Elguja Khintibidzé (en géorgien - ელგუჯა ხინთიბიძე, né le 7 juin 1937), est un philologue géorgien, docteur en langues et lettres, professeur à l'Université Ivané Javakhishvili d'État de Tbilissi, académicien de l'Académie Nationale des Sciences depuis 2012. Il est membre de la Société Internationale de la Recherche en Philosophie Médiévale.

Biographie
Diplômé en 1960 de la Faculté de Philologie de l'Université Ivané Javakhishvili d'État de Tbilissi, Elguja Khintibidze dirige actuellement, dans cette même université, l'Institut de la Littérature Géorgienne à la Faculté des Sciences Humanitaires. Il assure également la présidence de l'Association Internationale de la Promotion de Recherches en Kartvélologie.  Durant sa carrière académique, Elguja Khintibidze a assuré diverses fonctions : doyen de la Faculté philologique au sein de l'Université Ivané Javakhishvili d'État de Tbilissi (1976-1986), Vice-recteur à la recherche (1986-1993), directeur de la Chaire de l'Histoire de l'Ancienne Littérature Géorgienne (2000-2006), éditeur du journal "Literaturatmtsodneoba" ("sciences de la littérature") (1976-2004). Il est également membre du conseil éditorial du journal "Georgica" (depuis 1978), fondateur et éditeur du journal international bilingue anglo-géorgien "The Kartvelologist" (depuis 1993) et fondateur du "Centre d'études kartvélologiques" et de la "Fondation de recherches Kartvélologique" (depuis 1992). Il est également l'organisateur en chef de l'école d'été internationale en Kartvélologie (depuis 1995).

Elguja Khintibidzé est l'organisateur en chef des Symposiums internationaux en Kartvélologie.

Récompenses

 De la Médaille de Mérite Internationale (IOM) avec la mention "pour le service rendu à la kartvélologie" (Cambridge 1994)

 De la Médaille de Mérites en Géorgie (2003); d'une distinction scientifique de Ivané Javakhishvili (1984).

 En 2016, il a remporté le concours scientifique Ivané Javakhishvili.

Recherches
En tant que médiéviste, Elguja Khintibidzé consacre ses recherches à la littérature géorgienne et aux relations littéraires byzantino-géorgiennes. Il travaille également dans le domaine de la Roustvélologie et celui de l'étude des sources.

Ses études des relations littéraires byzantino-géorgiennes ont contribué à l'analyse approfondie de ce processus littéraire. Notamment, Elguja Khintibidzé a analysé

 la théorie de l'origine géorgienne des Pères Cappadociens, Basile de Césarée et Grégoire de Nysse;

 le roman byzantin "Barlaam et Joasaph" et les arguments en faveur de son attribution à la plume d'Euthyme l'Hagiorite;

 l'étude des rapports de dépendance entre les versions grecques et géorgiennes de "Barlaam et Joasaph".

 les arguments pour la datation de la version grecque de "Barlaam et Joasaph" au Xème siècle.

Principaux ouvrages et articles

 Aux archives royales de l'Espagne, Elguja Khintibidzé a fait trois découvertes: une correspondance, jusqu'alors méconnue des chercheurs et datée de XVème siècle, adressée par les monarques espagnols Isabelle I et Ferdinand II au roi géorgien Constantin II ; une ancienne source européenne concernant le Traité de Gueorguievsk et une documentation inconnue relative au roi géorgien Simon I.

 Il faut également mentionner la découverte de deux fragments de manuscrits géorgiens du XIème siècle au British Museum. L'un d'eux représente un autographe de Georges l'Hagiorite.

 Il a identifié des manuscrits  inconnus dans la bibliothèque des manuscrits géorgiens au Mont Athos.

 Il a identifié des nouveaux fragments dans les traductions grecques et latines de la "Vie de Georges l'Hagiorite" datés du XIIIème siècle.

 Il a identifié et préparé la publication du discours d'Alaverdi Khan Undiladzé prononcé à la cour de Shah Abbas au XVIIème siècle.

 Il a traduit et publié les passages relatifs à la Géorgie écrits par un voyageur espagnol du XVème siècle Rui Gonsalez Klavikho.

 Il est l'auteur d'une nouvelle hypothèse sur l'origine de la dénomination des géorgiens et de son étymologie.

 Il a identifié un hymne syriaque inconnu relatif à la Géorgie sur l'invasion de Tbilissi au XIIIème siècle.

La recherche relative au poème "Le chevalier à la peu de tigre"
E. Khintibidzé a étudié l'imagerie symbolique et artistique du poème "Le chevalier à la peu de tigre" ainsi que sa terminologie philosophique et théologique relative aux  dénominations divines. Cette étude a permis de formuler une hypothèse originale sur la conception du monde que partageait l'auteur du poème Chota Rustaveli. L'étude a également permis de  situer cette vision du monde dans le cadre plus large du processus du développement de la pensée médiévale.

Cette recherche a abordé les aspects de la réflexion théologique, philosophique, éthique et astrologique exprimées dans le poème. Elle a identifié le courant de la philosophie antique présent dans le "Le chevalier à la peu de tigre", notamment, dans l'usage de définitions aristotéliennes de l'âme, très populaires au Moyen Âge tardif. La conception de l'amitié exprimée dans le poème se rapproche, une fois de plus, de la pensée d'Aristote. L'interprétation de ce qui est la défaillance et le manque, semble, par contre, tributaire de la pensée platonicienne

Le chercheur a démontré que la pensée du poète Rustaveli trouve sa ressemblance typologique avec la pensée littéraire européenne, par exemple, avec l'œuvre de troubadours, de Dante et de Pétrarque. En outre, la trace du "Le chevalier à la peu de tigre" est perceptible à travers la production artistique européenne. Ainsi, selon la découverte faite par Dr. Khintibidzé, le contenu (l'histoire), du poème "Le chevalier à la peu de tigre" (XIIème siècle) est réutilisé  par les dramaturges anglais du XVIIème siècle, tels que William Shakespeare, Francis Beaumont et John Fletcher. En effet, le sujet de "Chevalier à la peu de tigre" a été retravaillé et réutilisé dans les pièces de théâtre du XVIIème siècle créées par les artistes de la cour royale anglaise. Il s'agit notamment de "Cymbeline" par Shakespeare, et de "Philaster" et "Roi et non Roi" de Fletcher.

Le chercheur a identifié la manière par laquelle le contenu du poème de Rustaveli a pénétré le cercle des intellectuels de l'époque shakespearienne : il s'agit d'une rencontre entre Alaverdi Khan Undiladzé (géorgien d'origine) et la délégation des intellectuels anglais ayant rendu visite au Shah Abbas.

Références

Philologue
Naissance en juin 1937
Scientifique géorgien

Elguja Khintibidze


النداهة فيلم مصري صدر عام (1975)  من إنتاج أفلام ماجدة وإخراج حسين كمال. وبطولة ماجدة شكري سرحان وشويكار وإيهاب نافع وميرفت أمين. كتب السيناريو والحوار مصطفى كمال وعاصم توفيق عن قصة يوسف إدريس بالاسم نفسه.

ملخص القصة

«حامد» فلاح يعمل بوابا في إحدى عمارات القاهرة. تزوج من «فتحية» إحدى بنات قريته وأحضرها إلى المدينة لتعيش معه وتؤنسه في وحدته. تتفاعل فتحية مع سكان العمارة فمن تريدها أن تعمل لديها كخادمة ومن يراها امرأة شهية حتى يعتدي عليها أحد سكان العمارة. كما يوضح الكاتب يوسف إدريس من خلال قصة الفيلم التفاوت الطبقي والثقافي بين المصريين في هذه الفترة التي اتسمت بالتباين الشديد حيث قدَّم بطل الفيلم إيهاب نافع في صورة التقني البارع، ووقفت ماجدة وهي المرأة الجاهلة زوجة البواب أمام هذا التفوق التقني عاجزة عن الفهم وعن المسايرة وفي النهاية التهمها بطل الفيلم وفي ذلك كناية من المؤلف عن ضرورة مواكبة التطور العلمي المتسارع في العالم قبل أن يلتهمنا العالم.

الممثلون
 شكري سرحان
 شويكار
 إيهاب نافع
 ميرفت أمين
 ماجدة
 سلوى خطاب
 سهير الباروني
 منى جبر

مصادر

روابط خارجية

أفلام شكري سرحان
أفلام شويكار
أفلام مصرية إنتاج 1975
أفلام ميرفت أمين
أفلام ماجدة
أفلام سلوى خطاب
أفلام تقع أحداثها في القاهرة
الخيانة الزوجية في الأفلام
أفلام سهير الباروني
أفلام من إخراج حسين كمال

النداهة (فيلم)


The name Spirella refers to the Spirella Stay which was invented by Marcus Merritt Beeman in the US in 1904 and made from tightly twisted and flattened coils of wire. The founders were Beeman, William Wallace Kincaid and Jesse Homan Pardee.

Origins
The Spirella name was used by the Spirella Corset Company Inc that was founded in 1904 in Meadville, Pennsylvania, USA. It was founded on a patent of dressbone, for bustles, but started corset manufacture in 1904. The company manufactured made-to-measure corsets. Benefits for the company's employees included travel, education and health care.

United Kingdom

The UK subsidiary was The Spirella Company of Great Britain. Spirella co-founder and entrepreneur William Wallace Kincaid commissioned the architect Cecil Hignett to design a state-of-the art factory of architectural beauty. The design included embellishments in Arts & Crafts styling. This factory, the Spirella Building, was built and expanded in stages between 1912 and 1920.
During World War II, the Irvin Airchute Company expanded its production of parachutes into the Spirella Building and women working for the British Tabulating Machine Company secretly produced components for the decoding machines called Bombes.
The company's most popular corset was the Model 305. Spirella products were not sold in shops. Instead, female staff called corsetiers (or corsetières) were sent to customers' homes.
After an ill-fated attempt to market garments of "Stub-tex", a form of Gore-Tex being used under licence from W. L. Gore & Associates, the company was sold in 1985 to the rival Spencers of Banbury and finally closed in July 1989.

The Spirella Building was designed to provide workers with a highly productive and pleasant environment that focused on the comfort of factory employees. Referred to as the "factory of beauty", it offered a wide array of employee amenities including "baths, showers, gymnastics classes, a library, free eye tests and bicycle repairs".  In 1979 it was Grade II* listed. The Letchworth Garden City Foundation bought the neglected building in 1995, restored the interior and re-opened it for leased office accommodation. It currently houses over twenty businesses.

Locations
At its height the company had factories in the USA (Meadville, Pennsylvania, New Haven, Connecticut, and Lincoln Nebraska ), in Canada (in 1910), in the UK (in 1910; from 1912 in the Spirella Building in Letchworth) and in Sweden (Malmö) in 1920 and Niagara Falls NY (in 1917).  Their flagship location was Spirella House on Oxford Circus, London. A factory built in 1910 in Niagara falls, Ontario, eventually became the premises of the Bird Kingdom Tropical Adventure.

Archival Collections
A number of organisations have collected archival examples of documents and objects related to the Spirella Factory. The Garden City Collection in Letchworth includes over forty objects and documents in its collection. Additionally, collections are maintained by Hertfordshire's Community Archives Network.  Archival examples include: the Castle Corset cartoon and an advertisement for the Spirella War Savings Association.

References

External links

 Photograph of Spirella workers in Meadville, Pennsylvania
 The Ballroom of Spirella's factory in Letchworth, England
 Corsetiere.net's History of Spirella
 The Textile Society's Report of an exhibition in 2013 on 'Spirella Company - Corset Makers & Corsetieres'
  The Spirella_Manual (1913)
 The Garden City Collection, Spirella theme of images
 Historical photos of the Lincoln Nebraska location Nebraska Memories

Corsetry
Buildings and structures in Letchworth

Spirella


Fuka Nagano (født 9. marts 1999) er en japansk fodboldspiller. Hun er medlem af Japans kvindefodboldlandshold.

Japans fodboldlandshold

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Japan

Fuka Nagano


An Anthurium ramoncaracasii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stergios ngan Laurence J. Dorr. An Anthurium ramoncaracasii in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium ramoncaracasii


Der Große Preis von Kanada 1976 fand am 3. Oktober statt und war das vierzehnte Rennen der Automobil-Weltmeisterschaft 1976.

Berichte

Hintergrund
Mit 17 Punkten Rückstand auf den WM-Führenden Niki Lauda ging James Hunt in die drei Überseerennen, die das Saisonende bildeten. Das Team McLaren hatte zudem noch Chancen auf den Gewinn der Konstrukteurs-Weltmeisterschaft. Aufgrund dieser Situation entschied man sich, die Weiterentwicklung des problematischen M26 vorerst auszusetzen und die Saison mit dem ausgereiften M23 zu beenden.

Der Einsatz von Carlos Reutemann bei Ferrari beim Großen Preis von Italien fand zunächst keine Fortsetzung. Das Engagement des Teams wurde wieder auf die zwei üblichen Werkswagen für Niki Lauda und Clay Regazzoni reduziert. Als Besetzung für das durch Reutemanns Kündigung  bei Brabham frei gewordene und in Italien übergangsweise mit Rolf Stommelen besetzte Cockpit wurde für den Rest der Saison Larry Perkins unter Vertrag genommen. Dessen bisheriges Team HB Bewaking Systems verzichtete auf die Teilnahme an den Überseerennen.

Chris Amon, der während des Großen Preises von Deutschland eigentlich seinen Rücktritt vom Motorsport beschlossen hatte, kehrte am Steuer des zweiten Wolf-Williams ins Fahrerfeld zurück.

Training
Neben James Hunt, der die Pole-Position erreichte, zeigten vor allem die March-Piloten Ronnie Peterson und Vittorio Brambilla mit der zweit- beziehungsweise drittschnellsten Rundenzeit gute Trainingsleistungen. Es folgten Patrick Depailler, Mario Andretti sowie Niki Lauda.

Nach einem Dreher von Chris Amon konnte Harald Ertl nicht rechtzeitig ausweichen und kollidierte mit dessen Wagen. Beide Fahrer verletzten sich dabei leicht, sodass sie, auch aufgrund der Beschädigungen an ihren Fahrzeugen, nicht am Rennen teilnehmen konnten.

Otto Stuppacher unternahm in einem privaten Tyrrell 007 einen weiteren Versuch, sich für einen Grand Prix zu qualifizieren, was ihm jedoch bei Weitem nicht gelang. Zwischenzeitlich appellierten einige Fahrerkollegen an ihn, den Versuch einzustellen, da sie in ihm aufgrund seiner Unerfahrenheit eine Gefahr sahen.

Rennen
Peterson gelang ein besserer Start als Hunt, wodurch er die Führung übernehmen konnte. In der zweiten Kurve überholte Depailler den etwas schlechter gestarteten Brambilla und gelangte somit auf den dritten Rang. Im weiteren Verlauf der ersten Runde wurde Brambilla von Mario Andretti, in der vierten Runde von Jody Scheckter und im neunten Umlauf von Niki Lauda überholt.

