2021 අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලානය හත්වන අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලාන තරඟාවලියයි. 2021 ඔක්තෝබර් 17 සිට නොවැම්බර් 14 දක්වා එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ සහ ඕමානයේ පවත්වන ලදී. බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිල වත්මන් ශූරයන් විය. නමුත් අවසානයේ සුපිරි 12 අදියරෙන් ඉවත් විය.

මුලින් මෙම තරගාවලිය 2020 ඔක්තෝබර් 18 සිට නොවැම්බර් 15 දක්වා ඕස්ට්‍රේලියාවේ පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි. නමුත් 2020 ජූලි මාසයේදී, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය (ICC) කොවිඩ්-19 වසංගතය හේතුවෙන් මෙම තරඟාවලිය කල් දැමූ බව තහවුරු කළේය. 2020 අගෝස්තු මාසයේදී, අයිසීසී විසින් 2021 තරඟාවලිය සැලසුම් කර ඇති පරිදි ඉන්දියාව විසින් සත්කාරකත්වය සපයනු ඇති බව තහවුරු කරන ලද අතර, පසුව 2022 තරඟාවලිය සඳහා සත්කාරකත්වය ඕස්ට්‍රේලියාව නම් කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, 2021 ජුනි මාසයේදී, අයිසීසී නිවේදනය කළේ, ඉන්දියාවේ කොවිඩ්-19 වසංගත තත්ත්වයත් රට තුළ ඇති විය හැකි තුන්වන වසංගත රැල්ලක් (ඩෙල්ටා ප්‍රභේදය) ඇති විය හැකි බවට ඇති බිය හේතුවෙන් තරඟාවලිය එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය වෙත ගෙන ගිය බවත්ය. තරඟාවලිය 2021 ඔක්තෝබර් 17 වන දින ආරම්භ විය. තරඟාවලියේ අවසන් තරඟය 2021 නොවැම්බර් 14 වන දින පැවැත් විය. තරගාවලියේ මූලික වටයේ තරග පැවැත්වුණේ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේදී සහ ඕමානයේදීය.

අවසන් පූර්ව තරගයේදී එංගලන්තය කඩුලු 5කින් පරාජය කළ නවසීලන්තය අවසන් මහා තරගයට පිවිසි පළමු කණ්ඩායම බවට පත්විය. නවසීලන්තය වි20ජා ලෝක කුසලාන අවසන් මහා තරගයකට සුදුසුකම් ලැබූ පළමු අවස්ථාව එය විය. ඔවුන් සමග අවසන් මහා තරගයට එක්වූයේ දෙවැනි අවසන් පූර්ව තරගයේදී පාකිස්තානය කඩුලු පහකින් පරාජය කළ ඔස්ට්‍රේලියාවයි. ඕස්ටේ‍්‍රලියාව වි20ජා ලෝක කුසලාන තරගාවලියේ අවසන් මහා තරගයට සුදුසුකම් ලැබූ දෙවැනි අවස්ථාව මෙය විය. පලමු අවස්ථාව 2010 දීය. අවසන් මහා තරගයේදී නවසීලන්තය කඩුලු 8කින් පරදවා ඔස්ට්‍රේලියාව සිය පළමු වි20ජා ලෝක කුසලානය දිනා ගැනීමට සමත් විය. මිචෙල් මාෂ් තරගයේ ක්‍රීඩකයා ලෙස නම් කෙරිණි. තරඟාවලියේ ක්‍රීඩකයා ලෙස ඩේවිඩ් වෝනර් නම් කෙරිණි.

තරගාවලියේ පසුබිම
2020 අප්‍රේල් මාසයේදී, කොවිඩ්-19 වසංගතය නොතකා, තරඟාවලිය නියමිත පරිදි ඉදිරියට යාමට තවමත් සැලසුම් කර ඇති බව අයිසීසී විසින් තහවුරු කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, ඊළඟ මාසයේදී අයිසීසී යේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරියෙකු පැවසුවේ 2020 දී තරඟාවලිය පැවැත්වීම "ඉතා විශාල අවදානමක්" වනු ඇති බවයි. අයිසීසී යද ප්‍රකාශ කළේ තරඟාවලිය කල්දැමීමේ වාර්තා සාවද්‍ය බවත්, විවිධ හදිසි සැලසුම් දෙස බලන බවත්ය. තරඟාවලිය පිළිබඳ තීරණයක් ගැනීම 2020 ජුනි 10 වන දින අයිසීසී රැස්වීම දක්වා කල් තබන ලදී. 2020 ජූලි මාසයේදී තවත් නිවේදනයක් නිකුත් කිරීමට සැලසුම් කර තිබුනි. 2020 ජුනි මාසයේදී ඕස්ට්‍රේලියාවේ ක්‍රිකට් සභාපති අර්ල් එඩිංග්ස් පැවසුවේ තරඟාවලිය නියමිත පරිදි ඕස්ට්‍රේලියාවේ පැවැත්වීම "යථාර්ථවාදී නොවන" බවයි. ඔස්ට්‍රේලියාවට 2021 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී මෙම ඉසව්ව සත්කාරකත්වය ලබා දිය හැකි බවට එඩිංග්ස් යෝජනා කළ අතර, ඉන් වසරකට පසුව 2022දී ඉන්දියාව තරඟාවලිය පවත්විය හැකි බවත්ය. අයිසීසී විසින් මෙම තරඟාවලිය මීළඟ කාන්තා එදිජා ලෝක කුසලාන තරඟාවලිය හා සමගාමීව ගෙනයාමට සලකා බැලූ අතර, එය මුලින් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි. 2021 පෙබරවාරි මස නවසීලන්තයේදීය.

නිල කල් දැමීමට මාසයකට පෙර, ඕස්ට්‍රේලියානු ෆෙඩරල් සංචාරක ඇමති සයිමන් බර්මින්හැම් නිවේදනය කළේ 2021 දක්වා රටේ දේශසීමා ජාත්‍යන්තර සංචාර සඳහා වසා තබනු ඇතැයි ඕස්ට්‍රේලියානු රජය අපේක්ෂා කරන බවයි. පිළිවෙළින් 2020 සහ 2021 දී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ තරඟාවලි සඳහා සත්කාරකත්වය දරන ඕස්ට්‍රේලියාව හෝ ඉන්දියාව මෙම තරඟාවලියට සත්කාරකත්වය දක්වන බව අයිසීසී ද තහවුරු කළේය. 2020 අගෝස්තු මාසයේදී, අයිසීසී ය විසින් 2021 තරඟාවලිය සඳහා සත්කාරකත්වය ඉන්දියාව අපේක්ෂා කරන බව තහවුරු කරන ලදී, එමෙන්ම ඕස්ට්‍රේලියාව 2022 තරඟාවලිය අපේක්ෂා කරන බවද තහවුරු කරන ලදී. එම මාසයේම, අයිසීසී විසින් ශ්‍රී ලංකාව සහ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය තරඟාවලිය සඳහා අවශ්‍ය වුවහොත් තරගාවලිය පැවැත්වෙන ස්ථාන ලෙස සලකනු ලබන බව තහවුරු කරන ලදී. 2021 අප්‍රේල් මාසයේදී, අයිසීසී හි ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී ජෙෆ් ඇලර්ඩිස්, වසංගතය හේතුවෙන් ඉන්දියාවට තරගාවලියට සත්කාරකත්වය ලබා දීමට නොහැකි වුවහොත් අතිරේඛ සැලසුම් තවමත් පවතින බව තහවුරු කළේය. එම මාසයේම පසුව, ඉන්දියාවේ ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලයේ (BCCI) ධීරාජ් මල්හෝත්‍රා එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය හදිසි අවස්ථාවක් ලෙස භාවිතා කරන බව තහවුරු කළේ, ඉන්දියාවේ වසංගතය දිගටම නරක අතට හැරේ නම් පමණක් බවයි. තරඟාවලියේ සම සත්කාරකයෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමට ඉන්දියාවේ ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය විසින් ඕමානය සමඟ ද සාකච්ඡා කරමින් සිටියේය. 2021 ජුනි 1 වන දින, අයිසීසී ය විසින් තරඟාවලිය පවත්වනු ලබන ස්ථානය පිළිබඳ තීරණයක් ගැනීමට 2021 ජුනි 28 වන දිනය ඉන්දීය ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය වෙත අවසාන දිනය ලෙස ලබා දුන්නේය. තරඟාවලියේ සැබෑ ස්ථානය කුමක් වුවත්, තරඟාවලියේ සත්කාරකත්වය ඉන්දීය ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය විසින් පවතිනු ඇති බව අයිසීසී යද තහවුරු කළේය. පසුව අයිසීසී ය තහවුරු කළේ තරගාවලිය එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයට සහ ඕමානයට ගෙන ගොස් ඇති බවයි. එය එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ ඕමානය යන රටවල් දෙකම ගෝලීය අයිසීසී තරගාවලියකට සත්කාරකත්වය දක්වන ප්‍රථම අවස්ථාව වන අතර, ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයක් සම්පූර්ණයෙන්ම ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන රටවලින් පිටත පැවැත්වෙන පළමු අවස්ථාව ද විය.

තරඟාවලිය ආරම්භ වීමට සති දෙකකටත් අඩු කාලයකට පෙර, අල්-අමෙරත් හි තරඟ පැවැත්වෙන ස්ථානයට සැතපුම් කිහිපයක් උතුරින් ගමන් කළ ෂහීන් සුළි කුණාටුව හේතුවෙන් ඕමානයට බලපෑම් එල්ල විය. ඕමාන් ක්‍රිකට් සභාපති පන්කාජ් කිම්ජි ප්‍රකාශ කළේ, "අපි බොහෝ දුරට පාහේ තරග පැවැත්වීමට ආසන්නව සිටිමු. මෙම ප්‍රදේශයේ තව දුරටත් මෙය සිදු වන්නේ නම්, අපි ලෝක කුසලානයෙන් සමුගන්නවා".

සහභාගීවන කණ්ඩායම් සහ සුදුසුකම් ලැබීම්
ප්‍රධාන ලිපිය: වි20 ලෝක කුසලානය සදහා සුදුසුකම් ලැබීමේ වටය 2019

2018 දෙසැම්බර් 31 වන විට, සත්කාරක ඉන්දියාව සමඟින් ශ්‍රේණිගත කළ අයිසීසී පූර්ණ සාමාජිකයින් 10 දෙනා සෘජුවම 2021 තරඟාවලිය සඳහා සුදුසුකම් ලබා ගත්හ. එම කණ්ඩායම් දහයෙන් ශ්‍රේණිගත කිරීම් වල මුල් තැන ගත් කණ්ඩායම් 8 තරගාවලියේ සුපිරි 12 අදියර සඳහා සුදුසුකම් ලබා ගත්හ. ශ්‍රී ලංකාව සහ බංග්ලාදේශය සුපිරි 12 සඳහා සුදුසුකම් නොලබන අතර ඒ වෙනුවට තරඟයේ මූලික අදියරට ඇතුළත් විය. 2019 අයිසීසී වි20ජා ලෝක කුසලාන සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟය හරහා තරඟාවලිය සඳහා සුදුසුකම් ලැබූ කණ්ඩායම් හය ඔවුන් සමඟ එක් විය. මූලික වටයේ පළමු කණ්ඩායම් හතර සුපිරි 12 වටයට පිවිසියේය

පැපුවා නිව්ගිනියාව තරඟාවලියේ A කාණ්ඩය ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසුව, ශුද්ධ ලකුණු අනුපාතයෙන් නෙදර්ලන්තයට වඩා ඉහළින් අවසන් වූ පසු, සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟය හරහා තම ස්ථානය තහවුරු කරගත් පළමු කණ්ඩායම විය. පැපුවා නිව්ගිනියාව ඕනෑම ආකාරයක ලෝක කුසලානයකට සුදුසුකම් ලැබූ පළමු අවස්ථාව එය විය. අයර්ලන්තය B කාණ්ඩයෙන් ද ශුද්ධ ලකුණු අනුපාතයෙන් ද ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසු මෙම මාර්ගය හරහා සුදුසුකම් ලැබූ දෙවන කණ්ඩායම බවට පත්විය.

පළමු තරගයේදී එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය කඩුලු 8කින් පරාජය කළ නෙදර්ලන්තය වි20ජා ලෝක කුසලානය සඳහා සුදුසුකම් ලබා ගත්තේ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය ඔවුන්ගේ ඉනිමට ලකුණු 80ක් පමණක් ලබා ගැනීමෙන් පසුවය. දෙවැනි සුදුසුකම් ලැබීමේ තරගයෙන් ඕමානය ලකුණු 54කින් පරාජය කළ නැමීබියාව සිය පළමු වි20ජා ලෝක කුසලානයට පිවිසීමට සමත් විය. තරගාවලියේ සත්කාරක එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයට එරෙහිව පැවැති තෙවැනි සුදුසුකම් ලැබීමේ තරගයෙන් ලකුණු 90ක ජයක් හිමිකර ගැනීමට ස්කොට්ලන්තය වි20ජා ලෝක කුසලානයේ ස්ථානය තහවුරු කළේය. අවසන් තරගයේදී හොංකොං පිල ලකුණු 12කින් පරාජය කළ ඕමානය වි20ජා ලෝක කුසලානයට සුදුසුකම් ලැබූ අවසන් කණ්ඩායම බවට පත්විය.

2021 අගෝස්තු මාසයේදී, ඇෆ්ගනිස්ථානය තලේබාන් පාලනයට නතු වූ දා සිට තරඟාවලියට ඇෆ්ගනිස්ථාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායම සහභාගී වීම පිළිබඳව සැක මතු විය. ඇෆ්ගනිස්තානයේ දේශපාලන ව්‍යාකූලත්වය නොතකා ඇෆ්ගනිස්තානය වි20ජා ලෝක කුසලානයට ක්‍රීඩා කරන බව ඇෆ්ගනිස්තාන කණ්ඩායම් මාධ්‍ය කළමනාකරු හික්මාත් හසන් තහවුරු කළේය. 2021 ඔක්තෝබර් 6 වන දින, ඇෆ්ගනිස්ථාන කණ්ඩායම කාබුල් නුවරින් පිටත්ව, තරඟාවලිය ආරම්භ වීමට පෙර පුහුණු කඳවුරක් සඳහා කටාර්හි දෝහා වෙත ගමන් කළේය.

