La Catalogne  (en catalan : Catalunya ; en occitan : Catalonha ; en espagnol : Cataluña) est une région historique en Europe du Sud, située sur la côte nord-est de la péninsule Ibérique ainsi que dans le nord-est ultrapyrénéen, bordée au nord par le Pays d'Oc et l'Andorre, à l'ouest par l'Aragon, au sud par la Communauté valencienne et à l'est par la mer Méditerranée. Sa capitale historique et métropole est Barcelone. La Catalogne couvre une superficie de  et compte 8 197 972 habitants. Vestige de l'ancienne principauté de Catalogne, elle est partagée depuis le 7 novembre 1659 en vertu du traité des Pyrénées, entre l'Espagne et la France : la communauté de Catalogne couvre une superficie de  (6 % de la superficie de l'Espagne) tandis que la Catalogne nord couvre une superficie de  (89,3 % des Pyrénées-Orientales). La Catalogne est habitée par les Catalans au sens propre, de langue et de culture catalanes. Le catalan est la langue qui y est parlée traditionnellement sauf au Val d'Aran de langue et de cultures occitanes (voir aranais).

Toponymie
L'origine du terme « Catalogne » est incertaine. Le terme pourrait se référer à plusieurs hypothèses de différentes étymologies :

 Gothia, Gothland, puis Gothlandia : terre des Ghots. La fin « -lunya » de Catalunya oriente vers une expression latine Gotia Longa (ou Gota lonna), soit « Gothie étendue » (du Roussillon jusqu'à Barcelone), autrement dit « Grande Gothie » par opposition à ce qui serait la « Petite Gothie » (de Barcelone jusqu'à Tarragone).
 Catalani, qui découle de (Monte)catalanus, lui-même dérivé de Montecatatanus (aujourd'hui la ville de Montcada près de Barcelone).
 Lacetani « Lacétains », nom d'une tribu ibère, dont le nom pourrait avoir évolué en Katelans par métathèse, puis en Catalans.

Histoire

Géographie
La Catalogne est une région historique de l'Europe du Sud située à l'ouest du bassin méditerranéen d'une superficie de 35 627 km2. Elle est bordée par la mer des Baléares au sud et par le golfe du Lion à l'est, bordant les littoraux de la Costa Brava, la Costa Daurada, la Costa del Maresme et la Costa Vermella.

Relief
La Catalogne possède différents climats sur une surface relativement réduite de territoire. Elle est conditionnée par la côte méditerranéenne, à l'est, avec 634 km de côtes, des grandes unités de relief issues des Pyrénées, au nord, et le bassin de l'Èbre, au sud :

 le massif montagneux des Pyrénées, au nord;
 le système littoral avec alternances de basses ou moyennes montagnes (le système méditerranéen catalan ou cordillères côtières), de collines et plaines (dépressions pré-littorales et littorales) parallèles à la côte méditerranéenne, au sud et à l'est;
 la plaine du Roussillon et le pays de collines des Corbières, à l'extrême-nord;
 la dépression centrale qui forme le secteur oriental de la basse-vallée de l'Èbre, au centre et à l'ouest.

Monts

Le point culminant de la Catalogne se situant sur la frontière franco-espagnole dans les Pyrénées centrales (entre l'Ariège et la province de Lérida) est la Pique d'Estats (), suivi du Comaloforno (, parfois considéré par les Catalans comme le véritable point culminant car n'étant pas frontalier), du Puig Pedrós (), du pic de Médécourbe (), du Pic Carlit (), du Puigmal (), du Pico Collarada (), du Pic de Maubermé (), du Mont Rouch (), du Montardo (), du Pic de Barlonguère (2 802 m) et du Pic du Canigou (2 784 m).

Orographie

Hydrographie

La Catalogne est traversée en majeure partie d'Ouest en Est par deux bassins fluviaux se jetant en mer Méditerranée, le delta de l'Èbre et les bassins intérieurs. À cela, se rajoute également la Garonne dont la source se trouve en Val d'Aran et qui se jette dans l'océan Atlantique, couvrant 1,73% de la Catalogne (Espagne).

Le réseau hydrographique se divise en deux secteurs principaux, l'Èbre et des rivières moins significatives qui se jettent en mer Méditerranée le long de la côte catalane inférieure. Le premier fournit en moyenne 18 700 hm³/an, tandis que le second ne fournit en moyenne que 2020 hm³/an. La différence s'explique par une plus grande importance d'eau venue des Pyrénées vers l'Èbre, dont le Sègre est un important affluent. Il existe également quelques lacs glaciers pré-pyrénéens dont le plus grand se trouve à Banyoles en province de Gérone.

Au nord des Pyrénées, le réseau hydrographique est composé de rivières traversant des vallées dont les trois fleuves principaux parallèles sont : le Tech, la Têt et l'Agly. La Sègre et son affluent le Carol prennent leur source en Haute-Cerdagne.

Climat
Le climat est principalement méditerranéen aux côtes et dans les régions de moyenne et haute montagnes, et montagnard sur les Pyrénées. Les côtes et une grande majorité des terres appartiennent à un domaine climatique chaud et sec en été, plus humides et pluvieux au printemps et en automne, et des hivers relativement doux. Il faut toutefois souligné que le climat est très caractéristique de région en région en raison d'une topographie variée.

Deux domaines climatiques s'étendent sur une partie de territoire moins vaste que les climats méditerranéens, de haute et basse montagne : un climat alpin dans les Pyrénées près de la frontière franco-espagnole, un climat océanique exceptionnel (très pluvieux, froid et humide) en Val d'Aran.

Les températures moyennes annuelles varient ainsi fortement selon les endroits, de 0°C à 5°C dans les Pyrénées à 17°C dans le delta de l'Èbre, ou encore de façon similaire dans la plaine du Roussillon où les température avoisinent les 13 et 15°C, avec un été chaud.

Les températures les plus extrêmes jamais enregistrées sont montées jusqu'à  (à Lérida et Igualada en juillet 1982 ou encore Montblanc le 4 juillet 1994), et descendues jusqu'à − (Clot de Llança à  d'altitude dans les Pyrénées en janvier 2021).

Politique et administration

La principauté de Catalogne était un ancien état féodal formée aux XIe siècle et XIIe siècle. La principauté était liée par une union personnelle au royaume d'Aragon au sein de la couronne d'Aragon à partir de 1137, puis à la couronne de Castille au sein de la monarchie catholique espagnole à partir de 1479.

Les comtés de Roussillon et de Cerdagne furent annexés au royaume de France selon le traité des Pyrénées signé le 7 novembre 1659 en tant que province du Roussillon. Son corps exécutif était la Généralité de Perpignan, créé en 1660. Son corps judiciaire était conseil souverain du Roussillon, créé en 18 juin 1660 par l'édit de Saint-Jean-de-Luz et abolit par la loi du 7 septembre 17.

La principauté fut dissoute une première fois en 1716 à la suite des décrets de Nueva Planta désormais une province de l'Espagne (voir Royaume d'Espagne, Première République, Seconde République). Elle dispose à nouveau d'une autonomie politique de 1932 à 1939 et depuis 1980 sous la forme d'une communauté autonome espagnole avec la création d'une institution reprenant le nom de l'ancien gouvernement féodal de l'État catalan (en catalan : Generalitat de Catalunya).

Gouvernement
La Généralité de Catalogne (en catalan : Generalitat de Catalunya) est un corps exécutif politique créé au Moyen-Âge succédant aux Corts ou Cortes de Catalunya. Elle avait pour but d'assurer l'administration dans les différents territoires de la couronne d'Aragon.

Les Corts Catalanes furent créées par Jacques le Conquérant. Sous le règne de Pierre le Grand, les Corts Reials Catalanes prirent une forme institutionnelle. Les Corts exercaient les fonctions de conseil et législatives étaient organisés en trois braços (bras) : l'eclesiàstic (clergé), le militar (noblesse) et le popular aussi nommé braç reial. Cet organe politique se nommait "Lo General de Cathalunya".

Durant les Corts de Monzón en 1289, fut créée une députation générale d'Aragon, commission temporaire chargée de recueillir entre les réunions des Corts les subsides que ces dernières accordaient au roi. Tout comme les états généraux en France, la principale mission des Corts était de concéder au roi le droit de lever de nouveaux impôts, mais aussi, à l'inverse de la France, de lever ces mêmes impôts.

Le passé politique de la Catalogne en tant qu'état territorialement différencié avec ses propres institutions représentatives et autonomes, par rapport au pouvoir souverain de la souveraineté catalane proprement dite (988-1283), des monarchies aragonaises (1283-1516) et des monarchies castillanes (1516-1808) et de l'État constitutionnel espagnol (depuis 1812), peut être divisé en quatre étapes, séparées par trois ruptures majeures dans l'ordre juridique et public.

Première abolition
L'ensemble des institutions de l'État catalan ont été abolies sur ledit territoire comtés de Roussillon et de Cerdagne, connu aujourd'hui sous le nom de Catalogne du Nord, un an après la signature du Traité des Pyrénées au XVIIe siècle, qui fut annexé à la France.

Au début du  siècle, l'institution fut également abolie sur tout le territoire catalan.

Première restauration
La Généralité de Catalogne fut restaurée en Catalogne méridionale et donna sa fonction politique et représentative moderne en tant que gouvernement régional de Catalogne en 1931, pendant la Seconde République espagnole.

Deuxième abolition
En 1939, la Généralité de Catalunya fut abolie et resta suspendue jusqu'en 1977  pendant la dictature de Franco. Lluís Companys, président de la Généralité de l'époque, fut exécuté en octobre 1940 pour le crime de rébellion militaire.

Deuxième restauration
Conformément à la Constitution espagnole de 1978 et le Statut d'autonomie de la Catalogne de 1979 avoir été approuvé à la fois par référendum en Catalogne et par le Parlement espagnol les pouvoirs accordés ont été transférés sous la juridiction de la Généralité de Catalogne.

Découpage territorial

La principauté de Catalogne est divisée en quatre divisions administratives : les villes et villages (en catalan : ciutat et poble), les vigueries ou pagi, les seigneuries sans vigueries et les comtés (en catalan : comtat).

Les actuelles comarques catalanes sont au nombre de 46 selon certaines définitions, dont 41 ont une existence officielle en communauté autonome de Catalogne et 5 sont des divisions géographiques traditionnelles sans statut officiel dans les Pyrénées-Orientales.

Population et société

Démographie

La population de Catalogne était estimée à 8 197 972 d'habitants le 1er janvier 2020selon les sources respectives de l'IDESCAT et l'INSEE sur une superficie de . La province de Barcelone comprend 5 703 334 personnes, suivie de la province de Tarragone avec 818 702 habitants, la province de Gérone avec 765 554 habitants, Catalogne Nord avec 475 769 et la province de Lérida avec 434 61 habitants.

La région urbaine de Barcelone (Barcelone, L'Hospitalet de Llobregat, Badalone, Santa Coloma de Gramenet et Cornellà de Llobregat) comprend 5 529 099 personnes et couvre une superficie de .

En 2020, les principales aires urbaines sont Barcelone (5 156 625 habitants sur une superficie de ), Tarragone (386 600 habitants sur une superficie de ), Perpignan (202 998 habitants sur une superficie de 217,5 km2), Lérida (169 620 habitants sur une superficie de ) et Gérone (161 582 habitants sur une superficie de ),,.

Langues

Le catalan (autonyme : català) est une langue romane occidentale parlée par environ 10 millions de personnes principalement dans la partie orientale de l'Espagne (Catalogne, Communauté Valencienne, Frange d'Aragon, Îles Baléares et Murcie) en Andorre, en moindre proportion en France (Catalogne nord) et en Italie (L'Alguer) et à ce 350 000 locuteurs résidant dans des zones où le catalan n'est pas la langue traditionnelle (Europe et Amérique latine).

Durant le Moyen Âge, le catalan antique tend à se différencier progressivement de la langue d'oc (parfois improprement appelé limousin, confondu avec un dialecte de l'occitan méridional). Le fait que la littérature catalane fût écrite en occitan jusqu'au xve siècle, que certains écrivains contemporains revendiquent l'héritage de la langue d'oc médiévale ont contribué à la confusion. Le catalan fut opté par la Chancellerie d'Aragon et langue culturelle de la cour, d'abord seule, puis, avec l'arrivée au trône d'Espagne de la dynastie castillane des Trastamare, en même titre que l'espagnol.

Le catalan connut un âge littéraire, dont témoigne depuis le XIIIe siècle le célèbre traité philosophico-religieux de Raymond Lulle. Avec la dynastie des Habsbourg sur le trône d'Espagne dans la première moitié du XVIe siècle, une période de déclin commença pour le catalan qui dura environ trois siècles. Au cours de cette période, la langue espagnole acquit un plus grand prestige. Avec les décrets de Nueva Planta (1707-1716), Philippe V introduisit l'espagnol comme langue unique de l'administration, de l'enseignement et des tribunaux dans les pays de langue catalane, reléguant ainsi ce dernier au seul usage vernaculaire. Louis XV suivit son homologue espagnol par l'édit du Roy du  interdisant l'utilisation du catalan dans l'administration.

Au XIXe siècle, les intellectuels catalans de l'époque donnèrent naissance au mouvement culturel de la Renaixença, courant inscrit au romantisme roman.

Au début XXe siècle, Pompeu Fabra mit en place la norme moderne de la langue catalane.

La loi 51-46 du 11 janvier 1951, ladite loi Deixonne, est la première loi de la Constitution française autorisant l'enseignement des langues régionales en France. Le catalan est par ailleurs reconnu par le Conseil général des Pyrénées-Orientales depuis 2007. Il n'est cependant reconnu par la République française, la seule langue officielle étant le français en vertu de l'article 2 de la Constitution française modifié par la loi constitutionnelle du 25 juin 1992, qui proclame : La langue de la République est le français.

