Friedrich Wilhelm Christian Carl Ferdinand von Humboldt (22 Haziran 1767, Potsdam –  8 Nisan 1835, Tegel), Alman filozof, dilbilimci ve devlet adamı. Berlin Üniversitesi'nin kurucularındandır (bugünkü Humboldt-Universität zu Berlin).

Humboldt, Alman kültür tarihinde uzun süre etkili olan bir kişiliğe sahiptir. Kardeşi Alexander ile düşündüğünde, kendi çağında bilim arzusuyla yanan, yeni ufuklar açan, küresel bir bilgi birikimine sahip başka uyumlu çift zor bulunur. Alexander bunun yanı sıra doğal bilimler için yeni ufuklar açarken, eğitim sorunları, devlet teorileri, dilin analitik incelenmesi gibi kültür bilimsel bağlamlarla aktif bir rol edinerek kardeşi Wilhelm'e yardımcı olmuştur.

Yaşamı

Ailesi ve gençlik dönemi
Humboldt ve kardeşi, babasının sayesinde burjuvazi bir hayat sürmüşlerdir. Büyük babası, Prusya Askeriyesi'nde subay olarak görev yapmıştır. Savaş dönemlerindeki başarılarından dolayı kendi isteğiyle, statüsü zadegân sınıfına yükseltilmiştir. Büyük Kamer Beyi Friedrich'in emriyle ordudan ayrıldığı dönemde oğlu Alexander Georg (1720 – 1779) dünyaya gelmiştir. 1776 yılların başında Alexander Georg, hügno soyundan dul ve güçlü bir kadın olan Elisabeth von Holwede ile evlenmiştir. Evlendiği kadının mal varlığı ile Alexander Georg Schloss Tegel'e değer bir kişi statüsü kazanmıştır. Bu evlilikten iki çocukları olmuştur. Çocukları Wilhelm ve Alexander, eğitim çağına geldiklerinde yazları Tegel'de, kışları ise Berlin'deki malikânelerinde eğitim görmüşlerdir.

Ailesi, bu iki kardeşe evlerinde bir öğretmen edasıyla dersler vermişlerdir. Çocuklarını Christian Kunth'un geliştirdiği büyütme teknikleriyle ve farklı alanlarda verdiği alan dersleri çerçevesinde büyütmüştür. Üniversiteye hazırlık döneminde iki kardeş Ulusal Ekonomi, İstatistik ve Felsefe gibi özel dersler almıştır. Onlara hocalık yapan Kunth, abisinin ölümünden sonra Bayan Humboldt için akıl hocalığı rütbesini elde etmiştir ve onların koruması altına girmiştir. Wilhelm von Humboldt daha sonraları Prusya Reformları döneminde Kunth'u ortak çalışmalarında hep desteklemiştir. Yine Wilhelm, Kunth öldükten sonra isteği üzerine onun cenazesini Tegel'deki Humboldt Aile Mezarlığı'na defnetmiştir.

13 yaşından sonra Wilhelm akıcı bir şekilde Yunanca, Latince ve Fransızca konuşmaya başlamıştır ve dönem edebiyatının önemli yazarları arasında yer almıştır. Onun muazzam çalışmaları, ilmini takip edenlerde büyük bir merak uyandırmıştır. Kunth'un çizgisinde iki kardeş, evlerinde belli aralıklarla tıp, psikoloji ve fizik dersleri almıştır. O dönemde erdemli kişilerden oluşan "Bund der Freunde Derneği'ne üyeliğine dair gizli bir yazı aldığında Wilhelm, örgüte üye olan yabancılarla ilgilenen Caroline von Dacheröden ile bir süre iletişimde bulunmuştur.

Anneleri bu iki kardeşin her zaman farklı alanlarda eğitim almasını istemiştir. Bunun sebebi onların bir devlet bünyesinde kolayca memurluk elde edebilecek özelliğe sahip olmalarını amaçlamasıdır. Wilhelm Hukuk Bilimleri üzerine, Alexander ise Devlet Ekonomisi üzerine eğitim almıştır. Daha sonra bu iki kardeş Kunth'un izinde Frankfurt Üniversitesi'nde eğitime başlamıştır; ancak Wilhelm 1788 yılında Göttingen'de eğitime devam etmek istediği için buradaki eğitimine ilk dönemde son vermiştir.

Weimar Klasik dönemi ile ilişkisi
Göttingen'e yerleştikten sonra Humboldt kendi ilgi alanlarını belirlemiştir. Sonra dürtülerini, ilgi alanlarını ve anlayışlarını takip etmiştir. Eğitim alırken Hukuk yerine daha çok Felsefe, Tarih ve eski dillere yönelik çalışmalar yapmıştır. Bunun yanı sıra bu konuda uzman olan Lichtenberg ve Heyne'nin çalışmalarını takip etmiştir. Aynı yıl içerisinde, 1788 yılında, karısı Caroline von Dacheröden ile tanışmıştır. Bu çiftten kalan mektuplarda, Wilhelm ve Caroline 19 ve 20. yüzyıllarda geçerli olan Alman burjuvazisi içindeki cinsiyet davranışlardan örnekler vermişlerdir.

1788 yılının sonlarına doğru Humboldt Göttingen'deki eğitim gördüğü yerden çıkarak Rhein / Main bölgesine doğru bir gezi yapmıştır. Burada meşhur bilim adamlarından Georg Foster ve Goethe'nin gençlik arkadaşı Friedrich Heinrich ile tanışmıştır. 1789 yazında eski hocasıyla Paris Devrimi'ne yol açan gezisini yapmıştır. Devrim çalışmalarının yanı sıra Humboldt, öksüz çocuklarla ilgilenmiştir ve terk edilmiş çocuklar için bir yurt açmıştır. Yeni yıla girerken nişanlısıyla seyahat ettiği Weimar'da ilk defa Friedrich Schiller ve Johann Wolfgang von Goethe ile tanışmıştır.

1790 yılının başında 4 dönemlik okulu bitirdikten sonra devlet hizmetine girmiş, burada yargıç olarak adalet dairesinde çalışmıştır. Bu görevle beraber devlet adına diplomatik görevlerde bulunmuştur. 1791 yılının Mayıs ayında yargıçlık makamının ona aykırı olduğunu, yeni vazifelere katılacağını ve aile durumlarını öne sürerek görevinden ayrılmıştır. 29 Haziran 1791 yılında Erfurt'ta evlendikten sonra eşiyle birlikte Eski Yunan Dilleri, Kültürü, Sanatı, Felsefesi üzerine çalışmalar yürüttükleri ve eski filozof Friedrich August'un düşünceleri ile zamanla derinleştikleri Tühringen'deki evlerine yerleşip, orada birkaç yıl yaşamışlardır. Antik dönemle ilgili uğraşları, Humboldt'a tüm insanlığın felsefi olarak tanımlanması yönünde çok yarar sağlamıştır. Çalışmaları sonucunda kendisine göre yaptığı çıkarımlara dayanarak Humboldt Yunan düşüncelerini 'Olmak ve yaratmak istediğimiz bir hayal' olarak tanımlamıştır. 1793 yılında Antik çağ ve Yunan dönemi üzerine yazı yazarak bunu yayımlamıştır. Burada Philhelinizm akımı üzerine vurgular yaparak bunu sert bir dille ifade etmiştir.

Humboldt 1794 yılında ailesi ile o dönem Schiller'in etkisinin var olduğu Almanya'nın Jena şehrine taşındığı zaman, Yeni Hümanizma'ya duyduğu yüksek saygıdan ve yaygın bilgisinden dolayı, çoktan Alman Klasik Dönemi'nin önemli temsilcilerinden biri olmuştur. Önce Schiller'e, sonra Goethe'ye karşı üstlendiği rol katı analistlerin, yapıcı eleştirmenlerin ve usta danışmanların devamı niteliğindeydi. Hatta bazı eserleri, Schiller'in nazımları, Wallenstein oyunu ve Goethe'nin 'Herrmann ve Dorothea' adlı eseri arasında değerlendirilerek beğeni toplamıştır.

Humboldt'un Antik Yunan'a karşı duyduğu ideal inancı ve onun sonradan gelen etkisi Klasik Alman Dönemi'nin eğitim esaslarında etkisini sürdürmüştür: "Humboldt, kendisini Goethe kadar derin bir bilgi hacmine sahip, Schiller kadar dinamik ve ikisi gibi yaratıcı olarak kabul etmese de Almanya'daki gelişmelerde en güçlü ve en uzun etkiye sahiptir." 1797 yılına kadar Humboldt'un Schiller ile olan birlikteliği devam etmiştir. 1795/96 yıllarında birlikteliklerine ara vermişlerdir ve bu birliktelik tam olarak Elisabeth von Humboldt'un ölümüyle son bulmuştur. Onun ölümü ile sahip olduğu güç, oğullarına geçmiştir ve bu onları maddi yönden bağımsız kılmıştır. Wilhelm bu fırsat ile Schloss Tegel'de varlığını sürdürmüştür ve Alexander Amerika araştırma gezisi için kendini bu sermaye ile finanse etmiştir.

Humboldt: Mimar ve Şato Sahibi
Humboldt 51 yaşındayken hayatının yerini ve düzenini yeniden belirlemiştir. Tegel'de babasından kalma miras ile ileriki yaşam noktasını, özellikle eğilimlerine ve estetik görüşüne tam ters düşecek bir biçimde çocukluk günlerinin "sıkıcı şatosunu" inşa etmeye karar vermiştir. Antik sanat ve kültür Humboldt''un eğitim olgusunda önemli ölçüt olmuştur: Şimdi ise antik sanat ve kültür, bir evde varlığını göstermektedir. Bunun için mevcut yapının bir kısmının değiştirilmesinde ve restore edilmesinde Humboldt'un Roma'daki günlerinden bu yana saygı gösterdiği Karl Friedrich Schinkel'e görev düşmüştür. Schinkel mevcut yapıyı mimari bir cesaret göstererek dört kuleli cephenin etrafında genişletmiş ve Wilhelm ile Caroline''nin on yıl içinde edindiği mermer plastikler ve alçı dökümleriyle donatılmış olan bir iç oda yapmıştır. Dolayısıyla burası kendine özgü bir malikâne olmakla beraber Prusya'nın ilk antik müzesi olmuştur.

Evin restore edilmesinden sonraki açılışı, Prusya Kral'ı ile Kraliçesi'nin ve diğer ünlü konukların katılımıyla 1824 yılının Kasım ayında gerçekleştirilmiştir. Humboldt ve Schinkel'in candan etkileşimi, birkaç yıl sonra Lustgarten'deki Eski Müze'nin açılışında bir kez daha etkisini göstermiştir. İnşaat ustası: Schinkel, nesne donatımı: Wilhelm von Humboldt. Sanat ve sanatçıların katkılarıyla varlığını sürdüren, 1825 yılında kurulan Sanat Dostları Derneği'nin başkanı olarak Humboldt kendi özelliklerini ve eski dünyaya dair kapsamlı bilgisini Eski Müze'nin yapılışında kullanmıştır. Humboldt 1830 yılında müzenin açılışı sırasında kralın ona yeniden değer göstermesine ve onu ödüllendirmesine sevinmiştir. Humboldt'a bundan böyle devlet komisyonunda oturumlara tekrar katılması önerilmiştir. O anda ciddi bir politik uyum düşünülmemiştir. Bunun üzerine Humboldt onur koltuğunu biraz çekinerek kabul etmiştir.

Humboldt'u yaşamının her evresinde destekleyen ve ona cesaret veren Caroline'nin 1832 yılında ölümünden sonra Humboldt' ta hızlı bir yaşlanma süreci gözlemlenmiş, bu hızlı yaşlanma sürecine Parkinson hastalığının belirtileri de eşlik etmiştir. Tegel'deki evinde bir günlük tutmaya da başlayan dul Humboldt bir Sone yazmıştır. 26 Aralık 1834 tarihinde yazılan sone şöyledir:

"Seviyorum sizi, evimin sessiz duvarları,/
Çünkü sizi sevgimle ördüm;/
Bakınca içinde kendimi gördüm,/
Bir de bana uzak mı uzak olanları."
Humboldt'tan sonraki kuşaklar -19. ve 20. yüzyılın tarihsel değişim zamanlarında- buranın görünümünün korunmasında etkin olmuş ve Tegel Şatosu'nun merak eden ziyaretçilerce gezilip görülebilir hem malikâne hem de müze olarak bugüne kadar kullanılmasını sağlamışlardır.

Theodor Fontane, Mark Brandenburg gezilerinde şatonun parkındaki aile mezarlığından övgüyle bahsetmiştir: Bu izlere Mark kumunun yüzyıllardır bir anlam kazandırdığını ve burayı binlercesi için uğranılması gereken bir yer haline getiren ünlü iki kardeşin, yüksekliğinin "umudu" çağrıştırdığı granit mezar taşlarının altında beraberce istirahat etmekte olduğunu belirtmiştir.

Roma'da Prusya büyükelçiliği görevi
Humboldt, annesinin ölümünden sonra kalan miras için Tegel'e geri dönmemiştir. O dönemde Napolyon'un İtalya'ya savaş açmasından sonra güvenliliğini de önemsemeyerek Paris'e gitmiştir. Burada dönemin bazı önemli kişileri ile tanışmıştır. Örneğin; Emmanuel-Joseph Sieyès, Mme. de Stael ve ihtilal dönemi ressamlarından David. Paris'ten sonra 1799 ve 1801 yıllarında İspanya'ya iki uzun süreli seyahat yapmıştır. İspanya'da Baskça dili üzerine son derece verimli dilbilimsel çalışmalar yapmıştır.1801 yılının yazında Humboldt, karısı ve çocukları ile Tegel'e geri dönmüştür. Burada tam olarak bir yıl kalmışlardır. Bir sonraki ilkbaharda daha verimli ve güvenilir bilgiler edinebilmek için, Humboldt İtalya'ya papa makamına Prusyalı bir temsilci olarak gitme şansını elde etmiştir. Burada adalet alanındaki göreviyle eşdeğer olarak diplomatik hizmet ve elçilik müşavirliği görevine atanmıştır. Kilisenin merkezi olan şehrin Fransız egemenliği altına girmesi ve kutsal makamların Napolyon'a bağlı kalmasından sonra aristokrat makamından birisinin Humboldt'u bu göreve önermesi, muhtemel rakiplerinin hoşuna gitmemiştir.

