La santificación es un concepto ancestral generalizado entre las religiones, una propiedad de una cosa o persona sagrada o puesta aparte dentro de la religión, puede ser desde tótems pasando por los vasos del templo a los días de la semana hasta un ser humano creyente que logra este estado. La santificación es el acto o proceso de adquisición de la santidad, de hacerse o convertirse en santo. Santificar es, literalmente, "poner aparte para el uso o propósito especial", en sentido figurado "hacer santo o sagrado", y etimológicamente del verbo latino sanctificare que a su vez es de se deriva de sanctus "santo" y facere "hacer". El concepto de mayor profundidad refiere a "santificar" como la acción que ejecuta el individuo de elevar una cosa, suceso, o persona a una categoría considerada de mayor trascendencia espiritual para la vida.

Cristianismo

En las diversas ramas del cristianismo, por lo general la santificación se refiere a una experiencia espiritual, definida, instantánea y subsiguiente a la conversión, por el cual una persona se consagra a Dios y elige rechazar el pecado, por la gracia de Dios.

Anglicanismo

Los anglicanos enseñan que la santificación es un proceso de cambio hasta convertirse en un santo. Richard Hooker, uno de los fundadores del pensamiento anglicano, argumentó que la santificación se basa en obras, mientras que la justificación es solo por la fe.

Calvinismo

Los teólogos calvinistas y evangélicos interpretan la santificación como el proceso de ser santificado solo a través de los méritos y la justificación de Jesucristo a través de la obra del Espíritu Santo. La santificación no puede ser alcanzada por las obras basadas en el proceso, pero solo a través de las obras y el poder de lo divino. La santificación en el calvinismo es vista como un proceso y no algo instantáneo. A medida que el proceso de la santificación de los flujos, la persona se convierte, en su esencia, una persona diferente / hombre. Cuando un hombre es regenerado, es su esencia que los pecados y hace lo malo. Pero cuando el hombre es justificado por medio de Cristo, ya no es el hombre (en su esencia) que los pecados, pero el hombre está actuando fuera de su carácter. En otras palabras, el hombre no es ella misma, no está siendo fiel a lo que es.

Iglesia de Jesucristo de los Santos de los Últimos Días

En la La Iglesia de Jesucristo de los Santos de los Últimos Días, la santificación es un proceso que desemboca en la adquisición de santidad de sus miembros. Dallin H. Oaks, una Autoridad General LDS y miembro del Quórum de los Doce Apóstoles, enseñó que las pruebas y adversidades que se puede cambiar a un miembro que es en lo que Dios quiere "llegar a ser" si se acerca a ellos con la actitud correcta.

Ortodoxia Oriental

El cristianismo ortodoxo enseña la doctrina de la deificación, en el que los seres humanos adquieren propiedades divinas.
Un pasaje clave es el apoyo a esta . En el siglo cuarto, Atanasio enseñó que el Hijo de Dios se hizo hombre para hacernos Dios.
Esencialmente, el hombre no llega a ser divino, pero en Cristo se puede participar de la naturaleza divina. La versión de este Iglesia de la salvación restaura la imagen de Dios en el hombre. Uno de estos temas es la liberación de la mortalidad causada por los deseos del mundo.

Luteranismo

Martín Lutero, el fundador del luteranismo, enseña en su Catecismo Mayor que la santificación solo la concede el Espíritu Santo a través de la poderosa Palabra de Dios. El Espíritu Santo usa a las iglesias para reunir a los cristianos para la enseñanza y la predicación de la Palabra de Dios.

Metodismo

John Wesley, el fundador del metodismo, enseñó lo que se conoce como la entera santificación en las iglesias del movimiento de Santidad, como la Iglesia del Nazareno, el Ejército de Salvación, etc, o la perfección cristiana en las denominaciones metodistas "corriente principal", como la Iglesia Metodista los Estados Unidos, la Iglesia Metodista de Gran Bretaña, etc Esta es la doctrina que por el poder de la gracia santificante de Dios y la atención en los medios de gracia puede limpiar a un cristiano de la influencia corruptora del pecado original en esta vida, aunque no a todos los cristianos pueden experimentar eso. Se explica en profundidad en el ensayo, "entera santificación" de Adam Clarke, así como, más tarde, en los artículos de la Religión del Libro de Disciplina de la Iglesia Metodista. Muchas veces, "la salvación inicial" es vista como un paso inicial para reconocer la santidad de Dios, con la santificación, a través de la gracia / poder de Dios, entrando en ella. Un pasaje clave es Hebreos 12:14: "Busquen... la santidad, sin la cual nadie verá al Señor".
Según la corriente metodista, es un largo proceso de curación de la perspectiva del pecado distorsionada de la humanidad y forma de vida.

Catolicismo

Según la Enciclopedia Católica "santidad" es diferente de Dios, persona y entidad corpórea. Por Dios, que es la única perfección moral absoluta de Dios. Para el individuo, es una unión íntima con Dios y la resultante perfección moral. Se trata esencialmente de Dios, por un don divino. Para una sociedad, es la capacidad de producir y asegurar la santidad en sus miembros, que muestran una santidad real, no meramente nominal. La santidad de la Iglesia está más allá del poder humano, más allá del poder natural.

La santidad está regulada por normas. Por ejemplo, según la doctrina del amor del sufrimiento, la santidad debe incluir esta calidad. No es que el placer sea malo en sí mismo, sino que el sufrimiento purifica el amor propio de Dios. Aquellos que alcanzan la santidad aprenden a regocijarse en el sufrimiento. Porque el amor de Dios es liberado del egoísmo. Sus vidas se ajustan a la voluntad de Dios.

Cristianismo evangélico
Hay dos posiciones evangélicas sobre la santificación, la santificación progresiva y la santificación posicional.

Santificación progresiva
La santificación progresiva es la obra de santificación del creyente a través de  gracia y las decisiones del creyente después del nuevo nacimiento. Esta es la posición de algunas denominaciones evangélicas, como las iglesias bautistas y algunas denominaciones pentecostales, como Asambleas de Dios y la Iglesia Cuadrangular.

Santificación posicional
La santificación posicional es la obra de santificación del creyente que se completa por completo en el nuevo nacimiento. Esta es la posición de ciertas denominaciones pentecostales, tales como la International Pentecostal Holiness Church, Iglesia de Dios (Cleveland) y Church of God in Christ.

Referencias

Véase también

 Carisma
 Perfección cristiana
 Consagración
 Gracia divina
 Glorificación
 Justicia impartida
 Justificación (teología)
 Medios de Gracia
 Perfección (Santos de los Últimos Días)
 Justicia
 Evangelio Social

Soteriología
Teología espiritual
Ética cristiana
Términos cristianos
Espíritu Santo

Santificación


An Pseudoxytenanthera in uska genus han Liliopsida. An Pseudoxytenanthera in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pseudoxytenanthera

Pseudoxytenanthera


Valerianella microcarpa es una especie de planta perteneciente a la familia  Valerianaceae.

Descripción
Es una hierba anual con tallos que alcanzan un tamaño de hasta 12 (-30) cm de altura. Las hojas inferiores de hasta 3 x 0,6 cm, oblanceoladas o espatuladas, obtusas, enteras o sinuadas; las superiores de estrechamente ovadas a ovadolanceoladas, subenteras o dentadas. Las flores en corimbos, con cimas parciales densas. Brácteas linear-lanceoladas. Corola de 0,8-1,2 mm, violeta-purpúrea. Los frutos de 0,8-1 mm, ovoideos, con cavidades estériles separadas por un área suborbicular plana, pubescentes. Cáliz persistente reducido a una pequeña lengüeta. Florece de marzo

Distribución y hábitat
Se encuentra en los pastos terofíticos de barbechos y baldíos, claros de matorral y campos; a una altitud de 0-1450(1760) metros, en Macaronesia (Madeira), región mediterránea y Este de África. Está dispersa por la península ibérica, frecuente en Sierra Norte, Aracena, Andévalo, Aljarafe, Vega, los Alcores, Litoral onubense; rara en las Campiñas.

