The cowpea (Vigna unguiculata) is an annual herbaceous legume from the genus Vigna. Its tolerance for sandy soil and low rainfall have made it an important crop in the semiarid regions across Africa and Asia. It requires very few inputs, as the plant's root nodules are able to fix atmospheric nitrogen, making it a valuable crop for resource-poor farmers and well-suited to intercropping with other crops. The whole plant is used as forage for animals, with its use as cattle feed likely responsible for its name.

Four subspecies of cowpeas are recognised, of which three are cultivated. A high level of morphological diversity is found within the species with large variations in the size, shape, and structure of the plant. Cowpeas can be erect, semierect (trailing), or climbing. The crop is mainly grown for its seeds, which are high in protein, although the leaves and immature seed pods can also be consumed.

Cowpeas were domesticated in Africa and are one of the oldest crops to be farmed. A second domestication event probably occurred in Asia, before they spread into Europe and the Americas. The seeds are usually cooked and made into stews and curries, or ground into flour or paste.

Most cowpeas are grown on the African continent, particularly in Nigeria and Niger, which account for 66% of world production. A 1997 estimate suggests that cowpeas are cultivated on  of land, have a worldwide production of 3 million tonnes and are consumed by 200 million people on a daily basis. Insect infestation is a major constraint to the production of cowpea, sometimes causing over 90% loss in yield. The legume pod borer Maruca vitrata is the main preharvest pest of the cowpea and the cowpea weevil Callosobruchus maculatus the main postharvest pest.

Taxonomy and etymology

Vigna unguiculata is a member of the Vigna (peas and beans) genus. Unguiculata is Latin for "with a small claw", which reflects the small stalks on the flower petals. Common names for cultivated cowpeas include black-eye pea, southern pea, niebe (alternatively ñebbe), and crowder pea. All cultivated cowpeas are found within the universally accepted V. unguiculata subspecies unguiculata classification, which is then commonly divided into four cultivar groups: unguiculata, biflora, sesquipedalis, and textilis. The classification of the wild relatives within V. unguiculata is more complicated, with over 20 different names having been used and between 3 and 10 subgroups described. The original subgroups of stenophylla, dekindtiana, and tenuis appear to be common in all taxonomic treatments, while the variations pubescens and protractor were raised to subspecies level by a 1993 characterisation.

The first written reference of the word 'cowpea' appeared in 1798 in the United States. The name was most likely acquired due to their use as a fodder crop for cows. Black-eyed pea, a common name used for the unguiculata cultivar group, describes the presence of a distinctive black spot at the hilum of the seed. Black-eyed peas were first introduced to the southern states in the United States and some early varieties had peas squashed closely together in their pods, leading to the other common names of southern pea and crowder pea.

The sesquipedalis subspecies arrived in the United States via Asia. It is characterised by unusually long pods, leading to the Latin name (sesquipedalis means "foot and a half long") and the common names of yardlong bean, asparagus bean, and Chinese long-bean.

Description
A large morphological diversity is found within the crop, and the growth conditions and grower preferences for each variety vary from region to region. However, as the plant is primarily self-pollinating, its genetic diversity within varieties is relatively low. Cowpeas can either be short and bushy (as short as ) or act like a vine by climbing supports or trailing along the ground (to a height of ). The taproot can penetrate to a depth of  after eight weeks.

The size and shape of the leaves vary greatly, making this an important feature for classifying and distinguishing cowpea varieties. Another distinguishing feature of cowpeas is the long  peduncles, which hold the flowers and seed pods. One peduncle can support four or more seed pods. Flower colour varies through different shades of purple, pink, yellow, and white and blue.

Seeds and seed pods from wild cowpeas are very small, while cultivated varieties can have pods between  long. A pod can contain six to 13 seeds that are usually kidney-shaped, although the seeds become more spherical the more restricted they are within the pod. Their texture and colour are very diverse. They can have a smooth or rough coat and be speckled, mottled, or blotchy. Colours include white, cream, green, red, brown, and black, or various combinations.

History

Compared to most other important crops, little is known about the domestication, dispersal, and cultivation history of the cowpea. Although there is no archaeological evidence for early cowpea cultivation, the centre of diversity of the cultivated cowpea is West Africa, leading an early consensus that this is the likely centre of origin and place of early domestication. New research using molecular markers has suggested that domestication may have instead occurred in East Africa and currently both theories carry equal weight.

While the date of cultivation began may be uncertain, it is still considered one of the oldest domesticated crops. Remains of charred cowpeas from rock shelters in Central Ghana have been dated to the 2nd millennium BC. In 2300 BC, the cowpea is believed to have made its way into Southeast Asia, where secondary domestication events may have occurred. From there they traveled north to the Mediterranean, where they were used by the Greeks and Romans. The first written references to the cowpea were in 300 BC and they probably reached Central and North America during the slave trade through the 17th to early 19th centuries.

Cultivation

Cowpeas thrive in poor dry conditions, growing well in soils up to 85% sand. This makes them a particularly important crop in arid, semidesert regions where not many other crops will grow. As well as an important source of food for humans in poor, arid regions, the crop can also be used as feed for livestock. Its nitrogen-fixing ability means that as well as functioning as a sole crop, the cowpea can be effectively intercropped with sorghum, millet, maize, cassava, or cotton.

The optimum temperature for cowpea growth is , making it only available as a summer crop for most of the world. It grows best in regions with an annual rainfall between . The ideal soils are sandy and it has better tolerance for infertile and acid soil than most other crops. Generally,  for the erect varieties and  for the climbing and trailing varieties. The seeds can be harvested after about 100 days or the whole plant used as forage after about 120 days. Leaves can be picked from 4 weeks after planting.

These characteristics, along with its low fertilisation requirements, make the cowpea an ideal crop for resource-poor farmers living in the Sahel region of West Africa. Early-maturing varieties of the crop can thrive in the semiarid climate, where rainfall is often less than . The timing of planting is crucial, as the plant must mature during the seasonal rains. The crop is mostly intercropped with pearl millet, and plants are selected that provide both food and fodder value instead of the more specialised varieties.

Storage of the seeds can be problematic in Africa due to potential infestation by postharvest pests. Traditional methods of protecting stored grain include using the insecticidal properties of Neem extracts, mixing the grain with ash or sand, using vegetable oils, combining ash and oil into a soap solution or treating the cowpea pods with smoke or heat. More modern methods include storage in airtight containers, using gamma irradiation, or heating or freezing the seeds. Temperatures of  kill the weevil larvae, leading to a recent push to develop cheap forms of solar heating that can be used to treat stored grain. One of the more recent developments is the use a cheap, reusable double-bagging system (called PICs) that asphyxiates the cowpea weevils.

Pests and diseases

Insects are a major factor in the low yields of African cowpea crops, and they affect each tissue component and developmental stage of the plant. In bad infestations, insect pressure is responsible for over 90% loss in yield. The legume pod borer, Maruca vitrata, is the main preharvest pest of the cowpea. Other important pests include pod sucking bugs, thrips, aphids, cowpea curculios and the post-harvest cowpea weevil, Callosobruchus maculatus.

M. vitrata causes the most damage to the growing cowpea due to their large host range and cosmopolitan distribution. It causes damage to the flower buds, flowers, and pods of the plant, with infestations resulting in a 20–88% loss of yield. While the insect can cause damage through all growth stages, most of the damage occurs during flowering. Biological control has had limited success, so most preventive methods rely on the use of agrichemicals. Genetically modified cowpeas has been developed to express the cry protein from Bacillus thuringiensis, which is toxic to lepidopteran species including the maruca. BT Cowpea was commercialised in Nigeria in 2019.

Severe C. maculatus infestations can affect 100% of the stored peas and cause up to 60% loss within a few months. The weevil generally enters the cowpea pod through holes before harvest and lays eggs on the dry seed. The larvae burrow their way into the seed, feeding on the endosperm. The weevil develops into a sexually mature adult within the seed. An individual bruchid can lay 20–40 eggs, and in optimal conditions, each egg can develop into a reproductively active adult in 3 weeks. The most common methods of protection involve the use of insecticides, the main pesticides used being carbamates, synthetic pyrethroids, and organophosphates.

Cowpea is susceptible to nematode, fungal, bacterial, and virus diseases, which can result in substantial loss in yield. Common diseases include blights, root rot, wilt, powdery mildew, root knot, rust and leaf spot. The plant is susceptible to mosaic viruses, which cause a green mosaic pattern to appear in the leaves. The cowpea mosaic virus (CPMV), discovered in 1959, has become a useful research tool. CPMV is stable and easy to propagate to a high yield, making it useful in vector development and protein expression systems. One of the plant's defenses against some insect attacks is the cowpea trypsin inhibitor (CpTI). CpTI has been transgenically inserted into other crops as a pest deterrent. CpTI is the only gene obtained outside of B. thuringiensis that has been inserted into a commercially available genetically modified crop.

Besides biotic stresses, cowpea also faces various challenges in different parts of the world such as drought, heat, and cold. Drought lowers the growth rate and development, ultimately reducing yield, although cowpea is considered more drought tolerant than most other crops. Drought at the preflowering stage in cowpea can reduce the yield potential by 360 kg/ha. Crop wild relatives are the prominent source of genetic material, which can be tapped to improve biotic/abiotic tolerance in crops. International Institute of Tropical Agriculture (IITA), Nigeria and Institut de l'Environment et de Recherches Agricoles are looking to tap into the genetic diversity of wild cowpeas and transfer that into cultivars to make them more tolerant to different stresses and adaptive to climate change.

Culinary use

Cowpeas are grown mostly for their edible beans, although the leaves, green seeds and pods can also be consumed, meaning the cowpea can be used as a food source before the dried peas are harvested. Like other legumes, cowpeas are cooked to make them edible, usually by boiling. Cowpeas can be prepared in stews, soups, purees, casseroles and curries. They can also be processed into a paste or flour. Chinese long beans can be eaten raw or cooked, but as they easily become waterlogged are usually sautéed, stir-fried, or deep-fried.

A common snack in Africa is koki or moin-moin, where the cowpeas are mashed into a paste, mixed with spices and steamed in banana leaves. They also use the cowpea paste as a supplement in infant formula when weaning babies off milk. Slaves brought to America and the West Indies cooked cowpeas much the same way as they did in Africa, although many people in the American South considered cowpeas not suitable for human consumption. A popular dish was Hoppin' John, which contained black-eyed peas cooked with rice and seasoned with pork. Over time, cowpeas became more universally accepted and now Hoppin' John is seen as a traditional Southern dish ritually served on New Year's Day.

Nutrition and health

Cowpea seeds provide a rich source of proteins and food energy, as well as minerals and vitamins. This complements the mainly cereal diet in countries that grow cowpeas as a major food crop. A seed can consist of 25% protein and has very low fat content. Cowpea starch is digested more slowly than the starch from cereals, which is more beneficial to human health. The grain is a rich source of folic acid, an important vitamin that helps prevent neural tube defects in unborn babies.

The cowpea has often been referred to as "poor man's meat" due to the high levels of protein found in the seeds and leaves. However, it does contain some antinutritional elements, notable phytic acid and protease inhibitors, which reduce the nutritional value of the crop. Methods such as fermentation, soaking, germination, debranning, and autoclaving are used to combat the antinutritional properties of the cowpea by increasing the bioavailability of nutrients within the crop. Although little research has been conducted on the nutritional value of the leaves and immature pods, what is available suggests that the leaves have a similar nutritional value to black nightshade and sweet potato leaves, while the green pods have less antinutritional factors than the dried seeds.

Production and consumption

Most cowpeas are grown on the African continent, particularly in Nigeria and Niger, which account for 66% of world cowpea production. The Sahel region also contains other major producers such as Burkina Faso, Ghana, Senegal, and Mali. Niger is the main exporter of cowpeas and Nigeria the main importer. Exact figures for cowpea production are hard to come up with as it is not a major export crop. Estimating world cowpea production is rather difficult, as it is usually grown in a mixture with other crops, but according to a 1997 estimate, cowpeas were cultivated on  and had a worldwide production of . While they play a key role in subsistence farming and livestock fodder, the cowpea is also seen as a major cash crop by Central and West African farmers, with an estimated 200 million people consuming cowpea on a daily basis.

According to the Food and Agriculture Organization of the United Nations, as of 2012, the average cowpea yield in Western Africa was an estimated , which is still 50% below the estimated potential production yield. In some tradition cropping methods, the yield can be as low as .

Outside Africa, the major production areas are Asia, Central America, and South America. Brazil is the world's second-leading producer of cowpea seed, accounting for 17% of annual cowpea production, although most is consumed within the country.

References

External links

Cowpea research at the International Institute of Tropical Agriculture (IITA)
 Network for Genetic Improvement of Cowpea for All (NGICA)
 Consensus Document on Compositional Considerations for New Varieties of COWPEA (Vigna unguiculata): Key Food and Feed Nutrients, Anti-nutrients and Other Constituents, OECD Series on the Safety of Novel Foods and Feeds No. 30
 Adam D. Steinbrenner, Maria Muñoz-Amatriaín, Antonio F. Chaparro, Jessica Montserrat Aguilar-Venegas, Sassoum Lo, Satohiro Okuda, Gaetan Glauser, Julien Dongiovanni, Da Shi, Marlo Hall, Daniel Crubaugh, Nicholas Holton, Cyril Zipfel, Ruben Abagyan, Ted C. J. Turlings, Timothy J. Close, Alisa Huffaker, and Eric A. Schmelz: A receptor-like protein mediates plant immune responses to herbivore-associated molecular patterns. In: PNAS. November 23, 2020. doi:10.1073/pnas.2018415117. See also:
 Carly Cassella: Saliva From Hungry Caterpillars Alerts Cowpea Plants to Turn on Their Defenses. On: sciencealert. 5 December 2020

Edible legumes
Flora of Nepal
Nitrogen-fixing crops
Vigna
Taxa named by Wilhelm Gerhard Walpers

Cowpea


عبد العزيز بن عبد الرحمن الهزّاع ممثل شعبي سعودي ولد في عنيزة في القصيم عام 1348هـ (1929م).