තරඟ නිලධාරීන්
2021 ඔක්තෝම්බර් 7 වන දින අයිසීසී විසින් තරඟ තීරකයින් සහ තරඟාවලිය සඳහා පිටියේ විනිසුරුවන් නම් කරන ලදී. ඉන්දියාව සහ නවසීලන්තය අතර සුපිරි 12 තරගය සඳහා, තරඟාවලියේ ජෛව ආරක්ෂිත බුබුල උල්ලංඝණය කිරීම හේතුවෙන් මයිකල් ගෝෆ් හට දින 6ක තහනමක් පැනවීමෙන් පසු විනිසුරු මයිකල් ගෝෆ් වෙනුවට මාරයිස් ඉරැස්මස් පත් කරන ලදී. 2021 නොවැම්බර් 3 වන දින, අයිසීසී විසින් මයිකල් ගෝෆ් විසින් තරඟාවලියේ තවත් තරඟ කිසිවක් විනිශ්චය නොකරන බව තහවුරු කරන ලදී. 2021 නොවැම්බර් 9 වන දින, අවසන් පූර්ව තරඟ සඳහා තරඟ නිලධාරීන් ස්ථිර කරන ලදී. 2021 නොවැම්බර් 12 වන දින අවසන් තරඟය සඳහා නිලධාරීන් ස්ථිර කරන ලදී.

තරග තීරකවරු
  ඩේවිඩ් බූන්
  ජෙෆ් ක්‍රෝව්
  රන්ජන් මඩුගල්ල
  ජවගාල් ශ්‍රීනාත්

තරග විනිසුරුවන්

  ක්‍රිස් බ්‍රවුන්
  අලීම් ඩාර්
  කුමාර් ධර්මසේන
  මාරයිස් ඉරැස්මස්

  ක්‍රිස් ගෆනි
  මයිකල් ගොෆ්
  ඒඩ්‍රියන් හෝල්ඩ්ස්ටොක්
  රිචඩ් ඉලින්වර්ත්

  රිචඩ් කෙට්ල්බරෝ
  නිතින් මෙනන්
  අහ්සන් රාසා
  පෝල් රීෆල්

  ලැන්ග්ටන් රුසේරේ
  රොඩ් ටකර්
  ජොයෙල් විල්සන්
  පෝල් විල්සන්

සංචිත

ප්‍රධාන ලිපිය: වි20 ලෝක කුසලානය 2021 කණ්ඩායම් සංචිත

සෑම කණ්ඩායමක්ම 2021 ඔක්තෝබර් 10 ට පෙර ක්‍රීඩකයින් 15 දෙනෙකුගෙන් යුත් සංචිතයක් තෝරා ගන්නා ලදී. අවශ්‍ය නම්, කොවිඩ්-19 සම්බන්ධයෙන් අමතර ක්‍රීඩකයින් හත් දෙනෙකු දක්වා තෝරා ගැනීමට සෑම කණ්ඩායමකටම හැකි විය. 2021 අගෝස්තු 10 වන දින, තරඟාවලිය සඳහා ඔවුන්ගේ සංචිතය ප්‍රකාශයට පත් කළ පළමු කණ්ඩායම නවසීලන්තයයි. සියලුම කණ්ඩායම් 2021 සැප්තැම්බර් 12 වන විට ඔවුන්ගේ මූලික සංචිත ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

කාලසටහන සහ විකාශනය

සමස්ත තරග 45 කින් සමන්විත වි20ජා ලෝක කුසලානය වට දෙකකින් සමන්විත විය. පළමු වටයේ කණ්ඩායම් අටක් (බංග්ලාදේශය, ශ්‍රී ලංකාව, අයර්ලන්තය, නෙදර්ලන්තය, ස්කොට්ලන්තය, නැමීබියාව, ඕමාන් සහ පැපුවා නිව්ගිනියාව) අතර තරග දොළහක් ක්‍රීඩා කර තිබූ අතර, හොඳම කණ්ඩායම් හතර සුපිරි 12 දක්වා ඉදිරියට ගියහ. සුපිරි 12 වටයේදී මූලික වටයේ කණ්ඩායම් හතර සහ වි20ජා ශ්‍රේණිගත කිරීම් වල මුල් ස්ථාන අටේ සිටින කණ්ඩායම් අතර තරග 30 කින් සමන්විත විය. මුලදී, ශ්‍රී ලංකාව හෝ බංග්ලාදේශය ඔවුන්ගේ මූලික වටයේ කාණ්ඩවලින් සුදුසුකම් ලැබුවේ නම්, ඔවුන් සුපිරි 12 සඳහා ඔවුන්ගේ A1 හෝ B1 ශ්‍රේණිගත කිරීම් රඳවා ගනු ඇත. කෙසේ වෙතත්, පසුව අයිසීසී විසින් මෙම රීතිය වෙනස් කරන ලදී, ස්කොට්ලන්තය B කාණ්ඩයේ ඉහළින්ම සහ B1 ලෙස ඉදිරියට ගියේය. පසුව එම කණ්ඩායම් හය බැගින් වූ කාණ්ඩ දෙකකට බෙදා ඇත. ඉන් අනතුරුව අවසන් පූර්ව වට දෙක සහ පසුව අවසන් මහා තරගය පැවැත්විණි. 2021 ජූලි 16 දින, අයිසීසී විසින් තරඟාවලිය සඳහා කණ්ඩායම් තහවුරු කරන ලදී. 2021 මාර්තු 20 වන විට කණ්ඩායම් ශ්‍රේණිගත කිරීම් මත තීරණය කරන ලදී. 2021 අගෝස්තු 17 වන දින, අයිසීසී විසින් මූලික වටයේ සහ සුපිරි 12 තරඟ ඇතුළුව තරඟාවලියේ අවසාන තරඟවල කාලසටහන තහවුරු කරන ලදී.

අයිසීසී විසින් තරඟාවලිය සඳහා සියලුම නිල විකාශකයින් සිය වෙබ් අඩවියේ නම් කර ඇත. ඒ රූපවාහිනී ආවරණය පිළිබඳ විස්තර, තරඟය තුළ වීඩියෝ කොටස් සහ උද්දීපන වීඩියෝ සඳහා ඩිජිටල් අන්තර්ගතයන් සහ ශ්‍රව්‍ය ලැයිස්තුගත කිරීම් ඇතුළුය. තරඟාවලියේ නිල ගීය 2021 ඔක්තෝබර් 14 වන දින සෝනි මියුසික් ඉන්දියා විසින් නිකුත් කරන ලදී.

ක්‍රීඩාංගණ
2021 අප්‍රේල් 17 වන දින, ඉන්දීය ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය විසින් තරඟ පැවැත්වීමට නියමිත නගරවල නම් යෝජනා කරන ලදී. බැංගලෝර්, චෙන්නායි, ධරම්ෂාලා, හයිද්‍රාබාද්, කොල්කටා, ලක්නව්, මුම්බායි සහ නවදිල්ලි යන ස්ථාන සහ අවසන් මහා තරගයට අහමදාබාද් සත්කාරකත්වය ලබා දීමට සූදානමින් සිටියේය. 2021 අප්‍රේල් 18 වන දින, පාකිස්තානය ඔවුන්ගේ කණ්ඩායම් තරඟ දෙකක් දිල්ලි හිදී ක්‍රීඩා කරන බව තහවුරු කරන ලදී. මුම්බායි සහ කොල්කටා අර්ධ අවසන් පූර්ව වටයට සත්කාරකත්වය සපයන බවත් නිවේදනය කරන ලදී. 2021 ජූනි 28 දින, ඉන්දීය ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩල සභාපති සෞරව් ගංගුලි තහවුරු කළේ රට තුළ පවතින කොවිඩ්-19 තත්ත්වය හේතුවෙන් එම ඉසව්ව ඉන්දියාවේ සිට එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය වෙත ගෙන යාමට ගත් තීරණය පිළිබඳව මණ්ඩලය අයිසීසී වෙත නිල වශයෙන් දැනුම් දී ඇති බවයි. මෙම ඉසව්වේ මූලික වටයේ තරග කිහිපයක් ද ඕමානයේදී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි. 2021 ජුනි 29 වන දින, අයිසීසී විසින් වි20ජා ලෝක කුසලානය එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ සහ ඕමානයේ පැවැත්වෙන බව තහවුරු කළේය. ඩුබායි ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගණය, ෂෙයික් සයීඩ් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගණය, සාජා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනය සහ ඕමාන් ක්‍රිකට් ඇකඩමි ක්‍රීඩාංගණය යන ස්ථාන හතරකදී තරගාවලිය පැවැත්විණි. 2021 ජූලි මාසයේදී, අබුඩාබි හි ටොලරන්ස් ඕවල් තරඟාවලිය සඳහා එක් ස්ථානයක් ලෙස භාවිතා කිරීම සඳහා අයිසීසී විසින් අනුමත කරන තෙක් බලා සිටියේය.

ත්‍යාග මුදල
2021 ඔක්තෝබර් 10 වන දින අයිසීසී විසින් තරඟාවලිය සඳහා ත්‍යාග මුදල ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

පුහුණු තරග
ප්‍රධාන ලිපිය: වි20 ලෝක කුසලානය 2021 පුහුණු තරග

මූලික වටය
සියලුම වේලාවන් දේශීය වේලාවන් වේ. (UTC+04:00)

A කාණ්ඩය

බී කාණ්ඩය

සුපිරි 12

සියලුම වේලාවන් දේශීය වේලාවන් වේ. (UTC+04:00)

1 වන කාණ්ඩය

2 වන කාණ්ඩය

පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ අදියර

අර්ධ අවසන් පූර්ව වටය

අවසාන

සංඛ්‍යාලේඛණ
තරගාවලියේ වැඩිම ලකුණු ලාභියා වූයේ බබාර් අසාම් වන අතර ඔහු ලකුණු 303ක් ලබා ගත්තේය. වි20ජා ලෝක කුසලානයක එක් තරග වාරයක දී පන්දු යවන්නෙකු විසින් ලබාගත් වැඩිම කඩුළුලාභියා වූ වනිඳු හසරංග කඩුළු 16ක් ලබා ගත්තේය. එක් එක් කාණ්ඩයේ ඉහළම පහ පහතවේ.

වැඩිම ලකුණු

වැඩිම කඩුළු

තරඟාවලියේ කණ්ඩායම
2021 නොවැම්බර් 14 වන දින, අයිසීසී විසින් තරඟාවලියේ සිය කණ්ඩායම ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, කණ්ඩායමේ නායකයා ලෙස බාබර් අසාම් නම් කරන ලදී.

සටහන්

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ESPN Cricinfo හි තරගාවලි නිවස

වි20 ලෝක කුසලානය 2021


An Triglochin muelleri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Georg Philipp Buchenau. An Triglochin muelleri in nahilalakip ha genus nga Triglochin, ngan familia nga Juncaginaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triglochin

Triglochin muelleri


Janet Vida Watson (1923 - 1985) est une géologue et universitaire britannique. Elle est professeure de géologie à l'Imperial College de Londres. Elle est élue en 1979 membre de la Royal Society, dont elle est la vice-présidente de 1983 à 1984. Elle est présidente de la Société géologique de Londres de 1982 à 1984.

Biographie
Janet Watson naît en 1923 à Hampstead, à Londres. Son père, David Watson est paléontologue et professeur de zoologie et d'anatomie comparée à l'université de Londres. Sa mère, Katharine M. Parker, est embryologiste jusqu'à son mariage. Janet Watson fait ses études secondaires à la  puis à l'université de Reading où elle obtient en 1943 son diplôme de biologie et géologie avec mention très bien. Elle poursuit ses études à l'Imperial College en 1945 dont elle est diplômée avec mention très bien en géologie en 1947.

Carrière universitaire
Après avoir obtenu son diplôme en 1943, Watson travaille à l'Institut national de recherche en laiterie, puis elle enseigne la biologie à la Wentworth School, Bournemouth. Elle travaille sur un projet de cartographie dans les Highlands écossais en 1946, puis s'inscrit en études doctorales en 1947, avec comme projet de recherches le gneiss lewisien dans le Highlands du nord-ouest de l'Écosse. Elle obtient son doctorat en 1949 sous la direction
d'Herbert Harold Read. Elle se marie en 1949 avec le géologue John Sutton avec qui elle collabore professionnellement tout au long de sa carrière.

Elle est nommée assistante de recherche à l'Imperial College en 1952, puis maître de conférences en 1973. Elle publie un manuel d'introduction à la géologie avec H.H. Read en 1966, suivi de Introduction to Geology (vol.1 Principles en 1968 et en 1975, Introduction to geology (vol.2) (Earth history: Early Stages of Earth History (t.1) et Later Stages de l'histoire de la Terre (t.2). Elle est nommée professeure de géologie titulaire de chaire à l'Imperial College en 1975. Elle est élue fellow de la Royal Society en 1979. Elle est présidente de la Société géologique de Londres de 1982 à 1984, la première femme à occuper cette fonction.

Elle prend sa retraite académique en 1983. Elle meurt à Oxshott dans le Surrey, le  à , des suites d'une maladie.

Distinctions
 1954 : bourse Lyell, colauréate avec John Sutton
 1965 : médaille Bigsby, colauréate avec John Sutton
 1973 : médaille Lyell
 1979 : médaille Clough, de la Société géologique d'Édimbourg
 1979 : fellow de la Royal Society
 La salle de lecture de la bibliothèque de la Société géologique de Londres porte son nom

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Liens externes

Géologue britannique
Femme géologue
Membre de la Royal Society
Étudiant de l'université de Reading
Étudiant de l'Imperial College London
Lauréat de la médaille Lyell
Naissance en septembre 1923
Naissance à Hampstead
Décès en mars 1985
Décès dans le Surrey
Décès à 61 ans

Janet Watson


Blake Clark (født 2. februar 1946) er en amerikansk komiker og skuespiller, der er bedst kendt for sin rolle som Chet Hunter i Boy Meets World, som Harry "the Hardware Store Guy" i Home Improvement, og som Slinky Dog i Toy Story.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Georgia

Blake Clark


The Rivingtons were a 1960s doo-wop band, known for their 1962 novelty hit "Papa-Oom-Mow-Mow". The members were lead vocalist Carl White (June 21, 1932 – January 7, 1980), tenor Al Frazier (died November 13, 2005), baritone Sonny Harris and bassist Turner "Rocky" Wilson Jr. Frazier was replaced by Madero White for a period in the late 1970s.

History
The Rivingtons had originally been known as The Sharps and had had success in the charts with Thurston Harris's "Little Bitty Pretty One" in 1957. They then appeared on Duane Eddy's 1958 hit "Rebel Rouser", providing handclaps and rebel yells. They also recorded on Warner Brothers Records as The Crenshaws in 1961.

