Reflü, halk arasında mide reflüsü olarak bilinen gastro özofageal reflü hastalığı, mide içeriğinin yemek borusuna geri kaçmasıdır. Kronik faranjit ve tipik boğaz rahatsızlığına neden olabilir. Reflü, asitli mide içeriğinin yemek borusuna gelmesi ve uzun süre temas etmesiyle yemek borusunun asitten kendini koruma özelliğinin yok olmasından kaynaklanır. Erişkinlerin yaklaşık %20'sinde reflü görülmektedir.

Mide içeriği, midenin salgıladığı hidrojen iyonu nedeniyle belirgin derecede asittir. Eğer onikiparmak bağırsağından mideye doğru safra geri akımı varsa, mideden yukarı çıkan içerik hem asit hem de safra içerir. Alkali özellikli olan safra da mide asidi gibi yemek borusunun tahrişine neden olur. Reflü hastalığı, asitli ve/veya safralı mide içeriğinin yemek borusuna gelmesi ve uzun süre temas etmesiyle yemek borusunun kendini asitten ve/veya safralı mide içeriğinden koruyamaması nedeniyle oluşur.

Yemek borusunun alt ucunda mide içeriğinin yemek borusuna geçişini engelleyen bir kapak mekanizması vardır. Reflü hastalarında en sık görülen özellik bu mekanizmanın gevşekliğidir. Bu durum sıklıkla mide fıtığıyla birlikte yaşanır. Mide boşalım bozukluğu ya da bozulmuş yemek borusu hareketi bu hastalığı tetikleyen diğer nedenlerdir.

Yemek borusunun alt ucunda mide içeriğinin yemek borusuna çıkmasını engelleyen iki mekanizma vardır.

Gastroösofagial reflü hastalığının ortaya çıkardığı belirtiler çok geniş bir spektruma yayılır. Bu belirtileri genel olarak tipik ve atipik bulgular olarak sınıflandırmak mümkündür. Tipik bulguların hemen hepsi mide-bağırsak sistemiyle ilintili iken; atipik bulgular diğer organ sistemleriyle ilintili yakınmalar oluşturur. Laringofaringeal reflü olarak adlandırılan ve öncelikle kulak-burun-boğaz uzmanlarınca görülen hasta grubunda çoğu kez atipik bulgular belirgindir ve tipik yakınmalar hiç olmayabilir.

Tipik belirtiler

 Göğüste göğüs kemiği arkasında yanma
 Ağıza acı ekşi sıvı gelmesi
 Geğirme, şişkinlik
 Ağza gıda artıkları gelmesi
 Yutma güçlüğü, yutakta takılma duygusu

Atipik belirtiler

 Ses kısıklığı
 Gıcık öksürüğü
 Ağız kokusu
 Çarpıntı, kalbe baskı hissi
 Nefes darlığı, nefes yetmezliği duygusu
 Astım
 Diş çürüğü
 Süreğen yutak yangısı (kronik farenjit) - Hıçkırık
 Süreğen sinüzit

Kaynakça

Obezite
Mide bozuklukları
Tıp terimleri

Reflü


Les compétitions masculines et féminines Hockey sur gazon aux Jeux d'Amérique centrale et des Caraïbes de 2023 aura lieu du 27 juin au 8 juillet 2023 à l'Estadio de Hockey del Parque del Este à Saint-Domingue, République dominicaine. En raison de problèmes d'infrastructure et de calendrier, l'événement de hockey sur gazon a été déplacé de San Salvador, El Salvador à Saint-Domingue en République dominicaine.

Les deux meilleures équipes de chaque tournoi se sont qualifiées pour les Jeux panaméricains de 2023 à Santiago, au Chili.

Équipes qualifiées

Qualification masculine

Qualification féminine

Critères
En cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matchs de poule, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement:
 Points de chaque équipe,
 Matchs gagnés,
 Différence de buts,
 Buts pour,
 Plus grand nombre de points obtenus dans les matchs de poule disputés entre les équipes concernées,
 Buts marqués en plein jeu.

Tournoi masculin

Phase de groupes
Légende :

Poule A

|valign="top" |

|}

Poule B

|valign="top" |

|}

Phase finale

Tour pour les médailles

Tour de classement

Matchs de classement (places 5 à 8)

Demi-finales

Match pour la  place

Match pour la  place

Match pour la  place

Finale

Classement final

Tournoi féminin

Phase de groupes
Légende :

Poule A

|valign="top" |

|}

Poule B

|valign="top" |

|}

Phase finale

Tour pour les médailles

Tour de classement

Matchs de classement (places 5 à 8)

Demi-finales

Match pour la  place

Match pour la  place

Match pour la  place

Finale

Classement final

Références

Jeux d'Amérique centrale et des Caraïbes de 2023
2023
Hockey sur gazon en 2023


Alchemilla sibirica er fjölær jurt af rósaætt (Rosaceae). Hún vex frá austur Evrópu austur í Síberíu og suður í Kírgistan.

Heimildir

Maríustakkar

Alchemilla sibirica


Seely est un patronyme, variant anglo-irlandais de Sealy, pouvant désigner:

Patronyme
 (né en 1956), entraineur américain de football

 (né en 1941), traducteur de littérature américain
David Seely (4e baron Mottistone) (1920-2011), officier de marine et pair britannique
 (1908-1982), homme politique américain du Connecticut
Hugh Seely (1er baron Sherwood) (1898-1970), homme politique libéral britannique
Jack Seely (1868-1947), général et homme politique britannique
 (1932-2017), amiral américain
 (née en 1940), chanteuse et compositrice américaine
 (né en 1935), acteur et comédien anglais

Voir aussi

Homonymie de patronyme

Seely


Sing Sing Sing kan henvise til flere artikler:
 Sing Sing Sing - en sang, skrevet og først indspillet af fremført af Louis Prima i 1936, men bedst kendt gennem en indspilning med Benny Goodman.
 Sing Sing Sing (band) - et dansk poprock band.

Sing Sing Sing


ඉලංගම් ශාස්ත්‍රයෙන් 1/3 ක් පමණ හැදෑරූ අයගෙන් දක්ෂ සටන්කරුවන් තෝරා ඔවුනට විශේෂ ඉලංගක්කාර පුහුණුව ලබාදී සාදාගන්නා පිරිසකි.මෙහිදී ශරීරයේ සඟවාගෙන යා හැකි අවිආයුද සමූහයක් පවතී.ඉලංගක්කාර කඩු සටන් සහ ඉලංගක්කාර දුනු හරඹ ඉතා ප්‍රවේශමෙන් පුහුණු විය යුතුය,මන්ද මෙම සටන් ක්‍රම පුහුණුවීමේදී සුළු වැරදීමක් හෝ සිදුවුවහොත් ප්‍රතිවාදියාගේ මරණය පවා සිදුවිය හැකි බැවිනි.මුඛ වාඩම  ඉලංගක්කාර නිල ඇඳුමේ එක් කොටසකි.ක්ෂණිකව පිනුම් කරණම් ගසමින් තමාගේ අනන්‍යතාවය පවා ප්‍රතිවාදියාට හෙළිනොකර සිතාගත නොහැකි අයුරින් වේගවත්ව සටන්කිරීමේ හැකියාවක් මොවුනට ඇත. තවද සතුරාට බරපතල ලෙස පහරදී ක්ෂණිකව පලායෑම ආදී කොටස් රාශියක් මෙම කොටසට ඇතුළත් වේ. හොඳින් පුහුණු කරවන ලද ඉලංගක්කාරයෙකු හට ලොව වෙනත් ඕනෑම සටන්කරුවෙකු සමඟ සටන්කොට පහසුවෙන් ජයගත හැක.අතීතයේදී පරදේසක්කාර රජෙකු රහසිගතව මරාදැමීම, සතුරු හමුදාවක් ක්ෂණිකව සමූලඝාතනය කිරීම වැනි විශේෂ කාර්යයන් සඳහා යන් ඉලංගක්කාරයන් යොදාගෙන ඇත.එමෙන්ම මිනිත්තුවකටත් වඩා අඩු කාලයකදී ඕනෑම කෙනෙකු සමඟ සටන්කොට ක්ෂණිකව මරණය ගෙනදීමට මොවුන් සමත් වේ.මොවුහු අතිශයින් මාරාන්තික හා බිහිසුණු නමුත් මනාව ඉවසීම හා හික්මීම ප්‍රගුණ කළ රට,ජාතිය හා ආගම වෙනුවෙන් පමණක් සටන් වදින දේශමාමකයෝ වෙති.

ඉලංගක්කාරම්


نظام دفع الحساب التراكمي الرقمي وهو أحد أنظمة الدفع الإلكتروني في التجارة الإلكترونية (Electronic Payment Systems). تسمح للمستخدم بالدفع/التسديد كدفعات صغيرة على صفحات الويب حيث يتم تجميعها إلى نهاية فترة معينة، بحيث تمكنه من الشراء على شبكة الإنترنت (online). فهي تقوم بتجزئة السعر إلى أجزاء صغيرة بحيث تسهل عملية الدفع وذلك عن طريق الشيكات أو بطاقة الائتمان.

من خلال هذا النظام يستطيع المتسوقون الحصول على الفاتورة بشكل مريح لهم، مثل فاتورة الهاتف وفاتورة كهرباء وفاتورة الإنترنت وما إلى ذلك. وهي مثالية لشراء الملكية الفكرية على شبكة الإنترنت مثل المقطوعات الموسيقية والألعاب وفصول من الكتب والبحوث والمقالات المنشورة في الصحف، إلخ. مثال على ذلك: Qpass,iPIN, Valista's PaymentsPlus, Clickshare.

مراجع

تجارة إلكترونية
مصطلحات تقنية

نظام دفع الحساب التراكمي الرقمي


The Peace Companies (, or Saraya al Salam) are an Iraqi armed group linked to Iraq's Shia community. They are a 2014 revival of the Mahdi Army ( Jaysh al-Mahdī) that was created by the Iraqi Shia cleric Muqtada al-Sadr in June 2003 and disbanded in 2008.

The Mahdi Army rose to international prominence on April 4, 2004, when it spearheaded the first major armed confrontation against the US forces in Iraq from the Shia community. This concerned an uprising that followed the ban of al-Sadr's newspaper and his subsequent attempted arrest, lasting until a truce on June 6. The truce was followed by moves to disband the group and transform al-Sadr's movement into a political party to take part in the 2005 elections; Muqtada al-Sadr ordered fighters of the Mahdi army to cease fire unless attacked first. The truce broke down in August 2004 after provocative actions by the Mahdi Army, with new hostilities erupting. The group was disbanded in 2008, following a crackdown by Iraqi security forces.

At its height, the Mahdi Army's popularity was strong enough to influence local government, the police, and cooperation with Sunni Iraqis and their supporters. The group was popular among Iraqi police forces. The National Independent Cadres and Elites party that ran in the 2005 Iraqi election was closely linked with the army. The Mahdi Army was accused of operating death squads.

The group was armed with various light weapons, including improvised explosive devices (IEDs). Many of the IEDs used during attacks on Iraqi security forces and Coalition forces used infrared sensors as triggers, a technique that was used widely by the IRA in Northern Ireland in the early-to-mid-1990s.

The group was re-mobilized in 2014 in order to fight against the Islamic State of Iraq and the Levant and was still active as of 2016. It participated in the recapture of Jurf Al Nasr and the Second Battle of Tikrit.

Nomenclature
In the Twelver school of Shia Islam, the Mahdī is believed to have been a historical figure identified with the Twelfth Imam, Hujjat Allah al-Mahdi, and is therefore called al-Imām al-Mahdī. It is believed that he is still present on earth in occultation, and will emerge again in the end times. Those Shias of this school believe that Imam Mahdi is the rightful ruler of the Islamic community (Ummah) at any given time, and he is therefore also called Imām al-Zamān, meaning "Imam of the Era".

History

Early history
Created by Muqtada al-Sadr and a small fraction of Shias, the Mahdi Army began as a group of roughly 500 seminary students connected with Muqtada al-Sadr in the Sadr City district of Baghdad, formerly known as Saddam City. The group moved in to fill the security vacuum in Sadr City and in a string of southern Iraqi cities following the fall of Baghdad to U.S-led coalition forces on April 9, 2003. The group was involved in dispensing aid to Iraqis and provided security in the Shi'ite slums from looters.

