බොට්ස්වානා (/bɒtˈswɑːnə/ (listen), also UK: /bʊt-, bʊˈtʃw-/), නිළ වශයෙන් බොට්ස්වානා ජනරජය (Setswana: Lefatshe la Botswana, [lɪˈfatsʰɪ la bʊˈtswana]), දකුණු අප්‍රිකාවේ ගොඩබිම් සහිත රටකි. බොට්ස්වානා භූගෝලීය වශයෙන් සමතලා වන අතර එහි භූමි ප්‍රමාණයෙන් දළ වශයෙන් සියයට 70 ක් කලහාරි කාන්තාරය වේ. එය දකුණින් සහ ගිනිකොන දෙසින් දකුණු අප්‍රිකාව, බටහිරින් සහ උතුරින් නැමීබියාව සහ ඊසාන දෙසින් සිම්බාබ්වේ මායිම් වේ. එය කසුන්ගුල පාලම මගින් කෙටි සැම්බෙසි ගංගා මායිම හරහා සැම්බියාවට සම්බන්ධ වේ.

මිලියන 2.3කට මදක් වැඩි ජනගහනයක් සිටින රටකි. බොට්ස්වානා යනු ලෝකයේ වඩාත්ම විරල ජනගහන රටවලින් එකකි. ජනගහනයෙන් සියයට 11.6 ක් පමණ ජීවත් වන්නේ අගනුවර සහ විශාලතම නගරය වන ගැබොරෝන්හි ය. 1960 ගණන්වල අග භාගයේදී වසරකට ඇමෙරිකානු ඩොලර් 70ක පමණ ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයක් සහිත ලෝකයේ දුප්පත්ම රටවලින් එකක් වූ එය එතැන් පටන් ලෝකයේ වේගයෙන්ම වර්ධනය වන ආර්ථිකයක් සහිත ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන රටක් බවට පරිවර්තනය වී ඇත.

නූතන මානවයන් මුලින්ම මෙරට වාසය කළේ වසර 200,000කට පෙරය. ස්වනා ජනවාර්ගික කණ්ඩායම ප්‍රධාන වශයෙන් පැවත එන්නේ ක්‍රි.ව. 600 පමණ වන විට අප්‍රිකාවේ දකුණු දෙසින් නූතන බොට්ස්වානා වෙත සංක්‍රමණය වූ බන්ටු කතා කරන ගෝත්‍රිකයන්ගෙන් වන අතර, ගොවීන් සහ එඬේරුන් ලෙස ගෝත්‍රික වාසස්ථානවල ජීවත් විය. 1885 දී බ්‍රිතාන්‍යයන්, ප්‍රදේශය යටත් විජිතයක් බවට පත් කර බෙචුවානාලන්ඩ් නමින් ආරක්ෂිත ප්‍රදේශයක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. යටත් විජිතකරණය සිදු වූ බැවින්, බෙචුවානාලන්තය 1966 සැප්තැම්බර් 30 වන දින එහි වත්මන් නාමය යටතේ ස්වාධීන පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය ජනරජයක් බවට පත් විය. එතැන් සිට, එය අඛණ්ඩ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මැතිවරණ පිළිබඳ ස්ථාවර වාර්තාවක් සහිත නියෝජිත ජනරජයක් වී ඇති අතර අවම වශයෙන් 1998 සිට අප්‍රිකාවේ අඩුම දූෂණ ශ්‍රේණිගත කිරීම සහිත රට විය.

ආර්ථිකය ආධිපත්‍යය දරන්නේ පතල් කැණීම, ගවයන් සහ සංචාරක ව්‍යාපාරයයි. බොට්ස්වානාහි ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය (මිලදී ගැනීමේ බලය සමානාත්මතාවය) 2021 වන විට ඩොලර් 18,113 පමණ වන අතර එය අප්‍රිකාවේ ඉහළම අගයකි. බොට්ස්වානා යනු ලොව විශාලතම දියමන්ති නිෂ්පාදනය කරන රටයි. එහි සාපේක්ෂ වශයෙන් ඉහල ඒක පුද්ගල දළ ජාතික ආදායම (සමහර ඇස්තමේන්තු වලට අනුව අප්‍රිකාවේ සිව්වන විශාලතම) රටට සාපේක්ෂව ඉහල ජීවන තත්වයක් සහ මහාද්වීපික උප-සහාරා අප්‍රිකාවේ ඉහලම මානව සංවර්ධන දර්ශකය ලබා දෙයි. ෆෝබ්ස් 30 න් පහළ 30 සත්කාරකත්වය දැරූ පළමු අප්‍රිකානු රට බොට්ස්වානා ය මීට අමතරව 2017 නෙට්බෝල් ලෝක යොවුන් කුසලානය සඳහා සත්කාරකත්වය දැක්වූ පළමු අප්‍රිකානු රට බොට්ස්වානා වේ.

බොට්ස්වානා යනු අප්‍රිකානු සංගමය, දකුණු අප්‍රිකානු රේගු සංගමය, දකුණු අප්‍රිකානු සංවර්ධන ප්‍රජාව, පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ජාතීන්ගේ සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සාමාජිකයෙකි. එච්.අයි.වී./ඒඩ්ස් වසංගතයෙන් රටට අහිතකර බලපෑම් එල්ල වී තිබේ. ප්‍රතිකාර ලබා දීමට වැඩසටහන්වල සාර්ථකත්වය තිබියදීත්, එච්.අයි.වී./ඒඩ්ස් පැතිරීම නැවැත්විය යුතු ආකාරය පිළිබඳව ජනතාව දැනුවත් කිරීමට, 2005 දී 290,000 සිට 2013 දී 320,000 දක්වා ඒඩ්ස් රෝගීන් සංඛ්‍යාව ඉහළ ගියේය.  2014 වන විට, බොට්ස්වානාවේ එච්.අයි.වී./ඒඩ්ස් සඳහා තුන්වන-ඉහළම ව්‍යාප්තිය අනුපාතය ඇති අතර, දළ වශයෙන් ජනගහනයෙන් 20%ක් ආසාදනය වී ඇත. කෙසේ වෙතත්, මෑත වසරවල දී රට එච්.අයි.වී./ඒඩ්ස් මර්දනය කිරීමේ ප්‍රගතියක් ලබා ඇති අතර, නිසි ප්‍රතිකාර ලබා දීමට සහ මවගෙන් දරුවාට සම්ප්‍රේෂණය වීමේ වේගය අඩු කිරීමට උත්සාහ දරයි.

නිරුක්තිය
බොට්ස්වානාහි ප්‍රමුඛ ජනවාර්ගික කණ්ඩායමට යොමු කරමින් රටේ නමේ තේරුම "ස්වානා දේශය" යන්නයි. බොට්ස්වානා යන පදය මුලින් යෙදුනේ ස්වානා සඳහා වන අතර එය තවමත් පවතී. කෙසේ වෙතත්, එය බොට්ස්වානාවේ සියලුම පුරවැසියන් සඳහා භූත නාමයක් ලෙසද භාවිතා කර ඇත.

ඉතිහාසය

මුල් ඉතිහාසය

පුරාවිද්‍යා කැණීම්වලින් පෙන්නුම් කරන්නේ හොමිනිඩ්වරු වසර මිලියන දෙකක් පමණ බොට්ස්වානාවේ ජීවත් වූ බවයි. අවම වශයෙන් වසර 400,000 කට පෙර රටේ සියලුම ප්‍රදේශ ජනාවාස වී ඇති බව ගල් මෙවලම් සහ සත්ත්ව ශේෂයන් පෙන්වා දී ඇත. 2019 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී පර්යේෂකයන් වාර්තා කළේ බොට්ස්වානා යනු මීට වසර 200,000 කට පමණ පෙර සියලුම නූතන මිනිසුන්ගේ උපන් ස්ථානය බවයි.

ලෙන් සිතුවම් වැනි නූතන මානවයන් විසින් ඉතිරි කර ඇති සාක්ෂි වසර 73,000ක් පමණ පැරණිය. දකුණු අප්‍රිකාවේ පැරණිතම පදිංචිකරුවන් ලෙස සැලකෙන්නේ වර්තමාන සැන් ("බුෂ්මන්") සහ ඛෝයි ජනයාගේ පූර්වගාමීන් බවයි. කණ්ඩායම් දෙකම කුඩා ඛෝ-ක්වාඩි, ක්සා සහ ටූ පවුල් වලින් ක්ලික් භාෂා කතා කරයි, ඔවුන්ගේ සාමාජිකයින් දිගු දුරක් දඩයම් කිරීම, රැස් කිරීම සහ වෙළඳාම් කළහ. වසර 2000කට පමණ පෙර ගවයින් ප්‍රථම වරට දකුණු අප්‍රිකාවට හඳුන්වා දුන් විට, එඬේර පාලනය ආර්ථිකයේ ප්‍රධාන ලක්ෂණයක් බවට පත් විය, මන්ද එම ප්‍රදේශය කෘමීන් ගෙන් තොර විශාල තෘණ බිම් තිබූ බැවිනි.

ක්‍රි.ව. 600 සම්මුති ඇස්තමේන්තුවක් ලෙස පෙනුනද බන්ටු කතා කරන ජනයා ප්‍රථම වරට උතුරේ සිට මෙරටට සංක්‍රමණය වූයේ කවදාද යන්න පැහැදිලි නැත. එම යුගයේදී නූතන කලංගයේ මුතුන් මිත්තන් දැන් රටේ ඊසානදිග ප්‍රදේශවලට සංක්‍රමණය විය. මෙම ප්‍රොටෝ-කලංග සිම්බාබ්වේ රාජ්‍යයන්ට මෙන්ම මාපුන්ගුබ්වේ ප්‍රාන්තයටද සමීපව සම්බන්ධ වූ අතර ඉන් කැපී පෙනෙන්නේ මහා සිම්බාබ්වේ යුගයේ (ක්‍රි.ව. 1250-1450) අවසානයේ බොට්ස්වානා හි සංස්කෘතික හා උරුම අඩවියක් වූ දොම්බෝෂාබා නටබුන් ය. මෙම නටඹුන් සාමාන්‍ය උස මීටර් 1.8ක් වන ගල් බිත්ති සහිතයි. මෙම අඩවි කලාපය එහි වෙසෙන ජනයා සඳහා ගෞරවනීය ස්ථානයක් වන අතර ප්‍රධානියා ඔහුගේ සහායකයින් හෝ සහායකයින් සමඟ කඳු මුදුනේ ජීවත් වූ බව විශ්වාස කෙරේ. වත්මන් බොට්ස්වානා දේශසීමාවෙන් පිටත පිහිටා ඇති මෙම ප්‍රදේශය පිහිටා ඇත. වර්තමානයේ මධ්‍යම දිස්ත්‍රික්කය ලෙස හඳුන්වන ප්‍රදේශයේ දැවැන්ත ගව රංචු සිට ඇත. එය පෙනෙන විදිහට නූතන ගව ඝණත්වයට ළඟා වන සංඛ්‍යාවකි. මෙම දැවැන්ත ගව පාලන සංකීර්ණය ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1300 හෝ ඊට ආසන්න කාලය දක්වා සමෘද්ධිමත් වූ අතර මාපුංගුබ්වේ බිඳවැටීමෙන් පසු පසුබැස ඇති බව පෙනේ. මෙම යුගයේදී පළමු ස්වානා භාෂාව කතා කරන කණ්ඩායම්, බක්ගලගාඩි, කලහාරි හි දකුණු ප්‍රදේශවලට සංක්‍රමණය විය. මෙම විවිධ ජාතීන් සියලු දෙනා ලිම්පොපො ගඟ හරහා ඉන්දියන් සාගරය දක්වා දිවෙන වෙළඳ මාර්ගවලට සම්බන්ධ වූ අතර, ඇත් දත්, රත්‍රන් සහ රයිනෝසිරස් අං වෙනුවට ආසියාවේ සිට පබළු වැනි වෙළඳ භාණ්ඩ බොට්ස්වානා වෙත ගමන් කළහ.

ටවුට්ස්වෙමෝගල කන්ද හි යකඩ යුගයෙ ජනාවාස පැවති බවට රේඩියෝ කාබන් මගින් දිනයන් නිර්ණය කර ඇත. මෙම ජනාවාස සඳහා 7 වැනි සිට 19 වැනි සියවසේ අගභාගය දක්වා වසර දහසකට වඩා වැඩි බවක් පෙන්නුම් කරයි. ගව පාලනය ආර්ථිකයේ ප්‍රධාන ප්‍රභවය ලෙස සැලකේ. ටවුට්ස්වේ ජනාවාසයට ගෙවල් බිම්, විශාල ගව ගොම ගොඩවල් සහ භූමදාන ඇතුළත් වන අතර කැපී පෙනෙන ව්‍යුහය ගල් බැම්ම වේ. දකුණු, මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ ගව පාලනයේ ජනාවාස සමඟ සම්බන්ධ වී ඇති තණකොළ වර්ගයක් වන සෙන්ටෝර්ස් සිලියාරිස් විශාල ප්‍රදේශයක ඇත. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 700 දී පමණ, ටවුට්ස්වේ ජනයා බටහිර දෙසට එනම් බොට්ස්වානා වෙත සංක්‍රමණය වූ අතර, පිළිවෙලින් බඩ ඉරිඟු සහ මෙනේරි සහ ගෘහාශ්‍රිත තොග මත පදනම් වූ කෘෂිකාර්මික හා එඬේර ඉඩම් පාලන ක්‍රමයක් ආරම්භ කළහ. මෙම ස්ථානය නැගෙනහිර බොට්ස්වානාහි පුළුල් සංස්කෘතික ප්‍රදේශයක මධ්‍යයේ පිහිටා ඇති අතර මෙම කලාපයේ අනෙකුත් පුරාවිද්‍යාත්මක ස්ථාන සමඟ සෙරමික් නිෂ්පාදන ශෛලීන් සහ ජනාවාස වූ කාල රාමු දෙකෙහිම බොහෝ පොදු කරුණු ඇත. විශාල ව්‍යුහයන් නිරීක්ෂණය කරන ලද අතර, සතුන්ගේ ගොම වල වීට්‍රිෆයිඩ් අවශේෂ අඩංගු වන අතර, මේවා සත්ව කොටු බවට න්‍යායට තුඩු දුන් අතර එමඟින් ටවුට්ස්වෙමෝගල කන්ද කලාපයේ සත්ව පාලනයේ ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථානයක් විය. කෙසේ වෙතත්, ටවුට්ස්වෙමෝගල කඳුකරයේ දිගුකාලීන රැකියාව සඳහා කෘෂිකර්මාන්තය ද වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය, මන්ද ධාන්‍ය ගබඩා කිරීමේ ව්‍යුහයන් බොහෝමයක් භූමියෙන් සොයාගෙන ඇත. නිවාස තට්ටු වල විවිධ ස්ථරීකෘත ස්ථර තව දුරටත් වසර සිය ගණනක් පුරා අඛණ්ඩ රැකියාවක් සංඥා කරයි.

කලාපය පාලනය කිරීමට පැමිණි ස්වනා-කථිකයින්ගේ මුතුන් මිත්තන්ගේ පැමිණීම තවමත් නිශ්චිතව දින නියම කර නොමැත. ක්ගාබෝ II නම් ජනප්‍රවාදගත නායකයෙකු යටතේ ප්‍රධාන පෙළේ නායකයෙකු වූ බක්වෙන හි සාමාජිකයින් ක්‍රි.ව. 1500 වන විට දකුණු කලහාරි වෙත පැමිණ ඇති අතර, ඔහුගේ ජනතාව බක්ගලගාඩි වැසියන් බටහිර දෙසට කාන්තාරයට පලවා හරින ලදී. වසර ගණනාවක් පුරා, බක්වෙනේ ශාඛා කිහිපයක් යාබද ප්‍රදේශවලට සංක්‍රමණය විය. බංවාකට්සේ බටහිරින් ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගත් අතර, බංග්වාටෝ ඊසාන දෙසින් කලින් කලංග ප්‍රදේශ කරා ගමන් කළේය. වැඩි කල් යන්නට මත්තෙන්, බටවානා නමින් හැඳින්වෙන බංග්වාටෝ ශාඛාවක් ඔකාවාන්ගෝ ඩෙල්ටාවට සංක්‍රමණය විය, බොහෝ විට 1790 ගණන්වලදී.

එම්ෆෙකේන් සහ බට්ස්වානා-බෝයර් යුද්ධ වල බලපෑම්

නූතන බොට්ස්වානා සම්බන්ධ පළමු ලිඛිත වාර්තා 1824 දී දක්නට ලැබේ. මෙම වාර්තා පෙන්නුම් කරන්නේ බංවාකට්සේ කලාපයේ ප්‍රමුඛ බලවතා බවට පත්ව තිබූ බවයි. මකාබා II ගේ පාලනය යටතේ, බංවාකට්සේ හොඳින් ආරක්ෂිත කාන්තාර ප්‍රදේශවල විශාල ගව රංචු තබා ගත් අතර, ඔවුන්ගේ අසල්වැසියන් වැටලීමට ඔවුන්ගේ හමුදා ශක්තිය යොදා ගත්හ. මෙම කාලය වන විට ප්‍රදේශයේ අනෙකුත් ප්‍රධානීන් 10,000 හෝ ඊට වැඩි ප්‍රාග්ධන තිබූ අතර තරමක් සමෘද්ධිමත් විය. මෙම සමතුලිතතාවය අවසන් වූයේ 1823-1843 එම්ෆෙකේන් යුගයේදී, දකුණු අප්‍රිකාවේ සිට ආක්‍රමණික ජනයාගේ අනුප්‍රාප්තිය රට තුළට ඇතුළු වූ විටය. 1826 දී බංවාකට්සේ ආක්‍රමණික බකොලෝලෝ පරාජය කිරීමට සමත් වුවද, කාලයත් සමඟ බොට්ස්වානාවේ සියලුම ප්‍රධාන ප්‍රධාන රාජ්‍යයන් පහර දී, දුර්වල වී, දරිද්‍රතාවයට පත් විය. බකොලෝලෝ සහ අමන්දෙබෙලේ නැවත නැවතත් වැටලීම් සිදු කර බට්ස්වානාවේ සිට ගවයන්, කාන්තාවන් සහ ළමුන් විශාල සංඛ්‍යාවක් රැගෙන ගියහ - ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් කාන්තාර හෝ කඳු මුදුන් සහ ගුහා වැනි අභයභූමි ප්‍රදේශවලට පලවා හරින ලදී. 1843 න් පසු, අමන්දෙබෙලේ බටහිර සිම්බාබ්වේ වෙත සංක්‍රමණය වූ විට, මෙම තර්ජනය පහව ගියේ ය.

1840 සහ 1850 ගණන් වලදී කේප් ජනපදය පදනම් කරගත් වෙළඳුන් සමඟ වෙළඳාම විවෘත වූ අතර බැට්ස්වානා ප්‍රධානීන් නැවත ගොඩනැඟීමට හැකි විය. බක්වේනා, බංග්වාකෙට්සේ, බංග්වාටෝ සහ බටවානා ලාබ ගෙන දෙන ඇත් දළ වෙළඳාම පාලනය කිරීමට සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ අතර ඉන් ලැබෙන ආදායම අශ්වයන් සහ තුවක්කු ආනයනය කිරීමට යොදා ගත් අතර, එමඟින් දැන් බොට්ස්වානා ලෙස හඳුන්වන ප්‍රදේශය පාලනය කිරීමට ඔවුන්ට හැකි විය. මෙම ක්‍රියාවලිය 1880 වන විට බොහෝ දුරට සම්පූර්ණ වූ අතර, ඒ අනුව බුෂ්මන්, කලංග, බක්ගලගාඩි සහ අනෙකුත් වත්මන් සුළු ජාතීන් බට්ස්වානා විසින් යටත් කර ගන්නා ලදී.

මහා ගමනෙන් පසුව, කේප් ජනපදයේ අප්‍රිකානුවන් ට්‍රාන්ස්වාල් හි බොට්ස්වානා දේශසීමාවේ පිහිටුවා ගත්හ. 1852 දී සෙචෙල් I ගේ නායකත්වයෙන් යුත් ස්වනා ප්‍රධානීන්ගේ සන්ධානයක් දිමාවේ සටනේදී අප්‍රිකානර් ආක්‍රමණය පරාජය කළ අතර, වසර අටක පමණ කඩින් කඩ ආතතීන් සහ සතුරුකම් වලින් පසුව, අවසානයේ 1860 දී පොච්ෆ්ස්ට්රූම් හි සාම ගිවිසුමකට එළඹුණි. එතැන් සිට, දකුණු අප්‍රිකාව සහ බොට්ස්වානා අතර නූතන මායිම එකඟ වූ අතර, අප්‍රිකානුවන් සහ බැට්ස්වානා සාමකාමීව වෙළඳාම් කර එකට වැඩ කළහ.

1884 දී බටවානා, ක්ගෝසි මොරේමි ගේ අණ යටතේ උතුරේ පදනම් වූ ස්වනා වංශයේ අශ්වාරෝහක කණ්ඩායමක් ඛුතියබසාදි සටනේදී එන්ඩෙබෙල්ගේ උතුරු බොට්ස්වානා ආක්‍රමණය සමඟ සටන් කර පරාජය කරන ලදී. විශාල ආක්‍රමණික එන්ඩෙබෙල් බලකායට එල්ල වූ මෙම පහර සිම්බාබ්වේ හි එන්ඩෙබෙල් රාජධානියේ බිඳවැටීමේ ආරම්භය සනිටුහන් කළ අතර දැන් උතුරු බොට්ස්වානාවේ කොටසක් වන ප්‍රදේශයේ ස්වනා කතා කරන අධිකාරිය ශක්තිමත් කිරීමට උපකාරී විය.

