretim Eğitimi
 Halil Kale Fen Lisesi
 Hasan Ferdi Turgutlu Mesleki Ve Teknik Anadolu Lisesi
 İnci Üzmez Mesleki ve Teknik Anadolu  Lisesi
 Niyazi Üzmez Anadolu Lisesi
 Selman Işılak Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Senem Aka Anadolu Lisesi
 Turgutlu Anadolu Lisesi
 Turgutlu Anadolu İmam-Hatip Lisesi
 Cahit Gönlübol Mesleki ve Teknik Anadolu  Lisesi
 Turgutlu Lisesi
 Şehit Anıl Barış Çetin Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Urganlı Çok Programlı Anadolu Lisesi
 Zübeyde Hanım Mesleki ve Teknik Anadolu  Lisesi
 Şehit Suat Akıncı Kız Anadolu İmam Hatip Lisesi

Ulaşım
Turgutlu'nun Manisa'ya uzaklığı 30 km, İzmir'e uzaklığı ise 50 km'dir. İlçe merkezinin güneyinden E–23 (İzmir-Ankara) karayolu, kuzeyinden ise İzmir-Uşak-Afyon demiryolu geçmektedir. Demiryolunun İzmir'den Turgutlu'ya kadar olan 32 km'lik ilk kısmı 1863–1865 tarihleri arasında yapılmış, 1866'da işletmeye açılmıştır. 1873–1875 yılları arasında da 76 km daha yapılarak Alaşehir'e kadar uzatılmıştır. E–93 karayolu 2 geliş–2 gidiş olarak bölünmüş yoldur. Bütün köylerin yolu mevcut olup köy yollarının tamamı asfalt kaplamadır. Yollar her mevsim ulaşıma açıktır.

 Turgutlu-Manisa:  30 km
 Turgutlu-İzmir:  50 km
 Turgutlu-İstanbul:  555 km
 Turgutlu-Ankara: 530 km
 Turgutlu-Samsun: 948 km
 Turgutlu-Trabzon: 1.284 km

Ekonomi
İlçenin en önemli geçim kaynakları tarım ve sanayidir.  Gediz Havzası'nda kurulu olan Turgutlu'da, çekirdeksiz üzüm, pamuk, tütün, domates, buğday, kiraz, şeftali, erik ve zeytin ziraatı yapılan başlıca ürünlerdir. Pamuk üretimi son dönemde yerini mısır üretimine bırakmıştır. Kapari, kekik gibi alternatif bitkilerin ekimi de son dönemde ziraati yapılan tarımsal faaliyet arasına girmiştir. Arpa üretimi, hayvanların yeşil ot ihtiyacını karşılamak için yapılmaktadır. İlçede konserve fabrikalarının etkisi ile domates, biber ve hıyar ekimi son dönemde artış göstermiştir. İlçedeki hayvancılık son zamanlarda gelişmeye başlamıştır. Hayvancılığın gelişmesine bağlı olarak silajlık mısır, fiğ, tritikale gibi bitkilerin ekimi de artmaktadır.

Spor
İlçenin profesyonel futbol takımı Turgutluspor 1984 yılında Toprakspor ve Tukaşspor'un birleşmesiyle kurulmuştur. Takım, 2022-2023 sezonu itibarı ile TFF 3.Lig'de mücadele etmektedir. Turgutlu'da çeşitli amatör küme takımlarının yanı sıra Turgutlu Belediyesi'nin bünyesinde kurulu Turgutlu Belediyespor bulunmaktadır. Çeşitli branşlarda spor faaliyetlerinin bulunduğu Turgutlu Belediyespor'da başta voleybol, basketbol ve hentbol takımları da bulunmaktadır. Ayrıca Seramiksan SK bayan voleybol takımı, Sultanlar Ligi'nde mücadele etmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Turgutlu belediyesi
 Turgutlu Kaymakamlığı
 Turgutlu Ticaret ve Sanayi Odası

Turgutlu


Olaylar
 Portekiz, İspanya'dan bağımsızlığını îlân etti.