Their first hit as the Rivingtons was "Papa-Oom-Mow-Mow" (Liberty #55427, 1962). Like many such songs, it began with the bass chanting nonsense syllables (in this case the title), followed by the tenor singing over repetitions of it. "Mama-Oom-Mow-Mow", an even more baroque rewrite of the theme, failed to sell, but they returned to the charts the following year with "The Bird's the Word". The B-side of "Mama-Oom-Mow-Mow" was "Waiting" (Liberty #55528).

After their two hit singles, the Rivingtons struggled to hit the charts. However, "Papa-Oom-Mow-Mow" and "The Bird's the Word" were revived in 1963, thanks to a Minnesota-based group called the Trashmen recording "Surfin' Bird", made up from the Rivingtons' songs' nonsense syllables. The Trashmen made it in a record shop and failed to properly credit the Rivingtons.  "Surfin' Bird" was a medley of the Rivingtons' choruses minus the verses. The Rivingtons' manager reported it to their lawyers, and the Trashmen were ordered to add the surnames of the Rivingtons to the credits. Because of the publicity in Billboard, the Trashmen had to share the writing credits on the recording and on a later version as a sign of good faith. "Surfin' Bird" itself was revived in the late 1970s by the Ramones and the Cramps. The Trashmen's version is now considered a classic by rock 'n' roll aficionados.

The Rivingtons recorded several more songs in the 1960s, but their recording career ended after the Columbia single "A Rose Growing in the Ruins" failed to sell. They began performing live again in the 1970s, with Madero White replacing Al Frazier.

Carl White died of acute tonsillitis at age 47 in his Los Angeles home. Al Frazier, Sonny Harris and Rocky Wilson played the oldies circuit extensively throughout the 1980s, replacing White with Clay Hammond until 1987, then Andrew Butler into the 1990s. In 1989, the Rivingtons appeared in an episode of L.A. Law as a doo-wop group, "The Sensations". They were later featured in a 1990 episode of Night Court, "Razing Bull", as Mac's former group-mates "The Starlites".

Discography
The Rivingtons released a number of records on the Liberty label, including:

Singles
"Papa-Oom-Mow-Mow" b/w "Deep Water" (#48 US)
"Kickapoo Joy Juice" b/w "My Reward"
"Mama-Oom-Mow-Mow (The Bird)" b/w "Waiting" (#106 US)
"The Bird's the Word" b/w "I'm Losing My Grip" (#52 US, #27 R&B)
"The Shaky Bird (Part 1)" b/w "The Shaky Bird (Part 2)"
"Cherry" b/w "Little Sally Walker"
"The Weejee Walk" b/w "Fairy Tales"

Albums
Doin' the Bird (1962)

Compilation albums
These songs are all collected on The Liberty Years, released on EMI America.

References

External links

American rhythm and blues musical groups
Vee-Jay Records artists
Liberty Records artists
Doo-wop groups

The Rivingtons


Korona, flekso ve tifdruk baskıda baskı mürekkeplerinin ve diğer kaplama maddelerinin sentetik ve metal yüzeylere tutunmasını sağlamak amacıyla yüzeye elekton bombandımanı uygulama tekniğidir.
Bu teknik yüzeye uygulanan maddelerin (mürekkep, lak, yapıştırıcı) tutunması açısından çok önemlidir. Baskı öncesinde mutlaka baskı yüzeyine korona uygulanmalıdır.

Matbaacılık

Korona işlemi


Papilio chrapkowskii est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est présente en au Kenya, en Tanzanie et en Ouganda.

Description
À l'avers les ailes sont noires, les ailes antérieures portent une bande bleu-vert, plus large que chez Papilio nireus, ainsi que deux macules de même couleur à l'apex. Les ailes postérieures sont allongées et dentelées, elles portent également une bande bleu-vert ainsi qu'une série de macules bleu-vert submarginales.

Au revers les ailes sont marron foncé, les ailes antérieures sont plus claires à l'apex et portent deux séries de macules submarginales de couleur crème interrompues par la marque claire de l'apex. Les ailes postérieures portent une mince bande submarginale crème et quelques marques plus claires. Chez la femelle la bande crème de l'aile postérieure est absente et les marques claires sont plus larges.

Le corps est noir avec quelques macules plus claires.

Écologie
Les femelles utilisent comme plante-hôte des plantes de la famille des Rutacées, notamment des genres Teclea, Citrus, Zanthoxylum, Clauseana, Toddalia et Calodendrum.

Comme toutes les espèces de Papilionides les chenilles portent derrière la tête un osmeterium, organe fourchu qu'elles déploient pour faire fuir les prédateurs. Elles passent par cinq stades avant de se changer en chrysalide. La chrysalide est attachée à son support par son crémaster et maintenue tête en haut par une ceinture de soie.

Les adultes volent rapidement, butinent les fleurs, et sont attirés par les zones humides et par les charognes.

Habitat et répartition
Papilio chrapkowskii est présent au Kenya, en Tanzanie et en Ouganda, en zone afrotropicale. L'espèce fréquente les forêts montagneuses, de 1500 à 2200 m d'altitude au Kenya.

Systématique
L'espèce Papilio chrapkowskii a été décrite pour la première fois en 1904 par l'entomologiste allemand  dans la revue Deutsche entomologische Zeitschrift Iris à partir d'un spécimen de Nairobi, et nommé en l'honneur de M. Chrapkowski, conseiller du gouvernement impérial. Elle appartient au groupe de Papilio nireus formé d'une quinzaine de Papilio africains. Certains la considèrent comme une sous-espèce de Papilio bromius.

Papilio chrapkowskii et l'Humain

Nom vernaculaire
Papilio chrapkowskii est appelé ''Broad Green-banded Swallowtail' en anglais.

Menaces et conservation
Cette espèce n'est pas évaluée par l'UICN.

Philatélie
L'espèce figure sur certains timbres, notamment un timbre du Rwanda de 1965.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Afrique
Lépidoptère décrit au XXe siècle
Faune endémique d'Afrique

Papilio chrapkowskii


Melanie Verheyen (* 22. Juli 1989 in Kevelaer) ist eine deutsche Volleyballspielerin.

Karriere
Verheyen begann ihre Karriere gemeinsam mit ihrer jüngeren Schwester Lena Verheyen beim VC Eintracht in Geldern, wo sie in der Regionalliga aktiv war. 2009 folgte die Diagonalangreiferin ihrer Schwester, die bereits ein Jahr zuvor gewechselt war, zum Zweitligisten Bayer 04 Leverkusen. 2011 schaffte sie mit dem Team den Aufstieg in die Bundesliga.

Weblinks
 Teams Bayer 04 Leverkusen auf volleycats.de

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (Bayer 04 Leverkusen)
Deutscher
Geboren 1989
Frau

Melanie Verheyen


Hans Kaspar von Krockow (* 23. August 1700 in Peest; † 25. Februar 1759 in Schweidnitz) war ein preußischer Generalmajor, Chef des gleichnamigen Kürassierregiments, Amtshauptmann von Giebichenstein und Moritzburg sowie Erbherr auf Peest A, Palow, Franken, Thien und Nitzlin.

Leben

Herkunft
Seine Eltern waren der dänische Hauptmann Kaspar von Krockow (* 1670; † 11. Januar 1731), Erbherr auf Peest A, und dessen Ehefrau Sylvia Juliane, geborene von Haunold († 1734), Witwe des Herren von Briren. Seine Schwester Maria Charlotte († 1750) war die Ehefrau des Generals Adam Joachim von Podewils.

Militärkarriere
Nachdem Krockow zu Hause unterrichtet wurde, ging er auf die Universität Halle. Er beendete sein Studium jedoch nicht, sondern bevorzugte eine Karriere beim Militär. Als Freiwilliger trat er in das Kürassierregiment "von Anhalt-Dessau" der Preußischen Armee und avancierte bis 1738 zum Major. 1741 befand er sich im Lager in Genthin und später bei Gröningen. Am 18. November 1741 wurde er Oberstleutnant. 1743 ging er vorübergehend als Freiwilliger in die österreichische Armee, um gegen die Franzosen zu kämpfen. 1745 wurde er unter Leopold von Anhalt zum Oberst befördert. Im Oktober 1745 wurde er Kommandeur des Kürassierregiments "von Buddenbrock" und erhielt die Amtsmannschaft von Giebichenstein und Moritzburg. Am 8. Dezember 1750 wurde er zum Generalmajor befördert und mit einem Teil des Rittergutes Mahlendorf in Schlesien beschenkt.

Im Siebenjährigen Krieg kam Krockow zur Armee unter Schwerin in Böhmen und bezog Winterquartier in Schlesien. Im März 1757 starb der Generalfeldmarschall Wilhelm Dietrich von Buddenbrock und Krockow bekam dessen Kürassierregiment. Er kämpfte am 6. Mai 1757 in der Schlacht bei Prag und am 18. Juni bei Kolin. Das Regiment kam zur Armee des Königs in die Lausitz, später rückte es erneut nach Schlesien ein, um mit dem Herzog von Bevern gegen die Österreicher zu kämpfen. Bei den Kämpfen wurde sein Pferd erschossen und ein Granatsplitter traf Krockow am Fuß, was ihm fortan stetige Schmerzen verursachen sollte.

Dennoch war er an der Spitze des Regiments, als es in der Schlacht bei Leuthen auf dem linken Flügel eingesetzt wurde. In der Schlacht bei Hochkirch kämpfte Krockow mit dem Kürassierregiment "Jung-Schönaich" gegen die vordringenden Österreicher. Dort wurde er jedoch zu Beginn der Schlacht in die Schulter geschossen. Er ließ sich nicht verbinden und kämpfte, bis er vom Pferd fiel. Krockow blieb zunächst liegen, als ob er tot sei und wurde später von seinen Soldaten gefunden und zunächst nach Bautzen gebracht. Von dort kam er nach Schweidnitz. Seine Wunde entzündete sich und er starb dort am 25. Februar 1759.

Familie
Krockow war seit 1730 mit Sophia Lukretia von Wulffen (* 1702; † 19. November 1758) aus dem Hause Neudorf in Halberstadt verheiratet. Aus dieser Ehe gingen nachstehende Kinder hervor:

 Kaspar Wilhelm (1731–1773), preußischer Offizier, Generaladjutant seines Vaters
 Heinrich Joachim Reinhold (1733–1796), preußischer Oberst, Kommandeur des Husarenregiment "von Zieten" ⚭ Louise von Göppel (* 14. Februar 1749; † 5. Februar 1803). Deren Sohn Reinhold wurde wie seine Geschwister auf Kants Empfehlung hin in den Jahren 1791/93 von Fichte erzogen. Louise von Krockow heiratete verwitwet im Jahr 1797 Casimir Egbert Theodor von Brauneck (* 26. Januar 1776; † 15. Juli 1854)
 Johanna Charlotte († 1776) ⚭ 23. Mai 1760 Friedrich Siegmund von Grape (* 31. Oktober 1738; † 1806)
 ein Sohn, jung verstorben

Literatur
 Eduard Lange: Die Soldaten Friedrich's des Grossen. 1853, S. 123, Digitalisat

 Karl Friedrich Pauli: Leben großer Helden. Halle 1759, Band IV, S. 189, Digitalisat

 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 1, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 371, Nr. 389.

General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Person in den Schlesischen Kriegen (Preußen)
Person im Siebenjährigen Krieg (Preußen)
Amtshauptmann
Hans Kaspar
Geboren 1700
Gestorben 1759
Mann

Hans Kaspar von Krockow


Die Humanistische Psychotherapie versteht sich als Anwendungsdisziplin der Humanistischen Psychologie im Sinne einer angewandten Wissenschaft des Intersubjektiven zur Erkundung und Transformation des Erlebens des Patienten in seinen Beziehungskontexten zur Bewältigung von psychischem Leid.

Definitionen und Formen
Die Humanistische Psychotherapie stellt das psychische Wachstum (im Sinne persönlicher Weiterentwicklung und Ausdifferenzierung in sozialen Kontexten) durch Aktivierung und Entfaltung spezifisch menschlicher Ressourcen (Potentiale) auf ein von Sinn getragenes, selbstverwirklichendes, authentisches Leben hin in den Mittelpunkt.

Zur Humanistischen Psychotherapie gehören:
 Gesprächspsychotherapie, Klientenzentrierte Psychotherapie
 Gestalttherapie
 Emotionsfokussierte Therapie Einzeltherapie und Paartherapie
 Körperpsychotherapie
 Transaktionsanalyse
 Existenzanalyse
 Logotherapie
 Humanistisches Psychodrama
 Integrative Therapie
 Positive Psychotherapie
 Psychosynthese

Man sieht dabei die humanistische (erlebnisorientierte) Psychotherapie als eins von vier "Clustern" der Psychotherapie, die dem psychodynamischen bzw. tiefenpsychologisch-klärungsorientierten, dem problem- und verhaltensorientierten und dem systemisch lösungsorientierten Cluster gegenübergestellt wird.

Arbeitsgemeinschaft Humanistische Psychotherapie
In Deutschland entstand die Arbeitsgemeinschaft Humanistische Psychotherapie AGHPT in Verbindung mit der Gesetzgebung zum Psychotherapeutengesetz, welche die bis dahinbestehende Verfahrensvielfalt als bezahlte Kassenleistung abschaffte. Zielstellung ist, für den Erhalt und den Ausbau der Verfahrens- und Methodenvielfalt in der Psychotherapie einzutreten. Im Jahr 2008 startete Heinrich Bertram vom Verband Psychologischer Psychotherapeuten eine Initiative unter dem Namen "Grosser Ratschlag", die Einzelpersonen und Fachverbände zusammenbrachte, um das zunehmende Vergessen bzw. Ignorieren der humanistisch-psychologisch orientierten Verfahren. zu thematisieren. Daraus ging die AGHPT als neuer Dachverband der Humanistischen Psychotherapie hervor.

Menschenbild
Die Humanistische Psychotherapie beruht auf einem ressourcenorientierten Menschenbild, v. a. in Bezug auf die Fähigkeit des Patienten zu kreativem Wachstum und konstruktiver Veränderung, das in der humanistischen Philosophie verankert ist.

In der Humanistischen Psychotherapie wird der Mensch holistisch in seiner bio-psycho-sozialen Ganzheit gesehen. Im Humanistischen Menschenbild trägt der Mensch die für die Befreiung aus psychischem Leid erforderlichen Ressourcen in sich, die durch die Gestaltung der psychotherapeutischen Beziehung und durch psychotherapeutische Interventionen aktiviert und auf zu bewältigende Lebensprobleme angewandt werden können. Der Mensch wird als Subjekt in seinen biologischen, biografischen, sozialen und ökologischen Bezogenheiten und Bedingtheiten gesehen, dessen Erleben introspektiv bzw. intersubjektiv (selbstempathisch bzw. empathisch) erfasst werden kann.