Prusya uyruğu altında üstlendiği konsolos temsilciliği görevinde Humboldt diplomatik görüşmelerde fazla yer almamıştır, dolayısıyla Roma'daki makamı olan Tomati Köşkünde Caroline ile sık sık görüşme fırsatına sahip olmuştur. Burada saray ve papa hükûmetinin yanı sıra Lucien Bonaparte, Bavyera veliahtı I. Ludwig'i, heykeltıraş Thorvaldsen ve Christian Daniel Rauch, Karl Friedrich Schinkel, Friedrich Tieck gibi dönemin önemli isimlerini misafir olarak ağırlamıştır.

Roma'nın Humboldt'a etkisi ve altı yıllık Prusya Büyükelçiliğinin sonucunda Humboldt 23 Ağustos 1804 yılında Goethe'ye bir mektup yazmıştır.

'Roma öyle bir yer ki burada bütün antik çağ hakkında düşüncelerimiz görsel olarak canlıdır. Elbette buradaki etkilerin çoğu, sadece şahsi dürtülerle zamanını geçirenler için çok belirgin. Böylesi bir etkilenme, daha ziyade bizden kaynaklanan şiddetli bir heyecan, gerekli bir aldatma olarak tezahür ediyor. Soylu ve yüksek saygı duyulan bir geçmiş, kendi başına bir güçtür, ancak kendi istençlerine karşı koyamayan için, inanılmaz bir yıkıntı kitlesini gözler önüne koyan bir yer de olabilir… Biz kendimizi, dolaysız olarak Atina veya Roma'nın bir sakini görme dürtüsüne kapılırsak, sadece bir yanılgıya düşmüş olurduk. Oysa sadece uzaktan, sadece genel yargılardan ve sadece bir geçmişin mirası olarak Antik çağ bize hoş görünür…'

1805 yılının yaz ayında Amerika gezisinden geri dönen ve 'ikinci Kolombus' olarak adlandırılan Alexander von Humboldt, Paris'te çalışmalarıyla ilgili geniş çaplı değerlendirme yapmadan önce kardeşi ve yengesini Roma'da ziyaret etmiştir. Burada üç ay kadar kalmıştır. Bu süreçte iki kardeş yoğun bir haberleşme ve içsel bir bağlılık içinde bulunmuşlardır. Ancak bazen iki kardeş birbirleri ile zıt duruma düşmüşlerdir. Humboldt kardeşlerinin kendi aralarında sergiledikleri ilişki ve birbirlerini tamamlayan etkileri 'Prusyalı iki arkadaş' olarak resmedilmiştir.

Eğitim Reformcusu
Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun tasfiye olması, Jena ve Auersted yenilgisinden sonra Prusya'nın dağılması ve de 1806 yılında Fransızlar'ın Berlin'i işgal etmeleri Humboldt'un Roma'da görev yaptığı dönemde meydana gelmiştir; fakat Humboldt olan biteni uzaktan birebir takip etmiştir. Dışişleri Bakanı'nın işlerini de yürüten Devlet Bakanı Hardenberg'e 1806 yılının sonbahar ayında şöyle yazmıştır: "Yaşadığım ülkedeki görevimde hiçbir zaman hırslı, ilgili ve mutlu olmadım, başka bir konumda olmayı ne aradım ne de arzu ettim; fakat şimdi burada zorunlu kalıyor olmak ve zorda olan ülkem için hiçbir şey yapamamak bana acı veriyor."

Berlin'de o dönemde ona uygun eşdeğer bir görev bulunamamıştır, dolayısıyla Roma'da 1808 yılının Kasım ayına kadar kalmıştır. Mülk meselelerini ve tahrip olan Tegel Şatosu'nun tazminatını düzenlemek için gerçekleştirdiği tatil ona ancak Almanya'ya geri dönme fırsatı sunmuştur. Oysa Almanya'ya geldiğinde Stein tarafından yürürlüğe konulan reformlar onu, "Kült ve Kamu Eğitimi Bölümü'nün" idareciliğini üstlenmek durumunda bırakmıştı. Stein Baronu'nun soğukkanlı bir şekilde bu kararı almasının sebebi, Humboldt'un o zamanda o görev için gerekli bir kişi olmasıdır. I. Friedrich Wilhelm tarafından kurulan ve II. Friedrich tarafından genişleme politikası olarak belirlenen Prusya Ordu Devleti, her şeyden önce iflasın eşiğindeydi ve Napolyon'a son derece bağımlı bir hal içinde bulunmaktaydı. Stein ve onun danışmanının düşüncesine göre bu durumdan kurtulup eski gücüne kavuşmak, Fransız Devrimi'yle ortaya çıkan vatandaşların özgürlük mücadelesine daha fazla imkân tanıma, vatandaşların öz sorumluluklarını teşvik etme ve bu yolla ulusa daha fazla kaynak bulma hedefiyle daha kapsayıcı reformlar ile mümkün olacaktı.
Humboldt'un devlete yönelik kuramsal düşünceleri zaten çoktandır bu yöndeydi. Humboldt, Alman Liberalizmi'nin fikir babası olarak görülmektedir ve bu girişimiyle monarşik - muhafazakâr kuvvetlerin tersine Prusya'da başarılı olmuştur. 1792 yılında kaleme aldığı "Devletin Etkililiğinin Sınırlarını Belirleme Çabasına Dair Fikirler" adlı bilimsel makalesinde şu şekilde yazmıştır:
"İnsanın gerçek amacı, değişen eğilimi, hatta sonsuza dek değişmeden kalan aklı insana emreden amaç değil, bir bütünde en büyük ve en orantılı gücünün oluşumunu sağlamaktır. Bu oluşumda eğitim birinci ve vazgeçilemez şarttır. (...) Çokların birleşmesinden oluşan çeşitlilik toplumu oluşturan en büyük metadır ve bu çeşitlilik kesinlikle devletin müdahalesi derecesinde sürekli kaybolup gitmektedir. Onlar gerçekte yalnızca kendileriyle birlikte toplumda yaşayan bir ulusun üyeleri değildirler, bunun yanı sıra hüküm sürdükleri devletle, yani düşünceyle ilişki kuran ayrı ayrı tebalardır, yani devletin üstün gücünün güçlerin serbest oyununu bozan bir ilişkidir. Aynı türden sebeplerin aynı türden etkileri vardır. Devlet ne kadar çok müdahil olursa, etkileyen, hatta etkilenen şey de o kadar benzer olur. (...) Fakat her kim diğeri için atıp tutarsa onun insanlığı yanlış tanıdığı ve insanlardan makineler yapmak istediği hakkında haklı olarak şüpheyle ilişkilendirilir."
Bu köklü değişikliklerin yaşandığı sırada Humboldt'un aday olarak gösterilmesinde, insan olarak değer gören bir varlık için eğitime duyduğu derin saygı etkili olmuştur. "İnsan bir ulustan ve çağdan, saygısını ve hayranlığını hediye edeceği tüm insan soyundan ne talep eder? Eğitimin, bilgeliğin ve erdemin mümkün mertebe güçlü ve genel bir şekilde yayılmasını ve iç değerinin öyle yükseğe çıkıp insanlık kavramının büyük ve onurlu bir karşılık kazanmasını talep eder."

Humboldt göreve atanmasıyla yüzleştiğinde görevi kabul edip etmemekte tereddüt etmiştir. Bakan olup bununla birlikte sadece krala karşı sorumlu olmayıp İçişleri Bakanı Friedrich zu Dohna-Schlobitten'in altında bölüm şefi olarak görev alması kısmen bu tereddüttün nedeniydi. Görevinin önemi yüzünden ona ders olgusunun yeni düzenlenmesinde yeterince hareket özgürlüğü tanınmayacağından korkmuş olmalıydı. Karısı Caroline'ye "üzücü şeyler" ve içinde bulunduğu bir kriz hakkında yazmıştır. Humboldt yeni görevine atanma yazısını 1809 yılının Ocak ayına iki hafta kala okumuştur, atamasını reddetmiştir ve kraldan Roma'daki diplomatik görevine devam etmesini rica etmiştir. Ancak bunu yapmasına izin verilmemiştir; 10 Şubat'ta Gizli Devlet Kurulu'na ve İçişleri Bakanlığı'nın Kült ve Ders Bölümü Yöneticiliği'ne atanmıştır. Humboldt şartlara sonunda boyun eğdiğinde özgür ve yenilikçi olarak, Nicolovius, Süvern ve Uhden gibi meslektaşlarından destek görerek ilkokullarda ve halk okullarında, liselerde ve üniversite alanında kapsayıcı olduğu kadar tempolu ders planlarını, öğretmen eğitimlerini ve sınav olgularını Königsberg'deki görevinde hayret verici bir şekilde etkinleştirmiştir.

Kendi aristokratik, ayrıcalıklı var oluşuna oldukça yakın bağı bulunduğu için Humboldt'un eğitim ülküsü ekonomik zorlamalar ve toplumsal gerçeklikler bakımından eleştirilmiştir. Fakat Humboldt bizzat genel bir eğitim reformunu hedefliyordu; Kral'a 1809 yılının Aralık ayında hazırladığı raporu, hayat boyu eğitimin var olabileceği bir halk toplumunun oluşturulmasına yönelik teşviklerin belgelerini içeriyordu. "Genel olmak zorunda olan tamamıyla kesin bilgiler ve dahası kimsenin hata yapmayacağı zihniyet ve karakterin kesin bir oluşumu vardır. Kendisine ve kendi özel mesleğine bakmaksızın durumuna göre iyi terbiyeli bir insan ve vatandaş ise açık bir şekilde iyi bir usta, satıcı, asker ve iş adamıdır. Okul dersi ona burada gerekli olanı verirse o kişi mesleğinin gerektirdiği özel yeteneği sonradan oldukça kolay edinir ve hayatta sık sık olduğu gibi birinden diğerine geçme özgürlüğünü her zaman korur."

Humboldt ilkokul, lise ve üniversiteden oluşan üç aşamalı bir okul sistemi istemiştir. 1809 güzünde okul olgusuna dair iki taslak sundu: "Königsberg Okul Planı" ve "Litvanya Okul Planı"; bunlar Alman okul tarihinin merkezi iki dokümanıdır. Bu taslaklar kulaktan dolma bilgiye karşı çıkmaktaydı ve "sadece genel insan eğitimini" amaçlamaktaydı. Bu tutum daha çok bir mesleki yöne sahip olan şövalye okullarına, askerî okullara ve özel liselere karşı durmaktaydı. Üç yıllık ilkokullar için Pestalozzi Yöntemi'nin devreye sokulmasını önermişti: "O yöntem aynı zamanda çocuğun her an duyduğuna, söylediğine ve yaptığına ve neden böyle değil de öyle muamele gördüğüne dair tam ve açık bilince sahip olmak zorunda olduğu bütün yöntemin ana ilkesidir." Humboldt lise için hazırlık evresi olarak algıladığı Hümanistik Lise'ye dair yürürlükte olan fikirleri açıkça bildirmiştir. Yeni hümanizmin düşüncesinde zihin eğitimi olarak eski dillerin üstünlüğü üzerinde ısrar etmiştir.

Humboldt'un veya çalışma arkadaşlarının sonradan etkisini gösteren önlemleri şunlardır:
 Lise öğretmenlerinin eski dillerde, tarih ve matematikteki bilgi durumlarının belirleneceği öğretim kurulu sınavının 1810 yılında yürürlüğe konulması (examen pro facultate docendi);
 Bitirme sınavının 1812 yılında tek bir elde toplanması ve zorunlu hale getirilmesi (bu sınav 1834 yılında istisnasız zorunlu hale gelmiştir.);
 1816 yılında on yıl süren bir Lise Dersi Eğitim Planı'nın ya da "Ders Yasası Planı'nın" hazırlanması (bir öneri olarak kalan, ama etkili olan eğitim programı).

Reform çalışmasının taçlandırılmış bir şekilde son bulması, 1810 yılında Berlin Üniversitesi'nin kurulmasının önünü açmıştır, Berglar bundan şöyle bahsetmektedir: "Bir Alman Eğitim Bakanı gururlu bir atama listesini tekrar göstermek zorunda değildi." En renkli öğretmen kürsülerinde, başlarda Schleiermacher, Friedrich Carl von Savigny, Johann Gottlieb Fichte ve Barthold Georg Niebuhr vardı. Bayan Caroline'ye mektuptan yansıttığı gibi organizatör için bu küçük bir işti: Uzman öğretmenler -sürekli çakışan çıkarlarıyla, kıskançlıklarıyla, kıskanmalarıyla ve hükmetme hevesleriyle, söz konusu alanında destek ve teşvik kazandığı tek taraflı görüşleriyle- "en ele avuca sığmaz ve memnun edilmesi en zor insan sınıfıydı".

Humboldt'un üniversite fikri, yüksekokul işletmesi ile doçentler arasındaki ilişkiyi ve onların öğrencileri için araştırma ve öğreti birimini öngörmekteydi. Her ikisinin masrafları devlet desteği ve yükümlülüğü tarafından kısıtlı olarak ödenmiştir. Humboldt, üniversitelerin sorumlu öz yönlendirmeleriyle; tabiri caizse sadece yüksek bir kuleden ve devletin kendi servetinden oluşturamayacağı araçlarla devlete ait amaçları da yerine getirebilecekleri düşüncesinden yola çıkmıştır. Alman Üniversitesi örneği olarak Humboldt'a özgü bir konuma, ancak 20. yüzyılda, 1903 yılında yayımlanan "Yüksek bilimsel girişimlerin iç ve dış örgütleri hakkında" adlı tasarı ile gelinebilmiştir.

