Jacques Maritain (; 18 November 1882 – 28 April 1973) was a French Catholic philosopher. Raised Protestant, he was agnostic before converting to Catholicism in 1906. An author of more than 60 books, he helped to revive Thomas Aquinas for modern times, and was influential in the development and drafting of the Universal Declaration of Human Rights. Pope Paul VI presented his "Message to Men of Thought and of Science" at the close of Vatican II to Maritain, his long-time friend and mentor. The same pope had seriously considered making him a lay cardinal, but Maritain rejected it. Maritain's interest and works spanned many aspects of philosophy, including aesthetics, political theory, philosophy of science, metaphysics, the nature of education, liturgy and ecclesiology.

Life
Maritain was born in Paris, the son of Paul Maritain, who was a lawyer, and his wife Geneviève Favre, the daughter of philosopher and educator Julie Favre and statesman and lawyer Jules Favre. His niece was librarian and Resistance member Éveline Garnier, who he later made his principal legatee and introduced to her life partner Andrée Jacob. Maritain was reared in a liberal Protestant milieu.

He was sent to the Lycée Henri-IV. Later, he attended the Sorbonne, studying the natural sciences: chemistry, biology and physics.

At the Sorbonne, he met Raïssa Oumançoff, a Russian Jewish émigré. They married in 1904. A noted poet and mystic, she participated as his intellectual partner in his search for truth. Raïssa's sister, Vera Oumançoff, lived with Jacques and Raïssa for almost all their married life.

At the Sorbonne, Jacques and Raïssa soon became disenchanted with scientism, which could not, in their view, address the larger existential issues of life. In 1901, in light of this disillusionment, they made a pact to commit suicide together if they could not discover some deeper meaning to life within a year. They were spared from following through on this because, at the urging of Charles Péguy, they attended the lectures of Henri Bergson at the Collège de France. Bergson's critique of scientism dissolved their intellectual despair and instilled in them "the sense of the absolute." Then, through the influence of Léon Bloy, they converted to the Catholic faith in 1906.

In the fall of 1907 the Maritains moved to Heidelberg, where Jacques studied biology under Hans Driesch. Hans Driesch's theory of neo-vitalism attracted Jacques because of its affinity with Henri Bergson. During this time, Raïssa fell ill, and during her convalescence, their spiritual advisor, a Dominican friar named Humbert Clérissac, introduced her to the writings of Thomas Aquinas. She read them with enthusiasm and, in turn, exhorted her husband to examine the saint's writings. In Thomas, Maritain found a number of insights and ideas that he had believed all along. He wrote:
Thenceforth, in affirming to myself, without chicanery or diminution, the authentic value of the reality of our human instruments of knowledge, I was already a Thomist without knowing it ... When several months later I came to the Summa Theologiae, I would construct no impediment to its luminous flood.

From the Angelic Doctor (the honorary title of Aquinas), he was led to "The Philosopher", as Aquinas called Aristotle. Still later, to further his intellectual development, he read the neo-Thomists.

Beginning in 1912, Maritain taught at the Collège Stanislas. He later moved to the Institut Catholique de Paris. For the 1916–1917 academic year, he taught at the Petit Séminaire de Versailles.  In 1930 Maritain and Étienne Gilson received honorary doctorates in philosophy from the Pontifical University of Saint Thomas Aquinas, Angelicum. In 1933, he gave his first lectures in North America in Toronto at the Pontifical Institute of Mediaeval Studies. He also taught at Columbia University; at the Committee on Social Thought, University of Chicago; at the University of Notre Dame, and at Princeton University.

From 1945 to 1948, he was the French ambassador to the Holy See.

Afterwards, Maritain returned to Princeton University. In 1952, he gave the inaugural A. W. Mellon Lectures in the Fine Arts. Four years later, he achieved the "Elysian status" (as he put it) of a professor emeritus. Raïssa Maritain died in 1960. After her death, Jacques published her journal under the title "Raïssa's Journal." For several years Maritain was an honorary chairman of the Congress for Cultural Freedom, appearing as a keynote speaker at its 1960 conference in Berlin.
From 1961, Maritain lived with the Little Brothers of Jesus in Toulouse, France. He had an influence on the order since its foundation in 1933 and became a Little Brother in 1970. Maritain was also an oblate for the Order of Saint Benedict. In a 1938 interview published by the Commonweal magazine, they asked if he was a freemason. Maritain replied:That question offends me, for I should have a horror of belonging to Freemasonry. So much the worse for well-intentioned people whose anxiety and need for explanations would have been satisfied by believing me to be one.Jacques and Raïssa Maritain are buried in the cemetery of Kolbsheim, a little French village in Alsace where he had spent many summers at the estate of his friends, Antoinette and Alexander Grunelius.

Work
The foundation of Maritain's thought is Aristotle, Aquinas, and the Thomistic commentators, especially John of St. Thomas. He is eclectic in his use of these sources. Maritain's philosophy is based on evidence accrued by the senses and acquired by an understanding of first principles. Maritain defended philosophy as a science against those who would degrade it, and promoted philosophy as the "queen of sciences".

In 1910, Jacques Maritain completed his first contribution to modern philosophy, a 28-page article titled, "Reason and Modern Science" published in Revue de Philosophie (June issue). In it, he warned that science was becoming a divinity, its methodology usurping the role of reason and philosophy, supplanting the humanities.

In 1917, a committee of French bishops commissioned Jacques to write a series of textbooks to be used in Catholic colleges and seminaries. He wrote and completed only one of these projects, titled Elements de Philosophie (Introduction of Philosophy) in 1920. It has been a standard text ever since in many Catholic seminaries. He wrote in his introduction:
If the philosophy of Aristotle, as revived and enriched by Thomas Aquinas and his school, may rightly be called the Christian philosophy, both because the church is never weary of putting it forward as the only true philosophy and because it harmonizes perfectly with the truths of faith, nevertheless it is proposed here for the reader's acceptance not because it is Christian, but because it is demonstrably true. This agreement between a philosophic system founded by a pagan and the dogmas of revelation is no doubt an external sign, an extra-philosophic guarantee of its truth; but from its own rational evidence, it derives its authority as a philosophy.

During the Second World War, Jacques Maritain protested the policies of the Vichy government while teaching at the Pontifical Institute for Medieval Studies in Canada. "Moving to New York, Maritain became deeply involved in rescue activities, seeking to bring persecuted and threatened academics, many of them Jews, to America. He was instrumental in founding the École Libre des Hautes Études, a kind of university in exile that was, at the same time, the centre of Gaullist resistance in the United States". After the war, in a papal audience on 16 July 1946, he tried unsuccessfully to have Pope Pius XII officially denounce antisemitism.

Many of his American papers are held by the University of Notre Dame, which established The Jacques Maritain Center in 1957. The Cercle d'Etudes Jacques & Raïssa Maritain is an association founded by the philosopher himself in 1962 in Kolbsheim (near Strasbourg, France), where the couple is also buried. The purpose of these centres is to encourage study and research of Maritain's thoughts and expand upon them. It is also absorbed in translating and editing his writings.

Metaphysics and epistemology
Maritain's philosophy is based on the view that metaphysics is prior to epistemology. Being is first apprehended implicitly in sense experience, and is known in two ways. First, being is known reflexively by abstraction from sense experience. One experiences a particular being, e.g. a cup, a dog, etc. and through reflection ("bending back") on the judgement, e.g. "this is a dog", one recognizes that the object in question is an existent. Second, in light of attaining being reflexively through apprehension of sense experience, one may arrive at what Maritain calls "an Intuition of Being". For Maritain this is the point of departure for metaphysics; without the intuition of being one cannot be a metaphysician at all. The intuition of being involves rising to the apprehension of ens secundum quod est ens (being insofar as it is a being). In Existence and the Existent he explains:

"It is being, attained or perceived at the summit of an abstractive intellection, of an eidetic or intensive visualization which owes its purity and power of illumination only to the fact that the intellect, one day, was stirred to its depths and trans-illuminated by the impact of the act of existing apprehended in things, and because it was quickened to the point of receiving this act, or hearkening to it, within itself, in the intelligible and super-intelligible integrity of the tone particular to it." (p. 20)

In view of this priority given to metaphysics, Maritain advocates an epistemology he calls "Critical Realism". Maritain's epistemology is not "critical" in Kant's sense, which held that one could only know anything after undertaking a thorough critique of one's cognitive abilities. Rather, it is critical in the sense that it is not a naive or non-philosophical realism, but one that is defended by way of reason. Against Kant's critical project, Maritain argues that epistemology is reflexive; you can only defend a theory of knowledge in light of knowledge you have already attained. Consequently, the critical question is not the question of modern philosophyhow do we pass from what is perceived to what is? Rather, "Since the mind, from the very start, reveals itself as warranted in its certitude by things and measured by an esse independent of itself, how are we to judge if, how, on what conditions, and to what extent it is so both in principle and in the various moments of knowledge?"

In contrast, idealism inevitably ends up in contradiction, since it does not recognize the universal scope of the first principles of identity, contradiction, and finality. These become merely laws of thought or language, but not of being, which opens the way to contradictions being instantiated in reality.

Maritain's metaphysics ascends from this account of being to a critique of the philosophical aspects of modern science, through analogy to an account of the existence and nature of God as it is known philosophically and through mystical experience.

Ethics
Maritain was a strong defender of a natural law ethics. He viewed ethical norms as being rooted in human nature. For Maritain, the natural law is known primarily, not through philosophical argument and demonstration, but rather through "Connaturality". Connatural knowledge is a kind of knowledge by acquaintance. We know the natural law through our direct acquaintance with it in our human experience. Of central importance, is Maritain's argument that natural rights are rooted in the natural law. This was key to his involvement in the drafting of the UN's Universal Declaration of Human Rights.

Another important aspect of his ethics was his insistence upon the need for moral philosophy to be conducted in a theological context. While a Christian could engage in speculative thought about nature or metaphysics in a purely rational manner and develop an adequate philosophy of nature of metaphysics, this is not possible with ethics. Moral philosophy must address the actual state of the human person, and this is a person in a state of grace. Thus, "moral philosophy adequately considered" must take into account properly theological truths. It would be impossible, for instance, to develop an adequate moral philosophy without giving consideration to proper theological facts such as original sin and the supernatural end of the human person in beatitude. Any moral philosophy that does not take into account these realities that are only known through faith would be fundamentally incomplete.

Political theory
Maritain corresponded with, and was a friend of the American radical community organizer Saul Alinsky and French Prime Minister Robert Schuman.

In the study The Radical Vision of Saul Alinsky, author P. David Finks noted that "For years Jacques Maritain had spoken approvingly to Montini of the democratic community organizations built by Saul Alinsky". Accordingly, in 1958 Maritain arranged for a series of meetings between Alinsky and Archbishop Montini in Milan. Before the meetings, Maritain had written to Alinsky: "the new cardinal was reading Saul's books and would contact him soon".

Integral Humanism
Maritain advocated what he called "Integral Humanism" (or "Integral Christian Humanism"). He argued that secular forms of humanism were inevitably anti-human in that they refused to recognize the whole person. Once the spiritual dimension of human nature is rejected, we no longer have an integral, but merely partial humanism, one which rejects a fundamental aspect of the human person. Accordingly, in Integral Humanism he explores the prospects for a new Christendom, rooted in his philosophical pluralism, in order to find ways Christianity could inform political discourse and policy in a pluralistic age. In this account he develops a theory of cooperation, to show how people of different intellectual positions can nevertheless cooperate to achieve common practical aims. Maritain's political theory was extremely influential and was a primary source behind the Christian Democratic movement.

Global policy
Along with Albert Einstein, Maritain was one of the sponsors of the Peoples' World Convention (PWC), also known as Peoples' World Constituent Assembly (PWCA), which took place in 1950-51 at Palais Electoral, Geneva, Switzerland.

Legacy

Praise
Citing the Integral humanism of Jacques Maritain's L'humanisme intégral, Pope Paul VI declared in Populorum progressio that the "ultimate goal is a full-bodied humanism".

Senator John F. Kennedy (later President of the United States), once quoted Maritain in a 1955 address to Assumption College.

In an interview from 2016, Pope Francis praised Maritain among a small list of French liberal thinkers.

Criticism
Major criticisms of Maritain have included:
Spanish Dominican theologian Santiago Ramírez argued that Maritain's moral philosophy, adequately considered, could not be distinguished in any meaningful way from moral theology as such.
Tracey Rowland, a theologian at the University of Notre Dame (Australia), has argued that the lack of a fully developed philosophy of culture in Maritain and others (notably Rahner) was responsible for an inadequate notion of culture in the documents of Vatican II and thereby for much of the misapplication of the conciliar texts in the life of the church following the council.
Maritain's political theory has been criticized for a democratic pluralism that appeals to something very similar to the later liberal philosopher John Rawls' conception of an overlapping consensus of reasonable views. It is argued that such a view illegitimately presupposes the necessity of pluralistic conceptions of the human good.

Catholic philosopher and historian Thomas Molnar, who praised Maritain as "a man of charity", also wrote that Maritain's work contained "baffling paradoxes". Molnar said that while Maritain's philosophy was "Orthodox and Thomist", he nonetheless unfortunately had "occasional excursions into strange semi-spiritual lands."

Catholic political theorist Erik von Kuehnelt-Leddihn wrote that "Maritain knew a lot about theology, he was a philosopher, and he knew something about biology, but he knew next to nothing about politics and economics."

Catholic philosopher Alice von Hildebrand referred to Maritain as "treasonous" and criticized his negative views on Engelbert Dollfuss, whom Maritain had spoken of positively in the past, but later became critical of.

Veneration
A cause for beatification of him and his wife Raïssa was being planned in 2011. Since then, there have been no advancements in the case.

Sayings
 "Vae mihi si non Thomistizavero" [Woe to me if I do not Thomisticize].
 "Je n'adore que Dieu" [I adore only God].
 "The artist pours out his creative spirit into a work; the philosopher measures his knowing spirit by the real."
 "I do not know if Saul Alinsky knows God. But I assure you that God knows Saul Alinsky."
  "We do not need a truth to serve us, we need a truth that we can serve"

Writings

Significant works in English
 Introduction to Philosophy, Christian Classics, Inc., Westminster, Md., 1st. 1930, 1991.
 , orig, 1929
 The Degrees of Knowledge, orig. 1932
 Integral Humanism, orig. 1936
An Introduction to Logic (1937)
A Preface To Metaphysics (1939) (1939)
 Education at the Crossroads, engl. 1942
 The Person and the Common Good, fr. 1947
 Art and Scholasticism with other essays, Sheed and Ward, London, 1947
 Existence and the Existent, (fr. 1947) trans. by Lewis Galantiere and Gerald B. Phelan, Image Books division of Doubleday & Co., Inc., Garden City, N.Y., 1948, Image book, 1956.
Philosophy of Nature (1951)
 The Range of Reason, engl. 1952
 Approaches to God, engl. 1954
 Creative Intuition in Art and Poetry, engl. 1953
 Man and The State, (orig.) University of Chicago Press, Chicago, Ill., 1951.
 A Preface to Metaphysics, engl. 1962
 God and the Permission of Evil, trans. Joseph W. Evans, The Bruce Publishing Company, Milwaukee, Wisc., 1966 (orig. 1963).
 Moral Philosophy, 1964
 The Peasant of the Garonne, An Old Layman Questions Himself about the Present Time, trans. Michael Cuddihy and Elizabeth Hughes, Holt, Rinehart and Winston, N.Y., 1968; orig. 1966.
 The Education of Man, The Educational Philosophy of Jacques Maritain., ed. D./I. Gallagher, Notre Dame/Ind. 1967

Other works in English
Religion and Culture (1931)
The Things that are Not Caesar's (1931)
Theonas; Conversations of a Sage (1933)
Freedom in the Modern World (1935)
True Humanism (1938) (Integral Humanism, 1968)
A Christian Looks at the Jewish Question (1939)
The Twilight of Civilization (1939)
Scholasticism and Politics, New York 1940
Science and Wisdom (1940)
Religion and the Modern World (1941)
France, My Country Through the Disaster (1941)
The Living Thoughts of St. Paul (1941)
France, My Country, Through the Disaster (1941)
Ransoming the Time (1941)
Christian Humanism (1942)
Saint Thomas and the problem of evil, Milwaukee 1942;
Essays in Thomism, New York 1942;
The Rights of Man and Natural Law (1943)
Prayer and Intelligence (1943)
Give John a Sword (1944)
The Dream of Descartes (1944)
Christianity and Democracy (1944)
Messages 1941–1944, New York 1945;
A Faith to Live by (1947)
The Person and the Common Good (1947)
Art & Faith (with Jean Cocteau 1951)
The Pluralist Principle in Democracy (1952)
Creative Intuition in Art and History (1953)
An Essay on Christian Philosophy (1955)
The Situation of Poetry with Raïssa Maritain, 1955)
Bergsonian Philosophy (1955)
Reflections on America (1958)
St. Thomas Aquinas (1958)
The Degrees of Knowledge (1959)
The Sin of the Angel: An Essay on a Re-interpretation of some Thomistic Positions (1959)
Liturgy and Contemplation (1960)
The Responsibility of the Artist (1960)
On the Use of Philosophy (1961)
God and the Permission of Evil (1966)
 Challenges and Renewals, ed. J.W. Evans/L.R. Ward, Notre Dame/Ind. 1966
On the Grace and Humanity of Jesus (1969)
On the Church of Christ: The Person of the Church and her Personnel (1973)
Notebooks (1984)
 Natural Law: reflections on theory and practice (ed. with Introductions and notes, by William Sweet), St. Augustine's Press [distributed by University of Chicago Press], 2001; Second printing, corrected, 2003.