In der neunten Runde übernahm Hunt die Führung und gab sie für den Rest des Rennens nicht mehr ab. Der bis dato Führende Peterson verlor während der folgenden Runden zahlreiche Positionen und beendete das Rennen schließlich als Neunter.

Aufgrund von Handlingproblemen musste Lauda in der 59. Runde Jochen Mass, Clay Regazzoni und Carlos Pace passieren lassen und fiel somit auf den achten Rang zurück.

Durch seinen Sieg reduzierte James Hunt seinen Rückstand in der Weltmeisterschafts-Wertung auf acht Punkte, da sein Kontrahent Niki Lauda punktelos blieb.

Meldeliste

Klassifikationen

Startaufstellung

Rennen

WM-Stände nach dem Rennen
Die ersten sechs des Rennens bekamen 9, 6, 4, 3, 2 bzw. 1 Punkt(e).

Fahrerwertung

Konstrukteurswertung

Einzelnachweise

Weblinks
 Rennergebnis auf der offiziellen Website der Formel 1

1976
Kanada
Sportveranstaltung in Clarington

Großer Preis von Kanada 1976


Das Institut für Hirnforschung und allgemeine Biologie, gelegentlich auch als Hirnforschungsinstitut Neustadt bezeichnet, war ein privates Forschungsinstitut, das von 1937 bis 1964 in Neustadt im Schwarzwald bestand.

Es wurde vom deutschen Neurologen Oskar Vogt und seiner Ehefrau Cécile Vogt gegründet, nachdem Oskar Vogt während der Zeit des Nationalsozialismus aufgrund seiner politischen Haltung 1937 aus seiner Funktion als Direktor des in Berlin-Buch bestehenden Kaiser-Wilhelm-Instituts für Hirnforschung in den Ruhestand versetzt worden war. Die Finanzierung des Instituts erfolgte aus dem eigenen Privatvermögen des Ehepaares Vogt sowie insbesondere über eine neu gegründete Deutsche Hirnforschungsgesellschaft durch Unterstützung der Familie Krupp, als deren Arzt Oskar Vogt fungierte. Die Forschungsarbeiten konzentrierten sich auf morphologische Untersuchungen zur Neurobiologie.

Nach dem Tod von Oskar und Cécile Vogt gelangten die Sammlungen und Unterlagen des Instituts an die Medizinische Akademie Düsseldorf, aus der 1965 die Universität Düsseldorf entstand. An dem Universitätsklinikum Düsseldorf besteht bis in die Gegenwart das Cécile und Oskar Vogt-Institut für Hirnforschung GmbH. Im ehemaligen Institutsgebäude in Neustadt im Schwarzwald entstand 1975 die Klinik Haus Vogt als Fachklinik für Psychiatrie, Psychotherapie und Psychosomatik. Deren Träger ist die Heidehof Stiftung.

Literatur
 Das Institut für Hirnforschung und allgemeine Biologie, Neustadt 1937–1964. In: Helga Satzinger: Die Geschichte der genetisch orientierten Hirnforschung von Cécile und Oskar Vogt (1875–1962, 1870–1959) in der Zeit von 1895 bis ca. 1927. Reihe: Braunschweiger Veröffentlichungen zur Geschichte der Pharmazie und der Naturwissenschaften. Band 41. Deutscher Apotheker Verlag, Stuttgart 1998, ISBN 3-7692-2371-3, S. 96–99
 Transfer to a Small Arena. In: Igor Klatzo, Gabriele Zu Rhein: Cécile and Oskar Vogt: The Visionaries of Modern Neuroscience. Springer, Wien und New York 2002, ISBN 3-211-83798-1, S. 59–108

Weblinks
 Universitätsklinikum Düsseldorf - Cécile und Oskar Vogt-Institut für Hirnforschung
 Klinik Haus Vogt

Fußnoten

Ehemalige Forschungseinrichtung
Medizinisches Forschungsinstitut
Organisation (Titisee-Neustadt)
Forschungsinstitut in Baden-Württemberg
Gegründet 1937
Aufgelöst 1964
Historische Organisation (Baden-Württemberg)


Resubelpara es una localidad de la India, en el distrito de East Khasi Hills, estado de Meghalaya.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 67  a 235 km de la capital estatal, Shillong, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 21 559 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Meghalaya

Resubelpara


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Kozelník enthält die fünf nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Kozelník im Okres Banská Štiavnica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Kozelnik


Las balizas para la señalización de obstáculos fijos (SOV) son dispositivos destinados a reducir el peligro para las aeronaves mediante la señalización de la presencia de obstáculos.
Los objetos altos, fijos o móviles, deben ser señalizados cuando se encuentren en determinadas condiciones susceptibles de provocar un riesgo de colisión en las proximidades de aeropuertos y helipuertos.

Las balizas para la señalización de obstáculos fijos tienen que ser colocadas en todos los obstáculos de gran altura como antenas de radio y TV, chimeneas, líneas de alta tensión, y cualquier otro objeto con estructura abierta u opaca con el fin de señalizar estos objetos a las aeronaves y helicópteros. Las balizas tienen que señalizar los obstáculos tanto de día como de noche. Las balizas para la señalización de obstáculos fijos son de diferentes modelos y tipos, según el obstáculo que se quiere señalizar.

Las balizas pueden tener diferente intensidad de luz según el tipo de terreno, de la posición geográfica y del tipo de estructura donde van colocadas.

Tipos de balizas

Las balizas definidas en las normas internacionales, en manera genérica son definidas como: balizas de baja intensidad, de media intensidad y de alta intensidad luminosa:
 Balizas de baja intensidad, color rojo sirven para la señalización nocturna.
 Balizas de media intensidad, color rojo sirven para la señalización nocturna.
 Balizas de media intensidad, color blanco sirven para la señalización nocturna y diurna.
 Balizas de alta intensidad, color blanco sirven para la señalización diurna y nocturna (con intensidad reducida).

Entonces las balizas de color rojo se utilizan para señales nocturnas, y de color blanco para la señalización nocturna y diurna.
Otro tipo de subdivisión es la de FAA ():
 Balizas rojas con luz arrítmica (flashing) o fija y van colocadas en estructuras que superan los 46 m de altura ( se pueden colocar aunque a diversos niveles).
 Balizas blancas de media intensidad y arritmicas. Son utilizadas para la señalización diurna y nocturna, pueden reducir la intensidad y se utilizan para estructuras entre los 61 y hasta los 152 m de altura. Las balizas tiene un destello entre 40 y 60 destello/minuto, e intensidad de 20.000cd de día hasta el ocaso y 2000cd de noche
 Balizas arrítimicas de alta intensidad. Son utilizadas para la señalización de estructuras con altura superior a los 152 m y tienen un destello entre 40 y 60 destello/minuto, e intensidad de 20000cd de día hasta el ocaso y 2000cd de noche.
 Balizas dobles. Se utilizan con luz roja por la noche y blancas arrítimica de media y alta intensidad para el día y el ocaso. La utilización de esas balizas permite la instalación de un único producto en la señalización de la estructura
 Balizas para señalizar líneas de alta tensión. Estas balizas se colocan a tres niveles de altura de la estructura: alto, medio, y bajo
La tecnología de producción de las balizas ha tenido una evolución muy grande en los últimos años con la utilización de tecnología LED. El utilizar la tecnología LED ha sustituido el uso de lámparas incandescentes, y esto porque la tecnología LED permite mejorar los costes de consumo y manutención; además las balizas tienen un promedio de vida más largo. Todavía para las balizas de baja intensidad se utilizan aún lámparas incandescentes, y para media y alta intensidad se utilizan lámparas de descarga de gas xenón.

Utilización y posicionamiento
Las balizas para la señalización de obstáculos fijos se colocan en todas las estructuras que pueden presentar un peligro para los aeromoviles y helicópteros, en las proximidades de los aeropuertos o helipuertos como también en obstáculos que sobresalen en una zona de circulación de aviones y helicópteros, como antenas radio, edificios, chimeneas, líneas de alta tensión, o cualquier otro objeto con estructura abierta u opaca.

Las normas que definen los tipos de balizas son las normas de OACI (Organización de Aviación Civil Internacional), y las normas de FAA ( Federal Aviation Administration).
En estas normas están definidos los tipos de balizas y como tienen que ser colocadas.

Referencias

Véase también
 Lámpara incandescente
 Contaminación lumínica

Enlaces externos
 Tipos de Balizas SOV
 Ejemplos concretos para el balizamiento

Orientación
Protección Civil
Ingeniería civil
Luces en la aviación
Control del tráfico aéreo

Baliza de señalización de obstáculos fijos


An Phymatidium falcifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Phymatidium falcifolium in nahilalakip ha genus nga Phymatidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phymatidium

Phymatidium falcifolium


Kastamonu, Türkiye'nin kuzey kesiminde, Karadeniz Bölgesi'nde yer alan ildir. İlin komşularını (kuzeyden saat yönünde ilerlendiğinde) Sinop, Çorum, Çankırı, Karabük ve Bartın illeri oluşturmakta olup, ilin ayrıca kuzeyde Karadeniz'e kıyısı bulunmaktadır. İlin merkezi aynı isimli Kastamonu şehridir.

Etimoloji
Kastamonu ismine ilişkin bilimsel bir etimolojik çalışma bulunmamakla birlikte, kentin ismine dair birkaç farklı görüş ifade edilmektedir.

Bu görüşlerden biri, Bizans İmparatorluğu döneminde bölgede hüküm süren Komninos Hanedanı'na atfen gerçekleştirilen isimlendirmedir. Bu isimlendirme kökeninde ise Komnenlerin Kalesi anlamına gelen Kastra-Komnen ifade yatmaktadır. Hanedanlığın o döneme ait yazılı kayıtlarında Kastamonu ismi Castamon olarak yer almaktadır.

Bir diğer görüşe göre Kastamonu şehri ismini, Gas ve Tumanna kelimelerinin birleşiminden almıştır. Gaslar ya da bilinen adıyla Kaşkalar Kastamonu'nun ilk yerleşimcilerindendir. Tumanna ise o dönemde Kastamonu üzerinde bulunan bir şehir/bölge ismidir. Bu iki kelimenin birleşimi, zamanla Kastamonu şeklini almıştır.

Bir başka görüşe göre ise Kastamonu şehri ismini, Hitit döneminde aynı bölge için kullanılan Kastama isminden almıştır. Kastama ismi zamanla Kastamonu'ya dönüşmüştür.

Edinilen bilgilere göre Kastama şehri Kastamonu civarında aranmalıdır. Bunun için üç neden sıralanabilir:

 İlk neden; Kastama şehrinin, Kaşka bölgesi içinde olmasıdır. I. Arnuvanda ve Aşmunikal'in dua metninde Boğazköy'ün kuzeydoğusunda bulunması gereken kentler ve ülkeler sıralanmıştır: Nerikka, Kastama, Himuua, Uashaia, Patalliia...
 İkinci neden; Hititlerin yazılı kaynaklarında geçen "-ma", "-ama" soneki, Kuzey Anadolu'da yaşayan Kaşkalar için kullanılıyordu.
 Üçüncü neden; Kastama ve Nerik kentindeki fırtına tanrısı kültünün çok uzak olmaması gerektiğidir. Nerik kentinin bugün Samsun'da olduğunu biliyoruz.

Coğrafya
Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nin batı kesiminde yer alan Kastamonu ilinin doğusunda Sinop, batısında Bartın ve Karabük, güneyinde Çankırı ve güneydoğusunda Çorum illeri ile sınırı bulunmaktadır. İlin kuzey kısmının tamamı ise Karadeniz'e kıyı oluşturmakta olup, ilin sahil şeridi uzunluğu 170 km'dir. Kastamonu sahip olduğu bu sahil şeridi uzunluğu ile Karadeniz'e en uzun kıyısı olan il konumundadır. 13.108 km² alan üzerinde yer alan Kastamonu, Türkiye topraklarının %1,7'sini oluşturmaktadır. İl merkezinin denizden yüksekliği 780 metredir. İlin ortalama olarak deniz seviyesinden yüksekliği 775 m'dir. İlin en yüksek noktasını ise 2.565 m ile Çatalılgaz Tepesi oluşturmaktadır. İl genelinde dağlar denize paralel olarak uzanmakta olup, Türkiye'nin Karadeniz'e doğru uzanan çıkıntısının büyük bir kısmını kapsamaktadır.

Konum

İklim
İl genelinde iki çeşit iklim tipi hüküm sürmektedir. İlin kuzeyinde Türkiye'de Karadeniz iklimi görülürken, ilin güney kesimlerinde Karasal iklim görülmektedir. Kıyıya paralel olarak uzanan Küre Dağları, Karadeniz ikliminin iç kısımlarda görülmesini önlemektedir.

Kastamonu'da yağışın aylara dağılımı genel olarak düzenlidir. Kış döneminde yağışlar yıllık yağışın %18'ini, yaz yağışları ise %27'sini oluşturmaktadır. Yağışların büyük bir bölümü ise bahar aylarında yağmaktadır. genelinde kıyıya yakın bölgelerde sık yağış rastlanmaktadır. İl genelinde en az yağış Aralık-Şubat döneminde gerçekleşirken, en çok yağışlar Nisan-Mayıs ayları arasında gerçekleşmektedir.

Kastamonu merkezde yıllık sıcaklık ortalaması 9,8 °C düzeyindedir. Bu ortalama ile Kastamonu kendisine komşu diğer illere göre daha düşük bir sıcaklık ortalamasına sahip olup, bunun nedeni morfolojik yapıdır. Kastamonu'da diğer komşu illere göre tek iklim tipi yerine iki iklim tipi de etkili olmaktadır.

Kastamonu genelinde 1950 ile 2015 yılları arasında ortalama sıcaklık ve yağış miktarları şu şekildedir:

İl genelinde sıcaklığın 42.2 °C ile en yüksek düzeyde ölçüldüğü tarih 30 Temmuz 2000 tarihi olup, Kastamonu'da -23.7 °C ile en düşük sıcaklığın ölçüldüğü tarih ise 15 Ocak 1950 olmuştur. Bir günde Kastamonu'ya düşen en yüksek yağış miktarı 3 Mayıs 1953 tarihinde gerçekleşmiş olup, söz konusu tarihte 104.7 kg/m² yağış düşmüştür.

Bitki örtüsü ve yaban hayat
Kastamonu ilinin yüzölçümünün %74,6'sı dağlık ve ormanlık, %21,6'sı plato ve %3,8'i ovalardan oluşmaktadır. Bu dağılım göz önünde bulundurulduğunda ilin genel olarak tarıma elverişli geniş alanları bulunmamaktadır. Vadilerin etrafında yer alan küçük ovalar bu tür işlemlerin gerçekleştirildiği önemli alanlar olarak işlem görmektedir.