عن حياته
انتقل للعيش في الكويت في الستينات الميلادية وعمل بها موظفاً، وكان يتعاون مع الإعلام الكويتي في ذلك الوقت، ولم تكن بداية انطلاقته كما هو معروف عند الجميع وإنما كانت بداية انطلاقته من إذاعة السعودية. ثم انتقل بعدها للرياض بسبب ظروفه وما زال يعيش بها. ويكنى الفنان عبد العزيز الهزاع بـ أبو سامي.
تحدث عنه الكثير من رجالات المجتمع والإعلام البارزين. لقب بعدة ألقاب من أشهرها "جماعة في رجل"، ويمتلك موهبة تقليد الأصوات وقدم العديد من المسلسلات الإذاعية ومن أبرز أعماله شخصية أم حديجان.
وشارك في مسرحية عريس لبنت السلطان.

أعماله

المراجع

وصلات خارجية
 المقابة في شبكة أبو نواف.
 .
 تسجيل لأصوات سُجلت في حائل مدته أكثر من 8 دقائق.

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من منطقة القصيم
مذيعون سعوديون
ممثلو أداء صوتي سعوديون
مونولوجستات
مواليد 1348 هـ
مواليد 1929

عبد العزيز الهزاع


Duboka država je pojam iz političkih znanosti.

Pojam
Duboka država je naziv za sveukupnost stalnog profesionalnog osoblja u državnim subjektima, ključnim poduzećima, medijima i sl. koja zbilja drži državnu vlast. U ovakvoj državi stranka koja je legitimno dobila vlast na izborima i službeno i formalno preuzela vlast, u zbilji ju nije preuzela, jer cijelim državnim sustavom zbog stalnog osoblja, "do u dubinu" u zbilji upravlja taj dio državnog sustava. Tu se radi zato što politička garnitura naslijedi profesionalno osoblje koje je postavio netko drugi po načelu stranačke podobonosti i ortačkog poslovanja. Pod ortačkim danas se misli na uglavnom ortačkog kapitalizma, ali ista se pojava događala i u nekapitalističkim sustavima gdje su prijašnje frakcije ostavljale svoje ljude. I onda i dalje vladaju oni koji su te ljude postavili, odnosno ideološka matrica onih koji su postavili, dok formalno vladajući donose zakone koji se ne provode.

Duboka država je jedan usporedni sustav, koji svoje partikularne interese i interese svojih gospodara i istomišljenika nameću kao opće, pa interesi duboke države su u pojedinim trenucima jači su od interesa same države za koju nominalno rade. Prvorazredna politička zadaća je dekonstruirati te strukture. Duboka država može biti mreža vladinih službenika utječe ili nastoji koliko je god moguće utjecati na državnu politiku, bez obzira na stavove demokratski izabranog čelništva. U nekim su državama poput SAD neke od tih struktura koje po nekim klasifikacijama spadaju u "duboku državu" su regularne i zakonite ustanove, i dio su sustava vlasti, poput raznih lobista, policijskih i obavještajnih agencija koje si iskrivnicama djeluju "ispod radara". u Washingtonu, naravno i agencija poput FBI-ja, CIA-e i dr., koje doduše svojim spinovima djeluje "ispod radara".

Duboka država može biti i moćno poduzeće i korporativni lobiji koja je produžena ruka dnevne politike, a zbog sigurnih prihoda i monopolnog položaja mjestom su uhljebljivanja i bogaćenja podobnih i poslušničkih osoba. Duboka država predstavlja način djelovanja upravitelja i nadziratelja nekog sustava, kao i samoodržavajući segment koji ne dopušta preveliko odstupanje od uvriježenih paradigmi i stanja stvari kakve jesu. Osim toga duboka država obuhvaća sve "sive eminencije", strukture iz bivših režima ili obavještajnog sektora i "vječne" političare i mozgove iz "think-tank" organizacija, lobiste i generacijske "gremije", čiji političko-društveni planovi iz sjene utječu na sam sustav, te je vrlo teško išta promijeniti.

Pojam se rabi kao dokaz da demokratski sustavi u zbilji ne promiču volju svojih birača, nego tek u krajnje maloj mjeri utječu na dogovorene političke pravce.

Uspostava duboke države nije uvijek dio uskih partikularnih interesa. Prvih godina Hladnog rata Turska je prešla na višestranačje i postala članicom NATO-a. Bila je izložena kao izravni susjed Sovjetskog saveza i strateški važna jer je kontrolirala brodski promet na Bosporu i Dardanelima između Crnoga mora i Sredozemlja i kao takva tampon-zona u obrani "slobodnog svijeta" od komunističke opasnosti. Radi pojačavanja obrambene sposobnosti, NATO je u Turskoj i u desetak inih država u Europi uspostavio takozvanu "mrežu stay behind". Turci tu mrežu znaju kao kontragerilu, čija je zadaća pružiti oružani otpor u slučaju invazije SSSR-a i okupacije zemlje.

Povijest
Izraz je prvo skovan je radi ismijavanja i kritike procesa u postkomunističkim zemljama i Turskoj, ali uskoro se pokazalo da od iste bolesti boluju zapadne demokratske zemlje. Izraz se dosta koristio devedesetih godina da ako bi se opisala političko-sigurnosna situacija u Turskoj, gdje je postojala snažna sprega političkih struktura, obavještajnih službi, pravosuđa, vojske i mafije. Termin posljednjih godinu-dvije često koriste geopolitički analitičari u kontekstu vladavine američkog predsjednika Donalda Trumpa, koji je navodno u političkom djelovanju ograničen snagom utjecajem "duboke države". Donald Trump je pak optužio Ministarstvo pravde SAD-a da je dijelom duboke države.

U SAD-u se pod pojmom "duboke države" misli na "permanentni establishment" koji - neovisno o tome koji je američki predsjednik na vlasti - stvarno stoji iza strateških odluka Bijele kuće. Taj establishment obuhvaća vojnoindustrijski kompleks, obavještajne službe, ali i interese moćnih financijskih i medijskih korporacija.

Teoretičari zavjere pod "dubokom državom" podrazumijevaju i djelovanja tajnih društava kao što su masoni i iluminati za koje tvrde da predstavljaju "nevidljivu ruku" koja iz sjene upravlja svim političkim, društvenim i ekonomskim procesima.

UDBA je bila najmoćnija "duboka država" bivše SFRJ, u kojoj je bez milosti narušavala hrvatske nacionalne interese. Ostatci tog zlokobnog sustava još opstoje i djeluju u sjeni. Hrvatska je u svakom pogledu zemlja društveno-političko-gospodarstvenih čudesa i apsurda, pa su tako nerijetko čudesne i političke odluke koje političari donose, neovisno o tome kojega političkog predznaka bili. Te su odluke zaista ponekad teško shvatljive, odnosno racionalne objašnjive iz aspekta nacionalnih interesa, pa se svakako u tom pogledu možemo zapitati postoji li uz "plitku državu" i "duboka država". Može se govoriti o postojanju "duboke države" kao svojevrsnog kartela političkih i financijskih interesa. U korijenu stvaranja "duboke države" u Hrvatskoj prvenstveno su duboki relikti bivših udbaških i komunističkih struktura koje su - što im je omogućila tzv. politika nacionalne pomirbe - izvršile transmisiju moći i u samostalnu Hrvatsku. Ta je moć politička (bivši komunisti jako dobro poznaju tehnologiju vladanja), ali i financijska s obzirom na to da su brojni "zaslužnici" bivšeg sustava u privatizaciji i prvobitnoj akumulaciji kapitala ugrabili prilično velik dio financijskog kolača.

Bivšim udbo-komunističkim "humanistima" treba pridodati i tzv. tehnomanagerske strukture iz devedesetih, koje su u privatizaciji - često u suradnji s "udbosaurima" (što nije čudno, jer je dobar dio managera prije devedesetih bio dio "struktura") - "okrenule" golemi kapital kojim su kasnije presudno utjecale na financijske, ali i političke procese u državi.

Uz udbaško-paraobavještajno podzemlje, u Hrvatskoj je sasvim moguće da je "duboka država" i u legalnim, civilnim i vojnim, sigurnosno-obavještajnim strukturama. "Duboka država", tj. država u državi, prema potrebi "unovačuje" političare ove ili one političke opcije (većina političara je ucjenjiva i potkupljiva), a na usluzi su joj praktički svi tzv. glavnostrujaški mediji. Ako je potrebno odraditi prljavije poslove na nižoj razini, tu su akteri organiziranog kriminala, tj. mafija koja im služi kao servis. U doba Jugoslavije obavještajne službe kontrolirale su mafiju - o tome su u medijima posljednjih godina javno govorili brojni bivši operativci službi u Srbiji čiji je glavni grad bio centar obavještajnog i kontraobavještajnog djelovanja.

Duboka država je ondje gdje su kapital i moć, pa određene (posrnule) gospodarske divove možemo gledati kao klasičan proizvod "duboke države", tj. kumsko-rodijačko-mafijaškog modela ekonomije gdje postoji duboka sprega političara, pseudopoduzetnika, obavještajnog podzemlja i kriminala. Do danas je malo koji ili ni jedan političar uhvaćen u kriminalnim pothvatima i korupcionaškim nathvatima nije u proračun vratio protupravno stečenu imovinsku korist, što govori o neovisnosti i samostalnosti pravosuđa kao također dijela "duboke države", po staroj latinskoj "Ruka ruku mije."

"Duboka država" ne predstavlja monolit i u njezinim redovima često dolazi do sukoba oko podjele političkog utjecaja i financijskog plijena. Prijepori nastaju i između suradnika ove ili one strane službe, što posebno danas vidimo u novonostalim neohladnoratovskim okolnostima. No, sve ih povezuje borba za političku i financijsku moć. Disfunkcionalne, paralizirane države zbog djelovanja duboke države pretvaraju se u "plitku državu", koje po svim parametrima bivaju na dnu ljestvica pokazatelja, mladež, ali i stariji obrazovani ubrzano napuštaju takve države, dok operativci "duboke države" jako dobro žive i izruguju se tzv. običnom narodu.

Duboka država prelila se i na filmsko platno te ju kao temu eksploatira Hollywood, u kojem je snimljen je televizijski serijal Država u državi (Deep State).

Vidi
Razvojna država
Zarobljavanje države (state capture)

Izvori

Vanjske poveznice
Mega Media Antun Babić: Duboka država prijeti opstanku Hrvatske

Politologija

Duboka država


El hospital de San Sebastián es un edificio del  situado en la calle Torrijos de Córdoba (España), justo enfrente de la fachada occidental de la Mezquita de Córdoba. Actualmente es sede del Palacio de Congresos y Exposiciones y de una oficina de información turística.

Forma parte del Centro histórico de Córdoba, que fue declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 1994, mientras que el edificio fue inscrito como Bien de Interés Cultural desde 2007.

Historia
El edificio fue construido entre 1512 y 1516 por obra del arquitecto Hernán Ruiz I, a petición de la cofradía de San Sebastián, que estaba tutelada por el Obispado de Córdoba y quiso construir un nuevo hospital para su institución. El solar adquirido perteneció a una antigua sala de abluciones que sirvió a la Mezquita, espacio conocido en aquella época como "corral de Cárdenas". Se consolidó como el centro sanitario más relevante durante siglos, hasta la construcción del hospital del cardenal Salazar a principios del .

En 1816 se trasladó a este lugar la Casa de Expósitos de San Jacinto, que se encontraba en el Hospital del mismo nombre, para evitar el abandono de niños y niñas por las calles de la ciudad. Fue un gran problema ya que, antes de la instauración de esta casa de expósitos, ya se habilitó en una crujía del patio de los Naranjos de la Mezquita para este fin, conociéndose uno de los accesos como Postigo de la Leche. En 1850 el inmueble fue adquirido por la Diputación de Córdoba, aunque su actividad como casa de expósitos y hospital de maternidad continuó hasta 1961.

A partir de 1980, tras un abandono de casi 20 años, fue aprovechado como Palacio de Congresos y Exposiciones, actividad que se mantiene hasta la actualidad. En 1994 se integró en la denominación de Centro histórico de Córdoba como Patrimonio de la Humanidad, mientras que el 19 de diciembre de 2007 el edificio fue declarado como Bien de Interés Cultural.

Restauración
En 2013 comenzó un proyecto de restauración y construcción para dotar al Palacio de Congresos de salas accesibles y con más capacidad para albergar grandes congresos. La primera fase de remodelación comenzó en agosto de 2013, cuyas obras incluyeron una instalación de una cubierta en el patio Azul y la ampliación del Salón de Actos para obtener un aforo de 800 personas. Dicha actuación tuvo un coste de 5,8 millones de euros y, tras una serie de retrasos, fue concluida en septiembre de 2018.