Original works in French
 La philosophie bergsonienne, 1914 (1948)
 Eléments de philosophie, 2 volumes, Paris 1920/23
 Art et scolastique, 1920
 Théonas ou les entretiens d'un sage et de deux philosophes sur diverses matières inégalement actuelles, Paris, Nouvelle librairie nationale, 1921
 Antimoderne, Paris, Édition de la Revue des Jeunes, 1922
 Réflexions sur l'intelligence et sur sa vie propre, Paris, Nouvelle librairie nationale, 1924.
 Trois réformateurs : Luther, Descartes, Rousseau, avec six portraits, Paris [Plon], 1925 (English version)
 Réponse à Jean Cocteau, 1926
 Une opinion sur Charles Maurras et le devoir des catholiques, Paris [Plon], 1926
 Primauté du spirituel, 1927
 Pourquoi Rome a parlé (coll.), Paris, Spes, 1927
 Quelques pages sur Léon Bloy, Paris 1927
 Clairvoyance de Rome (coll.), Paris, Spes, 1929
 Le docteur angélique, Paris, Paul Hartmann, 1929
 Religion et culture, Paris, Desclée de Brouwer, 1930 (1946)
 Le thomisme et la civilisation, 1932
 Distinguer pour unir ou Les degrés du savoir, Paris 1932
 Le songe de Descartes, Suivi de quelques essais, Paris 1932
 De la philosophie chrétienne, Paris, Desclée de Brouwer, 1933
 Du régime temporel et de la liberté, Paris, DDB, 1933
 Sept leçons sur l'être et les premiers principes de la raison spéculative, Paris 1934
 Frontières de la poésie et autres essais, Paris 1935
 La philosophie de la nature, Essai critique sur ses frontières et son objet, Paris 1935 (1948)
 Lettre sur l'indépendance, Paris, Desclée de Brouwer, 1935.
 Science et sagesse, Paris 1935
 Humanisme intégral. Problèmes temporels et spirituels d'une nouvelle chrétienté; zunächst spanisch 1935), Paris (Fernand Aubier), 1936 (1947)
 Les Juifs parmi les nations, Paris, Cerf, 1938
 Situation de la Poesie, 1938
 Questions de conscience : essais et allocutions, Paris, Desclée de Brouwer, 1938
 La personne humaine et la societé, Paris 1939
 Le crépuscule de la civilisation, Paris, Éd. Les Nouvelles Lettres, 1939
 Quattre essais sur l'ésprit dans sa condition charnelle, Paris 1939 (1956)
 De la justice politique, Notes sur le présente guerre, Paris 1940
 A travers le désastre, New York 1941 (1946)
 Conféssion de foi, New York 1941
 La pensée de St.Paul, New York 1941 (Paris 1947)
 Les Droits de l'Homme et la Loi naturelle, New York 1942 (Paris 1947)
 Christianisme et démocratie, New York 1943 (Paris 1945)
 Principes d'une politique humaniste, New York 1944 (Paris 1945);
 De Bergson à Thomas d'Aquin, Essais de Métaphysique et de Morale, New York 1944 (Paris 1947)
 A travers la victoire, Paris 1945;
 Pour la justice, Articles et discours 1940–1945, New York 1945;
 Le sort de l'homme, Neuchâtel 1945;
 Court traité de l'existence et de l'existant, Paris 1947;
 La personne et le bien commun, Paris 1947;
 Raison et raisons, Essais détachés, Paris 1948
 La signification de l'athéisme contemporain, Paris 1949
 Neuf leçons sur les notions premières de la philosophie morale, Paris 1951
 Approaches de Dieu, Paris 1953.
 L'Homme et l'Etat (engl.: Man and State, 1951) Paris, PUF, 1953
 Pour une philosophie de l'éducation, Paris 1959
 Le philosophe dans la Cité, Paris 1960
 La philosophie morale, Vol. I: Examen historique et critique des grands systèmes, Paris 1960
 Dieu et la permission du mal, 1963
 Carnet de notes, Paris, DDB, 1965
 L'intuition créatrice dans l'art et dans la poésie, Paris, Desclée de Brouwer, 1966 (engl. 1953)
 Le paysan de la Garonne. Un vieux laïc s'interroge à propos du temps présent, Paris, DDB, 1966
 De la grâce et de l'humanité de Jésus, 1967
 De l'Église du Christ. La personne de l'église et son personnel, Paris 1970
 Approaches sans entraves, posthum 1973.
 La loi naturelle ou loi non écrite, texte inédit, établi par Georges Brazzola. Fribourg, Suisse: Éditions universitaires, 1986. [Lectures on Natural Law. Tr. William Sweet. In The Collected Works of Jacques Maritain, Vol. VI, Notre Dame, IN: University of Notre Dame Press, (forthcoming).]
 Oeuvres complètes de Jacques et Raïssa Maritain, 16 Bde., 1982–1999.

See also
 Personalism

Notes

References
 G. B. Phelan, Jacques Maritain, NY, 1937.
  J.W. Evans in Catholic Encyclopaedia Vol XVI Supplement 1967–1974.
 Michael R. Marrus, "The Ambassador & The Pope; Pius XII, Jacques Maritain & the Jews", Commonweal, 22 October 2004
 H. Bars, Maritain en notre temps, Paris, 1959.
 D. and I. Gallagher, The Achievement of Jacques and Raïssa Maritain: A Bibliography, 1906–1961, NY, 1962.
 J. W. Evans, ed., Jacques Maritain: The Man and His Achievement, NY, 1963.
 C. A. Fecher, The Philosophy of Jacques Maritain, Westminster, MD, 1963.
 Jude P. Dougherty, Jacques Maritain: An Intellectual Profile, Catholic University of America Press, 2003
 Ralph McInerny, The Very Rich Hours of Jacques Maritain: A Spiritual Life, University of Notre Dame Press, 2003

Further reading
The Social and Political Philosophy of Jacques Maritain (1955)
W. Herberg (ed.), Four Existentialist Theologians (1958)
The Philosophy of Jacques Maritain (1953)
Jacques Maritain, Antimodern or Ultramodern?: An Historical Analysis of His Critics, His Thought, and His Life  (1974)

External links

 Études maritainiennes-Maritain Studies
 Maritain Center, Kolbsheim (in French)
 Cercle d'Etudes J. & R. Maritain at Kolbsheim (France).
 Jacques Maritain Center at the University of Notre Dame.
 Stanford Encyclopedia of Philosophy: Jacques Maritain by William Sweet.
 International Jacques Maritain Institute.
   of the primary and secondary literatures on Jacques Maritain.
 Jacques Maritain, Man and the State (1951)
 Jacques Maritain Speaks Out Against Anti-Semitism Over WNYC in 1938

1882 births
1973 deaths
Writers from Paris
Lycée Henri-IV alumni
Conservatism in France
French political philosophers
French economics writers
French anti-communists
French Roman Catholic writers
French Roman Catholics
French feminists
French environmentalists
French medievalists
Catholic philosophers
Christian existentialists
Christian radicals
Ecofeminists
Epistemologists
Existentialists
Male feminists
Metaphysicians
Thomists
Virtue ethicists
20th-century French philosophers
Benedictine oblates
Christian humanists
Ambassadors of France to the Holy See
Converts to Roman Catholicism from atheism or agnosticism
Committee on Social Thought
French male writers
Critics of atheism
Corresponding Fellows of the Medieval Academy of America
Political theologians
Philosophers of education
University of Paris alumni

Jacques Maritain


Molla Veli Vidadi (en azéri : Molla Vəli Vidadi ; né le  à Chamkir, principauté du Karabakh et mort le  à , province géorgienne) est un poète azerbaïdjanais du .

Biographie
Molla Veli Vidadi est né à Chamkir, où se déroulent l'enfance et la jeunesse du poète. Son père, Mohammad Agha, était l'un des hommes les plus avancés et les plus éduqués de son temps. Mohammad Agha est un descendant du sultan Hamza, qui a vécu en Iran pendant la période safavide. Ayant grandi dans une telle famille, Vidadi reçoit une éducation parfaite dès son enfance. Après la mort de son père, il quitte Chamkir et s'installe à Gaza.

Éducation
Il poursuit ses études à Poylu. Il parle couramment l'arabe et le persan. Le poète revient dans son village natal de Şıxlı, où il travaillé comme commis, secrétaire et à l'école. Mollah Veli Vidadi habite dans le khanat du Karabakh pendant un certain temps, sert dans le palais d'Héraclius à Tbilissi (Géorgie), mais est arrêté pour des raisons inconnues, et après sa libération, il retourne à Şıxlı et y reste jusqu'à la fin de sa vie. Le mollah Vali Vidadi était un contemporain, ami et parent du mollah Panah Vaguif.

Héritage
Peu de parties de l'héritage de M. V. Vidadi sont connues. Le chagrin et le désespoir résultant de l'oppression féodale, le chaos de la période du khanat et les plaintes concernant la solitude morale sont les principaux motifs de l'œuvre de Molla Veli Vidadi. Par le décret du Cabinet des ministres de la République d'Azerbaïdjan n° 211 du 7 mai 2019, les œuvres de Molla Veli Vidadi sont incluses dans la liste des auteurs dont les œuvres sont déclarées propriété de l'État en République d'Azerbaïdjan. Les paroles d'amour et d'humanité dans l'histoire de la littérature azerbaïdjanaise du , son œuvre Tragédie, écrite sur un thème historique, se distinguent par leur contenu idéologique et leur beauté artistique.

Liens externes

Œuvres / Compilé par : Hamid Arasli ; L'auteur et éditeur de l'avant-propos A. Safarli.- B.: "Maison d'édition Onder", 2004.- 126 p.
Travaux /Redaction. et l'auteur de la préface : Hamid Arasli.- B. : "Est-Ouest", 2004.- 261 p.

Références

Poète azéri du XVIIIe siècle
Naissance en mars 1709
Décès en mai 1809
Décès à 100 ans
Centenaire azéri

Molla Veli Vidadi


අද්‍යතනයේ දී අප ජීවත් වන්නේ මානව සබඳතා අතික්‍රමණය කරන ලද තාක්ෂණික සබඳතාවන්ගෙන් සමන්විත ලෝකයකය. අතීතයේ දී මානව සබඳතා වර්ධනය කර ගැනීම සඳහා උපස්ථම්භනය කර ගන්නා ලද තාක්ෂණය වර්තමානයේ දී මානව සබඳතා වියුක්ත කිරීම සඳහා හේතු වීම තාක්ෂණය අභියස අප මුහුණපා සිටින අභියෝගයකි. කෙසේ වුවත් මානවයාගේ සෑම ක්‍රියාකාරකමක්ම තාක්ෂණය මූලික කර ගනිමින් සිදුවීම සහ මානව හැඟීම් සහ චෛතසිකයන් කෙරෙහි ද එයින් සිදු කළ හැකි අති මහත් වූ බලපෑම තුළ මිනිසා විසින් තාක්ෂණය පාලනය කරනවාද එසේත් නැතිනම් තාක්ෂණය විසින් මිනිසා පාලනය කරන්නේ ද යන උභතෝකෝටිකය 21 වන සියවසෙන් පසු ලෝක ප්‍රජාවට නිරාකරණය කර ගැනීමට සිදුවන දැවැන්තම අර්බුදය වන බවට සැකයක් නොමැත. එනිසා එකී තාක්ෂණයේම දිගුවක් වන ජනමාධ්‍ය ක්‍රියාවලිය සහ තාක්ෂණයේ මහිමයෙන් බිහි වූ අංකිතකරණය තුළ නිර්මාණය වූ ගෝලීයකරණ ප්‍රපංචය මඟින්  නූතන මානවයා තම ජීවිතවල ඉරණම විසඳා ගනිමින් සිටියි. එබැවින් එම සාධක මඟින් ප්‍රකට බටහිර ජනමාධ්‍ය සහ ගෝලීය සමාජය පිළිබඳ පුළුල් විග්‍රහයකට එළඹීම වැදගත්ය.

බටහිර ජනමාධ්‍ය

15 සියවසේ දී ලෝකයට බිහිවන මුද්‍රණ යන්ත්‍රයේ ආශිර්වාදයෙන් සමාජගත වන පුවත්පත ජනමාධ්‍ය පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීමේ දී  ලෝක ඉතිහාසය තුළ හමුවන මුල්ම ජන මාධ්‍යය ලෙස හඳුනාගත හැකිය. එහෙත් සමස්ත ලෝක ජනමතය හැසිරවීමෙහිලා සිදුකරනු ලබන ජනමාධ්‍ය භාවිතය 20 වන සියවසේ ආරම්භයත් සමඟ ලෝකයට බිහිවන ගුවන් විදුලිය සිනමාව සහ රූපවාහිනී ආදී වූ මාධ්‍යයන් මෙන්ම 20 වන සියවසේ දෙවන භාගයේ දී ක්‍රමයෙන් වර්ධනය වී 1990 දශකය තුළ ලෝකය පුරා ව්‍යාප්ත වීමෙන් පසු 21 වන සියවස ආරම්භයේ සිට ගෝලීය සන්නිවේදන ප්‍රවාහයේ ප්‍රමුඛයා බවට පත් වී සිටින අන්තර්ජාල මාධ්‍යයත් සමඟ උත්කර්ෂයට නැංවී තිබේ. තව ද ආතර් සී ක්ලාර්ක් විද්වතාගේ සංකල්පයක් ඵල දරමින් බිහිවන චන්ද්‍රිකා තාක්ෂණය ද මෙකී ජනමාධ්‍යන්වල විශ්ව ව්‍යාප්ත ක්‍රියාකාරිත්වය කෙරෙහි සෘජුව බලපා තිබේ.