İl genelinde oldukça zengin bitki örtüsü gözlemlenebilmektedir. Devrekani ilçesi dolaylarında orman örtüsüne pek rastlanmamakla birlikte, burada da belirli aralıklarla da olsa ağaç, çalı ve orman kalıntıları görülebilmektedir. Eğilimin daha yumuşak olduğu bu kesimlerde kestane rengi toprakların geniş alanlarda hüküm sürdüğü gözlemlenebilmektedir. Kıyıdan iç kesimlere ilerlendiğinde ve yükselti arttığında kayın ve köknar ağaçları yaygın bir şekilde görülebilmektedir. Podzolik toprakların yayım alanı olan bölgelerde, alt örtü durumunda bulunan eğreltiotu önemli bir yer tutmaktadır.

İlin kuzey kesimlerinde Karadeniz'e kıyısı bulunan Cide ve İnebolu kesimleri arasında daha çok çam, köknar ve kayın türleri arasında yer alan ıhlamur, kestane, karaağaç, gürgen, mersin, kavak, dişbudak ve ahlat türleri yoğun bir şekilde gözlemlenebilmektedir.

İl genelinde bozayı, kızıl geyik, kurt, vaşak, tilki, tavşan, karaca, sansar ve yaban domuzu gibi türlerin yaşam alanları mevcuttur.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Kastamonu ili nüfusu: 378.115'dir. Bu nüfusun %64,55'i şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 13.064  km2'dir. İlde  km2'ye 29 kişi düşmektedir. (Bu sayı Abana'da 151'dir.) İlde yıllık nüfus artış oranı % 0,67 olmuştur.  Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Abana (% 4,63)- Küre (-% 2,39)

6 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 20 İlçe, 20 belediye, bu belediyelerde 173 mahalle ve ayrıca 1.054 köy vardır.

{| class="wikitable"
|-bgcolor="#33FFCC"
| colspan="12" |2022 yılı sonunda Kastamonu ili ve ilçelerinin yerleşim yeri ve nüfusla ilgili sayısal bilgileri
|-
|-bgcolor="#CCFFCC"
|İlçe
|Nüfus
2021
|Nüfus
2022
|Nüfus
Artışı %
|Belediye
Sayısı
|Mahalle
Sayısı
|Köy
Sayısı
|Köy
Nüfusu
|Şehir
nüfusu
|Şehirde
oturan %
|Alanı
 km2| km2'yedüşen kişi|-
|Abana
|4.027
|4.218
|4,63|1
|5
|10
|723
|3.495
|82,86
|28
|151|-
|Ağlı
|3.006
|2.980
| -0,87
|1
|10
|13
|886
|2.094
|70,27
|225
|13
|-
|Araç
|17.920
|18.122
|1,12
|1
|6
|119
|11.447
|6.675
|36,83
|1446
|13
|-
|Azdavay
|7.290
|7.233
| -0,79
|1
|4
|49
|4.103
|3.130
|43,27
|759
|10
|-
|Bozkurt
|9.170
|9.064
| -1,16
|1
|5
|32
|3.882
|5.182
|57,17
|308
|29
|-
|Cide
|22.136
|22.179
|0,19
|1
|16
|75
|11.075
|11.104
|50,07
|272
|82
|-
|Çatalzeytin
|7.229
|7.386
|2,15
|1
|2
|41
|3.959
|3.427
|46,40
|652
|11
|-
|Daday
|8.073
|8.002
| -0,88
|1
|4
|60
|5.269
|2.733
|34,15
|843
|9
|-
|Devrekani
|12.132
|12.037
| -0,79
|1
|8
|54
|6.508
|5.529
|45,93
|715
|17
|-
|Doğanyurt
|5.428
|5.342
| -1,60
|1
|2
|25
|4.288
|1.054
|19,73
|193
|28
|-
|Hanönü
|4.134
|4.197
|1,51
|1
|3
|20
|2.061
|2.136
|50,89
|417
|10
|-
|İhsangazi
|5.292
|5.204
| -1,68
|1
|10
|23
|2.377
|2.827
|54,32
|445
|12
|-
|İnebolu
|20.675
|20.571
| -0,50
|1
|14
|77
|10.040
|10.531
|51,19
|417
|49
|-
|Küre
|5.431
|5.303
|-2,39|1
|4
|34
|2.834
|2.469
|46,56
|406
|13
|-
|Merkez|152.541
|155.286|1,78
|1
|20
|177
|26.579
|128.707
|82,88
|1847
|84
|-
|Pınarbaşı
|5.688
|5.787
|1,73
|1
|6
|27
|3.294
|2.493
|43,08
|546
|11
|-
|Seydiler
|4.289
|4.366
|1,78
|1
|7
|23
|1.433
|2.933
|67,18
|252
|17
|-
|Şenpazar
|4.304
|4.268
| -0,84
|1
|10
|15
|2.659
|1.609
|37,70
|233
|18
|-
|Taşköprü
|37.119
|36.961
| -0,43
|1
|14
|126
|20.132
|16.829
|45,53
|1758
|21
|-
|Tosya
|39.708
|39.609
| -0,25
|1
|23
|54
|10.476
|29.133
|73,55
|1302
|30
|-
|-bgcolor="#AFEEEE"
|Kastamonu|375.592|378.115|0,67|20|173|1.054|134.025|244.090|64,55|13.064|29|}
 Tarihsel nüfus
Kastamonu'nun 1940 yılından günümüze kadar ortaya çıkan nüfus bilgileri şu şekildedir:

 Göç
Kastamonu ili genel itibarıyla göç veren bir il konumunda olsa da, özellikle son yıllarda aldığı göç ile nüfusta artış yaşamıştır. En son 2016'da gerçekleştirilen nüfus sayım sonuçlarında Kastamonu ili 18.898 göç vermesine rağmen, ile göç eden 20.577 kişi ile ‰4,46 (Binde 4,46) bir göç alış artış hızı yakalamıştır.

Kastamonu nüfusuna kayıtlı olan ancak diğer illerde yaşayan Kastamonu nüfusu yüksek düzeyde bulunmaktadır. Bu iller içerisinde İstanbul, en çok Kastamonu nüfusuna kayıtlı kişinin yaşadığı il konumundadır. 2016 ADNKS verilerine göre İstanbul'da, Kastamonu il genelinde yaşayandan fazla Kastamonulu yaşamaktadır. Söz konusu yılda gerçekleştirilen sayım sonuçlarına göre 557.166 kişi İstanbul'da ikamet etmektedir. Bunun haricinde il nüfusuna kayıtlı olup başka illerde ikamet eden ayrıca 179.382 kişi daha yaşamaktadır. Bu veriler ışığında Kastamonu ili de dahil Türkiye genelinde Kastamonu nüfusuna kayıtlı 1.113.493 kişi yaşamaktadır.

 Tarihçe
1947 ve 1948 yılları arasında Kastamonu'da yapılan araştırmalar sonucu Gölköy Enstitüsü çevresinde çakmak taşından yapılma bir alet bulunmuş, bu aletin Orta Paleolitik dönemden kaldığı öğrenilmişti.

1951 yılında yapılan araştırmalar sonucu da Tahta ve Malak köyleri etrafında Abevilyen (Chelléen), Mikokiyen (Micoquien) çağından kalma el baltalarıyla; Musteryen (Mousterian) ve şüpheli olarak da Üst Paleolitik'e ait tarihi bulgular ele geçirilmiştir.

Yine aynı yıllarda İsmail Kılıç Kökten'in yaptığı geziler sonucu Devrekâni'nin Eksen bölgesinde (Şimdiki Kulaksızlar Barajı civarı) Dikilitaşlar ile karşılaşmış, ancak tarihlendirme yapılabilecek eşya kalıntısı bulamamıştır. Fakat bölgenin kuzeybatısında Bakır Çağına ait çanak çömlekler bulunmuştur.

1994 yılında Devrekâni'nin Kınık köyünde, Delibeyoğlu Sırtı Ören Yeri'nde yapılan kurtarma kazıları sonucu MÖ. 4. binin sonlarından, MÖ. 1. binin ilk yarısına kadar süren üç tabakalı düz iskan yeri keşfedilmiş ve Hititlere ait metal kaplar ele geçirilmiştir.

2009-2011 yılları arasında Cide Bölgesi Yüzey Araştırması kapsamında Cide ve Şenpazar ilçelerinde Erken Holosen, Kalkolitik, Erken Tunç, Orta Tunç ve Geç Tunç Çağına ait tarihi kalıntılar ele geçirilmiştir.

2018 yılında başlanan, Araç'ta yapılan, Kahin Tepe kazısında da bir taş işliği ile beraber Erken Tunç Çağı'na ait kalıntılar, daha sonra da Göbeklitepe ile aynı döneme (Akeramik Neolotik Dönem) işaretlenen öğütme taşı ve süs eşyaları bulundu.

Farklı dönemlerde yapılan kazılar sonucu Taşköprü ilçesinde Pompeiopolis antik kenti gün yüzüne çıkarılmıştır. Şehirde birçok mozaik ve Roma ve Paflagonya dönemlerine ait sikkeler ortaya çıkarılmıştır. Mozaiklerin birinde Yunanca "Eiselte Efagato" yani "İyilik İçin İyilikle Gir" sözleri yazılıdır.

 Hitit Dönemi
Kastamonu'nun bilinen geçmişi, Hitit İmparatorluğu ile başlar. Ancak Hititler bu bölgeyi uzun süre elinde tutmayı başaramamış, bölge Kaşkalar ile tarih boyunca güç dengesine bağlı olarak el değiştirmiştir. Hititlerden sonra Frigya ve Lidya Krallıklarının egemen olduğu bu topraklar MÖ 4. yüzyılda Perslerin eline geçmiştir. MÖ 4. yüzyılda  Büyük İskender Anadolu ile birlikte Kastamonu topraklarını da Makedonya'ya katmıştır.

İskender'den sonra yöreyi ele geçiren Pontus Krallığı MÖ 1. yüzyılda Romalılar tarafından ortadan kaldırılmıştır. Uzun yıllar Roma İmparatorluğu sınırları içinde kalan Kastamonu MS 395 yılında İmparatorluğun bölünmesiyle bütün Anadolu gibi Bizans İmparatorluğu'na katılmıştır.

 Romalı ve Bizanslılar Dönemi
Bugün Kastamonu ve çevresindeki illeri de içine alan ve Romalılar devrinde adına Paflagonya (Pophlagonia) denilen bölgede yer almaktadır.

Romalılar devrinde Taşköprü'nün (Pophlagonia) eyalet merkezi olduğu zamanlar Kastamonu küçük bir kasaba olup, Bizans devrinde ve özellikle imparatorluk hanedanlarından olan Komnenler soyunun memleketi olan şehrin iktidarları döneminde gelişmeye başlamıştır. Bu hanedan zamanında buraya bir kale yapılmış ve Komnenler'in kalesi anlamında "Kastra Komneni" denilmiştir. Bu kelimenin Türkmenlerin bölgeye yerleşmesiyle zamanla ("Kastamoni", "Kastamonu") bugünkü şekline dönüşmüştür.

 Selçuklu ve Osmanlı Dönemi
Moğol istilası önünde Türkistan ve İran'dan kaçan Türklerin, ikinci büyük göç dalgasından da en fazla etkilenen şehirlerin başında Kastamonu gelmiş ve İç Anadolu'da Moğollara karşı tutunamayan birçok Türk boyu Ilgaz Dağları'nın kuzeyine yani Kastamonu'ya sığınmıştır. Yirmi dört Oğuz boyunun neredeyse tamamı Kastamonu çevresinde yurt tuttuğu gibi, Alpı, Alpağut, Dânişmendli, Kıpçak, Karluk, Çiğil, Yağma gibi Türk boyları da Kastamonu'ya yerleşmişlerdir. Kastamonu'da hâlen birçoğu yaşatılan Kayı, Bayat, Çavundur, Kınık, Îğdir, Afşar, Büğdüz, Bayındır, Çepni, Karaevli gibi yer adları Oğuz iskanının mahiyetini çok iyi ifade etmektedir. 1260'lı yıllarda İbn Sa'd bu kente "Türkmenlerin Başkenti" adını vermiştir. Yine onun kaydına göre, bu tarihlerde Kastamonu bölgesinde 100 bin çadır halkı yığılmıştır.

Kastamonu'nun ilk defa Türklerin eline geçmesi Danişmentliler zamanında Danişmend Ahmed Gazi'nin oğlu Gümüştekin Gazi devrinde "1105 yılında" gerçekleşmiştir. 100 yıla yakın bir zaman Danişment idaresinde kalan şehir ve çevresi 15 yıl süre ile tekrar Bizanslılara geçmiş, 1213'te Anadolu Selçuklu Sultanı Alaaddin Keykubat'ın emriyle Selçuklu kumandanı Hüsamettin Çoban bey tarafından zaptedilmiştir.

Moğollar tarafından bölgenin ikinci kez zaptına memur edilen Şemsettin Yaman Candar kumandasındaki ordu 1292 yılında Kastamonu'ya giderek Muzafferettin Yavlak Arslan birliğini bozguna uğratmış kendisi de öldürülmüştür. Muzafferettin Yavlak Arslanın oğlu Mahmut bey, babasının intikamını almak için mücadeleye girmiş ve Şemsettin Yaman Candar'ı buradan batıya sürmeyi başarmıştır. Şemsettin Yaman Candar'ın ölümünden sonra Süleyman Paşa tarafından 1309 yılında Kastamonu yeniden zaptedilmiş, toprakları genişletilerek "Candaroğulları Beyliği"ni kurmuş ve Çobanlar hakimiyetine son vermiştir.

Osmanlı devletinin kuruluş sürecinde Bizans'a karşı düzenlenen seferlerde Kastamonu'daki yerleşik Türkler, Osmanlı Beyliğine yoğun bir destek vermişlerdir.

1333'lerde Kastamonu'ya uğrayan ünlü gezgin İbn Batuta, "Kastamonu (Anadolu'daki) şehirlerin en büyük ve en güzellerindendir… Hiçbir ülkede fiyatları bu şehirden daha ucuz bir yer görmedim." şeklindeki açıklamalarıyla şehrin büyüklüğüne ve hayat şartlarının elverişliliğine ışık tutmuştur.

İsfendiyar Beyden sonra "İsfendiyaroğulları" adını da alan Candaroğulları Beyliği 1460 yılında Osmanlı İdaresine girinceye kadar önemli bir ilim ve kültür merkezi olmuş, birçok ilim adamı yetiştirmiş, Osmanlılar zamanında da bu özelliğini devam ettirmiştir.

Kastamonu, Fatih Sultan Mehmet'in 1460 yılında Sinop'la birlikte bu şehri alarak Candaroğulları Beyliğini ortadan kaldırmasından sonra Osmanlı Devletine katılmıştır.

Osmanlı döneminde Kastamonu; Önce Anadolu Eyaleti'nin bir sancağı olmuş, daha sonra kendi başına eyalet olmuş ve en sonunda vilayet olup en geniş sınırlarına ulaşmıştır.