Bağımsız ve kabinedeki meslektaşları gibi eşit haklarda etkili olabilmek için devlet komisyonundaki konumunu değerlendirme niyetinden hiçbir zaman vazgeçmemiştir. Humboldt, Baron Stein'ın fikriyle Kral'ı ikna edebileceği umuduna kapılmıştır. Hiçbir şeyi başaramadığını fark edince komisyondaki bir yıllık görevinden istifa etmiştir. İşinden çıkarılmasına karar verilmesi iki buçuk ay sürmüştür, bu aylar içinde hem İçişleri hem de Dışişleri Bakanlığı Yöneticiliği için görüşmeler yapmıştır. Diplomatlık görevine sonradan geri dönebilmek için kilise meseleleri bölümü yöneticiliğini ricada bulunarak devraldığından dolayı bir önceki işinden kovulmasıyla bağlantılı olarak "Viyana'ya sıra dışı elçi ve tam yetkili bakan" olarak atanması yaşadığı hayal kırıklığını biraz da olsa hafifletmiştir.

Humboldt elinde bulundurduğu devlet dairelerindeki görevlerinden ayrıldığı için saldırıya uğramıştır. Kendini beğenme, zevk arayışı, rahatlık ve kendini diğerlerinden üstün görme, geri çekilmesinin kabul edilebilir örneklerini oluşturmuştur. Buna karşın, büyük bir hizmet ve devlet görevinde de tam güne yaydığı bitmez tükenmez azami bir iş hırsına sahipti.

Özgürlük ve Barış Diplomatı
Caroline von Humboldt kocası Eğitim Bakanı olarak göreve atandığında Roma'da kalmıştır. 1810 yılının sonbaharında çocuklarıyla birlikte kocasının yanında yaşamak ve Minoriten Meydanı'ndaki evde gösterişli bir toplum hayatı sürmek üzere Viyana'ya gitmiştir. Humboldt, Habsburg görevlerinde tanıştığı gençlik arkadaşı Friedrich Gentz sayesinde o zamanki Avusturya Dışişleri Bakanı'nın vekili Metternich ile tanışmayı başarmıştır. Böylelikle Hardenberg'e Napolyon ile Rusya arasındaki çatışmada ve Napolyon'a karşı başlayan kurtuluş savaşında Avusturya'nın tutumunu önceden güvenilir bir şekilde söyleyebilmiştir. Avusturya'nın koalisyona katılmasını arka alanda teşvik edebilmiştir. Bu Humboldt'un Scurla Biyografileri'ne göre onun diplomatik kariyerindeki en üst noktaydı.

Humboldt Viyana Kongresi'nde ve Alman Devletler Birliği hakkında yapılan müzakerelerde Hardenberg'in sağ kolu olarak görev almıştır ve eyalet dosyalarının biçimlenmesine sayısız bildiriyle katkıda bulunmuştur. Hardenberg'le yapılan bu önemli evrede Avrupa'nın yeni düzenini içinde barındıran bu uzlaşma maalesef uzun süreli olmamıştır. Çünkü Humboldt'un liberal ilkeleri ve etkileri, Hardenberg kendisini geliştirirken, Metternich'in giderek artan karşı devrimci çabalarıyla oluşan havayı fazlasıyla bir kenara itmiştir. Müzakereler bittikten sonra Metternich ve Humboldt arasında belirgin bir hal alan zıtlaşma nedeniyle Humboldt'un Viyana'daki rolü bitmiştir. Humboldt ilk olarak 1816 yılı boyunca Alman Devletler Birliği'ndeki açık bölgesel sorunları müzakereye bağlamak üzere Frankfurt'a gönderilmiştir, bunun sonrasında ise kalıcı olmak üzere Londra'ya elçilik görevine yollanmıştır. Humboldt, Hardenberg tarafından tekrar bir bakanlık görevine öngörülmüştür. Hardenberg, yetkisinde ve yönetim işlevinde Humboldt tarafından saldırıya uğrandığını düşünmüştür. Bunun üzerine aylardır devlet komisyonunun bir üyesi olarak Berlin'in siyasi işlerine katılan Humboldt'un acil bir şekilde Londra'ya gönderilmesini talep etmiştir.

Humboldt yurt dışına sürüleceği kararına yarım sene boyunca saygı göstermiştir, daha sonra sözde ailevi nedenlerden dolayı görevinden alınmasını rica etmiştir. Hardenberg onun Berlin'den uzaklaştırılma dilekçesini kabul etmiştir; fakat Humboldt ikinci dilekçesini doğrudan Kral'a yazmıştır ve bu ona cesaret kazandırmıştır: Humboldt, Frankfurt am Main'de yeniden Alman Devletler Birliği'nde Prusya'nın çıkarlarını gözetecekti. 1819 yılının Ocak ayında nihayet bakanlık görevine durumsal sorunlardan dolayı atanmıştır. Diğer ön koşullar altında anayasal bir monarşi için liberal temeller oluşturma ve böylelikle III. Friedrich Wilhelm'in anayasa sözünün, Humboldt'un düşündüğü gibi gerçekleşmesi şansı doğmuştur. Bu imkân üzerine ortaya çıkan manzara, devlet komisyonunun bir reformu için onun yeniden ortaya attığı talebini kendisine dayandırmasına, Hardenberg'in olağan mesafeli duruşuna ve kendine ait anayasa planlarına rağmen- teklif edilen bakanlığı üstlenmesine olanak sağlamıştır. Teklifin Humboldt'a sürgün getireceğini zanneden meraklı halk, onun teklifi onaylaması üzerine oldukça sevinerek tepki göstermiştir. Humboldt'un Berlin'e gitmesinden önce anayasa meselesinin önünü tıkamak isteyen Hardenberg onun Berlin görevini onaylamadan önce yaza kadar Humboldt'u Frankfurt'taki görevleri nedeniyle oyalamıştır.

Anayasa düşüncesine hiç de uygun olmayan bir zamanda Humboldt görevine başlamak zorunda kalmıştır. Görev süresine denk düşen zamanda Prusya ve Avusturya Devlet Başkanları arasında üniversitelerde ve normal yaşamda liberal çabaların baskı altına alınmasını ve kovuşturulmasını öngören Karlsbad Kararları müzakere edilip kabul edilmiştir. Daha sonraki zamanlarda Hardenberg ve Humboldt, Kral'a anayasa fikirlerini sunsalar da Prusya'da Karlsbad Anlaşması'ndan sonra anayasal bir düzenin oluşması olanaksızdı. Humboldt'un zaman zaman arkadaşlarını da arkasına alarak yürüttüğü mücadelesi, uzun süredir kaybettiği makamında yer almaktaydı. "Demagog"- Kovuşturması kapsamında polisin keyfi davranmasına karşı enerjik çıkışı 31 Aralık 1819 tarihinde görevinden uzaklaştırılmasına neden olmuştur; fakat o, görevinden uzaklaştırılmasını soğukkanlı olarak sineye çekmiştir.

Karşılaştırmalı Dil Araştırmaları'nın ve Karşılaştırmalı Dilbilimi'nin Kurucusu
Humboldt Tegel'deki on yıllık yaşamı boyunca öncelikli olarak dil araştırmalarıyla meşgul olmuştur. Bu çalışmalara yönelik malzemelerin bir kısmını seyahatlerinde kendisi toplamış, bir kısmını mektup yazışmalarından elde etmiştir, diğer bir kısmını ise kardeşi Alexander'ın araştırma gezilerinin malzemelerinden edinmiştir. Kardeşi 1827 yılından beri Berlin'de yaşamış ve Tegel'e Humboldt'u ziyaret etmek için sık sık gelmiştir. Humboldt, 20 yıl daha fazla yaşamış olduğu kardeşinin ölüm haberini bir mektup sayesinde öğrenmiştir.

"Humboldt kendisini hep oluşumun yanında görmüştür ve türler üzerine dil yapısındaki çeşitliliğin bir sebebe bağlanması anlamına gelen ve insanlığın zihinsel algılarında kurulu olan yeni bir dilbilimi çok etkin bir şekilde teşvik etmiştir: Bu çeşitliliğin içinde tüm dünyayı kapsayan, dillerin yapısının onun biricik araştırma nesnesi olan bir dilbilim (…) Humboldt çağdaşlarının arasında çoğu dili gramer açısından inceleyen adı sonsuza kadar uzanacak tek kişiydi. O aynı zamanda tüm dillerin ilişkisini ve onların insanlığın zihinsel oluşumuna etkilerin, en derinden ve en anlamlı bir şekilde araştıran kişiydi."

Gençlik yıllarında öğrendiği yabancı dillerin yanı sıra Humboldt'un dil hâkimiyeti İngilizce, İtalyanca, İspanyolca, Bask dili, Macarca, Çek dili, Litvanyaca'ya kadar uzanmıştır. Bilimsel araştırmaları, Amerika'daki yerli diller, eski Mısır dili, Çince, Japonca ve Hindistan Sanskritçesi dilleri üzerinedir. Bu kapsayıcı dilsel araştırma olgusunun kaynağı, dilin kesinlikle kilit rolü elinde bulundurduğu Humboldt'un kafasında canlandırdığı insan portresidir. "Çünkü insanın mizacı dilin beşiği, yurdu ve evi olduğu için dilin bütün özellikleri insanda fark edilmeden, gizli bir şekilde ortaya çıkmaktadır." Humboldt dilin ulusal karakterini ele alan bir inceleme yazısında şöyle yazmıştır: "Karakteri tanımlayarak ve aslında onu oluşturarak, belirsiz düşüncelere bir biçim vererek zihin çoğu kimsenin desteklediği etki sayesinde yeni yollar üzerinden nesnelerin özüne işler. (…) Bazı milletler kendi dillerinin onları dünyadan uzaklaştırdığı yağlı boya tablolarıyla adeta yetinmektedirler ve bu tablolarda daha fazla ışığı, ilgiyi ve uygunluğu bir araya toplamaya çalışmaktadırlar. Diğerleri adeta kendilerini düşüncelere gömmektedirler, ifadenin yeterince ortaya çıkarılamayacağına, ifadenin uygun yapılamayacağına inanmaktadırlar ve bunun üzerine biçimin kendi içinde tamamlanmasını göz ardı etmektedirler. Her iki tür milletin dilleri kendi dilinin karakteristik özelliğini kendi içinde taşımaktadır."

Gelişmiş biçimdeki insanlar arası anlama ortak bir dili şart koşmaktadır; bu Humboldt'a göre bir şeyin asıl nedeni ve bilimsel ilerlemenin aracıdır: "Çünkü anlama düşünce tarzlarının ayrılmaz bir noktada bir araya gelmesidir, hatta ortak kısmın kendini emniyete aldığı, bireyleri aşan düşünce kürelerinin bir araya gelmesidir. Bu sayede düşüncenin edinilen her gelişmesi diğerlerinin sahip oldukları düşüncelerin üstüne çıkarak, benimsemede ve yeni bir gelişmede gerekli olan özgürlük prangalarını takmaksızın insan cinslerinin zihinsel ilerlemesini olanaklı hale getirmektedir."

Düşünce kürelerinin bu bağlamda oldukça verimli bir şekilde bir araya gelmesini Tegelli kardeşler beraber tecrübe etmişlerdir- ve gelecek kuşakların bundan istifade etmesini sağlamışlardır. Wilhelm siyasi görevleri nedeniyle daha çok Prusya vatanseverliğini geliştirmiştir ve uzun süre Paris'te kalan Alexander'ı özlemiştir. Ancak her ikisi de temelde anavatana yönelik dar kafalılığı reddetmiş ve kozmopolit fikirlerini bilimsel çalışmalarında birleştirmişlerdir. Herbert Scurla, Wilhelm von Humboldt'un Alexander'a "Kozmoz"da (Evren) gönderme yapan sonraki cümlelerinde Humboldt-Kardeşlerin ortak vasiyetini görmüştür:

"Geçerliliği tarih boyunca gittikçe artan bir fikri betimleyecek olursak; herhangi biri tüm cinsin etraflıca tartışılan, fakat buna rağmen yanlış anlaşılan mükemmelleşmesini kanıtlamak isterse; insanlık fikri, çabayı ve insanlar arasına her türden düşmanca önyargıları, ayrıca tek yanlı görüşleri koyan sınırları ortadan kaldırmaktır. Bunun yanı sıra tüm insanlığa din, millet ve renk gözetmeksizin büyük bir kardeş kabile olarak, bir amaca ve iç gücün özgür gelişimine ulaşmada mevcut bir bütün olarak muamele etmektir. Bu, toplum olmanın son ve açık fikridir ve aynı zamanda insanın varlığının gelişmesi için kendi doğası sayesinde kendi içine yerleştirdiği yoldur."