නව සාමකාමී තත්වයන් හේතුවෙන් 1860 සහ 1880 අතර වෙළඳාම දියුණු විය. මෙයින් ප්‍රයෝජන ගත්තේ ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරිවරුන්ය. 1856 වන විට ලූතරන් සහ ලන්ඩන් මිෂනාරි සමිතිය යන දෙකම රට තුළ ස්ථාපිත විය. 1880 වන විට සෑම ප්‍රධාන ගමකම නේවාසික මිෂනාරිවරයෙකු සිටි අතර ඔවුන්ගේ බලපෑම කෙමෙන් දැනෙන්නට විය. ඛාමා III (රාජ්ය 1875-1923) ක්‍රිස්තියානි ධර්මය රාජ්‍ය ආගමක් බවට පත් කළ ස්වනා ප්‍රධානීන්ගෙන් පළමුවැන්නා වූ අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ස්වනා චාරිත්‍රානුකූල නීතිය විශාල වශයෙන් වෙනස් කරන ලදී. පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමය වන විට ක්‍රිස්තියානි ධර්මය සියලුම ප්‍රධාන රාජ්‍යවල නිත්‍ය නිල ආගම බවට පත් විය.

යටත් විජිතවාදය සහ බෙචුවානාලන්ඩ් ආරක්ෂක ප්‍රදේශය

අප්‍රිකාව සඳහා වූ පොරබැදීමේදී බොට්ස්වානා ප්‍රදේශය සදහා ජර්මානු අධිරාජ්‍යය සහ බ්‍රිතාන්‍යය යන දෙකම ආශා විය. බර්ලින් සමුළුව අතරතුර, උතුරට යන මාර්ගය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා බ්‍රිතාන්‍යය බොට්ස්වානා ඈඳා ගැනීමට තීරණය කළ අතර එමඟින් කේප් ජනපදය උතුරින් ඇති ප්‍රදේශ සමඟ සම්බන්ධ කළේය. එය ඒකපාර්ශ්විකව 1885 ජනවාරි මාසයේදී ස්වානා ප්‍රදේශ ඈඳාගත් අතර පසුව ප්‍රදේශයේ පාලනය තහවුරු කර ගැනීමට සහ බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය පිළිගැනීමට ප්‍රධානීන්ට ඒත්තු ගැන්වීමට වොරන් ගවේෂණය උතුරට යවා ඇත. ඔවුන්ගේ සැකයන් නොතකා, අවසානයේදී ඔවුන් මෙම සත්‍ය ක්‍රියාවට එකඟ විය.

1890 දී අංශක 22 ට උතුරින් පිහිටි ප්‍රදේශ නව බෙචුවානාලන්ඩ් ආරක්‍ෂක ප්‍රදේශයට එකතු කරන ලදී. 1890 ගණන් වලදී නව භූමි ප්‍රදේශය විවිධ සංචිත අටකට බෙදා ඇති අතර, තරමක් කුඩා ඉඩම් ප්‍රමාණයක් සුදු පදිංචිකරුවන් සඳහා සින්නක්කර ලෙස ඉතිරි විය. 1890 ගණන්වල මුල් භාගයේදී, බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් බෙචුවානාලන්ඩ්, ප්‍රොටෙක්ටරේට් නම් බ්‍රිතාන්‍ය - දකුණු අප්‍රිකානු සමාගමට පැවරීමට තීරණය කළේය. විරෝධතාවයක් ලෙස එංගලන්තයේ සංචාරය කළ ස්වනා නායකයින්ගේ ආයාචනා නොතකා හොඳින් ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබූ මෙම සැලැස්ම අවසානයේ 1896 ජනවාරියේ ජේම්සන් වැටලීම අසාර්ථක වීම නිසා අසාර්ථක විය.

කලාපයේ ප්‍රධාන බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත වලින් 1910 දී දකුණු අප්‍රිකාවේ සංගමය පිහිටුවන විට, මහ කොමසාරිස් ප්‍රදේශ - බෙචුවානාලන්ඩ් ප්‍රොටෙක්ටරේට්, බසුටෝලන්ඩ් (දැන් ලෙසතෝ) සහ ස්වාසිලන්තය (දැන් එස්වාටිනි) ඇතුළත් කර නොතිබුණද, ඒ සඳහා ප්‍රතිපාදන සලසා ඇත. ඒ ඔවුන්ගේ පසුකාලීන සංස්ථාගත කිරීම සදහාය. කෙසේ වෙතත්, එක්සත් රාජධානිය ඔවුන්ගේ කැමැත්ත පරිදි ඔවුන්ගේ වැසියන් සමඟ සාකච්ඡා කිරීමට පටන් ගත්තේය. අනුප්‍රාප්තික දකුණු අප්‍රිකානු ආන්ඩු තම බල ප්‍රදේශයට ප්‍රදේශ මාරු කිරීමට උත්සාහ කළද, එක්සත් රාජධානිය දිගටම ප්‍රමාද විය; පසුව, එය කිසි විටෙකත් සිදු නොවීය. වර්ණභේදවාදය ආරම්භ කළ 1948 ජාතිකවාදී ආන්ඩුව තේරී පත්වීම සහ 1961 දී දකුණු අප්‍රිකාව පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයෙන් ඉවත් වීම, එක්සත් රාජධානියේ හෝ මෙම ප්‍රදේශ දකුණු අප්‍රිකාවට සංස්ථාපිත කිරීමට එකඟ වූ ඕනෑම අපේක්ෂාවක් අවසන් කළේය.

බ්‍රිතාන්‍ය මධ්‍යම අධිකාරියේ ව්‍යාප්තිය සහ ස්වදේශීය පාලනයේ විකාශනය හේතුවෙන් 1920 අප්‍රිකානුවන් සහ යුරෝපීයයන් යන දෙඅංශයෙන්ම නියෝජනය වන පරිදි උපදේශක සභා දෙකක් පිහිටුවීමට හේතු විය. අප්‍රිකානු කවුන්සිලය සමන්විත වූයේ ස්වානා ගෝත්‍රවල ප්‍රධානීන් අට දෙනාගෙන් සහ තේරී පත් වූ සාමාජිකයන්ගෙන් කිහිප දෙනෙකුගෙන් ය. 1934 ප්‍රකාශන මගින් ගෝත්‍රික පාලනය සහ බලතල නියාමනය කරන ලදී. 1951 දී යුරෝපීය-අප්‍රිකානු උපදේශක සභාවක් පිහිටුවන ලද අතර 1961 ව්‍යවස්ථාව මඟින් උපදේශක ව්‍යවස්ථාදායක සභාවක් පිහිටුවන ලදී.

ස්වාධීනත්වය

1964 ජුනි මාසයේදී එක්සත් රාජධානිය බොට්ස්වානාහි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ස්වයං පාලනයක් සඳහා වූ යෝජනා පිළිගත්තේය. 1966 පෙබරවාරි මස ලන්ඩනයේ නිදහස් සමුළුවක් පැවැත්විණි. රජයේ ආසනය 1965 දී දකුණු අප්‍රිකාවේ මහිකෙන්ග් සිට දකුණු අප්‍රිකාව සමඟ බොට්ස්වානා හි මායිම අසල පිහිටි අලුතින් පිහිටුවන ලද ගැබොරෝන් වෙත ගෙන යන ලදී. 1965 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මත පදනම්ව, රට සිය පළමු මහා මැතිවරණය සර්වජන ඡන්ද බලය යටතේ පවත්වා 1966 සැප්තැම්බර් 30 දින නිදහස ලබා ගත්තේය. නිදහස් ව්‍යාපාරයේ නායකයෙකු වන සහ න්ග්වාටෝ ප්‍රධානියාට නීත්‍යානුකූල හිමිකම් පාන්නා වූ සෙරෙට්සේ ඛාමා, පළමු ජනාධිපතිවරයා ලෙස තේරී පත් වූ අතර, පසුව දෙවරක් නැවත තේරී පත් විය.

1984 දී ඔහුගේම අයිතියෙන් තේරී පත් වූ සහ 1989 සහ 1994 දී නැවත තේරී පත් වූ ක්වෙට් මැසිරේට ජනාධිපති ධුරය හිමි විය. මැසිරේ 1998 දී කාර්යාලයෙන් විශ්‍රාම ගියේය. ඔහුගෙන් පසු ෆෙස්ටස් මෝගේ විසින් 1999 දී ඔහුගේම අයිතියෙන් තේරී පත් වූ අතර 2004 දී නැවත තේරී පත් විය. මෙම සිවිල් භූමිකාව භාර ගැනීම සඳහා 1998 දී බොට්ස්වානා ආරක්ෂක බලකායේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස සිය තනතුරෙන් ඉල්ලා අස්වීමෙන් පසු මෝගේ උප සභාපති ලෙස කටයුතු කළ ඉයන් ඛාමා (පළමු ජනාධිපතිගේ පුත්) වෙත 2008 දී ජනාධිපති ධූරය හිමි විය. 2018 අප්‍රේල් 1 වන දින මොක්ග්වීට්සි එරික් කීබෙට්ස්වේ මැසිසි, ඉයන් ඛාමා ගෙන් පසු බොට්ස්වානා හි 5 වන ජනාධිපතිවරයා ලෙස දිවුරුම් දෙන ලදී. ඔහු බොට්ස්වානා ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය නියෝජනය කරන අතර නිදහසින් පසු සෑම පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකදීම බහුතර බලයක් දිනා ගෙන ඇත. මීට පෙර සිටි සියලුම ජනාධිපතිවරුන් ද එකම පක්ෂය නියෝජනය කර ඇත.

නැමීබියාවේ කැප්රිවි තීරය සමඟ උතුරු මායිම සම්බන්ධයෙන් දිගුකාලීන ආරවුලක් පැවති අතර 1999 දෙසැම්බර් මාසයේදී ජාත්‍යන්තර අධිකරණය විසින් ලබා දුන් තීන්දුවකට යටත් විය. කසිකිලි දූපත බොට්ස්වානාවට අයත් බව තීන්දු කළේය.

2016 වන විට, බොට්ස්වානා විසින් දියමන්ති කැරට් මිලියන 31.6 කට වඩා දායක වන අතර එය ලොව විශාලතම දියමන්ති පතල් කර්මාන්තය බවට පත් කරයි.

භූගෝලය

වර්ග කිලෝ මීටර 581,730 (වර්ග සැතපුම් 224,607) බොට්ස්වානා යනු ලොව 48 වැනි විශාලතම රටයි. එය ප්‍රමාණයෙන් මැඩගස්කරයට හෝ ප්‍රංශයට සමාන වේ. එය අක්ෂාංශ 17° සහ 27° දකුණින් ද, දේශාංශ 20° සහ 30° නැගෙනහිර ද අතර පිහිටා ඇත.

බොට්ස්වානා භූමිය ප්‍රධාන වශයෙන් පැතලි වේ. බොට්ස්වානා හි වැඩි වශයෙන් පැතිරී ඇත්තේ කලහාරි කාන්තාරය වන අතර එය එහි ගොඩබිමෙන් 70% ක් පමණ ආවරණය කරයි. ලෝකයේ විශාලතම අභ්‍යන්තර ගංගා ඩෙල්ටා වලින් එකක් වන ඔකාවන්ගෝ ඩෙල්ටාව වයඹ දෙසින් පිහිටා ඇත. විශාල ලුණු ලේවායක් වන මක්ගඩික්ගඩි පන් උතුරු දෙසින් පිහිටා ඇත.

දකුණු අප්‍රිකාවේ ප්‍රධාන භූමි ආකෘතිය වන ලිම්පෝපෝ ගංගා ද්‍රෝණිය, බොට්ස්වානා හි අර්ධ වශයෙන් පිහිටා ඇති අතර, එහි අතු ගංගා වන නොට්වේන්, බොන්වාපිට්සේ, මහලපේ, ලොට්සෙන්, මොට්ලවුට්ස් සහ ෂෂේ යන ද්‍රෝණි රටෙහි නැගෙනහිර කොටසේ පිහිටා ඇත. නොට්වේන් ගඟ අගනුවරට ජලය සපයන්නේ ගැබොරෝන් වේල්ල හරහාය. බොට්ස්වානා සහ නැමීබියාවේ සැම්බේසි කලාපය අතර මායිමක් සපයන චොබේ ගඟ උතුරින් පිහිටා ඇත. චොබේ ගංගාව සැම්බේසි ගඟ හා මුණගැසෙන්නේ කසුන්ගුලා නම් ස්ථානයකදීය.

ජෛව විවිධත්වය සහ සංරක්ෂණය

බොට්ස්වානාහි වනජීවී වාසස්ථාන විවිධ ප්‍රදේශ වල ඇත. ඩෙල්ටා සහ කාන්තාර ප්‍රදේශවලට අමතරව, තණබිම් සහ සැවානා ඇත, එහිදී නිල් වල් බීස්ට්, ඇන්ටිලොප් සහ අනෙකුත් ක්ෂීරපායින් සහ පක්ෂීන් දක්නට ලැබේ. උතුරු බොට්ස්වානා හි වඳවී යාමේ තර්ජනයට ලක්ව ඇති අප්‍රිකානු වල් බල්ලන්ගේ ඉතිරිව ඇති විශාල ජනගහනයෙන් එකකි. චොබේ දිස්ත්‍රික්කයෙන් හමුවන චොබේ ජාතික වනෝද්‍යානයේ ලොව විශාලතම අප්‍රිකානු අලි සංකේන්ද්‍රණය ඇත. උද්‍යානය වර්ග කිලෝ මීටර 11,000 (වර්ග සැතපුම් 4,247) පමණ ආවරණය වන අතර පක්ෂි විශේෂ 350කට පමණ සහාය වේ.

චොබේ ජාතික වනෝද්‍යානය සහ මොරෙමි ගේම් රක්ෂිතය (ඔකාවන්ගෝ ඩෙල්ටාවේ) ප්‍රධාන සංචාරක ගමනාන්තයක් වේ. අනෙකුත් රක්ෂිත අතරට ගැන්සි දිස්ත්‍රික්කයේ කලහාරි කාන්තාරයේ පිහිටි මධ්‍යම කලහාරි ගේම් රක්ෂිතය ඇතුළත් වේ; මක්ගඩික්ගඩි පෑන් ජාතික වනෝද්‍යානය සහ නක්සායි පෑන් ජාතික වනෝද්‍යානය මධ්‍යම දිස්ත්‍රික්කයේ මක්ගඩික්ගඩි පන් හි පිහිටා ඇත. කලහාරි ගේම් රක්ෂිතය පුද්ගලික සතු, නැගෙනහිර බොට්ස්වානා හි ෂෂේ සහ ලිම්පෝපෝ ගංගා එක්වන ස්ථානයේ පිහිටා ඇත. අනෙක් රක්ෂිතය වන්නේ ගැබොරෝන් අසල මොකොලෝඩි නේචර් රක්ෂිතයයි. ඛාමා රයිනෝ අභයභූමිය (රයිනෝසිරස් සඳහා) සහ මක්ගඩික්ගඩි අභයභූමිය (ෆ්ලමින්ගෝ සඳහා) වැනි විශේෂිත අභයභූමි ද ඇත. එම දෙකම මධ්‍යම දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇත.

බොට්ස්වානා ප්‍රධාන පාරිසරික ගැටලු දෙකකට මුහුණ දෙයි, නියඟය සහ කාන්තාරකරණය දැඩි ලෙස සම්බන්ධ වී ඇත. නියඟය නිසා රටේ මිනිස් සහ සත්ත්ව ජනගහනයෙන් හතරෙන් තුනක් භූගත ජලය මත රඳා පවතී. ගැඹුරු ළිං කැණීම හරහා භූගත ජලය භාවිතය නියඟයේ බලපෑම තරමක් දුරට ලිහිල් කර ඇත. බොට්ස්වානා හි මතුපිට ජලය හිඟ වන අතර රටේ කෘෂිකර්මාන්තයෙන් 5% කට වඩා අඩු ප්‍රමාණයක් වර්ෂාපතනයෙන් තිරසාර වේ. රටේ ඉතිරි 95% තුළ ග‍්‍රාමීය ආදායමේ ප‍්‍රධානතම මාර්ගය පශු සම්පත් ඇති කිරීමය. රටේ භූමි ප්‍රමාණයෙන් 71% ක් පමණ වාර්ගික තණබිම් සඳහා භාවිතා වන අතර එය කාන්තාරකරණයට සහ රටෙහි පාංශු ඛාදනය වේගවත් වීමට ප්‍රධාන හේතුවක් වී ඇත.

පශු සම්පත් ඇති කිරීම බොට්ස්වානා වැසියන්ට ලාභදායී බැවින්, ඔවුන් නාටකාකාර ලෙස වැඩිවන සතුන් සංඛ්‍යාවක් සමඟ භූමිය සූරාකෑම දිගටම කරගෙන යයි. 1966 සිට 1991 දක්වා පශු සම්පත් ජනගහනය මිලියන 1.7 සිට මිලියන 5.5 දක්වා වර්ධනය විය. එසේම, 1971 දී 574,000 ක් වූ මිනිස් ජනගහනය 1995 දී මිලියන 1.5 දක්වා වැඩි වී ඇති අතර එය වසර 24 කින් 161% ක වර්ධනයකි. "බොට්ස්වානා හි සියලුම කුටුම්භවලින් 50%කට වඩා ගවයන් හිමි වන අතර, එය දැනට ග්‍රාමීය ආදායමේ විශාලතම තනි මූලාශ්‍රය වේ." "රේන්ජ්ලන්ඩ් හායනය හෝ කාන්තාරීකරණය ලෙස සැලකෙන්නේ අධික ලෙස ගබඩා කිරීම සහ අධික ලෙස තෘණ කිරීම හෝ වාණිජමය භාවිතය සඳහා වෙල්ඩින් නිෂ්පාදන එක්රැස් කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඉඩම් ඵලදායිතාව අඩුවීම ලෙසය. නියඟය සහ දේශගුණික විපර්යාසවල බලපෑම් මගින් හායනය උග්‍ර වේ."

පරිසරවේදීන් වාර්තා කරන්නේ පශු සම්පත් වැඩි වශයෙන් තෘප්තිමත් කිරීම නිසා ඔකාවන්ගෝ ඩෙල්ටාව වියළී යන බවයි. ඔකාවන්ගෝ ඩෙල්ටා යනු බොට්ස්වානා හි ප්‍රධාන අර්ධ-වනාන්තර තෙත් බිම් වලින් එකක් වන අතර ලොව විශාලතම අභ්‍යන්තර ඩෙල්ටා වලින් එකකි; එය බොහෝ සතුන්ගේ පැවැත්ම සඳහා තීරණාත්මක පරිසර පද්ධතියකි.

වන විද්‍යා හා පරාස සම්පත් දෙපාර්තමේන්තුව දැනටමත් ක්ගලගාඩි දකුණ, ක්වේනෙන්ග් නෝර්ත් සහ බොටෙටි ප්‍රදේශවල දේශීය වෘක්ෂලතාදිය නැවත හඳුන්වා දීමේ ව්‍යාපෘතියක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට පටන් ගෙන ඇත. දේශීය වෘක්ෂලතාදිය නැවත හඳුන්වා දීමෙන් භූමියේ හායනය අවම කිරීමට උපකාරී වේ. ඇමරිකා එක්සත් ජනපද රජයද බොට්ස්වානා සමඟ ගිවිසුමකට එළැඹ ඇති අතර, බොට්ස්වානාහි ණය ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 8.3 කින් අඩු කිරීමට ඔවුන්ට ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 7ක් ලබාදී ඇත. එක්සත් ජනපදය බොට්ස්වානා හි ණය අඩු කිරීමේ කොන්දේසිය වන්නේ බොට්ස්වානා භූමිය වඩාත් පුළුල් ලෙස සංරක්ෂණය කිරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීමයි. රටෙහි 2018 වනාන්තර භූ දර්ශන අඛණ්ඩතා දර්ශකයේ මධ්‍යන්‍ය ලකුණු 9.13/10ක් තිබූ අතර එය රටවල් 172 කින් ගෝලීය වශයෙන් 8 වැනි ස්ථානයට පත් විය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩසටහන පවසන්නේ බොට්ස්වානාහි ඉඩම් ඇතුළු සම්පත් අධික ලෙස සූරාකෑම පිටුපස ඇති ප්‍රධාන ගැටලුවක් වන්නේ දුප්පත්කම බවයි. මෙය වෙනස් කිරීමට උපකාර කිරීම සඳහා UNDP බොට්ස්වානා හි ස්ට්රුයිසෙන්ඩම් හි දකුණු ප්‍රජාව තුළ ආරම්භ කරන ලද ව්‍යාපෘතියකට සම්බන්ධ විය. ව්‍යාපෘතියේ අරමුණ "දේශීය දැනුම සහ සාම්ප්‍රදායික ඉඩම් කළමනාකරණ පද්ධති" වලින් ලබා ගැනීමයි. මෙම ව්‍යාපාරයේ නායකයින් ප්‍රජාව තුළ සිටින පුද්ගලයන් විය යුතු අතර, ඔවුන්ව ආකර්ෂණය කර ගැනීම, අනෙක් අතට ආදායම් ඉපැයීමේ හැකියාව වැඩි කිරීම සහ දුප්පත්කම අඩු කිරීම. මිනිසුන්ට තමන්ගේම දේශීය සම්පත් කළමනාකරණය කර ගැනීමට ඉඩ සැලසීමට රජයට ප්‍රතිපත්ති ඵලදායි ලෙස ක්‍රියාත්මක කළ යුතු බවත්, ප්‍රතිපත්ති සංවර්ධනයට උපකාර කිරීම සඳහා රජයට තොරතුරු ලබා දෙන බවත් UNDP ප්‍රකාශ කළේය.