 Millî Mücadele ve Cumhuriyet dönemi
Kastamonu Ulusal (Millî) Mücadele sırasında lojistik destek açısından en güvenilir bölge olması nedeniyle büyük yarar sağlamıştır. İstanbul'dan kaçırılan silah ve cephaneler, İnebolu'dan başlayan İstiklâl Yolu üzerinden Ankara'ya sevk edilmiştir. Gemilerle gelen cephaneler kayıklarla karaya taşınmış, bu büyük yardımın sonucu olarak İnebolulu kayıkçılara Beyaz Şeritli İstiklal Madalyası verilmiştir.Mustafa Eski, Kastamonu Basınında Milli Mücadele'nin Yankıları, syf. 15

28 Eylül 1919 tarihinde kurulan Müdafaa-i Hukuk Cemiyetinin Kastamonu şubesi, savaş boyu asker sevkiyatı, silah, cephane yardımı ve para toplama gibi birçok konuyla yakından ilgilenmiştir.

1921 yılında Hilâl-i Ahmer Cemiyetinin Kastamonu şubesi açılmış, aynı yıl ülke genelinde en çok hizmet veren dernek olmuş ve takdir edilmiştir.

Türk egemenliğine geçtikten sonra hiç düşman istilasına uğramamış olan Kastamonu, Çanakkale ve İstiklâl savaşında en fazla şehit veren illerimizden biridir. Hatta Ersizlerdere köyünün ismi köydeki tüm erkeklerin savaşa gidip şehit olmasını anlatmaktadır. İl, Çanakkale Savaşında 2.527 şehit verdi Meşhur "'Çanakkale Türküsü'", Kastamonulu İhsan Ozanoğlu'na aittir.

 İdari yapılanma
Kastamonu ili kendi içerisinde 20 ilçeye ayrılmıştır. Söz konusu ilçelere bağlı olan 1.058 adet köy mevcuttur. Kastamonu köy sayısı bakımından Türkiye'de en fazla köye sahip ikinci il konumundadır. İl genelinde ise toplamda 3.532 adet yerleşim alanı mevcuttur.

 İlçeler

 Kastamonu (merkez ilçe)
 Abana
 Ağlı
 Araç
 Azdavay
Pınarbaşı
 Bozkurt
 Cide
 Çatalzeytin
 Daday
 Devrekani

 Doğanyurt
 Hanönü
 İhsangazi
 İnebolu
 Küre

 Pınarbaşı
 Seydiler
 Şenpazar
 Taşköprü
 Tosya

 Konum

 Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Kastamonu Valisi, 1968-Aksaray doğumlu Avni Çakır'dır. 17 Haziran 2020 tarihinde İçişleri Bakanlığı Hukuk Hizmetleri Genel Müdür Vekili
iken atanmıştır.

Kastamonu Belediye Başkanı, 1967-Taşköprü doğumlu Rahmi Galip Vidinlioğlu (MHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %49,55 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Kastamonu İl Genel Meclisi üye sayısı, 28 AK PARTİ, 14 MHP ve 3 CHP olmak üzere 45'dir. Kastamonu Belediye meclisi ise 9 AK PARTİ, 18 MHP ve 4 CHP olmak üzere 31 üyeden oluşur.

Kastamonu ili 1920 yılında bu yana Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde temsil edilmektedir. TBMM'de üç milletvekilliği ile temsil edilen Kastamonu ilinde tek seçim bölgesi bulunmaktadır.

Türkiye genelinde çok partili siyasi sistemde 1946 ile 2015 yılları arasında gerçekleştirilen on dokuz farklı seçimde ili temsilen on beş farklı siyasi partiden 111 milletvekili mecliste bulunmuştur. 1946 yılında gerçekleştirilen ilk çok partili seçimlerde on bir milletvekili ile mecliste temsil edilen Kastamonu, ilerleyen yıllarda il genelinde yaşanan göçün de etkisi ile mecliste temsil gücünde kayıplar yaşamıştır. İl 2011 genel seçimlerinden başlamak üzere güncel olarak üç milletvekili ile temsil edilmektedir.

2018 Genel seçimleri sonucu, Kastamonu'yu temsilen TBMM'e AKP'den 2 milletvekili (Hakkı Köylü ve Metin Çelik), CHP'den 1 milletvekili (Hasan Baltacı) seçilmiştir.

 Kültür

Tarihçesi binlerce yıl öncesine dayanan önemli uygarlıklar merkezi olan ve kültür şehri olarak gelişen Kastamonu zengin tarihi ile arkeolojik bakımdan zengin illerimizden biridir.

Kastamonu, Anadolu Türk-İslâm kültürünün önemli merkezlerinden biridir. Bu kültür, yörenin Türkler tarafından fethinden sonra Beylikler-Selçuklu-Osmanlı ve Cumhuriyet döneminde inşa edilen ve bir kısmı günümüze kadar gelen mimarî eserler ve yer isimleri yanında halkın günlük yaşantısında etkili örf-adet ve geleneklerde de kendini göstermektedir.

İlin görülmeye değer başlıca tarihî-kültürel eserleri arasında camiler, külliyeler, medreseler, türbeler ve kale bulunmaktadır.Şeyh Şaban-ı Veli Külliyesi ilin en büyük ve en önemli dini turizm merkezidir. Hisarardı semtinde yer alan külliye; cami, türbe, asa suyu, şadırvan, kütüphane ve ahşap konaklardan meydana gelmektedir. Külliyede M. 1575-1900 yılları arasında yapılanmalar ile genişlemiştir.
Buna ek olarak Karanlık Evliya Türbesi, Aşıklı Sultan Türbesi, Atabey Gazi Türbesi, Hepkebirler Türbesi, Müfessir Alaaddin Türbesi, Hatun Sultan Türbesi, Şeyh Mehmet Efendi (Sacayaklı Sultan) Türbesi, Yılanlı Külliyesi, Nasrullah Külliyesi ve içerisinde yer alan Münire Medresesi (Bayraklı Medrese), Benli Sultan Külleyisi diğer başlıca turizm noktaları arasında yerini almaktadır.

Taşköprü ilçesinde Pompeipolis (Zımbıllı) harabeleri ve hâlen kullanılan-ilçeye ismini veren tarihî "taşköprü", Kastamonu Endüstri Meslek Lisesi yanında Ev-Kaya mezarı, İsmailbey Şehinşah kaya mezarları, Arslantaş mezar odası, Tekkeşin ve Ömerli köyleri arasında Kalenderağa kaya mezarları, Emirler köyünde Berat kaya mezarları, Kayalı köyünde İnönü mağaraları, Kavak köyünde Arı kayası, Baltacıkuyucağında Molla Ahmet kayası, Pınarbaşında Ilgarini Mağaraları arkeolojik alanlardan birkaçıdır.

Kastamonu Arkeolojik ve Etnoğrafya Müzesi Batı Karadeniz Bölgesi'nin Millî Sanat ve kültür kalıntılarının toplandığı bir müzedir. Müze binası Mimar Kemalettin tarafından 1909 yılında planı çizilmiş ve 1910 yılında İttihak ve Terakki Kulübü olarak inşa edilmiştir. İstiklal Savaşı yıllarında Kastamonu Gençlik Teşkilatı, sonra İstiklal Mahkemesi olarak kullanılmıştır. Daha sonra Halk Fırkası ve Türk Ocağı burada faaliyetini sürdürmüştür

Mustafa Kemal Atatürk'ün 23 Ağustos 1925'te Kastamonu'yu ziyaretinde Şapka ve Kıyafet İnkılabı bu binada ilan edilmiştir. Atatürk'ün şapka devrimini Kastamonu'da gerçekleştirme kararını ve bunun sebebini kendi sözleriyle şöyle özetliyor: "Niçin Kastamonu'yu seçtiğimi bilmezsin. Dur, anlatayım. Bütün vilayetler beni tanırlar; ya üniformayla veya fesli, kalpaklı sivil elbiseyle görmüşlerdir. Yalnız Kastamonu'ya gidemedim. İlk önce nasıl görürlerse öyle alışırlar, Türkiye beni öyle görür, yadırgamazlar. Üstelik, bu vilayetin hemen hepsi, asker ocağından geçmişlerdir, itaatlidirler, munistirler. Bunun için şapkayı orada giyeceğim." der.

Bina 1940 yılında Eski Eserler Deposu olarak kullanılmıştır. 1952 yılında da Müze Müdürlüğü haline getirilmiştir. Müzede Jeolojik fosil kalıntıları ile Prehistorik çağlardan zamanımıza kadar gelen çeşitli medeniyetlerin kültür kalıntıları ve etnoğrafik eserler teşhir edilmektedir.

Batı Anadolu ağzı kullanılmaktadır.

 Eğitim
Kastamonu il genelinde birçok ilk ve orta dereceli okul bulunmaktadır. İlde Millî Eğitim Müdürlüğü ile merkez ilçe hariç her ilçede İlçe Millî Eğitim Müdürlüğü bulunmaktadır. İl Millî Eğitim Müdürlüğü aynı zamanda merkez ilçe Millî Eğitim hizmetlerini de yürütmektedir. 2015 verilerine göre il genelinde Millî Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı 403 ilköğretim okulu ile lise bulunmaktadır. Bu eğitim kurumlarından 5 tanesi Abana'da, 6 tanesi Ağlı'da, 22 tanesi Araç'ta, 8 tanesi Azdavay'da, 6 tanesi Bozkurt'ta, 22 tanesi Cide'de, 7 tanesi Çatalzeytin'de, 12 tanesi Daday'da, 10 tanesi Devrekani'de, 43 tanesi Doğanyurt'ta, 3 tanesi Hanönü'nde, 8 tanesi İhsangazi'de, 46 tanesi İnebolu'da, 13 tanesi Küre'de, 5 tanesi Pınarbaşı'nda, 8 tanesi Seydiler'de, 13 tanesi Şenpazar'da, 43 tanesi Taşköprü'de, 32 tanesi Tosya'da ve 91 tanesi de Kastamonu merkez ilçede yer almaktadır.

Kastamonu'daki Türkiye'nin ilk resmi lisesi ve Anadolu'da açılan ilk lise olan Abdurrahman Paşa Lisesi, 2 Mayıs 1885'te Osmanlı İmparatorluğu döneminde açılmış bir eğitim kurumudur. Abdurrahma Paşa Lisesi I. Dünya Savaşı yıllarında lise bölümünde sınıfların birçoğunu açamadığı için 1916-1917 ile 1917-1917 ders yıllarında mezun verememiştir.

Kastamonu'da bulunan Kastamonu Üniversitesi sahip olduğu on üç fakülte, iki enstitü, üç yüksek okul ve on bir meslek yüksek okulu ile ilin en önemli üniversitesi konumundadır. 01 Mart 2006 tarih ve 5467 sayılı kanun ile kurulan Kastamonu Üniversitesi, 2006 yılına kadar Gazi Üniversitesi'nin diğer illerde bulunan okul ve kampüslerinin bir bölümünü oluşturmaktaydı.

2015 verilerine göre ilde öğrenim gören üniversite öğrenci sayısı 20.450, öğretim elemanı sayısı da 704'tür.

 Ekonomi
Kastamonu ekonomisi geniş ölçüde tarıma dayalı bir konumdadır. İl genelinde sanayi son yıllarda gelişim göstermekte olup, ilde birkaç yerde Organize Sanayi Bölgeleri bulunmaktadır. Türkiye'nin orman bakımından en zengin alanlarından biri konumunda olan Kastamonu'da, ormancılık gelişmiş bir durumdadır.

 Tarım
Kastamonu il genelinde arazilerin %59'unun ormanlık ve fundalık olması, kışların uzun ve sert geçmesi, arazi yapısının engebeli olması, birinci sınıf tarım arazisinin olması, sulama imkanlarının yetersizliği bitkisel üretimde çeşitliliği azaltmaktadır. Tarım arazilerinin darlığı tarla bitkileri üretimini kısıtlamakta, ilkbahar geç don olayları meyveciliğin ekonomik olmasını zorlaştırmaktadır. İl genelinde en çok buğday, arpa, mısır, pirinç, nohut, şekerpancarı, patates ve sarımsak ekimi gözlemlenmektedir. Meyve olarak da üzüm, elma ve erik, kiraz, armut çoğunluğu oluştururken, bunun haricinde son dönemlerde ceviz elde ediminde artış yaşanmaktadır.

Kastamonu açısından sarımsak önemli bir ürün olup, Türkiye üretiminin yaklaşık dörtte biri bu ilde gerçekleştirilmektedir. İl geneli topraklarında  bulunan selenyum minerali nedeniyle Kastamonu sarımsağının tat ve kalitesi diğer bölgede yetişen sarımsaklara göre daha iyi sonuç verebilmektedir. İlin Taşköprü ilçesinde üretilen sarımsağın coğrafi işaret tescil belgesi bulunmaktadır.

Kastamonu geçmişten bu yana kadar varlığını bozulmadan sürdüren doğal alanların varlığı ve organik tarım için elverişli tarım arazileri ile organik tarım açısından yüksek potansiyele sahiptir. Bu nedenle sarımsak, pirinç, üryani eriği, siyez bulguru gibi yerel marka ürünlerinin  organik tarıma kazandırılarak daha fazla katma değer amaçlanmaktadır.

Tarımsal faaliyetlerin yanı sıra hayvancılıkta toplum arasında yaygın bir konumdadır. Özellikle büyükbaş hayvan yetiştiriciliği önemli bir faaliyet konusudur. Yetiştiriciliği gerçekleştirilen sığır, manda gibi büyükbaş hayvanların sütünden, etinden ve derisinden faydalanılmaktadır. Günümüzde güncel olarak artık pek kullanılmasa da eski yıllara büyükbaş hayvanlar tarımsal faaliyetlerin icrasında sıklıkla kullanılmaktaydı. Bunun yanı sıra keçi, koyun gibi küçükbaş hayvan yetiştiriciliği de gerçekleştirilmektedir. Bunların haricinde kümes hayvanı yetiştiriciliği ile arıcılıkta yaygın olarak görülebilmektedir. İl genelinde 2013 verilerine göre 315.069 büyükbaş, 132.059 küçükbaş, 290.000 kanatlı hayvan ile 56.922 arı kovanı bulunmaktadır.

 Sanayi
Kastamonu sanayisi son dönemlerde gelişim göstermekte olup, bu gelişim ile beraber yatırımcılara önemli imkanlar sunmaktadır. Sanayi yapısı içinde tarım ve orman ürünlerine ilişkin sektörler ön plana çıkmaktadır. İl genelinde küçük ve orta ölçekli firmaların birbirleriyle ve tamamlayıcı bir şekilde üretim yapmalarını sağlamak adına üç adet organize sanayi bölgesi mevcuttur. Bunlar ilin merkezinde diğer ikisi de Tosya ve Seydiler ilçelerinde yer almaktadır.

İlin ticari hayatının en yoğun yaşandığı ilçeler Merkez, Tosya, Taşköprü ve İnebolu ilçeleridir.