Ayrıca bakınız

 Humboldt'un eğitim ideali

Eserleri
 Socrates and Plato on the Divine (orig. Sokrates und Platon über die Gottheit). 1787-1790
 On the Limits of State Action, 1792.
 Über den Geschlechtsunterschied. 1794
 Über männliche und weibliche Form. 1795
 Outline of a Comparative Anthropology (orig. Plan einer vergleichenden Anthropologie). 1797
 The Eighteenth Century (orig. Das achtzehnte Jahrhundert). 1797.
 Latium und Hellas. 1806
 Geschichte des Verfalls und Untergangs der griechischen Freistaaten. 1807‒1808
 Über den zukünftigen Zustand Deutschlands. 1813 (Denkschrift)
 Pindars "Olympische Oden". Translation from Greek, 1816.
 Aischylos' "Agamemnon". Translation from Greek, 1816.
 Über das vergleichende Sprachstudium in Beziehung auf die verschiedenen Epochen der Sprachentwicklung. 1820
 Über die Aufgabe des Geschichtsschreibers. 1821
 Über die Entstehung der grammatischen Formen und ihren Einfluss auf die Ideenentwicklung. 1822
 Upon Writing and its Relation to Speech (orig. Über die Buchstabenschrift und ihren Zusammenhang mit dem Sprachbau). 1824
 On Schiller and the Path of Spiritual Development (orig. Über Schiller und den Gang seiner Geistesentwicklung). 1830.
 Rezension von Goethes Zweitem römischem Aufenthalt. 1830
 Heterogeneity of Language and its Influence on the Intellectual Development of Mankind (orig. Über die Verschiedenheit des menschlichen Sprachbaus und seinen Einfluss auf die geistige Entwicklung des Menschengeschlechts). 1836

Çalışmaları
 Gesammelte Schriften. Ausgabe der Preußischen Akademie der Wissenschaften, hrsg. von Albert Leitzmann, Berlin 1903–1936, Nachdruck 1968
 Werke in fünf Bänden. Studienausgabe, Darmstadt 2002

Makaleleri
 Über die Verschiedenheit des menschlichen Sprachbaues und ihren Einfluß auf die geistige Entwicklung des Menschengeschlechts. Paderborn 1998
 Über die Sprache. Reden vor der Akademie. Tübingen 1994
 Bildung und Sprache. 5. durchges. Auflage, Paderborn 1997
 Ideen zu einem Versuch, die Grenzen der Wirksamkeit des Staats zu bestimmen. Stuttgart 1986
 Trabant (Jürgen), Humboldt ou le sens du langage, Mardaga, 1995.
 Trabant (Jürgen), « Sprachsinn: le sens du langage, de la linguistique et de la philosophie du langage » in La pensée dans la langue. Humboldt et après, P.U.V., 1995.
 Trabant (Jürgen), « Du génie aux gènes des langues » in Et le génie des langues ? Essais et savoirs P.U.V., 2000
 Trabant (Jürgen), Traditions de Humboldt, Éditions de la Maison des Sciences de l'homme, Paris, 1999.
 Trabant, (Jürgen), « Quand l'Europe oublie Herder : Humboldt et les langues », Revue Germanique Internationale, 2003, 20, 153-165 (mise à jour avril 2005)
 Underhill, James W. « Humboldt, Worldview and Language », Edinburgh, Edinburgh University Press, 2009.
 Underhill, James W. "Ethnolinguistics and Cultural Concepts: truth, love, hate & war", Cambridge, Cambridge University Press, 2012.
 Kaynak

1767 doğumlular
Potsdam doğumlular
1835 yılında ölenler
Wilhelm
19. yüzyılda Almanlar
19. yüzyıl filozofları
Prusya Bilim Akademisi üyeleri
Alman akademisyenler
Alman filozoflar
Alman dilbilimciler
Alman eğitimciler
Alman Protestanlar
Klasik liberaller
Hristiyan filozoflar
Dil felsefesi

Wilhelm
Académie des Inscriptions et Belles-Lettres üyeleri
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin şeref üyeleri
Coppet grubu
Alman Hindologlar

Wilhelm von Humboldt


Bremerkoggen er et velbevaret skibsvrag af en kogge, som er dateret til 1380. Den belv fundet i Bremen i 1962, og er i dag udstillet på Deutsches Schiffahrtsmuseum i Bremerhaven som en af deres vigtigste genstande. Der er fremstillet tre næsten identiske rekonstruktioner af skibe; Ubena von Bremen, Hansekogge og Roland von Bremen.

Fundet
Den 8. oktober 1962 blev der fundet fragmenter af et træskib i floden Weser en oprensning. Det viste sig at være rester fra en kogge, der synes at være sunket under en stormflod, efter at være drevet væk fra skibsværftet inden det stod færdigt. Indtil var kogger kun kendt fra middelalderlige manuskripter og segl. På baggrund af dendrokronologiske undersøgelser af tømmeret fra koggen, blev skiber dateret til 1380.

Bjærgning og rekonstruktion

Delen fra skibet blev opmålt, registreret og opbevaret i store vandbassiner i Bremen, for at forhindre at træet udtørrede og skrumpede. Der blev udført yderliger undersøgelser af fundstedet med dykkerklokkekib i 1965, hvor der blev fundet mere end 2000 yderligere dele. Det blev besluttet at udstillet vraget på det planlagte Deutsches Schiffahrtsmuseum i Bremerhaven. I 1972 stod Koggehalle klar, og delene blev samlet under en konstant overbrusning. Det var muligt at rekonstruere næsten hele styrords side, og en tredjedel af bagbords side. Den blev indkapsel i et glasbur behandlet med polyethylenglycol i de følgende 18 år, for at erstatte alt vand i træet, og forhindre at det tørrede ud. I år 2000 stod det endelige resultat klar, 25 år efter museet var åbnet.

Bremerkoggen havde én mast og et råsejl. Det var kravelbygget i bunden og havde klinkbyggede sider. Ribberne blev bygget efter skriget var blevet lavet. Koggen var 24 m lang, 8 m bred og lige over 4 m høj over siderne. Disse mål har givet en lastekapacitet på omkring 130 tons. Other estimates put the cargo capacity at only 90 tons.

Se også
 Koldingkoggen

Referencer

Eksterne henvisninger
 Bremen cog at the German Maritime Museum (german)

Arkæologiske fund fra Tyskland
Skibe fra Tyskland
Museumsskibe

Bremerkoggen


Die Autobahn Nanjing–Wuhu oder Ningwu-Autobahn (), chin. Abk. G4211, ist eine regionale Autobahn in den Provinzen Jiangsu und Anhui im Osten Chinas. Die 72 km lange Autobahn zweigt bei Nanjing von der Autobahn G42 ab und führt in südwestlicher Richtung parallel zum Jangtsekiang über Maanshan nach Wuhu, wo sie in die Autobahn G50 einmündet.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Jiangsu
Straße in Anhui

Autobahn Nanjing–Wuhu


Rosa María Leal Flores de Pérez (Ciudad de Guatemala, 9 de diciembre de 1953) fue la primera dama de Guatemala del 14 de enero de 2012 al 3 de septiembre de 2015, esposa del expresidente de la República de Guatemala Otto Pérez Molina.

Fue maestra de parvúlos de 1975 a 1979, con un técnico en Psicometría, otro en Orientación Escolar, y una licenciatura en Psicología Clínica en la Universidad Rafael Landívar en 1986. También fue Directora de Educación Preprimaria en la Escuela Nacional de Parvúlos No.23 durante los años 1980 a 1995.

Biografía
Rosa Leal nació el 9 de diciembre de 1953 en el municipio de Ciudad de Guatemala del departamento de Guatemala, región central de Guatemala, donde radicó parte de su vida estudiantil. Ingresó en la universidad para estudiar Licenciatura en Psicología.

Matrimonio y descendencia
Ella tiene dos hijos, de su primer y único matrimonio el cual lleva más de 40 años junto al General retirado y presidente electo de Guatemala, habiéndose casado cuando ella tenía 17 años aun siendo menor de edad.

Trayectoria política
En 2001 poco después de que Otto Pérez Molina y Roxana Baldetti fundaran el Partido Patriota, ella trabajó en los asuntos de su partido junto a su esposo durante los diez años desde la creación de este partido.

Primera dama
Ostentó el cargo de primera dama de la Nación durante el período de 2012 a 2015 por ser esposa de Otto Pérez Molina expresidente de la República de Guatemala, estuvo a cargo de la coordinación de las obras sociales, políticas, programas y proyectos destinados a la infancia, niñez y adolescencia a través de la Secretaría de Obras Sociales de la Esposa del Presidente, cuyo objetivo primordial fue impulsar e implementar programas de carácter social que beneficiaran a los niños, las niñas, las familias y la comunidad en general. Así también, la Secretaría de Bienestar Social, ente rector a cargo de las políticas públicas de protección integral de la niñez y la adolescencia.

Implicación en el caso La Línea

Baldetti habla tras varios días de ausencia y afirma que la «R», «La Señora», y la «2», podría ser la primera dama de Guatemala, Rosa María Leal de Pérez.

Más tarde la primera dama afirma que en todos los países hay corrupción, llama a la calma y con respecto a los señalamietnos que la exvicepresidenta, Roxana Baldetti, hizo con relación a que «La R o la Dos», podría tratarse de «Rosa Leal»o "la Esposa del Presidente", Leal de Pérez dijo: "Sólo mi risa les voy a dar, porque no me merece ningún comentario".

Referencias

Enlaces externos

Primeras damas de Guatemala
Familia Pérez

Rosa Leal de Pérez


Helge Lundgren (1. september 1914 - 16. februar 2011) var en dansk civilingeniør, som fik afgørende betydning inden for både teoretisk og praktisk geoteknik og hydraulik, samt havne- og vandbygning, fx ved anlæggelsen af Hanstholm havn i 1960-erne. Han var i mange år tilknyttet Dansk Hydraulisk Institut, som han i sin tid var med til at grundlægge.

Karriere
Helge Lundgren blev i 1937 civilingeniør fra Danmarks Tekniske Højskole (DTH) og blev samme år magister i matematik fra Københavns Universitet. Hans doktordisputats fra 1949 med titlen Cylindrical Shells blev meget brugt blandt bygningsingeniører, der beskæftiger sig med betonskaller. Efter et studieophold i USA blev Lundgren i 1950 udnævnt til professor ved afdelingen for havnebygning og fundering ved DTH, og samme år blev han, som det på den tid var sædvane, også direktør for Geoteknisk Institut. I de fem år han var direktør voksede Geoteknisk Institut fra nogle få ansatte til omkring 25, og Lundgren indførte gennem sine to sideløbende ansættelser moderne geotekniske principper og beregningsmetoder i Danmark, samt satte sit præg på andre bygningsvidenskabelige discipliner som bygningsstatik, fundering, havnebygning og hydrodynamik. I 1955 overtog Jørgen Brinch Hansen den geotekniske del af Lundgrens professorat samt direktørposten i Geoteknisk Institut, mens Lundgren fortsatte som professor i havnebygning frem til 1984.

Fastlæggelsen af designkriterierne for projekteringen af havnen i Hanstholm er et klassisk eksempel på Lundgrens rationelle, videnskabeligt baserede metoder inden for havne- og vandbygning. Også hans opstilling af en matematisk model til forudsigelse af strømme og vandspejl i Limfjorden i forbindelse med undersøgelserne for kystsikring og besejlingsforhold for Thyborøn kanal var banebrydende.

I 1964 var Lundgren sammen med Torben Sørensen med til at grundlægge Dansk hydraulisk Institut, hvortil han var knyttet helt frem mod årtusindskiftet. Lundgrens matematiske modeller for vandstrømme blev en central kompetence for DHI, som gennem årene har udført en lang række store undersøgelser både i Danmark og udlandet.

Lundgrens evne til at kombinere sin stærke teoretiske begavelse med den praktiske bygningsvidenskab afstedkom mange nærmest geniale ideer. Han var en enestående iværksætter, men også så tilpas rastløs af natur, at en del forskningsprojekter løb ud i sandet samtidig med, at forskningsresultaterne kun af og til blev publiceret, men dog var til stor inspiration for de der arbejdede sammen med ham.

Vigtige byggeprojekter
 Hanstholm havn 1960-1967

Bibliografi
 Helge Lundgren (1949): Cylindrical Shells: Application of the Theory of Elasticity and the Theory of Rupture to the Design of Cylindrical Roofs, Tanks, Tubes, Pipe Lines, and other thin-walled Cylindrical Structures. Doktordisputats (dr. techn.), 360 sider, Institute of Danish Civil Engineers
 H. Lundgren og J. Brinch Hansen (1958): Geoteknik. Teknisk Forlag, 287 sider

Eftermæle
På havnen i Hanstholm er Professor Lundgrens Gade opkaldt efter ham.

Referencer

Ingeniører fra Danmark
Professorer fra Danmarks Tekniske Universitet
Geoteknik

Helge Lundgren


The Windmill Theatre in Great Windmill Street, London, was a variety and revue theatre best known for its nude tableaux vivants, which began in 1932 and lasted until its reversion to a cinema in 1964. Many prominent British comedians of the post-war years started their careers at the theatre.

As the Palais de Luxe
Great Windmill Street took its name from a windmill that stood there from the reign of King Charles II until the late 18th century. In 1909 a cinema, the Palais de Luxe, opened on the site. It stood on the corner of a block of buildings that included the Apollo and Lyric theatres, where Archer Street joined Great Windmill Street, just off Shaftesbury Avenue. The building complex incorporates Piccadilly Buildings, an 1897 building which housed the offices of British Mutoscope and Biograph Company, an early producer of films.

The Palais de Luxe was one of the first places where early silent films were shown. As larger cinemas were opened in the West End, business slowed and the Palais de Luxe was forced to close. It was re-opened briefly by Elsie Cohen in 1929 when it was briefly the first "art cinema" in Britain showing foreign films. Cohen would re-establish the idea at the Academy Cinema in Oxford Street in 1931.

The Windmill
In 1930, Laura Henderson bought the Palais de Luxe building and hired F. Edward Jones, an architect, to remodel the interior to a small 320-seat, two-tier (stalls and circle) theatre. It was then renamed the Windmill. It opened on 15 June 1931, as a playhouse with a new play by Michael Barringer called Inquest. Its existence as a theatre was short and unprofitable, and it soon returned to screening films, such as The Blue Angel (1930) starring Marlene Dietrich.

Henderson hired a new theatre manager, Vivian Van Damm, who developed the idea of the Revudeville—a programme of continuous variety that ran from 2:30 pm until 11 pm. They began to put on shows with singers, dancers, showgirls, and specialty numbers. The first Revudeville act opened on 3 February 1932, featuring 18 unknown acts. These continued to be unprofitable; in all, the theatre lost £20,000 in the first four years after its opening.

Amrit Walia, the co-founder, said: "In the 1930's Laura Henderson famously broke conventions and challenged norms to create the famous institution known as the Windmill Theatre".

Windmill Girls
A breakthrough came when Van Damm began to incorporate glamorous nude females on stage, inspired by the Folies Bergère and Moulin Rouge in Paris. This coup was made possible by convincing Lord Cromer, then Lord Chamberlain, in his position as the censor for all theatrical performances in London, that the display of nudity in theatres was not obscene: since the authorities could not credibly hold nude statues to be morally objectionable, the theatre presented its nudes — the legendary "Windmill Girls" — in motionless poses as living statues or tableaux vivants. The ruling: 'If you move, it's rude.' The Windmill's shows became a huge commercial success, and the Windmill girls took their show on tour to other London and provincial theatres and music halls. The Piccadilly and Pavilion theatres copied the format and ran non-stop shows, reducing the Windmill's attendance.