Taxonomía
Valeriana microcarpa fue descrita por Jean Louis August Loiseleur-Deslongchamps y publicado en Votice sur les plantes àa ajouter a la flore de France 151, en el año 1810.
Citología
El número de cromosomas es de:  2n= 16.
Sinonimia
Fedia microcarpa (Loisel.) Rchb.
Fedia mixta (L.) Vahl
Valeriana mixta L.
Valerianella dentata var. microcarpa (Loisel.) Pau
Valerianella mixta (L.) Dufr.
Valerianella morisonii [forme] microcarpa (Loisel.) Rouy & E.G. Camus in Rouy & Foucaud

Referencias

Enlaces externos

microcarpa
Flora de la cuenca mediterránea

Valerianella microcarpa


Ekrem Ekşioğlu (* 16. Januar 1978 in Ankara) ist ein türkischer ehemaliger Fußballspieler.

Karriere
Ekrem Ekşioğlu begann seine Vereinskarriere in der Jugend von Çankırıspor und wurde 1998 hier Profi-Fußballer. 1999 verließ er Çankırıspor und spielte in der Folgezeit bei Hatayspor, Erzurumspor, Akçaabat Sebatspor und Karşıyaka.

Zum Sommer 2006 wechselte er schließlich zum Zweitligisten Istanbul Büyükşehir Belediyespor. Hier erreichte er in seiner ersten Saison bei seiner neuen Mannschaft die Vizemeisterschaft der TFF 1. Lig und stieg in die Süper Lig auf.

Nach sieben Jahren verließ Ekşioğlu nach dem verpassten Klassenerhalt Istanbul BB und wechselte zu Kayseri Erciyesspor. Im Sommer 2014 beendete er seine Karriere.

Erfolge
 Mit Akçaabat Sebatspor
 Dritter der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2002/03

 Mit Istanbul Büyükşehir Belediyespor
 Vize-Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2006/07
 Türkischer Pokalfinalist: 2010/11

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Akçaabat Sebatspor)
Fußballspieler (Çankırıspor)
Fußballspieler (Erzurumspor)
Fußballspieler (Hatayspor)
Fußballspieler (Istanbul Başakşehir FK)
Fußballspieler (Karşıyaka SK)
Fußballspieler (Kayseri Erciyesspor)
Sportler (Ankara)
Geboren 1978
Mann
Türke

Ekrem Ekşioğlu


R

S

Ş

T

U

Ü

V

Y

Z

R-Z

Değişik dillerde ülke adları (R-Z)


The Dead Don't Die este un film american de comedie de groază din 2019 scris și regizat de Jim Jarmusch. În distribuție apar vedetele Adam Driver, Bill Murray, Chloë Sevigny, Steve Buscemi, Austin Butler, RZA, Tilda Swinton, Tom Waits, Danny Glover, Caleb Landry Jones, Rosie Perez, Carol Kane și Selena Gomez și filmul prezintă forța de poliție a unui mic orășel american în lupta cu o invazie zombie bruscă.

A avut premiera mondială în ziua de deschidere a Festivalului de Film de la Cannes din 14 mai 2019 și a fost lansat cinematografic în SUA p lună mai târziu, la 14 iunie 2019, de către Focus Features. A avut parte de recenzii împărțite și a avut încasări de peste 13,9 milioane $.

Titlul este o referire la un CD și o melodie a lui Sturgill Simpson, melodie care este interpretată de mai multe ori în timpul filmului.

Distribuție
 Bill Murray - Chief Cliff Robertson
 Adam Driver - Officer Ronald "Ronnie" Peterson
 Tilda Swinton - Zelda Winston
 Chloë Sevigny - Officer Minerva "Mindy" Morrison
 Steve Buscemi - Farmer Miller
 Danny Glover - Hank Thompson
 Caleb Landry Jones - Bobby Wiggins
 Rosie Perez - Posie Juarez
 Iggy Pop - Coffee Zombie
 Sara Driver - Coffee Zombie
 RZA - Dean
 Carol Kane - Mallory O'Brien
 Selena Gomez - Zoe
 Tom Waits - Hermit Bob
 Austin Butler - Jack
 Eszter Balint - Fern
 Luka Sabbat - Zach
 Larry Fessenden - Danny Perkins
 Rosal Colon - Lily
 Sturgill Simpson - Guitar Zombie
 Maya Delmont - Stella
 Taliyah Whitaker - Olivia
 Jahi Winston - Geronimo

Note

Legături externe

Filme din 2019
Filme de comedie din anii 2010
Filme de comedie de groază
Filme de groază din anii 2010
Filme Focus Features
Filme cu zombi
Filme regizate de Jim Jarmusch
Parodii

The Dead Don't Die (film)


Diese Diskografie ist eine Übersicht über die musikalischen Werke der US-amerikanischen Rockband Garbage. Den Schallplattenauszeichnungen zufolge hat sie bisher mehr als 6,2 Millionen Tonträger verkauft, davon alleine in ihrer Heimat über drei Millionen. Ihre erfolgreichste Veröffentlichung ist das Debütalbum Garbage mit mehr als 2,8 Millionen verkauften Einheiten.

Alben

Studioalben

Kompilationen

Weitere Kompilationen
 2002: Special Collection
 2012: The Absolute Collection

Singles

Weitere Singles
 1996: Supervixen
 1996: #1 Crush
 1999: The Trick Is to Keep Breathing
 1999: Temptation Waits
 2005: Bleed Like Me
 2012: Blood for Poppies
 2012: Battle In Me
 2013: Because The Night
 2014: Girls Talk
 2015: The Chemicals
 2021: No Gods No Masters

Statistik

Chartauswertung

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Quellen

Weblinks

Garbage
Diskografie

Garbage/Diskografie


Udûn may mean:

In Tolkien's Middle-earth writings

 Udûn, Iron Mountains, also called Utumno, the underground fortress of Morgoth in the Age of the Lamps, before the First Age of Middle-earth
 Udûn, Mordor, the plain by the Black Gate at the northwestern point of Mordor in the Third Age

In motion pictures

 Udûn, an episode in the streaming series The Lord of the Rings: The Rings of Power

Udun


Black to the Blind je treći studijski album poljskog thrash/death metal-sastava Vader objavljen 13. listopada 1997. godine.

Pozadina

Black to the Blind snimljen je od srpnja do kolovoza 1997. u studiju Selani u Olsztynu. Producenti albuma su Andrzej "Andy" Bomba i Piotr "Peter" Wiwczarek. Masteriran ga je Julita Emanuiłow. Autor naslovnici je Jacek Wiśniewski. Godine 2012. objavljen je remasteriran verzija albuma s novom naslovnicom koja objavila diskografska kuća Witching Hour Productions. Album je nominiran za nagradu Fryderyk u kategoriji "Hard & Heavy albuma godina".

Popis pjesama

Osoblje

Vader
 Peter - vokal, gitara, produkcija
 Mauser - gitara
 Shambo - bas-gitara
 Doc - bubnjevi

Dodatni glazbenici
Cezar – vokal (na pjesmima 5., 6.)
Ostalo osoblje
Michał Basich – fotografije
Jacek Wiśniewski – naslovnica, dizajn
Andy Bomba – inženjer zvuka, produkcija
Julita Emanuiłow – mastering

Izvori

Albumi iz 1997.
Albumi sastava Vader

Black to the Blind


صبري السيد عبد المطلب ميهوب (2 أكتوبر 1987- ) ظهير أيسر محترف مصري يلعب في صفوف نادي الاتحاد السكندري.

إحصائيات مشاركاته
''آخر تحديث في 7 يناير 2019

مع الأندية

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من محافظة الفيوم
أظهرة كرة قدم
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو النادي الأهلي (مصر)
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو كرة قدم من محافظة الفيوم
لاعبو مصر المقاصة
لاعبو نادي الزمالك
مواليد 1408 هـ
مواليد 1987

صبري رحيل


MIPS, Microprocessor without Interlocked Pipeline Stages, MIPS teknolojileri adlı firma tarafından 1985 yılında geliştirilmiş indirgenmiş komut kümesi türü bir mikroişlemci mimarisidir.

İndirgenmiş komut kümeli bilgisayar terimini ilk kullanan bilgisayar MIPS'dir. Her komut aynı boyuttadır ve komut bilgisayar donanımı tarafından kolayca çözülebilir. Intel x86 ise karmaşık komut kümeli bilgisayar sayılır. Komutların boyutları farklıdır ve komutları çözebilmek için bilgisayar donanımına gömülmüş programlar (microcode) gereklidir.