Der Mensch wird in seinem Streben nach Selbstverwirklichung, Wachstum, Entwicklung von Ressourcen, von Autonomie und Authentizität in seinen sozialen Bezügen gesehen. Die Fähigkeit des Menschen zur Kreativität und Selbstreflexion befähigt ihn über seine gesamte Lebensspanne hinweg zu Entwicklung, Differenzierung und Gestaltung seiner Persönlichkeit und seiner Lebenswirklichkeit.

In der Humanistischen Psychotherapie steht im Mittelpunkt, was beim Menschen spezifisch menschlich ist und damit eine ganze Dimension über die animalische, neurochemische Trieb- oder Reflexdeterminiertheit und auch über vergangene lebensgeschichtliche Prägungen hinausgeht, insbesondere: das Bedürfnis nach Sinn, das intentional, also zukunftsorientiert ist, die Bewusstheit und das Gewahrsein sowie die Fähigkeiten zur Introspektion und zu reflexivem Denken, die existenzielle Wahlfreiheit des menschlichen Willens, die die persönliche Verantwortung für die eigenen Entscheidungen und ihre Folgen impliziert, die Kreativität des Menschen zur schöpferischen Lebensgestaltung und zur Co-Kreation sozialer Prozesse, die Liebe, die die andere Person als Person meint, das bewusste und aktive, engagierte Sich-Einsetzen für oder gegen, das Sich-Auseinandersetzen mit bzw. das Ringen um etwas, das nicht auf Aggression im biologischen Sinn reduziert werden kann.

Der Mensch wird als verkörpert gesehen. Daher ist die psychotherapeutische Arbeit mit dem Körper (z. B. dem Körpererleben und/oder dem Körperausdruck) ein zentraler Aspekt der Humanistischen Psychotherapie.

Die Humanistische Psychotherapie erkennt an, dass es eine Vielfalt von subjektiv als gültig verstandenen und als wahr empfundenen Realitäten gibt, so dass die Welt auf vielfältige Weise erlebt und interpretiert werden kann, und dass es eine Vielfalt von Weltanschauungen, Werte- und Glaubenssystemen, Lebenseinstellungen und Lebensstilen gibt, die den Menschen dazu befähigen können, ein befriedigendes, erfülltes Leben zu führen. Daher wird der Humanistische Psychotherapieprozess an den individuellen Besonderheiten des Patienten orientiert und nach ihnen variiert.

Der psychotherapeutische Prozess
In der Humanistischen Psychotherapie wird der psychotherapeutische Prozess gesehen als fortgesetzte Erkundung und Selbsterkundung des Fühlens, Denkens, Wollens und Handelns und besonders der Beziehungs- und Einstellungsmuster des Patienten im Hier und Jetzt vor dem Hintergrund der biographischen Bezüge und Zukunftsorientierungen mit einer Haltung der Achtsamkeit insbesondere für Prozesse, Anteile und Schichten, die an der Grenze oder noch jenseits des Gewahrseins liegen, also unbewusst sind, in einem kooperativen Dialog mit dem Psychotherapeuten (bzw. in Therapiegruppen im Polylog auch mit den anderen Gruppenteilnehmern).

Die Humanistische Psychotherapie versteht sich als experimentell, weil sie sich an der unmittelbaren Erfahrung orientiert, experimentell, weil der psychotherapeutische Prozess als Ergebnis kooperativer Kreativität gesehen wird, und existenziell, weil Themen wie Fragen nach dem Sinn, Werten und Zielen einen zentralen Stellenwert im therapeutischen Prozess einnehmen.

Die Humanistische Psychotherapie betont die Relevanz der Eigenmotivation, Eigenarbeit und Selbstauseinandersetzung des Patienten sowie der konstruktiven Gestaltung der psychotherapeutischen Beziehung für den psychotherapeutischen Fortschritt. Die Humanistische Psychotherapie versteht Psychotherapie als kooperativen, emanzipatorischen Prozess, in dem der Patient optimale Freiheit gegeben wird, selbst über Ziele und Wege des psychotherapeutischen Prozesses zu entscheiden. Humanistische Psychotherapie versteht sich als intersubjektiver, interpersoneller Prozess, in dem die empathisch zugewandte, professionell abgegrenzte und ggf. konfrontative Haltung des Therapeuten sowie die Halt, Struktur und Experimentierraum gebende Therapeut-Patient-Beziehung fundamentale Ressourcen für konstruktiven psychotherapeutischen Fortschritt sind.

Die Tendenz des Patienten zur Aktualisierung alter Beziehungsmuster und Einstellungen in der Psychotherapeut-Patient-Beziehung wird als Möglichkeit gesehen und genutzt, um diese Muster dem Erleben und Verstehen und der psychotherapeutischen Transformation zugänglich zu machen. Der Humanistische Psychotherapeut fördert ein psychotherapeutisches Beziehungsklima, das den Patienten einlädt und befähigt, den psychotherapeutischen Prozess nach seinen inhärenten Wachstumsbedürfnissen mitzugestalten.

Die Humanistische Psychotherapie sieht die aktuellen Erfahrungen eines Menschen vor dem Hintergrund seiner biografischen Vergangenheit und Zukunftsperspektive, die durch eine Vielfalt von erlebnisaktivierenden Techniken im Hier und Jetzt des psychotherapeutischen Prozesses erlebbar, verstehbar und transformierbar gemacht werden können. Der Patient wird ermutigt, seine zunächst noch unklaren oder unbewussten inneren Prozesse emotional zu erleben, kognitiv zu integrieren, zu verstehen, der Symbolisierung und (sofern möglich) der Verbegrifflichung zugänglich zu machen und zu kommunizieren.

Im Fokus des Humanistischen Psychotherapieprozesses steht das unmittelbare Erleben des Patienten im Hier und Jetzt vor dem Hintergrund seiner biografischen und sozialen Bezüge. Hierbei werden die Gefühle des Patienten in ihrer Funktion der Bewertung der Realität auf Basis biografischer Muster und als Basis von Entscheidungsprozessen gesehen und genutzt. Der Humanistische Psychotherapeut bemüht sich, zu verstehen, was und wie der Patient erlebt und das empathisch Erfasste dem Patienten gegenüber angemessen zu kommunizieren. Das hilft dem Patienten, sich allmählich selbst besser zu verstehen, die ihm zunächst noch unklaren Anteile und Zustände zu verstehen sowie sich mit seinen Erfahrungen, Wünschen, Bedürfnissen, Lebenseinstellungen und Werten auseinanderzusetzen.

Die Empathie des Psychotherapeuten im Sinne einer stellvertretenden Introspektion in den Patienten mit dem Ziel, das Erleben des Patienten immer differenzierter und angemessener zu erfassen, ihm gegenüber zu kommunizieren sowie den Patienten zur Selbstempathie zu ermutigen und seine empathischen Fähigkeiten in seinen Beziehungskontexten zu fördern, ist eine grundlegende Intention in der Humanistischen Psychotherapie. Der Humanistische Psychotherapeut bemüht sich um eine akzeptierende und wertschätzende Haltung, was dem Patienten u. a. die Erfahrung vermittelt, als Person gewürdigt und unterstützt zu werden.

Ziele
Die psychotherapeutische Beziehung und die psychotherapeutischen Techniken und Interventionen dienen der Differenzierung des Selbstgewahrseins des Patienten, der Identifikation, Entfaltung und Entwicklung seiner Ressourcen und der Förderung seiner Resilienz- und Wachstumsfähigkeiten. Humanistische Psychotherapie dient dazu, die Vitalität und Kreativität des Patienten, seine Ressourcen und seine Fähigkeit zur Gestaltung, Strukturierung und Abgrenzung aus dysregulierten Zuständen zu befreien und seine Selbstregulationsfähigkeiten zu fördern.

Humanistische Psychotherapie fördert das Erfassen und Wahrnehmen sowie die Erweiterung von Wahlmöglichkeiten des Patienten und das Bewusstsein der daraus resultierenden Verantwortlichkeit für sich, für andere Menschen und für seine soziale und ökologische Umwelt. Sie dient der Integration auf Leid aufrechterhaltende Weise abgespaltener Anteile, der Stabilisierung und Harmonisierung der psychischen Struktur und dem Lösen verkörperter Blockaden und Hemmungen.

Humanistische Psychotherapie will dem Patienten helfen, seine Identität, seine Grenzen und seine Souveränität in seinen sozialen Bindungen zu erspüren und zu definieren, zu schützen und auszuweiten, um einen erfüllten, sinnorientierten Lebensweg zu gestalten. Der Humanistische Psychotherapeut unterstützt den Patienten in der Reflexion der Orientierung seiner Lebensperspektive an sinnstiftenden Werten und in seiner Suche nach persönlichem Sinn, der seinem Leben Zentriertheit, Klarheit, Richtung und Erdung geben kann.

Kritik
Die Kritik an der Humanistischen Psychotherapie umfasst mehrere Ebenen: Zum einen versteht sich die Humanistischen Psychotherapie als einer einzelnen Methode übergeordnete psychotherapeutische Grundorientierung. Sie ist demnach keine "Therapie", sondern besteht – wie auch die verhaltenstherapeutischen, psychodynamischen und systemischen Ansätze – aus unterschiedlichen Behandlungsmethoden. Was die in der humanistischen Psychotherapie versammelten Methoden verbindet und was sie von anderen Psychotherapiemethoden abgrenzt, war lange nicht klar, und eine wissenschaftliche Diskussion dieser Frage stand vor dreißig Jahren noch aus. Inzwischen gibt es dazu aber zahlreiche Publikationen, deren Stand auch in den modernen Lehrbüchern zur Psychotherapie wiedergegeben wird.

Ein weiterer Kritikpunkt betrifft die fehlenden Nachweise zur indikationsspezifischen Wirksamkeit der Behandlungsmethoden der Humanistischen Psychotherapie. Diese fehlenden Nachweise haben in Deutschland die Anerkennung der Humanistischen Psychotherapie als wissenschaftlich anerkanntes Psychotherapieverfahren durch den Wissenschaftlichen Beirat Psychotherapie (WBP) nach § 11 Psychotherapeutengesetz verhindert.

Allerdings wurde das Gutachten des WBP ebenso kritisiert: Unter anderem haben über 40 Professoren und Wissenschaftler behauptet, dieses Gutachten verletze grundlegende Regeln wissenschaftlichen Arbeitens.

Literatur

 Jürgen Kriz: Grundkonzepte der Psychotherapie. 7., überarbeitete und erweiterte Auflage. Beltz Verlag, Weinheim, Basel 2014, Abschnitt III Humanistische Psychotherapie, S. 183–242. ISBN 978-3-621-28097-6.
 Mark Helle: Psychotherapie. Springer:Heidelberg, 2019
 Jens Gaab, Max Ziem und Christoph Flückinger: Humanistische und experimentelle Psychotherapieverfahren. In J. Hoyer & S. Knappe (Hrsg.) Klinische Psychologie und Psychotherapie. Springer: Heidelberg 2021, (i.Dr.)

Weblinks
 Arbeitsgemeinschaft Humanistische Psychotherapie (AGHPT)
 Association for Humanistic Psychology
 Society for Humanistic Psychology
 Zentrum für Individual- und Sozialtherapie (ZIST)

Einzelnachweise

Psychotherapie

Humanistische Psychotherapie


Mantarlar (, tekil hâli: fungus), çok sayıda çok hücreli ve tek hücreli ökaryotik canlıyı kapsayan bir biyolojik âlemin adıdır. Maya gibi mikroorganizmalardan, küf ve şapkalı mantarlara kadar pek çok üyesi olan bu canlılar grubu, halk arasında genellikle sadece şapkalı mantarları tanımlamak için kullanılır. Biyoloji alanında mantarları inceleyen bilim dalına mikoloji denir.

Mantarlar âlemine giren tüm canlılar belirli ortak özellikler gösterirler ve bu özelliklerinden ötürü ne hayvanlar ne de bitkiler âlemi içerisinde sınıflandırılabilirler. Mantarlar grubuna giren tüm canlılar hayvanlar gibi heterotrofturlar, yani besinlerini dışarıdan almak zorundadırlar. Bu yönleriyle fotosentez yaparak kendi besinlerini üreten bitkilerden ayrılırlar. Fakat tıpkı bitki hücrelerinde olduğu gibi mantar hücrelerinde de hücre zarına ek olarak bir de hücre duvarı bulunur. Hücre duvarlarında bitkilerdeki hücre duvarı yapı maddesi olan selüloz yerine, kitin maddesi bulunur. Kitin hayvanlara özgü bir karbonhidrat olup böceklerin ve kabukluların dış iskeletlerinde yapı maddesi olarak kullanılır.

Mantarlar dünyanın hemen her yerinde bulunurlar. Nemli yerlerde daha çokturlar. Yeryüzünde 1,5 milyon kadar mantar türü olduğu düşünülmekte ise de günümüzde sadece 69.000 kadar türü tanımlanmıştır. Mantarlar, doğada besin döngüsünü sağlayan önemli ayrıştırıcılar oldukları için ekolojik olarak önemli canlılardır. Ayrıca mayaların ekmek, bira ve şarap gibi ürünlerin fermentasyonundaki rolleri ve şapkalı mantarların besin maddesi olarak tüketilmesi bu canlıları ekonomik olarak da önemli bir yere koyar.

Tarihçe

Mantarlarla ilgili sistematik çalışmalar 250 yıllık bir geçmişe dayansa da bazılarının özellikleri yüzyıllardır bilinmektedir. Bira üretiminde, ekmek hamurunun kabartılmasında, şarap yapımında insanlık tarihinde hep kullanılmışlardır. Meksika ve Guatemala halkları bazı halüsinojenik mantarları dinî ve mitolojik törenlerde kullanmışlardır. Yine bazı mantarlar Kuzey Amerika yerlileri ve Çinliler tarafından tıbbî amaçla kullanılmışlardır. Şapkalı mantarların ilk olarak Proterozoik Devir'de (4 milyar – 570 milyon yıl önce) ortaya çıktıkları düşünülüyor. İnsanların şapkalı mantarları kullanımıysa Paleolitik Devir'e (yontma taş devrine) kadar uzanır. Tarihsel kayıtlar, şapkalı mantarların pek de iyi niyetli olmayan amaçlar için kullanıldıklarını ortaya koymaktadır. II. Claudius ve Papa VII. Clement'in düşmanları tarafından zehirli bir mantar türü olan Amanita'yla zehirlendiği yazılmıştır. Bir efsaneye göre de Buddha, bir köylünün ona sunduğu toprak altında yetişen bir mantarı yediği için ölmüştür.