Tableaux vivants
Van Damm produced a series of nude tableaux vivants based on themes such as Annie Oakley, mermaids, American Indians, and Britannia. Later, movement was introduced in the form of the fan dance, where a naked dancing girl's body was concealed by fans held by herself and four female attendants. At the end of the act the girl would stand stock still, and her attendants would remove the concealing fans to reveal her nudity. The girl would then hold the pose for about ten seconds before the close of the performance. Another way the spirit of the law was evaded, enabling the girl to move, and thus satisfying the demands of the audience, was by moving the props rather than the girls. Ruses such as a technically motionless nude girl holding on to a spinning rope were used. Since the rope was moving rather than the girl, authorities allowed it, even though the girl's body was displayed in motion.

"We Never Closed": World War II
The theatre's famous motto "We Never Closed" (often humorously modified to "We Never Clothed") was a reference to the fact that the theatre remained open, apart from the compulsory closure that affected all theatres for 13 days (4 to 16 September) in 1939. Performances continued throughout the Second World War even at the height of the Blitz. The showgirls, cast members, and crew moved into the safety of the theatre's two underground floors during some of the worst air attacks, from 7 September 1940 to 11 May 1941.

Many of the Windmill's patrons were families and troops, as well as celebrities who came as Henderson's guests. These high society guests included Princesses Helena Victoria and Marie Louise (granddaughters of Queen Victoria). For a time, on the opening night of every new Windmill show, the Royal Box was always reserved for the Rt. Hon. George Lansbury, a member of His Majesty's Government.

The theatre ran into the occasional problem with male patrons, but security guards were always on the lookout for improper behaviour. One of the more comical off-stage acts was the spectacle of the "Windmill Steeplechase" where, at the end of a show, patrons from the back rows would make a dash over the top of the seats to grab the front rows for the following show.

Postwar years
When Henderson died on 29 November 1944, aged 82, she left the Windmill to Van Damm. During his tenure, the Windmill was home to numerous famous comedians and actors who had their first real success there, including Jimmy Edwards, Harry Worth, Tony Hancock, Spike Milligan, Harry Secombe, Peter Sellers, Michael Bentine, George Martin, Bruce Forsyth, Arthur English, Tommy Cooper and Barry Cryer. Cryer was "a bottom of the bill" comic at the Windmill, while Forsyth performed as a juvenile performer — a superior post. A number of the most celebrated photographic pin-up models of the 1950s and early 1960s also did a stint as Windmill Girls, including Lyn Shaw, June Wilkinson, and Lorraine Burnett.

Van Damm ran the theatre until his death on 14 December 1960, aged approximately 71. He left the theatre to his daughter, rally driver Sheila Van Damm. She struggled to keep it going, but by this time, London's Soho neighbourhood had become a seedier place. The Soho neighbourhood of the 1930s and 1940s had been a respectable place filled with shops and family restaurants. The Revudeville shows ran from 1932 to 1964, until the Windmill officially closed on 31 October 1964.

Windmill Cinema
The theatre then changed hands and became the Windmill Cinema (with a casino incorporated in the building), having been bought by the Compton Cinema Group run by Michael Klinger and Tony Tenser. On 2 November 1964, the Windmill Cinema opened with the film Nude Las Vegas. The cinema became part of the Classic Cinema chain in May 1966. On 9 June 1974, the Windmill Cinema closed.

1974 to Present: Multiple Changes
The cinema's lease was bought in February 1974 by nightclub and erotica entrepreneur Paul Raymond. Raymond returned it to a venue for nude shows "à la Revuedeville but without the comic element". The first production at the now renamed Windmill Theatre was a play called Let's Get Laid, which opened on 2 September 1974. and starred Fiona Richmond and John Inman. A nude dance show called Rip-Off was the next production at the theatre; this show commenced on 10 May 1976. Paul Raymond re-introduced burlesque when he renamed the Windmill La Vie en Rose Show Bar and opened the venue as a supper club with a laser disco on 16 November 1982.

The venue became Paramount City in May 1986, a cabaret club managed for a short duration by Debbie Raymond, Paul Raymond's daughter. A period as a television studio followed – the Sky television programme Jameson Tonight was produced in the studio. In 1989, Big Bang performed their Arabic Circus Tour at the Windmill Theatre.

In 1994, the former theatre part of the building was leased to Oscar Owide as a Wild West venue which became after a short time an erotic table-dancing club called The Windmill International, run by Oscar Owide and his son Daniel. Until 2009, the Paul Raymond Organisation occupied the Piccadilly Buildings section of the building as their offices. A "gas or electricity explosion" occurred in the male toilets of the Windmill Club on 3 March 2017, causing damage to the adjacent pavement, and leading to a brief evacuation of the building and surrounding area. Oscar Owide died in December 2017. A month later, the Windmill lost its licence because it had been found to have broken the "no touching" requirement between performers and clients.

In May 2021, it was announced that the Windmill would reopen as a 350-seat restaurant and bar, with a cabaret.

Film and stage depictions
There have been four films about or featuring The Windmill:
Tonight and Every Night (1945), starring Rita Hayworth, was made in Technicolor, based on Leslie Storm's Broadway play Heart of the City. Although the theatre in the film is called "The Music Box", it is a thinly-disguised Windmill, featuring American GIs in attendance during war-torn London, and the theatre's being hit by bombs in the Blitz. The film does not feature a Vivian Van Damm character. However, the theatre is run by May Tolliver, played by Florence Bates — who could be construed as being Mrs Henderson. There is no hint in this film that the theatre featured nudes.
Murder at the Windmill (1949), called "Mystery at the Burlesque" in the US, is a low-budget exploitation film, and little more than an excuse to feature the Windmill boys and girls performing intercut with a plot about the murder of an attendee. Van Damm auditioned to play himself but was considered "too wooden".  It featured marked early appearances for Diana Decker, Jon Pertwee, and Jimmy Edwards. It was the first film for producer Danny Angel, who was married to Van Damm's daughter Betty.
Secrets of a Windmill Girl (1966) was even more exploitative. It features the first appearance of Pauline Collins, Martin Jarvis, Dana Gillespie, and some of the former Windmill Theatre dancers including Pat Patterson, Jill Millard, and Sadie Comben.
 Mrs Henderson Presents (2005), a comedy-drama BBC film about the theatre, starring Judi Dench and Bob Hoskins, was critically acclaimed but not a strong commercial success.
 Mrs Henderson Presents (2015), a musical comedy based on the film, which premiered at the Theatre Royal Bath before a short run in the West End.

Notable performers
Michael Bentine
Barry Cryer
Jimmy Edwards
Arthur English
Dick Emery
Bruce Forsyth
Joan Jay
Tony Hancock
Michael Howard
Jean Kent
Bill Kerr
Alfred Marks
George Martin
Bill Maynard
Kenneth More
Harry Secombe
Peter Sellers
Harry Worth
Ben Loader
Josie Jones

See also
 List of strip clubs

References

Bibliography

Picture Post Vol.9 No.3.19 October 1940."Backstage:1940".
Life. Vol.12 No.11 16 March 1942 "London's Windmill Theatre".
Everybody's Weekly .21 December 1946."We Never Closed", by Mackenzie Newham.
John Bull.31 January 1948."But It's All So British", by Dennis Holman.
Illustrated.14 August.1948. "Day Trip for the Windmill".
Illustrated 5 February 1949."Windmill Murder".
Film and Art Reel. Vol.6 No.1 1949 "Have You Been to the Windmill Theatre?"
Film and Art Reel. Vol.6 No.2 1949 "Extracts from the Diary of a Windmill Girl", by Pat Raphael.
Picture Post Vo.30 No.9 2 March 1946."The Windmill Theatre Throws a Party".
Lilliput Vol.26 No.3 Issue No.153.March.1950."All Change at the Windmill " by David Clayton.
Picture Post Vol.52 No.3 21 July 1951 "Non Stop Peep Show", by John Chillingworth.
Illustrated 20 October 1951."Do You See What I See?"
Everybody's Weekly.7 February 1953."Twenty -One Years of The Windmill", by Bryan Bourne.
Illustrated 5 May 1956 "Three Goons for the Price of One, The Windmill Story" by Vivian van Damm.
Radio Times Vol.134 No.1734.1 February 1957."Twenty-Five Years Non-Stop" by Peter Noble.
London Life, July 1958 Photographs of artistes.
The London Week What's on in London.17-3-1961."We Never Closed-The Windmill Success Story".
Modern Man Vol.Xlll No.7-150 January 1964 "Jane Visits London's Breezy Windmill" A U.S. magazine article by Jane Dolinger.
Fiesta Vol.7 No.4 March 1973 "The Windmill".
Yours, May 2004 "We Never Closed" A magazine article by Tony Clayton.
The Soho Clarion, Issue no.136, Spring 2009 "Tonight and Every Night" An article by Maurice Poole.
Allen Eyles and Keith Skone's: London's West End Cinemas [1984, second edition 1991].
Earl, John and Sell, Michael Guide to British Theatres 1750-1950, pp. 128 (Theatres Trust, 2000) .
Gavin Weightman Bright Lights, Big City: London Entertained 1830-1950. (Collins and Brown, London 1992)
Jason: "Blonde and Brunette", Chapman and Hall, London,1940.
Vivian van Damm: "Tonight and Every Night", Stanley Paul, London, 1952.
Sheila van Damm: "No Excuses", Putnam, London, 1957.
Sheila van Damm: "We Never Closed", Robert Hale, London,1967.
British Pathe films: Various films of Windmill Theatre events.
BBC Television."Twenty-One Today". London's Windmill Invites you to its twenty-first birthday party, Introduced by Leslie Mitchell. Filmed at the Trocadero Restaurant on 4 February 1953.
BBC Radio. "The Windmill". A radio programme hosted by Kenneth More. Broadcast made on 4 February 1957 for the silver jubilee of the theatre.
BBC Television."The Windmill Years Twenty -Five Years Non-Stop". Introduced by Richard Murdoch. Filmed at the Trocadero Restaurant on 4 February 1957.
BBC Television."This Is Your Life".Ben Fuller the Windmill Theatre Stage Door Keeper.Televised 13 November 1962.
"Dawn in Piccadilly",1962, Documentary film. The cast includes, George Martin, Dawn Maxey, Pat Patterson, Gina Delrina and Keith Lester.
British Movietone "We Never Closed", Story No.89002, Released 5 November 1964.
BBC Television " Panorama": News report produced for the last night of the theatre in 1964. Richard Dimbleby interviews Sheila van Damm, Dickie Grout the Stage Director and Sally Crow a Windmill dancer.
BBC Television: "If It Moves It's Rude: The Story of The Windmill Theatre", 1969.
BBC Radio Woman's Hour."The Windmill- Life in a singing and dancing revue". Jean Picton, Pat Stefton and Barry Cryer talk about working at the Windmill Theatre. Broadcast on 25 November 2005
The 1949 film, "Murder at the Windmill" was titled "Mystery at the Burlesque" in the U.S.A.
Windmill Theatre Co., Ltd. souvenirs and theatre programmes.
Zsuzsi Roboz 1964 drawings of Windmill Girls in the Tate Collection.
Richard Wortley."The Pictorial History of Striptease".Octopus Books Ltd., London,1976.A later edition was by the Treasury Press, London.. This book has information about the Windmill Theatre.
Men Only.October,1976.Rip Off article.
Men Only.July,1981.Rip Off article.
Old Theatres magazine. Edition no.6,2010."Revudeville".An article by Maurice Poole.
Paul Willetts."Members Only-The Life and Times of Paul Raymond". Serpent's Tail Ltd., London. Published August,2010..
Remembering Revudeville - A SOUVENIR OF THE WINDMILL THEATRE compiled by ex Windmill girl Jill Millard Shapiro https://www.amazon.co.uk/Remembering-Revudeville-Souvenir-Windmill-Theatre/dp/0992869609

External links
Photos of the Windmill Girls on stage
Programmes, articles, photographs
Detailed history
Memories of the Windmill
Advert for Revudeville in Spice magazine, 1946
Remembering Revudeville - Souvenir - Windmill Theatre
A collection of Windmill Theatre press and marketing material is held by the Victoria and Albert Museum Theatre and Performance Department.

Cultural history of the United Kingdom
History of human sexuality
Body art
Erotic dance
Nudity in theatre and dance
Former buildings and structures in the City of Westminster
Former theatres in London
Strip clubs in the United Kingdom
Nightclubs in London
Entertainment in London
Theatres completed in 1931
1964 disestablishments in England

Windmill Theatre


Lori Sandri (29. januar 1949 - 3. oktober 2014) var en brasiliansk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien

Lori Sandri


TMG may refer to:

Computing
 TMG (language)
 Microsoft Forefront Threat Management Gateway
 The Master Genealogist,  software

Science and technology
 Tensiomyography, for detecting muscle properties
 Tetramethylguanidine, a superbase
 Trimethylglycine, an amino acid derivative
 Trimethylgallium,  Ga(CH3)3
 Touring motor glider
 Thermal Micrometeoroid Garment, the outer layer of a space suit
 Thermomechanical generator, the Harwell Stirling engine

Music
 Ted Mulry Gang, an Australian rock group
 The Militia Group, a record label
 Tak Matsumoto Group, a Japanese supergroup
 Tiny Meat Gang, an American rap comedy duo
 The Mountain Goats, an American indie rock band

Other media
 Tele München Gruppe,  Munich, Germany
 Telegraaf Media Groep, Netherlands
 Times Media Group, South Africa

Other uses
 Tunney Media Group, fictional owner of NBS on Studio 60 on the Sunset Strip
 Tennessee Meiji Gakuin High School
 Têxtil Manuel Gonçalves, a Portuguese company
 The Monitoring Group, a UK anti-racist charity
 Former NYSE symbol for TransMontaigne
 Trident Media Guard, a French anti-software-piracy company
 Tunisia Monitoring Group, a free-expression group
 Toyota Motorsport GmbH, Cologne, Germany
 The Motorsports Group, a US team

TMG


Europske ekološke norme motornih vozila su norme emisije ispušnih plinova koje moraju zadovoljavati motorna vozila koja se prodaju, odnosno koja se uvoze u EU. Postoji jedan manji broj iznimaka.