රජය සහ දේශපාලනය

බොට්ස්වානා යනු එහි මහද්වීපයේ පැරණිතම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයයි. බොට්ස්වානා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බොට්ස්වානාහි පුරවැසියන් ආරක්ෂා කරන සහ ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් නියෝජනය කරන නීතියේ ආධිපත්‍යය වේ. බොට්ස්වානාහි දේශපාලනය සිදු වන්නේ බහු-පක්ෂ නියෝජිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයක රාමුවක් තුළ වන අතර එමඟින් බොට්ස්වානා ජනාධිපතිවරයා රාජ්‍ය නායකයා සහ රජයේ ප්‍රධානියා වන අතර බොට්ස්වානා පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් වන අතර වගකිව යුතුය. විධායක බලය ක්‍රියාත්මක වන්නේ රජය විසිනි. ව්‍යවස්ථාදායක බලය බොට්ස්වානා රජයට සහ පාර්ලිමේන්තුවට පැවරී ඇත. වඩාත්ම මෑත මැතිවරණය, එහි එකොළොස් වැනි එක විය, 2019 ඔක්තෝබර් 23 දින පවත්වන ලදී. නිදහස ප්‍රකාශයට පත් කළ දා සිට, පක්ෂ ක්‍රමය බොට්ස්වානා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂය විසින් ආධිපත්‍යය දරයි.

බොට්ස්වානා "දෝෂ සහිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක්" ලෙස ශ්‍රේණිගත කර ඇති අතර 2020 ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දර්ශකයේ ප්‍රාන්ත 167 න් 33 වැනි ස්ථානයට පත්ව ඇත, ඉතාලිය සහ බෙල්ජියමට වඩා ඉහළ සහ චෙක් ජනරජයට මදක් පහළින් සිටී. මෙය අප්‍රිකාවේ දෙවන ඉහළම ශ්‍රේණිගත කිරීම වූ අතර, මහාද්වීපික අප්‍රිකාවේ ඉහළම ශ්‍රේණිගත කිරීම (කේප් වර්ඩ් හි අක්වෙරළ දූපත් සමූහය පමණක් එහි ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල හොඳම වේ).   ට්‍රාන්ස්පේරන්සි ඉන්ටර්නැෂනල් ආයතනයට අනුව, බොට්ස්වානා අප්‍රිකාවේ අඩුම දූෂිත රට වන අතර එය පෘතුගාලයට සහ දකුණු කොරියාවට මදක් පහළින් සිටී.

අධිකරණය

අධිකරණය විධායකයෙන් සහ ව්‍යවස්ථාදායකයෙන් ස්වාධීන වේ.

එය දේශීය මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණ, මහාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය යන සාමාන්‍ය බ්‍රිතාන්‍ය විලාසිතාවේ අධිකරණ පද්ධතියකින් සමන්විත වේ. මහාධිකරණය යනු ඕනෑම නීතියක් යටතේ ඕනෑම අපරාධ, සිවිල් හෝ ව්‍යවස්ථාපිත නඩු විභාග කිරීමට සහ නිශ්චය කිරීමට අසීමිත මුල් අධිකරණ බලයක් සහිත උසස් වාර්තා අධිකරණයකි. අභියාචනා අභියාචනාධිකරණයට විභාග කළ හැකිය. මහාධිකරණයේ ප්‍රධානියා අගවිනිසුරුවරයාය.

අභියාචනාධිකරණය රටේ ඉහළම සහ අවසාන අධිකරණය වන අතර මහාධිකරණයේ සහ කාර්මික අධිකරණයේ අභියාචනා සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරයි. අභියාචනාධිකරණයේ ප්‍රධානියා විනිසුරු ජනාධිපතිවරයාය.

අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවේ නිර්දේශය මත බොට්ස්වානා ජනාධිපතිවරයා විසින් විනිසුරුවන් පත් කරනු ලැබේ.

නීති වෘත්තිය සම්බන්ධයෙන්, බොට්ස්වානා හි නීති සංගමය 1997 සිට පැවතුනද, කාන්තාවන් වැනි ඇතැම් ජනවිකාසයන් නීති ක්ෂේත්‍රය තුළ කටයුතු කර ඇත්තේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව ඔවුන්ගේ නීතීඥ ලේඛනයේ තවමත් පැහැදිලි ඇඟවීමක් නොමැත.

බොට්ස්වානා හි අගවිනිසුරුවරුන්ගේ ලැයිස්තුව

විදේශ සබඳතා සහ හමුදා

නිදහස ලබන විට බොට්ස්වානාවට සන්නද්ධ හමුදා තිබුණේ නැත. රොඩේසියානු සහ දකුණු අප්‍රිකානු හමුදා සිම්බාබ්වේ මහජන විප්ලවවාදී හමුදාවට සහ උම්කොන්ටෝ අපි සිස්වේ කඳවුරුවලට පිළිවෙලින් ප්‍රහාර එල්ල කිරීමෙන් පසුව පමණක් 1977 දී බොට්ස්වානා ආරක්ෂක බලකාය (බීඩීඑෆ්) පිහිටුවන ලදී. ජනාධිපතිවරයා ත්‍රිවිධ හමුදාවේ ප්‍රධානියා වන අතර ආරක්ෂක කවුන්සිලයක් පත් කරන අතර BDF දැනට දළ වශයෙන් සෙබළුන් 60,000 කින් සමන්විත වේ. 2019 දී බොට්ස්වානා න්‍යෂ්ටික අවි තහනම් කිරීම පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ ගිවිසුමට අත්සන් තැබීය.

දකුණු අප්‍රිකාවේ සහ කලාපයේ දේශපාලන වෙනස්කම් වලින් පසුව, BDF හි දූත මණ්ඩල වැඩි වැඩියෙන් අවධානය යොමු කර ඇත්තේ තර්ජන වැළැක්වීම, විපත් සඳහා සූදානම් වීම සහ විදේශීය සාම සාධක කටයුතු කෙරෙහි ය. BDF හි සංවර්ධනය සඳහා එක්සත් ජනපදය විශාලතම තනි විදේශීය දායකත්වය ලබා දී ඇති අතර එහි නිලධාරි බලකායේ විශාල කොටසක් එක්සත් ජනපද පුහුණුව ලබා ඇත. බොට්ස්වානා රජය විසින් රට තුළ අප්‍රිකානු විධාන (AFRICOM) කඳවුරක් පිහිටුවීමේ හැකියාව ගවේෂණය කිරීමට එක්සත් ජනපදයට අවසර ලබා දුන්නේය.

මානව හිමිකම්
බොහෝ ආදිවාසී සැන් ජනයා බලහත්කාරයෙන් ඔවුන්ගේ භූමියෙන් වෙන් කරවාගෙන ඇත. ඔවුන් නැවත පදිංචි කරවීම සඳහා, ඔවුන්ගේ භූමියේ ජලය සඳහා ප්‍රවේශය ඔවුන්ට අහිමි වූ අතර, ඔවුන්ගේ මූලික ආහාර ප්‍රභවය වූ දඩයම් කළහොත් අත් අඩංගුවට පත්වීමට මුහුණ දීමට සිදු විය. ඔවුන්ගේ ඉඩම් පිහිටා ඇත්තේ ලෝකයේ ධනවත්ම දියමන්ති ක්ෂේත්‍රය මැද ය. නිල වශයෙන්, ආන්ඩුව පතල් කැණීමට සම්බන්ධයක් නොමැති බව ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර, සැන් ජනයා සහස්‍ර ගණනාවක් පුරා තිරසාර ලෙස භූමියේ ජීවත් වුවද, වනජීවී සහ පරිසර පද්ධතිය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා මෙම නැවත ස්ථානගත කිරීම බව ප්‍රකාශ කරයි. වෙන් කිරීම් මත ඔවුන් රැකියාවක් සොයා ගැනීමට අරගල කරන අතර, මත්පැන් පානය බහුලව දක්නට ලැබේ. 2018 අගෝස්තු 24 වන දින එක්සත් ජාතීන්ගේ සුළු ජාතීන් පිළිබඳ විශේෂ වාර්තාකරු ෆර්නැන්ඩ් ද වරෙන්ස් බොට්ස්වානා ඇමතීම සඳහා ප්‍රකාශයක් නිකුත් කළේය. "රාජ්‍ය සේවා, ඉඩම් සහ සම්පත් භාවිතය සහ අධ්‍යාපනය සහ අනෙකුත් තීරණාත්මක ක්ෂේත්‍රවල සුළුතර භාෂා භාවිතය සම්බන්ධයෙන් සුළු ජාතීන්ගේ අයිතිවාසිකම් පිළිගැනීමට සහ ආරක්ෂා කිරීමට දරන උත්සාහයන් වේගවත් කිරීම කල යුතුය යන්නයි."

2019 ජූනි මාසය දක්වා බොට්ස්වානා හි සමලිංගික ක්‍රියා නීති විරෝධී විය. එම වසරේ ජූනි 11 දින බොට්ස්වානා මහාධිකරණ තීන්දුවක් මගින් අපරාධ නීති සංග්‍රහයේ "ස්වභාවධර්මයේ අනුපිළිවෙලට එරෙහිව ඕනෑම පුද්ගලයෙකුගේ ලෞකික දැනුම" සහ "දරුණු අශෝභන ක්‍රියාවන්ට" දඬුවම් කරන ප්‍රතිපාදන ඉවත් කරන ලද අතර බොට්ස්වානා අප්‍රිකානු රටවල් විසි දෙකෙන් එකක් බවට පත් විය. සමලිංගික ක්‍රියා සාපරාධී හෝ නීතිගත කර ඇත.

මරණීය දණ්ඩනය බොට්ස්වානාහි මිනීමැරුම් සඳහා නීත්‍යානුකූල දඬුවමක් වන අතර, එල්ලා මැරීම සිදු කරනු ලැබේ.

බොට්ස්වානා මානව හිමිකම් මධ්‍යස්ථානය, ඩිට්ස්වානෙලෝ, 1993 දී පිහිටුවන ලදී.

පරිපාලන අංශ
බොට්ස්වානාහි දිස්ත්‍රික්ක දහය:

 දකුණු දිස්ත්‍රික්කය
 අග්නිදිග දිස්ත්‍රික්කය
 ක්වෙන්ග් දිස්ත්‍රික්කය
 ක්ගට්ලෙන්ග් දිස්ත්‍රික්කය
 මධ්‍යම දිස්ත්‍රික්කය
 උතුරු-නැගෙනහිර දිස්ත්‍රික්කය
 න්ගාමිලන්ඩ් දිස්ත්‍රික්කය
 ක්ගලගාඩි දිස්ත්‍රික්කය
 චෝබ් දිස්ත්‍රික්කය
 ගන්සි දිස්ත්‍රික්කය

බොට්ස්වානාහි නාගරික හෝ නගර සභා වලින් නිර්මාණය කරන ලද සභා වනුයේ: ගැබොරෝන් නගරය, ෆ්‍රැන්සිස්ටවුන්, ලොබාට්සේ නගරය, සෙලේබි-පික්වේ නගරය, ජ්වනෙන්ග් නගරය, ඔරපා නගරය සහ සෝවා නගරය.

ආර්ථිකය
නිදහසින් පසු, බොට්ස්වානා ලෝකයේ ඒක පුද්ගල ආදායමේ වේගවත්ම වර්ධන වේගයක් ඇත. බොට්ස්වානා ලෝකයේ දුප්පත්ම රටවලින් එකක සිට ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන රටක් බවට පරිවර්තනය වී ඇත. ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය 1950 දී ඩොලර් 1,344 සිට 2016 දී ඩොලර් 15,015 දක්වා වර්ධනය විය. බොට්ස්වානා සම්පත් බහුල වුවද, යහපත් ආයතනික රාමුවක් මඟින් ස්ථාවර අනාගත ආදායමක් උත්පාදනය කිරීම සඳහා සම්පත්-ආදායම නැවත ආයෝජනය කිරීමට ඉඩ ලබා දුන්නේය. එක් ඇස්තමේන්තුවකට අනුව, එය අප්‍රිකාවේ මිලදී ගැනීමේ බල සමානාත්මතාවයේ සිව්වන ඉහළම දළ ජාතික ආදායම ඇති අතර, එයට මෙක්සිකෝවේ ජීවන මට්ටමක් ලබා දෙයි.

බොට්ස්වානාහි වෙළඳ හා කර්මාන්ත අමාත්‍යාංශය රට පුරා ව්‍යාපාර සංවර්ධනය ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ වගකීම දරයි. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලට අනුව, 1966 සිට 1999 දක්වා ආර්ථික වර්ධනය වසරකට 9%කට වඩා වැඩි විය. අනෙකුත් අප්‍රිකානු රටවලට සාපේක්ෂව බොට්ස්වානාහි ආර්ථික නිදහස ඉහළ මට්ටමක පවතී. 2002 සහ 2003 වසරවල අඛණ්ඩ අයවැය හිඟයන් සහ විදේශ ණය නොසැලකිය හැකි මට්ටමක පැවතියද රජය යහපත් මූල්‍ය ප්‍රතිපත්තියක් පවත්වාගෙන ගොස් ඇත. එය අප්‍රිකාවේ ඉහළම ස්වෛරී ණය ශ්‍රේණිගත කිරීම ඉපැයූ අතර විදේශ විනිමය සංචිත (2005/2006 දී ඩොලර් බිලියන 7 කට වඩා වැඩි) ගබඩා කර ඇති අතර එය දැනට වසර දෙකහමාරකට ආසන්න වත්මන් ආනයනයන් වේ.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් ස්වාධීන අධිකරණයක් සඳහා ප්‍රතිපාදන ලබා දී ඇති අතර රජය ප්‍රායෝගිකව මෙයට ගරු කරයි. බරපතල හා වර්ධනය වන නඩු ගොඩබෑම කාලෝචිත නඩු විභාග වලක්වන නමුත් ආරක්ෂිත වාණිජ ගනුදෙනු සිදු කිරීමට නීති පද්ධතිය ප්‍රමාණවත් වේ. බුද්ධිමය දේපළ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම සැලකිය යුතු ලෙස වැඩිදියුණු වී ඇත. 2014 ජාත්‍යන්තර දේපල හිමිකම් දර්ශකයේ උප සහරා අප්‍රිකානු රටවල් අතරින් බොට්ස්වානා දෙවන ස්ථානයට පත්ව ඇත්තේ දකුණු අප්‍රිකාවට පමණි.

සාමාන්‍යයෙන් එහි ආර්ථිකයේ විදේශීය සහභාගීත්වය සඳහා විවෘත වුවද, බොට්ස්වානා පුරවැසියන් සඳහා සමහර අංශ වෙන් කරයි. රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පෞද්ගලීකරණය කිරීමේදී විදේශ ආයෝජන වැඩි වීම සැලකිය යුතු කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි. ආයෝජන රෙගුලාසි විනිවිද පෙනෙන අතර නිලධාරිවාදී ක්‍රියා පටිපාටි තරමක් මන්දගාමී වුවද විධිමත් හා විවෘත වේ. ලාභ සහ ලාභාංශ, ණය සේවා, ප්‍රාග්ධන ලාභ, බුද්ධිමය දේපලවල ප්‍රතිලාභ, කර්තෘභාග, බලයලත් ගාස්තු සහ සේවා ගාස්තු වැනි ආයෝජන ප්‍රතිලාභ සීමාවකින් තොරව ආපසු ගෙන්වා ගත හැක.

බොට්ස්වානා දකුණු අප්‍රිකාවෙන් පිරිපහදු කළ ඛනිජ තෙල් නිෂ්පාදන සහ විදුලිය ආනයනය කරයි. ගල් අඟුරු වලින් යම් දේශීය විදුලි නිෂ්පාදනයක් ඇත.

බලශක්තිය
බොට්ස්වානාහි බලශක්තිය යනු දැවැන්ත විභවයක් සහිත වර්ධනය වන කර්මාන්තයකි. කෙසේ වෙතත් බොට්ස්වානාහි විදුලිය සියල්ලම පාහේ ගල් අඟුරු වලින් නිපදවනු ලැබේ. ඛනිජ තෙල් සංචිත හඳුනාගෙන නොමැති අතර සියලුම ඛනිජ තෙල් නිෂ්පාදන පිරිපහදු කර ආනයනය කරනු ලැබේ, බොහෝ දුරට දකුණු අප්‍රිකාවෙනි. හෙක්ටයාරයකට ටොන් 3 සිට 10 දක්වා විශාල දැවමය ජෛව ස්කන්ධයක් ඇත.

මෑතකදී, රට පුනර්ජනනීය බලශක්ති ප්‍රභවයන් කෙරෙහි විශාල උනන්දුවක් දක්වා ඇති අතර සුළං, සූර්ය සහ ජෛව ස්කන්ධ පුනර්ජනනීය බලශක්ති කර්මාන්ත සඳහා ආයෝජකයින් ආකර්ෂණය කර ගත හැකි විස්තීරණ උපාය මාර්ගයක් සම්පූර්ණ කර ඇත. බොට්ස්වානා හි බලාගාර අතර මොරුපුලේ බලාගාර B (MW 600), සහ A (132 MW), ඔරපා බලාගාරය (90 MW) සහ ෆාකලන් බලාගාරය (MW 1.3) ඇතුළත් වේ.

ජාත්‍යන්තර පුනර්ජනනීය බලශක්ති නියෝජිතායතනය (IRENA) විසින් 2021 දී ජාතික බලශක්ති අංශය පිළිබඳ ඇගයීමක් සිදු කරන ලද අතර, බොට්ස්වානා හට 2030 දී එහි බලශක්ති අවශ්‍යතාවයෙන් 15% ක් එහි ස්වදේශික සූර්ය, සුළං සහ ජෛව බලශක්ති සම්පත් වලින් සපුරා ගත හැකි බව සොයා ගන්නා ලදී.

ප්‍රවාහන
SONA 2020 සමුළුව අතරතුර, බොට්ස්වානාහි විවිධ ගුණාත්මක භාවයෙන් සහ ධාරිතාවයෙන් යුත් මාර්ග ජාලයක් ඇති බව නිවේදනය කරන ලදී, මුළු කිලෝමීටර් 31,747 (සැතපුම් 19,727) පමණ වේ. මෙයින් කිලෝමීටර් 20,000ක් (සැතපුම් 12,000) පදික වේදිකා සහිතව ඇත. මෙයට කිලෝමීටර් 134ක් (සැතපුම් 83) මෝටර් මාර්ග ඇතුළත් වේ. ඉතිරි කිලෝමීටර් 11,747 (සැතපුම් 7,299) තාර දමා ඇත. මාර්ග දුර කිලෝමීටර් වලින් දැක්වෙන අතර වේග සීමාවන් පැයට කිලෝමීටර් (kph) හෝ ජාතික වේග සීමාව (NSL) සංකේතය භාවිතයෙන් දැක්වේ. සමහර වාහන කාණ්ඩවලට විවිධ අඩු උපරිම සීමාවන් වේග සීමාවන් මගින් බලාත්මක කර ඇත, උදාහරණයක් ලෙස ට්‍රක් රථ දැක්විය හැක.

මූල්‍ය
වත්කම් ප්‍රමාණය අනුව විශ්‍රාම වැටුප් අරමුදල් සහ වාණිජ බැංකු වඩාත් වැදගත් කොටස් දෙක වන මූල්‍ය ආයතන සමූහයක් රටේ මූල්‍ය පද්ධතිය ජනාකීර්ණ කරයි. වර්ධනය වන ජාතික සම්පත් සහ ඉහළ පොලී අනුපාත හේතුවෙන් බැංකු ලාභ ලබන, හොඳින් ප්‍රාග්ධනීකරණය සහ ද්‍රවශීලව පවතී. බොට්ස්වානා බැංකුව මහ බැංකුවක් ලෙස සේවය කරයි. රටේ මුදල් වර්ගය බොට්ස්වානා පුලා ය.

බොට්ස්වානා හි තරඟකාරී බැංකු පද්ධතිය අප්‍රිකාවේ වඩාත්ම දියුණු එකකි. සාමාන්‍යයෙන් මූල්‍ය ප්‍රතිපත්තිවල විනිවිදභාවය සහ බැංකු අධීක්ෂණය තුළ ගෝලීය ප්‍රමිතීන්ට අනුකූලව, මූල්‍ය අංශය ව්‍යවසායකයින්ට ණය සඳහා ප්‍රමාණවත් ප්‍රවේශයක් සපයයි. ප්‍රාග්ධන බැංකුව 2008 දී විවෘත විය. 2015 අගෝස්තු වන විට බලපත්‍රලාභී බැංකු දුසිමක් රට තුළ ඇත. රජය රජය සතු මූල්‍ය ආයතන හරහා බැංකුකරණයට සම්බන්ධ වන අතර මූල්‍ය මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස බොට්ස්වානා තත්ත්වය ඉහළ නැංවීම අරමුණු කරගත් විශේෂ මූල්‍ය දිරිගැන්වීමේ වැඩසටහනකි. රජය සහනාධාර ණය ලබා දුන්නද ණය වෙන් කරනු ලබන්නේ වෙළඳපල කොන්දේසි මතය. බැංකු නොවන මූල්‍ය ආයතන ප්‍රතිසංස්කරණය මෑත වසරවල අඛණ්ඩව සිදුවී ඇත, විශේෂයෙන් වඩාත් ඵලදායී අධීක්ෂණයක් සපයන තනි මූල්‍ය නියාමන ආයතනයක් පිහිටුවීම හරහාය.රජය විසින් විනිමය පාලනයන් අහෝසි කර ඇති අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නව කළඹ ආයෝජන විකල්පයන් නිර්මාණය වීමත් සමඟ බොට්ස්වානා කොටස් හුවමාරුව වර්ධනය වෙමින් පවතී.