බටහිර ජනමාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වය තුළ එක් ප්‍රමුඛතම සංසිද්ධිස්ථානයක් මෙන්ම ලෝක ඉතිහාසයේ ද ප්‍රබල හැරවුමක් සනිටුහන් කරන සිදුවීමක් ලෙස ඇමරිකාව සහ එවකට සෝවියට් දේශය හෙවත් වර්තමානයේ දී රුසියාව ලෙස හඳුනා ගනු ලබන රටවල් ද්විත්වය අතර සිදු වූ සීතල යුද්ධය හෙවත් නිරවි යුද්ධය පෙන්වා දිය හැකිය. නිරවි යුද්ධයක් යන්නෙන් අදහස් කරනු ලබන්නේ අවි දරා මුහුණට සිදු කරනු ලබන සටනක් නොව මතවාදීව සිදු වන ගැටීමකි. එනම් 1917 දී සෝවියට් දේශයේ සිදුවූ ශ්‍රේෂ්ඨ ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසුව එරට මාක්ස්වාදය මත පදනම්ව ක්‍රියාත්මක වන සමාජවාදී ආර්ථිකයක් සහිත රාජ්‍යයක් බවට පත් විය. කෙසේ වුවත් මෙම ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය ඇමරිකාවේ ලිබරල්වාදී ආර්ථික රටාවට එල්ල කරන ලද මරු පහරක් හා සමාන වූ නිසා සෝවියට් දේශයේ වෙළෙඳපොළ තුළ තම නිෂ්පාදන සඳහා අවස්ථාව ලබා ගැනීම ඇමරිකාවට ඉතා දුෂ්කර විය. එනිසා සුවිශාල සෝවියට් දේශයේ වෙළෙඳපොළ ආක්‍රමණය කිරීමේ අරමුණ පෙරදැරිව ජනමාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වය සිදු කරන ලද මතවාදී මෙහෙයුම නිරවි යුද්ධය ලෙස ඉතිහාස ගත විය.

විශේෂයෙන්ම මේ සඳහා ලිබරල් ආර්ථික රටාව තුළ උත්කර්ෂයට නැංවෙන නිදහස, ආහාර සංස්කෘතිය, ලිංගික හැඟීම් වැනි කරුණු කෙරෙහි සිනමාව ඇතුළු කලා මාධ්‍යයන් මඟින් සහ අනෙකුත් ජනමාධ්‍යයන් මඟින් ආමන්ත්‍රණය කිරීම සිදුවිය. මෙය දිනක දෙකක ක්‍රියාවලියක් නොව වසර ගණනාවක් පුරා ඇමරිකාව මඟින් සිදු කළ දැවැන්ත ක්‍රියාවලියකි. මෙසේ නොකඩවා සෝවියට් සමාජ දේහය තුළට බටහිර ජනමාධ්‍යයන්ගේ මැදිහත්වීමෙන් පොම්ප කරනු ලැබූ ධනවාදී සංස්කෘතික බීජ එරට තුළ ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අතු ලියලා වැඩීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1991 වර්ෂයේ දී සෝවියට් දේශයේ බිඳ වැටීම සලකුණු වේ.

තව ද 1917 දී සෝවියට් දේශයේ සිදුවූ ශ්‍රේෂ්ඨ ඔක්තෝබර් විප්ලවය 2010 වර්ෂයේ අග භාගයේ සිට අරාබි කලාපය කේන්ද්‍රකර ගනිමින් පැතිරී ගිය මහජන නැගිටීම සමඟ සංසන්දනය කිරීම ඔස්සේ ද බටහිර ජනමාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ තවදුරටත් පුළුල් විග්‍රහයක නියැලිය හැකිය. එනම් වී.අයි. ලෙනින් නැමැති අසහාය චින්තකයාගේ මෙහෙයවීම සහ මඟ පෙන්වීම ඔස්සේ වසර ගණනාවක් පුරා සිදු කරන ලද අප්‍රමාණ කැපකිරීම් සමුදායක අග්‍රගන්‍ය ප්‍රතිඵලය වන ලෝකයේ ප්‍රථම සමාජවාදී රාජ්‍යයේ බිහිවීම මඟින් සැබෑ ජනතා විප්ලවයක් සිදු කරන අයුරු ප්‍රායෝගිකව සාක්ෂාත් කර තිබේ. එනම් එතෙක් න්‍යායාත්මකව පමණක් පැවති මාක්ස්වාදය ලෙනින්ගේ මූලිකත්වයෙන් මානව සමාජයක් තුළ ප්‍රථම වරට යථාර්ථයක් බවට පත්විය. ඉන්පසු 1991 වර්ෂයේ දී සෝවියට් සංගමය බිඳ වැටෙන තෙක්ම විවිධ ප්‍රතිසංස්කරණයන්ට භාජනය වෙමින් සමාජවාදී රාජ්‍යයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක විය.

රුසියානු විප්ලවය සැලකීමේ දී එය අරාබි විප්ලවය මෙන් නොව සැබෑ ජනතා විප්ලවයකි. එනම් විප්ලවයක් සිදු කිරීමේ අවශ්‍යතාව සමාජයේ ඉහළම පුරවැසියාගේ සිට පාරවල් අමදින කම්කරුවා දක්වා ඉතා තදින්ම දැනී තිබිය යුතුය. මෙම තත්වය රුසියානු විපල්වය සිදු කිරීමේ දී ඉතා පැහැදිලිව විද්‍යාමාන වූ නමුත් අරාබි විප්ලවය තුළ දී මෙම තත්වය එසේ සිදුවූවාද යන්න ප්‍රශ්නාර්ථයකි. එනිසාම රුසියානු විප්ලවයෙන් පසු එරට දැවැන්ත ඉදිරි ගමනක නියැලෙමින් ලෝකයේ බලවත් රාජ්‍යයක් බවට පත්වූ නමුත් අරාබි කලාපයේ මහජන නැගිටීමෙන් පසු අරාබිකරයේ රාජ්‍යයන් අස්ථාවර හා අරාජික රාජ්‍යයන් බවට පත්විය. ඇතැමුන් මේ පිළිබඳව පළ කරනු ලබන අදහස වන්නේ අරාබි වසන්තය නිශ්චිත නායකයෙකුගේ මෙහෙයවීම මත සිදු නොවීම ඊට බලපෑ බවයි.

බටහිර ජනමාධ්‍යයන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ විමසීමේ දී මෑත කාලීනව සිදු වූ අරාබි වසන්තය ලෙස බොහෝ දෙනා හඳුනන එහෙත් අරාබි කලාපයට අභාග්‍යය කැඳවූ මහජන නැගිටීම ඒ සඳහා නිදසුනක් වශයෙන් ඉදිරිපත් කළ හැකිය. මන්ද යත් බටහිර රාජ්‍යයන්වල නව ලිබරල්වාදී ආර්ථික න්‍යායපත්‍රයන්ට හිස නොනවමින්  කටයුතු කළ අරාබි රාජ්‍යයන්වල කටයුතු සඳහා මැදිහත් වීමට මෙම සමාජයීය සංසිද්ධිය ඔස්සේ අවකාශය නිර්මාණය වූ බැවිනි. විශේෂයෙන්ම එකී රාජ්‍යයන්වල ඒකාධිපති පාලකයින්ට විරුද්ධව ඇතිවූ හුදු මහජන නැගිටීමක් ලෙස මෙම තත්වය අතිශයෝක්තියෙන් ලෝකය ඉදිරියේ වර්ණනා කළ ද එකී මහජන නැඟිටීම් සඳහා එම රටවල විපක්ෂ ක්‍රියාකාරීන්ගේ කටයුතු ඇතුළු හේතු ගණනාවක් බලපෑ බව අමතක නොකළ යුතුය. මේ පිළිබඳ කරුණු දක්වන දේශපාලන විචාරකයින්ගේ අදහස වන්නේ මෙවැනි නැඟිටීම් සඳහා කිසිසේත් එම රාජ්‍යයන් තුළින්ම නිර්මාණය වූ හේතු පමණක් බල නොපාන බවත් ඒ සඳහා බාහිර බලපෑම් ද ඇති වීම අනිවාර්ය සාධකයක් වන බවයි. එහෙත් බටහිර ජනමාධ්‍යයන් මඟින් මෙම බහුමානික විශ්ලේෂණ ලෝකය පුරා ජනගත නොකළ අතර මහජන විරෝධය නැමැති ඒකමානික සාධකය පමණක් එම ජනමාධ්‍යයන් මෙහෙයවනු ලබන බටහිර ධනවාදී රාජ්‍යයන්ගේ අරමුණු අනුව උත්කර්ෂයට නැංවුණි.

"අරාබි වසන්තය" නැමැති යෙදුම පවා බටහිර ජනමාධ්‍යයන් විසින් ලෝකය තුළ ප්‍රචලිත කළ යෙදුමකි. එනම් වසන්තයක් උදා වීම යන්නෙහි අර්ථය වන්නේ සශ්‍රීකත්වය නැතහොත් සෞභාග්‍යය ඇති වීම මිස යමක් පැවති තත්වයෙනුත් අරාජිකත්වයට පත්වීම නොවේ. එහෙත් අරාබි වසන්තය වසන්තයක් බවට පත්වූයේ ලෝකයේ සම්පත් සූරා කෑමට දත කන බටහිර රාජ්‍යයන්ට මිස අරාබි කලාපයේ රටවල්වලට නොවේ. විශේෂයෙන්ම අරාබි වසන්තයේ බලපෑමට ලක්වූ එකී රාජ්‍යයන් තුළ තවමත් දේශපාලන අස්ථාවරත්වය ඇතුළු අර්බුද ගණනාවක් නිර්මාණය වී තිබේ. එසේම අරාබි කලාපයේ ඇතිවූ එම නැඟිටීම දඩමීමා කර ගනිමින් ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර රාජ්‍යයන් එම රටවල්වල ස්වෛරීත්වයට බාධා පමුණුවමින් එම රටවල අසරණ වූ ජනයා කබලෙන් ලිපට ඇද දැමීමේ ප්‍රතිපත්තියක් බටහිර ජනමාධ්‍යයන්ට මුවා වී අනුගමනය කරමින් සිටියි.

එසේම 2003 වර්ෂයේ දී ඇති වූ ඉරාක යුද්ධය වැනි යුධමය තත්වයන් තුළ බටහිර ජනමාධ්‍යන්වල හැසිරීම නිරීක්ෂණයේ දී ද විද්‍යාමාන වන කරුණක් වන්නේ බටහිර රාජ්‍යයන්වල සැඟවුණු න්‍යාය පත්‍ර සඳහා මෙම බටහිර ජනමාධ්‍යයන් සත්‍ය වසන් කරමින් ලෝකය හමුවේ කරුණු ඉදිරිපත් කර ඇති බවයි. ඒ අනුව ඇමරිකාව විසින් ඉරාකය ආක්‍රමණය කිරීමේ ව්‍යාජ හේතුව ලෙස බටහිර ජනමාධ්‍යයන් විසින් එරට න්‍යෂ්ටික අවි සඟවාගෙන සිටින බවට ඇමරිකාව සිදු කළ චෝදනාව ඉස්මතු කර දැක්වූ අතර ඒ සඳහා බලපෑ සැබෑ හේතුව වූ ඉරාක තෙල් සම්පත උදුරා ගැනීම නැමැති හේතුව වසන් කරන ලදි. එමඟින් ඉරාක පාලකයා වූ සදාම් හුසේන්ට විරුද්ධව ලෝක ජන මතයක් නිර්මාණය කිරීමට මෙකී ජනමාධ්‍යයන් කටයුතු කළ අතර ඉරාකය ආක්‍රමණය කිරීමේ ඇමරිකානු සැලසුම සාධාරණීකරණය කරන ලදි. තව ද මෙම යුධ තත්වයන් වාර්තා කිරීමේදී ද ඒකපාර්ශවීය මාධ්‍ය භාවිතයක් ඇමරිකානු හිතවාදී ජනමාධ්‍යයන් මඟින් ප්‍රකට කළ අතර විශේෂයෙන්ම යුද්ධය අතරතුර ඇමරිකානු ප්‍රහාර හේතුවෙන් මියගිය ළමුන් ඇතුළු සිවිල් වැසියන් පිළිබඳ තොරතුරු ද වසන් කරමින් ඇමරිකාවට වාසි සහගත ප්‍රවෘත්ති පමණක් ඉදිරිපත් කිරීම ද දැකිය හැකි විය.

එමෙන්ම ලෝකයේ ජනමාධ්‍ය කර්මාන්තය ඇතුළු ලෝකයේ සමස්ත තොරතුරු පද්ධතිය පාලනය කරමින් සිටිනු ලබන්නේ අතිදැවැන්ත සමාගම් හතක මඟින් වීම ද මෙම ඒකමානික තොරතුරු ප්‍රචාරණය සඳහා බලපා තිබේ. එනම් මෙම ලිපිය තුළ ඉදිරියේ දී සාකච්ඡා කිරීමට අපේක්ෂිත මාධ්‍ය අභිසාරිතාව නැමැති සංකල්පය මඟින් පැහැදිලි කළ හැකි එක් පුද්ගලයෙකුට හෝ එක් ආයතනයකට මාධ්‍ය ආයතන ගණනාවක හිමිකාරිත්වය හිමිවීම නැමැති සාධකය ඔස්සේ ධනවාදී රාජ්‍යයන්වල වාණිජ අරමුණු සාධනය කර ගැනීම පිණිස එකී මාධ්‍යයන් භාවිතයට ගැනේ. මෙවැනි එක් සමාගමක් සඳහා නිදසුනක් වශයෙන් රූපට් මර්ඩොක් (Rupert Murdoch) ගේ News Corporation සමාගම පෙන්වා දිය හැකිය. එමඟින් The Times, The Sun වැනි පුවත්පත් සහ සඟරා විශාල ගණනක් ද Fox News Channel, National Geographic Channel ඇතුළු රූපවාහිනී නාලිකා ගණනාවක් මෙන්ම කේබල් නාලිකා, චන්ද්‍රිකා රූපවාහිනී නාලිකා රැසක්ද සිය හිමිකාරිත්වය යටතේ මෙහෙයවනු ලබයි. එමඟින් තනි පුද්ගලයෙකුට රටවල් ගණනාවක ජනතාවගේ සිතුම් පැතුම් කෙරෙහි බලපෑම් ඇති කිරීමට හැකියාව ලැබී තිබේ. මෙම තත්වය ගෝලීයකරණය නම් සංකල්පීය භාවිතය ඔස්සේ වඩාත් ගැඹුරින් අවබෝධ කරගත හැකිය.

ගෝලීයකරණය

ගෝලීයකරණය (Globalization) ලෙස හඳුනාගනු ලබන්නේ රාජ්‍යයන්වල දේශසීමා බන්ධන ලිහිල් වී යමින් සමස්ත ලෝකයම එකම භූගෝලීය කලාපයක් ලෙස හැසිරීමට පටන් ගැනීමයි. විශේෂයෙන්ම අංකිතකරණය (Digitalization) මඟින් තොරතුරු ව්‍යාප්තිය පුළුල් වීම සහ තොරතුරු තාක්ෂණය හෙවත් අන්තර්ජාලය ඔස්සේ එකම විද්‍යුත් රේඛාවක් වටා රොක්වී ලෝක වාසී ජනතාව පැය විසි හතර මුළුල්ලේ ට්‍රිලියන ගණනක දත්ත හුවමාරු කර ගනිමින් සිටියි. මෙම තත්වය මත ජාතිකත්වය නැමැති සංකල්පය වියැකී යමින් ගෝලීය ප්‍රජාවක් බිහිවීමේ පදනම නිර්මාණය කර ඇති අතර එනිසා විද්‍යුත් ක්‍රමවේද මඟින් මුදල් ගනුදෙනු සහ භාණ්ඩ හුවමාරුව සිදු කිරීම ද දැකිය හැකිවේ.

ගෝලීයකරණය පිළිබඳ සාකච්ඡාවේ දී ඒ සඳහා බලපෑ ප්‍රබල තාක්ෂණික සාධක ද්විත්වයක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ හැකිවේ. එනම් අංකිතකරණය සහ අන්තර්ජාලයේ විශ්ව ව්‍යාප්තියයි. ඒ අතරින් අංකිතකරණය සැලකීමේ දී එමඟින් තොරතුරු සහ දත්ත හුවමාරුව වඩාත් පුළුල් සහ නම්‍යශීලි තත්වයකට පත් කර තිබේ. එනම් අංකිතකරණයට පෙර ලෝකය තුළ භාවිත වූ ප්‍රතිසම (Analog) ක්‍රමවේදය තුළ එක් එක් උපාංග අතර දත්ත හුවමාරු කර ගැනීම සඳහා පොදු ක්‍රමවේදයක් නොතිබුණු අතර එනිසාම තොරතුරු හුවමාරුව පැවතියේ ඉතා මන්දගාමී තත්වයකය. එහෙත් අංකිතකරණය සමඟ මෙම තත්වය උඩුයටිකුරු වූ අතර පරිගණකයේ සිට අත් ඔරලෝසුව සහ රූපවාහිනිය දක්වා එහි බලපෑම ලැබී තිබේ. එනිසා අංකිත භාෂාව අවබෝධ කර ගත හැකි සෑම උපාංගයක් අතරම එකම ස්වරූපයෙන් තොරතුරු ඉතා වේගවත්ව හුවමාරු කර ගැනීමට හැකියාව නිර්මාණය වී තිබේ.

