Jørl Sogn eller Hjørdel Sogn (på tysk Kirchspiel Jörl) er et sogn i Sydslesvig. Sognet lå i Ugle Herred (Flensborg Amt), mindre dele i Treja og Arns Herreder og Bollingsted Fogderi (Gottorp Amt), nu i kommunerne Janneby, Jørl (Hjørdel), Sollerup og Sønder Haksted i Slesvig-Flensborg Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Jørl Sogn findes flg. stednavne:
 Gravlund (Gravelund)
 Janneby
 Jersbæk (Jersbek)
 Jørl Mark
 Koksbøl
 Lille Jørl (eller Jørl Kirke, Kleinjörl)
 Møllebjerg
 Pobølsgab
 Rubøl eller Rugbøl (Rupel)
 Stiglund (Stieglund)
 Store Jørl (Großjörl)
 Solbro Kro (hvorved bro går over Trenen)
 Sollerup
 Sønder Haksted (Süderhackstedt)

Litteratur
 M. Mørk Hansen og C. L. Nielsen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift: Med historiske og topografiske bemærkninger, 2. bind, Kjøbenhavn 1864, s. 191
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, s. 474/475

Eksterne henvisninger
 Eggebæk-Jørl Menighed / Kirchengemeinde Eggebek-Jörl

Referencer

Sogne i Sydslesvig

Jørl Sogn


Louis Nathaniel von Rothschild (Beč, Austro-Ugarska, 5. ožujka 1882. – Beč, Austro-Ugarska, 15. siječnja 1955.), austrijski barun i bankar iz austrijskog ogranka bogate židovske obitelji Rothschild.

Rodio se kao četvrto od sedmero djece i treći od petorice sinova u obitelji baruna Alberta Salomona von Rothschilda (1844. – 1911.) i barunice Bettine Caroline de Rothschild (1858. – 1892.), kćerke baruna Mayera Alphonsea de Rothschilda (1927. – 1905.) i Leonore de Rothschild (1837. – 1911.) iz francuske linije obitelji.

Završio je školovanje u akademiji Theresianum u Beču, nakon čega je odradio pripravništvo u bankama u Hamburgu i New Yorku. Poslije očeve smrti 1911. godine, preuzeo je upravu obiteljske banke S. M. von Rothschild, a bio je i na čelu banke Creditanstalt, koju je osnovao njegov djed Anselm Salomon von Rothschild (1803. – 1874.).

Nakon što su njemački nacisti proveli Anschluss i time pripojili Austriju Nacističkoj Njemačkoj 1938. godine, većina je članova austrijske loze Rothschildovih izbjegla iz Austrije, a njihova imovina i obiteljska banka bile su zaplijenjene. Međutim, nacističke vlasti su uspjele uhititi baruna Louisa Nathaniela i zadržati ga godinu dana u pritvoru, a pušten je tek nakon što je obitelj platila visoku otkupninu za njega. Nacisti su mu zaplijenili čitavu imovinu, ali je on bio pušten i uspio je preživjeti holokaust i Drugi svjetski rat.

Godine 1946. oženio je groficu Hildegard Johannu von Auersperg (1895. – 1981.), ali par zbog poznih godina života nije ostavio potomaka. Živjeli su na farmi u Vermontu, SAD. Umro je od posljedica srčanog udara za vrijeme plivanja na Jamajci, 1955. godine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Louis Nathaniel von Rothschild (1882.-1955.) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Austrija)

Louis Nathaniel von Rothschild


Olivia Ong  (chino simplificado, 王俪婷, chino tradicional, 王儷婷, pinyin, Wáng Lìtíng, japonés, オリビア・オン; Singapur, 2 de octubre de 1985 es una cantante de origen singapurense, capaz de interpretar en inglés, japonés y en menor medida en  mandarín y cantonés. Al igual que la también cantante Seiko Matsuda, ganó un concurso de canto y fue fichada por la compañía discográfica S2S Pte Ltd con 15 años.

Tras superar los exámenes de educación general en Singapur, se mudó a Japón donde con otras dos cantantes singapurenses formó el grupo de J-pop, Mirai. Su canción, "Open Up Your Mind", fue una de las canciones del anime Gensomaden Saiyuki. En 2009, Ong firmó con la compañía taiwanesa HIM Music con la que consiguió mucho éxito en su país natal. También actuó en la película It's a Great, Great World (大世界) y ganó el Singapore Hit Awards 2011 como mejor artista local.

Discografía
A Girl Meets Bossanova, 2005
Precious Stones, 2005
Tamarillo, 2006
A Girl Meets Bossanova 2, 2006
Fall In Love With, 2007
Touch in the Sky, 2007
Kiss in the Air, 2008
Best of Olivia, 2008
Olivia , 2010
夏夜晚風Live影音專輯, 2010
Just For You, 2010
Romance, 2011

Cantantes de Singapur
Cantantes en inglés
Cantantes en japonés
Cantantes en mandarín
Cantantes en cantonés

Olivia Ong


Le Music City Bowl 2021 est un match de football américain de niveau universitaire joué après la saison régulière de 2021, le  au Nissan Stadium situé à Nashville dans l'État du Tennessee aux États-Unis.

Il s'agit de la  édition du Music City Bowl.

Le match met en présence l'équipe des Boilermakers de Purdue issue de la Big Ten Conference et l'équipe des Volunteers du Tennessee issue de la Southeastern Conference.

Il débute à  locales et est retransmis à la télévision par ESPN.

Sponsorisé par la société , le match est officiellement dénommé le 2021  TransPerfect Music City Bowl.

Présentation du match

Il s'agit de la  rencontre entre les deux équipes :

Boilermakers de Purdue

Avec un bilan global en saison régulière de 8 victoires et 4 défaites (6-3 en matchs de conférence), Purdue est éligible et accepte l'invitation pour participer au Music City Bowl de 2021.

Ils terminent  de la Division Ouest de la Big Ten Conference derrière #15 Iowa, Minnesota et Wisconsin.

À l'issue de la saison 2021, ils n'apparaissent pas dans les classements CFP, AP et Coaches.

Il s'agit de leur première apparition au Music City Bowl.

Il s'agit du  bowl de l'histoire des Boilermakers et c'est leur  participation au Music City Bowl :

Volunteers du Tennessee

Avec un bilan global en saison régulière de 7 victoires et 5 défaites (4-4 en matchs de conférence), Tennessee est éligible et accepte l'invitation pour participer au Music City Bowl de 2021.

Ils terminent  de la Division Est de la Southeastern Conference derrière #3 Georgia et #22 Kentucky.

À l'issue de la saison 2021, ils n'apparaissent pas dans les classements CFP, AP et Coaches.

Il s'agit du  bowl de l'histoire des Volunteers et c'est leur  participation au Music City Bowl :

Résumé du match

Articles connexes
 Culture du football américain
 Football américain universitaire aux États-Unis
 Lexique du football américain et canadien
 Liste des College Bowls de football américain
 Championnat NCAA de football américain
 Championnat NCAA de football américain 2021

Lien externe

 Site officiel du bowl.

Notes et références

2021
Boilermakers de Purdue
Volunteers du Tennessee
Bowl universitaire américain en janvier 2021

Music City Bowl 2021


Die Volksbank Mittlerer Neckar eG hat ihren Sitz in Esslingen am Neckar. Sie unterhält Hauptstellen in Esslingen am Neckar, Kirchheim unter Teck und Nürtingen.

Geschichte

Volksbank Esslingen eG

Die Volksbank Esslingen eG wurde 1926 gegründet.

Volksbank Nürtingen eG
Gegründet wurde die Volksbank Nürtingen eG bereits im Jahre 1863 als Handwerkerbank. Bei der Gründungsversammlung in der Nürtinger "Sonne" waren neben zwei Beamten noch fünf Handwerker anwesend. Ganz deutlich zeigt sich in dieser personellen Zusammensetzung die handwerkliche Struktur im Ausschuss der Bank.

Volksbank Kirchheim-Teck eG
Die Volksbank Kirchheim-Teck eG wurde im Jahre 1927 als Gewerbebank KirchheimTeck eGmbH gegründet und hatte in den ehemaligen Gaststättenräumen der Metzgerei Friedrich Riethmüller in der Marktstrasse 25 ihre Geschäftsstelle. Am 18. März 1940 erhielt die Bank ihren Namen, den sie bis zur Verschmelzung mit der Volksbank Nürtingen 2001 getragen hat - Volksbank Kirchheim-Teck eG.

Fusion zur Volksbank Kirchheim-Nürtingen eG

Die Vertreter haben bei den jeweiligen Vertreterversammlungen am 14. Mai 2001 in Kirchheim und am 15. Mai 2001 in Nürtingen mit überwältigender Mehrheit für eine Verschmelzung der beiden Volksbanken unter dem Motto "Gemeinsam stark" gestimmt. Die übernehmende Bank ist die Volksbank Nürtingen eG, die übertragende Bank ist die Volksbank Kirchheim-Teck eG. Die Firmierung der neuen Bank lautet Volksbank Kirchheim-Nürtingen eG mit Sitz in Nürtingen.