Gradually, the militia grew and al-Sadr formalized it in June 2003. The Mahdi Army grew into a sizable force of up to 10,000 who even operated what amounted to a shadow government in some areas. Al-Sadr's preaching is critical of the US occupation, but he did not initially join the Sunni Islamist and Baathist guerrillas in their attacks on coalition forces.

2004 Shia Uprising

Uprising begins
Sadr's position changed dramatically, however, by the beginning of April 2004. Following the closure of the Sadr-owned newspaper al-Hawza and the arrest of one of his senior aides, Sadr gave an unusually heated sermon to his followers on April 2. The next day, violent protests occurred throughout the Shi'ite south that soon spilt over into a violent uprising by Mahdi Army militiamen, fully underway by April 4.

April hostilities
The Mahdi Army forces began an offensive in Najaf, Kufa, Kut, and Sadr City, seizing control of public buildings and police stations while clashing with coalition forces. The militants gained partial control of Karbala after fighting there. Other coalition forces came under attack in Nasiriyah, Amarah and Basra. Najaf and Kufa were quickly seized after a few firefights with Spanish troops, and Kut has seized after clashes with Ukrainian troops soon afterwards.

After sporadic clashes, coalition forces temporarily suppressed most militia activity in Nasiriyah, Amarah, and Basra. Mahdi rebels expelled Iraqi police from three police stations and ambushed U.S. forces in Sadr City, killing seven U.S. troops and wounding several more. U.S. forces subsequently regained control of the police stations after running firefights with the fighters, killing dozens of Mahdi militiamen. However, Mahdi Army members still maintained some influence over many of the slum areas of Sadr City.

On April 16, Kut was retaken by US forces, and several dozen Mahdi Army members were killed in the battle. However, the area around Najaf and Kufa along with Karbala remained under the control of Sadr's forces. Sadr himself was believed to be in Najaf. Coalition troops cordoned off Najaf with 2,500 troops but reduced the number of forces to pursue negotiations with the Mahdi Army. At the beginning of May, coalition forces estimated that there were 200–500 militants still present in Karbala, 300–400 in Diwaniyah, an unknown number still left in Amarah and Basra, and 1,000–2,000 still in the Najaf-Kufa region.

On May 4, coalition forces began a counter-offensive to eliminate the Mahdi Army in southern Iraq following a breakdown in negotiations. The first wave began with simultaneous raids in Karbala and Diwaniyah on militia forces, followed by a second wave on May 5 in Karbala and more attacks that seized the governor's office in Najaf on May 6. 86 militiamen were estimated killed in the fighting along with 4 U.S. soldiers. Several high-ranking militia commanders were also killed in a separate raid by US Special Operations units. On May 8, U.S. forces launched a follow-up offensive into Karbala, launching a two-pronged attack into the city. U.S. tanks also launched an incursion into Sadr City. At the same time, perhaps as a diversionary tactic, hundreds of Mahdi Army members swept through Basra, firing on British patrols and seizing parts of the city. Two militants were killed and several British troops were wounded.

On May 24, after suffering heavy losses in weeks of fighting, Mahdi Army forces withdrew from the city of Karbala. This left the only area still under their firm control being the Najaf-Kufa region, also under sustained American assault. Several hundred Mahdi Army militia in total were killed.  Unfazed by the fighting, Muqtada al-Sadr regularly gave Friday sermons in Kufa throughout the uprising.

June truce
On June 6, 2004, Muqtada al-Sadr issued an announcement directing the Mahdi Army to cease operations in Najaf and Kufa. Remnants of the militia soon ceased bearing arms and halted the attacks on U.S. forces. Gradually, militiamen left the area or went back to their homes. On the same day, Brigadier General Mark Hertling, a top US commander in charge of Najaf, Iraq, stated "The Muqtada militia is militarily defeated. We have killed scores of them over the last few weeks, and that is in Najaf alone. [...] The militia have been defeated, or have left." June 6 effectively marked the end of Shi'ite uprising. The total number of Mahdi Army militiamen killed in the fighting across Iraq is estimated at between 1,500 and 2,000.

The return of Najaf to Iraqi security forces following the cease-fire left Sadr City as the last bastion of Mahdi Army guerrillas still pursuing violent resistance. Clashes continued periodically in the district following the end of the Najaf-Kufa battles. On June 24, Mahdi Army declared an end to operations in Sadr City as well, effectively ending militia activity, at least for the time being.

After the June 4 truce with the occupation forces, al-Sadr took steps to disband the Mahdi Army. In a statement, he called on militia members from outside Najaf to "do their duty" and go home. US forces in Najaf were then replaced by Iraqi police. Al-Sadr told supporters not to attack Iraqi security forces and announced his intention to form a party and enter the 2005 elections. He said the interim government was an opportunity to build a unified Iraq. Interim President Ghazi Yawer gave assurances that al-Sadr could join the political process provided he abandoned his militia. Iraqi officials also assured al-Sadr that he was not to face arrest.

August hostilities

After Sadr's militia besieged a police station in Najaf and the local governor called for assistance, the US military intervened again. US troops arrested Sadr's representative in Karbala, Sheikh Mithal al Hasnawi on July 31 and surrounded al-Sadr's home on August 3. British troops in Basra also moved against al-Sadr followers, arresting four on August 3. After the expiration of a noon deadline to release them on August 5, the Basra militiamen declared holy war on British forces.

On August 5, via his spokesman Ahmed al-Shaibany, al-Sadr re-affirmed his commitment to the truce and called on US forces to honour the truce. He announced that if the restoration of the cease-fire failed "then the firing and igniting of the revolution will continue". The offer was rejected by the governor of Najaf, Adnan al-Zurufi ("There is no compromise or room for another truce") and US officials ("This is one battle we really do feel we can win").

In the days that followed fighting continued around the old city of Najaf, in particular at the Imam Ali shrine and the cemetery. The Mahdi Army, estimated at 2,000 in Najaf, was outnumbered by some 2,000 US troops and 1,800 Iraqi security forces, and at a disadvantage due to the vastly superior American tactics, training, firepower and airpower, such as helicopters and AC-130 gunships. On August 13, the militia was trapped in a cordon around the Imam Ali shrine. While negotiations continued between the interim government and the Mahdi Army, news came that al-Sadr had been wounded.

On August 12, British journalist James Brandon, a reporter for the Sunday Telegraph was kidnapped in Basra by unidentified militants. A videotape was released, featuring Brandon and a hooded militant, threatening to kill the British hostage unless US forces withdrew from Najaf within 24 hours. In a feature, Brandon describes being beaten, pistol-whipped, and forced to participate in mock executions. He said he escaped after holding a woman at knife-point, to a government building where guards found him, but they phoned his kidnappers, who arrived to collect him. Despite telling them repeatedly that he was a journalist, they assumed he was a spy or agent for the occupation until they saw a report about the kidnap on al-Arabiya television. Afterwards, Brandon's treatment improved markedly and he was released after less than a day, following intervention by al-Sadr. At a press conference, Brandon commented on his treatment and thanked his kidnappers: "Initially I was treated roughly, but once they knew I was a journalist I was treated very well and I want to say thank you to the people who kidnapped me." A spokesman for al-Sadr said: "We apologise for what happened to you. This is not our tradition, not our rules. It is not the tradition of Islam." Brandon was delivered to the British military police who gave him medical treatment and escorted him to Kuwait the following day. Brandon planned to see his family and go on holiday but said he wanted to return to Iraq : "Only next time, I just want to do the reporting. I have no desire to be the story again."

The fact that American troops surrounded the Shrine led to an impasse as the Mahdi army could not leave the shrine and US troops did not want to offend Islam by setting foot inside the shrine. The standoff did not end for three weeks until Sistani emerged from convalescence in London and brokered an agreement between the two forces.

Iraqi reactions
The uprising seemed to draw an ambivalent reaction from the Iraqi population, which for the most part neither joined nor resisted the rebels. Many Iraqi security forces melted away, wishing to avoid confrontation. In a sign of Mahdi Army's unpopularity in Najaf, however, which follows more traditionalist clerics, a small covert movement sprung up to launch attacks on the militants. The uprising did receive a good deal of support from Shiite radicals in Baghdad, however, who were galvanized by the simultaneous siege of the city of Fallujah.

2005

Loyalists to al-Sadr ran under the National Independent Cadres and Elites banner in the 2005 Iraqi election. Though a number of the movement's supporters felt that the election was invalid.  The party finished sixth overall in the election and was represented in the transitional legislature. Another twenty or so candidates aligned with al-Sadr ran for the United Iraqi Alliance.

The movement is believed to have infiltrated the Iraqi police forces, and to have been involved in the September 2005 arrest of two British soldiers by Iraqi police.

On December 4, 2005, former Prime Minister Iyad Allawi was assaulted by a mob in Najaf, where the Mahdi Army is influential.

October 2006 battle

In mid-October, a roadside bomb killed Qassim al-Tamimi, the chief of investigations for the provincial police force and a member of the rival Badr Organization. Badr fighters blamed the Mahdi Army for the killing and in response to this, the police captured a brother of the suspected bomber, who was a member of the Mahdi Army. Fighting began on October 17, when 800 masked members of the Mahdi army stormed three police stations in Amarah. Several firefights occurred between the militia and police over the course of the next four days.

By the morning of October 20, 2006, local leaders and residents said that victorious Mahdi fighters were patrolling the city on foot and in commandeered police vehicles and were setting up roadblocks. Sheik al-Muhamadawi stated early October 20 that "there is no state in the city. Policemen do not have enough weapons and ammunition compared with the militia, which has all kinds of weapons." At least 27 people were killed and 118 wounded in the clashes.

The Mahdi Army eventually withdrew from their positions in Amarah following negotiations between local tribal and political leaders and representatives from the Baghdad offices of Prime Minister Nuri Kamal al-Maliki. A battalion from the Iraqi Army sent from Basra then took control of the city.

The stunning and defiant display of militia strength underscored the weaknesses of the Iraqi security forces and the potency of the Mahdi Army, which had been able to operate virtually unchecked in Iraq. This caused many to accuse the Mahdi Army of starting the Civil War in Iraq.

August 2007 – March 2008 ceasefire
In August 2007, during fighting between the Mahdi Army and Iraqi police in Karbala, Muqtada al-Sadr called for a ceasefire and urged Mahdi Army members to stop fighting. The cease-fire has been credited with helping to reduce violence in Iraq between the Mahdi Army and Iraqi Army since August 2007. Amid fears of the ending of the ceasefire in February 2008, it was extended for a further six months by al-Sadr on February 22, 2008.

March 2008 Iraqi security forces crackdown

On March 25, 2008, thousands of Iraqi troops carried out a military strike against the Mahdi Army in their stronghold of Basra. This operation, code-named Operation Charge of the Knights, was the first of its kind since British troops withdrew from the city centre.

Clashes took place between security forces and the militants loyal to Muqtada al-Sadr after a dawn military offensive in the southern city. In Al-Sadr's headquarters of Najaf, the cleric ordered the field commanders of his Mahdi Army militia to go to 'maximum alert' and prepare "to strike the occupiers". Gunmen also reportedly clashed with Iraqi police in the southern city of Kut.

The Mahdi Army launched a nationwide civil disobedience campaign across Iraq to protest raids and detentions against the Mahdi Army. The discord threatened to unravel al-Sadr's ceasefire, spark renewed sectarian violence, and prompt the United States to delay troop withdrawals. Violent rivalries among Shiites had been predicted by many observers ahead of the 2008 Iraqi governorate elections, which were to be held by October 1, 2008.

Concurrently, on April 6, Iraqi and U.S. forces moved into the southern third of Sadr City to prevent rocket and mortar fire from the area against the Green Zone. U.S. engineers began construction of a concrete barrier along al-Quds Street to seal the southern third of the city off and allow reconstruction to take place. Over the next month, the Mahdi Army launched a number of attacks on the troops building the barrier but sustained heavy losses. On May 11, al-Sadr concluded a cease-fire agreement with Iraqi security forces, ending the battle. Mahdi Army losses were estimated at between 700 and 1,000 casualties.

Disbandment and resurgence in 2014
On August 28, 2008, al-Sadr ordered the Mahdi Army to suspend military activity indefinitely. Later, however, al-Sadr created either two or three new organizations to take the place of the Mahdi Army: the Promised Day Brigades, established in November 2008 as a militia, and the Muhamidoon, which focuses on social work and religious education.  A 2010 Associated Press report also mentioned a third wing, the Monaseroun, responsible for "the mobilization of supporters".