අංකිතකරණයේ දී සෑම උපාංගයකටම තේරුම් ගත හැකි වන්නේ සංඥා වර්ග ද්විත්වයකි. එනම් 1 සහ 0 පමණි. ඒ අනුව අපගේ ඉන්ද්‍රියයන්ට ගෝචර වන සෑම දෙයක්ම එනම් රූප, ශබ්ද, වීඩියෝ දර්ශන, ගීත ආදී සෑම දෙයක්ම අංකිත උපාංග තුළ ගබඩා වී පවතින්නේ 1 සහ 0 සංඥාවලට පරිවර්තනය වීමෙනි. මෙය තවදුරටත් නිදසුනක් ඇසුරින් පැහැදිලි කරන්නේ නම් පරිගණකය තුළ අප යතුරුලියනය කරනු ලබන සෑම ඉංග්‍රීසි අක්‍ෂරයකටම 1 සහ 0 සංඥා මඟින් සකස් කරන ලද අපට නොතේරෙන එහෙත් අංකිත උපාංගවලට තේරුම් ගත හැකි ස්වරූපයක් තිබේ. එම ස්වරූපය සෑම අංකිත උපාංගයක් තුළම පොදුවේ භාවිතයට ගැනීම තුළ අප පරිගණකයෙන් යවන ලද විද්‍යුත් ලිපියක් වචනවල කිසිදු වෙනසකින් තොරව ජංගම දුරකථනය තුළත් වර්තමානයේ භාවිත වන අංකිත රූපවාහිනී තුළත් කියවීමට හැකියාව ලැබේ. එසේම මෙම තත්වයම ගීත සහ රූප යනාදිය අංකිත උපාංග අතර හුවමාරු කර ගැනීමේදී ද දැකිය හැකිවේ. එමඟින් සෑම ගීතයක්ම සහ සෑම රූපයක්ම අංකිත භාෂාවට පරිවර්තනය වී අංකිත උපකරණ තුළ ගබඩා වී අපට අවශ්‍ය අවස්ථාවක අපට තේරුම් ගත හැකි  වන පරිදි ඉදිරිපත් කෙරේ. මෙසේ බලන කල අංකිතකරණය හුදු තාක්ෂණික ක්‍රියාවලියක් පමණක් නොව තාක්ෂණයේ සිදුවූ දැවැන්ත විප්ලවයකි. එනිසා මෙම අංකිත විප්ලවය ලෝකය තුළ සිදු වූ තෙවන (හෝ සිවුවන) කාර්මික විප්ලවය ආදී ලෙස ඇගයීමට ලක්වේ.

එසේ සලකන කල අංකිතකරණයේ මෙම ලක්ෂණ ගෝලීයකරණය වඩාත් ඉක්මන් කිරීමට දායක වී ඇති බව පැවසිය හැකිය. මන්ද යත් සමස්ත ලෝකවාසී ජනයා අංකිත උපාංග භාවිතයට හුරුවීම මඟින් දේශ සීමා සලකුණු බොඳවීම වැළැක්විය නොහැකි වී ඇති බැවිනි. මෙම අංකිත තාක්ෂණය සමඟ ඒකාත්මික වී සිටින තොරතුරු තාක්ෂණය හෙවත් අන්තර්ජාල මාධ්‍යය ගෝලීයකරණයේ ප්‍රමුඛතම සන්නිවේදන මාධ්‍යය බවට පත් වී තිබේ. විශේෂයෙන්ම අන්තර්ජාලය මඟින් උපත ලද සමාජ මාධ්‍ය සංකල්පය මෙන්ම විද්‍යුත් ලිපි හුවමාරුව, වාච්‍ය සහ දෘශ්‍ය ක්‍රමවේද මඟින් සිදුවන සංවාද ක්‍රමවේද මඟින් එකිනෙකා අතර තොරතුරු හුවමාරු කර ගැනීම අතිශය සරල තත්වයකට පත් වී තිබේ. එමඟින් නිර්මාණය වී ඇති ගෝලීය සමාජය තුළ ගෝලීය ආර්ථික ක්‍රමවේද සහ ගෝලීය සංස්කෘතියක වර්ධනය ඔස්සේ අද්‍යතන මානව සමාජය ක්‍රියාත්මක වේ.

මෙහි දී ගෝලීයකරණයේ බලපෑම තුළ නිර්මාණය වී ඇති ගෝලීය සංස්කෘතිය කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීමේ දී ආහාර සංස්කෘතියේ වෙනස්වීම් කෙරෙහි ගෝලීය ආහාර සංස්කෘතියේ සංලක්ෂ්‍ය ආරෝපණය වී ඇති බව පැවසිය හැකිය. එනම් මැක්ඩොනල්ඩ්කරණය ලෙස සංකල්පගත කරනු ලබන ආහාර සංස්කෘතිය සහ එයට බද්ධ වී ඇති කෝලා පාන සංස්කෘතිය මඟින් අප රට වැනි පරිධියේ රටවල ආහාර රටාවන් සඳහා එල්ල කරනු ලබන බලපෑම සුළු පටු නොවේ. එමඟින් දේශීය ආහාර රටාව තුළින් ජනතාව කෙමෙන් කෙමෙන් දුරස්තීකරණය කිරීම ඔස්සේ ශරීරයට අහිතකර විවිධ රසායන ද්‍රව්‍යයන් සහිත ආහාර පානවලට ජනතාව හුරු කිරීම සිදුවේ. විශේෂයෙන්ම ආර්ථික ලාභ අපේක්ෂාවෙන් බහු ජාතික සමාගම් මඟින් ගෝලීයකරණයේ ශක්‍යතාවන් අධිභාවිතයට ගනිමින් සිදු කරන මෙම ක්‍රියාවලියේ අවසාන ප්‍රතිඵලය වන්නේ දේශීය ආර්ථිකය බිඳවැටීමට ලක්වීම සහ අවසාන වශයෙන් පිළිකා ආදී රෝගාබාධවලින් පෙළෙන ජනතාවක් රට තුළ නිර්මාණය වීමයි.

ජනමාධ්‍ය අභිසාරිතාව

එසේම ගෝලීයකරණයේ බලපෑම ද සහිතව සමස්ත ලෝකයම වෙලාගෙන සිටින ජනමාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වය සංකල්පීකරණය කිරීම සඳහා ජනමාධ්‍ය අභිසරණය (Media Convergence) නැමැති න්‍යාය භාවිතයට ගත හැකිය. ඒ අනුව පොදු අරමුණක් හෝ අභිලාශයක් ඉටු කර ගැනීම සඳහා එක්ව ක්‍රියා කිරීම අභිසාරිතාව ලෙස හඳුනාගත හැකිවේ. තව ද  එක්ව පැමිණෙන විට එකිනෙකා හමුවන ස්ථානයේ දී අභිසාරිතාව සිදුවන බව ද පැවසිය හැකිය. එමෙන්ම මෙම අදහස වඩා පුළුල් අර්ථයෙන් මාධ්‍ය අභිසාරිතාව පැහැදිලි කිරීම සඳහා යොදා ගත හැකිය.

කෙසේ වුවත් මාධ්‍ය අභිසාරිතාව පිළිබඳ සංකල්පය පළමුව සංවර්ධනය වන්නේ මාධ්‍ය පදනම් කර ගනිමින් නොවේ. එනම් අභිසාරිතාව මාධ්‍ය නොවන අනෙකුත් කර්මාන්ත මඟින් යොදා ගනු ලැබුවේ මීට බොහෝ කාලයකට පෙරය. ඒ අනුව මාධ්‍ය අභිසාරිතාවයේ ආරම්භය පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමේ දී ප්‍රකාශ කළ හැක්කේ මෙහෙයුම් අභිසාරිතාව නව ක්‍රියාවලියක් නොවන බවයි.

මාධ්‍ය අභිසාරිතාවයේ විකාශනය හා වර්ධනය කෙරෙහි පරිගණක පදනම් කර ගනිමින් ඇතිවන තොරතුරු තාක්ෂණ ක්‍රියාවලිය සෘජුවම බලපෑම් කරනු ලැබේ. එනම් තොරතුරු තාක්ෂණ විප්ලවය සමඟ ඇතිවූ වෙළෙඳපොළ නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියක් ලෙස ද මාධ්‍ය අභිසාරිතාව හඳුනාගත හැකිය. මාධ්‍ය අභිසාරිතාව නැමැති යෙදුම ලොව පුරා ප්‍රචලිත වන්නේ Nicholas Negropoute නම් විද්වතා නිසාය. ඔහු පවසන්නේ සන්නිවේදන තාක්ෂණය මඟින් එකිනෙකට වෙන්වෙන්ව පවතින කර්මාන්ත තුනක් අතිච්ඡාදනය වී මාධ්‍ය අභිසාරිතාව ගොඩනැඟෙන බවයි. එය පහත ආකාරයට රූප සටහනකින් දැක්විය හැකිය.

තාක්ෂණික හා නීතිමය බාධාවන් ඉවත් වීම ඔස්සේ සාම්ප්‍රදායික මට්ටමෙන් ක්‍රියාත්මක වූ මාධ්‍යයන්වලට අන්තර්ජාලය නැමැති නව මාධ්‍යය තම මාධ්‍ය වෙත අත්පත් ගැනීමට අවස්ථාව සැලසුණි. එමඟින් මධ්‍යගත සන්නිවේදන ආකෘති (Mediated Communication Forms) පරිගණක උපයෝගී කර ගෙන ක්‍රියාත්මක වෙමින් විද්‍යුත් හා ඩිජිටල් ආකෘති ලෙස එක්ව ක්‍රියාත්මක වීම ආරම්භ විය.

ජෙකින්ස් ප්‍රකාශ කරන පරිදි මාධ්‍ය අභිසාරිතාව ක්‍රියාවලි පහකින් සමන්විත වේ. එනම්,

(i). තාක්ෂණික අභිසාරිතාව
(ii). ආර්ථික අභිසාරිතාව
(iii). සමාජයීය හෝ ඓන්ද්‍රීය අභිසාරිතාව
(iv). සංස්කෘතිකමය අභිසාරිතාව
(v). ගෝලීය අභිසාරිතාව

යනුවෙනි. මෙම ප්‍රවර්ග කෙරෙහි වෙන්වෙන් වශයෙන් අධ්‍යයනයට ලක්කිරීම ඔස්සේ මාධ්‍ය අභිසාරිත්වය වඩාත් පුළුල් ප්‍රවේශයක් යටතේ අවබෝධ කර ගත හැකිවේ. ඒ ඔස්සේ තාක්ෂණික අභිසාරිතාව ලෙස හඳුනාගත හැකි වන්නේ සියලුම මාධ්‍ය අන්තර්ගතයන් අංකිතකරණය වීම නිසා රූප, ශබ්ද ආදී සෑම පඨිතයක්ම අංකිත තොරතුරු බවට පත්වීම මඟින් තොරතුරු විස්තාරණය පුළුල් වී තිබීමයි. මෙහි ආර්ථික අභිසාරිතාව යනු එක් ආයතනයක් මඟින් රූපවාහිනී නාලිකා, චිත්‍රපට නිෂ්පාදන සමාගම්, වෙබ් අඩවි වැනි කර්මාන්ත ගණනාවක හිමිකාරිත්වය දැරීම හා ඒවා පාලනය කිරීමයි. එසේම සමාජයීය හෝ ඓන්ද්‍රීය අභිසාරිතාව ලෙස හඳුනා ගත හැකි වන්නේ නව තොරතුරු පරිසරය හැසිරවීම සඳහා පාරිභෝගිකයා විසින් බහුකාර්ය උපක්‍රම අනුගමනය කිරීමයි. එමෙන්ම සංස්කෘතිකමය අභිසාරිතාවය වනුයේ නව ආකාරයේ නිර්මාණාත්මක ආකෘතිවලට විවිධාකාර මාධ්‍ය තාක්ෂණයන්, කර්මාන්ත සහ පාරිභෝගිකයින් අතිච්ඡාදනය කළ හැකි වීමේ ශක්‍යතාවයි. තව ද ගෝලීය අභිසාරිතාවය මඟින් සිදුවන්නේ ගෝලීය වශයෙන් මාධ්‍ය අන්තර්ගත සංසරණය වීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් සංස්කෘතික දෙමුහුම්කරණයක් ඇති වීම ඔස්සේ "ගෝලීය ගම්මාන සංකල්පය" අත්විඳීමට හැකියාව ලැබීමයි.

ගෝලීයකරණය තුළ අප රට හමුවේ පවතින අභියෝග
මේ අනුව මාධ්‍ය අභිසාරිතාව නැමැති සංකල්පය පිළිබඳ ප්‍රවේශ ගණනාවක් ඔස්සේ අවධානයට යොමු කළ හැකිය. විශේෂයෙන්ම ගෝලීය වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින මාධ්‍ය අභිසාරිතාවයේ ස්වභාවය සැලකීමේ දී ගෝලීය තොරතුරු ප්‍රවාහය දැවැන්ත සමාගම් හතක් විසින් පාලනය කිරීම තුළ බිලියන ගණනක් වන ලෝක වාසීන්ගේ අනාගත ඉරණම තීරණය වේ. ඒ ඔස්සේ අවවරප්‍රසාදිත සමාජ ස්ථර නියෝජනය කරනු බහුතරයකගේ සිතුම් පැතුම් අධිවරප්‍රසාදිත සුළුතරයක් මඟින් ධනවාදී අපේක්ෂා අනුව විචලනය කිරීම මාධ්‍ය අභිසාරිතාව ඔස්සේ උත්කර්ෂයට නැංවී ඇති නූතන ලෝකය හමුවේ පවතින දැවැන්තම අභියෝගයයි.

කෙසේ වුවත් මෙම මාධ්‍ය අභිසාරිතාව ඔස්සේ ද උත්කර්ෂයට නැංවී ඇති ගෝලීයකරණ සංකල්පය ඇමරිකානුකරණය හෝ යුරෝපියකරණය ලෙස අර්ථදැක්වීම හෝ තේරුම් ගැනීම නිවැරදි නොවේ. මන්ද යත් ඇමරිකාව හෝ යුරෝපය මෙම ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය තුළ ප්‍රබල භූමිකාවක් ඉටු කරනු ලැබුව ද  අද වන විට ලෝකයේ අනෙකුත් සෑම රටක්ම පාහේ මෙම ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලියේ කොටස්කරුවන් බවට පත්ව සිටින නිසාවෙනි. එනම් නිදසුනක් ඇසුරෙන් පෙන්වා දිය හැකි වන්නේ අන්තර්ජාලය ඔස්සේ සෑම රටක්ම භාණ්ඩ මිලදී ගැනීම සහ හුවමාරුව සිදු කිරීම ආදිය ගෝලීයකරණයේ ප්‍රතිඵල නිසා ඇතිවූ තත්වයක් වන බවයි. ඒ අනුව සලකන කල අප රට ද ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය තුළ කිසියම් හෝ භූමිකාවක් ඉටු කරමින් සිටියි. එය වෙනත් ධනවාදී දැවැන්ත ආර්ථිකයන් හිමි රටවල් සමඟ ප්‍රමාණාත්මකව සහ ගුණාත්මකව සලකන කල සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක දායකත්වයක් ලෙස සැලකීමට බොහෝ දෙනා උත්සුක නොවුණ ද එම තත්වය නොසලකා හැරිය හැකි තත්වයක් නොවේ. එබැවින් කේන්ද්‍රයේ රාජ්‍යයන් මෙන්ම පරිධියේ රාජ්‍යයන් ද මෙම ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය තුළ බැහැර කළ නොහැකි බලවේග වන බව පැවසිය හැකිය.