Durant la dictature franquiste (1939-1970), le catalan fut interdit et exclu de l'enseignement et de l'administration (dans tous les pays catalonophones). En 1979 avec l'autonomie de la Catalogne et des autres communautés autonomes de langue catalane, le catalan regagna son statut de langue coofficielle, perdu depuis la fin de la  République espagnole (1931-1936).

Médias

Télévision

La Televisió de Catalunya (CCMA, Généralité de Catalogne) comprend cinq chaînes publiques qui diffusent entièrement en catalan : TV3, Canal 33, 3/24, Esport3 et SX3. Ces cinq chaînes de télévision sont en concurrence avec celles retransmettant en espagnol, principalement Radiotelevisión Española, Atresmedia et Mediaset España Comunicación. Ces trois groupes audiovisuels sont basés à Madrid mais disposent également de centres de production en Catalogne d'où elles diffusent certains programmes pour le public hispanophone.

Il existe d'autres télévisions avec un public plus restreint, bien qu'avec une présence notable, comme 8TV et Barça TV qui sont toutes les deux des chaînes privées en catalan. Il existe également des chaînes télévisées locales dont le plus grand représentant est Betevé qui diffuse également en catalan.

Il n'existe aucune chaîne des Pyrénées-Orientales qui propose un contenu totalement en catalan. La chaîne de télévision France 3 Occitanie propose le journal en catalan tous les samedis à 19.15 et l'édition Pays catalans consacrée à la culture catalane. La chaîne locale France Bleu Roussillon donne beaucoup d'importance à la langue catalane et propose une rubrique sportive fréquente en catalan.
Depuis le , les principales chaînes de Televisió de Catalunya sont légalement diffusées sur l'ensemble des Pyrénées-Orientales.

Radio

La radio avec le plus d'audience en Catalogne espagnole est RAC 1 du groupe Godó qui émet un contenu entièrement en catalan. La deuxième radio est Catalunya Ràdio de la CCMA, organisme qui dépend de la Généralité de Catalogne.

Dans les Pyrénées-Orientales, Ràdio Arrels propose un contenu totalement en catalan. Ràdio Arrels est créée le 28 mai 1981 pour préserver la culture catalane en France. Elle est retransmise dans les six comarques du département ; le Roussillon, le Vallespir, la Haute-Cerdagne, le Capcir, le Conflent et le Fenouillèdes (de langue occitane).

Presse écrite

Culture

Liens inter-catalans

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Langues et cité ; Le catalan  Bulletin de l'observatoire des pratiques linguistiques (consulté le 15 avril 2022)
  Le catalan, une langue d'Europe Generalitat de Catalunya  El català (consulté le 15 avril 2022)

Articles connexes
 Catalogne - Pyrénées-Orientales - Catalogne Nord
 Traité des Pyrénées
 Catalan - Pays catalans
 Inventaire du patrimoine architectural de Catalogne

Pays catalans

Catalogne (région culturelle)


En discone-antenne er en version af en bikonisk antenne, hvor én af keglerne er erstattet af en cirkelskive. En discone-antenne bliver normalt orienteret vertikalt, med cirkelskiven for oven og keglen forneden.

Discone-antennen er Rundstrålende med vertikal polarisation og med forstærkning der svarer til en dipol. Discone-antennen er ekseptionel bredbåndet; med et muligt frekvensområdeforhold på i hvert fald op til 10:1. Strålingsmønsteret i det vertikale plan er ret smalt, hvilket gør dens  følsomhed højest i retningen af horisonten.

Historie
Den 6. februar 1945 blev Armig G. Kandoian fra New York City givet U.S. patentet 2,368,663 (assignor to Federal Telephone and Radio Corporation (later merged with ITT Corporation)) for en "bredbåndet antenne", fra en ansøgning lavet den 15. maj 1943.

Uddrag fra Kandoian-patentet:
In keeping with progress made during the last few years in the development of ultra-high frequency radio technique, and applications thereof to aircraft communication, direction finding, and so forth, it has become necessary to develop special antennas and antenna systems suitable for installation on such aircraft. Flying conditions are such that these antennas must necessarily be small and rigid in their construction and also offer a minimum of wind resistance, in order that the flying efficiency of the aircraft will be unimpaired. In accordance with my invention I have provided a small rigid antenna suitable for mounting on the surface of the fuselage or other component of the airplane structure and in certain embodiments I have also provided a streamlined protecting shield or housing covering or so cooperating with the construction of the antenna system as to greatly reduce wind resistance.

Beskrivelse

Discone-antennen har et brugbart frekvensområde på mindst op til 10 til 1.
Når discone-antennen anvendes som senderantenne, er den mindre effektiv end en optimal smalbåndet antenne. SWR (standbølgeforholdet) er typisk 1.5:1 eller mindre over adskillige frekvensoktaver.
En discone-antenne består af tre hoveddele: Cirkelskiven, keglen - isolatoren:
 Cirkelskiven: Cirkelskiven skal have en diameter på 0,7 gange en kvart bølgelængde af antennens laveste frekvens. Antennens fødepunkt er i centrum af cirkelskiven. Cirkelskiven bliver sædvanligvis fødet med 50-ohms koaksialkabel, med centerlederen forbundet til cirkelskiven, og yderlederen forbundet til keglen.
 Keglen: Længden af keglen skal være en kvart bølgelængde af antennens laveste frekvens. Keglens vinkel er normalt fra 25 til 40 grader.
 Isolatoren: Cirkelskiven og keglen skal separeres af en isolator, dimensionerne bestemmer nogle af antennens egenskaber, især nær dens højere frekvens grænse.

Se også
Radioantenne
Very high frequency
Ultra high frequency
Amatørradio
T2FD-antenne

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger

 UHF Discone Antenna
 The Discone Antenna
 Parabolic Discone (Michael Lake KD8CIK)
 Broadband radial discone antenna: Design, application and measurements
 Discone antenna basics

Antennetyper

Discone-antenne


__notoc__
Die Owener Mostbirne ist eine Birnensorte, die vor allem im Streuobstbau vorkommt.

Die Sorte stammt vermutlich aus Guntershausen (Schweiz) und wurde erstmals von Wilhelm Walker im Jahr 1823 als Owenerbirne erwähnt.
Synonyme der Sorte sind: Guntershausener Mostbirne, Aumerbirne, Oberlenniger Saubirne, Uhlbacher Birne, Stockbirne.

Beschreibung

Frucht
Die Reifezeit der Sorte ist Anfang September. Sie bildet mittelgroße bis große Früchte, deren Form rundlich bis birnenförmig ist. Die Farbe der Schale ist zunächst grasgrün, erscheint bei Reife hellgrün bis gelblich, mit auffallenden Lentizellen. Der kurze, holzige Stiel ist von der Frucht her hellgrün gefärbt. Die in flacher Grube angeordneten Kelchblätter sind meist angebrochen.

Das Fruchtfleisch ist fest und körnig, saftig, und von weinsäuerlichem, würzigem Geschmack. Der Zuckergehalt liegt bei 13 %. Das Mostgewicht erreicht 55–65° Oechsle. Die Früchte lassen sich als Most-, Dörr- und Brennbirne verwerten.

Baum

Die Bäume haben vor allem im landschaftsprägenden Anbau Bedeutung. Sie haben einen starken Wuchs und bilden eine eichenartige Krone. Das Fruchtholz ist wenig verzweigt, mitteldick. Die Blüte setzt früh ein. Die Sorte ist wenig anfällig für Feuerbrand.

Literatur
 Walter Hartmann, Eckart Fritz: Farbatlas Alte Obstsorten. 4., überarbeitete Auflage. Ulmer, Stuttgart 2011, ISBN 978-3-8001-7634-2.

Einzelnachweise

Birnensorte

Owener Mostbirne


ولاية البصرة (بالتركية العثمانية: ولايت بصره) هي إحدى ولايات الدولة العثمانية الجنوبية عاصمتها البصرة. أسست عام 1875 وبقيت حتى بداية الحرب العالمية الأولى عام 1914. كانت مساحتها الإدارية تمتد من أعالي منطقة علي الغربي شمالاً حيث تبدأ حدود ولاية بغداد حتى الكويت والاحواز. بعد الحرب العالمية الأولى شكلت ولاية البصرة مع ولاية بغداد وولاية الموصل منطقة الانتداب البريطاني في اتفاقية سايكس بيكو المعقودة بين فرنسا وبريطانيا عام 1917 م، ومن ثم شكلت في ما بعد المملكة العراقية.

التاريخ
كانت البصرة جزءا من ولاية بغداد، حتى عهد مدحت باشا والي بغداد والذي شرع في توسيع رقعة الولاية بشن حملة عسكرية عام 1871 في شرق الجزيرة العربية او مايعرف ب اقليم البحرين ضد القطيف والهفوف ضد الدولة السعودية الثانية والتي كانت في حالة حرب أهلية بين في الجزيرة العربية ضد الإمام فيصل بن تركي. وبعد ان نجاح الحملة في الاستيلاء على الاحساء والقطيف قام مدحت باشا بضم الأراضي الجديدة إلى ولاية بغداد كما قام بمنح حاكم الكويت لقب قائم مقام تقديرا لجهوده في الحملة.

وفي عام 1875 تأسست ولاية البصرة والتي شملت إضافة إلى مدينة البصرة والكويت وميسان والاحواز وذي قار إلا إنها لم تستمر لمدة طويلة حيث اندمجت مرة أخرى مع ولاية بغداد عام 1880، إلى ان انفصلت مرة أخرى عام 1884م حينما حُول سنجق البصرة إلى ولاية، وفصلت السناجق الجنوبية لولاية بغداد لتضم لولاية البصرة.

التقسيمات الإدارية التابعة لولاية البصرة
 لواء البصرة: (البصرة - شط العرب - القرنة - المدينة - أبو الخصيب - الفاو - الزبير)
 لواء المنتفك (ذي قار): ( الناصرية - الشطرة - البطحاء - سوق الشيوخ - الرفاعي - الجبايش - واسط )
 لواء العمارة: ( العمارة - الكحلاء - علي الغربي - المجر - قلعه صالح - الميمونه - الطيب )
 لواء الكويت ( الكويت - الجهراء)
 لواء الاحواز ( الاحواز - بوشهر - هرمزغان)

الوضع السياسي للبصرة
في العهد العثماني، أصبحت البصرة عاصمة لولاية البصرة، وشهدت في القرن الثامن عشر نشاطاً واسعاً للتجار مع الأوربيين، لاسيما الإنگليز والفرنسيين والهولنديين، كما شهدت المدينة تطورات مهمة بعد فتح قناة السويس في عام 1869، إذ ازدادت تجارة العراق الخارجية كثيراً مع الدول الغربية. وبلغ عدد سكان منطقة الميناء وحدها نحو 20 ألف نسمة. وقد شهدت فترة الحكم العثماني للبصرة ظهور إمارة المنتفك التي أزعجت العثمانيين إلى أن عقدت اتفاق معهم. وكذلك تعرضت البصرة إلى حصار من قبل الدولة الزندية والتي أدت إلى هزيمة العثمانيين.

الوضع السياسي للكويت

ظلت إمارة الكويت مستقلة عن الحكم العثماني حتى عام 1871 حينما شن والي بغداد مدحت باشا حملة عسكرية أسفرت عن احتلال العثمانيين للإحساء والقطيف، وقامت الكويت بدعم الحملة وشارك حاكمها الشيخ عبد الله الصباح بإسطول بحري قاده بنفسه وقد ذكر مدحت باشا في مذكراته أن السفن الثمانين التي نقلت المؤنة واللوازم الحربية كانت تابعة لحاكم الكويت كما أرسل حاكم الكويت قوة برية بقيادة أخيه الشيخ مبارك الصباح ضمت العديد من قبائل البدو. بعد نجاح الحملة منح مدحت باشا حاكم الكويت لقب قائم مقام مكافأة له على خدماته للدولة العثمانية وأصبحت الكويت قضاءا تابعا لولاية بغداد وذلك قبل أن تشكيل ولاية البصرة، وعلى الرغم من ذلك ظل لقب قائم مقام الذي حمله حكام الكويت ينظر له كمنصب شرفي إذا تعهدت الدولة العثمانية باستمرار الكويت ذاتية الحكم. ولم تتواجد أي إدارة مدنية عثمانية داخل الكويت ولا أي حامية عسكرية عثمانية في مدينة الكويت ولم يخضع الكويتيون للتجنيد في خدمة الجيش العثماني كما لم يدفعوا أي ضربية مالية للأتراك.
وقد كتب والي بغداد مدحت باشا في مذكراته عن الكويت ما نصه:

وكان تأسيس الكويت يرجع إلى العام 1613 والتي كانت منذ تأسيسها مستقلة عن الحكم والقوانين العثمانية الأمر الذي ساهم في ازدهارها اقتصادياً. ففي عهد عبد الله بن صباح كانت الكويت تفرض ضريبة تصدير واستيراد موحدة تقدر بـ 1%، وفي المقابل كانت البصرة تحصل 3% من قيمة البضائع الآسيوية و7.5٪ من البضائع الأوروبية. كما في عهده تم نقل المحطة التجارية لشركة الهند الشرقية من البصرة للكويت أثر الاضطرابات السياسية في البصرة. وقال في ذلك قوردون لوريمر في كتابه دليل الخليج:

في عام 1899 قام أمير الكويت مبارك الصباح بتوقيع معاهدة حماية مع بريطانيا بطلب من أمير الكويت بهدف مقاومة محاولات الدولة العثمانية بضم الكويت. ورفض أمير الكويت في عام 1900 طلب الحكومة الألمانية المدعوم من قبل الدولة العثمانية بمد خط سكك حديد من برلين مروراً بالدولة العثمانية وينتهي في الكويت. وقام حاكم البصرة في بدايات القرن العشرين بمصادرة جميع أراضي وممتلكات أمير الكويت وعائلته في البصرة والفاو بحجة أنه ليس عثمانياً وغير مسجل وأسرته في «سجل النفوس». وفي عام 1913 رسمت بريطانيا الحدود بين الكويت والدولة العثمانية في المعاهدة الأنجلو-عثمانية وقد نصت المادة السابعة من المعاهدة على أن يبدأ خط إشارات الحدود من مدخل خور الزبير في الشمال ويمر مباشرة إلى جنوب أم قصر وصفوان وجبل سنام حتى وادي الباطن وتبعية جزر بوبيان ووربة وفيلكا وقاروه ومسكان للكويت، أضافت المادة السادسة أن تبعية القبائل الداخلة ضمن هذه الحدود ترجع للكويت، ولم تشر الاتفاقية إلى تبعية الكويت لولاية البصرة.

