Kendi aralarında kendilerine Scene diyen alt kültür grubunun ürettiği her türlü ürünün genel adıdır. Son yasa dışı kullanıcısı açısından bunun adı bir yazılım, oyun ya da film olabilir; ama kendi iç dolaşımlarında kullandıkları isim ve adlandırma genel olarak hepsi için releasedir.

Ayrıca bakınız
 Warez
 Türkiye'de Korsan Yazılım
 Scene
 Scene Rules
 Release Grup
 Scene nfo
 Scene Ban
 Nfo
 FXP Scene

Dış bağlantılar
 Scene release'lerin kısmen duyurulduğu bir site
 Scene release'lerin kısmen duyurulduğu başka bir site

İnternet terimleri
Yazılım
Warez

Scene Release


Yakın Doğu Üniversitesi, 1988 yılında Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin Başkenti Lefkoşa'da kurulan bir üniversitedir.

Uluslararası Europe Business Assembly (EBA) Değerlendirme Kurulu tarafından 2 Temmuz 2013'de Montreux'de (İsviçre) EBA'nın verdiği "En İyi Üniversite Altın Ödülü"ne ve 4 Temmuz 2014'te İtalya'nın Stresa kentinde Avrupa Uluslararası Kalite Ödülü'ne layık görülmüştür.

Tarih

Yakın Doğu Üniversitesi, 1988 yılında KKTC Milli Eğitim Bakanlığı'nın 17/1986 sayılı Yasası'na bağlı olarak Bakanlar Kurulu onayı ile Dr. Suat Günsel tarafından Lefkoşa'da kurulmuştur.

Akademik Birimler

Fakülteler ve Bölümler

İngilizce Hazırlık Okulu

Hemen hemen her bölüm İngilizce eğitim verdiği için hazırlık mecburidir.

Tıp FakültesiYakın Doğu Üniversitesi Tıp fakültesi AVCİENNA listesinde.
 Temel Tıp Bilimleri Bölümü
Programlar: Anatomi Biyofizik, Biyoistatistik, Fizyoloji, Histoloji-Embriyoloji, Tıbbi Biyokimya, Tıbbi Biyoloji, Tıbbi Mikrobiyoloji ve Klinik Mikrobiyoloji, Tıp Eğitimi ve Bilişimi.
Dahili Tıp Bilimleri Bölümü
Programlar: Acil Tıp, Adli Tıp, Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları (Pediatri), Deri ve Zührevi Hastalıkları (Dermatoloji), Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon, Göğüs Hastalıkları Halk Sağlığı, İç Hastalıkları, Kardiyoloji, Nöroloji, Nükleer Tıp, Radyasyon Onkolojisi, Radyoloji, Ruh Sağlığı ve Hastalıkları (Psikiyatri), Spor Hekimliği, Tıbbi Farmakoloji, Tıbbi Genetik.
Cerrahi Tıp Bilimleri Bölümü
Programlar: Anesteziyoloji ve Reanimasyon, Beyin ve Sinir Hastalıkları Cerrahisi (Nöroşirurji), Çocuk Cerrahisi, Genel Cerrahi, Göz Hastalıkları, Kalp ve Damar Cerahisi, Kadın Hastalıkları ve Doğum, Kulak Burun Boğaz ve Baş Boyun Cerrahisi, Ortopedi ve Travmatoloji, Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi, Tıbbi Patoloji, Üroloji.

İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
Avrupa Birliği İlişkileri Bölümü, Bankacılık ve Finans Bölümü, Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü, Bilgisayar-Enformatik Bölümü, Ekonomi Bölümü, İnsan Kaynakları Yönetimi Bölümü, İşletme Bölümü, Pazarlama Bölümü, Siyaset Bilimi Bölümü, Uluslararası İlişkiler Bölümü, Uluslararası İşletme Bölümü.

Mühendislik Fakültesi
Elektrik ve Elektronik Mühendisliği
Bilgisayar Mühendisliği
İnşaat Mühendisliği
Makine Mühendisliği
Biyomedikal Mühendisliği
Bilişim Sistemleri Mühendisliği
Gıda Mühendisliği
Otomotiv Mühendisliği
Yazılım Mühendisliği
Biyomühendislik
Petrol ve Doğalgaz Mühendisliği

Mimarlık Fakültesi

 Mimarlık, İç Mimarlık, Peyzaj Mimarlığı.

Fen Edebiyat Fakültesi

 Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü, İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü, Psikoloji Bölümü, Matematik Bölümü, Moleküler Biyoloji ve Genetik Bölümü.
 Güverte Bölümü, Deniz İşletmeciliği ve Yönetimi Bölümü, Gemi Makineleri İşletme Mühendisliği Bölümü.

Hukuk Fakültesi

Hukuk Bölümü

Sahne Sanatları Fakültesi
 Dramatik Yazarlık, Oyunculuk.

Atatürk Eğitim Fakültesi
 Bilgisayar ve Öğretim Teknolojileri Öğretmenliği Bölümü, İlköğretim Matematik Öğretmenliği Bölümü, İngilizce Öğretmenliği – ELT Bölümü, Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık Bölümü, Okul Öncesi Öğretmenliği Bölümü, Sınıf Öğretmenliği Bölümü, Tarih Öğretmenliği Bölümü, Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmenliği Bölümü, Türkçe Öğretmenliği Bölümü, Coğrafya Öğretmenliği Bölümü, Fen Bilgisi Öğretmenliği Bölümü, Sosyal Bilgiler Öğretmenliği Bölümü, Zihin Engelliler Öğretmenliği Bölümü, Üstün Zekalılar Öğretmenliği Bölümü, Resim İş Öğretmenliği Bölümü, Felsefe Grubu Öğretmenliği Bölümü, Müzik Öğretmenliği Bölümü, Yetişkin Eğitimi Öğretmenliği Bölümü.

Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi

 Grafik Tasarım Bölümü, Plastik Sanatlar Bölümü (Resim, Heykel, Seramik).

Turizm ve Otelcilik Meslek Yüksekokulu

 Turizm ve Otel İşletmeciliği Bölümü

Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu

 Antrenörlük Eğitimi, Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği, Spor Yöneticiliği.

Diş Hekimliği Fakültesi

 Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi Anabilim Dalı, Diş Hastalıkları ve Tedavisi Anabilim Dalı, Endodonti, Ağız, Diş ve Çene Radyolojisi, Ortodonti Anabilim Dalı, Pedodonti Anabilim Dalı, Periodontoloji Anabilim Dalı, Protetik Diş Tedavisi.

Eczacılık Fakültesi

 Analitik Kimya Anabilim Dalı, Biyokimya Anabilim Dalı, Farmakognozi Anabilim Dalı, Farmakoloji Anabilim Dalı, Farmasötik Botanik Anabilim Dalı, Farmasötik Kimya Anabilim Dalı, Farmasötik Teknoloji Anabilim Dalı, Klinik Eczacılık Anabilim Dalı, Toksikoloji Anabilim Dalı.

İletişim Fakültesi
Gazetecilik Bölümü, Radyo Televizyon ve Sinema Bölümü, Halkla İlişkiler ve Tanıtım Bölümü, Görsel İletişim ve Tasarım Bölümü.

İlahiyat Fakültesi

Veterinerlik Fakültesi

 Temel Bilimler Bölümü, Klinik Öncesi Bilimler Bölümü, Klinik Bilimleri Bölümü, Zootekni ve Hayvan Besleme Bölümü, Besin Hijyeni ve Teknolojisi Bölümü.

Sağlık Bilimleri Fakültesi

Beslenme ve Diyetetik

Hemşirelik

Fizyoterapi ve Rehabilitasyon

Sağlık Kurumları Yönetimi

Okullar
 Yaz Okulu
 İngilizce Hazırlık Okulu

Meslek Yüksekokulları
Beden Eğitim ve Spor Yüksekokulu
Adalet Meslek Yüksekokulu (Adalet)
Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu (Anestezi, Biyomedikal Cihaz Teknolojisi, İlk ve Acil Yardım, Yaşlı Bakım, Ağız ve Diş Sağlığı Destek Personeli, Ameliyathane Hizmetleri, Çocuk Gelişimi, Diyaliz Teknikerliği, Eczacılık Hizmetleri, Laborant ve Vet. Sağlığı Teknikerliği, Odyoloji Teknikerliği, Optisyenlik, Patoloji Laboratuvarı Teknikerliği, Radyoterapi Teknikerliği, Tıbbi Dokümantasyon ve Sekreterlik, Tıbbi Görüntüleme Teknolojisi, Tıbbi Laboratuvar Teknikerliği)
Yüksek Tekniker Programı - 3 Yıllık (Bilgisayar Teknolojileri ve Programlama, Elektrik ve Elektronik Teknolojileri, İnşaat ve Çizim Teknolojileri)

Enstitüler
 Eğitim Bilimleri Enstitüsü
 Fen Bilimleri Enstitüsü
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü
 Sosyal Bilimler Enstitüsü

Araştırma Merkezleri
Kıbrıs Tarihi Araştırmaları Merkezi (YDÜ-KTAM), Atatürk İlke ve İnkılap Tarihi Araştırma Merkezi, Psikolojik Danışma Merkezi, TEAL Araştırma Gemisi, Turizm Araştırma Merkezi, YDÜ-IBM İleri Araştırmalar Merkezi, Rûmi Enstitüsü, Akıllı Sistemler Araştırma Merkezi, Çevre Bilimleri Enstitüsü ve Herbarium, Bilgi Yönetimi Araştırmaları Merkezi, Uygulamalı Yapay Zeka Merkezi, Yakın Doğu Üniversitesi Hastanesi Diyaliz Merkezi, Tanıtım ve Halkla İlişkiler Merkezi, Onkoloji Merkezi, Genetik ve Kanser Tanı Merkezi, Yaşam Boyu Eğitim Merkezi, Kariyer Merkezi, Strateji ve Enerji Politikaları Araştırma Merkezi, Rauf Raif Denktaş Araştırma Merkezi, İnovasyon ve Bilişim Teknolojileri Araştırma Merkezi, Sanat ve Tasarım Araştırmaları Merkezi, Yakın Doğu Enstitüsü, Mimarlık-Tasarım-Planlama Araştırma Merkezi, İrfan Günsel Araştırma Merkezi, Toplumsal Araştırma ve Geliştirme Merkezi, İletişim Araştırmaları Merkezi, Tüp Bebek Merkezi, Uzaktan Eğitim Merkezi, Sigara Bırakma Merkezi.

YDÜ Hastanesi

Uluslararası standartlar ve "Joint Commision International" (JCI) akreditasyon kriterlerine uygun olarak yapılan hastane, 2013'de Avrupa Uluslararası En İyiler Ödül Töreni'nde (Frankfurt, Almanya) "Altın Kalite Ödülü"ne ve uluslararası kurumlar ile kuruluşların sürdürülebilir güvenirlik ve kalite değerlendirmelerini yapan Otherways Yönetim Kuruluşunun "2013 Kalite ve İşletme Prestiji Altın Ödülü"ne (Roma, İtalya) layık görülmüştür.

Kampüs

Kütüphane
KKTC'nin en büyük kütüphanesi olan ve 15,000 m2 kapalı alan üzerinde yapılmış ve 4 kat ve 4 blokdan oluşan bir kütüphanedir. Haftanın 7 gün 24 saati öğrencilere, akademisyenlere ve halka hizmet veren Büyük Kütüphane'de 600 binden fazla basılı kaynak, 150 milyon üzerinde elektronik kaynak bulunmaktadır. Gün içerisinde kütüphaneyi 6500-7000'e yakın kişi ziyaret etmektedir. Kütüphanede 51 dilde Beril alfabesi ile sesli kitap, 7 bine yakın film arşivi mevcutdur. Kütüphanede 4 amfitiyatro bulunuyor. YDÜ Büyük Kütüphanesinin "Türk Dünyası Merkez Kütüphanesi" olarak kabul görmüştür. Yakın Doğu Üniversitesi (YDÜ) ile TC Kültür ve Turizm Bakanlığı arasında imzalanan protokol çerçevesinde YDÜ büyük kütüphanesinde uygulanan otamasyon sistemine uygun olarak TC'nin 1112 halk kütüphanesinin kullanacağı kütüphane otomasyon sistemi projesi gerçekleşmiştir.

İnovasyon ve İleri Araştırma Merkezi

Yakın Doğu Üniversitesi, IBM ortaklığı ile YDÜ Teknoparkı'nın temeli, araştırma-geliştirme ve inovasyon aktivitelerinin güç merkezi olan "YDÜ-IBM İnovasyon ve İleri Araştırmalar Merkezi'ni kurmuştur. Yakın Doğu Üniversitesi Kampusu'nda kurulan "YDÜ-IBM İleri Araştırmalar Merkezi, Avrupa Araştırma Alanı'nı (ERA) ve Türkiye Araştırma Alanı'nı (TARAL) misyonu çerçevesinde KKTC Araştırma Alanı'nın yaratılmasına öncülük etmiştir. Bu yapı içerisinde içinde yeralan süper bilgisayarlar 1280 işlemcilidir. Dörder çekirdekli Intel işlemcinin kullanıldığı Süper Bilgisayar'ın işlem yapabilme kapasitesi ise uygun olarak Rmax = 9,2 Tflops ve Rpeak =11,9 Tflops'dir. Süper Bilgisayar, iklim değişikliklerinin araştırılması, deprem simülasyonları, uzay araştırmaları, yüksek enerji fiziği, nano ve bioteknoloji ürünlerinin buluş ve tasarımında, disiplinlerarası ve üstü araştırmalarda, bilgi yönetiminde, temel bilimlerde, yaşam bilimleri olan tıp, eczacılık, mikrobiyoloji ve genetik gibi alanlarda bilimsel araştırmalar için büyük önem taşımaktadır. YDÜ ve TÜBİTAK ULAKBİM arasında imzalanan protokolle, YDÜ'deki Süper bilgisayar, Türk Ulusal Grid ve Yüksek Başarımlı Hesaplama e-Altyapısı'na dahil edilmiş ve Türkiye'deki akademik kurumların hizmetine açılmıştır.