En febrero de 2014 se restauró, tras un proceso de tres meses, la fachada gótica que da acceso al hospital, actual Palacio de Congresos, tras un presupuesto de 63.000 euros.

En febrero de 2020 comenzó la segunda fase de restauración, presupuestada en 5,6 millones de euros, que se centraron en el patio Mudéjar e Italiano, así como en las salas Romero de Torres, Juan Bernier, Ramírez de Arellano, Ambrosio de Morales, Beatriz Enríquez y Presidente; y en las oficinas, cafetería, tiendas, guardarropa, cocina y almacén. Las obras concluyeron a mediados de 2023, pasando de 677 a 1786 plazas.

Arquitectura
El núcleo principal del edificio lo constituyen el claustro de arquitectura mudéjar y la capilla de estilo gótico-flamígero rica en decoración plateresca y obra de Hernán Ruiz I, quien también realizó la fachada en 1514. Sus muros son de piedra y columnas de ladrillo con arcos peraltados en planta baja y rebajados en planta alta. La organización del mismo se realiza en torno a los patios.

La capilla del antiguo hospital alberga una planta rectangular y está dividida entre el oratorio y el presbiterio. La cubierta está realizada en nervadura gótica y descansa sobre un conjunto de arcos. El retablo fue obra de Teodosio Sánchez de Rueda en 1725. La fachada más relevante del exterior de estilo gótico flamígero da al interior de la iglesia y alberga una decoración plateresca, esencialmente vegetal y zoomorfa. En su tímpano se encuentran las figuras religiosas de San Pablo, San Pedro y San Sebastián.

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de Córdoba
 Anexo:Patrimonio Histórico Andaluz en la Comarca de Córdoba

Referencias

Enlaces externos

Centros de convenciones de Andalucía
San Sebastian
Hospitales de España del siglo XVI
Centro histórico de Córdoba (España)
Arquitectura en Andalucía en el siglo XVI
Arquitectura del Renacimiento en Andalucía
Arquitectura de 1516

Hospital de San Sebastián (Córdoba)


نيكي ديغي زيملينغ (بالدنماركية:Niki Dige Zimling) الشهير باسم نيكي زيملينغ (مواليد 19 أبريل 1985 في تارنبي - الدنمارك) لاعب كرة قدم دنماركي لعب لصالح نادي الدرجة الأولى أودينيزي الإيطالي منذ 2009 في مركز الوسط المدافع ويلعب حاليًا مع أياكس أمستردام على سبيل الإعارة من ماينز 05.

مسيرته الكروية
لعب نيكي زيملينغ خلال مسيرته الاحترافية مع 10 أندية في عشرون موسمًا وسجل خلالها 31 هدفًا ضمن 273 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي موسم واحد بالدوري.

خاض نيكي زيملينغ مسيرته مع نادي بروندبي في موسم 2002–03 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 17 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل إلى نادي إيسبيرغ في موسم 2005–06 ليلعب معه أربعة مواسم، حيث شارك في 81 مباراة سجل خلالها 16 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي أودينيزي في موسم 2008–09 ولمدة موسمين، مشاركًا في 5 مباريات ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي إن إي سي نيميخن في موسم 2010–11 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 26 مباراة سجل خلالها 4 أهداف. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي كلوب بروج في موسم 2011–12 ولمدة موسمين، مشاركًا في 41 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل بعدها إلى نادي ماينتس 05 في موسم 2012–13 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 28 مباراة سجل خلالها هدفين أيضًا. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي أياكس أمستردام في موسم 2014–15 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 9 مباريات ولم يسجل أي هدف. لينتقل بعدها إلى نادي إف إس في فرانكفورت في موسم 2015–16 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 3 مباريات ولم يسجل أي هدف أيضًا. ثم لعب في  في موسم 2016–17 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 21 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ليعود ويرتحل عنه إلى نادي سوندرييسكه في موسم 2017–18 ولمدة موسمين، مشاركًا في 42 مباراة سجل خلالها 5 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية دنماركيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون دنماركيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون دنماركيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون دنماركيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون دنماركيون مغتربون في هولندا
رياضيون من إقليم هوفدستادن
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري البلجيكي الممتاز
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو أودينيزي
لاعبو أياكس أمستردام
لاعبو إف إس فاو فرانكفورت
لاعبو إن إي سي نيميخن
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو دوري الدرجة الثانية الدانماركي
لاعبو دوري السوبر الدنماركي
لاعبو كرة قدم دنماركيون
لاعبو كرة قدم دنماركيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم من إقليم هوفدستادن
لاعبو كلوب بروج
لاعبو منتخب الدنمارك تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب الدنمارك لكرة القدم
لاعبو منتخب الدنمارك لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي إيسبيرغ
لاعبو نادي بروندبي
لاعبو نادي سوندرييسكه
لاعبو نادي ماينتس 05
لاعبو نادي ماينتس 05 الثاني
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1985

نيكي زيملينغ


Kurija Poklek je rimokatolička građevina u gradu Zlatar,  zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kurija je slobodnostojeća katnica župnog dvora u Zlataru smještena je na brežuljku SZ od župne crkve. Sagrađena je 1870. g. na mjestu ranije drvene. Pravokutnog je tlocrta sa središnjim hodnikom duž kojega se nižu ostale prostorije. Najveća od pet soba na katu je "palača" smještena u sredini pročelne strane. Glavnim pročeljem s pet prozorskih osi orijentirana je prema crkvi i središtu naselja. Bočna pročelja imaju po dvije prozorske osi, a začelni otvori danas su asimetrično raspoređeni. Krovište je dvostrešno sa zabatnim skošenjima. Gabaritima i dekoracijom primjer je stambene arhitekture 19. st. koja se postupno razvila iz tipa kasnobarokne kurije. Opremljena je historicističkim namještajem.

Zaštita
Pod oznakom Z-4104 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Građevine u Zlataru
Kurije u Hrvatskoj

Kurija župnog dvora (Zlatar)


Danielle Darrieux (numele complet Danielle Yvonne Marie Antoinette Darrieux; ) a fost o actriță și cântăreață franceză.

Începând din 1931, ea a apărut în peste 110 filme. A fost una dintre cele mai mari staruri de cinema din Franța și cu cei 80 de ani de carieră se numără printre cele mai longevive actrițe din istoria filmului. Împlinise 100 de ani la 1 mai 2017.

Biografie
Danielle Darrieux s-a născut în Bordeaux, Franța, în timpul Primului Război Mondial, dar și-a petrecut copilăria la Paris. Tatăl ei, Jean Darrieux, era medic oftalmolog, iar mama sa, Marie-Louise Darrieux-Witkowski (descendentă a unei familii cu origini alsaciene și poloneze), era o cântăreață celebră. Danielle a avut un frate mai mic,  (1921-1994), care a devenit și el actor.

Decesul prematur al lui Jean Darrieux (în urma unei crize cardiace), pe când Danielle avea doar șapte ani, a constrâns-o pe mama ei să predea lecții de canto pentru a-și întreține familia.

Încă din copilărie, Danielle Darrieux a dovedit că are talent muzical. Vocea sa, deși nu era puternică, era corectă și cu un timbru clar. A urmat studii muzicale pentru violoncel și pian. La vârsta de 14 ani a intrat la clasa de violoncel de la Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris.

Aflând că doi producători de film, Delac și Vandal, caută o fată de 13-14 ani pentru un rol în următorul lor film, Danielle se prezintă la studiourile din Épinay-sur-Seine unde dă o probă care se dovedește a fi concludentă. Debutează astfel în cinematografie, la vârsta de 14 ani, în filmul Le Bal (1931) regizat de .

Își continuă cariera de actriță cu roluri de fete curajoase, dar capricioase, jucând alături de actori populari ai cinematografiei franceze din acea perioadă: Jean-Pierre Aumont, Henry Garat, Pierre Mingand și  (cu care a jucat șase comedii muzicale).

Frumusețea ei fizică și capacitatea de a combina actoria cu cântecul și dansul au făcut să i se ofere numeroase alte roluri. Îndeosebi rolul ei din filmul Mayerling (1936) a adus-o în atenția presei și a criticilor de film.

Regizorul și scenaristul Henri Decoin, cu care Danielle Darrieux se căsătorise în 1935, a încurajat-o să facă un nou pas în carieră, la Hollywood. Ea a semnat cu Universal Studios un contract pentru filmul The Rage of Paris (1938), în care a jucat cu Douglas Fairbanks, Jr. Ulterior, ea a ales să se întoarcă în Franța, unde a continuat să primească roluri în filme. În 1939 joacă într-un nou film, Coup de foudre, regizat de soțul său, Henri Decoin, dar filmul rămâne neterminat din cauza izbucnirii celui de-al Doilea Război Mondial, iar cei doi soți se retrag în vila lor din Saint-Palais-sur-Mer (departamentul Charente-Maritime).

În timpul ocupației germane a Franței, Danielle Darrieux a continuat să joace în filme, o decizie care a fost aspru criticată de către unii dintre compatrioții săi. Ea a divorțat Henri Decoin (cu care a păstrat însă relații amicale), apoi s-a îndrăgostit de Porfirio Rubirosa, un diplomat din Republica Dominicană, cu care s-a căsătorit în 1942. Opiniile anti-naziste ale lui Rubirosa au făcut ca acestuia să i se impună domiciliu forțat în Germania. În schimbul libertății lui Rubirosa libertatea, Danielle Darrieux fost de acord să facă o călătorie de promovare a cinematografiei franceze la Berlin. Cuplul a trăit apoi în Elveția până la sfârșitul războiului, dar cei doi au divorțat în anul 1947. Danielle Darrieux s-a căsătorit apoi cu scenaristul Georges Mitsikidès, în 1948; cei doi au fost împreună până la moartea lui Mitsikidès (1991)..

După război și-a reluat activitatea actoricească, jucând în mai multe filme produse în Franța, printre care Ruy Blas și Occupe-toi d'Amélie. În 1950 Danielle Darrieux a revenit la Hollywood, unde a primit roluri în mai multe filme. Astfel, ea a apărut în producția  muzicală MGM Rich, Young and Pretty (1951, regia Norman Taurog). Regizorul Joseph L. Mankiewicz a convins-o să mai rămână la Hollywood și să joace în 5 Fingers (1952), cu James Mason. La întoarcerea în Franța, ea a apărut în filmul lui Max Ophüls Madame de... (1953), cu Charles Boyer, și în Roșu și Negru (1954), cu Gérard Philipe. În 1955 a jucat în L'Amant de Lady Chatterley ("Amantul doamnei Chatterley"), a cărui temă, sexualitatea fără inhibiții, a dus la cenzurarea filmului în Statele Unite. Ultimul film în care a jucat la Hollywood a fost produs de United Artists: [[Alexandru cel Mare (film din 1956)|Alexandru cel Mare]] (1956), în care a interpretat rolul Olimpiei, mama lui Alexandru cel Mare (în rolurile principale jucând Richard Burton și Claire Bloom).

După întoarcerea de la  Hollywood, a continuat să primească roluri principale în numeroase filme franceze, în general bine primite de public și de criticii de specialitate. În paralel, Danielle Darrieux s-a reîntors și la activitatea teatrală. Astfel, în 1963, ea a jucat în comedia romantică La robe mauve de Valentine (o adaptare după romanul lui Françoise Sagan), la Teatrul Chatelet din Paris.

În filmul muzical Domnișoarele din Rochefort (1967), regizat de , ea a fost singurul actor care și-a interpretat singură partitura, ceilalți actori fiind dublați de cântăreți profesioniști.

Începând din 1970, Danielle Darrieux și-a împărțit cariera artistică între film, teatru și apariții la televiziune. Astfel, în 1970, ea a înlocuit-o pe Katharine Hepburn în musicalul de pe Broadway Coco'', inspirat din viața lui Coco Chanel. Critica de specialitate din New York a apreciat-o, remarcând și ușurința cu care ea a jucat și a cântat în limba engleză. În cinematografie, și-a continuat cu succes cariera de actriță, astfel că în 2001 a împlinit 8 decenii de activitate, timp în care a interpretat peste 100 de roluri în filme. Ulterior, a mai avut câteva apariții în filme și în piese de teatru și a dublat unele personaje din filme de animație.

La 9 aprilie 2004 a fost distinsă cu Legiunea de onoare în grad de comandor.

Actrița a decedat la 17 octombrie 2017, la câteva luni după ce împlinise respectabila vârstă de 100 de ani.