Fusion zur Volksbank Mittlerer Neckar
Im Oktober 2020 fusionierte die Volksbank Kirchheim-Nürtingen rückwirkend zum 1. Januar 2020 mit der Volksbank Esslingen und der Berkheimer Bank zur Volksbank Mittlerer Neckar mit Sitz in Esslingen. Die Volksbank Mittlerer Neckar eG fusionierte schließlich im Jahr 2023 mit der VR Bank Hohenneuffen-Teck eG.

Organisation
Die Volksbank Mittlerer Neckar ist eine eingetragene Genossenschaft. Das höchste Organ ist die Vertreterversammlung. Sie wählt den Aufsichtsrat, der wiederum den Vorstand ernennt. Als Regionalprüfungsverband fungiert der Baden-Württembergische Genossenschaftsverband.

Mitgliedschaft
Als Genossenschaftsbank ist die Volksbank Mittlerer Neckar eG nicht auf Gewinnmaximierung ausgerichtet, sondern dient in erster Linie den Interessen ihrer Mitglieder. Mitglied kann jede Privatperson, Personengesellschaft oder juristische Person des privaten und öffentlichen Rechts werden, die einen Geschäftsanteil im Wert von 50 Euro zeichnet und Kunde ist.

Gesellschaftliches Engagement
Die Bank unterstützt mit ihrer Spendenaktion "Gemeinsam mehr bewegen" Projekte von Vereinen, Schulen, Kindergärten und anderen Institutionen.

Die Volksbank Mittlerer Neckar eG unterstützt gemeinnützige Organisationen in der Region zusätzlich durch die Bereitstellung ihrer Viele-schaffen-mehr-Plattform. Hier können gemeinnützige Vereine und Institutionen Projekte einstellen, Fans dafür gewinnen und die nötigen finanziellen Unterstützungen sammeln.

Aus- und Weiterbildung
Das Ausbildungsangebot reicht von der zweieinhalbjährigen Ausbildung zum Bankkaufmann über die verkürzte Ausbildung zum Finanzassistenten bis hin zum Hochschulstudium an der Dualen Hochschule Baden-Württemberg (DHBW) zum Bachelor of Arts.

Verbundpartner
 Bausparkasse Schwäbisch Hall
 DZ Hyp
 DZ Bank
 easyCredit
 R+V Versicherung AG
 Süddeutsche Krankenversicherung
 Union Investment
 VR Leasing
 Münchener Hypothekenbank
 DZ Privatbank

Quellen
 Akten zur Geschichte der Bank beim Wirtschaftsarchiv Baden-Württemberg (nicht ausgewertet)

Weblinks

 Offizielle Website
 Crowdfunding-Plattform

Einzelnachweise

Mittlerer Neckar
Gegründet 1863
Unternehmen (Esslingen am Neckar)

Volksbank Mittlerer Neckar


Le Ford Airstream est un concept car construit par Ford qui a fait ses débuts au Salon international de l'automobile d'Amérique du Nord 2007 à Detroit (Michigan). Le Ford Airstream est un crossover rétrofuturisme inspiré des remorques classiques des camping-cars Airstream construites depuis les années 1930. Le concept Ford Airstream moderne comprend un système d'entraînement hybride rechargeable à pile à combustible à hydrogène, appelé HySeries Drive, qui fonctionne exclusivement à l'électricité. Ford appelle le Ford Airstream Concept "un regard futuriste sur les crossovers" en tant que "véhicule(s) de tourisme moderne" pour les voyageurs récréatifs. Le concept car a été conçu en coopération avec Airstream, une division de Thor Industries. Le design et le nom ont peut-être été influencés par le Ford Aerostar.

Centrale électrique
Le concept car est propulsé par un groupe motopropulseur hybride rechargeable à pile à combustible à hydrogène, appelé HySeries Drive. Ce système de centrale électrique a été développé avec un financement partiel du Département de l'énergie des États-Unis et il est actuellement testé sur une version prototype du Ford Edge. Les roues de l'Airstream Concept sont entraînées par des moteurs électriques alimentés par une batterie lithium-ion. Le système de pile à combustible à hydrogène de Ballard Power Systems recharge la batterie du véhicule au besoin, en tant que générateur portable, et le véhicule peut également être branché sur une source de courant alternatif, pour se recharger entre les trajets. Le HySeries Drive offre l'équivalent d'une économie de carburant en ville/autoroute combiné de 41 miles par gallons (US) (5,7 litres aux 100 km). En mode batterie pure, le Ford Airstream Concept est conçu pour parcourir environ 25 miles (40 km), avant que la pile à combustible à hydrogène ne commence à fonctionner pour recharger la batterie lithium-ion de 336 volts du véhicule. Avec une pleine charge d'hydrogène, l'autonomie augmente encore de 280 miles (451 km), pour un total de 305 miles (491 km). La seule émission d'échappement du véhicule en fonctionnement est de la vapeur d'eau.

Extérieur

Le Ford Airstream comprend des portes asymétriques. La porte côté passager est un hayon électrique qui s'étend sur les deux tiers de la longueur du véhicule pour le chargement des passagers ou des cargaisons. Le crossover comprend un hayon arrière pour le chargement de la cargaison à l'arrière.

Intérieur
Selon Ford, l'intérieur a été inspiré par les images et les environnements de vaisseaux spatiaux dépeints dans 2001, l'Odyssée de l'espace. L'intérieur est décrit comme une «atmosphère de salon», destinée à offrir une expérience de détente lors d'un voyage. Le tableau de bord comprend des commandes tactiles encastrées et un seul affichage de jauge multifonction avec les informations primaires pour le conducteur. Un double écran monté au centre fournit une vue de la caméra et des informations secondaires destinées au conducteur, il permet également au passager avant de regarder des films sur DVD et de travailler sur Internet.

Les sièges avant sont des sièges baquets qui peuvent pivoter vers l'arrière. Les sièges arrière sont des sièges de type salon et comprennent un écran de vision à 360 degrés pour le divertissement, les jeux, l'accès Internet et comme flux de caméra en direct. Les sièges comprennent des ceintures de sécurité à quatre points.

Caractéristiques
Groupe motopropulseur : hybride rechargeable à pile à combustible à hydrogène Ford/Ballard HySeries Drive
Dimensions du châssis
Longueur totale : 185,0 pouces (4 699 mm)
Empattement : 125,9 pouces (3 198 mm)
Largeur totale : 78,9 pouces (2 004 mm)
Hauteur totale : 70,6 pouces (1 793 mm)
Largeur de la voie avant : 67,6 pouces (1 717 mm)
Largeur de la voie arrière : 69,2 pouces (1 758 mm)
Suspension
Avant : Suspension indépendante à double triangulation
Arrière : Indépendante multibras
Intérieur
Hauteur sous plafond a l'avant : 37,5 pouces (952 mm)
Hauteur sous plafond a l'arrière : 36,2 pouces (919 mm)
Places aux jambes a l'avant : 39,6 pouces (1 006 mm)
Places aux jambes a l'arrière : 33,1 (841 mm)

Références

Airstream
Automobile des années 2000
Crossover
Automobile électrique

Ford Airstream


Beast er en dansk kortfilm fra 2009 instrueret af Lars Pedersen Arendt.

Handling
De lyver om det. At far slår mor. Men 10 årige Benjamin er træt af løgnene. Han tager farens kæreste eje, den søde lille hundehvalp, Kenzo, som gidsel og presser far til at undskylde overfor mor. Desværre, for dem begge, er far ikke den der undskylder.

Medvirkende

 Anne Louise Hassing
 Lars Bom
 Frederik Tingsø

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Beast (film fra 2009)


Yeşil bzw. Yesil ist der Familienname folgender Personen:

 Cemal Yeşil, türkischer Botschafter
 Mehmet Yeşil (* 1998), türkischer Fußballspieler
 Muhammet Yeşil (* 2000), türkischer Fußballspieler
 Samed Yesil (* 1994), deutscher Fußballspieler
 Sinan Yeşil (* 1972), türkischer Fußballspieler
 Vehbi Can Yesil (* 1995), deutscher Schauspieler und Tänzer

Yeşil (türk.: "grün") bezeichnet:

 Yeşil Camii, die Grüne Moschee in Bursa, Türkei
 Yeşil Irmak, Fluss in der Türkei
 Yeşil Işık – Das grüne Leuchten, türkischer Film
 Yeşil Bursa SK, türkischer Fußballverein

Siehe auch:
 Yeşilçay (Familienname)

Yeşil


În sensul contemporan, cinismul este o atitudine sau o stare de spirit caracterizată de un nivel scăzut de încredere în motivațiile sau justificările aparente ale celorlalți sau o lipsă de credință sau speranță în umanitate. El este uneori considerat ca o formă de descurajare, dar și ca un mod de critică sau de scepticism realist.