Doğumlar
 Robert Hubert
 Abdullah Abdi Himmetzade, Osmanlı Devleti mutasavvıf ve şair (ö. 1710)

Ölümler
 ? - Hezarfen Ahmet Çelebi - İlk uçan insan (d. 1609)
 8 Şubat - IV. Murat (Osmanlı Türkçesi: مراد رابع Murād-i rābi'), 17. Osmanlı padişahı (d. 1612)

1640


Má ekki rugla saman við Geldingadalir (fleirtala) á Reykjanesinu.
Geldingadalur er algengt staðarnafn á Íslandi og er uppruni þess rakinn til ákvæðis í Jónsbók sem skyldaði bændur til að halda geldum peningi (geldfé, ær sem ekki mjólka eða gemlingar), aðskildu frá öðru fé.

Dæmi:
 Geldingadalur á Hengilssvæðinu upp frá Hveragerði.
 Geldingadalur er dalur undan Tungufelli við Hvammsfjörð.

Geldingadalur (aðgreiningarsíða)


An Digitaria hydrophila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Van der Veken. An Digitaria hydrophila in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria hydrophila


Pretutindeni freamăt de aripi este un film românesc din 1983 regizat de Ion Bostan.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1983

Pretutindeni freamăt de aripi


Olaylar

Doğumlar
 Aziz Bruno, Papa II. Urban'ın öğretmeni ve danışmanı, Şartrö Tarikatı'nın kurucusu (ö. 1101)
 Romen Diyojen, Bizans Roman imparatoru (ö. 1072)

Ölümler
 Gazneli Mahmut - Gazne Devleti hükümdarı (d. 971)
 Kabûs bin Menuçehr, Cürcan ve Taberistan'a sahip olan Ziyarîlerin bir hükümdarı

1030


La Société panrusse des aveugles (, VOS, dans la transcription de l'abréviation russe est une organisation russe qui réunit les personnes handicapées ayant une perte partielle ou totale de la vision.

Historique

L'organisation a été créée le 13 mars 1925 en URSS.

Sa devise est depuis sa création : « égalité des droits - égalité des chances », c'est-à-dire que sa principale mission est d'offrir à ses membres la possibilité de mener une vie décente et d'être utiles à la société et à l'État.

Au 1er avril 2007, la Société panrusse des aveugles comptait 210 645 membres et se composait de 810 organisations locales et 74 organisations régionales dans les 86 sujets de la fédération de Russie. Le siège social de VOS est situé à Moscou.

Les entreprises où les aveugles travaillent sous le patronage de Société panrusse des aveugles produisent différents biens, qu'il s'agisse de composants automobiles, de tricots, de produits métalliques, de jouets de produits électromécaniques, de produits en papier et en carton, de produits (cloison) et bien d'autres.

Depuis 2009, la société est membre de l'Association des fabricants d'équipements et d'appareils électroniques.

Direction
Le président de la Société panrusse des aveugles a été pendant 25 ans Aleksandr Neoumyvakine (1986-2021).

Médias
La Société panrusse des aveugles a ses propres médias : le périodique Наша жизнь (Notre vie), le magazine sonore Диалог (Dialogue) et Radio VOS.

Notes et références

Liens externes
 Site officiel

Déficience visuelle
Organisme fondé en 1923
Association ou organisme d'aide aux personnes handicapées
Organisme récipiendaire de l'ordre du Drapeau rouge du Travail

Société panrusse des aveugles


San Alucio de Campigliano (o Allucio da Pescia) (1070–1134) fue un hombre santo toscano que se distinguió por su trabajo por los peregrinos y los pobres. Es venerado como santo por la Iglesia católica cuya festividad se celebra el 23 de octubre.

Biografía

Nacido en Valdinievole (cerca Pescia), pasó su juventud pastoreando ovejas de la familia antes de dedicar su vida a los actos de la caridad . Construyó dos iglesias, un puente sobre el Arno, tres hospicios para peregrinos y otros viajeros, incluyendo uno en su propiedad en Campigliano cerca Uzzano. Era conocido por su generosidad con las limosnas. Más adelante, medió entre las ciudades estado de la Toscana, intentado evitar los conflictos que en los siglos posteriores se convertirían en una guerra abierta y continua. Murió en Valdinievole.