Üremeleri
Mantarlar eşeyli üreme ve eşeysiz üremeyle çoğalırlar. Her iki durumda da spor oluştururlar. Sporlar "humenium" adı verilen yapılarda meydana gelir. Eşeyli üremeleri iki haploid hücrenin birleşmesini içerir. Toprağa dökülen sporlar rüzgarla ya da böceklerle çevreye dağılır ve toprakta yıllarca yaşayabilir. Mantarlar nemli ortamlarda gelişirler, bu nedenle yağmurlardan sonra topraktaki sporlar çimlenerek mantarları oluştururlar. Tek hücreli mantarlar ise tomurcuklanarak çoğalabilirler. Suda yaşayanlarda eşeysiz üreme daha çok hareket organeli (yani flagellum) bulunan zoosporlar ile olur.

Yaşam döngülerinde iki safha bulunmaktadır. Bunlar;
 Somatik safha: Mantarın beslenme ve besinsel aktivitelerini yerine getirdiği safha,
 Üreme safhası: Sporların üretimi, somatik yapıların diğer üreme yapılarında kullanıldığı safha.

Üç değişik somatik yapı görülebilir. Bunlar;
 Plasmodium ya da pseudoplasmodium denilen çok nukleuslu bir yapı,
 Bir hücreden ibaret bir yapı,
 Hifsi bir yapıdadırlar.
 Hifler, renksiz, ince, uzun iplikler olup yan yana gelerek miselyum adı verilen dokuyu, miselyumlar da tallus adı verilen yapıyı oluşturur.

Mantarların yaşam döngüsü her şekilde spor oluşumuyla sonuçlanan eşeyli ve eşeysiz üremeyi kapsamaktadır. Hem eşeyli hem eşeysiz üreme safhalarını içeren tüm yaşam döngüsü "holomorf" diye bilinir. Eşeysiz üreme sporları ve ilgili üreme yapılarının gözlendiği evre "anamorf" (imperfect) evredir. Eşeyli üreme yapılarının gözlendiği evre ise "telemorf" (perfect) evre adını alır.

Önemleri
Mantarlar insanlık tarihi açısından büyük öneme sahiptirler. Ekosistemin önemli parçalarıdır. Son iki milyar yıldır bitki ve hayvansal yapıları çürüttükleri bilinmektedir. Bu yapılardaki elementlerin serbest bırakılmaları mantarlar tarafından sağlanır. Orman ekosistemlerinde karbondioksit salınımı gerçekleştirmektedirler. Ayrıca toprağın yapısını bitki gelişimi için uygun hâle getirirler. "Mikoriza" denilen ortaklıklar oluşturarak bitkilerin köklerine tutunurlar ve bitki köklerinden karbonhidrat alırlar, bu sırada bitki de mantarın hifleri yardımı ile topraktan su ve suda çözünen tuzları emer. Bazı eklembacaklı türlerinde "mycangium" denen yapılar olarak bulunurlar ve selüloz sindirimine yardımcı olurlar. Alglerle birleşerek ekosistem için çok önemli olan likenleri oluştururlar. Bazı parazitik mantarlardan tarım zararlıları ve hastalıklarıyla biyolojik mücadelede yararlanılmaktadır. Bazı marketlerde "Collego" adıyla satılan ürün, yabancı otlarla mücadelede kullanılan Colletotrichum gloeosporoides türünden elde edilen bir mikoherbisitdir.

Gerçek mantarlardan olan mayalar, fırıncılık ve fermantasyon endüstrisinin temelini oluştururlar. Alkollü içki endüstrisinin temelini de mantarlar oluşturmaktadır. Bununla beraber, sitrik asidin endüstriyel olarak üretilmesinde ve bazı peynir tiplerinin hazırlanmasında da (rokfor, gorgonzola, kamembert gibi) kullanılırlar. Penisilin gibi birçok yararlı antibiyotiğin, thiamin, biyotin, riboflavin gibi bazı vitaminlerin; ergotamin, kortizon gibi önemli ilaçların kullanılmasında yine mantarlardan yaralanılmaktadır. Amilaz, pektolaz gibi enzimler; gibberellin gibi bazı hormonlar da mantarlardan yararlanılarak üretilmektedir. Ayrıca genetik çalışmalarda kullanılan Neurospora cinsi yine bir mantardır.

Mantarlardan insanların çeşitli amaçlarla yararlandıkları cinslerden bazıları; fermantasyon yaparak alkollü içkilerin hazırlanmasında ve ekmek yapımında kullanılan Saccharomyces türleri, antibiyotik eldesinde kullanılan Penicillium türleri ve ergot alkaloidlerinin elde edildiği Claviceps purpureadır.

Yetiştiriciliği

Avrupa, Amerika, Çin ve Japonya'da gıda olarak mantar yetiştirme bir endüstri hâlini almıştır. Çin'de mantar yetiştiriliciği 600 yıl öncesine kadar dayanır. Avrupa'da ise 1650'li yıllarda Fransa'da kültür mantarı yetiştiriciliği başlamıştır. Şili gibi bazı Güney Amerika ülkelerinde Aztekler zamanından beri bilinen mısır rastığı (Ustilago maydis), bazı mısır tarlaları özellikle bu mantar ile enfekte edilerek üretimi yapılmakta ve yenilmektedir. Mantarlar gelişmek için; nem, sıcaklık, 4-7 arası pH, oksijen, az miktarda ışığa ihtiyaç duyarlar.

Zararları ve zehirlenme

Birçok yabani mantar doğadan toplanıp yenebilir ve çoğunun kültür türlerinden daha lezzetli olduğu söylenir. Fakat doğal yetişmiş mantarları toplayan kişi bu konuda uzman olmadığı takdirde zehirlenme ve ölümlerle karşılaşılabilir. Çünkü bazı mantarların çok küçük bir miktarı bile insanı öldürecek kadar zehirlidir. Zehirli mantarları zehirsizlerden ayırmak için genel bir kural yoktur.

Yenebilen ve zehirli, mantarlar yan yana yetişebilirler. Bazı yenebilen ve zehirli türler birbirine o kadar benzer ki bunu ancak bir mantarbilimci ayırt edebilir. Zehirli mantarların tadı yenebilen mantarlarınkinden farklı değildir. Rengi, kokusu ve tadı ile bir mantarın zehirli olup olmadığı anlaşılamaz.

Mantarların insan ve hayvanlarda oluşturduğu hastalıklara genel anlamıyla "mikoz" denir. Tropikal ülkelerde mikozlar yaygındır. AIDS, kanser, şeker hastalıkları, organ nakli gibi durumlarda doğal veya yapay olarak bağışıklık sistemi baskılandığı için mantar enfeksiyonları ortaya çıkabilir. Mantar sporları havaya karışarak insanda alerji ve astıma sebep olabilirler. Bitkilerde parazitik mantarlar hastalıklara neden olurlar. Bazı mantar türleri bitkiler üstünde yaşar ve besinini bitkilerden sağlar. Bitki öldüğündeyse kendi besinini üreterek yaşamını sürdürür. Özellikle tek cins ürüne dayalı tarımda (patates, pirinç gibi) büyük kayıplara yol açabilirler. Örneğin 1840'lı yıllarda İrlanda'da baş gösteren kıtlığa patates mildiyösü (Phytophthora infestans) neden olmuştur. Bu felâketten dolayı bir milyondan fazla insan ölmüştür. 1943'te ise Bangladeş'te Helminthosporium oryzae diye bilinen tür, pirinç ürününü yok ederek kıtlığa neden olmuştur.

Ayrıca, mantarlar hakkındaki yanlış inançlar da zehirlenme olaylarını arttırıcı etki yapar. Zehirli mantarları salyangozların yemediği, ağaçlarda yetişen mantarların zehirsiz olduğu, mantarı yoğurtla yemenin zehirlenmeyi önlediği, zehirli mantarların iç kısmının koparılınca mavileştiği ve kurutulmuş mantarların zehirlemediği gibi bilgiler yanlıştır. Bu bilgilere güvenerek mantar yemek kesinlikle doğru değildir.

Mantarlar, ılıman iklimlerde elbiselerin, kameraların, teleskopların, mikroskopların ve diğer optik malzemelerin küflenerek zarar görmesine neden olurlar. Petrol ürünleri, deri gibi organik maddeler de mantarların besin olarak kullandığı ürünlerdir. Çürükçül mantarlar aynı zamanda tomruk ve kerestelerin, ağaçtan yapılmış eşyaların çürüyerek kullanılamaz hale gelmesinden de sorumludurlar. Ayrıca evlerde, marketlerde besinleri bozarak milyarlarca dolarlık zarara neden olurlar. Gıdalarda oluşturdukları mikotoksinlerle toksik zehirlenmelere yol açabilirler. Özellikle okratoksinler ve aflatoksinler, böbreklerde ve karaciğerde hasarlara neden olurlar. "Çavdar mahmuzu" diye bilinen mantar, çavdarın ununa karışıp yenmesiyle ergotizm denilen hastalığa neden olmaktadır. Bu hastalık hayvanlarda ve insanlarda yavru düşüklüğüne neden olmakta ve ölümlerede yol açabilmektedir. Bazı mikotoksik mantarlar Vietnam ve Afganistan'da biyolojik silah olarak kullanılmıştır.

Su Mantarları
Suda yaşayan mantarlar eşeysiz olarak kamçılı zoosporlarla ve eşeyli üreme izogami, aniogami, oogami, gametagogami veya soma-togami ile olur.

Sümüksü Mantarlar :

Myxomycetes
Labyrinthulales

Algsi Mantarlar :

Phycomycetes
Chytridales
Blastocladiales
Monoblepharidales
Hypochytriales
Saprolegniales
Peronoporales

Sınıflandırılmaları

Sınıflandırmada bitkiler âlemi içinde ele alınmaları bilim adamları arasında uzun yıllar tartışma konusu olmuştur. Her ne kadar Uluslararası Botanik Nomenklatür Kodunun kurallarına göre adlandırılıp sınıflandırılsa da, bitkilerden farklı bir âlem olarak ele alınmışlardır. İlk taksonomik gruplandırılma eşeysel sporlarına göre yapılmıştır. Günümüze kadar mantarlar, gamet, gametangia, sporokarp ve sporlarının özelliklerine, hayat döngülerindeki sitolojik ve morfolojik özelliklerine göre sınıflandırılmıştır.

Mantarlara ait ilk sınıflandırma Linnaeus tarafından yapılmıştır. "Species Plantarum" adlı kitabında mantarları Cryptogamia Fungi sınıfında toplamıştır. İlk modern mikolog ve mikolojinin kurucusu olan Antonio Micheli, mantarları 1719'da yayımladığı "Nova Genera Plantarum" adlı eserinden toplamıştır. Carl Woese (1981), sınıflandırmasını filogenetik kurallara göre yapılmıştır. Monofiletik grup olarak düşünülmüş olan mantarlar, artık üç farklı grup olarak düşünülmektedir. Bu sınıflandırma fungi olarak bilinen organizmaların birbirleriyle sıkı bir ilişki içinde olmadıklarını kabul eder. Buna gore mantarlar;
 Âlem : Fungi
Bölüm : Chytridiomycota
Bölüm : Zygomycota
Bölüm : Ascomycota
Bölüm : Basidiomycota
 Âlem : Stramenopila
Bölüm : Oomycota
Bölüm : Hypochytiridiomycota
Bölüm : Labyrinthulomycota
 Âlem : Protista
Bölüm : Plasmodiophora
Bölüm : Dictyosteliomycota
Bölüm : Acrasiomycota
Bölüm : Myxomycota

Yenilebilen mantarlar
Ölümcül seviyede zehirli olan mantar türlerinin sayısı tüm mantar türlerinin sayısına oranlandığında oldukça azdır. Diğer zehirli mantarların bir kısmı ise pişirildiklerinde bu niteliklerini kaybetmektedir. Doğadan toplanan yenilebilen mantar türlerinin sayısı ise hiç de az değildir. Bu türlere ekonomik değerleri ve lezzetleriyle ile köylülerin bütçelerine ciddi katkılar sağlayan Morchella (Kuzu Göbeği) Mantarları iyi bir örnek teşkil eder. Zehirli ve yenilebilen bazı mantar türlerinin ayırdedilmesindeki bazı zorluklar ve yaşanan ölüm olayları nedeniyle kültür mantarlarının yiyecek olarak tüketilmesi önerilmektedir. Mantarların yenilebilen bir türü olan parazitler bitkilerde de bulunur. Bu durumda ilişki tek yönlüdür. Bu parazit içine girdiği bitkiye anında bulaşır ve öldürür.

Yenilebilen mantar türleri

 Agaricus campestris
 Amanita caesarea
 Armillaria mellea
 Boletus badius
 Boletus bovinus
 Boletus edulis
 Boletus elegans
 Boletus luteus
 Cantharellus cibarius
 Chroogomphus rutilus
 Coprinus comatus
 Craterellus cornucopioides
 Fistulina hepatica
 Hydnum coralloides
 Hydnum repandum
 Hygrophorus chrysodon
 Lactarius deliciosus
 Lactarius salmonicolor
 Lactarius volemus
 Lepiota procera
 Morchella conica var. deliciosa
 Morchella esculanta var.
 Phlegmacium variecolor
 Pleurotus cornucopiae
 Pleurotus ostreatus
 Polyporus squamosus
 Polyporus sulphureus
 Russula delica
 Sparassis crispa
 Tricholoma terreum

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Aflatoksin
 Halüsinojen mantarlar
 Mikoloji
 Zehirli mantarlar

Dış bağlantılar

 Yenen mantar türleri
 Genel bilgiler
 Çeşitli mantarların üretilmeleri
 Acta Fungorum
 Kültür mantarı bilgiler, üretim, satış
 Niçin Mantar Konusu?

Tohumsuz bitkiler
Âlemler

Mantarlar


إذاعة صوت الشرق هي اذاعة لبنانية تبث من بيروت ومن باريس. تعرف بفرنسا باسم «راديو أوريون». أسسها رجل الأعمال اللبناني الفرنسي المقيم في باريس رغيد الشماع وتم بيعها للرئيس رفيق الحريري نهاية العام 1994. تبث البرامج الأخبارية والسياسية بالإضافة للمنوعات والبرامج المحلية والفنية الألعاب.