Termenul provine inițial de la o școală filosofică din Grecia Antică, așa-numita școală cinică, ce respingea toate convențiile sociale (cu privire la religie, politețe, decență sau "bune maniere") și pleda pentru practicarea virtuții într-un stil de viață simplu și detașat de mediul exterior. În secolul al XIX-lea, o interpretare ce accentua aspectele negative ale acestei filosofii a condus la o nouă utilizare a cuvântului, care desemnează neîncrederea cu privire la sinceritatea sau bunătatea motivațiilor și acțiunilor umane. Cinicul (contemporan) nu are încredere în morala publică, nici în valorile morale bazate pe consens, mai ales atunci când are așteptări mari față de societate, instituții și autorități, care-l decepționează.

Această stare de spirit se manifestă ca rezultat al frustrării, dezamăgirii și încrederii scăzute sau inexistente în organizațiile, autoritățile și alte aspecte ale societății.

Apariția cinismului modern
Cinismul clasic, grec și roman, considera virtutea drept singura condiție necesară pentru a fi fericit. Cinicii căutau astfel să se elibereze de convențiile sociale pentru a deveni independenți și a trăi în acord cu phusis (natura). Ei au respins noțiunile legate de obicei de fericire, cum ar fi bogăția, puterea sau faima, considerându-le că sunt opuse practicării virtuții. Această respingere a valorilor sociale convenționale i-a determinat să critice comportamentele induse de ele (în special lăcomia), deoarece acestea ar fi cauza suferinței.

În secolele al XVIII-lea și al XIX-lea, istoricii gândirii au perceput în primul rând caracterul negativ al filozofiei cinice clasice. Din această percepție provine sensul acordat astăzi acestui cuvânt. Bertrand Russell remarcă faptul că sensul actual contrastează cu teoriile cinismului clasic, care susțin practicarea virtuții și libertatea morală pentru eliberarea indivizilor de dorință.

Cinismul modern poate fi definit ca o atitudine de neîncredere față de valorile morale susținute de obicei în societate și ca o respingere a necesității de implicare socială. Relativ opus optimismului, el este mai presus de toate antonimul naivității și este adesea considerat ca fiind produsul societății de masă.

În ciuda caracterului său negativ, cinismul nu se confundă cu depresia sau neurastenia pură. În Critica rațiunii cinice, filozoful Peter Sloterdijk construiește portretul cinicilor moderni:

Unul dintre aspectele pozitive ale cinismului este dorința de a expune ipocrizia așa cum este, precum și decalajul dintre idealurile societății și practicile ei.

Cinismul social este rezultatul așteptărilor prea mari cu privire la societate, instituții și autorități; dezamăgite, aceste așteptări se vor transforma în sentimente de dezamăgire și trădare.

Referințe

Bibliografie
 Mazella, David, The Making of Modern Cynicism, University of Virginia Press, 1997
 Sloterdijk, Peter, Critique de la raison cynique, traduit de l'allemand par Hans Hildenbrand, Paris, Christian Bourgois, 1987

Legături externe
 The Cynic's Sanctuary
 The Cynical Web Site
 Cynicism / Conspiracism  from Project Worldview
 "Is it worse to be cynical or jaded?" Retrieved 2008-05-30

Credință
Etică

Cinism (atitudine)


The year 1880 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Buildings and structures

Buildings

 August 14 – Cologne Cathedral in Cologne, Germany, is completed after 632 years.
 Berlin Anhalter Bahnhof (railway station) in Berlin, Germany, rebuilt by Franz Heinrich Schwechten, is completed.
 Manchester Central railway station in Manchester, England is completed.
 Royal Exhibition Building, Melbourne is completed.
 Yıldız Palace, Istanbul, Turkey, is built.
 Bathing Ghat, Bulandshahr, India, is completed.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – John Loughborough Pearson.
 Grand Prix de Rome, architecture: Louis Girault.

Births
 April 1 – Louis Laybourne Smith – Australian architect (died 1965)
 April 9 – Jan Letzel, Czech architect (died 1925)
 May 4 – Bruno Taut, German architect and urban planner (died 1938)
 May 19 – Albert Richardson, English architect, writer, and professor of architecture (died 1964)
 May 25 – Eižens Laube, Latvian architect (died 1967)
 June 15 – Aymar Embury II, American architect (died 1966)
 October 23 – Dominikus Böhm, German church architect (died 1955)
 November 9 – Giles Gilbert Scott, English architect, son of George Gilbert Scott, Jr. (died 1960)

Deaths
 January 27 – Edward Middleton Barry, English architect (born 1830)
 May 25 – Richard Lane, English architect (born 1795)
 August 22 – Benjamin Ferrey, English architect (born 1810)

Developments
 Margaret Hicks became the first woman to graduate from an architecture course at an American university.

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1880 in architecture


Trend er en bebyggelse i Vesthimmerlands Kommune i Nordjylland, der ligger i nærheden af Vitskøl Kloster og 22 km vest for Aars. Trend ligger ud til Bjørnsholm Bugt i Limfjorden. Trend fik sit navn fra en mølle, der blev bygget af Vitskøl Kloster, som hed Trende mølle. Trend har en kro og campingplads. Kroen hedder Trend kro, og campingpladsen har en lille dagligvarebutik, en minigolfbane, bar og et spisested. Stranden er populær blandt beboerne og benyttes af surfere. Det særlige ved stranden er, at der er lavvande langt ud. I Trend Storskov syd for Trend ligger Trend jagthytte som ejes af Dronning Margrethe.

Referencer

Lokaliteter i Vesthimmerlands Kommune

Trend (Vesthimmerlands Kommune)


Proizvodnja papira se zasniva na celulozi kao osnovnoj sirovini, a za poboljšanje fizikalnih, kemijskih i mikrobioloških svojstava papira dodaju se keljiva, punila i bojila. Celulozna vlakna proizvode se od različitih biljnih vrsta (uglavnom drvo, rjeđe jednogodišnje biljke). Usitnjena sirovina prokuhava se i kemijski obrađuje kako bi se uklonili lignin, smola i nepoželjni prirodni polisaharidi. Kako bi se snopići vlakana razdvojili, oni se mehanički obrađuju razvlaknjivanjem i mljevenjem. Glavni izvor celuloznih vlakana danas su sekundarna, reciklirana vlakna dobivena preradbom otpadnoga papira (74% u Europskoj uniji 2003.).

I pored velikih razlika u načinu proizvodnje papira, od jednostavne ručne izrade do golemih i brzih računalnih papirnih strojeva velikog učinka, osnovni način izrade papira nije se u posljednjih 2 000 godina bitno izmijenio. Proizvodnja papira sastoji se uglavnom od različitih mehaničkih radnji, ali je kemijski dio postupka vrlo važan za kakvoću gotovog proizvoda. Stvaranje papira iz vodene suspenzije celuloznih vlakanaca moguće je zbog sposobnosti celuloze da svoje poliglukozne molekulske lance međusobno povezuje vodikovim vezama. Dok se u suspenziji takve veze neprestano stvaraju i opet kidaju, ostaju one u suhoj tvari stalne i čvrste, te omogućuju stvaranje ravnog i dovoljno čvrstog lista papira.

Proizvodnja papira sastoji se od 3 glavna koraka rada:
 pripreme vlaknaste mase,
 stvaranja lista na papirnom stroju i
 dorade.

Objašnjenje

Keljiva se dodaju na površinu već gotove papirne vrpce ili u papirnu suspenziju prije stvaranja vrpce na situ. Za površinsko keljenje (lijepljenje) papira služe modificirani škrob, kožno tutkalo, kazein, karboksilmetilceluloza, voskovi, parafin te umjetne smole, ponekad i lignosulfonati, a za keljenje u masi najčešće se koristi kolofonij.

Punila za papir mogu biti prirodna i umjetna (kaolin, talk, kreda, gips, titanijev dioksid), a dodaju se papirnoj suspenziji.

Bojila se također mogu nanositi površinski ili dodavati u papirnu suspenziju; primjenjuju se kisele, lužnate, pigmentne i supstantivne boje, a i optička bjelila.

U proizvodnji papira celulozna se sirovina prvo na prikladnom stroju razvlaknjuje u vodi. Dobivena papirna suspenzija zatim se višekratno pročišćava i rastavlja do fine vlaknaste strukture te joj se primješavaju dodatci.

Papir se izrađuje na papirnom stroju s dugim sitom. Osnovni su dijelovi toga stroja natočno korito, ravno dugo sito, sustav preša, sustav sušnih valjaka te uređaj za papirne vrpce i do 2 200 metara/minuti. Širine su strojeva nešto veće od 9 metara, a učini (kapaciteti) veći i od 1000 tona dnevno. Natočno korito ravnomjerno dovodi papirnu suspenziju na pokretno, ravno i dugo sito, gdje se odvaja najveći dio (više od 97%) vode i gdje se, uz potresanje, vlakna ravnomjerno prepleću i stvaraju papirnu vrpcu. Vrpca zatim prolazi kroz mokru prešu, što pospješuje međusobno povezivanje vlakana, a na zagrijanim valjcima za sušenje, uz izdvajanje preostale vode, postiže se konačna čvrstoća vrpce. Prije namatanja papirna se vrpca hladi te u kalanderima površinski strojno zaglađuje. Ovisno o vrsti proizvoda, suvremeni papirni strojevi rade s brzinama izrade na stroju papir se dorađuje satiniranjem (povećava se glatkoća i sjaj), impregnacijom (površinski ili u masi), nanošenjem sloja drugog papira (kaširanje) ili folije od plastike ili aluminija, krepiranjem (povećava se mekoća i rastegljivost) i drugo.