Filmografie (selecție)

Premii
De-a lungul carierei sale, Danielle Darrieux a primit numeroase premii și aprecieri din partea criticilor de specialitate. Cele mai prestigioase premii sunt următoarele:

Note

Bibliografie

Legături externe

 Danielle Darrieux la filmsdefrance.com
 Fotografii cu Danielle Darrieux
 L'Encinémathèque  la Encinémathèque.fr

Nașteri în 1917
Nașteri pe 1 mai
Decese în 2017
Decese pe 17 octombrie
Actrițe de film franceze
Actrițe franceze din secolul al XX-lea
Actrițe franceze din secolul al XXI-lea
Cântărețe franceze
Centenari francezi
Comandori ai Legiunii de onoare
Oameni din Bordeaux

Danielle Darrieux


Vuelta er et spansk ord som i cykelterminologi kan oversættes til etapeløb eller tour, der kan henvise til:

 Vuelta a Andalucía – også kaldt "Andalusien Rundt", spansk etapeløb i landevejscykling i regionen Andalusien
 Vuelta a Asturias – også kaldt "Asturien Rundt", spansk etapeløb i landevejscykling i Asturien
 Vuelta a Burgos – også kaldt "Burgos Rundt", spansk etapeløb i provinsen Burgos
 Vuelta a Castilla y León – også kaldt "Castilien og Leon Rundt", spansk etapeløb i landevejscykling i regionen Castilla y León
 Vuelta a Colombia – colombiansk etapeløb i Colombia
 Vuelta a Cuba – cubansk etapeløb i Cuba
 Vuelta a España – også kaldt "Spanien Rundt", spansk etapecykelløb. Hvis Vueltaen omtales, menes ofte dette løb
 Vuelta a La Rioja – også kaldt "La Rioja Rundt", spansk endagsløb i landevejscykling i provinsen La Rioja
 Vuelta a la Comunidad de Madrid – spansk etapeløb i landevejscykling ved Madrid
 Vuelta a Murcia – også kaldt "Murcia Rundt", spansk endagsløb i landevejscykling i regionen Murcia
 Vuelta al País Vasco – også kaldt "Baskerlandet Rundt", etapeløb i cykling i Baskerlandet
 Vuelta a San Juan – også kaldt "San Juan Rundt", argentinsk etapeløb i landevejscykling i provinsen San Juan
 Volta a la Comunitat Valenciana – også kaldt "Valencia Rundt", spansk etapeløb i regionen Valencia
 Vuelta a Venezuela – venezueliansk etapeløb i Venezuela

Vuelta


Expoziția Tinerimii artistice din anul 1904 a fost cea de a treia manifestare expozițională a Societății Tinerimea artistică. Deschiderea ei s-a făcut în ziua de 15 martie a anului 1904 la Ateneul Român din București și i-a avut ca principali actori pe Constantin Artachino, Ștefan Luchian, Ipolit Strâmbulescu, Kimon Loghi, Ștefan Popescu, Arthur Verona, Nicolae Grant, Nicolae Vermont, Gheorghe Petrașcu, Frederic Storck și Oscar Späthe. Societatea i-a avut ca invitați pe Cecilia Cuțescu-Storck, Petre Antonescu, Gabriel Popescu și pe pictorii greci Nikiforos Lytras, Gheraniotis și Ana Papadopol din Atena .

Deschiderea manifestării

Societatea Tinerimea artistică a organizat în anul 1904 a treia manifestare expozițională din România și a patra de când a fost înființată. Pe lângă artiștii care au expus la precedentul eveniment de la București, au mai fost prezenți și gravorul Gabriel Popescu, Cecilia Cuțescu-Kunzer, arhitectul Petre Antonescu și pictorii greci Nikiforos Lytras, Gheraniotis și Ana Papadopol din Atena. Pictorii greci nu au fost singurii străini. Au mai participat și vienezul Gustav Gurschner și francezul C. Millés. Nicolae Grigorescu a expus cu această ocazie șapte tablouri. Expoziția s-a deschis oficial în ziua de 15 martie 1904.

În trei saloane ale Ateneului Român au fost aranjate cele 240 de lucrări pe care le-au adus participanții. În ziua deschiderii expoziției s-a constatat un mare aflux de vizitatori. La orele prânzului Principesa Maria a sosit însoțită de Principele Ferdinand. A lipsit însă Carmen Sylva, care a trimis totuși câteva exponate dintre care s-a remarcat Evanghelia realizată pentru Biserica Trei Ierarhi din Iași. Ducesa de Hessa a expus patru tablouri cu flori.

Principesa și Principele Ferdinand au fost primiți la intrarea expoziției de către delegatul special al societății - Oscar Spathe. La vernisaj a mai fost prezent și Spiru Haret care era în acel an Ministrul Cultelor și Instrucțiunii Publice. Frederic Storck a deschis oficial manifestarea și a ținut un cuvant de deschidere.

Față de precedentele expoziții al căror succes a fost mai mult de ordin moral, succesul înregistrat la această manifestare a fost și unul financiar, accentuat de marele interes arătat de publicul amator.

Lucrări și participanți
La această expoziție au fost invitați pentru prima oară artiștii George Mărculescu, Ludovic Bassarab, Gheorghe D. Anghel, Petre Antonescu, Cecilia Cuțescu-Storck, A. L. Galeotta, Alexandru Henția, Carolse Kraus, Nikiforos Lytras, Gabriel Popescu, Lucia Rechemberg, Oscar Schmidt, Oscar Späthe, Maria Stanian Radu. A fost invitată și Regina Elisabeta a României. Cronica de artă a comentat lucrările următorilor artiști:
 Nicolae Grigorescu - a expus șapte tablouri din colecția lui Alexandru Vlahuță. Două din ele erau Peisaj de toamnă și Interior de țigani la Fontainebleau.
 George Mărculescu - a participat cu tablouri cu scene de interior. Cel mai apreciat dintre ele a fost cel în care a înfățișat o femeie pe jumătate goală, în poziția șezând, într-un fotoliu stil Ludovic al XV-lea.
 Cecilia Cuțescu-Storck - a avut două lucrări, din care Un studiu de nud a fost considerat a fi remarcabil.
 Jean Alexandru Steriadi - a expus Țăgănci, câteva capete de expresie și Interior de cârciumă breton.

 Ludovic Bassarab - cu câteva tablouri care aminteau de școala olandeză și flamandă - Van Ostade, Teniers, etc.
 Vienezul Gurschner - cu piese de sculptură aplicată.
 Francezul C. Millés - cu o statuie intitulată Maternitate, el fiind considerat de critică un demn urmaș al lui Rodin.
 D. Kraus - a expus un bust al dlui Thierin.
 Constantin Artachino - a avut o serie de peisaje de iarnă.
 Arthur Verona - a afișat studii de culoare, căutând să releve toate mijloacele pe care le are natura. Remarcabil pentru acest eveniment expozițional a fost pânza intitulată Studiu de călăreț arab.
 Nicolae Grant - a adus pe simeze interioruri bretone, redate în opinia unui cronicar "... cu o oarecare economie mijloace". A mai expus și mai multe acuarele.
 Kimon Loghi - cu peisaje și scene orientale.
 Ștefan Luchian - după cum se știe tematica sa, a venit cu flori și peisaje.
 Gheorghe Petrașcu - a venit cu lucrări sumare și de o simțire adâncă, sălbatice, și pline de poezie cu o cromatică ieșită din comun. A expus și portrete ce aminteau de Școala olandeză și Renaștere.
 Ștefan Popescu - a fost prezent cu marine bretone liniștite cu predominante argintii. De menționat lucrarea Notre dame de la Joie și Zi de slujbă în Bretania.
 Ipolit Strâmbulescu - a avut studii serioase și pânze cu scene rurale. A fost remarcată Țiganca râzând.
 Nicolae Vermont - a prezentat vederi din București, o scenă biblică și câteva peisaje.
 Frederic Storck - de remarcat bustul dlui Castaldi.
 Oscar Späthe și Dimitrie Mirea.

Imagini cu exponate de la această expoziție se găsesc la commons.

Referințe

Bibliografie
Petre Oprea: Societăți artistice bucureștene, Editura Meridiane, București, 1969, pag. 41 - 57
Petre Oprea - Artiști participanți la expozițiile Societății Tinerimea Artistică (1902-1947), Ed. Maiko, București, 2006

Legături externe

@ 1904 Tinerimea artistică
@ 1904
1904 în România


Neuweiler ist ein Gemeindeteil der Stadt Schillingsfürst im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am Klingengraben, einem höheren Zufluss des Wohnbachs, der ein rechter Zufluss der Tauber ist. 0,5 km nordöstlich des Ortes liegt der Effnerwald, 1 km nördlich die Kohlplatte, 1 km südlich der Vordere Grasbühl.

Die Kreisstraße AN 7 führt nach Faulenberg (1 km westlich) bzw. am Sengelhof vorbei nach Schönbronn zur Staatsstraße 2249 (2,2 km nordöstlich). Gemeindeverbindungsstraßen führen nach Gaishof (1 km östlich) und nach Wohnbach (1,2 km südlich).

Geschichte
Im 16-Punkte-Bericht des brandenburg-ansbachischen Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1681 wurden für Neuweiler 8 Mannschaften verzeichnet, die alle die Reichsstadt Rothenburg als Grundherrn hatten. Das Hochgericht übte das Vogtamt Colmberg aus, was allerdings von Hohenlohe-Schillingsfürst strittig gemacht wurde. 1710 wurde Neuweiler durch Vertrag an Hohenlohe-Schillingsfürst abgetreten.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es im Ort neun Gemeinderechte, die alle der Reichsstadt Rothenburg vogtbar waren.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde der Neuweiler dem Steuerdistrikt Bellershausen und der Ruralgemeinde Faulenberg zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Neuweiler am 1. Januar 1977 nach Schillingsfürst eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Bartholomäus (Diebach) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Laurentius (Bellershausen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Schillingsfürst
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Neuweiler (Schillingsfürst)


Kenni Olsen (født 11. juni 1985) er en dansk tidligere fodboldspiller. Han spillede senest for Herlev IF.

Personlige forhold
Hans tvillingebror er AGF-spilleren Danny Olsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Akademisk Boldklub
Fodboldspillere fra FC Nordsjælland
Fodboldspillere fra Herlev IF

Kenni Olsen


العوجا (العراق) ناحية تابعة لمحافظة صلاح الدين العراقية.
 العوجا (دمنهور) : قرية في محافظة البحيرة، مصر
 العوجا (فرع العدين) : محلة في قرية الحنب، عزلة المسيل، مديرية فرع العدين، محافظة إب اليمنية
 العوجا (فلسطين) قرية تتبع محافظة أريحا.
 العوجا قرية مصرية في محافظة البحيرة.

العوجا (توضيح)


Ocean Ranger was a semi-submersible mobile offshore drilling unit that sank in Canadian waters on 15 February 1982. It was drilling an exploration well on the Grand Banks of Newfoundland,  east of St. John's, Newfoundland, for Mobil Oil of Canada, Ltd. (MOCAN) with 84 crew members on board when it sank. There were no survivors.

History and design
Ocean Ranger was designed and owned by Ocean Drilling and Exploration Company, Inc. (ODECO) of New Orleans. The vessel was a self-propelled large semi-submersible design with a drilling facility and living quarters. It was capable of operation beneath  of ocean water and could drill to a maximum depth of . It was described by ODECO as the world's largest semi-submersible oil rig to date.

Constructed for ODECO in 1976 by Mitsubishi Heavy Industries in Hiroshima, Japan, Ocean Ranger was  long,  wide, and  high. It had twelve  anchors. The weight was 25,000 tons. It was floating on two  long pontoons that rested  below the surface.

The vessel was approved for 'unrestricted ocean operations' and designed to withstand extremely harsh conditions at sea, including  winds and  waves. Prior to moving to the Grand Banks area in November 1980, it had operated off the coasts of Alaska, New Jersey and Ireland.

Sinking

On 26 November 1981, Ocean Ranger commenced drilling well J-34, its third well in the Hibernia Oil Field. Ocean Ranger was still working on this well in February 1982 when the incident occurred. Two other semi-submersible platforms were also drilling nearby: Sedco 706,  NNE, and Zapata Ugland,  N of Ocean Ranger. On 14 February 1982, the platforms received reports of an approaching storm linked to a major Atlantic cyclone from NORDCO Ltd, the company responsible for issuing offshore weather forecasts. The usual method of preparing for bad weather involved hanging-off the drill pipe at the sub-sea wellhead and disconnecting the riser from the sub-sea blowout preventer. Due to surface difficulties and the speed at which the storm developed, the crew of Ocean Ranger was forced to shear the drill pipe after hanging-off, after which they disconnected the riser in the early evening.

At about 19:00 local time, the nearby Sedco 706 experienced a large rogue wave which damaged some items on deck and caused the loss of a life raft. Soon after, radio transmissions were heard from Ocean Ranger, describing a broken portlight (a porthole window) and water in the ballast control room, with discussions on how best to repair the damage. Ocean Ranger reported experiencing storm seas of , with the odd wave up to , thus leaving the unprotected portlight at  above the water line vulnerable to wave damage. Some time after 21:00, radio conversations originating on Ocean Ranger were heard on Sedco 706 and Zapata Ugland, noting that valves on Ocean Ranger'''s ballast control panel appeared to be opening and closing of their own accord. The radio conversations also discussed the  winds and waves up to  high. Through the remainder of the evening, routine radio traffic passed between Ocean Ranger, its neighboring rigs and their individual support boats. Nothing out of the ordinary was noted.

At 00:52 local time, on 15 February, a Mayday call was sent out from Ocean Ranger, noting a severe list to the port side of the rig and requesting immediate assistance. This was the first communication from Ocean Ranger identifying a major problem. The standby vessel, the M/V Seaforth Highlander, was requested to come in close as countermeasures against the 10–15-degree list were proving ineffective. The onshore MOCAN supervisor was notified of the situation, and the Canadian Forces and Mobil-operated helicopters were alerted just after 01:00 local time. The M/V Boltentor and the M/V Nordertor, the standby boats of Sedco 706 and Zapata Ugland respectively, were also dispatched to Ocean Ranger to provide assistance. At 01:30 local time, Ocean Ranger transmitted its last message: "There will be no further radio communications from Ocean Ranger. We are going to lifeboat stations." Shortly thereafter, in the middle of the night and in the midst of severe winter weather, the crew abandoned the platform. The platform remained afloat for another 90 minutes, sinking between 03:07 and 03:13 local time.