Cuando las reliquias de Alucio fueron trasladadas, se descubrieron paralelamente una Vita que estaba en el relicario. De acuerdo con el registro de las actuaciones del clero de Pescia, con motivo de la traducción, legendam de vita et quibusdam miraculis dicti sancti Allucii en cartula pecuria scriptam("una leyenda sobre la vida y lo que se dijo acerca de los milagros de San Alucio escritos en un documento "). Se cree que datado en el  o .

Referencias
 Vauchez, André. 1993 The Laity in the Middle Ages: Religious Beliefs and Devotional Practices. Daniel E. Bornstein (ed.) y Margery J. Schneider (trans.) Notre Dame: Universidad de Notre Dame Press.

Santos católicos de Italia del siglo XII
Diplomáticos del siglo XII
Nacidos en la provincia de Pistoia
Fallecidos en la provincia de Pistoia

Alucio de Campugliano


La Misión de Observación de las Naciones Unidas para Irak y Kuwait (también conocida como UNIKOM por sus siglas en inglés) fue una operación internacional de mantenimiento de la paz desplegada en la zona desmilitarizada entre Irak y Kuwait entre los años 1991 y 2003.

La misión fue establecida con la aprobación de la resolución 689 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas del 9 de abril de 1991. Esta resolución, adoptada tras la expulsión por la fuerza del ejército iraquí del territorio de Kuwait, establecía inicialmente una misión de observación desarmada para supervisar la zona desmilitarizada, impedir violaciones fronterizas y evitar agresiones entre ambos países. Posteriormente, en 1993 y luego de incidentes fronterizos, el Consejo de Seguridad acordó aumentar el contingente de la UNIKOM y permitir que la misión realizara acciones militares para salvaguardar la zona desmilitarizada y hacer respetar la nueva demarcación de la frontera entre Irak y Kuwait.

La UNIKOM tuvo un despliegue máximo autorizado de 3645 efectivos uniformados, incluyendo 300 observadores militares, entre 1993 y 1995. En sus doce años de existencia, la UNIKOM sufrió 18 bajas (13 militares y 5 civiles personal de las Naciones Unidas).

Véase también
Guerra del Golfo.

Referencias

Misiones de la Organización de las Naciones Unidas
Relaciones internacionales de Kuwait
Relaciones internacionales de Irak
Relaciones Irak-Kuwait


An Epidendrum secundum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nikolaus Joseph von Jacquin. An Epidendrum secundum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Epidendrum

Epidendrum secundum


Çocuk istismarı bir çocuğa bir yetişkin tarafından fiziksel ya da psikolojik olarak kötü davranılmasıdır. Ayrıca çocuklara kötü muamele, çocuk istismarı ve ihmali ile çoğu zaman aynı anlama gelir. Dünya Sağlık Örgütü çocuk istismarını şöyle tanımlar: "Çocuğun sağlığını, fiziksel ve psikososyal gelişimini olumsuz etkileyen, bir yetişkin, toplum ya da devlet tarafından bilerek ya da bilmeyerek uygulanan tüm davranışlar çocuğa kötü muameledir."

Bu istismar ve ihmalin açıklanması konusunda birçok ülke yönetimi kendi yasal tanımını yapmıştır, nelerin çocuklara kötü davranma olarak tanımlanacağına kendi yasa ve ceza kanunlarında değinilir. 2 Eylül 1990 tarihinde yürürlüğe giren Çocuk Hakları Sözleşmesi'ne göre; "Ulusal yasalarca daha genç bir yaşta reşit sayılma hariç, 18 yaşın altındaki her insan çocuk sayılır".

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 41. maddesinde "Devlet, her türlü istismara ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alır" hükmüyle bir çerçeve çizmiştir. Türk Ceza Kanunu 77. maddesinde çocukların cinsel istismarını "İnsanlığa Karşı İşlenen Suçlar" kapsamında değerlendirmiştir.