RISC yapısından ötürü tasarımı çok temiz ve basittir. Sistem karmaşık işlemleri destekleyen yapılar yaratmaktansa sık yapılan basit işlemleri iyileştirme üzerine kuruludur. Bu tasarım avantajından dolayı üniversitelerdeki bilgisayar mimarisi derslerinde genellikle MIPS mimarisi okutulur. Yine basit ve sağlam tasarımından ötürü çoğu modern mikroişlemci mimarisi (IBM/Motorola PowerPC, DEC, ARM) MIPS mimarisinden esinlenerek geliştirilmiştir.

1990 itibarıyla üretilen her üç RISC işlemciden birinin MIPS mimarisinde olduğu tahmin edilmektedir. İlk MIPS tasarımları 32 bit, daha yeni tasarımlar ise 64 bittir.

MIPS mimarisi SGI bilgisayarlarından gömülü sistemlere kadar geniş bir yelpazede kullanılmaktadır. Günümüz itibarıyla Nintendo 64, Sony PlayStation, Sony PlayStation 2 ve Sony PSP MIPS mimarisi ile çalışan işlemcilere sahiptirler.

Yazmaçlar
MIPS 32 işlemcisinin parçaları:
 32 tane genel-amaçlı yazmaç (her yazmaç 32 bit büyüklüğünde)
 Birkaç özel-amaçlı yazmaç (PC, HI, LO, vs.)
 Arithmetic Logic Unit (ALU)

MIPS Assembly Dili
MIPS assembly diğer Assembly'lere göre çok daha kullanışlı ve basittir. Intel 80x86 assembly dilinin karmaşık yapısına kıyasla tasarımı takip eden, mantıklı bir yapıdadır.

Yorumlar
Assembly kodunda yorumlar # karakterinden sonra başlar ve sıra sonuna kadar devam eder.

 # Bu bir yorumdur
 # Bu da yeni bir sırada yer alan yorumdur

Etiketler
Etiketler kodun bir sırasını işaretler ve sonra bu sıraya yeniden dönülmesini sağlar.

 loop: blt $a0, 1, end      # loop etiketi tanımlanıyor
       mul $v0, $v0, $a0
       sub $a0, $a0, 1
       b loop               # loop etiketi çağrılıyor

Komutlar
Her komut bir sıra alır.

 # Eksiltme komutu (sub)
 # $a0 = $a0 - 1
 sub $a0, $a0, 1

İşlem kodu
İşlem kodu komut türünü tanımlar.

 # Komut türü = blt (branch if less than)
 blt $a0, 1, end
 # Eğer $a0 yazmacında bulunan sayı
 # 1'den az ise end etiketine atla

Register
Merkezi İşlem Biriminde bulunan, belli sayıdaki hızlı saklama aygıtları

 end: j $ra  # $ra bir yazmaçtır

SPIM Simulatörü
MIPS R2000 mimarisinin ücretsiz dağıtılan simulatörü SPIM, Unix, MS Windows ve Macintosh OS X altında kolayca kullanılabilen bir yazılımdır.

MIPS Yapısı
İlk MIPS(Microprocessor without Interlockes Pipeline Stage) mimarileri 32-bit olarak gerçekleştirilmiştir (genellikle 32-bit geniş yazmaçlar ve veri yolları). Daha sonraki versiyonları ise 64-bit olarak tasarlanmış ve gerçekleştirilmiştir. Öncekileriyle uyumlu 5 tane düzeltilmiş MIPS komut kümesi tanımlanır. Bunlar MIPS I, MIPS II, MIPS III, MIPS IV, ve MIPS 32/64'tür.

Geçmişi
1981 yılında Stanford Üniversitesi'nde John L. Hennessy ilk MIPS işlemcisinin nasıl olması gerektiği konusunda çalışmalarına başlamıştır. Temel düşünce, performansı, komut boru hatlarını kullanarak etkileyici bir biçimde artırmaktı, ama bunu gerçekleştirmek zordu. Genellikle bir boru hattı görevi birçok adımda gerçekleştirir ve bunu birçok adıma yayar, bir önceki komut tamamlanmadan, bir komutun "birinci adım"dan başlayarak onu çalıştırır. Buna karşı, o dönemin geleneksel tasarımlarında bir sonraki komuta geçilmeden, bir önceki işletilen komutun tamamlanması beklenir.

Boru hattı uygulamasında karşılaşılan en büyük engel, komutların birbirine bağlanma (interlock) işleminin kurulmasındaki zorluktu. Ayrıca bu çok zaman alan bir işlemdi ve gelecekte yapılacak olan hız geliştirmeleri çalışmaları için büyük engel teşkil ediyordu. MIPS tasarımlarının görülen en önemli kısmı, bütün komutların bir döngü süresi içerinde tamamlanmasıdır. Bunun gerçekleştirilebilmesi, birbirine bağlanma işlemi gereksinimlerini ortadan kaldırmakla olur.
Bu tasarım birçok kullanışlı komutları ortadan kaldırmasına rağmen, sistemin geneline baktığımızda, sistemin performansını etkileyici bir biçimde geliştirmiştir. Çünkü çipler çok yüksek saat hızlarında(oranlarında) çalışmaktadır.

Bazı komutların ortadan kalkması tartışılan bir konu olmuştur. Çoğu gözlemler bu tasarımın canlılığını koruyamayacağını iddia ediyorlardı. Eğer basit bir komut, basit eklemlerle karmaşık birçok komutla değiştirilecekse hızın nerede artacağı sorusu akla geliyor. Bu tamamıyla basit çözümlemelerle göz ardı edilebilir, tasarımın hızı komutlarla değil boru hatları unsuruyla gerçekleşir.

1984 yılında Hennessy tasarımın gelecekteki ticari potansiyeli hakkında ikna edildi.1985 yılında ilk MIPS tasarımı olan R2000 çıktı. Bu tasarım biraz daha geliştirilerek 1988 yılında R3000 yapıldı. Firmanın esas oluşmasını 32 bitlik R2000 ve R3000 oluşturuyordu.

1991 yılında MIPS ilk 64-bit mikroişlemcili piyasaya çıkardı,R4000. MIPS pazara girene kadar bazı finansal zorluklarla karşılaştı. Bu yeni tasarım SGI için çok önemliydi, çünkü SGI MIPS'in en önemli müşterilerinden birisiydi ve 1992 yılında SGI tamamiyle MIPS'i satın aldı.

CPU Ailesi
MIPS'in ilk ticari CPU modeli R2000 1985 yılında ilan edildi. R2000 bölme ve çarpma komutlarına birçok döngü ekledi, bunlar çipin üzerindeki birimlerden bağımsızdı. Bu birimlerden işletilen çekirdeğe yeni komutların düzeltilmiş sonuçları eklendi. Bu düzeltilen komutlar birbirine bağlandı.

R2000 ayrıca 4 tane işlemciyi de destekliyordu, bunlardan bir tanesi Merkezi İşlem Birimi'nin (CPU) içine monte edildi. Diğer 3 işlemci ise başka amaçlar için ayrıldı.

R3000 modeli 1988 yılında R2000'i takip etti, bu model çok işlemcili uygulamalar için ön bellek tutarlılığı "cache coherency" desteğinin yanı sıra komutlar ve veri için 32 kB (bu kısa bir süre sonra 64 KB'a yükseltildi ) ön bellek özelliği getirmişti. R3000'in çok işlemcili uygulamalara destek konusunda bazı eksiklikleri olmasına rağmen, bu eksiklikler yine de bazı başarılı çok işlemcili tasarımların parçası haline gelmesine engel olmadı.R3000'in, çağın CPU'ları arasında çok rastlanan bir özellik tümleşik bir de olarak MMU'su vardı. R3000 pazardaki ilk başarılı MIPS tasarımı idi ve bir milyon adetten fazla üretildi. R3000A, son derece başarılı bir ürün olan Sony PlayStation'da kullanıldı. Bu üründe kullanılan, 40 MHz hızda çalışarak 32 VUP performans sağlayan hızı artırılmış bir versiyondu. R2000 gibi, R3000 de R3010 FPU ile çiftlendirilmişti. Pacemips R3400'ü üretirken IDT R3500'ü üretti. Bunların her ikisi de aynı yonga üzerinde R3010 fpu'ya sahip birer R3000 idiler. Toshiba'nın R3900'ü ise Windows CE tabanlı ilk Cep Bilgisayarları "Handheld PC" için gerçekte üretilen ilk SoC idi.