Herbaryum
Kuzey Kıbrısın doğal bitkilerinden ve endemik türlerinden örnekler toplanarak oluşturulan herbaryum merkezi 6469 bitki örneği ile Temmuz 2007 tarihinden itibaren NyuYork Botanik Bahçesi (New York Botanical Garden) kayıtlarında NEU (Near East University, Nicosia) uluslararası kodunu almış bulunmaktadır. Adanın bitkileri ve bitki örtüsü ile ilgili çeşitli alanlarda bilimsel araştırma yapmak; adada nesli kaybolmakta olan bitkilerinin korunması ile faydalı ve ekonomik değeri olan bitkileri ile ilgili çalışmalar yapmak; tohum katalogları ve kuru herbaryum örnekleri değişimi ile dünya herbaryum merkezleri ile bilimsel ezi ısıtma sistemi, 1000 kişilik seyirci kapasitesi ve modern iç donanım ile KKTC'nin ilk ve tek Olimpik Kapalı Yüzme Havuzu'dur.

YDÜ yüzme takımı yüzücüleri KKTC'de düzenlenen tüm resmi müsabakaların yanı sıra, TC Yüzme Şampiyonası'na ve birçok uluslararası Yüzme Şampiyonalarına katılmış ve birçok yüzücü madalyalar kazanmıştır.

Ayrıca bakınız
 Lefkoşa'daki Üniversiteler Listesi
 Yakın Doğu Üniversitesi SK
 Surlariçi Şehir Müzesi

Kaynakça

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki üniversiteler
Lefkoşa'da eğitim
1988'de kurulan üniversiteler

Yakın Doğu Üniversitesi


Os torneios de voleibol nos Jogos Pan-Americanos de 2023 em Santiago, no Chile, estão sendo realizados de 21 de outubro a 4 de novembro na Arena Parque O'Higgins. Oito equipes tanto no masculino quanto no feminino competem nos respectivos torneios, cada um composto de oito equipes de 12 jogadores.

Qualificação

Um total de oito equipes masculinas e oito equipes femininas se classificaram para competir em cada torneio. Como país-sede, o Chile recebeu classificação automática e as demais equipes se classificaram através de torneios qualificatórios.

Feminino

Masculino

Calendário

Medalhistas

Quadro de medalhas

Ver também
Voleibol nos Jogos Olímpicos de Verão de 2024

Voleibol
2023
Pan

Voleibol nos Jogos Pan-Americanos de 2023


සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් (උතුරු ඇමෙරිකවේ සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ්) යනු සාමාන්‍ය තත්ව යටතේ ජලාකර්ශක සුදු පැහැති ඝනයක් ලෙස පවතින අකාබනික සංයෝගයකි. එය සෝඩියම් ෆ්ලෝරයිඩ් හෝ පොටෑසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් වලට වඩා ඉතා හොඳින් ද්‍රාවය වන අතර, හොඳින් විඝටනය වේ. සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් නිර්ජලීය තත්ව යටතේ පවතින අතර, ජලය උරාගනීමක් සිදුවූ විට රික්තකයක් තුල100 °C ක උෂ්නත්වයක් ලබා දීමෙන් ඝන තත්වයට නැවත පත්කල හැක.

මෙය අනෙකුත් ද්‍රාවය ෆ්ලෝරයිඩ ලෙසම මෘදු භෂ්මයකි. මේ සංයෝගයේ විශේෂත්වය වනුයේ එය ඉහලම අයනික තාවයකින් යුතු සංයෝගයක් වීමය. සීසියම් පහත්ම විද්‍යුත් ඍණතාවයක් පෙන්නුම් කරන අතර ෆ්ලෝරීන් ඉහලම විද්‍යුත් ඍණතාවයක් පෙන්නුම්කිරීම එම ඉතා ඉහල අයනිකතාවයට හේතුවේ.

සංයෝගය හා එහි ගුණ
සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් නිපදවනු ලබනුයේ හයිඩ්‍රොෆ්ලෝරික් අම්ලය, සීසියම් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් හෝ සීසියම් කාබනේට් සමග ප්‍රතික්‍රියා කරවා නිර්ජලීය කිරීමෙනි.සාමාන්‍යයෙන් සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් ප්‍රතික්‍රියා කරනු ලබනුයේ ෆ්ලෝරයිඩ් අයන හේතු කොටගෙනය. එම නිසා එය ෆ්ලෝරයිඩ සමග සම්බන්ධවන සියලුම ප්‍රතික්‍රියා සදහා ප්‍රතික්‍රියා දක්වයි.
නිදසුනක් ලෙස:
2 CsF + CaCl2 → 2 CsCl + CaF2

ස්එටිකරූපීතාවය
සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් හේලයිට් ව්‍යූහය ආකාරවේ. සීසියම් කැට අයන (Cs+) හා ෆ්ලෝරයිඩ් ඇන අයන (F−) බැදී පවතිනුයේ සෝඩියම්ක්ලෝරඩ් සංයෝගයේ සෝඩියම් කැට අයන (Na+)හා ක්ලෝරින් ඇන අයන(Cl−) ඝනව බැදී පවතින ආකාරයටය. සීසියම් කැටායනය ෆ්ලෝරයිඩ් ඇනායනය වලට වඩා විශාල වන නමුත් ලිතියම්, පොටෑසියම්, සෝඩියම් හා රුබීඩියම් හේලයිඩ වල කැටායනය, කැටායනයට වඩා කුඩාවේ.

යොදාගැනීම්

කාබනික සංයෝග සදහා යොදාගැනීම
සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් ඉතා හොඳින් විඝටනය වන නිසා එය අදාල ලවණ වලට වඩා ඉහල ප්‍රතික්‍රියාවක් දක්වන ෆ්ලෝරයිඩ් ප්‍රභවයකි. තවද නිර්ජලීය ෆ්ලෝරයිඩ් අයන ලබාගැනී සඳහා යොදාගනුලබන ටෙරා-එන්-බියුටයිලමෝනියම්-ෆ්ලෝරයිඩ් ( tetra-n-butylammonium fluoride / TBAF) හා TAS-ෆ්ලෝරයිඩ් ( TAS-fluoride / TASF) වෙනුවට අවම ජලාකර්ෂකයකින් යුතු විකල්පයක් ලෙස සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් (CsF) භවිතාවේ.

භස්මයක් ලෙස
අනෙකුත් ද්‍රාවය ෆ්ලෝරයිඩ සමඟ සලකන විට හයිඩ්‍රෝෆ්ලෝරික් අම්ලයේ පවතින අඩු ආම්ලිකතාවය එය මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ භෂ්මයක් ලෙස සැලකීමට හේතු වී ඇත. ෆ්ලෝරයිඩ වල අඩු න්‍යෂ්ටිකතාවය නිසා එය කාබනික රසායනයේ භාවිතාකලහැකි ප්‍රයෝජනවත් පදනමකි. Knoevenagel ඝනීභවන ප්‍රතික්‍රියාවේදී පොටෑසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් හෝ සෝඩියම් ෆ්ලෝරයිඩ් වලට වඩා ඉහල ප්‍රතිඵල ලබාදීමට සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් සමත්වේ.

C-F බන්ධනය නිර්මාණයවීම
සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් යනු Organofluorine රසායනික විද්‍යාවේ බහුලව භාවිතාවන ෆ්ලෝරයිඩයකි. උදාහරණයක් ලෙස: සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ්, හෙක්සාෆ්ලෝරෝඇසිටෝන් සමග ප්‍රතික්‍රියාවෙන් සීසියම් පර්ෆ්ලෝරෝඇල්කොක්සයිඩ් ලවණය සාදන අතර එය අනෙකුත් අනුරූප සෝඩියම් හෝ පොටෑසියම් ලවණ මෙන්නොව 60 °C දී ස්ථායිව පවතී. එය ඉලෙක්ට්‍රෝන ඌණ ඇරිල් ක්ලෝරයිඩ, ඇරිල් ෆ්ලෝරයිඩ වලට පරිවර්තනය කරනු ලබයි. මෙය හේලෙක්ස් ප්‍රතික්‍රියාව ලෙස හැඳින්වේ.

විඝටක කාරකයක් ලෙස
Si-F බන්ධනයේ ඇති ප්‍රබලතාවය නිසා ෆ්ලෝරයිඩ් අයන කාබනික රසායනයේ ඇති සිලිකන් ඉවත්කිරීමේ ප්‍රතික්‍රියාව පිටු පෙළ.(desilylation reaction) සඳහා උපයෝගීවේ. සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් එවැනි සිලිකන් කාණ්ඩ ඉවත්කිරීමේ ප්‍රතික්‍රියා වලට යෝග්‍යතම නිර්ජලීය ෆ්ලෝරයිඩයකි. විද්‍යාගාරයේදී සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් යොදාගැනෙන ප්‍රධානතම අවස්ථාවක් වනුයේ සිලිකන් කාණ්ඩ ඉවත්කිරීමේ ප්‍රතික්‍රියාවයි. සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් වල නිර්ජලීය ස්වභාවය ප්‍රතික්‍රියාවතුලදී ජලාකර්ෂක අතරමැදීන් ඉවත්කිරීමට යොදාගනුලැබේ. THF හෝ DMF තුල පවතින සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් ද්‍රාවණය පුළුල් පරාසයක පවතින ඕගනෝසිලිකන් (Organosilicon) සංයෝග වලට පහරදීමෙන් ඕගනෝසිලිකන් ෆ්ලෝරයිඩ හා කාබනියන් (Carbanion) නිපදවනු ලබන අතර ඉන්පසු එය ඉලෙක්ට්‍රෝෆිල සමග ප්‍රතික්‍රියාකරයි.
පහත උදාහරණය සලකන්න;

සිලිකන් ඉවත්කිරීමේ ප්‍රතික්‍රියාව (desilylation) තවදුරටත් Silyil protecting groups ඉවත්කිරීමටද යොදාගනු ලබේ.

වෙනත් භාවිත
තනි ස්ඵටිකරූපී ලවණ ගැඹුරු ආරෝපණ කිරණවලට පාරදෘශය වේ. මේ හේතුව නිසා එය සමහර විටෙක අධෝරක්ත වර්ණාවලීකෂණය සදහාද යොදාගනුලබේ.

පූර්වෝපාය
අනෙකුත් ද්‍රාවය ෆ්ලෝරයිඩ ලෙසම, සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ් යනු මධයම ලෙස විෂසහිත සංඝටකයකි. , එමනිසා අම්ල සමග මිශ්‍රකිරීම සිදුනොකල යුතුය. එයට හේතුවනුයේ එමගින් ඉතා විශසහිත හයිඩ්‍රෝෆ්ලෝරික් අම්ලය නිපදවීමයි. සීසියම් ධනායන (Cs+) හෝ සීසියම් ක්ලෝරයිඩ් සාමාන්‍යයෙන් විශසහිත ලෙස නොපිලිගැනේ.

සීසියම් ෆ්ලෝරයිඩ්


1928 Yaz Olimpiyatları (Felemenkçe: Olympische Zomerspelen 1928) ya da resmî adıyla IX. Olimpiyat Oyunları, 1928 yılında Hollanda'nın başkenti Amsterdam'da düzenlenmiş uluslararası çok sporlu etkinlik.

Sporlar

Madalya tablosu

1928 Yaz Olimpiyatları


فاثي (Βαθύ) هي مدينة في إففويا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2,402 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

فاثي (إففويا)


مرجعيون هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء مرجعيون في محافظة النبطية.
مدينة تاريخية تطل على سهل زراعي خصب سمي باسمها، و يعتاش منه عدد لا بأس به من سكان القضاء. كانت مركزاً لجيش لبنان الجنوبي آنذاك. تضم بلدة مرجعيون عدداً كبيراً من المسيحيين ويبلغ عددهم حوالي 5,000 نسمة. يؤلف المسيحيون الأرثوذكس الغالبية العظمى من سكان البلدة، لكن هناك أيضاً مسيحيون من الموارنة والروم الملكيين الكاثوليك في مرجعيون. خارج المدينة، معظم القرى في الوديان المحيطة والجبال المحيطة بها فإن سكانها هم من المسلمين الشيعة.

أعلام
 سعد حداد
 عازار حبيب
 جورج جرداق
 بريجيت غابرييل
 سلام ضاهر

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
تجمعات الروم الملكيين في لبنان
تجمعات سنية في لبنان
تجمعات شيعية في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
صراع لبنان وإسرائيل
قضاء مرجعيون
مدن لبنان
أماكن مأهولة في قضاء مرجعيون

مرجعيون


Podatkovni CD (eng. data CD), CD-ovi koji sadrže podatke. Stvoreni za računalno izravno čitanje. Podatci mogu sadržavati zvuk ili druge datoteke kao slike ili dokumenti. Često CD svirači ne će svirati podatkovne CD-e, ali neki DVD svirači hoće. Stavljanje sažetih zvučnih datoteka na podatkovni CD može uvelike povećati vrijeme izvedbe u odnosu na zvučne CD-e.

Izvori

Računarstvo

Podatkovni CD


Dieser Artikel behandelt die italienische Fußballnationalmannschaft bei der Europameisterschaft 2012 in Polen und der Ukraine. Für Italien war es die achte Teilnahme und seitdem die Endrunde ab 1996 mit 16 Mannschaften ausgetragen wird, konnte sich Italien immer qualifizieren. Der bisher einzige Titelgewinn wurde bei der ersten Endrundenteilnahme 1968 erreicht.

Qualifikation
Italien absolvierte die Qualifikation zur Europameisterschaft in der Qualifikationsgruppe C.

Spielergebnisse

Abschlusstabelle

Bester Torschütze war Antonio Cassano mit sechs Toren.