Since 2008, rumors of a Mahdi Army resurgence have cropped up periodically.  In April 2010, after winning 40 of 325 seats in the 2010 parliamentary elections, Sadr called for its reestablishment.

In 2014 al-Sadr called for the formation of "Peace Companies", often mistranslated "Peace Brigades", to protect Shia shrines from the Islamic State of Iraq and the Levant. In June 2014, these Peace Companies marched in Sadr City, a slum in Baghdad infamous for being the prime Mahdi Army center of operations during the Iraq War. In addition to guarding shrines, the Peace Companies participated in offensive operations such as the recapture of Jurf Al Nasr in October 2014. They suspended their activities temporarily in February 2015, but were active in the Second Battle of Tikrit in March.

Iran's influence
Although Muqtada Al-Sadr has historically had close ties to Iran, he has generally opposed Iranian clerical and political influence in Iraq. Unlike the Al-Hakim family, of the Supreme Iraqi Islamic Council and many leaders of the Dawa party who fled to Iran following the Persian Gulf War and remained there in exile until the American invasion in 2003, Muqtada al-Sadr and his family remained in Iraq throughout Saddam's rule. The refusal to leave Iraq garnered the Sadr family much support during and after the collapse of Saddam's regime. Early 2006, al-Sadr pledged military support to Iran and other neighboring Islamic countries if they were to be attacked by a foreign nation. Since then, however, Al-Sadr has opposed the Dawa Party, and In 2006 Prime Minister Nouri al-Maliki ordered a major offensive targeting the Mahdi Army in Basra.

In late 2007 or 2008, Muqtada al-Sadr moved to Iran and spent several years studying Shia jurisprudence in Qom before returning to Najaf in 2011.

Activities
As of August 2006, the Mahdi Army rarely challenged coalition troops on a wide scale.  Neither the coalition nor the Iraqi government made any move to arrest al-Sadr.  The Mahdi Army participated in battles against Sunni insurgents and operated its own justice system in the areas it controlled. The Mahdi army operated death squads that frequently killed Sunni civilians particularly during the civil war phase of the Iraq war.

Structure

When reporting on an early October 2006 clash between the Mahdi Army and Coalition troops in Diwaniyah, BBC news suggested that at the time, the Mahdi Army was not a homogeneous force, with local groups apparently acting on own initiative.

In September 2006, a senior coalition intelligence official had remarked to reporters how there were political fractures within Al-Sadr's organization in protest of his relatively moderate political course of action, with one coalition intelligence official claiming that at least six major leaders no longer answer to al-Sadr and as many as a third of the army was now out of his direct control.

See also

 List of armed groups in the Iraqi Civil War
 Badr Organization A rival Shi'ite militia operating in Southern Iraq.
 Battle of Diwaniya
 Operation Black Eagle
 Operation Lion's Leap
 Ismail al-Lami
 Siege of U.K. bases in Basra
 List of armed groups in the Syrian Civil War
 Operation Together Forward
 Al Salam 313

References and notes

Further reading
 BBC - Who are Iraq's Mehdi Army?
 International Crisis Group - Iraq's Muqtada Al-Sadr: Spoiler or Stabiliser?
 The Sunni Mahdi GlobalSecurity.org

 SADR AND THE MAHDI ARMY

External links
 Peace Brigades website

Arab militant groups
Anti-ISIL factions in Iraq
2003 establishments in Iraq
Factions in the Iraq War
Iraqi insurgency (2003–2011)
Military wings of political parties
Organizations established in 2003
Paramilitary forces of Iraq
Popular Mobilization Forces
Rebel groups in Iraq
Resistance movements
Shia Islamist groups
Shia organizations
Pro-government factions of the Syrian civil war
Jihadist groups in Iraq
Mahdism

Mahdi Army


غرفة ترى النيل هي رواية عزت القمحاوي الثانية، وكتابه الخامس، صدرت عام 2004 في مصر عن دار ميريت للنشر، وفي سوريا عن دار الحوار، وفي عام 2006 صدرت طبعتها الثانية عن دار ميريت للنشر.

عن الرواية
تتناول غرفة ترى النيل الأيام الثلاثة الأخيرة لبطلها عيسى الذي كان يفترض أن يكون كاتباً، لكنه لم يكتب شيئاً، لأنه ممسوس بفكرة الكمال التي أصابته برهاب الكتابة، يرافقه في أيامه الأخيرة صديقه الروائي رفعت، الذي كتب كل ما استطاع وتوصل إلى النتيجة ذاتها: لا جدوى. وكان الصديقان يراقبان من شباك غرفتهما بالمستشفى الاستثماري جزيرة نيلية دخل المستثمرون والحكومة معركة عليها مع ملاكها الأصليين من الفلاحين، فكان التداعي في جسد المحتضر متوازياً مع التداعي في جسد المجتمع المصري تحت ضغط الفساد والسمسرة.

انظر أيضا
 عزت القمحاوي.
 مدينة اللذة - رواية عزت القمحاوي الأولى.
 الحارس - رواية عزت القمحاوي الثالثة.

مراجع

وصلات خارجية

 آراء القراء على موقع أبجد حول رواية غرفة ترى النيل

أدب إفريقي
حاصلون على جائزة نجيب محفوظ للرواية العربية
روايات 2004
روايات عزت القمحاوي
روايات عن مؤلفين
روايات مصرية
نهر النيل
روايات تجري أحداثها في القاهرة

غرفة ترى النيل


An Jasarum steyermarkii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Sydney Bunting. An Jasarum steyermarkii in nahilalakip ha genus nga Jasarum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Jasarum

Jasarum steyermarkii


George Panga (n. 4 februarie 1885, Maiorești- d. 26 aprilie  1931, Cluj) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
George Panga, născut în localitatea Maiorești, județul Mureș, a urmat cele șapte clase primare, activitatea sa principală fiind agricultura. Este ales ca membru al Senatului Național Român din Maiorești și a făcut parte din Garda Națională locală. A decedat la Cluj la data de 26 aprilie 1931.

Activitatea politică
A fost ales ca delegat supleant al cercului electoral  Reghin, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1885
Decese în 1931
Agricultori români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

George Panga


Besøget er en dansk kortfilm fra 1984 instrueret af Jacob Buur og efter manuskript af Gunnar Vosgerau, Jacob Buur og Lars Quist.

Handling
Fra menneske til ingeniør. Store forelæsninger, matematiske beregninger, isoleret kollegieliv, hvor blev studenterlivet af med sjov og ballade? En novellefilm om studiemiljø og omgangsformer blandt ingeniørstuderende på Danmarks Tekniske Højskole. Filmens hovedperson Jørgen er en af dem. Han oplever ikke det kammeratlige og inspirerende studenterliv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1984

Besøget (film fra 1984)


The Last of Us je akcijska avantura preživljavanja, koju je razvio Naughty Dog i koju je objavio Sony Computer Entertainment. Izdana je za PlayStation 3 u svijetu 14. lipnja 2013. Igrači kontroliraju Joel, krijumčara zaduženog za pratnju tinejdžerske djevojke po imenu Ellie preko post-apokaliptične Sjedinjene Države. The Last of Us se igra iz perspektive treće osobe; igrači upotrebljavaju vatreno oružje i improvizirano oružje, a mogu se poslužiti stealthom u suočavanju s neprijateljskim ljudima i kanibalističkim stvorenjima zaraženim mutiranim sojevima Kordiceps gljiva. U online multiplayer modu igre, do osam igrača sudjeluje u kooperativnom i konkurentnom igranju.

Razvoj The Last of Us-a počeo je 2009. godine, ubrzo nakon objavljivanja Naughty Dog-ove prethodne igre, Uncharted 2: Among Thieves. Odnos između Joel-a i Eli postala je središnji fokus igre, svi ostali elementi su dizajnirani oko njega. Glumci Troy Baker i Ashley Johnson oživili su Joel-a i Ellie kroz glas i "motion capture", uz pomoć kreativnog direktora, Neil Druckmann-a s razvojem likova i radnje. Glazbu je kompozirao Gustavo Santaolalla.

Nakon objavljivanja u prosincu 2011. godine, The Last of Us je bio široko predviđen. Nakon objavljivanja dobio je univerzalnu pohvalu, s pohvalama usmjerenim na njeno pripovijedanje, igranje, vizualni i zvučni dizajn, karakterizaciju i prikaz ženskih likova. Posljednji od nas postala je jedna od najprodavanijih igara na PlayStationu 3, prodajom preko 1,3 milijuna jedinica u prvom tjednu i 17 milijuna do travnja 2018. godine. Osvojila je priznanja na kraju godine, uključujući i više nagrada Igre Godine od nekoliko publikacija o igrama, kritičara i ceremonijama dodjeljivanja igara, čineći ga jednim od najupečatljivijih igara u povijesti i smatra se jednim od najvećih videoigara svih vremena.

Nakon objavljivanja igre, Naughty Dog objavio je nekoliko sadržaja za download; The Last of Us: Left Behind dodaje kampanju s jednim igračem slijedeći Ellie i njezinu najbolju prijateljicu Riley. Poboljšano izdanje originalne igre, The Last of Us Remastered, objavljeno je za PlayStation 4 u srpnju 2014. Nastavak, The Last Of Us Part II, objavljen je u prosincu 2016. godine.

Gameplay
The Last of Us je akcijsko-pustolovna survival horor igra koja se igra iz perspektive treće osobe. Igrač prelazi preko post-apokaliptičnih sredina kao što su gradovi, zgrade, šume i kanalizacijski uređaji kako bi unaprijedio priču. Igrač može upotrijebiti vatreno oružje, improvizirano oružje i stealth da bi se obranio od neprijateljskih ljudi i kanibalističkih stvorenja zaraženih mutiranim sojevima Kordiceps gljiva. Za većinu igre, igrač preuzima kontrolu nad Joelom, čovjekom zaduženim da prati djevojku Ellie, preko Sjedinjenih Država; Ellie i ostali pratitelji kontroliraju umjetna inteligencija. Igrač također kontrolira Ellie tijekom zimskog segmenta igre.

U borbi, igrač može koristiti oružje dugog dometa, poput pušaka, pušaka i lukova, te oružja kratkog dometa poput pištolja i kratkih pušaka. Igrač je sposoban ukrasti oružja s ograničenom uporabom, poput cijevi i bejzbolnih šišmiša, i baciti boce i cigle kako bi odvratili, ošamućili ili napadali neprijatelje. Igrač može nadograditi oružje na radnim stolovima pomoću prikupljenih predmeta. Oprema poput zdravstvenih setova i molotovskih koktela može se naći ili izraditi pomoću prikupljenih predmeta. Atribute poput mjerača zdravlja i brzine izrađivanja mogu se nadograditi prikupljanjem pilula i ljekovitog bilja. Zdravlje se može napuniti upotrebom zdravstvenih setova.

Iako igrač može izravno napasti neprijatelje, također može iskoristiti neprijateljski napad na njih. "Način slušanja" omogućuje igraču da pronađe neprijatelje kroz pojačani osjećaj sluha i prostornu svijest, označen kao obrisi vidljivi kroz zidove i objekte. U sustavu dinamičkog pokrivača, igrač može skočiti iza prepreka kako bi dobio taktičku prednost tijekom borbe. Igra ima razdoblja bez borbe, često uključuju razgovor između likova. Igrač može riješiti jednostavne zagonetke, kao što je korištenje plutajućih paleta kako bi Ellie, koji ne može plivati, preko tijela vode, i pomoću ljestva ili kontejnera doći do viših područja. Kolekcionarske priče, kao što su bilješke, karte i stripovi, mogu se skupiti i pregledavati u izborniku ruksaka.

Igra sadrži sustav umjetne inteligencije kojim neprijateljski neprijatelji reagiraju na borbu. Ako neprijatelji otkriju igrač, oni mogu poduzeti pokrivanje ili pozvati pomoć, a mogu iskoristiti igrače kada su ometeni, od municije ili u borbi. Suradnici igrača, poput Ellie, mogu pomoći u borbi bacanjem predmeta pri prijetnjama da ih zaustave, najavljujući mjesto nepoznanica ili pomoću noža i pištolja za napad neprijatelja.