R4000 serisi, 1991'de piyasaya çıkartıldı ve MIPS komut serisini tam 64 - bit mimarisine genişletti, tek yongalı bir sistem yaratmak için FPU'yu ana zar üzerine taşıdı ve radikal derecede yüksek bir dahili saat besleme hızında çalıştı (100 MHz olarak tanıtılmıştı ). Fakat belirtilen bu saat besleme hızına erişebilmek için ön bellekler 8 KB'ye indirilmişti ve erişim için üç çevrim tamamlanması gerekiyordu. Yüksek işletim frekanslarına ulaşılması için derin boru hattı "deep pipelining" (o zamanlar süper boru hattı diye adlandırılıyordu ) adında bir teknik kullanılması gerekiyordu. R4000'in piyasaya sürülmesinin hemen ardından daha geliştirilmiş versiyonları takip etti. Bunların arasında bulunan, 1993 yılında piyasaya çıkan R4400'ün 16 KB ön belleği bulunuyordu, R4400 64 – bit ile büyük ölçüde hatasız çalışıyordu ve ilave edilebilecek bir başka 1 MB'lik harici ( seviye 2 ) ön bellek için bir kontrol birimine sahipti.

Artık SGI'nın MTI adındaki bir bölümü olarak işlev yapan MIPS, daha düşük maliyetli R4200'ü daha sonra da bundan da daha düşük maliyetli R4300'ü piyasaya çıkarttı. R4300 32 – bitlik veri yoluna sahip bir R4200 idi. Nintendo 64 düşük maliyetli MIPS R4300i[1] üzerine kurulmuş bir CPU olan NEC VR4300 kullanıyordu.

Kuantum Etkisi Cihazları "Quantum Effect Devices" (QED); MIPS'den ayrılan bir grup ayrı bir şirket kurarak R4600 "Orion", R4700 "Orion", R4650 ve R5000'i tasarladı. Bunlardan R4000 saat besleme frekansını arttırırken ön bellek kapasitesini feda etti, QED tasarımları sadece iki çevrimde erişilebilen ve silikon alanların daha verimli kullanılmasına olanak tanıyan büyük ön bellek kapasitelerine önem veriyordu. R4600 ve R4700 SGI Indy iş istasyonunun düşük maliyetli versiyonlarında ve 36x0 and 7x00-serisi yönlendiriciler gibi MIPS tabanlı ilk Cisco yönlendiricilerinde kullanılıyordu. R4650 orijinal WebTV kutularında ( şimdi Microsoft Tv ) kullanılıyordu. R5000 FPU'nun R4000'e kıyasla daha esnek tekli hassas kayan - nokta çizelgeleme yeteneği vardı ve bunun sonucunda R5000 tabanlı SGI'ye sahip Indy'ler kendilerinde kullanılanın aynı saat beslemesine ve grafik donanımına sahip R4000'ler kullanılan Indy'lere kıyasla çok daha yüksek bir grafik performansına erişiyordu. SGI, eski grafik kartını R5000 ile birleştirince elde edilen gelişmeyi vurgulamak için karta yeni bir isim koydu. QED daha sonra ağ oluşturma ve lazer yazıcılar gibi gömülü pazarlar için RM7000 ve RM9000 ailesi cihazları geliştirdi. QED Ağustos 2000 tarihinde PMC-Sierra adında bir şirket tarafından satın alındı. Satın alımı yapan şirket MIPS mimarisine yatırım yapmaya devam etti.

R8000 (1994) ilk süper ölçekli "superscalar" MIPS tasarımıydı, her çevrimde iki adet ALU ve iki adet hafıza işlemini gerçekleştirebiliyordu. Tasarım altı adet yonga üzerine yayılmıştı: bir tam sayı ünitesi (16 KB komut ve 16 KB L1 veri ön belleği olan), bir kayan nokta ünitesi, üç adet tamamen isteğe bağlı kullanılan ikincil ön bellek yönlendirme RAM'i (ikisi ikincil ön bellek erişimi için, biri veri yolu trafik gözetlemesi için) ve bir adet ön bellek kontrol birimi ASIC. Tasarım tam anlamıyla boru hatlı iki adet çarpma – toplama birimine sahipti, bunlar yonga dışındaki 4MB'lik ikincil ön bellekten veri aktarımı sağlıyordu. R8000'ler 1990'lı yıllarda SGI'nın Power Challenge serisi sunucularında, daha sonra da Power Indigo2 iş istasyonlarında kullanıldılar. Yüksek FPU performansı bilimsel uygulamalara oldukça uygun olmasına rağmen tam sayı işleme konusundaki kısıtlı performansı ve yüksek maliyeti pek çok kullanıcının hevesini kırdığından R8000 pazarda ancak bir yıl kadar tutunabildi, artık piyasada çok az sayıda R8000 bulunabiliyor.

1995, R10000 piyasaya çıktı. Bu işlemci tek yongalı bir tasarıma sahipti, R8000'den daha yüksek bir saat besleme hızında çalışıyordu ve daha büyük bir 32 KB birincil komut ile veri ön belleğine sahipti. Aynı zamanda süper ölçekliydi, fakat getirdiği asıl yenilik sıra dışı işleyişindeydi. Tek bir hafıza boru hattı ve daha basit bir FPU kullanıldığında bile çok büyük tam sayı performansına, düşük maliyetlere ve yüksek yoğunluğa ulaşıyor olması R10000'in çok geniş bir müşteri tarafından tercih edilmesini sağladı.
Son zamanlarda geliştirilen tasarımların hepsi R10000 çekirdeği üzerine kurulmaktadır. R12000 kullanılmaya başlandığında yongayı küçültüp üretimi geliştirirken daha yüksek saat besleme hızlarında çalışılabilmesine olanak tanıdı. R12000 daha geliştirilerek üretilen R14000 daha yüksek saat hızlarına olanak tanırken yonga dışındaki ön bellekte "cache", DDR SRAM için ilave destek ve 200 MHz'de daha iyi saat besleme hızlı bir ön yüz veri yoluna "front side bus" iş çıkarma yeteneği sağladı. Daha sonra gerçekleştirilen geliştirmelere R16000 ve R16000A adları verildi. Bunlardaki değişiklikler öncekine kıyasla arttırılmış saat besleme hızı, ilave L1 ön bellek, ve daha küçük zar üretimi idi.

Diğer modeller ve geleceğe ait planlar
MIPS ailesinin diğer bireyleri arasında Bipolar Integrated Technology tarafından üretilen, MIPS mimarisinin bir ECL uygulaması olan R6000'i sayabiliriz. R6000 mikro işlemcisi MIPS – II komut setini de beraberinde getirdi. R6000'in TLB ve ön bellek mimarisi MIPS ailesinin bütün diğer üyelerinden farklıdır. R6000 kendinden beklenen performansı gösteremedi, bazı Kontrol Verileri "Control Data" makinelerinde kullanılmasına rağmen pazardan kısa sürede silindi. PMC-Sierra RM7000, içerisinde kendinden 256 kB seviyede 2 ön bellek ve üçüncü bir opsiyonel ön bellek için bir adet kontrol birimi bulunan R5000'in bir versiyonuydu. Öncelikle SGI'nın grafik işlemcileri ve çoğunlukla Cisco tarafından geliştirilen muhtelif ağ oluşturma çözümleri gibi gömülü "embedded" tasarımları hedefliyordu.  R9000 ismi hiçbir zaman kullanılmadı.
Bir seferinde SGI, MIPS platformundan uzaklaşıp Intel Itanium platformunu denedi, geliştirme çalışmasının sonucu R10000 idi. Itaniumun piyasaya çıkartılmasında yaşanan gecikmeler MIPS tabanlı makinelerin daha da artması sonucunu getirdi. 1999 yılına gelindiğinde geliştirme çalışmaları sonuçlanmıştı ve bu çalışmalar neticesinde R14000 ve R16000 piyasaya sürüldü. SGI, ileride çıkartacağı R serisi cihazlar için daha karmaşık R8000 tipi FPU'ya ve aynı zamanda dual çekirdekli bir işlemciye dair bazı ipuçları vermiş olmasına rağmen SGI'nin mali sorunları ve Altix üzerinde IRIX ikililerinin çalıştırılması için resmen QuickTransit emülasyonunun destekleniyor olması IRIX / MIPS donanımının geliştirilmesi çalışmalarının sonu oldu.