İl genelinde 2013 yılı verilerine göre $110 milyon düzeyinde ihracat gerçekleştirilmiş olup, ihracat ürünlerinde en yüksek payı demir dışı metal cevheri oluşturmuştur. Bunun dışında atık ve hurdalar, plastik ürünler, giyim eşyası, kum, kil, tahta plaka (kontrplak, yonga, levha, sunta), maden, taş ocağı ve inşaat makinaları da ihracatı gerçekleştirilen ürünler arasında yer almaktadır.

Aynı yılın verilerine göre Kastamonu genelinde $29 milyon düzeyinde ithalat gerçekleştirilmiştir. İthal edilen ürünler arasında kaldırma ve taşıma tezgâhları çoğunluğu oluştururken, bunun haricinde elektrik motoru, jeneratör, suni ve sentetik elyaf, iplik ve dokunmuş tekstil, sentetik kauçuk ve plastik malzemeleri gibi ürünler bulunmaktadır.

 Maden
İl belli yeraltı madenlerine de sahip olmaktadır. Kastamonu il genelinde bakır madeni olmak üzere cıva, kuvarsit, kromit, feldspat, boksit ve mermer madenleri rezervleri bulunmaktadır. Bunların haricinde demir, manganez, taşkömürü, linyit ve grafit madenlerinin muhtemel rezervleri tahmin edilmektedir.

İlin özellikle Küre ilçesi içerisinde yoğun miktarda bulunan bakır madenleri ilin en önemli gelir kaynaklarından birini oluşturmaktadır.

 Spor

Kastamonu'da futbol, basketbol, hentbol, voleybol gibi çeşitli spor dallarında birçok takım ili üst liglerde temsil etmiş ya da günümüzde de etmektedir. İl genelinde en sevilen spor dalı futboldur.

2015-2016 Sezonu Hentbol Challenge Cup'da  Kastamonu Belediyesi GSK kadın takımı, Avrupa 2.si olmuştur.

2018-2019 Sezonu sonunda, Kastamonuspor 1966 2. Ligi 7.sırada tamamlamıştır. BAL ve Kadın futbol liglerinde birer takımı yer almıştır. Hentbol kadınlarda Kastamonu Belediyesi GSK süper ligde şampiyon olmuştur.. Ayrıca Basketbol kadın 1. Liginde takımı Kastamonu GSK lig 6.sı olmuştur.

Ziraat Türkiye Kupası'nda  Kastamonuspor 1966, 4. turda Altay'a elenmiştir.Hentbol Kadınlar Türkiye Kupası'nda Kastamonu Belediyesi GSK final oynayarak, Muratpaşa Belediyesi'nin ardından 2.olmuştur.

Avrupa EHFCup Kadınlar'a katılan Kastamonu Belediyesi GSK, 2. turda elenmiştir.

 Futbol
Kastamonuspor ilin futbol takımıdır. 1966 yılında kurulmuş ve 1967-1969 yılları arasında 2. Ligde mücadele etmiştir. 1969'da 3. lige düşen kulüp, 1969-1977 yılları arasında 3. ligde mücadele etmiş ve 1977'de Amatör Lige düşmüştür. 1984-85 sezonunda yeniden 3. lige alınan kulüp, o tarihten sonra uzun yıllar 3. ligde mücadele etmiştir. 2012-2013 sezonunda ise Bölgesel Amatör Lige 2013-2014 sezonunda ise Kastamonu 1. Amatör Küme'ye düşmüştür. 2014-2015 sezonu öncesinde yeniden yapılanmaya giden takım, Bölgesel Amatör Lig ekiplerinden Tosya Belediyespor ile güç birliğine giderek Kastamonuspor 1966 ismi ile yoluna devam etmiştir. Söz konusu sezon BAL'da şampiyon olan takım, tekrar 3. Lig'e yükselme başarısını göstermiştir. 2015-2016 sezonunda mücadele verdiği 3. Lig'de de şampiyon olan takım 1969 yılında veda ettiği 2. Lig'e şampiyon olarak yeniden yükselme başarısı göstermiştir. Kulüp 2016-2017 sezonundan bu yana 2. Lig'de mücadele edecektir.

İlin 2015-2016 sezonunda bu yana BAL temsilcisi olarak Kastamonu İl Özel İdare Köy Hizmetlerispor bu ligde mücadele etmektedir.

Kastamonuspor 1966, 2017-2018 sezonunda sezonu 11.sırada, 2018-2019 sezonunda ise ikinci sırada tamamlamıştır. 2018-2019 normal sezonunun ardından ligi ikinci sırada bitirmesi sonucunda play-off oynamaya hak kazanmış ancak ilk turda Sarıyer'e elenerek 1. Lig'e yükselme mücadelesini sonlandırmıştır.

Ekim 2019'da yönetim kurulu kararıyla Gün Medya Grubu (GMG) ile sponsorluk anlaşması yapılmış, takım adına sponsor alınarak isim değişikliğine gidilmiş ve bundan sonraki süreçte takımın adının GMG Kastamonuspor olduğu ifade edilmiştir.

 Basketbol
Türkiye Kadınlar Basketbol Ligi'nde mücadele eden Ferko Ilgaz M.R. Kastamonu BSK, 2017-18 sezonu sonunda 2. Lige düşmüştür.

 Voleybol
İlin voleybol branşında en başarılı ekiplerinden biri olan Bozkurt Belediyespor, Bozkurt ilçesini Türkiye Erkekler Voleybol 1. Ligi'nde temsil etmiş, üç sezon boyunca mücadele verdiği ligde 2009-2010 sezonunda son iki sırada yer alarak küme düşmüştür. Bir sonraki sezonda yer alması gereken Türkiye Erkekler Voleybol 2. Ligi'ne de katılmayan Bozkurt Belediyespor liglerden çekilmiştir.

 Hentbol
Kastamonu'nun hentbolda en üst ulusal ligde yer alan takımı Kastamonu Belediyespor'dur. Kastamonu Belediyespor Türkiye Bayanlar Hentbol Süper Ligi'nde mücadele etmektedir. Kulüp tarihinin en başarılı dönemini 2015-2016 sezonunda mücadele ettiği Avrupa kupalarında finale kalarak elde etmiştir. Hentbol Kadınlar Challenge Kupası'nda finale yükselen Kastamonu ekibi, 30 Nisan 2016 tarihinde İstanbul'da Haldun Alagaş Spor Salonu'nda oynanan ilk mücadelede İspanya temsilcisi Rocasa Gran Canaria ACE takımına 29-25 yenilmiş, 7 Mayıs 2016'da oynanan rövanş mücadelesinde de rakibine bu sefer deplasmanda 33-29 yenilerek kupada ikinci olmuştur.

Bunun haricinde hem erkeklerde hem de kadınlarda alt liglerde de hentbol takımları bulunan Kastamonu'da, hentbol mücadeleleri Kastamonu Atatürk Spor Salonu'nda gerçekleştirilmektedir.

Kastamonu Belediyespor haricinde ilin alt liglerde de temsilcileri bulunmaktadır. Türkiye Bayanlar Hentbol 1. Ligi'nde mücadele eden Kastamonu Artsam Koleji SK 2015-2016 sezonunda Play-Off mücadeleleri sonucunda grubu ikinci tamamlayarak 2016-2017 sezonundan itibaren Süper Lig'e katılmış, o sezon küme düşmüştür. Kastamonu Artsam Koleji SK'nın 2017-18 sezonu sonunda tekrar Süper Lig'e yükselmesi ile birlikte Kastamonu ili ligde iki takım ile temsil edilecektir. Bu takımların haricinde Türkiye Bayanlar Hentbol 2. Ligi'nde de Kastamonu Gençlik SK ili temsil etmektedir.

2017-2018 sezonunda Kastamonu Belediyesi GSK, Hentbol Avrupa Şampiyonlar Ligi ön elemeyi kaybederek, EHF Cup''' da 3.olmuştur.. turdan devam etmiş ve 3. tura geçmiştir.

Önemli spor tesisleri: Kastamonu Gazi Stadyumu (4.033), Atatürk Spor Salonu (1.064), Ilgaz Kayak Merkezidir.

Ulaşım

Karayolu
Kastamonu iline, İstanbul'dan karayolu ile ulaşım E-80 ve D-100 karayolları Gerede üzerinden ve devamında D-030 karayolu ile de Karabük ve Araç üzerinden ulaşım sağlanabilmektedir. İl, İstanbul'a 500 km, başkent Ankara'ya ise 240 km mesafededir.

Denizyolu
İlin Karadeniz'e 170 km'lik bir sahil şeridi mevcut olup, bu sahil şeridi boyunca ilin altı ilçesi yer almaktadır. İnebolu'da küçük tonajlı gemilerin yük alıp boşaltabilecekleri bir liman bulunmaktadır. Bunun haricinde Cide, Abana ve Çatalzeytin ilçelerinde de küçük limanlar mevcuttur.

Havayolu
İl sınırları içerisinde yapımı 1959 yılında gerçekleştirilen Kastamonu Havalimanı yolcu yetersizliği sebebiyle kısa süre sonra kapatılmış, 1990 yılında da dönemin siyasi gelişmeleri doğrultusunda "her ile bir havalimanı" sloganı ile bakımı yapıldıktan sonra 1994 yılı itibarıyla tekrar hizmete açılmıştır. Ancak ikinci açılışında da buraya gerçekleştirilen birkaç deneme uçuşu haricinde alan kullanılmayarak tekrar atıl konuma düşmüştür.

2011 yılın içerisinde Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı ile Kastamonu Valiliği arasında yapılan mutabakat sonucunda tekrar bakıma alınan alan, 2013 yılında tekrar hizmete açılarak, Kastamonu ile İstanbul arasında direkt uçuşlara başlanmıştır. Bunun haricinde Kastamonu ile diğer iller arasında da aktarmalı şekilde bağlantı sağlanmıştır. İl merkezine uzaklığı 10 km olan havalimanına günümüzde Türk Hava Yolları ve Pegasus Hava Yolları tarifeli seferler düzenlemektedir.

Ünlü kişiler
 Rıfat Ilgaz (1911–1993), Türk yazardır. Hababam Sınıfı adlı romanının film uyarlamasıyla Türkiye'de özellikle popülerdir.
 Latîfî, Kastamonu doğumlu 16. yüzyıl divan edebiyatı şairidir.
 Oğuz Atay (1934–1977) Türk yazar.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Kastamonu'nun ilçeleri
 Kastamonu ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kastamonu Valiliği
 Kastamonu il Kültür ve Turizm Müdürlüğü

Kastamonu (il)


فيتو مانوني  من مواليد 2 مارس 1988 في ديزيو في إيطاليا، لاعب كرة قدم إيطالي.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي أتالانتا في موسم 2003، وشارك معهم حتى 2005، وفي موسم 2005 انتقل إلى نادي آرسنال، ومنذ عام 2013 وهو يلعب مع نادي سندرلاند الإنجليزي.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أصول صقلية
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون إيطاليون مغتربون في الدنمارك
رياضيون إيطاليون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون إيطاليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون إيطاليون مغتربون في فرنسا
رياضيون إيطاليون مغتربون في موناكو
رياضيون من لومبارديا
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أتالانتا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري السوبر الدنماركي
لاعبو سندرلاند
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو لوريان
لاعبو ليل
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو موناكو
لاعبو مينيسوتا يونايتد
مانوني
لاعبو نادي إيسبيرغ
لاعبو نادي بارنسلي
لاعبو نادي ريدينغ
لاعبو هال سيتي
مانوني
مواليد في ديزيو

فيتو مانوني


Aru or ARU may refer to:

Education
 Alpha Rho Upsilon, a defunct fraternity in the United States
 Anglia Ruskin University, a university in England
 Ardhi University, a Tanzanian public university

Places
 Aru Islands Regency, a group of islands and the regency in the Moluccas
 Aru, Democratic Republic of Congo, a town in Ituri province
 Aru, Harju County, village in Kuusalu Parish, Harju County, Estonia
 Aru, Saare County, village in Saaremaa Parish, Saare County, Estonia
 Aru, Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad, village in Gachsaran County, Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad Province, Iran
 Aru, Basht, village in Basht County, Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad Province, Iran
 Aru, Damavand, village in Damavand County, Tehran Province, Iran
 Aru, Firuzkuh, village in Firuzkuh County, Tehran Province, Iran
 Aru, Jammu and Kashmir, village in India
 Aruba, IOC and UNDP country code ARU

Sports
 Fabio Aru, Italian cyclist
 Army Rugby Union, organizational body for rugby union in the British Army
 Australian Rugby Union, former name of Rugby Australia, governing body for rugby union in Australia

Technology
 Automated response unit, a telecommunications device
 Autonomous Recording Unit, an audio recording device

People
 Ines Aru (born 1939), Estonian actress
 Krista Aru (born 1958), Estonian historian, museologist and politician
 Peep Aru (born 1953), Estonian politician
 Aru Tateno (born 1997), Japanese ice dancer
 Aru Krishansh Verma (born 1986), Indian actor

Other uses
 American Railway Union, an industrial union in the United States
 Aquarium Rescue Unit, an American jazz-rock band
 Araçatuba Airport, IATA airport code
Arundel railway station, a railway station in England (National Rail code ARU)
 Aru language (disambiguation)
 Aru Kingdom, an early Islamic polity in northeast Sumatra between the 13th and 16th centuries

Estonian-language surnames

Aru


Earl of Shannon is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1756 for the prominent Irish politician Henry Boyle, who served as Speaker of the Irish House of Commons and as Chancellor of the Irish Exchequer. The earldom is named after Shannon Park in County Cork.

The first Earl was made Viscount Boyle, of Bandon, and Baron Castle Martyr at the same time, also in the Peerage of Ireland. Lord Shannon was the second son of Henry Boyle, second son of Roger Boyle, 1st Earl of Orrery, third surviving son of Richard Boyle, 1st Earl of Cork. He was succeeded by his son, the second Earl. He served as Master-General of the Ordnance for Ireland and as Vice-Treasurer for Ireland. In 1786 he was created Baron Carleton, of Carleton in the County of York, in the Peerage of Great Britain. This title gave him and the later Earls an automatic seat in the British House of Lords. The third Earl, son of the second, notably served as Lord Lieutenant of County Cork. On his death the titles passed to his son, the fourth Earl, who briefly represented County Cork in the House of Commons.

, the titles are held by the fourth Earl's great-great-great-grandson, the tenth Earl, who succeeded his father in 2013.

The Honourable Sir Algernon Boyle, sixth son of the fifth Earl, was an admiral in the Royal Navy.

The family seat was Castle Martyr (or Castlemartyr) in Castlemartyr, County Cork, which was the ancient seat of the FitzGeralds.