Multiplayer
Online multiplayer omogućuje do osam igrača da se bave konkurentnim igranjem u rekreaciji višestrukih postavki za jednog igrača. Igra ima tri vrste igara za više igrača: opskrba Raid i Survivors su obje ekipe deathmatches, s tim da isključuju sposobnost respawn; Zadaci ispitivanja imaju ekipe koji istražuju lokaciju neprijateljske ekipe, a prvi koji je uhvatio takvu lockbox pobjeda. U svakom modu, igrači odabiru faction-Hunters (grupu neprijateljskih preživjelih) ili Fireflies (revolucionarna skupina milicija) i održavaju svoj klan žive prikupljanjem pomagala tijekom utakmica. Svaka utakmica je jednaka jedan dan; preživjelih dvanaest "tjedana", igrači su završili putovanje i mogu ponovno odabrati njihovu Frakciju. Ubijanje neprijatelja, oživljavanje saveznika i stvaranje predmeta zarađuju dijelove igrača koji se mogu pretvoriti u zalihe; dijelovi također mogu biti uklonjeni iz tijela neprijatelja. Igrači su u mogućnosti nositi više opreme zarađivanjem bodova kako im pomagala u klanu rastu. Igrači mogu povezati igru s njihovim Facebook računom, što mijenja ime i lice članova klana kako bi se slagala s Facebook prijateljima igrača. Igrači imaju mogućnost prilagoditi svoje likove sa šeširima, kacigama, maskama i simbolima.

Priča
U rujnu 2013. izbijanja mutantne Kordiceps gljivice uništava Sjedinjene Države, transformirajući svoje ljudske domaćine u agresivna bića nazvana Zaraženima. U predgrađu Austina, Texas, Joel (Troy Baker) bježi iz kaosa sa svojim bratom Tommyjem (Jeffrey Pierce) i kćerkom Sarahom (Hana Hayes). Dok bježe, vojnici upucaju Saru i ona umre u Joelovim rukama. Dvadeset godina kasnije, infekcija je uništila veći dio civilizacije. Preživjeli žive u karantenskim zonama, neovisnim naseljima i nomadskim skupinama. Joel radi kao krijumčar s partnerom Tessom (Annie Wersching) u karantenskoj zoni u sjevernom kraju Bostona u Massachusettsu. Oni ulove Roberta (Robin Atkin Downes), trgovca na crnom tržištu, kako bi oporavili ukradenu oružarnu predmemoriju. Prije nego što ga Tess ubije, Robert otkriva da je predao predmemoriju Krijesnicama ("Fireflies"), pobunjeničkoj skupini koja se suprotstavlja autoritetima karantenske zone.

Vođa vatrenih oružja, Marlene (Merle Dandridge), obećava udvostručiti svoje skladište oružja u zamjenu za krijumčarenje tinejdžerske djevojke, Ellie (Ashley Johnson), do Krijesnica koje se skrivaju u Državnoj kući Massachusettsa izvan karantenske zone. Joel, Tess i Ellie se pokušaju išuljati tijekom noći, ali nakon susreta s ophodnjom otkrivaju da je Ellie zaražena. Cijela infekcija normalno se javlja za manje od dva dana, ali Ellie tvrdi da je zaražena prije tri tjedna i da njezin imunitet može dovesti do liječenja infekcije. Trio se kreće prema njihovom odredištu kroz horde Zaraženih, ali otkrivaju da su Krijesnice na mjestu odredišta ubijeni. Tess otkriva da ju je ugrizao Zaraženi; vjerujući u Ellieovu važnost, Tess se žrtvuje, tako da Joel i Ellie mogu pobjeći. Joel odluči naći Tommya, bivšeg Krijesnicu, u nadi da može pronaći preostale Krijesnice. Uz pomoć Billa (W. Earla Browna), krijumčara koji duguje Joelu uslugu, stječu vozilo. Vozeći se prema Pittsburghu, Pennsvlvania, Joela i Ellie iz zasijede napadnu banditi i njihov automobil biva uništen. Oni se udružuju s dvojicom braće, Henryjem (Brandon Scottom) i Samom (Nadji Jeterom); nakon što su pobjegli iz grada, Sama ugrize Zaraženi, ali skriva ožiljak od družine. Kako se njegova infekcija pogoršava, Sam napada Ellie, ali Henry ga ubije i počini samoubojstvo zbog žalosti.

U jesen Joel i Ellie napokon su pronašli Tommyja u Jacksonu u državi Wyoming, gdje je okupio utvrđeno naselje u blizini hidroelektrane sa suprugom Mary (Ashley Scott). Joel odluči ostaviti Ellie s Tommyjem, ali nakon što se ona suoči s njim o Sari (njegovoj kćeri), odlučuje joj dopustiti da ostane s njim. Tommy ih usmjerava na enklavu Krijesnica na Sveučilištu Eastern Colorado. Nađu sveučilište napušteno, ali saznaju da su se Krijesnice preselili u bolnicu u Salt Lake Cityju u Utahu. Nakon toga bivaju napadnuti od strane razbojnika i Joel je ranjen u bijegu.

Tijekom zime, Ellie i Joel nađu sklonište u planinama. Joel je na rubu smrti i oslanja se na Ellie da se brine za njega. U lovu na hranu, Ellie susreće Davida (Nolan North) i Jamesa (Reuben Langdon), ljude koji žele trgovati lijekom za hranu; unatoč tome što se prvo pojavio prijateljski i suradnički, David se pretvara u neprijatelja nakon što je otkrila da su sveučilišni banditi bili dio njegove skupine. Ellie uspije odvući Davidovu grupu od Joela, ali je na kraju zarobljena; David je namjerava udružiti u svoju skupinu kanibala. Odbijajući ponudu, bježi nakon ubojstva Jamesa, ali David ju zatvori u gorućem restoranu. U međuvremenu, Joel se oporavi od svojih rana i krene pronaći Ellie. Dolazi do Ellie dok ona ubija Davida i počne plakati; Joel ju tješi prije nego što pobjegnu.

U proljeće, Joel i Ellie dolaze u Salt Lake City. Ellie je u nesvijesti nakon što se gotovo utopila, prije nego što ih uhvati ophodnja Krijesnica. U bolnici, Marlene govori Joelu da se Ellie priprema za operaciju: u nadi da će proizvesti cjepivo za zarazu, Krijesnice moraju ukloniti zaraženi dio Ellijevog mozga, što će ju ubiti. Ne želeći da Ellie umre, Joel se bori do operacijske sale i nosi nesvjesnu Ellie u garažu. Suočava se s Marlene, koju puca i ubija kako bi spriječio Krijesnice da ih progone. Na vožnji izvan grada, Joel tvrdi da su Krijesnice pronašle mnoge druge imune ljude, ali nisu uspjeli stvoriti lijek i da su se prestali truditi. Na rubu Tommyjeva naselja, Ellie otkriva da nije sama kad je zaražena i izražava krivnju preživjelih. Na njezinu inzistiranju, Joel se zaklinje da je njegova priča o Krijesnicama istinita.

Razvoj
Naughty Dog je počeo razvijati The Last of Us u 2009, nakon izlaska Uncharted 2: Among Thieves. Po prvi puta u povijesti tvrtke, Naughty Dog se podijelio u dvije ekipe; dok je jedan tim razvio Uncharted 3: Drake's Deception (2011), a drugi je započeo rad na The Last Of Us. Direktor Bruce Straley i kreativni direktor Neil Druckmann vodili su tim koji je bio zadužen za razvoj "The Last of Us".

Druckmannova gleda "The Last of Us" kao priču o odrastanju, u kojoj se Ellie prilagođava opstanku nakon što je provodi vremena s Joelom, kao i istraživanje o tome koliko je otac spreman spasiti svoje dijete. Glavni motiv ove igre jest da "život ide dalje"; to je prikazano u sceni u kojoj Joel i Ellie otkrivaju stado žirafa, koju koncept umjetnik John Sweeney objašnjava da je dizajnirana da "obnovi [Ellijevu] žudnju za život", nakon što je patila nakon susreta s Davidom. Zaraženi, temeljni koncept igre, inspiriran je segmentom BBC prirode dokumentarnog programa Planet Earth (2006), koji je sadržavao Kordiceps gljive. Iako gljive uglavnom inficiraju insekte, preuzimaju kontrolu nad njihovim motoričkim funkcijama i prisiljavaju ih da pomažu u njegovanju gljivica, igra istražuje pojam gljiva koji se razvija i inficira ljude, te izravne rezultate izbijanja ove infekcije.

Odnos između Joela i Ellie bio je središnji fokus igre; svi drugi elementi razvijeni su oko njega. Troy Baker i Ashley Johnson bili su u ulozi Joela i Ellie, odnosno, i pružili glas i "motion capture". Baker i Johnson doprinijeli su razvoju likova; na primjer, Baker je uvjerio Druckmanna da se Joel brine za Tess zbog njegove usamljenosti, a Johnson je uvjerio Druckmann da Ellie treba biti jača i više obrambeni nastrojena. Elliejev fizički izgled također je redizajniran tijekom razvoja kako bi izgledao slično Johnsonu. Ostali likovi igre također su prošli izmjene. Karakter Tess je izvorno bio namijenjen da bude glavni antagonist "The Last of Us", ali tim je teško mogao vjerovati njezinim motivima. Seksualnost Billa je prvobitno ostala nejasna u scenariju, ali kasnije je promijenjen kako bi odrazio svoju homoseksualnost.

The Last of Us Remastered
Dana 9. travnja 2014., Sony je objavio The Last Of Us Remastered, poboljšanu verziju igre za PlayStation 4. Izdana je 29. srpnja 2014. u Sjevernoj Americi. Remasterirane značajke poboljšale su grafiku i poboljšale prikazivanje, uključujući povećanu distancu vuče, nadograđenu mehaniku borve i veću brzinu okvira. Ostala poboljšanja uključuju napredne audio opcije, audio komentare i način rada s fotografijama. Sadrži prethodno objavljeni sadržaj za preuzimanje, uključujući i lijevo iza i neke mape s više igrača. Razvojni tim nastojao je stvoriti "pravi" remaster, održavajući "jezgrovito iskustvo" i glavnu priču i elemente igranja.

Adaptacije
U ožujku 2020. najavljena je televizijska serija "The Last of Us". Njegova distribucija bit će povjerena HBO-u. Produkciju će režirati Craig Mazin, tvorac hit televizijske miniserije Černobil, u suradnji s Neilom Druckmannom, kreativnim direktorom videoigre. Za soundtrack će biti zadužan Gustavo Santaolalla, skladatelj soundtracka prvog i drugog poglavlja videoigre. Televizijsku seriju naručio je HBO u studenom 2020. U veljači 2021. objavljeno je da će Pedro Pascal glumiti Joela, a Bella Ramsey, Ellie, Gabriel Luna bit će Tommy, Joelov brat, Merle Dandridge bit će Marlene, a Nico Parker će ponoviti svoju ulogu Sarah, Joelove kćeri. Dana 2. srpnja 2021., fotografijom koju je Gabriel Luna objavio na Instagramu zajedno s Pedrom Pascalom i Nikom Parkerom, potvrđen je početak snimanja. Snimanje serije odvijalo se u Alberti u Kanadi od srpnja 2021. do lipnja 2022., a debitirat će na HBO -u i HBO Maxu 15. siječnja 2023., odnosno 16, siječnja u Hrvatskoj.
Videoigre za PlayStation 3

The Last of Us


Exhibition est un film britannique réalisé par Joanna Hogg, sorti en 2013.

Synopsis

Fiche technique

 Titre français : Exhibition
 Réalisation et scénario : Joanna Hogg
 Direction artistique : Pedro Moura
 Photographie : Ed Rutherford
 Montage : Helle le Fevre
 Pays d'origine : Royaume-Uni
 Format : Couleurs - 1,85:1 - Dolby Digital
 Genre : drame
 Durée : 104 minutes
 Dates de sortie :
 Suisse :  (Festival international du film de Locarno 2013)
 Royaume-Uni :
 France :

Distribution
 Viv Albertine : D
 Liam Gillick : H
 Tom Hiddleston : Jamie Macmillan
 Harry Kershaw : agent immobilier
 Mary Roscoe : voisine

Distinction
 Festival international du film de Locarno 2013 : sélection en compétition internationale

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 2013
Film dramatique britannique

Exhibition (film, 2013)


Macrozelima hervei, vrsta kukca dvokrilca iz porodice osolikih muha. Ruski je endem iz Amurske oblasti.