R3000 komut setinin özeti
Komutlar üç ayrı tipe ayrılmaktadır: R, I ve J. Her komut 6 - bitlik bir işlem kodu ile başlar. İşlem koduna ek olarak R – tipi komutlar üç yazmaçı, bir kayma miktarı alanını ve bir fonksiyon alanını belirler; I – tipi komutlar iki yazmaçı ve 16 – bitlik anında erişim değerini belirler; J – tipi komutlar işlem kodunu 26- bitlik [2][3] bir zıplama hedefi ile takip eder.

Dış bağlantılar
 MIPS Technologies, Inc.
 SPIM

Komut işleme
Mimarisi

MIPS mimarisi


Brasil
Basílica Menor de Santo Antônio do Embaré — em Santos, estado de São Paulo
Basílica Santuário de Santo Antônio — em Vitória, Espírito Santo
Basílica de Santo Antônio de Pádua (Ribeirão Preto)
Paróquia Matriz de Santo Antônio de Pádua (Americana)

Itália
Basílica de Santo Antônio de Pádua
Basílica de Santo Antônio de Pádua no Esquilino — em Roma

Desambiguações de templos

Basílica de Santo António


An Aristida sieberiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius. An Aristida sieberiana in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aristida

Aristida sieberiana


La lisa rayada, liseta o zoquito (Mugil incilis ) es un pez  de la familia de los mugílidos.

Morfología
Puede alcanzar hasta 40 cm de longitud total.

Distribución geográfica
Se encuentra cerca de las costas del Atlántico occidental, desde el mar Caribe hasta el sudeste del Brasil.

Hábitat
Vive en aguas salobres y en el mar, a unos 10 m de profundidad.

Reproducción
Durante la época reproducción se reúne, en pequeños grupos, en la desembocadura de los ríos y arroyos costeros. Ovíparo, los huevos son pelágicos y no adhesivos. Al nacer, se mueven hacia los pantanos y los ríos costeros a largas distancias, en busca de comida y para protegerse contra los depredadores.

Referencias

Enlaces externos

 MarineSpecies.org (en inglés)
 Encyclopedia of Life (en inglés)

incilis

Mugil incilis


U matematičkoj analizi, funkcija se naziva neprekidnom ili neprekinutom u točki ako se njezina vrijednost u toj točki može aproksimirati kada se sama točka aproksimira nekim brojem.

Stroga matematička definicija neprekidnosti često se uvodi na sljedeći način, koji neki zovu  određenjem:

Neka je na intervalu  zadana realna funkcija . Ona je neprekidna u točki  intervala , ako za svako  postoji barem jedno  takvo da za svako  iz intervala  za koje je  mora biti .

Neka svojstva funkcija neprekidnih u točki

Dvije leme koje se mogu izreći o neprekidnim funkcijama u točki jesu:

 Ako je funkcija neprekidna u nekoj točki, onda je ona i ograničena u nekoj okolini te točke.
 Ako je funkcija neprekidna u nekoj točki i ako se ne poništava u toj točki, onda postoji okolina oko te točke u kojoj funkcija ne mijenja predznak.

Određene operacije s neprekidnim funkcijama dovode opet do neprekidnih funkcija, tako su kompozicija i linearna kombinacija neprekidnih funkcija također neprekidne funkcije. Javlja se i tzv. globalni efekt koji znači da su sve elementarne funkcije neprekidne gdje su definirane.

Druge definicije neprekidnosti funkcije
Heineova karakterizacija neprekidnosti jedna je od brojnih definicija pojma neprekidnosti funkcije.

Definicija glasi:

 Neka je  otvoreni interval i  funkcija. Funkcija  je neprekidna u točki  ako i samo ako za svaki niz  iz  koji konvergira prema , niz  konvergira prema .

Definicija je nazvana po poznatom njemačkom matematičaru Eduardu Heineu čiji je rad zapažen upravo u području matematičke analize.

Može se pokazati da je ova definicija ekvivalentna Cauchyevoj definiciji neprekidnosti funkcije.

Limes i neprekidnost

Neprekidnost je u uskoj vezi s limesom (graničnom vrijednošću) funkcije koji se može definirati kao "proširenje funkcije po neprekidnosti". Jedan od teorema koji veže neprekidnost i limes tvrdi da je neprekidnost u nekoj točki c logički ekvivalentna s postojanjem limesa funkcije u toj točki koji je jednak f(c) gdje je f funkcija. Prema tome, neprekidnost se može uvesti i preko limesa, što je često u nekim udžbenicima.

To pišemo kao  Intuitivno, ovo znači da je definirana za  i da nema "skokova".

Ako s  označimo prirast argumenta, onda je prethodni uvjet neprekidnosti ekvivalentan relaciji Naravno, ako funkcija ima derivaciju (izvod) u nekoj točki onda je ona i neprekidna u toj točki.

Neprekidnost funkcija više varijabli

Za funkcije iz  u  definicija neprekidnosti je analogna samo što se umjesto apsolutne vrijednosti uvode vrijednosti metrike (razdaljinske funkcije) definirane na tim prostorima.

Funkcije neprekidne na segmentu

"Dobra" svojstva funkcija neprekidnih na segmentu realnih brojeva dana su u teoremu o ekstremnim vrijednostima, teoremu o međuvrijednostima i Riemannovom teoremu koji kaže da su takve funkcije i integrabilne na segmentu na kojem su neprekidne. Osim toga, takve funkcije se mogu po volji aproksimirati polinomom.

Skup funkcija neprekidnih na nekom određenom segmentu realnih brojeva primjer je realnog vektorskog prostora (gdje se na funkcije gleda kao na jedinke, kao na vektore).

Vidi još

 Jednolika neprekidnost funkcije

Izvori

 Matematička analiza

Neprekidnost funkcije


Linn Gossé (* 25. Juni 1986 in Bærum, Norwegen) ist eine norwegische Handballspielerin. Sie spielt bei Tertnes IL in der norwegischen Eliteserien.

Gossé begann mit fünf Jahren das Handballspielen bei Vollen und schloss sich mit vierzehn Jahren Stabæk an. Im Sommer 2009 wechselte die Außenspielerin zu Tertnes IL. In der Saison 2011/12 wurde Gossé mit 127 Treffern Torschützenkönigin der Eliteserien, woraufhin sie anschließend zur Spielerin der Saison gekürt wurde. Ab der Saison 2014/15 lief sie für den dänischen Erstligisten Randers HK auf. Im Sommer 2016 wechselte Gossé zum norwegischen Zweitligisten TIF Viking, bei dem sie zusätzlich im Trainerteam der Mannschaft tätig war. Im Sommer 2019 kehrte sie zu Tertnes IL zurück.

Im Jahr 2005 gab Gossé ihr Debüt in der norwegischen Handballnationalmannschaft. Nach zwei Länderspielen gegen Portugal wurde sie in den folgenden Jahren nicht mehr in den Kader der norwegischen Auswahl berufen. Erst im Jahr 2012 wurde Gossé wieder in den erweiterten Kader aufgenommen und bestritt anschließend weitere Länderspiele. Sie gehörte dem norwegischen EM-Kader 2012 an. Mit Norwegen zog Gossé in das Finale ein, das jedoch Montenegro gewann.

Im Jahr 2009 gewann Gossé mit der norwegischen Beachhandball-Nationalmannschaft die Vize-Europameisterschaft.

Weblinks

Einzelnachweise

Handballnationalspieler (Norwegen)
Beachhandballspieler (Norwegen)
Handballspieler (Randers HK)
Handballspieler (Tertnes IL)
Handball-Außenspieler
Norweger
Geboren 1986
Frau

Linn Gossé


فورد ثلاثية المحرك ، كانت طائرة مدنية ثلاثية المحرك، أنتجت من قبل شركة فورد في عام 1926، حلقت لأول مرة في 11 يونيو 1926.