Vorbereitung
Die italienische Mannschaft sollte unmittelbar vor der EM noch zwei Testspiele bestreiten: Das für den 29. Mai in Parma gegen Luxemburg angesetzte Länderspiel wurde aber wegen des Erdbebens in der Region Emilia-Romagna abgesagt. Am 1. Juni wurde in Zürich gegen Russland mit 0:3 verloren. Dies ist das einzige Testspiel zwischen zwei EM-Teilnehmern, womit sie gegen § 2.08 der Regularien verstoßen haben, nach denen "ab einem Monat vor Beginn der Endrunde zwischen Mannschaften, die sich für die Endrunde qualifiziert haben, keine Spiele mehr ausgetragen werden dürfen."

Spiele Italiens

EM-Vorrunde
Bei der Auslosung wurde Italien, sowie Irland und Kroatien dem als Gruppenkopf der Gruppe C gesetzten Welt- und Europameister Spanien zugelost. Die Bilanz gegen Irland ist positiv (7 Siege und je 2 Remis und Niederlagen vor der EM), gegen Kroatien negativ (1 Sieg, 2 Remis, 3 Niederlagen vor der EM) und gegen Spanien positiv (10 Siege, 11 Remis, 8 Niederlagen vor der EM). Zuletzt trafen Italien und Irland am 7. Juni 2011 aufeinander und die Iren gewannen mit 2:0. Gegen Spanien wurde zuletzt am 10. August 2011 gespielt und 2:1 gewonnen. Bei EM-Endrunden trafen beide dreimal aufeinander und nur 1988 fiel in diesen Spielen ein Tor, als Italien in der Vorrunde mit 1:0 gewann. Bei der EM 2008 musste im Viertelfinale das Elfmeterschießen entscheiden, wobei sich die Spanier durchsetzen konnten. Das letzte Spiel gegen Kroatien am 16. August 2006 verlor Italien mit 0:2. Bei EM-Endrunden trafen beide zuvor noch nicht aufeinander.

Vorrundengruppe C:

Alle Spiele fanden in Polen statt.

K.-o.-Runde
Italien beendete die Vorrunde als Gruppenzweiter und traf am 24. Juni in Kiew im Viertelfinale auf England, den Sieger der Gruppe D. Beide spielten zuvor 22-mal gegeneinander, bei neun italienischen Siegen, sechs Remis und sieben Niederlagen. Nur einmal trafen beide in einem Platzierungsspiel aufeinander, im Spiel um Platz Drei bei der WM 1990, das Italien mit 2:1 gewann. Bei einer EM trafen beide zuvor nur 1980 in der Gruppenphase aufeinander, wobei Italien mit 1:0 gewann. Das letzte Spiel vor der EM zwischen beiden fand am 27. März 2002 in Leeds statt und wurde von Italien mit 2:1 gewonnen.

Im Halbfinale traf Italien auf die deutsche Mannschaft, gegen die sie bei Europameisterschaften zuvor erst zweimal spielte, 1988 (1:1) und 1996 (0:0) jeweils in der Vorrunde. Das letzte Spiel zwischen beiden endete am 9. Februar 2011 ebenfalls remis (1:1). Bisher hat Italien bei Turnieren noch kein Spiel gegen Deutschland verloren. Auch die Gesamtbilanz vor der EM sprach für Italien: 14 Siege, 9 Remis und 7 Niederlagen, 45:34 Tore. Zuletzt verlor Italien am 21. Juni 1995 gegen Deutschland (0:2). Nach dem erneuten Erfolg gegen Deutschland kam es im Finale zur Wiederholung des Auftaktspiels gegen Titelverteidiger Spanien. Beide standen sich vorher noch nie im Endspiel einer EM oder WM gegenüber. Durch den Finaleinzug qualifizierte sich Italien bereits für den FIFA-Konföderationen-Pokal 2013, da Finalgegner Spanien bereits als Weltmeister qualifiziert ist.

Kader
Am 29. Mai 2012 benannte Nationaltrainer Cesare Prandelli den endgültigen Kader für die Fußball-Europameisterschaft 2012. Erfahrenste Spieler waren Torhüter und Kapitän Gianluigi Buffon und Andrea Pirlo, die schon 2004 und 2008 zum Einsatz kamen. Am 28. Mai 2012 wurde bekannt, dass Domenico Criscito womöglich in einen Wettskandal verwickelt sein könnte. Der italienische Fußballverband gab daraufhin bekannt, dass Criscito nicht für die Europameisterschaft nominiert würde. Wegen einer Verletzung musste Prandelli auf den Stürmer Giuseppe Rossi verzichten. Spieler wie Giampaolo Pazzini und Andrea Ranocchia waren zwar im erweiterten Kader mit dabei, wurden aber nicht für den endgültigen Kader nominiert. Der Großteil des Kaders spielte in der Serie A, mit Salvatore Sirigu, Thiago Motta (beide Paris Saint-Germain/Ligue 1) und Mario Balotelli (Manchester City/Premier League) waren nur drei Spieler im Ausland unter Vertrag.

Auszeichnungen
Kapitän Buffon, die Mittelfeldspieler Daniele De Rossi und Andrea Pirlo und Stürmer Mario Balotelli wurden für das UEFA-All-Star-Team der 23 besten Spielern des Turniers nominiert.

Einzelnachweise

Italien
2012

Fußball-Europameisterschaft 2012/Italien


Zgrada na Tomislavovom trgu 9, građevina u mjestu i gradu Samobor, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Slobodnostojeća prizemnica pravokutnoga tlocrta smještena je na istočnoj strani središnjega trga. Građena je u 18. stoljeću te predstavlja rijedak primjer barokne semiruralne arhitekture u povijesnoj jezgri. Unutrašnji prostor podijeljen je na četiri prostorije zaključene bačvastim svodovima s lomljenim i spojenim susvodnicama te drvenim otvorenim grednikom. Prozorski otvori na sjevernom pročelju zaključeni su segmentnim okvirima sa zaglavnim kamenom u sredini. Uz južno pročelje, ostakljenu drvenu galeriju, dograđena je terasa koja premošćuje Gradnu, formirajući slikovit mikroambijent.

Zaštita
Pod oznakom 4723 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambeno-poslovne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Samoboru

Zgrada, Tomislavov trg 9 (Samobor)


Marielle Franco (født 27. juli 1979 i Rio de Janeiro, død 14. marts 2018 samme sted) var en brasiliansk sociolog, rådgiver, menneskeretsforkæmper, feminist og lokalpolitiker.

Opvækst og videre liv
Franco blev født i en af de farligste favelaer i Rio de Janeiro, Maré, hvor hun også voksede op. Hun fik et barn som 19-årig, som hun var enlig mor for. Barnets far var kun til stede de første år. Hun arbejdede som førskolelærer til en mindsteløn på ca. 200 dollar om måneden. I 2002 blev hun optaget på et universitet i byen på et fuldt stipendium. Universitet betragtes som et af de mest prestigefulde i byen.  Hun var en af to sorte kvinder på universitetet, der studerede sociologi.

I 2016 blev hun valgt ind i byrådet med 46.000 stemmer (femteflest stemmer), hvor hun arbejdede for byens minoriteter og mod politiets brug af magt. I dette byråd var hun den eneste sorte kvinde blandt de 51 medlemmer. Dette på trods af, at halvdelen af Brasiliens indbyggere er enten af sort eller blandet race.

Som menneskeretsaktivist kæmpede hun blandt andet for sorte menneskers rettigheder, afro-brasilianere, de fattige, LGBT-fællesskaberne (hun var selv lesbisk) og for kvinder generelt. En måneds tid før hendes død havde den brasilianske præsident Michel Temer underskrevet et dekret, der tillod forbundshæren at blive indsat i delstaten Rio de Janerio, for at bekæmpe volden i delstaten, hvilket Franco var modstander af. I slutningen af måneden blev hun formand for en kommision, der skulle undersøge, om den forbundshæren misbrugte dette.

Drabet
Hun blev skuddræbt i marts 2018 efter et politisk arrangement, der hed Jovens Negras Movendo Estruturas (unge sorte kvinder flytter (magt)strukturerne) i Rio de Janeiro, hvor hun bliver ramt af fire skud affyret med en kaliber 9 mm pistol fra en anden bil, efter fire kilometers kørsel fra arrangementet. Udover Franco blev hendes chauffør også dræbt. Drabet blev udover i Brasilien efterfølgende markeret over hele verden. Drabet bliver af nogen betegnet som en politisk motiveret likvidering.

Drabet fik titusinder af brasilianere til at kræve retfærdighed. Folk gik på gaden i Rio de Janeiro, hvor de råbte "Marielle presente!" (Marielle er her!). Der opstod derudover også protester i byer som New York, Paris, Berlin, London, München, Stockholm og Lissabon. De første par dage efter drabet blev hun nævnt i mere end tre millioner tweets, sendt fra 54 lande. Der blev typisk brugt hashtags som #MariellePresente og #SayHerName. Hendes død fik også folk til at reagere mod racismen i Brasilien.

Ifølge den offentlige anklager stammer projektilet fra politiets våbenlager, og har en mistanke om, at drabet er udført af en korrupt politibetjent.

Referencer

Menneskerettighedsaktivister fra Brasilien
Feminister
Politikere fra Brasilien
Personer fra Rio de Janeiro
Personer der er blevet myrdet
Brasilianere i 1900-tallet
Brasilianere i 2000-tallet
Sociologer fra Brasilien

Marielle Franco


Cook Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cook Township (Iowa)
 Cook Township (Kansas)
 Cook Township (Pennsylvania)

Cook Township


Das Pool-Prinzip bezeichnet eine Strategie der Medienarbeit, die insbesondere im Zusammenhang mit der  Kriegsberichterstattung bekannt wurde. Dabei werden nur ausgewählte Journalisten vor Ort informiert bzw. von der Armee an bestimmte Punkte des Kampfgebiets gebracht.

Nach Protesten der Medienvertreter wurde bei der Invasion Panamas 1989 erstmals das Pool-System etabliert. Aus der Vielzahl von Journalisten wurden einige wenige ausgewählt, die von bestimmten Kriegsschauplätzen berichten sollten und ihre Berichte dann den übrigen Journalisten zur Verfügung stellen sollten. Das Militär erhoffte sich, so die Inhalte der Berichterstattung kontrollieren zu können und zu bestimmen, was die Reporter zu sehen bekamen. Dieses System ging zunächst auf Vorschläge der Presse selbst zurück. Denn die Journalisten glaubten, besseren Zugang zu erhalten, wenn sie auf einen Teil der Unabhängigkeit verzichteten – eine Hoffnung, die sich nicht bestätigen sollte.

Bei der Invasion Panamas wählte das Pentagon zwölf Reporter für den Pool aus, hielt sie aber auf dem Flugplatz in Panama-Stadt fest, bis die Kampfhandlungen beendet waren. Trotz Tausender Opfer entstand der Eindruck einer sauberen und schnellen Aktion. Für die Regierung – immer noch im Glauben, der Vietnam-Krieg hätte gewonnen werden können, hätte nicht die Berichterstattung der Presse für Anti-Kriegshaltung in der Bevölkerung forciert – hatte sich das Rezept der Medienkontrolle bewährt. Knightley schreibt: "[…] Panama can be seen as the final testing ground of a military media strategy that was to change forever the ways wars would be reported in the West and which was deployed in all its notoriety in the Gulf War."

In weiteren Kriegen, an denen die US-Streitkräfte beteiligt waren, wurde dieses Prinzip weitgehend beibehalten, insbesondere im Golfkrieg. Eine Weiterentwicklung stellt das System des Embedded Journalism dar.

Einzelnachweise

Journalismus
Medienarbeit
Zensur

Pool-Prinzip


Gospina papučica mmože označavati:

Biljne rodove:
 Paphiopedilum Pfitzer, biljni rod iz porodice orhideja
 Cypripedium L., biljni rod iz porodice orhideja

Biljnu vrstu
 Cypripedium calceolus L., biljna vrsta iz roda Cypripedium.

Gospina papučica


An Helictotrichon longifolium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Herold Georg Wilhelm Johannes Schweickerdt. An Helictotrichon longifolium in nahilalakip ha genus nga Helictotrichon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Helictotrichon

Helictotrichon longifolium


Earl of Gowrie is a title that has been created twice, once in the Peerage of Scotland and once in the Peerage of the United Kingdom, both times for members of the Ruthven family. It takes its name from Gowrie, a historical region and ancient province of Scotland. On 23 August 1581, William Ruthven, 4th Lord Ruthven, was created Earl of Gowrie by James VI, King of the Scots. He was executed for high treason, attainted and his peerages forfeited on 28 May 1584. Two years later in 1586, the attainder was reversed and his son, the second Earl, was restored as Earl of Gowrie and Lord Ruthven, but both peerages were forfeited after the alleged plot and subsequent death of the second Earl's younger brother, the third Earl, in 1600.

The Ruthven family descended from Sir William Ruthven, who was created Lord Ruthven in the Peerage of Scotland in 1488. Lord Ruthven's son and heir, William Ruthven, Master of Ruthven, was one of the many Scottish nobles killed at the Battle of Flodden in 1513. Lord Ruthven died in 1528 and was succeeded by his grandson, William, the second Lord, the son of the Master of Ruthven. The second Lord was an Extraordinary Lord of Session and Keeper of the Privy Seal of Scotland. He was succeeded by his son, Patrick, the third Lord. Patrick was the leader of the band which murdered David Rizzio. After the murder he fled to England where he died in 1566. He was succeeded by his son, William, the aforementioned fourth Lord, who was created Earl of Gowrie in 1581 (see above).

