The Women's Social and Political Union (WSPU) was a women-only political movement and leading militant organisation campaigning for women's suffrage in the United Kingdom founded in 1903. Known from 1906 as the suffragettes, its membership and policies were tightly controlled by Emmeline Pankhurst and her daughters Christabel and Sylvia. Sylvia was eventually expelled.

The WSPU membership became known for civil disobedience and direct action. Emmeline Pankhurst described them as engaging in a "reign of terror". Group members heckled politicians, held demonstrations and marches, broke the law to force arrests, broke windows in prominent buildings, set fire to or introduced chemicals into postboxes thus injuring several postal workers, and committed a series of arsons that killed at least five people and injured at least 24. When imprisoned, the group's members engaged in hunger strikes and were subject to force-feeding. Emmeline Pankhurst said the group's goal was "to make England and every department of English life insecure and unsafe".

Early years
The Women's Social and Political Union (WSPU) was founded as an independent women's movement on 10 October 1903 at 62 Nelson Street, Manchester, home of the Pankhurst family. Emmeline Pankhurst, along with two of her daughters, Christabel and Sylvia, and her husband, Richard, before his death in 1898, had been active in the Independent Labour Party (ILP), founded in 1893 by Scottish former miner Keir Hardie, a family friend. (Hardie later founded the Labour Party.)

Emmeline Pankhurst had increasingly felt that the ILP was not there for women. On 9 October 1903, she invited a group of ILP women to meet at her home the next day, telling them: "Women, we must do the work ourselves. We must have an independent women's movement. Come to my house tomorrow and we will arrange it!" Membership of the WSPU was open to women only, and it had no party affiliation.

In 1905, the group convinced the Liberal MP Bamford Slack to introduce a women's suffrage bill; it was ultimately talked out, but the publicity spurred rapid expansion of the group. The WSPU changed tactics following the failure of the bill; they focused on attacking whichever political party was in government and refused to support any legislation which did not include enfranchisement for women. This translated into abandoning their initial commitment to also supporting immediate social reforms.

The term "suffragette" was first used in 1906 as a term of derision by the journalist Charles E. Hands in the London Daily Mail to describe activists in the movement for women's suffrage, in particular members of the WSPU. But the women he intended to ridicule embraced the term, saying "suffraGETtes" (hardening the 'g'), implying not only that they wanted the vote, but that they intended to 'get' it.

Also in 1906, the group began a series of demonstrations and lobbies of Parliament, leading to the arrest and imprisonment of growing numbers of their members. An attempt to achieve equal franchise gained national attention when an envoy of 300 women, representing over 125,000 suffragettes, argued for women's suffrage with the Prime Minister, Sir Henry Campbell-Bannerman. The Prime Minister agreed with their argument but "was obliged to do nothing at all about it" and so urged the women to "go on pestering" and to exercise "the virtue of patience".

Some of the women Campbell-Bannerman advised to be patient had been working for women's rights for as many as fifty years: his advice to "go on pestering" would prove quite unwise. His thoughtless words infuriated the protesters and "by those foolish words the militant movement became irrevocably established, and the stage of revolt began". In 1907, the organisation held the first of several of their "Women's Parliaments".

The Labour Party then voted to support universal suffrage. This split them from the WSPU, which had always accepted the property qualifications which already applied to women's participation in local elections. Under Christabel's direction, the group began to more explicitly organise exclusively among middle-class women, and stated their opposition to all political parties. This led a small group of prominent members to leave and form the Women's Freedom League.

Campaigning develops

Immediately following the WSPU/WFL split, in autumn 1907, Frederick and Emmeline Pethick-Lawrence founded the WSPU's own newspaper, Votes for Women. The Pethick-Lawrences, who were part of the leadership of the WSPU until 1912, edited the newspaper and supported it financially in the early years. Sylvia Pankhurst wrote a number of articles for the WSPU newspaper and, in 1911, published a piece on the history of the WSPU campaign. This included a detailed account of her experience during the Black Friday event in 1910.

In 1908 the WSPU adopted purple, white, and green as its official colours. These colours were chosen by Emmeline Pethick-Lawrence because "Purple...stands for the royal blood that flows in the veins of every suffragette...white stands for purity in private and public life...green is the colour of hope and the emblem of spring". June 1908 saw the first major public use of these colours when the WSPU held a 300,000-strong "Women's Sunday" rally in Hyde Park. Sylvia Pankhurst designed the logo and created a number of leaflets, banners, and posters.

In February 1907, the WSPU founded the Woman's Press, which oversaw publishing and propaganda for the organisation, and marketed a range of products from 1908 featuring the WSPU's name or colours. The woman's Press in London and WSPU chains throughout the UK operated stores selling WSPU products. A board game named Suffragetto was published circa 1908. Until January 1911, the WSPU's official anthem was "The Women's Marseillaise", a setting of words by Florence Macaulay to the tune of "La Marseillaise". In that month the anthem was changed to "The March of the Women", newly composed by Ethel Smyth with words by Cicely Hamilton.

On 13 October 1908, Emmeline Pankhurst together with Christabel Pankhurst and Flora Drummond organised a rush on the House of Commons. 60,000 people gathered in Parliament Square and attempts were made by suffragettes to break through the 5000 strong police cordon. Thirty-seven arrests were made, ten people were taken to hospital.  On 29 June 1909, WSPU activists Ada Wright and Sarah Carwin were arrested for breaking government windows. They were sentenced to a month in prison. After breaking every window in their cells, in a protest they went on a hunger strike, following the pioneering strike of Marion Wallace Dunlop. They were released after six days.

Direct action

In 1910 Conciliation Bill, giving a limited number of propertied and married women the vote was carried on its first reading in the House of Commons, but then shelved by Prime Minister Asquith. In protest, on 18 November Emmeline Pankhurst led 300 women from a pre-arranged meeting at the Caxton Hall in a march on Parliament where they were met and roughly handled by the police. Under continued pressure from the WSPU, the Liberal government re-introduced the Conciliation Bill the following year. Exasperated by the continued opposition and by the bill's limitations, on 21 November 1911, the WSPU carried out an "official" window smash along Whitehall and Fleet Street. Its target included the offices of the Daily Mail and the Daily News and the official residences or homes of leading Liberal politicians. 160 suffragettes were arrested. The Conciliation Bill was debated in March 1912, and was defeated by 14 votes.

The WSPU responded by organising a new and broader campaign of direct action. Once this got underway with the wholesale smashing of shop windows, the government ordered arrests of the leadership. Although they had disagreed with strategy, Frederick and Emmeline Pethwick-Lawrence, were sentenced to nine months imprisonment for conspiracy and successfully sued for the cost of the property damage.

Some WSPU militants, however, were prepared to go beyond outrages against property. On 18 July 1912, in Dublin Mary Leigh threw a hatchet that narrowly missed the head of the visiting prime minister H. H. Asquith. On 29 January 1913, several letter bombs were sent to the Chancellor of the Exchequer, David Lloyd George, and the prime minister Asquith, but they all exploded in post offices, post boxes or in mailbags while in transit across the country. Between February and March 1913, railway signal wires were purposely cut on lines across the country endangering train journeys.

On 19 February 1913, as part of a wider suffragette bombing and arson campaign, a bomb was set off in Pinfold Manor, the country home of the Chancellor of the Exchequer, Lloyd George, which brought down ceilings and cracked walls. On the evening of the incident Emmeline Pankhurst claimed responsibility, announcing at  a public meeting in Cardiff, we have "blown up the Chancellor of the Exchequer's house". Pankhurst was willing to be arrested for the incident saying "I have advised, I have incited, I have conspired"; and that if she was arrested for the incident she would prove that the "punishment unjustly imposed upon women who have no voice in making the laws cannot be carried out". On 3 April Pankhurst was sentenced to three years' penal servitude for procuring and inciting women to commit "malicious injuries to property".  The Temporary Discharge for Ill Health Bill was rushed through Parliament to ensure that Pankhurst, who had immediately gone on hunger strike, did not die in prison.

In response to the bomb Lloyd George wrote an article in Nash's Magazine, entitled "Votes for Women and Organised Lunacy" where he argued that the "main obstacle to women getting the vote is militancy".  It had alienated those who would have supported them. The only way for women to get the vote is a new movement "absolutely divorced from stones and bombs and torches".

On the last day of April, the WSPU offices were raided by the police, and a number of women were arrested and taken to Bow Street. They were Flora Drummond, Harriett Roberta Kerr, Agnes Lake, Rachel Barrett, Laura Geraldine Lennox and Beatrice Sanders. All were charged under the Malicious Damages Act of 1861, found guilty and received various sentences.

In the same month, April 1913, Dorothy Evans, posted as an organiser to the north of Ireland, was arrested in Belfast on explosive charges. Together with local activist Midge Muir, she created uproar in court demanding to know why the gun-running Ulster Unionist James Craig was not appearing on the same charges.

In June 1913 Emily Davison was killed while attempting to drape a suffragette banner on the King's horse as it was racing in the Epsom Derby—an incident famously captured on film.

On the evening of 9 March 1914 in Glasgow, about 40 militant suffragettes, including members of the Bodyguard team, brawled with several squads of police constables who were attempting to re-arrest Emmeline Pankhurst during a pro-suffrage rally at St. Andrew's Hall. The following day, suffragette Mary Richardson (known as one of the most militant activists, also called "Slasher" Richardson) walked into the National Gallery in London and attacked Diego Velázquez's painting, Rokeby Venus with a meat cleaver. Her action stimulated a wave of attacks on artworks that would continue for five months. In June, militants had placed a bomb beneath the Coronation Chair in Westminster Abbey.

Released following a hunger strike, in July 1914 Dorothy Evans was again arrested in Belfast. With a sister Hunger Strike Medalist, Lillian Metge, she was implicated in a series of arson attacks and the bombing of Lisburn Cathedral.

Hunger strikes
In response to the continuing and repeated imprisonment of many of their members, the WSPU extended and supported prison hunger strikes. The authorities' policy of force feeding won the suffragettes public sympathy and induced the government later passed the Prisoners (Temporary Discharge for Ill Health) Act 1913. More commonly known as the "Cat and Mouse Act", this allowed the release of suffragettes, close to death due to malnourishment, and their re-arrest once health was restored. The WSPU fought back: their all-women security team known as the Bodyguard, trained in ju-jitsu by Edith Margaret Garrud and led by Gertrude Harding, protected temporarily released suffragettes from arrest and recommital. The WSPU also coordinated a campaign in which doctors such as Flora Murray and Elizabeth Gould Bell treated the imprisoned suffragettes.

A special medal, the Hunger Strike Medal, like a military honour was designed by Sylvia Pankhurst and awarded 'for Valour' to women who had been on hunger strike/force-fed.

Splits and currents
Differences over direct action contributed to splits in the organisation. Emmeline Pethick-Lawrence, who with her husband Frederick edited Votes for Women, was expelled in 1912. Christabel Pankhurst launched a new WPSU journal, fully committed to the militant strategy, The Suffragette. The Pethick-Lawrences then joined Agnes Harben and others in starting the United Suffragists, which was open to women and men, militants and non-militants alike.

Within the WPSU radical action was championed by the "Young Hot Bloods" or "YHB". These were a group of  younger unmarried women formed by Annie Kenney's sister Jessie and Adela Pankhurst in 1907. The group's name derived from a newspaper comment: "Mrs Pankhurst will of course be followed blindly by a number of the younger and more hot-blooded members of the Union". Members of the group included Irene Dallas, Grace Roe, Jessie Kenney, Elsie Howey, Vera Wentworth and Mary Home.

Sylvia Pankhurst and her East London Federation were expelled early in 1914. They had argued for an explicitly socialist organisation, aligned with the Independent Labour Party, and focused on working-class collective action rather than individual attacks on property. They renamed themselves the East London Federation of Suffragettes (ELFS) and launched a newspaper, the Women's Dreadnought.

During the First World War
On the outbreak of the First World War in 1914, Christabel Pankhurst was living in Paris, in order to run the organisation without fear of arrest. Her autocratic control enabled her, over the objections of Kitty Marion and others, to declare soon after war broke out that the WSPU should abandon its campaigns in favour of a nationalistic stance, supporting the British government in the war. The WSPU stopped publishing The Suffragette, and in April 1915 it launched a new journal, Britannia. While the majority of WSPU members supported the war, a small number formed the Suffragettes of the Women's Social Political Union (SWSPU) and the Independent Women's Social and Political Union (IWSPU), led by Charlotte Marsh, and including Edith Rigby and Dorothy Evans.

The WSPU faded from public attention and was dissolved in 1917, with Christabel and Emmeline Pankhurst founding the Women's Party.

Suffrage drama
Between 1905 and 1914 suffrage drama and theatre forums became increasingly utilised by the women's movement. Around this same time, however, the WSPU also became increasingly associated with militancy, moving from marches, demonstrations, and other public performances to more avant-garde and inflammatory "acts of violence." The organisation began using these shock tactics to demonstrate the seriousness and urgency of the cause. Their demonstrations included "window smashing, museum-painting slashing, arson, fuse box bombing, and telegraph line cutting,"—suffrage playwrights, in turn, began using their work to combat the negative press around the movement and attempted to demonstrate in performance how these acts of violence only occur as a last resort. They attempted to transform the negative, yet popular perspective of these militant acts as being the actions of irrational, hysterical, 'overly-emotional' women and instead demonstrate how these protests were merely the only logical response to being denied a basic fundamental right.

Suffragettes not only used theatre to their advantage, but they also employed the use of comedy. The Women's Social and Political Union was one of the first organisations to capitalise on comedic satirical writing and use it to outwit their opposition. It not only helped them diffuse hostility towards their organisation, but also helped them gain an audience. This use of satire allowed them to express their ideas and  frustrations as well as combat gender prejudices in a safer way. Suffrage speakers, who often held open-air meetings in order to reach a wider audience, had to face hostile audiences and learn how to deal with interruptions. The most successful speakers, therefore, had to acquire a quick wit and learn to "always to get the best of a joke, and to join in the laughter with the audience even if the joke was against" them. Suffragette Annie Kenney recalls an elderly man continuously jeering "if you were my wife I'd give you poison" throughout the course of her speech, to which she replied "yes, and if I were your wife I'd take it," diffusing threats and making her antagonist appear laughable.