Cinsel istismara maruz kalan çocukların yaşa göre dağılımları incelendiğinde; %30'unun 2-5, %40'ının 6-10, %30'unun 11-17 yaş grubunda olduğu görülmektedir. Bir başka deyişle olguların %70'ini küçük yaş grubu oluşturmaktadır. İstismara maruz kalan çocuklarda kız/erkek oranı 3'tür. Yurt içi yayınlarda ise kız/erkek oranı birbirine yakın bulunmuştur. İstismarcıların %96'sı erkek, %80'i de çocuğun tanıdığı birisidir.

Çocuk İstismarında, istismar sonrası yapılacak iyileştirme ve rehabilitasyon çalışmalarından daha önemlisi, çocukların istismarını önleyici tedbirlerin alınmasıdır. Bu konuda multi-disipliner çalışmalar önem kazanmaktadır. Sarı (2010) çalışmasında, öfke kontrolüne vurgu yapmış, anne ve babaların stres, depresyon, zaman yönetimi, kriz yönetimi konularında psiko-sosyal açıdan desteklenmesi gerektiğini belirtmiştir.

Dünyada çocuk istismarı

ABD ve Avrupa
Amerika Birleşik Devletleri'nde, federal yönetim çocuk istismarı ve ihmalini bir tutar, bunun 2005 kanunlarında da detaylı bir açıklaması bulunur. Bunun yanı sıra herhangi bir fiziksel istismar yasalara göre suçtur.

Amerika gibi, Avustralya, İngiltere ve Kanada gibi ülkelerde de çocuklar için yardım kurumları bulunmaktadır ve bu kurumlara ulaşım olanağı eğitim hayatına başlayan her çocuğa öğretilir. Bu kurumlar, çocukların bireysel bildirimleri veya herhangi bir kişiden aldıkları ihbar doğrultusunda çocukları koruma altına alırlar; çocuk da reşit yaşa gelinceye dek, eski ailesinin maddi hâli uygun ise, onlardan maddi tazminat alır.

Türkiye
Türkiye'de istismara uğrayan çocuklar için aile bireyleri, istismarı işleyen aile reisi hakkında vasi tayini davası açabilir veya Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı kontrolünde çocuk yeni bir aileye teslim edilinceye dek korunur. Dünyada çocuk istismarı %1 ila %10 arasında değişirken, Türkiye'de bu oran %10 ila %53 arasındadır.

Çocuk istismarı türleri

Fiziksel istismar

Fiziksel istismar çocuğun fiziksel zarar görmesiyle ortaya çıkar. Genelde ebeveynden zarar gören çocuğun tıbbi yardıma geç başvurulması ve eski yaraların çokluğu ile anlaşılabilir. Fiziksel istismarın yinelenme oranı %20'dir.

Türkiye'de yapılan bir araştırma sonucuna göre fiziksel istismar en sık 4-6 yaş arasında olmakta ve erkek çocuklar kız çocuklara göre daha fazla istismara maruz kalmaktadırlar.

Cinsel istismar

Çocukların cinsel yollarla istismar edilmesidir. İntihar girişimi, okuldan kaçma, asosyal davranış bozuklukları en önemli belirtilerdir. Çocuk cinsel istismarı en sık 6-10 yaş arasında görülmektedir. İstismara uğramada kız çocukların oranı erkek çocukların oranına göre daha yüksektir.

Duygusal istismar
Çocuğun psikolojik olarak sözel yolla istismar edilmesidir. Azarlama, hakaret etme, küçümseme, tehdit etme, suçlama, çocuğa küsme, yokmuş gibi davranma, çocukla alay etme duygusal istismarlardan bazılarıdır. İstismar tiplerinden biri tek başına olabileceği gibi, birden fazlası aynı çocukta var olabilir. Özellikle duygusal istismar hemen hemen her zaman diğer istismar tipleriyle beraber görülür.

Duygusal istismar sonucunda çocuk davranışlarında fazla saldırganlıktan edilgenliğe kadar aşırılıklar sergiler. Çocuk gecikmiş fiziksel, duygusal veya entelektüel gelişim gösterir.