Earls of Shannon (1756)
Henry Boyle, 1st Earl of Shannon (1682–1764)
Richard Boyle, 2nd Earl of Shannon (1728–1807)
Henry Boyle, 3rd Earl of Shannon (1771–1842)
Richard Boyle, 4th Earl of Shannon (1809–1868)
Henry Bentinck Boyle, 5th Earl of Shannon (1833–1890)
Richard Henry Boyle, 6th Earl of Shannon (1860–1906)
Richard Bernard Boyle, 7th Earl of Shannon (1897–1917)
Robert Henry Boyle, 8th Earl of Shannon (1900–1963)
Richard Bentinck Boyle, 9th Earl of Shannon (1924–2013)
Richard Henry John Boyle, 10th Earl of Shannon (born 1960), known as Harry Boyle

Present peer
Richard Henry John Boyle, 10th Earl of Shannon (born 19 January 1960) is the son of the 9th Earl and his wife Susan Margaret Rogers Hogg. Between 1963 and 2013 he was known formally as Viscount Boyle and is also called Harry Boyle.

In 2003, he was living at Edington House, Bridgwater, Somerset. On 9 May 2013 he succeeded as Earl of Shannon, Viscount Boyle, Baron Castle Martyr, and Baron Carleton.

As of 2019, Shannon was unmarried, and the heir presumptive was his second cousin once removed, Robert Francis Boyle (born 1930).

Male-line family tree

Line of succession

 Henry Boyle, 5th Earl of Shannon (1833–1890)
 Richard Boyle, 6th Earl of Shannon (1860–1906)
 Robert Boyle, 8th Earl of Shannon (1900–1963)
 Richard Boyle, 9th Earl of Shannon (1924–2013)
 Richard Boyle, 10th Earl of Shannon (b. 1960)
Hon. Robert Francis Boyle (1863–1922)
Vivien Francis Boyle (1902–1962)
(1). Robert Francis Boyle (b. 1930)
(2). David de Crespigny Boyle (b. 1959)
(3).  Liam Francis Paton Boyle (b. 2001)
(4). Robert Andrew Boyle (b. 1961)
Hon. Edward Spencer Harry Boyle (1870–1937)
Patrick Spencer Boyle (1906–1978)
Michael Patrick Radcliffe Boyle (1934–2011)
(5). Robert Algernon Radcliffe Boyle (b. 1963)
(6). George Patrick Radcliffe Boyle (b. 1998)
(7). Rupert Alexander Boyle (b. 1968)
David Spencer Boyle (1942–2023)
(8). James Patrick Boyle (b. 1983)

See also
Earl of Orrery
Earl of Cork

References

External links

Earldoms in the Peerage of Ireland
Earl
Noble titles created in 1756

Earl of Shannon


El centro histórico de Cajamarca es el núcleo fundacional de la ciudad de Cajamarca. En 1986 la Organización de Estados Americanos declaró a Cajamarca, "patrimonio histórico y cultural de las Américas". Asimismo, se encuentra en una lista oficial para ser declarado el centro histórico Patrimonio de la Humanidad de la UNESCO.

Los lugares más importantes para visitar en los alrededores de esta bella ciudad son la Plaza de Armas, la Iglesia Santa Catalina (La Catedral), la Iglesia San Francisco, la Iglesia Belén, el Cuarto del Rescate, la Iglesia La Recoleta, el Convento de las Concepcionistas Descalzas, la Capilla Virgen de Fátima, el Cerro Santa Apolonia, etc.

Plaza de Armas

Es una de las plazas más grandes del país y fue escenario de la caída del Imperio Incaico. Aquí se destaca una gran pileta de piedra labrada que data de los primeros años del , colocada en el mismo lugar donde fue ejecutado el inca Atahualpa. A su alrededor encontramos La Catedral, la Iglesia de San Francisco, la  EX Municipalidad y hermosas casonas de construcciones coloniales, que hacen de esta ciudad la de mayor influencia española que cualquier otra ciudad del Perú.

Catedral

Llamada también Iglesia Matriz Santa Catalina. Fue La Real Cédula del 26 de diciembre de 1665 que ordenó establecer una parroquia de españoles en esta ciudad, edificándose en la antigua Casa de Justicia. En 1682 el templo de Santa Catalina sería elevado a la categoría de Catedral.

Luce una hermosa fachada de piedra labrada de origen volcánico correspondiente al plateresco. Combinando armoniosamente columnas, cornisas y hornacinas, todas finamente talladas, es una de las muestras más destacadas del estilo barroco peruano.  Tiene cinco campanas distribuidas por torres laterales que están a medio construir. En su interior son de gran atracción las naves con imágenes de la Virgen del Carmen, Santa Rosa de Lima y San Martín de Porres, destacándose el altar mayor y el púlpito policromado, tallados en madera y recubiertos en totalmente con pan de oro, encontrándose también muebles y pinturas muy valiosas.

Iglesia San Francisco

Llamada inicialmente San Antonio, esta iglesia es de la orden franciscana. Es uno de los primeros templos construidos por los españoles y se ubica frente a la Plaza de Armas.

Construida en el año 1699 con piedras labradas y con piedras del cerro Santa Apolonia, su estilo es barroco plateresco y su hermosa fachada es de piedra tallada. Se destaca en su interior los altares con bellas imágenes. En 1952 descubrieron bajo el altar mayor, unas catacumbas en los cuales yacían los restos de miembros de la orden franciscana y de la nobleza indígena. Cuenta con un convento, con el Museo de Arte Religioso y con el Santuario de la Virgen Dolorosa, la imagen más venerada del pueblo.

Capilla Virgen de los Dolores
Está ubicada en el lado derecho de la Iglesia San Francisco, fue construida en honor a la Virgen de los Dolores, patrona de la ciudad. En esta capilla se destacan los tallados barrocos, los tallados en una sola piedra en alto relieve con escenas de la Última Cena, el Lavado de los Pies, las Catacumbas que se ubican en el altar mayor de la iglesia y la sillería del coro tallada en madera.

Complejo Belén

Construida en el , se ubica a una cuadra de la Plaza de Armas. Es el templo de estilo barroco más bello de la ciudad y quizá de todo el país, se caracteriza por su bella fachada cuidadosamente tallada en piedra con arcos, por sus columnas, bóvedas, estatuas y por las torres inconclusas. Se destaca en el interior sus tallados policromados y su cúpula tallada toda en piedra.

Conjunto arquitectónico que comprende la iglesia, el Museo Médico (ex Hospital de varones) y Museo Arqueológico y Etnográfico (ex Hospital de Mujeres), ubicados a cada lado del templo, en su tiempo fueron los únicos hospitales de la zona hasta la construcción del Hospital Regional en los años 40. Hoy en día todo el conjunto es local de la sucursal del Instituto Nacional de Cultura en Cajamarca (INC).

Iglesia Belén

Está iglesia se construyó con el aporte del corregidor Francisco de Espinoza. Los trabajos estuvieron dirigidos por el maestro José de Morales, quien terminó la iglesia en 1744. La fachada, está trabajada a modo de retablo, al igual que las otras iglesias de Cajamarca. Consta de 3 cuerpos y tiene hornacinas con diferentes esculturas. En la parte más alta, sobre una cornisa ondulada se pueden observar tres esculturas que representan las tres virtudes teologales:

la fe, al centro, vendada (fe ciega) y con un cáliz en la mano
la esperanza,  en la izquierda, con su símbolo el ancla
la caridad, a la derecha con un niño en los brazos.

Esto significa que había que llegar aquí con fe y esperanza para recibir caridad.

A la entrada se ubica una pequeña capilla que actualmente lleva la imagen de Santa Bárbara, inicialmente estuvo dedicada a San Sebastián; en el altar se encuentra un cofre con algunos restos de óseos y reliquias de san Sebastián III, traídos por Fray Rodrigo de la Cruz, fundador del hospital. En el interior destaca la decoración con diseños de rombos, así como la decoración policromada que tiene en las pechinas. Aquí se observan ángeles que con las manos levantadas parecen sostener el tambor de la cúpula.

El altar mayor es relativamente moderno, de estilo neoclásico, de mediados del , el original no ha sobrevivido al tiempo. Hacia 1960, las paredes fueron despintadas, perdiéndose así los colores barrocos.

Hospital de Varones
Fue construido en el . Su planta tiene la forma de T latina. Las habitaciones de este hospital son muy estrechas y tiene la forma de covachas que actualmente lucen cerradas con vidrios transparentes. A la entrada se puede ver una recreación de la posición de los pacientes, todos miraban hacia el altar, la finalidad fue que pudiesen seguir la celebración de la misa.

En el altar, que aún conserva parte de sus murales se ubica la imagen de Nuestra Señora de la Piedad. En las pechinas se representan ángeles con cuatro alas, dos alas elevan al ángel y las otras dos recogen el alma del moribundo. A la mano derecha de la entrada, en los ambientes que funcionaron como cocina, panadería y despensas se ubica una pinacoteca, dedicada al pintor cajamarquino Andrés Zevallos.

Hospital de Mujeres
Se construyó entre 1764 a 1767, la espadaña es del . Su portada barroca tiene una decoración muy particular, destacando la que representa a mujeres provistas de cuatro senos, probablemente esto haya sido como un símbolo de la fertilidad. Al igual que el hospital de hombres, los cubículos se ubican a cada lado de la sala, la misma que está cubierta con una bóveda de cañón. Dentro de este recinto se ha organizado un museo arqueológico donde se exhiben piezas de cerámica, textiles y otros restos arqueológicos de la zona de Cajamarca.

Cuarto Del Rescate

Ubicada cerca de la Plaza de Armas, es el único vestigio notable que subsiste de arquitectura Inca en la ciudad y símbolo de la fusión entre dos culturas, la inca y la española; la primera cuyo significado de los objetos de valor eran representados por el tiempo que determinadas personas habían dedicado en concluir; y la segunda, que se deslumbró por los metales preciosos (especialmente, el oro y la plata) que encontró en ese imperio.

Construida en piedra con muros ligeramente inclinados para dar la forma trapezoidal característica de las construcciones incas. Capturado el emperador inca Atahualpa por los españoles, ofreció a Francisco Pizarro y sus hombres, llenar el cuarto hasta donde alcanzara su mano con oro una vez y con plata y piedras preciosas dos veces a cambio de su libertad, consagrándose como el rescate más elevado de la historia.

Cerro Santa Apolonia

Antiguamente llamado en quechua Rumi Tiana (asiento de piedra), es un estupendo mirador natural que domina la ciudad y el valle de Cajamarca. Encontrando allí la Silla del Inca vestigio de construcción prehispánica formada por un bloque de piedra que sale del propio cerro y que fue tallado cuidadosamente. Destaca entre las escalinatas de piedra de unos 300 peldaños y jardines, una pequeña capilla blanca dedicada a la Virgen de Fátima, que es lo más llamativo del lugar, pudiendo observarla desde la Plaza de Armas. La forma de llegar a la cima es subiendo por las escaleras o también puede ser en auto.

Iglesia la Recoleta
La Iglesia la recoleta se encuentra ubicada en la intersección de la Avenida de Los Héroes con la Avenida El Maestro en el barrio de San Sebastián. Fue edificada en el , la fachada de la Iglesia de la Recoleta es sobria tallada en piedra y remarcada por esbeltas espadañas en triple arco.

En la actualidad en esta Iglesia funciona el Colegio San Ramón y el Jardín de Niños Santa Teresita y la antigua Escuelita de Mujeres Belén. Se cuenta que, durante la invasión chilena a la ciudad de Cajamarca, los soldados trataron de ingresar a esta iglesia para saquearla, en ese mismo momento ocurrió un terremoto. Ese terremoto hizo que los chilenos salieran huyendo, salvándose las reliquias religiosas allí existentes.

Casonas de Cajamarca
Hermosas casonas construidas en adobe y sus techos cubiertos de tejas, con portadas hechas de piedra tallada y con amplios pasadizos que conducen a un patio principal con bellos y coloridos jardines dispersos por todo el centro histórico de la ciudad.

Véase también
 Caminos del Inca
 Imperio inca
 Organización territorial del Perú
 Turismo en el Perú
 Cultura Cajamarca
 Baños del Inca
 iperú, Información y Asistencia al Turista
 Caminos del inca
 Aeropuerto Mayor General FAP Armando Revoredo Iglesias

Cajamarca
Cajamarca
Zonas Monumentales de Perú

Centro Histórico de Cajamarca


Til Afrika er en kortfilm instrueret af Jeppe Koudal Frostholm efter manuskript af Jeppe Koudal Frostholm.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Kortfilm fra Danmark

Til Afrika


P.G. Krishnaveni, conocida artísticamente como Jikki, (telugu: పి.జి. కృష్ణవేణి; Chandragiri, hoy Andhra Pradesh, 3 de noviembre de 1935-Chennai, 16 de agosto de 2004) fue una popular cantante India de playback o reproducción. Interpretó cerca de más 10.000 canciones en telugu, el tamil, canarés, malayalam, hindi y cingalés.

Biografía
El nombre verdadero de Jikki es Gajapathi Naidu y Rajakanthamma, nació en Chandragiri, cerca de Tirupati, en Andhra Pradesh en el año 1935. Sus padres se trasladaron a Chennai para ganarse la vida. De hecho la música corría por sus genes de parte de su tío Naidu Devaraju, quien trabajó como compositor con el célebre artista, Gubbi Veeranna. Jikki comenzó su carrera como artista infantil y desempeñó un personaje secundario en una película llamada "Panthulamma" dirigida por Guduvalli Ramabramham en 1943. En 1946, una vez más llegó a la pantalla grande participando en la película "Excuse Me" una película de Hollywood.

Filmografía
 Mana Desam (1949)
 Palletoori Pilla (1950)
 Shavukaru (1950)
 Samsaram (1950)
 Patala Bhairavi (1951)
 Navvite Navaratnalu (1951)
 Dharmadevata (1952/I)
 Palletooru (1952)
 Aah (1953)
 Bratuku Theruvu (1953)
 Devadasu (1953)
 Pardesi (1953)
 Pratigna (1953/I)
 Rechukka (1954)
 Todu Dongalu (1954)
 Donga Ramudu (1955)
 Rojulu Marayi (1955)
 Anarkali (1955)
 Ardhangi (1955)
 Chiranjeevulu (1956)
 Bhale Ramudu (1956)
 Edi Nijam (1956)
 Jayam Manade (1956)
 Kanakatara (1956)
 Penki Pellam (1956)
 Suvarna Sundari (1957/I)
 Maya Bazaar (Telugu, 1957)
 Maya Bazaar (Tamil, 1957)
 Bhale Bava (1957)
 Panduranga Mahatyam (1957)
 Sarangadhara (1957)
 Todi Kodallu (1957)
 Chenchu Lakshmi (1958/I)
 Mangalya Balam (1958)
 Krishna Leelalu (1959)
 Raja Makutam (1959/I)
 Pelli Kaanuka (1960)
 Sahasra Siracheda Apoorva Chinthamani (1960)
 Shantinivasam (1960)
 Sri Venkateswara Mahatyam (1960)
 Sri Seetha Rama Kalyanam (1961)
 Batasari (1961)
 Sabash Raja (1961)
 Thirudathe (1961)
 Bhishma (1962)
 Gulebakavali Katha (1962)
 Siri Sampadalu (1962)
 Tirupathamma Katha (1963)
 Lava Kusha (1963/I)
 Sampoorna Ramayanam (1971)
 Shrimanthudu (1971)
 Vattathukkul Chathuram (1978)
 Aditya 369 (1991)
 Seetharamaiah Gari Manavaralu (1991)
 Ninne Pelladatha (1996)
 Murari (2001)

Enlaces externos
 Jikki at IMDb

Personas de Andhra Pradesh
Cantantes de playback de India
Nacidos en Chennai

Jikki


Polyblepharidaceae, porodica zelenih algi u redu Pyramimonadales. Priznato je 13 vrsta u deset rodova

Rodovi
 Amphoraemonas A.Szabados, 1
 Chloraster Ehrenberg, 1
 Gyromitus Skuja, 2
 Korschikoffia Pascher, 2
 Polyblepharides P.-A.Dangeard, 2
 Printziella Skvortzov, 1
 Pseudocardiomonas Bourrelly, 1
 Stephanoptera P.-A.Dangeard, 1
 Sycamina Van Tieghem, 1
 Tetrachloris Pascher & R.Jahoda, 1

Izvori

Pyramimonadales

Polyblepharidaceae


Zeybek; Batı Anadolu Efesi.