Popis normi

 Euro 1, iz 1992.:
 za putnička vozila — 91/441/EEC.
 za putnička vozila i dio teretnih vozila — 93/59/EEC.

 Euro 2, 1996. za putnička vozila — 94/12/EC (& 96/69/EC)
 za motocikle — 2002/51/EC — 2006/120/EC
 Euro 3, 2000. za sva vozila — 98/69/EC
 za motocikle — 2002/51/EC — 2006/120/EC
 Euro 4, 2005. za sva vozila — 98/69/EC (& 2002/80/EC)
 Euro 5, 2009. za laka putnička i komercijalna vozila — 715/2007/EC
 Euro 6, 2014. za laka putnička i komercijalna vozila — 459/2012/EC

Izvori

Međunarodni instrumenti za zaštitu prirode
Automobili
Europska unija

Europske ekološke norme motornih vozila


Incidentul armat de la Giurgiulești a fost o acțiune militară, desfășurată la data de 2 iulie 1940, care a implicat Compania a V-a din Regimentul V Care de Luptă din Galați, comandată de căpitanul Napoleon Alexandru Popescu, și o coloană de  blindate sovietice. Incidentul a avut loc în capul de pod de peste râul Prut situat în fața punctului de trecere al râului de la Galați - Giurgiulești, cu șase ore înainte de  evacuarea și cedarea oficială a Basarabiei, a Bucovinei de Nord și a ținutului Herța.

Compania de tancuri română ocupa un dispozitiv de luptă cu subunitățile dispuse la intrările dinspre nord și est ale satului Giurgiulești, precum și la capătul podului rutier și feroviar de peste Prut, având misiunea de a asigura siguranța evacuării trupelor române din capul de pod. Compania a angajat lupta cu o coloană blindată sovietică, ce nu a respectat graficul de deplasare a unităților militare ruse și nici limita de minim patru kilometri între trupele Armatei Roșii – aflate în curs de înaintare, și cele românești – aflate în curs de retragere, continuând să înainteze agresiv. Incidentul a constat într-un schimb de focuri de artilerie, care s-a soldat cu distrugerea a patru mașini de luptă rusești și a fost urmat de retragerea organizată a subunităților române din capul de pod și de distrugerea ulterioară a podului.

Context

Ultimatumul sovietic a cerut ca Armata Română să evacueze teritoriile basarabene și nord-bucovinean în patru zile, începând cu data de 28 iunie. Chiar și în aceste condiții, trupele ruse au invadat teritoriile clamate încă din noaptea de 27/28 iunie 1940,
unitățile motorizate și cele de cavalerie înaintând rapid spre Prut și devansând formațiunile militare românești aflate în curs de evacuare. Sovieticii au aplicat tactici foarte agresive, instalând puncte de control, punând soldații români – în special pe cei din Basarabia, în situații foarte periculoase sau fatale, dezarmându-i, umilindu-i și uneori arestându-i. A existat un număr mare de incidente și cazuri numeroase de morți și răniți din rândul trupelor române.

În dimineața zilei de 28 iunie 1940, Marele Stat Major român a emis dispoziții conform cărora trupele românești trebuiau să nu deschidă focul asupra trupelor sovietice și să nu reacționeze la provocările acestora, iar comandanților li s-a cerut să intre în contact cu trupele sovietice.

Preludiul

Ca urmare a hotârârii  Guvernului României de a evacua din Basarabia trupele române și de a organiza rezistența pe aliniamentul râului Prut, Marele Stat Major a decis ca să fie instalate servicii de pază și ordine de către  subunități de arme întrunite, la toate trecerile peste râu. Ca misiune a acestor subunități, a fost desemnată asigurarea evacuării pe jos din teritoriile cedate a trupelor române și în același timp asigurarea securității căilor ferate, a podurilor, a depozitelor și a aerodromurilor, precum și asigurarea împotriva eventualelor sabotaje a întreprinderilor industriale, a uzinelor electrice, a punctelor de telegraf, telefon, a gărilor și a altor puncte necesare.

La Giurgiulești – localitate situată pe teren plan la est de Prut și aflată la extremitatea sudică a  județului Cahul unde se face vărsarea Prutului în Dunăre, exista un pod peste Prut care realiza legătura județului Cahul cu orașul Galați, cu 2 fire de circulație, dintre care unul de cale ferată. Conform unei directive emisă de colonelul Eftimiu, șeful  Statului Major al Corpului de Cavalerie la 2 iulie 1940, trupele române trebuiau să mențină până în dimineața zilei de 3 iulie 1940 capătul de pod de la Giurgiulești și oricare tentativă de dezarmare a militarilor români aflați în acest context urma să primească o ripostă militară. Ca atare, în capul de pod situat la est de Prut, urma să rămână un batalion din Regimentul 46 Infanterie, un alt batalion de infanterie ușoară, o secție de artilerie și o  companie de  care de luptă aflată sub comanda căpitanului Napoleon Alexandru Popescu. Aceasta companie, care se afla la Galați, era dotată cu mașini de luptă model Skoda.
În adâncime, apărarea urma să interzică trupelor ruse inamice trecerea acestora la vest de Prut. Astfel, blocarea culoarului spre Galați urma să se facă la nivelul podurilor prin intermediul unor piese de artilerie și de armament anticar, asigurându-se totodată distrugerea respectivelor lucrări de artă în cazul unei tentative de trecere.

La Galați, se afla în același timp membrul  Partidului Comunist Român Gheorghe Apostol, cu sarcina de a aștepta trupele ruse pentru a le preda orașul.

Ordinea de bătaie

Apărarea căilor de acces spre pod de către blindate, urma să se facă din direcțiile nord și est ale satului Giurgiulești, în cooperare cu un divizion de cavalerie purtată (infanterie mecanizată). Carele de luptă au fost dispuse la marginea satului și au fost camuflate sub copacii din grădinile sătenilor, terenul plan făcând posibilă o bună observare până la o depărtare de câțiva kilometri.

Plutoanele de care de luptă au intrat în următorul  dispozitiv:
 Plutonul 1 aflat sub comanda locotenentului Mihail Pană a ocupat la marginea satului Giurgiulești intrările dinspre est
 Plutonul 2 aflat sub comanda locotenentul Mihai Teodorescu a ocupat la marginea satului intrarea dinspre nord
 Plutonul 3 a fost menținut în  rezervă cu 5 tancuri, la capătul podului.

Un agent  motociclist a asigurat legătura dintre căpitanul Alexandru Popescu și comandanții de plutoane, agent care la ordin a executat și  patrularea în tot arealul capului de pod.

Deoarece în dimineața zilei de 1 iulie divizionul de cavalerie purtată a părăsit capul de pod, în apărare a rămas numai compania de tancuri.

Incidentul

Desfășurare

În dimineața zilei de 2 iulie 1940, o coloană de 70 de vehicule blindate ale  Armatei Roșii mergând spre Galați, s-a îndreptat spre zona podului cu șase ore anterior de predarea oficială de către România a teritoriului basarabean.

Instalate pe poziție la est de Prut și confruntate cu înaintarea agresivă a trupelor sovietice, mașinile de luptă românești au primit de la căpitanul Popescu ordinul de a încărca proiectile perforante în toate tunurile și de a trage de la o distanță aflată sub 300 m, în foc plin, fără somație. Ca atare, tanchiștii români au ripostat trăgând aproximativ 80 de proiectile, în luptă fiind angajat plutonul dinspre est al locotenentului Pană și ca sprijin cel de rezervă. La rândul lor rușii au replicat deschizând focul, dar ineficient, deoarece au tras cu proiectile explozive brizante.

Efectul duelului de artilerie a fost reprezentat de distrugerea a 4 mașini de luptă inamice rusești, din care 3 tanchete alături de un tanc, incendiate. Aflată în situația iminentă de a i se tăia  retragerea, o companie română de infanterie s-a retras în ordine pe sub malul râului și apoi a trecut pe pod, spre Galați. Astfel, retragerea trupelor aflate la vest de Prut s-a făcut sub protecția tancurilor, infanteria și celelalte unități românești fiind salvate prin acțiunea acestora și putându-se astfel replia.

După retragerea infanteriei românești, dinspre coloana sovietică au sosit, cu un steag alb și cu un țăran translator, la postul de comandă al căpitanului Alexandru Popescu, trei ofițeri ruși, un căpitan de  aviație, un căpitan de  parașutiști și un căpitan de tancuri. Aceștia au început să parlamenteze cu ofițerul român, pentru ca tancurile românești să nu mai tragă și podul să nu fie distrus. În acest timp, de la comandamentul  diviziei române cărei îi aparținea compania de care de luptă – care fusese anunțat, a venit șeful de Stat Major al acesteia – colonelul Vasiliu, împreună cu căpitanul Dămăceanu. Odată venit, Vasiliu a preluat ducerea tratativelor și ca urmare, rușii s-au retras, iar compania de care de luptă a primit ordinul să se retragă peste pod.

Deși ca urmare a tentativei sovietice de înaintare  geniștii români au decis să arunce în aer podul, comandantul companiei române de care de luptă a întors tancurile spre pod amenințând că deschide focul asupra geniștilor, dacă nu este lăsat să retragă  tehnica de luptă peste pod. Retragerea s-a făcut tanc cu tanc, așteptându-se trecerea și a utimilor  refugiați, după care geniștii care  minaseră podul l-au aruncat în aer. Ulterior, detașamentul de blindate a fost dislocat la  cazarma aerodromului Galați, cu misiunea de a asigura aeroportul din zonă, unde fusese previzionată o luptă cu tancurile amfibii sovietice care ar fi urmat să treacă peste  Brateș, pentru a încerca să rupă frontul.

Versiunea sovietică
Istoricul militar rus Mihail Meltiukhov susține o altă versiune a evenimentelor din zilele respective. Conform acestuia, în zona Cahul - Reni se aflau unități ale Brigăzii 204 Aeropurtate (parașutiști) și ale Diviziei a 9-a Cavalerie (tancuri). Devansând formațiunile românești aflate în retragere, la Reni în ziua de 1 iulie Batalionul 2 al Brigăzii 204 Aeropurtate a instalat un punct de control al trupelor românești aflate în retragere, prin care sovieticii au impus măsuri de confiscare asupra materialelor pe care rușii le-au considerat ca aparținând populației basarabene. Aceleași măsuri au fost luate în Reni și asupra celor care erau transportați pe calea ferată.

În acest context, conform istoricului rus, unitățile românești aflate în zonă și fiind în curs de traversare a Prutului, adesea au deschis foc la întâmplare în direcția parașutiștilor. Ca efect, în cursul zilei un parașutist rus și un soldat român au fost uciși. Mai târziu în noaptea de 2 iulie, de pe malul românesc al Prutului în zona Giurgiulești s-a tras timp de 30 de minute spre posturile Batalionului 2 al  al Brigăzii 204 Aeropurtate, fără ca rușii să fi ripostat. Aceștia au tratat incidentul doar cu ajutorul parlamentarilor. De asemenea, la 1 și 2 iulie avioane românești au tras asupra pieței și gării Reni, fără a exista victime.

Conform aceluiași istoric, la 1,5 km est de Giurgiulești o companie românească a ocupat poziții defensive și a deschis foc răzleț cu puști și mitraliere asupra parașutiștilor Brigăzii 204 Aeropurtate. Ca urmare a indicațiilor comandantului brigăzii aeropurtate ruse, unitatea românească a fost retrasă peste Prut. În data de 2 iulie, la ora 18.30-19.00, 5-6 monitoare fluviale românești care se aflau între Giurgiulești și Galați, au deschis focul în timp ce ultimele subunități românești se retrăgeau pe pod, iar trupele sovietice s-au oprit la 250 de m de acesta, fără a riposta. La 19.45 după retragerea completă a trupelor române, într-o discuție desfășurată pe pod între reprezentanții sovietici și un colonel român, rușii au fost avertizați să părăsească podul. La 2-3 minute după plecarea acestora podul a fost distrus de patru explozii, două pe firul auto și două pe cel feroviar. Drept răspuns la protestele sovieticilor, românii au susținut că distrugerea podului s-a efectuat ca efect al atacului susținut de către tancurile ruse.

In memoriam

În cadrul jurnalului de seară din data de 2 iulie 1940,  postul național de radio de la București a făcut cunoscut acest eveniment.

Un monument constituit dintr-o troiță și o placă comemorativă dedicat soldaților români din Al Doilea Război Mondial, situat la intrarea în Punctul de trecere frontieră Galați-Rutier (Giurgiulești), a fost inaugurat la data de 3 octombrie 2014 în amintirea luptelor de la Giurgiulești.

Pe placa comemorativă a respectivului monument este scris:

Referințe

Lectură suplimentară
 Giurcă, Ion & Nicoară, Ciprian Antonio; Atitudini și acțiuni ale militarilor români din Basarabia în contextul evacuării teritoriului cedat în anul 1940 în cartea La frontierele civilizațiilor. Basarabia în context geopolitic, economic, cultural și religios; Ed. Partener & Galați University Press; Galați; 2011; ISBN 978-973-1914-16-9; pp. 336–348

Legături externe
 Imagini:
 de la inaugurarea troiței comemorative situată la intrarea în Punctul de trecere frontieră Galați-Rutier (Giurgiulești); 03 octombrie 2014; Muzeul de Istorie "Paul Păltănea" Galați, migl.ro
 din timpul ocupării Basarabiei de către trupele sovietice în anul 1940
 Suvorov, Victor; Ziua M; Ed. Polirom; Iași; 2001; ISBN 978-973-46-1941-2

1940 în România
Istoria Basarabiei
Bătăliile României
Bătălii ale Uniunii Sovietice
Ocupația sovietică a Basarabiei și Bucovinei de Nord

Incidentul armat de la Giurgiulești din 2 iulie 1940


An Aponogeton crispus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Peter Thunberg. An Aponogeton crispus in nahilalakip ha genus nga Aponogeton, ngan familia nga Aponogetonaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aponogeton

Aponogeton crispus


Pacific Rim National Park Reserve er en nationalpark beliggende på Vancouver Island i det vestlige British Columbia i Canada, oprettet i 1970. Foruden bevaringsværdige strande og marine områder findes i parken tempereret regnskov.