All of Ocean Ranger sank beneath the Atlantic: by the next morning all that remained was a few buoys. Her entire complement of 84 workers – 46 Mobil employees and 38 contractors from various service companies – were killed. While the rig was provided with an Emergency Procedures Manual which detailed evacuation procedures, it is unclear how effectively the platform evacuation was carried out. There is evidence that at least one lifeboat was successfully launched with up to 36 crew inside, and witnesses on the M/V Seaforth Highlander reported seeing at least 20 crew members in the water at the same time, indicating that at least 56 crew successfully evacuated the rig. The United States Coast Guard report speculated that 'these men either chose to enter the water directly or were thrown into the water as a result of unsuccessful lifesaving equipment launching'. Rescue attempts by the standby vessels were hampered by the adverse weather conditions and the conclusion that the standby boats were neither equipped nor configured to rescue casualties from a cold sea. The lifeboat capsized during an attempt to tether it to the Seaforth Highlander, throwing the men on board into the water, and an emergency raft launched as a last resort missed the men. As a result of the severe weather, the first helicopter did not arrive on scene until 02:30 local time, by which time most if not all of Ocean Ranger's crew had succumbed to hypothermia and drowned. Over the next week, 22 bodies were recovered from the North Atlantic. Autopsies indicated that those men had died as a result of drowning while in a hypothermic state.

In related activity the following day, the Soviet container ship Mekhanik Tarasov was struck by the same weather conditions as Ocean Ranger, approximately  to the east. The battered Soviet freighter listed dramatically for hours before sinking with the loss of 32 of 37 crew.

Causes and effects

The remains of the platform were found by sonar search over the following weeks, resting in an inverted position approximately  south-east of the wellhead, surrounded by major items of debris such as the derrick. The platform had capsized bow-first, turning over and striking the sea floor with the forward ends of the platform's pontoons. The United States Coast Guard Marine Board of Investigation report on the disaster summarised the chain of events as follows:
A large wave appeared to cause a broken portlight;
The broken portlight allowed the ingress of sea water into the ballast control room;
The ballast control panel malfunctioned or appeared to malfunction to the crew;
As a result of this malfunction or perceived malfunction, several valves in the platform's ballast control system opened due to a short circuit, or were manually opened by the crew;Ocean Ranger assumed a forward list;
As a result of the forward list, boarding seas began flooding the forward chain lockers located in the forward corner support columns;
The forward list worsened;
The pumping of the forward tanks was not possible using the usual ballast control method as the magnitude of the forward list created a vertical distance between the forward tanks and the ballast pumps located astern that exceeded the suction available on the ballast system's pumps;
Detailed instructions and personnel trained in the use of the ballast control panel were not available;
At some point, the crew blindly attempted to manually operate the ballast control panel using brass control rods;
At some point, the manually operated sea valves in both pontoons were closed;
Progressive flooding of the chain lockers and subsequent flooding of the upper deck resulted in a loss of buoyancy great enough to cause the platform to capsize.

A Canadian Royal Commission spent two years looking into the disaster. The joint Federal-Provincial Royal Commission on the Ocean Ranger Marine Disaster found that the crew were not trained, the safety equipment was inadequate, there were no safety protocols for the supply ship, and that the platform itself had a number of flaws. The Royal Commission concluded that Ocean Ranger had design and construction flaws, particularly in the ballast control room, and that the crew lacked proper safety training, survival suits and equipment. The Royal Commission also concluded that inspection and regulation by United States and Canadian government agencies was ineffective. In addition to key recommendations for Canada's offshore oil and gas industry, the commission recommended that the federal government invest annually in research and development for search and rescue technologies, such as improving the design of lifesaving equipment—a commitment that has been met in every fiscal year since 1982.

Aftermath
In August 1983, the wreck of Ocean Ranger was refloated and sunk in deeper waters by the Dutch firm Wijsmuller Salvage. Since its sinking the previous year, concerns over the wreck's position had been made by the federal government. As the wreck of Ocean Ranger was situated at an approximate 30 metres below the water, the wreck posed a danger to shipping. The operation saw Ocean Ranger towed upside down with her two pontoons breaking the surface.

Operations had commenced earlier in June. However progress was halted when two salvage divers were killed on the wreck by an underwater explosion on 20 June. A stop-work order on refloating the wreck was declared and an investigation into the incident followed. However, exploratory diving was allowed to continue. A second incident on 26 June saw a third diver killed, believed to have been hit by a dropped object as he attempted to return to the surface.

Lawsuits arising from the sinking were settled out of court with a package cumulatively valued at $20 million.

A permanent monument to those who died was created on the grounds of the Confederation Building, the seat of the provincial government of Newfoundland.

Canadian playwright Joan MacLeod's first play Jewel (1987) is about the widow of one of the men who drowned in the disaster. It premiered at the Tarragon in 1987 (dir. Andy McKim), and was subsequently produced for radio in English, French, German, Danish, and Swedish.

A documentary film, The Ocean Ranger Disaster (2002), was released only in Canada. In fiction, Canadian author Lisa Moore's novel, February (2009), depicts the life of a woman whose husband died aboard the oil rig. Canadian folk singer-songwriter Ron Hynes wrote a song called "Atlantic Blue" (1988) as a tribute to the crew of Ocean Ranger.

In 2009, a non-fiction book, Rig: An Oral History of the Ocean Ranger Disaster, written by Mike Heffernan, was published by Breakwater Books.

In January 2012, a non-fiction book, The Ocean Ranger: Remaking the Promise of Oil, was published in Canada by Fernwood Publishing. The book's author, Susan Dodd, lost her older brother Jim with the sinking of the Ocean Ranger and watched, for years, as her parents pursued legal struggles with the oil companies.

 See also
Deepwater Horizon explosion
Piper Alpha

 References

Further reading

, an illustrated collection of first-person accounts from former rig workers, victims' families, government officials, media, and search and rescue crews.
Susan Dodd (2012) The Ocean Ranger: Remaking the Promise of Oil'', Fernwood: Halifax.

External links
 CBC Digital Archives – The Ocean Ranger Disaster
 Report of the Royal Commission on the disaster, via Library and Archives Canada

Oil platforms off Canada
Rogue wave incidents
1982 in Canada
Disasters in Newfoundland and Labrador
Shipwrecks of the Newfoundland and Labrador coast
Collapsed oil platforms
1982 industrial disasters
Maritime incidents in 1982
Maritime incidents in Canada
Semi-submersibles
Drilling rigs
Ships of ExxonMobil
ExxonMobil history
1976 ships
Ships lost with all hands
1982 in Newfoundland and Labrador
February 1982 events in Canada

Ocean Ranger


Tellos d'Athènes est un personnage de la Grèce antique évoqué par Hérodote.

Dans son Œuvre, Hérodote raconte le dialogue d'un sage d'Athènes, Solon, avec l'énarque Crésus, roi de Lydie.

Ce dernier le questionnant sur l'homme le plus heureux du monde reçoit cette réponse :

Voir aussi
 Dulce et decorum est pro patria mori

Notes et références

Personnalité de la Grèce antique
Hérodote

Tellos d'Athènes


Ditrichum flexicaule (Verbogenstieliges Doppelhaarmoos) ist eine Laubmoos-Art aus der Familie Ditrichaceae.

Abgrenzung der Art
Die Artenabgrenzung des vielgestaltigen Mooses ist umstritten. Von Ditrichum flexicaule im weiteren Sinn hat Frisvoll 1985 Ditrichum gracile als eigenständige Art abgetrennt. Die hier vorliegende Beschreibung folgt dem und entspricht also Ditrichum flexicaule im engeren Sinn – ohne D. gracile.

Merkmale
Das Moos bildet meist dichtere, grüne bis bräunlichgrüne, nicht glänzende Rasen. Die Stämmchen sind 1 bis 4 Zentimeter hoch und unten meist rhizoidfilzig. Die bis um 3 Millimeter langen Blätter sind gerade oder verbogen, manchmal etwas sichelförmig und aus der eiförmigen Basis ziemlich plötzlich in eine lange röhrenförmige Pfriemenspitze verschmälert. Die Blattränder sind ganzrandig oder an der Spitze sehr schwach gezähnt. Die kräftige, bis in die Blattspitze reichende oder austretende Rippe nimmt am Blattgrund etwa ein Drittel bis ein Viertel der Blattbreite ein. An der Unterseite (dorsal) ist sie deutlich vorgewölbt. Die Laminazellen sind oben kurz-rechteckig bis rhombisch, im unteren Blattbereich rechteckig.

Die rote Seta ist bis 2 Zentimeter lang und mehr oder weniger verbogen, die Kapsel aufrecht bis geneigt, dunkelbraun, zylindrisch, bis 1,5 Millimeter lang, der Deckel kegelig bis kurz geschnäbelt. Die 300–450 µm langen Peristomzähne sind fast bis zur kurzen Basalmembran herab zweispaltig. Sporen sind 9 bis 12 µm groß und fein papillös. Das Moos ist diözisch. Es fruchtet nur selten. Brutkörper sind unbekannt.

Gegenüber Ditrichum gracile unterscheidet sich Ditrichum flexicaule durch meist kleineren Wuchs und kürzere Blätter, die im unteren Blattabschnitt kürzeren Laminazellen und die dorsal vorgewölbte Blattrippe. Ditrichum flexicaule bevorzugt trockenere Standorte.

Standortansprüche und Verbreitung
Ditrichum flexicaule wächst auf meist kalkreichen, jedoch immer basenreichen Standorten, gewöhnlich an sonnigen, trockenen und exponierten Stellen auf Erde und Gestein.

Vorkommen gibt es in Europa, Asien, Nord- und Mittelamerika sowie auf Neuguinea und Neuseeland.

Literatur
 Jan-Peter Frahm, Wolfgang Frey: Moosflora (= UTB. 1250). 4., neubearbeitete und erweiterte Auflage. Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8252-1250-5.
 Martin Nebel, Georg Philippi (Hrsg.): Die Moose Baden-Württembergs. Band 1: Allgemeiner Teil, spezieller Teil (Bryophytina I, Andreaeales bis Funariales). Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 3-8001-3527-2.

Weblinks

 Ditrichum flexicaule in Moosflora der Schweiz
 Ditrichum flexicaule in Flora of North America

Ditrichaceae (Familie)
Ditrichaceae

Ditrichum flexicaule


Une prowincja (pluriel : prowincje), ou province, était la plus grande division administrative de la Pologne, puis de la république des Deux Nations. L'histoire de ces « provinces » remonte à la période de la fragmentation de la Pologne (1138-1295) : la Petite et la Grande-Pologne étaient deux provinces non-contigües dont avait hérité le roi Casimir III en montant sur le trône, et à qui il avait octroyé des  en 1347. Leur origine remontait au testament du roi Boleslas III Bouche-Torse, qui avait partagé la Pologne à sa mort en 1138 en plusieurs provinces. Au moment de l'union de Lublin en 1569, la République des Deux Nations en comptait trois :

 La province de Grande-Pologne (Prowincja wielkopolska), comprenant la Grande-Pologne proprement dite, la Prusse royale, la Mazovie et les voïvodies de Łęczyca et de Sieradz, la capitale provinciale étant Poznań ;
 la province de Petite-Pologne (Prowincja małopolska), comprenant la Petite-Pologne proprement dite, la Podlachie, la Ruthénie, la Volhynie, la Podolie, la voïvodie de Kiev, et la voïvodie de Czernihów, la capitale provinciale en étant Cracovie ;
 la province de Lituanie (prowincja litewska), comprenant la Lituanie proprement dite, la Samogitie, la Biélorussie, et la voïvodie de Smolensk, la capitale de la province étant Vilnius.

Les provinces de la Grande et de la Petite Pologne constituaient la « Couronne » (Korona), c'est-à-dire la « couronne du royaume de Pologne ». La province de Lituanie correspondait au grand-duché de Lituanie.

Une province, bien que plus vaste qu'une voïvodie, était beaucoup moins importante en termes de postes officiels et de pouvoir. En réalité, une province n'était qu'une unité administrative titulaire ; le véritable pouvoir appartenait aux voïvodies (et, dans une moindre mesure, aux ziemias).

Le terme de « province » (prowincja) n'a plus été utilisé pour désigner une partie de la Pologne indépendante depuis le troisième partage de la Pologne — contrairement à celui de ziemia, qui a lui été utilisé pour désigner certaines régions géographiques.

Références

Histoire de la Pologne
République des Deux Nations

Provinces de la république des Deux Nations


Ravnjak Edwards
 Vojna zrakoplovna baza Edwards
 Edwards AFB (Kalifornija)
 Edwards (prezime)

Edwards


Craterellus sinuosus (Elias Magnus Fries, 1821 ex Elias Magnus Fries, 1838), sin. Pseudocraterellus undulatus (Christian Hendrik Persoon, 1825 ex Stephan Rauschert, 1987), cunoscut în România sub numele trompete mici, este o ciupercă comestibilă a încrengăturii Basidiomycota, din ordinul Cantharellales, în familia Cantharellaceae și de genul Craterellus, al cărui epitet este derivat din cuvintele latine (=curbat, sinuos, bogat în pliuri) respectiv (= bogat în unde, unduind). Această specie coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Ea crește în România, Basarabia și Bucovina de Nord aproape mereu în grupuri destul de mari, dezvoltându-se preferat pe soluri sărace și umede în păduri de foioase și mixte, în primul rând sub fagi, dar ocazional de asemenea sub stejari. Specia nu este omniprezentă, dar în zonele, unde apare din (iulie) august până în octombrie (noiembrie), se poate găsi frecvent și în cantități suficiente.