Izvori

Osolike muhe

Macrozelima hervei


المُسَبَّع  أو سُبَاعِيّ الأَضْلاَع هو، في الهندسة الرياضية، مضلع له سبع أضلاع وسبع زوايا.

المسبع المنتظم

تكون جميع الأضلاع والزوايا متساوية في المسبع المنتظم أو المسبع المتساوي الأضلاع، وتكون:
 مجموع الزوايا مساوي لـ 900 درجة
 قياس الزاوية الداخلية 5π/7 راديان أو 128.5714286 درجة.
 تعطى مساحة المسبع المنتظم ذو طول الضلع a بالعلاقة:

 لايمكن إنشاء المسبع المنتظم باستخدام إنشاءات الفرجار والمسطرة غير المرقمة، ولكن من الممكن إنشاءه باستخدام فرجار ومسطرة مرقمة.

المراجع

7 (عدد)
مضلعات

مسبع


Kazuo Ishiguro (Nagasaki, Japan, 8. studenog 1954.), britanski pisac japanskog podrijetla, dobitnik Nobelove nagrade za književnost 2017.

Životopis
Rođen u japanskom gradu Nagasakiju. Kao petogodišnjak s obitelji seli u Veliku Britaniju zbog očevog posla u području oceanografije. Diplomirao je engleski jezik i književnost i filozofiju na Sveučilištu Kent u Canterburyju. Kreativno pisanje magistrira u Norwichu (University of East Anglia). Pohađa kolegije kod glasovite engleske književnice Angele Carter i uglednog književnika i teoretičara Malcolma Bradburyja. U mladosti je pisao pjesme pod utjecajem Boba Dylana i Leonarda Cohena. Ima dvije sestre. Od 1983. ima britansko državljanstvo. Oženjen je i otac jedne kćeri.

Spada u krug književnika postmodernističkog senzibiliteta. Piše jasnim jezikom i profinjenim stilom. U romanima kombinira teme nostalgičnih sjećanja, samoobmana, propuštenih životnih šansi, posljedica povijesnih događaja i drugih silnica što oblikuju ljudske sudbine. U obrazloženju Nobelove nagrade koju je dobio 2017. stoji kako je "u romanima goleme emotivne snage razotkrio ponor što se krije ispod naše iluzije povezanosti sa svijetom".

U prvom romanu "Blijed obris brežuljaka" (1982.) donosi sjećanja japanske udovice na život u Engleskoj i samoubojstvo kćeri. Drugi roman "Umjetnik plutajućega svijeta" (1986.) smješta u poslijeratni Japan prožet zapadnim utjecajima. Potagonist je japanski umjetnik koji potkraj života propituje svoj odnos prema umjetnosti i vlasti. U najpopularnijem romanu "Na kraju dana" (1989.) prema kojem je 1993. snimljen film, u prvom licu pripovijeda o engleskom batleru koji životnu službu i neupitnu lojalnost razotkriva kao prevaru i uzaludnu žrtvu. Za roman je osvojio nagradu Booker, a u filmskoj ekranizaciji je ulogu batlera Stevensa odigrao Anthony Hopkins.

"Bez utjehe" (1995.) je složeni moderni roman u kojem istražuje odnose fikcije i zbilje, sna i jave, prošloga i budućega. U hvaljenom distopijskom romanu "Nikad me ne ostavljaj" pripovijeda o ljudskim klonovima i posljedicama kloniranja. Radnja je smještena u britanski internat, a pripovijeda je mlada žena Kathy. Iako je naoko riječ o sasvim običnoj školi internatskog tipa, s polaznicima koji su zaokupljeni tipično mladenačkim stvarima, čitatelj postupno otkriva kako su polaznici ljudski klonovi, stvoreni sa svrhom kultiviranja organa za potrebe ne-kloniranih. Prema knjizi je 2010. snimljen film u režiji Marka Romaneka. Časopis Time ju je uvrstio među sto najboljih romana na engleskom jeziku svih vremena.

Djela (nepotpun popis)
 Blijed obris brežuljaka (A Pale View of Hills, 1982), roman
 Umjetnik plutajućega svijeta (An Artist of the Floating World, 1986), roman
 Na kraju dana (The Remains of the Day, 1989), roman
 Bez utjehe (The Unconsoled, 1995), roman
 Kad smo bili siročad (When We Were Orphans, 2000), roman
 Nikad me ne ostavljaj (Never Let Me Go, 2005), distopijski roman
 Zakopani div (The Burried Giant, 2015.), roman

Prijevodi na hrvatski
 "Na kraju dana", Nada Šoljan, Targa, 1995.
 "Kad smo bili siročad", Vesna Valenčić, Leo-commerce, 2000.,
 "Nikada me ne ostavljaj", Vesna Valenčić, Leo-commerce, 2005.,
 "Nokturna: Pet priča o glazbi i sutonu", Miloš Ðurđević, Naklada Ljevak, 2010.
 "Bez utjehe", Ivana Šojat, Naklada Ljevak, 2013.
"Blijed pogled na bregove", Vladimir Cvetković Sever, Mitopeja, 2018.
"Pokopani div", Vladimir Cvetković Sever, Mitopeja, 2018.
"Klara i sunce", Vladimir Cvetković Sever, Mitopeja, 2021.

Nagrade (izbor)
 1982. Nagrada Winifred Holtby Memorial
 1986. Nagrada Whitbread za knjigu godine, za "Umjetnik plutajućega svijeta"
 1989. Nagrada Booker za roman "Na kraju dana"
 1998. Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres
 2017. Nobelova nagrada za književnost

Izvori

Britanski književnici

Kazuo Ishiguro


Iscrtkana bedrenika (bedrenica sinja, lat. Pimpinella tragium), biljna vrsta iz roda bedrenika, porodica štitarki. Postoji više podvrsta.

Podvrste
 Pimpinella tragium subsp. depressa (Spreng.) Tutin, Grčka
 Pimpinella tragium subsp. glauca (C.Presl) C.Brullo & Brullo, Sicilija
 Pimpinella tragium subsp. lithophila (Schischkin) Tutin, Španjolska; Baleari (Mallorca); Francuska; Italija; Sicilija; Hrvatska; Makedonija; Albanija; Rumunjska; Bugarska; Turska; Ukrajina; Krim; Maroko; Kazahstan; Turkmenistan; Azerbajdžan (Talysh); Irak; Iran; Libanon; Oman (Dhofar)
 Pimpinella tragium subsp. polyclada (Boiss. & Heldr.) Tutin raste i u Hrvatskoj, nadalje i u Crnoj Gori; Srbija i Kosovo; Makedonija; Albanija; Bugarsžka; Grčka; Turska (uključujući europsku Tursku)
 Pimpinella tragium subsp. pseudotragium (DC.) Matthews, Gruzija[kavkaz]; Armenija; Azerbajdžan (uključujući Nahičevan); Turska
 Pimpinella tragium subsp. titanophila (Woronow) Tutin, Rumunjska; Bugarska; južnoauropska Rusija; srednjeeuropska Rusija; istočnoeuropska Rusija; Moldova; Ukrajina; Krim; sjeverni Kavkaz.
 Pimpinella tragium subsp. tragium, Francuska; Sicilija; Maroko; Alžir; Tunis; uvezena u Njemačku

Izvori

Pimpinelleae

Iscrtkana bedrenika


Nematantus (zlatna ribica, cvijet zlatne ribice, lat. Nematanthus), rod trajnica i vazdazelenih polugrmova i grmova iz porodice Gesneriaceae. Postoji tridesetak vrsta koje rastu uz atlantsku obalu Brazila i njezinom zaleđu, južno od rijeke Amazone, i na jug do Urugvaja.

Vrste

 Nematanthus albus Chautems
 Nematanthus australis Chautems
 Nematanthus bradei (Handro) Chautems
 Nematanthus brasiliensis (Vell.) Chautems
 Nematanthus corticola Schrad.
 Nematanthus crassifolius (Schott) Wiehler
 Nematanthus exsertus Chautems
 Nematanthus fissus (Vell.) L.E.Skog
 Nematanthus fluminensis (Vell.) Fritsch
 Nematanthus fornix (Vell.) Chautems
 Nematanthus fritschii Hoehne
 Nematanthus gregarius D.L.Denham
 Nematanthus hirtellus (Schott) Wiehler
 Nematanthus jolyanus (Handro) Chautems
 Nematanthus kautskyi Chautems & Rossini
 Nematanthus kuhlmannii (Handro) Chautems
 Nematanthus lanceolatus (Poir.) Chautems
 Nematanthus maculatus (Fritsch) Wiehler
 Nematanthus mattosianus (Handro) H.E.Moore
 Nematanthus mirabilis (Handro) Chautems
 Nematanthus monanthos (Vell.) Chautems
 Nematanthus punctatus Chautems
 Nematanthus pycnophyllus Chautems, T.Lopes & M.Peixoto
 Nematanthus sericeus (Hanst.) Chautems
 Nematanthus serpens (Vell.) Chautems
 Nematanthus striatus (Handro) Chautems
 Nematanthus strigillosus (Mart.) H.E.Moore
 Nematanthus teixeiranus (Handro) Chautems
 Nematanthus tessmannii (Hoehne) Chautems
 Nematanthus villosus (Hanst.) Wiehler
 Nematanthus wettsteinii (Fritsch) H.E.Moore
 Nematanthus wiehleri Chautems & M.Peixoto

Izvori

Gesnerijevke

Nematantus


Colombia is a unitary republic made up of thirty-two departments (Spanish: departamentos, sing. ) and a Capital District (Distrito Capital). Each department has a governor (gobernador) and an Assembly (Asamblea Departamental), elected by popular vote for a four-year period. The governor cannot be re-elected in consecutive periods. Departments are country subdivisions and are granted a certain degree of autonomy.

Departments are formed by a grouping of municipalities (municipios, sing. municipio). Municipal government is headed by mayor (alcalde) and administered by a municipal council (concejo municipal), both of which are elected for four-year periods.

Some departments have subdivisions above the level of municipalities, commonly known as provinces.

Chart of departments
Each one of the departments of Colombia in the map below links to a corresponding article. Current governors serving four-year terms from 2015 to 2019 are also shown, along with their respective political party or coalition.

Indigenous territories

The indigenous territories are at the third level of administrative division in Colombia, as are the municipalities. Indigenous territories are created by agreement between the government and indigenous communities. In cases where indigenous territories cover more than one department or municipality, local governments jointly administer them with the indigenous councils, as set out in Articles 329 and 330 of the Colombian Constitution of 1991. Also indigenous territories may achieve local autonomy if they meet the requirements of the law.

Article 329 of the 1991 constitution recognizes the collective indigenous ownership of indigenous territories and repeats that are inalienable. Law 160 of 1994 created the National System of Agrarian Reform and Rural Development Campesino, and replaced Law 135 of 1961 on Agrarian Social Reform; it establishes and sets out the functions of INCORA, one of the most important being to declare which territories will acquire the status of indigenous protection and what extension of existing ones will be allowed. Decree 2164 of 1995 interprets Law 160 of 1994, providing, among other things, a legal definition of indigenous territories.

Indigenous territories in Colombia are mostly in the departments of Amazonas, Cauca, La Guajira, Guaviare, and Vaupés.

History

Historical predecessors of current departments

Former departments of Colombia

The Republic of Gran Colombia

When it was first established in 1819, The Republic of Gran Colombia had three departments. Venezuela, Cundinamarca (now Colombia) and Quito (now Ecuador). In 1824, the Distrito del Centro (which became Colombia) was divided into five departments and further divided into seventeen provinces. One department, Istmo Department, consisting of two provinces, later became Panama.

Republic of New Granada

With the dissolution of Gran Colombia in 1826 by the Revolution of the Morrocoyes (La Cosiata), New Granada kept its 17 provinces. In 1832 the provinces of Vélez and Barbacoas were created, and in 1835 those of Buenaventura and Pasto were added. In 1843 those of Cauca, Mompós and Túquerres were created. At this time the cantons (cantones) and parish districts were created, which provided the basis for the present-day municipalities.