Povijest papira i njegov razvoj

Povijest papira započinje godine 105. u drevnoj Kini, kada ga je kineski ministar Cai Lun (Ts'ai Lun) proizveo od nekoliko različitih sirovina i otpadaka, većinom biljnoga podrijetla. Tijekom stoljećâ preuzeo je prvenstvo nad papirusom, pergamentom i ostalim materijalima uporabljivanima za pisanje, a glavni su razlozi tomu jeftina i brza proizvodnja, te izvanredna pogodnost za pisanje i oblikovanje. U povijesti njegove proizvodnje razlikuju se tri razvojne faze. Prva je kineska, koja se temeljila na proizvodnji papira od samljevenih, oguljenih kukuljica (čahura) dudova svilca, potom od vlakana bambusove trske, starih krpa i ribarskih mreža. Ta se smjesa mljela, potom namakala u gašenom vapnu te naposljetku rasprostirala na sito i sušila. Dobiveni se materijal još prešao, glačao bjelokošću i na kraju obrezivao. Tako je proizveden prvi papir, kojega je najstariji očuvani primjerak datiran u 2. stoljeću. S vremenom se tehnika proizvodnje papira usavršavala, a osim Kineza nekoliko stoljeća poslije s njom su se upoznali Korejci i Japanci.

Druga, arapska faza proizvodnje papira započela je 751., i to kao posljedica sukoba Arapa i Kineza u središnjoj Aziji. Arapi su od kineskih zarobljenika doznali tajnu proizvodnje papira te su ju donekle promijenili. Otvorili su radionice u Samarkandu, Bagdadu, Damasku, Kairu i drugdje, a u sljedećim stoljećima prenijeli su papir u Europu (Sicilija, Španjolska, Francuska, Italija, Njemačka). Od razdoblja križarskih ratova papir je bio sve prisutniji na europskom tlu, a posebice u bilježničkim, sudskim i kneževskim uredima. Prva radionica papira u Europi bila je otvorena u 12. stoljeću u gradu Xàtiva u Valenciji. Iz te su faze kao najstariji spomenici papira očuvani zlatna bula bizantskog cara Konstantina IX. Monomaha iz 1052. i pismo na grčkom i arapskom jeziku sicilske kneginje Adele iz 1109., najstariji europski dokument na papiru, koji se danas čuva u Palermu.

Treća, suvremena faza proizvodnje papira počinje od 18. stoljeća i usmjerena je na njezino tehničko usavršavanje. Za odlučujući preokret u proizvodnji papira zaslužni su Jakob Christian Schäffer (1718. – 1790.), koji je dokazao da se kao sirovina može upotrebljavati drvo, te u 19. stoljeću Friedrich Keller, koji je riješio problem mljevenja drva. Proizvodnja papira na papirnom stroju započela je 1799., kada je bila uvedena proizvodnja na stroju s dugim sitom, kako se u načelu radi i danas. Daljnja unaprjeđenja bila su uporaba keljiva kao dodatka papirnoj suspenziji te primjena sušnoga valjka. Skupni elektromotorni pogon papirnoga stroja prva je 1919. primijenila tvrtka Westinghouse Electric Corporation.

Priprema vlaknaste mase
Pod pripremom vlaknaste mase razumijeva se prevođenje poluproizvoda za proizvodnju papira (drvenjače, drvne celuloze, poluceluloze, celuloze od slame, otpadnog tekstila i starog papira) u stanje i oblik prikladan za stvaranje trake papira na papirnom stroju. Ako se celuloza, kao najčešći i osnovni poluproizvod u proizvodnji papira, ne doprema u tvornicu papira u obliku vodene suspenzije, već se nalazi u čvrstom stanju u obliku bala ili kotura, potrebno ju je prevesti u suspenziju. To se provodi pomoću jakih i brzih mješalica (turboagitatora), pa se dobiva jednolična 3 do 7% vodena suspenzija. Svrha je tog postupka da se vlakanca međusobno odijele i dispergiraju u vodi. Osim toga u tom se obliku s poluproizvodom lakše rukuje, on se može lakše prevoziti, mjeriti, miješati s dodacima i mehanički obraditi. Međutim, celulozna vlakanca u takvoj sirovoj vlaknastoj masi nisu još prikladna i spremna za proizvodnju kvalitetnog papira. Ako se vlaknasta masa s takvim nemodificiranim vlakancina dovodi na papirni stroj, dobit će se niskokvalitetan, mekan i porozan papir male čvrstoće zbog slabe povezanosti vlakanaca. Takav papir može služiti za filtriranje, ali je inače vrlo neprikladan za pisanje i tiskanje, te je sasvim neupotrebiv za pakiranje (ambalaža). Zbog toga se prije stvaranja papirnog lista na papirnom stroju vlaknasta masa mora prvo pripremiti. Pripremom se od sirove vlaknaste mase postupcima mljevenja, primješavanja dodataka (keljiva, punila, bojila) pročišćavanjem i razrjeđivanjem stvara papirna smjesa (papirština), od koje se zatim na papirnom stroju proizvodi papir.

Mljevenje

Pod mljevenjem se razumijevaju mehaničke operacije, koje, iako izvođene na jednostavnim strojevima, mogu u celuloznim vlakancima uzrokovati i vrlo složene procese. Zbog toga je naziv mljevenje, kao tradicionalno uvriježeni naziv za te operacije, vrlo neprikladan i nepotpun. Tokom takozvanog mljevenja celulozna se vlakanca trgaju, čupaju i gnječe, pa se tako djelomično strukturno razgrađuju u mikrovlakna (mikrofibrile). Čini se da pri tom ne nastupaju veće kemijske promjene, ali su fizikalne promjene vrlo velike. Ranije se smatralo da vlakanca hidratiraju, ali je danas poznato da je proces mnogo složeniji. Iako ne nastupa hidratacija u kemijskom smislu, povećava se sklonost (afinitet) vlakanaca prema vodi, ona bubre i postaju podatnija i savitljivija. Zbog povećanja njihove površine i zbog promjena na njoj bitno se povećava sposobnost vlakanaca da se nakon sušenja međusobno povezuju. Tako se može dobiti gust, tvrd i čvrst papir, pa se pokazalo da mnoga fizikalna svojstva proizvedenog papira umnogome ovise upravo o načinu i trajanju mljevenja u toku pripreme vlaknaste mase.

Koritasti mlin

Koritasti mlin ili holender je stroj za mljevenje celuloznih vlakanaca koji se koristi u pripremi za proizvodnju papira. Inače se za mljevenje upotrebljava više vrsta strojeva. Dugo je u upotrebi bio samo jedan tip stroja, primijenjen u proizvodnji prvi put u Nizozemskoj oko 1690. i prema tome poznat po tradicionalnom nazivu holender. To je korito s pregradom u sredini koja omogućuje kružni tok suspenzije u koritu. Na jednoj je strani smješten rotirajući valjak s poprečnim uskim (oštrim) noževima koji se okreće iznad kućišta također opremljenog noževima. Cirkulirajuća vlaknasta masa prolazi između valjka i kućišta, a njihov razmak i širina noževa određuju jakost (intenzitet) i učinak mljevenja. Koritasti mlin obično može primiti od 200 do 1 000 kilograma mase, mljevenje može trajati od 15 minuta pa i do 10 sati, a masa se ubacuje i ispušta periodički. To je ujedno i najveći nedostatak tih strojeva jer se ne uklapaju u današnju automatiziranu proizvodnju papira. Danas se upotrebljavaju strojevi za neprekinuto mljevenje nazvani konusnim ili pločastim mlinovima.

Konusni mlin
Konusni mlin sastoji se od konusnog kućišta s pripadnim konusnim rotorom. Kućište i rotor imaju oštre noževe, a vlaknasta masa ulazi na užem i izlazi na širem dijelu mlina. Djelotvornost mljevenja ovisi o širini noževa i o razmaku između rotora i kućišta (statora), koji se po potrebi može podešavati.

Pločasti mlin
Pločasti mlin ili mlin s diskovima opremljen je okruglim pločama (diskovima) s usađenim noževima između kojih se melje vlaknasta masa. Neki tipovi pločastih mlinova imaju dvije ploče, od kojih se jedna vrti (rotira), dok u drugih se vrti srednja od triju ploča (dvostruki pločasti mlin). Ploče se podesivom oprugom tlače jedna uz drugu, a njihove radne površine mogu biti obrađene i nazubljene na različite načine. Materijal za mljevenje ulazi kroz sredinu jedne od ploča, a izlazi na njihovu obodu.