Descriere

 Corpul fructifer: are are un diametru de 3-6 cm, este foarte fin pâslos până fibros, câteodată ușor canelat și destul de subțire. Seamănă inițial unei farfurii, fiind rotunjit, proporționat, dar deja adâncit, cu o bordură alb-gălbuie la margine. Aspectul schimbă repede luând forma unei trompete sau pâlnii. Marginea este atunci intens lobată, ondulată, creață și franjurată, la bătrânețe adesea crăpată adânc. Coloritul variază de la gri-cenușiu, la brun-gălbui și gri-brun, fiind pe timp uscat mai deschis.
 Stinghiile:  sunt destul de groase, marcate doar slab, ferm conectate la corpurile de fructificare, de multe ori bifurcat-reticulate, lung decurente la picior și de culoare gri-gălbuie până gri-brună.
 Piciorul: are o lungime de 3-6 cm și o grosime de 0,4-1 cm, este marcant, neted, spre bază plin, în rest gol, lărgit spre pălărie în formă de trompetă. Coloritul este gri-cenușiu până ocru.
 Carnea: Coloritul tinde de la slab gri la palid gri-brun, este subțire, fragilă, cu un miros slab fructuos, ceva asemănător buretelui galben și cu gust plăcut.
 Caracteristici microscopice: Sporii sunt elipsoidali până ovoidali, netezi cu conținut granulos, neamilozi (nu intră într-o reacție chimică cu iod) și au o mărime de 10-127 x 7-8 microni. Datorită pulberii albe produsă în mase, ciuperca apare astfel la bătrânețe alb-brumată. Basidiile cu 4 sterigme de 2-9 μm fiecare sunt clavate, măsurând 70-90 x 6-9 microni. Cistidele (elemente sterile situate în stratul himenal sau printre celulele din pielița pălăriei și a piciorului, probabil cu rol de excreție) asemănătoare în aspect sunt mai mici și rotunjite la vârf.
 Reacții chimice: Corpul fructifer se colorează  cu Hidroxid de potasiu negru.

Confuzii
În mod general, acest burete poate fi confundat numai cu alte soiuri cu toate comestibile de genul Cantharellus, Craterellus sau Gomphus, ca de exemplu cu Cantharellus carbonarius sin. Geopetalum carbonarius, Cantharellus cinereus, Craterellus cornucopioides, Craterellus tubaeformis, sau chiar cu mai marele Gomphus clavatus. respectiv cu Camarophyllopsis atropuncta (necomestibil), Helvella corium (probabil otrăvitor), Urnula craterium (necomestibil) sau chiar cu mai marele Gomphus clavatus''.

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Bureții proaspeți, tăiați  mărunt, pot fi pregătiți ca ciulama, de asemenea împreună cu alte ciuperci de pădure sau adăugați la un sos de carne, cu preferință de porc, pui sau iepure de casă. Cel mai bun fel de aplicare este uscatul. De abia atunci ciupercile dezvoltă aroma precum gustul lor extraordinar, amintind la acel de trufă. Ele se pot de asemenea adăuga ca praf la supe și alte sosuri sau ca ingredient la producerea de ketchup de ciuperci precum esență de bureți.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. IX, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1929
 Bruno Cetto, vol. 1-4 (vezi sus)
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

Craterellus
Micoriză
Ciuperci comestibile
1790 în știință

Craterellus sinuosus


North Berwick dans le Haddingtonshire était un Burgh royal qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, North Berwick, Dunbar, Haddington, Jedburgh et Lauder ont formé le district de Haddington, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh

 1639-41, 1643-44, 1644-45: George Home de Wedderburn
 1649-51: John Levington
 1661-63: Adam Maxwell, marchand-bourgeois
 1665 convention: George Trotter
1667 convention: non représentée
 1669-74: Sir Andrew Ramsay de Abbotshall
 1678 convention, 1681-82, 1685-86: Charles Maitland, marchand-bourgeois, bailli
 1689 convention, 1689-98: Sir Thomas Steuart de Coltness (mort en 1698)
 1698-1702: Sir Robert Stewart de Allanbank
 1702-07: Sir Hew Dalrymple de North Berwick

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans l'East Lothian

North Berwick (circonscription du Parlement d'Écosse)


Channel 9 was a Microsoft website for hosting videos and podcasts that Microsoft employees create.

Launched in 2004 when Microsoft's corporate reputation was at a low, Channel 9 was the company's first blog. It was named after the United Airlines audio channel that lets airplane passengers listen to the cockpit's conversations unhindered; the site published conversations among Microsoft developers, rather than its chairman Bill Gates, who had historically been the "face" of Microsoft. This made it an inexpensive alternative to Microsoft's Professional Developers Conference, then the main public platform where customers and outside developers could speak to Microsoft employees without the intervention of the company's PR department. The Channel 9 team produced interviews with Bill Gates, Erik Meijer, and Mark Russinovich.

On November 5, 2021, it was announced that Microsoft would merge Channel 9 into Microsoft Learn. The move was completed on December 1, effectively rendering the original site defunct. However, past videos from the former site can still be seen there.

Channel 9, however, was not a community website and did not host any content made by the community. That had not always been the case. The site once hosted discussion forums, as well as a wiki based on Microsoft's own FlexWiki. The wiki had been used to provide ad hoc feedback to Microsoft teams, such as the Internet Explorer team.

See also
LinkedIn Learning

References

External links
 (Redirect)
 (Archived)
 (new site for hosting content)

Microsoft websites
Computing websites

Channel 9 (Microsoft)


Vahtang IV. (gruz. ვახტანგ IV; 1413. – 1446.), iz dinastije Bagration, bio je kralj Gruzije od 1442. do svoje smrti 1446. godine.

Vahtang je bio najstariji sin Aleksandra I.,  kojeg je imao sa svojom ženom Dulanduhtom. Su-kraljevao je s ocem od 1433. godine. Kada mu je otac abdicirao 1442. godine, zasjeo je na gruzijsko prijestolje i postavio braću Dmitra i Đuru za su-vladare. Vahtangovoj vladavini prijetilo je suparništvo među plemićima i opća nestabilnost u kraljevstvu. Prema gruzijskom učenjaku Vahuštiju iz 18. stoljeća, Vakhtang se također suočio s napadom oguskog princa Jahan-šaha iz Kara Koyunlua. Vahtang se sukobio s njim u Ahalciheu na jugu Gruzije, ali žestoka borba nije dala pobjednika. Tijekom noći, Jahan-šah je napustio bojište i vratio se u Tabriz.

Godine 1442. Vahtang IV. oženio se Sitihatun, kćeri princa Zaze Panaskertelija. Nadživio ju je dvije godine i umro prirodnom smrću 1446. godine. Sahranjen je zajedno sa Sitihatunom, u katedrali Bana u Tao-Klardžetiji (sada u Turskoj). Nakon njegove smrti, za prevlast su se borila njegova braća Dmitar i Đuro, što će naposljetku dovesti do podjele gruzijskog kraljevstva.

Izvori

Bagrationi
Kraljevi Gruzije

Vahtang IV.


دوني جورج  (23 تشرين الأول، 1950 - 10 آذار، 2011) هو عالم آثار عراقي آشوري الأصل. كان مديرا عام للمتاحف العراقية ورئيس هيئة الآثار العراقية.

اشتهر دوني جورج بحملاته من أجل الحفاظ على المتحف العراقي ومحاولاته من أجل استعادة الآثار المسروقة منه بعد حرب العراق 2003. حيث نادى بتحريم بيع تلك الآثار في المزادات العالمية كمقتنيات شخصية ودأب على إعادة بناء المتحف العراقي. كما اشتهر بكونه أحد أشهر الآثاريين العراقيين في فترة مع بعد الحرب حيث ألقى العديد من المحاظرات في عدد من الجامعات حول العالم.

اضطر دوني جورج إلى الفرار إلى سوريا مع عائلته في آب 2008 بعد تهديده من قبل جماعات إسلامية متطرفة. ومن ثم استقر في الولايات المتحدة.
توفي دوني جورج يوخنا، في 11 آذار عام 2011 في كندا أثر سكتة قلبية اصابته في لحظة وصوله مطار تورونتو قادماً من أمريكا.

أهم المناصب الإدارية التي تولاها
 1974: تخرج من كلية الآداب- قسم الآثار في جامعة بغداد بدرجة جيد جداً.
 1976: تم تعيينه موظفاً في المتحف العراقي، وتتلمذ على أيدي الأستاذ فؤاد سفر وبهنام أبو الصوف.
 1986: حصل على درجة الماجستير في تخصص آثار ما قبل التاريخ من كلية الآداب- قسم الآثار في جامعة بغداد
 1995: حصل على درجة الدكتوراة في تخصص آثار ما قبل التاريخ من جامعة بغداد.
 1995: أصبح معاوناً لمدير عام دائرة الآثار العراقية للشؤون الفنية.
 2000: أصبح مدير عام دائرة الدراسات والبحوث في الهيئة العامة للآثار العراقية، والتي تأسست حديثاً
 تشرين الثاني 2003: تقلّد منصب مدير عام للمتاحف العراقية.
 2005: تقلّد منصب رئيس هيئة الآثار العراقية.
 أستاذ زائر في جامعة نيويورك الحكومية في ستوني بروك.
هذا بالإضافة إلى العديد من المناصب الفنية المثيرة والتي رافقت المناصب الإدارية التي تقلدها وأعمال التوثيق والمسح والصيانة والتنقيب عن الآثار في معظم مناطق العراق؛ والتي تشمل نينوى وسد بخمة وسامراء وآشور وأم العقارب في الرفاعي وأور والبصرة والعديد من المناطق الأخرى.

التعليم والوظائف
 ماجستير في علم الآثار، جامعة بغداد، 1974
 ماجستير في علم الآثار ما قبل التأريخ، جامعة بغداد، 1986
 دكتوراه من قبل التأريخ في علم الآثار، جامعة بغداد، 1995
 عضو موظفي المتحف العراقي، 1976
 مدير مركز التوثيق، 1980
 المدير الميداني لمشروع الترميم في بابل 1986-87
 مدير التحقيقات الأثرية في المنطقة الشرقية من سور نينوى، 1988
 المستشار العلمي لمشروع إنقاذ آثار سد بخمة، 1989
 مدير العلاقات العامة، 1990
 مدير مركز التوثيق، 1992
 مساعد المدير العام للآثار للشؤون الفنية، 1995
 أستاذ في قسم علم الآثار في جامعة بغداد
 أستاذ في قسم علم الآثار في جامعة بابل للفلسفة واللاهوت
 مدير فريق التنقيب في موقع أم الفحم، 1999-2000
 رئيس اللجنة التقنية، 1999-2000
 المدير العام للبحوث والدراسات، 2000-03
 المدير العام للمتاحف العراقية، 2003-05
 عضو اللجنة الإقليمية الدولية للانتربول، 2003
 عضو اللجنة الوطنية العراقية للتربية والعلوم والثقافة العراقية واليونسكو، 2004
 رئيس مجلس الدولة العراقية للآثار والتراث، 2005
 عضو في أكاديمية العلوم العراقية، قسم اللغة السريانية، 2005
 مجلس المستشارين والأكاديميين الآشوريين

مؤلفاته
 Architecture of the Sixth Millennium B.C. in Tell Es-Sawwan
 The Stone Industries in Tell Es-Sawwan
 شارك في تأليف Photography: The Graves of the Assyrian Queens in Nimrud
 شارك في تأليف Pots and Pans
 شارك في تأليف The Looting of the Iraq Museum, 2005
 شارك في تأليف The Destruction of the Cultural Heritage in Iraq, 2008
 المؤلف المشارك Antiquities under Siege, Cultural Heritage in Iraq, 2008
 شارك في تأليف Catastrophe, The Looting and Destructions of Iraq's Past, 2008

منشوراته
 Stores in Ancient Mesopotamia, 1985.
 A New Acheulian hand Axe from the Iraqi Western Desert in the Iraq Museum, 1993
 Proverbs in Ancient Mesopotamia, 1994
 The Architecture of the Sixth Millennium BC in Tell Esswwan, 1997
 Precision Craftsmanship of the Nimrud Gold Material, 2002
 Full Account on the Iraqi Museums and Archaeological sites, 2004

مصادر

الروابط الخارجية
 نهب متحف بغداد بعد سقوط النظام
 Statement of Dr. Donny Georgefor the United States Commission on International Religious Freedom
 President Of Iraq Antiquities Board Appointed To Faculty At Stony Brook
 http://antiquitieswatch.wordpress.com/2008/12/04/christies-upcoming-sale/
 The Devastation of Iraq's Past

آشوريون عراقيون
أعضاء هيئة تدريس جامعة بغداد
أكاديميون عراقيون
أمريكيون من أصل آشوري عراقي
أمناء عراقيون
خريجو جامعة بغداد
خريجو جامعة ستوني بروك
دارسون عراقيون
علماء آثار عراقيون
علماء آشوريات
علماء آشوريات عراقيون
علماء إنسان عراقيون
كتاب عراقيون في القرن 20
كتاب عراقيون في القرن 21
كتاب من بغداد
مسيحيون عراقيون
مهاجرون عراقيون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1370 هـ
مواليد 1950
مواليد في الحبانية
مؤرخون عراقيون
مؤرخون عراقيون في القرن 20
وفيات 1432 هـ
وفيات 2011
وفيات في تورونتو

دوني جورج


ප්ලයිස්ටොසීන යුගයේ, එනම් මීට වරස මිලියන 2.5සිට වසර 12,000ක දක්වා කාල පරාසයේ ජීවත්වූ හෝමෝ ඉරෙක්ටස්, දැනට හමුවී ඇති මුල්ම සැබෑ මානවගණයට (හෝමෝ ගණයට) අයත්, සෘජුව ඇවිදගිය, ගස් උඩ වාසය නොකරමින් භූමිය මතම සිය ජීවිතය ගතකල ආදීවාසියා ලෙස හඳුනාගෙන තිබෙනවා. එනිසා හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මිනිසත් බවේ සැබෑ මුල්ම පුරුක ලෙසත් පුරා විද්‍යාඥයින් සලකනවා.