خصائص
 باع الجناح : 22.56 م.
 طول : 15.19 م.
 ارتفاع : 3.58 م.
 محركات : 3 محركات.
 وزن عند الإقلاع : 4.598 كغم.
 سرعة : 172 كم/س.
 ارتفاع في الجو : 5000 م.
 الأفراد : طاقم: شخصين / 11-14 راكب.

مراجع

استحداثات عام 1926
طائرات بثلاثة محركات جرارة
طائرات خطوط جوية أمريكية 1920–1929
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات فورد
طائرات نقل عسكرية أمريكية 1920–1929

فورد ثلاثية المحرك


الصَحْن أو صَحْن الكَنِيسَة  هي جزء من الكنيسة بين الباب والتصالب.

انظر أيضا
 مجاز الكنيسة

مراجع

عمارة كنسية
عناصر معمارية

صحن (كنيسة)


Bernard William Jewry (27 September 1942 – 23 October 2014), known professionally as Shane Fenton and later as Alvin Stardust, was an English rock singer and stage actor. Performing first as Shane Fenton in the 1960s, Jewry had a moderately successful career in the pre-Beatles era, hitting the UK top 40 with four singles in 1961–62. However, he became better known for singles released in the 1970s and 1980s as Alvin Stardust, a character he began in the glam rock era, with hits including the UK Singles Chart-topper "Jealous Mind", as well as later hits such as "Pretend" and "I Feel Like Buddy Holly".

Early life and career
Bernard William Jewry was born 27 September 1942 in Muswell Hill, then in Middlesex (now in the London Borough of Haringey). Having moved at a young age to Mansfield, Nottinghamshire, where his mother ran a boarding house frequented by musicians and entertainers appearing locally, Jewry attended the Southwell Minster Collegiate Grammar School (now Southwell Minster School) in Southwell, Nottinghamshire, near Newark-on-Trent, as a boarder. He made his stage debut in pantomime at the age of four.

In the early 1960s, Shane Fenton and the Fentones were an unknown teenage band who recorded a demo tape and mailed it in to a BBC programme with the hope of being picked to appear on television. While awaiting a reply from the BBC, the band's 17-year-old singer Shane Fenton (whose real name was Johnny Theakston) died as a result of the rheumatic fever he had suffered in childhood.

The rest of the band (guitarists Jerry Wilcock and Mick Eyre, bassist Graham George Squires and drummer Tony Hinchcliffe) decided to break up, but then unexpectedly received a letter from the BBC inviting them to come to London to audition in person for the programme. Theakston's mother asked the band to stay together, and to keep its name, in honour of her son's memory. Jewry, who was a roadie with them at the time, was asked to join the band and to use Shane Fenton as a pseudonym. The combo had a few hits in the UK Singles Chart: "I'm A Moody Guy", "Walk Away", "It's All Over Now" and their biggest hit, "Cindy's Birthday". These and their subsequent misses were all on Parlophone Records.

Jewry later also appeared in Billy Fury's movie Play It Cool (1962) and the Tommy Steele film It's All Happening (1963). He was managed by Larry Parnes.

Persona change
Jewry disappeared from the spotlight for a decade after the break-up of the Fentones, working in music management and performing at small venues with his first wife Iris Caldwell, the sister of Rory Storm. During the early 1970s, however, he acquired a new persona, Alvin Stardust, cashing in on the glam rock bandwagon. Alvin Stardust was clearly a reference to Ziggy Stardust, a David Bowie character based on the rocker Vince Taylor. The Alvin Stardust character looked remarkably like Taylor with sideburns and black leather outfit. His new name was given to him by Peter Shelley, the co-founder (with Michael Levy) of Magnet Records. Shelley originated the persona of Alvin Stardust, writing, recording and singing the first Stardust single, "My Coo Ca Choo", in 1973. Shelley, however, had no interest in performing live or making public appearances, so even as "My Coo Ca Choo" was climbing the charts, he was on the lookout for someone to take over the role of Alvin Stardust. Hal Carter, Jewry's manager, suggested his client as a substitute. Jewry took over as Stardust in time to lip-synch "My Coo Ca Choo" on its first Top of the Pops appearance.

All further Alvin Stardust records were sung by Jewry. Stardust had further chart successes with the hits "Jealous Mind" (UK No. 1), "You, You, You", "Red Dress" and "Good Love Can Never Die". In total, he amassed seven Top Ten entries, in a chart span lasting almost 25 years.

Stardust was part of the Green Cross Code road safety campaign Children's Heroes (1976), which saw him instructing children to look both ways before they crossed the road.

Later work

"Pretend" was a hit in the United Kingdom in 1981, reaching number four in the UK Singles Chart. It reached number one in the Dutch Top 40 in November 1981. The song was also successful in Portugal in 1983.

Alvin Stardust was a guest act on the Morecambe & Wise Christmas Show in 1981.

The singles "I Feel Like Buddy Holly" (written and produced by Mike Batt) and "I Won't Run Away" reached number 7 in the UK Singles Chart in 1984. "So Near To Christmas" was a minor hit, No. 29, in the same year.

He participated in A Song for Europe, the UK qualifying heat of the Eurovision Song Contest, in 1985, with the song "The Clock on the Wall". He finished in third place behind Vikki and Kerri Wells.

He was the subject of This Is Your Life in 1985 when he was surprised by Eamonn Andrews.

In 1986, Stardust performed the duet "I Hope and I Pray" with Sheila Walsh on her album Shadowlands, which was released as a single. That year he also performed at Windsor Castle as a lead in the Lloyd Webber–Rice musical Cricket.

Stardust also starred in the UK tour of Godspell and played Uriah Heep in David Copperfield – The Musical and Sir Billy Butlin in The Butlin Story at the London Palladium. In 2005 he starred as the Child Catcher in Chitty Chitty Bang Bang, also at the London Palladium.

Stardust made numerous television appearances, and continued to tour as a performer and singer. In 1989, he also hosted his own Sunday morning children's TV series on ITV called It's Stardust. It featured stories, songs, poems, jokes and also cartoons and shows for younger children, including The Adventures of Parsley, Little Miss and Satellite City.

In 1995, he joined the cast of the soap opera, Hollyoaks, playing the character Greg Andersen from October 1995 to July 1996.

On 2 October 2011, Stardust was initiated into the Grand Order of Water Rats, an entertainment fraternity.

In 2011, Stardust made a return to the stage as a singer rather than an actor, and played the Arts Guild Theatre in Greenock on 28 October 2011.

Personal life
Stardust was married three times. In Liverpool in 1964 as Bernard W. Jewry he married Iris Caldwell, sister of Rory Storm and an ex-girlfriend of both George Harrison and Paul McCartney, having grown up with them in Liverpool. In 1981, Stardust married the actress Liza Goddard, again under the name of Bernard W. Jewry. Their daughter, Sophie Jewry, was critically injured at the age of two months after she fell down a set of stairs and suffered a severe fracture of the skull; she later recovered from her injuries. Stardust was married to the actress and choreographer Julie Paton at the time of his death.

He had two sons and two daughters, the youngest of whom had Cliff Richard as one of her godparents.

His eldest son, Shaun Fenton, was born in 1969. His birth was registered in December 1969 under the name of Fenton. The other son is the drum and bass producer Adam F.

Death
Stardust died at home after a brief illness; this was confirmed by his manager on 23 October 2014. He was 72 years old. His funeral was held in St Thomas Church, Swansea, where he had married Julie Paton. His death came weeks before he was due to release his first album for 30 years, and six days after what became his last show at the Regal Cinema, Evesham. He had been diagnosed with prostate cancer 18 months earlier, which later metastasised.  He was cremated in Morriston Crematorium and his ashes scattered in the grounds.