Za razliku od mljevenja u koritastom mlinu (holenderu), mljevenjem u konusnim i pločastim mlinovima dobije se vlaknasta masa boljih svojstava, koja se kasnije lakše obrađuje na papirnom stroju. Mijenjanjem razmaka među rotirajućim i mirujućim dijelovima mlinova i izborom vrste nazubljenja na njihovim površinama može se utjecati na kvalitetu mase. Tako je u gustoj masi uz tupe (široke) noževe i veći razmak između rotirajućeg dijela mlina i kućišta mljevenje blaže, pa se vlakanca ne skraćuju. Nasuprot tome, u rjeđoj masi, uz oštre (uske) noževe i manji razmak između rotirajućeg dijela i kućišta, mljevenje je snažnije i nastaje uglavnom rezanje i skraćivanje vlakanaca.

Primješavanje dodataka
Različiti dodaci primješavaju se vlaknastoj masi najčešće već za vrijeme mljevenja. Nekim dodacima utječe se na ponašanje papirne smjese tokom stvaranja papirnog lista i sušenja na papirnom stroju, dok se drugi dodaju da bi se proizvedenom papiru dala željena svojstva. Tri su glavne grupe dodataka što se primješavaju u vlaknastu masu prije stvaranja papira: keljiva, punila i bojila.

Keljiva

Zahvaljujući dobroj kvasivosti celuloze i njenu kapilarnom sustavu, papir neobrađen keljivima lako upija tekućine. To je svakako poželjno svojstvo filtarskih papira i papirnatih ručnika, ubrusa i maramica, ali je inače nepogodno, posebno za omotne papire i pisaće papire na kojima se piše tintom. Zbog toga se u proizvodnji papira upotrebljavaju keljiva koja sprečavaju razlijevanje i prodiranje tekućina, u prvom redu vode, u papir. Ta keljiva mogu djelovati na različite načine. Ona zbog svoje hidrofobnosti smanjuju kvasivost celuloze, popunjuju pore ili ih površinski zatvaraju, a to se djelovanje ispoljuje tek nakon sušenja papira po izlasku iz papirnog stroja. Dodavanjem keljiva, to jest keljenje papira, može biti dvojako: keljivo se može dodavati za vrijeme mljevenja vlaknaste mase, ili se kasnije nanosi na površinu papira prolaskom skoro suhe papirne trake kroz prešu za keljenje, koja se nalazi pri kraju sušne sekcije papirnog stroja. Keljenje u masi pospješuje kasnije površinsko keljenje ili nanošenje drugih dodataka na površinu, na primjer pri proizvodnji samokopirnih papira.

Prema količini upotrebljenog keljiva razlikuje se takozvani punokeljeni, polukeljeni i nekeljeni papir:
 punokeljeni je pisaći, crtaći, fotografski, dokumentni, ofsetni, tapetni papir i slično;
 među polukeljeni ili manje keljeni papir ubraja se papir za duboki tisak, obični tiskovni i omotni papir, dok je
 nekeljeni papir novinski, cigaretni, elektroizolacijski i filtarski papir.

Kao keljiva upotrebljavaju se različite tvari kao što su prirodne i umjetne smole, parafinski, voskovi, tutkalo, kazein, škrob, silikoni, celulozni derivati i drugi. Potrebna količina keljiva ovisi o vrsti sirovine i o vrsti papira koji se proizvodi, a obično je maseni udjel keljiva od 0,5 do 3% s obzirom na suhu celuloznu masu.

Za keljenje u masi najviše se primjenjuju keljiva na temelju prirodnih smola, od kojih je za te svrhe najvažniji kolofonij. Ta se smola dobiva iz različitih vrsta borova i smjesa je nekih smolnih kiselina, od kojih najviše ima abijetinske kiseline C19H29COOH. Kolofonij namijenjen za keljenje papira podvrgava se najprije djelomičnoj saponifikaciji pomoću natrijevog hidroksida ili sode da bi se dobila pasta sa 70 do 80% čvrste tvari i s različitim udjelom slobodnih smolnih kiselina (obično od 30 do 40%). Ta se pasta prije upotrebe razrjeđuje vrućom vodom uz snažno miješanje 3%-tne disperzije i dodaje se vlaknastoj masi odjednom ili neprekinuto, za vrijeme ili nakon mljevenja. Dobro izmiješanoj smjesi vlaknaste mase i keljiva potrebno je dodati i sredstvo za taloženje i fiksiranje čestica keljiva na površinu celuloznih vlakanaca. Najčešće se za to upotrebljava aluminijev sulfat u suhom, samljevenom stanju ili u obliku otopine. Pri tome je kiselost vrlo važna i pH mora biti od 4,5 do 5,5. Točan mehanizam njegova djelovanja u tom složenom koloidnom sustavu nije dovoljno poznat, ali se čini da su pri tom bitni električni naboji čestica pojedinih dijelova sustava. Prema pojednostavnjenoj predodžbi, sloj pozitivno nabijenih aluminijev iona nalazi se između negativno nabijenih slojeva celuloznih vlakanaca i čestica keljiva, što uzrokuje njihovo međusobno povezivanje. Na temelju pretpostavke o zamjeni natrijevih kationa aluminijevim kationima u solima smolnih kiselina, potrebna teorijska količina aluminijevog sulfata iznosila bi svega 1/3 količine keljiva. Međutim, u stvarnosti ga se dodaje i od 5 do 6 puta više od teorijske količine.

Punila

Upotreba punila u proizvodnji papira smatrala se nekoć krivotvorenjem, dok je to danas stalna praksa, pa se, na primjer, u grafičkoj industriji više ni jedna vrsta papira ne upotrebljava bez punila. Punila poboljšavaju optička i fizikalna svojstva papira, daju mu svjetloću, mekoću i glatkoću, poboljšavaju mogućnost prijama tiska i neka druga svojstva, koja su osobito poželjna za pisaće i tiskovne papire. Od punila se zahtijeva da njegove čestice po veličini podjednake, da sadrži što manje primjesa, u prvom redu pijeska, da površinu papira učini pogodnom za bilo kakvu doradu, da je kemijski potpuno tromo (inertno) i netopljivo, i da se može što više iskoristiti, to jest da se od upotrijebljene količine što više punila zadrži u papiru. Primjena mineralnih punila ima i gospodarsko značenje, jer se dio celuloznih vlakanaca nedomještava jeftinijom mineralnom tvari. Međutim, dodatkom punila papir gubi na čvrstoći i smanjuje mu se stupanj lijepljenja, pa količina mineralnih punila u papiru ne smije prijeći određenu granicu.

Količina punila u papiru određuje se prema količini pepela nakon spaljivanja. Prema udjelu pepela razlikuju se četiri vrste papira:
 papiri s prirodnim udjelom pepela, to jest bez punila, jesu elektroizolacijski papiri, filtarski papiri, neke vrste papira za prehrambenu industriju koji ne propuštaju mast i slično;
 u papire s malim udjelom pepela (do 5%) ubrajaju se novinski papir, papiri za cigaretne filtre, za zidne tapete i tako dalje;
 papiri sa srednjim udjelom pepela (do 15%) jesu pisaći papiri i neke vrste tiskovnih papira (ofsetni i litografski papiri);
 a u grupi papira s velikim udjelom pepela (više od 15%) nalaze se tipografski papiri, papiri za duboki tisak i drugi.

Među najvažnijim su punilima kaolin, kreda, titanijev dioksid, talk, barit i sintetski alumosilikati, ali se i mnoge druge tvari (cinkov oksid, cinkov sulfid, litopon, sintetska organska punila) upotrebljavaju kao punila, uglavnom za izradu specijalnih vrsta papira. Kaolin je prirodni alumosilikat koji se u proizvodnji papira od svih punila najviše upotrebljava. S obzirom na čistoću, granulometrijski sastav i namjenu u upotrebi su različite vrste kaolina, a primjenjuju se u svim vrstama pisaćih i tiskovnih papira i kartona. Titanijev dioksid vrlo je cijenjeno i traženo punilo s indeksom loma najvećim od svih punila i najbolje je sredstvo da se papir učini potpuno neprozirnim. Zbog toga se upotrebljava kao punilo za fine vrste bijelih papira, za tanke i biblijske tiskovne papire. Titanijev dioksid povećava također i bjeloću papira, ali je neisplativo upotrijebljavati ga samo u te svrhe. Talk 3 MgO∙4 SiO2∙H2O daje papiru bolju glatkoću i sjaj te ugodniji osjet pod rukom. Osim kao punilo, talk se dodaje (oko 2%) u vlaknastu masu na početku mljevenja da se spriječi izdvajanje štetne smole iz sulfitne celuloze. Barit BaSO4 se upotrebljava kao punilo u obliku 30 do 40% paste i poboljšava bjeloću papira, a zbog svoje velike gustoće osjetno povećava i njegovu težinu. Kreda CaCO3 daje papiru mekoću, smanjuje prozirnost i povećava plastičnost, pa tako poboljšava svojstva tiskovnih papira. Upotrebljava se i kao punilo u proizvodnji cigaretnog papira, jer je bez okusa i nakon izgaranja ostavlja bijeli pepeo. Gips (kalcijev sulfat) doprinosi ugodnijem osjetu papira pod rukom i povećava mu bjeloću, pa se može dodavati masi za proizvodnju pisaćih i tiskovnih papira. Međutim, relativno se rijetko upotrebljava jer je djelomično topljiv u vodi, pa uzrokuje neželjene reakcije u papirnoj smjesi.

