Jiànzi (毽子), ti jian zi (踢毽子), ti jian (踢毽) o jiànqiú (毽球) es un juego tradicional asiático, originario de China en el que los jugadores intentan mantener un volante de peso o pluma en el aire con los pies y otras partes del cuerpo (pero no las manos, a diferencia de juegos similares como por ejemplo la peteca o indiaca). El juego, que es conocido por diferentes nombres, tiene reglas parecidas a las del bádminton y voleibol, aunque también se juega de manera artísticas, haciendo un círculo de jugadores en la calle o un parque, y tiene por objetivo mantener 'arriba en el aire' el volante de manera habilidosa. En Vietnam, se conoce como đá cầu y es deporte nacional, jugado sobre todo en Hanoi.

En los últimos años, el juego ha ganado muchos seguidores tanto en Europa, como en Estados Unidos y otros países.

No se utilizan raquetas.

Otros nombres
 Estados Unidos - kikbo
 Vietnam - đá cầu
 Malasia - sepak bulu ayam
 Singapur (y sureste de Asia) - chapteh o capteh o chatek
 Corea - jegichagi o jeigi (más popular entre los niños)
 Indonesia - bola bulu tangkis o sepak kenchi
 Filipinas - larong sipa
 Macao - chiquia
 India - poona (precursor del badminton, desconocido para la mayoría de los indios)
 Grecia - Podopterisi
 Francia - da câu o plumfoot o pili
 Polonia - zośka

Deporte tradicional de China

Jian zi


George Joachim Goschen, 1st Viscount Goschen  (10 August 1831 – 7 February 1907) was a British statesman and businessman best remembered for being "forgotten" by Lord Randolph Churchill. He was initially a Liberal, then a Liberal Unionist before joining the Conservative Party in 1893.

While Chancellor of the Exchequer, in 1888, he introduced the Goschen formula to allocate funding for Scotland and Ireland.

Background, education and business career
He was born in London, into a Jewish family , the son of Wilhelm Heinrich (William Henry) Goschen, who emigrated from Leipzig. His grandfather was the prominent German printer Georg Joachim Göschen.  He was educated at Rugby under Tait, and at Oriel College, Oxford, where he took a first in Literae Humaniores and served as President of the Oxford Union. He entered his father's firm of ″Frühling & Göschen″, of Austin Friars, in 1853, and three years later became a director of the Bank of England. From 1874 to 1880, Goschen was Governor (Company chairman) of the Hudson's Bay Company, North America's oldest company (established by English royal charter in 1670).

Political career, 1863–1885
In 1863 he was returned without opposition as one of the four MPs for the City of London in the Liberal interest, and he was reelected in 1865. In November of the same year he was appointed Vice-President of the Board of Trade and Paymaster General, and in January 1866 he was made Chancellor of the Duchy of Lancaster, with a seat in the cabinet. When Gladstone became prime minister in December 1868, Goschen joined the cabinet as President of the Poor Law Board, until March 1871, when he succeeded Childers as First Lord of the Admiralty. In the 1874 general election he was the only Liberal returned for the City of London, and by a narrow majority. Being sent to Cairo in 1876 as delegate for the British holders of Egyptian bonds in 1876, he concluded an agreement with the Khedive to arrange for the conversion of the debt.

In 1878 his views on the county franchise question prevented him from voting consistently with his party. With the City of London becoming more Conservative, Goschen did not stand there at the 1880 general election, but was instead returned for Ripon in Yorkshire, which he represented until 1885, when he was returned for Edinburgh East. He declined to join Gladstone's government in 1880 and refused the post of Viceroy of India, but he became special ambassador to the Porte, where he settled the Montenegrin and Greek frontier questions in 1880 and 1881. He was made an Ecclesiastical Commissioner in 1882. When Sir Henry Brand was raised to the peerage in 1884, Goschen was offered the role of Speaker of the House of Commons, but he declined. During the parliament of 1880–1885 he frequently found himself at odds with his party, especially over franchise extension and questions of foreign policy. When Gladstone adopted Home Rule for Ireland, Goschen followed Lord Hartington (afterwards 8th Duke of Devonshire) and became one of the most active of the Liberal Unionists. He failed to retain his seat for Edinburgh at the election in July of that year.

Political career, 1885–1895
On the resignation of Lord Randolph Churchill in December 1886, Goschen, though a Liberal Unionist, accepted Lord Salisbury's invitation to join his ministry as Chancellor of the Exchequer. Churchill had assumed he could not be replaced and famously commented that he had "forgotten Goschen" was a potential alternative. Goschen needed a seat in Parliament and so stood in a by-election in the Liverpool Exchange constituency but was defeated by seven votes in January 1887. He was then elected for the strongly-Conservative St George's, Hanover Square, in February. His chancellorship was memorable for his successful conversion of the National Debt in 1888. He also introduced the first UK road tax, implemented in the form of two vehicle duties, on locomotives and carts.

According to Roy Jenkins, a former Chancellor of the Exchequer, "Whether Goschen was a good Chancellor is more problematical. His main and real achievement was the conversion in 1888 of the core of the national debt from a 3 percent to a 2.75 percent and ultimately 2.5 percent basis. For the rest he was a stolid and uninnovating Chancellor." Professor Thomas Skinner wrote, "Yet there remains a feeling that he failed to accomplish much of what needed to be done".

The University of Aberdeen again conferred upon him the honour of the rectorship in 1888, he received an honorary LL.D from the University of Cambridge in the same year, and he received a similar honour from the University of Edinburgh in 1890.

Following the defeat of Salisbury's government in 1892, Goschen moved into opposition. Though he had been a leading Liberal Unionist as Chancellor of the Exchequer, Goschen did not stand against Joseph Chamberlain for the leadership of the party in 1892 following the departure of Hartington to the House of Lords as the Duke of Devonshire. Unable to work with Chamberlain, Goschen left the Liberal Unionists and joined the Conservatives in 1893. One obvious sign of his change of allegiance within the Unionist alliance was when he joined the exclusively Conservative Carlton Club in the same year.

Political career, 1895–1907

From 1895 to 1900 Goschen was First Lord of the Admiralty. He retired in 1900 and was raised to the peerage as Viscount Goschen of Hawkhurst, Kent. Though retired from active politics he continued to take a great interest in public affairs, and when Chamberlain started his tariff reform movement in 1903, Lord Goschen was one of the weightiest champions of free trade on the Unionist side.

Other public positions
In educational subjects Goschen had always taken the greatest interest, his best known, but by no means his only, contribution to popular culture being his participation in the University Extension Movement. His first efforts in parliament were devoted to advocating the abolition of religious tests and the admission of Dissenters to the universities. His published works indicate how ably he combined the wise study of economics with a practical instinct for business-like progress, without neglecting the more ideal aspects of human life. In addition to his well-known work on The Theory of Foreign Exchanges, he published several financial and political pamphlets and addresses on educational and social subjects, among them being,The Cultivation of the Imagination, Liverpool, 1877, and that on Intellectual Interest, Aberdeen, 1888. He was President of the Royal Statistical Society, 1886–88.

He also wrote a biography of his grandfather, The Life and Times of George Joachim Goschen, publisher and printer of Leipzig (1903).  This culminated a long-standing project to refute allegations of Jewish ancestry, giving his earliest ascertainable ancestor as a Lutheran pastor named Joachimus Gosenius, recorded in 1609. However, it did not prevent his family from being erroneously classed as of Jewish origin in the German genealogical work known as The Semi Gotha, first published 1913.

Private life
Goschen died on 7 February 1907. He had married, in 1857, Lucy, the daughter of John Dalley, and had 6 children. He was succeeded by his eldest son George (1866–1952), who was also a Conservative politician, served as Governor of Madras and married the daughter of Lord Cranbrook.

Cultural references
 Goschen appears as a minor character in the historical-mystery novel Stone's Fall, by Iain Pears.
 He is referenced in the poem Away from It All by New Zealand poet A. R. D. Fairburn:
I want to leave behind me all rancid emotion.
I want to be alone. I want to forget Goschen.

References

Further reading
Archive.org (sign in to access books and to link footnotes)
The Times (of London) archives
Thomas J. Spinner: George Joachim Goschen: the transformation of a Victorian liberal, Cambridge: Cambridge University Press, 1973
Goschen, George: The Life and Times of Georg Joachim Goschen, Vol. I, New York: G. P. Putnam, 1903
Goschen, George: The Life and Times of Georg Joachim Goschen, Vol. II, New York: G.P. Putnam, 1903
Arthur D. Elliot: The life of George Joachim Goschen, First Viscount Goschen, 1831–1907. 2v. London: Longmans Green, 1911

External links

1831 births
1907 deaths
Alumni of Oriel College, Oxford
Chancellors of the Duchy of Lancaster
Chancellors of the Exchequer of the United Kingdom
Chancellors of the University of Oxford
British liberal politicians
Fellows of the Royal Society
First Lords of the Admiralty
Liberal Party (UK) MPs for English constituencies
Scottish Liberal Party MPs
Liberal Unionist Party MPs for Scottish constituencies
Liberal Unionist Party MPs for English constituencies
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
People educated at Rugby School
Presidents of the Royal Statistical Society
Rectors of the University of Edinburgh
Rectors of the University of Aberdeen
UK MPs 1859–1865
UK MPs 1865–1868
UK MPs 1868–1874
UK MPs 1874–1880
UK MPs 1880–1885
UK MPs 1885–1886
UK MPs 1886–1892
UK MPs 1892–1895
UK MPs 1895–1900
UK MPs who were granted peerages
Members of the Parliament of the United Kingdom for Edinburgh constituencies
Governors of the Hudson's Bay Company
People educated at Blackheath Proprietary School
Ambassadors of the United Kingdom to the Ottoman Empire
Members of the Parliament of the United Kingdom for the City of London
Politics of Edinburgh
George Goschen, 1st Viscount Goschen
British people of German descent
Deputy Lieutenants of Kent
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Fellows of the British Academy
Presidents of the Oxford Union
Peers of the United Kingdom created by Queen Victoria
1

George Goschen, 1st Viscount Goschen


Beaumont-en-Auge (, literally Beaumont in Auge) is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France. The town hosts one of the last kaleidoscope manufacturers in France.

Population

Notable people
Pierre-Simon Laplace (1749–1827), mathematician, physicist, astronomer and philosopher.
Jean-Charles Langlois (1789–1870), soldier and military commander during the Napoleonic Wars, painter of battles.

See also
 The brilliance of Beaumont-en-Auge; vintage and current images of the village with a short biography of Laplace
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia
Pierre-Simon Laplace

Beaumont-en-Auge


7.5 cm Infantriegeschütz 37 (7.5 cm IG 37) Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında piyade birliklerine destek amacıyla kullanılan bir toptu. 7.5 cm PaK 37 topu temel alınarak üretilmiştir. IG 37 modeli 1944 Kızıl Ordudan ganimet olarak alınan 3.7 cm PaK 35/36 ve 3.7 cm PaK 158(r) ait namlu ve kundaklar kullanılarak üretilmiştir.

İstatistikleri
 Kalibresi: 75mm
 Yükselme açısı: -10° ila 40°
 Namlu çıkış hızı: 280 m/s
 Menzili: 5150m
 Yanal açı: 58°
 Ağırlığıt: 510 kg
 Mermi ağırlığı: 5.45 kg

Piyade topları
Almanya'nın topları

7,5 cm Infanteriegeschütz 37


Die Route nationale 761, kurz N 761 oder RN 761, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Brissac-Quincé und Loudun verlief. Ihre Länge betrug 60 Kilometer. 1978 wurde der Abschnitt zwischen Montreuil-Bellay und Loudun in die Nationalstraße 147 integriert, die zwischen Loudun und Saumur eine neue Streckenführung erhielt. Dieser Abschnitt wurde 2006 abgestuft.

Weblinks
 Route nationale française 761 auf WikiSara (französisch)

761
Straße in Pays de la Loire

Route nationale 761


Fan kulüp ya da  hayran kulübü, bir sanatçının, kişinin, fikrin veya cansız bir varlığın hayranları tarafından kurulan ve ona adanan kulüptür. Hayranlar tarafından yürütülen kulüpte genellikle hayranı olunan varlık ile ilgili tartışmalar, destek çalışmaları, haberler ve diğer ilgili araçlar bulunur.

Günümüzde çoğu hayran kulübünün, hayran oldukları varlığı anlatmak ve yaygınlaştırmak amacıyla web siteleri bulunmakta. Bu sitelerde genellikle hayran olunanın fotoğrafları, görüntüleri ve bilgileri bulunur.

Fanatizm

Hayran kulübü


Then: The Earlier Years is a double album compilation by the band They Might Be Giants, released in 1997. Then contains the album Lincoln in its entirety, the albums They Might Be Giants and Miscellaneous T which are each missing one track, a few otherwise unreleased songs from their 1985 Demo Tape and other songs previously unreleased. The song missing from Miscellaneous T is "(She Was a) Hotel Detective (Single Mix)" and the song missing from They Might Be Giants is the album version of "Don't Let's Start", as it was replaced in its appropriate place in the track listing by the single version of the same song from Miscellaneous T.

The They Might Be Giants Online Store also sells the non They Might Be Giants and Lincoln tracks separately, in two parts titled Giants Jubilee and Mightathon. These albums were once sold separately, but the full album is typically available for sale digitally.

The compilation Best of the Early Years is a heavily condensed version of this release (a single disc and only 10 tracks).

The two discs of this compilation were released separately in 2013 by Australian indie label Breakaway Recordings, with the TMBG disc having the original "Don't Let's Start" mix and the single mix of "(She Was A) Hotel Detective" added, as well as having "Untitled" moved from track 23 to track 38 and "'85 Radio Special Thank You" having 20 seconds of silence appended.

The cover art is by Tony Millionaire.

Song origins
Tracks 1-3 and 5-19 on disc one are originally from They Might Be Giants
Tracks 1-18 on disc two are originally from Lincoln
Track 4, the single mix of "Don't Let's Start," was taken from Miscellaneous T; in the original release of They Might Be Giants, a different mix of this song appeared as the fourth track on the album
Tracks 20-27 on disc one and tracks 19-26 on disc two are from Miscellaneous T, although that itself was a compilation of b-sides, so the tracks originally appeared on various singles and EPs
Tracks 34 and 35 from disc one and tracks 31 and 32 from disc two are originally from the 1985 Demo Tape
Tracks 28-33 and 36 on disc one and tracks 27-30 and 33-36 on disc two are previously unreleased.