බොහෝ දෙනා මෙම ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය ඇමරිකානු හෝ යුරෝපීය ක්‍රියාවලියක් ලෙස වරදවා වටහා ගැනීමට හේතුව ද මෙහි දී සඳහන් කිරීම වැදගත්ය. එනම් අප රට වැනි පරිධියේ රාජ්‍යයන් ගෝලීයකරණය ලෙස අත්විඳිනු ලබන්නේ ඇමරිකාව හෝ යුරෝපීය රාජ්‍යයන්වලින් ලෝකයට මුදා හරිනු ලබන තාක්ෂණික භාවිතයන් සහ ආහාර සංස්කෘතිය ඇතුළු විවිධ සංස්කෘතික කාරණා වීම එයට හේතුවයි. මෙය තවදුරටත් පැහැදිලි කරන්නේ නම් ආහාර සංස්කෘතියට කෝලා බීම සංස්කෘතිය ආදේශ වීම ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය තුළ සිදුවන්නේ ඇමරිකාවේ මැදිහත්වීමෙනි. එසේම ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය විශ්ව ව්‍යාප්ත වීමේ ගාමක බලවේගය බවට පත්ව තිබෙන අංකිතකරණය ඇතුළු තාක්ෂණික ක්‍රමවේද සහ උපාංගයන් ද ලෝකයට මුදා හරිනු ලබන්නේ යුරෝපීය රාජ්‍යයන්ගේ මැදිහත්වීමෙනි. එනිසා ඇතැමුන් මෙම ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය ඇමරිකානු හෝ යුරෝපීය රාජ්‍යයන් මඟින් අනුගමනය කරනු ලබන නව යටත්විජිතවාදයේ මෙවලම ලෙස අර්ථ දක්වනු ලබන අතර එම තර්කය ද එකහෙලාම බැහැර කළ නොහැකිය. එහෙත් සංකල්පීයව සහ ප්‍රායෝගිකව සැලකීමේ දී ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය සෑම රටක් තුළම ක්‍රියාත්මක වන බව පැවසිය හැකි වුවත් එම ක්‍රියාවලිය මෙහෙය වීමේ යම්කිසි අධිකාරී බලයක් ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර රාජ්‍යයන් මඟින් උසුලනු ලබන බව පැවසිය යුතු වේ. එසේ වුව ද වර්තමානයේ දී චීනය ගෝලීය ආර්ථිකය තුළ ඇමරිකාව අභිබවා  පෙරට පැමිණීම තුළ ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය තුළ ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර රාජ්‍යයන්වලට හිමි අධිකාරිය ඔවුන් වෙතින් ගිලිහී යාමට ඉඩ ඇති බව ද අප අමතක නොකළ යුතුය.

මෙහි දී අවසාන වශයෙන් ඉහත කරුණුවලට අදාළව තර්ක දෙකක් ඉදිරිපත් කළ හැකිය. එනම් බටහිර ජනමාධ්‍යයන්වල ක්‍රියාකාරීත්වයට නතු නොවී සිටීමට අපට හැකියාවක් තිබේ ද යන්න සහ ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලියෙන් වියුක්තව කටයුතු කිරීමට අපට හැකියාවක් තිබේ ද යන්නයි. කෙසේ වුවත් මෙම ප්‍රශ්න ද්විත්වය සඳහා යම් තරමකට හෝ පිළිතුරු සපයා ගත් රාජ්‍යයන් ද්විත්වයක් පිළිබඳව මෙහි දී පෙන්වා දිය හැකිය. එනම් රුසියාව සහ කියුබාවයි. මෙම රාජ්‍යයන් ද්විත්වයම සලකන කල සමාජවාදී ආර්ථික ක්‍රමවේද මූලික කරගනිමින් ක්‍රියාත්මක වූ රාජ්‍යයන් වන අතර එනිසා ලෝකයේ අනෙකුත් රාජ්‍යයන් හා සැසඳීමේ දී මෙම රාජ්‍යයන්වල විවිධ ක්ෂේත්‍ර කැපී පෙනෙන වර්ධනයක් අත්පත් කරගෙන තිබේ. ඒ සඳහා නිදසුනක් වන්නේ කියුබානු රාජ්‍යයේ වෛද්‍ය සේවය ඉතා ඉහළ මට්ටමක පැවතීමයි. එසේම ආර්ථික වර්ධනය, තාක්ෂණික කාර්යයන් ආදිය සැලකීමේ දී රුසියාව ද ලෝකය තුළ කැපී පෙනෙන වර්ධනයක් අත්පත් කරගෙන තිබේ. ඊට පෙන්වා දිය හැකි නිදසුනක් නම් ලොව ප්‍රථම කෘත්‍රිම චන්ද්‍රිකාව ස්පුට්නික් වන් නමින් 1957 වර්ෂයේ දී රුසියාව විසින්  අභ්‍යවකාශ ගත කිරීමයි.

එහෙත් වර්තමාන තත්වය තුළ කිසිදු රටකට රුසියාව සහ කියුබාව අනුගමනය කළ ආකාරයට ක්‍රියා කළ හැකිවේද යන්න ප්‍රශ්නාර්ථයකි. විශේෂයෙන්ම තුන්වන ලෝකයේ රාජ්‍යයක් ලෙස සැලකෙන අප රට වැනි පරිධියේ රාජ්‍යයන්ට කිසිසේත් බටහිර ජනමාධ්‍යයන්ගෙන් හෝ ගෝලීයකරණයෙන් මිදී කටයුතු කළ නොහැකි වේ. ඒ සඳහා එක් හේතුවක් වන්නේ විශේෂයෙන්ම අප රට ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදල වැනි ලෝක මට්ටමේ මුල්‍ය සමාගම් සමඟ ගිවිසුම්ගතව ණය මුදල් ලබාගෙන තිබීමයි. තව ද එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය වැනි ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන මඟින් මෙරට විවිධ ව්‍යාපෘති කිරීම සඳහා ණය ආධාර ලබා දීම තුළ ද අප රටට ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලියෙන් වියුක්තව කටයුතු කිරීමට ඇති අවස්ථා අහිමි කර තිබේ. එමෙන්ම ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ යුරෝපීය රාජ්‍යයන්වල න්‍යායපත්‍ර අනුව ක්‍රියාත්මක වන බටහිර ජනමාධ්‍ය ක්‍රියාවලිය තුළ විශේෂයෙන්ම අන්තර්ජාලය කේන්ද්‍රකර ගනිමින් ක්‍රියාත්මක වන ෆේස්බුක් වැනි වෙබ් අඩවි භාවිත කිරීමට අප රටේ තරුණ ප්‍රජාව බහුල වශයෙන් යොමු වී සිටීම තුළ ද මෙම තත්වය නොවැළැක්විය හැකි වී තිබේ. එහෙත් චීනය වැනි රටවල් ෆේස්බුක් හා ගූගල් වැනි ඇමෙරිකානු වෙබ් අඩවි භාවිතය සිය රට තුළ තහනම් කොට ඇති අතර ඒ වෙනුවට ඔවුන් විසින්ම පවත්වාගෙන යනු ලබන වෙබ් අඩවි භාවිතයට අවස්ථාව ලබා දී තිබේ. ඒ අනුව ෆේස්බුක් වෙනුවට QQ නැමැති සමාජ මාධ්‍ය වෙබ් අඩවිය සග ගූගල් වෙනුවට බයිදු නැමැති වෙබ් අඩවියත් චීනය තුළ භාවිත වේ. ඊට අමතරව ඇමරිකානු GPS චන්ද්‍රිකා පද්ධතිය භාවිත කිරීම වෙනුවට චීනය විසින්ම තනා ගන්නා ලබා GPS චන්ද්‍රිකා පද්ධතියක් භාවිත කිරීමට කටයුතු කරමින් සිටියි.

එහෙත් රුසියාව, කියුබාව සහ චීනය වැනි රාජ්‍යයන් අනුගමනය කරනු ලබන ක්‍රියාමාර්ග අප රට තුළ අනුගමනය කිරීමට රටක් සහ ජාතියක් වශයෙන් ස්ථාවර ආර්ථිකයක්, බටහිරට ගැති නොවූ දේශපාලන ප්‍රතිපත්තියක්, ස්වයං පෝෂිත ආර්ථික රටාවක් ඇතුළු සාධක ගණනාවක් සම්පූර්ණ වීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ. එහෙත් තවමත් බටහිර ඇතුළු වෙනත් රාජ්‍යයන් විසින් දිගු කරනු ලබන ණය ආධාර කෙරෙහි දෙනෙත් දල්වා බලා හිඳින දේශපාලන සහ ආර්ථික ක්‍රමවේදයක් තුළ බටහිර ජනමාධ්‍ය සහ ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලියෙන් වියුක්තව කටයුතු කළ නොහැකි බව අවසාන වශයෙන් අවධාරණය කළ යුතුය.

ආශ්‍රිත මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 Iranga.net website

ජනමාධ්‍ය
සන්නිවේදනය
ජන සන්නි‍වේදනය

බටහිර ජනමාධ්‍ය සහ ගෝලීය සමාජය


Irvingiaceae nom. cons., porodica dvosupnica u redu malpigijolike. Podijeljena je na tri roda s najmanje 10 priznatih vrsta

Rodovi
 genus: Allantospermum Forman
 genus: Cleistanthopsis Capuron
 genus: **Desbordesia Pierre
 genus: Desbordesia Pierre & Tiegh.
 genus: !Irvingia Hook. f.
 genus: Klainedoxa Pierre ex Engl.

Izvori

Malpigijolike

Irvingiaceae


Oturan Boğa (Lakotaca: Tȟatȟáŋka Íyotake, İngilizce: Sitting Bull) (1831 - 15 Aralık 1890), ABD ordularına karşı savaşan son Kızılderili kabile şefi. Siyuların Lakota grubundan Hunkpapa kolunun reisi ve 25 Haziran 1876 tarihinde 7. Amerikan Süvari Birliği'ni yenen 3.500 savaşçının lideri.

Soykırım korkusuyla kabilesini Kanada'ya göç ettirdi ve 1881'e kadar orada yaşadı. Montana'daki bir ABD birliğine saldırınca yakalandı, ancak Amerikan hükûmetince bağışlandı.

Yaşamının geri kalan bölümünü, Vahşi Batı Sirki ile dolaşarak geçirdi. Büyük ilgi odağı olan Oturan Boğa, izleyicilere kendi dilinde söverken, halk kendisine gülmüştür.

Aslında ilgisi olmamasına karşın Hayalet Dansı hareketinin önderliği ile suçlandı ve kendisini tutuklamaya gelen polislerle çatışırken öldü. İronik bir şekilde, tutuklamaya gelen polisler, zamanında Oturan Boğa'yla birlikte beyazlara karşı savaşan, ancak sonradan beyazların yönetimine girerek yerli polisi olan kızılderililerdir.

Oturan Boğa'nın beyazlar üzerine yaptığı bir konuşmadan kesit:

Dış bağlantılar

1831 doğumlular
1890 yılında ölenler
Amerika yerlilerinin kabile şefleri
Amerikalı dinî liderler
Kızılderili Savaşları'nda kişiler
Vahşi Batı'da kişiler
Amerika Birleşik Devletleri tarihi
Irkçılık
Kanada Kızılderili tarihi
Animizm
Little Bighorn Muharebesi
Çatışmada ölenler

Oturan Boğa


An Rhynchospora punctata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Elliott. An Rhynchospora punctata in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora punctata


Chita may refer to:

People
 Alin Chița (born 1978), Romanian footballer
 Oussama Chita (born 1996), Algerian footballer
 Chita Rivera (born 1933), American actress and singer
 Chita Foras (1900–1986), Italian-Argentine actress

Places

Japan
Chita, Aichi
Chita District, Aichi
Chita Peninsula, a peninsula on central Honshu, Japan

Russia
Chita, Zabaykalsky Krai, a city in Zabaykalsky Krai, Russia
Chita Oblast, a former federal subject of Russia
Chita railway station
Chita Republic (1905–1906), a worker's republic
Chita, another name for the river Chitinka
Chita, Republic of Tatarstan

Other countries
Chita, Boyacá, Colombia
Chita, Texas, United States

Other uses
Chita (film), an Indian Bengali-language action film
Chita (tug), a Spanish salvage tug, formerly HMS Seahorse
FC Chita, a Russian football club
Cheeta, or chita, a chimpanzee character

See also

Chit (disambiguation)
Cheetah (disambiguation)
Chica (disambiguation)
Chika (disambiguation)
Chitas, a Hebrew acronym for Chumash, Tehillim, and Tanya
Chitinsky (disambiguation)

Chita


Betina Riegelhuth (født 17. Juni 1987 i Oslo, Norge) er en norsk håndboldspiller som spiller for Storhamar IL og Norges håndboldlandshold. Hun fik debut på det norske landshold i 2010 i en kamp . Hendes første slutrunde var ved EM i håndbold 2014 i Ungarn og Kroatien. Hun har tidligere optrådt for de danske mestre fra Team Esbjerg.

Hun er lillesøster til Linn-Kristin Riegelhuth Koren.

Meritter med landsholdet
 VM i håndbold:
 Vinderf: 2015
 EM i håndbold:
 Vinder: 2014

Kilder

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Storhamar Håndball
Håndboldspillere fra Bækkelagets Sportsklub

Betina Riegelhuth


Countdown (conocida como La hora de tu muerte en Hispanoamérica y España) es una película estadounidense de terror sobrenatural del 2019, escrita y dirigida por Justin Dec. Fue lanzado en América del Norte el 25 de octubre de 2019 por STX Entertainment, y recibió críticas mixtas a negativas de los críticos y ha recaudado $41.6 millones en todo el mundo.

Sinopsis
Una joven enfermera se descarga una aplicación que indica cuándo va a morir una persona. Cuando le dice que morirá dentro de tres días, tendrá que buscar una manera de salvarse antes de que el tiempo se acabe.

Argumento
En una fiesta, sus amigos convencen a la adolescente Courtney de que descargue Countdown, una aplicación que, aparentemente, predice cuánto tiempo le queda de vida a un usuario. Courtney se sorprende porque dice que solo le quedan 3 horas y 22 minutos de vida. Después de evitar subirse a un coche con su novio borracho, Evan, Courtney recibe una notificación que indica que ha roto el "acuerdo de usuario". Al regresar a su casa, es atacada por una entidad invisible y asesinada cuando su temporizador llega a cero. Al mismo tiempo, Evan se estrella y la rama de un árbol atraviesa el lugar donde Courtney se habría sentado.

Quinn Harris, una enfermera que trabaja en el hospital donde ingresa un herido Evan, sufre acoso sexual frecuente por parte de su jefe, el Dr. Sullivan, pero teme hablar porque es nueva. Evan le cuenta sobre Courtney y sus sospechas sobre la aplicación. También revela que afirma que morirá en el momento en que deba ser operado. Quinn desestima sus afirmaciones, pero finalmente descarga la aplicación. Se horroriza al saber que dice que solo le quedan dos días de vida. Evan se salta su cirugía y se le informa que ha violado el acuerdo de usuario. Es asesinado por una versión demoníaca de Courtney.

Quinn cancela un plan para salir con su hermana menor, Jordan, y su padre antes de que le informen que ha roto el acuerdo de usuario. Ella investiga la aplicación, se entera de Courtney y de que les han sucedido cosas similares a otros usuarios de la aplicación, pero que se consideran falsas. Presa del pánico, compra un teléfono nuevo, pero descubre que la aplicación Countdown se ha instalado en él. Después de ser atacada por una figura demoníaca, se encuentra con un hombre llamado Matt, cuyo Countdown dice que morirá unas horas antes que Quinn. Quinn se entera de que Sullivan ha engañado al personal haciéndole creer que ella lo acosó sexualmente: y como resultado, es suspendida. Matt es atacado por la entidad, que toma la forma de su hermano fallecido. Miran el acuerdo del usuario, que establece que el acuerdo se rompe si el usuario intenta cambiar su destino: el viaje de Quinn con su familia y Matt tomando un tren, que ambos cancelaron, habría resultado en sus muertes originales. El vendedor de celulares Derek piratea la aplicación y Quinn se entera de que Jordan iba a morir justo antes que Quinn. Derek agrega más años a sus tres vidas. Sin embargo, Quinn es atacada por el demonio y las cuentas regresivas vuelven a sus tiempos originales.