Notable members

 Mary Ann Aldham
 Janie Allan
 Doreen Allen
 Helen Archdale
 Ethel Ayres Purdie
 Barbara Ayrton
 Edith Marian Begbie
 Rosa May Billinghurst
 Teresa Billington-Greig
 Violet Bland
 Bettina Borrmann Wells
 Elsie Bowerman
 Janet Boyd
 Bertha Brewster
 Constance Bryer
 Lady Constance Bulwer-Lytton
 Evaline Hilda Burkitt
 Lucy Burns
 Sarah Carwin
 Eileen Mary Casey
 Joan Cather
 Georgina Fanny Cheffins
 Helen Millar Craggs
 Ellen Crocker
 Helen Cruickshank
 Louie Cullen
 Alice Davies
 Emily Davison
 Charlotte Despard
 Violet Mary Doudney
 Edith Downing
 Flora Drummond
 Sophia Duleep Singh
 Elsie Duval
 Una Duval
 Norah Elam
 Dorothy Evans
 Kate Williams Evans
 Theresa Garnett
 Louisa Garrett Anderson
 Edith Margaret Garrud
 Katharine Gatty
 Mary Gawthorpe
 Katie Edith Gliddon
 Nellie Hall
 Cicely Hamilton
 Beatrice Harraden
 Alice Hawkins
 Edith How-Martyn
 Elsie Howey
 Ellen Isabel Jones
 Annie Kenney
 Edith Key
 Aeta Adelaide Lamb
 Mary Leigh
 Lilian Lenton
 Constance Lytton
 Mary Macarthur
 Florence Macfarlane
 Margaret Macfarlane
 Margaret McPhun
 Frances McPhun
 Margaret Mackworth, 2nd Viscountess Rhondda
 Christabel Marshall
 Kitty Marion
 Dora Marsden
 Lillian Metge
 Dora Montefiore
 Alice Morrissey
 Flora Murray
 Margaret Nevinson
 Edith New
 Adela Pankhurst
 Christabel Pankhurst
 Emmeline Pankhurst
 Sylvia Pankhurst
 Frances Parker
 Alice Paul
 Emmeline Pethick-Lawrence
 Caroline Phillips
 Ellen Pitfield
 Isabella Potbury
 Mary Richardson
 Edith Rigby
 Rona Robinson
 Mary Russell, Duchess of Bedford
 Bertha Ryland
 Amy Sanderson
 Arabella Scott
 Muriel Scott
 Genie Sheppard
 Alice Maud Shipley
 Dame Ethel Mary Smyth
 Harriet Shaw Weaver
 Evelyn Sharp
 Hope Squire
 Janie Terrero
 Dora Thewlis
 Catherine Tolson
 Helen Tolson
 Julia Varley
 Marion Wallace Dunlop
 Elsie and Mathilde Wolff Van Sandau
 Patricia Woodlock
 Gertrude Wilkinson
 Laura Annie Willson
 Laetitia Withall
 Olive Wharry
 Celia Wray
 Ada Wright
 Rose Emma Lamartine Yates

See also
 Feminism in the United Kingdom
 Girl power
 List of suffragette bombings
 List of suffragists and suffragettes
 Women's suffrage organizations
 List of women's rights activists
 List of women's rights organizations
 Men's League for Women's Suffrage
 Suffragette bombing and arson campaign
 Timeline of women's suffrage
 Women's empowerment
 Women's rights

Sources

References

Bibliography

Further reading
 Bartley, Paula. Emmeline Pankhurst (2002)
 Davis, Mary. Sylvia Pankhurst (Pluto Press, 1999)
 Harrison, Shirley. Sylvia Pankhurst: A crusading life, 1882–1960 (Aurum Press, 2003)
 Holton, Sandra Stanley. "In sorrowful wrath: suffrage militancy and the romantic feminism of Emmeline Pankhurst." in Harold Smith, ed. British feminism in the twentieth century (1990) pp: 7–24.
 Loades, David, ed. Reader's guide to British history. (Fitzroy Dearborn Publishers, 2003). 2:999–1000, historiography
 Marcus, Jane. Suffrage and the Pankhursts (1987)
 Pankhurst, Emmeline. "My own story" 1914. London: Virago Limited, 1979.
 Purvis, June. "Emmeline Pankhurst (1858–1928), Suffragette Leader and Single Parent in Edwardian Britain." Women's History Review  (2011) 20#1 pp: 87–108.
 Romero, Patricia W. E. Sylvia Pankhurst: Portrait of a radical (Yale U.P., 1987)
 Smith, Harold L. The British women's suffrage campaign, 1866–1928 (2nd ed. 2007)
 Winslow, Barbara. Sylvia Pankhurst: Sexual politics and political activism (1996)

External links
Annual Reports of the National Women's Social and Political Union, 1908–1912., LSE Digital Library, London School of Economics and Political Science.
Museum of London, Votes for Women exhibition and programming, 2 February 2018 – 6 January 2019.
Papers, 1911–1913.
Schlesinger Library, Radcliffe Institute, Harvard University.

1903 establishments in the United Kingdom
1918 disestablishments in the United Kingdom
Emmeline Pankhurst
Feminist organisations in the United Kingdom
First-wave feminism in the United Kingdom
Organisations based in Manchester
Organizations established in 1903
Organizations disestablished in 1918
Women's organisations based in the United Kingdom
Social history of the United Kingdom
Suffrage organisations in the United Kingdom
Terrorism in the United Kingdom

Women's Social and Political Union


O caso Samuel Eberth de Melo refere-se aos crimes de homicídio e ocultação de cadáver do empresário mineiro Samuel Eberth de Melo, de 41 anos, na cidade de Santo Antônio da Patrulha, no Rio Grande do Sul, entre 02 e 11 de junho de 2023, quando o corpo foi encontrado. Diego Gabriel da Silva, um empresário da cidade de Novo Hamburgo que tinha uma dívida de 5 milhões com a vítima, foi preso junto com outro homem que o teria ajudado a cometer o crime.

O caso aconteceu apenas algumas semanas após o corpo do ator e produtor Jeff Machado ter sido descoberto enterrado a 2 metros de profundidade, num crime que chocou o Brasil.

Contexto
Pai de três filhos, Samuel era empresário do ramo automobilístico e negociava carros com Diego, que era seu parceiro comercial, há cerca de quatro meses.. Depois de ter enviado 44 veículos sem receber o pagamento, ele ficou desconfiado e viajou até Novo Hamburgo, cidade sede da empresa do gaúcho, para fazer a cobrança.

Já Diego, morador do bairro Canudos, era conhecido comum exímio vendedor de carros e tinha grandes parceiros comerciais, inclusive em Porto Alegre. No entanto, ele também respondia a seis processos por estelionato.

Crime
Samuel chegou a Novo Hamburgo no dia 1º de junho de 2023 e se hospedou num hotel, mantendo contato com a família até o início da tarde do dia 02. Numa das mensagem enviadas disse à namorada que não havia encontrado os carros que queria levar de volta para Minas Gerais por falta de pagamento. Após não terem mais notícias do mineiro, o pai, um irmão e um cunhado viajaram até Novo Hamburgo no dia 03, onde procuraram Diego, que disse que o sócio havia feito uma viagem rápida. Os familiares, que sabiam da dívida, desconfiaram e procuraram a polícia.

Investigações
Diego levantou as suspeita das autoridades por dar depoimentos contraditórios, o que foi essencial para dar um fio condutor à investigações. Seguindo pistas como imagens em câmeras de videomonitoramento, passagens por pedágio e imagens das redes sociais da vítima, policiais delimitaram, inicialmente, uma vasta área de buscas entre Novo Hamburgo até o litoral norte gaúcho.

No entanto, o rastreamento do sinal do telefone celular do empresário mineiro levou os investigadores a Santo Antônio da Patrulha, cidade que fica a 80 quilômetro da capital gaúcha Porto Alegre. Uma denúncia anônima feita no dia 07 revelou que o corpo estaria numa casa abandonada na zona rural da cidade. As buscas na cidade duraram quatro dias e contaram com a participação de 70 profissionais (bombeiros militares, brigadianos e policiais civis), além de cães farejadores. Foi um dos animais que encontrou uma pista importante: um óculos, que um dos policiais reconheceu como sendo da vítima por uma fotografia numa rede social.

O corpo de Samuel foi encontrado perto de um riacho, enrolado numa lona, coberto por folhas, telhas e outros objetos. A lona, conforme os peritos, é a mesma comprada por Diego numa ferragem em Santo Antônio da Patrulha. O acusado também comprou duas pás e uma enxada.

A autópsia do corpo revelou que Samuel foi morto com 9 tiros dados pelas costas. Para emboscar Samuel, Diego disse à vitima que parte dos carros estavam sendo expostos numa feira na cidade de Santo Antônio da Patrulha.

Esquema de lavagem de dinheiro e sonegação de impostos
Segundo o Jornal NH, o crime pode ter levado à descoberta de uma rede de empresários ligada à lavagem de dinheiro e sonegação de impostos. Neste caso, Diego agiria como atravessador, repassando os carros que os revendedores sem o pagamento de impostoss, o que barateava os veículos e facilitava sua venda.

Prisão, julgamento e pena
Diego foi preso no dia 04 de junho e o outro homem, no dia 10. Eles cumprem prisão preventiva e foram indiciados em julho de 2023.

Linha do tempo

 01/06: Samuel chega a Novo Hamburgo
 02/06: Samuel faz contato com a família pela última vez no início da tarde; por volta das 13h10, sua imagem é gravada numa câmera de vidiomonitoramento num posto de gasolina de Taquara
 03/06: familiares chegam a Novo Hamburgo; polícia inicia as investigações
 04/06: Diego, principal suspeito do crime, é preso provisoriamente
 08/06: policiais focam as busca em casas abandonadas da cidade de Santo Antônio da Patrula
 10/06: outro homem envolvido no crime é preso
 11/06: o corpo de Samuel é encontrado no início da manhã de domingo

Leia também

 Caso Jeff Machado

Referências

Homicídios
Crimes no Brasil em 2023
Crimes no Rio Grande do Sul
2023 no Brasil
Crimes contra a pessoa
Santo Antônio da Patrulha

Caso Samuel Eberth de Melo


තිමොති ලොරන්ස් මහතා දෙවන එලිසබෙත් මහ රාජෝත්තමාවියගේ හා ෆිලිප් කුමරුගේ එකම දියණිය වන ඈන් රාජකීය කුමරියගේ දෙවන හා වත්මන් සැමියා වේ.

ශ්‍රීමත් තිමොති ලොරන්ස් මහතා


Es Trucadors es una pequeña península (considerada como istmo) que se encuentra al norte de la isla española de Formentera, en Baleares. Pertenece a la parroquia de San Fernando de las Rocas y está incluida en el parque natural de las Salinas.

Es una franja de tierra estrecha y baja, formada por un conjuntos de dunas más o menos estables, con una longitud cerca de 3 km y una anchura media de 200 m con algún punto donde no llega a los 100 m. La altura máxima es de 10,34 m.

La parte meridional de la península comprende entre el estany Pudent y el Pujol des Palo (10 m) y es Muntanyar (10,34 m). En esta zona se encuentran los estanques salineros d'en Marroig. A poniente se encuentra la playa de es Cavall d'En Borràs.

La parte central es la más turística. En la parte septentrional la península se va estrechando. Está formada por pequeños montículos rocosos unidos por lenguas de arena abiertas a levante y poniente y que, en invierno, el oleaje puede llegar a romper la península en estos puntos. La parte más meridional de este sector es la zona de n'Adolf, nombre originado por el naufragio del barco sueco Adolf, en 1882.

Cerca del extremo norte se encuentra "la Riada". Es un espacio singular construido por el alemán Johannes Schultz con piedras y materiales abandonados en la costa. Comenzó la creación en 1992, y cada año lo ha ido renovando, creando un espacio de formas sugerentes e imaginativas.

El extremo norte termina en la Punta des Trucadors. El estrecho des Pas, de 50 m de ancho y una profundidad de 2 m, separa la península del extremo meridional de la isla de Espalmador llamado Punta des Càrritx.

Referencias

Enlaces externos

Geografía de Formentera
Penínsulas de España
Penínsulas del mar Mediterráneo de Europa

Es Trucadors


An Triodia rigidissima in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pilg., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Michael Lazarides. An Triodia rigidissima in nahilalakip ha genus nga Triodia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triodia (Poaceae)

Triodia rigidissima


قرية جربا هي قرية فلسطينية صغيرة في محافظة جنين تقع بين قريتي مسلية وصانور وهي تشتهر بخضرتها ومزارعها
قرية صغيرة تقع إلى الجنوب من مدينة جنين وتبعد عنها 21كم ، وترتفع 400م عن سطح البحر، معنى اسمها (جربا) الأرض الممحلة . تبلغ مساحة أراضيها 3520 دونما ،يحيط بها أراضي قرى قباطية ، ومسلية وصانور ومركة . وقدر عدد سكانها في عام 1922 (31) نسمة وفي عام 1931 (65) نسمة وبلغ عدد سكانها عام 1997 حوالي (54) نسمة . يذكر ان سبب تسميتها بإسمها بسبب دعم الشيخ عبد الكريم الجربا لسكانها بالمال ، وسموها باسمها اكراماً له.

وصلات خارجية
 فلسطين في الذاكرة/ جربا

مراجع

بلديات فلسطين
قرى الضفة الغربية
قرى وبلدات محافظة جنين
محافظة جنين
بلديات دولة فلسطين

جربا


جاوانية: أو جاوان قبيلة كردية مشهورة من فروع الكلهور الفارسية اسست مع بني مزيد أيام اميرها صدقة بن منصور مدينة الحلة العراقية عام 1086 ميلادية. كان لأمراء الجاوانية الشيعة دور هام في المعترك السياسي لمنطقة الفرات وجنوب بغداد لعقود وبرز من الجاوانية رجال حرب وادب اشهرهم بنو ورام (بهرام) ومنهم أبو الفتح بن ورام وما زالت محلتهم باقية في الحلة باسم محلة الأكراد.