Track listing
All songs are by They Might Be Giants unless otherwise noted.

Disc one
 "Everything Right Is Wrong Again" – 2:20
 "Put Your Hand Inside the Puppet Head" – 2:12
 "Number Three" – 1:27
 "Don't Let's Start" (Single Mix) – 2:35
 "Hide Away Folk Family" – 3:21
 "32 Footsteps" – 1:36
 "Toddler Hiway" – :25
 "Rabid Child" – 1:31
 "Nothing's Gonna Change My Clothes"  – 1:58
 "(She Was A) Hotel Detective" – 2:10
 "She's an Angel" – 2:37
 "Youth Culture Killed My Dog" – 2:51
 "Boat of Car" – 1:15
 "Absolutely Bill's Mood" – 2:38
 "Chess Piece Face" – 1:21
 "I Hope That I Get Old Before I Die" – 1:58
 "Alienation's for the Rich" – 2:25
 "The Day" – 1:27
 "Rhythm Section Want Ad" – 2:22
 "We're the Replacements" – 1:50
 "When It Rains It Snows" – 1:33
 "The Famous Polka" – 1:33
 "Untitled" - 2:33
 "For Science" – 1:19
 "The Biggest One" – 1:22
 "Kiss Me, Son of God" (Alternate Version) – 1:49
 "Mr. Klaw" – 1:19
 "Critic Intro" – 1:37
 "Now That I Have Everything" – 2:20
 "Mainstream U.S.A." – 1:15
 "Fake Out in Buenos Aires" – 1:48
 "Greek #3" – 1:29
 "I Hope That I Get Old Before I Die" (Original Version) – 1:12
 "I'm Def" – 1:08
 "Don't Let's Start" (Demo Version) – 1:14
 "'85 Radio Special Thank You" – 1:25

Disc two
 "Ana Ng" – 3:23
 "Cowtown" – 2:21
 "Lie Still, Little Bottle" – 2:06
 "Purple Toupee" – 2:40
 "Cage & Aquarium" – 1:10
 "Where Your Eyes Don't Go" – 3:06
 "Piece of Dirt" – 2:00
 "Mr. Me" – 1:52
 "Pencil Rain" – 2:42
 "The World's Address" – 2:24
 "I've Got a Match" – 2:36
 "Santa's Beard" – 1:55
 "You'll Miss Me" – 1:53
 "They'll Need a Crane" – 2:33
 "Shoehorn With Teeth" – 1:13
 "Stand on Your Own Head" – 1:16
 "Snowball in Hell" – 2:31
 "Kiss Me, Son of God" – 1:54
 "Hello Radio" – 0:55
 "It's Not My Birthday" – 1:52
 "I'll Sink Manhattan" – 2:32
 "Nightgown of the Sullen Moon" – 1:59
 "World's Address" (Joshua Fried Remix) – 5:42
 "Hey, Mr. DJ, I Thought You Said We Had a Deal" – 3:48
 "Lady Is A Tramp" (Rodgers and Hart) – 1:20
 "Birds Fly" – 1:25
 "Kitten Intro" – 1:43
 "Weep Day" – 1:50
 "The Big Big Whoredom" – 1:39
 "I'm Gettin' Sentimental Over You" (Bassman, Washington) – 1:59
 "Become a Robot" – 1:18
 "Which Describes How You're Feeling" – 1:24
 "Swing Is a Word" – 0:53
 "Doris Cunningham" – 0:12
 "Counterfeit Fake" – 0:39
 "Schoolchildren Singing "Particle Man"" – 2:05

See Also
1997 in music

References

External links
Then: The Earlier Years at This Might Be A Wiki

They Might Be Giants compilation albums
1997 compilation albums
Restless Records compilation albums
Rykodisc compilation albums

Then: The Earlier Years


أصداء السيرة الذاتية لنجيب محفوظ كتاب مكون من نصوص قصيرة تجمع بين السيرة الذاتية والتأمل الفلسفي والحدث القصصي المركز. نشر أولا على حلقات في أخبار الأدب، ثم أصدره لأول مرة ناشره الأول سعيد جودة السحار مالك دار مكتبة مصر للنشر سنة 1995. آخر طبعاتها كانت من دار الشروق في 2006.

لم يكتب نجيب محفوظ سيرته الذاتية بشكل مباشر، وكما قال «هناك عشرات المقابلات معي في مختلف وسائل الإعلام ولا حاجة توجد لكتابة سيرتي الذاتية». لكنه تحدث بطريقة غير مباشرة عن طفولته وصباه وشبابه ورجولته وأزمته الفكرية وخبراته السياسية والحياتية.

احتوى الكتاب على أكثر من 200 فقرة لكل منها عنوان وبداية ونهاية. واختار نجيب محفوظ لهذه المجموعة اسم «أصداء» لينفي عنها صفة السيرة الذاتية، إلا أننا نجد حياته ملخصة في جميع قصص المجموعة، وهي عبارة عن مقاطع قصيرة للغاية ومكثفة ورمزية.

ونجد نجيب محفوظ يتحدث عن حبه الأول المستحيل والتي أسماها «عايدة» في رواية قصر الشوق، يتحدث عن حبه لها برمزية ويسمي نفسه «عبد ربه التائه» ويقول «هنيئاً لمن كانت حياته ومماته في بوتقة الهجران».

كما يتحدث عن سعد زغلول الذي بقي نجيب مخلصاً لذكراه حتى آخر أيامه، وعن السياسيين في كل العهود، وعن زملائه الأدباء، وعن زوجته «عطية الله» وعن بناته. كما أن موقفه من الدين والإيمان بالله يتناثر منذ بداية المجموعة وحتى نهايتها بشكل مدروس، فهو يبني العمل بكامله في ذهنه ثم «يسكبه على الورق» كما يقول.

ويعتبر بعض النقاد أن هذه المجموعة من أعمق ما كتب نجيب محفوظ، وتمثل تجربته وخبرته. وبالرغم من ذلك لم تلق المجموعة شهرة أعمال أخرى كتبها نجيب محفوظ.

لا ينتمي الكتاب لجنس أدبي وسردي محدد أو معروف، بل هو فقرات متنوعة متفرقة ليس لها سياق نصي واحد.

المصادر

وصلات خارجية
 صفحة الكتاب في موقع أبجد.

روايات 1995
روايات نجيب محفوظ
أدب عربي في القرن 20

أصداء السيرة الذاتية


ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සඳහා වන මාධ්‍යවේදීන්ගේ සංවිධානය (ජේඩීඑස්) යනු,  ශ්‍රී ලංකාවෙන් පිටුවහල් කර ඇති මාධ්‍යවේදීන්, මානව හිමිකම් සේවකයන් සහ අනෙකුත් ක්‍රියාකරුවන් විසින් පිහිටුවා ගෙන ඇති  ජර්මනියේ ස්ථානගතව ක්‍රියාත්මක වන සංවිධානයකි.  ශ්‍රී ලංකාවෙහි මානව හිමිකම් සහ මාධ්‍ය නිදහස උල්ලංඝනය පිළිබඳ වාර්තා එය සතුව පවතින අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ යුද්ධ අපරාධ පිළිබඳ විඩියෝ එය විසින් ඉදිරිපත් කර ඇත.

ආශ්‍රිත

ජාත්‍යන්තර රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන
අදහස් ප්‍රකාශන නිදහස පිළිබඳ සංවිධාන


Fort Smith er en by i den vestlige del af delstaten Arkansas i USA. Byen har  indbyggere og er den næststørste by i Arkansas. Den ligger ved Arkansasfloden på grænsen til delstaten Oklahoma. Fort Smith er det ene af to administrative centrer i det amerikanske county Sebastian County.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Arkansas

Fort Smith (Arkansas)


.br, Brezilya'nın internet ülke kodudur.

Brezilya'da iletişim
Brezilya medyası
br
br

.br


ජනාධිපති කාර්යාලයෙන් නිකුති කළ රජයේ සහ රාජ්‍ය සංස්ථා ඉඩම් බදු දිමේ චක්‍රලේඛය


دزيرزهينسكيي (Любимівка) هي مدينة في مقاطعة لوهانسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 8072 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

دزيرزهينسكيي (لوهانسكا)


La Croix pour services rendus pendant la guerre avec la Médaille pour services rendus pendant la guerre est créée le 7 mars 1915 par le duc Bernard III de Saxe-Meiningen-Hildburghausen.

Croix pour services rendus pendant la guerre
Cette distinction, décernée exclusivement aux officiers, est une croix de bronze entourée d'un cercle. Les quatre angles de la croix sont surmontés d'une couronne. Sur l'avers, le cerceau est formé d'une couronne de chêne. Dans le médaillon l'initiale B (Bernhard). Au revers dans le cercle l'inscription· FÜR VERDIENST · IM KRIEGE 1914/15 et dans le médaillon les .

Une couronne est fixée entre la croix et l'anneau porteur.

Médaille pour services rendus pendant la guerre
Réalisée en bronze noir, la médaille ronde est décernée aux sous-officiers, hommes de troupe et autres sans grade. Elle représente la distinction décrite ci-dessus, avec une couronne sur le bras supérieur de la croix.

Manière de porter
Les deux récompenses sont portées sur un ruban noir avec des bandes latérales jaunes et vertes sur la poitrine gauche.

Bibliographie
 Die Sammlung des Wehrgeschichtlichen Museums im Schloss Rastatt; 1 Orden und Ehrenzeichen, Freiburg im Breisgau 1977.

Décoration militaire de l'Empire allemand

Croix pour services rendus pendant la guerre (Saxe-Meiningen)


Citizen Potawatomi, ili građanski Potawatomi, dio su Algonquianskog plemena Potawatomi koji su se, dok su živjeli u Kansasu, odvojili od ostatka plemena oko 1861., i postali građani SAD-a, ali su se nakon toga preselili na Indijanski Teritorij, (današnja Oklahoma). Godine 1890. njihovo brojno stanje je iznosilo 1036, ali je do 1900. godine broj porastao na 1722, a 1904. spao na 1686.

Izvori

Potawatomi

Citizen Potawatomi


İsmet Giritli (d. 17 Nisan 1924, Sivastopol - ö. 3 Şubat 2007, İstanbul), Türk hukuk profesörü ve yazar.

İlk yılları

1924 yılında Kırım'da doğdu. İlköğrenimini burada gördükten sonra liseyi Kabataş Erkek Lisesi'nde okudu. Ardından İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu ve aynı fakültenin idare hukuku kürsüsünde 1964 yılında profesör oldu.

Kariyeri

1961 Anayasasını hazırlayan bilimadamlarından birisi olan Giritli, Barolar Temsilcisi olarak Kurucu Meclis üyeliğine seçildi.

Giritli, Türkiye Millî Gençlik Teşkilatı (TMGT) Genel Başkanlığı ve Birleşmiş Milletlerde de Türk Delegasyonu danışmanlığı yaptı.

1964-1968 yılları arasında ilk TRT Yönetim Kurulu üyeliği ve başkanlığında da bulunan Prof. Dr. Giritli, 1968 yılının ocak ayında ilk televizyon yayınını gerçekleştiren ekibin başında yer aldı.

İsmet Giritli, 1958-1959 yılları arasında New York Columbia Üniversitesi Hukuk Fakültesinde, 1968-1969'da Columbia Üniversitesi Orta Doğu Enstitüsünde misafir öğretim üyesi olarak çalıştı.

Ders takrirleri (Fifty-Years of Turkish Political Development 1919-1969) adı ile yayınlandı.

1971-1972 yılları arasında Washington D.C'deki Georgetown Üniversitesi' nde Orta Doğu'da Amerikalı-Sovyet rekabeti konusunda ders verdi ve Woodrow Wilson International Centers For Scholars da İngilizce olarak yazdığı Super-Powers in the Middle East adlı kitap İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi yayınları arasında yer aldı.

1978-1979 yılları arasında Glasgow Üniversitesi' nde Senior Research Fellow sıfatı ile Petrol politikaları konusunda seminer sundu.

1982-1991 yılları arasında Marmara Üniversitesi Basın Yayın Yüksek Okulu Müdürlüğü ve Radyo Televizyon Yüksek Kurulu üyeliği yapan ve Atatürk Yüksek Kurumu asli üyeliği bulunan Giritli, 1976 yılında Meksika Milletlerarası Hukuk Akademisi'ne seçildi.

1985 yılında Fransızların Palmes Academiques' ' nişanı ve Chevalier' ' unvanını alan Giritli, İngilizce, Rusça ve Fransızca biliyordu.

Sayısı 50'yi aşan kitabı bulunan ve çok sayıda makalesi yayımlanan Giritli, 1999 yılından beri İstanbul Kültür Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeliği yapıyordu.

Ölümü
2006 yılında pankreas başında kanser teşhisi konulan Giritli, uzun süredir Metropolitan Florence Nightingale Hastanesi'nde tedavi görüyordu. Son 15 gününü yoğun bakımda geçiren Giritli 3 Şubat 2007 tarihinde sabaha karşı öldü.

Eserleri
 Anayasa Hukuku, Der Yayınları
  Günümüzde Atatürkçülük, Der Yayınları
  Günümüzde Haberleşme (Olaylar, Sorunlar-Gözlemler), Der Yayınları
  Günümüzde İnsan Hakları, Der Yayınları
  İdare Hukuku 1, Der Yayınları
  İdare Hukuku 2, Der Yayınları
  Kara Altın Kavgası Petrol ve Politika, Toker Yayınları
  Solculuk Milliyetçilik ve Türkiye, Toker Yayınları
  Yıldönümleriyle Türk Devrim Tarihi, Der Yayınları
  Çeşitli Yönleri ile Atatürk ve Atatürkçülük, Der Yayınları
  Türkiye'nin İdari Yapısı Kamu Yönetimi Teşkilatı, Der Yayınları
  Kara Altın Kavgası Petrol ve Politika, Toker Yayınları
  Atatürk ve Atatürkçülük, Der Yayınları
  1990'lara Girerken Bazı Olaylar ve Sorunlar, Der Yayınları
  Kısa Türk Devrim Tarihi (Kurtuluş ve Kuruluş), Beta Basım Yayın

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İsmet Giritli'nin biyografisi (hukuk.iku.edu.tr)

1924 doğumlular
2007 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk hukuk akademisyenleri
Kırım Tatarı asıllı Türkler
İstanbul Üniversitesi öğretim üyeleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Kabataş Erkek Lisesinde öğrenim görenler
TBMM 1961 Kurucu Meclis barolar temsilcisi
TBMM 1961 Kurucu Meclis Anayasa Komisyonu üyeleri
İdare hukukçuları
Türkiye'de kanserden ölenler
147'ler

İsmet Giritli


Gull River (engl. für "Möwen-Fluss") ist der Name folgender Flüsse:

in Kanada:
 Gull River (Balsam Lake), in Ontario
 Gull River (Lake Nipigon), in Ontario

in den Vereinigten Staaten:
 Gull River (Crow Wing River), in Cass County, Minnesota
 Gull River (Turtle River Lake), in Beltrami County, Minnesota

Gull River ist der Name folgender Orte:

 Gull River, früherer Name von Minden (Ontario), Ort in Ontario, Kanada

Gull River


Vrh odnosno čvor, pojam iz teorije grafova. To je jedan od definirajućih dijelova grafa. Skup čvorova , skup grana, lukova dva su odvojena skupa. Ta dva odvojena skupa i pripadajući odnosi među njima definiraju graf. Čvorove se na grafovima prikazuje točkama. Čvorovi su povezani pravim ili krivim crtama, kao prikaz incidentnih odnosa. Dva čvora incidentna s nekom granom jesu susjedni čvorovi. Ako dvije grane imaju zajednički čvor, to su susjedne grane.