Bojenje papira

Mnoge vrste papira proizvode se kao obojeni papir. Pri tom se može bojiti vlaknasta masa ili površina već proizvedenog papira. Bojenje vlaknaste mase ima širu primjenu od površinskog bojenja, iako je tako potrošnja bojila veća.

Prilikom bojenja vlaknaste mase bojila ili pigmenti mogu se dodavati na dva načina: diskontinuirano, to jest kao šarža u neki od strojeva za pripremu mase (agitator, holender ili mlin za mljevenje), ili se u obliku otopine ili suspenzije kontinuirano dodaju u masu na odabranom protočnom mjestu u postrojenju za pripremu vlaknaste mase. Diskontinuirani dodatak osigurava vrlo izjednačeno obojenje jedne šarže, dobro vezanje bojila ili pigmenata uz vlakanca, a i postupak je relativno jednostavan. Kontinuiranim se bojenjem brže postiže željena nijansa i izbjegavaju se male razlike u obojenju među šaržama.

Osim bojenja vlaknaste mase, papir se može bojiti i površinski nakon što je već oblikovan. To se provodi neposredno u papirnom stroju ili kasnije u posebnim strojevima, u kojima papirna traka putuje preko valjaka, od kojih su neki u dodiru s otopinom ili suspenzijom bojila ili pigmenta, te ih prenose na površinu papira. Način prenošenja, doziranja i izjednačavanja (egaliziranja) sloja nanesenog na papirnu traku može biti vrlo različit, od jednostavnog dodira valjka s papirnom trakom do prolaska trake kroz valjke koji je istodobno tlače. Nezgodna je strana površinskog bojenja papira što se ravnomjerno obojenje može postići samo ako je sposobnost upijanja tekućina po čitavoj površini jednolika. Rijetko se površina papira boji uranjanjem, odnosno prolaskom papirne trake kroz kupke s otopinom bojila. To se bojenje primjenjuje samo za specijalne vrste papira s posebno snažnim bojama kao što su takozvani svileni papiri, papiri za izradu umjetnog cvijeća i slično.

Na bojenje papira utječu mnogi čimbenici, u prvom redu vrsta sirovine od koje se papir proizvodi i stupanj mljevenja vlaknaste mase. Što je stupanj mljevenja veći (što je masa jače i duže mljevena), to je i učinak bojenja izraženiji, ali to ne utječe istodobno i na postojanost i zadržavanje boje na vlakancima. Vrsta i količina dodatnog punila također utječe na bojenje, jer i ono adsorbira bojilo ili pigment te umanjuje njegov učinak svojom pokrivnom moći i svjetloćom. Sredstva koja se primjenjuju za bojenje papira treba da daju papiru snažno obojenje, ne smiju se isprati vodom, moraju biti otporna prema visokoj temperaturi pri sušenju papira, zatim otporna prema svjetlu, djelovanju kiselina i lužina.

Kao sredstva za bojenje papira upotrebljavaju se bojila i pigmenti. Bojila su prirodne ili sintetske organske tvari koje apsorbiraju svjetlost u vidljivom dijelu spektra i stoga su obojene, a vežu se s mnogim materijalima kemijskom vezom ili trajnim fizikalnim silama. U industriji papira najviše se za bojenje primjenjuju sintetska bojila u vodi, i to bazna, kisela i supstativna.

Bazna bojila upotrebljavaju se u obliku soli raznih organskih baza s kiselinama (kloridnom, sulfatnom, octenom, oksalnom). Odlikuju se jarkim i snažnim obojenjem, slabo su postojana prema svjetlu, kiselinama, lužinama i kloru, osjetljiva su i razmjerno teško topljiva u vodi. Vlakanca drvenjače i nebijeljene celuloze, koje sadrže lignin i hemicelulozu, vrlo se dobro boje baznim bojilima, ali ta bojila nisu prikladna za bojenje bijeljene i delignificirane celuloze. Bazna se bojila uglavnom primjenjuju za bojenje debelih, tvrdih omotnih papira i elektroizolacijskih papira.

Direktna ili supstativna bojila boje vlakanca neposredno, bez ranije obrade močilima. Bijeljena, delignificirana celuloza lakše se boji od drvenjače, bojilo se brzo apsorbira i na papiru se ne pojavljuje dvostrano obojenje. Direktna bojila vrlo su postojana prema svjetlu, ali daju mutnije tonove, slabije su topljiva od kiselih bojila i sklona su stvaranju koloidnih otopina, a neka su osjetljiva prema tvrdoj vodi. Upotrebljavaju se za mnogih bezdrvnih vrsta papira, boljih pisaćih i knjigovodstvenih papira, papira za bušene kartice, kartografskih i omotnih papira te za nekeljene papira kao što su papiri za upijanje i ubruse te celulozna vata.

Da bi se postigla što veća bjeloća papira i uklonila neželjena žućkasta nijansa, dodaju se pri proizvodnji bijelih papira neznatne količine ljubičastih, plavih i zelenih bojila. Najveća se bjeloća papira postiže dodatkom optičkih bjelila, koja se, kao i direktna bojila, vežu izravno za vlakanca. U te se svrhe upotrebljava uglavnom bijeljena celuloza.

Pigmenti se bojenje papira rjeđe upotrebljavaju. To su čvrste, većinom anorganske, obojene i fino mljevene netopljive tvari koje se odlikuju izrazitom postojanošću prema svjetlu. Međutim, pigmenti ne posjeduju nikakav afinitet prema celuloznim i drugim vlakancima. Zadržavanje pigmenata na vlakancima uzrokovano je adsorpcijom, okluzijom (uklapanje čvrstih tvari, tekućina ili plinova u čvrsto tijelo) ili flokulacijom, no kako je to zadržavanje vrlo slabo, treba ga pojačati dodatkom pomoćnih sredstava. Pigmentima se boje neke vrste pisaćih, tiskovnih, etiketnih i dokumentnih papira od kojih se traži dobra postojanost prema svjetlu.

Pročišćavanje vlaknaste mase
Nakon mljevenja uz dodatak keljiva, bojila i drugih aditiva, vlaknasta se masa odvodi u strojnu kadu. Obujam strojne kade mora biti takav da može sadržati količinu vlaknaste mase dovoljnu za najmanje pola sata rada papirnog stroja. Stoga se danas upotrebljavaju strojne kade s obujmom najmanje 1 000 m3. Međutim, vlaknasta masa u strojnoj kadi nije još posve pripremljena za rad na papirnom stroju jer je pregusta i sadrži različite nečistoće. Zbog toga se masa, koja sadrži od 3 do 4% čvrste tvari, razrjeđuje vodom prema približnom iskustvenom (empirijskom) odnosu: postotak čvrste tvari x 100 = težina papira/m2. Razrjeđuje se u posebnom uređaju povratnom vodom sa sita papirnog stroja.

O čistoći vlaknaste mase ovisi kvaliteta papira, ali i bolje stvaranje papirne trake te sigurniji i jednoličniji rad papirnog stroja. Ranije se za pročišćavanje vlaknaste mase upotrebljavao pjeskolov, otvoreni veliki žljeb postavljen vodoravno ili pod malim kutom. Na dnu žlijeba nalazile su se poprečne pregrade, u koje su se prilikom putovanja vlaknaste mase taložile teže čestice nečistoća. Danas se nečistoće uklanjaju uglavnom na centrifugalnom principu. Jedan od prvih uređaja te vrste bio je hidrociklon poznat pod nazivom Kortrap. Vlaknasta masa uvodi se u valjkasti dio ciklona pod tlakom, pa se za vrijeme kružnog kretanja teže čestice djelovanjem centrifugalne sile odvajaju i odbacuju uz stijenke valjka i padaju u donji dio ciklona, dok se lakše čestice vlaknaste mase odvode kroz središnji dio valjka.

U suvremenim centrifugalnim pročišćivačima valjkasta cijev zamijenjena je konusnom. U pročišćivaču za gustu vlaknastu masu vrti se ili rotira u širem dijelu konusne cijevi kosa ploča, od koje se čestice vlaknaste mase nakon ulaska u pročišćivač odbijaju prema obodu konusa. Time se, s obzirom na ciklon, centrifugalna sila povećava i odjeljivanje je djelotvornije. Teže čestice nećistoća zadržavaju se u takozvanim džepovima konusa, a pročišćena vlaknasta masa odvodi se kroz cijev smještenu u središnjem dijelu konusa.

Pročišćivači za rjeđu vlaknastu masu također su konusnog oblika, ali bez rotora. Najviše se u industriji papira upotrebljava pročišćivač pod nazivom centrikliner (engl. Centri-Cleaner). Masa se u njega ubacuje pod većim tlakom, konusna je cijev uža i brzina putovanja čestice veća, pa tom prilikom nastaje vrlo jaka centrifugalna sila. Uz konusnu cijev nema taložnika, već se nečistoće neprestano uklanjaju kroz donji dio cijevi. Često se centriklineri kombiniraju s uređajima za uklanjanje zraka iz vlaknaste mase.