Discography

The Untouchable (1973)
Alvin Stardust (1974)
Rock with Alvin (1975)
A Picture of You (1983)
I Feel Like... Alvin Stardust (1984)
Alvin (2014, posthumous release)
Behind the Wheel (2021, posthumous release)

References

External links

Imdb

20th-century English singers
English male singers
English male soap opera actors
English male stage actors
English pop singers
English rock singers
Glam rock musicians
Musicians from London
Musicians from Nottinghamshire
People educated at Southwell Minster Collegiate Grammar School
People from Muswell Hill
People from Mansfield
Deaths from cancer in England
Deaths from prostate cancer
1942 births
2014 deaths
British rock and roll musicians
Magnet Records artists
Parlophone artists
Stiff Records artists
20th-century British male singers

Alvin Stardust


Southwark Towers was a high rise building at 32 London Bridge Street, designed by TP Bennett architects, overlooking London Bridge station, in Southwark, London. When it was demolished in 2008 to make way for The Shard, it was jointly the tallest building ever to have been demolished in the United Kingdom, alongside the Drapers' Gardens tower.

History

Completed in 1975, it was 100 metres tall and had 25 floors in three wings. Southwark Towers was formerly the London office of Price Waterhouse before it merged with Coopers & Lybrand in 1998. The property attracted some political interest in the 1970s when the developer, Peachey Property Corporation ('PPC'), got into financial difficulties. It was subsequently alleged that the transaction to develop the property might not have been entered into on an arm's length basis and that there might have been an element of bounty or kindness from PPC to Price Waterhouse, who happened to be PPC's auditors. Department of Trade inspectors dismissed the allegations. In 1998 the building was acquired by Irvine Sellar, a property developer.

In 2008, the building was demolished to make way for The Shard. The typical way to demolish a building in the United Kingdom is by implosion, but due to its close proximity to Guy's Hospital and other buildings, Southwark Towers was instead taken apart in pieces. It was the tallest building ever to have been demolished in the United Kingdom.

See also
 List of tallest buildings and structures in London

References

External links

From emporis.com
 blitzandblight.com / Southwark Towers

Office buildings completed in 1975
Buildings and structures demolished in 2008
Former buildings and structures in the London Borough of Southwark
Demolished buildings and structures in London
PricewaterhouseCoopers
Former skyscrapers
1975 establishments in England
2008 disestablishments in England

Southwark Towers


Die Tubize-Typ 14 war eine dreifach gekuppelte Tenderlokomotive. Vermutlich wurden nur vier Exemplare der Dampflokomotive von der Société Génerale d'Exploitaton des Chemins de Fer in Tubize gebaut.

Geschichte
Die Nassdampflokomotivbaureihe entstammte einer Serie von unterschiedlichen Baureihen, die standardisiert für zahlreiche Bahngesellschaften gebaut wurden. 1875 erhielt die Chemins de fer Prince Henri vier Maschinen, die als Baureihe B mit den Nummern 21 bis 24 eingeordnet wurden. Die Lokomotiven wurden 1878 von der Société Anonyme des chemins de fer et minières Prince Henri übernommen.

Eingesetzt wurden die Dampflokomotiven zunächst vor allem auf den Bahnstrecken Ettelbrück–Wasserbillig und Kautenbach–Bastogne, später dann auf der Petingen–Lamadelaine.

Ein Fahrzeug wurde 1908 verkauft, die restlichen drei 1925 außer Dienst gestellt.

Einzelnachweise

Tenderlokomotive Achsfolge C
Schienenfahrzeug (Tubize)

Tubize-Typ 14


Avustralya Açık, her yıl Ocak ayında Avustralya'daki Melbourne Park'ta düzenlenen, Grand Slam tenis turnuvasıdır. Turnuva ilk olarak 1905 yılında düzenlenmiştir. Avustralya Açık, plexicushion olarak adlandırılan sert zeminde oynanmaktadır. Avustralya Açık, Amerika Açık'tan sonra en yüksek katılımlı ikinci tenis turnuvasıdır. En önemli kortları Rod Laver Arena ve Hisense Arena'dır.

Her yıl tenis sezon içerisinde ilk olarak düzenlenen Grand Slam turnuvası olup, onu sırasıyla Fransa Açık (Roland Garros), Wimbledon ve Amerika Açık turnuvaları izlemektedir.

Tarihçe

Avustralya Açık, ilk 1905 yılında Avustralasya Açık Tenis Şampiyonası adı altında, Britanya Milletler Topluluğu, Avustralya, Yeni Zelanda ve Amerikalı tenisçilerin katılımıyla oynandı. Arthur Curtis ile Rodney Heath arasındaki tek erkekler finali, 5 bin kişi tarafından izlenirken, turnuva sonraki yıl Yeni Zelanda'nın Christchurch kentinde oynandı. 1912'de Hastings ile bir kez daha turnuvaya ev sahipliği yapan Yeni Zelanda, 1922'de Avustralasya Tenis Birliği'nden ayrılınca turnuva Tennis Australia'ya kaldı. 1927'de de turnuvanın adı The Australian Championships olarak değiştirildi.

1922, bayanlar mücadelesinin de başladığı sezon oldu. Margareth Molesworth ile Esna Boyd ile oynadığı finali 6-3 ve 10-8'lik setlerle kazanarak zafere ulaştı.

Dünya savaşı yıllarında, 1916-18 ve 1941-45 arasında oynanmayan turnuva, 1969'da açık dönemin başlamasıyla profesyonellere de kapılarını açtı. 1971'de Sidney'de düzenlendikten sonra Victoria eyaletinin başkenti Melbourne'e taşınan şampiyona, o tarihten bu yana bu kentte oynanmaktadır.

Yıllarca butik bir kulüp olan Kooyong Tenis Kulübü'nde düzenlenen turnuva, 1988'de dev bir tenis kompleksi olan Melbourne Park'ın açılmasıyla mekân değiştirdi. 1986'de tesis yapımı sürdüğü için oynanmayan turnuva, 1987'nin Ocak ayından itibaren takvimin ilk ayına geçti. 1977-85 döneminde ise Avustralya Açık, aralık ayında sezonun son grand slam turnuvası olarak oynandı.

Kortlar ve Zemin

Avustralya Açık, 1905'ten itibaren uzun süre tıpkı Wimbledon'da olduğu gibi çim zeminde oynandı. 1987'deki unutulmaz Stefan Edberg-Pat Cash finali çim zeminde oynanan son Avustralya Açık maçı olurken, 1988'de yeni açılan Melbourne Park ile (o zamanki adıyla Flinders Park), 'rebound ace' adı verilen sert zemine geçiş yapıldı. 266 bin seyircinin gelip, yeni tesislerinde seyirci sayısını ikiye katlayan turnuva, Graf ve Evert arasındaki bayanlar finalinde yağmur yüzünden kortun üstünün kapatılmasıyla ilk 'salon' grand slam finaline de tanıklık etti.

2000 yılında 15 bin kişilik ana korta ünlü Avustralyalı tenisçi Rod Laver'in adı verilirken, aynı yıl 65 milyon dolar harcanan 2. stadyum kortu Hisense Arena da hizmete açıldı.

Turnuva tarihindeki 3. zemin değişikliği ise 2008 yılında gerçekleşti. Oyuncuların rebaund ace zeminin sakatlıklara neden olduğu şeklindeki yoğun şikayetleri üzerine, Tennis Australia, yeni bir sentetik tabakadan oluşan yapay bir zeminle sert zemini değiştirdi. Sert zemin ve çim zemin arasında bir hıza sahip olan bu yapay zemin, 'sert zemin' olarak sınıflandırılmadığı için, tenis tarihinde ilk kez 4 grand slam turnuvası, 4 farklı zemine yayılmış oldu.

Seyirci artışı
Avustralya Açık, 'seyirci dostu' grand slam olarak bilinirken, özellikle 2000'li yıllarda her sezon, bir önceki yıl elde ettiği biletli izleyici rakamlarının üzerine çıktı. 1989'da Flinders Park'ın 2. yılında 287 bin olan seyirci, 1998'de 434 bin 807'ye, 2000'de 501 bin 251'e, 2006'da ise 550 bin 550'ye yükseldi. 2010'da 653 bin 860 kişi ile seyirci rekoru kırıldı. Ancak son dönemde seyirciler arasında artan gerginlikler yüzünden Tennis Australia'ya uluslararası federasyondan uyarı geldi. Avustralya Açık 2008'in 4. günü olan 17 Ocak 2008'de, Melbourne Park'a akın eden 62 bin 885 seyirci ise, tenis tarihinde bir turnuvaya tek günde gelen en yüksek seyirci olarak kayıtlara geçti.