الوضع السياسي للاحواز
تاريخياً الاحواز إمارة عراقية بصراوية وكانت تتمتع بالحكم الذاتي وكانت شبه مستقلة عن البصرة وفي عهد الانتداب البريطاني ضمها الشاه لإيران عام 1925 وأعدم حاكمها خزعل الكعبي بعد اكتشاف النفط بالمنطقة. تم القضاء على إمارة بني كعب العربية بعد أسر الشيخ خزعل الكعبي في 25 نيسان/أبريل 1925 من قبل الاحتلال الفارسي وإعدامه. منذ سيطرة إيران على الاحواز عام 1925،

الوضع السياسي للعمارة

سنة 1861م، صدرت الإدارة الشاهانية من إسطنبولبجعل العمارة مركز قضاء تابع لولاية البصرة كما كانت في الاعوام السابقة وعينت وزارة الداخلية في الآستانة (عبد القادر الكولمندي) بوظيفة كاتب عشائر ولاية البصرة قائممقام للعمارة الذي أنشأ محلة (القادرية) وأنشأ فيها المسجد الكبير والمنارة الموجودة فيه وقد أرّخ الشاعر البغدادي عبد الغفار الأخرس تاريخ تأسيس العمارة البصرية بقوله:

الوضع السياسي ل ذي قار
بعد أن تشكّلت إمارة المنتفق في ذي قار والتي أصبحت دولة قوية مستقلة تضم أراضي واسعة تمتد من مدينة الكوفة شمالا وحتى البصرةجنوبا شهدت هذه الإمارة التي كانت عاصمتها مدينة سوق الشيوخ 20 كم جنوب الناصرية حروب عديدة بين الدولة المجاورة خصوصا الدولة العثمانية لمحاولة إخضاعها لكنها لم تستطع نتيجة تحالف تلك القبائل التي تسكن المنطقة فاضطر العثمانيون للإعتراف بها. وأصبحت تتحكم في جل جنوب العراق. وهنالك عدة روايات في أسباب تسميتها بالمنتفق. فمن المؤرخين من يرى أن (اتفاق) عشائر المنتفق الثلاث «بني مالك وبني سعيد والأجود» كان سببا لهذه التسمية، ومنهم من يرى أن جد بني «المنتفق» كان يحترش اليرابيع قبل الإسلام «أي يخرجها من نافقائها» على حين ويقول آخرون أن هذا الجد كان يقيم في نفق «شبه مغارة» لشدة الحر، فقيل لجماعته المنتفقة. وقد ذكر ابن خلدون في مقدمته أن بني عامر «المنتفق» قد خلفوا القبائل التي هزمت الفرس يوم ذي قار، وذكر إبراهيم الحيدري في كتابه «عنوان المجد» أن قبائل «المنتفق» بطن من ربيعة بن صعصعة من العدنانية. ومن ضمن هذه قبيلتان مشهورتان، هما بنو أسد وبنو خيكان

المراجع

انظر أيضا
 البصرة
 محافظة البصرة

الدولة العثمانية
العراق العثماني
انحلالات سنة 1918 في الدولة العثمانية
تأسيسات سنة 1875 في الدولة العثمانية
تاريخ العراق
تاريخ الكويت
دول وأقاليم انحلت في 1918
دول وأقاليم أسست في 1884
مدن العراق
ولايات عثمانية في آسيا

ولاية البصرة


Pierre Bourdieu (Denguin, 1. kolovoza 1930. – Pariz, 23. siječnja 2002.) francuski je sociolog, filozof, antropolog i ugledan intelektualac koji je stekao obrazovanje u Parizu.

1950-ih je bio mobiliziran u Alžir s francuskom vojskom o čemu je napisao knjigu Sociologija Alžira, uz još brojne druge.

Bio je ravnatelj Centra za europsku sociologiju. Osnovao je Udruženje za promišljanje visokoga obrazovanja i istraživanja. Radio je kao asistent uglednoga intelektualca Raymonda Arona na Collégeu de Franceu na kojem je imenvoam profesorom katedre za sociologiju 1981. godine.

Svojim filozofskim radom bazirao se na zapadnjačku filozofiju 20. stoljeća, a sociološkim zanatom spada pod kritičku sociologiju i strukturalizam.

Sociološki interes
U svom je kapitalnom djelu, Distinkcija. Kritika društvenog suđenja, Bourdieu istraživao umjetnički ukus, modni stil, običaji jela, jezično izražavanje i dr. kao dimenzije modernoga društva. Stekla je titulu "šestog najvažnijeg sociološkog djela 20. stoljeća".

U svom je radu u sociologiju uveo pojmove habitus, polje i kapital te na tome utemeljio svoju vlastitu makrosociološku teoriju o suvremenom društvu. Veliku je pozornost posvetio obrazovnim ustanovama i njihovom utjecaju na formiranje estetskog ukusa pojedinaca. Naime, povezao je razlike u ukusima sa socioekonomskim statusom pojedinaca. Čak je pokušao svoju teoriju demonstrirati razlikovanjem narodnog od formalnog jezika.

Njegova je društvena teorija uvelike utjecala na antropološke i kulturološke studije, kao i na popularnu kulturu i umjetnost.

Izvori

Francuski sociolozi
Francuski filozofi
Francuski antropolozi

Pierre Bourdieu


Das European Center for Security and Privacy by Design (EC SPRIDE) an der Technischen Universität Darmstadt ist eines von drei Kompetenzzentren für IT-Sicherheitsforschung, die das Bundesministerium für Bildung und Forschung (BMBF) seit Oktober 2011 im Rahmen ihrer High-Tech-Strategie fördert. Das Zentrum baut auf der Infrastruktur des Darmstädter LOEWE-Zentrums CASED für IT-Sicherheitsforschung auf und arbeitet eng mit dem Fraunhofer-Institut für Sichere Informationstechnologie (SIT) zusammen.

Als weitere Zentren existieren das Kompetenzzentrum für Angewandte Sicherheits-Technologie (KASTEL) am Karlsruher Institut für Technologie (KIT) und das Center for IT-Security, Privacy and Accountability (CISPA) an der Universität des Saarlandes.

Das BMBF verfolgt mit den Kompetenzzentren die Abwehr von Angriffen, die gezielte Entwicklung geeigneter Methoden und Werkzeuge in verschiedenen Projekten des IT-Sicherheitsschwerpunktes des BMBF sowie die vorausschauende Weiterentwicklung von Kenntnissen und Fähigkeiten.

Das European Center for Security and Privacy by Design ging mit dem Center for Advanced Security Research Darmstadt (CASED) in das Center for Research in Security and Privacy auf.

Forschungsziel
Durch neue Standards, Verfahren und Werkzeuge will EC SPRIDE dazu beitragen, dass IT-Sicherheit bereits früh im Software-Entwicklungsprozess berücksichtigt wird.

IT-Sicherheit und Privatsphärenschutz werden derzeit vor allem nachträglich in die Software integriert, was zu hohem Aufwand und Kosten führt. Es existieren kaum standardisierte Vorgehensweisen oder unterstützende Werkzeuge für Programmierer.

Forschungsschwerpunkte
Die Forschung des Kompetenzzentrums lässt sich in drei Schwerpunkten zusammenfassen, deren Projekte ineinandergreifen werden:

 Im Hauptbereich "Engineering" entwickeln Wissenschaftler konkrete Lösungen und Werkzeuge für Programmierer.
 Der Bereich Blueprint wird technische und gesellschaftliche Entwicklungen und daraus entstehende Anforderungen an die IT-Sicherheit analysieren. Die Ergebnisse fließen in die Arbeit der anderen Bereiche ein.
 Im Bereich Building Blocks werden kryptografische Modulbausteine entwickelt. Die Bausteine sollen über die gesamte Lebensdauer einer Software nahtlos ausgetauscht und erweitert werden können. Gleichzeitig soll die Vielfalt kryptografischer Protokolle erhöht und dadurch die Abhängigkeit von einigen wenigen Protokollen verringert werden.

Organisation
EC SPRIDE gliedert sich in Forschungsgruppen, die von Claude-Shannon Fellows geleitet werden. Das Claude-Shannon-Programm orientiert sich am Emmy-Noether-Förderprogramm der DFG und fördert die eigenständige Forschung junger Nachwuchswissenschaftler.

EC SPRIDE umfasst derzeit die Secure Software-Engineering Group und die Engineering Cryptographic Protocols Group.

Das Zentrum wird federführend von der TU Darmstadt geleitet und kooperiert mit dem Fraunhofer SIT.

Beteiligte Wissenschaftler
 Michael Waidner, Gesamtleitung und Co-director Engineering
 Johannes Buchmann, Direktor Building Blocks
 Ahmad-Reza Sadeghi, Direktor Blue Print
 Mira Mezini, Director Engineering
 Marc Fischlin
 Matthias Hollick
 Stefan Katzenbeisser
 Heiko Mantel
 Mark Manulis
 Eric Bodden, Claude Shannon-Fellow und Leiter der Secure Software Engineering Group, Leiter der Emmy-Noether-Gruppe RUNSECURE
 Thomas Schneider, Claude Shannon-Fellow und Leiter der Engineering Cryptographic Protocols Group

Entwickelte Werkzeuge
 RefaFlex, ein Werkzeug zum Absichern von Refactorings für Programme, die Reflection verwenden
 Join Point Interfaces, eine Programmiersprache für disziplinierte, typsichere aspekt-orientierte Programmierung
 TamiFlex, ein Werkzeug zur besseren statischen Analyse von Programmen, die Reflection benutzen
 Clara, ein Werkzeug zur (partiellen) statischen Auswertung von Laufzeitmonitoren
 FlowDroid, ein Werkzeug zur statischen Informationsflussanalyse von Android-Apps
 SuSi, ein Werkzeug zum teilautomatisierten Identifizieren von relevanten Quellen und Senken für die Informationsflussanalyse von Android-Apps

Forschungsstandort Darmstadt
In Darmstadt forschen über 200 Wissenschaftler im Bereich der IT-Sicherheit, darunter 16 IT-Sicherheitsprofessuren und 24 Postdoktoranden. Die TU Darmstadt, das Fraunhofer SIT und die Hochschule Darmstadt bündeln ihre Forschungsaktivitäten im LOEWE-Exzellenzzentrum CASED. Die Hochschulen bieten einen Masterstudiengang IT-Sicherheit an der TU Darmstadt und einen Studienschwerpunkt IT-Sicherheit am Fachbereich Informatik der Hochschule Darmstadt an (Stand Januar 2012). EC SPRIDE ist in die Infrastruktur von CASED eingebunden und ergänzt die bestehende Forschung durch seinen Fokus auf den Entwurfsprozess.

Einzelnachweise

Weblinks
 Webauftritt von EC SPRIDE
 Secure Software Engineering Group
 Engineering Cryptographic Protocols Group

Bildung in Darmstadt
Forschungseinrichtung (Informatik)
Organisation (IT-Sicherheit)
Organisation (Kryptologie)
Forschungseinrichtung in Darmstadt
Gegründet 2011


An Pentaschistis tysonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Pentaschistis tysonii in nahilalakip ha genus nga Pentaschistis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pentaschistis

Pentaschistis tysonii


True crime ("crime real" ou "crime verdadeiro", em tradução livre) é um gênero literário, de podcast e cinematográfico de não-ficção no qual o autor examina um crime real e detalha as ações de pessoas reais.

Os crimes mais comumente incluem assassinato; cerca de 40% se concentram em histórias de assassinos em série. True crime pode ser visto em muitas formas, como livros, filmes, podcasts e programas de televisão. Muitos trabalhos neste gênero relatam crimes sensacionais de alto perfil, como o assassinato de JonBenét Ramsey, o caso de assassinato de O. J. Simpson e o assassinato de Pamela Smart, enquanto outros são dedicados a assassinatos mais obscuros.

Trabalhos de true crime podem impactar os crimes que cobrem e o público que os consome. O gênero é frequentemente criticado por ser insensível às vítimas e suas famílias e é descrito por alguns como cultura trash.

Não ficção
Gêneros literários
Géneros de cinema
Gêneros televisivos

True crime (gênero)


Omar ben Abdallah al-Sanhaji, ou Omar Aznag, est un chef berbère sanhadja . Membre du Conseil des Dix, instance suprême du mouvement almohade, Omar Aznag est le premier à exercer le vizirat sous le calife Abd al-Mumin, avant d'être révoqué par celui-ci, jugeant qu'il méritait mieux en raison de son rang.