මැණික් ගල් සහ වටිනා ලෝහ
බොට්ස්වානාහි, ගැබොරෝන් හි ගරු සාදික් කෙබොනාන්ග් ගේ නායකත්වයෙන් යුත් පතල් දෙපාර්තමේන්තුව සහ ඛනිජ සම්පත්, හරිත තාක්ෂණය සහ බලශක්ති ආරක්ෂාව, රට පුරා පතල් කැණීම් සම්බන්ධ දත්ත පවත්වාගෙන යයි. බොට්ස්වානා හි ක්‍රියාත්මක වන විශාලතම දියමන්ති කැණීම් සමාගම වන ඩෙබ්ස්වානා 50% ක් රජය සතු වේ. සියලුම රාජ්‍ය ආදායමෙන් 40%ක් පමණ ඛනිජ කර්මාන්තය සපයයි. 2007 දී සැලකිය යුතු යුරේනියම් ප්‍රමාණයක් සොයා ගන්නා ලද අතර 2010 වන විට පතල් කැණීම ආරම්භ වනු ඇතැයි පුරෝකථනය කරන ලදී. ජාත්‍යන්තර පතල් සංස්ථා කිහිපයක් බොට්ස්වානා හි ප්‍රාදේශීය මූලස්ථානයක් පිහිටුවා ඇති අතර දියමන්ති, රත්‍රන්, යුරේනියම්, තඹ සහ තෙල් පවා අපේක්ෂා කරන අතර බොහෝ ඒවා ධනාත්මක ප්‍රතිඵල සමඟ නැවත පැමිණේ. ඉදිරි වසර විස්සක කාලය තුළ බොට්ස්වානා හි දියමන්ති අවසන් වී යනු ඇතැයි පුරෝකථනය කර ඇති බවට දැඩි සැලකිල්ලක් දක්වමින් දියමන්ති මත ඔවුන්ගේ ආර්ථික යැපීම වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කරන බව රජය 2009 මුලදී නිවේදනය කළේය.

බොට්ස්වානාහි ඔරපා පතල වාර්ෂිකව නිපදවන කැරට් වල වටිනාකම සහ ප්‍රමාණය අනුව ලොව විශාලතම දියමන්ති පතල වේ. 2013 වසරේ කැරට් මිලියන 11කට අධික ප්‍රමාණයක් නිෂ්පාදනය කර ඇති බවට ඇස්තමේන්තු කර ඇති අතර, සාමාන්‍ය මිල කැරට් එකක් ඩොලර් 145 වන අතර, ඔරපා පතල 2013 වසරේදී ඩොලර් බිලියන 1.6කට වඩා වටිනා දියමන්ති නිෂ්පාදනය කිරීමට ඇස්තමේන්තු කර ඇත.

නිර්මාණාත්මක කර්මාන්ත
ජාතික ආර්ථිකයන් සඳහා නිර්මාණාත්මක කර්මාන්තවල ආර්ථික දායකත්වය සඳහා වැඩි වැදගත්කමක් ලබා දෙනු ලැබේ. වෙළඳාම සහ සංවර්ධනය පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ සමුළුව (UNCTAD) නිර්මාණාත්මක කර්මාන්තවලට අදාළ භාණ්ඩ හා සේවා අපනයනය සහ ආනයනය පිළිබඳ සංඛ්‍යාලේඛන නැවත සම්පාදනය කරයි. ලෝක බුද්ධිමය දේපල සංවිධානය (WIPO) ලොව පුරා ප්‍රකාශන හිමිකම් කර්මාන්ත 50කට අධික ප්‍රමාණයක ජාතික අධ්‍යයනයන් සැකසීමට සහාය වී ඇත. WIPO සම්පාදනය කරන ලද දත්ත වලට අනුව, නිර්මාණාත්මක කර්මාන්තවල ජාතික දායකත්වය රට අනුව 2% සිට 11% දක්වා වෙනස් වේ.

WIPO-රාමුව භාවිතා කරමින්, සමාගම් සහ බුද්ධිමය දේපල අධිකාරිය (CIPA) සහ සංවර්ධන ප්‍රතිපත්ති විශ්ලේෂණ සඳහා බොට්ස්වානා ආයතනය 2019 දී අංශ-විශේෂිත අධ්‍යයනයක් මගින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 2016 දී, ප්‍රකාශන හිමිකම් කර්මාන්ත අගය එකතු කිරීම සඳහා 5.46% සහ සමස්ත ශ්‍රම බලකායට 2.66%, අපනයන සඳහා 1.28% සහ ආනයන සඳහා 3.47% දායක විය.

ජනවිකාසය

2012 වන විට, ස්වානා යනු බොට්ස්වානා හි බහුතර ජනවාර්ගික කණ්ඩායම වන අතර, ජනගහනයෙන් ආසන්න වශයෙන් 79% ක් වන අතර, පසුව කලංග 11% ක් සහ සැන් (බසාර්වා) 3% කි. ඉතිරි 7% සුදු බැට්ස්වානා/යුරෝපීය බැට්ස්වානා, ඉන්දියානුවන්, සහ තවත් කුඩා දකුණු අප්‍රිකානු වාර්ගික කණ්ඩායම් ගණනාවකින් සමන්විත වේ.

ස්වදේශික කණ්ඩායම් වලට බායි, බඹුකුෂු, බසුබියා, බහරේරෝ සහ බක්ගලගාඩි ඇතුළත් වේ. ඉන්දියානු සුළුතරය සැදී ඇත්තේ මෑත කාලීන සංක්‍රමණිකයන් සහ මොසැම්බික්, කෙන්යාව, ටැන්සානියාව, මොරිෂස් සහ දකුණු අප්‍රිකාවෙන් පැමිණි ඉන්දියානු සංක්‍රමණිකයන්ගෙන් පැවත එන්නන්ගෙනි.

2000 වසරේ සිට, සිම්බාබ්වේ හි පිරිහෙන ආර්ථික තත්ත්වයන් නිසා, බොට්ස්වානා හි සිම්බාබ්වේ වැසියන් සංඛ්‍යාව දස දහස් ගණනින් ඉහළ ගොස් ඇත.

සැන් මිනිසුන් 10,000කට වඩා අඩු සංඛ්‍යාවක් තවමත් ඔවුන්ගේ සාම්ප්‍රදායික දඩයම් එකතු කරන්නන්ගේ ජීවන රටාව ගත කරති. 1990 ගණන්වල මැද භාගයේ සිට බොට්ස්වානාහි මධ්‍යම රජය සැන් ජනතාව ඔවුන්ගේ ඓතිහාසික ඉඩම්වලින් ඉවත් කිරීමට උත්සාහ කරයි. 2010 දී එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් සහ ආදිවාසීන්ගේ මූලික නිදහස පිළිබඳ විශේෂ වාර්තාකරු ලෙස ජේම්ස් ආනායා, බොට්ස්වානාහි ආදිවාසීන් මුහුණ දෙන බොහෝ ගැටලු සඳහා ඉඩම් අහිමි වීම ප්‍රධාන දායකයෙකු ලෙස විස්තර කළේය. මධ්‍යම කලහාරි ක්‍රීඩා රක්ෂිතය (CKGR) විශේෂ උදාහරණයක් ලෙස. එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයට ඉදිරිපත් කරන ලද වාර්තාවක අනායාගේ නිර්දේශ අතර සංවර්ධන වැඩසටහන් සන් සහ බක්ගලගාඩි වැනි ආදිවාසී ප්‍රජාවන් සමඟ සාකච්ඡා කර සාම්ප්‍රදායික දඩයම් කිරීම සහ එක්රැස් කිරීමේ ක්‍රියාකාරකම් වැනි එම ප්‍රජාවන්ගේ සංස්කෘතියට අනුකූල ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රවර්ධනය කළ යුතුය.

භාෂා
බොට්ස්වානා හි නිල භාෂාව ඉංග්‍රීසි වන අතර සෙට්ස්වානා රට පුරා බහුලව කතා කරයි. සෙට්ස්වානා යනු බන්ටු භාෂාවක් වන අතර මෙම උපසර්ග වලින් දැක්වෙන නාම පද ඇති බැවින්, වෙනත් බොහෝ භාෂා වල උපසර්ග වඩා වැදගත් වේ. බොට්ස්වානාහි ප්‍රධාන ජනවාර්ගික කණ්ඩායම ට්ස්වානා ජනතාව වන බැවින් එහි රට සඳහා බොට්ස්වානා යන නම ලැබී ඇත. සමස්තයක් වශයෙන් මිනිසුන් බට්ස්වානා ය, එක් පුද්ගලයෙක් මෝට්ස්වානා ය, ඔවුන් කතා කරන භාෂාව සෙට්ස්වානා ය.

බොට්ස්වානා හි කතා කරන අනෙකුත් භාෂා වන්නේ කලංග (සෙකලංග), සර්වා (සේසර්වා), එන්ඩබෙලේ, ක්ගලගාඩි, ට්ස්වාපොං, !Xóõ, යේයි, සහ සමහර කොටස්වල අප්‍රිකානු ය.

ආගම
ඇස්තමේන්තු කර ඇති පරිදි රටේ පුරවැසියන්ගෙන් 77% ක් කිතුනුවන් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත. ඇංග්ලිකානුවන්, මෙතෝදිස්තවරුන් සහ දකුණු අප්‍රිකාවේ එක්සත් කොන්ග්‍රිගේෂනල් පල්ලිය ක්‍රිස්තියානීන්ගෙන් බහුතරයක් වේ.

ලූතරන්, බැප්ටිස්ට්, රෝමානු කතෝලිකයන්, පසුකාලීන සාන්තුවරයන්ගේ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ සභාව, ලන්දේසි ප්‍රතිසංස්කරණ පල්ලිය, මෙනොනයිට්වරුන්, සෙවන්ත් ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන් සහ යෙහෝවාගේ සාක්ෂිකරුවන්ගේ සභා ද රට තුළ ඇත.

2001 සංගණනයට අනුව, ජාතියේ මුස්ලිම්වරුන් 5,000 ක් (ප්‍රධාන වශයෙන් දකුණු ආසියාවෙන්), හින්දු 3,000 ක් සහ බහායි ඇදහිල්ලේ 700 ක් පමණ සිටිති. පුරවැසියන්ගෙන් ආසන්න වශයෙන් 20% ක් කිසිදු ආගමක් නොමැතිව හඳුනා ගනී.

සංස්කෘතිය
බොට්ස්වානාහි ප්‍රමුඛ ජන කණ්ඩායම්වල භාෂාව ගැන සඳහන් කිරීමට අමතරව, සෙට්ස්වානා යනු බට්ස්වානාහි පොහොසත් සංස්කෘතික සම්ප්‍රදායන් විස්තර කිරීමට භාවිතා කරන විශේෂණය වේ. බොට්ස්වානාහි බොහෝ වාර්ගික කණ්ඩායම් එකිනෙකාට ආචාර කිරීමේ විවිධ ක්‍රම තිබේ. පහසු සන්නිවේදනය සහ සම්බන්ධතාව සඳහා, බට්ස්වානා තුන් ආකාරයකින් අතට අත දීමක් භාවිතා කරයි, ශාරීරික සම්බන්ධතා නොමැතිව "හලෝ" කීමේ මාර්ගයක් ලෙස "ඩුමෙලං" කියමින් එකිනෙකාට ආචාර කරයි. දික්ගෆෙලා වැනි ප්‍රජා සැමරුම් වලදී හෝ විවාහ උත්සවවලදී, බට්ස්වානා කාන්තාවන් තම සංස්කෘතියේ කොටසක් ලෙස උල්පත් භාවිතා කරමින් උද්යෝගය සහ සතුට පෙන්වයි.

සාහිත්‍යය සහ සිනමාව
බොට්ස්වානා සාහිත්‍යය ප්‍රබල අප්‍රිකානු සාහිත්‍ය කවයේ කොතැනක හෝ අයත් වේ. අප්‍රිකානු සාහිත්‍යය එහි සවිඥානකත්වය සහ උපදේශාත්මක ලේඛන විලාසයන් සඳහා ප්‍රසිද්ධයකලා ආකෘතියක් ලෙස ලිවීම බොට්ස්වානාහි දිගු කලක් තිස්සේ පැවතුනි, පාෂාණ සිතුවම් යුගයේ සිට - විශේෂයෙන් වසර 20,000 ක් පැරණි යැයි දන්නා ට්සෝඩිලෝ කඳුකරයේ - අද දක්වා, අංක 1 ලේඩීස් ඩිටෙක්ටිව් ඒජන්සියේ චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය සමඟ. , බොට්ස්වානාහි පසුබිම් වූ නවකතා 20කට වඩා වැඩි මාලාවක් පදනම් කරගෙනය.

මෑත කාලයේ සහ අද දක්වා බොට්ස්වානා ඓතිහාසික, දේශපාලනික සහ මායාකාරී කතා ලිවීමේ ප්‍රභේද දක්වා විහිදෙන කීර්තිමත් ලේඛකයින්ගේ කැපී පෙනෙන පෙනුම දැක තිබේ. මොවුන් අතර ප්‍රමුඛ වන්නේ සෙරෝවේ පදිංචි වූ දකුණු අප්‍රිකාවේ උපන් බෙසී හෙඩ් ය; ඇන්ඩෲ සේසිනි; බැරොලොන්ග් සෙබෝනි (ඔහුගේ කෘතිවලට Images of the Sun, Screams and Pleas, Lovesongs, Windsongs of the Kgalagadi and Lighting the Fire, Sechele I සහ Setswana Riddles ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කර ඇති තවත් ප්‍රකාශන කිහිපයක් ඇතුළත් වේ).

1981 ප්‍රහසන චිත්‍රපටය The Gods Must Be Crazy බොට්ස්වානා හි පසුබිම් වූ අතර එය ප්‍රධාන ජාත්‍යන්තර ජනප්‍රියත්වයට පත්විය. 2000 වසරේ ඩිස්නි නිෂ්පාදනය Whispers: An Elephant's Tale බොට්ස්වානා හි රූගත කරන ලද අතර, එහි හොලිවුඩ් පුරාවෘත්තයක් වන Angela Bassett රංගනයෙන් දායක විය. පසුව, 2009 අතරතුර, එම්. සරවනන්ගේ දෙමළ භාෂා ඉන්දියානු ක්‍රියාදාම චිත්‍රපටිය වන අයන් හි කොටස් බොට්ස්වානා හි පටිගත කරන ලදී.

සෙරෙට්සේ ඛාමා සහ රූත් විලියම්ස්ගේ සැබෑ ජීවිත ප්‍රේම කතාව පිළිබඳ විචාරක පැසසුමට ලක් වූ A United Kingdom, බොට්ස්වානා සහ ලන්ඩන් අතර අර්ධ වශයෙන් රූගත කරන ලද අතර එය 2016 දී ජාත්‍යන්තරව නිකුත් කරන ලදී.

මාධ්‍ය
බොට්ස්වානා හි රූපවාහිනී මධ්‍යස්ථාන හයක් ඇත, ඉන් එකක් රජය සතු (බොට්ස්වානා ටීවී) සමඟ Now TV, Khuduga HD, Maru TV, Access TV සහ EBotswana. දේශීය ගුවන් විදුලි මධ්‍යස්ථාන පහක් (RB1, RB2, Duma FM, Gabz FM, සහ Yarona FM) සහ පුවත්පත් දහතුනක් (Mmegi, Sunday Standard, The Telegraph, Business Weekly, The Botswana Gazette, The Voice, The Guardian, Echo, Botswana People's) ඇත. Daily, DailyNews, Tswana Times, Weekend Post, සහ The Monitor නිතිපතා ප්‍රකාශයට පත් කරයි.

සංගීතය

Folklore Musician Sereetsi (top) & traditional basket (bottom).බොට්ස්වානාහි සංගීතය බොහෝ විට කටහඬින් සහ රඟ දක්වනු ලැබේ, සමහර විට බෙර නොමැතිව අවස්ථාව අනුව; එය තන්තු භාණ්ඩ ද අධික ලෙස භාවිතා කරයි. බොට්ස්වානා ජන සංගීතයේ සෙටින්කේන් (කුඩා පියානෝ වර්ගයක්), සේගන්කුරේ/සෙගාබා (එර්හු චීන භාණ්ඩයේ බොට්ස්වානා අනුවාදයක්), මොරෝපා (මෙරෝපා - බහු වචන) (බොහෝ බෙර වර්ග), ෆාලා (බොහෝ විට භාවිතා කරන විසිල් එකක්) වැනි උපකරණ ඇත. උත්සව, විවිධ ආකාරවලින් පැමිණේ). බොට්ස්වානා සංස්කෘතික සංගීත භාණ්ඩ තත්වලට හෝ බෙරවලට පමණක් සීමා නොවේ. සංගීතය සහ රිද්මය නිර්මාණය කිරීම සඳහා අත්පුඩි ගසමින් හෝ ෆාතිසි (එළු හම ඇතුලට හරවා පැටවා ප්‍රදේශය වටා ඔතා, පිරිමින් පමණක් භාවිතා කරන) එරෙහිව සංගීත භාණ්ඩ ලෙසද භාවිතා කරයි. පසුගිය දශක කිහිපය තුළ, ගිටාරය ස්වනා සංගීතය සඳහා බහුකාර්ය සංගීත භාණ්ඩයක් ලෙස සමරනු ලැබුවේ සෙගබා සංගීත භාණ්ඩයේ නොමැති විවිධ තන්තු ඉදිරිපත් කරන බැවිනි. ජාතික ගීය "Fatshe leno la rona". එය ක්ගලෙමං තුමෙඩිසෝ මොට්සෙටේ විසින් රචනා කරන ලද අතර එය 1966 දී නිදහස ලැබීමෙන් පසු සම්මත කරන ලදී.

දෘශ්‍ය කලා
බොට්ස්වානා හි උතුරු ප්‍රදේශයේ, එට්ෂා සහ ගුමාරේ ගම්මානවල කාන්තාවන් මොකෝලා පාම් සහ දේශීය ඩයි වර්ග වලින් කූඩ සෑදීමේ දක්ෂතා සඳහා ප්‍රසිද්ධය. කූඩ සාමාන්‍යයෙන් වර්ග තුනකට වියන ලදි: ගබඩා කිරීම සඳහා භාවිතා කරන විශාල, පියනක් සහිත කූඩ, හිස මත වස්තූන් රැගෙන යාමට හෝ පාගා දැමීම සඳහා විශාල, විවෘත කූඩ සහ තැළුණු ධාන්‍ය තැලීම සඳහා කුඩා තහඩු. මෙම කූඩවල කලාත්මක බව ජාත්‍යන්තර වෙළඳපල සඳහා වැඩි වැඩියෙන් නිෂ්පාදනය වන බැවින් වර්ණ භාවිතය සහ වැඩිදියුණු කළ මෝස්තර හරහා ක්‍රමයෙන් වැඩි දියුණු වෙමින් පවතී.

බොට්ස්වානා සහ දකුණු අප්‍රිකාව යන දෙඅංශයේම පැරණිතම සිතුවම් දඩයම් කිරීම, සතුන් සහ මිනිස් රූප නිරූපණය කරන අතර, වසර විසිදහසකට පෙර කලහාරි කාන්තාරය තුළ කොයිසන් (!කුං සන්/බුෂ්මන්) විසින් සාදන ලදී.

ආහාර
බොට්ස්වානා ගවයන් අධිකව සිටින රටක් වන බැවින් බොට්ස්වානාහි ආහාර පිසීමේදී වැඩිපුරම මස් ඇතුළත් වේ. ජාතික ආහාරය වන්නේ සෙස්වා, එළු මස් හෝ හරක් මස් වලින් සාදන ලද තලන ලද මස්, සෙග්වාපා වියළන ලද, හරක් මස් සිට ක්‍රීඩා මස් දක්වා සහ කපන ලද මස් ද වෙනස් විය හැකිය, එක්කෝ මාංශ පේශිවල ධාන්ය අනුව තීරු වලට කපන ලද මස් ෆිලට් හෝ පැතලි කෑලි. ධාන්ය හරහා පෙති කපා. බොට්ස්වානාහි ආහාර පිසීම දකුණු අප්‍රිකාවේ අනෙකුත් ආහාර සමඟ සමහර ලක්ෂණ බෙදා ගනී.

බොට්ස්වානා ආහාර සඳහා උදාහරණ වනුයේ: බෝගෝබේ, පැප් (ඉරිඟු කැඳ), බෝවර්වර්ස්, samp, Magwinya (බැදපු පිටි පාන්) සහ මෝපේන් පණුවන්. කැඳ (බෝගෝබේ) සෑදෙන්නේ බඩ ඉරිඟු, බඩ ඉරිඟු හෝ මෙනේරි පිටි උතුරන වතුරට දමා මෘදු තලපයකට කලවම් කර සෙමින් පිස ගැනීමෙනි. බඩ ඉරිඟු හෝ බඩ ඉරිඟු පැසුණු පසු කිරි සහ සීනි එකතු කළ විට ටිං නම් කෑමක් සාදනු ලැබේ. කිරි සහ සීනි නොමැතිව, ටින් සමහර විට දිවා ආහාරය හෝ රාත්‍රී ආහාරය ලෙස මස් හෝ එළවළු සමඟ අනුභව කරනු ලැබේ. බෝගෝබේ සෑදීමේ තවත් ක්‍රමයක් වන්නේ ඇඹුල් කිරි සහ පිසින කොමඩු (ලෙරොට්) එකතු කිරීමයි. මෙම ආහාරය කලංග ගෝත්‍රිකයින් විසින් ටොෆි ලෙස හැඳින්වේ. මැඩිල යනු යෝගට් හෝ ඇඹුල් ක්රීම් වැනි සාම්ප්‍රදායික පැසුණු කිරි නිෂ්පාදනයකි.