Zeybek sözcüğünün kökeni konusunda bilim insanları ve araştırmacılar arasında birçok değişik, hatta karşı karşıya duran görüşler vardır. Bugün için eldeki verilerle sorunu çözümlemek doğrultusunda bir görüş birliğine varmak da olası görünmemektedir.

Sözcüğün kökeni üzerine çeşitli görüşler
Divânu Lügati't-Türk de, Bekneg kelimesindeki  Bek  sözünün sağlam olduğu yazılmaktadır. Divânu Lügati't-Türk de Sağ sözünün Zeybeklik, anlayışlılık anlamında olduğu kaydedilmektedir. Divânu Lügati't-Türk de s harfinin bazen Türk dilinde z okunduğu söylenmektedir. Zeybek sözünde Bek sözünün bulunması anlamı olan sağlam sözünü doğrulayacak ek ad olması şarttır  Bek sözcüğü bir insan için kullanıldığına göre ek sözü, insanın niteliğini iyi yönünden anlatan söz, olarak gerekir. Bek sözü ile ancak anlayışlılık ve akıllılık anlatan Zag sözü ile birleşik ad olabilir ve şeklini alır. Dolaylı Zeybek unvanı Divânu Lügati't-Türk de, anlayışlı ve akıllı, sözünü sağlam tutan olarak görünüyor.  Ayrıca Peçenek askerlerinin kılığının Zeybek kılığıyla benzerliklerine dair bilgiler, Bizans kroniklerinde de tesbit edildiği gibi Claude Cahen bu vakayı, İslam Kaynaklarına Göre Malazgirt Savaşı adlı makalesinde Bizans komutanlarından Kapadokyalı Alyatte emrindeki ücretli Peçenek askerlerinin kiyafetlerinin karşı cephedeki soydaşlarından ayırt edilemediği şeklindeki ifadeleriyle açıklamıştır. Bazı tarihçilere göre Zeybeklik kültüründe Peçenek kültürünün büyük etkisi bulunmaktadır.

Onur Akdoğu'ya göre
Onur Akdoğu, zeybek kavramının Eski Türkçede koruyucu zırh anlamına gelen "say"; sağlam ve sıkı anlamına gelen "bek" sözcüklerinin birleşmesinden doğan bir kavram olduğunu söylemektedir. Zeybek sözcüğü için; "Güçlü, kuvvetli koruyucu anlamında kullanılmış saybek kelimesinin yüzyıllar içinde önce saybak, daha sonra seybek, seybak, zeybak ve Zeybek olarak değişim sonucu ortaya çıkmıştır." demektedir.

Dr. Tahir Kutsi'ye göre
Dr. Tahir Kutsi; Bizanslı tarihçi Parhimeres'i tanık göstererek Zeybek sözcüğünün Türkçe kökenli olduğunu savunmaktadır. Bizanslı tarihçinin belirttiğine göre Aydın, Salmpakis Mantahias adındaki bir komutan eliyle Türklerin eline geçmiştir. Bu komutan da, Gazi Menteşe'dir "Salmpakis" unvanıyla anılmaktadır. Salmpakis ise "Saybak"tır. Rum alfabesinde "B" harfi olmaması dolayısıyla aradaki "B" harfi "MP" harfleriyle gösterilmekte dir ve yine aradaki "L" harfi de yumuşaktır, "Y" gibi söylenmektedir. Saybak sözcüğü de; yiğitlik, mertlik ifade eder. Bu sözcük, zamanla yumuşayıp incelerek "Zeybek" olmuştur. Ayrıca araştırmacı, Orta Asya'da ve Türkistan'da Zeybek, Saybak, Seybek adında köyler bulunduğunu, sözcüğün Ege Bölgesi'nde "yiğit", özü sözü doğru, kişiliğine inanılan, sözüne güvenilen kişi" anlamı taşdığını belirtmektedir.

Cemil Demirsipahi'ye göre
Cemil Demirsipahi ise "Türk Halk Oyunları" adlı eserinde, sözcüğün kaynağının bilinmediğini söyleyerek Dr. Tahir Kutsi'nin düşüncelerine katılmaktadır. Ayrıca Arapların da bu sözcüğü sahiplendiklerini belirtir. Yazara göre Araplar, Mısır'da oluşturulan askeri fırkalardan bazılarının Bursa yöresindeki Türklerden oluştuğuna; bu askerlere toplu davranışlarında atak olmaları nedeniyle "Cıva gibi" anlamında "Zeybeki" dendiğine ve bu sözcüğün zamanla Zeybek şeklini aldığına inandıklarını belirtmektedir.

İsmail Özboyacı'ya göre
İsmail Özboyacı, Zeybek sözcüğünün Türkçe'den Yunanca'ya geçmiş öz Türkçe bir sözcük olduğunu belirtmektedir.

Mahmut Ragıp Gazimihal'e göre
Mahmut Ragıp Gazimihal'e göre, Zeybek sözcüğü "salbak" ya da bunun diğer bir söylenişi olan "saypak" sözcüklerinden türemiştir. Bununla bağlantılı olarak, kaynaklarda geçen "salmpakis" sözcüğünün aslında "salpak" ve dolayısıyla Zeybek olduğunu savunur. Zeybek sözcüğünün Türkçe bir sözcük ve aynı zamanda Kırgızlar arasında da bir oyun adı olduğunu; ayrıca Doğu Türkistan ve Afganistan'ın Badahşan kentinde "Zeybek" adında birer köy bulunduğunu belirtir.

Halil Oğultürk'e göre
Halil Oğultürk; Mahmut Ragıp Gazimihal'in düşüncelerini aktararak, bu düşüncelere katıldığını, ayrıca Hüseyin Hilmi Bayındır'ın Zeybek sözcüğü üzerindeki incelemesini de aktararak "Zeybek" sözcüğünün Oğuz Türkleri'ne ilişkin olduğunu belirtir.

Hüseyin Hilmi Bayındır'a göre
Hüseyin Hilmi Bayındır ise, bu sözün anlayışlılık anlamına gelen "sağ" ve sağlam anlamına gelen "bek" sözlerinin birleşiminden oluştuğunu iddia eder. Hüseyin Hilmi Bayındır'a göre; Divân-ı Lügati't-Türk'de "Bekneğ" sözcüğündeki "Bek" hecesinin "Sağlam" anlamında olduğu yazılmaktadır. Yine Divân-ı Lügati't-Türk'de "Sağ" sözcüğü Oğuzca'da "Zeybeklik, anlayışlılık" anlamına gelmektedir. Divân-ı Lügati't-Türk'de "S" harfinin kimi zaman Türk dilinde "Z" olarak okunduğu söylenmektedir. Zeybek sözünde "Sağlam" anlamında bir "Bek" sözünün bulunması "Zeybek" adının birleşik ad olduğunu anlatmaktadır. "Bek" anlamı olan sağlam sözünü doğrulayarak bir ek ad olması şarttır. "Bek" sözü bir insan için kullanıldığına göre de ek sözü, insanın niteliğini iyi yönünde anlatan söz olması gerekmektedir. Yani "Bek" sözü ile ancak "anlayışlılık, akıllılık" anlatan "Zağ" sözü ile birleşik ad olabilir ve Zağ-Bek şeklini alır. Bunu Türk dilinin yapısı zorunlu kılmaktadır. "Başta gelen kalın, anca yumuşak hece; sonda gelen ince, ancak sert heceye uydurularak okunur" kuralına göre "Zağ" hecesi kendisinden sonra gelen sert, ince "Bek" hecesine uydurularak "Zeğ" olmuş; "Bek"le birlikte "anlayışlı, akıllı, sağlam, anlayışlı adam anlamında" "Zeğbek" olarak Avrupa tarih kitaplarına geçmiş ve çağımıza değin Bozdağ, Dalgalı köylerinde yaşamıştır. Sonraları sözcüğün ortasındaki "Ğ" söylendiği gibi yazılma kuralına uyularak "Y"ye dönmüştür.

Sabahattin Türkoğlu'na göre
Sabahattin Türkoğlu, Anadolu'ya gelen ilk Türklerde asker ve orduya "Sü" dendiğini, "Sü-Bek" sözcüğünün "Subay" anlamına geldiğini, "S" harfinin yumuşayarak "Z"ye dönüştüğünü ve "Zübek" biçimini aldığını; zamanla bu sözcüğün de "Ziybek-Zeybek" biçimini aldığını belirtmiştir.

Şeref Üsküp'e göre
Şeref Üsküp ise, bu sözcüğün, cıva anlamına gelen Arapça "zibak" sözcüğünün "ziybak" sözcüğüne dönüşmesinden türediğini söyler.

Halikarnas Balıkçısı'na göre
Halikarnas Balıkçısı, Lydiaca "obekkos", "to bekkos" ve "ibakhi" sözcüklerinin, zeybek sözcüğüne dönüştüğünü söylemektedir. Zeybek sözcüğünün kökeni ile ilgili iddialardan biri ise; İyonya dilinde Tanrı "Bakhüs'ün Askerleri" anlamına gelen Zai Bakhon kelimesinden türediğidir. Bacchus [/ˈbækəs/ or /ˈbɑːkəs/; Greek: Βάκχος, Bakkhos] tanrı Dionisos'a Romalıların taktığı isimdir.

Enver Behnan Şapolyo'ya göre
Enver Behnan Şapolyo ise; bağlantısını nasıl kurabildiyse, zeybek sözcüğünün hudut bekçileri olduğunu söylediği, "sekban ve seymenden geldiği anlaşılmaktadır" demektedir.

Zeybek kavramının ortaya çıkışı, çobanlıkla ilgili görünmektedir... "Zeybeklerin çoğunluğunun çobanlıktan yetişme..., çobanların yanlarında birkaç yakın arkadaşları olur, zeybek çetesi kuracakları zaman bu kişileri bulup konuşurlar. Bu kişiler de genellikle çobandırlar. Zeybeklerin ilk mesleği çobanlık... Çoban tipine bakıldığında; zeybeğin sosyal rolü ve taşıdığı özelliklerle büyük ölçüde örtüştüğü görülmektedir" gibi belirlemeler yapılmaktadır.

Haydar Avcı'ya göre
Haydar Avcı'ya göre; sorundaki tıkanma, halk diline uzak oluş ve yabancılıktan kaynaklanmaktadır. Bugün Anadolu'nun birçok yöresinde, halk dilinde halen kullanılan bir sözcük vardır. Bu sözcük "zağmak" sözcüğüdür ki çeşitli anlamlara gelmektedir.

Zağmak:
 Kaçmak, koşmak. (Söğüt, Çal, Denizli – Üçem, Bala, Ankara – Göl, Çubuk, Ankara – Güvenç, Konya.)
 Düşmek. (Zile, Tokat – Bor, Niğde.)
 Hızla fırlamak, akarcasına kayıp gitmek. (Eğridir köyleri, Isparta – Söğüt, Bilecik – Alaşehir, Manisa – Çankırı – Mersin köyleri, İçel – Afşin, Maraş – Çarşamba, Samsun – Şarkışla, Koyulhisar, Sivas – Bor, Niğde – Yozgat.)
 Saldırmak. (Kumdanlı, Yalvaç, Isparta.)
 Hareket etmek, hızla bir yere gitmek, gidiş, yerinde duramamak, kaçarak kurtulmak. (Ankara, Kalecik ilçesi, Alevi – Türkmen köyleri.)
 Yaman, atik, çevik, bir şekilde hareket etmek. (Isparta, Keçiborlu, Kılıççı kasabası ve köyleri.)

Ayrıca Ankara yöresi köylerinde "zağ" sözcüğü hızla git, durma, seğirt, savuş, hareket et anlamında kullanılan bir sözcüktür.

Özetle
Şimdi bu açıklamaların "zeybek" kavramıyla ne ilgisi var denilebilir. Kısaca bunu açıklayalım. Bilindiği gibi "bek", "bak", "pek", "pak" ekleri Türkçede kavram yaratmak amacıyla kullanılan eklerdir. Söz gelimi; kaymak fiilini ele alacak olursak, burada "kay" köküne "pak" eki eklenerek "kaypak" kavramı türetilmiştir ki, anlam olarak ikiyüzlülüğü, tutarsızlığı, dönekliği, güvenilmezliği anlatmaktadır. "Zağ" köküne ise, "bek" ya da "bak" eki eklendiğinde ise "zağbek" veya "zağbak" kavramları ortaya çıkar ki, bu da sürekli kaçan, belli bir yerde kalıcı olarak durmayan, yeri geldiğinde saldırı durumunda olan; bir yere, özellikle sığınılacak ve savunulacak yerlere kaçarak kendini savunan gibi çeşitli anlamları içerir ki, bu anlamlar da, zeybekliğin yapısı ve konumuyla bütünüyle örtüşmektedir.

Bu kavramın yüzyıllar boyunca halk ağzında, yöresel söyleyişlere ve dilin akıcılığına uydurularak "zeğbek", "zeybek" şekline dönüşmüş olabileceğini de rahatlıkla düşünebiliriz. Söz gelimi, Ege Bölgesi telaffuzuyla Orta Anadalu, Kuzeybatı Anadolu telaffuzuyla, Güneybatı Anadolu telaffuzunun aynı olduğunu söyleyebilir miyiz? Dolayısıyla bu kavramların da bölgeler arası konuşma dilinde böyle küçük değişikliğe uğraması bize göre doğal bir durumdur. Bu tür değişimleri, başka sözcük ve kavramların kullanımında da görebiliriz.

Zeybeklerin de bir yerde duramayan, belli ve kalıcı bir mekânı bulunmayan, barınmak ve korunmak amacıyla sürekli kaçış, yani hareket halinde olan, ulaşılması zor ve sarp yerlere, özellikle dağlara giden topluluklar olduğu düşünülürse, bu kavramın pekâlâ bu sözcükten açıkladığımız biçimde türetildiği neden söylenmesin?