Il se voit confier de hautes charges militaires par Abd al-Mumin, à l'instar d'autres cheikh almohade, à savoir Abou Hafs Omar El Hintati, Yusuf ben Sulayman al-Tinmali, Abou Mohammed Abd el-Haqq el-Ganfisi (connue sous le nom de Ibn Zaggu), et Ibn Yumur Wayhlaf.

Références

Chef de guerre musulman du XIIe siècle
Personnalité berbère du XIIe siècle
Histoire du Maroc
Personnalité almohade

Omar ben Abdallah al-Sanhaji


WTA kelimesinin farklı anlamları:
 Üçlü İttifak Savaşı WTA kısaltmalı, (Paraguay Savaşı)
 WTA (Kadınlar Tenis Birliği)

WTA


බොහෝමයක් දර්පණ සාදන්නේ සුදුසු උපස්තරයකට පරාවර්තක ආලේපනයක් යෙදීමෙනි. පහසු සකස් කළ හැකි වීම, දෘඪතාව හා මෘදු නිමාවක් ලබා ගැනීමේ හැකියාව යන කරුණු මත වීදුරු වඩාත් බහුලව භාවිතා වන උපස්තාරය බවට පත්ව තිබේ. පරාවර්තක ආලේපය සාමාන්‍යයෙන් වීදුරුවේ පිටුපස මුහුණතෙහි ආලේප කරයි. එයට හේතුව එවිට එය විඛාදනයෙන් හා අහඹු හානිවලින් ආරක්ෂා වීමයි. ( වීදුරු බොහෝ පරාවර්තක ආලේපවලට වඩා සීරුම්වලට ප්‍රතිරෝධී වේ.)

උපස්තරය අවශ්‍යතාවයට සකසා ඔප දමා පිරිසිදු කර ඉන්පසුව පරාවර්තක ආලේපන සිදු කරයි. වීදුරු දර්පණ තැනීම සඳහා බොහෝ විට රිදී හෝ ඇලුමිනියම් ආලේප කරයි. එහිදී ආලේපන පෙළක් ඔස්සේ එය සිදු කරයි. එම ආලේපන පෙළ පහත වේ.

ටින්
රිදී
රසායනික සක්‍රීයක
තඹ + okhtak
සායම්

රිදී වීදුරු සමග නොඇලෙන නිසා ටින් ආලේප කරයි. සක්‍රීයකය ටින් / රිදී දෘඪ වීමට හේතුවේ. තඹ යොදා ඇත්තේ කල්පැවැත්ම වැඩි කිරීමටයි. දර්පණයේ පිටුපස පැත්තේ ඇති ආලේපනය සිරීම් හා වෙනත් අහුඹු හානිවලින් ආරක්ෂා වීම සායම් මගින් සිදුවේ.

සමහර යෙදීම්වල දී සාමාන්‍යයෙන් වියදම මත රඳා පවතින හෝ වඩා වැඩි කල්පැවැත්මක් අවශ්‍ය වන විට ඔප දැමූ ලෝහ වැනි තනි ද්‍රව්‍යයකින් සාදන දර්පණ මෙවැනි වීදුරු දර්පණ වෙනුවට යොදාගනී.

ලේසර් දර්පණ නිපදවීම වැනි තාක්ෂණික යෙදීම් සඳහා පරාවර්තක ආලේපය යොදනු ලබන්නේ රික්තක අවසාධනය මගින් උපස්තරයේ ඉදිරි පෘෂ්ඨය මත යොදනු ලැබේ. මෙය ද්විත්ව පරාවර්තනය නැති කරන අතර දර්පණය තුළ දී ආලෝකයේ අවශෝෂණය ද ඉවත් කරයි. මිළ අඩු තාක්ෂණික දර්පණ සඳහා රිදී, ඇලුමිනියම් හෝ රත්‍රං ආලේපනයක් (බොහෝ විට රත්‍රන් අධෝරක්ත දර්පණ සඳහා භාවිතා වේ.) භාවිතා කරන අතර අලුත් විට පරාවර්තන ප්‍රතිශතය 90 - 95% ක් අතර වේ. පරාවර්තක ස්තරයේ ඔක්සිකරණය වැළැක්වීම සඳහා ආරක්ෂක වැස්මක් ද යෙදිය හැක. ඉහල පරාවර්තනයක් හෝ වැඩි කල්පැවැත්මක් අවශ්‍ය යෙදීම් වලදී පාරවිද්‍යුත් ආලේපනය සිදුකරයි. එහි දී තරංග ආයාමයේ පටු පරාසයක් සඳහා එතෙරව පරාවර්තනය ප්‍රතිශතය 99.999% වැනි ඉහල අගයක් බවට පත් කරගත හැක.

දර්පණ නිෂ්පාදනය


An Aloe edouardii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rebmann. An Aloe edouardii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe edouardii


Le Racing Experience est une écurie de sport automobile luxembourgoise fondée en 2000 par Christian Hauser. Elle fait participer des Sport-prototype en catégorie LMP3 dans des championnats tels que la Michelin Le Mans Cup et l'European Le Mans Series.

Histoire

En 2019, après de nombreuses années d'existence, l'écurie luxembourgeoise Racing Experience s'était engagée dans le championnat Michelin Le Mans Cup dans la catégorie LMP3. La Norma M30 de l'écurie avait été confiée à David Hauser et Gary Hauser, fils du fondateur de l'écurie Christian Hauser ainsi qu"a la pilote britannique Charlie Martin. À partir de la 3e manche, la pilote britannique avait été remplacée par le pilote français Nicolas Mélin. Cette première saison s'était soldée avec des hauts tels qu'une belle 4e place lors de la 1e manche sur le Circuit Paul-Ricard mais également des bas tels que 3 abandon sur les 7 manches du championnat dont un sur une sortie de piste lors de la manche de Monza. L'écurie avait ainsi fini en  position avec 28.5 points.

En 2020, l'écurie luxembourgeoise Racing Experience s'était de nouveau engagée dans le championnat Michelin Le Mans Cup dans la catégorie LMP3. Le règlement ayant changé, c'est avec une Duqueine M30 - D08 qu'elle avait participé a ce championnat. Comme la saison précédente, David Hauser et Gary Hauser s'était relayés au volant de la voiture et ils avaient été rejoint suivant les manches du championnat, par le pilote néerlandais Yury Wagner ou le pilote français Nicolas Mélin qui avait déjà roulé pour l'écurie la saison précédente. Le début de saison avait été perturbée par la Pandémie de Covid-19 mais l'écurie était bien présente à la première manche du championnat, au Circuit Paul-Ricard. Pour cette seconde saison a ce niveau de la compétition, la voiture avait vu le drapeau à damier une fois de plus que la saison précédente mais malheureusement, a de moins bonne place. C'est ainsi que l'écurie avait fini en  position avec 11 points.

En 2021, après avoir passé deux saisons en Michelin Le Mans Cup, l'écurie luxembourgeoise Racing Experience s'était engagée dans le championnat European Le Mans Series dans la catégorie LMP3. Comme les saisons précédentes, David Hauser et Gary Hauser s'était relayés au volant de la Duqueine M30 - D08 et ils avaient été rejoint pour l'intégralité du championnat par le pilote belge Tom Cloet. Le pilote portugais Guilherme Oliveira avait remplacé David Hauser pour la dernière manche du championnat, les 4 Heures de Portimão. Pour cette première saison dans ce championnat, l'écurie luxembourgeoise avait eu des performances honorable. Le fait de la saison avait été la sortie du piste dans le Raidillon de l'Eau Rouge lors des qualifications des 4 Heures de Spa-Francorchamps. L'endommagement de la voiture avait été tel que l'écurie avait du déclarer forfait. Heureusement, David Hauser qui étéait au volant lors de l'incident, était sorti indemne, avec cependant quelques blessures superficielles au niveau des jambes.

Résultats en compétition automobile

Résultats en European Le Mans Series

Résultats en Michelin Le Mans Cup

Pilotes

Notes et références

Lien externe

 ;

Écurie de sport automobile au Luxembourg
Écurie d'endurance
Wormeldange

Racing Experience


Deux navires de l'United States Navy ont porté le nom dUSS Sloat, d'après John Drake Sloat :
 l', un destroyer de classe Clemson lancé en 1919 et retiré du service en 1930 ;
 l', un destroyer d'escorte de classe Edsall lancé en 1943 et retiré du service en 1947.

Sloat

USS Sloat


Codurile Insee reprezintă o serie de coduri numerice sau alfanumerice atribuite de către Institut Național de Statistică și Studii Economice din Franța pentru a identifica diversele aspecte legate de comunele, populația și firmele franceze. De exemplu, Codul Oficial Geografic (COG) reprezintă nomenclatorul comunelor din Franța.

Note

Vezi și
 SIRUTA

Statistică aplicată
Coduri

Cod Insee


Ernst Maximilian Hermann von Gaffron-Oberstradam (seit 1840 Freiherr von Gaffron-Kunern) (* 28. März 1797; † 16. Juli 1870) war ein schlesischer adliger Gutsbesitzer, Verwaltungsbeamter und Politiker als Mitglied des Preußischen Herrenhauses.

Familie
Hermann Freiherr von Gaffron-Kunern entstammte der schlesischen Uradelsfamilie Gaffron. Er war der Sohn von Friedrich Max Ernst von Gaffron und der Ernestine von Hirsch. 1819 heiratete er in Grünberg Johanna Röstel (1799–1858). Das Ehepaar hatte zwei Söhne: Rudolph von Gaffron (1821–1901) wurde General in der k.u.k. Armee. Theodor von Gaffron-Kunern (1823–1899) wurde Landrat im Kreis Münsterberg und Mitglied des Preußischen Herrenhauses.

Leben
Von Gaffron-Kunern besuchte 1812 die Ritterakademie in Liegnitz, trat 1813 in die preußische Armee ein, wurde im selben Jahr Fähnrich und nahm 1820 im Rang eines Secondelieutenants im Schlesischen Kürassier-Regiment seinen Abschied. 1831–1835 war er Landesältester des Kreises Münsterberg, seit 1833 Mitglied im Provinziallandtag (1851 und 1856 dessen Vizemarschall), 1836 Mitglied in der Direktion des Königlichen Kreditinstituts in Breslau (1852 dessen Erster Direktor), 1854 Direktor der Ständischen Darlehnskasse in Breslau und wurde 1848 Geheimer Regierungsrat. Von 1849 bis 1854 war er Mitglied der preußischen Ersten Kammer sowie anschließend seit 1854 auf Präsentation des Grundbesitzerverbandes im Landschaftsbezirk Münsterberg Mitglied des Preußischen Herrenhauses auf Lebenszeit. Für seine Verdienste wurde er am 15. Oktober 1840 in den preußischen Freiherrnstand mit dem Prädikat Gaffron-Kunern erhoben, führte seit 1861/62 den Ehrentitel Schlosshauptmann von Breslau, wurde 1855 Rechtsritter des Johanniterordens und besaß folgende Orden: Roter Adlerorden 2. Klasse mit Stern und Eichenlaub (1852), Königlicher Hausorden von Hohenzollern in der Ritterklasse (1859) sowie den Kaiserlich Königlich Russischen St. Georgs-Orden der 5. Klasse (1814). Von Gaffron-Kunern erbte Ober- und Nieder Kunern von seinem Vater, erwarb 1832 Haltauf und 1841 Märzdorf (alle im Kreis Münsterberg gelegen).

Literatur
 Friedrich Andreae (Hrsg.): Denkwürdigkeiten des Freiherrn Hermann von Gaffron-Kunern. Festgabe des Vereins für Geschichte Schlesiens zur Jahrhundertfeier der Befreiungskriege. Breslau 1913.
 Ernst Heinrich Kneschke (Hrsg.): Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon. Band 3 Leipzig 1861, S. 425f (Digitalisat)
 Justus Perthes (Hrsg.): Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Freiherrlichen Häuser, Jahrgang 1855, Seite 169 ff und 1863, Seite 266
 Michael Rüdiger Gerber: Die Schlesischen Provinzialblätter 1785–1849. Sigmaringen 1995. S. 165.

Anmerkungen

Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Mitglied des Provinziallandtages von Schlesien
Mitglied der Preußischen Ersten Kammer
Freiherr
Politiker (19. Jahrhundert)
Ritter des Königlichen Hausordens von Hohenzollern
Träger des Roten Adlerordens 2. Klasse
Rechtsritter (Johanniterorden)
Deutscher
Geboren 1797
Gestorben 1870
Mann
Schlosshauptmann
Mitglied des Ersten Vereinigten Landtages für die Provinz Schlesien

Hermann von Gaffron


An Uncinia viridis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Elizabeth Edgar. An Uncinia viridis in nahilalakip ha genus nga Uncinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uncinia

Uncinia viridis


An Poa speluncarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Richard Edmondson. An Poa speluncarum in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa speluncarum


An Peristylus sahanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kumar, G.S.Rawat ngan Jalal. An Peristylus sahanii in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus sahanii


Frederico Rodrigues de Paula Santos (født 5. marts 1993), kendt som Fred, er en brasiliansk professionel fodboldspiller, som spiller for Süper Lig-klubben Fenerbahçe og Brasiliens landshold.

Klubkarriere

Internacional
Fred begyndte sin karriere hos Internacional i hjemlandet. Han fik sin professionelle debut for klubben den 26. januar 2012.

Sjakhtar Donetsk
Fred skiftede i juni 2013 til Sjakhtar Donetsk i Ukraine. Fred spillede 5 år hos Sjakhtar, hvor han var med til at vinde det ukrainske mesterskab 3 gange.

Manchester United
Fred skiftede til Manchester United i juni 2018. Han debuterede for United den 11. august i en kamp imod Leicester City, og scorede sit debutmål for klubben den 22. september af samme år, imod Wolverhampton.