කව්පි, ඩිට්ලූ සහ ලෙට්ල්හෝඩි ඇතුළු විවිධ බෝංචි වර්ග බොහොමයක් වගා කෙරේ. සමහර එළවලු කැලේ වැඩෙන අතර තේප් සහ ඩෙලේලේ (බණ්ඩක්කා) ඇතුළුව සෘතුමය වශයෙන් ලබා ගත හැකිය. මරුලා ඇතුළු බොහෝ පලතුරු දේශීයව ලබා ගත හැකිය. බොට්ස්වානා ප්‍රදේශයෙන් පැමිණි බවට විශ්වාස කෙරෙන කොමඩු, කන්නයේ දී බහුල වේ. ලෙරොට්ස් හෝ ලෙකටේන් නමින් හැඳින්වෙන තවත් කොමඩු වර්ගයක් ද වගා කෙරේ. වැලි සහිත කාන්තාර ප්‍රදේශවල දක්නට ලැබෙන සමහර වල් කොමඩු එම ප්‍රදේශවල වෙසෙන ජනතාවට වැදගත් ආහාර සහ ජල මූලාශ්‍රයකි. සීමාසහිත ක්ගලගාඩි බෲවරීස් විසින් බොට්ස්වානා හි ප්‍රථම සහ එකම දේශීය බියර් සන්නාමය වන ශාන්ත ලුවී ලාගර් නිෂ්පාදනය කරනු ලබන අතර එය 1989 සිට බොට්ස්වානා හි පොහොසත් ඉතිහාසයේ කොටසක් ද වන අතර මධ්‍යසාර නොවන බීම කියෝනේ මූක මගු, සාම්ප්‍රදායික පැසුණු කැඳ වර්ගයකි.

ක්‍රීඩා

පාපන්දු යනු බොට්ස්වානාහි ජනප්‍රියම ක්‍රීඩාව වන අතර 2012 අප්‍රිකානු ජාතීන්ගේ කුසලානයට සුදුසුකම් ලැබීම ජාතික කණ්ඩායමේ මේ දක්වා ඉහළම ජයග්‍රහණය වේ. අනෙකුත් ජනප්‍රිය ක්‍රීඩා වන්නේ සැහැල්ලු පන්දු, ක්‍රිකට්, ටෙනිස්, රග්බි, බැඩ්මින්ටන්, අත්පන්දු, ගොල්ෆ් සහ ධාවන පථ සහ පිටිය වේ. බොට්ස්වානා ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ සහකාර සාමාජිකයෙකි. බොට්ස්වානා 1991 දී ජාත්‍යන්තර බැඩ්මින්ටන් සම්මේලනයේ සහ අප්‍රිකානු බැඩ්මින්ටන් සම්මේලනයේ සාමාජිකත්වය ලබා ගත්තේය. බොට්ස්වානා ගොල්ෆ් සංගමය ආධුනික ගොල්ෆ් ලීගයක් පිරිනමන අතර ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයින් තරඟාවලි සහ ශූරතා තරඟ සඳහා තරඟ කරයි. 2012 වසරේ බොට්ස්වානා එරට පළමු ඔලිම්පික් පදක්කම දිනා ගත්තේ එහි ධාවන ශූර නිජෙල් ආමොස් මීටර් 800 ඉසව්වේ රිදී පදක්කම දිනාගනිමිනි. 2011 දී ඇමැන්ටල් මොන්ට්ෂෝ මීටර් 400 ලෝක ශූරයා බවට පත් වූ අතර ලෝක මට්ටමේ බොට්ස්වානාගේ පළමු මලල ක්‍රීඩා පදක්කම දිනා ගත්තේය. උස පැනීමේ ක්‍රීඩක කබෙලෝ ක්ගෝසිමං තුන් වතාවක් අප්‍රිකානු ශූරයෙකි, අයිසැක් මක්වාලා මීටර් 400 ඉසව්වේ විශේෂීකරණය වූ කෙටි දුර ධාවන ක්‍රීඩකයෙකි, ඔහු 2018 පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා උළෙලේ රන් පදක්කම් ලාභියා විය, බබොලොකි තීබේ 2014 ගිම්හානයේදී මීටර් 200 රිදී පදක්කම්ලාභියෙකි. යොවුන් ඔලිම්පික් උළෙල සහ 2014 ලෝක කනිෂ්ඨ මලල ක්‍රීඩා ශූරතාවලියේදී අවසන් පූර්ව වටයට පිවිසි අතර මෝටර් බයිසිකල් ක්‍රීඩකයෙකු වන Ross Branch Ross දකුණු අප්‍රිකානු රට හරහා දිවීමේ ශූරතාවලියේ අංක එකේ ස්ථානය හිමිකරගෙන ඩකාර් රැලියට තරඟ කර ඇත. ලෙට්සිලේ ටෙබෝගෝ 2022 ලෝක මලල ක්‍රීඩා ශූරතාවලියේදී මීටර් 100 කනිෂ්ඨ ලෝක වාර්තාව 9.94ක කාලයක් වාර්තා කළේය.

2021 අගෝස්තු 7 වන දින ටෝකියෝ ඔලිම්පික් උළෙලේ පිරිමි මීටර් 4 × 400 සහය දිවීමේ ඉසව්වෙන් බොට්ස්වානා ලෝකඩ පදක්කම දිනා ගත්තේය.

අධ්‍යාපනය

බොට්ස්වානා 1966 නිදහසින් පසු අධ්‍යාපනික සංවර්ධනයේ විශාල ප්‍රගතියක් ලබා ඇත. ඒ වන විට රට තුළ උපාධිධාරීන් සිටියේ ඉතා ස්වල්පයක් වන අතර ද්විතියික පාසල්වලට ගියේ ජනගහනයෙන් ඉතා කුඩා ප්‍රතිශතයක් පමණි. බොට්ස්වානා එහි වැඩිහිටි සාක්ෂරතා අනුපාතය 1991 දී 69% සිට 2008 දී 83% දක්වා වැඩි විය. උප සහරා අප්‍රිකානු රටවල් අතරින් බොට්ස්වානා ඉහළම සාක්ෂරතා අනුපාතයක් ඇත. ද වර්ල්ඩ් ෆැක්ට්බුක් - මධ්‍යම බුද්ධි ඒජන්සියට අනුව 2015 වන විට, වයස අවුරුදු 15 සහ ඊට වැඩි ජනගහනයෙන් 88.5% ක් පිළිවෙළින් කියවීමට හා ලිවීමට හැකි අතර ඔවුන් සාක්ෂරතාවයෙන් යුක්ත විය.

දියමන්ති සොයා ගැනීමත්, එමගින් ලැබුණු රාජ්‍ය ආදායම වැඩිවීමත් සමඟ රටේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිපාදනවල විශාල වර්ධනයක් ඇති විය. සියලුම සිසුන්ට වසර දහයක මූලික අධ්‍යාපනය සහතික කරන ලද අතර, එය කනිෂ්ඨ සහතික සුදුසුකමකට මග පාදයි. බොට්ස්වානා ද්විතීයික අධ්‍යාපනය පිළිබඳ සාමාන්‍ය සහතිකය (BGCSE) ප්‍රදානය කිරීමට තුඩු දෙන ද්විතීයික පාසල් අධ්‍යාපනයේ තවත් වසර දෙකක අධ්‍යාපනය සඳහා පාසල් ජනගහනයෙන් අඩක් පමණ සහභාගී වේ. බොට්ස්වානා හි ද්විතීයික අධ්‍යාපනය නොමිලේ හෝ අනිවාර්ය නොවේ.

පාසලෙන් ඉවත් වූ පසු, සිසුන්ට රටේ කාර්මික විද්‍යාල හතෙන් එකකට හෝ ඉගැන්වීමේ හෝ හෙද වෘත්තීය පුහුණු පාඨමාලා හැදෑරීමට හැකිය. සිසුන් බොට්ස්වානා විශ්ව විද්‍යාලය, බොට්ස්වානා කෘෂිකර්ම හා ස්වාභාවික සම්පත් විශ්ව විද්‍යාලය, බොට්ස්වානා ජාත්‍යන්තර විද්‍යා හා තාක්ෂණ විශ්ව විද්‍යාලය සහ ගැබොරෝන්හි බොට්ස්වානා ගණකාධිකාරී විද්‍යාලයට ඇතුළත් වේ. තවත් බොහෝ සිසුන් රට පුරා ඇති බොහෝ පෞද්ගලික තෘතීයික අධ්‍යාපන විද්‍යාලවල අවසන් වේ. ගිණුම්කරණය, ව්‍යාපාර සහ පරිගණකකරණය පිළිබඳ උපාධි පාඨමාලා පිරිනමන රටේ ප්‍රථම පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාලය වන බොතෝ විශ්ව විද්‍යාලය මේ අතර කැපී පෙනේ. තවත් ජාත්‍යන්තර විශ්ව විද්‍යාලයක් වන්නේ ලිම්කොක්වින්ග් නිර්මාණාත්මක තාක්ෂණ විශ්ව විද්‍යාලය වන අතර එය නිර්මාණාත්මක කලාව පිළිබඳ විවිධ ආශ්‍රිත උපාධි පිරිනමයි. අනෙකුත් තෘතීයික ආයතනවලට Ba Isago, ABM University College යන විශාලතම ව්‍යාපාර සහ කළමනාකරණ පාසල, New Era, Gaborone වෘත්තීය අධ්‍යයන ආයතනය, Gaborone University College of Law and Professional Studies ආදිය ඇතුළත් වේ. ගුණාත්මක අධ්‍යාපනයක් ලබාදීමේ දැවැන්ත ප්‍රගතියක් පෞද්ගලික අධ්‍යාපන සපයන්නන් විසින් සිදු කර ඇත. රටේ හොඳම සිසුන් විශාල ප්‍රමාණයක් දැන් ඔවුන්ටත් අයදුම් කරනවා. මෙම සිසුන්ගෙන් අති බහුතරයක් රජයේ අනුග්‍රහය ලබන සිසුන් වේ. ජාතියේ දෙවන ජාත්‍යන්තර විශ්ව විද්‍යාලය වන බොට්ස්වානා ජාත්‍යන්තර විද්‍යා හා තාක්ෂණ විශ්ව විද්‍යාලය 2011 හි පැලපයි හි නිම කරන ලදී.

ප්‍රමාණාත්මක ජයග්‍රහණ සෑම විටම ගුණාත්මක ඒවා සමඟ නොගැලපේ. විශේෂයෙන්ම ප්‍රාථමික පාසල්වල තවමත් සම්පත් හිඟ වන අතර ගුරුවරුන්ට ඔවුන්ගේ ද්විතියික පාසල් සගයන්ට වඩා අඩු වැටුපක් ලැබේ. බොට්ස්වානා අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය අප්‍රිකානු පුස්තකාල ව්‍යාපෘතිය සමඟ එක්ව ප්‍රාථමික පාසල්වල පුස්තකාල පිහිටුවීමට කටයුතු කරයි. බොට්ස්වානා රජය බලාපොරොත්තු වන්නේ ජාතික ආදායමෙන් විශාල කොටසක් අධ්‍යාපනය සඳහා ආයෝජනය කිරීමෙන් රට ආර්ථික පැවැත්ම සඳහා දියමන්ති මත යැපීම අඩු වන අතර පුහුණු ශ්‍රමිකයන් සඳහා විදේශිකයන් මත යැපෙන අඩුවක් වනු ඇති බවයි. "විවිධ ආකාරයේ වෘත්තීය අධ්‍යාපනය සහ පුහුණුව එක් විස්තීර්ණ පද්ධතියකට ඒකාබද්ධ කිරීම" අරමුණු කරගනිමින් NPVET (වෘත්තීය අධ්‍යාපනය සහ පුහුණුව පිළිබඳ ජාතික ප්‍රතිපත්තිය) තුළ එකතු කරන ලද වෘත්තීය අධ්‍යාපනයට පක්ෂව ප්‍රතිපත්ති හරහා එම අරමුණු අර්ධ වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වේ. බොට්ස්වානා අධ්‍යාපනය සඳහා රජයේ වියදම්වලින් 21%ක් ආයෝජනය කරයි.

2006 ජනවාරි මාසයේදී බොට්ස්වානා, බොට්ස්වානා විශ්ව විද්‍යාලයේ හෝ ශිෂ්‍යයා අධ්‍යාපනය හැදෑරීමට කැමති නම් විශ්ව විද්‍යාලයේ සිටින ඕනෑම බොට්ස්වානා පුරවැසියෙකුට ජීවන වියදම් සමඟ පූර්ණ ශිෂ්‍යත්ව ලබා දෙන නමුත්, දශක දෙකක නිදහස් රාජ්‍ය අධ්‍යාපනයෙන් පසු පාසල් ගාස්තු නැවත හඳුන්වා දෙන බව නිවේදනය කළේය. දේශීයව ලබා නොදෙන ඕනෑම ක්ෂේත්‍රයක, ඔවුන්ට විදේශයන්හි අධ්‍යාපනය ලැබීමට පූර්ණ ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා දේ.

විද්‍යාව සහ තාක්ෂණය

බොට්ස්වානා සිය ආර්ථිකය විවිධාංගීකරණය කිරීම සඳහා විද්‍යාව හා තාක්ෂණය භාවිතා කිරීමට සැලසුම් කර ඇති අතර එමඟින් දියමන්ති කැණීම මත යැපීම අඩු කරයි. මේ සඳහා රජය 2008 වසරේ සිට කෘෂිකර්මාන්තය, දියමන්ති, නවෝත්පාදන, ප්‍රවාහන, සෞඛ්‍ය සහ අධ්‍යාපන යන අංශවල කේන්ද්‍රස්ථාන හයක් පිහිටුවා ඇත.

ජාත්‍යන්තර සහයෝගීතාවය සහ සංවර්ධනය සඳහා වූ ස්පාඤ්ඤ ඒජන්සිය (AECID) විසින් අනුග්‍රහය දක්වන ලද යුනෙස්කෝ ව්‍යාපෘතියක් තුළ බොට්ස්වානා විසින් 2011 දී පර්යේෂණ, විද්‍යාව සහ තාක්‍ෂණය පිළිබඳ යාවත්කාලීන කරන ලද ජාතික ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. මෙම ප්‍රතිපත්තිය වේගවත් තාක්ෂණික පරිණාමය, ගෝලීයකරණය සහ 2016 දක්වා බොට්ස්වානාහි දසවැනි ජාතික සංවර්ධන සැලැස්ම සහ දැක්ම 2016 ඇතුළත් ඉහළ මට්ටමේ උපාය මාර්ගික ලේඛනවල සම්පාදනය කර ඇති ජාතික සංවර්ධන ඉලක්ක සපුරා ගැනීමේ අභියෝග භාර ගැනීම අරමුණු කරයි. පර්යේෂණ, විද්‍යාව, තාක්ෂණ සහ නවෝත්පාදන පිළිබඳ ජාතික ප්‍රතිපත්තිය (2011) මගින් පර්යේෂණ සහ සංවර්ධන (R&D) සඳහා දළ දේශීය වියදම 2012 දී දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 0.26% සිට 2016 වන විට දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 2% දක්වා ඉහළ නැංවීමේ ඉලක්කය නියම කරයි. R&D සඳහා රාජ්‍ය වියදම් ඉහල දැමීම මගින් නියමිත කාල රාමුව තුලට ළඟා විය.

පර්යේෂණ සඳහා මධ්‍යස්ථ මූල්‍ය ආයෝජනයක් තිබියදීත්, බොට්ස්වානා උප-සහාරා අප්‍රිකාවේ ඉහළම පර්යේෂක ඝනත්වයකින් එකක් ලෙස ගණන් ගනී: 2013 දී උපමහාද්වීපයේ වැසියන් මිලියනයකට 91 ක සාමාන්‍යයක් හා සසඳන විට වැසියන් මිලියනයකට 344 (ප්‍රධාන සංඛ්‍යාව අනුව). බොට්ස්වානා 2021 දී ගෝලීය නවෝත්පාදන දර්ශකයේ 106 වැනි ස්ථානයට පත් වූ අතර, 2019 දී 93 වැනි ස්ථානයට පත් විය.

2009 දී බොට්ස්වානා පදනම් කරගත් සමාගමක් වන Deaftronics වසර හයක මූලාකෘති සංවර්ධනයෙන් පසු සූර්ය බලයෙන් ක්‍රියා කරන ශ්‍රවණාධාරයක් දියත් කළේය. එතැන් සිට, Deaftronics ශ්‍රවණාධාර 10,000 කට වඩා අලෙවි කර ඇත. ඒකකයකට ඩොලර් 200 බැගින් වන අතර, සෑම ශ්‍රවණාධාරයක් සඳහාම නැවත ආරෝපණය කළ හැකි බැටරි හතරක් (වසර තුනක් දක්වා පවතින) සහ ඒවා සඳහා සූර්ය චාජරයක් ඇතුළත් වේ. බොහෝ සමාන උපාංග සමඟ සසඳන විට නිෂ්පාදනය මිළ අඩුයි, එය ඩොලර් 600කින් පමණ ආරම්භ විය හැක.

2011 දී, බොට්ස්වානා හි කෘෂිකර්ම පර්යේෂණ දෙපාර්තමේන්තුව (DAR) විසින් බොට්ස්වානා තත්ත්වයන් යටතේ හරක් මස් නිෂ්පාදනය සඳහා සමස්ත කාර්යක්ෂමතාවය ප්‍රශස්ත කිරීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලද මියුසි ගවයින් එළිදක්වන ලදී. ස්වනා, බොන්ස්මාර, බ්‍රහ්ම, ටුලි සහ සිමන්ටල් වර්ග වල දෙමුහුන් වර්ගයකි, මෙම සංයුක්තය හරක් මස් නිෂ්පාදනය වැඩි කිරීමට හේතු වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ. පර්යේෂණයේ පරමාර්ථය වූයේ බොට්ස්වානා හි දැනටමත් සොයාගෙන ඇති හරස් අභිජනන වැනි ක්‍රියා කළ හැකි ජානමය ද්‍රව්‍යයක් සොයා ගැනීම සහ දේශීය ස්වානා අභිජනනයට වඩා බෙහෙවින් ඉහලින් දේශීය තොගයේ දෘඪතාව සහ අනුවර්තනය වීමේ හැකියාව එක් පැකේජයක රඳවා තබා ගැනීමයි.

2016 දී, බොට්ස්වානා තාක්ෂණ පර්යේෂණ සහ නවෝත්පාදන ආයතනය (BITRI) බොට්ස්වානා එන්නත් ආයතනය සහ කැනේඩියානු ආහාර පරීක්ෂණ නියෝජිතායතනය සමඟ එක්ව පාද සහ මුඛ රෝග සඳහා වේගවත් පරීක්ෂණ කට්ටලයක් සංවර්ධනය කරන ලදී. පවතින රෝග විනිශ්චය ක්‍රම සඳහා ඉහළ පුහුණුව ලත් රසායනාගාර නිලධාරීන් සහ විශේෂ උපකරණ අවශ්‍ය වූ අතර, එය පාලන ක්‍රියා පටිපාටි ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී ප්‍රමාද වීමට හේතු විය; බොට්ස්වානා හි නිපදවන ලද කට්ටලය ස්ථානීය රෝග විනිශ්චය කිරීමට ඉඩ සලසයි.

වර්ග කිලෝමීටර් අරාව (SKA) (MeerKAT) එක් යෝධ දුරේක්ෂයක් සෑදීමට විශාල දුරක් පුරා පැතිරී ඇති  ඇන්ටනා දහස් ගණනකින් සමන්විත වේ. බොට්ස්වානා සහභාගී වීමට තෝරාගනු ලැබුවේ එහි දකුණු අර්ධගෝලයේ සහ පරිසරයේ කදිම පිහිටීම නිසා විශ්වයෙන් දත්ත රැස් කිරීම පහසු කළ හැකි බැවිනි. බොට්ස්වානා රජය විසින් Kgale View හි SKA පූර්වගාමි දුරේක්ෂයක් ඉදිකර ඇති අතර, එය අප්‍රිකානු ඉතා දිගු පාදක රේඛීය අන්තර් ක්‍රියාකාරී ජාලය (AVN) ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර තාරකා විද්‍යා ශිෂ්‍යත්ව සඳහා සිසුන් යවා ඇත.

බොට්ස්වානා විසින් 2020 දෙසැම්බර් 18 වන දින Gaborone හි Micro Satellite (CubeSat) Botswana Satellite Technology (Sat-1 Project) තැනීම සහ දියත් කිරීම සඳහා තමන්ගේම 3-වසරක වැඩසටහනක් දියත් කරන ලදී. චන්ද්‍රිකාවේ සංවර්ධනය බොට්ස්වානා ජාත්‍යන්තර විද්‍යා හා තාක්ෂණ විශ්වවිද්‍යාලය විසින් මෙහෙයවනු ලැබේ. (BIUST) Finland & Loon හි Oulu විශ්ව විද්‍යාලයේ තාක්ෂණික සහාය ඇතිව, තාක්‍ෂණිකව මෙහෙයවන ආර්ථිකයක් වීමේ Botswana හි අභිලාෂය සාක්ෂාත් කර ගැනීමේ යෝධ ඉදිරි පිම්මකි. පෘථිවි නිරීක්ෂණ සඳහා භාවිතා කරන චන්ද්‍රිකාව, ස්මාර්ට් ගොවිතැන සහ තත්‍ය කාලීන අතථ්‍ය සංචාරක සඳහා දත්ත ජනනය කරනු ඇත. තවද, රොබෝ තාක්ෂණය සහ ස්වයංක්‍රීය තාක්‍ෂණය භාවිතයෙන් අස්වනු කාලය පුරෝකථනය කිරීමට සහ පුරෝකථනය කිරීමට එය අපට උපකාර කරනු ඇත.