Papirni stroj

Iako se način izrade papira, to jest stvaranje lista papira cijeđenjem i sušenjem kaše vlakanaca, nije vremenom izmijenio, velik je napredak učinjen 1799. konstrukcijom papirnog stroja. Taj je stroj označio revoluciju u načinu izrade papira, jer je omogućio neprekinut i mehaniziran rad. Osim što je stroj zamijenio dotadašnji ručni rad pri cijeđenju malim sitima i prešanju papirnog lista, to je ujedno značilo i bržu proizvodnju, bolju kontrolu, jednoličniji proizvod i mnogo veći proizvodni učinak.

Papirni su strojevi u svom razvoju doživjeli mnoge izmjene i poboljšanja. Suvremeni su neprekinuti papirni strojevi čitava mehanizirana i automatizirana industrijska postrojenja. Uključujući sekciju za prešanje i sušenje, mogu se pružati čitavom duljinom veće tvorničke hale, široki su i do 10 metara, a brzina putovanja papirne trake može iznositi i više od 1 000 metara u minuti.

Papirni se strojevi sastoje od 3 osnovne sekcije (partije): sekcija za stvaranje (formiranje), za prešanje i za sušenje papirne trake. U prvoj se sekciji pripremljena papirna smjesa, to jest pročišćena i razrijeđena vlaknasta masa s dodacima, neprekinuto (kontinuirano) i jednolično prenosi na pokretno sito. Na tom se situ iz papirne smjese cijeđenjem uklanja najveća količina vode i stvara se papirna traka. U sekciji za prešanje papirna se traka protiskuje između valjaka i tako uklanja dalja količina vode. Konačno, u sekciji za sušenje papirna se traka propušta kroz sustav grijanih valjaka da se potpuno osuši i riješi vlage koja se ranije mehanički više nije mogla ukloniti.

Sekcija za stvaranje papirne trake
O obliku sita za cijeđenje papirne smjese i za stvaranje papirne trake ovisi izgled i način rada čitavog papirnog stroja. Prema tome se i razlikuju dvije vrste papirnih strojeva: strojevi s dugim sitom i strojevi s valjkastim sitom. Međutim, u sekcijama za prešanje i sušenje papirne trake nema među tim vrstama strojeva razlike.

Papirni stroj s dugim sitom
Taj tip papirnog stroja nazivan i papirnim strojem tipa Fourdrinier, prema svojim konstruktorima početkom 19. stoljeća, standardni je stroj u postrojenjima za proizvodnju papira. Mnogo se više upotrebljava od stroja s valjkastim sitom, ali je od njega i složeniji. Njegova sekcija za izradu papirne trake sadrži dva osnovna dijela: natok i dugo pokretno sito.

Pročišćena i jednolična papirna smjesa uvodi se pomoću crpke (pumpe) u natok (natočno korito). Taj se uređaj nalazi na početku papirnog stroja i zauzima jedno od najvažnijih mjesta u procesu proizvodnje papira. Naime, za stvaranje papirnog lista i za dobivanje jednolikog i kvalitetnog proizvoda najvažnija je ravnomjerna raspodjela papirne smjese po cijeloj širini sita, što se može postići samo kontroliranim i jednolikim istjecanjem smjese iz natoka na pokretno sito. Osim toga, natok mora biti tako konstruiran da se ne može lako zaprljati ili začepiti, da su svi dijelovi u doticaju s papirnom smjesom pristupačni radi kontrole i čišćenja, i da se brzina istjecanja smjese može podešavati u skladu s brzinom putovanja sita. Vrlo je važno da se u natoku stalno održava fino turbulentno strujanje kako bi se spriječilo stvaranje nakupina vlakanaca. U početku rada papirnih strojeva upotrebljavao se samo natok otvorenog tipa, koji se još i danas može susresti u starijim pogonima. Brzina istjecanja smjese ovisila je o hidrostatičkom tlaku, to jest o visini stupca papirne smjese u natoku. Međutim, pri današnjim velikim brzinama stvaranja papirne trake takav je natok postao potpuno neprikladan. U suvremenim papirnim strojevima smjesa se kroz natok tjera crpkom, ili se upotrebljava zatvoreni natok u kojemu se istjecanje regulira promjenjivim tlakom zraka iznad razine smjese.

Dugo sito papirnog stroja, izrađeno od metala ili, u posljednje vrijeme, od sintetskog vlakna, služi za odvodnjavanje papirne smjese i za stvaranje papirne trake. Ono je napeto vodoravno i putuje između dva velika, krajnja valjka, a između njih prelazi uz potresanje preko manjih, takozvanih nosećih ili registar valjaka i iznad usisnih komora. Samo posljednji veliki valjak pokreće se pogonskim motorom. Sve ostale valjke pokreće svojim prolaskom samo sito, pa se stoga moraju vrlo lako okretati. U početku su noseći valjci bili stavljeni samo s namjerom da pridržavaju sito, ali se kasnije spoznalo da upravo oni uklanjaju najveću količinu vode iz papirne smjese. Njihovo odvodnjavajuće djelovanje nastaje uglavnom zbog podtlaka, koji se prelaženjem sita stvara neposredno uz valjak na strani na kojoj se sito udaljuje od valjka.

U suvremenim su papirnim strojevima noseći valjci zamijenjeni strugalima za vodu, za koja se u struci udomaćio strani naziv hydrofoils i vacufoils. S obzirom na sito gornja je ploha strugala malo koso položena, pa sa svojim prednjim, izbočenim dijelom struže i uklanja vodu s donje strane sita, dok se na nižem dijelu kose plohe stvara podtlak i izvlači se voda. Pri uklanjanju vode strugala su djelotvornija od vodećih valjaka, omogućuju ravnomjernije stvaranje papirne trake i zauzimaju manje mjesta, pa skraćuju potrebnu duljinu sita.

Nakon prelaska preko nosećih valjaka, odnosno strugala za vodu, pokretno sito s već djelomično stvorenom papirnom trakom prelazi preko usisnih (vakuumskih) komora koje služe za dalje odvodnjavanje. U papirnim strojevima uz usisne komore smješten je s gornje strane sita veći sitasti valjak (eguter). Njegovi su zadaci da poravna gornju stranu odvodnjene papirne smjese, izgladi neravnine, ukloni zaostalu pjenu, istisne mjehuriće zraka i doprinese boljoj kompaktnosti i zatvorenosti smjese. Ako površina tog valjka nije glatka, već je izbočena u obliku slova ili nekog lika, utiskivat će se u odvodnjenu papirnu smjesu takozvani vodeni znak, jer će na tom mjestu smjesa biti nešto tanja i nakon sušenja prozirnija.

Na kraju sita papirna smjesa treba biti dovoljno gusta i čvrsta da se može bez sita dalje samostalno prenositi (transportirati). Na tom mjestu prelazi ona preko velikog pogonskog valjka, koji je priključen na sisaljku (usisni valjak) i služi također za usisavanje vode. Stvorena papirna traka sadrži na kraju sita oko 80% vode. Kako je početna vlaknasta masa prije dolaska na sito bila razrijeđena i sadržavala svega oko 1% suhe tvari, to se cijeđenjem na situ ukloni od 96 do 98% količine vode. Ta voda sadrži znatne količine celulozne sirovine i dodataka, pa se kao povratna voda upotrebljava za razjeđivanje vlaknaste mase prije ulaska u papirni stroj.

Loša je strana cijeđenja papirne smjese na situ što se voda uklanja samo s donje strane mase, pa se tako s vodom s donje strane uklanjaju i fine čestice punila i drugih dodataka. To rezultira takozvanom dvostranošću, to jest nejednolikom kvalitetom i sposobnošću primanja tiska na različitim stranama papira. U proizvodnji papira kojima bi dvostranost bila izraziti nedostatak upotrebljava se modificirana sekcija za stvaranje, u kojoj se iz papirne smjese voda uklanja jednoliko s obje strane.

Papirni stroj s valjkastim sitom
Taj se tip stroja, nazvan i cilindričnim strojem, razlikuje od papirnog stroja s dugim sitom po konstrukciji i načinu rada svoje sekcije za stvaranje papirne trake, dok je način stvaranja u oba tipa jednak. Naime, papirni stroj s valjkastim sitom nema natoka, već se razrijeđena papirna smjesa dovodi pumpom u duguljasti spremnik u obliku valjkastog korita. U tom je koritu šuplji valjak prekriven žičanim sitom i djelomično uronjen u papirnu smjesu. Prilikom rotacije valjak zahvaća i odnosi dio smjese na svom sitastom plaštu, pa se voda kroz sito cijedi u unutrašnjost valjka, a na vanjskoj se strani sita neprekinuto stvara papirna traka. Već dovoljno čvrsta papirna traka odvaja se od valjka na najvišoj točki plašta i odvodi u sekciju za prešanje.