Un sacerdote al que consultaron, el padre John, identifica al demonio como Ozhin. Él teoriza que la maldición se puede romper si alguien muere antes de que termine su cuenta regresiva o si vive después. Preparan un círculo de protección para protegerlos de los ataques de Ozhin, pero Matt es atraído por Ozhin, que tomó la forma de su hermano menor, y lo mata. Quinn lleva a Jordan herida al hospital, donde se entera de que Sullivan también acosa a otros miembros del personal. Al darse cuenta de que podría matarlo antes de tiempo para poner fin a la maldición, lo ataca, pero Ozhin lo salva, y se da cuenta de lo que está haciendo. Ozhin se prepara para matar a Jordan, pero Quinn sufre una sobredosis de drogas y se sacrifica. Jordan nota que Quinn ha escrito algo en su brazo: "Narcan". Ella la revive con Naloxona ("Narcan") y el dúo tiene éxito cuando los cronómetros de cuenta regresiva se detienen. Al visitar la tumba de su madre, Quinn escucha noticias sobre el arresto de Sullivan después de que se presentaron más enfermeras a denunciarlo. Descubre una actualización de la aplicación, Countdown 2.0, que se ha descargado en su teléfono.

En una escena de mitad de créditos, Derek está en una cita de Tinder. Su aplicación Countdown dice que ha roto el acuerdo de usuario. Las luces del restaurante se apagan antes de que ser atacado por el demonio.

Reparto

 Elizabeth Lail como Quinn Harris.
 Jordan Calloway como Matt Monroe.
 Talitha Bateman como Jordan Harris.
 Tichina Arnold como Nurse Amy.
 P. J. Byrne como Father John.
 Peter Facinelli como Dr. Sullivan
 Anne Winters como Courtney.
 Matt Letscher como Charlie Harris.
 Dillon Lane como Evan.
 Tom Segura como Derek.
 Charlie McDermott como Nurse Scott.
 Christina Pazsitzky como Krissy.
 Jeannie Elise Mai como Allie.
 Marisela Zumbado como Kate.

Lanzamiento
Countdown se lanzó en cines en los Estados Unidos el 25 de octubre de 2019.  El tráiler de la película se lanzó el 13 de septiembre de 2019.

En Latinoamérica fue estrenado en enero de 2020.

Referencias

Películas de 2019
Películas de terror
Películas de terror sobrenatural
Películas sobre teléfonos

Countdown (película de 2019)


This is a list of human anatomical parts named after people.  These are often called eponyms.

Alphabetical list
For clarity, entries are listed by the name of the person associated with them, so Loop of Henle is listed under H not L.

A
 Achilles tendonAchilles, Greek mythological character
 Adam's appleAdam, Biblical figure
 Adonis's belt, Apollo's beltAdonis, Apollo, Greek mythological characters
 Alcock's canal (pudendal canal)Benjamin Alcock (18011859?), Irish anatomist
 Artery of AdamkiewiczAlbert Wojciech Adamkiewicz (18501921), Polish pathologist
 Auerbach's plexusLeopold Auerbach

B
 Bachmann's bundleJean George Bachmann (18771959), German-American physiologist
 Balbiani bodiesÉdouard-Gérard Balbiani
 Bartholin's glandCaspar Bartholin the Younger (16551738), Danish anatomist
 Batson's plexusOscar Vivian Batson (18941979), American anatomist
 Long thoracic nerve of BellSir Charles Bell (17741842), Scottish surgeon-anatomist
 Duct of BelliniLorenzo Bellini (16431704), Italian anatomist
 Renal columns of BertinExupere Joseph Bertin (17121781), French anatomist
 Betz cellsVladimir Alekseyevich Betz (18341894), Ukrainian histologist
 Billroth's cordsTheodor Billroth (18291894), Austrian surgeon
 Bowman's capsule and Bowman's layerSir William Bowman (18161892), English surgeon-anatomist
 Broca's areaPaul Broca (18241880), French surgeon-anatomist
 Brodmann's areasKorbinian Brodmann (18681918), German neurologist
 Brunner's glandsJohann Conrad Brunner (16531727), Swiss anatomist
 Buck's fasciaGurdon Buck (18071877), American surgeon

C
 Cajal cellSantiago Ramón y Cajal (18521934), Spanish pathologist
 Cajal–Retzius cellSantiago Ramón y Cajal and Gustaf Retzius (18421919), Swedish histologist
 Calyx of Held Hans Held (1866–1942), German Anatomist
 Calot's triangleJean-François Calot (18611944), French surgeon
 Fascia of Camper - Petrus Camper (1722-1789), Dutch physician, anatomist, physiologist, midwife, zoologist, anthropologist, palaeontologist and a naturalist
Chassaignac tubercleCharles Marie Édouard Chassaignac (18041879), French physician
 Clara cellMax Clara (18991966), German anatomist (renamed to Club cell after Max Clara's Nazi activities were discovered)
 Cloquet's canal Jules Cloquet (1790–1883), French Anatomist
 Colles' fasciaAbraham Colles (17731843), Irish surgeon
 Cooper's fasciaAstley Cooper (17681841), English surgeon
 Inguinal ligament of Cooper or Cooper's iliopectineal ligamentAstley Cooper
 Cooper's suspensory ligamentsAstley Cooper
 Organ of CortiAlfonso Corti (18221876), Italian microanatomist
 Cowper's glandsWilliam Cowper (16661709), English surgeon-anatomist
 Cuvier ductsGeorges Cuvier (17691832), French Naturalist and comparative anatomist
Canals of Lambert - described by Lambert in 1955

D
 Darwin's tubercleCharles Darwin (18091882), British Naturalist
 Denonvilliers' fasciaCharles-Pierre Denonvilliers (18081872), French surgeon
 Descemet's membrane Jean Descemet (17321810), French physician
 Space of DisseJoseph Disse (18521912), German histologist
 Dorello's canalPrimo Dorello (18721963), Italian Anatomist.
 Pouch of Douglas, Douglas' lineJames Douglas (16751742), Scottish anatomist

E
 Von Ebner's glandsVictor von Ebner (18421925), German histologist
 Edinger–Westphal nucleusLudwig Edinger (18551918), German neuroanatomist, and Karl Friedrich Otto Westphal (18331890), German neurologist
 Eustachian tubeBartolomeo Eustachi (1500 / 1514 / 15201574), Italian anatomist

F
 Fallopian tubeGabriele Falloppio (15231562), Italian anatomist

G
 Gallaudet's fasciaBern Budd Gallaudet (18601934), American anatomist
 Gartner's ductHermann Treschow Gartner (17851827), Danish surgeon-anatomist
 Gerdy's FibersPierre Nicolas Gerdy (17971856), French physician
 Gerota CapsuleDumitru Gerota (18671939), Romanian urology surgeon-anatomist
 Giacomini veinCarlo Giacomini (18401898) Italian anatomist
 Glisson's capsuleFrancis Glisson (1599?1677), English anatomist
 Golgi apparatus and Golgi receptorCamillo Golgi (18431926), Italian pathologist
 Graafian follicleRegnier de Graaf (16411673), Dutch anatomist
 Gräfenberg spot (G-spot)Ernst Gräfenberg (18811957), German-American gynecologist
 Great vein of Galen and the other veins of GalenGalen (129 AD200 / 216 AD), an ancient Greek physician

H
 Hartmann's pouchHenri Hubert Vadim Hartmann (1860–1952), German Surgeon
 Hasner's FoldJoseph Hasner (18191892), Austrian ophthalmologist
 Haversian canalClopton Havers (16571702), English physician
 Spiral valves of HeisterLorenz Heister (16831758), German surgeon-anatomist
 Loop of HenleF. G. J. Henle (18091885), German pathologist
 Canals of HeringKarl Ewald Konstantin Hering (18341918), German physiologist
 Hering's nerveHeinrich Ewald Hering (18661948), Austrian physician
 Herring bodiesPercy Theodore Herring (18721967), English physiologist
 Heschl's gyriRichard L. Heschl (18241881), Austrian anatomist
 Hesselbach's triangleFranz Kaspar Hesselbach (17591816), German surgeon-anatomist
 Antrum of HighmoreNathaniel Highmore (16131685), English surgeon-anatomist
 Bundle of HisWilhelm His, Jr. (18631934), Swiss cardiologist
 Houston's muscle (Bulbocavernous Penile Fibers)John Houston (18021845), Irish anatomist
 Houston's valves John Houston (1802-1845), Irish anatomist
 Canal of HuguierPierre Charles Huguier (18041878), French surgeon-gynecologist
 Hurthle cellKarl Hürthle (18601945), German histologist

I
 Iris (anatomy)Iris, Greek mythological character

K
 Kerckring's valvesTheodor Kerckring (16381693), Dutch anatomist
 Kernohan notchJames Watson Kernohan (18961981), Irish-American pathologist
 Kiesselbach's plexusWilhelm Kiesselbach (1839-1902), German otolaryngologist
 Koch's triangle German pathologist  Walter Koch
 Pores of KohnHans Kohn
 Krause's end-bulbsWilhelm Krause
 Kupffer cellsKarl Wilhelm von Kupffer

L
 Langer's linesKarl Langer
 Islets of Langerhans and Langerhans cellPaul Langerhans
 Langhans giant cellTheodor Langhans
 Lauth's canalThomas Lauth
 Leydig CellsFranz Leydig
 Crypts of LieberkühnJohann Nathanael Lieberkühn
 Lissauer's tractHeinrich Lissauer
 Lister's tubercleJoseph Lister
 Little's plexus
 Urethral glands of LittréAlexis Littré
 Lockwood's ligamentCharles Barrett Lockwood
 Angle of LouisAntoine Louis
 Lovibond's angle
 Lund's node
 Crypts of Luschka, Ducts of Luschka, Foramina of Luschka, and Luschka's jointsHubert von Luschka

M
 Macewen's triangleSir William Macewen
 Foramen of MagendieFrançois Magendie
 McBurney's pointCharles McBurney
 Malpighian corpuscleMarcello Malpighi, the name given to both renal corpuscle and splenic lymphoid nodules
 Meckel's cartilage and Meckel's diverticulumJohann Friedrich Meckel
 Meibomian glandsHeinrich Meibom
 Meissner's corpuscle and Meissner's plexusGeorg Meissner
 Merkel cellFriedrich Sigmund Merkel
 Meyer's loop
 Moll's glandJacob Anton Moll
 Space of Möll
 Foramina of MonroAlexander Monro
 Glands of MontgomeryWilliam Fetherstone Montgomery
 Hydatids of Morgagni, and Lacunae of MorgagniGiovanni Battista Morgagni
 Morison's pouchJames Rutherford Morison
 Müllerian ductsJohannes Peter Müller

N
 Nissl bodies or granules and Nissl substanceFranz Nissl

O
 Sphincter of OddiRuggero Oddi

P
 Pacinian corpusclesFilippo Pacini
 Paneth cellsJoseph Paneth
 Papez circuitJames Papez
 Artery of PercheronGerard Percheron
 Peyer's patchesJohann Conrad Peyer
 Poupart's ligamentFrançois Poupart
 Prussak's spaceAlexander Prussak
 Purkinje cellsJan E. Purkinje
 Purkinje fibresJan E. Purkinje
 Pimenta's Point

R
 Node of RanvierLouis-Antoine Ranvier
 Rathke's pouchMartin Heinrich Rathke
 Reichert cartilageKarl Bogislaus Reichert
 Remak's ganglia  Robert Remak
 Island of Reil  Johann Christian Reil (1759-1813)
 Renshaw cellsBirdsey Renshaw  (19081948)
 Space of Retzius and Veins of RetziusAnders Retzius
 Riedel's lobeBernhard Moritz Carl Ludwig Riedel
 Rokitansky–Aschoff sinusesCarl Freiherr von Rokitansky and Ludwig Aschoff
 Rolandic fissure and fissure of RolandoLuigi Rolando
 Rotter's lymph nodesJosef Rotter
 Ruffini's corpusclesAngelo Ruffini

S
 Duct of SantoriniGiovanni Domenico Santorini
 Fascia of ScarpaAntonio Scarpa (1752–1832), Italian professor and anatomist
 Canal of SchlemmFriedrich Schlemm
 Schwann CellTheodor Schwann
 Sertoli cellEnrico Sertoli
 Sharpey's fibresWilliam Sharpey
 Shrapnell's membraneHenry Jones Shrapnell
 Skene's glandAlexander Skene
 Spiegelian fascia, Spiegelian line, Spiegelian lobe Adriaan van den Spiegel
 Stensen's ductNiels Stensen
 Stilling's canal
 Struthers' ligamentSir John Struthers
 Sylvian aqueductFranciscus Sylvius

T
 Thebesian foraminaAdam Christian Thebesius
 Thebesian valveAdam Christian Thebesius
 Thebesian veinAdam Christian Thebesius
 White lines of ToldtCarl Toldt
 Torcular herophiliHerophilus
 Traube's spaceLudwig Traube-
Ligament, veil or bloodless fold of Treves -- Sir Frederick Treves
 Ligament of TreitzVáclav Treitz

V
 Sinus of ValsalvaAntonio Maria Valsalva
 Ampulla of VaterAbraham Vater
 Limbus of VieussensRaymond Vieussens
 Valve of VieussensRaymond Vieussens
 Vieussens valve of the Coronary SinusRaymond Vieussens
 Virchow–Robin spacesRudolf Virchow and Charles-Philippe Robin
 Virchow's nodeRudolf Virchow

W
 Waldeyer's tonsillar ringHeinrich Wilhelm Gottfried von Waldeyer-Hartz (1836–1921), German anatomist
 Weibel–Palade bodyEwald R. Weibel (1929–2019), Swiss biologist, and George Emil Palade (1912–2008), Romanian-American cell biologist
 Wenckebach's bundleKarel Frederik Wenckebach (1864–1940), Dutch anatomist
 Wernicke's areaKarl Wernicke (1848–1905), German physician, anatomist, psychiatrist and neuropathologist
 Wharton's duct and Wharton's jellyThomas Wharton (1614–1673), English physician and anatomist
 Circle of Willisarterial circle in base of brainDr. Thomas Willis (16211675), English physician
 Foramen of WinslowJean-Jacques Bénigne Winslow (1669–1760), Danish-born French anatomist
 Duct of WirsungJohann Georg Wirsung (1589–1643), German anatomist
 Wolffian ductKaspar Friedrich Wolff (1733–1794), German physiologist
 Wormian bonesOle Worm (1588–1654), Danish scientist

Z
 Zonule of ZinnJohann Gottfried Zinn (1727–1759), German anatomist and botanist
 Organ of ZuckerkandlEmil Zuckerkandl (1849–1910), Hungarian anatomist

See also
 Human anatomy
 List of anatomical topics
 List of eponymous diseases
 List of eponymous medical signs
 List of eponymous medical treatments
 Lists of etymologies
 List of eponyms in neuroscience

External links
 Whonamedit, name origins in the medical field

Anatomical parts
Named after people

List of human anatomical parts named after people


ඉලංගෙයි තමිළ් අරසු කච්චි (ITAK) () යනු රටෙහි  ශ්‍රී ලාංකීක දෙමළ  වාර්ගීය සුළුතරය නියෝජනය කරන  ශ්‍රී ලාංකීක දේශපාලන පක්ෂයකි. එය පළමුවෙන් ආරම්භ කරන ලද්දේ 1949 දී සමස්ත ලංකා දෙමළ කොංග්‍රසයෙන් (ACTC) බිඳී ගිය පාර්ශවයක් ලෙසිනි. 1972දී  ITAK පක්ෂය ACTC සහ ලංකා කම්කරු කොංග්‍රසය (CWC) හා එක්ව දෙමළ විමුක්ති පෙරමුණ පිහිටුවා ගත් අතර, එහි නම පසුව දෙමළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ ලෙසින් වෙනස් කරන ලදි. 2004 වන තුරු නිද්‍රාශීලිව සිටි ITAK පක්ෂය දෙඑවිපෙ හි සිදුවූ බිඳීමකට අනතුරුව යළිත් සක්‍රීය දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙසින් යළි-ස්ථාපිත විය. ITAK යනු  දෙමළ ජාතික සන්ධානයෙහි සංඝටක පක්ෂයකි.