القبيلة المنسية
يقول صاحب الكامل في التاريخ عن دور بنى ورام الجاوانية انه في العام 655 هجرية سنة وفاة السلطان السلجوقي طغرلبك ساءت «الأحوال بالعراق بعد وفاته فإنه كتب من ديوان الخلافة إلى شرف الدولة مسلم بن قريش صاحب الموصل وإلى نور الدولة دبيس بن مزيد وإلى هزارسب وإلى بني ورام وإلى بدر بن المهلهل الكردي بالاستدعاء إلى بغداد وأرسل لشرف الدولة تشريف وعمل أبو سعد القايني ضامن بغداد سوراً على قصر عيسى وجمع الغلات.».. «وقدم إلى بغداد دبيس بن مزيد وخرج الوزير ابن جهير لاستقباله وقدم أيضاً ورام وتوفي ببغداد أبو الفتح بن ورام مقدم الأكراد الجاوانية فحمل إلى جرجرايا وفارق شرف الدولة مسلم بغداد ونهب النواحي فسار نور الدولة والأكراد وبنو خفاجة إلى قتاله.»
المؤرخ العراقي الشهير مصطفى جواد في كتابه ((جاوان، العشيرة الكردية المنسية)) ان جاوان قبيلة كردية قديمة من أشهر القبائل في التاريخ واعضمها مقاما وأبعدها صيتا وأجلها فعلا في الحروب والسياسة بالعراق ومن أحسن القبائل أثرا في الأدب العربي، ولاسيما الشعر لإقبالها عليه والدعوة إليه ولكنها لم تحظ من الباحثين في تاريخ الأكراد بدراسة ولا بتحقيق، ولم نعثر، ولم تفزمن المؤرخين المعاصرين لنا ولا الذين عاشوا قبلهم بعناية ولا برعاية. قامت قبيلة جاوان بأدوار خطيرة في التاريخ العراقي الإسلامي، فيها من العظمة والفخامة والكرامة ما يؤهلها بعضه لأن تذكر وتدرس في تاريخ العراق ولاسيما التاريخ الكردي منه، لان إهمالها يعد نقصانا وحرمانا وكفرانا: نقصانا في حقيقة التاريخ، وحرمانا في العلم الذي غايته الكشف عن الحقائق وكفرانا لفضلها وأثارها التي يجب أن يعترف بها، وتذكر بها بالإجلال والتعظيم، فلم يذكرها شرف خان البتليسي في شرفنامته مع أنها تأريخ الأكراد، ولا ابن فضل الله العمري في مسالك الإبصار في ممالك الأمصار.
وذكرها الأستاذ محمد أمين زكي في كتابه ((مختصر تاريخ الكرد وكردستان ص375)) مرة واحدة مصحفه إلى ((جواني))، ومع اشارته إلى أنه نقل اسمها مع عدة من قبائل الاكراد، من مروج الذهب للمسعودي، المؤرخ الكبير، فقد ضهر لي انه نقل ذلك من دائرة المعارف الإسلامية، لان الطبعة الاوربية للمروج ج3 ص254 تذكرها بصورة ((جاوان)) وقد ذكرت في القبيلة في أكثر طبعات المروج مصحفة إلى ((جاوان)) بحاء مهملة، على أن صاحب القاموس المجد الفيروزابادي ذكرها في باب ((الجيم)).
قال المسعودي في المروج:- ((وما قلنا في الأكراد، فهم الشاهجان ببلاد ماء الكوفة والبصرة، وهي أرض الدينور وهمذان والمجاوران وهم من الكيكان ببلاد أذربيجان، والهذبانية والسراة، وما حوت بلاد الجبال من الشاذنجان واللريئة، والباردلكان، والبارينجان، والباريسبان والخالية والجبانارقية والجاوانية)). وفي النص المنقول من مروج الذهب على أن قبيلة ((جاوان)) كانت في أواسط القرن الرابع من الهجرة من أشهر القبائل الكردية.
وقد ذكر هذه القبيلة في القرن السادس للهجرة العماد الأصفهاني – خريدة القصر نسخة باريس 3372 الورقة (152- 3) في سيرة بعض امرائها. قال: ((الأمير أبو شجاع عاصم بن أبي النجم الكردي من اعيان الاكراد الجاوانيه.
وقال الفيروز أبادي: ((وجاوان قبيلة من الاكراد سكنوا الحلة المزيدية في العراق، منهم الفقيه محمد بن علي الجاواني)). وزاد السيد محمد مرتضى الزبيدي في شرح القاموس جملة ((الحلي الشافعي)) فصار ((الكردي الجاواني الحلي الشافعي)). وقد ذكر هذا الفقيه السبكي في طبقاته قال: محمد بن علي بن عبد الله أبو سعيد الجاواني الحلي العراقي، وجاوان قبيلة من الاكراد سكنوا الحلة)) وذكر أن مولده سنة 468هـ نقلا عن تاريخ أبن النجار، وهو الاصل في ذكر هذه القبيلة في سكان الحلة.
وأذ ذكر الفيروز أبادي أنهم سكنوا الحلة، ينبغي لنا ان نذكر تاريخهم قبل سكناهم أياها، ونشير إلى المحلة التي سكنوا فيها، تلك المحلة التي لا تزال تعرف إلى اليوم بمحلة الأكراد، ولايعرف أكثر الناس السبب في هذه التسمية، حتى لقد أدعى بعض الناس أن الاكراد يراد بهم الكرادة، لان لهم كرودا على شط الحلة، وهو تكلف بارد ودعوى سخيفة، فالفرق عظيم بين ((الاكراد)) و ((الكرادة))، والتاريخ يثبت اثباتا لاشبهة فية أن محلة الاكراد بالحلة نسبت اليهم منذ تاسيسها إلى ايامنا هذه، فلا داعي إلى التمحل والتكلف والتغاضي عن حقيقة تأريخية واضحة.
وجاء في معجم البلدان (الحلة)
وكانت الحلة قد شيدت في اواخر القرن الخامس للهجرة، شيدها سيف الدولة صدقة بن منصور بن دبيس بن علي بن مزيد الاسدي المزيدي، وكانت منازل ابائه في بعض أصقاع نهر النيل، في أقليم بابل أيضا. فلما قوي أمرة وأشتد ازره، وكثرت امواله ورجاله، أنتقل إلى الجامعين موضع في غربي عمود الفرات، ليبعد عن الطالب إذا هرب. وكان ذلك في محرم من سنة 495هـ على عهد السلطان بركيارق بن ملكشاه السلجوقي وفي خلافة المستظهر بالله العباسي، وكانت أجمة تاوي إليها السباع فنزل فيها بأهله وعساكره وحلفائه وبنى فيها مساكن جليلة ودورا فاخره، وتانق اصحابه في ذلك، وقصدها التجار، فصارت افخر بلاد العراق واحسنها، وانا لاشك ان أصدقه ومن معه أنتفعوا باجر بابل وغيره من الحضرة – هي مواد بناء – العتيقة، لقرب بابل من الحلة.
وسياتي في البحث أن قبيلة جاوان الكردية كانت حليفة لقبيلة بني أسد، فلذلك يعد الجاوانيون من مؤسسي الحلة وسكانها منذ أواخر القرن الخامس للهجرة، ومحلتهم محلة الاكراد كانت معروفة بهم منسوبة اليهم منذ القديم.
قال أبن بطوطة في رحلته ح1 ص138، في وصف الحلة: ((وأهل هذه المدينة كلها أمامية أثنا عشرية، وهم طائفتان: أحداهم تعرف بالاكراد، والأخرى تعرف بأهل الجامعين)) وكان مرور بن بطوطة بالحلة سنة 727هـ.

حكاية وفاء من محلة الأكراد
وقد ورد ذكر محلة الأكراد بالحلة في أخبار أحد القادمين للعراق في اواخر أيام الدولة الايلخانية، وهو شهاب الدين أبو سليمان أحمد بن رميثة بن نجم الدين ابي نمي محمد العلوي الحسني المكي، وقد توجه أيام امارة ابيه بمكة إلى العراق، وقصد إلى السلطان ابي سعيد بهادر خان بن اولجايتو بن ارغون بن أباقا بن هولاكو المغولي، فاكرمه واحسن لقاءه، وجعل اليه امارة الحاج من العراق وسائر الاقطار الدولة الايلخانية، فقدم المحل العراقي على المحل المصري بعرفات، والزم الناس بمكة ان يتعاملوا بدراهم السلطان أبي سعيد، ثم عاد مع قافلة الحجاج، فاعظمه السلطان، واحله محلا كريما، وفوض اليه امر الاعراب بالاعراب بالعراق، فأكثر فيهم الغارة والقتل، وعرض جاهه، وكثر اتباعه وأقام في بالحلة نافذ الأمر عريض الجاه كثير الاعوان، إلى أن توفي السلطان أبو سعيد عام ((736هـ))، فطرد الحاكم الذي كان بالحلة من قبل أبي سعيد وهو السيد علي بن طالب الحسيني الأفطسي الدلقندي، وتغلب على الحلة وأعمالها ونواحيها، وجبى الاموال، وكثر في ايامه الظلم والأستصفاء، إلى أن تمكن الشيخ حسن الكبير بن حسن اقبوغا المعروف في التواريخ الفارسية بحسن بزرك مؤسس الدولة الجلائرية بالعراق، فوجه عليه الجنود مرارا، فأعجزه لمراوغته مرة ومقاومته أخرى. ثم أنه توجه اليه بنفسه في جيش ضخم، وعبر الفرات اولا من الانبار، ثم احاط بالحلة، فتحصن أحمد بن رميثة فيها، فغدر به من أهل الحلة الذين أعتمد عليهم، وخذلته الاعراب الذين جاء بهم مددا، وتفرق الناس عنه، حتى بقي وحده، فقاتل عند باب داره في الميدان قتالا شديدا، وقتل دونه أحمد بن فليتة الحسني وأبوه فليته.
قال ابنعنبة في عمدة الطالب في أنساب ال ابي طالب ص126 : ((ولما ضاق به الأمر توجه إلى محلة الاكراد، وكان قد نهبها مرارا، وقتل جماعة من رجالها، ألا أن الاكراد لما رأه قد خذل أظهروا له الوفاء، ووعدوه النصر، وتعهدوا له ان يحاربوا دونه في مضايق دروب الحلة، حتى يدخل الليل، ثم يتوجه حيث يشاء. وكان الحزم فيما أشاروا به، ولكنه خالفهم وذهب إلى دار النقيب قوام الدين أبن طاووس الحسيني، وهو يومئذ نقيب نقباء الأشراف. فلما سمع الشيخ حسن الكبير بذلك، أرسل أليه شيخ الإسلام بدر الدين الشيباني المعروف بأبن شيخ المشايخ، وكان مصاهرا للنقيب قوام الدين أبن طاووس، فأمن الشريف أحمد وحلف له واعطاه خاتم الامان، وأرسل به إلى الشيخ حسن الكبير وهو نازل خارج الحلة، فأنتزعوا سيفه منه في بعض الطريق، فقال شيخ الإسلام: ماهذا ؟ فقال: لاأدري، أنما كنت رسولا وفعلت مامرت. ولما أدخل على الشيخ حسن الجلائري، واصل الاعتذار، فأظهر له الشيخ حسن القبول، وطالبه بأموال الأعمال الحلية التي جباها في المدة التي حكم فيها، وهي قريب من ثماني سنوات أو أكثر. فأجابه بانه انفقها، فامر بتعذيبه فعذب، حتى لقد كانوا يملؤون الطست من الجمر ويضعونه على صدره، فلم يظهر لهم شيء من ماله. وأغراه به جماعه من الاعيان والسادة، فقتله أبو بكر بن كنجاية بواء بأبيه، لأن أحمد بن رميثة كان قد قتله، قيل ان أبا بكر بن كناجة ضرب سبع ضربات بالسيف على عنقه حتى قتله، وصلى عليه الشيخ حسن وأمراؤه ودفن بداره بالحلة ثم نقل إلى المشهد الغري بالنجف.

حاضر القبيلة؟؟
في حال الحاضر يسكنون في المحافظات الكردستان الكبرى في المحافظات (دهوك، أربيل، السليمانية، كركوك.حلبجة)
لهم عدد من قرا
لم يتبق من ذكرى هذه القبيلة في كردستان الا اسم منطقة جاوانرو بين كرمانشاه وخانقين ويسكنها قبيلة كردية مشهورة تدعى الجاف ويقال انهم من الجاوانية: الجافانية ثم اختصر الاسم إلى الجاف. وهي من أكبر القبائل الكردية واشرفها مقاما في العراق وإيران.

الكرد في المهجر
قبائل كردية

جاوانية


දත්ත විශ්ලේෂණය () යනු දත්ත පරීක්ෂණය, පිරිසිදු කිරීම, පරිණාමය සහ ආකෘති තැනීමේ ක්‍රියාවලිය වෙයි.

දත්ත විශ්ලේෂණ ක්‍රියාවලිය

දත්ත අවශ්‍යතා

දත්ත රැස්කිරීම

දත්ත සැකසීම

දත්ත පිරිසිදු කිරීම

දත්ත විග්‍රහය

දත්ත ආකෘති තැනීම

දත්ත පණිවුඩ හුවමාරුව

Data processing
විද්‍යාත්මක ක්‍රමය
Computational fields of study
Big data
දත්ත කලමනාකරණය

දත්ත විශ්ලේෂණය


Elektronegatiflik, kimyada bağ yapımında kullanılan elektronların bağı oluşturan atomlar tarafından çekilme gücüdür. Klor gibi dış enerji seviyeleri hemen hemen tamamen doldurulmuş atomlar güçlü elektronegatiftirler ve kolaylıkla elektron alırlar. Buna karşın sodyum gibi dış seviyeleri hemen hemen boş olan atomlar kolaylıkla elektronlarını verirler ve güçlü elektropozitiftirler.Elektronegatifler ile elektron ilgileri karıştırılmamalıdır.

Örnek: 1s2 2s2 2p6 [3s1]

Yüksek atom numaralı elementler de düşük bir elektronegatifliğe sahiptir. Çünkü dış elektronlar pozitif çekirdeklerden oldukça uzaktadır, elektronlar atomlara kuvvetlice çekilmezler.

Ayrıca elektronegatiflik periyodik tabloda soldan sağa doğru gidildikçe artar,yukarıdan aşağıya gidildikçe ise azalır.

"Elektronegatiflik, bir bağı oluşturan atomların her birinin; Bağ elektronlarını çekebilme gücünü ifade eder. Tek başına atomun elektron alma eğilimi elektronegatiflik değil, elektron ilgisidir. Elektron ilgisi, nötr 1 mol atomun, 1 mol elektron aldığında açığa çıkan enerjidir ve ölçülebilir bir enerji formudur. (J, Cal) Elektronegatiflik ise, elektronları çekme gücü en fazla olan Flor atomu baz alınarak, atomların birbirlerine göre güçlerini ifade eder. Doğrudan ölçülebilir bir büyüklüktür, birimi Ec dir."

Kimyasal özellikler
Kimyasal bağlar
Atom fiziği

Elektronegatiflik


تيمودي مركز بلدية بولاية بشار تقع إلى الجنوب الشرقي من مدينة بني عباس.

مراجع

تيمودي

تيمودي


Carlos Dreyer (n. Homberg 1895 – f. Ingolstadt 1975), fue un pintor, fotógrafo y coleccionista alemán radicado en el Perú. Su obra pictórica de estilo realista y figurativo tiene al habitante andino y a su entorno natural como protagonistas principales. Durante los cincuenta años que vivió en el Perú logró formar una importante colección de objetos prehispánicos, coloniales y etnográficos que dieron origen al Museo Carlos Dreyer de la ciudad de Puno, Perú.

Biografía

Carl (Carlos) Dreyer nació en 1895 en Homberg, Alemania, y creció en el seno de una familia de joyeros y relojeros asentada en la ciudad bávara de Ingolstadt. Desde temprana edad manifestó interés y talento para el dibujo y la pintura aunque por imposición de su padre tuvo que formarse como relojero. No obstante, con el apoyo de su madre, continúo desarrollado su talento artístico y aprendió de reputados pintores como Johannes Eppenheim y otros artistas bávaros de la escuela de Carl Theodor von Piloty.