Ayrıca kaynaklarda zeybek kavramının "ele avuca sığmaz kişi" anlamına geldiği de belirtilmektedir ki, bu da yukarıdaki düşüncelerimizi doğrular niteliktedir.

Biliyoruz ki, zeybeklik geleneği içinde dağa giden, dağlara çıkan kişiye "zeybek oldu" denilmektedir. Zağmak sözcüğünün anlamlarıyla bir arada düşünüldüğünde, bu anlam ve aktarım, savlarımızı bütünüyle desteklemektedir.

Ayrıca zağbek ve zeybek kavramlarında olduğu gibi, seymen kavramının da Ankara'nın çeşitli yörelerinde sağmen, samen, seymen, seyman şekillerinde kullanıldığı görülmektedir. Yine buna benzer bir biçimde "bey" kavramı da halk dilinde beğ, bağ, ba, beg biçimlerinde kullanılabilmektedir. Çoğu zaman halk, "beyim" kavramının "beğim" biçiminde telaffuz eder ki, dildeki bu tür değişimler, yukarıdaki düşüncelerimizi önemli ölçüde onaylamaktadır. Halk dilinde "y" harfinin "ğ" ve "g" harflerine; "g" ve "ğ" harflerinin "y" harfine dönüştüğü çok sık görülen bir durumdur. Aynı durum "zağbek" kavramı için de geçerlidir.

Yine bu şekilde dildeki yöresel değişim sonucu zeybek bölgesi olan Ankara dolaylarında zeybek kavramının çeşitli şekillerde değişikliğe uğradığını, "zibek", "ziybek" gibi söyleniş biçimlerine rastlanıldığını ve bu şekilde halk arasında kullanıldığını belirtmekte yarar görüyoruz.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Zeybek Hakkında Genel Bilgiler
 Zeybek Kültürü ve Müziği
 Zeybek tanıtım videosu

Efeler
17. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
20. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nda feshedilmiş oluşumlar
Türk halkları

Zeybek (unvan)


كباريه هو فيلم مصري تدور أحداثه داخل كباريه ويعرض حالة التناقض الكبيرة التي يعيشها بعض الأفراد في المجتمع المصري بين الثراء الفاحش والفقر الشديد، بين السعادة الظاهرية وبين البؤس المكنون داخل الأجساد.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم في ليلة واحد داخل الكباريه الذي يديره صاحبه «المتدين» (صلاح عبد الله) الذي ورثه عن والده. ويحتضن هذا الكباريه بين جدرانه مجموعة مختلفة من الشخصيات والأحداث كالمغني الوصولي (خالد الصاوي) صاحب الأغاني المبتذلة و (هالة فاخر) المنتجة العربية و (أحمد بدير) الجرسون الذي يصلي داخل الكباريه ويغادره في نهاية الفيلم.

يُناقش فيلم كباريه أحداث تمر بشخصياته خلال يوم كامل، عن طريق عدة نماذج مُختلفة بالمجتمع، تعمل أو ترتاد الكباريه، من خلال العلاقة بين العاملين في الكباريه طوال ليلة واحدة، مع الاستعانة بمَشاهد فلاش باك لتعريف المُشاهد بشخصيات الفيلم.
والفيلم يعتبر من الأفلام التي تقدم أكبر عدد ممكن من مشاهير الفنانين فهو يضم أكثر من 20 ممثل.

شخصيات الفيلم
 صلاح عبد الله: فؤاد حامد صاحب الكباريه بشخصيته المتناقضة فهو يدير الكباريه ولكنه يبتعد عن المحرمات من خمر ومخدرات ونساء
 ماجد الكدواني: خميس شقيق فؤاد حامد الذي يقسو عليه فؤاد بعد استيلائه علي نصيبه في الكباريه ويتركه يعمل في حمام الكباريه
 خالد الصاوي: بلعوم المطرب الشعبي الذي وصل للنجومية بفضل سيدة عربية ثرية
 فتحي عبد الوهاب: شعلان متطرف دينيا يسعى لتفجير الكباريه ولكنه يفشل
 أحمد بدير: علام الجرسون الذي يصلي
 محمود الجندي: أمير الجماعة التي فجرت الكباريه
 محمد شرف: صابر نادل فقد قدمه
 محمد لطفي: فرعون بودي جارد ومجند سابق فقد صوته في أحد الحروب
 رانيا يوسف: شيماء زوجة بلعوم التي ترفض عمله في الكباريه
 سعيد طرابيك: والد شيماء
 جومانا مراد: ليلى فتاة ليل
 دنيا سمير غانم: بوسي/منى فتاة ليل
 إدوارد: أبو السعود مغني
 علاء مرسي: سيد نادل بالكباريه
 مي كساب: سعاد زوجة سيد
 عبد الإمام عبد الله: الزبون الخليجي
 هالة فاخر: أم حبشي منتجة عربية ثرية
 محمد الصاوي: صالح مذيع الكباريه
 نهى العمروسي: صابرين
 سليمان عيد: العريس
 ضياء عبد الخالق: إسماعيل مفجر الكباريه بعد فشل شعلان

مراجع

وصلات خارجية

 صفحة الفيلم علي موقع بيانات الأفلام العربية
 صفحة الفيلم علي موقع فيلفان

أفلام محمد شرف
أفلام أحمد الحلواني
أفلام أحمد بدير
أفلام من إنتاج أحمد السبكي
أفلام مصرية إنتاج 2008
أفلام عن راقصات
أفلام صلاح عبد الله
أفلام رانيا يوسف
أفلام دنيا سمير غانم
أفلام هالة فاخر
أفلام إدوارد
أفلام مي كساب

كباريه (فيلم)


Tirkeş, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1848 yılı kayıtlarında Terikân ya da Tirkân, 1928 yılı kayıtlarında Tirkan, 1968 yılı kayıtlarında ise Tirkeş olarak geçmektedir. Daha sonraları Tatlısu adını alan köye 2014 yılında eski adı iade edildi.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 85 km, Sungurlu ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri

Tirkeş, Sungurlu


Matthew Dean Foreman (né le  à Los Alamos) est un mathématicien américain qui travaille dans les domaines des fondements des mathématiques, la théorie axiomatique des ensembles et notamment les grands nombres cardinaux, la théorie descriptive des ensembles, la théorie ergodique et les systèmes dynamiques.

Carrière
Foreman étudie à l'université du Colorado (baccalauréat en 1975) et il obtient son doctorat en 1980 à l'université de Californie à Berkeley sous la direction de Robert Solovay (Large cardinals and model theoretic transfer properties). Il est chercheur postdoctoral à l'université de Californie à Los Angeles jusqu'en 1982, à l'université hébraïque de Jérusalem en 1983-84 et au California Institute of Technology de 1984 à 1986. À partir de 1986, il est professeur associé de mathématiques (à partir de 1990 également de philosophie) à l'université d'État de l'Ohio. Il est ensuite professeur à l'université de Californie à Irvine.

Travaux

En 1988, Foreman a démontré, avec Menachem Magidor et Saharon Shelah, la cohérence d'une généralisation de l'axiome de Martin (Martin´s Maximum).

Avec W. Hugh Woodin, il a montré la cohérence de l'énoncé selon lequel l'hypothèse du continu généralisée est fausse pour tout cardinal infini.

Foreman a travaillé en théorie descriptive des ensembles et de son application à la théorie ergodique (aussi en collaboration avec Benjamin Weiss).

En 1994, Foreman a montré, avec Randall Dougherty, qu'il existe des décompositions de Banach-Tarski de la sphère unité dans lesquelles les ensembles ont la propriété de Baire. Ce faisant, ils ont résolu un problème posé par Edward Marczewski en 1930. En 1991, avec Friedrich Wehrung, Foreman a montré que le théorème de Hahn-Banach implique l'existence d'ensembles non mesurables au sens de Lebesgue.

En 1998, Foreman a été conférencier invité au congrès international des mathématiciens à Berlin (titre de sa communication : Generic large cardinals. New axioms for arithmetic? ). Foreman a été sélectionné comme Gödel Lecturer 2021 (titre de sa communication : Gödel Diffeomorphisms.).

Foreman est un marin passionné qui a remporté plusieurs prix (comme le trophée Ullman).

Publications

 .

Notes et références

Liens externes

 Page personnelle

Naissance en mars 1957
Mathématicien américain du XXe siècle
Mathématicien américain du XXIe siècle
Gödel Lecturer

Matthew Foreman


Vila Franca Portekiz'de Viana do Castelo belediyesine bağlı olan, 9,01 km² yüzölçümüne sahip, 1.824 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viana do Castelo

Vila Franca (Viana do Castelo)


AY veya Ay veya ay :

ay
ay aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Ay, Dünya'nın en büyük doğal uydusu.
 ay, yılın on iki bölümünden her biri
 Aymara dili (ISO 639 alpha-2 dil kodu)

Ay
Ay aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Ay, bir Tarkan şarkısı.
 Ay, Antik Mısır firavunu
 Ay (film), Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1979 İtalya-ABD ortak yapımı film. (Özgün adıyla La Luna)
 Ay krallığı, Antik Hindistan'da bir hanedanlık.
 Savaş Ay, Türk televizyoncu, muhabir ve gazeteci.
 İsmet Ay, Türk tiyatro oyuncusu.
 Ay, Marne, Fransa
 Ay Carmela (şarkı), İspanyol İç Savaşı sırasında Cumhuriyetçilerin söylediği ünlü şarkı
 Ay Carmela! (film), Carlos Saura'nın yönettiği 1990 tarihli İspanyol filmi
 Mavi Ay, 1980'li yıllarda Türkiye'de de gösterilmiş televizyon dizisi. Özgün adı Moonlighting.

AY
AY aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Finnair, havayolunun IATA kodu
Antarktika, DAFIF 0413 / DIA 65-18 / FIPS PUB 10-4 bölge kodu ve eski NATO kodu
Ermenistan, WMO ülke kodu
General Instrument AY-3-8910, 1980'lerde yaygın olarak kullanılan ve "AY çip" olarak anılan bilgisayar ses çipi
 A.Y. (müzisyen), Tanzanyalı "bongo flava" sanatçısı

Ay (anlam ayrımı)


An Anomochloa marantoidea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolphe-Théodore Brongniart. An Anomochloa marantoidea in nahilalakip ha genus nga Anomochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anomochloa

Anomochloa marantoidea


Le Jetour X70 est un modèle de crossover produit par le constructeur automobile chinois Jetour, lancée en 2018 par Chery.

Il existe plusieurs variantes, dont le Jetour X70S, le Jetour X70S EV, le Jetour X70 Coupe, le Jetour X70M et le modèle Jetour X70 Plus, qui fait office de modèle haut de gamme.

Jetour X70 (première génération)

Le Jetour X70 est disponible en deux modèles, celle de base et la version S. Le Jetour X70S possède un niveau de finition plus haut avec différents alliages et insert de calandre.

Le Jetour X70 est propulsé par un moteur à essence, quatre cylindres en ligne, turbo de 1,5 L produisant 156 ch et , avec des options de transmission comprenant une boite manuelle à 6 vitesses ou une boite à double embrayage à 6 vitesses.

Lifting de 2019
Le Jetour X70 lifté a été officiellement lancé le 27 août avec un prix allant de  sur les 9 niveaux de finition proposés.

Le Jetour X70 lifté est propulsé par un moteur turbocompressé de 1,5 litre produisant 156 ch et un couple maximal de  associé à une transmission à 6 vitesses manuelles et à une transmission à 6 double embrayage. Le moteur est adapté aux normes chinoise d'émission VI.

Jetour X70 Coupe
Le Jetour X70 Coupe a été dévoilé au Salon de l'automobile de Pékin 2018 en tant que variante plus sportive du X70. Lors du Salon de l'automobile de Shanghai en 2019, l'apparence de la version de production a considérablement changé. La conception du Jetour X70 Coupe est basée sur le X70 de 2019. La fourchette de prix de prévente du coupé X70 est de  sur le marché chinois. Le Jetour X70 Coupé peut être propulsé par un moteur turbo Chery Acteco 1,5 L ou par un moteur turbocompressé à injection directe de 1,6 L. Le turbo de 1,5 L a un couple de  et une puissance maximale de 154 ch, associé à un double embrayage à 6 vitesses ou à une transmission manuelle à 6 vitesses. Le moteur 1,6 L a un couple maximal de , avec 194 ch de puissance max, associée à une transmission à double embrayage à 7 vitesses.

Jetour X70M
Le Jetour X70M a été lancé en mars 2020, selon les responsables, le "M" signifie "Mate" qui veut dire partenaire, indiquant qu'il s'agit d'une variante abordable et axée sur le volume. Le X70M est basé sur le X70 pré-lifting avec un design de pare-chocs avant redessiné. Il existe 8 niveaux de finition du Jetour X70 de 2020, tous dotés du moteur turbo de 1,5 litre couplé à une boîte de vitesses à double embrayage ou à une transmission manuelle avec une puissance maximale de 156 ch et un couple maximal de . La fourchette de prix du X70M est de .

Jetour X70S EV
Jetour a présenté son X70S électrique en tant que premier modèle multisegment entièrement électrique au Salon de l'auto de Shanghai de 2019. Comme son nom l'indique, le X70S EV est basé sur le Jetour X70S pré-lifting et est le premier modèle électrique de la ligne de production de Jetour, le design extérieur et intérieur est essentiellement le même design que le Jetour X70S.

Le X70S EV propose 2 variantes d'autonomie, dont une avec 401 km et une qui est capable de faire 450 km sur une seule charge. La puissance maximale du moteur du Jetour X70S EV est de 125 kW (167 ch) et de , capable de rouler à une vitesse maximale de 140 km/h. Le levier de vitesses électronique du Jetour X70S est remplacé par un levier de vitesses électronique d'aspect technique pour le X70S EV, le levier de vitesses étant équipé de boutons fonctionnels.

Au salon de l'auto de Guangzhou 2020, Jetour a dévoilé un lifting pour le X70S EV avec un design exclusif pour le modèle électrique. Le modèle lifté continue d'être équipé le moteur électrique produisant 125 kW (170 ch) et  avec une batterie de 56 kWh évaluée 401 km et 450 km au nouveau cycle européen de conduite.

Seconde génération (X70 Plus)

Le Jetour X70 Plus a fait ses débuts lors du Salon international de l'auto de Pékin 2020 qui a officiellement débuté le 26 septembre 2020. De l'extérieur, le Jetour X70 Plus est plus long et plus haut que le X70 ordinaire et propose des modèles à 5, 6 et 7 places.

Pour l'intérieur, le X70 Plus est doté d'un double écran intelligent LCD de 26 cm et les commandes de climatisation sont intégrées dans un écran tactile.

Références

Automobile des années 2010
Automobile des années 2020
Crossover

Jetour X70