Dio je skupa vrhova V = V(G) u grafu, koji su dio uređenog para G = (V, E) koji čine graf G. Drugi dio uređenog para čini skup bridova E = E(G) disjunktnih s V. Svaki brid e ∈ E spaja dva vrha u, v  ∈ V koji se zovu krajevi od e. Vrhovi su u prikazu grafa obično nacrtani tako da je graf nacrtan u ravnini i pri tome su vrhovi točke, a spajaju ih dužine ili krivulje koje predstavljaju bridove.

Skup vrhova se obično označava s V, prema engleskoj riječi vertex za vrh. Analogno, skup se označava i s N, prema engleskoj riječi node za čvor.

Ako su istog stupnja svi vrhovi nekog grafa, za taj graf kažemo da je regularan.

Izvori

Teorija grafova

Čvor (teorija grafova)


A Perdiz-magna (Alectoris magna) é uma ave galiforme pertencente à família Phasianidae. Ocorre unicamente na China.

Taxonomia
Esta perdiz tem duas subespécies reconhecidas:

 A. m. lanzhouensis  (Liu N., Huang Z., & Wen L., 2004)
 ''A. m. magna (Przevalski, 1876)

Aves descritas em 1876
Alectoris

Perdiz-magna


Ingeborg Marie Raunkiær (født 11. oktober 1863 i Varde, død 8. september 1921 i Frederiksberg) var en dansk forfatterinde. Hun var gift med Christen Raunkiær.

Ingeborg Marie Raunkiær skrev artikler til en række blade og nogle satiriske skildringer. Anonymt udkom Mand og Kvinde (1909) og I Danmark (1911). Den første indeholder tankeudvekslinger, den anden skildrer dansk natur til årets forskellige tider, ofte kønt, men til tider noget for udtværet.

Kilder

Eksterne henvisninger

Dansksprogede forfattere fra Danmark
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Personer fra Varde

Ingeborg Marie Raunkiær


جاك بيلجرين، رسام فرنسي، (ولد في 17 يونيو 1944.)

السيرة الذاتية
جاك بليجرين يهتم برسم اللوحات، المظاهر الطبيعية، والحياة العامة. بدأ مسيرته الفنية في سن الثامنة. عندما كان في الحادية عشرة من عمره، حصل علي أولي جوائزه من مجلس مدينة إيكس أون بروفونس. كان أسلوبه في البداية ينتمي إلى المدرسة الواقعية والكلاسيكية، ولكنه اكتشف الانطباعية. بعد دراسته في ميونخ ليصبح مترجما، حصل علي شهادة دراسة اللغة الألمانية في إيكس أون بروفونس. ولكي يتسني له الوقت لاستكمال مسيرته الفنية قام بالتخلي عن مهنة الترجمة. في عام 1980، كرس نفسه للرسم ودرس التعبيرية الألمانية. بليجرين تأثر بالوحوشية (الفوفسم) والفنانين التعبيريين الفرنسيين مثل فينسنت فان غوخ، أندريه ديران، ألبير ماركيه، كييس فان دونجن وهنري ماتيس. قام بالسير علي خطوات فناني مدرسة مرسيليا وبروفنس. معاييره الأساسية : الرسم ومواكبة عصره وزمنه. هو عادة يستخدم الألوان القوية ويحدد رسوماته بهوامش سوداء عريضة، كل لوحة تحكي قصة، لحظة وذكري. في نفس الوقت، كما هو معروف عنه، عندما يفكر بليجريني في الماضي، هو لا يحبذ الرجعية، بل الشعور بالواقع. هو أيضا مذكور في موسوعة Benezit للفنانين (1999 و 2006).

المشاراكات الأساسية

المشاراكات
 1967 : إيكس أون بروفونس, Galerie La Provence Libérée
 1969 : إيكس أون بروفونس, Galerie La Provence Libérée
 1972 : إيكس أون بروفونس, Galerie des Cardeurs
 1977 : مرسيليا, Galerie Le Tigre de Papier
 1978 : إيكس أون بروفونس, Galerie Les Amis des Arts
 1980 : مرسيليا, Galerie Mary
 1983 : إيكس أون بروفونس, Galerie du Belvédère
 1984 : طولون, Galerie du Var-Matin
 1986 : مرسيليا, Galerie La Poutre
 1989 : مرسيليا, Galerie Chaix Bryan
 1990 : مرسيليا, Galerie Forum Ars-Galicana
 1991 : مرسيليا, Galerie Sylvestre
 1993 : ليون, Galerie Auguste Comte
 1994 : مرسيليا, Galerie Montgrand
 1995 - 1998 : ليون, Galerie des Brotteaux
 1998 : سانت ريمي دو بروفنس, Galerie à l'Espace des Arts
 2001 : لندن, Summer's Arts Gallery
 2001 : تيبنجن, Casula Gallery
 2005 - 2006 : إيكس أون بروفونس, Casula Gallery
 2006 : بروكسل، ليون، سانت ريمي دو بروفنس, Galerie à l'Espace des Arts
 2006 : ميلانو, Casula Gallery
 2008 : إمارة دبي, Art Phui
 2009 : مرسيليا, Galerie Art 152
 2009 : بروكسل, Galerie à l'Espace des Arts
 2009 - 2010 : إمارة دبي,The Mojo Gallery
 2010 : الدار البيضاء, 9 Galerie Au
 2010 : سانت ريمي دو بروفنس ,Musée Jouenne
 2012 : سانت سير سور مير ,Grand Hôtel les Lecques
 2012 : ستوكهولم ,La Petite Galerie Française
 2012 : قوانغتشو ,Art Canton
 2012 : باريس ,Salon d'Automne - Grand Palais
 2013 : هونغ كونغ ,ِAsia Contemporary Art Show, JW Marriott hotel
 2014 : سنغافورة ,Ode to Art Gallery
 2014 : Château Castrum de Bucco
 2014 : إيكس أون بروفونس ,مبنى بلدية

لوحاته المعروضة
 منذ عام 2000: متحف شاتوه نف لاروج للفن الحديث

أشخاص من آكس أون بروفانس
رسامون فرنسيون
رسامون فرنسيون في القرن 20
رسامون فرنسيون في القرن 21
فنانون ذكور فرنسيون في القرن 20
فنانون ذكور فرنسيون في القرن 21
فنانون ذكور في القرن 20
فنانون ذكور في القرن 21
مواليد 1944
مواليد في آكس أون بروفانس
فنانون من آكس أون بروفانس

جاك بيلجرين


Lana Jastrevski, poznatija pod umjetničkim imenom Popsimonova je karlovačko-sisačka producentica, kompozitorica i DJ-ica elektroničke glazbe. Live performans karakterizira elektro zvuk 80-ih i jedinstveni vokal. Izdaje pjesme na engleskom i na hrvatskom.

Inspirirana je elektronskom školom osamdesetih, gdje se ponajviše osjeti utjecaj DAF i Suicide. Ona pak kao svoje utjecaje ističe DAF i Front 242 kao najveće te The Klinik, Dive, Suicide, Anne Clark, Malaria! i SPK. U svojem nastupu uživo koristi sintesajzer, laptop i glas, koji čudnom kombinacijom rusko-hrvatsko-srpsko-englesko-njemačkog osvaja slušatelje diljem Europe, od Berlina, Belgije i Beograda sve do Ukrajine.

Karijera
Svirala je violinu prije nego se počela baviti elektroničkom glazbom.

Rođena je u Karlovcu, ali deset godina živjela je i djelovala u Sisku, gdje joj je i krenula glazbena karijera. I sama kaže da je Popsimonova stvorena tamo.

Popsimonova se glazbom počela baviti relativno kasno. Aktivna je u glazbenoj underground sceni od 2006. kao suosnivač uspješnog, ali kratkotrajnog synth pop-dua Dekolaž. Dekolaž je nastupio na Elektrana stageu-u festivala Exit 2007.

Nakon raspada Dekolaža 2008. započela je solo karijeru.

Njen prvi solo uradak "Obrisi" nalazi se na kompilaciji Radio Resistance u izdanju Enfant Terrible. Zatim je izdala EP za belgijski Romance Moderne te prvi solo vinil za nizozemski Gooiland Elektro.

2015. pojavila se na DEEP kompilaciji u izdanju Daft Records.

Napravila je glazbu za kazališnu predstavu Ine Sladić u Zagrebu u Teatru &TD premijerno izvedenu 2015. Kaže da joj je jedna od najvećih želja napraviti soundtrack nekog filma.

Diskografija
Popsimonova (2014., vlastito izdanje)
Die Brücke (LP, 2014., J.A.M. Traxx), Popsimonova & Zarkoff
Brokedown Palace (2015., Rotterdam Electronic Emergencies)

EP
Falling down tonight/Voluntary work camp (2012., 0.5), Popsimonova & Zarkoff
neimenovan (2013., Gooiland Elektro, Enfant Terrible)
Break and enter (2014., Adriatiko Recordings), Popsimonova feat. Zarkoff
After the fall (2019., Rotterdam Electronic Emergencies)

Singlovi
Obrisi (2009., Enfant Terrible), kompilacija naziva Radio Resistencia
Things that they didn't teach us (2012., Tacuara Records), Diktatur (Cesar Canali) & Popsimonova na EP-u Diktatur
Ruby (Tuesday Mix) (2012., 0.5)
Hazardous material (2012., Adriatiko Recordings), Selecto & Popsimonova na EP-u Selecto, Popsimonova & Zarkoff – Hazardous material
Yellow lamps (2012., Romance Moderne)
No hero (2016., InClub Records), Le Chocolat Noir feat. Popsimonova
Chrono (2016., Kakakids records), Le Crabe feat. Popsimonova
Empty eyes (2017., Tocasmydrum)
Karmelita (Borgie Remix) (?., ?), Dorcelsius feat. Popsimonova

Izvori
https://www.discogs.com/artist/1371413-Popsimonova

Životopisi, Sisak
Životopisi, Karlovac
Hrvatski elektronički glazbenici

Popsimonova


Kresge College is one of the residential colleges that make up the University of California, Santa Cruz. Founded in 1971 and named after Sebastian Kresge, Kresge college is located on the western edge of the UCSC campus. Kresge is the sixth of ten colleges at UCSC, and originally one of the most experimental. The first provost of Kresge, Bob Edgar, had been strongly influenced by his experience in T-groups run by NTL Institute. He asked a T-group facilitator, psychologist Michael Kahn, to help him start the college. When they arrived at UCSC, they taught a course, Creating Kresge College, in which they and the students in it designed the college. Kresge was a participatory democracy, and students had extraordinary power in the early years. The college was run by two committees: Community Affairs and Academic Affairs. Any faculty member, student or staff member who wanted to be on these committees could be on them. Students' votes counted as much as the faculty or staff. These committees determined the budgets and hiring. They were also run by consensus. Distinguished early faculty members included Gregory Bateson, former husband of Margaret Mead and author of Steps to an Ecology of Mind; Phil Slater, author of The Pursuit of Loneliness; John Grinder, co-founder of Neuro-linguistic programming and co-author of The Structure of Magic; and William Everson, one of the Beat poets.

Distinguished graduates from the early days of Kresge College include Doug Foster, who went on to become editor of Mother Jones magazine, and Richard Bandler, who co-founded Neuro-Linguistic Programming (NLP) with John Grinder.

Architecture
The architecture of Kresge College is designed to resemble a residential area in Tuscany, and includes a piazzetta next to the college office and mail room. The informal quality of the space, especially the narrow street, was a reaction against the modernist skyscrapers of the previous generation of dormitory buildings.

Kresge students are offered the opportunity to create murals around Kresge to keep the College representative of its current age. There are approved mural areas on buildings R1, R3, R6, and R8.

The Kresge Renewal Project is renovating Kresge College to address the University's housing crisis. Buildings R11, R7, R5, the Triplets, the Recreation Center, and the Annexes are all to be demolished to make room for three dormitory buildings located in the Kresge Meadow. A new Academic Building will be built on Upper Street, where the old Town Hall previously stood. A new Town Hall will be built where R11 was built. The Renewal Project will also aid in helping Kresge College becoming ADA compliant, raising the North "Kresge Bridge". Notable features such as the waterfall steps, piazzetta, and mayor's stand will remain; the piazzetta has plans to be renovated as well however. Keeping with the tradition of Kresge's construction, Town Halls were hosted to gain student input to the renovations.

The early years

According to UC President Clark Kerr, Edgar had been influenced by the work of Carl Rogers and was attempting to translate Rogers' notion of client-centered psychotherapy into a form of student-centered education. Kerr sarcastically explained in his memoirs how this turned out: "A recipe for total anarchy. A recipe for Kresge." The problem with running the college as a participatory democracy was that only the most committed activists could make it work; everyone else was either sidelined or simply fled.

In the early days, Kresge had a threefold focus: humanistic psychology, women's studies and environmental studies. The best history of the early days of the college is a chapter in Gerald Grant and David Reisman's award-winning book on experimental colleges in the United States, The Perpetual Dream: Reform and Experiment in the American College (University of Chicago Press, 1979). Today, the literature, feminist studies and writing departments have moved to the new Humanities building while the Writing Program and the Science Communication Program remain in Kresge.

The current core course, Power and Representation, examines the ways in which an individual relates to communities by focussing on representations of gender, ethnicity, class, sexual orientation and race.