By 1853 the number of provinces had increased to thirty-six, namely:Antioquia, Azuero, Barbacoas, Bogotá, Buenaventura, Cartagena, Casanare, Cauca, Chiriquí, Chocó, Córdova, Cundinamarca, García Rovira, Mariquita, Medellín, Mompós, Neiva, Ocaña, Pamplona, Panamá, Pasto, Popayán, Riohacha, Sabanilla, Santa Marta, Santander, Socorro, Soto, Tequendama, Tunja, Tundama, Túquerres, Valle de Upar, Veraguas, Vélez and Zipaquirá. However, the new constitution of 1853 introduced federalism, which lead to the consolidation of provinces into states. By 1858 this process was complete, with a resulting eight federal states: Panamá was formed in 1855, Antioquia in 1856, Santander in May 1857, and Bolívar, Boyacá, Cauca, Cundinamarca and Magdalena were formed in June 1858. 1861 saw the creation of the final federal state of Tolima.

Republic of Colombia
The Colombian Constitution of 1886 converted the states of Colombia into departments, with the state presidents renamed as governors. The states formed the following original departments:

 Antioquia Department
 Bolívar Department
 Boyacá Department
 Cauca Department
 Cundinamarca Department
 Magdalena Department
 Panamá Department
 Santander Department
 Tolima Department

Maps gallery

See also

 ISO 3166-2:CO
 List of Colombian flags
 List of political and geographic subdivisions by total area
 States of Colombia
 List of Colombian departments by Human Development Index

References

External links
  List of Colombian department governors

Subdivisions of Colombia
Colombia, Departments
Departments, Colombia
Colombia geography-related lists

Departments of Colombia


App Store

මෙය ඇපල් සමාගම විසින් නිර්මාණය කරන ලද මෘදුකාංග ගබඩාවකි. අයි ෆෝන් අයි පෝඩ් මෙන්ම අයි වොච් සදහාද මෙහි ඇති මෘදුකාංග සහය දක්වයි.

මුදලට සහ නොමිලයේම බාගත කිරීම සදහා මෙහි මෘදුකාංග ගබඩා කර ඇත.

මෙයට එක් මෘදුකාංගයක් එක් කිරීම සදහා $99 ක මුදලක් ඇපල් සමාගම විසින් අය කරන බැවින් වටිනා මෘදුකාංග සදහා අවශය පරිශීලකයා වීසින් මුදල් ගෙවා ලබා ගත යුතුය.

App Store (iOS)


L'avenue D'Estimauville est une artère d'orientation nord-sud située à Québec.

Situation et accès
L'avenue est située à la rencontre de deux arrondissements de la ville. Sa portion nord est située à Beauport tandis que sa portion sud se trouve dans La Cité-Limoilou.

D'une distance de 2,2 km, l'avenue est perpendiculaire à deux autoroutes qu'elle relie : l'autoroute Félix-Leclerc (40) et l'autoroute Dufferin-Montmorency (440). Au-delà l'autoroute Félix-Leclerc au nord, l'avenue se poursuit en avançant vers l'ouest sous différents noms : chemin du Petit-Village, rue de Nemours, 46e Rue Est, 46e Rue Ouest, 7e Avenue Ouest puis 52e Rue Ouest.

Origine du nom
Le nom rend hommage à Jean-Baptiste-Philippe-Charles d'Estimauville, grand voyer du district de Québec entre 1809 et 1823. L'avenue d'Estimauville a été nommée en son honneur en 1917 dans la ville de Québec et en 1967 dans sa partie dans l'ancienne ville de Giffard.

Historique

Avant le
La portion nord de l'avenue est ouverte au milieu du  sous le nom de « route de l'Asile », en référence à l'Asile des aliénés de Québec pour donner accès à l'Asile, installée dès 1845. Le secteur était principalement agricole.
La portion au sud du chemin de la Canardière apparaît pour la première fois sur une carte de 1913, sans nom. Les Galeries de la Canardière, second centre commercial ouvert à Québec après Place Sainte-Foy, s'installent à l'angle du chemin de la Canardière en 1960.
Dans sa portion sud, l'avenue portait initialement le nom de « route De Salaberry ». Elle était nommée en mémoire de l'officier Charles-Michel d'Irumberry de Salaberry, héros de la guerre anglo-américaine de 1812 né à Beauport.

Elle est renommée « rue d'Estimauville » le 16 août 1943. La portion sud adopte à son tour ce toponyme le 10 avril 1967.

Écoquartier et densification

Une densification de l'artère est planifiée au tournant des années 2010. Jusque là, l'avenue comptait de nombreux stationnements et quelques terres agricoles. Un projet d'écoquartier est piloté par l'administration municipale sous Régis Labeaume. Le 18 février 2013, la Ville de Québec adopte un programme particulier d'urbanisme pour le secteur. Le gouvernement du Canada y construit deux immeubles (2011, 2015). Un nouveau siège social pour la Commission des normes, de l'équité, de la santé et de la sécurité du travail est ouvert sur l'avenue en 2021. Des édifices de logement locatif voient le jour sur l'avenue ou à proximité durant cette même période. Entre 2018 et 2022, la société biopharmaceutique Medicago construit un complexe de recherche et de production de 44 000 m2 au nord de l'avenue.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
Du sud au nord :
 Arboretum du Domaine de Maizerets
 1550 : Bureau de Québec de Transports Canada
 1600 : Siège social de la CNESST
 Terminus Beauport du Réseau de transport de la Capitale
 2300 : Medicago, complexe biopharmaceutique
 2301 : Centre de recherche CERVO
 2400 : Pavillon Arthur-Vallée

Références

D'Estimauville

Avenue D'Estimauville


Kubadlı  (Azerice: Qubadlı), Azerbaycan'da şehir. Kubadlı Rayonunun merkezidir. 31 Ağustos 1993'te Ermenistan Silahlı Kuvvetleri'nin desteğindeki Ermeni güçleri tarafından işgal edilmiş ve Sanasar (Ermenice: Սանասար) adı konulmuştur.

Ahalisi Azerbaycanlılardır. Şehir nüfusu 2008 hesaplarıyla 7.100 kişi.

Bergüşad Çayı'nın (Azerice: Bərgüşad çayı) sağ kıyısında yer alır. 25 Ekim 2020 tarihinde yeniden Azerbaycan'a geçti.

Kaynakça

Azerbaycan'daki şehirler

Kubadlı


is a district located in Nara Prefecture, Japan.

As of 2003, the district has an estimated population of 50,009 and a density of 1,607.49 persons per km2. The total area is 31.11 km2.

Towns and villages
 Kawanishi
 Miyake
 Tawaramoto

Districts in Nara Prefecture

Shiki District, Nara


Refraktometrija je određivanje indeksa loma svjetlosti. Obavlja se refraktometrom, mjerenjem kuta pod kojim se svjetlosna zraka lomi pri prijelazu iz istraživane tekućine u staklenu prizmu poznatog indeksa loma. Budući da je indeks loma otopina razmjeran njihovoj koncentraciji, refraktometrija služi i kao analitička tehnika za određivanje koncentracije šećernih sokova, voćnih sirupa, marmelada, masti u mlijeku, alkohola u alkoholnim pićima, za određivanje čistoće glicerola, mineralnih i eteričnih ulja, voskova, masti i tako dalje. Refraktometrija je također važna metoda za određivanje konstitucije organskih spojeva.

Refraktometar

Refraktometar je mjerni instrument kojim se određuje indeks loma svjetlosti. Indeks loma može se odrediti i mjerenjem kuta otklona svjetlosne zrake kada ona prolazi prizmom od materijala kojemu se želi odrediti indeks loma. Tako je indeks loma određivao Ruđer Bošković na specijalnom vitrometru, kod kojega se mogao mijenjati kut loma prizme. Danas se upotrebljavaju refraktometri za tekućine i čvrste tvari kod kojih se iz izmjerenoga graničnoga kuta pri totalnoj refleksiji određuje indeks loma. Na tom su načelu načinjeni Abbeov refraktometar (za određivanje indeksa loma malih količina tekućine), refraktometar s prizmom za uranjanje (za određivanje indeksa loma većih količina tekućine), Pulfrichov refraktometar (za određivanje indeksa loma tekućine i čvrstih tvari). Indeks loma plinova određuje se iz pomaka interferencijskih pruga dviju koherentnih zraka svjetlosti koje prolaze kroz dvije kivete od kojih jedna sadrži plin poznatog indeksa loma, a druga plin kojemu se određuje indeks loma. Na tom načelu radi Rayleighov interferencijski refraktometar za plinove. Indeks loma ovisi o valnoj duljini svjetlosti pa se mjerenja provode monokromatskom svjetlošću ili su pak u refraktometru ugrađeni kompenzatori kojima se može mjeriti indeks loma za određenu valnu duljinu svjetlosti, obično za natrijevu D-liniju, upotrebljavajući bijelu svjetlost, ili s pomoću optičke rešetke za različite valne duljine.

Indeks loma

Indeks loma (oznaka n) je bezdimenzionalna fizikalna veličina koja opisuje međudjelovanje svjetlosti i optički prozirne tvari, a definirana je kao omjer brzine svjetlosti u vakuumu c i brzine svjetlosti u tvari v,

Posljedica je promjene brzine svjetlosti promjena pravca njezina širenja pri prelasku iz jednoga optičkog sredstva u drugo. Što je indeks loma veći, veća je promjena pravca, odnosno veći je lom svjetlosti (refrakcija). Indeks loma može se s pomoću Snelliusova zakona odrediti iz geometrijskih odnosa kutova zraka svjetlosti prema površini sredstva u kojem dolazi do loma:

gdje je: θ1 - upadni kut prema okomici na površinu sredstva, θ1 - kut loma, n1 - indeks loma optičkoga sredstva iz kojega svjetlost dolazi, a n2 - indeks loma optičkoga sredstva u koje svjetlost ulazi. Često se rabi relativni indeks loma, koji je jednak omjeru indeksa loma dvaju sredstava:

Svjetlost se u nekoj tvari širi brzinom:

gdje je: εr - relativna dielektrična permitivnost tvari, a μr - relativna magnetska permeabilnost. Kako za relativnu magnetsku permeabilnost u optički prozirnom sredstvu vrijedi μr ≈ 1, proizlazi da indeks loma ovisi samo o relativnoj dielektričnoj permitivnosti:

Međutim, za mnoge tvari dolazi do odstupanja od toga izraza, zbog postojanja električnih dipola u dielektricima i ovisnosti relativne dielektrične permitivnosti o frekvenciji svjetlosti.

Indeks loma materijala je broj koji pokazuje koliko puta je brzina svjetlosti u nekoj sredini manja od brzine u vakuumu. Lom je najočiglednija manifestacija promjene brzine svjetlosti elektromagnetskog zračenja pri prelasku iz jedne sredine u drugu.

Indeks loma zavisi od frekvencije svjetlosti što se eksperimentalno pokazuje u pojavi spektra kada se zrak polikromatske (bijele) svjetlosti propusti kroz prizmu.

Indeks loma je važna osobina materijala i mjeri se pomoću refraktometra.

Izvori

Optika
Primijenjene znanosti

Refraktometrija


Jack "Jackie" Earle Haley (født 14. juli 1961) er en amerikansk film- og tv-skuespiller. Hans tidligste roller omfattede Moocher i Udbrud (1979) og Kelly Lek i Op med humøret, drenge (1976), The Bad News Bears in Breaking Training (1977) og The Bad News Bears Go to Japan (1978). Efter at have tilbragt mange år som producer og instruktør for tv-reklamer, genoplivede han sin skuespillerkarriere med en birolle i All the King's Men (2006). Dette blev efterfulgt af sin præstation som den pædofile Ronald James McGorvey i Little Children (2006), for hvilken han blev nomineret til en Oscar for bedste mandlige birolle. Efterfølgende bemærkelsesværdige roller omfatter den vigilante Rorschach i Watchmen (2009), gyserikonet Freddy Krueger i genindspilningen af A Nightmare on Elm Street (2010) og Odin Quincannon i Preacher (2016 -).

Filmografi
 London Has Fallen (2016)
 Alita: Battle Angel (2019)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Californien
Filminstruktører fra USA
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Jackie Earle Haley


An Lepanthes doeringii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fredy Archila. An Lepanthes doeringii in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guatemala. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes doeringii


Allomarkgrafia, biljni rod iz porodice zimzelenovki raširen po Srednjoj i sjeverozapadnoj Južnoj Americi, od Nikaragve do Perua.

Rod je opisan 1932 s jednom vrstom, A. ovalis.