Fred spillede den 22. januar 2023 sin kamp nummer 182 for Manchester United, og overtog dermed Andersons rekord som den brasilianer med flest kampe for klubben.

Fenerbahçe
Fred skiftede i august 2023 til tyrkiske Fenerbahçe.

Landsholdskarriere

Ungdomskarriere
Fred har spillet 3 kampe for Brasiliens U/20-landshold.

Seniorlandshold
Fred debuterede for seniorlandsholdet den 12. november 2014 i en venskabskamp mod Tyrkiet. Fred var en del af de brasilianske trupper til VM 2018 og 2022. Han var også del af deres hold til Copa América i 2015 og 2021.

Titler
Internacional
 Campeonato Gaúcho: 2 (2012, 2013)

Sjakhtar Donetsk

 Ukraines førstedivision: 3 (2013-14, 2016-17, 2017-18)
 Ukrainske Cup: 1 (2017-18)
 Ukrainske Super Cup: 2 (2013, 2015)
Manchester United
 EFL Cup: 1 (2022-23)

Individuelle

 UEFA Europa League Sæsonens hold: 1 (2019-20)

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Belo Horizonte
Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldlandsholdsspillere fra Brasilien
Fodboldspillere fra FC Shakhtar Donetsk
Fodboldspillere fra Sport Club Internacional
Fodboldspillere fra Manchester United F.C.
Fodboldspillere fra Fenerbahçe SK
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022
Deltagere ved Copa América 2015
Deltagere ved Copa América 2021

Fred (fodboldspiller, født 1993)


Listracanthus é um gênero de peixe cartilaginoso que viveu do Carbonífero até o início do Triássico, sendo um possível relativo dos tubarões.

Descrição
Os fósseis de Listracanthus foram achados na América do Norte. O animal tem uma estimativa de 1-2m de comprimento, pois os únicos fósseis achados foram partes de uma coluna vertebral provavelmente maior. O animal foi descrito como semelhante a uma enguia pelo paleontologista Rainer Zangerl, sendo a descrição mais aceita.

Referências
Animais do Carbonífero
Espécies fósseis descritas em 1870
Peixes do Carbonífero
Animais do Triássico
Peixes do Triássico

Listracanthus


Ildefonso Valentín Vázquez Tamez fue un militar mexicano que participó en la Revolución Mexicana.

Biografía
Nació en Piedras Negras, Coahuila, el 14 de febrero de 1890, siendo hijo de Don Ildefonso Vázquez y de doña Concepción Tamez. Estudió en Monterrey, en Kansas City y en la Ciudad de México. Incorporado a la revolución maderista el 29 de enero de 1911, combatió en Cuatrociénegas, Monclova y otros lugares. Al ser licenciadas las fuerzas volvió a tomar las armas para combatir a Pascual Orozco en defensa del gobierno de Madero, y ese mismo año hizo la campaña contra los zapatistas.

Al estallar la revolución constitucionalista se puso a las órdenes de Venustiano Carranza. Hizo la campaña del norte de Coahuila y la de Nuevo León con las tropas de Pablo González Garza; fue ascendido a capitán el 31 de marzo de 1913, y a partir de allí obtuvo ascensos inmediatos hasta obtener el grado de teniente coronel el 29 de agosto de ese año.

Intervino después en numerosas acciones de armas, y obtuvo el grado de general brigadier el 4 de octubre de 1914 y el de general de brigada el 13 de abril del año siguiente. Después de la Convención de Aguascalientes, Carranza lo nombró gobernador y comandante militar de Nuevo León el cual tomó posesión el 29 de mayo, y el 11 de junio fue honrado con la banda de general de división.

Como Jefe de la División del Bravo combatió a Miguel Quiroga en Topo Chico en las cercanías de Monterrey, después asistió a la batalla de Icamole y a consecuencia de las heridas recibidas en esta batalla, el general Vázquez murió en el Hospital González de Monterrey el 15 de junio de 1915. Había entregado el gobierno de Nuevo León al Lic. y Gral. Pablo A. de la Garza.

Bibliografía

Nacidos en Piedras Negras
Militares de la Revolución mexicana
Gobernadores de Nuevo León
Fallecidos en Monterrey

Ildefonso V. Vázquez


Pave Leo 6., døde i december 928, var kun pave i lidt over 7 måneder fra juni 928 til sin død i december 928. Han var en meget aktiv politisk pave, der tog mange store beslutninger. Han var mere vellidt end sin forgænger, Pave Johannes 10..

Eksterne henvisninger
 Archive.org om paverne gennem tiden

Paver i middelalderen

Pave Leo 6.


الالتهام الذاتي  (من الكلمة اليونانية auto-:«ذاتي» و phagein «يلتهم») هي آلية تدمير طبيعية تُفكّك، بصورة منظّمة، المكوّنات الخلوية غير الضرورية أو المعطوبة تكون مركونة في الخلية.

تسمح عملية الالتهام الذاتي بالتقويض المُنظّم وإعادة التدوير للمكونات الخلوية. وخلال هذه العملية، يتم عزل مكونات معطوبة أو مختلة وظيفيا في سيتوبلازم الخلية المستهدفة عن بقية الخلية داخل حويصلة غشائية مزدوجة تعرف باسم Autophagosome . يندمج بعدئذ هذا الجسيم مع جسيم حال، ثم تتحلل المكونات ويُعاد تشكيلها. هناك ثلاث أشكال مختلفة للالتهام الذاتي: الالتهام الذاتي الكبير  والالتهام الذاتي الصغير  والالتهام الذاتي المتوسط الموجّه . وفي سياق التشخيص المرضي، تعتبر عملية الالتهام الذاتي استجابة تكيُفيّة للإجهاد، مما يعزز فرص البقاء على قيد الحياة، بينما في حالات أخرى تكون سببًا لموت الخلايا والمرض. في حالة الجوع الشديد، يعمل ا لقضاء على المكونات الغير ضرورية للخلاية على تعزيز بقاء الخلايا من خلال استغلال تلك المكونات المعطوبة في إنتاج الطاقة الخلوية.

وقد صيغ مصطلح «الالتهام الذاتي» على يد عالم الكيمياء الحيوية البلجيكي كريستيان دو دوف سنة 1963 م.

حصل الباحث الياباني يوشينوري أوسومي على جائزة نوبل في الطب أو علم وظائف الأعضاء  في عام 2016 على مجهوداته العلمية في مجال الالتهام الذاتي.
.

مراجع

علم المناعة
عمليات خلوية
موت الخلايا
موت الخلية المبرمج

التهام ذاتي


35977 Lexington este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
35977 Lexington este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Jana Tichá și Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,63 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 12,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 35001-36000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

35977 Lexington


Nayuuns-haidagai ("narod velike kuće"), vodeća porodica Gitinsa kod Haida Indijanaca s otoka Kraljice Charlotte. Ova porodica živjela je u gradu Skidegate gdje su imali veliku kuću, a pripadala je klanu. Orla.

Gradski poglavica pripadao je Nayuuns-haidagaima.

Izvori

Haida

Nayuuns-haidagai


Sozialistische Linkspartei Avusturya'da sosyalist bir siyasi partidir. Parti, 2000 yılında kurulmuştur.

Partinin liderliği Sonja Grusch tarafından yürütülmektedir. Parti, Vorwärts yayınını yayınlamaktadır.

2002 parlamento seçiminde parti 3.906 oy aldı (%0,08). Ancak parti parlamentoda herhangi bir koltuk kazanamadı.

Dış bağlantılar
 SLP

Avusturya'daki siyasi partiler
2000'de kurulan siyasi partiler

Sosyalist Sol Parti (Avusturya)


Tempel ist ein stark erodierter Einschlagkrater auf der Mondvorderseite westlich des Mare Tranquillitatis, dessen westlicher Rand von dem Krater Agrippa überdeckt wird. Der Wall ist unregelmäßig und stellenweise ganz eingeebnet.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Ernst Wilhelm Leberecht Tempel offiziell benannt.

Weblinks

 Tempel auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Ernst Wilhelm Leberecht Tempel

Tempel (Mondkrater)


Wirschinger ist der Familienname folgender Personen:

 Heinrich Wirschinger (1875–1950), deutscher Verwaltungsjurist
 Karl-Heinrich Wirschinger (1911–2003), deutscher Rechtsanwalt
 Ludwig von Wirschinger (1781–1840), deutscher Beamter und Finanzminister

Wirschinger


Morchella tridentina (Giacomo Bresadola, 1892), sin. Morchella frustrata (Michael Kuo, 2012), din familia Morchellaceae și genul Morchella este o ciupercă de tip Ascomycota,  fiind comestibilă și foarte delicată. Buretele este denumit în popor zbârciog de grădină. El este, crescând în grupuri mici sau solitar, în mod predominant locuitor de sol saprofit, dar studii au arătat că este și o specie cu caracteristici de simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor), aplicând ambele roluri în diferite stadii ale dezvoltării sale. Specia se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord prin grădini, curți, de-a lungul străzilor pe straturi de flori sau la marginea drumuri și prin luminișuri în păduri de foioase deja de la sfârșitul lui martie până la începutul lui iunie.

Taxonomie

Genul Morchella a fost și este sursa de considerabile controverse taxonomice de-a lungul anilor, mai ales în ceea ce privește numărul de specii implicate. El se află în prezent în centrul de studii extinse filogenetice, biogeografice, taxonomice și nomenclaturale, cu privire și la această ciupercă.

Morchella tridentina a fost descrisă pentru prima dată de renumitul micolog italian Giacomo Bresadola în volumul 2 al lucrării sale Fungi tridentini novi vel nondum delineati et iconibus illustrati (scrisă în limba latină) din 1892. După acea, ciuperca a fost descrisă de către alți trei autori sub alt nume și ca o specie separată. Primul a fost biologul francez Émile Boudier care a descris-o în Bulletin de la Société mycologique de France din 1897 ca Morchella hortensis. Această specie a fost până acum scurt timp declarată subspecie a soiului Morchella elata. Peste o jumătate de secol mai târziu, în 1952, micologii cehi Miroslav Smotlacha și Miroslav Kolařík au găsit acești zbârciogi în apropiere de Praga, numindu-i Morchella pragensis. Ambele soiuri însă pare să fie identice cu Morchella tridentina, cum confirmă jurnalul Asociației Cehe de Micologie (Česká myckologická společnost).

În sfârșit, micologul american Michael Kuo a descris o nouă specie găsită în SUA ca Morchella frustrata într-o publicație din 2012, rezultând din proiectul Morel Data Collection, determinând în plus denumirea lui Bresadola sinonim. În două studii ulterioare, Franck Richard și coautorii săi (2014) precum Michael Loizides cu colaboratori lui (2015) au folosit analiza ADN-ului pentru a determina, că această specie este identică cu Morchella tridentina. Corespondând descrierii inițiale a Morchella tridentina prin Bresadola, acest taxon mai vechi are prin urmare prioritate față de Morchella frustrata, restituind vechiul nume binomial, atestat și de Index fungorum (vezi sus).

Descriere

Sub numele românesc de "zbârciog" se tratează aproape mereu patru mari genuri de ciuperci: Gyromitra, Helvella, Morchella și Verpa. Între primele două se găsesc specii otrăvitoare pe când cele două din urmă sunt comestibile. Cu toate că cele patru genuri sunt goale pe interior, ele pot fi deosebite destul de ușor: Morchella și Verpa sunt unicamerale, pe când Gyromitra și Helvella sunt multicamerale, prezentând o încrengătură de goluri în interiorul lor.

 Corpul fructifer: are în total o înălțime de 9-12 (20) cm, pălăria având una de 4-6 cm și un diametru de 4-6 (10) cm, fiind țuguiată sau conic aplatizată, ovală sau ușor rotundă. Are o  suprafață zbârcită de niște riduri longitudinale, unite de riduri scurte transversal, învăluind alveole neregulate și unghiulare. Coloritul variază între albicios spre gri-murdar până la pal-gălbui în tinerețe, devenind mai târziu palid-cafeniu spre cafeniu-roz până maroniu. Muchiile ridurilor sunt mereu de culoare mai deschisă iar cavele între ele de culoare mai închisă, chiar negricioase la bătrânețe. Acest contrast caracterizează specia.
 Piciorul: are o lungime de 3-10 cm și o grosime de 1,5-3,5 cm și o suprafață încrețită cu solzișori, format neregulat și spre bază îngroșat, prezentând o cavitate unicamerală ce unește pălăria cu piciorul. Culoarea lui este albă.
 Carnea: este albicioasă, fragilă și un pic pieloasă cu gust savuros și miros aromat ca de pământ sau de ciupercă, dar mai slab decât la alți zbârciogi. S-au găsit deja exemplare cu o lungime totală de 20 cm. Ca toate speciile ale genului buretele nu se decolorează sub adăugare de reactivi chimici.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali, netezi, hialini (translucizi), fără picătură de ulei și au o mărime de 20-26 x 12-18 microni, fiind colorați crem deschis.

Confuzii
Morchella tridentina poate fi confundată ușor cu alte soiuri de genul Morchella, cu toate comestibile, ca de exemplu cu Morchella conica, Morchella costata, Morchella crassipes, Morchella deliciosa, Morchella elata, Morchella elatoides Jacquet, Morchella eximia,  Morchella punctipes, Morchella spongiola sau Morchella steppicola.

Pentru un începător, confundarea cu buretele posibil mortal Gyromitra esculenta (zbârciogul gras), cu totul că speciile se deosebesc destul de clar, ar putea să se dezvolte fatal.