Kresge's idiosyncratic architecture, designed by architects William Turnbull and Charles Moore, is based on a fantasy Italian village which winds up the hillside. Instead of dormitories, Kresge housing consisted of apartments, suites (which allowed students to have small single rooms), and octets. The octets were large housing spaces intended for eight students, which the architects deliberately left unfinished. When the college opened, each group of eight students was given $2,000 to design and build the inner walls and floors. The earlier octets had significant open and communal spaces, but the ones designed later had more walls and individual rooms. The openness created such an interpersonal intensity that by the end of the first year, thirty one of the thirty two original students had left the octets for other housing. Also, in the first quarter, they went from octets housing eight students, to sextets housing six students. Today most of the apartments, suites, and sextets serve the same purpose as dorm rooms, although they contain private kitchens, bathrooms, and living rooms. The college is acclaimed in architectural circles. For example, it is included in G. E. Kidder Smith's 1996 book Sourcebook of American Architecture: 500 Notable Buildings from the 10th Century to the Present (Princeton University Press).

At the north end of the college was the Kresge Town Hall, which has seen many groundbreaking performances, including the third Talking Heads concert on the west coast, given Dec 4, 1977. 1977 was also the year that the legendary conference, "LSD: A Generation Later" was held at Kresge College. The conference was attended by both counterculture figures such as Timothy Leary PhD, Allen Ginsberg, Ram Dass, Stephen Gaskin, and Ralph Metzner PhD, as well as early psychedelic researchers including Oscar Janiger, MD, William McGlothlin, PhD, Stanley Krippner, PhD, Claudio Naranjo, MD and Willis Harman PhD.

During the day, Town Hall served as a classroom.  In the evenings and weekends, it was still used for events such as concerts and films. Annual events include the Fall Film Festival and Halloween showings of The Rocky Horror Picture Show with a live cast.

In 1979, Chancellor Robert Sinsheimer implemented major reforms at the Santa Cruz campus which finally ended the most unusual aspects of the Kresge experiment.

Kresge was originally endowed by the Kresge family trust, whose fortune was derived from K-Mart; one of the early (and very ironic) nicknames of Kresge was 'K-Mart' college; considering its traditionally counter-cultural orientation, it was about as far from the middle American K-Mart image as could be imagined. The architects originally wanted to put a neon sign from an S. S. Kresge department store at the entrance to the college, but this idea met too much resistance.

Student life
Kresge College is currently home to several co-ops (Natural Foods Co-op, Photo Co-op, Garden Co-op) as well as the social justice organization, Common Grounds. Residential housing themes include the Writer's House, the Eco-Village, Trans Inclusive Housing, Substance Free, Sober and Clean Recovery Housing, Single Gender, and Mixed Gender.

Services for Transfer and Re-entry Students (STARS), the Veterans Resource Center (VETS), and the Student Lounge which has a public kitchen and restrooms are all services within Kresge College, located next to the Piazzetta, west of Lower Street.

Kresge Parliament, and the Kresge Multicultural Education Committee (KMEC), and Orientation Leaders are ways that Kresge students can get more involved in student life.. Kresge Parliament is the student government representing Kresge College. It is open to all Kresge affiliates, from first years to transfer students, and engages in community service, funding requests, and occasionally hosts events. KMEC sponsors PRIDE, an annual campus wide event starting at the Bookstore and ending in Kresge Lower Street. PRIDE often has resources, food, and performances from various student clubs. Orientation Leaders meet before the school year and welcome in the incoming freshmen. They help with move in, and welcome week where they host various events to create a community in Kresge and help with any move in nerves. An annual welcome week tradition is the Board Walk Frolic where UCSC students collectively go to the Santa Cruz Beach Boardwalk.

Next to the computer lab, there is a Free Book Library where students can leave and take books as needed. Books available range from poetry to class readers. This Library was added in 2017 by Kresge Parliament. Parliament also purchased a ping pong table which is located in the laundry room where students are able to play against each other while waiting for their clothes to finish washing.

The Kresge Programs Office hosts events for students yearlong. Every quarter, there is a Late Night Breakfast where the Porter/Kresge Dining Hall is reserved only for Kresge Affiliates. The Programs Office also offers supplies for students to check out including board games, Giant Jenga, and frisbees.

Interesting points
One of the alumni of Kresge, Marti Noxon, went on to produce Buffy the Vampire Slayer, and managed to sneak in-joke references to Kresge as well as Santa Cruz into many of the scripts, most recently in the Angel spin-off where a supporting character (Eve) is described as a graduate of Kresge. Another alumnus, Richard Bandler, developed Neuro-Linguistic programming with one of his Kresge professors, John Grinder. Alumnus Doug Foster went on to become the editor of Mother Jones magazine and an Emmy Award-winning TV producer.

In 1987, a chicken, named Chick Chick, lived in/around the Octagon sextet, and was known to wander around campus looking for things to eat.  Later, a loose pet hamster would unknowingly fall down a heating duct in the same sextet and die, producing a lingering foul smell every time the heat was turned on.

Kresge may also be a place where the Jewish Renewal movement was advanced as Reb Zalman-Schacter visited Professor Michael Kahn, one of the founders of humanistic psychology, several times in the early 1970s.

Adam Carson, drummer for the band AFI, lived in an apartment in Kresge his sophomore year of college which he "spent all my time hanging out with Fritch at Stevenson. Then I dropped out and went on tour..."  He recalls it as "the bigger mistake" he made, after living at Rachel Carson College his freshman year.

Kresge symbolically "seceded" in April 1990 from the rest of the main university "in the name of the environment ... [and] in the name of the Earth."

Dining

The closest dining hall is the Kresge/Porter dining hall in Porter College, with the Porter Slug Cafe (previously known as the Hungry Slug, and before that a worker's collective called Sluggo's Pizza) adjacent to the dining hall. The servery offers chef-customized traditional style entrees, signature salads, and pizzas. The dining hall is well known for having a variety of vegetarian and vegan options and also has a wonderful outside deck with a view of the adjacent Porter meadow and the Monterey Bay ocean view. Formerly, at the end of Kresge Upper Street was the Owl's Nest, which acted as Kresge's official cafe (the Slug being that of Porter). The cafe was well known for having exotic delicious fruits and vegetables smoothies. In addition, served serves a variety of entree options. Due to the Kresge Renewal Project, Owl's Nest has been temporarily taken down until construction is complete.

References

External links
 Kresge College home page
 UC Santa Cruz home page
 UCSC statistics by residential college
  Photographs and architectural drawings of Kresge College from the UC Santa Cruz Library's Digital Collections

University of California, Santa Cruz colleges

Kresge College


විද්‍යුත් රසායනික විද්‍යාවෙහි,  ලවණ සේතුවක් යනු, විද්‍යුත්  රසායනික  කෝෂ වර්ගයක් වන, ගැල්වානි කෝෂයක (වෝල්ටීය කෝෂයක)  ඔක්සිකරණ සහ ඔක්සිහරණ අර්ධ-කෝෂ එකිනෙක සම්බන්ධ කිරීමට භාවිතා කරන පරික්ෂණාගාර උපකරණයකි. . සාමාන්‍යයෙන්, ලවණ සේතු වර්ග දෙකකින් පවතියි: වීදුරු බට සහ පෙරහන් කඩදාසි යනුවෙනි.

වීදුරු බට සේතු
සාපේක්ෂ වශයෙන් නිෂ්ක්‍රීය     විද්‍යුත් විච්ඡේද්‍යයකින් පිරවූ U-හැඩැතිි වීදුරු බටයකින්  එක් වර්ගයක ලුණු සේතු සමන්විත වෙයි; සාමාන්‍යයෙන්  පොටෑසියම් ක්ලෝරයිඩ් හෝ  සෝඩියම් ක්ලෝරයිඩ් භාවිතා කරන නමුදු, රූප සටහනෙහි දක්වා ඇත්තේ  පොටෑසියම් නයිට්‍රේට් ද්‍රාවණයක් භාවිතා කරන ආකාරයකි.

විද්‍යුත් විච්ඡේද්‍යය තෝරා ගැනීමේදී පහත දේ සැලකෙයි
 කෝෂයෙහි භාවිතා කෙරෙන කිසිදු රසායනික ද්‍රව්‍යයක් සමග එය ප්‍රතික්‍රියා නොකරන බව, සහ
 ඇනායනය සහ කැටායනය සමසම සන්නායකතාව සහිත වීම සහ, එබැවින් සමසම පර්යටක වේගයන් සහිත වීම.

එසේ නොකළහොත් ද්‍රවයන් හා සමග සම්මිශ්‍රණය විය හැකි බැවින් එය වැලැක්වීමට විද්‍යුත් විච්ඡේදය බොහෝ විට ඇගාර්-ඇගාර් භාවිතයෙන් ජෙලිකෘත කෙරෙයි.

වීදුරු බට සේතුවක  සන්නායකතාව බෙහෙවින් රඳා පවතිනුයේ විද්‍යුත් විච්ඡේද්‍යය ද්‍රාවණයෙහි සාන්ද්‍රණය මතය. සන්තෘප්තියට පහළ මට්ටමක පවතින පරිදී, සාන්ද්‍රණය ඉහළ නැංවීමක් විසින් සන්නායකතාව ඉහළ නැංවෙයි. සන්තෘප්තියෙන්-ඔබ්බෙහිදී විද්‍යුත් විච්ඡේද්‍යය අන්තර්ගතය සහ බටයෙහි පටු විෂ්කම්භය යන කරුණු දෙකම විසින් සන්නායකතාව පහළ දමනු ඇත.

ලවණ සේතුව


La gare de Poltava  (en ukrainien Полтава Київська) est une gare ferroviaire située dans la ville de Poltava en Ukraine.

Situation ferroviaire

Histoire
Construite en 1901 dans le cadre de la ligne Kiev-Poltava-Lozova. Détruite lors de la seconde guerre mondiale, elle fut reconstruite en 1955 sur les plans de l'architecte Kotlyarova.

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Trolleybus de la ville N°1.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine,
 Liste de gares en Ukraine.

Liens externes

Gare dans l'oblast de Poltava
Gare mise en service en 1901
Gare
Gare

Gare de Poltava


Severe Tire Damage may refer to:

 Signs warning of spike strips
 Severe Tire Damage (band), a rock band
 Severe Tire Damage (album) by They Might Be Giants

Severe Tire Damage


Mathieu Boutin, né en 1961, est un avocat, violoniste, auteur de livres pour la jeunesse québécois.

Biographie
Mathieu Boutin est né en 1961. Il a commencé à joué du violon à cinq ans, et est entré au conservatoire de musique pour apprendre le violon pendant dix ans. Il  travaillé en tant que violoniste pour financer ses études en droit. Il a également étudié la propriété intellectuelle à Montpellier.

Il publie un premier roman jeunesse, Bozo Nolet-Leclou, en 2003 chez les éditions Québec Amérique, suivi de L'anniversaire de Bozo Nolet-Leclou (2004) et Les vacances de Bozo Nolet-Leclou en 2008. En 2007, il publie Pierre et le pialeino chez Planète rebelle suivi de trois autres contes musicaux, tous inspirés de l'œuvre de grands compositeur ; Pierre et Clara (2008), Pierre et les voyous (2010) et Pierre traqué par le trac (2012). Il se mérite le Prix du public de l'association française La Plume de Paon en 2013 pour ce dernier.

Dans les romans jeunesse et les contes de Boutin on retrouve les thèmes de la justice, du respect, de la dignité humaine, de l'amitié et de la loyauté. Boutin a également animé plusieurs ateliers d'écriture et de lecture dans les écoles.

En 2009, il remporte le prix Joseph-S. Stauffer pour l'ensemble de son œuvre.

Boutin fait paraître un premier roman pour adultes, L'oreille absolue, chez les Éditions Druide en 2013.

Œuvres

Romans
  L'oreille absolue, Montréal, Éditions Druide, 2013, 259 p.

Romans jeunesse
 Bozo Nolet-Leclou, Montréal, Québec Amérique jeunesse, 2003, 93 p.
 L'anniversaire de Bozo Nolet-Leclou, Montréal, Québec Amérique jeunesse, 2004, 117 p.
 Les vacances de Bozo Nolet-Leclou, Montréal, Québec Amérique jeunesse, 2005, 146 p.

Contes
 Pierre et le pialeino, Montréal, Planète rebelle, 2007
 Pierre et Clara, Montréal, Planète rebelle, 2008
 Pierre et les voyous, Montréal, Planète rebelle, 2010
 Pierre traqué par le trac, Montréal, Planète rebelle, 2012

Prix et honneurs
 2009 - Prix Joseph-S. Stauffer
 2013 - Prix du public La Plume de Paon pour Pierre traqué par le trac

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Québec Amérique
 Planète rebelle

Liens externes

Écrivain québécois
Naissance en 1961
Romancier québécois
Conteur québécois
Avocat québécois
Violoniste québécois
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Mathieu Boutin


Proba de sabie masculin la Jocurile Olimpice din 2016 s-a desfășurat pe 10 august la Arena "Carioca" 3 din Rio de Janeiro. 32 de sabreri au concurat. Ungurul Áron Szilágyi a fost singurul scrimer care și-a păstrat titlul olimpic de la Londra 2012.

Medaliați

Rezultate

Faze finale

Pistă albastră

Pistă rosie

Pistă verde

Pistă galbenă

Referințe
 Sportivi participanți , Federația Internațională de Scrimă
 Rezultate și tablouri competiționale, Federația Internațională de Scrimă
 Tragerea la sorți , Federația Internațională de Scrimă

Scrimă la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Sabie masculin la Jocurile Olimpice de vară din 2016


O Broche do Quadro de Honra () foi uma condecoração da Alemanha Nazista durante a Segunda Guerra Mundial. Havia versões diferentes para o Exército (Heer), Força Aérea (Luftwaffe) e Marinha (Kriegsmarine).

História
O Quadro de Honra do Exército Alemão () foi emitido pela primeira vez em julho de 1941 após a invasão alemã da União Soviética. O quadro registrava os nomes de soldados que se distinguiram em combate de maneira excepcional, e foi publicado no Diário de Ordenanças do Exército (Heeres-Verordnungsblatt). Até 30 de janeiro de 1944 era apenas um prêmio de papel. Nesta data, Adolf Hitler introduziu uma condecoração física para ser usada em uniforme por aqueles que apareceram no Quadro de Honra.

Um Quadro de Honra semelhante da Marinha Alemã (Ehrentafel der Deutschen Kriegsmarine) foi instituído em fevereiro de 1943, com uma condecoração vestível introduzida em maio de 1944.