Thomas Ruthven, grandson of Alexander Ruthven of Freeland, younger son of the second Lord Ruthven, was created Lord Ruthven of Freeland in 1651. His descendant Walter Hore-Ruthven, 9th Lord Ruthven of Freeland, was created Baron Ruthven of Gowrie, of Gowrie in the County of Perth, in the Peerage of the United Kingdom in 1919. He was succeeded by his eldest son, Walter, the tenth Lord and former major general in the British Army. On the latter's death in 1956 the Scottish lordship of Parliament devolved on his daughter, Bridget Helen Monckton, 11th Lady Ruthven, while the barony of Ruthven of Gowrie created in 1919 (which could only descend through male lines) devolved on his great-nephew, Grey Ruthven, 2nd Earl of Gowrie, who became the third Baron. Lord Gowrie was the grandson of the Honourable Alexander Hore-Ruthven, Governor-General of Australia between 1936 and 1945 and the second son of the ninth Lord Ruthven of Freeland. Alexander Hore-Ruthven had been elevated to the Peerage of the United Kingdom as Baron Gowrie, of Canberra in the Commonwealth of Australia and of Dirleton in the County of East Lothian, in December 1935. In January 1945 he was further honoured when he was made Viscount Ruthven of Canberra, of Dirleton in the County of East Lothian, and Earl of Gowrie in the Peerage of the United Kingdom, a revival of the earldom created for his kinsman in the 16th century. The latter's grandson, the second Earl, elder son of the Honourable Patrick Hore-Ruthven, only surviving son of the first Earl, succeeded in May 1955.  He notably served in the Conservative administrations under Margaret Thatcher in the 1980s. However, he lost his seat in the House of Lords after the passage of the House of Lords Act 1999. As of 2021, the titles are held by his son, the 3rd Earl, who succeeded in that year.  Lord Gowrie is also Chief of the Name and Arms of Ruthven. The Earl is in remainder to the lordship of Ruthven of Freeland (now held by the Earl of Carlisle).

Several other members of the Ruthven family may also be mentioned. Alexander Ruthven, third son of the first Earl of the first creation, took part in the Gowrie conspiracy of 1600, was condemned for treason and hanged, drawn and quartered. Patrick Ruthven, 1st Earl of Brentford, was the grandson of William Ruthven, younger son of the first Lord Ruthven. Sir John Ruthven, nephew of the Earl of Brentford, was a Major-General in the Swedish Army. His son, Francis Ruthven, was created a Baronet in 1666 (see Ruthven Baronets). The Honourable Malise Ruthven, younger brother of the second Earl of Gowrie of the second creation, is a writer and historian.

Coat of arms
The coat of arms of the first Gowrie earldom (1581 creation) was: quarterly, 1st and 4th, paly of six argent and gules (Ruthven); 2nd, barry of six or and gules (Cameron of Balledgarno); 3rd, Or, on a bend azure, three mascles or (Halyburton of Dirleton); all within a bordure or, charged with a double tressure flory counterflory gules.

The coat of arms of the Earl of Gowrie (1945 creation) is: Paly of six argent and gules. Crest: A Ram's Head couped Sable, armed Or. Supporters: Dexter: a Ram Sable, gorged with a Coronet and chained Or. Sinister: a Goat Sable, gorged with a Coronet and chained Or. Motto: Deid ShawLords Ruthven (1488)
William Ruthven, 1st Lord Ruthven (d. 1528)
William Ruthven, 2nd Lord Ruthven (d. 1552)
Patrick Ruthven, 3rd Lord Ruthven (c. 1520–1566)
William Ruthven, 4th Lord Ruthven (d. 1584) (created Earl of Gowrie in 1581)

Earls of Gowrie (1581)
William Ruthven, 1st Earl of Gowrie (c. 1545–1584) (forfeit 1584)
James Ruthven, 2nd Earl of Gowrie (1575–1588)
John Ruthven, 3rd Earl of Gowrie (1576–1600)

Earls of Gowrie (1945)
Alexander Hore-Ruthven, 1st Earl of Gowrie (1872–1955)
(Alexander Patrick) Greysteil Ruthven, 2nd Earl of Gowrie (1939–2021)
(Patrick Leo) Brer Ruthven, 3rd Earl of Gowrie (b. 1964)
Present peer
Patrick Leo Brer Hore-Ruthven, 3rd Earl of Gowrie (born 4 February 1964) is the son of the 2nd Earl and his wife Alexandra Bingley. Styled formally from birth as Viscount Ruthven of Canberra, in 2003 he was operations director of Camphor Ltd.

In February 1990, Ruthven married Julie Goldsmith, and they have a son, Heathcote Patrick Cornelius Hore-Ruthven, Viscount Ruthven of Canberra (born 1990), heir apparent.

On 24 September 2021, Ruthven succeeded his father as Earl of Gowrie (1945), Viscount Ruthven of Canberra (1945), Baron Ruthven of Gowrie (1919), and Baron Gowrie of Canberra (1935).

Line of succession

  Alexander Hore-Ruthven, 1st Earl of Gowrie (1872–1955) Major Hon. Alexander Hardinge Patrick Hore-Ruthven (1913–1942)  (Alexander Patrick) Greysteil Ruthven, 2nd Earl of Gowrie (1939–2021)  (Patrick Leo) Brer Ruthven, 3rd Earl of Gowrie (born 1964)
 (1) Heathcote Patrick Cornelius Hore-Ruthven, Viscount Ruthven of Canberra'' (b. 1990)
 (2) Malise Walter Maitland Knox Hore-Ruthven (b. 1942)

See also
Lord Ruthven (disambiguation)
Lord Ruthven of Freeland
Earl of Brentford
Clan Ruthven
Scone Abbey
Scone Palace

References

Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Forfeited earldoms in the Peerage of Scotland
Noble titles created in 1581
Noble titles created in 1945
1488 establishments in Scotland
Ruthven family

Earl of Gowrie


Lovlinskaya  es una stanitsa del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en las tierras bajas de Kubán-Azov, a orillas del curso del río Beisug, 17 km al norte de Tbilískaya y 111 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 2 638 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio rural Lovlinskoye.

Historia

La localidad fue fundada en 1878 como jútor Lovlino por colonos procedentes de Kazánskaya. Estas tierras eran dedicadas al pastoreo por los hermanos cosacos Lovliny, que dan origen al nombre de la población. Tras un incendio en 1888 en la stanitsa "madre", parte de su población se mudó a Lovlino. La primera escuela parroquial del pueblo se edificó en 1903. En 1907 la localidad contaba con 2 131 personas, que serían 4 433 para 1922. Fue designada stanitsa en 1914.

Fue objeto de disputa durante la guerra civil rusa, habiendo quedado a partir de la primavera de 1918 en manos de las tropas blancas (con la consiguiente represalia de la población partidaria de los bolcheviques) y estableciéndose finalmente el poder soviético a principios de 1920. Se repartieron las tierras y se establecieron cooperativas durante la década de 1920. A principios de la década de 1930 se aceleró el proceso de colectivización de la tierra, con el despojo de la tierra de los kuláks y la posterior hambruna en 1933. Durante la Gran Guerra Patria, la localidad fue ocupada por las tropas alemanas desde el 8 de agosto de 1942 al 23 de enero de 1943, en que fue liberada por el Ejército Rojo de la Unión Soviética.

Hasta 1951 había seis koljoses: Ímeni Vóronova, Ímeni Malenkova, Obschi trud, Chervona Ukraina, Krásnaya molodiozh y Kamyshevajski jleborob. Ese año se decidió integrarlos en uno sólo, de nombre Ímeni Malenkova (Nasha Ródina -1957, Zariá -1963). En 1975 se construyó la Casa de Cultura. Ese mismo año se completó al edificación de una granja avícola. En 1992 el koljós fue reconvertido en empresa privada y prácticamente quiebra en 2001, año en que recibió fuertes inversiones y desde el que se han establecido reformas en su administración y sistema de producción. En 2006 se detectaron casos de gripe aviaria en la granja avícola que supusieron enormes pérdidas para la entidad.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Ловлинская.
 El municipio en el sitio web del raión
 Sitio web del municipio .
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net
  en Panoramio
  en Panoramio
  en Panoramio
  en Panoramio

Localidades del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1878

Lovlinskaya


Ecclésiaste Lemba, né le 17 février 1992 à Paris en France, est un acteur, scénariste et producteur français d'origine congolaise. Ses œuvres cinématographiques parlent de lui, mais également de son pays d'origine, la République démocratique du Congo.

Biographie
C'est à l'âge de 11 ans qu'Ecclésiaste devient vice porte-parole du premier conseil municipal d'enfants de la ville des Mureaux (78) en France.

En 2008, après son stage effectué à France 2, il se met à prendre des photos en devenant un chasseur de stars  pendant deux ans. Durant cette période, il rencontre de nombreuses célébrités.

En Août 2011, il quitte la France pour le Canada, où il joue dans son premier film Le Prince du Ghetto, qui sort en septembre 2012.

En mai 2013, il participe en tant que candidat à une émission culinaire de la série Un dîner presque parfait sur M6, et à un reportage de Confessions Intimes sur la chaine TF1.

En juin 2015, il tourne son deuxième film, Welcome to Montreal.

Le 28 février 2020, dans le cadre du mois de l'histoire des Noirs au Canada, il est lauréat de l'organisme Réseau de Communication pour la Prévention des Actes Criminels, qui récompense les jeunes noirs considérés comme des modèles dans leurs milieux respectifs. Un certificat de mérite lui est décerné pour souligner son engagement au sein de la société québécoise grâce à ses deux films tournés dans la province du Québec.

Le samedi 3 octobre 2020, grâce au film Welcome to Montreal,  il est déclaré Meilleur Cinéaste de la diaspora congolaise de l'année 2019 à l'occasion de la 4ème édition de Culture Awards Rdc.

Nominé dans 4 catégories aux African Talent Awards, le samedi 26 décembre 2020, il reçoit à Abidjan, le prix du meilleur film international africain de l'année 2020 avec Welcome to Montreal.

Filmographie

 2012: Le Prince du Ghetto
 2019: Welcome to Montreal
 2023 : Voyage vers mes racines

Distinctions

 Certificat de Mérite 2020 – Réseau de Communication pour la Prévention des Actes Criminels (Recopac)
 Prix du meilleur Cinéaste de la Diaspora Congolaise 2020 – 4ème édition Culture Awards Rdc
 Prix du meilleur Film International africain de l'année aux African Talent Awards 2020 pour Welcome to Montréal
 Prix du meilleur acteur africain de la diaspora congolaise 2021 au Festival d'images d'Afrique Awards (Festim)
 Prix du meilleur film africain de la diaspora congolaise 2021 au Festival d'images d'Afrique Awards (Festim)

Notes et références

Naissance à Paris
Naissance en février 1992
Acteur français de cinéma
Scénariste français de cinéma
Acteur congolais (RDC) du XXIe siècle
Scénariste congolais (RDC)

Ecclésiaste Lemba


L'Edmonton Metropolitan Transit Services Commission (EMTSC) est un service de transport en commun régional qui dessert huit municipalités dans la région métropolitaine d'Edmonton en Alberta, au Canada. L'EMTSC développe actuellement ses capacités opérationnelles et de planification, la prestation de services initiale devant commencer au début de 2023.

Histoire
L'Edmonton Metropolitan Transit Services Commission (EMTSC) remonte à 2017, lorsque les villes d'Edmonton et de St. Albert ont signé un protocole d'entente pour explorer la création d'une commission régionale des services de transport en commun. En février 2020, treize conseils municipaux ont voté pour étudier la possibilité d'une commission régionale des services de transport en commun (RTSC). Neuf de ces municipalités, dont Edmonton, St. Albert, Fort Saskatchewan et Leduc, ont par la suite présenté une demande au gouvernement provincial pour établir l'Edmonton Metropolitan Transit Services Commission. La ville de Morinville s'est retirée peu de temps après le dépôt de la demande, principalement en raison de la pandémie de COVID-19.

La commission a reçu l'autorisation ministérielle d'opérer le 28 janvier 2021. La raison pour la formation de la commission était la croissance rapide de la population dans la région et l'interconnectivité croissante de ses communautés membres et de leurs forces de travail. Paul Jankowski, ancien commissaire du département des services de transport de la municipalité régionale de York, a commencé son mandat en tant que premier PDG de l'EMTSC le 17 mai 2021. En novembre 2021, le conseil d'administration a voté le changement de date du démarrage prévu des opérations de fin 2022 à début 2023.

Zone de service

L'EMTSC dessert six villes et deux communes:

 Ville de Beaumont
 Ville d'Edmonton
 Ville de Fort Saskatchewan
 Ville de Leduc
 Ville de Spruce Grove
 Ville de Saint-Albert
 Ville de Devon
 Ville de Stony Plain

Quatre municipalités régionales sont des « intervenants-conseils non votants, non payants » qui ne reçoivent pas de services de la commission:

 Ville de Morinville
 Comté de Leduc
 Comté de Parkland
 Comté de Sturgeon

Opérations
Un conseil de représentants élus de chaque communauté membre procède à la mise en place initiale de la commission et travaille avec le premier PDG de la commission pour développer ses capacités opérationnelles et de planification. L'EMTSC entrera en service en septembre 2022. Les services de transport en commun locaux et le réseau de TLR d'Edmonton ne seront pas initialement transférés à la commission en raison de leur taille et de leurs coûts d'exploitation. Le conseil d'administration de la commission réexaminera l'inclusion du réseau de TLR et des services d'autobus locaux d'Edmonton, ainsi que des services régionaux de transport adapté, en 2026. Les communautés membres devraient économiser environ 2,2 millions de dollars sur les coûts de transport en commun chaque année. Les collectivités continueront de planifier et de payer pour leurs itinéraires de transport en commun locaux, tandis que la commission déterminera comment ces itinéraires seront desservis.

Plan de lancement
La commission est actuellement dans la phase deux de son plan de lancement, qui comprend cinq phases.

Première phase
La première phase, la pré-mise en œuvre, était en vigueur à partir de la formation du conseil intérimaire jusqu'à ce que la commission reçoive l'autorisation ministérielle de fonctionner. Pendant ce temps, le conseil intérimaire s'est concentré sur l'obtention de l'approbation provinciale de la commission, la rédaction d'évaluations et de recommandations de transition et le recrutement d'un PDG.

Phase deux
La deuxième phase, également connue sous le nom de « formation et mise en place », est celle où la commission établira sa main-d'œuvre, son infrastructure, ses politiques et ses procédures initiales. La phase deux durera toute l'année 2021 et jusqu'en 2022, et comprend des objectifs tels que la création des plans stratégiques et commerciaux de la commission, l'établissement de contrats de location pour les installations liées au transport en commun et la finalisation de la conception des services régionaux.