A inicios de la década de 1920, Carlos Dreyer viaja a Sudamérica con un contrato de dos años como relojero en la ciudad de Valdivia en Chile. Al término de este tiempo y con el dinero ahorrado, recorrió varios países sudamericanos pintando y dibujando temas andinos antes de volver a Alemania. Esas vivencias en tierras lejanas y el contacto con la cultura andina reafirmaron sus convicciones que lo llevaron a tomar la decisión de dedicarse por entero a la pintura.

El retorno a Alemania fue breve. Probablemente fueron algunos pocos meses durante el año de 1923, ya que Carlos Dreyer permaneció allá sólo el tiempo necesario para visitar a su familia y conseguir los fondos necesarios para financiar su vuelta a Sudamérica. Sabía que su sueño le iba a costar muchos sacrificios como el dejar una profesión respetada y bien remunerada y también la vida cómoda y sin apremios que le hubiera proporcionado el trabajar en el negocio familiar, sin embargo estaba decidido a intentarlo.

En el año 1924 Carlos Dreyer regresa al Perú y en Lima consigue un contrato como redactor e ilustrador de la revista The West Coast Leader, una destacada publicación en inglés editada e impresa en Lima bajo la dirección del periodista estadounidense C.N. Griffis. Ese contrato le permitió viajar por gran parte de la variada geografía peruana, y también boliviana, pintando y dibujando diversos temas que ilustrarían las portadas y artículos en The West Coast Leader y sus suplementos Pictorial Peru y Ciudad y Campo y Caminos. En 1926 se interna en la Selva Central del Perú en una travesía que lo llevaría hasta en la región de río Ucayali para hacer reportajes ilustrados sobre la vida y costumbres de los habitantes de esos lugares tan escasamente conocidos en aquellas épocas. De ese viaje existe una serie de cerca 90 fotografías tomadas por Dreyer con una cámara de formato medio. Posteriormente viajó extensivamente por la amazonía boliviana, sobre todo en la región selvática de los ríos Mamoré y Chimoré, la planicie del Beni y el Chaco Boliviano, recopilando abundante material pictórico y fotográfico que serviría para artículos y también para sus futuras exposiciones pictóricas.

Aquellos largos, fatigosos y a la vez fascinantes viajes de exploración en la Amazonía peruana y boliviana se materializaron en un valioso material pictórico y fotográfico que, sumado a las pinturas y dibujos conseguidos en innumerables viajes de estudio en los Andes, le valieron a Carlos Dreyer el reconocimiento de importantes personalidades del ámbito cultural y político del Perú de ese entonces. Entre ellos destaca la figura del Presidente de la República Augusto Leguía, quien en 1926 inaugura en Lima la primera exposición de Carlos Dreyer en el Perú y que supone el inicio de una larga carrera como reconocido pintor.

Formó parte de del movimiento pictórico denominado indigenista, liderado por José Sabogal, cuyo principal objetivo era retratar el carácter y la idiosincrasia del Perú andino a través del prototipo de sus habitantes, el indio, y de sus escenarios andinos. El lago Titicaca fue uno de sus lugares predilectos en los Andes, cuya naturaleza y cultura nativa serían unas de sus mayores fuentes de inspiración artística En la ciudad de Puno, principal puerto del lago, conoce a la joven dama puneña María Costa Rodríguez con quien se casaría en el año 1929, circunstancia que lo llevaría a hacer de Puno su lugar de residencia definitiva. A partir de esa fecha establecería en Puno su taller de pintura y su base de trabajo desde donde partiría hacia sus viajes de estudio pictóricos y fotográficos y también a diferentes ciudades de Sudamérica para realizar sus exposiciones.

A lo largo de los cincuenta años que residió en el Perú, Carlos Dreyer sacó adelante también otras inquietudes e intereses como fotógrafo, etnólogo aficionado y coleccionista. Fue su labor como conocedor y coleccionista de objetos prehispánicos, coloniales y etnológicos de la región sur andina lo que lo llevó a hacerse muy conocido y a convertirse en punto de referencia para todo aquel que se interesara en la historia de la región. A la muerte del pintor, sus hijos Elfriede y Augusto Dreyer Costa donaron las piezas que conformaban la colección de su padre al Consejo Municipal de Puno. La Municipalidad de Puno adquirió el inmueble propiedad de los herederos y allí fundó un nuevo museo público dándole el nombre de Museo Carlos Dreyer en el año de 1977. A los ambientes del nuevo museo se trasladaron las piezas que conformaban el antiguo Museo Municipal y en los años siguientes la colección se siguió incrementando con piezas fruto de excavaciones en la región.

A la edad de 80 años, Carlos Dreyer fallece en su tierra natal el 29 de mayo de 1975 durante una visita a su familia en la ciudad de Ingolstadt. Yace en la tumba de la familia Dreyer junto a sus padres y hermanos.

Referencias

Enlaces externos
 La lengua del diablo. Carlos Dreyer y Jesús Vargas, guardianes de la memoria andina
 El indigenismo:
 Museo Carlos Dreyer:
 Pintores del Perú: https://es.wikipedia.org/wiki/Categor%C3%ADa:Pintores_del_Per%C3%BA

Carlos Dreyer


الطريق الجهوية رقم 38 أو ط ج 38 طريق ثانوية تونسية تصل بين مدينتي الدندان وبجاوة، وهي تتصل من الجهتين بالطريق الوطنية رقم 7.

الطرقات الجهوية - تونس

الطريق الجهوية رقم 38 (تونس)


تونكو عبد الرحمن ڤوترا الحاج ابن سلطان عبد الحميد حليم شاه (1321 هـ-1411 هـ، 1903- 1990م) سياسيّ ماليزي وُلد بمدينة ألور ستر بولاية قدح دار الأمان ماليزيا. شغل منصب أول رئيس وزراء لاتحاد مالايا من 1955 إلى 1957 ، قبل أن يصبح أول رئيس وزراء في ماليزيا بعد الاستقلال في 1957. وظلّ رئيس الوزراء بعد تشكيل ماليزيا في عام 1963 ، عندما انضمت صباح وساراواك وسنغافورة إلى الاتحاد حتى استقالته عام 1970.

التعليم
التحق بالمدرسة الوطنية في بلدته ألور ستار، ثم بالمدرسة الإنجليزية بماليزيا، ثم بجامعة كامبريدج في بريطانيا عام 1342 هـ، 1923م حيث حصل على شهادة البكالوريوس في القانون والتاريخ. وفي عام 1368هـ، 1948م، حصل على درجة بكالوريوس في القانون من بريطانيا. وفي عام 1387هـ، 1967م حصل على درجة الامتياز في القانون من كلية إينز شامبل، كما حصل على العديد من درجات الدكتوراه الفخرية.

العمل
 عُيِّن عام 1380هـ، 1960م رئيسًا لجامعة الملايو، واستمرّ في هذا المنصب حتى عام 1390هـ، 1970م.
 وشغل منصب رئيس وزراء ماليزيا لمدة 13 عامًا من 1957 إلى 1970م.
 دُعي ليصبح رئيساً لفرع المنظمة الوطنية الملايوية في قدح، وهي منظمة أسسها الداتو عون بن جعفر
 قاد الحزب في كفاح دستوريّ مرير للحصول على الاستقلال عن بريطانيا. تم إعلان الاستقلال في الحادي والعشرين من أغسطس عام 1376هـ، 1957م.
 كان أول أمين عام لمنظمة المؤتمر الإسلامي.
 اقترح إنشاء البنك الإسلامي للتنمية الخيرية الإسلامية في ماليزيا بركيم، فقام بأنشطة إسلامية أدّت إلى دخول غير المسلمين في الإسلام على نطاق واسع.
 رئيس الاتحاد الآسيوي لكرة القدم لمدة 18 عاما من 1958 إلى 1976م.
 وبمبادرة منه، تم في كوالا لامبور إنشاء المجلس الإقليميّ للدعوة الإسلامية لمنطقة جنوب شرقي آسيا والمحيط الهندي بالتعاون مع رابطة العالم الإسلامي بمكة المكرمة عام 1401هـ، 1980م.

جوائز
حاز جائزة الملك فيصل العالمية لخدمة الإسلام عام 1403هـ، 1983م.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من الطوارئ المالايوية
أشخاص من قدح (ماليزيا)
أعضاء الهيكل الداخلي
أعضاء ديوان الرعية
أمناء عموم منظمة المؤتمر الإسلامي
حاصلون على الصنف الأكبر من وسام الاستقلال (تونس)
حاصلون على النيشان الوطني لفيتنام
حاصلون على نيشان تاج المملكة
حائزو جوائز رامون ماجسايساي
حائزون على جائزة الملك فيصل العالمية في خدمة الإسلام
خريجو كلية سانت كاثارين (كامبريج)
رؤساء الاتحاد الآسيوي لكرة القدم
رؤساء وزراء ماليزيا
سياسيون ماليزيون في القرن 20
عائلة قدح الملكية
ماليزيون حازوا جائزة الملك فيصل العالمية
ماليزيون في القرن 20
ماليزيون من أصل تايلندي
ماليزيون من أصل ملايوي
ماليزيون مناهضون للشيوعية
محامون في القرن 20
محامون ماليزيون
محامون ماليزيون في القرن 20
مسلمون ماليزيون
مواليد 1320 هـ
مواليد 1321 هـ
مواليد 1903
مواليد في ألور ستار
مؤسسو أحزاب سياسية ماليزيون
ناشطو استقلال
وزراء خارجية ماليزيا
وزراء ماليزيا
وسام الصلبان العظمى للتاج (بلجيكا)
وفيات 1411 هـ
وفيات 1990
وفيات في بينانق

تونكو عبد الرحمن


Nyrkki (Shadow Lines) est une série télévisée d'espionnage finlandaise.

Son titre original en finnois est Nyrkki (poing, en français).

Elle se compose de 2 saisons : une première de 10 épisodes diffusés à partir de 2019 sur la plateforme de vidéo à la demande finlandaise , puis une deuxième saison de huit épisodes diffusés à partir de 2021 toujours sur . Elle sont ensuite diffusées sur la chaîne de télévision privée MTV3 à partir du . En version française, la première saison est diffusées en 2020 et la deuxième en 2022 en Suisse.

Résumé
Shadow Lines raconte l'histoire d'une équipe d'agents secrets dont la mission est de défendre les intérêts de la Finlande dans les années 1950.

A cette époque, Helsinki, la capitale finlandaise, devient un centre névralgique qui joue un rôle crucial dans la guerre froide. Toutes les puissances mondiales et leurs agences de renseignement se retrouvent dans ce pays neutre stratégiquement situé entre l'Est et l'Ouest.

Alors que l'Union soviétique occupe la base navale de Porkkala, à trente kilomètres d'Helsinki, Helena, intriguée par d'étranges souvenirs de son enfance, va chercher la vérité sur son passé.

Fiche technique

 Titre original finnois : Nyrkki
 Réalisation : Aj Annila et Alli Haapasalo
 Scénaristes : Katri Manninen et Kirsti Manninen
 Musique : Panu Aaltio
 Production : Zodiak Finland
 Pays :
 Saisons : 2
 Episodes : 18
 Durée : 18 x 45 minutes
 Date de sortie : 4 octobre 2019
 Genre : espionnage, thriller, drame

Distribution

  : Helena Korhonen
 Hannu-Pekka Björkman : Yrjö Ylitalo
  : Julius Boije
  : Aune Lyytinen
  : Olavi Suominen
  : Tabe Slioor
 Krista Kosonen : Maria
  : John McCadden
  : Ivan Sergeyev
 Nika Savolainen : Irina Sergeyeva
  : Donald Walker
 Maksim Pavlenko : Dimitri Sergeyev
  : Sergei Sabanov

Diffusion

Saison 1

  : première diffusion le  sur Elisa Viihde Viaplay
  : première diffusion le  sur RTS Deux

Saison 2

  : première diffusion le  sur Elisa Viihde Viaplay
  : première diffusion le  par lot de 2 épisodes sur RTS Un, puis sur PlayRTS du  au

Traductions
La langue originale de la série est le finnois mais elle a été traduite en anglais, français, espagnol, hongrois, letton, lituanien et néerlandais.

Références

Liens externes

Série télévisée finlandaise des années 2010
Série télévisée créée en 2019
Série télévisée d'espionnage

Nyrkki


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Kostolná pri Dunaji enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Kostolná pri Dunaji im Okres Senec.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Kostolna pri Dunaji


Valbuena es una localidad del municipio de Aldeacipreste, en la comarca de la Sierra de Béjar, provincia de Salamanca, comunidad autónoma de Castilla y León, España.

Historia

La fundación de Valbuena se remonta a la repoblación llevada a cabo por el rey Alfonso IX de León en torno a 1227, cuando este monarca creó el concejo de Montemayor del Río, en el que quedó integrado, dentro del Reino de León. Con la creación de las actuales provincias en 1833, Valbuena quedó integrado en la provincia de Salamanca, dentro de la Región Leonesa.

Demografía
En 2017 contaba con una población de 39 habitantes, de los cuales 24 son varones y 15 son mujeres (INE 2017). En general esta localidad ha sufrido una fuerte bajada de población desde 1900 hasta actualmente, situándose ya por debajo de los 40 habitantes.

Transporte
La localidad está más o menos bien comunicada por carretera, siendo atravesada por una carretera local que une con la capital municipal y Colmenar de Montemayor hacia el oeste y comunica hacia el este con Béjar y el acceso a la autovía Ruta de la Plata que une Gijón con Sevilla, permitiendo dirigirse tanto al norte como al sur peninsulares y cuyo acceso se encuentra a 8km de distancia.

En cuanto al transporte público se refiere, tras el cierre de la ruta ferroviaria de la Vía de la Plata, que pasaba por el municipio de Béjar y contaba con estación en el mismo, no existen servicios de tren en el municipio ni en los vecinos, ni tampoco línea regular con servicio de autobús, siendo la estación más cercana la de Béjar. Por otro lado el aeropuerto de Salamanca es el más cercano, estando a unos 89km de distancia.

Monumentos y lugares de interés
La iglesia parroquial bajo advocación de nuestra señora de la Asunción y del cristo de la Salud y el puente de la Malena, de origen romano, que está en el cañón del río Cuerpo de Hombre, además del Pozo y pilas de granito, la Fuente romana, el Potro para ganado y varios
Grabados en granito localizados en el cementerio.

Cultura
El juego de la Calva, que también se juega mucho por esta zona, como en la Calzada de Béjar, Aldeacipreste, Sanchotello, Sorihuela, Santibáñez de Béjar y Puente del Congosto.

Fiestas
Sus fiestas son el 13 de junio por San Antonio de Pádua, otra el 15 de agosto por nuestra señora de la Asunción y el 14 de septiembre por el cristo de la Salud.