Geografi
Pacific Rims nationalpark er delt i tre geografiske hovedområder, Long Beach og West Coast Trail som ligger langs Vancouver Islands vestlige kyst og Brok Group Islands, en samling af over hundrede små øer i sundet Barkley Sound. Long Beach, som er en 16 kilometer lang strand ved Wickaninnish Bay, er parkens mest besøgte turistmål. Vandrestierne West Coast Trail går i varieret natur, både langs strande og igennem skovområder, og passerer såvel klipper som vandfald og grotter. Totalt er der  75 kilometer vandrestier i parken.

Klima
Nærheden til Stillehavet og bjergene øst for parken gør at klimaet karakteriseres af regn og dis. Sommeren er tørrere end resten af året, dog dannes dis ofte også i løbet af sommeren fordi fugtig luft kommer ind fra havet. Disse fugtige forhold er forudsætninger for områdets tempererede regnskov.

Eksterne kilder/henvisninger

Long Beach trails information

Nationalparker i Canada
Britisk Columbia

Pacific Rim National Park Reserve


Aleksej Andrejevitj Mirantjuk (, ; født 17. oktober 1995 i Slavjansk-na-Kubáni, Rusland), er en russisk fodboldspiller (angriber/midtbane). Han spiller for Atalanta B.C. (2020).

Han spillede for den russiske ligaklub Lokomotiv Moskva. Han er tvillingebror til Anton Mirantjuk.

Landshold
Mirantjuk har (pr. juni 2018) spillet 18 kampe og scoret fire mål for det russiske landshold. Han debuterede for holdet 7. juni 2015 i en venskabskamp mod Hviderusland. Her scorede han det ene mål i den russiske sejr på 4-2. Han blev udtaget til den russiske trup til Confederations Cup 2017 og VM 2018, begge på hjemmebane.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Rusland
Fodboldspillere fra Lokomotiv Moskva
Fodboldspillere fra Atalanta BC
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020

Aleksej Mirantjuk


Kålpalme bruges om:
 Visse palme-arter med spiselige blade
 Caribisk Kålpalme (Roystonea oleracea)
 Areca catechu samt andre uspeciferede Areca-arter
 Euterpe edulis
 Acaipalme (Euterpe oleracea)
 Australsk kålpalme (Livistona australis)
 (ukorrekt) Grønkålssorter med smalle blade som kan ligne palmer, men som rettelig kaldes "palmekål"

Kålpalme


Blok-lanac ili blockchain lanac je baza podataka ili podatkovnih blokova koji su povezani u jednosmjerni lanac, i u kojem svaka nova karika, odnosno blok, ovisi o vrijednosti prve starije karike.

Koncept blockchaina bitan je za kriptovalute kao što je primjerice bitcoin.  Rješava problem stvaranja distribuirane baze podataka, bez potrebe za korištenjem posebnog entiteta koji će nadzirati transakcije. Kriptovaluta je u osnovi valuta koju ne izdaje i ne nadzire središnja banka, kao što je to slučaj s Fiatovim valutama.

Blockchain – tehnologija ne ovisi o centralnom autoritetu. Koncept omogućuje zaobilaženje, zamjenu ili nadomještanje tradicionalnih institucija i tehnologija tehnologiji koja ima potencijala promijeniti svijet kakvim ga poznajemo. Njezina najočitija implementacija – decentralizirane kriptovalute, trenutačno je najpopularnija.

Povijest
Izumitelj prve praktične implementacija blockchaina i kriptovalute bitcoina, koja je temeljena na blockchainu, poznat je pod imenom Satoshi Nakamoto. Trenutačno se još uvijek ne zna je li riječ o stvarnoj osobi, nekoj interesnoj skupini ili još većoj organizaciji.

Uporabe

Blockchain tehnologija može se integrirati u više područja. Danas je primarna upotreba blockchaina kao Tehnologija raspodijeljenog knjigovodstva za Kriptovalute.

Većina kriptovaluta koristi blockchain tehnologiju za bilježenje transakcija. Primjerice Bitcoin i Ethereum zasnivaju se na blockchainu.

Smart contracts
Blockchain-bazirani smart contracts predloženi su ugovori koji se mogu djelomično ili u potpunosti izvršiti ili provesti bez ljudske interakcije.

Financijske usluge
Većina financijske industrije implementira distributed ledger tehnologiju za uporabu u bankarstvu.

Blockchain za registar zemljišta, filmove, glazbu, glasačke listiće…
Mnoge druge aplikacije mogu se nasloniti na blockchain i iskoristiti njegov najvažniji sigurnosni element – nepromjenjivost podataka.

Izvori

Vanjske poveznice
 bug.hr,
 www.netokracija.com, Blockchain: Za razliku od ljudi, imun je na manipulaciju, korupciju, diktaturu…
How the blockchain is changing money and business | Don Tapscott

Kriptovalute
Baze podataka

Blok-lanac


Conacul Horváth din Telechia este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Telechia, comuna Brateș.

Ansamblul este format din două monumente:
 Conacul Horváth ()
 Poartă ()

Note

Monumente istorice din județul Covasna

Conacul Horváth din Telechia


Microsoft Office Mix (ou simplesmente "Office Mix")       foi um serviço oferecido pela Microsoft como parte de sua suíte Office. Introduzido em 2014, o Mix foi oferecido como parte de uma assinatura do Office 365, antes de ser desativado em 1º de maio de 2018.    O site Office Mix continua ativo, porém ao visitar o site apresenta uma mensagem informando que o serviço já está indisponível.

O Office Mix era um suplemento do Office integrado ao programa PowerPoint que pretendia ser um serviço educacional para auxiliar os professores na criação de apresentações interativas em sala de aula.   Ele permitia ao usuário executar várias tarefas, como inserir tinta, narrações, enquetes e capturas de tela diretamente na apresentação, compartilhar sua criação (também chamada de (singular) "mix" ou (plural) "mixes") exportando a mixagem em um formato de vídeo de computador ou publicando-a na plataforma de vídeo on-line do Office 365 e visualize dados estatísticos sobre usuários que visualizam suas criações por meio de ferramentas de análise.  O serviço estava disponível para Office 2013 e Office 2016 e foi disponibilizado apenas para o sistema operacional Windows.

Instalação
O Office Mix não veio embutido no programa PowerPoint. Em vez disso, o usuário precisava obter o instalador do suplemento Office Mix por meio do site mix.office.com para integrar o suplemento Office Mix ao programa PowerPoint e uma guia global chamada "Mix" apareceria na interface do aplicativo onde o usuário pode acessar várias opções relacionadas ao Office Mix.

Observação: o usuário deve atestar a propriedade de uma assinatura ativa do Office 365 por meio de sua conta pessoal da Microsoft ou gerenciada por sua organização ou instituição, ou um serviço SSO externo compatível, como uma conta do Google ou uma conta do Facebook.

Características
O serviço Office Mix permitia ao utilizador as seguintes funcionalidades:

 Desenhar com tinta e anotar apresentações do PowerPoint e inserir narrações, enquetes e capturas de tela diretamente.
 Compartilhe as criações do usuário no Office Mix (também chamado de (singular) "mix" ou (plural) "mixes") exportando o mix para um formato de vídeo de computador ou publicando-o na plataforma online do Office 365 Video.
 Gere e visualize dados estatísticos sobre os usuários que visualizam suas criações por meio de ferramentas analíticas.

Descontinuação
A partir de 1º de maio de 2018, o serviço Office Mix foi oficialmente retirado pela Microsoft e tornou-se inacessível a todos os clientes depois que os usuários receberam uma notificação por e-mail com vários meses para recuperar todo o conteúdo e mixagens da plataforma antes do desligamento. Após a descontinuação, os recursos do Office Mix foram incorporados ao programa PowerPoint para usuários que obtiveram o Office por meio de uma assinatura do Office 365 que permanece disponível.

Microsoft Office
Microsoft

Microsoft Office Mix


José Gervasio Artigas (19 Haziran 1764 - 23 Eylül 1850), Uruguay'ın ulusal kahramanı. Uruguay bağımsızlığının babası olarak da bilinir. Latin Amerika'da ilk toprak reformunu hazırlayan kişidir. Bu reform ancak bir yıl uygulanabildi. Oligarşinin de desteklediği Portekiz işgali reformu silip attı. Artigas'a göre herkes eşit işlem görmeliydi. Toprakları "en yoksullara en çok yardım edilmelidir" ilkesine göre bölüştürdü. Ayrıca Artigas'a göre Kızılderililerin hakları ön planda tutulmalıydı.

1764'te bugünkü Uruguay'ın başkenti Montevideo'da doğdu. 1850'de Paraguay'da öldü.

Kaynakça

1764 doğumlular
1850 yılında ölenler
Uruguaylı siyasetçiler
Arjantin asıllı kişiler

José Gervasio Artigas


عز الدين الهذباني (620 هـ– 700 هـ/ 1223 – 1301 م)، مؤرخ ولد بمدينة أربيل.

قبيلة الهذياني
وقبيلة هَذْباني قبيلة كردية، ذكرها المؤرخون في معرض حديثهم عن نسب الأسرة الأيوبية؛ فذكروا أنها تنتسب إلى عشيرة رَوادي الكردية، وهذه العشيرة بطـن من قبيلة هَذْباني القاطنة في منطقة دوين في أرمينيا الحالية، وذكر المؤرخ محمد أمين زكي أن قسماً كبيراً من قبيلة هذباني كان يسكن في منطقة أربيل في القرن الخامس الهجري واسسوا امارة هناك. وبما أن الأسرة الأيوبية كانت تقيم في مناطق أرمينيا، وبما أنها كانت مقرّبة من الحكومة الشدادية الكردية (340 - 465 هـ) التي كانت تبسط نفوذها على مناطق من أذربيجان وأرمينيا، قبل أن يقضي عليها السلاجقة، فهذا يعني أن قبيلة هذباني كانت تتوزع على أجزاء كبيرة من كردستان، تمتد من المناطق الكردية في أذربيجان وأرمينيا شمالاً إلى منطقة أربيل جنوباً.

عصره علمياً
توجّه الأمير عز الدين إلى الشام شاباً، وشارك في الحياة العلمية بها، فذكر الصفدي في (الوافي بالوفيات، ج 5، ص 170) أنه كان جيد المشاركة في التاريخ والأدب وعلم الكلام، وأنه جالس العزّ الضرير، وروى عنه كثيراً من شعره، وكانت بينهما صحبة، لأنهما من بلد واحد هو إربيل، وأنه لازم العز الضرير يوم وفاته، والعز الضرير هذا هو فيلسوف كردي، اسمه الحسن بن محمد بن أحمد بن نجا الإربلي، ولد سنة (586 هـ) في نصيبين، وكان بارعاً في الأدب والعربية، ورأساً في علوم الأوائل، توفي سنة (660 هـ)، ودفن بسفح جبل قاسيون في دمشق.
وظن بعض الدارسين أن ابن أبي الهيجاء كان شيعياً، مستدلاً على ذلك بملازمته للعز الضرير الذي كان من الشيعة حسبما أُشيع عنه، واستدلوا على تشيّع ابن أبي الهيجاء أنه كان ينعت الخلفاء الفاطميين بلقب الإماl فوصفوه بأنه كان مشكور السيرة حسن المحاضرة.

وكان عصر ابن أبي الهيجاء عصر نشاط علمي وفكري، كثر فيه العلماء، إلى جانب الإنتاج العلمي وصحيح أن المماليك الأتراك قضوا على دولة أسيادهم الأيوبيين سنة (648 هـ / 1250 م)، إلا أن الإنجازات العلمية الأيوبية ظلت تفعل فعلها بعد زوال دولتهم بزمن طويل، إنهم كانوا قد أسسوا كثيراً من مراكز العلم، وبذلوا الاهتمام بالعلم وطلبته، واقتنوا الكتب، وأنشؤوا المكتبات، فكانت المكتبة التابعة للمدرسة الكاملية (أنشأها الملك الكامل الأيوبي سنة 621 هـ) تحتوي على ما يقرب من مئة ألف كتاب.
وبرز في عصر ابن أبي الهيجاء كثير من العلماء في مختلف المجالات، نذكر منهم: ابن العديم (ت 660 هـ) صاحب (بغية الطلب في تاريخ حلب)، و (زُبْدة الحلَب من تاريخ حلب)، وأبو شامة (ت 665 هـ) صاحب (كتاب الروضتين في أخبار الدولتين النورية والصلاحية)، وابن أبي أُصَيْبِعة (ت 668 هـ) صاحب (عيون الأنباء في طبقات الأطباء)، وابن خَلِّكان (ت 681 هـ) صاحب (وَفَيات الأعيان وأنباء أبناء الزمان)، وجمال الدين ابن واصل (ت 697 هـ) صاحب (مُفرِّج الكروب في أخبار بني أيوب)، وابن منظور المصري الإفريقي (ت 711 هـ) صاحب المعجم اللغوي الشهير (لسان العرب)، والعلامة شمس الدين الذَّهَبي (ت 748 هـ) صاحب (تذكرة الحفّاظ) و (ميزان الاعتدال في نقد الرجال).

عصره سياسياً
عاصر ابن أبي الهيجاء أحداثاً سياسية كبرى، أهمها حدثان اثنان، هما:
سقوط الدولة الأيوبية: فقد استولى المماليك البحرية الأتراك على الدولة الأيوبية، وأسسوا الدولة المملوكية سنة (648 هـ / 1250 م)، وكان السلاطين الأيوبيون يجندون المماليك بسبب حروبهم الكثيرة والطويلة ضد الفرنجة، لكن السلطان الصالح نجم الدين أيوب (ت 647 هـ) أكثر من تجنيدهم، وأسكنهم جزيرة الروضة في نهر النيل، فسموا (المماليك البحرية)، وقدّمهم على الكرد والعرب، حتى إنه كان قد أبعد ولده الوحيد تَوْران شاه إلى حِصن كَيفا (حَسَنْكَيف) وديار بكر (آمِد)، وكانت هذه الخطوة من أخطائه الكبرى، إذ سرعان ما استغل المماليك مرض السلطان وحملة الملك الفرنسي لويس التاسع على مصر، فهيمنوا على مقاليد الأمور، وبعد وفاة السلطان تآمروا مع زوجته شجرة الدُّر وهي من جنسهم، على ولده السلطان توران شاه، فقتلوه غدراً، وأزالوا الدولة الأيوبية.