Phase trois
La « préparation pour le déploiement du service » aura lieu au cours de la troisième phase, qui devrait être effective au premier semestre 2022. C'est à ce moment-là que la commission intégrera les ressources restantes nécessaires au déploiement des services de transport en commun régionaux prévu pour le septembre 2022. Les principaux objectifs de cette phase comprennent le développement d'une marque et d'une identité pour la commercialisation, la transition de tous les services de transport municipal sous contrôle de l'EMTSC d'ici juin 2022 (à l'exception des services locaux ETS et des services municipaux de transport adapté dans la région) et la planification des déploiements de la flotte.

Phase quatre
La phase quatre, qui débutera au début de 2023, marque le début de la prestation de services de transport en commun par l'EMTSC. Il se déroulera par phases jusqu'en fin 2023. Au cours de cette phase, l'EMTSC se concentrera sur le maintien du service et de la communication à la clientèle, l'analyse des succès et des échecs du déploiement pendant sa progression et le recrutement de plus de personnel à mesure que la commission étend ses services.

Cinquième étape
La phase finale du lancement de la commission débutera d'ici la fin de 2023, avec un accent sur l'amélioration de ses services en vue de l'absorption des services locaux d'ETS et des services municipaux de transport adapté. Pendant ce temps, la commission se concentrera sur l'enquête auprès des usagers, l'identification des améliorations de service telles que la normalisation des caractéristiques des véhicules (par exemple, les boucliers protecteurs pour les conducteurs, la présence du réseau internet sans-fils sur les autobus, etc.) et la révision des itinéraires de transport en commun locaux pour répondre aux directives spécifiques. Cette phase durera jusqu'en 2026, date à laquelle la commission vise à adopter les services locaux d'ETS et à devenir le seul fournisseur de services de transport en commun au sein de ses communautés membres.

Tarifs
Les niveaux de tarifs seront déterminés par le conseil des gouverneurs de la commission, et le service utilisera éventuellement la technologie SmartFare pour permettre aux usagers de payer en utilisant des cartes tarifaires ou des cartes de crédit.

Voir aussi

 Carte Arc
 Edmonton Transit Service
 Région métropolitaine d'Edmonton
 Fort Sask Transit
 Leduc Transit
 St Albert Transit

Références

Liens externes
 Commission régionale des services de transport en commun | Ville d'Edmonton
 Commission régionale des services de transport en commun | Ville de Saint-Albert

Transport en Alberta


Elisabeth Félix (21 February 1821 – 3 January 1858), better known only as Mademoiselle Rachel or simply Rachel, was a French actress. She became a prominent figure in French society, and was the mistress of, among others, Napoleon III, Prince Napoléon, and Alexandre Colonna-Walewski, the illegitimate son of Napoleon I. Efforts by newspapers to publish pictures of her on her deathbed led to the introduction of privacy rights into French law.

Biography

Rachel Félix was born as Elisa-Rachel Félix on 28 February 1821, in Mumpf, Rheinfelden, Aargau, to a family of Jewish background. Her father, Jacob Félix, was a peddler and her mother, Esther Hayer, was a Bohemian dealer in second-hand clothes. She had four sisters (Sophie-Sarah, Rébecca, Mélanie-Dinah, and Adelaïde-Lia) and one brother, Raphaël.

As a child, Félix earned money singing and reciting in the streets. She arrived in Paris in 1830 intending to become an actress. She took elocution and singing lessons, eventually studying under the instruction of the musician Alexandre-Étienne Choron and Saint-Aulaire. She took dramatic arts classes and debuted in La Vendéenne in January 1837, at the Théâtre du Gymnase. Delestre-Poirson, the director, gave her the stage name Rachel, which she chose to retain in her private life as well.

Rachel was described as a very serious and committed student. She was admired for her intelligence, work ethic, diction, and ability to act. Auditioning in March 1838, she starred in Pierre Corneille's Horace at the Théâtre-Français at the age of 17.

During this time, she began a liaison with Louis Véron, the former director of the Paris Opera, which became the subject of much gossip. During this time, from 1838 to 1842, she lived in a third-floor apartment in Paris's Galerie Véro-Dodat.

Her fame spread throughout Europe after success in London in 1841, and she was often associated with the works of Racine, Voltaire, and Corneille. She toured Brussels, Berlin, and St. Petersburg.

Although French classical tragedy was no longer popular at the time Rachel entered the stage of Comédie-Française, she remained true to her classical roots, arousing audiences with a craving for the tragic style of writers like Corneille, Racine and Molière.

She created the title role in Eugène Scribe's Adrienne Lecouvreur. Her acting style was characterized by clear diction and economy of gesture; she evoked a high demand for classical tragedy to remain on the stage. This represented a major change from the exaggerated style of those days, as society was beginning to demand the highly emotional, realistic, instinctual acting styles of the Romantics. Félix completely rejected the Romantic Drama movement happening in nineteenth-century France. She was best known for her portrayal of the title role in Phèdre.

Death
Félix's health declined after a long tour of Russia. Her efforts to remain successful and the constant flux of her relationships had weakened her. She had shown symptoms of tuberculosis as early as 1841, and died early in 1858 of the disease, aged 36, in Le Cannet, Alpes-Maritimes, France. She is interred at Père-Lachaise cemetery in Paris.

Legacy
Félix had two illegitimate sons; Alexandre-Antoine-Colonne with count Walewski (illegitimate son of Napoleon I), and Gabriel-Victor with Arthur Bertrand (son of Henri Gatien Bertrand).

Upon her deathbed, she wrote many farewell letters to her sons, family members, lovers, colleagues and theatre connections at Comédie-Française. She is buried in a mausoleum in the Jewish part of Père Lachaise Cemetery and  in Paris was named after her.

The English theatre critic James Agate published a biography of her in 1928, which echoes the anti-Semitism of his day.

A modern account of her life and legacy by Rachel Brownstein was published in 1995.

The character "Vashti" in Charlotte Brontë's novel Villette was reportedly based on Félix, whom Brontë had seen perform in London.

Rachel, a light tannish colour, primarily for face-powder used in artificial light, is named after her. The Raschel lace-making machine was also named after her.

Chronological repertoire

 1837:
  by Paul Duport (Théâtre du Gymnase, 24 April)
  by Scribe et Varner (Théâtre du Gymnase, 12 June)

At the :

 1838:
 Camille in Horace by Corneille (12 June to 11 September)
 Émilie in Cinna by Corneille (27 September)
 Hermione in Andromaque by Racine (4 September)
 Aménaïde in Tancrède by Voltaire
 Ériphile in Iphigénie en Aulide by Racine
 Monime in Mithridate by Racine
 Roxane in Bajazet by Racine (23 November)
 1839:
 Esther in Esther by Racine (29 February)
 Laodice in Nicomède by Corneille (9 April)
 Dorine in Tartuffe by Molière (30 April)
 1840:
 Pauline in Polyeucte Martyr by Corneille (15 May)
 First tour in France during the summer (Rouen, Le Havre, Lyon)
 The title role of Marie Stuart by Lebrun (22 December)
 1841:
 Toured in Belgium and England (summer)
 1842:
 Chimène in Le Cid by Corneille (19 January)
 The title role of Ariane by Thomas Corneille (7 May)
 Toured in England and Belgium (summer)
 Frédégonde in Frédégonde et Brunehaut by Lemercier (5 November)
 1843:
 The title role of Phèdre by Racine (21 January)
 The title role of Judith by Girardin (24 January)
 Toured in Rouen, Marseille and Lyon (summer)
 1844:
 The title role of Bérénice by Racine (6 January)
 Isabelle in Don Sanche d'Aragon by Corneille (17 January)
 The title role of Catherine II by Romand (25 May)
 Marinette in Le Dépit amoureux by Molière (1 July)
 Toured in Belgium (summer)
 Birth of her son Alexandre in Marly-le-Roi (3 November)
 1845:
 Virginie in Brest (3 July)
 Polyeucte in Nancy (25 August)
 1846:
 Toured in the Netherlands, in Liège and in Lille (June)
 Toured in London (July–August)
 1847:
 La Muse sérieuse in L'Ombre by Molière (15 January)
 Fatine in Le Vieux by La Montagne (6 February)
 The title role of Athalie by Racine (5 March)
 Toured in London, in the Netherlands, and at Liège (May–June)
 1848:
 Birth of her second son, Gabriel, at Neuilly-sur-Seine (26 January)
 Horace (13 March)
 Toured in Amsterdam (June–October)
 Britannicus by Racine (October)
 1849:
 Andromaque (January)
 The title role of Le Moineau de Lesbie by Armand Barthet (22 March)
 The title role of Adrienne Lecouvreur (14 April)
 Toured in west and southwest France (29 May – 31 August)
 1850:
 The title role of Mademoiselle de Belle-Isle by Alexandre Dumas, père(25 January)
 Thisbé in Angelo by Victor Hugo (18 May)
 Lydie in Horace et Lydie by François Ponsard (19 June)
 Toured in London, Hamburg, Berlin, Potsdam, Bremen, Vienna and Munich (July–October)
 1851: Toured
 1853: Toured
 1854: Toured in Warsaw, Saint Petersburg and Moscow (January–April)
 1855: Toured in New York and in the United States (September–December)
 The troupe separated in Cuba in December.
 1858: Rachel died on 3 January

References

Bibliography
Note: This article relies heavily on the corresponding French Wikipedia article, from which this was partially translated in May 2006.
 Anonymous. Rachel et la Comédie Française. Brussels, 1842.
 de B---, Madame, Memoirs of Rachel. London, 1858.
 Barthou, Louis, Rachel. (Acteurs et Actrices d'Autrefois.). Paris, 1926.
 Brownstein, Rachel, Tragic Muse: Rachel of the Comédie-Française. Duke University Press, 1995.
 Coquatrix, Emile, Rachel à Rouen. Rouen, 1840.
 Faucigny-Lucinge, Rachel et son Temps. Paris, 1910.
 Fleischmann, Hector, Rachel Intime: d'après ses lettres d'amour et des documents nouveau. Paris, 1910.
 Gautier, Théophile, L'Art Dramatique en France depuis vingt-cinq ans. Six Volumes. Paris, 1859.
 Gribble, Francis H., Rachel: her Stage Life and her Real Life. London, 1911.
 d'Heylli, Georges, Journal Intime de la Comédie Française (1852–1871). Paris, 1878.
 d'Heylli, Georges, . Paris, 1882.
 d'Heylli, Georges, Rachel et la Ristori. Paris, 1902.
 Houssaye, Arsène, Les Confessions: souvenirs d'un demi-siècle. Four Volumes. Paris, 1885.
 Janin, Jules, Rachel et la Tragédie. Paris, 1861.
 Kennard, Mrs. Arthur, Rachel. Eminent Women Series. London, 1885.
 Laplane, Gabriel, Rachel: lettres inédites. Paris, 1947.
 Louvet, A., Mademoiselle Rachel: Etude sur l'Art Dramatique. Paris, 1892.
 Martin, Sir Theodore, K.C.B., Monographs: Garrick, Macready, Rachel, etc.. London, 1906.
 Maurice, Charles, Histoire Anecdotique du Theâtre. Paris, 1856.
 Maurice, Charles. La Vérité-Rachel: examen du talent de la première tragédienne du Théâtre Français. Paris, 1850.
 de Musset, Alfred, Un Souper chez Mademoiselle Rachel– Oeuvres Poshumes. 1839.
 de Saint Amand, Imbert, Madame de Girardin [Delphine Gay], avec des lettres inédites de Lamarine, Châteaubrieand, Mlle Rachel". Paris, 1876
 Samson, M. Joseph Isidore, Rachel et Samson: souvenirs de thèâtre. Paris, 1898.
 Thomson, Valentine, La Vie Sentimentale de Rachel d'aprè des lettres inédites. Paris, 1900.
 Veron, Louis, Mémoires d'un Bourgeois de Paris. Five Volumes. Paris, 1856

 Agate, James. Rachel. London: Gerald Howe 1928; NY: Viking Press 1928; reprint Bronx: Benjamin Bloom, Inc., 1969.
 Brownstein, Rachel M. Tragic Muse. New York: Alfred A. Knopf, 1993.
 Forman, Edward. Historical Dictionary of French Theatre. Lanham: The Scarecrow Press, Inc. 2010.
 Gribble, Francis. Rachel. New York: Benjamin Bloom Inc., 1972.
 Richardson, Joanna. Rachel''. London, Max Reinhardt, 1956.

External links

 Bartleby's entry on Rachel
 An Englishman in Paris, by Albert Dresden Vandam (see Chapter VI)

Song written by Jean Clausel "Galerie Véro-Dodat"

1821 births
1858 deaths
People from Rheinfelden District
19th-century French actresses
Alsatian Jews
French child singers
Swiss emigrants to France
French stage actresses
Jewish French actresses
Sociétaires of the Comédie-Française
19th-century French women singers
Tuberculosis deaths in France
19th-century deaths from tuberculosis
Burials at Père Lachaise Cemetery

Rachel Félix


Osmanlı'da dilencilik, Osmanlı kültürünün bir parçası olarak tarihçiler ve sosyologlar tarafından ele alınmış bir olgudur.

Devletin dilencilere genel bakışı
Osmanlı tarihinin her döneminde yardımı hak eden yoksullarla, yardım hak etmeyen kesimler arasında bir ayırım yapılmış olduğu söylenebilir. Özellikle dilenciler konusunda böyle bir ayrıma sıklıkla rastlanabilir. Çalışamayacak durumdaki dilencilere Cer kağıdı verilir ve tayin edilmiş olan başbuğun sorumluluğu altında mesleklerini icra etmelerine göz yumulurken, çalışabilecek durumda olduğu halde dilenciliği tercih ettiği düşünülen kimseler yakalanıp kürek ve kalebentlik gibi çeşitli cezalara çaptırılmıştır.