2016 දී තොරතුරු තාක්ෂණ අංශයේ Almaz නම් සමාගමක් එහි පළමු වර්ගයේ පරිගණක එකලස් කිරීමේ සමාගමක් විවෘත කරන ලදී. බොට්ස්වානා සමාගමක් වන ඩිටෙක් ජංගම දුරකථන අභිරුචිකරණය කිරීම, සැලසුම් කිරීම සහ නිෂ්පාදනය කිරීම ද සිදු කරයි. Ditec යනු මයික්‍රොසොෆ්ට් බල ගැන්වෙන උපාංග සැලසුම් කිරීම, සංවර්ධනය කිරීම සහ අභිරුචිකරණය කිරීම පිළිබඳ ප්‍රමුඛ විශේෂඥයන්ගෙන් එකකි.

2021 නොවැම්බර් 19 වන දින Botswana Harvard HIV විමර්ශන රසායනාගාරයේ (BHHRL) විද්‍යාඥයින් විසින් Omicron ප්‍රභේදය මුලින්ම සොයා ගන්නා ලද අතර පසුව B.1.1.529 ලෙස නම් කරන ලද අතර පසුව "Omicron" ලෙස නම් කරන ලද ප්‍රභේදය සොයා ගත් ලොව පළමු රට බවට පත් විය. 2021 මුල් භාගයේ සිට, ඔවුන් ධනාත්මක SARS-CoV-2 වෛරස් සාම්පල 2,300ක් පමණ ප්‍රවේණි අනුක්‍රමණය කර ඇත. ආචාර්ය Gaseitsiwe ට අනුව, GISAID වෙත බොට්ස්වානාගේ ජෙනෝම අනුක්‍රමය ඉදිරිපත් කිරීම් අප්‍රිකානු කලාපයේ ඒක පුද්ගල පදනමින් ඉහළම ඒවා අතර, එහි හොඳින් සම්පත් ඇති අසල්වැසි දකුණු අප්‍රිකාව හා සමාන වේ. Botswana Harvard AIDS Institute Partnership (BHP) 2003 දී ගොඩනඟන ලදී, කුඩ සංවිධානය BHHRL විවෘත කිරීමෙන් වසර දෙකකට පසුව, එහි අරමුණ-සාදන ලද HIV පර්යේෂණාගාරය සහ මහාද්වීපයේ පළමු එකකි.

යටිතල පහසුකම්
බොට්ස්වානා හි කිලෝමීටර් 971 (සැතපුම් 603) දුම්රිය මාර්ග, කිලෝමීටර් 18,482 (සැතපුම් 11,484 ) මාර්ග සහ ගුවන් තොටුපළ 92 ක් ඇත, ඉන් 12 ක් පදික ධාවන පථ ඇත. 1966 නිදහසින් පසු පදික මාර්ග ජාලය මුළුමනින්ම පාහේ ඉදිකර ඇත. ජාතික ගුවන් සේවය එයාර් බොට්ස්වානා වන අතර එය දේශීයව සහ අප්‍රිකාවේ වෙනත් රටවලට පියාසර කරයි. බොට්ස්වානා දුම්රිය යනු දකුණු අප්‍රිකානු කලාපීය දුම්රිය පද්ධතියේ තීරණාත්මක සම්බන්ධකයක් වන ජාතික දුම්රිය සමාගමයි. බොට්ස්වානා දුම්රිය සේවය පතල් අංශය සහ ප්‍රාථමික කර්මාන්ත සඳහා මෙන්ම මගී-දුම්රිය සේවා සහ වියළි වරායන් සඳහා භාණ්ඩ රාශියක් ගෙනයාම සඳහා දුම්රිය පාදක ප්‍රවාහන පහසුකම් සපයයි.

බොට්ස්වානාහි බලශක්ති යටිතල පහසුකම් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, රට විදුලිය සඳහා ගල් අඟුරු නිෂ්පාදනය කරන අතර රට තුළට තෙල් ආනයනය කරනු ලැබේ. මෑතකදී, රට පුනර්ජනනීය බලශක්ති ප්‍රභවයන් කෙරෙහි විශාල උනන්දුවක් දක්වා ඇති අතර සුළං, සූර්ය සහ ජෛව ස්කන්ධ පුනර්ජනනීය බලශක්ති කර්මාන්ත සඳහා ආයෝජකයින් ආකර්ෂණය කර ගත හැකි පුළුල් උපාය මාර්ගයක් සම්පූර්ණ කර ඇත. බොට්ස්වානා හි බලාගාර අතර මොරුපුලේ බී බලාගාරය (MW 600), මොරුපුලේ A බලාගාරය (132 MW), ඔරපා බලාගාරය (90 MW), ෆකලනේ බලාගාරය (1.3 MW) සහ ම්මාමබුල බලාගාරය (3 MW) ඇතුළත් වේ. නුදුරු අනාගතයේදී සබැඳිව සිටින්න. 200 MW සූර්ය බලාගාරයක් ඛනිජ සම්පත්, හරිත තාක්ෂණ සහ බලශක්ති ආරක්ෂණ අමාත්‍යාංශය විසින් සැලසුම් කර සැලසුම් කිරීමේ අදියරේ පවතී.

සෞඛ්‍ය
බොට්ස්වානා හි සෞඛ්‍ය සේවා පද්ධතිය ක්‍රමයෙන් වැඩි දියුණු කරමින් එහි යටිතල පහසුකම් වඩාත් ප්‍රවේශ විය හැකි බවට පුළුල් කරයි. ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන රටක් ලෙස රටේ තත්ත්වය බොට්ස්වානාහි ජනගහනයෙන් වැඩි පිරිසකට විශ්වීය සෞඛ්‍ය සේවා ප්‍රවේශයේ ප්‍රගතියක් ලබා ගැනීමට ඔවුන්ට ඉඩ ලබා දී ඇත. බොට්ස්වානා හි මිලියන 2.3 ක ජනගහනයෙන් බහුතරයක් දැන් සෞඛ්‍ය සේවා මධ්‍යස්ථානයක සිට කිලෝමීටර් පහක් ඇතුළත ජීවත් වෙති. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ළදරු මරණ සහ මාතෘ මරණ අනුපාතිකය ක්‍රමයෙන් අඩුවෙමින් පවතී. රටේ වැඩිදියුණු වෙමින් පවතින සෞඛ්‍ය සේවා යටිතල පහසුකම් ද උපතේ සිට සාමාන්‍ය ආයු අපේක්ෂාවේ වැඩිවීමක් පෙන්නුම් කර ඇති අතර, උපත් සියල්ලම පාහේ සෞඛ්‍ය සේවා පහසුකම් තුළ සිදු වේ.

උප සහරා අප්‍රිකාවේ බොහෝ රටවල් මෙන්ම බොට්ස්වානා ද තවමත් HIV/AIDS සහ අනෙකුත් බෝවන රෝග සඳහා ඉහළ අනුපාත සමඟ සටන් කරන නිසා සෞඛ්‍ය සේවා සඳහා ප්‍රවේශය රටේ සෞඛ්‍ය ආරක්ෂණ ගැටළු සියල්ල සමනය කර නැත. 2013 වසරේ ජනගහනයෙන් 25%ක් පමණ HIV/AIDS ආසාදනය වී ඇත. බොට්ස්වානා වයස අවුරුදු 5 ට අඩු ළමුන් අතර ඉහළ මන්දපෝෂණ අනුපාතයන් සමඟ පොරබදමින් සිටින අතර එමඟින් පාචනය සහ වර්ධනය අඩාල වීම වැනි අනෙකුත් සෞඛ්‍ය ගැටළු වලට තුඩු දී ඇත.

සෞඛ්‍ය කර්මාන්තය

බොට්ස්වානා හි සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය රට පුරා සෞඛ්‍ය සේවාවේ ගුණාත්මකභාවය සහ බෙදා හැරීම අධීක්ෂණය කිරීමේ වගකීම දරයි. ලෝක බැංකුවට අනුව උපතේදී ආයු අපේක්ෂාව 2009 දී 55 ක් වූ අතර, මීට පෙර 1990 දී 64.1 හි උපරිම මට්ටමෙන් 2002 දී 49 දක්වා අඩු විය. බොට්ස්වානා හි 2011 සංගණනයෙන් පසුව, වර්තමාන ආයු අපේක්ෂාව වසර 54.06ක් ලෙස ගණන් බලා ඇත.

බොට්ස්වානා පිළිකා සංගමය ස්වේච්ඡා රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයකි. මෙම සංගමය ජාත්‍යන්තර පිළිකා පාලනය සඳහා වූ සංගමයේ සාමාජිකයෙකි. පිළිකා රෝග නිවාරණය සහ සෞඛ්‍ය දැනුවත් කිරීමේ වැඩසටහන් සැපයීම, පිළිකා රෝගීන් සඳහා සෞඛ්‍ය සේවා වෙත ප්‍රවේශය පහසු කිරීම සහ පීඩාවට පත් වූවන්ට සහය සහ උපදේශන ලබා දීම තුළින් සංගමය දැනට පවතින සේවාවන් අතිරේක කරයි.

HIV/AIDS වසංගතය

තෝරාගත් දකුණු අප්‍රිකානු රටවල ආයු අපේක්ෂාව, 1950-2019. HIV/AIDS නිසා ආයු අපේක්ෂාව අඩු වී ඇත.

උප සහරා අප්‍රිකාවේ වෙනත් තැන්වල මෙන්, ඒඩ්ස් හි ආර්ථික බලපෑම සැලකිය යුතු ය. පුනරාවර්තන අයවැය හිඟයන් සහ සෞඛ්‍ය සේවා සඳහා වියදම් ඉහළ යාම හේතුවෙන් 2002-3 දී ආර්ථික සංවර්ධන වියදම් 10% කින් කපා හැර ඇත. බොට්ස්වානා ඒඩ්ස් වසංගතයෙන් දැඩි ලෙස පහර වැදී ඇත; 2006 දී උපතේදී ආයු අපේක්ෂාව අවුරුදු 65 සිට 35 දක්වා පහත වැටී ඇති බව ගණන් බලා ඇත. කෙසේ වෙතත්, බොට්ස්වානා හි 2011 සංගණනයෙන් පසු වත්මන් ආයු අපේක්ෂාව වසර 54.06 ලෙස ගණන් බලා ඇත. කෙසේ වෙතත් මෙහි ප්‍රස්ථාරයෙන් වසර 65 කට වැඩි කාලයක් පෙන්නුම් කරයි, එබැවින් ආයු අපේක්ෂාව පිළිබඳ පරස්පර තොරතුරු තිබේ.

බොට්ස්වානා හි HIV/AIDS ව්‍යාප්තිය 2009 දී වයස අවුරුදු 15-49 අතර වැඩිහිටියන් සඳහා 25.4% සහ 2013 දී 21.9% ලෙස ඇස්තමේන්තු කර ඇත, උප සහරා අප්‍රිකානු රටවල ලෙසෝතෝ සහ එස්වාටිනි විසින් ඉක්මවා ඇත. මෙය 2013 වසරේ බොට්ස්වානා ලෝකයේ තුන්වන ඉහළම ව්‍යාප්තිය ඇති ස්ථානයට පත් කරන අතරම "වැළැක්වීමේ සහ ප්‍රතිකාර වැඩසටහන් වල ප්‍රමුඛයා" වේ. 2003 දී, රජය විසින් නොමිලේ හෝ මිල අඩු සාමාන්‍ය ප්‍රතිවෛරස් ඖෂධ ඇතුළත් පුළුල් වැඩසටහනක් මෙන්ම වෛරසය පැතිරීම නැවැත්වීමට සැලසුම් කරන ලද තොරතුරු ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කරන ලදී. 2013 දී, බොට්ස්වානාහි වැඩිහිටියන්ගෙන් 40% කට වැඩි පිරිසකට ප්‍රතිවෛරස් ප්‍රතිකාර සඳහා ප්‍රවේශය තිබුණි.  වයස අවුරුදු 15-19 අතර වයස් කාණ්ඩයේ, 2013 දී ව්‍යාප්තිය කාන්තාවන් සඳහා 6%ක් සහ පිරිමින් සඳහා 3.5%ක් ලෙස ගණන් බලා ඇත,  සහ 20-24 වයස් කාණ්ඩය සඳහා, කාන්තාවන් සඳහා 15% සහ පිරිමින් සඳහා 5%.  නව HIV තුරන් කිරීමේ ගෝලීය සැලැස්මේ UN AIDS කණ්ඩායම විසින් 2011 දී හඳුනාගත් ප්‍රමුඛතා රටවල් 21 න් එකක් බොට්ස්වානා වේ. දරුවන් අතර ආසාදන සහ ඔවුන්ගේ මව්වරුන් ජීවත් කරවීම සඳහා.  2009 සිට 2013 දක්වා ළමුන් තුළ නව HIV ආසාදනයන් 50%කට වඩා අඩු වී ඇත. බොට්ස්වානා හි HIV සමඟ කටයුතු කිරීමේදී බලාපොරොත්තු වන්නේ, 2013 වසරේ දී ගර්භනී HIV ආසාදිත කාන්තාවන්ගෙන් 10% කටත් අඩු ප්‍රමාණයක් ප්‍රතිවෛරස් ඖෂධ ලබා නොගත් අතර, වයස අවුරුදු 5 ට අඩු ළමුන්ගේ නව HIV ආසාදන සංඛ්‍යාවේ අනුරූප විශාල අඩුවීමක් (50% ට වැඩි) .  එක්සත් ජාතීන්ගේ ගෝලීය සැලසුම් රටවල් අතර, බොට්ස්වානා හි HIV ආසාදිතයන් ප්‍රතිවෛරස් නාශක ලබාගන්නා ඉහළම ප්‍රතිශතයක් ඇත. ප්‍රතිකාර: වැඩිහිටියන් සඳහා 75%ක් පමණ (වයස අවුරුදු 15+) සහ ළමුන් සඳහා 98%ක් පමණ වේ.

රටපුරා මවගෙන් දරුවාට සම්ප්‍රේෂණය වීම වැළැක්වීමේ වැඩසටහනක් සමඟින්, බොට්ස්වානා විසින් ආසාදිත මව්වරුන්ගෙන් තම දරුවන්ට HIV සම්ප්‍රේෂණය වීම 40% සිට 4% දක්වා අඩු කර ඇත. ෆෙස්ටස් මෝගේ ගේ නායකත්වය යටතේ, බොට්ස්වානා රජය HIV/AIDS වලට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා බාහිර උපකාර ඉල්ලා සිටි අතර බිල් සහ මෙලින්ඩා ගේට්ස් පදනම, මර්ක් පදනම වෙතින් මුල් සහය ලබාගෙන අප්‍රිකානු විස්තීර්ණ HIV/AIDS හවුල්කාරිත්වය (ACHAP) පිහිටුවා ගන්නා ලදී. අනෙකුත් මුල් හවුල්කරුවන් අතර බොට්ස්වානා-හාවර්ඩ් ඒඩ්ස් ආයතනය, හාවඩ් මහජන සෞඛ්‍ය පාසල සහ බොට්ස්වානා-උපෙන් හවුල්කාරිත්වය පෙන්සිල්වේනියා විශ්ව විද්‍යාලය ඇතුළත් වේ. 2011 UNAIDS වාර්තාවට අනුව, ප්‍රතිකාර සඳහා විශ්වීය ප්‍රවේශය - 80% හෝ ඊට වැඩි ආවරණයක් ලෙස අර්ථ දක්වා ඇත - බොට්ස්වානා හි සාක්ෂාත් කර ගෙන ඇත.

බොට්ස්වානා හි ඉහළ HIV ව්‍යාප්තිය සඳහා ඇති විය හැකි හේතු අතර සමගාමී ලිංගික හවුල්කාරිත්වයන්, ගණුදෙණු ලිංගිකත්වය, පරම්පරාගත ලිංගිකත්වය සහ රැකියා ලුහුබැඳීම සඳහා තම ප්‍රාදේශීය ප්‍රජාවෙන් පිටත සංචාරය කරන සැලකිය යුතු සංඛ්‍යාවක් ඇතුළත් වේ. බොහෝ ලිංගික සම්බන්ධතා වල බහුවිධ ස්වභාවය සෞඛ්‍ය තත්වයට තවදුරටත් බලපායි.

සංචාරක කර්මාන්තය

බොට්ස්වානා සංචාරක සංවිධානය යනු රටේ නිල සංචාරක කණ්ඩායමයි. මූලික වශයෙන්, සංචාරකයින් ගැබොරෝන් වෙත පැමිණෙන්නේ නගරයට අමුත්තන් සඳහා විවිධ ක්‍රියාකාරකම් ඇති බැවිනි. ලයන් පාර්ක් රිසෝට් යනු බොට්ස්වානා හි පළමු ස්ථිර විනෝද උද්‍යානය වන අතර පවුල් සඳහා උපන් දින සාද වැනි උත්සව පවත්වයි. බොට්ස්වානා හි අනෙකුත් ගමනාන්ත අතරට ගැබොරෝන් යාත්‍රා සමාජය සහ කලහාරි ධීවර සමාජය සහ ගැබොරෝන් වේල්ල සහ මොකොලෝඩි නේචර් රක්ෂිතය වැනි ස්වභාවික ආකර්ෂණ ස්ථාන ඇතුළත් වේ. බොට්ස්වානා ගොල්ෆ් සංගමය (BGU) විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන ගොල්ෆ් පිටි ඇත. ෆාකලනේ ගොල්ෆ් වත්ත යනු ඩොලර් මිලියන ගණනක සමාජ ශාලාවක් වන අතර එය හෝටල් නවාතැන් සහ ගොල්ෆ් පිටි සඳහා ප්‍රවේශය යන දෙකම සපයයි. බොට්ස්වානාහි කෞතුකාගාරවලට ඇතුළත් වන්නේ:

 ගැබොරෝන්හි බොට්ස්වානා ජාතික කෞතුකාගාරය
 කන්යේ හි II වන ක්ගෝසි බතෝන් (සෙගොපොට්සෝ) කෞතුකාගාරය
 මොලෙපොලෝල් හි I වන ක්ගෝසි සෙචෙල් කෞතුකාගාරය
 සෙරෝවේ III වන ඛාමා අනුස්මරණ කෞතුකාගාරය
 මවුන් හි නබේ කෞතුකාගාරය
 මොචුඩි හි පූතාඩිකොබෝ කෞතුකාගාරය
 ෆ්‍රැන්සිස්ටවුන් හි සුපා න්ග්වානෝ කෞතුකාගාර මධ්‍යස්ථානය

මූලාශ්‍ර

බොට්ස්වානා

බොට්ස්වානා


An Stipa grandis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pavel Aleksandrovich Smirnov. An Stipa grandis in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa grandis


Leopold Alexander Graf von Wartensleben (* 1. Oktober 1710; † 21. September 1775 in Berlin) war ein preußischer Generalleutnant. Er war Senior des Johanniterordens sowie Komtur und Landvogt der Kommende Schivelbein, Ritter des Ordens Pour le Mérite, Landdrost von Hetter, Rees und Isselburg und Freiherr der Herrlichkeit Wertherbruch und Mitteldonk sowie Erbherr auf Freybergsdorf.

Leben
Leopold Alexander wurde als jüngster Sohn des Generalfeldmarschalls Alexander Hermann von Wartensleben aus dem uradeligen Haus Wartensleben und dessen zweiter Frau Anna Sophia von Treskow (1670–1735) geboren.

Seine Ausbildung erhielt er am Pädagogium in Halle. Am 25. April 1725 wurde er bereits Fähnrich im Infanterie-Regiment Nr. 1 (Leibregiment des Königs) und am 1. Januar 1728 Seconde-Lieutenant. 1730 gehörte er zum Gefolge des Königs Friedrich Wilhelm I. bei der Truppenschau von Mühlberg. Im Februar 1732 war er als Freiwilliger bei der kaiserlichen Armee unter Friedrich Ludwig von Württemberg-Winnental im Kampf mit den Korsen. Nach dem Ende des Feldzuges 1732 kehrte er zurück, wurde 1734 Flügeladjutant des Königs und 1737 Stabshauptmann. Er war ein guter Bekannter des Kronprinzen Friedrich II., der dafür sorgte, dass Wartensleben am 14. August 1738 in Braunschweig unmittelbar nach ihm selbst in den Bund der Freimaurer aufgenommen wurde. Als Friedrich König wurde, ernannte er Von Wartensleben zum Oberst und Generaladjutanten. Er war im Ersten und Zweiten Schlesischen Krieg in dessen Gefolge. Am 20. Mai 1751 wurde er Generalmajor. Am 26. Juni 1756 beantragte er wegen Krankheit seinen Abschied, den er als Generalleutnant erhielt.

Johanniter-Ritter
Er wurde am 6. August 1731 in den Johanniterorden aufgenommen und der Kommende Schivelbein, zu Schloss Schivelbein, zugewiesen. Auf Befehl des Königs wurde er am 18. Oktober 1735 dort Komtur zusammen mit Friedrich Wilhelm von Kalckstein. 1759 wurde er Senior des Ordens und als 1762 Prinz Ferdinand aufgenommen wurde, gab er den Ritterschlag. Er starb als residierender Komtur von Schivelbein.