Véase también
 Aldeacipreste

Enlaces externos

Valbuena
Valbuena

Valbuena (Salamanca)


Ostianova este o rezervație naturală silvică în raionul Leova, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Hîrtop, Ostianova, parcelele 23-26. Are o suprafață de 211,2 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Iargara.

Referințe

Ostianova
Raionul Leova

Rezervația naturală Ostianova


Power Rangers Dino Thunder is the twelfth season of the television series, Power Rangers.
This incarnation of Power Rangers was adapted from Bakuryū Sentai Abaranger, the 27th entry of Toei Company's long-running Super Sentai franchise. Dino Thunder was also the subtitle of the Korean dub of Abaranger in South Korea and had a similar/identical logo to the American version as well.
The series is notable as it features the return of Jason David Frank as Tommy Oliver as a main character and a dinosaur theme for the powers, abilities and assets from most of the series' protagonists and antagonists. It was the first series to be aired on ABC Family part of ABC.

Plot
A soccer player, a computer expert, a singer and eventually a teacher with a long history of such situations become Power Rangers to help save Earth from the ruthless scheming of the dinosauric Mesogog who wishes to eradicate all human life and return Earth to the age of dinosaurs. Mesogog is assisted in his ways by Elsa, Zeltrax, and an army each of both Tyrannodrones and Triptoids as well as monsters that they call their Mutations.

In this season, Tommy Oliver, from Mighty Morphin Power Rangers to Power Rangers Turbo fame, returns as a paleontology professor in Reefside, California and so he is known as Dr. Tommy Oliver (sometimes called by some in short as Dr. O). When he is assigned three detention students by Principle Randall (the human disguise of Elsa): athlete Conner McKnight, computer expert Ethan James and singer Kira Ford. They end up finding three Dino Gems - one for each teen, paving the way for their destiny as Dino Rangers. Conner gains the powers of both the Tyrannozord and super running speed, Ethan gains the powers of both the Tricerazord and energy-formed skin-shield defense and Kira gains the powers of both the Pterazord and sonic screams.

Five episodes into the series, Tommy once again becomes a Power Ranger by bonding with the Black Dino Gem and receives its power of invisibility as the Black Dino Ranger. They are also later joined by Anton Mercer's adopted son Trent (some media reveals his family name, after 'Mercer', to be 'Fernandez' - 'Fernandez-Mercer') as the White Dino Ranger, whose White Dino Gem grants him the power of camouflage - before he joins, he must deal with the inner struggle of good and evil (as Tommy himself once had to do as the evil Green Ranger) because he gained his powers from a raw Dino Gem in Mesogog's lab, with the powers originally intended to be Mesogog's. Mesogog is, in fact, Trent's adopted father, who, in a faulty lab experiment, began to mutate into Mesogog. Trent later sides with good and saves his father from the mutation.

The Dino Rangers morph by drawing power from their respective Dino Gems, which Tommy grants Conner's, Ethan's and Kira's the ability to morph into Dino Morphers whenever needed (Morph call: "Dino Thunder, Power Up!"). They use their abilities to battle the villain Mesogog. By calling out "Super Dino Mode", the Power Rangers tap into the power of the dinosaurs, with spikes extending into view on their suits and, in the case of Kira, wings with Trent's own Super Dino Mode possessing an exclusive extra factor: bladed thin spikes extending from his hands. Each Dino Gems has a special power; red is speed; blue is armor; yellow is hyper screeching; black and white are similar, being invisibility and camouflage, which means Tommy and Trent both use stealth-themed powers with their Gems. In Power Rangers Dino Fury, the Dino Gems are revealed to be created by the Morphin Masters.

During the course of the series, the team adds the following to its arsenal of Zords: Cephalozord (based on the Pachycephalosaurus), Dimetrozord (based on the Dimetrodon), Stegozord (based on the Stegosaurus), Parasaurzord (based on the Parasaurolophus), and Ankylozord (based on the Ankylosaurus). The Stegozord later combines with Trent's Dragozord (based on the Tupuxuara) to form the Dino Stegozord, effectively stealing the Stegozord. Tommy is paired with the Brachiozord (based on the Brachiosaurus), a carrier Zord for most, but not all, of the other Zords. Conner is also later given the powers of the Shield of Triumph to morph into the Triassic Ranger for extra power and pilots the Mezodon Rover/Megazord (based on the Styracosaurus), the Zord that corresponds with the Triassic Ranger powers, which can combine with the Cephalo, Dimetro, Parasaur and Ankylozords to form the Triceramax Megazord.

At the end of the series, the Rangers destroy Mesogog with their raw Dino Gem powers combined into a single last-resort attack which burns out the gems in the process. Just before this final battle, they are forced to sacrifice the Zords in their last battle with Zeltrax. Finally they return to their normal lives.

Cast and characters
Dino Thunder Rangers
 James Napier as Conner McKnight, the Red Dino Ranger and Triassic Ranger.
 Kevin Duhaney as Ethan James, the Blue Dino Ranger.
 Emma Lahana as Kira Ford, the Yellow Dino Ranger.
 Jason David Frank as Dr. Tommy Oliver, the Black Dino Ranger, and previously the Green Ranger, the White Ranger, the White Ninja Ranger, Red Zeo Ranger and the first Red Turbo Ranger.
 Jeffrey Parazzo as Trent Fernandez-Mercer, the White Dino Ranger.

Supporting characters
 Ismay Johnston as Hayley Ziktor.
 Katrina Devine as Cassidy Cornell
 Tom Hern as Devin Del Valle.
 Latham Gaines as Dr. Anton Mercer.

Villains
 Latham Gaines as Mesogog.
 Miriama Smith as Elsa/Principal Randall.
 James Gaylyn as the voice of Zeltrax.
 Adam Gardiner as the voice of Evil White Dino Ranger Clone.

Guest stars
 Ninja Storm Rangers
 Pua Magasiva as Shane Clarke, the Red Wind Ranger.
 Sally Martin as Tori Hanson, the Blue Wind Ranger.
 Glenn McMillan as Waldo "Dustin" Brooks, the Yellow Wind Ranger.
 Adam Tuominen as Hunter Bradley, the Crimson Thunder Ranger.
 Jorgito Vargas, Jr. as Blake Bradley, the Navy Thunder Ranger.
 Jason Chan as Cameron "Cam" Watanabe, the Green Samurai Ranger.
 Grant McFarland as Sensei Kanoi Watanabe and Lothor.
 Peter Rowley as the voice of Zurgane.
 Katrina Browne as Kapri.
 Katrina Devine as Marah.

Episodes

Production

Jason David Frank, formerly a main cast member from Mighty Morphin Power Rangers to Power Rangers Turbo, returned to portray Tommy Oliver as a mentor for the new team as well as a fellow Power Ranger.

The episode "Legacy of Power", the 500th episode overall, featured a look back on all previous Power Rangers seasons. "Fighting Spirit" saw Tommy encounter his previous Ranger forms and aired on the eleventh anniversary of Power Rangers.

Dino Thunder was the first Power Rangers season to overtly acknowledge its Super Sentai roots with an episode entitled "Lost and Found in Translation," which featured a Japanese show based on the Power Rangers dubbed in English. In actuality, the footage used in that episode was from episode 10 ("Abare League Bind") of Dino Thunder'''s source series, Bakuryū Sentai Abaranger, dubbed in a manner similar to the comedic parody dub of Kagaku Sentai Dynaman in the late 1980s.

Video games
There were two games produced for Dino Thunder. On the Game Boy Advance, there was a sidescrolling game, which was a platformer involving fighting several villains from the series. The other game was produced for the PlayStation 2 and the GameCube. This was the first Power Rangers game produced on a sixth generation console. All the action takes place inside the zords. This game also had some inconsistencies with the television series to allow the action to take place in the zords while battling the regular enemies who were human size.

Home Media
In the United States, the series was released by Buena Vista Home Entertainment on five volumes, consisting of the first twenty-four episodes, except for Episode 10:
 Day of the Dino (June 1, 2004, episodes 1-3, also includes Episodes 37-38 of Ninja Storm)
 Legacy of Power (September 7, 2004, episodes 4-8)
 White Thunder (September 7, 2004, episodes 9, 11-14)
 Collision Course (December 7, 2004, episodes 15-19)
 Triassic Triumph (December 7, 2004, episodes 20-24)

These volume sets were also released in regions where BVHE held distribution rights, however, Volume 1 does not include the bonus Ninja Storm'' episodes. In countries where licensing was held by Jetix Europe, releases depended on the region or distributor.

BVHE released the complete series in the United Kingdom on July 14, 2008, on a seven-disc boxset. In the United States, Shout! Factory released the complete series on a five-disc set on October 18, 2016 in the United States.

Notes

References

External links

 Official Power Rangers Website

2000s American high school television series
2000s American science fiction television series
2004 American television series debuts
2004 American television series endings
ABC Family original programming
American Broadcasting Company original programming
American children's action television series
American children's adventure television series
American children's fantasy television series
English-language television shows
Dino Thunder
Science fantasy television series
Television series about dinosaurs
Television series about size change
Television series by Disney
Television shows adapted into video games
Television shows filmed in New Zealand
Television shows set in California

Power Rangers Dino Thunder


Dirty Hits is a greatest hits album by Scottish rock band Primal Scream. It was released on 3 November 2003 by Columbia Records. The album is generally made up of chronologically listed singles, except the album tracks "Long Life", "Shoot Speed/Kill Light", and "Deep Hit of Morning Sun". The rare C86 single "Velocity Girl" is not included, neither is anything from Sonic Flower Groove or their self-titled 1989 album. Tracks from this period appeared on the compilation's sequel; Shoot Speed – More Dirty Hits, released five months later.

Early limited versions came in a card sleeve with a bonus disc of remixes; most had previously appeared as B-sides.

Track listing

References

External links

Dirty Hits at YouTube (streamed copy where licensed)

Primal Scream albums
2003 compilation albums

Dirty Hits


Edith Brown Weiss (* 19. Februar 1942 in Salem, Oregon) ist eine amerikanische Juristin und seit 1978 Professorin an der Georgetown University. Sie beschäftigt sich insbesondere mit dem internationalen Umwelt- und das Wasserrecht, und erhielt für ihr Wirken unter anderem die Manley-O.-Hudson-Medaille der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht.

Leben

Edith Brown Weiss wurde 1942 in Salem, Oregon geboren und absolvierte ein Studium der Politikwissenschaften an der Stanford University, das sie 1963 mit einem B.A. abschloss. Sie erlangte außerdem drei Jahre später an der Harvard University einen rechtswissenschaftlichen Abschluss als Juris Doctor sowie 1973 die Promotion an der University of California, Berkeley. Von 1974 bis 1978 fungierte sie als Professorin an der Princeton University. Seit 1978 ist sie an der Georgetown University tätig, an der sie den Francis-Cabell-Brown-Lehrstuhl für internationales Recht innehat.

Darüber hinaus wirkte Edith Brown Weiss von 1990 bis 1992 als Beraterin für internationale Aktivitäten der Environmental Protection Agency. Von 1992 bis 1994 war sie Präsidentin der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht. Seit 2012 gehört sie als Richterin dem Verwaltungsgericht des Internationalen Währungsfonds an. Schwerpunkte ihres völkerrechtlichen Wirkens sind das Umwelt- und das Wasserrecht.

Edith Brown Weiss ist seit 1969 verheiratet sowie Mutter eines Sohns und einer Tochter.

Auszeichnungen

Edith Brown Weiss erhielt 1990 für ihr Werk "In Fairness to Future Generations: International Law, Common Patrimony, and Intergenerational Equity" ein ASIL Certificate of Merit (Verdiensturkunde) der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht, die ihr außerdem 2010 mit der Manley-O.-Hudson-Medaille ihre höchste Auszeichnung verlieh. Darüber hinaus wurde sie unter anderem 1994 mit dem Elisabeth-Haub-Preis für Umweltrecht der Université libre de Bruxelles ausgezeichnet sowie zur Ehrendoktorin der Universität Heidelberg und des Chicago-Kent College of Law ernannt.

Werke (Auswahl)

 In Fairness to Future Generations: International Law, Common Patrimony, and Intergenerational Equity. Dobbs Ferry, NY und Tokio 1988/1989 (weitere Ausgaben in Französisch, Spanisch, Japanisch und Chinesisch)
 International Environmental Law: Basic Instruments and References. Dobbs Ferry, NY 1992 (als Mitautorin)
 Engaging Countries: Strengthening Compliance with International Environmental Accords. Cambridge, MA 1998 (als Mitautorin)
 International Environmental Law and Policy. New York 1998, 2007
 Reconciling Environment and Trade. Ardsley, NY 2001; Leiden 2008
 Fresh Water and International Economic Law. Oxford und New York 2005 (als Mitautorin)

Literatur

 Brown Weiss, Edith (F). In: The AALS Directory of Law Teachers 2003–2004. 2003. Association of American Law Schools, S. 352,
 Weiss, Edith Brown. In: Biographical Directory of the American Political Science Association. American Political Science Association, Washington D.C. 1973, S. 520

Weblinks

 Georgetown Law: Edith Brown Weiss - Full time Faculty (englisch, mit Bild)
 Audiovisual Library of International Law: Ms. Edith Brown Weiss (englisch)

Völkerrechtler (20. Jahrhundert)
Völkerrechtler (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Princeton University)
Hochschullehrer (Georgetown University)
Ehrendoktor der Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg
Träger der Manley-O.-Hudson-Medaille
US-Amerikaner
Geboren 1942
Frau
Umweltrechtler
Richter (internationales Gericht)

Edith Brown Weiss


Gömeç, Balıkesir ilinin Ege Denizi kıyısındaki bir ilçesi. Yüzölçümü ile Balıkesir'in en küçük ilçesi olan Gömeç, 16.880 nüfusu ile ilçelere göre nüfus sıralamasında Marmara, Balya ve Savaştepe'nin ardından gelir.

Kuzeyinde ve batısında Burhaniye, kuzeybatısında Edremit Körfezi, güneyinde Ayvalık ve güneydoğusunda İzmir'in Bergama ilçesi ile sınırı bulunmaktadır.

Mustafa Kemal Atatürk'ün siluetinin yer aldığı "Atatürk Kayaları" ve asırlık çınarları ile meşhur olan ilçenin ana geçim kaynağı zeytin ve zeytinyağı yetiştiriciliğidir. Ayrıca koyun sütünden yapılan ve jöle kıvamındaki yoğurdu ilçeye özgüdür.