Ciuperci asemănătoare

Valorificare

Mai întâi trebuie menționat că zbârciogul de grădină nu poate fi mâncat crud pentru că conține puțină hidrazină care se dizolvă în timpul fierberii (astfel ca toți zbârciogii). De asemenea, consumat în porții mari, poate crea reacții neplăcute la persoane sensibile, pentru că buretele este cam greu de digerat.

Morchella tridentina este de calitate gastronomică foarte bună. Ea poate fi pregătită ca ciulama,, alături de legume, dar nu împreună cu alte ciuperci (din cauza gustului și mirosului specific) sau ca sos, servit cu carne albă (pui, curcan, porumbel, vițel). Se și potrivește la o mâncare de creier (porc, vițel), cu raci, scoici, melci sau ca foietaj cu șuncă sau într-o plăcintă (de exemplu "pe modul reginei" ,cu carne de vițel sau pui). Exemplare mai mari pot fi prăjite ca un șnițel sau umplute cu carne, după ce au fost blanșate.

Uscați  și preparați după înmuiat, bureții dezvoltă un gust și miros mai intensiv (folosiți și apa de înmuiat filtrată printr-o sită). La acest burete se poate folosi și piciorul.

Note

Legături externe

 Zbârciog de grădină, film

Bibiliografie
 Luigi Belli, Aldobrando De Angelis: "Libro Funghi e Tartufi - Regione Umbria", Editura Regione Umbria - Gruppo Micologico Ternano, Perugia 2013
 Giacomo Bresadola: "Fungi tridentini novi vel nondum delineati et iconibus illustrati", vol. 2, Editura J. Zippel, Trento 1892, p. 257-259 (în limba latină)
 Bruno Cetto, volumele 1-3 (vezi la note)
 E. Jacquetant: "Les Morilles", Editura La Bibliothèque des Arts, Paris 1984
 Pier Andrea Saccardo: "Sylloge fungorum omnium hucusque cognitorum", vol. 16, Editura R Friedländer & Sohn, Berlin 1902
 Karl Wilhelm Dalla Torre: "Flora der Gefürsteten Grafshaft Tirol, des Landes Vorarlberg und des Fürstenthumes Liechtenstein", volumul: "Die Pilze (Fungi) von Tirol, Vorarlberg und Liechtenstein", Editura Wagner'sche Universitäts-Buchhandlung, Innsbruck 1905
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze - Partea a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura G. Fischer, Jena 1950

Morchella
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1892 în știință

Morchella tridentina


MreB is a protein found in bacteria that has been identified as a homologue of actin, as indicated by similarities in tertiary structure and conservation of active site peptide sequence. The conservation of protein structure suggests the common ancestry of the cytoskeletal elements formed by actin, found in eukaryotes, and MreB, found in prokaryotes. Indeed, recent studies have found that MreB proteins polymerize to form filaments that are similar to actin microfilaments. It has been shown to form multilayer sheets comprising diagonally interwoven filaments in the presence of ATP or GTP.

MreB along with MreC and MreD are named after the mre operon (murein formation gene cluster E) to which they all belong.

Function
MreB controls the width of rod-shaped bacteria, such as Escherichia coli. A mutant E. coli that creates defective MreB proteins will be spherical instead of rod-like. Also, most bacteria that are naturally spherical do not have the gene encoding MreB. Members of the Chlamydiota are a notable exception, as these bacteria utilize the protein for localized septal peptidoglycan synthesis. Prokaryotes carrying the mreB gene can also be helical in shape. MreB has long been thought to form a helical filament underneath the cytoplasmic membrane, however, this model has been brought into question by three recent publications showing that filaments cannot be seen by electron cryotomography and that GFP-MreB can be seen as patches moving around the cell circumference.  It has been shown to interact with several proteins that are proven to be involved in length growth (for instance PBP2). Therefore, it probably directs the synthesis and insertion of new peptidoglycan building units into the existing peptidoglycan layer to allow length growth of the bacteria.

References

Further reading

  - source of information added to this entry as of February 20, 2006

Cytoskeleton proteins
Prokaryotic cells

MreB


Desert Research Institute (DRI) is the nonprofit research campus of the Nevada System of Higher Education (NSHE) and sister property of the University of Nevada, Reno (UNR), the organization that oversees all publicly supported higher education in the U.S. state of Nevada. At DRI, approximately 500 research faculty and support staff engage in more than $50 million in environmental research each year. DRI's environmental research programs are divided into three core divisions (Atmospheric Sciences, Earth and Ecosystem Sciences, and Hydrologic Sciences) and two interdisciplinary centers (Center for Arid Lands Environmental Management and the Center for Watersheds and Environmental Sustainability). Established in 1988 and sponsored by AT&T, the institute's Nevada Medal awards "outstanding achievement in science and engineering".

Programs

Cloud Seeding Program
DRI weather modification research produced the Nevada State Cloud Seeding Program in the 1960s. This initiative, funded by the U.S. Bureau of Reclamation and the National Oceanic and Atmospheric Administration, seeks to augment snowfall in mountainous regions of Nevada to increase snowpack and water supply. DRI researchers use ground stations and aircraft to release microscopic silver iodide particles into winter clouds, stimulating the formation of ice crystals that develop to snow.

Research indicates that cloud seeding leads to precipitation rate increases of 0.1–1.5 millimeters per hour.

Atmospheric and Dispersion Modeling Program
For over a decade the Atmospheric and Dispersion Modeling Program team has been performing work focused on observations and modeling of atmospheric dispersion processes over complex terrain and coastal areas. In particular, the team is applying, developing, and evaluating mesoscale meteorological models as well as regulatory and advanced atmospheric dispersion models such as ISC3ST, AERMOD, WYNDVALLEY, ASPEN, and CALPUFF. They have developed a Lagrangian Random Particle Dispersion Model that has been applied to complex coastal and inland environments.

Several recent projects led to developing real-time mesoscale forecasting system using the MM5 model coupled with a Lagrangian random particle dispersion model and implementation of data assimilation schemes.

History
A two-page bill signed into law by the Nevada Governor Grant Sawyer on March 23, 1959, authorized establishment of the Desert Research Institute at the University of Nevada, Reno.

UNR hired Dr. Wendell Mordy as the Founding Director (1960–1969) of the University's Desert Research Institute, which initially was  an office at the top of the historic Morrill Hall building on UNR's campus. Early on Mordy also initiated the development of the UNR's Fleishmann Atmospherium Planetarium.

Microplastics were found for the first time in Lake Tahoe in 2019 by the Desert Research Institute. They plan on studying the pollution to determine if it is from local sources or if particles from discarded plastic products have been transported long distances through the atmosphere by wind, rain and falling snow.

Campuses
Main research campuses

 Dandini Research Park – Reno, Nevada .
 Southern Nevada Science Park – Paradise, Nevada .

Subsidiary campuses
 Boulder City Research Facility – Boulder City, Nevada.
 Storm Peak Laboratory – Steamboat Springs, Colorado.
 Stead Research Facility - Reno, Nevada

See also
 Atmospheric dispersion modeling
 List of atmospheric dispersion models

Notes

References

1959 establishments in Nevada
1988 establishments in Nevada
Atmospheric dispersion modeling
Buildings and structures in Paradise, Nevada
Education in Reno, Nevada
Educational institutions established in 1959
Educational institutions established in 1988
Meteorological research institutes
Nevada System of Higher Education
Nuclear research institutes
Universities and colleges in Clark County, Nevada
Public universities and colleges in Nevada
Environmental research institutes

Desert Research Institute


Irmãos Verdades est un groupe angolais.

Parcours
Au début de sa carrière, ses membres travaillaient comme danseurs dans d'autres groupes. Après quelques années, il y a eu une séparation dans le groupe et ils ont suivi une carrière musicale en tant que groupe d'accompagnement pour Raúl Indipwo (ex- Duo Ouro Negro ). Les Irmãos Verdades ont été élevés à Valongo, lieu de résidence de deux des membres. Puis ils enregistrent leur première œuvre qui connaît un grand succès au Portugal, en Angola, au Honduras, au Cap-Vert et au Mozambique .

À ce jour, ils ont produit plus de huit albums originaux ainsi que plusieurs singles et compilations. De ses albums, de grands succès se démarquent, tels que Yolanda, Isabella, Yara, Amar-te Assim. Ils se sont produits avec succès en France, au Luxembourg, aux Pays-Bas, au Royaume-Uni, en Allemagne, au Portugal et dans les PALOP. Ils ont déjà reçu plusieurs disques d'or et disques de platine .

En 2015, le groupe obtient une reconnaissance institutionnelle : les Irmãos Verdades sont étudiés dans un livre sur l'éducation musicale élaboré par le ministère de l'Éducation du Portugal. Le livre contient le programme et la chanson originale du groupe, Amar-te Assim, avec une préface du pianiste Mário Laginha.

En 2023, Gabriel Fernandes,vocaliste de la bande depuis 30 ans quitte le groupe et est remplacé par Enzo Lopez.

Discographie
 Saudades de Africa (1993)
 Fusão (1997)
 Apaixonados (1999)
 Só +1 Beijo (2001)
 O Melhor (2003)
 5 (2005)
 Verdades 10 Anos (2007)
 Verdades 10 Anos: Série Kizomba d'Ouro (2007)
 Cocktail (2008)
 Essencial (2010)
 Ao Vivo No Coliseu Dos Recreios (2011)
 Afrodisíaco (2012)
 Irmãos Verdades (2016)
 Te Amo (2022)

Notes et références

Liens externes

Groupe musical formé en 1993

Irmãos Verdades


Rapti Bobani (Ravno, BiH), naseljeno mjesto u općini Ravno, BiH
 Rapti Bobani (Trebinje, BiH), naseljeno mjesto u gradu Trebinju, BiH

Rapti Bobani


In general usage, de novo (literally 'of new') is a Latin expression used in English to mean 'from the beginning', 'anew'.

De novo may also refer to:

Science and computers
 De novo mutation, a new germline mutation not inherited from either parent
 De novo protein design, the creation of a protein sequence that is not based on existing, natural sequences
 De novo protein structure prediction, the prediction of a protein's 3D structure, based only on its sequence
 De novo synthesis of complex molecules from simple molecules in chemistry
 De novo transcriptome assembly, the method of creating a transcriptome without a reference genome, using de novo sequence assembly
De novo gene birth, the emergence of genes from non-coding sequence
 De novo assembly in genomics
 De Novo classification, a pathway to classify new medical devices provided by the US Federal Food, Drug, and Cosmetic Act
 Denovo, a supercomputer project that simulates nuclear reactions; see

Other
 De novo review, an appellate standard of review for legal issues
 Trial de novo, or a new trial in the legal system
 De novo bank, a state bank that has been in operation for five years or less
 De Novo, a public housing estate in Kai Tak, Hong Kong
 Denovo (band), a 1980s Italian new wave group

Latin words and phrases

De novo


Die Römische Villa Pfongau liegt auf dem Winklerfeld des Ortsteils Pfongau der Gemeinde Neumarkt am Wallersee zwischen Irrsbergstraße und Bachstraße.

Die römische Villa von Pfongau ist seit dem 19. Jahrhundert bekannt. Sie stammt aus dem 1. bis 3. Jahrhundert. Bei den ersten Grabungen von 1880 wurden Mosaikböden freigelegt; sie sind heute verschollen. In den 1980er-Jahren wurde nahezu der gesamte Bereich der römischen Wohngebäude mit einem Gewerbegebiet überbaut, ohne dass vorher archäologische Grabungen durchgeführt werden konnten.

Die heutigen Ausgrabungen wurden von 2008 bis 2013 von Wolfgang Wohlmayr von der Universität Salzburg sowie Raimund Kastler, dem Landesarchäologen des Salzburg Museums, geleitet und von dem Museum in der Fronfeste in Neumarkt am Wallersee und als Projektpartner dem Österreichischen Forschungszentrum Dürrnberg unterstützt. Die Grabungen wurden von Gottlieb Eppl, dem  heutigen Grundbesitzer, gestattet. Durch geophysikalische Messungen (Archaeoprospections, ZAMG 2000) konnten vier weitere römische Gebäude geortet werden.

Die jüngsten Ausgrabungen haben zwei Brennöfen zur Herstellung von Ziegeln zutage gefördert; neben Dachziegeln wurden auch Spezialziegel für die Fußbodenheizungen hergestellt. Mit den Brennöfen konnten pro Tag rund 250 Ziegel produziert werden, was auf ein Handelsunternehmen hinweist. Die Ziegelproduktion war spezialisierten Zieglern vorbehalten, die Gutsbesitzer stellten wandernden Zieglern die dafür notwendigen Materialien wie Tongruben und Betriebsanlagen zur Verfügung und diese wurden von den Zieglern selbständig in Betrieb genommen. Die Ziegler produzierten die in einem Werkvertrag festgesetzte Menge an Ziegeln, im Gegenzug dafür bekamen sie Naturalien oder Geld.

Bei der Ausgrabung konnte ein römischer Speicherbau mit den Ausmaßen 18 × 26 m freigelegt werden. Dabei wurde die prächtig erhaltene Bronzestatuette einer Venus (Typus einer Venus pudica = schamhafte Venus) durch die Studentin Andine Komorowski entdeckt. Die zwölf Zentimeter große Statuette wird als Sensationsfund bezeichnet.