Vrste
 Allomarkgrafia antioquiana J.F.Morales
 Allomarkgrafia brenesiana Woodson
 Allomarkgrafia campanulata (Markgr.) J.F.Morales
 Allomarkgrafia ecuatoriana J.F.Morales
 Allomarkgrafia foreroi A.H.Gentry
 Allomarkgrafia insignis J.F.Morales
 Allomarkgrafia laxiflora A.H.Gentry
 Allomarkgrafia ovalis (Ruiz & Pav. ex Markgr.) Woodson
 Allomarkgrafia plumeriiflora Woodson
 Allomarkgrafia tubiflora Woodson ex Dwyer

Izvori

Apocynoideae

Allomarkgrafia


Fabian Holland (* 11. Juli 1990 in Berlin) ist ein deutscher Fußballspieler. Er steht beim SV Darmstadt 98 als Mannschaftskapitän unter Vertrag und wird als Linksverteidiger eingesetzt.

Karriere

Vereine
Holland, der gebürtige Berliner, begann beim FSV Forst Borgsdorf, einem Stadtteil-Verein von Hohen Neuendorf im Landkreis Oberhavel mit dem Fußballspielen, bevor er 2003 in die Jugendabteilung von Hertha BSC wechselte. Dort durchlief er alle Jugendmannschaften und rückte im Sommer 2008 in die zweite Mannschaft auf, deren Stammspieler er ab der Saison 2009/10 wurde. Im Sommer 2010 wurde festgestellt, dass Holland am Wolff-Parkinson-White-Syndrom leidet, weshalb er sich einer Herz-OP unterziehen musste. Er kehrte jedoch schnell ins Training zurück und stand Anfang Oktober 2010 schon wieder auf dem Platz. Anfang Februar 2011 durfte er erstmals mit den Profis trainieren. Am 21. April 2012 (32. Spieltag) debütierte er in der Profimannschaft, als er im Heimspiel gegen den 1. FC Kaiserslautern in der Startelf stand. Zunächst mit einem Profivertrag bis Ende Juni 2013 ausgestattet, wurde dieser im Dezember 2012 vorzeitig bis Ende Juni 2016 erweitert.

Für die Saison 2014/15 wurde Holland für eine Spielzeit an den Zweitligisten SV Darmstadt 98 ausgeliehen. Sein Debüt für die Lilien gab er am 17. Oktober 2014 im DFB-Pokal bei der 4:5-Heimniederlage nach Elfmeterschießen gegen den VfL Wolfsburg. Mit 26 Zweitligaspielen, in denen er ein Tor erzielte, trug er in der weiteren Saison zum Aufstieg in die Bundesliga bei. Am 5. Juli 2015 unterschrieb Holland einen Zweijahresvertrag in Darmstadt, da es eine Kaufoption bei der Leihe gab. 250.000 Euro mussten für das Jahr als Leihspieler gezahlt werden und 350.000 Euro Ablöse. Die Ablöse stieg jedoch durch den Klassenerhalt in der 1. Bundesliga auf 500.000 Euro. Nach zwei Jahren und 44 Bundesligaspielen für Darmstadt stieg er mit den Lilien nach der Saison 2016/17 wieder in die zweite Liga ab. Seit Ende 2018 ist Holland Kapitän bei den Südhessen. Während der Saison 2020/21 wurde er im November positiv auf das Covid-19-Virus getestet. In der Saison 2020/21 kam er auf 29 Zweitligaeinsätze, ein Tor und erreichte mit der Mannschaft Platz 7 in der Liga. Seit August 2021 ist er Mitglied des SV Darmstadt 98. Die Saison 2021/22 unter Torsten Lieberknecht schloss er mit der Mannschaft auf dem vierten Platz ab. In den 34 Saisonspielen stand er nur eine Minute nicht als Kapitän auf dem Platz und steuerte drei Tore und vier Vorlagen bei. Im Dezember 2022 verlängerte er seinen Vertrag bis 2025.

Nationalmannschaft
Sein einziges Länderspiel bestritt Holland für die U20-Nationalmannschaft, die unter Trainer Ralf Minge gegen die U20-Nationalmannschaft Italiens spielte.

Erfolge
 Deutscher Zweitligameister: 2013
 Aufstieg in die Bundesliga: 2013, 2015, 2023

Privates
Holland wurde am 25. Mai 2020 Vater von einem Sohn.

Weblinks
 Spielerporträt auf HerthaBSC.de

Einzelnachweise

Fußballspieler (Hertha BSC)
Fußballspieler (SV Darmstadt 98)
Deutscher
Geboren 1990
Mann

Fabian Holland


Louis Pio (14. desember 1841 – 27. júní 1894) var danskur sósíalisti og fyrsti formaður Jafnaðarmannaflokksins.

Ævi og störf
Pio fæddist í Roskilde sonur yfirmanns í danska hernum af frönskum ættum og konu af borgarastétt. Foreldrarnir skildu þegar hann var aðeins tólf ára og við tóku erfið ár. Honum var vísað snemma úr skóla vegna agavandamála og naut hann því lítillar formlegrar menntunar. Hann tók þó að kynna sér danskar þjóðsögur og hóf að skrifa í blöð og tímarit. Árið 1870 hóf hann störf fyrir dönsku póstþjónustuna og hefur honum verið eignaður heiðurinn að rauðu póstkössunum sem hafa fylgt stofnuninni til þessa dags.

Hugmyndir sósíalista hreyfðu snemma við Pio en það var þó ekki fyrr en árið 1871 þegar fregnir af Parísarkommúnunni breiddust út um Evrópu að hann ákvað að stíga skrefið til fulls. Hann sagði upp starfi sínu hjá Póstinum og hóf bréfaskipti við forystumenn í Alþjóðasambandi verkalýðsins í Genf og hugsjónabræður sína í Kaupmannahöfn. Ásamt þeim Harald Brix og Poul Geleff tók hann að undirbúa stofnun Danmerkurdeildar Alþjóðasambandsins og að skipuleggja verkalýðsfélög að breskri fyrirmynd. Á þessu tímabili starfaði Pio á daginn sem einkakennari hjá auðugri fjölskyldu, en skrifaði róttækar greinar og ræður á kvöldin.

Þann 15. október 1871 var Danmerkurdeild Alþjóðasambandsins, Jafnaðarmannaflokkurinn, stofnuð með Pio sem formann. Sú ákvörðun var ekki óumdeild þar sem hann þótti ráðríkur, nánast einráður, í stjórnarháttum en tengsl hans við erlenda leiðtoga jafnaðarmannahreyfingarinnar gerðu valið þó augljóst.

Pio vakti athygli fyrir mikla skipulagshæfileika, einkum þegar kom að verkföllum, sem hann beitti af miklum hyggindum í kjaradeilum. Hann gætti þess að valda hámarksröskun með því að velja vandlega hvaða hópar færu í verkfall og gætti þess jafnframt að eiga nóg í verkfallssjóðum. Þetta tryggði félagsmönnum hans miklar kjarabætur á skömmum tíma og varð til þess að hratt fjölgaði í verkalýðshreyfingunni.

Árið 1872 voru þeir Pio, Brix og Geleff handteknir fyrir að brjóta gegn banni stjórnvalda við verkfallsfundum. Pio var dæmdur í fimm ára fangelsi og öðlaðist í kjölfarið stöðu píslarvotts í hugum jafnaðarmanna. Eftir afplánun varð hann leiðtogi flokksins á ný, en fljótlega tók að bera á óánægju með einræðistilburði hans. Árið 1877 fluttist hann vestur um haf og kom í ljós að lögregluyfirvöld höfðu greitt honum fyrir að yfirgefa landið, sem þótti gríðarlegur álitshnekkir fyrir orðspor hans. Í Kansas freistaði hann þess að koma á stofn sósíalískri nýlendu en það mistókst, ekki hvað síst vegna kunnáttuleysi Pio í landbúnaðarstörfum. Hann fluttist til Chicago og bjó þar við kröpp kjör og lést árið 1894.

Danskir stjórnmálamenn

Louis Pio


Murat Kayalı (* 13. August 1989 in Denizli) ist ein türkischer Fußballspieler, der für Elazığspor spielt.

Karriere

Vereinskarriere
Murat Kayalı begann mit dem Vereinsfußball in der Jugendabteilung von Gençlerbirliğispor in Diyarbakır. Im Sommer 2006 wechselte er mit einem Profivertrag zu Diyarbakırspor. Hier spielte eineinhalb Spielzeiten ausschließlich für die Reservemannschaft.

Für die Rückrunde der Saison 2007/08 spielte er als Leihgabe beim Drittligisten Batman Petrolspor. Die nachfolgenden beiden Spielzeiten verbrachte er nacheinander für den Zeitraum von jeweils einer Saison nacheinander bei Siirtspor und Elazığspor. Zur Saison 2010/11 wechselte er dann samt Ablöse zu Elazığspor und feierte mit diesem Verein zum Saisonende die Meisterschaft der TFF 2. Lig und damit den direkten Aufstieg in die TFF 1. Lig. Auch die Saison 2011/12 etablierte er sich sofort als Leistungsträger seines Teams und war der Spieler mit den zweitmeisten Einsätzen. Am vorletzten Spieltag schaffte man den sicheren Aufstieg in die Süper Lig.

Für die Rückrunde der Spielzeit 2012/13 wurde er an den türkischen Zweitligisten Şanlıurfaspor ausgeliehen. Zum Saisonende wechselte Kayalı schließlich samt Ablösesumme zu dem Klub.

Uur Rückrunde der Spielzeit 2013/14 wechselte er innerhalb der TFF 1. Lig zu Gaziantep Büyükşehir Belediyespor. Bereits nach einer Saison zog er innerhalb der Liga zu Elazığspor weiter.

Nationalmannschaftskarriere
Murat Kayalı spielte 2009 viermal für die türkischen U-19 Jugendnationalmannschaft. Zudem spielte er 2012 einmal zweite Auswahl der türkischen Jugendnationalmannschaft.

Erfolge
 Mit Elazığspor:
 2010/11 Aufstieg in die TFF 1. Lig
 2010/11 TFF 2. Lig
 2011/12 Aufstieg in die Süper Lig

Weblinks

Fußballspieler (Batman Petrolspor)
Fußballspieler (Bergama Belediyespor)
Fußballspieler (Diyarbakırspor)
Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Esenler Erokspor)
Fußballspieler (Gaziantep FK)
Fußballspieler (Gümüşhanespor)
Fußballspieler (Şanlıurfaspor)
Fußballspieler (Siirtspor)
Person (Denizli)
Geboren 1989
Türke
Mann

Murat Kayalı


An Epidendrum vesicicaule in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis Otho Otto Williams. An Epidendrum vesicicaule in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum vesicicaule


Jaime Hernando Garzón Forero (Bogotá, 24 de outubro de 1960 - Bogotá, 13 de agosto de 1999) foi um comediante, jornalista, político e ativista da paz colombiano. Ele era popular na televisão colombiana durante a década de 1990 por sua sátira política única. Além de seu trabalho na televisão, também atuou como negociador de paz na libertação de reféns da guerrilha das FARC. Ele foi assassinado em 1999 por pistoleiros paramilitares de direita, com suposto apoio de militares e serviços de segurança colombianos, segundo depoimentos de ex-comandantes paramilitares.

Vida
Jaime Garzón nasceu em Bogotá em 24 de outubro de 1960. Estudou direito e ciências políticas na Universidade Nacional da Colômbia, mas seu envolvimento ativo na política e na televisão não o permitiu terminar. Garzón era um ávido torcedor do Millonarios FC, um clube de futebol com sede em sua cidade natal, Bogotá, na Colômbia.

Presidente da Câmara Municipal de Sumapaz
Garzón juntou-se à campanha política de Andrés Pastrana Arango para prefeito de Bogotá. Depois de vencer as eleições, Pastrana o nomeou prefeito de Sumapaz, uma localidade rural subdesenvolvida do distrito, em 1988. Garzón tentou melhorar o padrão de vida em Sumapaz. Em um ano, criou um posto de saúde, melhorou a escola e asfaltou a única rua da cidade.