Tarihçe
İlçenin bilinen en eski adı Passawanda'dır. Daha sonraki adı Kisthene'dir. Yerleşim merkezinin kuzeyinde, deniz kıyısında, Erken Tunç Çağı'ndan itibaren kesintisiz yerleşilmiş Kızçiftliği Höyüğü vardır. Burada Prof. Dr. Engin Beksaç önemli incelemeler yapmıştır. Buradan çıkan seramik malzeme, ilçenin MÖ 1200'den daha erken tarihlere giden süreçlerden itibaren Ege Adaları ve Batı Ege Kıyıları ile sıkı ticari ilişkide olduğunu göstermektedir. İlçenin değişik kesimlerinde de arkeolojik buluntulara rastlanmaktadır. Bunların en önemlilerinden birine Gömeç ve Ayvalık ilçeleri sınırı yakınlarında Engin Beksaç tarafından rastlanmıştır. Daha önce de kayıtlarda adı geçen bu yerleşme ve Keremköy çevresinde var olan tüm buluntular ortadan kaldırılmıştır. Ayrıca, yeri bilinmemekle beraber Amasyalı Strabon Pyrrha isimli burun üzerinde Aphrodision (Afrodite ait bir tapınak) bulunduğunu söyler.

İlçe merkezi 400-500 yıl önce 1 km batıda, Balıbahçe mevkiinde "Ağaköy" adı ile kurulmuş; daha sonra bugünkü yerine taşınarak, Emrutabat adı zamanla Armutova'ya dönüşmüştür. Merkezde yoğun arıcılık yapıldığından, merkeze bal peteği anlamına gelen "Gömeç" adı verilmiştir. Gömeç adı Bucak Merkezi, Armutova adı ise, tüm Bucak'ın adı olarak kullanılmıştır. Gömeç I. Dünya Savaşı'nda Yunan işgaline uğramış, 6 Eylül 1922 tarihinde işgalden kurtarılmıştır. Karaağaç kasabası, Türk Kurtuluş Savaşı sırasında Ali Çetinkaya'nın komutasında Karaağaç Cephesi Komutanlığı kurulmuştur.

Gömeç Belediyesi, 1913'te kurulmuş, 1928 yılında kaldırılmıştır. Daha sonra 16 Aralık 1955 tarihli Müşterek Kararname ile kurulmuş; 1956 yılında faaliyete geçmiştir. Daha sonra 1991 yılında dönemin belediye başkanı Şefik Birdar'ın çabaları ile ilçe olmuş ve faaliyetlerini ilçe olarak devam ettirmektedir.

İdari yapı
İlçe yüzölçümü 223 km²dir ve 1 belediye ile 13 mahalle bulunmaktadır.

Coğrafi yapı

Merkezin rakımı deniz seviyesi'nden 10 metre yüksekliktedir. Yıllık ortalama sıcaklık 15-16 derecedir. İlçenin doğusunda Madra Dağı bulunmaktadır. İlçede akarsu olmayıp, arazinin % 70'i dağlık, %30'u ovalıktır. İlçenin kıyı şeridi uzunluğu ; Merkez 4.400 m, Karaağaç 10.600 m, Keremköy 2.500 m., toplam ise 17.500 m'dir.

Nüfus

Ekonomi

Tarımda ana ürün zeytindir. 11.150 hektar zeytinlik arazi, 1.250.000 adet zeytin ağacı mevcuttur. Elde edilen zeytinlerin sofralık olarak işlenen kısımları ilçe içinde ve dışında piyasaya sürülmekte, yağlık olanları da Gömeç'te faal durumda bulunan 13 zeytinyağı fabrikasında işlenerek zeytinyağı olarak piyasaya sunulmaktadır. Zeytin dışında, 2005 yılı üretimi yaklaşık 1.808 dekar arazide 600 ton pamuk üretilmiştir.

Sebze üretiminde domates, bakla, pamuk, buğday, bezelye, patlıcan, pırasa, biber, salatalık, ıspanak, havuç, bamya ve lahana üretimi yapılmaktadır. Bu ürünler çevre ilçelerde pazarlanmaktadır.
İlçenin yüksek kesimlerinde kızılçam yer yer fıstık çamı mevcut olup denize yakın kısımlarda zeytin ağaçları ile kaplıdır.

Turizm
Gömeç ilçesinde deniz turizmi hızla gelişmektedir. Keremköy civarındaki yazlık siteler bulunmaktadır.

Ulaşım
 Gömeç-Burhaniye 18 km
 Gömeç-Ayvalık 11 km
 Gömeç-Balıkesir 111 km
 Gömeç-Susurluk 156 km
 Gömeç-Bandırma 201 km
 Gömeç-İzmir 165 km

Kaynakça

Gömeç


The Wappinger were an American tribe native to eastern New York.

Wappinger may also refer to:

 Wappinger, New York, a town named for the tribe
 Wappingers Falls, New York, a village located in the Town of Wappinger and the Town of Poughkeepsie
 Wappinger Creek, a tributary of the Hudson River
 Wappingers Central School District
 Kieft's War, also known as the Wappinger War, a 17th-century conflict between the Dutch and the Native Americans

Wappinger (disambiguation)


Garnet é uma personagem fictícia do desenho animado Steven Universo, criada por Rebecca Sugar. Ela é uma Gem, um ser alienígena fictício que existe como uma pedra preciosa mágica projetando um corpo holográfico. Garnet é uma fusão - ou seja, duas Gems combinando personalidades e aparências como um corpo holográfico compartilhado - formada por duas gemas chamadas Rubi e Safira, que escolhem permanecer permanentemente fundidas por amor uma pela outra.

Garnet é dublada por Estelle, uma performance que teve uma recepção positiva. Garnet tem sido frequentemente elogiada por ser uma representação de um relacionamento sáfico positivo.

No Brasil, a personagem é dublada por Marcia Coutinho.

Personagem
A líder de fato das Crystal Gems, que protegem a humanidade e a Terra do perigo, Garnet é inicialmente apresentada como calma e insensível, mas pragmática e capaz. Os escritores do desenho descreveram Garnet como tendo uma personalidade autoconfiante; eles dizem isso pelo fato de que ela nunca faz muitas perguntas.

Eric Thurm, do The A.V. Club, descreveu Garnet como "inicialmente a mais calada, distante e simplesmente alienígena" das Crystal Gems. Depois que a líder original das Crystal Gems, Rose Quartz, abandonou sua vida física para criar seu filho Steven, Garnet assumiu o papel de líder do grupo. No início da série, ela parece relativamente distante, pois raramente falava. À medida que a história de Steven Universo avança, ela se torna mais relacionável.

Das gems nas palmas de suas mãos, Garnet pode convocar duas manoplas com energia potente. Sua "visão de futuro" permite que ela veja diferentes resultados possíveis para prever eventos futuros, e ela pode compartilhar temporariamente essa habilidade com Steven, beijando-o na testa. Garnet também aparece no OK K.O.! Vamos ser heróis no episódio Crossover "Crossover Nexus", no qual ela diz que seu visor a ajuda a canalizar sua visão de futuro.

Rubi e Safira
De acordo com Rebecca Sugar, Garnet pretendia ser uma fusão desde o piloto da série, embora Rubi e Safira tenham entrado na história enquanto Sugar estava escrevendo Garnet. Rebecca descreveu o processo como "engenharia reversa" das duas personalidades das personagens, com base no que a equipe de produção trazia para o show.

Os espectadores descobriram que Garnet é uma fusão no final da primeira temporada, no episódio "Jail Break" (Libertador, no Brasil), mas o prenúncio em episódios anteriores levou muitos espectadores a suspeitar disso mesmo antes de ser revelado. Rubi é caracterizada como uma segurança e lutadora mal-humorada e agressiva, enquanto Safira é uma oráculo calmo e contemplativo, resultando em uma dinâmica complexa e dinâmica entre elas. O relacionamento estável de Garnet enquanto fundido é usado como uma metáfora para o poder de relacionamentos saudáveis, já que Rubi e Safira juntas são mais fortes do que qualquer humano ou gem sozinha. Garnet é descrita como sendo feita de "amor literal, o amor romântico de dois indivíduos queer", já que a maioria das Gems, incluindo Rubi e Safira, apresentam-se de maneira feminina, utilizando pronomes femininos.

O episódio da segunda temporada "The Answer" (A Resposta, no Brasil) apresenta um flashback do primeiro encontro de Rubi e Safira: Safira era um membro da corte da Diamante Azul que veio à Terra para ajudar e prever como iram capturar Rose Quartz, e Rubi era um de seus guarda-costas. Rubi e Safira acidentalmente se fundem pela primeira vez quando Rubi a empurra para fora do perigo, e elas fogem para escapar da execução pelo tabu da fusão de gems diferentes. Garnet se junta às Crystal Gems depois de encontrar Rose Quartz, que diz a ela que o amor de Rubi e Safira é "a resposta" para todas as suas perguntas possíveis. Um episódio posterior, "Now We're Only Falling Apart", revela como a criação de Garnet influenciou os ideais de Rose Quartz de lutar por seu direito de existir.

Em um arco de história no final da quinta temporada, Garnet se desfaz quando Safira se sente traída por Rose, que incentivou sua fusão em primeiro lugar, e se separa de Rubi, dizendo que seu relacionamento é baseado em uma mentira. À medida que Safira descobre a história completa de Rose com Pérola, Rubi percebe que nunca passou nenhum tempo explorando sua identidade além de Safira, e parte para embarcar em uma busca de autodescoberta. Eventualmente, os dois percebem que ainda querem ficar juntos, e no episódio "Reunidos", elas se casam como sua maneira de estarem juntas em seus próprios termos, e não apenas por causa de Rose Quartz.

Recepção

Garnet é dublada por Estelle na dublagem original da série. O desempenho de Estelle é sempre elogiado pelos críticos: Vrai Kaiser, do The Mary Sue, elogiou o trabalho de voz de Estelle em "Jail Break", afirmando que "a quantidade de amor, camadas e história que ela embala em tão poucas palavras vai direto ao coração, não importa quantas vezes você assiste." A narração de Garnet em "The Answer" foi elogiada por Eric Thurn porque Estelle teve a oportunidade de fazer um trabalho de voz mais divertido e "suave". Garnet é o primeiro papel de voz de Estelle, e a personagem foi desenhada por Rebecca Sugar enquanto ela ouvia a música de Estelle.

Garnet é comumente elogiada como uma representação de um relacionamento lésbico em uma série animada. Desde 2010, séries animadas de televisão como The Loud House e A Lenda de Korra mostram uma maior quantidade de representação LGBT nas televisões infantojuvenil. Steven Universo faz uso frequente de temas LGBT: Pérola tem fortes sentimentos românticos por Rose Quartz, e Stevonnie é um personagem não binário, sendo uma fusão entre Steven e Connie. Escrevendo para The Lawrentian em janeiro de 2016, Bridget Keenan descreveu Garnet como "o primeiro casal de lésbicas canônico no Cartoon Network ".

Censura
Algumas das interações românticas entre Rubi e Safira foram censuradas durante a localização para outros países. Na tradução sueca do episódio "Hit the Diamond", o flerte entre as duas personagens foi substituído por um diálogo mais neutro, causando polêmica na Suécia; alguns fãs da série exigiram que o Cartoon Network Suécia não censurasse o relacionamento de Rubi e Safira novamente.

Um pequeno flashback no qual a Pérola dança intimamente com a Rose durante o episódio "Temos Que Conversar" foi censurado de maneira controversa pelo Cartoon Network do Reino Unido para a audiência britânica, já que eles pensaram que "a versão brevemente editada é mais confortável para as crianças locais e seus pais."

Links externos
 Garnet no IMDb

Metamorfos fictícios
Personagens com precognição
Extraterrestres fictícios
Personagens não binárias
Personagens de Steven Universe

Garnet (Steven Universe)


Alejandro Bedoya (29 de abril de 1987; Englewood (Nueva Jersey), Estados Unidos) es un futbolista estadounidense de origen colombiano. Juega como mediocampista y su equipo actual es el Philadelphia Union de la Major League Soccer. Fue internacional absoluto con la  entre 2010 y 2017.

Vida personal
Bedoya nació en Englewood, Estados Unidos, de padres colombianos, y fue criado en Parkland, Florida. Tanto su padre, Adriano Bedoya, como su abuelo Fabio Duque fueron jugadores de fútbol profesionales en Colombia. Su hermano, Santiago Bedoya, jugó para la Northeastern University y fue fichado por los Vancouver Whitecaps en el draft suplementario de la MLS en 2011.

Trayectoria

Juvenil y amateur
Bedoya se graduó de la Secundaria Marjory Stoneman Douglas de Parkland en 2005, donde ayudó a su equipo a coronarse campeón estatal de Florida en 2005, además de ser nombrado jugador del año.

Bedoya jugó al fútbol universitario para el Boston College y Farleigh Dickinson University, siendo nominado en dos ocasiones para el Hermann Trophy.

Örebro
Mientras que muchos jugadores universitarios de último año entran al Draft de la MLS, Bedoya decidió explorar sus opciones en el exterior. A finales del año 2008, firmó contrato con el club sueco Örebro y se incorporó al mismo el 7 de enero de 2009. Debutó el 6 de abril, entrando como reemplazo de Nordin Gerzic en el minuto 73. Anotó su primer gol con el Örebro dándole la ventaja 1-0 sobre el Halmstads BK en la Copa de Suecia. A lo largo de la temporada, Bedoya trabajó para convertirse en titular, hasta que finalmente se convirtió en una pieza fundamental en la formación 4-3-3 en el medicampo del Örebro. En febrero de 2011 Bedoya viajó a Inglaterra a un periodo de prueba con el Birmingham City, pero no fue fichado.

Rangers
El 21 de julio de 2011, se anunció que Bedoya había llegado a un acuerdo para unirse al Rangers, una vez obtenido el permiso de trabajo,  con la intención de unirse al club en enero de 2012, una vez que la temporada del fútbol sueco hubiera terminado. Sin embargo, Rangers y Örebro llegaron a un acuerdo monetario el 17 de agosto de 2011, permitiéndole unirse al Rangers de inmediato.

Bedoya hizo su debut entrando como suplente en un partido de la Liga Premier Escocesa contra el Aberdeen el 28 de agosto de 2011. El 2 de mayo de 2012 anotó su primer gol con los Gers, entrando como suplente en el segundo tiempo y anotando el quinto gol de su equipo en la victoria 5-0 contra el Dundee United.

Helsingborgs
Luego de los problemas que surgieron con el Rangers en mayo de 2012, Bedoya dejó el club al inicio de la temporada siguiente para unirse al Helsingborgs IF de la Allsvenskan de Suecia el 10 de agosto de 2012. En su debut oficial con el club, Bedoya anotó el único gol de su equipo en la derrota 1-2 ante el IF Elfsborg el 18 de agosto de 2012. Bedoya debutó con el Helsingborgs en competiciones europeas el 21 de agosto de 2012 en la derrota 0-2 ante el Celtic de Escocia en la fase preliminar de la Liga de Campeones 2012-13.

El 31 de julio de 2013, Bedoya anunció oficialmente que no renovaría su contrato con el Helsingborgs y que se estaría incorporando a un nuevo club en los siguientes días.