Literatur
 R. Kastler, F. Lang, St. Moser, I. Weydemann & W. Wohlmayr: Eine archäologische Lehrgrabung als Gemeinschaftsprojekt. Erste Ergebnisse des Archäologie-, Sozial- und Wirtschaftsprojekts "villa rustica Neumarkt – Pfongau" online (PDF; 617 kB)
 Raimund Kastler: Jahresbericht Landesarchäologie, 2008. online
 Gabriele Pfeifer: Römer versorgten Salzburg. Salzburger Nachrichten vom 9. Oktober 2012
 Raimund Kastler, Felix Lang, Thomas Wilfing, Wolfgang Wohlmayr: Das Projekt Villa rustica Neumarkt-Pfongau I – Ein Zwischenbericht. Konvergenzen und Divergenzen von Geophysik und Ausgrabung. In Felix Lang, Stefan Traxler, Wolfgang Wohlmayr (Hrsg.): Stadt, Land, Fluss/Weg. Aspekte zur römischen Wirtschaft im nördlichen Noricum. Workshop Salzburg, 19.–20. November 2010. Salzburg 2012

Weblinks
 Petra Paumkirchner: Wirtschaftsgeschichte: Wandernde Ziegler. Die Presse vom 19. Januar 2011
 Der Spiegel vom 30. Juli 2008: "Venus von Pfongau" entzückt Archäologen.

Neumarkt am Wallersee
Kultur (Land Salzburg)
Römisches Bauwerk in Österreich
Römisches Wohnhaus
Wohngebäude in Österreich
Bauwerk im Land Salzburg

Römische Villa Pfongau


نهر موريش (بالرومانية: Mureş, باللاتينية: Maris, بالهنغارية: Maros, بالألمانية: Mieresch) نهر يمر في رومانيا وهنغاريا, ينبع من جبال هشماشو ماريه في رومانيا من سلسلة الكارابات, يتجه غربا قاطعا منطقة ترانسيلفانيا مارا بعدة مدن أهمها ترجو موريش, البا يوليا, وأراد, يشكل 22,3 كم من الحدود الرومانية-الهنغارية بعدها يدخل الأراضي الهنغارية ويصب في نهر تيسا أحد روافد الدانوب عند مدينة سيغيد بطول كلي 761 كم.

معرض صور

انظر أيضا
 نهر الدانوب
 جغرافيا أوروبا
 حوض بانونيا

مراجع

أنهار المجر
أنهار إقليم ألبا
أنهار دولية في أوروبا
أنهار رومانيا
أنهار مقاطعة أراد
أنهار مقاطعة هارغيتا
أنهار مقاطعة هوندوارا
جغرافيا أوروبا

موريش (نهر)


Sergent Grischa (originaltitel: The Case of Sergeant Grischa) er en amerikansk dramafilm fra 1930, instrueret af Herbert Brenon og udgivet af RKO Radio Pictures.
Manuskriptet var skrevet af Elizabeth Meehan baseret på romanen Der Streit um den Sergeanten Grischa af Arnold Zweig.
Filmen havde Chester Morris og Betty Compson i hovedrollerne. John Tribby blev nomineret til en Oscar for Bedste lydoptagelse.

Referencer

Eksterne Henvisninger

Dramafilm fra USA
Amerikanske film fra 1930
Engelsksprogede film
Sort-hvide film fra USA

Sergent Grischa


Duke of Cleveland was a title that was created twice, once in the Peerage of England and once in the Peerage of the United Kingdom. The dukedoms were named after Cleveland in northern England.

The first creation in 1670 (along with the barony of Nonsuch and the earldom of Southampton) was for Barbara Castlemaine, a mistress of King Charles II. The dukedom was created with a special remainder allowing it to be inherited by her first son, Charles FitzRoy, and his heirs male, then by her third son, George FitzRoy, 1st Duke of Northumberland, both being her illegitimate sons by Charles II. Charles FitzRoy was created Duke of Southampton in 1675 and inherited the dukedom of Cleveland in 1709.

His son William inherited both dukedoms in 1730. He died without heirs male in 1774. As there were no heirs male descended from George FitzRoy, 1st Duke of Northumberland and the 1st Duchess of Cleveland's 2nd son (Henry Fitzroy, 1st Duke of Grafton) and his heirs male had not been made eligible to inherit the dukedom of Cleveland, the title became extinct.

The dukedom of Cleveland was created again on 29 January 1833 for William Vane, 3rd Earl of Darlington, along with the title Baron Raby. He was a great-grandson of Charles FitzRoy, the second Duke of the first creation, and had already been created Marquess of Cleveland on 5 October 1827. For more information on this creation, which became extinct in 1891, and the Vane family, see the Baron Barnard.

Dukes of Cleveland, first creation (1670)
The Dukes also held the titles of Countess of Southampton and Baroness Nonsuch, in the County of Surrey, created at the same time. The second and third Dukes also held the titles of Duke of Southampton, Earl of Chichester and Baron of Newbury, in the County of Berkshire (created 1675).
Barbara Palmer, 1st Duchess of Cleveland (1641–1709), a mistress of Charles II
Charles FitzRoy, 2nd Duke of Cleveland, 1st Duke of Southampton (1662–1730), eldest (illegitimate) son of the 1st Duchess of Cleveland and Charles II
William FitzRoy, 3rd Duke of Cleveland, 2nd Duke of Southampton (1698–1774), eldest son of the 2nd Duke of Cleveland. He died without issue, and his titles were extinct.

Dukes of Cleveland, second creation (1833)

Other titles held by these Dukes include Marquess of Cleveland (1827), Earl of Darlington, in the County of Durham and Viscount Barnard, of Barnard's Castle in the county of Durham (1754), Baron Barnard, of Barnard's Castle in the Bishopric of Durham (1698), and Baron Raby, of Raby Castle in the County Durham (1833).
William Harry Vane, 1st Duke of Cleveland (1766–1842), great-grandson of the above 2nd Duke
Henry Vane, 2nd Duke of Cleveland (1788–1864), eldest son of the 1st Duke
William John Frederick Vane, 3rd Duke of Cleveland (1792–1864), second son of the 1st Duke
Harry George Powlett, 4th Duke of Cleveland (1803–1891), youngest son of the 1st Duke. All of his titles except for Baron Barnard became extinct upon his death without issue.

Family tree

References

Extinct dukedoms in the Peerage of England
Noble titles created in 1670
Extinct dukedoms in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1833
Duke
1670 establishments in England

Peerages created with special remainders

Duke of Cleveland


Centurion (previously known as Verwoerdburg and before that Lyttelton) is an area with 236,580 inhabitants (2011 census) in the Gauteng Province of South Africa, between Pretoria and Midrand. Formerly an independent municipality, with its own town council, it has been part of the City of Tshwane Metropolitan Municipality since 2000. Its heart is at the intersection of the N1 and N14 freeways. The R21 freeway also passes through the eastern part of Centurion.

The Waterkloof Air Force Base, as well as the Swartkop Air Force Base (which includes the South African Air Force Museum), are in Centurion.

History

Prehistoric
Fossils discovered at the Sterkfontein Caves show that hominids lived in the vicinity of Centurion between 2 and 3 million years ago. The Sterkfontein Caves, a World Heritage Site, is less than 50 km from Centurion, near Mogale City and Krugersdorp.

However, the earliest evidence of modern human habitation in the Centurion area does not go this far back. It dates back to 1200 AD when black African communities settled in this area. They cultivated lands, grazed their cattle, made earthenware containers and melted iron.

19th century

In 1841 the Erasmus family arrived and settled in the area. Daniel Jacobus Erasmus settled on the farm Zwartkop, Daniel Elardus Erasmus on the farm Doornkloof and Rasmus Elardus Erasmus developed the farm Brakfontein. Several of the suburbs like Erasmia, Elardus Park, Zwartkop and Doornkloof were named after these 19th-century owners of the land and their properties.

In 1849 Rev Andrew Murray visited the farm Doornkloof and christened 129 babies, heard the profession of faith of 29 new members of the Reformed Church and the next day, 29 December 1849, celebrated communion.

In 1889 Alois Hugo Nelmapius bought the northern and north-eastern portions of the farm Doornkloof and named it after his daughter Irene (who died in 1961).

First Anglo-Boer War
As part of the First Boer War, the battle for Rooihuiskraal (Afrikaans for "Red House Kraal") took place in 1881 here. A Boer commando under the leadership of D.J. Erasmus Jr defeated Colonel Gildea, or "The Blasted Colonel" as they called him, the British Officer Commanding of the Pretoria Garrison. After the cornered British garrison tried to escape to Natal to join General George Pomeroy Colley, the Boers entrenched themselves behind a stone wall surrounding the animal stockade, and wounded the colonel in the backside, who was standing upright in his stirrups.

Second Anglo-Boer War

During the Second Boer War the Irene Concentration Camp was established in 1901 on the farm Doornkloof, as part of the British scorched earth policy, where Boer women and children were housed under extremely poor conditions. At its peak the camp had 5,500 inhabitants, mostly women and children. Between February 1901 and the end of the war in 1902, 1,249 lost their lives here, about 1,000 of them children. The Irene Camp Cemetery is well preserved and contains 576 of the original slate tombstones that were carved by hand in the camp.

20th century
The town of Irene was established in 1902 when 337 plots were laid out on the farm Doornkloof.  Jan Smuts later owned this farm, and died there in 1950. The original Smuts House is a museum today.

Centurion developed from the initial Lyttelton Township that was marked out on the farm Droogegrond in 1904. Lyttelton Manor Extension 1 was established in 1942. These two townships initially resorted under the Peri Urban Board in Pretoria.

Centurion was granted City Council status in 1962 as Lyttelton. It was formed by combining the areas of Doornkloof, Irene and Lyttelton.

Name changes and post-apartheid reorganisation
Lyttelton was renamed Verwoerdburg in 1967, after Dr. Hendrik Verwoerd, the former prime minister of South Africa who was assassinated the previous year. The surrounding areas, as they grew, came under the same name and Lyttelton became known as one of the suburbs of Verwoerdburg. Others included Clubview, Eldoraigne, Kloofsig, Wierdapark, Zwartkop and their extensions.

The name Centurion was chosen by residents in 1995 (without the option to retain the existing name), soon after the end of apartheid, to match the name of the Centurion Park (now called SuperSport Park) cricket stadium which is in the area. Following the end of apartheid, the Indian township of Laudium and surrounding suburbs including Erasmia and Claudius, which were formerly a part of Pretoria, were made part of Centurion. A black township, called Olievenhoutbosch, was established in Centurion at around the same time.

In 2000, the Centurion local government became part of the newly created City of Tshwane Metropolitan Municipality, which also includes Pretoria, and the town ceased to have its own Town Council.

Geography

Suburbs of Centurion

 Amberfield
 Brakfontein
 Bronberrick
 Celtisdal
 Centurion (Central)
 Claudius
 Clubview
 Die Hoewes
 Doringkloof
 Eldoraigne
 Erasmia
 Gerhardsville
 Hennopspark
 Heritage Hill
 Heuweloord
 Highveld
 Hoekplaats
 Irene
 Kloofsig
 Knoppieslaagte
 Kosmosdal
 Laezonia AH
 Laudium
 Louwlardia
 Lyttelton
 Lyttelton Manor
 Mnandi
 Monavoni
 Olievenhoutbosch
 Pierre van Ryneveld Park
 Pretoria Rural
 Raslouw
 Rooihuiskraal
 Rooihuiskraal North
 Skurweplaas
 Southdowns
 Sunderland Ridge
 Thaba Tshwane
 Thatchfield
 The Reeds
 Valhalla
 Vlakplaats
 Waterkloof 378-Jr
 Wierdapark
 Witch Hazel Avenue
 Zwartkop

Climate
Centurion is on the Highveld like Johannesburg and Pretoria and has a similar climate, with dry, sunny winters (max. daytime temperature around 20 °C dropping to an average minimum of 5 °C), and warm to hot summers (October – April) tempered by late-afternoon showers often accompanied by spectacular thunder and lightning. Hailstorms are not uncommon, but a serious hailstorm has not happened for many years. Summer temperatures range from the mid-20s to the mid-30s (°Celsius). Centurion's weather tends to follow the slightly warmer Pretoria, when compared to that of Johannesburg.

The Hennops River flows through the heart of Centurion, and causes occasional flooding when heavy rainfall has occurred.

Military
AFB Waterkloof and AFB Swartkop are in Centurion. Other military support services, like the former Military Medical Institute (now the Institute for Aviation Medicine), and the former Base Workshops and Vehicle Reserve Park (4VRP) were based in Centurion. It appears that 101 Air Supply Unit SAOSC is in Lyttelton, Gauteng.

There is also a South African Army installation in the area. Technical Base Complex Centurion is home to the 2 Parachute Battalion (a reserve force unit), 44 Parachute Engineers, 1 Military Printing Regiment, 4 Survey and Map Regiment, and the Army Engineer Formation. It also houses the Technical Service Training Centre, and units from the SAMHS and the SAAF. The base's TEK appellation may be derived from "Tegnies Basis Werkswinkel". It has a housing complex for active members. In addition, separately, the reserve force 3 Parachute Battalion is also headquartered in the town.

Memorials
The South African Air Force memorial is at AFB Swartkop.
The Irene Concentration Camp Cemetery and Garden of Remembrance is on Stopforth Road in Irene.
 There is a World War II memorial dedicated to South African Air Force members who gave their lives in the conflict, on Cornwall Hill.

Society and culture

Media

Museums
 South African Air Force Museum
 Centurion Art Museum
 Smuts House Museum

Sports

Cricket is the most popular sport in Centurion. It has hosted many cricket tournaments like 2003 Cricket World Cup, 2005 Women's Cricket World Cup, 2007 ICC World Twenty20, 2009 IPL and 2009 ICC Champions Trophy. Boxing Day Test are played at starting from 2013/14 season.

Stadiums
 SuperSport Park

Government
The Railway Safety Regulator (RSR) previously had its head office in Lake Buena Vista Building in Centurion.

Residential areas
Centurion has one of the most secure golf estate in South Africa. The Centurion Golf Estate is about 2 km from Supersport Park. There are many other secure estates close by such as the Irene Estate and the Southdowns Estate.