18. yüzyıl
18. yüzyılın sonlarından itibaren dilencilere ilişkin politikalarda değişme başlamıştır. Bu değişim, tek tek bireylerin üretken kapasitesinin önemsenmesine ve bedensel ve fiziki cezalandırmalardan, daha çok ıslah ve terbiye eksenli bir uygulamaya doğru yavaş da olsa bir geçiş olarak değerlendirilebilir. Bu yönelimle dilenciler, devletin pozitif sosyal politikalarının doğrudan muhatapları haline dönüşme yoluna girmişlerdir.

Bu tarihlerde devletin, meşru gördüğü yoksullara ilişkin yaklaşımında da önemli değişiklikler vardır. 18. yüzyıldan önce meşru dilencilerin dilencilik yapmalarına göz yumulurdu, hatta rencide edilmemeleri konusunda hassasiyet gösterilirdi. 18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren, bu kimselere nakdi yardımlar yapılmaya başlandı. Bu uygulamalar tekil olmakla birlikte merkezi devletin dilenciliği meşru ve gayr-i meşru biçimleriyle topyekûn ortadan kaldırmaya niyetlendiği durumlar olması son derece önemlidir. Galata kadısı, topçubaşısı ve voyvodasına gönderilen 1792 tarihli hüküm bu konuda ilginç bir örnektir. Hükümde çalışamayacak durumda olan hasta, yaşlı ve sakat kimselerin hastanelere yerleştirilmeleri ve mümkünse tedavi edilmeleri, çalışabilecek durumda olan dilencilerin ise memleketlerine gönderilmeleri istemiştir. "Devletin öncelikli gündemini, kamusal mekanları dilencilerden temizlemek ve gelip geçenlerin dilenciler tarafından rahatsız edilmelerinin önünün alınması oluşturmuştur". Osmanlı açısından dilenciler ekmekle sorumlu oldukları toprakları terk edip İstanbul'a gelmişlerdir (Çiftu çubuk kaçkunu), ve hemen ait oldukları yere geri gönderilmeleri gerekmekdir.

Yine 18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren çalışamayacak durumda olan kişilerin de dilenmesine artık izin verilmemeye başlanmıştır. Bu kişilerin kamusal mekanda gezinmeleri önlenmeye ve geçinmeleri için de nakdi yardımlar yapılmaya başlanılmıştır.

Devlet dilencilere yeni uygulama yapmakla beraber eski uygulamalar da devam etmiştir. Meşru görülen yoksulların dilenmesine müsaade edilmiştir. 1788 tarihli bir belgede belirtildiği üzere, Anzur Çeşri Mustafa Paşa Mahallesi'nde oturmakta olan ve tamamen kör olan Makro adlı kişi, arzuhalinde geçimini dilencilikle sağladığını ve cizyesini ödeyemediğini belirtmiştir. Makro'nun dilencilik yapmasına izin verilmiş ve ismi de cizye defterinden silinmiştir.

II. Mahmud dönemi
II. Mahmud döneminde İstanbul'da yeni düzenlemelere gidilmiştir. II. Mahmud "Se'ele" (Dilenciler) Müdürlüğü veya Fukara Müdürlüğü adı altında birim oluşturmuş ve 1834 yılında, Süleyman Ağa adlı birini bu göreve atamıştır. Bu kişinin maaşı devlet tarafından karşılanmıştır. Bu yenilik Dilenciler Kethüdalığı'ndan, Fukara Müdürlüğü'ne geçiştir. Bu yenilik, II. Mahmud döneminde merkezi devletin, dilenciliği denetim altında tutma arzusunda olduğunun bir işaretidir.

Devletin dilencilere yönelik politik değişimlerinin bir etkeni de, kırsal kesimlerden özellikle 18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren bir göç başlamış olmasıdır. Devlet de bu göçün önüne geçebilmek için tam önlem almıştır.

19. yüzyıl
19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren, ekonomideki iyileşme, İstanbul'a göçü azaltmıştır. Ancak yüzyılın son çeyreğinde bu istikrarlı ortam bozulmuştur. Maliye bir kriz ortamına girmiştir. Devlet borçlarını ödeyemez hale gelmiştir. Özellikle 19. asırda kaybedilen savaşlar yüzünden bir göç dalgası olmuş ve İstanbul yoğun bir nüfus göçüne maruz kalmıştır. Devletin bu göçle baş edebilmesi oldukça zor olmuştur.

1890'lı yılların gazetelerinde, dilencilerle ilgili kaygılar ortaya konmuştur. Birçok gazetede dilencilerin şehrin görüntüsünü bozduğu ileri sürülmüştür. Bu durumun Osmanlı'nın dışardaki imajını zedelediği belirtilmiştir. Meclis-i Vükela, 26 Ekim 1905 tarihli oturumunda bu konuyu gündemine almıştır. Dahiliye Nezareti, köprü üzerinde dilenciliğin önlenmesine ilişkin bir talimatname hazırlamıştır. Teklife göre Darülaceze görevlileri yakalanan her bir vakayı dikkatle inceleyecekler ve gerçekten yoksul olanları Darülaceze'ye, taşralı olanları da memleketlerine göndereceklerdir. Anne-baba sahibi çocuklar ailelerinden kefalet alınmak şartıyla iade edileceklerdir. Cüzzam hastalığına sahip olanlar ise Üsküdar'daki Miskinler Dergahı'na gönderileceklerdir.

Elit tabakanın dilencilere bakışı
Osmanlı elitinin dilenciler hakkındaki görüşleri gazetelerden görülebilmektedir. 28 Ekim 1900 tarihli Sabah gazetesinde yer alan bir yazıda, dilenciler dört sınıfa ayrılmaktadır:
 İlk sınıf, aile sahibi olmayarak âlil, sakat, velhasıl maişetlerini tedarike gayri muktedir olan mesakinlerden oluşmaktadır. Bu kişiler kendileri için yapılacak olan müessesat-ı aide-i hayriyesine gönderileceklerdir. Bu kişilerin sayısı fazladır. Dolayısıyla vilayetlere gönderilmesi uygun görülmüştür.
 İkinci sınıf, âlil ve sakat fakat aile sahibi bulunanlardan oluşmaktadır. Bunların kendileri Darülaceze'ye, çocukları da Darüleytan, Darüşşafaka veya ıslahhanelere konulmalıdır.
 Üçüncü sınıf, çocuklar, genç kızlar ve velisiz kadınlardan oluşmaktadır. Bunlardan tese'ül eden (dilenen) hamisiz çocuklar ile genç kızlar ıslahhanelere, diğerleri "müessesat-ı münasibe-i hayriyye'ye" gönderilmelidir. Burada ayrıca bazı genç kızların dilencilik maskesi altında fuhuş yaptığı vurgulanıyor.
 Son sınıf da çalışmaya gücü yettiği halde dilencilik yapanlardan oluşmaktadır. Sabah gazetesinin yazarına göre dilencilerin çoğu bu sınıfa dahildir. Bu kimseler en önemli tehlike olarak görülmekte, sadece memleketlerine gönderilmesi yetmemekte bunların üretken hale gelinmesi için uğraşılmalıdır. Fakat halen dilencilik yapacak olurlarsa cezai tedbirlere başvurulması önerilmektedir.

Sabah gazetesinde çıkan yazılardan anlaşılacağı üzere, Abdülhamid rejimi, dilencileri önlemediği gerekçesiyle eleştirilmektedir. Habere göre; "Dilencilerin sokaklardan toplanılması hakkında artık nafile yere söz söylemeyeceğiz. Fakat hiç olmazsa geceleri köprü üzerindeki dilencilerin toplanılması hakkında zabıtanın nazarı dikkatini celb etmek arzusundan kendimizi men edemedik" haberiyle belirtilmektedir.

II. Abdülhamit dönemi
II. Abdülhamit döneminde dilencilere barınak olarak, Darülaceze kurulmuştur. Devrine göre oldukça modern sayılan bir yapıdır. Abdülhamid bu kurumu sadece dilenciliği kontrol altına alma amacıyla kurmamıştır. Darülaceze, bir yandan Abdülhamid'in yoksul halkın yegane koruyucu olduğu şeklindeki imajını güçlendirmek diğer yandan da Osmanlı Devleti'nin modern görüntüsünü pekiştirmek üzere gündeme getirmiştir.

Darülaceze her ne kadar II. Abdülhamit'in iktidar sembolü ise de dilenciliğe karşı mücadele kapsamında gündeme alınmıştır. Zira Darülaceze'nin açıldığı gün olan 31 Ocak 1896 tarihinden birkaç gün sonra konuyla ilgili iki ayrı nizamname yayınlanmıştır:
 Tese'ülün Men'ine Dair Nizamname
 Nizamname-i Dahile (Bu nizamname de gazete yazarlarının yazdıklarından pek farklı değildir. Ancak çalışamayacak durumda olanların dilencilik yapmalarına izin verilmiştir. Nizamnamede çalışabilecek durumda olanlar için, ilk yakalandıklarında kefaletle bırakılacaklarına, taşralı olanların memleketlerine geri gönderileceklerine, aynı kişiler ikinci kez dilencilik yaparken yakalandıkları takdirde, İstanbullu olup olmadıklarına bakılmaksızın taşraya sürüleceklerine işaret edilmektedir.)

II. Meşrutiyet dönemi
II. Meşrutiyet devrinde dilenciliğin ve serseriliğin önlenmesi konusunda Osmanlı eliti ile hükûmet arasındaki ayrılıklar ortadan kalkmıştır. Meşrutiyet rejimi öncelikle, Abdülhamid döneminden miras kalan sosyal refah sisteminin paternal (tek kişi) ve monarşik görünümünü ortadan kaldırıp, refah sistemini bürokratik ve seküler (dünyevi) bir zemine oturtmak arzusunda olmuştur.

II. Meşrutiyet döneminde ayrıca dilencilik, serserilik ve potansiyel suçluluk kavramları kapsamı içinde değerlendirilmeye başlanılmıştır. Bu yeni yasa daha çok şehirdeki yoksul ahalinin kontrolünü sağlamaya yöneliktir. Bu konu ayrıca, Osmanlı polisine sosyal ve ahlaki kontrolleri yükleyerek polisin toplumdaki konumunu yükseltmiştir.

Kaynakça

Dilencilik

Osmanlı İmparatorluğu'nda dilencilik


Sherrodsville est un village américain situé dans le comté de Carroll, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Carroll (Ohio)

Sherrodsville (Ohio)


Adolf Bernhard Philipp Reinach (23. december 1883 – 16. november 1917) var en tysk filosof, fænomenolog (tilhørende München-fænomenologerne) og retsfilosof.

Liv og værk
Adolf Reinach blev født ind i en en prominent jødisk familie fra Mainz, Tyskland, den 23. december 1883.
Adolf Reinach studerede på Ostergymnasium i Mainz (hvor han blev interesseret i Platon) og studerede senere på Münchens universitet. I 1901 studerede han hovedsageligt psykologi og filosofi under Theodor Lipps. Blandt Lipps' elever kom han i kontakt med Moritz Geiger, Otto Selz, Aloys Fischer og især med Johannes Daubert. Fra 1903/4 arbejdede han især med Edmund Husserls filosofi, især hans Logische Untersuchungen (Logiske undersøgelser).

I 1904 fik Reinach sit doktorat i filosofi under Lipps med afhandlingen Über den Ursachenbegriff im geltenden Strafrecht (Om årsagsbegrebet i straffeloven). I 1905 ønskede han at fortsætte sine studier i München (hvor han i mellemtiden var blevet ven med Alexander Pfänder), for at opnå en grad i jura, men han bestemte sig i stedet for at tage til Göttingen og studere under Husserl. I den periode havde flere af Lipps' studerende (under Dauberts tilskyndning) opgivet München og var i stedet taget til Göttingen. Dette kaldes Müncheninvasionen af Göttingen.

Senere i 1905 vendte Reinach tilbage til München for at afslutte sine jurastudier, og han fortsatte derefter i 1906-1907 i Tübingen. Han overværede flere forelæsninger og seminarer om strafferet af retsteorikeren Ernst Beling, som han blev fascineret af, og hvorfra meget af hans senere arbejde er inspireret. I sommeren 1907 tog han statseksamen i jura, men han var også en periode i Göttingen for at deltage i diskussionscirkler med Husserl.

Med Husserls hjælp fik Reinach habilitation ved universitetet i Göttingen i 1909. Fra Reinachs undervisning og forskning kan man se, at han på det tidspunkt også var påvirket af Anton Marty and Johannes Daubert, ud over naturligvis Husserl. Reinach lader til at have inspireret flere unge fænomenologer som Wilhelm Schapp, Dietrich von Hildebrand, Alexandre Koyré and Edith Stein med sin egen undervisning. Ud over at introducere til fænomenologi, underviste Reinach om Platon og Immanuel Kant.

I denne periode iværksatte Husserl en grundig revison af sit hovedværk, Logiske undersøgelser, og bad om Reinachs hjælp til projektet. Endvidere startede Reinach, sammen med Moritz Geiger og Alexander Pfänder, i 1912 det berømte tidsskrift Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung med Husserl som hovedredaktør.

Udover sit arbejde med fænomenologi og anden filosofi, udarbejdede Reinach en foreløber til teorien om talehandlinger af Austin and Searle: Die apriorischen Grundlagen des bürgerlichen Rechtes (The A Priori Foundations of Civil Law) er en systematisk behandling af performative ytringer og a priori begrundelser af den civile ret. Reinachs arbejde var hovedsageligt baseret på Husserls analyser af mening i Logiske undersøgelser, men også på Dauberts kritik af den. I den samme periode udførte Alexander Pfänder (1870–1941) også forskning om ordrer, løfter o. lign.

Efter Husserls offentliggørelse af Ideen (Ideer) i Jahrbuch i 1913, indtog mange fænomenologer en kritisk holdning til hans nye teorier, og bølgen af München-fænomenologi opstod som reaktion mod Ideer, da Reinach, Daubert og andre valgte at forblive tættere på Husserls tidligere filosofi, hans Logiske undersøgelser. I stedet for at følge Husserl i idealisme og transcendental fænomenologi forblev München gruppen forbundet til realistisk fænomenologi.