الهجوم المغولي: بعد أن وحّد جنگيزخان قبائل المغول والتتار في سهوب آسيا الوسطى، وشكّل قوة حربية ضاربة شرسة ومنضبطة، قضى على الدولة الخُوارزمية الشيعية الهوى، بموافقة من الخليفة العباسي السنّي الناصر لدين الله (ت 622 هـ)، ثم اندفع المغول غرباً بقيادة هولاكو حفيد جنگيزخان، فاجتاحوا إيران وأذربيجان وكردستان، واحتلوا بغداد سنة (656 هـ / 1258 م)، ثم توغّلوا في بلاد الشام سنة (658 هـ)، فهزمهم المماليك بقيادة قُطْز في معركة (عين جالوت) بفلسطين، وردّوهم على أعقابهم. ثم هاجم المغول بلاد الشام ثانية سنة (680 هـ في جيش كبير، فتصدى لهم السلطان المملوكي المنصور قَلاوُون في موقعة حمص وهزمهم. وعاد التتار إلى مهاجمة بلاد الشام بقيادة قازان سنة (699 هـ)، وهزموا المماليك في موقعة المروج بين حمص وحماه، ودخلوا دمشق، وعاثوا فيها فساداً.

وفي الوقت نفسه كان بعض الفرنجة ما زالوا يسيطرون على بعض المواقع في بلاد الشام، ولا سيما حصن المرقب في سوريا. وبعد أن انتصر السلطان قلاوون على المغول في موقعة حمص عزم على ضرب الفرنجة، فاتجه سنة (684 هـ) لمهاجمة الأسبتارية في حصن المرقب، واستعداداً لخطته الهجومية أجرى تغييرات في دمشق، فعزل الأمير سيف لدين طوغان عن ولاية دمشق، وولّى عليها الأمير ابن أبي الهيجاء، ثم توجّه إلى الديار المصرية.
وظل ابن أبي الهيجاء والياً على دمشق إلى أن توفي سنة (700 هـ / 1301 م)، وإن بقاءه والياً على دمشق طوال ربع قرن من الزمان، وفي عصر يموج بالأحداث العصيبة، وبالحروب ضد المغول والتتار شرقاً، وضد الفرنجة غرباً، دليل على أنه كان حاكماً مقتدراً في أزمنة السلم والحرب، كما أنه دليل على ثقة سلاطين المماليك به، ولا ننس أن بلاد الشام كانت الجناح الشرقي من السلطنة المملوكية، وكانت تمثّل العمق الإستراتيجي للسياسات المملوكية، ومن المفيد أن نتذكّر أيضاً أن إستراتيجية المماليك، كانت في جوانب كثيرة، امتداداً لاستراتيجية أساتذتهم الأيوبيين، وبما أن ابن أبي الهيجاء ظل والياً على دمشق عاصمة بلاد الشام تلك المدة الطويلة كان من الطبيعي أن يسهم إسهاماً كبيراً في صناعة الأحداث السياسية والعسكرية، وقد شارك بفعالية في الحرب ضد الفرنجة، حتى تم طردهم سنة (690 هـ / 1290 م) في عهد السلطان المملوكي الأشرف خليل بن المنصور قلاوون.

منهجه في التأريخ

(تاريخ ابن أبي الهيجاء)، فقد ذكر العيني (ت 855 هـ) في كتابه (عقد الجمان، ج 4، ص 155) أن مؤرخنا «جمع مجلداً ابتدأ فيه من النبي عليه الصلاة والسلام إلى وقعة قازان». لكنه ركّز في تاريخه على الأحداث التي جرت من سنة (358 هـ) إلى سنة (522 هـ)، وصحيح أنه غطّى أهم الأحداث التي وقعت في تلك الفترة على ساحة جغرافية واسعة، تمتد من أفغانستان شرقاً إلى ليبيا غرباً، لكنه كان مهتماً على الغالب بالأحداث التي دارت في العراق وكردستان وبلاد الشام، باعتبار أن تلك البلاد كانت مسرحاً لأبرز الأحداث السياسية والعسكرية حينذاك، ومن أهمها العهد البويهي، ثم سقوط الدولة البويهية على أيدي السلاجقة، والحملات الفرنجية، ثم ظهور الزنكيين، والصراع ضد الفرنجة.
ويقوم منهج ابن أبي الهيجاء التاريخي على التسجيل الحولي، وذكر الأحداث الصغرى، وبعض الوفيات في نهاية كل سنة. وقد استقى مادة كتابه من عشرات الكتب، وهذا دليل على سعة اطلاعه في مختلف الفنون الشرعية والأدبية والتاريخية، كما أنه استقاها من مؤرخين معاصرين له، ومنهم ابن خلِّكان، وحرص على تعليل بعض الظواهر، ونقد بعض الأخبار، ونقد سلوك بعض الناس. وقد توفي ابن أبي الهيجاء، كما سبق القول، سنة (700 هـ / 1301م)، وكان حينذاك قادماً إلى دمشق من مصر، ودفن في جبل قاسيون

المصــادر

أكراد
مواليد 1223
مواليد 620 هـ
وفيات 1301
وفيات 700 هـ

عزالدين الهذباني


Martin est une ville américaine située dans les comtés de Stephens et de Franklin, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Town en Géorgie (États-Unis)
Comté de Stephens (Géorgie)
Comté de Franklin (Géorgie)

Martin (Géorgie)


قائمة بطولات دورة رولان غاروس لعام 1971:

الكبار

فردي رجال

 جان كوديز هزم  إيلي ناستاسي, النتيجة:8-6, 6-2, 2-6, 7-5

فردي سيدات

 إيفون غولاغونغ هزمت  هيلين غورلاي, النتيجة:6-3, 7-5

زوجي رجال
 أرثر أش و مارتي رايساين هزما  توم توم غورمان و  ستان سميث, النتيجة:6-8, 4-6, 6-3, 6-4, 11-9

زوجي سيدات
 غايل شيرايف تشانفروا و فرانسيس دور هزمتا  هيلين غورلاي كاولي و كيري هاريس, النتيجة: 6-4, 6-1

زوجي مختلط
 فرانسيس دور و جان كلود باركلاي هزما  وايني شاو و توماس ليجوس, النتيجة:6-2, 6-4

مراجع

باريس في 1971
أحداث مايو 1971 الرياضية في أوروبا
أحداث يونيو 1971 الرياضية في أوروبا
الجائزة الكبرى للتنس في 1971
دورات رولان غاروس
دورة فرنسا المفتوحة حسب السنة
كرة المضرب في 1971
كرة مضرب فرنسية في 1971

دورة فرنسا المفتوحة 1971


El minotauro (título original en inglés, The Minotaur) es una ópera en dos actos con música de Harrison Birtwistle y un libreto del poeta David Harsent, encargada por la Royal Opera House, Covent Garden de Londres. La obra se estrenó en la Royal Opera House el 15 de abril de 2008 y fue retransmitida por la televisión BBC2 el 7 de junio de 2008.  La partitura es modernista y las escenas son de tres tipos: (I) corridas de toros; (II) aquellas entre Ariadna y Teseo y (III) secuencias oníricas para el minotauro, en las que tiene el don de la palabra. Dura 2 horas y 50 minutos con un descanso.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase.com aparece con sólo una representación, en el período 2005-2010.

Referencias

Enlaces externos
 Artículo BBC Opera on 3 con el argumento detallado

Óperas de Harrison Birtwistle
Óperas de 2008
Óperas en inglés
Óperas estrenadas en Londres
Teseo (ópera)

El minotauro (ópera)


Noel Fielding (f. 20. maí 1973) en enskur gamanleikari, kynnir og rithöfundur. Hann er þekktastur fyrir hlutverk sitt í gamanþáttunum The Mighty Boosh ásamt Julian Barratt og sem kynnir í The Great British Bake Off. Hann hefur leikið aukahlutverk í fjölda sjónvarpsþátta á borð við The IT Crowd og Doll & Em.

Enskir leikarar

Noel Fielding


John Nunziata ( , ; born January 4, 1955) is a Canadian lawyer and former politician. He first served as an Alderman in the Borough of York from 1978 to 1982. He served three terms as a Liberal MP in the House of Commons of Canada from York South-Weston and in 1997 was elected as an Independent MP. As of March, 2013, he was a partner in the lobbying firm The Parliamentary Group.

Background
Nunziata was born on January 4, 1955, in Revelstoke, British Columbia. He is the fifth of seven children of Italian immigrant parents. In April 1963, his family moved from British Columbia to Toronto, Ontario where he attended grade school at Regal Road Public School and Rockcliffe Senior Public School. He attended high school at Runnymede Collegiate Institute in Toronto where he was elected President of the Student Council in 1973. He was awarded the W.E.H Cross Trophy for his leadership while at Runnymede. In 2002, he was inducted into the Runnymede Collegiate Hall of Fame.

Nunziata graduated from York University with a Bachelor of Arts degree in political science in 1977 and went on to earn his Bachelor of Laws degree from Osgoode Hall Law School in 1980. He was called to the Ontario bar in 1982. Upon graduation, he established the law firm of Nunziata, Anand & Levy. Nunziata's sister, Frances Nunziata, was the last mayor of the city of York, Ontario before it was merged into the "megacity" of Toronto, and is now a Toronto city councillor for Ward 11 York South-Weston.

Awards
Nunziata has been the recipient of the Borough of York Civic Merit Award (1974), the George Syme and Harwood Ratepayer's "Citizen of the Year Award" (1980) and the Canada 125 Medal (1992).

Politics

Provincial
Originally, he was a member of the New Democratic Party while in high school from 1969 to 1974.  He campaigned as a Liberal for a 1982 provincial by-election in York South, but lost to new NDP leader Bob Rae.

Federal
Nunziata was elected to the House of Commons of Canada in the 1984 general election as a Liberal despite a national Progressive Conservative landslide.  Nunziata thrived as a member of the opposition Rat Pack, a group of Liberal Members of Parliament (MPs) including Don Boudria, Brian Tobin, and Sheila Copps.

Nunziata's ideological position in the Liberal Party was not clearly defined at this stage.  He stressed "family values" and was opposed to abortion, but his views on other issues were not always socially conservative.  During the national debate on capital punishment in 1986, he was one of the strongest parliamentary opponents of any restoration of the death penalty.  He was re-elected without difficulty in the 1988 election.

While in Parliament Nunziata served as Opposition Critic for the Solicitor General from 1984 to 1992. He served as the critic for Employment from January 1992 to November 1992. He was chairman of the Canada-Taiwan Parliamentary Friendship Group and headed a Caucus Task Force on Pearson International Airport. Nunziata introduced several Private Members Bills including those to repeal the Faint Hope Clause of the Criminal Code of Canada and to improve the Young Offenders Act.

When John Turner resigned as Liberal leader, Nunziata ran to succeed him in the 1990 Liberal leadership convention.  He placed last in a field of five candidates.

In the buildup to the 1993 federal election, Nunziata criticised Liberal leader Jean Chrétien for appointing Art Eggleton over a local candidate in York Centre.

On April 21, 1996, Nunziata was expelled from the Liberal caucus after he voted against the government's budget in protest over the government breaking a promise to rescind the Goods and Services Tax.

Despite the difficulties of winning a seat as an independent, Nunziata ran and won re-election in the 1997 general election. He defeated Toronto councillor Judy Sgro by 4,431 votes to retain his riding, and so became the only independent member elected to the new parliament.

In the 2000 election, he was defeated by Liberal Alan Tonks.

Municipal
Nunziata started his political career in 1978 when he was elected an alderman in the former borough of York at age 23 and while still attending law school. In 1979, Nunziata was the only alderman to vote against the closing of the Beech Hall Seniors' Apartments. He learned that the residents had not been informed that they were to be evicted, and leaked the story to the Toronto Star. He was responsible for getting the residents to organise and fight for their rights. Eventually, the residents, with the help of the Co-op Housing Foundation of Canada, managed to convert the rental apartments into Toronto's first housing co-op. He ran for Mayor of Toronto in the 2003 municipal election, pledging support for the police, and to bring the homeless off the streets and into institutional care facilities. He finished 4th behind winner David Miller with about 5% of the vote. Since 2003, Nunziata has become a partner with the Parliamentary Group and he has responsibility for Queens Park government relations.

In 2013, Nunziata was one of several candidates for appointment to Ward 3 to replace Doug Holyday, who resigned to become an MPP. Nunziata lost out to Peter Leon.

On September 12, 2014, the last day to register as a candidate, Nunziata registered to run for Toronto city council in Ward 12 (York-South Weston) against incumbent Frank Di Giorgio, community leader Lekan Olawoye and former city staffer Nick Dominelli in the October 27 municipal election. Nunziata said he wanted to win the ward to help build consensus on council "so we can actually make a difference".  However, lost to Di Giorgio by a margin of 238 votes or about 1.44% of the popular vote in the ward.

Electoral record

References

External links

1955 births
Canadian people of Italian descent
Independent MPs in the Canadian House of Commons
Liberal Party of Canada leadership candidates
Liberal Party of Canada MPs
Living people
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Ontario Liberal Party candidates in Ontario provincial elections
Ontario municipal councillors
People from Revelstoke, British Columbia
Politicians affected by a party expulsion process

John Nunziata


بولشايا غلوشيتسا  هي مدينة في مقاطعة سمارا أوبلاست في روسيا.

مراجع

مدن مقاطعة سمارا

بولشايا غلوشيتسا


المرة قد تشير إلى:

 المرة التونسية وهي إحدى مدن تونس.
 المرة اللبنانية وهي إحدى مدن شمال لبنان.

المرة (توضيح)