Beigesetzt wurde er in der Gruft der Berliner Garnisonkirche ebenso wie seine Frau. Da die Kirche im Zweiten Weltkrieg zerstört worden war, wurden die Gebeine des Paares nach 1945 in einem gemeinsamen Grab auf dem Stahnsdorfer Friedhof bei Berlin beigesetzt.

Familie
Seit dem 24. März 1734 war er mit Anne Friederike von Kameke († 1788), Tochter von Paul Anton von Kameke, verheiratet. Das Paar hatte folgende Kinder:
 Friedrich Wilhelm (* 1739; † als Kind)
 Wilhelm Friedrich Heinrich Ferdinand (1740–1776), Hofmarschall ⚭ 3. Dezember 1762 Sophie von Printzen (1742–1811) (heiratet 1782 Dietrich von Werder)
 Elisabeth Amalie Ulrike (1741–1808) ⚭ Hans von Blumenthal (1722–1788), Oberst und Oberhofmeister
 Luise Anna (* 1742 † als Kind)
 Alexander Hermann (* 1743; † als Kind)
 Leopold Alexander (1745–1822) ⚭ 29. Oktober 1771 Dorothea von der Recke (1753–1825)
 August Heinrich (1748–1805)
⚭ 26. September 1774 (geschieden 26. August 1786) Charlotte Luise von Wakenitz (1756–1831) ⚭ 1790 Adolf Friedrich von Rochow auf Stülpe
⚭ Eleonore Dorothea Karoline Adolfine von Plessau (1775–1807)
 Anna Amalie Friederike (1749–1818) ⚭ 1771 (geschieden 1778) Wilhelm Karl von Dyhrn-Schönau (1749–1813)
 Karl Sophus (* 1751; † als Kind)
 Ferdinand Moritz (1753–1795), Hofmarschall ⚭ 9. Januar 1775 Andriette Auguste von Kleist (1758–1798)

Literatur
 Fortgesetzte Neue Genealogisch-Historische Nachrichten von den Begebenheiten welche sich an Europäischen Höfen zutragen, worinn zugleich vieler Stands-Personen Lebens-Beschreibungen vorkommen. Teil 157, Band 14, Johann Samuel Heinsius der Jüngere, Leipzig 1775, S. 694f., Digitalisat

 Julius von Wartensleben: Nachrichten von dem Geschlechte der Grafen von Wartensleben. Teil 2, Biographische Nachrichten, Albert Nauck und Comp. Berlin 1858, S. 114f., Digitalisat

Kommendator (Johanniterorden)
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Person in den Schlesischen Kriegen (Preußen)
Person im Siebenjährigen Krieg (Preußen)
General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Freimaurer (Deutschland)
Freimaurer (18. Jahrhundert)
Leopold Alexander
Leopold Alexander
Landdrost
Deutscher
Geboren 1710
Gestorben 1775
Mann

Leopold Alexander von Wartensleben (1710–1775)


Bernard Boursicot (né en 1944), fonctionnaire français victime d'une affaire d'espionnage au profit de la Chine, connue sous le nom de M. Butterfly.
 Pierre Boursicot (1899-1986), résistant et haut fonctionnaire français.

voir aussi
 Cinémathèque Jean Marie Boursicot, cinémathèque privée consacrée exclusivement à la conservation de publicités audiovisuelles.

Boursicot


Targa Florio, geçmişte Palermo, Sicilya'da yapılan bir açık yol otombil yarışı. İlk kez 1906 yılında düzenlenmiş, 1977'de güvenlik sorunları nedeniyle iptal edilene kadar devam etmiştir. 1977'den beri bir ralli olarak düzenlenmektedir.

Galipler

1. Dünya Savaşı öncesi
 1906 : Alessandro Cagno, Itala
 1907 : Felice Nazzaro, Fiat 28/40 HP
 1908 : Vincenzo Trucco, Isotta-Fraschini
 1909 : Francesco Ciuppa, SPA
 1910 : Tullio Cariolato, Franco Automobili
 1911 : Ernesto Ceirano, SCAT
 1912 : Cyril Snipe, SCAT
 1913 : Felice Nazzaro, Nazzaro
 1914 : Ernesto Ceirano, SCAT

Savaşlar arası
 1919 : André Boillot, Peugeot EXS
 1920 : Guido Meregalli, Nazzaro GP
 1921 : Giulio Masetti, Fiat 451
 1922 : Giulio Masetti, Mercedes GP/14
 1923 : Ugo Sivocci, Alfa Romeo RLTF
 1924 : Christian Werner, Mercedes PP
 1925 : Meo Constantini, Bugatti T35
 1926 : Meo Constantini, Bugatti T35T
 1927 : Emilio Materassi, Bugatti T35C
 1928 : Albert Divo, Bugatti T35B
 1929 : Albert Divo, Bugatti T35C
 1930 : Achille Varzi, Alfa Romeo P2
 1931 : Tazio Nuvolari, Alfa Romeo 8C Monza
 1932 : Tazio Nuvolari, Alfa Romeo 8C Monza
 1933 : Antonio Brivio, Alfa Romeo 8C Monza
 1934 : Achille Varzi, Alfa Romeo Tipo-B P3
 1935 : Antonio Brivio, Alfa Romeo Tipo-B P3
 1936 : Constantino Magistri, Lancia Augusta
 1937 : Giulio Severi, Maserati 6CM
 1938 : Giovanni Rocco, Maserati 6CM
 1939 : Luigi Villoresi, Maserati 6CM
 1940 : Luigi Villoresi, Maserati 4CL

2. Dünya Savaşı sonrası
 1948 : Clemente Biondetti/Igor Troubetzkoy, Ferrari 166
 1949 : Clemente Biondetti/Aldo Benedetti, Ferrari 166 SC
 1950 : Mario Bornigia/Giancarlo Bornigia, Alfa Romeo 6C 2500 Competizione
 1951 : Franco Cortese, Frazer Nash
 1952 : Felice Bonetto, Lancia Aurelia B20
 1953 : Umberto Maglioli, Lancia D20 3000
 1954 : Piero Taruffi, Lancia D 24

Dünya Şampiyonası yarışları
 1955 : Stirling Moss/Peter Collins, Mercedes-Benz 300SLR
 1956 : Umberto Maglioli/Huschke von Hanstein, Porsche 550
 1957 : Fabio Colona, Fiat 600 (as regularity test, following the Mille Miglia accident)
 1958 : Luigi Musso/Olivier Gendebien, Ferrari 250TR
 1959 : Edgar Barth/Wolfgang Seidel, Porsche 718 RSK
 1960 : Jo Bonnier/Hans Herrmann/Graham Hill, Porsche 718 RS60
 1961 : Wolfgang von Trips/Olivier Gendebien, Ferrari Dino 246SP
 1962 : Willy Mairesse/Ricardo Rodriguez/Olivier Gendebien, Ferrari Dino 246SP
 1963 : Jo Bonnier/Carlo Maria Abate, Porsche 718 RS64
 1964 : Colin Davis/Antonio Pucci, Porsche 904 GTS
 1965 : Nino Vaccarella/Lorenzo Bandini, Ferrari 275P2
 1966 : Willy Mairesse/Herbert Müller, Porsche 906 Carrera 6
 1967 : Paul Hawkins/Rolf Stommelen, Porsche 910
 1968 : Vic Elford/Umberto Maglioli, Porsche 907
 1969 : Gerhard Mitter/Udo Schütz, Porsche 908/2
 1970 : Jo Siffert/Brian Redman, Porsche 908/3
 1971 : Nino Vaccarella/Toine Hezemans, Alfa Romeo 33/3
 1972 : Arturo Merzario/Sandro Munari, Ferrari 312PB
 1973 : Herbert Müller/Gijs van Lennep, Porsche 911 Carrera RSR

Dünya şampiyonası dışı yarışlar
 1974 : Gérard Larrousse/Amilcare Ballestrieri, Lancia Stratos
 1975 : Nino Vaccarella/Arturo Merzario, Alfa Romeo 33 TT 12
 1976 : Armando Floridia, Osella
 1977 : Raffaele Restivo, Chevron

Bağlantılar
 Targa Florio 1906/1977
Book : Targa Florio Il Mito - Autor : Giuseppe Valenza - Legenda Editore (Settimo Milanese) ISBN 978-88-88165-17-2
The book tells the chronological history of the oldest race car in the world since 1906 to 1977.

Otomobil yarışı

Targa Florio


Grebner ist der Familienname folgender Personen:

 David Grebner (1655–1737), deutscher Arzt
 Franz von Grebner (1791–1851), österreichischer Industrieller (Zuckerproduzent)
 Grigori Grebner (1892–1954), russischer Drehbuchautor
 Hannes Grebner (1921–1971), deutscher Liedtexter
 Hildegard Grebner (1903–nach 1959), deutsche Filmeditorin
 Joseph von Grebner (1797–1838), deutscher Tierarzt
 Leonhard Grebner (1694–1742), deutscher Jesuit
 Robert Grebner (* 1966), deutscher Informatiker und Präsident der Hochschule für angewandte Wissenschaften Würzburg-Schweinfurt
 Thomas Grebner (1717–1787), deutscher Jesuit und Historiker

Siehe auch:
 Gräbner

Grebner


فلسطينيو الشتات هو المصطلح الذي يستعمل لوصف الفلسطينيين الذين يعيشون خارج فلسطين.<ref name="شبلك">{{استشهاد بدورية محكمة|عنوان=الشتات الفلسطيني: تشكيل  الهويات و سياسات البلد الأم|مؤلف=هلينا شبلك|صحيفة=مجلة دراسات اللاجئين'|تاريخ=2005|تاريخ الوصول=2007-09-05|المجلد=18|صفحات=507–509|مسار= http://jrs.oxfordjournals.org/cgi/content/full/18/4/507|doi=10.1093/refuge/fei051|مسار أرشيف= https://web.archive.org/web/20060219141209/http://jrs.oxfordjournals.org:80/cgi/content/full/18/4/507|تاريخ أرشيف=2006-02-19}}</ref> يقدر العدد الكلي لفلسطيني العالم ما بين 9-11 مليون يعيش ما لا يقل عن نصفهم خارج بلدهم.

عانى الشعب الفلسطيني منذ حرب 48 من عدة موجات من النفي وكما عاشوا في العديد من الدول المضيفة.

بالإضافة إلى اللاجئيين الفلسطينيين الذي تم تهجيرهم في حرب 48 فقد تم تهجير مئات الآلاف من الفلسطينيين خلال حرب 67. يشكل هذان الشكلان من التهجير الغالبية العظمى من فلسطينيي الشتات. بالإضافة لهؤلاء المهجرين بسبب الحرب، فقد قام البعض من الفلسطينيين بالهجرة لأسباب أخرى مثل: الحصول على فرص عمل أفضل والتعليم والاضطهاد الديني و اضطهاد السلطات الإسرائيلية. على سبيل المثال، فبعد حرب 67 أُجبر ما معدله 21,000 فلسطيني على ترك المناطق التي تقع تحت السيطرة الإسرائيلية. وهذا النمط من الهروب استمر خلال عقود السبعينات والثمانينات والتسعينات من القرن العشرين. مثال آخر في سنة 2002، تم ترحيل 13 مقاتل خلال حصار كنيسة المهد أثناء تنفيذ عملية الدرع الواقي.

لا يمكن تحديد تعداد دقيق للشتات في الفلسطيني خاصة في ظل غياب إحصاء سكاني شامل لكل فلسطينيي الشتات والفلسطينيين الذين بقوا في فلسطين. بناءً على الجهاز المركزي للإحصاء الفلسطيني، فإن عدد الفلسطينيين في العالم مع نهاية سنة 2003 كان 9.6 مليون، بزيادة بمقدار 800,000 عن سنة 2001.

يشرح روبين كوهين في كتابه الشتات العالمي بأنه بالنسبة للفلسطينيين، وآخرين مثل الأمريكيين الأصليين واليهود وبعض الأفارقة، فإن مصطلح الشتات يحمل في طياته معاني مرتبطة بالشؤم والوحشية، ويرمز إلى أذى وعقاب جماعي بحيث يحلم الشخص بالوطن ويعيش في المنفى.

شكّلت قضية حق الفلسطينيين بالعودة أهمية مركزية لدى الفلسطينيين والشعوب العربية منذ سنة  1948. كما يعتبر حلم للعديد من فلسطينيي الشتات ويظهر بشكل أكبر لدى الفلسطينيين الذين يعيشون في مخيمات اللاجئين. في مخيم عين الحلوة، أكبر مخيمات لبنان، تسمى الأحياء بأسماء مدن و قرى الجليل وهي المناطق التي أتى منها هؤلاء المهجرون، من هذه الأسماء الزيب والصفصاف وحطين. على رغم من عدم رؤية 97% من سكان هذه المخيمات لقراهم ومدنهم الأصلية في فلسطين، فإن المعظم يصر على أن حق العودة هو حق لا يجوز التصرف فيه وبأنهم لن يتخلوا عنه.

 التاريخ
الأفراد الفلسطينيون لديهم تاريخ طويل من الهجرة. على سبيل المثال، ذُكر عمال الحرير من طبريا في سجلات الضرائب الباريسية في القرن الثالث عشر. ومع ذلك، بدأت أول موجة هجرة كبيرة للمسيحيين العرب من فلسطين في منتصف القرن التاسع عشر؛ وشملت العوامل التي أدت إلى الهجرة الفرص الاقتصادية، وتجنب الخدمة العسكرية القسرية، والصراعات المحلية مثل الصراع الأهلي عام 1860 في جبل لبنان ودمشق.Between Argentines and Arabs: Argentine orientalism, Arab immigrants, and the writing of identity, Christina Civantos, SUNY Press, 2005, p. 6.

منذ الحرب العربية الإسرائيلية عام 1948، عانى الفلسطينيون من موجات عديدة من النفي وانتشروا في بلدان مضيفة مُختلفة في جميع أنحاء العالم. بالإضافة إلى أكثر من 700،000 لاجئ فلسطيني من عام 1948، نزح مئات الآلاف أيضًا في حرب الأيام الستة عام 1967. والواقع أنه بعد عام 1967، شُجع عدد من الشبان الفلسطينيين على الهجرة إلى أمريكا الجنوبية. يشكل لاجئو 1948 و1967 معا غالبية الشتات الفلسطيني. وإلى جانب أولئك الذين شردتهم الحرب، هاجر آخرون إلى الخارج لأسباب مختلفة مثل فرص العمل والتعليم والاضطهاد الديني. ففي العقد الذي أعقب حرب عام 1967، على سبيل المثال، أجبر ما متوسطه 21,000 فلسطيني سنوياً على الخروج من المناطق التي تسيطر عليها إسرائيل. استمر نمط الهروب الفلسطيني خلال السبعينات والثمانينات والتسعينات القرن العشرين.

 سكان
في غياب تعداد شامل يشمل جميع السكان الفلسطينيين في الشتات وأولئك الذين بقوا داخل المنطقة التي كانت تعرف باسم فلسطين الانتدابية، من الصعب تحديد أرقام دقيقة للسكان. ووفقاً للجهاز المركزي للإحصاء الفلسطيني، بلغ عدد الفلسطينيين في جميع أنحاء العالم في نهاية عام 2003 ما قدره 9.6 مليون نسمة، بزيادة قدرها 800,000 نسمة عن عام 2001.

وما فتئت مسألة حق الفلسطينيين في العودة تكتسي أهمية محورية بالنسبة للفلسطينيين وللعالم العربي بصفة أعم منذ عام 1948. إنه حلم الكثيرين في الشتات الفلسطيني، وهو حاضر بقوة في مخيمات اللاجئين الفلسطينيين. وفي أكبر مخيم من هذا النوع في لبنان، وهو عين الحلوة، سُمّيت أحياء باسم مدن وقرى الجليل التي جاء منها اللاجئون الأصليون، مثل الزيب والصفصاف وحطين. وعلى الرغم من أن 97 في المئة من سكان المخيم لم يروا قط المدن والقرى التي تركوها آباؤهم وأجدادهم، فإن معظمهم يصر على أن حق العودة حق غير قابل للتصرف ولن يتخلوا عنه أبدًا.
 أرقام السكان

وتشير التقديرات إلى أن أكثر من 6 ملايين فلسطيني يعيشون في الشتات العالمي.

البلدان الواقعة خارج الأراضي الفلسطينية والتي تضم عددا كبيرا من السكان الفلسطينيين هي:
 الأردن 3,240,000
 إسرائيل 1,650,000
 سوريا 630,000
 تشيلي 500,000 (أكبر جالية فلسطينية خارج الشرق الأوسط).
 لبنان 402,582
 المملكة العربية السعودية 280,245
 مصر 270,245
 الولايات المتحدة 255,000 (أكبر تجمعات في شيكاغو وديترويت ولوس أنجلوس ؛ تاريخ الفلسطينيين في لوس أنجلوس).
 هندوراس 250,000
 غواتيمالا يقدر ب 200,000
 المكسيك 120,000
 قطر 100,000
 ألمانيا 80,000
 الكويت 80,000
 السلفادور 70,000
 البرازيل 59,000
 العراق 57,000
 اليمن 55,000
 كندا 50,975
 أستراليا 45,000
 ليبيا 44,000
 بورتوريكو يقدر ب 30,000
 اليونان يقدر ب 30,000
 المملكة المتحدة 20,000
 بيرو 19,000
 الدنمارك 15,000
 كولومبيا 12,000
 اليابان يقدر ب 10000
 باراغواي 10,000
 هولندا 9,000
 السويد 7000
 الجزائر 4,030
 النمسا 4,010
 النرويج 3,825
 أما بقية أمريكا اللاتينية والهند وروسيا وأفريقيا جنوب الصحراء وشرق آسيا فلديها عدد قليل نسبيا من السكان الفلسطينيين.
وغالبية الفلسطينيين في الاتحاد الأوروبي الذين يقدر عددهم ب 100,000 فلسطيني موجودون في المملكة المتحدة والدنمارك وفرنسا وألمانيا واليونان وإيطاليا وهولندا وإسبانيا والسويد. خارج الاتحاد الأوروبي النرويج وسويسرا. العاصمة الألمانية برلين لديها واحدة من أكبر الجاليات الفلسطينية خارج الشرق الأوسط مع حوالي 30،000-40،000 شخص من أصل فلسطيني يقيمون في المدينة (~ 1 ٪ من مجموع السكان).

في الولايات المتحدة، يشمل ذلك الجالية الفلسطينية المكونة من 800-1000 شخص في غالوب، نيو مكسيكو المنخرطين بشكل كبير في صناعة المجوهرات في جنوب غرب المنطقة.
 إحصائيات

 فلسطينيون بارزون في الشتات
 أليكس أتالا، طاه برازيلي
 أنطوان إزميري، رجل أعمال وناشط حايتي
 البطن، مغني راب كندي
 إديلسون، لاعب كرة قدم برازيلي
 غابرييل زيد، روائي وشاعر مكسيكي
 خورخي يارور بانا، مصرفي تشيلي
 خوسيه زالاكيت، محام تشيلي وناشط في مجال حقوق الإنسان
 لينا مروان، روائية تشيلية
 ميغيل ليتين، مخرج سينمائي تشيلي
 نجوى فؤاد، راقصة شرقية مصرية
 نصري، مغنية بوب كندية
 ناتالي حنظل، شاعرة وكاتبة مسرحية حايتية
 نجيب بوكيلي، رئيس السلفادور، العمدة السابق ل سان سلفادور
 رائد جرار، العمارة الأمريكية
 رائد جرار، مهندس معماري أمريكي
 ركاد سالم، سياسي عراقي
 ريكاردو أبو موهور، رجل أعمال تشيلي، صاحب دوري الدرجة الأولى نادي أوهيغينز
 ربا ندى، مخرجة أفلام كندية
 سما الشيبي، مصممة وفنانة مفاهيمية عراقية
 سلفادور نصر الله، نائب رئيس هندوراس، صحفي رياضي سابق

 انظر أيضًا
 التطهير العرقي لفلسطين
 عملية لاميد هيه
 احتلال فلسطين
 مخيمات اللاجئين الفلسطينيين
 فلسطينيو أمريكا
 فلسطينيو تشيلي
 الغائب الحاضر
 شتات أفريقي

 المراجع

 روابط خارجية
 Shaml - The Palestinian Diaspora and Refugee Centre
 The Palestinian Christian Diaspora in Jordan
 The French Le Monde Diplomatique'' ("The Diplomatic World") has two web sites with more accurate information on the Palestinian diaspora:
 The global Palestinian diaspora in the world (in French), Fébruary 2000;
 The Palestinian Refugee population in the Middle East (in French), Fébruary 2000.
 شامل - الشتات الفلسطيني ومخيمات اللاجئين
 الشتات الفلسطيني المسيحي في الأردن
 الشتات والمخيمات الفلسطينية

تاريخ اللاجئين الفلسطينيين
شتات فلسطيني
اضطهاد
النكبة
مخيمات اللاجئين

فلسطينيو الشتات


{{Taxobox
| nume = Cantharellales
| imagine = Kantarel i mos.jpg
| image_width = 250px
| imagine_text = Cantharellus cibarius (gălbiori)| domain = Eucariote
| regnum = Fungi
| divisio = Basidiomycota
| subdivisio = Agaricomycotina
| classis = Agaricomycetes
| ordo = Cantharellales| ordo_authority = Gäum. (1926)
| synonyms = * Botryobasidiales Jülich (1981)
 Ceratobasidiales Jülich (1981)
| diversitate = 7 familii
}}Cantharellales (Ernst Gäumann, 1926) din încrengătura Basidiomycota, în subdivizia Agaricomycotina și clasa Agaricomycetes este un ordin mai mare de ciuperci cu global (după Paul M. Kirk) 7 familii recente, împărțite în 38 genuri și 544 de specii. Diversele soiuri pot fi simbionți micoriza, saprofiți, paraziți sau agenți patogeni. În acest ordin sunt incluse astfel de gustoase ciuperci ca de exemplu Cantharellus cibarius, Clavulina coralloides, Craterellus sinuosus sau Hydnum repandum, dar, de asemenea, ciuperci dăunatoare care provoacă pagube mari (de ex. Ceratobasidium cereale).Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, p. 198-199, ISBN 978-3-8427-0483-1

 Istoric
Singura terminologie corectă și valabilă până în prezent (2019) este cea determinată de botanistul și micologul elvețian Ernst Gäumann (1893-1963) în publicația sa Vergleichende Morphologie der Pilze din 1926.