හෝමෝ ඉරෙක්ටස් හඳුනාගනිමු

හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මානවයා ඊට පෙර විසූ අර්ධ-මානව කුළවලට වඩා දියුණු, එනම් නූතන මිනිසාගේ ආරම්භය යැයි සැළකෙන ශාරීරික ව්‍යුහයෙන් නූතන මිනිසාට බොහෝ සමානයයි උපකල්පණය කරන මානව වර්ගයකි. සාමාන්‍යයෙන් අඩි 5' 6" ක් පමණ උසට වැඩෙන හෝමෝ ඉරෙක්ටස් පොලොවේ ඇවිදීම මෙන්ම හොඳින් දිවයාම සඳහාද පරිණාමය වී ඇති බව පුරාවිද්‍යාඥයින් පවසනවා. ඔවුන් මෙසේ අනුමාන කරන්නේ කරුණු කිහිපයක් ඇසුරිනුයි.

විශාල මොළය
හෝමෝ ඉරෙක්ටස්ගේ විශාල සිරුරත්, එතෙක් කල් ජීවත්වුනු මානවයින්ට වඩා විශාල මොළයකින්ද යුතුවීම නිසා හොමෝ ඉරෙක්ටස්ට අතිවිශාල කැළරි ප්‍රමාණයක් දිනපතා අවශ්‍ය වන්නට ඇති. මෙම කැළරි නිරන්තරයෙන් ලබාගැනීම සඳහා හෝමෝ ඉරෙක්ටස් හොඳ දඩයක්කාරයෙකු වියයුතු බව ඔවුන් පවසනවා. සරල ශිලා ආයුධ අතැතිව සිටි හෝමෝ ඉරෙක්ටස් චීටාවුන්, සිංහයින් බහුල අප්‍රිකානු සැවනා තනබිම්වල දිවිගලවා ගැනීම සඳහා මෙන්ම, වේගයෙන් දිවයන ඇන්ටිලෝප් වැනි සතුන් දඩයම් කරගැනීම සඳහාත් ඉතා වේගයෙන්, බොහෝදුර දිවයා හැකිලෙස ඔවුන්ගේ සිරුරු පරිණාමය වී තිබෙනු ෆොසිල සාධක වලින් පෙනී යනබව පැවසෙනවා. මෙම ක්‍රියාශීලී විශාල සිරුර හා විශාල මොලය සඳහා අවශ්‍ය මේ අතිවිශාල කැලරි ප්‍රමාණය වැඩිපුර ශාක ආහාරයට ගැනීමෙන්  සපයාගැනීමට හැකිවුවත් ඒ සඳහා දවස පුරාම ආහාර ගැනීමට සිදුවනු ඇති අතර එසේ වූවානම් ගල් ආයුධ නිර්මාණය වැනි බුද්ධිය මෙහෙයවා සිදුකරන ක්‍රියාකාරකම් සඳහා කාළය මද වනු ඇත.

ගින්නෙන් ආහාර පුළුස්සා පිස ගැනීමේ තාක්ෂණය
එමෙන්ම ශාක භක්ශකයින්ට එම අතිවිශාල ආහාර ප්‍රමාණය දරාගැනීමට හා ජීර්ණය කරගැනීමට විශාල උදරයක් හා ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියක් තිබිය යුතුවුවත් හෝමෝ ඉරෙක්ටස්ගේ උදරය හා ආහාර ජීර්ණ පද්ධතිය කුඩා බව ෆොසිල ඇටසැකිලිවල ප්‍රමාණය අනුව නිගමනය කර තිබෙනවා. ඒ අනුව විශාල මොලයට හා සිරුරට අවශ්‍ය කැළරි ප්‍රමාණය ලබාගත හැකිවන්නේ දඩයම් කොට මස් සපයාගැනීමෙන් පමණයි. එපමණක් නොව හෝමෝ ඉරෙක්ටස්ගේ කුඩා ජීර්ණ පද්ධතිය අනුව ඔවුන් ගින්නෙහිලා මස් පුලුස්සා (එනම් පිසගෙන ) ආහාරයට ගන්නට ඇතැයිද සමහර පුරා විද්‍යාඥයින් අනුමාන කරන්වා. පිසූ ආහාර ජීර්ණයට පහසු නිසා දීර්ඝකාළයක් පිසූ ආහාරය පරිභෝජනයෙන් ආහාර ජීර්ණ පද්ධතිය ප්‍රමාණයෙන් කුඩාවන බව පරිණාම සාධක අනුව සත්‍යයක්. ඒ අනුව හෝමෝ ඉරෙක්ටස්, ආයුධ නිර්මාණය කරගැනීමේ බුද්ධියක්  ඇති, කණ්ඩායම් ලෙස දඩයමේ යන, යම් ආකාරයක සංකීර්ණ සමාජ පද්ධතියක් තිබූ ප්‍රථම දියුණු මානයවා ලෙස බොහෝ විද්‍යාඥයින්ගේ පිලිගැණීමයි.'

දියුණු සමාජ කුසලතා
හෝමෝ ඉරෙක්ටස් හෙවත් හෝමෝ අර්ගැස්ටර්ගේ මෙම සමාජ පද්ධතිය ඉතා සංකීර්ණ මෙන්ම අද නූතන මානවයා මෙන්ම අන්‍යයන්ගේ හැඟීම් තේරුම්ගත හැකි, එලෙස තේරුම්ගෙන ප්‍රතික්‍රියාකල හැකි, අන්‍යෝන්‍ය උපකාරය ඇති සමාජ පද්ධතියක් වූ බවට පුරා විද්‍යාඥයින් අනුමාන කරනවා. ඔවුන් මේ අනුමානයට එන්නට එක් ප්‍රධාන සාධකයක් වූයේ වයස්ගත හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මානවෙකුගේ හිස් කබලක් ආධාරයෙන් කරන ලද පර්යේෂණ අනුවයි. මෙම හිස්කබලේ දත් සම්පූර්ණයෙන්ම වයස්ගත වීම නිසා වැටී තිබූ අතර, සියලු දත් අහිමිවීමෙන් පසුවත් තවත් වසර කිහිපයක් මෙම වයස්ගත හෝමෝ ඉරෙක්ටස් ජීවත්ව තිබෙන බව ෆොසිලයේ රසායණික විශ්ලේෂණ මගින් තහවුරු වී තිබෙනවා. දත් සියල්ල අහිමිවූ පසුත් කුසගින්නේ මිය නොගොස් වසර ගණනක් මේ වයස්ගත හෝමෝ ඉරෙක්ටස් ජීවත්වූයේ රැහේ අනෙකුන් ඔහුව රැකබලාගෙන ආහාර පාන ලබාදුන් නිසා බව පිලිගැනෙනවා. මෙලෙස තමන්ගේ වයස්ගතවූවන් රැකබලා ගන්නේ හැඟීම් ඇති, අන් හැඟීම් තේරුම් ගැතහැකි සංකාර්ණ මනසක් තිබූ මානවයින් පමණයි.

හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මානවයා නාමකරණයේදී පුරාවිද්‍යාඥයින් අතර යම් මතගැටුමක් තිබෙනවා. එක් මතයකට අනුව හෝමෝ ඉරෙක්ටස් යනු, හෝමෝ අර්ගැස්ටර් (Homo Ergaster - කාර්යශූර මානවයා) මානවයාගේ උප කුළයක්. මෙම විද්‍යාඥයින් හෝමෝ ඉරෙක්ටස්, අප්‍රිකානු හෝමෝ ඉරෙක්ටස් යනුවෙන් හඳුන්වනවා. මෙයට හේතු වශයෙන් පසුකාලීනව ආසියාවේ (ලංකාවද ඇතුලුව) ජීවත්වූ ආසියානු හෝමෝ ඉරෙක්ටස් නම් මානව කුලයක්ද බිහිව තිබූ නිසා.

දැනට පිලිගැනෙන ආකාරයට පසුකාලීන වඩාත් දියුණු මානවයන් වූ හෝමෝ හිඩෙල්බර්ජෙන්සින්, හෝමෝ නියැන්ඩර්තාලෙන්සිස් (Homo Neanderthalensis - නියැන්ඩර්තාල් මානවයා) හා ආසියානු හෝමෝ ඉරෙක්ටස් පැවත එන්නේ අප්‍රිකානු හෝමෝ ඉරෙක්ටස් එනම් හෝමෝ අර්ගැස්ටර්ගෙන්.  වසර මිලියන 1.9 ඈත අතීතයේ සිට වසර 70,000ක් මෑතකාලය දක්වාම ජීවත්ව ඇති හෝමෝ ඉරෙක්ටස් නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ (ඉතියෝපියාව, කෙන්යාව ) සැවනා බිම්වල බිහිවූ බවට ෆොසිල සාධක ලැබී තිබෙනවා

ඉරණමඩු පාංශු සංකීර්ණය

පුරාවිද්‍යාඥයෝ 'ඉරණමඩු පාංශු සංකීර්ණය' (Iranamadu Formation, IFm) ලෙසත්, සමහර භූ විද්‍යා ලිපිවල තියෙන්නේ 'ඉරණමඩු ශ්‍රේණිය' (Iranamadu Sequence) ලෙසත් හඳුන්වන පාංශු ස්ථරයක් තිබෙනවා. බූන්දල, උස්සංගොඩ, කුදිරමලේ තුඩුව වැනි ස්ථානවල පොලොව මතුපිට දකින්නට ලැබෙන අපූරු රතුපාට නැත්නම් ගුරුපාට පස් තට්ටුව ඉරණමඩු පාංශු ස්ථරය නැතිනම් ඉරණමඩු පාංශු සංකීර්ණය ලෙස හඳුන්වනවා.

ලංකාවේ හිටිය මුල් කාලීන භූ විද්‍යාඥයෙක් වුණු ඊ.ජේ. වේලන්ඩ් (E.J. Wayland) මැතිතුමා. මෙතුමා 1919 දි කෞතුකාගාර දෙපාර්තමේන්තුවෙන් පළ කළ Spolia Zeylanica සඟරාවේ XI කලාපයේ 41 වැනි කොටසේ ලිපියක් පළ කරල තියෙනවා outline of the Stone ages of Ceylon නම් ශ්‍රාස්ත්‍රීය ලිපියක්  ඉරණමඩු පාංශු ස්ථරය ගැන පලමුවෙන්ම යොමුකල ශාස්ත්‍රීය අවධානය ලෙස ගන්න පුලුවන්. මේ පස් තැම්පතුවට මේ නම තිබ්බෙත් ඊ.ජේ. වේලන්ඩ්. මේ පස් තට්ටුව තියෙන්නේ ඉරණමඩුවල පමණක් නොවුනත් පුරාවිද්‍යා සම්ප්‍රදායක්  අනුව යමක් ඉස්සෙල්ලම හමුවුණ තැන අනුව එය නම් කිරීමක් සිදුවනවා. උදාහරණයකට බලංගොඩ මානවයා නම් හෝමෝ සැපියන් මානවයා ලංකාව පුරා වාසය කර තිබුණත්, මුලින්ම හමුවුනේ බලංගොඩ බටදොඹ ලෙනෙන් නිසා බලංගොඩ මානවයා ලෙස නම් කර තිබෙනවා.

අවුරුදු 125,000කට විතර ඉස්සෙල්ල ලංකාවේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික ජනාවාස තිබුණ  ස්ථාන තහවුරු වෙලා තියෙන්නේ ඉරණමඩු පාංශු ස්ථරය පිහිටා තිබෙන ස්ථානවල සිදුකල කැණීම් වලින්. ඒ බූන්දල වෙරළේ කළ පුරාවිද්‍යා කැනීම් මඟින්. ගවේෂණයෙන් පෙනී ගිය සාධක මත ඉරණමඩු පාංශු සංකීර්ණයට අයිති බූන්දල පිහිටි ස්ථාන දෙකක් වුණු වැල්ලේගංගොඩ (49C) හා පතිරාජවෙළ (50A) කැණීම් වලින් ඉපැරණි මානව සාධක හා ශිලා ආයුධ හමුවෙලා.