Bilerek zarar verme

Tipik olarak ebeveynler sorumludur. Anne ya da babanın çocuğa bilerek isteyerek zarar vermesidir. Bu davranıştan sonra genellikle tıbbi yardım alırlar.

Çocuk istismarında risk faktörleri
Ekolojik modele göre istismar riskini oluşturan faktörler göz önünde bulundurulduğunda aşağıdaki faktörler önplana çıkar.

Özellikle prematüre doğmuş, tedavi sürecinde uzun süre hastanede kalmış çocukların daha fazla istismara maruz kaldıkları bilinmektedir. Bu gibi durumlarda, kritik dönemde anne emzirmesi yapılmadığı için anne-çocuk arasında duygusal bağlar -güven bağı- oluşmamakta, iki taraflı bağlanma gerçekleşememektedir. Annenin çocuğu reddetmesi, bakımını aksatması gibi durumlar ortaya çıkabilmektedir. Bu sebeple özellikle fiziksel istismar vakalarında prematüre doğum ve anne-çocuk bağının oluşmaması en önemli risk faktörlerinden birisidir.

Toplumsal ve kurumsal faktörler
 Yüksek suç oranı
 Sosyal servislerin yokluğu veya azlığı
 Yüksek fakirlik oranı
 Yüksek işsizlik oranı

Aileyle ilgili faktörler
 Çocuklukta fiziksel veya seksüel istismar öyküsü
 Ebeveynlerin genç yaşta evlenmesi
 Tek ebeveyn
 Üvey ebeveyn
 Duygusal yetersizlik
 Zayıf iletişim yeteneği
 Kendine saygı azlığı
 Alkol-uyuşturucu bağımlısı ebeveyn
 Sosyal destek eksikliği
 Aile içi şiddet
 Yeni bebeğe sahip olmanın aşırı stresine hazırlanma eksikliği
 Çok çocuklu aile
 Ailede ruhsal hastalık
 İstenmeyen gebelik
 Benimsenmeyen çocuk

Çocukla ilgili faktörler
 Prematüre doğum veya düşük doğum ağırlığı
 Fiziksel veya zihinsel engelli çocuk
 Hiperaktif veya huysuz çocuk
 Doğumdan sonra çeşitli sebeplerle uzun süre anneden ayrı kalan bebekler

Çocuk istismarını önleme

Nedenleri

 İstismarı yaşayan çocuğun ailesinde çatışma, mutsuz evlilik ve sözlü şiddetin varlığı.
 Üvey anne veya baba.
 Aile içerisinde eşit karar alma dağılımının olmaması.
 Ailenin yaşadığı ekonomik ve ani değişimler etrafında doğan sıkıntılar.
 Ailelerin toplumsal organizasyonlara karşı kayıtsız kalması.
 Geleneksel aile yapısı ve fiziksel cezalandırmalar.

Önleme Yöntemleri

Çocuk istismarını önleme yöntemi başlıca üç başlık altında toplanabilir:

 İlk yöntem, topluma yönelik geniş çaplı eğitim sağlamaktır. Bu tür aktiviteler gelecekte çocuklarına istismar ve ihmalde bulunacak aileleri değiştirmeye yöneliktir. Bu seviyede, halk eğitim aktiviteleri, toplumda aile eğitim sınıfları ve aile destek programları yer alır. İlk seviyedeki bu çalışmaların, daha var olmadan önce engelleme amaçlı olduğundan ötürü etkisi belirsizdir.
 İkinci yöntem, daha önceden çocuklarına karşı istismar ve ihmalde bulunmuş ailelere, genç ailelere, çocuklarının ilgi gereksinimi olan ailelere, çocuk sahibi olan bireylere (annesiz veya babasız) ve düşük gelirli ailelere yöneliktir. İkinci yöntem, aile ve çocuk eğitiminin yüksek riskteki ailelere verilmesini öngörür ve çocuklarının engelli veya üvey evlat olmalarını göz ardı eder.
 Üçüncü yöntem ise, resmi olarak tespit edilmiş ve devamlı bir şekilde çocuklarına karşı şiddet ve ihmal uygulayan ailelere yöneliktir. Bu ailelerin daha önceden yasalar ve mahkemeler doğrultusunda engellenmeleri öngörülmüştür.