FC Nantes
El 8 de agosto de 2013, luego de que Bedoya confirmara que no regresaría con el Helsingborgs, se anunció que el estadounidense se uniría al FC Nantes de la Ligue 1 francesa por tres años.

Bedoya debutó en la liga francesa el 18 de agosto de 2013, ingresando en el segundo tiempo en un partido frente al Lorient. Anotó su primer gol con el club en la victoria 1-0 sobre el AC Ajaccio el 19 de octubre, cuando anotó el único del partido a tres minutos del final para extender la racha ganadora del Nantes a cuatro partidos consecutivos.

Bedoya inició la temporada 2014-15 de la Lige 1 como titular, jugando los 90 minutos en la victoria 1-0 sobre el Lens como local. El 6 de diciembre de 2014 anotó su primer gol de la temporada en la derrota 1-2 frente al París Saint-Germain. Extendió su contrato con el club francés por cuatro años más el 2 de febrero de 2015.

Philadelphia Union
El 3 de agosto de 2016, Bedoya dejó el Nantes para fichar por el Philadelphia Union de la Major League Soccer de su país, firmando un contrato por tres años y medio.

Selección nacional
Bedoya fue parte de la selección sub-23 de  en preparación para los Juegos Olímpicos de 2008, pero finalmente no fue incluido en la nómina final que viajó a China.

El 22 de diciembre de 2009, Bedoya recibió su primera convocatoria para entrenar con el equipo mayor. El entrenamiento empezó el 4 de enero de 2010 en Carson, California, en preparación para un partido amistoso contra  el 23 de enero. Bedoya debutó ingresando en el minuto 61, cuando Estados Unidos estaba cayendo 3-0 y jugando con diez hombres. Bedoya fue nombrado en la lista preliminar de 30 jugadores para la Copa del Mundo de 2010, y jugó contra la  en un partido amistoso de preparación, pero no fue incluido en la lista final de 23 jugadores. Jugó su primer partido como titular en un amistoso contra  en agosto de 2010.

Bedoya formó parte del equipo que participó en la Copa de Oro de la CONCACAF 2011, luego de que Benny Feilhaber no pudo asistir debido a que sufrió una lesión de último momento jugando para el New England Revolution de la MLS. Volvió a ser convocado en enero de 2013 para jugar un partido amistoso frente . El 31 de mayo de 2013 fue incluido en la lista preliminar de 35 jugadores que participarían de la Copa de Oro de la Concacaf de ese año, y un mes después, el 27 de junio, se confirmó su inclusión en la lista definitiva de 23 jugadores.

Bedoya anotó su primer gol internacional en un partido amistoso frente  el 5 de julio de 2013, sellando el partido con el 6-0 definitivo. Semanas después, en el partido de las semifinales de la Copa Oro ante , asistió en los dos goles de Landon Donovan que le dieron la victoria final a los estadounidenses 3-1 y el pase a la final. En la final del torneo ante , Bedoya entregó la asistencia para el único gol del partido que posteriormente le daría el título a los Estados Unidos.

El 12 de mayo de 2014, el entrenador de la selección estadounidense Jürgen Klinsmann incluyó a Bedoya en la lista provisional de 30 jugadores de la selección estadounidense con miras a la Copa Mundial de Fútbol de 2014. Finalmente, fue incluido en la lista definitiva de 23 jugadores el 22 de mayo.

Gracias a sus actuaciones tanto con la selección nacional como con su club en la Ligue 1, Bedoya fue uno de los seis nominados al premio al Futbolista del Año en Estados Unidos en noviembre de 2014.

Participaciones en Copas del Mundo

Participaciones en Copas de Oro

Participaciones en la Copa América

Goles internacionales

Estadísticas
 Actualizado el 9 de marzo de 2020.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha el Soccerway
Perfil en la página oficial de los Boston College Eagles
 Archivo del Perfil en el sitio oficial del Örebro SK
 Perfil el sitio oficial de la Federación Sueca de Fútbol

Futbolistas de Nueva Jersey
Futbolistas de Estados Unidos
Futbolistas nacionalizados en Colombia
Futbolistas de Boston College Eagles
Futbolistas del Örebro SK
Futbolistas del Rangers Football Club
Futbolistas del Helsingborgs IF
Futbolistas del Football Club de Nantes
Futbolistas del Philadelphia Union
Futbolistas de la selección de fútbol de Estados Unidos en los años 2010
Futbolistas de Estados Unidos en la Copa Mundial de 2014
Futbolistas de Estados Unidos en la Copa América Centenario

Alejandro Bedoya


O NHOcFlu Rio Tocantins é um navio hidrográfico de aviso fluvial da Marinha do Brasil. É o líder da classe Rio Tocantins cujos nomes dos navios são homônimos a rios do Brasil. Teve sua quilha batida em 5 de setembro de 2011, sendo comissionado em 27 de julho de 2012. Foi encomendado com o objetivo de suprir a demanda deixada pela aposentadoria da classe Paraibano. O Rio Tocantins está subordinado ao Centro de Hidrografia e Navegação do Norte, em Belém.

Navios da Marinha do Brasil

NHOcFlu Rio Tocantins (H-12)


අභයගිරි චෛත්‍යයට වයඹ දෙසින් පිහිටාඇති ශෛලමය බුද්ධ පුතිමාවකි.

මුද්‍රාව
වීරාසන

වැරදි මත
දෙවන සමාධි පිලිමය ලෙස සමහරුන් හැඳින්වුවද මෙය සමාධි මුද්‍රාව නොව වීරාසන මුද්‍රාව නිරූපනය කරයි.

වීරාසන බුදු පිළිමය - අනුරාධපුර


John Francis Sherrington (Leicester, Reino Unido, 5 de janeiro de 1958) é um ministro britânico e bispo auxiliar de Westminster.

John Sherrington foi ordenado sacerdote em 13 de junho de 1987 para a Diocese de Nottingham.

Em 30 de junho de 2011, o Papa Bento XVI o nomeou Bispo Titular de Hilta e o nomeou Bispo Auxiliar de Westminster. O Arcebispo de Westminster, Vincent Nichols, consagrou-o em 14 de setembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo Emérito de Westminster Cormac, Cardeal Murphy-O'Connor e o Bispo de Nottingham, Malcolm McMahon OP.

Ver também

Bispos católicos da Inglaterra

John Francis Sherrington


සෙනරත් පරණවිතාන මහතා (දෙසැම්බර් 26 1896 - 4 ඔක්තෝබර් 1972) ශ්‍රී ලංකාවේ පුරෝගාමී පුරාවිද්යාඥකි.

මුල් අවධිය

දකුණු පළාතෙහි ගාලු දිස්ත්‍රික්කයට අයත් මැටරඹ නමි ගමෙහි 1896 දෙසැමිබර් මස 26 වෙනි දින උපත ලද සෙනරත්  පරණවිතානගේ පියා ඒබ්‍රහම් පරණවිතාන වු අතර මව ලෝරා හෙට්ට්ගේ ගිමාරා නම් වුවාය. හෙට්ට්ගොඩ මෙතෝදිස්ත විදුහලෙහි වසර 02 ක් සිංහල ඉගෙන ගත් පරණව්තාන 1930 දී උණවටුනේ බොනවිස්ටා ඉංග්‍රිසි පාසලට ඇතුලත් වුයේ ඉංග්‍රිසි අධ්‍යාපනය හැදැරිම සඳහාය.
එතුමා හීනටිගල රංවලගොඩ පිරිවෙනෙන් ද අධ්‍යාපනය ලැබුවේය.

පාසල් දිවිය අවසන් කර 1915 දි ප්‍රාචින ප්‍රාරමිභ පරික්‍ෂණයට පෙනී සිටිමින් ඉන් උසස් සාමාර්ථ්‍යක් ලබා ගනී.එම පරීක්‍ෂණයෙන් ඉතිහාසය සහ පුරාවිද්‍යාව සඳහා ඉහළම ළකුණු ලබා ගැනීමට පරණවිතාන සමත් වීය.මෙම සමත් වීම මත 1916 දී මිහිරිපැන්නේ සිංහල පාසලේ ශිෂ්‍ය-ගුරු පදවිය ලැබීය. 1919 දී පරණවිතානගේ පියා මිය යයි. මේ අතරතුරදී ඉංග්‍රීසි ගුරු සහතික පරීක්‍ෂණයෙන් සමත්ව ඉංග්‍රිසි ඉගැන්වීම සඳහා මාගොල්ලේ සුධර්මා මහා විද්‍යාලයට පත් වීමක් ලබයි.

පසු අවධිය

ශිලා ලිපි විමර්ශණ සහකාර තනතුරෙහි ඇති වූ පුරප්පාඩුව සඳහා පැවැත්වූ ලිඛිත පරීක්‍ෂණයෙන් සමත් වීමට පරණවිතානට හැකි විය.ඒ අනුව 1923 දී පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ ශිලා ලිපි විමර්ශණ ධූරයට පත් විය.පුරාවිද්‍යාව පිළිබඳව ඉන්දියාවෙන් ලංකාවට ලැබුණ ශිෂ්‍යත්වය මත 1923-1926 දක්වා ඉන්දියාවෙහි  අධ්‍යාපනය ලැබීමට මෙතුමාට අවස්ථාව හිමි විය.ඵහිදී බටහිර ඉන්දීය පුරා වස්තූන් නැරඹීමේ අවස්තාව මෙන්ම සුප්‍රකට පුරාවිද්‍යාඥයෙක් වූ ශ්‍රීමත් ජෝන් මාර්ෂල් යටතේද කටයුතු කිරීමේ හැකියාව ලැබුණි.එහිදී මොහෙන්ජොදාරෝ-හරප්පා සංස්කෘතිය හා තදාස්ශ්‍රිත ඉන්දු-ගංගා නිමිනයේ පුරාවිද්‍යා කැණීමි වලටද සහභාගී විය. පරණවිතාන මහතා ඉන්දියාවේ ශිලා ලේඛන විද්‍යාව (epigraphy) , ප්‍රතිමා විද්‍යාව (iconography) , නානක විද්‍යාව (numismatics) , කෞතුකාගාර විද්‍යාව(museology), කැණීමි සහ තහවුරු කිරීමි (excavation and conservation ), පුරාවිද්‍යා කටයුතු පරිපාලනය (archaeological  administration ), පිළිබඳව පුහුණුව ලැබිය.

1926 අප්‍රේල් මස 24 දින නැවත පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ සහකාර ශිලාලිපි විමර්ශණ නිළධාරී තනතුරෙහි වැඩභාර ගන්නා ලදි. 1929 දී  එපිග්‍රෆියා සෙයිලනිකා නමි ලංකා ශිලා ලිපි සංග්‍රහයේ කර්තෘ පදවිය ලැබ 1964 දක්වා එම තනතුරෙහි වැඩ භාර ගන්නා ලදි. පරණවිතාන මහතා 1930 මාර්තු 03 දින පානදුර වලානේ කිතුල්ගොඩ වලවිවේ රොස්ලින් කිතුල්ගොඩ මෙනෙවිය සමග විවාහ විය.

මේ අතර 1923-1935 දක්වා කාලය තුළ පරණවිතාන මහතා පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස් ධූරයේ  තාවකාලිකව වැඩ භාර ගනී. 1935 දි ඕලන්දයේ ලයිඩන් විශ්ව විද්‍යාලයට අනුබද්ධ කර්න් ආයතනයෙන් පල කෙරෙන  වාර්ෂික පුස්තක නාමාවලි සංග්‍රහයෙහි කර්තෘ මණ්ඩලයේ සාමාජික පදවිය ලැබිය. මෙතුමා විසින් සම්පාදනය කරනු ලැබු The Stupa in Ceylon නම් කෘතිය වෙනුවෙන් 1936 දී ලයිඩන් සරසවියෙන් දර්ශණ විශාරද උපාධිය (ph.D) ලැබුණි. 1940 ඔක්තොමිබර් 01 දින එතුමා පුරාවිද්‍යාකොමසාරිස් ලෙස සේවයෙහි ස්ථිර කරනු ලැබීය. ලංකාවේ ප්‍රථම පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස්වරයා ඔහු විය. එම තනතුර මීට ඉහතදී ඉංග්‍රිසී ජාතික විද්‍යාඥයන් දරන ලදි.සිය සේවයට උපහාර ලෙස බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ නිළධාරි යන ගරු නාමයද 1952 දීබ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ කොමාන්ඩර් යන විශේෂ ගෞරව නාමයද දෙවන එළිසෙබෙත් මහ රැජින මෙතුමාට පිරිනමන ලදි. 1955 දි රාජකීය ආසියාතික සමිතියේ ලංකා ශාඛාවේ රන් පදක්කමද පරණවිතානයන්ට හිමි විය.

කරන ලද සේවය

සෙනරත් පරණවිතාන මහතා ලංකාවේ පුරාවිද්‍යාව උදෙසා විශාල සේවාවක් සිදු කරණු ලැබීය.පළමු වන කාශ්‍යප රජු විසින් ඉදිකරණ ලදැයි සැලකෙන සීගිරිය එළිපෙහෙළි කරවා සංරක්‍ෂණය කිරීමට පියවර ගන්නා ලදි. සීගිරි ගී කියවීමට ඔහු දහස් වරකට වඩා සීගිරිය තරණය කර ඇත. පළමු වන කාශ්‍යප රජු සිගිරිය ඉදිකළේ ආලකමන්දාවට සමානවන පරිදි බව පරණවිතාන මහතාගේ අදහස විය.එමෙන්ම ආලකමන්දාවේ කුවේරයෙකු  ලෙස කාශ්‍යප රජුද විසීමට තැත් කළ බවත් සීගිරි බිතුසිතුවමි වල රන්වන් පැහැයෙන් යුත් ස්ත්‍රින්ගෙන් විජ්ජුලතා (විදුලිය) ද නිල් පැහැයෙන් යුත් ස්ත්‍රින්ගෙන් වැහි වලාකුළු ද නිරෑපණය වන බවත්ය.

ඉසුරුමුණියේ ගලක නෙලා ඇති අශ්ව හිස අසල වාඩි වී සිටින මිනිස් රුව පිළිබඳව පරණවිතාන මහතා පැවසුවේ මිනිස් රුවෙන් වර්ෂාවට අධිපති වෛදික පර්ජන්‍ය දෙවියන්ද අශ්වයා මඟින් ගිනි දෙවියන් වු අග්නිගේ මූර්තියද ප්‍රතීයමාන වන බවයි.
ශ්‍රී ලංකාවේ කාසි ඉතිහාසයේ වැදගත් සංධිස්ථානයක් ලෙස සැලකෙන රන් කහවනුව පිලිබදව මෙතුමා දක්වා ඇති අදහස් සුවිශේෂි වේ. රන් කහවනුවේ අභිමුඛයේ හා ප්‍රතිමුඛයේ සටහන් කර ඇති පුද්ගල රෑප මගින් ධනයට අධිපති කුවේරයාගේ වස්තුව ආරක්‍ෂාකරන්නා වූ සංඛ හා පද්ම යන බහිරවයන් නිරෑපනය වන බවයි.