O Broche do Quadro de Honra da Força Aérea Alemã (Ehrenblatt der Deutschen Luftwaffe) foi instituído em 5 de julho de 1944, com a condecoração introduzida ao mesmo tempo. Membros da Força Aérea que já haviam recebido o Troféu de Honra da Luftwaffe recebeu automaticamente o Broche do Quadro de Honra da Luftwaffe.

Para todas as três forças, para se qualificar para o Broche do Quadro de Honra, o agraciado deve ter:

 já recebido a Cruz de Ferro tanto na primeira quanto na segunda classes;
 mais uma vez (depois de ser condecorado com a Cruz de Ferro em ambas as classes) distinguir-se em combate; e
 for incluído no Quadro de Honra do Exército Alemão.

Os prêmios ficavam a critério do Alto Comando Alemão e eram concedidos com moderação para manter um alto nível de prestígio. Um total de 4.556 foram concedidos a membros do exército e Waffen-SS. A Waffen-SS não fazia parte legalmente do Exército Alemão, mas era elegível nas mesmas condições que o exército.

Descrição
O broche do Quadro de Honra do Exército era feito de metal dourado. A decoração continha uma coroa de 24,5mm de diâmetro, formada por seis cachos de folhas de carvalho de cada lado. A largura da coroa era 5mm no ponto mais largo e afilado para o ápice onde duas folhas de carvalho se encontram ponta a ponta. A altura do emblema da base até a ponta era 26mm. A suástica foi sobreposta à guirlanda feita separadamente e soldada no conjunto da guirlanda.

Das outras versões, o broche da Marinha continha uma suástica sobreposta a uma âncora, com o broche da Força Aérea mostrando a águia da Luftwaffe, ambos os tipos exibidos dentro de uma coroa circular de carvalho de metal dourado.

O verso de todas as versões tinha quatro pinos para fixação para permitir a fixação em uma tira de fita da Cruz de Ferro de segunda classe. Esta fita foi então enrolada no segundo buraco do botão na túnica do agraciado. A condecoração não era usada na fita da Cruz de Ferro quando a própria cruz era usada.

Os prêmios da era nazista foram inicialmente banidos pela República Federal da Alemanha do pós-guerra. Em 1957, muitas condecorações militares da Segunda Guerra Mundial, incluindo o Broche do Quadro de Honra, foram reautorizadas para uso. Sendo re-projetados para remover o símbolo da suástica, a versão do exército agora exibia duas espadas cruzadas no centro, com os broches da Marinha e da Força Aérea inalterados além da ausência da suástica. Os membros da Bundeswehr podiam usar o broche na barra de fita, representado por uma pequena réplica do prêmio em uma fita da Cruz de Ferro.

Referências

Bibliografia

Prêmios estabelecidos em 1944
Ordens honoríficas da Alemanha Nazista

Broche do Quadro de Honra


Duel au Texas () est un film italien co-réalisé par Ricardo Blasco et Mario Caiano, sorti en 1963.

Le film est le premier western produit par la Jolly Film d'Arrigo Colombo et Giorgio Papi, la société qui produira l'année suivante Pour une poignée de dollars, le film qui ouvrira l'épopée du western italien. C'est aussi le premier western dont la bande originale est composée par Ennio Morricone.

Synopsis
Près de Carteville, une petite ville du Texas proche de la frontière mexicaine, se trouve la maison où vit et travaille la famille Martinez. C'est une famille de chercheurs d'or mexicains composée du vieux Don Diego et de ses enfants Manuel et Elisa. La famille comprenait également Ricardo, surnommé Gringo, un jeune orphelin américain adopté par Diego, mais il est parti au Mexique depuis quatre ans pour combattre aux côtés des révolutionnaires. Un jour, alors que Manuel et Elisa sont au travail, trois personnages masqués attaquent la ferme des Martinez, blessant gravement Don Diego et le dépouillant de tout l'or qu'il a amassé au cours de ses années de travail. Manuel entend le bruit des coups de feu et se précipite. Il voit les assaillants s'enfuir et les poursuit, mais il est blessé. Il est aidé par Gringo, qui a fui après un affrontement avec les troupes mexicaines et est revenu juste à temps pour recueillir le dernier souffle de son père adoptif.

Avec l'aide de Manuel, il découvre que la responsabilité de l'agression incombe à une organisation criminelle dirigée par le shérif, qui comprend quelques notables locaux ainsi que Maria Huerta, la tenancière du saloon. Le but de leurs actions est de s'emparer des terres des Martinez. Alors qu'il est sur le point de découvrir l'identité des trois mystérieux assaillants de la ferme, il est injustement accusé de meurtre et condamné à mort. Libéré par Manuel et Elisa, il affronte les oppresseurs de la ville dans un duel sanglant, les battant une fois pour toutes.

Fiche technique
 Titre français : Duel au Texas
 Titre original italien :
 Titre espagnol :
 Réalisation : Ricardo Blasco, Mario Caiano (non crédité, a réalisé certaines scènes)
 Scénario : Albert Band, Ricardo Blasco, James Donald Prindle
 Photographie : Massimo Dallamano (sous le nom de « Jack Dalmas »)
 Montage : Rosy Salgado
 Musique : Ennio Morricone (sous le nom de « Dan Savio » comme compositeur et celui de « Leo Nichols » comme chef d'orchestre)
 Décors : Francisco Canet
 Maquillage : Franck Puyol
 Production : Albert Band, José Gutierrez-Maesso, Arrigo Colombo, Giorgio Papi
 Sociétés de production : Jolly Film (Rome), Tecisa Film (Madrid)
 Pays de production :  •
 Langues originales : italien
 Format : Couleur par Technicolor • 1,85:1 • Son mono • 35 mm
 Durée : 91 minutes ()
 Genre : Western spaghetti
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :
 Espagne :

Distribution
 Richard Harrison : Ricardo Martinez, dit « Gringo »
 Giacomo Rossi Stuart : Shérif Lance Corbett
  (sous le nom de « Mikaela ») : Maria
  : Elisa Martinez
   (sous le nom de « Dan Martin ») : Manuel Martinez
  : Lou Steadman
 Rodolfo Del Campo (sous le nom de « Sam Field ») : Dr. Bancroft
 Bruna Simionato (sous le nom de « Barbara Simon ») : Rosa Cardenas
 Agustín González : Zeke Wilson
 Gonzalo Ezquiroz : Kincaid Wilson
 Angel Solano (sous le nom de « Mike Solano ») : Miller
 Aldo Sambrell (sous le nom d'« Ald Sambrell ») : Juan Garrulo
  : Sanchez (non crédité)
 José Calvo : Francisco (non crédité)
 Nazzareno D'Aquilio (sous le nom de « Nataan D'Eagle »)
 Tullio Tomadoni (sous le nom de « Telly Thomas »)

Production
Outre une chanson interprétée par , Dicky Jones chante A Gringo like Me. Une version de  figure également sur la bande originale.

Les lieux de tournage étaient Alcalá de Henares, Hoyo de Manzanares et Titulcia.

D'après Marco Giusti, les producteurs n'étaient pas très satisfaits des scènes d'action tournés par Ricardo Blasco, et ont donc fait appel à l'italien Mario Caiano pour retourner ces scènes pendant une semaine.

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1963
Film espagnol sorti en 1963
Western italien
Western espagnol
Western spaghetti
Film réalisé par Mario Caiano
Film tourné à Almería
Film se déroulant au Texas
Film se déroulant dans les années 1910
Film en italien
Film espagnol tourné en italien
Film avec une musique composée par Ennio Morricone

Duel au Texas


Vaiano Cremasco ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Cremona in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 43 Kilometer nordwestlich von Cremona.

Gemeindepartnerschaften
  Veigy-Foncenex, Département Haute-Savoie
  Puerto Padre, Provinz Las Tunas

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die frühere Strada Statale 415 Paullese (heute eine Provinzstraße) von Paullo nach Cremona.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Lombardei

Vaiano Cremasco


An Cyperus multispiceus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni R.Booth, D.J.Moore ngan Hodgon. An Cyperus multispiceus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus multispiceus


أصدقاء الشجرة السعداء  هو سلسلة من الرسوم المتحركة فلاش موندو ميديا، التي أنشئت من قبل Rhode Montijo، Kenn Navarro, Warren Graff, وAubrey Ankrum. المعرض أصبح ظاهرة شعبية في الإنترنت منذ بدايته.

كما هو مبين على الموقع الرسمي، انه «لا ينصح للأطفال الصغار». في حين أن أعمال العنف لهذه الميتات مشابها للرسوم المتحركة إتشي وسكراتشي (رسوم متحركة قصير وظهرت على عائلة سيمبسون)، إلا أن تصوير الموت في أصدقاء الشجرة السعداء هو أكثر تصويرية وصحيح تشريحيا، ويصور سفك الدماء وتقطيع الأوصال فيه أكثر حيوية والتفاصيل في كثير من الأحيان مبالغا فيه.

وتظهر تقريبا خالية من الحوار، ولكن عندما تحتوى على حروف أو كلام، تكون كلماتهم مشوهة بشدة. على الرغم من أنه من الواضح رد فعل كل شخصية، لكن كلامهم لا يكاد يكون مفهوما على الإطلاق. وفقا للموقع، وفكرة أصدقاء الشجرة السعداء ولدت من قبل Rhode Montijo عندما رسم وجه أرنب أصفر قليل الشبه بشخصية من شخصيات أصدقاء الشجرة السعداء على قطعة من الورق، وكتب: «المقاومة لا تجدى» تحته.

اصدرت أول شخصية لأول مرة في 2 سبتمبر، 2008.

القصة
يتلخص الكرتون في كونه مقطع من دقيقة أو ثلاث دقائق للحلقة الواحدة كحد أقصى، تعرض في كل حلقة قصة مختلفة، وليست هناك أي حوارات. تعطي شارة البداية والرسم المبسّط والألوان الكثيرة انطباعا بأنه برنامج رسوم متحركة تقليدي للأطفال، وتبدأ كل حلقة بأحداث من ضمن حياة الشخصيات التي تبدو عادية في البداية، لكن سرعان ما تتطور الأحدث وتنتهي بموت جميع الشخصيات أو أغلبها بنهاية الحلقة. ولذلك يمنع على من هم أقل من 15 سنة مشاهدة هذا البرنامج.

مراجع

وصلات خارجية
 Official Happy Tree Friends Website
 Podcast interview with creator Kenn Navarro and writers Warren Graff and Ken Pontac
 Happy Tree Friends at wikia

 The website beta version

أعمال خيالية عن القتل
الجيل إكس
القسوة على الحيوانات في الأعمال الخيالية
الموت في الأعمال الخيالية
برامج شبكة إم تي في
تأسيسات سنة 1999 في الولايات المتحدة
دماء في الأعمال الخيالية
شجرة الأصدقاء السعيدة
عروض رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية تتميز بشخصيات مجسمة
فيديوهات يوتيوب
قنوات يوتيوب
كوميديا سوداء
مسلسلات أمريكية انتهت في 2006
مسلسلات أمريكية انتهت في 2016
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1999
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2006
مسلسلات تلفزيونية سوداء كوميدية أمريكية في عقد 1990
مسلسلات تلفزيونية سوداء كوميدية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية سوداء كوميدية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية كندية انتهت في 2006
مسلسلات تلفزيونية كندية انتهت في 2016
مسلسلات تلفزيونية كندية بدأ عرضها في 1999
مسلسلات تلفزيونية كندية بدأ عرضها في 2006
مسلسلات رسوم متحركة
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار في عقد 1990
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار في عقد 2010
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن أرانب وقواعات
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن دببة
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن سنجابيات
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية كندية للكبار في عقد 1990
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية كندية للكبار في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية كندية للكبار في عقد 2010
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية كوميدية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونيةكوميدية كندية في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة كوميدية تلفزيونية أمريكية للكبار
مسلسلات رسوم متحركة كوميدية تلفزيونية كندية للكبار
مسلسلات رعب تلفزيونية كوميدية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات رعب رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار
مسلسلات رعب كوميدية تلفزيونية
مسلسلات ويب انتهت في 2016
مسلسلات ويب بدأ عرضها في 1999
مسلسلات ويب رسوم متحركة
مسلسلات ويب رسوم متحركة للكبار أمريكية
نيص خيالي
يونيفرسل ستوديوز

أصدقاء الشجرة السعداء


Middlefork Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Middlefork Township (Illinois)
 Middlefork Township (Missouri)

Siehe auch:
 Middle Fork Township

Middlefork Township


Carl Benjamin (n. 1 septembrie 1979; cunoscut în mediul online sub pseudonimul de Sargon of Akkad), este un comentator politic de pe YouTube și dezvoltator de jocuri, britanic. Aliasul lui Benjamin este preluat de la primul conducător al Imperiului Akkadian, Sargon de Akkad.

Benjamin este, de asemenea, un YouTuber popular, canalul său cu un conținut liberal clasic și libertarian, depășind 690 de mii de abonați (în august 2017).

Viziuni politice

Vezi și
 Stefan Molyneux
 Paul Joseph Watson
 Milo Yiannopoulos
 Steven Crowder
 Mark Dice
 Gavin McInnes

Referințe

Legături externe
 Canal YouTube
 Cont pe Twitter
 Cont pe Facebook

Nașteri în 1979
Liberali clasici
Sceptici
Activiști atei
Critici ai Uniunii Europene
Critici ai feminismului
Critici ai islamului
Englezi în viață

Carl Benjamin


Seria cărților Franklin, scrisă de Paulette Bourgeois și ilustrată de Brenda Clark s-a bucurat de succes mondial, făcând parte din categoria cărților educative pentru copii.

Vândută în 65 de milioane de exemplare și tradusă în peste 30 de limbi, Colecția Franklin a fost lansată în România în anul 2017 de editura Katartis (www.katartis.ro), tradusă de Bianka Diana Galeș.

În fiecare poveste Franklin trece prin diverse încercări și învață să-și depășească temerile.

Țestoasa Franklin stă la baza unei serii de animații de televiziune, DVD-uri și filme de lungmetraj animate.

Poveștile din colecția Franklin sunt recomandate copiilor între 4 și 8 ani.