Reinach havde konverteret til lutheranisme sammen med sin kone.

Ved udbruddet af Første Verdenskrig meldte Reinach sig frivilligt til hæren. Efter at have deltaget i mange slag, og at have modtaget Jernkorset, faldt Reinach i kamp udenfor [Diksmuide] i Flandern den 16. november 1917.

Udvalgte værker
 Über den Ursachenbegriff im geltenden Leipzig: J. A. Barth 1905, Engelsk oversættelse: "On the Concept of Causality in the Criminal Law ," Libertarian Papers 1, 35 (2009).
 "William James und der Pragmatismus," i Welt und Wissen. Hannoversche Blätter für Kunst, Literatur und Leben  (198): 45-65 1910.
 "Kants Auffassung des Humeschen  Problems" i Zeitschrift für Philosophie und philosophische Kritik 141: 176-209 1911.
 "Die obersten Regeln der Vernunftschlüsse  bei Kant" i Kant Studien 16: 214-233 1911.
 Zur Theorie des negativen Urteils. i Münchener  Philosophische Abhandlungen. Festschrift für Theodor Lipps.  Red. A. Pfänder. Leipzig: J. A. Barth 1911. pp. 196–254
 "Die Überlegung: ihre ethische und  rechtliche Bedeutung I" i Zeitschrift für Philosophie und  philosophische Kritik 148: 181-196 1912.
 "Die Überlegung: ihre ethische und  rechtliche Bedeutung II" i Zeitschrift für Philosophie und  philosophische Kritik 149: 30-58 1913.
 "Die apriorischen Grundlagen des bürgerlichen  Rechtes" i Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung  1: 685-847 1913.
Også som særudgave (Sonderdruck), Verlag von Max Niemeyer, Halle a. d. S. (pp. 1–163), 1913.
Genudgivet som: "Zur Phänomenologie des Rechts. Die apriorischen Grundlagen des bürgerlichen Rechts" (forord af Anna Reinach) Munchen, Kösel, 1953.
 "Paul Natorps 'Allgemeine Psychologie  nach kritischer Methode'" i Göttingische gelehrte Anzeigen  4: 193-214 1914.

Hans samlede værker: Sämtliche Werke. Kritische Ausgabe  mit Kommentar (in two volumes) München: Philosophia Verlag 1989. Udg. K. Schuhmann & B. Smith. Nogen on-line texter og oversættelser af Reinachs værker kan findes her.

Litteratur
 Armin Burkhardt: Soziale Akte, Sprechakte und Textillokutionen. A. Reinachs Rechtsphilosophie und die moderne Linguistik (Germanistische Linguistik; Bd. 69). Max Niemeyer Verlag, Tübingen 1986, .
 Karl Schumann and Barry Smith, "Adolf Reinach: An Intellectual Biography" in K. Mulligan, ed., Speech Act and Sachverhalt:  Reinach and the Foundations of Realist Phenomenology,  Dordrecht/Boston/Lancaster: Nijhoff, 1987, 1–27. PDF
 Kevin Mulligan (red.), Speech  Act and Sachverhalt. Reinach and the Foundations of Realist Phenomenology. Dordrecht, Martinus Nijhoff, 1987.
 Barry Smith, Towards a History of Speech Act Theory in A. Burkhardt (ed.), Speech Acts, Meanings and Intentions. Critical Approaches to the Philosophy of John R. Searle, Berlin/New York: de Gruyter (1990), p. 29-61 HTML.
 Pierfrancesco Stagi, La filosofia della religione di Adolf Reinach, Stamen University Press, Roma 2015, pp. 101.   .

Noter

Eksterne henvisninger
 Reinach, A., "Concerning Phenomenology" ("Ueber Phaenomenologie"), January 1914.
 Smith, Barry (2008), Adolf Reinach, in Stanford Encyclopedia of Philosophy.
 Adolf Reinach on State of Affairs and the Theory of Negative Judgement

Filosoffer fra Tyskland
Fænomenologi

Adolf Reinach


In social studies, a political ideology is a certain set of ethical ideals, principles, doctrines, myths or symbols of a social movement, institution, class or large group that explains how society should work and offers some political and cultural blueprint for a certain social order. A political ideology largely concerns itself with how to allocate power and to what ends it should be used. Some political parties follow a certain ideology very closely while others may take broad inspiration from a group of related ideologies without specifically embracing any one of them. An ideology's popularity is partly due to the influence of moral entrepreneurs, who sometimes act in their own interests. Political ideologies have two dimensions: (1) goals: how society should be organized; and (2) methods: the most appropriate way to achieve this goal.

An ideology is a collection of ideas. Typically, each ideology contains certain ideas on what it considers to be the best form of government (e.g. autocracy or democracy) and the best economic system (e.g. capitalism or socialism). The same word is sometimes used to identify both an ideology and one of its main ideas. For instance, socialism may refer to an economic system, or it may refer to an ideology that supports that economic system. The same term may also refer to multiple ideologies, which is why political scientists try to find consensus definitions for these terms. For example, while the terms have been conflated at times, communism has come in common parlance and in academics to refer to Soviet-type regimes and Marxist–Leninist ideologies, whereas socialism has come to refer to a wider range of differing ideologies which are most often distinct from Marxism–Leninism.

Political ideology is a term fraught with problems, having been called "the most elusive concept in the whole of social science". While ideologies tend to identify themselves by their position on the political spectrum (such as the left, the centre or the right), they can be distinguished from political strategies (e.g. populism as it is commonly defined) and from single issues around which a party may be built (e.g. civil libertarianism and support or opposition to European integration), although either of these may or may not be central to a particular ideology. Several studies show that political ideology is heritable within families.

The following list is strictly alphabetical and attempts to divide the ideologies found in practical political life into several groups, with each group containing ideologies that are related to each other. The headers refer to the names of the best-known ideologies in each group. The names of the headers do not necessarily imply some hierarchical order or that one ideology evolved out of the other. Instead, they are merely noting that the ideologies in question are practically, historically, and ideologically related to each other. As such, one ideology can belong to several groups and there is sometimes considerable overlap between related ideologies. The meaning of a political label can also differ between countries and political parties often subscribe to a combination of ideologies.

Anarchism

 Political internationals
 Anarkismo (platformism and specifism)
 Informal Anarchist Federation (insurrectionary anarchism)
 International of Anarchist Federations (synthesis anarchism)
 International Confederation of Labor (anarcho-syndicalism and revolutionary syndicalism)
 International Union of Anarchists (anarcho-communism)
 International Workers' Association (anarcho-syndicalism)

Classical

Post-classical

Contemporary

Opposition
 Anti-anarchism
 Authoritarianism

Religious variants

Regional variants

African

American

Asian

European

Oceanian

 Australia
 New Zealand

Authoritarianism

General

Other

Opposition
 Anti-fascism
 Anti-monarchism
 Decolonization

Religious variants
 Theocracy

Regional variants

African

American

Asian

European

Communitarianism

General

Other

Regional variants
 Kibbutz
Obshchina
Singapore
Zadruga

Communism

 Political internationals

Authoritarian

Leninism

Marxism–Leninism

Libertarian

Marxism

Other

Opposition
 Anti-communism
 McCarthyism
 Pinochetism
 Anti-Marxism
 Anti-socialism

Religious variants

 Christian communism
 Bruderhofs
 Diggers
 Hutterites
 Shakers
 Islamic communism
 Jewish communism

Regional variants

African

American

Asian

European

Oceanian

 Australia
 New Zealand

Conservatism

 Political internationals
 International Democrat Union (conservatism)
 International Monarchist League (monarchism)

General

Reactionary

Opposition

Religious variants

Regional variants

African

American

United States

Asian

European

Oceanian

Corporatism

General

Other

Religious variants

 Christian corporatism
 Distributism

Regional variants

Western Europe

Democracy

General

Other

Direct democracy movements

Pirate politics

Political internationals

Opposition
 Anti-democratism

Religious variants

Christian democracy

 Political internationals
 Centrist Democrat International (Christian democracy)
 Christian Democrat Organization of America (Christian democracy)

General

 Distributism
 Social credit movement
 Gremialismo
 Popularism

Other

Other
 Christian democracy
 Islamic democracy
 Jewish democracy
 Theodemocracy

Regional variants

African

 Egypt
 Morocco

Asian

American

European

Oceanian

 Australia

Environmentalism

 Political internationals
 Friends of the Earth (environmentalism)
 Global Greens (green politics)
 World Ecological Parties (bright green environmentalism)

Bright green environmentalism

Deep green environmentalism

Light green environmentalism

Other

Opposition
 Anti-environmentalism
 Wise use movement

Religious variants

Regional variants

African

 South Africa

American

 United States

Asian

European

 Switzerland

Oceanian

 Australia
 New Zealand

Fascism

 Political internationals
 World Union of National Socialists (Nazism)

General

Other

Opposition

By country

Religious variants

Regional variants

African

 Rwanda
 South Africa

 Blanke Bevrydingsbeweging
 Togo
 Zaire

American

Asian

European

Oceanian

 Australia
 New Zealand
 Neo-Nazism

Identity politics

 Political internationals
 International Council of Women (feminism)
 Minority Rights Group International (minority rights)
 Unrepresented Nations and Peoples Organization (indigenous rights and self-determination)

Age-related rights movements

Animal-related rights movements

Disability-related rights movements

Feminism

General

Opposition
 Antifeminism

Chronological variants

Ethnic and social variants

Religious variants

Regional variants

African

American

Asian

European

Oceanian

 Australia
 New Zealand

LGBT social movements

Men's movement

Regional variants

Self-determination movements

African-American

Indigenous peoples

Latin American

Separatist and supremacist movements

Ethnic

Black
 Black nationalism
 Black separatism
 Black supremacism

White
 Alt-right movement
 White nationalism
 White separatism
 White supremacism

Regional variants

African

 South Africa

American

Asian

 Pakistan

European

 Belgium
 Bosnia, and Herzegovina
 Georgia
 Separatism in Chechnya
 Separatism in Dagestan
 Separatism in Tatarstan
 Separatism in Ural
 Serbia
 Spain
 Basque separatism
 Catalan separatism
 Ukraine
 United Kingdom

Oceania

 Australia
 Tasmania

Gender

 Feminist separatism
 Lesbian separatism
 Homonationalism
 Matriarchy
 Patriarchy

Religious variants

Student movements

General
 Anarchist free school movement
 Student activism

Regional variants

Liberalism

 Political internationals
 Liberal International (liberalism)
 Transnational Radical Party (radicalism)

General

Other

Opposition
 Anti-liberalism
 Illiberal democracy

Regional variants

African

American

Asian

European

Oceanian

 Australia
 New Zealand

Libertarianism

 Political internationals
 Center for a Stateless Society (left-libertarianism)
 International Alliance of Libertarian Parties (right-libertarianism)
 International of Anarchist Federations (anarchism)
 International Union for Land Value Taxation (geoism)
 Liberty International (right-libertarianism)

Left-libertarianism

Right-libertarianism

Other

Opposition
 Anti-libertarianism

Religious variants
 Christian libertarianism
 Libertarian Christianity

Regional variants

African
 South Africa
 Anarchism

American

United States

Asian
 Hong Kong

European
 United Kingdom
 Anarchism
 Anarcho-communism
 Anarcho-naturism
 Individualist anarchism
 Thatcherism

Oceanian
 Australia
 Anarchism
Anarcho-technocracy

Nationalism

 Political internationals
 International Conference of Asian Political Parties (pan-Asianism and regionalism)
 The Movement (neo-nationalism and right-wing populism)
 Unrepresented Nations and Peoples Organization (nationalism and self-determination)

General

Other

Opposition

Religious variants

Regional variants

African

American

Asian

European

Oceanian
 Australia
 New Zealand
 Māori
 South Island

Unification movements

Populism

 Political internationals
 Foro de São Paulo (democratic socialism, left-wing populism, social democracy and socialism of the 21st century)
 The Movement (neo-nationalism and right-wing populism)
 Progressive International (democratic socialism, left-wing populism, progressivism and social democracy)

General

Left-wing populism

Right-wing populism

Other

Regional variants

African

 Arab Spring movement

Asian

American

European

Oceanian

 Australia
 One Nation Party
 New Zealand
 New Zealand First

Progressivism

 Political internationals
 Progressive Alliance (progressivism and social democracy)
 Progressive International (democratic socialism, left-wing populism, progressivism and social democracy)

General
 Economic progressivism
 Social progressivism
 Techno-progressivism
 Transnational progressivism

Other
 Progressive conservatism
 Reform movement
 Social justice movement
 Technocracy movement

Opposition
 Anti-progressivism

Religious variants
 Islamic progressivism
 Progressive Christianity

Regional variants

Religio-political ideologies

 Political internationals
 Centrist Democrat International (Christian democracy)
 Hizb ut-Tahrir (Islamism)
 Humanist International (humanism)
 Muslim Brotherhood (Islamism)

General

Political atheism and agnosticism
 Atheist feminism
 Marxist–Leninist atheism
 Secular humanism
 Secular liberalism
 State atheism

Political Bahá'í Faith
 New world order (Bahá'í)
 Opposition

Political Buddhism

Political Christianity

Political Confucianism
 Neo-Confucianism
 New Confucianism

Political Hinduism

Political indigenous religions
 Maori environmentalism

Political Islam

Political Judaism

Political Neopaganism

Political Shinto
 State Shinto
 Showa Statism

Political Sikhism
 Khalistan movement
 Sikh feminism

Political Taoism
 Huang–Lao
 Way of the Five Pecks of Rice
 Way of the Taiping

Political Zoroastrianism
 Mazdakism

Satirical and anti-politics

General

 Abstentionism
 Anti-Centrism
 Apoliticism

Other

 Populism
 Anti-politics

Religious variants

 Political quietism

Regional variants

Social democracy

 Political internationals
 Foro de São Paulo (democratic socialism, left-wing populism, social democracy and socialism of the 21st century)
 Progressive Alliance (progressivism and social democracy)
 Progressive International (democratic socialism, left-wing populism, progressivism and social democracy)
 Socialist International (democratic socialism and social democracy)

General

Other

Opposition

 Anti-welfarism
 Lemon socialism
 Social fascism

Regional variants

African

American

Asian

European

Oceanian

 Australia
 Melanesia
 New Zealand

Socialism

 Political internationals
 African Socialist International (African socialism, Pan-Africanism)
 Foro de São Paulo (democratic socialism, left-wing populism and socialism of the 21st century)
 Progressive International (democratic socialism, left-wing populism, progressivism and social democracy)
 Socialist International (democratic socialism and social democracy)
 World Socialist Movement (anti-Leninism, classical Marxism, impossibilism and international socialism)

General

Authoritarian

Libertarian

Other

Opposition
 Anti-socialism

Religious variants

Regional variants

African

American

Asian

European

Oceanian

Syndicalism

 Political internationals
 International Confederation of Labor (anarcho-syndicalism and revolutionary syndicalism)
 International Workers' Association (anarcho-syndicalism)

General

Other

Opposition
 Anti-unionism

Regional variants

Transhumanism

 Political internationals
 Humanity+ (transhumanist politics)

General

 Anarcho-transhumanism
 Democratic transhumanism
 Libertarian transhumanism

Other

Regional variants
 United States

See also

 Direct democracy
 Ideology
 List of communist ideologies
 List of forms of government
 List of ideologies named after people
 List of political systems in France
 Participatory democracy
 Political international
 Political party
 Representative democracy
 Suffrage
 Universal suffrage

References

External links

Useful Notes/Political Ideologies

Political Ideologies: Guide to Understand Different Beliefs

list

List of political ideologies


فيريرو روشيه   هي نوعٌ من الشكولاتة، تنتجها شركة فيريرو الإيطالية منذ عام 1981. أعتبرت كأفضل شوكولاتةٍ حسب تصنيف شركة M.O.T، وهي الشركة الرائدة الأساسية في تصنيف السكاكر والشوكولاتة، وقد نالت أعلى تصويتٍ جماهيريٍ.