مكاتبها
للإذاعة فرعين. الأساسي في مدينة باريس. اما استديوهات الفرع في لبنان، ففي منطقة الروشة في بيروت بالتحديد.

موجاتها

تبث الإذاعة على الموجات التالية:
 تبث في لبنان عبر الموجتين 88.3 و88.7 أف أم. مع إعادة بث إلى صيدا، طرابلس.
 تبث في باريس عبر الموجة 94.3 أف أم. بالإضافة إلى إعادة البث في بوردو، ليون، نيس، نانت، ليموج، تولون، نيم وغيرها
 تبث في مدن أوروبية مثل جنيف، فيينا، لوزان، ولندن
 تبث في بعض المدن العربية مثل دمشق (سوريا)، وعمان (الأردن) والقدس ويافا (فلسطين)
 تبث للعالم عبر قناة المستقبل الفضائية على الموجة 7.02 ميغاهيرتز.
 الأنترنت: البث الحي.

مراجع

 صحيفة الرياض السعودية: راديو الشرق يأمل بالوقوف على قدميه بعد اغتيال رفيق الحريري

وصلات خارجية
 موقع إذاعة الشرق - فرنسا
 موقع إذاعة الشرق - لبنان

إذاعات عربية في دول أجنبية
إذاعات لبنان
محطات إذاعية باللغة العربية
محطات إذاعية باللغة الفرنسية
محطات إذاعية أسست في 1981
محطات إذاعية أسست في 1982
محطات إذاعية في فرنسا

إذاعة الشرق


Cette page concerne les évènements survenus en 2014 en Inde :

Évènement
 Lancement des satellites , , IRNSS-1B et IRNSS-1C.
  :
 - : Élections législatives
  :
  :
  :
  : Massacres de Kokrajhar et Sonitpur

Cinéma
  : 59 cérémonie des Filmfare Awards

Sorties de films

 Anjaan
 Bang Bang!
 Bewakoofian
 Court
 Creature 3D
 Dedh Ishqiya
 Ek Villain
 Entertainment
 Finding Fanny
 The Good Lie
 Haider
 Happy New Year
 Hasee Toh Phasee
 Highway
 Kaaka Muttai
 Khoobsurat
 Kick
 Kochadaiiyaan
 M Cream
 Margarita, with a Straw
 Mary Kom
 Need for Speed
 PK
 Punjab 1984
 Queen
 Ramanujan
 Singham Returns
 Sunrise
 Titli, une chronique indienne
 Unfreedom

Littérature

 , roman de Chetan Mahajan.
 , roman de Nidhie Sharma.
 , roman de .
 , roman de .
 , roman de .
 , roman de .
 , roman de R. Sreeram.
 , roman de .
 , roman de Neel Mukherjee.
 , roman de .
 , roman de Christopher C. Doyle.
 , roman de .
 , roman de .

Sport
 Championnat d'Inde de football 2013-2014
 Championnat d'Inde de football 2014-2015
 Indian Super League
 10- : Finale de la ligue mondiale de hockey sur gazon masculin
 18- : Jeux de la Lusophonie
 7- : Participation de l'Inde aux Jeux olympiques d'hiver à Sotchi
 - :
 Championnat du monde de badminton par équipes féminines
 Championnat du monde de badminton par équipes masculines
3- : CCI International (squash)
 6- : Champions Trophy masculin (Hockey sur gazon)
 - : Tournoi de tennis de Madras

Décès
 , syndicaliste.
 , acteur.
 , activiste.
 , personnalité politique.
 , chanteur.

Articles connexes
 Chronologie de l'Inde
 Chronologie de l'Inde, de l'indépendance à nos jours

2014 en Inde
Chronologie de l'Inde au XXIe siècle
Histoire contemporaine de l'Inde

2014 en Inde


Agrilus strigifer é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Waterhouse, 1889.

Referências

strigifer

Agrilus strigifer


فهد فلاته (ولد في 12 فبراير 1982)، لاعب كرة قدم سعود في مركز الهجوم،لعب لعدة أندية سعودية بداية من نادي الاهلي، ثم انتقل لنادي الشباب، ثم إلى نادي البسيتين البحريني، ومنه انتقل لنادي الفيصلي، ومنه إلى النادي الوطني ومنه إلى الحزم و بعدها مع الطائي و أخيراً مع الكوكب.

أهدافه مع الاندية

مع نادي الشباب
 الدوري السعودي
 الشباب 2-1 الفيصلي (هدفين)
 الشباب 4-0 الأنصار (هدف واحد)
 الشباب 1-0 الرياض (هدف واحد)
 الشباب 3-1 الشعلة (هدف واحد)
 الشباب 5-0 الرياض (هدف واحد)
 الشباب 1-1 الاتحاد (هدف واحد)
 كأس الأمير فيصل بن فهد
 الشباب 6-1 الطائي (هدف واحد)
 الشباب 2-1 الأهلي (هدف واحد)
 كأس ولي العهد
 الشباب 5-0 الربيع (هدفين)
 مباريات ودية
 الشباب 6-0 جيدن أسنيه التشيكي (هدفين)

لاعبو النادي الأهلي (السعودية)
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو نادي الحزم
لاعبو نادي الشباب (السعودية)
لاعبو نادي الطائي
لاعبو نادي الفيصلي (السعودية)
لاعبو نادي الكوكب
لاعبو نادي الوطني

فهد فلاته


Marshall J. Flinkman is a fictional character on the television series, Alias. Flinkman, portrayed by Kevin Weisman, is the tech geek at SD-6 and then later the CIA. When a field agent is sent on a mission, Marshall serves in a function similar to Q from the James Bond films: as the in-house creator and proprietor of a number of gadgets and sophisticated tools used by field agent. UGO.com named him one of the best TV nerds.

Characterization
Marshall has a quirky and eccentric personality, which contrasts with the stern nature of those around him. He is also socially inept, having a tendency to speak very rapidly, often babbling about tangential subjects in the middle of technical briefings (before someone impatiently brings Marshall back on to the topic at hand). He is always dressed well and wears his hair in a slick sidepart. He has a fondness for unnecessary visual aids when giving a presentation, once even playing a full drum set to make a point (actor Weisman is in a rock band). However, his expertise in almost any subject imaginable is unparalleled, being well-versed in robotics, chemistry, acoustics, electronics, biometrics, explosives, computer networks, and many other subjects.  He also has an eidetic memory.

Storylines
Like Sydney, he initially believes SD-6 is a black ops division of the CIA. Because he is not a field agent, he often doctors photographs of himself in exotic locations to fool his mother into thinking he works for a company requiring a lot of travel; he once asked Sydney to take the photographs for said images.  When SD-6 is destroyed, Marshall is brought into the CIA for real. Unlike his colleague Marcus Dixon, he adjusts to the change easily and soon becomes a valued member of the team.  Starting in the second season, Marshall found a love interest, an NSA agent with similar geekish tendencies, Carrie Bowman. Eventually the two got married and had a child, Mitchell.

During the third season, Marshall experiences great character growth, realizing most people do not understand quantum entanglement, understanding how he appears to others and offering suggestions for operations (which are implemented without comment). At the conclusion of the third season, Marshall is shot and seriously wounded by Lauren Reed. By the start of the fourth season (several months later in the timeframe of the series), he has fully recovered from his injuries and is recruited into the new Authorized Personnel Only (APO) black ops offshoot of the CIA (albeit as a 'late' addition to the organization, when they realized that they needed his computer expertise early in their first assignment).

Marshall serves as comic relief for the Alias series, but he has some serious moments when he is worried about those he cares about, including Sydney, but mostly revolving around Carrie and Mitchell. Marshall has also discovered how hard it is to lie to those he loves, having to keep his job at APO a secret even from his wife (who appears to no longer be working for the NSA by the fourth season).

Marshall rarely works as a field operative, and then only when his expertise in computers is required. This was a key factor in the two-part storyline in the second-season episodes "The Abduction" and "A Higher Echelon", where Marshall accompanied Sydney to hack a classified database on-site and was subsequently abducted by a terrorist cell seeking the same information, requiring Sydney to return him to SD-6 when she had made arrangements for him to be picked up by the CIA and told the truth about Sloane and SD-6 after that mission was over. In the fourth season episode "Tuesday", Marshall is forced to go on a solo mission to rescue Sydney, buried alive somewhere in Cuba, after the rest of APO is incapacitated when a biological agent released by an enemy forces a lockdown of headquarters. Marshall, delayed in arriving at HQ due to a problem with his baby, avoids being caught in the lockdown and becomes the only APO agent able to save Sydney. Later in the mission, when required to make contact with an enemy agent while APO was still on lockdown and the man had already met Sydney, he accidentally shoots and kills the agent while attempting to keep him occupied while Sydney tracks a crucial item in his possession; it is not made clear whether this is the first time Marshall has killed anyone.

The fifth season was largely business as usual for Marshall, although he has also struck up a friendship-cum-mutual admiration society with new APO recruit Rachel Gibson, who had primarily served as a data analyst for current foe Gordon Dean before his true agenda was exposed, although she alternated between taking a field role and acting as Marshall's assistant in the office. The series finale saw Marshall return briefly to the field as part of APO's efforts to capture intel on Prophet Five. He was later kidnapped from his home by Kelly Peyton and tortured, resisting admirably until at Sydney's urging he cooperated as part of a plan to rescue him and the also-abducted Rachel, allowing him to pass on a discreet message that would help his wife Carrie track his online activity and identify his location. Marshall continued to provide tech support as the various members of APO raced around the world to thwart the endgames of Arvin Sloane and Irina Derevko, including remotely inputting the codes to stand down missiles Irina had targeted on Washington, D.C., and London.

In a flash forward at the very end of the final episode, it is revealed Marshall and Carrie have two more children and Carrie is pregnant with their fourth.

Carrie Bowman

Carrie Bowman, played by Amanda Foreman, is an NSA agent and wife of Marshall Flinkman.

Carrie is introduced in Season 2, where she worked at the CIA headquarters in Los Angeles with Marshall. Eventually the two formed a relationship resulting in marriage and the birth of their son, Mitchell. This, of course, happened in typical Marshall fashion. The two decided they were to be wed before the birth of the baby, but Carrie began to go into labor in the middle of an important mission. Marshall quickly enlists Eric Weiss to become legally ordained online (through the "Internet Church of Mammals") so he can marry the two (while Marshall continues to guide Sydney and Vaughn through their mission), bolting at the last second to take his wife to the hospital.

Carrie is strong-willed and tends to get her way in disputes with her husband, and though she tries to keep him in check with her quick wit and sarcasm, they ultimately balance each other out and love one another deeply.

Beginning in the fourth season, Carrie seems to have given up her NSA job to take care of Mitchell. She is unaware Marshall still works for the CIA, since APO is black ops and he is under orders to keep it secret. She only appeared in one fourth season episode ("Tuesday"), and prior to the series finale appeared in one episode during the fifth season ("...1...").

For the series finale, Carrie learned Marshall was still with the CIA when he was kidnapped by agents of Arvin Sloane. She worked with APO to rescue Marshall and the also-abducted Rachel, demonstrating technical prowess rivalling Marshall's, quickly understanding a discreet clue Marshall passed to Sydney that allowed her to track their location from the source of the digital activity.

In the flash forward several years into the future presented at the end of the series finale, it is mentioned Marshall and Carrie have two more children after Mitchell, with another on the way, and all are boys.

References

Alias (TV series) characters
Television characters introduced in 2001
Fictional hackers
Fictional inventors

Marshall Flinkman


الهندي  كوكبة صغيرة غير ملفتة تحتوي على نجمين المع من الدرجة الرابعة. تقع الكوكبة بين أقوى نجمين في كوكبتي الكركي (Grus) والطاووس (Pavo).

من غير الممكن مراقبة الهندي من أوروبا، بالإمكان مشاهدته كاملا من مواقع جنوبي خط العرض 16 فقط.
 ترجم عن الموسوعة الألمانية

مراجع

العصر الذهبي الهولندي
الكوكبات الجنوبية
جمهورية هولندا في عقد 1590
علم الفلك في جمهورية هولندا
كوكبة الهندي

الهندي (كوكبة)


Thieves' World is a shared world fantasy series created by Robert Lynn Asprin in 1978.  The original series comprised twelve anthologies, including stories by science fiction authors Poul Anderson, John Brunner, Andrew J. Offutt, C. J. Cherryh, Janet Morris, and Chris Morris.

Thieves' World is set in the city of Sanctuary at the edge of the Rankan Empire. The city is depicted as a place where many are downtrodden and where the invading Rankan gods and the Ilsigi gods they had ousted begin a struggle for dominance. As the series continues, additional invasions occur, and the city is taken over by the snake-worshipping Beysib as the Rankan empire collapses. Over time, a number of the characters in the series are revealed either to be the offspring of or otherwise blessed by various figures in the pantheons of the competing deities, and they discover or develop various powers as the series progresses.

First published in 1979, the series went on hiatus in 1989 after the twelfth anthology. In addition to the official anthologies, several authors published novels set in Thieves' World.

In 2002, Lynn Abbey, who co-edited several of the original anthologies, relaunched the series with the novel Sanctuary. It was followed by the anthologies Turning Points and Enemies of Fortune, which contain some returning authors and several new ones. Abbey also oversaw the republication of the original anthologies in omnibus editions.

Concept and origin
The Thieves' World anthologies were conceived by authors Robert Lynn Asprin, Lynn Abbey, and Gordon R. Dickson during a casual meeting at the Boston science-fiction convention Boskone in 1978. Asprin suggested that the task of world-building was a major hurdle for modern fantasy writers:

"Whenever one set out to write heroic fantasy, it was first necessary to reinvent the universe from scratch regardless of what had gone before. Despite the carefully crafted Hyborean world of Howard or even the delightfully complex town of Lankhmar which Leiber created, every author was expected to beat his head against the writing table and devise a world of his own. Imagine, I proposed, if our favorite sword-and-sorcery characters shared the same settings and time-frames. Imagine the story potentials."

Abbey described the 1978 meeting as "a casual conversation [that] changed the lives of a couple dozen people who had no idea what they had been missing or what they were getting into." The writers who were recruited for the series saw Thieves' World as both a challenge and an opportunity to bring "new oddments of human behavior, new quirks of character that the authors wouldn't dare put in a universe for which he or she was solely responsible."

Geography
Abbey stated that the geography of Sanctuary and its surrounding regions shifted due to each writer's needs. "We had Crom-many drugs, magicians, vices, brothels, dives, haunts, curses, and feuds. Sanctuary wasn't a provincial backwater; it wasn't even the Imperial armpit; it was the Black Hole of not-Calcutta."