Mas sua originalidade não foi bem vista pela administração central de Pastrana. Instado em um telegrama a informar o número de bordéis legais em Sumapaz, ele respondeu: "Depois de uma inspeção visual, informo que aqui as únicas putas são as FARC", uma resposta sarcástica típica de seu senso de humor negro. Essa resposta e outras excentricidades, levou à conclusão pela administração central de que ele havia fundado um bordel em Sumapaz. O secretário municipal de governo, Volmar Pérez Ortiz, assinou sua destituição. Por esta razão, Garzón processou a administração de Pastrana; o caso foi decidido a seu favor apenas em 1997.

Entre 1990 e 1994 trabalhou na Casa de Nariño durante a presidência de César Gaviria. Auxiliou nas traduções da nova Constituição colombiana de 1991 para as línguas indígenas e como assessor presidencial em comunicações.

Carreira

Em 1987, o diretor do Noticiero de las 7, Antonio Morales Riveira, soube da fama do prefeito de Sumapaz em imitar políticos. Ele trouxe Garzón para o noticiário; foi a primeira vez que ele apareceu na televisão.

Ele trabalhou em várias paródias de televisão, tornando-se famoso com o programa de TV Zoociedad ('Zoociedade') na década de 1990, que continha humor sobre a sociedade materialista e a política. Garzón então começou a trabalhar em um programa chamado ¡Quac! El Noticero, colaborando com o ator Diego León Hoyos até 1997.

Garzón criou muitos personagens fictícios instantaneamente reconhecíveis. Um deles era "Heriberto de la Calle". Heriberto era um engraxate que entrevistava diversas personalidades, inclusive políticos.

Ativista pela paz
Em 23 de março de 1998, 200 guerrilheiros das FARC sequestraram 32 pessoas na estrada Villavicencio – Bogotá. Entre os reféns estavam quatro cidadãos americanos e um italiano.

Em 27 de março, uma comissão, com autorização do czar antissequestro José Alfredo Escobar e liderada por Garzón, permitiu a libertação de nove dos reféns.

Em 6 de maio de 1998, o general Jorge Enrique Mora Rangel, comandante do Exército Colombiano, pediu publicamente a Escobar que investigasse Garzón por sua participação na libertação dos reféns. Em 4 de junho, Escobar defendeu o papel de Garzón na libertação dos reféns como uma missão humanitária. Garzón tentou marcar um encontro com o general Mora Rangel, mas não foi aceito. O jornalista enviou um telegrama aos militares onde dizia: "General, não procure inimigos entre os colombianos que arriscam a vida todos os dias para construir uma nação orgulhosa como eu quero e como você está lutando."

Em maio de 1999, Garzón disse em um coquetel na presença de algumas personalidades, entre elas o Embaixador dos Estados Unidos, que o General Mora o acusava de ser colaborador das FARC.

Em 25 de maio de 1999, a senadora Piedad Córdoba foi sequestrada pelo grupo paramilitar de Carlos Castaño, e foi acusada por ele de ser colaborador da guerrilha. Segundo o senador Córdoba, Castaño também mencionou Garzón. Assim que foi liberada, ela conheceu o jornalista e o alertou sobre o perigo.

A participação no processo de libertação dos reféns das FARC e a intenção de promover um diálogo de paz lhe renderam muitas ameaças, mas as mais marcantes foram as de Castaño.

Assassinato
Na terça-feira, 10 de agosto de 1999, Garzón visitou o líder paramilitar Ángel Gaitán Mahecha, que se encontrava no Presídio Modelo de Bogotá com a intenção de marcar um encontro com Carlos Castaño. A reunião seria realizada em 14 de agosto no departamento de Córdoba.

Na quarta-feira, 11 de agosto, Garzón disse à esposa e a uma maquiadora que seria morto no dia seguinte.

Na sexta-feira, 13 de agosto, às 5h45, horário local, Garzón se aproximava da estação Radionet de Bogotá em seu Jeep Cherokee cinza. Quando ele estava virando para o sul vindo da rua 26 no bairro Quinta Paredes, em frente a Corferias, dois homens em uma motocicleta branca em alta velocidade com placas ocultas se aproximaram do carro e chamaram seu nome, depois atiraram ele cinco vezes. Ele tinha 38 anos.

A notícia se espalhou rapidamente, pois seus próprios colegas da Radionet foram os primeiros a dar a notícia à Colômbia. Centenas de pessoas saíram às ruas. O trânsito de veículos piorou quando uma ponte de pedestres caiu sobre a Rodovia Norte, próximo à Rua 122, porque um grupo de pessoas errou ao pensar que o enterro passaria pelo local. Três pessoas morreram e 30 ficaram feridas.

Naquela noite de sexta-feira, o apresentador esportivo César Augusto Londoño do Noticiero CM& teve que apresentar uma nota fúnebre a Heriberto de la Calle, um dos personagens de seu companheiro assassinado. Ele apresentou a nota dizendo: "isso é tudo para esportes... País de merda!".

Em 5 de fevereiro de 2021, o tribunal confirmou a sentença de 26 anos contra o ex-vice-diretor da ADS, José Miguel Narváez, pelo assassinato de Jaime Garzón após mais de 21 anos do crime.

Investigação
Segundo o juiz Julio Roberto Ballén Silva, as AUC reagiram contra seu envolvimento nas negociações para a libertação de reféns guerrilheiros em nome de seus familiares. Existem várias versões do que aconteceu nos dias que antecederam seu assassinato. Em uma delas Garzón foi informado de uma ordem para assassiná-lo; ele então contatou Castaño, que agendou um encontro com ele para o dia seguinte ao seu assassinato e enviou uma contra-ordem para abortar o assassinato. A ordem aparentemente nunca chegou aos verdadeiros assassinos ou veio depois que era tarde demais. Isso levou alguns a especular que a reunião era uma armadilha.

Uma investigação conduzida pelo programa de TV Contravía dirigido por Holman Morris fornece evidências da participação de agentes do Departamento Administrativo de Segurança (DAS, então agência de inteligência do estado) no emprego de falsas testemunhas para fazer com que a investigação se afaste dos fatos reais. Da mesma forma, o líder paramilitar Freddy Rendón Herrera, também conhecido como "El Alemán", acusou membros das forças militares de serem os autores intelectuais do assassinato.

Castaño é acusado de ser o mandante do crime
Em 13 de setembro de 1999, as autoridades reagiram prontamente para garantir a prisão dos assassinos do jornalista. Quatro pessoas participaram das primeiras investigações como principais testemunhas do crime: María Amparo Arroyave Mantilla, Wilson Llano Caballero vulgo El Profe, Maribel Pérez Jiménez e Wilson Raúl Ramirez Muñoz.

Embora a hora do crime fosse muito cedo e María Amparo Arroyave estivesse no 4º andar de um edifício (localizado a 100 metros do local do assassinato) e os dois assassinos usassem capacetes, ela pôde dar uma descrição detalhada de um do rosto e das roupas dos assassinos.

Em 19 de agosto de 1999, em resposta à sugestão de um jornalista, que havia afirmado que a responsabilidade pelo crime de Garzón recaía sobre os superiores militares, o Ministro da Defesa, Luis Fernando Ramírez, junto com vários comandantes do Exército Nacional, fez uma declaração pública. Nela, anunciaram que tal sugestão era difamatória e que rejeitavam e condenavam o crime de um dos melhores jornalistas do final do século, o melhor humorista e o mais contundente crítico da sociedade colombiana das últimas décadas.

Em 6 de janeiro de 2000, a Polícia de Medellín prendeu Juan Pablo Ortiz Agudelo, conhecido como Bochas, que, segundo o Departamento Administrativo de Segurança , foi o assassino que disparou contra Garzón e foi reconhecido por María Amparo Arroyave.

Em 24 de abril, Carlos Castaño , principal líder das AUC, foi formalmente acusado de ser o mandante do crime. Em 6 de junho, ele foi declarado réu ausente.

Em 24 de setembro de 2001, a Polícia prendeu Edilberto Antonio Sierra Ayala em Belén de Umbría sob a acusação de ser o outro criminoso que dirigia a motocicleta.

Em 3 de janeiro de 2002, o tribunal oficializou o encerramento do processo. Portanto, um pedido da parte cível para rever o caso foi ignorado pelo tribunal.

Denúncias de manipulação da investigação
Em 21 de janeiro de 2000, a Procuradoria Geral da República foi a primeira entidade a questionar a veracidade do depoimento de María Teresa Arroya Montoya. A Procuradora ordenou então uma vistoria cuidadosa no local de onde ela alegou ter presenciado o crime.  Segundo o advogado Alirio Uribe Muñoz, a Procuradora concluiu que era impossível observar os detalhes dos assassinos desde o lugar que ela alegou ter visto o crime. Além disso, o Procurador encontrou várias contradições em sua descrição e algumas coincidências com outras testemunhas, que por acaso estavam mais próximas do local do crime; nenhum deles conseguia se lembrar dos rostos dos assassinos, porque eles eram muito rápidos. No entanto, nenhuma dessas inconsistências havia sido examinada nos autos. Arroyave Montoya então desapareceu  e foi contatado pelo agente do DAS, Juan Ángel Ramírez García, a quem a Procuradoria Geral da República não permitiu sua investigação.

Em outubro de 2002, Repórteres Sem Fronteiras e Dâmocles Vermelhos também questionaram a veracidade do depoimento de Wilson Llano Caballero, que também foi considerado uma testemunha-chave durante a primeira investigação e foi apresentado como informante do DAS: Ele forneceu fotos e informações sobre os supostos assassinos, vulgo "Bochas" e "Toño", e convenceu sua namorada, Maribel Pérez Jiménez, e seu vizinho, Wilson Raúl Ramírez, a se declarar contra os dois suspeitos.

Confissões de líderes paramilitares
Em 11 de março de 2004, o juiz Julio Roberto Ballén Silva absolveu os dois supostos assassinos do jornalista. A sentença permitiu a abertura de inquérito aos agentes, funcionários e falsas testemunhas do primeiro processo.  O tribunal concluiu mais uma vez que Carlos Castaño foi o mandante do crime, portanto Castaño foi condenado a 38 anos de prisão e multado em 790 milhões de pesos. No entanto, em abril do mesmo ano, Castaño foi morto provavelmente por disputas entre os mesmos paramilitares.

Em 9 de maio de 2008, o ex-líder paramilitar Diego Fernando Murillo, conhecido como Don Berna, disse que membros da quadrilha criminosa La Terraza de Medellín, que servia a Carlos Castaño, eram os assassinos de Garzón.

Em junho de 2008, o líder paramilitar Jorge Iván Laverde, conhecido como El Iguano, declarou perante a Lei de Justiça e Paz que o ex-subdiretor do DAS, José Miguel Narváez, instigou Carlos Castaño a matar Jaime Garzón. Um mês depois, em julho, outro ex-integrante paramilitar, Ever Veloza García, conhecido como HH, deu um pen drive que pertencia a Carlos Castaño ao Procurador-Geral e disse que o USB continha evidências de que Castaño ordenou que a quadrilha La Terraza assassinasse Jaime Garzón. Além disso, Veloza disse que Castaño havia dito, em várias ocasiões, que o crime de Garzón foi um erro e que "foi realizado para fazer um favor a alguns amigos do Exército Nacional".

Em outubro de 2009, o ex-líder paramilitar Freddy Rendón Herrera, conhecido como "El Alemán", disse ao processo de Justiça e Paz que Carlos Castaño havia ordenado o assassinato do jornalista sob "pedido específico de altos líderes militares da época ".

Cultura popular

 Garzón é retratado pelo ator colombiano Santiago Alarcón na telenovela baseada em sua vida, Garzón vive.
 Na série de TV Três Caines, é retratado como 'Jairo García' pelo ator colombiano José Manuel Ospina.

Ligações externas

 Entrevista legendada com Jaime Garzón no YouTube

Nascidos em 1960
Mortos em 1999
Homens
Jornalistas da Colômbia
Pacifistas
Ativistas da Colômbia
Assassinados na América do Sul em 1999
Políticos da Colômbia

Jaime Garzón


Tivoliforeningen "Vi" er en dansk dokumentarfilm fra 1918.

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1918

Tivoliforeningen "Vi"


Martim Gil de Sousa (1280 – ), foi 2.º conde de Barcelos de 1312 até a sua morte. Era o filho de Martim Gil de Riba de Vizela e sua esposa Milia Fernandes de Castro.

Biografia
Foi Alferes-mor no reinado de D. Dinis I de Portugal.

Matrimónio e descendência

Martim Gil de Sousa, 2.º conde de Barcelos