Titlurile apărute în limba română:

 Franklin merge la școală
 Franklin și sărbătoarea de Halloween
 Franklin și sceneta de la școală
 Franklin și cadoul de Crăciun
 Franklin și întunericul
 Franklin merge pe bicicletă
 Franklin cel dezordonat
 Franklin în excursie cu clasa
 Franklin l-a găsit, al lui să fie
 Franklin vrea un animăluț de companie
 Franklin și furtuna
 Franklin s-a rătăcit
 Franklin și minciunica lui
 Franklin, grăbește-te!
 Franklin și surioara lui mai mică
 Franklin are o zi nefericită
 Franklin și vecinii lui
 Franklin și noul lui prieten
 Franklin și Harriet

Colecția ACTIVITĂȚI:

 Numere
 Măsurători
 Matematica în povești: Adunarea
 Matematica în povești: Scăderea

www.katartis.ro

Note

Franklin

Seria Franklin


Budapeşte, Macaristan'ın başkenti ve en kalabalık şehridir. Şehir sınırları içindeki nüfusa göre Avrupa Birliği'nin dokuzuncu en büyük şehri ve Tuna nehri üzerindeki ikinci en büyük şehirdir; şehrin yaklaşık 525 kilometrekarelik (203 mil kare) bir alanda tahmini nüfusu 1.752.286'dır. Hem şehir hem de ilçe olan Budapeşte, 7.626 kilometrekarelik (2.944 mil kare) bir alana ve 3.303.786 nüfusa sahip Budapeşte metropolitan alanının merkezini oluşturur. Şehrin nüfusu, toplam Macaristan nüfusunun %33'ünü oluşturmaktadır.

Budapeşte'nin tarihi, antik bir Kelt yerleşiminin Aşağı Pannonia'nın başkenti olan Roma kenti Aquincum'a dönüşmesiyle başlamıştır. Macarlar bölgeye 9. yüzyılın sonlarında gelmiş, ancak bölge 1241-42 yıllarında Moğollar tarafından yağmalanmıştır. Yeniden kurulan Budin, 15. yüzyılda Rönesans hümanist kültürünün merkezlerinden biri haline gelmiştir. 1526 yılındaki Mohaç Savaşı'ndan itibaren yaklaşık 150 yıl süren Osmanlı yönetimi izlemiştir. 1686'da Budin, Osmanlı egemenliğinden kurtulup bağımsızlığını kazandıktan sonra, bölge yeni bir refah çağına girmiş, Kasım 1873'te Buda, Óbuda ve Peşte'nin birleşmesinden sonra Pest-Buda küresel bir şehir haline gelmiş ve yeni başkente 'Budapeşte' adı verilmiştir. Budapeşte aynı zamanda I. Dünya Savaşı'nın ardından 1918'de dağılan büyük bir güç olan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun ortak başkenti oldu. 1848 Macar Devrimi ve 1945 Budapeşte Savaşı'nın yanı sıra 1956 Macaristan Ayaklanması'nın da odak noktası olan şehirdir.

Budapeşte; ticaret, finans, medya, sanat, moda, araştırma, teknoloji, eğitim ve eğlence alanlarında güçlü yönlere sahip küresel bir şehirdir. Macaristan'ın finans merkezi olan Budapeşte aynı zamanda Avrupa İnovasyon ve Teknoloji Enstitüsü'nün, Avrupa Polis Koleji'nin ve Çin Yatırım Teşvik Ajansı'nın ilk yurtdışı ofisinin merkezidir. Budapeşte'de Eötvös Loránd Üniversitesi, Corvinus Üniversitesi, Semmelweis Üniversitesi, Budapeşte Veterinerlik Üniversitesi ve Budapeşte Teknoloji ve Ekonomi Üniversitesi dahil olmak üzere 40'tan fazla kolej ve üniversite bulunmaktadır. 1896 yılında açılan şehrin metro sistemi Budapeşte Metrosu, 1,27 milyon, Budapeşte Tramvay Ağı ise günde 1,08 milyon yolcuya hizmet vermektedir.

Budapeşte'nin Tuna Nehri boyunca uzanan merkezi bölgesi UNESCO Dünya Mirası Alanı olarak sınıflandırılmıştır ve Macaristan Parlamentosu ve Budin Kalesi de dahil olmak üzere birçok önemli klasik mimari esere sahiptir. Şehirde ayrıca yaklaşık 80 jeotermal kaynak, en büyük termal su mağara sistemi, dünyanın ikinci büyük sinagogu ve üçüncü büyük Parlamento binası bulunmaktadır. Budapeşte yılda yaklaşık 12 milyon uluslararası turisti çekerek Avrupa'da oldukça popüler bir destinasyon haline gelmektedir.

Tarihçe

Osmanlı dönemi

Kanuni Sultan Süleyman tarafından ilk olarak 1526'da fethedilen Budin ve Peşte, bir buçuk asırlık bir Türk hakimiyetinden sonra 1686'da elden çıkmıştır. Türk idaresi sırasında, Karadeniz üzerinden Tuna yoluyla İstanbul'dan nispeten kolay ulaşılan bir beylerbeyilik merkezi olduğundan kolayca Türkleşmişti. Ticaret yollarının birleştiği bir yerde bulunan Budin ve Peşte, bir taraftan zengin bir ticaret şehri görünümü alırken, burada kurulan çeşitli vakıflar bu Orta Avrupa şehrine bir Osmanlı yerleşim merkezi manzarası vermişti. 1662 yılında burayı ziyaret eden Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi'nde Budin ve Peşte'nin etraflı bir tasviri bulunmaktadır.

Evliya Çelebi, Buda'da 25 cami, 47 mescit, 12 medrese, 16 mektep, 2 hamam, 8 kaplıca, 9 han, 1 saat kulesi ve 1 bedesten bulunduğunu bildirmektedir. Bunların çoğu bugün ayakta değildir. Sokullu Mustafa Paşa'nın yaptırdığı Mustafa Paşa Camii ve Türbesinin, Mîmar Sinan'ın eseri olduğu bilinmektedir.

19. yüzyıl
19. yüzyılda Macaristan'ın bağımsızlık mücadelesi ve modernleşmesi dönemin karakterini oluşturmuştur. 1848'de Habsburglara karşı başkentte ayaklanma başlamış ve bir yıl sonra bastırılmıştır. Budapeşte 1867 Avusturya-Macaristan Antlaşması ile doğan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun iki başkentinden birisi oldu. Bu uzlaşma Budapeşte'nin I. Dünya Savaşı'na kadar sürecek olan ikinci büyük kalkınma dönemini başlattı. Budin ve Peşte'yi birbirine bağlayan ilk kalıcı köprü olan Zincirli Köprü de 1849'da açıldı. Peşte ülkenin idari, siyasi, ekonomik, ticari ve kültürel merkezi haline gelmeye başladı. Şehrin gelişmesine bağlı olarak Macaristan'ın kırsal kesimlerinden artan göç Macarların şehirde çoğunluğa sahip olan etnik grup olmasını sağladı. 1851'de Macarlar Budapeşte nüfusunun %35.6'sını oluştururken bu oran 1910 itibarıyla %85.9'a çıkmıştır. Buna bağlı olarak Budapeşte'de en çok kullanılan dil artık Almanca değil Macarca oldu. Diğer yandan 1900'de şehrin nüfusunun %23.6'sı Yahudiydi. Budapeşte'deki büyük Yahudi topluluğundan dolayı 20. yüzyılın başında Budapeşte sıkça "Yahudilerin Mekkesi" ya da "Yudapeşte" şeklinde anılır olmuştu.

20. yüzyıl
I. Dünya Savaşı'nın sonunda Avusturya-Macaristan İmparatorluğu yıkıldı ve Macaristan Cumhuriyeti ilan edildi. 1920'de imzalanan Triyanon Antlaşması ise ülkenin bölünmesine ve Macaristan'ın nüfusunun ve topraklarının üçte ikisini kaybetmesine yol açmıştır.

1944 yılında, II. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru, Budapeşte kısmen Britanya ve Amerikan hava saldırıları tarafından tahrip edildi. 24 Aralık 1944'ten 13 Şubat 1945'e kadar şehir Budapeşte Muharebesi'nde kuşatıldı. Budapeşte'ye saldıran Sovyet ve Rumen askerleri, Alman ve Macar askerlerine karşı şehri savunmak büyük zarara yol açtılar. Bütün köprüler Almanlar tarafından tahrip edilmiştir. Ancak Zincirli Köprü'deki aslan heykelleri savaşın yıkımından kurtulmuşlardır. 38.000'den fazla sivil çatışma sırasında hayatını kaybetti. Budapeşte'de bulunan 250.000 Yahudi nüfusunun %20 ila %40'ı 1944 ve 1945 başlarında Nazi soykırımı yoluyla öldü. İsveçli diplomat Raoul Wallenberg Yahudilere İsveç pasaportları vererek ve onları konsolosluk koruması altına alarak onbinlerce Budapeşte Yahudi'sinin hayatını kurtarmayı başarmıştır.

1949 yılında, Macaristan Komünist Halk Cumhuriyeti ilan edildi. Yeni komünist devlet Budin Kalesi'ni eski rejimin sembolü olarak görmüş ve 1950'lerde kale ciddi şekilde tahrip edilmiştir. 23 Ekim 1956'da Budapeşte'de demokratik değişiklikler talep eden barışçıl gösteriler başladı. Göstericiler Budapeşte radyo istasyonuna giderek taleplerinin yayınlanmasını istediler. Yönetimse göstericilerin vurulması emrini verdi. Macar askerlerse silahlarını göstericilere vererek binanın ele geçirilmesini sağladılar. Böylece Macar Devrimi başlamış oldu. Göstericiler Imre Nagy'nin başbakan olmasını talep ettiler ve aynı günün akşamında Macaristan İşçi Partisi Merkez Komitesi bu talebi kabul etti.

Kalkışmanın en önemli karakteristiği ise Sovyet karşıtı olmasıdır. Nagy başbakan olduktan sonra Varşova Paktı'ndan ayrılacaklarını  ve tarafsız olacaklarını ilan ettikten sonra Sovyet tankları isyanı bastırmak için Budapeşte'ye girdi. Çatışmalar 3000'den fazla ölü bırakarak, Kasım ayının başına kadar devam etti. 2006'da devrimin 50. yılına istinaden Şehir Parkı'na yapılan anıt açıldı.

Altmışlardan seksenlerin sonuna kadar Budapeşte Doğu Bloku'nun en mutlu "kışlası" olarak anılırdı ve şehir bu dönemde II. Dünya Savaşı'nın yarattığı yıkımı sonunda atlatabilmiştir. Yıkılan köprülerden Erzebet Köprüsü ancak 1964'te tekrar inşa edilebilmiştir. 1970'lerde ayrıca M2 ve M3 metro hatları açıldı. 1987 yılında, Tuna kıyısındaki Buda Kalesi Dünya Mirası UNESCO listesine dahil edilmiştir. Andrassy Bulvarı (Milenyum Yeraltı, Hosok tere ve Városliget dahil) 2002 yılında UNESCO listesine eklendi. 1980'li yıllarda kentin nüfusu 2,1 milyona ulaşmıştır.

20. yüzyılın sonlarında ise 1989 Devrimleriyle sivil hayattaki değişim Budapeşte sokaklarına da yansımıştır. Diktatörlük döneminden kalan anıtlar kamusal alanlardan kaldırılmış ve Hatıra Parkı'na taşınmıştır.

Ekonomi
Eskiden ekonominin merkezi Buda iken 19. yüzyıldan sonra ticaret etkinlikleri Peşte'ye kaymıştır. Büyük bankalar, ülkedeki yabancı şirketlerin çoğu ve en güzel mağazalar Peşte'nin Belvaros semtindedir.

Budapeşte temel sanayi (termik santral, çelik ve boru fabrikaları, petrokimya, yapı sanayileri) ve tüketim sanayisi (un fabrikaları, hazır giyim, kereste, kâğıt, matbaacılık, ilaç, kozmetik sanayileri) merkezidir. Ayrıca COMECON çerçevesi içinde, mekanik ve elektrikli makinalar (takım tezgâhları, kamyonlar, demiryolu gereçleri, telefon santralleri, elektronik cihazlar) yapımı da önemli seviyelere ulaşmıştır.

İkinci Dünya Savaşında Budapeşte büyük bir hasar görmüştü. Fabrikaların ve meskenlerin neredeyse tamamı ya yıkıldı ya da hasar gördü. Bütün köprüler yıkıldığı için ulaşım da durmuştu. 1945'te Sovyet orduları Budapeşte'ye girdiğinde nüfus dörtte biri kadar azalmıştı. Şehrin inşası yıllar sürdü. 1950'de çevredeki köy ve ilçelerin katılmasıyla genişletildi. Sanayileşme tekrar başladı ancak çevre il ve ilçelere yayılması için de tedbirler alındı. Şehrin Tuna üzerinde her zaman önemli bir kavşak noktası olması, sanayileşme öncesinde yapılan merkezî demiryolları ve Macaristan'a dağılan yolların merkezinde bulunması Budapeşte'nin gelişmesinde önemli katkılarda bulunmuştur. 1970'lerde şehiriçi trafiğinin rahatlatılmasında önemli rol oynayan metro sistemi kuruldu. Temizliği, hızlı ve ucuz olmasıyla Budapeşte metrosu şehrin özelliklerindendir. Macaristan'ın en iyi okulları, Macar Bilimler Akademisi, Orta Avrupa Üniversitesi (Central European University) ve araştırma enstitüleri Budapeşte'dedir.

İklim
Budapeşte'de Büyük Macaristan Ovasının sert kara iklimi ile Transtuna'nın bol yağışlı iklimi arasında bir geçiş iklimi hüküm sürer. Hava sıcaklığı en sıcak ay olan Temmuz'da ortalama 22 °C ve en soğuk ay olan Ocak'ta ise ortalama -1 °C'dir.

Nüfus

Tuna kıyısında büyük bir liman ve Avrupa'nın kavşak noktalarından biri olmuştur. Tarihi gelişimin verdiği birikim sonucu nüfusun yarısı hizmetler sektöründe diğer kesimi de sermaye ve sanayi alanındadır.

Yıllara göre nüfus:
 1800:  54.200
 1830: 102.700
 1850: 178.000
 1880: 370.800
 1900: 733.400
 1910: 882.000
 1925: 957.800
 1990: 2.016.100
 2003: 1.719.343

Mimari

Kardeş şehirler

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Budapeşte toplu taşıma haritası
  Budapest information

Budapeşte


The woodland kingfisher (Halcyon senegalensis) is a tree kingfisher that is widely distributed in Africa south of the Sahara.