බූන්දල පතිරාජවෙලින් හමුවූ කුඩා පතුරු මෙවලම් මෑත පූර්ව 125,000-75,000ටත් වැල්ලේගංගොඩ කැණීම් වලින් හමුවූ මෙවළම් ආසන්න වශයෙන් මෑත පූර්ව 80,000 කාලයටත් අයිති බව කාලනීර්ණ අනුව පෙන්නලා දීල තියෙනවා. ලංකාවේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික මානව ජනාවාස පිලිබඳ ගවේෂණයන් හිදී ඉරණමඩු සංකීර්ණයට අයත් පාංශු ස්ථර වැදගත් වන්නේ මේ නිසයි.

ලංකාවේ හෝමෝ ඉරෙක්ටස් විසූ පෙදෙස්

මධ්‍යම පැලියොලිතික් යුගයේ  හෝමෝ ඉරෙක්ටස් ඉතිරිකර ගිය සාක්ෂි බූන්දල වෙරළබඩ ප්‍රදේශවලින්, රත්නපුර, ගල්කන්ද, උස්සන්ගොඩ සහ හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ බුත්තල සහ උතුරේ ඉරණමඩු හා මනිපායි යන ප්‍රදේශවලින් සාක්ෂි අනාවරණය වී තිබේ. මෙම ප්‍රදේශවල හමු වූ සරල ශෛලමය ආයුධ හෝමෝ ඉරෙක්ටස්  විසින් භාවිතා කර ඇත

බූන්දල ඉරණමඩු පාංශු ස්ථරය
බූන්දල ඉරණමඩු පාංශු ස්ථරය් සිදුකල ගවේෂණ හා විමර්ශන තුළින් මීට වසර 125,000 කට පෙර ප්‍රාග් ඓතිහාසික ජනාවාස පැවති බවට සැකයකින් තොරව ප්‍රකාශ කළ හැකිය. බූන්දල වෙරළ තීරයේ තිබී හමු වූ වැදගත්ම සාක්ෂි වන්නේ ක්වාර්ට්ස් සහ චර්ට් (තිරුවාණ) භාවිතාකරගෙන ආයුධ නිපදවූ ශෛලමය ආයුධ තාක්‍ෂණයයි.

වැඩිදුර අධ්‍යයනයන්ගෙන් මෙම වැලි සහ බොරළු තට්ටුව අවුරුදු 250,000 ත් 500,000 ත් අතර පැරණි බව පෙන්වා දී ඇත. ඒ අනුව, එයින් හමුවූ ශෛලමය ආයුධ, ආසියාතික හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මානවයාගේ බව විශාල විශ්වාසයකින් පැවසිය හැකිය.

දිවයිනේ මානව වාසස්ථාන පිළිබඳ පැරණිතම සාක්ෂිය වන්නේ උතුරේ ඉරනමඩු පාංශු ස්ථරයට අයත් ප්‍රදේශවලින් හමුවී ඇත.

මනිපායි ප්‍රාග් ඓතිහාසික ස්ථානය, පේදුරුතුඩුව
පොයින්ට් පේද්‍රෝ අසල පිහිටි හුණුගල් ගුහා සහිත මනිපායි ප්‍රාග් ඓතිහාසික ස්ථානය 1979 දී ප්‍රථම වරට නිරීක්ෂණය කරනු ලැබුවේ යාපනය විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්ය සෙල්ලයියා ක්‍රිෂ්ණරාජා විසිනි. ක්‍රිෂ්ණරාජා සහ මහාචාර්ය පී. පුෂ්පරත්නම් සහ තවත් කිහිප දෙනෙක් 1984 දී වැඩිදුර ගවේෂණ සිදුකල අතර මානව ජනාවාසවලට අදාළ ගල් උපකරණ ගණනාවක් සොයා ගත්හ (ඩයස් සහ වෙනත්, 2016; විජේබණ්ඩාර, 2014). සොයාගත් සමස්ත සාක්ෂි වලින් ඔවුන් ගුහා භූමිය ප්‍රාග් ඓතිහාසික වාසස්ථානයක් ලෙස යෝජනා කළ නමුත් එම මතය යාපනයේ විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්ය පී. රගුපති විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. ඔහු පවසා සිටියේ මෙම භූමිය ප්‍රාග්ඓහාසික වාසස්ථානයක් නොව පැරණි ගල්කොරියක් බවයි.

ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධය වැනි හේතු කිහිපයක් නිසා ක්‍රිෂ්ණරාජා විසින් එකතු කරන ලද ගල් උපකරණ වෙනත් පුරාවිද්‍යාඥයින් විසින් පුළුල් ලෙස විමර්ශනය නොකළේය. කෙසේ වෙතත්, 2011 දී සාම්පල කොළඹට ගෙන ගොස් ආචාර්ය සිරාන් දැරණියගල හා නිමල් පෙරේරා (ඩයස් සහ වෙනත් අය, 2016) ඇතුළු විද්වතුන් කිහිප දෙනෙකු විසින් වැඩිදුර අධ්‍යයනය කරන ලදී. එම අධ්‍යයනයන් මගින් ක්‍රිෂ්ණරාජා විසින් එකතු කරන ලද ගල් උපකරණ පුරාණ ගල් යුගයට අයත් මෙවලම් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත (ඩයස් සහ වෙනත් අය, 2016).

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණිම මානවයින් පිළිබඳ මුල් සාක්ෂි රටේ රත්නපුර රත්නපුර දියළු තැන්පතු ස්ථර සහ ඉරණමඩු පාංශු සංකීර්ණය  වැනි ස්ථාන කිහිපයක දක්නට ලැබේ (පෙරේරා, 2014). මිනිහාගල්-කන්ද ප්‍රදේශයේ ඇති ඉරණමඩු සංයුතියේ පාදස්ථ බොරළු පාංශු ස්ථරය ( basal gravel) මතින් සොයාගත් ක්වාස්ට් ගල් ආයුධයක් පී.ඊ.පී දැරණියගල විසින් මධ්‍යම පැලියොලිතික් ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇත ( පෙරේරා, 2014).

කෙසේ වෙතත්, සමහරුන්ට අනුව, මායාකායි ප්‍රාග් ඓතිහාසික ස්ථානයේ ගල් උපකරණවල වයස අවුරුදු 600,000 කට පමණ පෙර (ඩයස් සහ වෙනත් අය, 2016) දක්වා විහිදේ. වෙබ් අඩවියෙන් හමු වූ සමහර තිරුවාණ වලින් සාදන ලද ගල් උපකරණ පුරාණ ගල්යුගයේ හෝමෝ ඉරෙක්ටස් විසින් භාවිතා කරන ලද අචියුලියන් මෙවලම් ( ලෙස විශ්වාස කෙරේ [(අවුරුදු මිලියන 3 සිට 300,000 දක්වා) ඩයස් සහ වෙනත්, 2016; විජේබණ්ඩාර, 2014].

අචියුලියන් මෙවලම් යනු ගල් පතුරක් තලයක් ලෙස භාවිතාකල අත් පොරොව වරගයකි. මේ ආයුධ වර්ගය හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මානවයින් විසූ බෝහෝ තැන්වලින් හමුව ඇත

මූලාශ්‍ර

හෝමෝ ඉරෙක්ටස් ලංකාවේ සිටි බවට සළකුණු


بلدية فياروبليدو (بالإسبانية: Villarrobledo) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية فياروبليدو 26.485 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

أعلام
 ألفونسو دي لا كروز
 مانويل هيريروس
 كارلوس مورينو غوميز
 ألونسو أورتيز
 أليسيا غونزاليس

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية فياروبليدو

أماكن مأهولة في البسيط
بلديات البسيط

فياروبليدو


Shuji Kusano (født 2. april 1970) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Flügels og Kashiwa Reysol.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shuji Kusano


Mouver, auch Mouwer oder Mouvre, war ein  niederländisches Volumenmaß für trockene Waren. Unterschiedlich war das Maß in den verschiedenen Regionen und so galt in
 Arnheim 1 Mouver = 6681 oder 8535 Pariser Kubikzoll
 Duisburg 1 Mouver = 6680 und 6585 Pariser Kubikzoll
 Herzogenbusch 1 Mouver = 7170 Pariser Kubikzoll
 Nimwegen 1 Mouver = 6758 Pariser Kubikzoll = 134,05 Liter
 Venlo 1 Mouver = 6805 und 6757 Pariser Kubikzoll

Literatur
 Gottlob Heinrich Heinse: Enzyklopädisches Wörterbuch oder alphabetische Erklärung aller Wörter aus fremden Sprachen, die im Deutschen angenommen sind. Band 5, Wilhelm Wedel, Zeitz/Naumburg 1802, S. 353.

Einzelnachweise

Altes Maß oder Gewicht (Niederlande)
Volumeneinheit

Mouver


Antroposantrizm (Yunancadan: ἄνθρωπος, ánthrōpos, "insan" ve κέντρον, kéntron, "merkez"), Türkçedeki karşılığı İnsanmerkezcilik olmasına karşın, çoğu Batı dillerinde kullanıldığı şekliyle, antroposantrizm olarak da kullanılır. Antroposantrizm, insanın her şeyin merkezinde olduğunu öne sürer. Evrendeki her şey insan içindir ya da insana hizmet etmek için vardır. Antroposantrizm Batı Yahudi-Hristiyan kültürünü oluşturan temel düşüncelerden biridir.

Felsefi kavramlar
Siyasi kavramlar
Antropoloji

Antroposantrizm


La provincia de Gualberto Villarroel es una de las 20 provincias que integran el departamento de La Paz, que se ubica en la zona oeste de Bolivia. Cuenta con un área de 1.935 km² y su población es de 15.975 habitantes (de acuerdo al Censo del 2001). Limita al norte con la provincia de Aroma, al oeste con la provincia de Pacajes y al sur con el departamento de Oruro. La ciudad principal es San Pedro de Curahuara, que también es la capital de la provincia.

El 31 de diciembre de 1962, durante el segundo gobierno del presidente Víctor Paz Estenssoro, se creó la provincia Gualberto Villarroel mediante Ley 235, separándose así de la provincia de Aroma. El nombre fue dado en homenaje al ex presidente de Bolivia (1943-1946) quien murió linchado por una turba durante su presidencia.

Municipios
La provincia de Gualberto Villarroel está integradas por los siguientes municipios:
 San Pedro de Curahuara
 Papel Pampa
 Chacarilla

Referencias

Enlaces externos
 Información General de la Provincia de Gualberto Villarroel

Gualberto Villarroel

Provincia de Gualberto Villarroel


Det ensomme træ i Ténéré () var et akacietræ i Ténéré-ørkenen i Niger, der blev opfattet som det mest isolerede træ på Jorden, med en afstand på 400 km til det nærmeste andet træ. Træet var et vigtigt pejlemærke på karavaneruter gennem Ténéré-området i Sahara i det nordøstlige Niger. Træet var så velkendt, at det sammen med Arbre Perdu ("Det forsvundne træ") nordfor er de eneste træer, der har optrådt på et kort i skala 1:4.000.000. Det ensomme træ lå i nærheden af en næsten 40 m dyb brønd. Træet blev kørt ned af en fuld lastbilchauffør i 1973.

Baggrund
Det ensomme træ var det sidste tilbageværende træ fra en akacielund, der lå på stedet, før ørkenen for alvor tog over. Træet havde stået ensomt i årtier. I vinteren 1938-39 blev der gravet en brønd tæt ved træet, og da blev det konstateret, at træets rødder rakte ned til vand i omkring 35 m dybde.

Den franske officer Michel Lesourd så træet 21. maj 1939:

Den franske etnolog Henri Lhote beskriver i sin bog L'épopée du Ténéré sine to ture til Det ensomme træ i Ténéré. Hans første besøg var i 1934 i forbindelse med, at den første bil krydsede ørkenen fra Djanet til Agadez. Han beskriver træet som "en akacie med en forkrøblet stamme, der virker sygt. Ikke desto mindre har træet fine grønne blade og nogle gule blomster." Han vendte tilbage til træet 25 år senere, 26. november 1959 med en af Berliet-Ténéré-ekspeditionerne og kunne her konstatere, at træet var stærkt beskadiget, efter at et køretøj havde ramt det:

Træets endeligt og erstatning
Det ensomme træ blev ramt én gang til af en lastbil, denne gang ført af en fuld libysk chauffør i 1973. 5. november 1973 blev det udgåede træ ført til Nigers Nationalmuseum i hovedstaden Niamey.

Senere er på stedet, hvor det ensomme træ voksede, opsat en simpel metalskulptur, repræsenterende træet.

Træet i populærkulturen
Skulpturen, der repræsenterer Det ensomme træ og dets historie, har en fremtrædende plads i filmen La gran final ("Den store kamp", 2006). Heri søger en gruppe tuareger desperat i ørkenen af finde et elstik, så de i deres transportable tv kan se VM-finalen i fodbold 2002, og hvor de ender med at bruge skulpturen som antenne.

Referencer

Nigers geografi
Akacie
Navngivne træer

Det ensomme træ i Ténéré


Beade es una parroquia del municipio de Vigo, en la comunidad autónoma de Galicia, España.

Datos básicos
Según datos del padrón de 2010, contaba con una población de 5.170 habitantes, repartidos en 8 entidades de población.

Referencias

Parroquias de Vigo

Beade (Vigo)


An Chimonocalamus fimbriatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chi Ju Hsueh ngan Tong Pei Yi. An Chimonocalamus fimbriatus in nahilalakip ha genus nga Chimonocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chimonocalamus

Chimonocalamus fimbriatus