أصناف فيريرو
 فيريرو روشيه
 فيريرو رافايللو
 فيريرو جاردين (جوز الهند)
 فيريرو جاردين (الليمون)
 فيريرو أمي (فاكهة الغابات)
 فيريرو جاردين (الفستق)
 فيريرو جاردين (اللوز)
 فيريرو جاردين (البندق)
 فيريرو جيوتو
 فيريرو روندنوير

مراجع

فيريرو
منتجات عرضت في 1979
منتجات عرضت في 1982

فيريرو روشيه


James Douglas Lewis (nacido en 1950 en Puerto Argentino/Stanley) es un político argentino nacido en las Islas Malvinas. Vive en Puerto Santa Cruz, provincia de Santa Cruz, donde se desempeñó como director municipal de turismo. También se ha desempeñado como director del museo local, en las plataformas petrolíferas y en la cría de ovejas.

Biografía
De ascendencia inglesa y tercera generación de isleños, es bisnieto de James Lewis, responsable de la estación meteorológica del Observatorio Nacional Astronómico Argentino instalado en Puerto Egmont hacia la década de 1870 y quién vivió junto con su esposa —la primera mujer blanca en la isla Grande de Tierra del Fuego— en Ushuaia a orillas del canal Beagle en contacto con los yámanas hasta su muerte en 1898. Su hijo, Frank Ushuaia Lewis —el primer hombre blanco bautizado en Santa Cruz—, fue un malvinense que se radicó en la Patagonia Argentina para dedicarse a la ganadería ovina y llegó a ser intendente de Puerto Santa Cruz. El hijo de Frank, Francisco, conoció en Malvinas a una enfermera y tras tres años de relación nació James. Sus dos padres participaron en la Segunda Guerra Mundial, ya que servían para el ejército británico en un portaaviones con base en las Malvinas.

A sus tres años de edad su familia decidió trasladarse a la estancia de sus abuelos en el territorio continental argentino, debido a que en las islas no había tantas posibilidades de empleo. Fue educado en un colegio inglés de Buenos Aires. Es el único malvinense que realizó el servicio militar en el Ejército Argentino.

La familia de James, es una de las muchas familias de malvinenses que se instalaron en la provincia de Santa Cruz, obteniendo la nacionalidad argentina. Otro caso similar es el de la familia Gleadell, cuyo descendiente Nelson Daniel Gleadell llegó a ser intendente de Puerto San Julián.

En abril de 1982, Lewis estaba en la estancia de un amigo en Cabo Vírgenes buscando carneros. Según él, la guerra se podría haber evitado «con un poco de sensatez y sentido común».

Desde 1987 participó seis veces junto a la delegación argentina en las peticiones que se realizan anualmente ante el Comité de Descolonización de las Naciones Unidas exigiendo que el Reino Unido retome las negociaciones por la soberanía de las islas.
En junio de 2007 participó junto al canciller argentino Jorge Taiana y Marcelo Vernet -bisnieto de Luis Vernet, gobernador argentino de las Malvinas antes de la invasión británica de 1833-. Allí planteó:

Recordó a su vez que:

En 2002 había dicho que Argentina ofrece «repetidamente salvaguardias a los isleños y su forma de vida, teniendo en cuenta sus intereses, que se han incorporado a la Constitución Argentina». Con respecto a la integración entre argentinos y malvinenses, ha dicho:

En mayo de 2014 anunció sus intenciones de ser candidato a intendente de la ciudad donde vive, por la Unión Cívica Radical.

Véase también
Nacionalidad de los malvinenses
James Peck
Alexander Betts
Soledad Rende
Yolanda Bertrand
Derek Rozee
Matilde Vernet y Sáez
Janet Robertson
María Strange

Referencias

Enlaces externos
Cadena3 - Video - James Douglas Lewis, malvinense director de Turismo de Puerto de Santa Cruz

Personas de Puerto Argentino/Stanley
Políticos de la provincia de Santa Cruz (Argentina)

James Douglas Lewis


Sal y Pimienta (en el idioma inglés original, Sugar & Spike) fue una serie de historietas publicada por DC Comics desde 1956 hasta 1992, así como los nombres de sus dos protagonistas. Sugar and Spike fue creada, escrita y dibujada por Sheldon Mayer. Se la considera un precedente de la serie de dibujos animados Rugrats (1991).

Trayectoria editorial
Este cómic se publicó en los Estados Unidos desde 1956 hasta 1971 durante 98 números; cuando la pérdida de visión de Mayer limitó su habilidad como dibujante, Sugar and Spike dejó de aparecer.  Más tarde, después de que su vista mejorase tras una operación de cataratas, Mayer reemprendió las historietas de Sugar and Spike hasta su muerte en 1991.

Estas últimas historietas se publicaron ya para el extranjero, y sobre todo para México, donde la revista Sal y Pimienta, editada por Novaro alcanzó los 308 números en su "Serie Clásica" y otros 14 en la "Serie Colibrí". Mientras, en España, alguna historieta fue traducida por Bruguera como Susi y Bebito y publicada en Zipi y Zape Especial.

Adaptaciones

 En los Estados Unidos hay una versión del programa de tv norteamericano basado en el cómic homónimo emitido por Univisión
 En Paraguay hay una versión del programa de tv basado también en el cómic emitido por Telefuturo desde 1995 hasta principios de 2004, y conducido por el chef Santiago Montañez y la bailarina Lorena Azucas. En los últimos años, Santiago Montañez es reemplazado por Enrique Landó y la bailarina fue la modelo Rosana Barrios. Dentro de dicho programa se emitía alguna telenovela.

Referencias

Bibliografía

Historieta de Estados Unidos
Revistas de historieta de México
Historietas de 1956

Sal y Pimienta


Gansu (kínverska: 甘肃; rómönskun: Gānsù) er landlukt er hérað í norðvestanverðu Kína. Höfuðborg hennar og stærsta borg er Lanzhou, í suðausturhluta héraðsins. Gansu er sjöunda stærsta stjórnsýsluumdæmi Kína að flatarmáli, (453.700 ferkílómetrar).

Héraðið liggur á milli hásléttu Tíbets og Löss-hásléttunnar (stundum kölluð "Gula-framburðarsvæðið"). Það liggur að Mongólíu, Innri Mongólíu og Ningxia í norðri, Xinjiang og Qinghai í vestri , Sichuan í suðri og Shaanxi í austri. Gulafljót (eða Gulá) liggur í gegnum suðurhluta héraðsins. Hluti af hinni miklu Góbíeyðimörk er í Gansu. Í suðri rís Qilian-fjallgarðurinn til norðurs og vesturs.

Gansu telur um um 25 milljónir íbúa. Þeir eru aðallega Han Kínverjar en einnig minnihlutahópar Hui, Dongxiang og Tíbeta. Á stórborgarsvæði höfuðborgarinnar Lanzhou eru um 5,3 milljónir manna.

Héraðið er eitt hið fátækasta í Kína. Hagkerfið byggir að miklu á námuvinnslu steinefna, sérstaklega sjaldgæfra jarðefna. Þá er ferðaþjónusta héraðinu mikilvæg enda á Qin-ríki uppruna sinn í því sem nú er suðaustur af Gansu og myndaði það fyrsta þekkta keisaradæmi Kína. Þá lá Norðursilkivegurinn forðum um Gansu.

Tenglar

 Enskur vefur héraðsstjórnar Gansu.  Inniheldur ýmsar upplýsingar t.d. um sögu, skipulag, fréttir og ferðaþjónustu
 Vefur Britannica um Gansu. Inniheldur ýmsar upplýsingar um héraðið t.d. sögu, landslag, skipulag og markverða staði]

Heimildir

 Blaðagrein um Silkiveginn og Gansu hérað í Morgunblaðinu, sunnudag 7. október 1990.

Tilvísanir

Héruð í Kína

Gansu


Det Hvide guld er en film instrueret af Nicolas Arroyo, Jacob Rold Christiansen og Rune Toldam.

Handling
Salar de Uyuni er verdens største saltsø. Det er et unikt område, der med sine golde sletter og enorme vidder henleder tankerne på et nærmest månelignende landskab. I denne del af Bolivia bliver salt betragtet som en kilde til liv, og den ydmyge saltarbejder Santos Colque kalder det for 'Det hvide guld'. For selvom et ton salt kun giver 16 kr., muliggør det hans drøm om at give sine fem børn den uddannelse, han aldrig selv fik. Dette er historien om en ægtemand, en arbejder og en fader, der målrettet forsøger at ændre den skæbne hans børn blev givet ved fødslen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012
Bolivia
Dokumentarfilm fra Danmark

El oro blanco Salar de Uyuni


Antes comuna 9, está conformada por 11 barrios; limita con las comunas de La Fuente y Palogrande y con el corregimiento Corredor agroturistico.

División
La comuna está conformada por 11 barrios, los cuales son:

Sitios de interés
Aranjuéz
 Empresa de Teléfonos de Caldas
 Aguas de Manizales
 Teletón Manizales
Malhabar
 Casa de la Cultura
Fátima
 Iglesia Nuestra Señora de Fátima
Las Colinas
 Terminal de Transportes de Manizales
Pío XII
 Iglesia Pío XII

Referencias
https://web.archive.org/web/20190629154002/http://www.alcaldiamanizales.gov.co/

Comunas de Manizales

Universitaria (Manizales)


Una toalla de pie es una toalla, generalmente pequeña y rectangular, cuya función es secar los pies al salir de la ducha.

Uso

El uso de la toalla de pie no es siempre común ni recomendable ya que es posible que resbale en pisos. Sin embargo, ciertas toallas incluyen una superficie diseñada especialmente para evitar dicha situación, haciendo su uso mucho más seguro.

Hay dos tipos de toallas de pie:

 Una toalla más grande con espacio para los dos pies.
 Dos toallas separadas y pequeñas que pueden ponerse juntas para cumplir el mismo propósito. La desventaja es la separación entre las toallas, que puede llegar a provocar que el usuario resbale e, incluso, que acabe herido.

Las dos variedades están disponibles en el mercado.

Aparición

Al igual que las toallas regulares del baño, las de pie se venden de muchos colores. Además, algunos fabricantes incluyen paisajes y personajes de dibujos animados en sus productos.

Ropa de hogar
Cuarto de baño
Pies en la cultura

Toalla de pie


Lovech Province (, former name Lovech okrug) is one of the 28 provinces of Bulgaria, lying at the northern centre of the country. It is named after its main city - Lovech. As of December 2009, the population of the area is 151,153.

Municipalities
The Lovech province (област, oblast) contains eight municipalities (singular: община, obshtina - plural: общини, obshtini). The following table shows the names of each municipality in English and Cyrillic, the main town or village (in bold), and the population as of December 2009.

Demographics

The Lovech province had a population of 169,951 according to a 2001 census, of which  were male and  were female.
As of the end of 2009, the population of the province, announced by the Bulgarian National Statistical Institute, numbered 151,153 of which  are inhabitants aged over 60 years.

The following table represents the change of the population in the province after World War II:

Ethnic groups

Total population (2011 census): 141 422
Ethnic groups (2011 census):
Identified themselves: 130 180 persons:
Bulgarians:  118 346 (90,91%)
Romani: 5 705 (4,38%)
Turks:  4 337 (3,33%)
Others and indefinable:  1 792 (1,38%)
A further 11,000 persons in the Province did not declare their ethnic group at the 2011 census

In the 2001 census, 167,877 people of the population of 169,951 of Lovech Province identified themselves as belonging to one of the following ethnic groups (with percentage of total population):

Language
In the 2001 census, 168,307 people of the population of 169,951 of Lovech Province identified one of the following as their mother tongue (with percentage of total population):
154,157 Bulgarian (),
6,994 Turkish (),
6,033 Romani (),
and 1,123 other ().

Religion

Religious adherence in the province according to 2001 census:

References

See also
Provinces of Bulgaria
Municipalities of Bulgaria
List of cities and towns in Bulgaria
List of villages in Lovech Province

Provinces of Bulgaria

ckb:لۆڤێچ

Lovech Province