The city itself was envisioned as a late medieval town with similarities to the Shambles in York, England, and additional elements of Baghdad. The faraway capital city of Ranke is based on Rome. "Nobody knows how big Sanctuary really is. Anytime any one of us needs a secret meeting place we just create one – Sanctuary is either very large or very cramped."

Storylines and chronology
The dynamics of sharing characters led to occasional conflicts between authors, as referenced by C.J. Cherryh in her afterword to Blood Ties: "You write your first Thieves' World story for pay, you write your second for revenge."

In an interview for Green Ronin's Sanctuary-based roleplaying guides, Abbey explained the increase of interconnected storylines as the series progressed. "The stories of the first few volumes stood by themselves. But starting in about volume three (Shadows of Sanctuary) the authors began collaborating… big time. Eventually just about every author worked with the same plot threads, some of which stretched over several volumes." Authors would often mine each other's stories for plot ideas, with a minor plot point or piece of dialogue turning into a complete story in a subsequent volume.

Asprin addressed the difficulty of the intersecting, overlapping, and diverging timelines in the preface to the fourth collection, Storm Season: "While in earlier volumes I have tried to keep the stories in the order in which they occur, this has proved to be impossible in Storm Season... I've left it to the reader to understand what is happening and construct his/her mental timeline as necessary."

Abbey noted that the interwoven plots eventually hurt the series' readership: "The very plot and character denseness of a Thieves' World volume, while it was eagerly anticipated by long-time readers, was a bit intimidating to anyone who hadn't been following the series from the beginning." Her observation led to a revised approach for the 2002 relaunch. "When we went to work on 'new Thieves' World', we tried to find a happy medium between stand-alone stories and densely interwoven plots. In Turning Points and Enemies of Fortune there are a few events and situations that serve as a backdrop for the stories."

Reception and awards

Industry reactions
The Thieves' World anthologies are credited as "pioneering and setting the standard for the shared world format", and the Journal of the Fantastic in the Arts cites Thieves' World as the "first and protype of the form".

Science fiction author Cory Doctorow says the series "rocked my world when I was about 13", and author Robin Hobb called its concept of a collective setting and characters "a brilliant idea". Author and game designer Robert J. Schwalb said "Thieves' World is to authors what D&D is to gamers."

Greg Costikyan reviewed Thieves' World in Ares Magazine #1. Costikyan commented that "since fantasy role-playing involves the group production of a multi-hero fantasy story, role-playing fans especially will find Thieves' World enjoyable. [...] The stories themselves range from mediocre to excellent, but all are worth reading."

The Encyclopedia of Fantasy describes the series: "It is in the creation and editorial supervision of the Thieves' World sequence of shared world anthologies... that Robert Lynn Asprin -- in collaboration with Abbey -- has done his most original work."

In the essay included in the second volume, Tales from the Vulgar Unicorn, Asprin noted that, though fan response was mostly positive and high sales had led to sequels and the development of the Chaosium board game, many readers had written to the publisher to comment on the series' overall lack of humor.

Awards
Thieves' World

 Balrog Award 1980: Best Collection/Anthology (nominated)
 Locus Award 1980: Best Collection/Anthology (nominated)
 World Fantasy Award 1980: Best Collection/Anthology (nominated)

Tales from the Vulgar Unicorn

 Balrog Award 1981: Best Collection/Anthology (nominated)
 Locus Award 1981: Best Collection/Anthology (nominated)

Shadows of Sanctuary

 Balrog Award 1982: Best Collection/Anthology (winner)
 Locus Award 1982: Best Collection/Anthology (winner)

Original anthologies (1979-1989)
Thieves' World (1979)
"Introduction" by Robert Lynn Asprin
"Sentences of Death" by John Brunner
"The Face of Chaos" by Lynn Abbey
"The Gate of the Flying Knives" by Poul Anderson
"Shadowspawn" by Andrew Offutt
"The Price of Doing Business" by Robert Lynn Asprin
"Blood Brothers" by Joe Haldeman
"Myrtis" by Christine DeWees
"The Secret of the Blue Star" by Marion Zimmer Bradley
Essay: "The Making of Thieves' World" by Robert Lynn Asprin
Tales from the Vulgar Unicorn (1980)
"Introduction" by Robert Lynn Asprin
"Spiders of the Purple Mage" by Philip José Farmer
"Goddess" by David Drake
"The Fruit of Enlibar" by Lynn Abbey
"The Dream of the Sorceress" by A.E. van Vogt
"Vashanka's Minion" by Janet Morris
"Shadow's Pawn" by Andrew J. Offutt
"To Guard the Guardians" by Robert Lynn Asprin
Essay: "The Lighter Side of Sanctuary" by Robert Lynn Asprin
Shadows of Sanctuary (1981)
"Looking for Satan" by Vonda N. McIntyre
"Ischade" by C.J. Cherryh
"A Gift in Parting" by Robert Lynn Asprin
"The Vivisectionist" by Andrew J. Offutt
"The Rhinoceros and the Unicorn" by Diana L. Paxson
"Then Azyuna Danced" by Lynn Abbey
"A Man and His God" by Janet Morris
Essay: "Things the Editor Never Told Me" by Lynn Abbey
Storm Season (1982)
Introduction by Robert Lynn Asprin
"Exercise in Pain" by Robert Lynn Asprin
"Downwind" by C. J. Cherryh
"A Fugitive Art" by Diana L. Paxson
"Steel" by Lynn Abbey
"Wizard Weather" by Janet Morris
"Godson" by Andrew J. Offutt
Epilog by Robert Lynn Asprin
The Face of Chaos (1983)
"High Moon" by Janet Morris
"Necromant" by C. J. Cherryh
"The Art of Alliance" by Robert Lynn Asprin
"The Corners of Memory" by Lynn Abbey
"Votary" by David Drake
"Mirror Image" by Diana L. Paxson
Wings of Omen (1984)
"What Women Do Best" by Chris and Janet Morris
"Daughter of the Sun" by Robin W. Bailey
"A Breath of Power" by Diana L. Paxson
"The Hand That Feeds You" by Diane Duane
"Witching Hour" by C. J. Cherryh
"Rebels Aren't Born in Palaces" by Andrew J. Offutt
"Gyskouras" by Lynn Abbey
"A Fish With Feathers is Out of His Depth" by Robert Lynn Asprin
The Dead of Winter (1985)
"Hell to Pay" by Janet Morris
"The Veiled Lady, or A Look at the Normal Folk" by Andrew Offutt
"The God-Chosen" by Lynn Abbey
"Keeping Promises" by Robin W. Bailey
"Armies of the Night" by C. J. Cherryh
"Down by the Riverside" by Diane Duane
"When the Spirit Moves You" by Robert Lynn Asprin
"The Color of Magic" by Diana L. Paxson
Soul of the City (1986)
"Power Play" by Janet Morris
"Dagger in the Mind" by C. J. Cherryh
"Children of All Ages" by Lynn Abbey
"Death in the Meadow" by C. J. Cherryh
"The Small Powers that Endure" by Lynn Abbey
"Pillar of Fire" by Janet Morris
Blood Ties (1986)
"Introduction" by Robert Lynn Asprin
"Lady of Fire" by Diana L. Paxson
"Sanctuary Is for Lovers" by Janet and Chris Morris
"Lovers Who Slay Together" by Robin Wayne Bailey
"In the Still of the Night" by C. J. Cherryh
"No Glad in Gladiator" by Robert Lynn Asprin
"The Tie That Binds" by Diane Duane
"Sanctuary Nocturne" by Lynn Abbey
"Spellmaster" by Andrew Offutt and Jodie Offutt
"Afterword" by C. J. Cherryh
Aftermath (1987)
"Introduction" by Robert Lynn Asprin
"Cade" by Mark C. Perry
"Wake of the Riddler" by Janet Morris
"Inheritor" by David Drake
"Mercy Worse Than None" by John Brunner
"Seeing is Believing (But Love Is Blind)" by Lynn Abbey
"Homecoming" by Andrew Offutt
Uneasy Alliances (1988)
"Introduction" by Lynn Abbey
"Slave Trade" by Robert Lynn Asprin
"The Best of Friends" by C. J. Cherryh
"The Power of Kings" by Jon DeCles
"Red Light, Love Light" by Chris Morris
"A Sticky Business" by C. S. Williams
"The Promise of Heaven" by Robin Wayne Bailey
"The Vision of Lalo" by Diana L. Paxson
Stealers' Sky (1989)
"Introduction" by Robert Lynn Asprin
"Night Work" by Andrew Offutt
"The Incompetent Audience" by John DeCles
"Our Vintage Years" by Duane McGowen
"Quicksilver Dreams" by Diana L. Paxson
"Winds of Fortune" by C. J. Cherryh
"The Fire in a God's Eye" by Robin Wayne Bailey
"Web Weavers" by Lynn Abbey
"To Begin Again" by Robert Lynn Asprin

New anthologies (2002-2004)
Turning Points (2002)
Introduction by Lynn Abbey
"Home Is Where the Hate Is" by Mickey Zucker Reichert
"Role Model" by Andrew Offutt
"The Prisoner in the Jewel" by Diane L. Paxson
"Ritual Evolution" by Selina Rosen
"Duel" by Dennis L. Mckiernan
"Ring of Sea and Fire" by Robin Wayne Bailey
"Doing the Gods' Work" by Jody Lynn Nye
"The Red Lucky" by Lynn Abbey
"Apocalypse Noun" by Jeff Grubb
"One to Go" by Raymond E. Feist
Afterword by Lynn Abbey
Enemies of Fortune (2004)
Introduction by Lynn Abbey
"Widowmaker" by C. J. Cherryh and Jane Fancher
"Deadly Ritual" by Mickey Zucker Reichert
"Pricks and Afflictions" by Dennis L. Mckiernan
"Consequences" by Jody Lynn Nye
"Good Neighbours" by Lynn Abbey
"Gathering Strength" by Selina Rosen
"Dark of the Moon" by Andrew Offutt
"Protection" by Robin Wayne Bailey
"Legacies" by Jane Fancher and C. J. Cherryh
"Malediction" by Jeff Grubb
"The Ghost in the Phoenix" by Diana L. Paxson and Ian Grey
"The Man from Shemhaza" by Steven Brust

Novels and collections
Several Thieves' World standalone novels and short stories have been published in addition to the official anthologies.

Janet Morris introduced The Sacred Band of Stepsons in Thieves' World and expanded their story in a series of novels about them and their ancient cavalry commander, Tempus. The first three novels in The Sacred Band of Stepsons saga were authorized Thieves' World novels. Marion Zimmer Bradley was an early contributor to the Thieves' World anthologies, but spun off her main character in the novel Lythande (1986) and did not return for later volumes.

The official Thieves' World novels are:
Janet Morris, Beyond Sanctuary (1985), a Science Fiction Book club Selection, Baen Books
Janet Morris, Beyond the Veil (1985), a Science Fiction Book Club Selection, Baen Books
Janet Morris, Beyond Wizardwall (1986), a Science Fiction Book Club Selection, Baen Books
Andrew J. Offutt, Shadowspawn (1987)
David Drake, Dagger (1988) - The first part of the novel appeared in the anthology Aftermath.
Andrew J. Offutt, The Shadow of Sorcery (1993)
Lynn Abbey, Sanctuary (2002) Tor Books

Other novels/collections include:
Marion Zimmer Bradley, Lythande (1986) - collection - includes two stories from the anthologies
Janet Morris, Tempus (1987) - novel collecting the Tempus stories from the anthologies with additional content
Janet Morris, Chris Morris, City at the Edge of Time (1988) - novel
Janet Morris, Chris Morris, Tempus Unbound (1989) - novel
Janet Morris, Chris Morris, Storm Seed (1990) - novel
Janet Morris, Chris Morris, The Sacred Band (2010) - novel
Janet Morris, Chris Morris, Tempus With His Right Side Companion Niko (2011) - novelization and edit of previously released material
Janet Morris, Chris Morris, The Fish the Fighters and the Song-girl (2012) - novelization and edit of previously released material
The first six Morris novels were published in mass market paperback by Ace Books and subsequently expanded in Author's Cut trade paper editions by Perseid Press.

Short stories
Marion Zimmer Bradley, "Bitch" (1987) - short story, in  The Magazine of Fantasy & Science Fiction, February 1987
Marion Zimmer Bradley, "The Walker Behind" (1987) - short story - The Magazine of Fantasy & Science Fiction, July 1987
Marion Zimmer Bradley, "The Malice of the Demon" (1988) - short story  - The Magazine of Fantasy & Science Fiction, September 1988
Marion Zimmer Bradley, "Here There Be Dragons?" (1995) - short story
Robin Wayne Bailey, "The Stars Are Tears" (1996) - short story
Marion Zimmer Bradley, "The Gratitude of Kings" (1998) - short story
Poul Anderson, "The Lady of the Winds" (2001) - short story - later collected in Tor Books anthology First Blood
 Lynn Abbey, "A Tale of Two Cities" (2005) - short story included in the Thieves' World Player's Manual

Omnibuses
 Sanctuary 1982. Book Club hardcover omnibus collecting Thieves' World, Tales from the Vulgar Unicorn, and Shadows of Sanctuary.
 Cross-Currents 1984. Book Club Hardcover omnibus collecting: "Storm Season", "The Face of Chaos", and "Wings of Omen".
 The Shattered Sphere 1986. Book Club Hardcover omnibus collecting: "The Dead of Winter", "Soul of the City", and "Blood Ties".
 The Price of Victory 1989. Book Club Hardcover omnibus collecting: "Aftermath", "Uneasy Alliances", and "Stealers' Sky".
 First Blood 2003. Tor Paperback omnibus collecting Thieves' World, Tales from the Vulgar Unicorn, and "The Lady of the Winds".

Comics
Published by Starblaze Graphics and illustrated by Tim Sale, the original series was produced in black and white except for the covers.

Thieves' World Graphics 1 (1985). Containing: 1) "Introduction" 2) "Someone is always awake in Sanctuary..." (original) 3) "Sentences of Death" 4) "Myrtis" 5) "The Price of Doing Business"
Thieves' World Graphics 2 (1986). Containing: 1) Blood Brothers; 2) The Face of Chaos; 3) Gaeta (original); 4) Shadowspawn.
Thieves' World Graphics 3 (1986). Containing: 1) The Dream of the Sorceress; The Blue Camel (original); 3) Vashanka's Minion.
Thieves' World Graphics 4 (1986). Containing: 1) Shadow's Pawn; 2) Runcigor and Alminda (original); 3) To Guard the Guardians.
Thieves' World Graphics 5 (1987). Containing: 1) Looking for Satan; 2) Ischade; 3) A Gift in Parting.
Thieves' World Graphics 6 (1987). Containing: 1) The Vivisectionist; 2) The Rhinoceros and the Unicorn; 3) Arvo the Nose (original).