Taxonomy

The Swedish naturalist Carl Linnaeus included the woodland kingfisher with the binomial name Alcedo senegalensis in the twelfth edition of his Systema Naturae which was published in 1766. Linnaeus based his formal description on "Le Grand Martin-Pescher du Sénégal" that the French naturalist Mathurin Jacques Brisson had described and illustrated in 1760. The current genus Halcyon was introduced by the English naturalist and artist William John Swainson in 1821, with the woodland kingfisher as the type species.

Three subspecies are recognised:
 H. s. fuscopileus Reichenow, 1906 – Sierra Leone to south Nigeria and south to DR Congo and north Angola
 H. s. senegalensis (Linnaeus, 1766) – Senegal and Gambia to Ethiopia and north Tanzania
 H. s. cyanoleuca (Vieillot, 1818) – south Angola and west Tanzania to South Africa

Description
This is a medium-sized kingfisher,  in length. The adult has a bright blue back, wing panel and tail. Its head, neck and underparts are white, and its shoulders are black. The flight of the woodland kingfisher is rapid and direct. The large bill has a red upper mandible and black lower mandible. The legs and feet are dark grey. Some birds may have greyish heads, causing confusion with mangrove kingfisher.

However, the lores are dark, creating a dark stripe through the eye (the stripe does not extend through the eye in mangrove kingfisher), and the underwing, primaries and secondaries are black with white underwing coverts (there is a black carpal patch on the white coverts in mangrove kingfisher). The inner webs of the base of the flight feathers are white, creating an indistinct white wingbar (white completely absent from wings in mangrove kingfisher). The breast is white (tends to be much greyer in mangrove kingfisher).  The sexes are similar, but juveniles are duller than adults and have a brown bill.

The call of this noisy kingfisher is a loud trill sounding like a nail run down the teeth of a comb.

Distribution and habitat
The woodland kingfisher is widely distributed in tropical Africa south of the Sahara and from Pretoria northwards. This kingfisher is essentially resident within 8° of the equator, but northern and southern populations are migratory, moving into the equatorial zone in the dry season.

It is a common species of a variety of wooded habitats with some trees, especially Acacias, including around human habitation. Although it is a "kingfisher", it prefers drier habitats in more traditional woodland and can be far from water. It is often solitary but can occur in small groups.

Behaviour
The woodland kingfisher is aggressively territorial, attacking intruders including humans. It has a striking display in which the wings are spread to show the white linings.

Breeding
The nest is a tree hole excavated by a woodpecker or barbet. A single clutch of three round white eggs is typical. The young are cared for by both parents for up to five weeks after leaving the nest. Woodland Kingfisher breeding in the Transvaal takes place from November until March, peaking in December and January.

Feeding
It hunts from an exposed perch, often on a dead branch of a tree, or perches quietly in semi-shade while seeking food.

Interspecific relationships
The medium-sized, electric-blue-backed kingfisher distribution overlaps almost everywhere with the Brown-hooded Kingfisher H. albiventris, and they frequently occur alongside each other. Although it is similar to the Mangrove Kingfisher in appearance, the two are largely allopatric, use different habitats and differ in diet.

References

External links

 Woodland kingfisher - Species text in The Atlas of Southern African Birds.
 Xeno-canto: audio recordings of the woodland kingfisher

woodland kingfisher
Birds of the Gulf of Guinea
Birds of Sub-Saharan Africa
woodland kingfisher
woodland kingfisher
Birds of East Africa

Woodland kingfisher


Laurie Jean Walters Slade (née le ) est une actrice américaine à la retraite, surtout connue pour son rôle de Joanie Bradford dans la série télévisée Huit, ça suffit !, diffusée de 1977 à 1981 sur ABC.

Biographie

Laurie Jean Walters, née à San Francisco, en Californie, est l'aînée des huit acteurs jouant les enfants Bradford, bien que son personnage, Joanie Bradford, soit la troisième enfant la plus âgée de la famille. Laurie a six mois de plus que Betty Buckley (née le ), qui jouait la belle-mère de son personnage. Le premier rôle à l'écran de Laurie est Sheila Grove dans The Harrad Experiment, en 1973.

Laurie Walters, à partir de 1999, vit à Los Angeles, où elle travaille comme écologiste. Plus récemment, elle joue dans des pièces de théâtre dans la région de la Californie du Sud et dirige des productions théâtrales à Ojai,  en Californie, sous son nom de femme mariée, Laurie Walters Slade. Elle est, plus tard, responsable des acquisitions de films pour un service de films par abonnement appelé Ironweed Films.

Filmographie

Cinéma
 1973 : The Harrad Experiment : Sheila Grove
 1973 : Warlock Moon : Jenny Macallister / Ghost Bride
 1974 : Harrad Summer : Sheila Grove
 1999 : The Common Sense of the Wisdom Tree : l'arbre de la sagesse (voix)

Télévision

Téléfilms
 1972 : The People : Karen Diémus
 1975 : Returning Home : Wilma Parish
 1987 : Eight Is Enough: A Family Reunion : Joanie Bradford
 1988 :  : Jane
 1989 : An Eight Is Enough Wedding : Joanie Bradford

Séries télévisées
 1975 : Canon : Ellen
 1975 : The Rookies : Callie (épisode La fête des dames)
 1975 : Happy Days : Suzanne (épisode Un rendez-vous avec Fonzie)
 1977 : Insight : Katie Werner (épisode Je veux mourir)
 1977-1981 : Huit, ça suffit !: Joanie Bradford (rôle principal)
 1978 : La croisière s'amuse : Roberta Potter (1 épisode)
 1980 : La croisière s'amuse : Laura Roger (1 épisode)
 1981 : L'Île fantastique : Lisa Bergmann (1 épisode)
 1982 : L'Île fantastique : Harriet Wilson (1 épisode)
 1985 : Rythme hollywoodien : Diane (épisode Filles, Filles, Filles)
 1985 : Cheers : Jacqueline Bisset (épisode Pari au bar)
 1987 : Duo : Amanda (épisodes Ouverture, Prélude)
 1987 : Les Routes du paradis : Michelle Raines (épisodes Le meilleur ami de l'homme : parties 1 et 2)
 1990 : Columbo : Hélène Ashcroft (épisode Meurtre en deux temps)
 1990 : Drague : Sara Tilson (épisode Victime Victime)
 1993 : Ombre du soir : Mme Norris (épisode École privée)

Notes et références

Liens externes

Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de cinéma
Naissance en janvier 1947
Naissance à San Francisco

Laurie Walters


هاوس  أو (House, M.D.) هو مسلسل درامي طبي أمريكي عرض على شبكة فوكس التلفزيونية لمدة 8 مواسم من 16 نوفمبر، 2004 إلى 21 مايو، 2012. تتمحور قصة المسلسل حول غريغوري هاوس (هيو لوري)، وهو مدمن مخدرات، غريب الأطوار ومبغض للبشرية لكنه طبيب عبقري يترأس قسم الطب التشخيصي في مستشفى برينستن-بلينسبورو التعليمي في نيوجيرسي. أنشأ فكرة المسلسل الرئيسية بول اتاناسيو بينما تولى ديفيد شور تطوير فكرة الشخصية الرئيسية للمسلسل.

كان هاوس ضمن أول 10 برامج مشاهدة في الولايات المتحدة منذ بداية الموسم الثاني وحتى الموسم الرابع. عرض هاوس في 66 دولة حول العالم. كان هاوس البرامج الأكثر مشاهدة حول العالم في 2008. حاز المسلسل على العديد من الجوائز، بما في ذلك 5 جوائز إيمي، جائزتي غولدن غلوب، جائزة بيبودي و 9 جوائز بيبول تشويس. في 8 فبراير، 2012 أعلنت شبكة Fox أن الموسم الثامن سوف يكون الموسم الأخير للمسلسل. تم عرض الحلقة الأخيرة في 21 مايو، 2012.

الإنتاج

إشارات إلى شرلوك هولمز
ترد إشارات إلى المحقق الخيالي الشهير شرلوك هولمز الذي أوجده السير آرثر كونان دويل طيلة المسلسل. أوضح شور أنه لطالما كان من محبّي هولمز، وأنّه يعتبر لامبالاة الشخصية بعملائها أمرًا فريدًا من نوعه. يتجلّى هذا التشابه في اعتماد شخصية هاوس على التفكير الاستنتاجي (الاستنباط) وعلم النفس (حتّى في الحالات التي يبدو فيها هذا الأسلوب غير قابل للتطبيق)، بالإضافة إلى تردده في قبول الحالات التي يجدها رتيبة. يتمثّل نهجه الاستقصائي في استبعاد التشاخيص بأسلوب منطقي عندما يبدو الأمر مستحيل الحل؛ وهو النهج الذي يتّبعه هولمز أيضًا. تعزف الشخصيتان كلتاهما على آلات موسيقية (يعزف هاوس على البيانو والغيتار والهارمونيكا، بينما يعزف هولمز على الكمان)، وتدمنان كلتاهما العقاقير (هاوس معتمدٌ على الفيكودين، بينما يتعاطى هولمز الكوكايين للترويح عن نفسه). تعكس علاقة هاوس مع الطبيب جيمس ويلسون علاقة هولمز مع صديقه الطبيب جون واطسون. صرّح الممثل روبرت شون لينارد (الذي يلعب دور الطبيب ويلسون) بأن شخصية هاوس وشخصيته -التي يتشابه اسمها مع اسم واطسون إلى حد كبير- كان من المفترض أن تعملا معًا كما تفعل شخصيتا هولمز وواطسون تمامًا؛ أضاف أنه يعتقد أيضًا أن فريق التشخيص الخاص بهاوس اضطلع بهذا الجانب من دور واطسون. صرّح شور بأن اسم شخصية هاوس «إشادة خفية» لهولمز. يشير عنوان هاوس في المسلسل بشكل مباشر إلى عنوان شارع هولمز، ألا وهو 221 بي بايكر ستريت؛ أمّا عنوان ويلسون فهو 221 بي أيضًا.

ترد بعض الإشارات الإضافية إلى حكايات شرلوك هولمز في العديد من الحلقات الفردية في المسلسل. تُدعى المريضة الرئيسية في الحلقة التجريبية الأولى من المسلسل ريبيكا أدلر، في إشارة إلى إيرين أدلر التي كانت إحدى شخصيات قصة شرلوك هولمز القصيرة الأولى تحت عنوان «فضيحة في بوهيميا». في الحلقة الأخيرة من الموسم الثاني، يطلق النارَ على هاوس رجل مسلّح مجنون يُدعى «موريارتي»، وهو اسم عدوّ هولمز اللدود. في حلقة «إنها كذبة رائعة» في الموسم الرابع من المسلسل، يتلقّى هاوس هدية «الإصدار الثاني لكونان دويل» في عيد الميلاد. نرى هاوس وهو يلتقط مفاتيحه وعلبة الفيكودين من على نسخة كتاب مذكّرات شرلوك هولمز لكونان دويل، وذلك خلال حلقة «الحكّة» في الموسم الخامس من المسلسل. يحاول هاوس خداع فريقه مستخدمًا أحد كتب جوزيف بيل -الذي ألهم كونان دويل في كتابته لشرلوك هولمز- وذلك في حلقة «بهجة إلى العالم» من الموسم الخامس أيضًا. كان ويلسون قد أهداه هذا المجلّد بمناسبة عيد الميلاد، جنبًا إلى جنب مع رسالة جاء فيها «غريغ، جعلني أفكر بك». أخبر ويلسون أعضاء فريق هاوس أن سبب ما يحدث هو مريضة هاوس التي تُدعى إيرين أدلر، وذلك قبل أن يعترف بأنه هو من أعطى هذا الكتاب لهاوس. تظهر في الحلقة الثالثة من الموسم السابع سلسلة من الكتب البوليسية من بطولة شاب صغير من تأليف أحد مرضى هاوس، إذ ينتهي المجلد الأخير غير المنشور منها نهايةً غامضةً بالنسبة للشخصية الرئيسية؛ الأمر الذي يذكّرنا بـ«المشكلة الأخيرة». تشيد نهاية المسلسل أيضًا بوفاة هولمز الجلّية في «المشكلة الأخيرة»؛ القصّة التي كان ينوي كونان دويل أن ينهي من خلالها سلسلة هولمز.

قصة المسلسل
غريغوري هاوس طبيب عبقري غريب الأطوار، يترأس فريقاً من الأطباء بمستشفى (برينستون بلينزبورو) بولاية نيوجيرسي، تتمحور معظم الحلقات حول عملية تشخيص المريض، وتبدأ بمشهد قصير خارج المستشفى ينتهي ببداية ظهور أعراض المرض على المريض. عادةً الحلقة النموذجية من المسلسل ترصد محاولات الفريق الطبي في تشخيص المرض وعلاج المريض، التي تبوء بالفشل إلى أن تصبح حالة المريض حرجة. من المعروف أن الفريق الطبي التي يترأسه الدكتور هاوس لا ينظر سوى في حالات المرضى الذين تخفق المستشفيات الأخرى في التوصل إلى تشخيص صحيح ودقيق لحالاتهم المرضية، نظرا لتعقد تلك الحالات المرضية إلى حد كبير. تركز الحبكة على النظريات الطبية والممارسات الغير تقليدية لهاوس، وعلى ردود أفعال الشخصيات الأخرى تجاهها، أكثر من التركيز على تفاصيل عملية العلاج نفسها.

يتبنى الفريق طريقة التشخيص التفريقي، سرد جميع المسببات التي يمكن أن تسبب المرض على لوح أبيض ومن ثم إستبعاد الاحتمالات البعيدة، عادةً لأن أحد أطباء الفريق (عادةً هاوس) يقدم مبرر منطقي يقضي بإستبعادهم. غالبا ما يتم تشخيص المرض بصورة خاطئة على مدار كل حلقة وعلاجه باستخدام أدوية وعقاقير غير ملائمة والتي لا تؤثر على المريض في أفضل الأحوال أو قد تؤدي تعرض المريض للمزيد من المضاعفات؛ الأمر الذي يؤدي في النهاية إلى مساعدة هاوس وفريقه إلى للتوصل للتشخيص السليم. غالبا ما يستنتج هاوس التشخيص الصحيح فجأةً، غالبا ما تكون بسبب ملاحظة عابرة تدلي بها إحدى الشخصيات الأخرى. تتراوح التشخيصات من الأمراض الشائعة نسبيا إلى الأمراض النادرة جدا.