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන පක්ෂ
දෙමළ ඊලම
ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ දේශපාලන පක්ෂ

ඉලංගෙයි තමිළ් අරසු කච්චි


من حديث النفس كتاب من تأليف الشيخ علي الطنطاوي أصدر عام 1960 م، في هذا الكتاب ست وثلاثون مقالة مما كتبه علي الطنطاوي بين عامي 1931 و1959، وقد نُشر عام 1960، وهو يقع في 310 صفحات من القَطْع المتوسط (14×21).

نبذة
نحو نصف مقالات هذا الكتاب كتبها صاحبها في عقد الثلاثينيات، وقد نُشرت أقدمها في عام 1931. ونحن نجده -في تلك المرحلة من حياته- في توثب لا يفتُرُ وهمّةٍ لا تنِي، وإن المشاعر لتضطرم في نفسه حتى ما يطيق حملها فيبثّها في ثنايا الصفحات وينشرها عبر سطور المقالات. ها هو ذا يعرض -في عام 1933- شهادته الجامعية للبيع: «... فيا أيها القراء الكرام، إني أعرض شهادتي ولقبي الكريم للبيع برأس المال (الرسوم والأقساط)، أما فوسفور دماغي، وأيام عمري، فلا أريد لشيء منه بديلاً، وأجري على الله. فمَن يشتري؟ شهادة بيضاء ناصعة كبيرة، خطها جميل، ذات إطار بديع. جديدة (طازة)! مَن يشتري؟!». وها هو ينعى عيده في مقالة «عيدي الذي فقدته» فيقول: «يا آنسين بالعيد، يا فرحين به! هل تسمعون حديث رجل أضاع عيده، وقد كانت لكم أعياد؟ أم يؤذيكم طيف الشجى إذ يمرّ بأحلام أفراحكم الضاحكة؟». وفي «زفرة مصدور»: «ما أضْيَعَ أيامي في مدرسة الحياة إن كان هذا كلَّ ما تعلمت منها في ثلاثين سنة! اللهمّ إني قد نفضت يدي من الناس، وإني أسألك أمراً واحداً؛ ألاّ تقطعني عنك، وأن تدلّني عليك، حتى أجد -بمراقبتك- أنس الدنيا وسعادة الآخرة». وفي «زفرة أخرى»: «... ولكني كرهت أن أتوكأ في سيري إلى غايتي على غير أدبي، ونزّهت نفسي عن أن أجعل عمادي ورقة صار يحملها الغبي والعيي والجاهل واللص الذي يسرق مباحث الناس ويسطو على آثارهم... لقد صرت كالعجوز الذي حَطَمه الدهر وفجعه في أولاده فسيّره في مواكب وداعهم الباكية. وما أولادي إلا أمانيَّ، وما قبور الأماني إلا القلوب اليائسة. فيا رحمة الله على تلك الأماني!».

وفي الكتاب مقالات يصف فيها علي الطنطاوي نفسه أو يعبّر عن عواطفه وانفعالاته، كما صنع قبل قليل في «زفرة مصدور» و«زفرة أخرى»، وكما في مقالات: «الوحدة» و«الشفاء» و«وقفة على طلل» و«صورة المؤلف بقلمه».

وفي الكتاب أشتات من الذكريات؛ من ذكريات الطفولة المبكرة أو من ذكريات الشباب، كما في مقالات: «من دموع القلب» و«في الكُتّاب» و«في معهد الحقوق» و«إلى حلبون» و«ذكريات» و«من التعليم إلى القضاء» و«قصة معلم»، وفي هذه المقالة يصف علي الطنطاوي نفسه حين صار معلماً في المدارس الابتدائية، وقد قدم هذا الوصف من خلال حوار خيالي: «قلت لصديق لي أديب: إني لأقرأ لك منذ عشر سنوات، فما رأيتك أسففت إسفافك في هذه الأيام، وإني لأشك أأنت تكتب ما تكتبه أم يجري به قلمك وأنت نائم فتأخذه فتضع عليه اسمك؟ فماذا عراك -أيها الصديق- فأضاع بلاغتك ومحا آيتك؟ قال: دعني يا فلان، دعني؛ فإن سراج حياتي يخبو وشمعتي تذوب، وما أخالني إلاّ ميتاً عمّا قريب أو دائراً في الأسواق مجنوناً. إنني انتهيت.. بعت رأسي وقلبي برغيف من الخبز».

وكما هو مألوف في كتابات علي الطنطاوي، فلن تخلو بعض مقالات هذا الكتاب من طرافة، كما في مقالة «مما حدث لي»: «جاءني مرة -وكنت في عنفوان الشباب، أكتب في أوائل كتابتي في» الرسالة«عام 1933- ثلاثة من الغرباء عن البلد، لم يعجبني شكلهم ولم يطربني قولهم، فوقفت على الباب أنظر إليهم فأرى الشكل يدلّ على أنهم (غلاظ)، وينظرون إليّ فيرون فيّ (ولداً)، فقالوا: هذه دار فضيلة الشيخ الطنطاوي؟ قلت كارهاً: نعم. فقالوا: الوالد هنا؟ قلت: لا. قالوا: أين نلقاه؟ قلت: في مقبرة الدحداح. قالوا: يزور أمواته؟ قلت: لا. قالوا: إذن؟ قلت: هو الذي يُزار. فصرخ أحدهم في وجهي صرخة أرعبتني وقال: مات؟! كيف مات؟ قلت: جاء أجله فمات. قالوا: عظّم الله أجركم، إنّا لله وإنّا إليه راجعون. يا خسارة الأدب! قلت: إن والدي كان من أجلّ أهل العلم ولكن لم يكن أديباً. قالوا: مسكين! أنت لا تعرف أباك. وانصرفوا، وأغلقت الباب وطفقت أضحك وحدي مثل المجانين»!

انظر أيضا
علي الطنطاوي

وصلات خارجية
 موقع علي الطنطاوي

كتب 1960
كتب علي الطنطاوي

من حديث النفس


පකිස්තානු 19-පහළ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 19-පහළ මට්ටමෙහිදී දෙවරක් (2004 සහ 2006) ක්‍රිකට් ලෝක ශූරයන් බවට පත්ව ඇත.

පකිස්තානු ජාතික 19-පහළ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම


The Wapack Trail is one of the oldest public, interstate hiking trails in the United States. Opened in 1923, it follows the Wapack Range north-south for , between Mount Watatic in Ashburnham, Massachusetts, and North Pack Monadnock mountain in Greenfield, New Hampshire. It is designed primarily for day use by hikers, with minimal camping facilities.

The trail passes through the Massachusetts towns of Ashburnham and Ashby, and the New Hampshire towns of New Ipswich, Temple, Sharon, Peterborough, and Greenfield. It also goes over Temple Mountain, and through Miller State Park, Binney Hill Wilderness Preserve, and the Wapack National Wildlife Refuge, as well as numerous privately owned parcels of land. In New Ipswich it skirts Windblown Cross-Country Ski Area, which operated for four decades until closing in 2020.

The trail is overseen by Friends of the Wapack, a non-profit group. Aside from upgrading and maintaining the trail, the group is trying to have the entire length preserved from development.

The southern part of the Wapack Trail overlaps with the northern part of the Midstate Trail.

History
The trail was born in a conversation in the summer of 1922 at the Shattuck Inn in Jaffrey, New Hampshire between Allen Chamberlain, who later became president of the Appalachian Mountain Club, and Jaffrey farmer Albert Annett while overlooking the Wapack Range, then known as the Boundary Mountains. The two talked about the possibility of a skyline trail along the ridge of the Boundary Mountains from Mt. Watatic to North Pack Monadnock. Later, Albert brought the idea to fellow farmers Frank Robbins and Marion Buck of Rindge, New Hampshire. The three started cutting the trail near the end of the summer using hand tools. The trail was opened in 1923. Buck named it by joining the Wa from Mt. Watatic and Pack from North Pack Monadnock, and soon the Boundary Mountains became known as the Wapack Range.

Trail running races

There are two running races along the trail. A race in May was started in 2007 by Bogie Dumitrescu. It is  and goes the whole length of the trail beginning at the northern terminus. A longer  out-and-back ultramarathon version starts at the southern terminus and runs all the way to the northern terminus and back. An out and back segment to Binney Pond is added to bring the distance to 50 miles. Slower runners are stopped after .

On Labor Day in early September, a  race coordinated by Paul Funch covers the southern part of the trail. It starts at the Windblown cross-country ski area and proceeds to Mount Watatic and back.

References

Hiking trails in Massachusetts
Hiking trails in New Hampshire
Sports in Middlesex County, Massachusetts
Tourist attractions in Hillsborough County, New Hampshire
Tourist attractions in Middlesex County, Massachusetts
Protected areas of Middlesex County, Massachusetts
Protected areas of Hillsborough County, New Hampshire

Wapack Trail


Aloe diolii es una  especie de Aloe nativa de  Sudán.

Descripción
Aloe diolii está ramificado desde la base, formando grupos sueltos. Los brotes reptantes, de hasta 35 centímetros de largo, enraízan en contacto con el suelo. Las hojas en forma de hoz son triangulares en número de ocho-diez formando rosetas. Es de color mate verde de 25 centímetros de largo y 2,5 centímetros de ancho. Situado en la superficie de la hoja se encuentran unos pocos puntos dispersos, blancos y alargados. La superficie de las hojas es ligeramente áspera con dientes  de color rojo  en el margen de la hoja de 1 milímetro de largo y a una distancia de 2 a 8 milímetros.  El jugo seco de la hoja es amarilla a marrón. La inflorescencia es simple y consiste de dos a seis ramas y tiene 36 cm de largo.  Las brácteas triangulares, estrechándose tienen una longitud de 4 a 5 milímetros, y son de 2 mm de ancho. Las  flores son de color amarillo brillante y tiene una raya central roja y miden de 20 a 25 milímetros de largo y se recortan en su base.

Taxonomía
Aloe diolii fue descrita por Leonard Eric Newton y publicado en Cactus and Succulent Journal 67(5): 277–278, en el año 1995.

Etimología
Ver: Aloe

diolii: epíteto otorgado en honor del italiano Maurizio Dioli.

Referencias

dioli

Flora de Sudán
Plantas descritas en 1995
Plantas descritas por L.E.Newton

Aloe diolii


Bogerud Station (Bogerud stasjon) er en metrostation på Østensjøbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger i centrum af Bogerud, en af Oslos satellitbyer langs med Østmarka. Den er ingen specielle faciliteter på stationen udover en Narvesen-kiosk i den tidligere stationsbygning.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1967

Bogerud Station


Jacques Colas de Brouville de La Noue, né le  à Orléans et décédé le 11 mai 1855 à Paris, est un magistrat et homme politique français.

Biographie

Jacques Colas de Brouville de La Noue naît à Orléans le 8 février 1787, au sein d'une famille de l'ancienne noblesse orléanaise dont les origines remontent au XIVème siècle. Il est le fils d'Étienne Colas de Brouville, sieur de La Noue, et de Marie-Anne Seurrat. Son grand-père maternel est Jacques-Isaac Seurrat de La Boulaye, juge-magistrat au bailliage d'Orléans et député de la noblesse aux États généraux de 1789.

Inscrit en 1810 au barreau d'Orléans, Colas de La Noue est appelé, le 26 décembre 1811, à siéger à la Cour Impériale en tant conseiller-auditeur.

Il épouse le 19 mars 1811 Thérèse-Edwige Vandebergue dont il a deux fils: Jacques-Gustave Colas de Brouville de La Noue (né en 1812) et Louis-Ernest Colas de Brouville de La Noue (né en 1814).

Le 15 juillet 1814, le roi Louis XVIII le nomme conseiller-magistrat à la Cour royale d'Orléans.

Lors du retour de Napoléon Ier de l'île d'Elbe, Colas de La Noue refuse de servir l'Empereur et ne reprend ses fonctions que lorsque les ordonnances des 7 et 12 juillet rétablissent les magistrats sur leur siège. La Cour royale d'Orléans est renouvelée par ordonnance du 14 février 1816, et Colas de la Noue qui occupait le second rang parmi les conseillers devient, le 16 novembre suivant, doyen des conseillers de la Cour royale.

En 1826, il publie la Jurisprudence de la Cour royale d'Orléans, un recueil rassemblant des arrêts rendus entre 1811 et 1826, classés par ordre alphabétique et accompagnés de réflexions autour de la jurisprudence.

Il est nommé membre du conseil municipal d'Orléans en 1826, puis, en 1829, président de chambre à la Cour royale d'Orléans.

Lors la Révolution de Juillet, refusant de soumettre au serment, il décline le siège de premier président et présente sa démission.

A la chute de la monarchie de Juillet, dont il a toujours été l'adversaire, Colas de La Noue est nommé préfet du Var, fonctions qu'il exerce du 2 mai au 22 juillet 1848.

Distinctions

 Chevalier de la Légion d'honneur (29 octobre 1826)

Sources

 René Bargeton, Bernard Le Clère, Pierre Bougard [dir.], Dictionnaire biographique des préfets du 11 ventôse an VIII au 4 septembre 1870 (1800-1880), Pierrefitte-sur-Seine, Archives nationales (France), 1981, , .
 Jean-Claude Farcy, Rosine Fry, Annuaire rétrospectif de la magistrature XIXe-XXe siècles, Centre Georges Chevrier (Université de Bourgogne/CNRS), 2010.
 Joseph Salvarelli, Les Administrateurs du département du Var (1790-1897). Notices biographiques, Draguignan, 1897, , .
 Pierre Serna, « Orléans, la petite république des girouettes, ou lorsque les élites sèment le trouble en ville ». In : Ordonner et partager la ville : XVIIe-XIXe siècles, Rennes, Presses universitaires de Rennes, 2011, §18.

Notes et références

Magistrat français du XIXe siècle

Jacques Colas de Brouville de la Noue


Jessica Rose Epel Alupo plus connue sous le nom de Jessica Alupo, est une femme politique, une éducatrice et une ancienne officier militaire ougandaise.

Entre 2011 et 2016, elle est ministre de l'Éducation, des Sciences, de la Technologie et des Sports. Elle est également membre élue du Parlement en tant que représentante des femmes du district de Katakwi. Le 8 juin 2021, elle est nommée vice-présidente de l'Ouganda par le président Yoweri Museveni. Elle est la deuxième femme vice-présidente de l'histoire de l'Ouganda après Specioza Wandera Kazibwe.

Parcours et éducation
Jessica Alupo est née dans le district de Katakwi le 23 mai 1974. Elle a ensuite fréquenté l'école de filles de Kangole pour ses études jusqu'à l'obtention de son brevet d'études du premier cycle. Elle obtiendra son baccalauréat au Ngora High School. Elle suit également le cours d'élève officier à l'Uganda Junior Staff College de Jinja. Elle est titulaire d'une licence en sciences politiques et en linguistique, obtenue en 1997 à l'université Makerere. Son premier master, le Master of Arts en relations internationales et diplomatie, a également été obtenu à l'université Makerere en 2008. Jessica Alupo dispoe aussi d'un diplôme en administration et gestion publiques, obtenu en 2008 auprès de l'Uganda Management Institute (UMI). Son deuxième diplôme de master est le master en administration et gestion publiques, obtenu en 2009, également à l'université Makerere.