 Sistematică
Cercetări moleculare pe baza analizei cladistice a secvențelor ADN a redefinit ordinul Cantharellales. Pe lângă familia Cantharellaceae (gălbiorii cu formele lor înrudite, incluzând  genul Craterellus), ordinul mai cuprinde în prezent ciuperci cu corpuri fructifere morfologic diferite, astfel familia Aphelariaceae (ciuperci cu ramuri verticale), Botryobasidiaceae (bureți corticoizi), Ceratobasidiaceae (fungi de rugină sau tăciune, așa numite hetero-basidiomicete), Clavulinaceae (ciuperci cu ramuri verticale în formă de corală), Hydnaceae (himenofor cu țepi) și Tulasnellaceae (hetero-basidiomicete). Familiile Clavariaceae, Physalacriaceae, Pterulaceae și Typhulaceae, incluse anterior în ordin, sunt acum plasate în ordinul Agaricales, Clavariadelphaceae (acum Gomphaceae) în Gomphales și Sparassidaceae în Polyporales. În plus, familia Scutigeraceae a fost înlocuită de familia Albatrellaceae în cadrul ordinului Russulales. Astfel au rămas doar 7 familii.

Familiile ordinului
Șapte familii cu 38 de genuri sunt alocate ordinului în momentul de față (2019):
 Aphelariaceae Corner (1970) cu 3 genuri (Aphelaria, Phaeoaphelaria, Tumidapexus)
 Botryobasidiaceae (Parm. Jülich (1982) cu 6 genuri (Allescheriella, Alysidium, Botryobasidium, Botryohypochnus, Haplotrichum, anamorfic, Suillosporium)
 Cantharellaceae J.Schröt. (1888) cu 7 genuri (Afrocantharellus, Cantharellus, Craterellus, Goossensia, Parastereopsis, Pseudocraterellus, Pterygellus)
 Ceratobasidiaceae George Willard Martin (1948) cu 5 genuri (Cejpomyces, Ceratorhiza anamorfic, Rhizoctonia, anamorfic, Scotomyces, Thanatephorus)
 Clavulinaceae Donk (1961) cu  4 genuri (Clavulina, Membranomyces, Multiclavula)
 Hydnaceae Chevall. (1826) cu 10 specii (Burgoa, anamorfic, Cystidiodendron, Corallofungus, Gloeomucro, Hydnum, Ingoldiella anamorfic, Osteomorpha anamorfic, [Paullicorticium, Repetobasidiellum, Sistotrema)
 Tulasnellaceae Juel (1897) cu 3 specii (Epulorhiza, anamorfic, Stilbotulasnella, Tulasnella)

Specii din familiile ordinului în imagini

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Flore mycologique d'Europe", vol. 1: "Les Hygrophores", Editura Association d'ecologie et de mycologie, Lille 1990, p. 99
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1, ed. a 5-a, Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna, Viena 1979, ISBN 3-405-12116-7
 Ernst Gäumann: "Vergleichende Morphologie der Pilze", Editura Gustav Fischer, Jena 1926
 Andreas Gminder, Armin Kaiser, German Josef Krieglsteiner: "Ständerpilze: Blätterpilze 1 (Hellblättler)", în: G. J. Krieglsteiner (ed.): "Die Großpilze Baden-Württembergs", vol. 3, Editura Eugen Ulmer, Stuttgart 2001, ISBN 978-3-8001-3536-3
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983.

Legături externe

Micoriză
Ciuperci saprofite
Ciuperci parazite
1826 în știință

Cantharellales


كمية المادة : ويرمز لها n، هي كمية فيزيائية تتناسب مع عدد الجسيمات الأولية الموجودة. وقد تكون الجسيمات الأولية ذرات، أو جزيئات، أو أيونات، أو إلكترونات. وقد يشار إلى كمية المادة بالكمية الكيميائية.

كمية المادة هي كمية تقيس حجم جميع المكونات. تظهر في العلاقات الديناميكية الحرارية مثل قانون الغازات المثالية، وفي علاقات الاتحاد العنصري بين الجزيئات المتفاعلة كما في قانون النسب المتضاعفة (law of multiple proportions).

الوحدة الدولية لكمية المادة هي المول (mol). ويعرف بكمية المادة ذات عدد مكافئ من الجسيمات الأولية لعدد الذرات في 12 غرام من الكربون 12.

وهذا العدد مساوي لعدد أفوغادرو، NA، وله قيمة  مساوية 6.0221417930×1023 mol−1. الوحدة الأخرى المستخدمة في لكمية المادة هي باوند مول (lb-mol)، وتستخدم أحيانا في الهندسة الكيميائية في الولايات المتحدة.

1 lb-mol. ≡ 453.592 37 mol (هذه العلاقة صحيحة من تعريف الباوند).

مصطلحات
عندما نورد كمية مادة ما، فإن من الضروري تحديد ماهية الجسيمات التي ندرسها (مالم يكن هناك أي التباس). مول واحد من الكلور قد يشير إلى ذرات الكلور (كما في 58.44 غرام من كلوريد الصوديوم) أو جزيئات الكلور (كما في 22.711 دسم³ من غاز الكلور في الشروط النظامية من الضغط ودرجة الحرارة). أبسط طريقة لتجنب الالتباس هي باستبدال مصطلح «مادة» باسم الجزيء أو بإيراد الصيغة المجملة. مثلا:
 كمية من الكلوروفورم، CHCl3
 كمية من الصوديوم، Na
 كمية من تاهيدروجين (ذرات), H
n(C2H4)
يمكن اعتبار هذا تعريف تقني لكلمة «كمية».

كميات مشتقة
عندما تصبح كمية المادة كمية مشتقة، فإنها تكون عادة قاسم لهذه الكمية: وتعرف هذه الكميات بالكميات المولية. فمثلا، تعرف الكمية التي تصف الحجم المشغول من قبل كمية محددة من المادة، بالحجم المولي، بينما الكمية التي تصف كتلة كمية محددة من المادة تسمى الكتلة المولية. يشار إلى الكميات المولية أحيانا بالرمز السفلي "m" اللاتيني ، مثلا، Cp,m، سعة حرارية مولية عند ضغط ثابت: وقد يهمل الرمز السفلي إذا غابت احتمالية الالتباس، كما هي الحالة في حالة الكيمياء النظرية.

الكمية المشتقة الأساسية التي دخلت فيها الكمية في البسط هي كمية تركيز المادة، C. وهذا الاسم هو اختصار لـتركيز الكمية، ماعدا في الكيمياء السريرية يكون تركيز المادة هو المصطلح المفضل  (لتجنب أي التباس ممكن مع تركيز الكتلة). ويعتبر اسم «التركيز المولي» غير صحيح عند استخدمه على وجه عام.

المراجع

كمية المادة

كمية مادة


Komet kvazi-Hildine obitelji (eng. quasi-Hilda comet, QHC) je komet Jupiterove obitelji koji snažno međudjeluje s Jupiterom koji ga ekstenzivno i privremeno "zarobi". Ovi kometi su u svezi s obitelji asteroida Hilde, gdje su unutar tog pojasa zbog orbitalne rezonancije 3:2 s Jupiterom. Svojstveno je da asteroidi u ovoj zoni imaju veliku poluos između 3,70 i 4,20 astronomskih jedinica, ekscentričnost orbite manju od 0,30 i inklinaciju ne veću od 20°. Kometi mogu biti privremeno perturbirani u ovu skupini i potom perturbirani natrag. Osam posto kometa koji napuste rezonanciju 3:2 završe udarom na Jupiter.

Izvori

Komet kvazi-Hildine obitelji


Această listă conține 50 cele mai urmărite conturi de Instagram. În martie 2023, cel mai urmărit cont de pe platformă este chiar contul oficial Instagram, cu peste 600 milioane de urmăritori. Cristiano Ronaldo este cel mai urmărit utilizator individual, cu peste 550 milioane de urmăritori, iar Selena Gomez este femeia cu cei mai mulți urmăritori din lume. 35 de conturi au depășit suma de 100 milioane de urmăritori.

50 cele mai urmărite conturi
Lista următoare ne arată 50 cele mai urmărite conturi de Instagram în luna martie 2023.

Note

Liste internet

Lista celor mai urmărite conturi de Instagram


Pastor Oliveira (Benevides),  é um político brasileiro, filiado ao Republicanos. Nas eleições de 2022, foi eleito deputado estadual pelo AP.

Deputados estaduais do Amapá
Membros do Republicanos (partido político)
Naturais de Benevides

Pastor Oliveira


Antonio Caccianiga (født 30. juni 1823 i Treviso, død 22. april 1909 i Maserada sul Piave) var en italiensk forfatter.

Caccianiga studerede jura i Padova og grundlagde derpå i Milano det yndede vittighedsblad Le spirito folletto. Efter 1848 måtte han gå i landflygtighed til Paris, hvorfra han skrev korrespondancer til italienske blade; 1854 blev han amnesteret. I 1866 udnævntes Caccianiga til podestà (siden kaldet sindaco) i Treviso, var senere en kort tid præfekt i Udine, og fik også sæde i parlamentet. Han trak sig dog tidlig tilbage fra det offentlige liv og levede i mange år som privatmand på sin villa ved Treviso, hvor han beklædte forskellige lokalkommunale hverv og æresposter. Caccianigas skrifter er dels romaner og mindre fortællinger, dels populære afhandlinger om sociale spørgsmål, affattede i et frisk og livligt, folkeligt sprog.

De talentfuldeste af hans romaner er: Il dolce far niente (omhandler Venedig i 18. århundrede) (1869), Il bacio della contessa Savina (1875), Il Roccolo di Sant' Alipio (1881), La famiglia Bonifazio (1886), Lettere di un marito alla moglie morta (1897); Sotto i ligustri (3 bind, 1881), en samling noveller og essays, indeholder erindringer fra landflygtigheden, ligeledes Il proscritto (1853), hvori franske samfundsforhold skildres. Desuden Bozzetti morali ed economici (1869), Almanacco d'un eremita (1870—74), Le cronache del villaggio (1872) og Novità dell' industria applicate alla vita domestica (1878). Mange af hans bøger er oversatte på fransk og tysk.

Kilder

Romanforfattere fra Italien
Novelleforfattere fra Italien
Essayister fra Italien
Faglitterære forfattere fra Italien
Italiensksprogede forfattere
Italienere i 1800-tallet

Antonio Caccianiga


Bitka kod Didgorija (gruz.დიდგორის ბრძოლა) je bitka koja se odigrala u istočnoj Gruziji 12. kolovoza 1121. između gruzijske vojske pod kraljem Davidom IV. Graditeljem na jednoj, i seldžučke vojske pod alepskim atabegom Ilgazijem. U njoj je David, usprkos izrazitoj brojčanoj inferiornosti, uspio u potpunosti razbiti seldžučku vojsku, te nakon toga Gruziji pripojiti današnju prijestolnicu Tbilisi i druge gruzijske krajeve koji su prije toga stoljećima bili pod muslimanskom vlašću. Gruzijski kroničari su bitku proglasili "čudesnom pobjedom" (ძლევაჲ საკვირველი, dzlevay sakvirveli), a suvremeni Gruzijci ga dan-danas slave kroz godišnju svetkovinu poznatu kao Didgoroba ("[dan] Didgorija"). Za bitku se često navodi da je označila početak zlatnog doba srednjovjekovne Gruzije.

1990-ih je na poprištu bitke sagrađen memorijalni kompleks, a početkom 21. stoljeća je Gruzija svoj oklopni transporter prozvala Didgori.

Izvori

Literatura
 Alexander Mikaberidze, "'Miraculous Victory:' Battle of Didgori, 1121," Armchair General (May 14, 2008)
  Fähnrich, Heinz (1994). "Die Schlacht am Didgori". Georgica 17, str. 33. – 39.

Povijest Gruzije 1008. – 1490.

Bitka kod Didgorija


Juan José Arévalo Bermejo (10 September 1904 – 8 October 1990) was a Guatemalan statesman and professor of philosophy who became Guatemala's first democratically elected president in 1945. He was elected following a popular uprising against the United States-backed dictator Jorge Ubico that began the Guatemalan Revolution. He remained in office until 1951, surviving 25 coup attempts. He did not contest the election of 1951, instead choosing to hand over power to Jacobo Árbenz. As president, he enacted several social reform policies, including an increase in the minimum wage and a series of literacy programs. He also oversaw the drafting of a new constitution in 1945. He is the father of President-elect of Guatemala Bernardo Arévalo.

Biography

Arévalo was born in Taxisco, Santa Rosa, on 10 September 1904, son of Mariano Arévalo Bonilla and Elena Bermejo de Paz. He was born in a lower middle class family. From his childhood he showed leadership and intelligence; he was a fellow student of Luis Martínez Mont from the age of seventeen, with whom they were disciples of Professor Miguel Morazán at the Central Normal School for Boys, (from the Spanish "Escuela Normal Central para Varones"). Martínez Mont and Arévalo were since then close friends; they studied teaching together and by 1923 they were already exemplary teachers at the Central Normal School for Boys. They also embarked on the creation of a literary magazine, which they called Alba and although it only had four issues, it published texts by renowned Guatemalan writers Rafael Arévalo Martínez, Flavio Herrera and Carlos Wyld Ospina. In 1927, as part of their educational project, the government of General Lázaro Chacón had called a contest for teachers, where the best would be awarded scholarships to study pedagogy abroad; both won: Martínez Mont left for Switzerland and Arévalo for Argentina.

Arévalo served as president from 15 March 1945 to 15 March 1951. He was elected in 1944, in a contest which is generally reckoned as the first truly free election in the country's history. Arévalo won over 86 percent of the vote, garnering more than four times as many votes as the other candidates combined. It is still the largest margin of victory for a free election in the country's history.

Arévalo's administration was marked by unprecedented relatively free political life during his six-year term. Arévalo, an educator and philosopher, understood the need for advancement in individuals, communities, and nations by practical means. Before his presidency, Arévalo had been an exiled university professor. He returned to Guatemala to help in the reconstruction efforts of the new post-Ubíco government, especially in the areas of social security. He also helped draft a new constitution which granted the people civil rights and liberties they had never previously known. His philosophy of "spiritual socialism," referred to as Arevalismo, may be considered less an economic system than a movement toward the liberation of the imagination of oppressed Latin America. In the post-World War II period, the governments of the United States and other countries misinterpreted Arevalismo as communism, serving as a cause for unease and alarm, which garnered support from neighboring satellite caudillos such as Anastasio Somoza García.

Many foreign estates, especially those undeveloped for agriculture, were confiscated and redistributed to peasants; landowners were obliged to provide adequate housing for their workers; new schools, hospitals, and houses were built; and a new minimum wage was introduced.

In Guatemala's cities, newly enfranchised labor unions accompanied reformist labor laws that greatly benefitted the urban lower and middle classes. Several parties and trade unions were formed. The enfranchisement of a large proportion of the population was a significant legacy of his term. The benefits did not spread to the rural agrarian areas where hacendado traditions, termed latifundia, remained patrician, racist, unyielding, and harsh. Whilst the government made some effort to improve campesino peasants' civil rights, rural conditions in Guatemala could not be improved without large-scale agrarian reform, proposed as mediated and fairly compensated land redistribution. Failure in achieving that was a weakness for Arévalo's party in Congress and thus for his administration, which his successor attempted to confront and to remedy with Decree 900.

Arévalo was succeeded by Jacobo Árbenz Guzmán, who continued the agrarian reform approach of Arévalo's government. Arévalo freely yielded succession to his presidency in 1951 to Jacobo Árbenz in the second democratic election in Guatemala's republican history. Following Árbenz's expulsion in 1954, open democracy would not return to a destabilized Guatemala for three decades. Arévalo went into voluntary exile in Mexico as a university professor and writer. In 1956, he would write a notable book called "The Shark and the Sardines," which attacked the United States Government and powerful American companies for their treatment of Latin America. "The Shark and the Sardines" would be endorsed by American sociologist C. Wright Mills in his 1961 book Listen Yankee!

On 27 March 1963 he returned to his country to announce his candidacy for the November presidential elections. Dictator Miguel Ydígoras Fuentes, who, despite the firm opposition of the Kennedy administration, had pledged to oversee a free and open election in which Arévalo would participate, flew into exile to Nicaragua after he was deposed in a coup on 31 March 1963. Enrique Peralta Azurdia then seized power, and Arévalo fled the country again. He would later return to Guatemala in the mid-1970s, and later held a meeting with civilian Guatemala President Vinicio Cerezo Arevalo hours after he inaugurated on 14 January 1986. During the meeting, Arévalo praised the transition from military to civilian rule and even stated that "The October revolution is going to have a second chapter," though these hopes would soon be dashed by persistent human rights abuses, an ineffectual civilian administration and deep economic problems. On 7 October 1990, Arévalo died in Guatemala City.

Spiritual socialism (Arevalismo)

Categorized as a dedicated democrat and nationalist, Juan José Arévalo defined his political philosophy as "spiritual socialism". The ideology was directed towards the moral development of Guatemalans with the intent to "liberate man psychologically". Arévalo, the revolution's intellectual pillar, positioned his theoretical doctrine as integral to the construction of a progressive and peaceful Guatemalan society. Governments are capable of initiating the formation of an ideal society by allowing citizens the freedom to pursue their own opinions, property and way of life. The revolution's first president asserted that safeguarding the free will of citizens generates popular support for governmental institutions, which ensure the security of the individual and collective equally.

Arevalismo did emphasize the importance of civil freedoms as the essential groundwork for human development, but the political principle maintained that "Individual liberty must be exercised within the limits of social order".  Democracy, according to Arévalo, was a social structure that required the restriction of civil rights in the event individual liberties conflict with national security and the will of the majority. The limit on civil rights appears contradictory to the notion of a Guatemalan government that expresses the free will of the people. However, the ambiguity is associated with Arévalo's dismissal of classical liberalism as an applicable guideline for Guatemalan governments. Arévalo's rejection of Western oriented liberal individualism and apparent socialist inclinations led conservative sectors of the press to denounce the revolutionary president as a communist.

Arévalo opposed classical Marxism's materialist tendency and affirmed that "Communism is contrary to human nature, for it is contrary to the psychology of man". Spiritual socialism's anti-communist stance was apparent through Arévalo's suppression of various communist influenced initiatives operating in Guatemala. The president exiled several communist activists, declined to legalize the Communist Party of Guatemala, removed government officials with ties to the communist newspaper and shut down the Marxist instruction facility known as Escuela Claridad. Regardless of the aforementioned measures, Arévalo endured nearly 30 attempted coups from members of the Guatemalan military due to his perceived empathy for communists.  He responded to anti-communists' attacks in a speech to the U.S. Congress in which he said, referring to World War II, "I fear the West has won the battle, but in its blind attacks on social welfare will lose the war to fascism."

The character of the 1944 revolution, envisioned by Arévalo, was based on the development of a modern social democratic society. A conversion from the remaining presence of feudalistic arrangements to a democratic socialist system was an aspiration of the revolutionary Guatemalan government. Arévalo's political philosophy stressed the importance of government intervention in the realm of economic and social interests as necessary to sustain the desires of the majority's free will. Deviating from Marxism, Arévalo valued property rights with the aim to subordinate them to benefit Guatemala as a whole if required. Overall, Arévalo sought to improve the social environment of the working majority through a reform of the capitalist mode of production. As a result, Arévalo was disliked by the Catholic church and the military, and faced at least 25 unsuccessful coup attempts during his presidency.

Arevalismo was considered a popular movement opposed to firm authoritarian rule with the overarching objective to free Guatemala from its dependent status to the developed states.

Private life
Arévalo was married at the time of his presidency to Elisa Martínez Contreras. He had a relationship with Alaíde Foppa, by whom he had a son, Julio Solórzano Foppa. At the time of his death, he was married to Margarita de Leon and had five children, including the current President-Elect of Guatemala Bernardo Arévalo.

Works
He is the author of a scathing allegorical short story "The Shark and the Sardines," published in 1956. In 1963 he published a sequel entitled "Anti-Communism in Latin America".

See also
 History of Guatemala
 Jacobo Árbenz Guzmán
 Jorge Ubico
 Operation PBSuccess

References and notes

External links

1904 births
1990 deaths
20th-century Guatemalan people
Ambassadors of Guatemala to Chile
Ambassadors of Guatemala to France
Ambassadors of Guatemala to Israel
Ambassadors of Guatemala to Venezuela
Guatemalan democracy activists
Guatemalan Revolution
Guatemalan socialists
Guatemalan anti-communists
National University of La Plata alumni
People from Santa Rosa Department, Guatemala
Presidents of Guatemala
Revolutionary Action Party politicians
World War II political leaders

Juan José Arévalo