يواجه الفريق صعوبات في عملية التشخيص بسبب تحفظ المريض وإخفاء بعض الأمور لسبب أو لآخر، لذلك هاوس لا يعتمد على أقوال المريض بل على فرضية أن «المريض يكذب» في عملية التشخيص، مما يجعل عملية اقتحام منزل المريض، سواء بموافقته أو بدونها، إجراءً اعتياديا من أجل البحث عن أي أدلة قد تساعد في التوصل إلى التشخيص المناسب. لأن العديد من نظرياته تنزع إلى الاعتماد على الأفكار الجدلية، فغالبا ما يواجه الكثير من المتاعب في الحصول على التصاريح اللازمة من مديرة المستشفى، دكتور ليزا كادي، من أجل اتخاذ الإجراءات الطبية التي يراها ضرورية، وخصوصا عندما يكون الإجراء المقترح ذو مخاطرة عالية ومريب أخلاقيا.

جزء كبير من القصة يدور حول استعمال هاوس للفيكودين من أجل تسكين ألمه، الذي سببه احتشاء في عضلة الفخذ لديه قبل 5 سنوات من أحداث الموسم الأول، مما يظطره لأستخدام عكاز. يعترف هاوس في الموسم الأول بأنه مدمن فيكودين ولكن هذا لا يسبب أية مشكلة لأنه الفيكودين يساعده على القيام بعمله ويسكن ألمه. يشجعه زملائه الدكتور ويلسون وكادي على الدخول لمصح إعادة التأهيل من المخدرات عدة مرات. عندما لا يستطيع الحصول على الفيكودين أو عندما يشعر بألم غير اعتيادي، يلجأ للعلاج الذاتي عبر مخدرات مسكنة للألم مثل المورفين أو الأوكسيكودون. كثيرا ما يشرب هاوس الكحول خارج ساعات العمل، ويصنف نفسه كـ «سكير».

يعد دكتور هاوس، في كثير من جوانبه، شبيها بشخصية شيرلوك هولمز في المجال الطبي. ويتضح هذا التشابه إلى حد كبير من خلال العديد من عناصر حبكة المسلسل، مثل اعتماد دكتور هاوس على علم النفس في كشف غموض أي حالة طبية، وعنوان منزل دكتور هاوس، وعزفه على إحدى الآلات الموسيقية، وعلاقته بدكتور جيمس ولسون (إشارة إلى جون واطسون).

الشخصيات

 هيو لوري بدور غريغوري هاوس (علم التشخيص المرضي): رئيس قسم الطب التشخيصي، وهو طبيب عبقري موهوب لكنه غريب الاطوار لا يؤمن بما يؤمن به عامة البشر من مشاعروعلاقات إنسانية.
 ليسا أدلستين بدور ليسا كادي (طب الغدد الصماء): مديرة المستشفى الذي يعمل به هاوس، وهي دائما على خلاف مع هاوس وان كانت تضمر له المحبة ويلعب المسلسل على تطوّر علاقة حميمة بينهما.
 روبرت شون لينارد بدور جيمس ويلسون (طب الأورام): صديق هاوس المقرب والوحيد الذي يحاول دائما تهذيب طباع هاوس وافكاره المجنونة.
 عمر ايبس بدور إيريك فورمان (طب الجهاز العصبي): عضو في فريق هاوس الأول ويعود إلى فريق هاوس الثاني أيضاً، طبيب أعصاب أسود ودائما على خلاف مع هاوس.
 جيسي سبنسر بدور روبرت تشيس (جراح، طب العناية المركزة): عضو في فريق هاوس الأول، طبيب أسترالي ذكي وسيم ابن طبيب مشهور ومن المفترض انه طبيب غني، وغالبا ما يوافق على أفكار هاوس.
 جنيفر موريسون بدور أليسون كاميرون (علم المناعة): عضو في فريق هاوس الأول لكنّها تتركه وتدخل في علاقة مع زميلها (روبرت تشيس)، طبيبة مثالية جداً مما يجعلها في خلاف دائم مع هاوس.
 بيتر جاكوبسن بدور كريس تاوب (الجراحة التجميلية): عضو في فريق هاوس الثاني، يترك الجراحة التجميلية حفاظاً على زواجه ويلتحق بفريق هاوس التشخيصي محاولاً إثبات كفاءته.
 كال بين بدور لورانس كاتنر (الطب الرياضي، إعادة التأهيل): طبيب شاب هندي الأصل عضو في فريق هاوس الثاني، خرج من المسلسل بطريقة مفاجئة بسبب انتقال بين إلى فريق تصوير الرئيس أوباما في البيت الأبيض في 2009.
 أوليفيا وايلد بدور رمي هادلي/«ثيرتين» (الطب الباطني): الأنثى الوحيدة في فريق هاوس الثاني، وهي مصابة بداء هنتنغتون ومحكومٌ عليها بالموت البطيء.
 أمبير تامبلين بدور مارثا ماسترز: وهي طالبة طب حائزة على شهادتي دكتوراه في الرياضيات التطبيقية وتاريخ الفن تنضم لفريق هاوس لتحل محل «ثيرتين» التي تركت الفريق.
 أوديت أنابل بدور جيسيكا أدامز (طب العيادة): كانت طبيبة في عيادة السجن الذي دخله هاوس، تترك لاحقا العيادة وتنضم لفريق هاوس في المستشفى بعد خروجه من السجن.
 تشارلين يي بدور تشي بارك (طب الجهاز العصبي): وهي طبيبة ذات أصول آسيوية، حيث تكون الطبيبة الوحيدة التي يحصل هاوس عليها عند خروجه من السجن.

التوزيع
في 2008، وُزع هاوس وعُرض في 66 دولة. بجمهور بلغ أكثر من 81.8 مليون مشاهد حول العالم، كان هاوس المسلسل الأكثر مشاهدة عالميا بأرقام فاقت بكثير أرقام المشاهدين للمسلسلات التلفزيونية الرائدة في السنتين السابقتين (CSI وCSI: Miami). في السنة التالية، حل هاوس المرتبة الثانية عالميا خلف CSI.

الإستقبال

الإستقبال النقدي
لاقى المسلسل عند بدء عرضه مراجعات نقدية إيجابية جدا، كان يعتبر المسلسل بمثابة بقعة مشرقة في جدول برامج Fox، الذي كان يحتوي بشكلٍ كبير على برامج تلفزيون الواقع. في موقع ميتاكريتيك حصل الموسم الأول على 74% بناءً على 27 مراجعة. مات روش من مجلة TV Guide وصف المسلسل بأنه «علاج غير تقليدي لمشكلة مسلسلات الدراما الطبية التقليدية». أشاد ديفيد بيانكولي من صحيفة New York Daily News بالمستوى العالي للتمثيل وسيناريو.

لاقت شخصية غريغوري هاوس بالأخص إشادات إيجابية جدا من جميع النقاد. توم شيلس من صحيفة The Washington Post وصف شخصية هاوس بأنها «أكثر شخصية إثارة ظهرت على شاشة التلفاز منذ سنوات عديدة». روب أوين من صحيفة Pittsburgh Post-Gazette وجد شخصيته بأنها «غير متعاطفة بشكل ساحر». قارن العديد من النقاد هاوس مع محققين خياليين مثل، هرقل بوارو وأدريان مونك. كما نال أداء لوري استحساناً كبيراً من النقاد أيضاً. تيم غودمان من صحيفة San Francisco Chronicle وصفه بأنه «أُعجوبة تستحق المشاهدة» و«أهم سبب لمشاهدة هاوس». غابرييل دونلي من صحيفة Daily Mail ذكر أن شخصية لوري المعقدة كانت السبب الأبرز لنجاح تجسيد الشخصية بهذه الدرجة من الدقة.

مواسم المسلسل والمراتب السنوية

الجوائز والترشيحات
ترشّح المسلسل لـ169 جائزة وفاز بـ56 منها خلال سنوات عرضه من 2004 وحتى 2012. ترشح لوري وحده 38 مرة وفاز بـ 14 منها. ومن أهم هذه الجوائز:

جائزة الإيمي

جائزة الغولدن الغلوب

جائزة نقابة الكتاب الأمريكية

جائزة ستالايت

جوائز بيبول تشويس

جائزة نقابة ممثلي الشاشة

المراجع

وصلات خارجية

 House في TV.com
 House في Yahoo! TV

النرجسية في التلفاز
امتيازات تلفاز
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج تلفزيونية تقع أحداثها في نيوجيرسي
برامج تلفزيونية حائزة على جائزة بيبودي
برامج تلفزيونية كوميدية سوداء
برامج شبكة فوكس التلفزيونية
برينستون (نيو جيرسي)
عروض تلفزيونية صورت في لوس أنجلوس
عروض تلفزيونية صورت في نيوجيرسي
مسلسلات أمريكية انتهت في 2012
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2004
مسلسلات تلفزيونية سوداء كوميدية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية سوداء كوميدية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات غموض تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات غموض تلفزيونية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون يونيفرسال
مسلسلات دراما أمريكية
مسلسلات دراما متسلسلة
مسلسلات عن الأدوية

هاوس (مسلسل)


Un hughenot, de ziua Sfântului Bartolomeu, refuzând să se apere de pericol prin purtarea unui semn romano-catolic (1852) este o pictură de John Everett Millais. Titlu lung este, de obicei abreviat Un hughenot sau Un hughenot de ziua Sfântului Bartolomeu.

Acesta descrie o pereche de tineri îndrăgostiți într-o îmbrățișare. Subiectului familiar îi este dat o întorsătură dramatică pentru că "îmbrățișarea" este de fapt o încercare a fetei de a-l face pe iubitul ei să poarte o banderolă albă, declarându-și credința față de romano-catolicism. Tânărul trage ușor banderola cu aceeași mână cu care o îmbrățișează pe fată. Incidentul se referă la masacrul din ziua Sfântului Bartolomeu din anul 1572, când protestanții francezi (hughenoți) au fost masacrați în Paris, ceea ce a dus la alte masacre în alte părți din Franța. Un număr mic de protestanți au evadat din oraș purtând banderole albe.

Millais planificase inițial să descrie iubiți, dar a fost convins de colegul său pre-rafaelit William Holman Hunt că subiectul era prea banal. După ce a văzut opera lui Giacomo Meyerbeer Les Huguenots, care spune povestea masacrului, Millais a adaptat pictura pentru a se referi la eveniment. În operă personajul Valentine, încearcă, de asemenea fără succes, să îl convingă pe iubitul ei Raoul să poarte banderola. Alegerea unui subiect pro-protestante era, de asemenea, semnificativ întrucât pre-rafaeliții fuseseră anterior atacați pentru presupusele lor simpatii pentru Mișcarea Oxford și pentru catolicism.

Unele dintre flori prezentate în scenă se poate să fi fost alese din cauza interesului contemporan în așa-numiteul limbaj al florilor. Clopoțeii albaștrii din stânga, de exemplu, pot reprezenta credința și statornicia.

Tabloul a fost expus împreună cu Ofelia în 1852, și a contribuit la schimbarea atitudinii față de pre-rafaeliți. Tom Taylor a scris o recenzie extrem de pozitivă în Punch. Pictura a fost reprodusă ca o gravură, care a devenit astfel primul mare succes al lui Millais. Ca urmare Millais a continuat să realizeze o serie de alte picturi pe teme similare.

Referințe

Picturi din 1852
John Everett Millais

Un hughenot


Le Braunschweigisches Biographisches Lexikon est une biographie locale en deux volumes contenant des biographies de personnes nées dans la ville de Brunswick ou "le Brunswickien", c'est-à-dire dans le duché de Brunswick-Lunebourg (avec ses sous-principautés), dans le duché de Brunswick, dans l'État libre de Brunswick ou dans la  ou ont influencé de manière significative les développements là-bas ou sont autrement liés à ceux-ci. Les deux volumes couvrent ensemble une période de plus de .

Contenu
Le volume Braunschweigisches Biographisches Lexikon. 8. bis 18. Jahrhundert avec 784 pages contient une préface du , une introduction, une liste des auteurs, abréviations et sigles ainsi que des biographies classées par ordre alphabétique, un index des personnes et un index géographique ainsi que des crédits photos. Il contient plus de  sur des personnes qui ont façonné la vie politique, ecclésiastique, sociale, économique et culturelle.

L'encyclopédie biographique contient des données biographiques de dix siècles sur les personnages les plus importants de Brunswick et couvre ainsi la période allant du début du Moyen Âge au . Parmi eux se trouvent des femmes et des hommes qui travaillaient à Brunswick et dans les environs ; Des princes, des évêques, des moines, des religieuses, des théologiens, des chercheurs, des universitaires, des marchands, des artisans, des artistes et des aventuriers ainsi que des maîtresses, mais aussi des personnes accusées de sorcellerie, des criminels ou des meneurs. Le lexique offre un large aperçu qui ne se limite pas aux princes régionaux, au clergé ou à la haute bourgeoisie, mais comprend également des personnages louches ou imparfaits tels que le gouverneur de la ville Hinrik Kokerbeke (1379-1402), connu pour sa brutalité. Les auteurs du volume comprennent des historiens et des médiévistes, mais aussi des musicologues et des spécialistes de l'art.

Le volume Braunschweigisches Biographisches Lexikon. 19. und 20. Jahrhundert avec 704 pages contient environ  sur des personnes de la région située entre la lande de Lunebourg, d'Aller et Oker à Leine et Weser et le nord du Harz, mais aussi des arrondissements de Goslar, Holzminden et Peine, de Wolfsburg et de l'ancien . Ce volume comprend les personnes nées ou décédées après 1800 et décédées avant 1990.

Édition
Le principal éditeur des encyclopédies est l'ancien chef des , Horst-Rüdiger Jarck, qui est responsable du volume 8. bis 18. Jahrhundert publié en 2006 par  partage la rédaction avec , , Martin Fimpel, Silke Wagner-Fimpel et Ulrich Schwarz. Pour le volume 19. und 20. Jahrhundert, publié en 1996 par , Jarck travaille avec Günter Scheel et d'autres auteurs. Le client pour l'œuvre complète est le "Braunschweigische Landschaft".

 Horst-Rüdiger Jarck,  u. a. (Hrsg.): Braunschweigisches Biographisches Lexikon – 8. bis 18. Jahrhundert. Appelhans Verlag, Braunschweig 2006, .
 Horst-Rüdiger Jarck, Günter Scheel (Hrsg.): Braunschweigisches Biographisches Lexikon – 19. und 20. Jahrhundert. Hahnsche Buchhandlung, Hannover 1996, .

Liens externes

 Lexique biographique de Brunswick. du 8 au 18 Siècle. sur appelhans-verlag.de

Références

Dictionnaire biographique