Thieves' World Graphics (1986) collects volumes 1 to 3 above, colorized and with a new cover by David A. Cherry

Role playing games
 Thieves' World Complete Sanctuary Adventure Pack (Chaosium Box Set, 1981). Containing: 1) The Player's Guide to Sanctuary; 2) The Gamemaster's Guide to Sanctuary; 3) Personalities of Sanctuary; 4) Map of Sanctuary; 5) Map of the Maze; 6) Map of the Maze Underground.
 The Blue Camel (mini-adventure; FASA, 1982)
 T1 - Traitor (FASA, 1982)
 T2 - The Spirit Stones (FASA, 1982)
 T3 - Dark Assassin (FASA, 1982)
 T4 - Vengeance (FASA, 198?)
 Sanctuary Under the Beysibs (Chaosium Companion, 1986)
 Thieves' World Player's Manual (Green Ronin, 2005)
 Shadowspawn's Guide to Sanctuary (Green Ronin, 2005)
 Thieves' World Gazetteer (Green Ronin, 2005)
 Murder at the Vulgar Unicorn (Green Ronin, 2005)
 Black Snake Dawn (Green Ronin, 2007)

Audiobook
In August 2023, Thieves' World will be released as an audiobook on Audible, published by Tantor Media and narrated by Jonathan Johns.

Board game
 Sanctuary: Thieves' World (Mayfair Games, 1982).

Characters

References

External links
Interview with Lynn Abbey
Interview with several Thieves' World contributors

Ace Books books
Fantasy anthology series
Fantasy novel series
Fantasy worlds
Collaborative book series
Novels adapted into comics
Novels by Robert Asprin
Sword and sorcery
Shared universes

Thieves' World


Gesiel José de Lima (født 8. december 1968) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Gesiel José de Lima


Sarıalioğlu ailesi, Osmanlı Devleti'nden günümüze dayanan, Karadeniz'in büyük ailelerinden biridir. Kökeninin Trabzon'un Of ilçesi olduğu bilinmektedir. Aile, günümüzde Türkiye ve dünyanın çeşitli bölgelerine yayılmış durumdadır.

Tarihçe
I. Dünya Savaşı'nın ardından işgal edilen bölgede, Sarıalioğlu Ailesi, halkı silahlandırarak Rus işgaline karşı direniş örgütleri kurmuştur. Bu örgütler, kısıtlı olanaklarına rağmen, Baltacı Deresi mevkiinde Rus Ordusu'na büyük kayıplar verdirmiştir.

Sarıalizade olarak bilinen soyadı,1934 yılında yürürlüğe giren kanun ile Saral olarak bir süre kullanılmış, kanunun yürürlükten kalkması ile Sarıalioğlu, Saral, Atasaral, Sarı, Sarıoğlu, Sarıal, Turan, Saraloğlu, Saruhan, Yen, Çetinkaya,  Karaoğlu, Tiryaki, Yöndem olarak da kullanılmaya devam ederek, günümüze ulaşmış bulunmaktadır.

Aile 1874 yılından beri Of Belediye Başkanlığı'nı elinde bulundurmaktadır. Değişen tüm iktidar ve siyasi dönemlere rağmen, Of halkının gözündeki yerini koruyarak, söz sahibi diğer ailelerin de desteği ile durumu korumuştur.

Ayrıca bakınız
 Sarallar

Kaynakça

Sarıalioğlu ailesi
Türkiye'deki organize suç örgütleri

Sarıalioğlu ailesi


Le Helicopter Maritime Strike Squadron Six Zero ( HELMARSTRIKERON 60 ou HSM-60), également connu sous le nom de "Jaguars", est un escadron de réserve d'hélicoptères de l'United States Navy Reserve basé à la Naval Air Station Jacksonville en Floride. L'escadron  se déploie à bord de croiseurs, destroyers, frégates et porte-avions à l'appui d'un groupe aéronaval pilotant le SH-60 Seahawk. L'escadron avait été créé sous le nom d'Helicopter Antisubmarine Squadron (Light) Sixt Zero (HSL-60) le .

Mission

L'escadron d'hélicoptères anti-sous-marins légers HSL-60 a été créé le 1er avril 2001 à la base navale de Mayport, en Floride, en tant que premier escadron de lutte anti-sous-marine de réserve de la côte atlantique avec 5 hélicoptères Sikorsky SH-60B Seahawk affectés à des tâches déployables dans le monde entier pour les commandants de flotte et de groupe de frappe.

L'escadron relève directement du commandant de la Naval Air Force Atlantic.

Transition du HSL-60
Le HSL-60 de la Base navale de Mayport a été renommé HSM-60 le  à la Naval Air Station Jacksonville.

Le HSM-60 est la seule unité de réserve de la force de la flotte MH-60R Seahawk, offrant à ses commandants opérationnels une capacité de force de surtension immédiate pour répondre aux missions tactiques dans le monde entier.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Carrier Air Wing Seven
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 HSM-60 Site airlant.usff.navy.mil
 HSM-60 - Site seaforces.org

Helicopter maritime strike squadron de l'United States Navy

HSM-60


, né le  à Nagoya au Japon, est un footballeur japonais qui évolue au poste d'attaquant au Vegalta Sendai.

Biographie

En club
Né à Nagoya au Japon, Hiroto Yamada est formé par le Cerezo Osaka, qu'il rejoint en 2015. Le  est annoncé sa promotion en équipe première en vue de la saison suivante.

Il commence sa carrière professionnelle avec ce club, jouant son premier match le , lors d'une rencontre de Ligue des champions de l'AFC contre Buriram United. Il est titularisé et son équipe s'incline par deux buts à zéro.

Le , Hiroto Yamada est prêté au Vegalta Sendai pour une saison.

En janvier 2023, Yamada rejoint de nouveau le Vegalta Sendai pour une saison, en prêt. Le transfert est annoncé dès le 30 novembre 2022.

En sélection
Il est retenu avec l'équipe du Japon des moins de 17 ans pour participer à la Coupe du monde des moins de 17 ans en 2017. Lors du mondial junior organisé en Inde, il joue deux matchs dont un comme titulaire. Le Japon s'incline en huitièmes de finale face à l'Angleterre, après une séance de tirs au but.

Notes et références

Liens externes

Footballeur japonais
Joueur du Cerezo Osaka
Joueur du FC Ryukyu
Joueur du Vegalta Sendai
Naissance en mars 2000
Naissance à Nagoya

Hiroto Yamada


WAMY may refer to:

World Assembly of Muslim Youth
WZDX-DT2, a television station licensed to Huntsville, Alabama, United States, also known as WAMY-TV
WAMY (AM), a radio station (1580 AM) licensed to Amory, Mississippi, United States
WAMY, ICAO code for Pogogul Airport

WAMY


Seki, Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 68 km, İskilip ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

İskilip belde ve köyleri

Seki, İskilip


José Gonzales Ganoza (Lima, 10 de julio de 1954-Ventanilla, 8 de diciembre de 1987) fue un futbolista peruano, apodado Caíco, que jugaba como arquero y fue parte de la selección de fútbol del Perú. Fue campeón con Alianza Lima, único club al que defendió sus colores, en 1975, 1977 y 1978. Además de haber sido el tío del actual máximo goleador de la selección: el delantero Paolo Guerrero Gonzales.

Trayectoria

Se inició en el futbol jugando por el Defensor Asunción de Chorrillos en 1972, luego pasó a las juveniles de Alianza Lima donde debutó en 1973.

Gonzáles Ganoza atajó durante catorce temporadas en el club de La Victoria. Disputó 475 encuentros con el cuadro blanquiazul, convirtiéndose, además, en el futbolista de Alianza con más clásicos jugados en la historia (55). Fue arquero titular en la conquista de 3 campeonatos nacionales (1975, 1977 y 1978) y un líder natural para la generación de potrillos a mediados de los 80.

A los treinta y tres años, sufre la muerte en la tragedia aérea del Club Alianza Lima. Aquel día, el equipo regresaba de un partido contra el Deportivo Pucallpa. El viaje de regreso se realizó el 8 de diciembre en un avión Fokker de la Marina de Guerra del Perú, el cual se precipitó al mar cuando se encontraba a escasos kilómetros del aeropuerto internacional Jorge Chávez a la altura de la localidad chalaca de Ventanilla. Sus restos, recuperados días después, descansan en el Cementerio El Ángel, junto con los demás jugadores fallecidos en el accidente.

Selección peruana

Fue miembro de la selección juvenil del Perú de 1974 que participó en el Campeonato realizado en Arica con la Foca Gonzales.

Integró por primera vez a la selección absoluta cuando conquistó la Copa América bajo la dirección del técnico Marcos Calderón, siendo suplente de Ottorino Sartor.

Para las eliminatorias para España 82, el técnico Elba de Padua confirma su presencia. Sin embargo, la mejor preparación del arquero Eusebio Acazuso coloca a José nuevamente en la suplencia. Con Alianza jugó todas las ediciones de la Copa Libertadores de América en las que participó el club íntimo.

Fue capitán de la selección que en 1987 intervino en el preolímpico de Bolivia. Sus notables actuaciones defendiendo el arco aliancista lo llevan a ser considerado como el mejor arquero del fútbol nacional ese año.

La última vez que vistió la casaquilla peruana fue en la Copa América, jugada en Buenos Aires, ante Argentina y Ecuador en 1987.

Participaciones en Copas del Mundo

Participaciones en Copas América

Clubes

Palmarés

Campeonatos internacionales

Campeonatos nacionales

Torneos cortos

Curiosidades

 Atajó catorce temporadas ininterrumpidas en Alianza Lima.
 Disputó quinientos ocho partidos en el arco aliancista.
 Caíco llegó a Alianza Lima a los trece años como delantero. Sin embargo, después de verlo un tiempo, el Cholo Castillo paró una práctica y le dijo que vaya al arco, que esa era su nueva posición.
 Su apelativo Caíco nace en el seno familiar, debido a que no podía decirle Carlitos a su hermano Carlos Trompito Gonzales, que jugaba en el Juan Aurich.
 Tuvo su propio récord en el arco sin recibir ningún gol en 1976, sumando 738 minutos invicto.
 Participó en todas las ediciones de la Copa Libertadores con el club íntimo.
 Es tío del futbolista internacional Paolo Guerrero, de quien se conoce su temor a volar en aviones, potenciado por la tragedia del Alianza Lima donde falleció el mismo José Gonzales.
 Es hermano de Petronila Gonzales Ganoza, doña Peta, mamá de Paolo Guerrero.

Referencias

Nacidos en Lima
Afroperuanos
Futbolistas de la selección de fútbol de Perú en los años 1970
Futbolistas de la selección de fútbol de Perú en los años 1980
Futbolistas de Perú en la Copa América 1975
Futbolistas de Perú en la Copa Mundial de 1982
Futbolistas de Perú en la Copa América 1987
Futbolistas de las inferiores del Club Alianza Lima
Futbolistas del Club Alianza Lima
Futbolistas fallecidos en la tragedia aérea del Club Alianza Lima
Guardametas de fútbol de Perú
Sepultados en el Cementerio El Ángel

José Gonzales (arquero peruano)


Deutsche Oper am Rhein (DOR), Kuzey Ren-Vestfalya eyâletinin başkenti olan Düsseldorf'ta bulunan opera evi. Kurumun Düsseldorf'taki sahnesi dışında Duisburg'da da bir sahnesi bulunmaktadır. A kategorisinde bir repertuvar operası olan DOR, senede ortalama 40 opera sahneleme ve 95 hazır prodüksiyon bulundurma özelliğiyle Avrupa'nın önde gelen opera evlerindendir. İlk faaliyetlerine 1887'de başlamış, savaş yıllarında yaşanan kesintilerden sonra 1955'te Deutsche Oper am Rhein adını almış, 22 Nisan 1956'da Düsseldorf sahnesi ilk kez 1342 seyirci kapasitesine kavuşmuştur. Genel sanat yönetmeni Prof.Tobias Richter 1996'dan bu yana görevdedir.

Dış bağlantılar
 Resmi web sitesi

Almanya'daki tiyatrolar
Düsseldorf'taki yapılar
Duisburg

Deutsche Oper am Rhein


Krig, fred og kærlighed er en dansk eksperimentalfilm fra 2001, der er instrueret af Allan de Waal.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001

Eksperimentalfilm fra Danmark

Krig, fred og kærlighed


WriteAPrisoner.com es un sitio web y comunidad virtual estadounidense cuya finalidad es facilitar la interacción social de las personas encarceladas.  Fue fundada en el año 2000 y tiene su sede principal en Florida.

Historia

La web fue fundada en 2000 por Adam Lovell, ex guardavidas del condado de Volusia. Originalmente concebida para que los reclusos pudieran mantener contactos con el mundo exterior para facilitar su resocialización y evitar la reincidencia, el sitio evolucionó en una red social que en 2010 contaba con más de 3000 perfiles y recibía cerca de 2 millones de visitas diarias. Anualmente, reparte más de 35.000 cartas en más de 50 prisiones (estatales y federales) de Estados Unidos.

Funcionamiento

Las personas privadas de su libertad pueden crear un perfil de usuario con fotografías e información de contacto en el que describen su historia de vida, sus intereses y aficiones personales. También pueden escribir su propio blog.
Para contactarse con ellos, por su parte, los internautas pueden localizarlos a través de un motor de búsqueda específico según el estado y el tipo de prisión (estatal o federal). Una vez establecido el contacto se establece la relación vía correo postal.
El servicio es pago para los internos carcelarios y gratuito para quienes quieran comunicarse con ellos.

Controversias

Algunos estados como Misuri, Indiana, y Florida han interpuesto restricciones legales al funcionamiento del sitio. Sin embargo, esas prohibiciones se han objetado argumentando que constituyen violaciones a la Primera Enmienda de la Constitución de los Estados Unidos.
El creador del sitio, Adam Lovell ha defendido el beneficio social que genera el contacto entre prisioneros y el resto de la sociedad puesto que esta comunicación incide positivamente en la reducción de la reincidencia.

Referencias

Enlaces externos

 Write A Prisoner.com (sitio web)

Comunidades virtuales
Empresas de Florida
Empresas fundadas en 2000
Prevención del crimen
Servicios de redes sociales
Sitios web de Estados Unidos
Sitios web en inglés

Write A Prisoner.com