Tourism
Places such as Irene Farms and Supersport Park are the main tourism attractions.

Education

Primary education

 Centurion Primary School
 Cornwall Hill Preparatory School
 Cresta College
 IntraLearn
 Irene Primary School
 Laerskool Bakenkop
 Laerskool Doringkloof
 Laerskool Fleur
 Laerskool Hennopspark
 Laerskool Louis Leipoldt
 Laerskool Rooihuiskraal
 Laerskool Swartkop
 Laerskool Wierdapark
 Lyttelton Primary School
 Spark Centurion
 Springvale Primary School
 Southdowns College
 Regio Centurion Private School (Regio Sentjoorieen Onafhanklike Laerskool)
 Village Montessori School
 The Way Christian School
 Uitsig Primary

Secondary education

 Abbotts College
 Amberfield College
 Cornwall Hill College
 Cresta College
 Hoërskool Centurion
 Hoërskool Eldoraigne
 Hoërskool Uitsig
 Hoërskool Voortrekkerhoogte
 Hoërskool Zwartkop
 Lyttelton Manor High School
 Sutherland High School
 Southdowns College
 The Way Christian School
 Trinityhouse Heritage Hill

Economy

Rapid growth
Centurion has come a long way from being a large town south of Pretoria, with smallholdings and large open spaces. Having experienced growth since 1994, like the rest of urban South Africa, many businesses have relocated there, and property development is boosting the ever-expanding city limits. This development has meant there is now little break between the outskirts of Pretoria to the north, and Midrand and Johannesburg to the south. The Gauteng Provincial Government predicted that, according to growth trends, much of the Gauteng province would be a megalopolis by 2015.

Centurion Aerospace Village
The Centurion Aerospace Village (CAV) was formally established in 2006 to create an aerospace supplier park where anchor firms are at the centre of the aerospace cluster and are supported by small and medium-sized producers. The supplier park is modelled on the local automotive industry and mirrors similar international parks, such as Silicon Valley, California, and Toulouse, France.

The CAV is in Pierre van Ryneveld Park, Tshwane, on state-owned land, adjacent to Aerosud Holdings, and along the eastern boundary of the Waterkloof Air Force Base. Aerosud was selected by the South African Department of Trade and Industry to be the industry driver and catalyst for this development.

The CAV development was made possible with the financial support of the European Union and the South African government, through the Sector-Wide Support Enterprise, Employment and Equity Programme (SWEEEP).

Infrastructure
Today Centurion features modern shopping malls (Centurion Mall, Mall@Reds, Forest Hill City Mall), several entertainment spots, a theatre, golf courses and a driving range. Several hotels including Irene Country Lodge as well as a plethora of smaller guest houses. The Unitas hospital is the largest private hospital on the African continent (including a helipad) and is part of the Netcare group. Technology companies like Aerosud, Accenture, Denel Dynamics, Siemens, SAAB Grintek Technologies, Telkom and others such as GMC Aircon are in Centurion. The Gautrain has a station in Centurion.

Centurion Mall
Established in 1983 as Verwoerdburgstad ("Verwoerdburg City"), the Centurion Mall was constructed around the Centurion Lake (on the Hennops River) and was the only shopping centre with the standard big-name retailers of that time in Centurion until the 21st century. In 2003, the mall underwent its first major revamp which was estimated at around 250 million ZAR. 29,760 m2 of retail space was added to the mall bringing the mall's total size to 105,000 m2, making it the second largest shopping centre in the Tshwane metropolitan area.

The mall was also known for its man-made colour water fountain amenity, which was in the centre of the lake, on the north side of the mall (known as the 'bay' area). This water feature has been used as a 'logo' for the former Centurion town council, seen at many of the entrances of the previous municipality.

References

Populated places in the City of Tshwane
Populated places founded by Afrikaners

Centurion, South Africa


William Orbaugh (Guatemala, 4 de agosto de 1958)
es un guitarrista guatemalteco.

Se graduó como Bachiller en el Colegio Alemán de Guatemala en el año 1977.
Comenzó a estudiar guitarra clásica con Oscar Putzeys.
Entre 1978 y 1981 vivió en Buenos Aires (Argentina), donde estudió en el Conservatorio Nacional Carlos López Buchardo con el profesor Jorge Martínez Zárate. Allí obtuvo el título de profesor nacional de música especializado en guitarra.
Tuvo clases preparatorias y complementarias con los maestros guatemaltecos José Castañeda y Jorge Sarmientos.
Asistió a festivales y seminarios de perfeccionamiento en Martinica y Porto Alegre (Brasil).
Tomó clases con
Leo Brower,
Alirio Díaz,
Abel Carlevaro,
Alberto Ponce y
Álvaro Pierri, entre otros.

El Gobierno alemán le otorgó una beca de posgrado a través del DAAD (Deutscher Akademischer Austausch Dienst: Servicio Alemán de Intercambio Académico) para estudiar música antigua y barroca (con el laudista Jürgen Hübscher) y música de vanguardia (con el guitarrista Wilhelm Bruck).
Obtuvo su maestría de concertista en la Escuela Superior de Música (en Karlsruhe).

Recitales y conciertos
Como concertista, ha actuado en las principales ciudades de su país y en diversas ciudades de
Alemania,
Argentina,
Austria,
Brasil,
Costa Rica,
Croacia,
Ecuador,
El Salvador,
España,
Estados Unidos,
Honduras,
Inglaterra,
Israel,
Italia,
México,
Perú,
Puerto Rico,
Rusia,
Suecia y
Venezuela.

Publicaciones y grabaciones

Ha realizado varias transcripciones y composiciones para guitarra, publicadas por Breitkopf & Hertel y por Gitarre und Laute, y ha grabado seis discos. Los últimos dos, con obras propias.

 1992 Primer disco compacto:  "Recital"
 1993 El segundo: "William Orbaugh & The Guatemala Ensemble"  (tres guitarras y una marimba)
 1996 El tercero: "Nocturnal" ( guitarra sola).
 1996 Primer Casete con libro de actividades infantil de "Puppenhaus ".
 1997 Cuarto disco compacto: "América " con el " Ensamble Guatemala "
 2002 Quinto disco compacto: "Quédate", con composiciones propias.
 2003 Sexto disco compacto: "William Orbaugh, obras para guitarra", composiciones propias.

Actividad pedagógica y organizativa

 1985 a 1989 Profesor de Educación Musical en el Colegio Von Humboldt
 1990 a 1993 Profesor de Educación Musical en el Colegio Alemán de Guatemala
 Desde 1985 Fundador y director del Centro de Integración Musical (docencia de la guitarra)
 1993 a 1997 catedrático de la Universidad Francisco Marroquín de Guatemala. (Historia y Apreciación de la Música)
 1995 a 2008 Catedrático de la Universidad del Valle de Guatemala.( Historia de la Música I yII - Música Contemporanea -
Análisis de la Forma Musical - Orquestación - Contrapunto.)
 1987 fundador y director artístico del " Festival Internacional de Guitarra en
Guatemala", .
 1992 a 2004 Concierto Didáctico de Guitarra (para estudiantes de enseñanza media, realizado en colegios e institutos de todo el país)
 2003 Taller de Liderazgo (para Maestros del interior de la república, realizado en el Proyecto Cultural El Sitio)
 Desde 2006 miembro del Consejo Cultural de la Municipalidad de Guatemala.
 De enero de 2008 a enero de 2011 Director General de las Artes del Ministerio de Cultura y Deportes.

Actividad en el sector público

 Miembro del Consejo Cultural de la Municipalidad de Guatemala (desde 2006 hasta la fecha).
 Fue director general de las Artes del Ministerio de Cultura y Deportes (2008-2010).
 Fue director de Cooperación Nacional e Internacional del Ministerio de Cultura y Deportes (2011).
 Presidente de la Comisión Interamericana de Cultura de la Organización de Estados Americanos (OEA) (2011).

Conferencias

 La "Novena Sinfonía" de Beethoven» (en Guatemala y San Salvador).
 «Beethoven entre la V y la VI» (en Guatemala y San Salvador).
 «Réquiem (comparación de los "Réquiems" de Mozart, Verdi y Faurée)» (en Guatemala y San Salvador).
 1997: «Música histórica: una redefinición de la mal llamada "música clásica"» (Clausura III Congreso Nacional de Historiadores, Guatemala).
 «El origen de la ópera» (en Guatemala y San Salvador).
 «El jazz y la música popular» (conferencia ilustrada para jóvenes de enseñanza media).
 2001: «El tema amoroso en la música» (Universidad del Valle).
 2011: «El impacto de la cultura y las industrias culturales en la economía de Guatemala» (reunión de ministros de Cultura y de Educación de Centroamérica, en San Salvador).

Otras actividades creativas

Autor de las obras escénicas y de teatro:
 "Así que se vaya...", ( Teatro del IGA, temporada 1999 con Mónica Sarmientos y Jorge Ramírez.)
 "La Puerta" ( Teatro del IGA, temporada 2003)
 "Arriba Las Manos", ( Teatro del IGA, temporada 2004)

Reconocimientos

 Medalla "Centenario de Heitor Villa-Lobos" conferida en 1988 por el Ministerio de Cultura del Brasil.
 "Premio Opus a la Música" conferida por el Patronato de Bellas Artes de Guatemala en 1992.
 Premio Tzij a la mejor producción discográfica de 1995, conferida por la Cámara de Locutores de Guatemala.

Notas

Músicos de Guatemala
Guitarristas clásicos

William Orbaugh


Emil Manfeldt Jakobsen (Kerteminde, 24 de janeiro de 1998) é um handebolista profissional dinamarquês, medalhista olímpico.

Carreira

Jakobsen conquistou a medalha de prata com a Seleção Dinamarquesa de Handebol Masculino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após confronta a equipe francesa na final da competição.

Handebolistas olímpicos da Dinamarca
Handebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Emil Jakobsen


Korubaşı, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Korubaşı köyünün eski adı "Pençes" tir. Pençes adı eski rumlardan geldiği söylenmektedir.

Coğrafya
Zonguldak iline 60 km, Ereğli ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Korubaşı, Ereğli


El Circuito de Goodwood es un autódromo de 3.860 metros de longitud situado dentro de la finca Goodwood House del Duque de Richmond, cerca de la ciudad de Chichester, condado de Sussex Occidental, Inglaterra, Reino Unido. Como es habitual en los circuitos británicos, se diagramó alrededor de la pista de aterrizaje de la base aérea de Westhampnett de la Royal Air Force, construida para la Segunda Guerra Mundial, y que hoy es el aeródromo de Chichester/Goodwood.

Goodwood se inauguró el 18 de septiembre de 1948. Los pilotos británicos más destacados de automovilismo de velocidad y motociclismo de velocidad de las décadas de 1950 y 1960 se enfrentaron allí, entre otras competencias en el Trofeo Glover, una carrera fuera de campeonato de Fórmula 1; el Trofeo de Turistas del RAC para automóviles deportivos, que desde 1958 hasta 1964 se disputó en Goodwood; y las 9 Horas de Goodwood. Stirling Moss se retiró del automovilismo en 1962 luego de chocar en la curva St. Mary's y quedar en coma durante un mes. La última carrera profesional se disputó en el año 1966, luego de que los dueños se rehusaran a instalar chicanes como en otros escenarios. La pista se siguió usando para pruebas; Bruce McLaren murió probando un automóvil suyo de CanAm en 1970 al chocar al final de la recta Lavant.

Goodwood volvió a la actividad en 1998 el Goodwood Revival, un festival que reúne cada septiembre a máquinas y pilotos del período 1948 a 1966 y a pilotos destacados de la actualidad en competiciones de velocidad. Todos los competidores, personal, público y el propio circuito se visten de época para recrear el ambiente original. El evento también incluye exhibiciones de aeronaves antiguas. La única modificación al trazado es una chicana antes de la recta de meta y entrada a Boxes.

El circuito también alberga Greenpower, una competencia de automóviles ecológicos organizada por el Duque de Richmond.

Ganadores

Trofeo Glover

Trofeo de Turistas del RAC

9 Horas de Goodwood

Galería

Enlaces externos

Circuitos de carreras de Reino Unido
Sussex Occidental
Instalaciones deportivas de Inglaterra

Circuito de Goodwood


ICAI Romanazzi Srl ist ein italienischer Karosserie- und Aufbauhersteller, der früher auch Automobile herstellte und unter eigenem Markennamen anbot.

Unternehmensgeschichte
Stefano Romanazzi gründete 1907 in Putignano die Werkstatt Officine Romanazzi für die Reparatur und den Bau von Kutschen, später auch von Pferdebahnen und Automobilen. 1912 verlegte der Sohn Nicola Romanazzi den Unternehmenssitz nach Bari. Seit dem Ende des Zweiten Weltkriegs liegt der Schwerpunkt der Produktion bei Aufbauten für Nutzfahrzeuge. Es besteht eine Zusammenarbeit mit Irisbus. 1953 wurden auch Automobile hergestellt.

Automobile
Das einzige Modell war ein Dreirad, bei dem sich das einzelne Rad vorne befand. Basis war die Piaggio Ape. Der Fahrer saß vorne im überdachten Aufbau auf einem Motorradsattel hinter einer gewölbten Windschutzscheibe aus Plexiglas. Dahinter war eine Sitzbank mit Platz für zwei Personen.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile. Volume 3: P–Z. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago IL 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch).

Weblinks
  abgerufen am 25. Februar 2012
 Wheels of Italy (englisch)
 Allcarindex (englisch)

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Unternehmen (Apulien)
Organisation (Bari)
Gegründet 1907

ICAI Romanazzi