Çocuklar neler yaşadıklarından neden bahsetmezler?
 Kendilerine inanılmayacağını düşünebilirler.
 Başlarının belaya gireceğinden korkabilirler.
 İstismarcının tehdidinden korkabilirler.
 İstismarcıyı korumak isteyebilirler, istismarcıyı sevebilir ama yaptıklarını sevmezler.
 Nasıl anlatılacağını bilmeyebilirler.
 Cinsel şiddet içeren davranışların yanlış olduğunu bilmeyebilirler.
 Arkadaşları tarafından dışlanmaktan korkabilirler.
 Homofobik bir çevrede yetişti iseler, homoseksüel olarak adlandırılmaktan korkabilirler.
 Büyükleriyle (otorite ifade edenlerle) cinsel konuları konuşmaktan utanabilirler.
 Gammaz olarak adlandırılmak istemeyebilirler.
 İyi çocukların cinsellikle ilgili sözcükleri kullanmamaları gerektiği kendilerine söylenmiş olabilir.
 Cinsellik ve/veya cinsel taciz/istismar hakkındaki bilgisizlikleri sebebiyle yapılanı kavrayamayabilirler, nasıl adlandırıp anlatacaklarını bilemezler, bocalarlar.
 Kendilerine yapılanı engellemeye çalışmadıklarından suçluluk duygusuna kapılıp sessizleşebilirler.
 İstismarcının yaşı ve/veya aile içinde iktidar konumunda bulunuşu sebebiyle ona mutlak güven duyup itaat etmeleri gerektiğine inanıyor olabilirler.
 Çocuk olduklarından cinsel istismarı merak etmelerinin, oyunlaştırarak öğrenmeyi denemelerinin doğal olduğunu, bunun kendilerinin suçlu olduğu anlamına gelmediğini düşünemeyebilirler.
 Eğer istismar sırasında cinsel olarak uyarıldılar, zevk aldılar ise istismarcının yaptıklarının kendi rızaları ile gerçekleştiğine inanabilirler.
 Bir dönem bahsetmiş ve kendilerini suçlayan, dışlayan, yaşadıklarına istismarcı açısından bakıp çocukla empati kurmayı reddeden, küçümseyici, aşağılayıcı, acıyan vb. tepkilerle karşılaşmış olabilirler, yanlış tepkiler anlatma korkularını katlayabilir.
 Cinsel istismarı anlattıkları kişiler tarafından, tekrar istismara uğramaktan korkabilirler.
 Cinsel istismar anında kilitlenip kendilerini dış-iç tepkilere kapamış iseler, istismarın sözünü etmeyi denerken de aynı şekilde bir tepkilenme yaşayarak engellenebilirler.
 Şiddet, cinsel şiddet, cinsellik hakkında yeterli bilgiye sahip olsalar dahi yaşadıklarını cinsel istismar olarak adlandırmaktan korkabilir, özellikle istismarcıları bir yakınları ise yaşadıklarından emin olmakta zorlanabilirler.
 Yapılan eylemin aşağılayıcı, baskılayıcı niteliğinden dolayı utandıklarından saklanabilir/saklayabilirler.

Ayrıca bakınız

 Çocuk hakları
 Cenevre Çocuk Hakları Bildirisi
 Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Bildirisi
 Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme
 Türkiye'de çocuk hakları
 Çocuk pornografisi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Turkpdr.com Rehberlik Çocuk İstismarı Türleri
 TTB Çocuk İstismarı ve İhmali Duyarlılık Grubu
 Sünnet
 Şiddetin Kökenleri
 Küresel ölçekte çocuk istismarı ve hukuki yetersizlik

Suçlar

Çocuk istismarı


ماكس مالوان  أو ، و لد في 6 مايو 1904 و توفي في 19 أغسطس 1978. يحمل رتبة الإمبراطورية البريطانية ، هو عالم آثار بريطاني، تخصص في تاريخ الشرق الأوسط القديم و كان الزوج الثاني للكاتبه الشهيرة أجاثا كريستي .