එමෙන්ම ඉන්දු-නිමිනයට අයත් මොහෙන්ජොදාරෝ-හරප්පා චිත්‍රාක්‍ෂර ලිපි සඳහා පැහැදිලි අර්ථකථනයක් සැපයීමට පරණවිතාන මහතා සමත් වීය. ඵතුමන් සෙල්ලිපි කියවිමෙන් බොහෝ තොරතුරු අනාවරණය කර ගත්හ.එමෙන්ම ඉතිහාසය නිවැරදි කිරීමේ කටයුතුද සිදුකරණ ලදි. නිදසුන් ලෙස අභයගිරිය, ජේතවනාරාමය ලෙසින් නම් මාරු වී පැවතුන අතර පරණවිතාන මහතාගේ දැනුමෙන් එය නිවැරදි විය.

1956 දී සීගිරි කුරුටු ගී නම් ග්‍රන්ථය පල කරන පරණවිතාන සීගිරි කුරුටු ගී 685 ක පෙළ  සහ අරුත් අර්ථකථනය කර ඇත. වසර 25 ක් පමණ සිදු කළ ගවේෂණයන්ගේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස එය හදුන්වා දිය හැකිය.එම ග්‍රන්ථයට 8,9,10 සියවස් වල ලියවුණ කුරුටු ගී පමණක් අන්තර්ගත විය.කැටපත් පවුරෙහි වූ 6.7.11,12 සියවස් වලට අයත් කුරුටු ගී කියවීමට එතුමන්ගේ දිවි ගමන තුළ නොහැකි විය. මෙකී ග්‍රන්ථය මගින්  සීගිරි ගී වල   නිර්මාණශීලීත්වය පිළිබඳව  කරුණු දක්වයි.

බදුල්ලේ ටැමි ලිපිය,මැදිරිගිරියේ පුවරු ලිපිය,මන්නාරමේ කචිචේරිය ටැමි ලිපිය වැනි සෙල්ලිපි ගණනාවක් සඳහා නව අර්ථකථන ගෙන දෙමින් වැරදි ලෙස පිටපත් කර වැරදි අරුත් ගෙන දුන් ඒවා නිවැරදි බවට පත් කරණ ලදි. සඳකඩ පහණ තුළින් නිරෑපණය වන්නේ භව චක්‍රය බව පරණවිතාන මහතාගේ අදහස විය.එමෙන්ම පඬුවස් නුවර කැණීමි වලින් හමු වූ එක්ටැමි ගෙය හි නෂ්ඨාවශේෂ මහා පරාක්‍රමබාහු රජු චක්‍රවර්තී ආකල්පය රටට පල කිරීමට කළ ගොඩනැගිල්ලක අවශේෂ බවත් පෙන්වා දෙයි.

ඵ් ඵ් යුග වල පැවැති පාලන ක්‍රමයන්, නිල තල, ආර්ථිකයන් මෙන්ම සිංහල, පාලි, සංස්කෘත වැනි භාෂා පිළිබඳවද පූර්ණ දැනුමකින් පිරිපුන්ව සිටි පරණවිතානයන් වටිනා සාහිත්‍ය කෘතීන් ඵළි දක්වයි.සිංහලයන් පිළිබඳ ඓතිහාසික සහ පුරා විද්‍යාත්මක තොරතුරු දක්වමින් සිංහලයෝ (sinhalayo) නමින් ශාස්ත්‍රීය ග්‍රන්ථයක් කරයි.

කුටිටම් පොකුණ, අනුරාධපුර මඟුල් උයන, මැදිරිගිරිය, වටදාගෙය, සීගිරි පියසට අයත් වට පිටාව වැනි ස්ථාන වලට ස්වාභාවික පරිසරයක් සකස් කර දීමටද එම ස්ථාන අලංකාර කිරීමටද පරණවිතාන මහතාගේ ප්‍රඥාව ඉවහල් විය. ලංකාවේ ප්‍රථම අගනුවර වූ අනුරාධපුරයෙහි පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරයක් පිහිටුවීමේ ගෞරවයද මෙතුමාට හිමි වේ.

මනුෂ්‍යාගේ සංසාරික පුරුද්ද සත්‍යයක්ය යන්න ඔප්පු කිරීමේ පරම නිදර්ශනයක් වූ පරණවිතාන මහතා තුළ කා වැදී තිබුණ පුදුම කුසලතාවන් දෙස බලන විට ,එතුමාට සම කළ හැකි අන් කිසිවකු මේ  රටේ නොවු බවත්, වර්තමානයේ ජිවත් නොවන බවත් අවිවාදයෙන් පිළිගත යුතුව තිබේ." (ඉන්ද්‍රාණි වීරසිංහ, 34 පිටුව, 'මහ ඇදුරු සෙනරත් පරණවිතාන')

එතුමාගේ සේවාවෙහි ශ්‍රේෂ්ඨත්වය මෙම හදුන්වා දීමෙන් පැහැදිලි වේ. 1956 දෙසැමිබර් මස 26 දින සෙනරත් පරණවිතාන මහතා පුරා විද්‍යා කොමසාරිස් ධූරයෙන් සමු ගන්නා ලදි. අනතුරුව 1957 සිට පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පුරා විද්‍යා මහාචාර්ය තනතුරට පත් විය.මෙය ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාලයක ඇති කරණ ලද ප්‍රථම පුරාවිද්‍යා මහාචාර්ය පදවියයි. 1960දී විද්‍යෙදය විශ්ව විද්‍යාලයෙන් "සාහිත්‍ය ශූරී " සමිමාන උපාධිය ලැබුණි. 1962 දී විද්‍යාලංකාර විශ්ව විද්‍යාලයද "සාහිත්‍ය චක්‍රවර්තී " සමිමාන උපාධියද පිරි නැමීය. 1964 දී එතුමා පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයෙන් විශ්‍රාම ගෙන කොළඹ පදිංචියට පැමිණෙති.

දරුවන් නොසිටියද ඔහු සතු වු මානුෂීය දයාව, කරුණාවෙන් හෙබි හදවත නිරතුරුවම ස්නේහයෙන් පිරී පැවතුණි. 1969 දී එතුමන්ගේ සියළු කටයුතු සඳහා පසුපසින් සිටි පරණවිතාන මැතිණිය මිය යයි.පරණවිතාන මහතා විශ්‍රාම ගැනීමෙන් අනතුරුවද පුරා විද්‍යා කටයුතු පිළිබඳව සොයා බැලීය. 1972  ඔක්තොමිබර් මස 04 වෙනි දින සෙනරත් පරණවිතාන නමි ශ්‍රේෂ්ඨ විද්වතාණන්ගේ අභාවය සිදු විය. නමුත් ඔහුගේ සේවාව පුරාවිද්‍යා ක්ෂේත්‍රය පුරාවටම රැදී පවතිනු ඇත.

රචනා කරන ලද ග්‍රන්ථ
පරණවිතානයන් සේවය කළේ දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් ලෝකය ගිනිබත්ව පැවති යුගයකය. නමුත් ඔහුගේ බහුශ්‍රැතභාවයත්, ශක්තියත් හේතුකොටගෙන ඔහු පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස් ලෙස සේවය කළ 17 වසර ශ්‍රී ලාංකීය පුරා විද්‍යා ඉතිහාසයේ රන් අකුරින් සටහන්ව ඇත. වර්තමානයේ ශ්‍රී ලාංකීය ඉතිහාසය විස්තර කරනු ලබන්නේ ඔහු විසින් රචිත අධ්‍යාපනික සහ පර්යේෂණ ග්‍රන්ථ ආශ්‍රයෙනි. එතුමා විසින් ලෝකයට හෙලි කරන ලද ලෝක ඉතිහාසයේ වැදගත් සිහිවටනයක් වන සීගිරි කුරුටු ගී අද වන විට ඔක්ස්වර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාල‍යීය මුද්‍රණාලය මඟින් ග්‍රන්ථ ලෙස ප්‍රකාශනයට පත් කොට ඇත.

එතුමන් විසින් රචිත දේශීය, විදේශීය සඟරාවන් විවිධ ක්ෂේත්‍ර ඔස්සේ රචනා වී ඇත. ඒ ශිලා ලේඛන විද්‍යාව, ඉතිහාසය, කලාව, ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය, ආගම සහ සාහිත්‍ය යන ක්ෂේත්‍ර ඔස්සේය. එම ප්‍රකාශන කීපයක් පහත දැක්වේ.
 ද ශයින් ඔෆ් උපුල්වන් ඇට් දෙව්න්දර (The shine of upulwan at Devundara) (1953)
 ද ගෝඩ් ඔෆ් ඇඩම්ස් පීක් (The God of Adam's peak) (1958)
 සෙලොන් ඇන්ඩ් මැලේසියා (Ceylon and Malaysia) (1961)
 ඉන්ස්කිරිප්ශන් ඔෆ් සෙලෝන් වොල් I (Inscription of Ceylon Vol 1) (1970)
 ද ග්‍රීක්ස් ඇන්ඩ් ද මයුරාස් (The Greeks and the mauryas) (1917)
 අර්ට්ස් ඔෆ් ඒන්ශන් සින්හලීස් (Arts of Ancient Sinhalese) (1971)
 ඉන්ස්කිරිප්ශන් ඔෆ් සෙලෝන් වොල් II (Inscription of Ceylon Vol II) (මරණින් පසු ප්‍රකාශණයට පත්විය)
 සීගිරි කාතාන්දරය (Story of Sigiriya) (මරණින් පසු ප්‍රකාශණයට පත්විය)
 සිංහලයෝ (Sinhalayo)

සිංහලයෝ නම් කෘතිය 1967 දී රචනා කරන ලද අතර එය සිංහලයන්ගේ ඉතිහාසය සහ ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියේ ප්‍රධාන ලක්ෂණ විග්‍රහ කිරීමේ අරමුණින් රචනා වී ඇත.

බාහිර සබැදි
ආචාර්ය සෙනරත් පරණවිතානයන් ගේ ලිපියක්
ආචාර්ය සෙනරත් පරණවිතානන ගැන ලිපියක්

1896 උපත්
1972 මරණ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික පුරාවිද්‍යාඥයෝ

සෙනරත් පරණවිතාන


මෞත්‍ර ලිංගික පද්ධතිය ().

මෙහි ප්‍රධාන කොටස් සතරකි.

 වෘක්ක යුගල

මෞත්‍ර ලිංගික පද්ධතිය

මෞත්‍ර ලිංගික පද්ධතිය


Prinsepija (lat. Prinsepia), rod drveća iz porodice ružovki raširen Azijom, od Pakistana i Indije na istok do južne Rusije i Kine,

Pripadaju mu 4 vrste.

Vrste
 Prinsepia scandens Hayata
 Prinsepia sinensis (Oliv.) Hallier
 Prinsepia uniflora Batalin
 Prinsepia utilis Royle

Sinonimi
 Cycnia Griff.
 Plagiospermum Oliv.
 Sinoplagiospermum Rauschert

Vanjske poveznice

Izvori

Amygdaloideae

Prinsepija


Deicide ist das Debütalbum der US-amerikanischen Death-Metal-Band Deicide.

Entstehung
Glen Benton arbeitete nach eigener Aussage mehrere Jahre an dem Material und "brauchte nur die richtigen Leute, den richtigen Zeitpunkt und die richtigen Umstände, damit alles zusammenpaßte". Aufgrund der Inhalte weigerten sich die für den Satz und die Gestaltung zuständigen Firmen; die Satzfirma "weigerte sich gar, die Lyrics druckfertig zu machen, da der Wortlaut von 'Lunatic Of God's Creation' und 'Sacrificial Suicids' [sic!] doch etwas zu herb geraten sei. Von all' dem Gehörten und Gelesenen dermaßen geschockt, weigerten sich ferner die Angestellten der Kassettenfertigungsfirma unter Streikandrohung das Projekt zu bearbeiten. In Schweden wurde die Veröffentlichung des neuen Vinyls ganz untersagt."

Titelliste
 Lunatic of God's Creation
 Sacrificial Suicide
 Oblivious to Evil
 Dead by Dawn
 Blaspherion
 Deicide
 Carnage in the Temple of the Damned
 Mephistopheles
 Day of Darkness
 Crucifixation

Musikstil und Texte
Das Album "geht […] ultrabrutal zur Sache und bietet die für diese Musikrichtung üblichen wummernden Bass Drums, tödliches Gegröle und sägende Gitarren, die mal sehr heavy und dann wieder hyper-ultra-schnell daherkommen. Trotz allen Gehackes schimmert jedoch immer eine klare Struktur in den Songs durch und läßt sich - in Ansätzen zumindest - die eine oder andere Melodie heraushören." Laut Benton hat "[n]iemand aus Florida" Deicide "in irgendeiner Weise beeinflußt", und er lege "auch nicht unbedingt Wert darauf, mir Bands aus dieser Gegend anzuhören, so etwas interessiert mich nicht. Deicide bemühen sich einfach nur, so sick und so heavy wie irgend möglich zu sein." Die Texte befassen sich mit laut John Duke vom Metal Hammer "abscheulichen Sachen", wobei Benton betont, alles, was er schreibe, sei Realität und kein "Bullshit".

Kritiken
Wolfgang Schäfer vom Rock Hard zufolge konnte mit diesem Album "[d]er ewige Kampf um den Death Metal-Thron […] getrost in die nächste Runde gehen, die Chancen für DEICIDE stehen jedenfalls nicht schlecht. Zu größeren Kalibern wie Death, Morbid Angel oder Pestilence kann man zwar noch nicht ganz aufschließen, in der Nachbarschaft von Bands wie Obituary sind die vier Chorknaben dennoch allemal gut aufgehoben. Und wer weiß, irgendwann vielleicht mal... Ihr wißt ja, time will tell, but only Satan knows." Andrea Nieradzik vom Metal Hammer bezeichnete Deicide als "[f]ür dieses Metier […] sauber gelöste Aufgabe, auch wenn die Irrwitzigkeit von Bands wie Morbid Angel, Entombed und Death noch nicht erreicht werden konnte". Ihr Kollege John Duke ist der Ansicht, Deicides "überraschendes Debut-Album" sichere der Band "in der Liga des Todes einen Platz vor Obituary und kurz hinter Sepultura".

Einzelnachweise

Album 1990
Album (Death Metal)

Deicide (Album)


Falcatifolium taxoides er sígrænn runni eða lítið tré (að 15m hátt) frá Nýju-Kaledóníu. Tegundin er eini hýsill einu sníkju-barrtrjártegundarinnar: Parasitaxus usta.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Falcatifolium taxoides