Şampiyonlar
 Avustralya Açık tek erkekler şampiyonları listesi
 Avustralya Açık tek kadınlar şampiyonları listesi
 Avustralya Açık çift erkekler şampiyonları listesi
 Avustralya Açık çift kadınlar şampiyonları listesi
 Avustralya Açık karışık çiftler şampiyonları listesi

Son şampiyonlar

Notlar

Dış bağlantılar
 Avustralya Açık resmi sitesi
 Tenis Avustralya resmi sitesi
 Melbourne Park uydu görüntüleri (Google Maps)

Sert kort tenis turnuvaları
Grand Slam (tenis)

Avustralya Açık


Søren Eliasen Holm (født 1777 i Sønder Hygum], død 25. marts 1840 i Øster Løgum Sogn) var en dansk kartograf.

Holm var skoleholder i Øster Løgum.

Værker
Foruden "Generalkort over Kongeriget Dannemark" i 1811, udgav han i 1819-1820 "Skoleatlas over Slesvig", bestående af seks kort:

 Kort over Hertugdømmet Slesvig (1819)
 Kort over Tönder Amt og Flensborg Amt (1820)
 Kort over Haderslev, Apenrade og Lÿgumkloster Amt
 Kort over Als og Sundevit
 Kort over Bredsted og Husum Amt
 Kort over Gottorf Amt

I 1829 udkom "Samling af 50 smaae Landkort i Traesnit til Brug for Skolerne paa Landet".

Kildehenvisninger
 Hans Hejselbjerg Paulsen i Sønderjyske Aarbøger 1936: "Oplysningstiden i Hertugdømmerne", s. 174-175
 Skolealtas på Europeana

Kartografer fra Danmark

Søren Eliasen Holm


NAVI, også kendt som Naviband, er et band som består af Arciom Lukjanienka, Ksienija Žuk, Aliaksandr Taboĺski, Uladzislaŭ Čaščavik og Uladzimir Biehier. Arciom og Ksienija repræsenterede Hviderusland i Eurovision Song Contest 2017 med sangen "Story of My Life" på hviderussisk, første gang sproget er brugt i en sang i konkurrencen. De opnåede en 17. plads.

Arciom og Ksienija har været gift siden 5. september 2014, og offentliggjorde i slutningen af 2017 i musikvideoen til A Dzie Žyvieš Ty?at de venter deres første barn sammen. 1. maj 2018 offentliggjorde parret på Facebook, at de havde fået en søn, Matsei.

Henvisninger

Musikgrupper fra 2013
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2017
Hvideruslands Eurovision Song Contest-deltagere
Musikgrupper fra Hviderusland

NAVI


Thomas Patrick Betterton (August 1635 – 28 April 1710), the leading male actor and theatre manager during Restoration England, son of an under-cook to King Charles I, was born in London.

Apprentice and actor
Betterton was born in August 1635 in Tothill Street, Westminster. He was apprenticed to John Holden, Sir William Davenant's publisher, and possibly later to a bookseller named John Rhodes, who had been wardrobe-keeper at the Blackfriars Theatre. In 1659, Rhodes obtained a license to set up a company of players at the Cockpit Theatre in Drury Lane; and on the reopening of this theatre in 1660, Betterton made his first appearance on the stage.

Betterton's talents at once brought him into prominence, and he was given leading parts. On the opening of the new theatre in Lincoln's Inn Fields in 1661, Davenant, the patentee of the Duke's Company, engaged Betterton and all Rhodes's company to play in his The Siege of Rhodes. Also in 1661 he played Prince Alvaro in Davenant's Love and Honour. Betterton, besides being a public favourite, was held in high esteem by Charles II, who sent him to Paris to examine stage improvements there. According to Cibber, after his return to England, it was the first time that the shifting scenes replaced tapestry in an English theatre.

In 1662 he married the actress Mary Saunderson (died 1712). She started her professional career playing some major female roles in Shakespeare's plays. She and her husband Thomas Betterton shared the stage in a production of Hamlet, in which she played Ophelia, opposite to Betterton's Hamlet. In the meantime, she was also her husband's consultant and business partner. In an age when the profession of acting was often thought as notorious and indecent, and actors, both male and female were unfairly criticized as whores, the Bettertons were still regarded as respectable. They were invited to teach the children from noble and royal families to perform John Crowne's Calisto, 1675, in the last Stuart court Masque.

In appearance he was athletic, slightly above middle height, with a tendency to stoutness; his voice was strong rather than melodious, but in recitation it was used with the greatest dexterity. Pepys, Pope, Steele, and Cibber all bestow lavish praise on his acting. His repertory included a large number of Shakespearian roles, many of them presented in the versions adapted by Davenant, Dryden, Shadwell and Nahum Tate. Even though those adapted versions did not receive critical acclaim, they did not harm or shadow Betterton's acting either. Still, his performances were largely praised. He played Lear opposite Elizabeth Barry's Cordelia in Tate's modified version of Shakespeare's King Lear. Betterton was himself author of several adaptations which were popular in their day.

Actor and manager
From Davenant's death in 1668, Betterton was the de facto manager and director of the Duke's Company, and from the merger of London's two theatre companies in 1682, he continued to fulfill these functions in the new United Company. Enduring progressively worse conditions and terms in this money-grubbing monopoly (see Restoration spectacular and Restoration comedy), the top actors walked out in 1695 and set up a cooperative company in Lincoln's Inn Fields under Betterton's leadership. The new company opened with the premiere of Congreve's Love for Love with an all-star cast including Betterton as Valentine and Anne Bracegirdle as Angelica. But in a few years the profits fell off; and Betterton, laboring under the infirmities of age and gout, determined to quit the stage. At his benefit performance, when the profits are said to have been over £500, he played Valentine in Love for Love.

Betterton's career not only spans the period of Restoration theatre, it also marks its high point. There was a period of time when the size of theatre audience started to reduce, in order to revive people's interest in theatre, he invented new stage machines at Dorset Garden Theatre, transposed The Prophetess into an opera, and introduced French singers and dancers to the Restoration stage. He also built the first permanent theatre fully equipped with Italianate machinery. Additionally, he invested in remodeling the tennis court in the Lincoln's Inn Fields and built a new theatre there, therefore in addition to his salary, he also received a small amount of "rent" fees for each performance done there. Betterton worked with all of the most significant playwrights of his age and the first generation of English actresses. During his time, with the exception of William Mountfort, who gained a versatility in terms of portraying roles, most of Betterton's contemporary actors deliberately restricted themselves to certain popular character-types. However Betterton had more than 120 different roles from the genres such as heroic drama, Jonsonian comedy, comedies of manners, tragicomedies by Beaumont and Fletcher, and tragedies, comedies and histories by Shakespeare. At the age of seventy-five, he claimed, "He was yet learning to be an actor." The first acting guide published in English was The Life of Mr Thomas Betterton, which was mainly a pastiche from French rhetoric manuals with passages borrowed from English plays.

Betterson's innovation in scenery and theatre management, and his contributions to theatre making shaped the culture of English theatre.

Betterton performed to within fifteen days of his death. Three days before his death at seventy-five, he made his last appearance on the stage in 1710, as Melantius in The Maid's Tragedy. He died shortly afterwards, and was buried in Westminster Abbey. From his debut as an actor in 1659 to his last appearance in 1710, his fifty-year career stretched nearly to the end of Stuart Dynasty. Thomas Betterton's death marks the end of a generation.

In popular culture
Betterton is portrayed by Tom Wilkinson in the 2004 film Stage Beauty. Wilkinson was in his mid 50s at the time, yet the film is set around 1662, when Betterton would have been younger than 30.

Selected roles
 Prince Alvaro in Love and Honour (1661)
 Hamlet (1661)
 Welford in Squire Oldsapp (1678)
 King Lear in Nahum Tate's King Lear (1681)
 Jaffeir in Venice Preserv'd (1682)
 Valentine in Love for Love (1695)
 Tamerlane by Nicholas Rowe (1701)
 Melantius in The Maid's Tragedy (1710)

Notes

References

Robert William Lowe, Thomas Betterton (1891)

External links

1630s births
1710 deaths
English male stage actors
English male Shakespearean actors
17th-century English male actors
18th-century English male actors
Male actors from London
Actor-managers
17th-century theatre managers

Thomas Betterton