حياته و أعماله
كان يعمل في العراق في الموصل فترة بداية عقد السبعينيات و قد سكن منطقة محيطة بمقام النبي يونس وقام بحفر خندق تحت المرقد، وتوصل إلى آثار كنيسة النبي يونان وكذلك آثار معبد التوبة الآشوري تحت الكنيسة.

مراجع

قراءة إضافية

وصلات خارجية
 Kuehl, Greg. Sir Max Mallowan at the Emuseum of the Minnesota State University, Mankato (with links)

علماء آثار بريطانيون في القرن 20
أشخاص من واندسوورث
أكاديميو جامعة لندن
حائزون على وسام الإمبراطورية البريطانية من رتبة قائد
زملاء كلية أول سولز (أكسفورد)
ضباط سلاح الجو الملكي (بريطانيا)
علماء آثار إنجليز
علماء آثار في القرن 20
فرسان المملكة المتحدة
مدفونون في أوكسفوردشاير
مواليد 1904
مواليد في لندن
وفيات 1978
وفيات بسبب الأمراض في إنجلترا
خريجو كلية نيو كوليج
علماء آثار من الشرق الأوسط
أشخاص متعلمون في كلية لانسنغ

ماكس مالوان


لعبة الكف لعبة الرياضية. ظهرت لأول مرة في رواق كرة الكف الوطني زمن الثورة الفرنسية وكانت معروفة منذ عهد لويس نابليون بونابارت عام 1861 حتى عام 1909.

لعب مشتقة من لعبة الكف
 تنس
 كرة طائرة
 كرة يد أمريكية

انظر أيضًا
 لعبة الراح
 رياضة البادل

مراجع

أشكال التنس
ألعاب رياضية تستخدم الكرة
رياضات نشأت في فرنسا

لعبة الكف


ميرابيليس (Mirabilis) كان اسم شركة إسرائيلية، قامت بصناعة برنامج التراسل الفوري المعروف ICQ. تأسست هذه الشركة عام 1996 من طرف أربعة إسرائليين هم أريك فردي، يائير غولدفينغر، زيفي فيغيسر وأمنون أمير. بعد أقل من عامين اشترتها الشركة الأمريكية إي أو إل.

كانت الشركة في الأصل تمول من طرف يوسي فردي والد أريك فردي. رغم أن ميرابيليس لم يكن لها آنذاك دخل إلا أن إي أو إل اشترت عام 1998 هذه الشركة بمجموع 407 مليون دولار أمريكي (287 مليون دولار أمريكي دفعة واحدة، و120 مليون دولار أمريكي على مدى ثلاث سنوات).

قامت أيضا إي أو إل بإطلاق برنامجا خاصا بها للتراسل الفوري، اسمه إي أو إل للمراسة الفورية.

مراجع

انحلالات سنة 1998 في إسرائيل
إيه أو إل
تأسيسات سنة 1996 في إسرائيل
شركات الحاسوب المنحلة
شركات انحلت في 1998
شركات إسرائيلية
شركات إسرائيلية أسست في 1996
شركات برمجيات في إسرائيل
شركات أسست في 1996
شركات حوسبة سابقة في إسرائيل
شركات سابقة في إسرائيل
عمليات الدمج والاستحواذ في شركات إسرائيلية

ميرابيليس


A Parada Cristiano Ottoni/Pequena África é uma das estações do VLT Carioca situada no Rio de Janeiro. Atende às Linhas 2 e 3. Na Linha 2, em ambos os sentidos (Praia Formosa ↔ Praça XV), está entre as paradas Central e Saara. Já na Linha 3, em ambos os sentidos (Central ↔ Santos Dumont), está entre as paradas Central e Camerino/Rosas Negras.