Carrière
Avant sa nomination au poste de vice-présidente de l'Ouganda par le président Yoweri Museveni et son entrée en politique, Alupo est d'abord enseignante à l'école secondaire Katakwi dans la ville de Katakwi. Elle est également une ancienne institutrice à l'école de formation à la guerre urbaine de l'Ouganda, Singo, district de Nakaseke. C'est également une ancienne officier de renseignement à la Chieftaincy of Military Intelligence, à Kampala, la capitale de l'Ouganda.

C'est en 2001, que Jessica Alupo fait son entrée en politique en tant que candidate à la représentation des femmes du district de Katakwi. Elle se présente sous l'étiquette du parti politique Mouvement de résistance nationale. Non seulement elle remporte les élections, mais elle est réélue en 2006. En 2009, elle est nommée ministre d'État chargée de la Jeunesse et de l'Enfance. En 2011, elle est réélue dans sa circonscription parlementaire. Lors du remaniement ministériel du 27 mai 2011, elle est promue au poste de ministre de l'Éducation et des Sports.

Références

Naissance en juillet 1974
Naissance dans l'Est (Ouganda)
Étudiant de l'université Makerere
Ministre ougandaise
Ministre de l'Éducation ou équivalent
Ministre de la Jeunesse
Ministre des Sports
Vice-président de l'Ouganda

Jessica Alupo


Die Wiener Kontumazanlage wurde in unmittelbarer Nähe zum Schlachthof Sankt Marx und zum Wiener Zentralviehmarkt errichtet. Sie sollte den Rinderzüchtern die Möglichkeit geben, auch aus veterinärpolizeilicher Sicht nicht einwandfreies Vieh zu vermarkten und zu schlachten. Gleichzeitig sollte damit die Fleischversorgung von Wien verbessert werden. Nach dem Zweiten Weltkrieg bürgerte sich die Bezeichnung Auslandsschlachthof ein. Der Begriff Kontumaz (lat. contumacia) war im 19. Jahrhundert ein gängiges Wort für Quarantäne.

Lage
Laut einem Stadtplan aus dem Jahr 1956 wurde die Wiener Kontumazanlage
 im Norden von der Döblerhofstraße,
 im Osten von der Molitorgasse (heute ungefähr Modecenterstraße),
 im Süden von den Gleisen der Schlachthausbahn (heute ein Fußweg auf dem ehemaligen Bahndamm) im Verlauf der Urschenböckstraße (die damals weiter nach Osten reichte) und
 im Westen von dem Richtung Donaukanal führenden, zwischen Zentralviehmarkt und Schweineschlachthaus vor der Baumgasse endenden und gelegentlich als Szállásenbahn bezeichneten Gleis der Schlachthausbahn begrenzt.

Geschichte
Bereits 1898 unternahm die Stadt Wien den ersten Versuch, einen Kontumazmarkt zu errichten. Der Gemeinderatsbeschluss vom 18. März dieses Jahres wurde jedoch nicht in die Tat umgesetzt, da die Regierung den Zentralviehmarkt nicht zum freien Handelsmarkt erklärte.

Nach langen Verhandlungen wurde erst am 18. Februar 1913 durch den Gemeinderat ein Übereinkommen zwischen Stadt und Regierung angenommen. Laut diesem Übereinkommen
 verpflichtete sich die Stadt Wien, so rasch als möglich östlich der Trasse für die geplante Verlängerung des Landstraßer Gürtels an der Viehmarktbahn im 11. Wiener Gemeindebezirk eine Kontumazanlage für Schlacht- und Stechvieh mit Seuchenhof und Marktabteilung zu errichten.
 verpflichtete sich die Stadt, die dazu notwendigen Pläne im Einvernehmen mit dem Ackerbau-Ministerium zu erstellen.
 verpflichtete sich die Regierung zu einem Kostenbeitrag von 300.000 Kronen.
 verpflichtete sich die Regierung, von der mit der Führung der Vieh- und Fleischmarktkasse in Sankt Marx betrauten Allgemeine Depositenbank eine Zuwendung von 700.000 Kronen zu erwirken.

Ab Mai 1913 konnte ein erster, vom Wiener Stadtbauamt ausgearbeiteter Entwurf mit Vertretern des Ackerbau-Ministeriums, der niederösterreichischen Statthalterei, der Direktion der Staats-Eisenbahn-Gesellschaft, der Viehhändler und Einkäufer diskutiert werden. Der auf Grundlage dieser Verhandlungen erstellte endgültige Plan wurde am 27. Juni 1914 durch einen Erlass des Ackerbau-Ministeriums und am 10. Juli 1914 vom Gemeinderat genehmigt. Den Ankauf der benötigten Grundstücke hatte der Gemeinderat in seinen Sitzungen vom 9. Oktober und 20. Dezember 1913 beschlossen.

Wegen des Ausbruchs des Ersten Weltkriegs wurde die für 20. August 1914 ausgeschriebene Anbotsverhandlung auf unbestimmte Zeit verschoben. Trotzdem hergestellt wurden zunächst ein Hauptkanal der Wiener Kanalisation, der in den den Zentralviehmarkt unterquerenden Favoritner Sammelkanal einmündete, ein von der Viehmarktbahn abzweigendes Gleis und große Teile der notwendigen Bodenaufschüttungen.

Der Mangel an Facharbeitern und Material und die niedrige Leistungsfähigkeit der durch Nahrungsmittelmangel geschwächten Arbeiter verzögerten die im September 1916 schließlich doch begonnenen Bauarbeiten. 1921 stockten wegen Geldmangels der Stadt die Bauarbeiten. Da sich aber in der Bundesregierung die Erkenntnis durchsetzte, dass die Kontumazanlage nicht nur für die Fleischversorgung der sozialdemokratisch regierten Stadt von Bedeutung, sondern auch für den Schutz des heimischen Viehbestandes vor aus dem Ausland eingeschleppten Tierkrankheiten wichtig war, wurde der Stadt ein Kredit zur Verfügung gestellt, der die im März 1922 erfolgte Fertigstellung ermöglichte. Am 3. Mai 1922 wurde die Kontumazanlage durch Bürgermeister Jakob Reumann der Benutzung übergeben.

Da die Schlachtanlagen der Wiener Kontumazanlage zu Beginn nicht genügend ausgelastet waren, wurde das Wiener Zentral-Pferdeschlachthaus am 8. Dezember 1922 aufgelassen. Zusätzlich wurde im März 1924 der ab 1918 in der Großmarkthalle gestattete Großhandel mit Pferdefleisch von der Invalidenstraße in die Kontumazanlage verlegt. Am 18. April 1924 wurde schließlich der Kontumazschlächterpferdemarkt mit dem Dienstag als Markttag nach Sankt Marx verlegt.

Die in den letzten Jahren ihres Bestandes als Auslandschlachthof bezeichnete Kontumazanlage wurde ab 1975 für die Kunst- und Kulturpräsentationen autonomer studentischer und alternativer Jugendgruppen genutzt. Mit der später erfolgten Besetzung des als Arena bezeichneten Areals konnten die Gebäude nicht vor der um 1977 erfolgten Abtragung bewahrt werden. Als Ersatz und neuer Standort für alternatives Kulturschaffen wurde von der Stadt das leer stehende Schweineschlachthaus zur Verfügung gestellt.

Beschreibung
Die Wiener Kontumazanlage wurde nach Plänen des Architekten Friedrich Jäckel vom Wiener Stadtbauamt durch die Wiener Baugesellschaft Rella & Neffe in unmittelbarer Nähe zum Gaswerk Simmering errichtet.

Die Anlage wurde entlang einer von der Bahnanlage ausgehenden Hauptachse im Pavillonsystem angelegt, wobei durch Querachsen und kleine Plätze eine Gliederung erfolgte. Während sich die niedrigsten Gebäude bei den Verladerampen befanden, nahm deren Höhe mit zunehmender Entfernung langsam zu. Ein Querriegel mit Giebel und Torbogen bildete die Grenze zwischen dem Zweck- und dem am Franzosengraben gelegenen Verwaltungsbereich. In der Architektur wurden hier erstmals Formen der Wiener Werkstätte im industriellen Bereich eingesetzt.

Weblinks
  5. März 1952: Ein Schwein wiegt eine halbe Tonne
  8. November 1952: Gänzliche Freigabe der Wiener Kontumazanlage

Literatur
 Die neue Kontumazanlage für Schlacht- und Stechvieh in Wien, Separatabdruck aus der Zeitschrift des Österr. Ingenieur- und Architektenvereines Heft 19/20, Wien, 1922
 Wien am Anfang des XX. Jahrhunderts – Ein Führer in technischer und künstlerischer Richtung, Herausgegeben vom Österreichischen Ingenieur- und Architekten-Verein, Erster Band, Verlag von Gerlach & Wiedling, Wien, 1905
 Das neue Wien, Städtewerk, herausgegeben unter offizieller Mitwirkung der Gemeinde Wien, Band II, Wien, 1927
 Das neue Wien, Städtewerk, herausgegeben unter offizieller Mitwirkung der Gemeinde Wien, Band III, Wien, 1927
 Österreichische Kunsttopographie, Herausgegeben vom Institut für österreichische Kunstforschung des Bundesdenkmalamtes, Band XLIV, Die Kunstdenkmäler Wiens – Die Profanbauten des III., IV. und V. Bezirkes, Verlag Anton Schroll & Co, Wien 1980
 Isabella Ackerl, Harald A. Jahn: Unbekanntes Wien – Verborgene Schönheit – Schimmernde Pracht, Pichler-Verlag, Wien, 2010, ISBN 978-3-85431-513-1

Einzelnachweise

Abgegangenes Bauwerk in Wien
Stillgelegte Anlage
Landstraße (Wien)
Versorgungsbauwerk in Wien
Schlachthof
Gegründet 1922
Aufgelöst in den 1970er Jahren

Wiener Kontumazanlage


مقاطعة المرينيين هي جزء من التقسيم الإداري لولاية فاس، تضم هذه المقاطعة 209.494 نسمة لإحصاء سنة 2014.
 المساحة الإجمالية : ؟؟؟؟ كلم

أهم الأحياء

 حي ظهر الخميس ( بنسليمان + لابيطا + بنزاكور + الحي الحسني + البورنيات + كريان الحجوي )
 حي الوفاق
 حي الأمل (45)
 حي بلخياط
 حي بن دباب
 حي المصلى
 حي عين هارون
 حي عين قادوس
 حي السلام
 حي الضيعة
 الحي المحمدي
 حي ثغات
 حي الحديقة
 حي واد فاس

مراكز الصحة المهمة

 مستشفى ابن الخطيب .
 مصحة التجموعتي للتوليد .
 مستشفى الأمراض العقلية بن الحسن
 بالإضافة إلى المستوصفات المنتشرة في الكثير من أحياء المقاطعة .

المدارس الابتدائية

م فاطمة الفهرية - م حي لعلو - م أم سلمة - م عين قادوس بنين - م الضيعة - م 20 غشت - م ابن باديس - م الفقيه مكوار - م الفقيه محمد الطاهري - م عين هارون - م الراضي السلاوي - مدرسة بجمعة عميرش (م ظهر الخميس سابقا ) - مدرسة سجلماسة ( م عمر بن الخطاب سابقا ) - م خالد بن الوليد - م الشارة - م عبد الله بن الزبير - م الشهيد محمد الزرقطوني - م بلال بن رباح - م الفقيه محمد الغازي - م الشهيد عبد العزيز بن ادريس - م سلمان الفارسي - م عثمان بن عفان - م حي مبروكة .

الثانويات الإعدادية

ثا .ابن الهيثم ( ثا .تأهيلية بها اعدادي) - ثا .القرويين «م ت اصيل» (ثا .تأهيلية بها اعدادي) - اع .عبد العالي بنشقرون -إع .ابن زيدون (ثا .تأهيلية بها اعدادي) -إع.سيدي جواد الصقلي - اع .عين هارون - إع .محمد السرغيني (اع.حي السلام سابقا ) - اع .لسان الدين بن الخطيب -إع .الجاحظ - اع.الحديقة -اع .محمد بن عبد الكريم الحطابي - اع .المنفلوطي (ثا .تأهيلية بها العدادي )- اع أم سلمة .

الثانويات التأهيلية

ثا.ابن خلدون - ثا .ابن الهيثم )ثا .تأهيلية بها العدادي) - ثا .القرويين «م ت اصيل» ( ثا .تأهيلية بها اعدادي) - إع .ابن زيدون ( ثا .تأهيلية بها العدادي )- ثا.علال لوديي - اع .المنفلوطي (ثا .تأهيلية بها اعدادي ) .

مراجع

فاس
مقاطعات فاس

مقاطعة المرينيين


Jean-Pierre Perraudin, charpentier valaisan, a contribué à expliquer l'origine des blocs erratiques.

Biographie

Jean-Pierre Perraudin, né le 25 avril 1767 à Lourtier (commune de Bagnes), et mort dans ce même village le 3 janvier 1858, exerce localement le métier de charpentier. Il est aussi conseiller communal (1803-1805) de Bagnes, et député au Grand Conseil valaisan (1840).

Son sens de l'observation lui a fait remarquer que les blocs erratiques étaient en fait des rochers tombés des montagnes et transportés par des glaciers dont l'extension devait avoir été considérable autrefois. En 1818, lors de la rupture d'un lac formé au glacier de Giétro, il fait part de ses observations à l'ingénieur Ignace Venetz, qui diffuse les idées de Perraudin, permettant à Jean de Charpentier et Louis Agassiz de développer la théorie des glaciers.

Bibliographie
 François-Alphonse Forel, « Jean-Pierre Perraudin de Lourtier, le précurseur glaciariste », Eclogae Geologicae Helvetiae, 6/2 (1899-1900), pp. 169-175-.
 François-Alphonse Forel, « Jean Pierre Perraudin de Lourtier », in Bulletin de la Société vaudoise des sciences naturelles, 35, 1899, pp. 104-113.

Lien externe

Références

Personnalité de l'histoire valaisanne
Glaciologue
Naissance dans le canton du Valais
Naissance en avril 1767
Décès dans le canton du Valais
Décès en janvier 1858
Décès à 91 ans

Jean-Pierre Perraudin


Bændaflokkurinn var íslenskur stjórnmálaflokkur sem stofnaður var árið 1912 af nokkrum bændum sem sæti áttu á Alþingi. Líta má á hann sem fyrsta stéttaflokkinn í íslenskri stjórnmálasögu. Flokkurinn rann inn í Framsóknarflokkinn við stofnun hans árið 1916.

Saga
Átta þingmenn sem tilheyrðu bændastættinni stofnuðu Bændaflokkinn á Alþingi árið 1912 og var Jón Jónatansson búfræðingur helsti hvatamaður að stofnuninni. Flokkurinn hugðist vera mótvægi við hinar svonefndu æðri stéttir kaupmanna, menntamanna og embættismanna. Upphaflega átt i flokkurinn að fá nafnið Alþýðuflokkurinn en frá því var horfið.

Þegar þing kom saman árið 1913 var þingflokkur þessi formlega stofnsettur og höfðu þá þrír þingmenn slegist í hópinn. Formaður var kjörinn Ólafur Briem. Flokkurinn setti sér stefnuskrá en að öðru leyti var skipulag hans óformlegt, líkt og gilti um stjórnmálaflokka þessarra ára. Þannig voru þingmenn óbundnir í afstöðu sinni til stjórnarmyndunar. Studdu sumir þeirra Heimastjórnarflokkinn en aðrir Sjálfstæðisflokkinn.

Fyrir landskjörið 1916 klofnaði fylking bænda, þar sem Óháðir bændur buðu fram á eigin vegum. Listi þeirra hlaut rúmlega 20% atkvæða og einn mann kjörinn, Sigurð Jónsson í Ystafelli en Bændaflokkurinn hlaut ekki nema um 7%. Í Alþingiskosningunum sama ár fékk Bændaflokkurinn hins vegar fimm kjörna fulltrúa en Óháðir bændur einn. Bændaflokkurinn hélt ekki áfram starfsemi að kosningunum loknum og gengu flestir meðlimir hans til liðs við Framsóknarflokkinn.

Tilvísanir og heimildir

Fyrrum íslenskir stjórnmálaflokkar

Bændaflokkurinn (fyrri)