Localiza-se na Praça Cristiano Ottoni e atende o bairro do Centro. Seu nome homenageia Cristiano Benedito Ottoni, que foi o primeiro diretor da Estrada de Ferro Dom Pedro II e considerado o pai das estradas de ferro no Brasil.

O nome das paradas da linha 3 foi alterado (originalmente o nome da estação seria apenas "Cristiano Ottoni") para homenagear movimentos de afrodescendentes e monumentos históricos ligados à cultura africana ao longo do trajeto. Cristiano Ottoni/Pequena África faz uma homenagem à região central da cidade ligada a Diáspora africana.

Ligações externas

Paradas do VLT Carioca
Centro (Rio de Janeiro)

Parada Cristiano Ottoni/Pequena África


Christiansborg Slotscirkus er en dansk animationsfilm fra 2014 instrueret af Karsten Mungo Madsen.

Handling
Folketinget er et cirkus. Folketingsmedlemmerne og regeringen er cirkusartister og gøglere. De vil gøre alt for at imponere og underholde os med alle deres kunster og taskenspil. Deres kostumer glimter og blinker, og alle klapper og griner. Musikken spiller, og der lugter dejligt af savsmuld. Hvornår kommer elefanterne mon? Mød Lars Løkke Rasmussen, Bjarne Corydon, Morten Messerschmidt og Helle Thorning-Schmidt og alle de andre på slap line i cirkusmanegen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Christiansborg Slotscirkus


الخزف الصيني هو نوع من الفخار يختلف عن الأنواع الأخرى في طريقة إحراقه، وهو أبيض اللون شبه شفاف مزجج رقيق ولا يخدش لتصلب ظينته وهو غير مسامي، ويحصل عليه من عجينة صلبة ناعمة، تحتوي علي الكاؤولين والفلسبار وفوسفات الجير. وللخزف رنين، ويحتاج إلى حرارة عالية لصنعه.

يرجح أنه عرف بالصين في القرن 14، وأقدم النماذج التي وصلت إلينا يرجح تاريخها إلى القرن 15، وانتقلت بعض أنواعه فيما بعد إلى اليابان ووصلت صناعته إلى إيطاليا وفرنسا في آخر القرن 15، ومنه ما انتشر في أوروبا وأشهر أنواعه ما يصنع في البندقية وفلورنسا وسيفر (فرنسا) ومدريد ودرسدن، كوربنهاجن، وتشلسي (إنجلترا)، وقد بدأ صنع خزف ورسشتر 1752 حينما نقلت وصنعت منه أدوات الشاي وأواني الزهور ولوحات الزينة المنقوشة، وكانت أهم الرسوم تشمل الزهور والمناظر الطبيعية الصينية بألوان زرقاء وسوداء وبنفسجية، ثم غلب عنصر الزهور على الرسوم منذ 1768، بيد أنه لوحظ تدهور مستوى هذا الخزف بعد 1783. وخزف دلفت (هولندا) بدأ إنتاجه في أواخر القرن 16 كنموذج لمظاهر الفن الداكن اللون والطلاء الأبيض غير الشفاف أو الملون ذي الطابع الشرقي، وخزف دلفت الحديث متوسط المستوى، يقتصر غالبا على الأزرق والأبيض، وخزف داربي الإنجليزي رقيق وغني بالزخرفة منذ 1750 وكثير منه يحمل شارة التاج فوق حرف D. خزف روكوود خزف أمريكي يصنع في سينسيناتي، يميز بلمعانه الرائع وتنوع ألوانه أما خزف دمشق فهو نوع من الخزف ذي السطح المزجج المصقول بما يشبه الصيني، صنع قديما من السليكا، واشتهرت به دمشق، وكانت نقوشه تتألف من اللون الأحمر القرمزي والفيروز والأخضر الهادئ مع قليل من اللون الأحمر، أما الأرضية فبيضاء أو ملونة وكانت الصحاف والأطباق منه محززة الأطراف منقوشة.

مراجع

تاريخ الخزف
فن صيني
فنون صينية

خزف صيني


بلدية بوريدا (بالكاتالانية: Borredà) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 571 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

بوريدا