Rad papirnih strojeva s valjkastim sitom ograničen je uglavnom na relativno male proizvodne brzine. Međutim, prednost je tih strojeva što su vrlo prikladni za proizvodnju višeslojnih papira i kartona. Sekcija za stvaranje papirne trake može se sastojati od više valjaka uronjenih u papirne smjese različita sastava. Tada se stvara više papirnih traka različitih svojstava, koje se sjedinjuju i kao višeslojni proizvod putuju kroz ostale sekcije papirnog stroja.

Sekcija za prešanje
Mjesto na kojem papirna traka napušta dugo ili valjkasto sito najosjetljivija je točka u papirnom stroju i u njoj se traka najčešće kida. To se obično događa u brzohodnim papirnim strojevima. Da bi se spriječilo kidanje papirne trake i ublažio njen prijelaz s pokretnog sita u sekciju za prešanje, traka se prihvaća malim usisnim valjkom priključenim na vakuum i ujedno se priljubljuje uz putujuću beskonačnu traku od pusta (filca). Danas se umjesto od čiste vune upotrebljavaju pustovi od mješavine vune i sintetskog vlakna ili od čistog sintetskog vlakna. Osim što pridržava papirnu traku, pustena traka služi u prvom redu za upijanje vode prilikom prešanja, što mnogo doprinosi boljem uklanjanju vode u sekciji za prešanje. Pri tom se na traku osim vode prenose i fine čestice keljiva, punila i drugih dodataka, pa traku treba neprestano čistiti. Zbog toga se ona na svom povratnom putovanju ispire vodom i odvodnjuje prešanjem ili propuhivanjem stlačenim zrakom.

Jednostruka rotacijska preša za papirnu traku sastoji se od dvaju valjaka između kojih prolazi papirna traka nošena pustenom trakom. Razmak između valjaka treba tako podesiti da se istiskuje dovoljno vode, ali da tlačenje ne uzrokuje bitne promjene u strukturi papira. Neka se svojstva papira tlačenjem ipak mijenjaju. Tako se čvrstoća i gustoća papira povećavaju, a smanjuje se poroznost, propusnost za zrak i sposobnost upijanja vode. Gornji valjak preše vrlo je tvrd (od metala ili fino poliranog granita), dok je u starijim prešama donji valjak mekši, obično obložen gumom. Uklanjanje vode prešanjem postalo je mnogo djelotvornije nakon što se kao donji valjak u prešama upotrijebio perforirani valjak priključen na vakuum (vakuumska preša).

U suvremenim se prešama između valjaka i pusta protiskuje i tvrda traka od plastične mase u obliku sita. Ta se sitasta traka dade tek neznatno stlačiti, pa pri prolazu kroz valjke preuzima istisnutu vodu u svoje međuprostore. U upotrebi su i preše sa spiralno profiliranim valjcima i s valjcima s uzdužnim kanalićima za sakupljanje istisnute vode. Sekcija za prešanje može imati jednu ili više jednostrukih preša ili njihovih kombinacija. Tako se dvostruka preša sastoji od dviju valjaka, dva se valjka nalaze uz treći, središnji valjak.

U sekciji za prešanje udjel vode u papirnoj traci smanjuje se za 80% na 65 do 70%, to jest količina vode s obzirom na suhu tvar smanjuje se po prilici na polovicu.

Sekcija za sušenje
Po izlasku iz sekcije za prešanje, papirna je traka još uvijek mokra (na jedan dio suhe tvari sadrži dva dijela vode). Međutim, preostala se voda više ne može ukloniti mehanički, već traku treba sušiti na povišenoj temperaturi. To se u papirnom stroju provodi u sekciji za sušenje, u kojoj se papirna traka može zagrijavati izravnim dodirom s površinom nekog zagrijanog tijela, konvekcijom ili zračenjem (prijenos topline). Od tih se mogućnosti zagrijavanje izravnim dodirom najviše primjenjuje, pa se tako suše sve uobičajene vrste papira u standardnim papirnim strojevima.

Sekcija za sušenje u papirnom stroju sastoji se od niza zagrijanih, rotirajućih valjaka raspoređenih u nekoliko skupina. Papirna traka prolazi između valjaka tako da je naizmjence jedna i druga njena strana s njima u dodiru. Pri putovanju kroz sekciju za sušenje papirna se traka, osim debljih kartonskih traka, pritiskuje uz valjke pustenim trakama, koje preuzimaju dio isparene vode, poboljšavaju prijelaz topline i sprečavaju stvaranje nabora. Iz sekcije za sušenje mora se odvoditi vodena para nastala isparavanjem vode iz papirne trake. Zbog toga su mnoge sekcije smještene u zatvorena kućišta i opremljene uređajima za provjetravanje.

Djelotvornost sušenja papirne trake ovisi o broju, veličini i temperaturi valjaka, o temperaturi okolišnog zraka, o debljini i gustoći papira i o njegovoj sposobnosti otpuštanja vlage, te o brzini putovanja trake. Sve te čimbenike treba uzeti u obzir pri projektiranju i konstrukciji sekcije za sušenje. Valjci su obično velikog promjera (od 1,5 do 1,8 metara) i njihova se unutrašnjost zagrijava parom, najčešće do temperature od 110 do 140 °C. U većini je suvremenih papirnih strojeva trajanje sušenja tankih, srednjefinih papira kratko i iznosi od 20 do 40 sekundi.

Osim sušenja papirne trake na zagrijanim valjcima u novijim se postrojenjima sve više primjenjuju i drugi, suvremeniji načini sušenja. Među njima se kao vrlo djelotvoran i brz postupak ističe sušenje vrućim zrakom. Uz sušionike, u kojima se struja vrućeg zraka upućuje iz mlaznica okomito na površinu papirne trake, u upotrebi su i uređaji koji rade na temelju Venturijeve cijevi. Papirna traka prolazi vrlo blizu tim uređajima, iz kojih tada turbulentno struji vrući zrak. Neke specijalne vrste papira suše se primjenom infracrvenog zračenja.

U suvremenim papirnim strojevima ugrađena je u sekciji za sušenje preša za površinsko keljenje. Obično je smještena na mjestu gdje je papirna traka prešla oko dvije trećine puta kroz tu sekciju i sadrži još od 10 do 15% vlage. Preša za površinsko keljenje sastoji se od dvaju valjaka, uronjenih u otopinu keljiva, između kojih papirna traka prolazi i koji na jednu ili na obje strane prenose otopinu keljiva. Kao sredstvo za površinsko keljenje najviše se upotrebljava škrob (kao 2 do 6%-tna otopina), ali to mogu biti i emulzije voskova, lateks, neki celulozni derivati ili sintetska keljiva. Ta se keljiva valjcima utiskuju u pore papirne trake, pa ona u tanjim papirima prodiru i do 1/3 debljine. Površinskim se keljenjem poboljšava površina papira, povećava njihova prikladnost za pisanje i tiskanje, otpornost prilikom brisanja, glatkoća i sjaj, a smanjuje se se sklonost prašenju. Površinsko se keljenje često primjenjuje i na one vrste papira kojima su keljiva bila dodana već i ranije, još prilikom pripreme vlaknaste mase, to jest prije stvaranja trake na papirnom stroju. Osim keljiva, pomoću tih se preša mogu na papir nanositi i druga sredstva za prekrivanje površine, na primjer sredstva za površinsko bojenje. Ta se sredstva sastoje od smjese vode, pigmenata, veziva i različitih dodataka. Najčešće se upotrebljavaju bijeli pigmenti, pa je tako obrađen papir zbog svoje bjeline, glatkoće i sjaja vrlo prikladan za kvalitetan tisak. Osim u preši za površinsko keljenje, papir se može po izlasku iz papirnog stroja bojiti i u posebnim uređajima.

Upotreba preše za površinsko keljenje moguća je samo do brzina putovanja papirne trake 750 m/min. Pri većim se brzinama keljivo zbog velike centrifugalne sile raspršuje s valjka prije no što se prenese na površinu papira. Površinskim se keljenjem papir ujedno navlaži i potrebno ga je ponovno sušiti prolaskom kroz posljednji dio sekcije za sušenje.

Po izlasku iz sekcije za sušenje, papirna se traka hladi provođenjem između hladnih valjaka, a ujedno se tako sprečava da se na papiru stvaraju nabori i da postane krt. Traka se zatim provodi kroz strojni kalander, koji se sastoji od najmanje 2, a često i do 8 čeličnih valjaka malog promjera (oko 30 centimetara). Valjci su jedan iznad drugog smješteni tako da gornji valjci svojom težinom tlače sve preostale valjke ispod sebe. Tako se na papirnoj traci koja prolazi između valjaka izravnaju neravnine. Time papir dobiva takozvanu strojnu glatkoću i postaje mnogo prikladniji za tisak. Suvremeni strojni kalanderi sastoje se od svega 2 ili 4 valjka, a tlačenje među njima regulira se hidraulički.

Na izlasku iz papirnog stroja, bezdrvni i srednje fini papiri, koji se kasnije satiniraju na superkalanderu, ovlažuju se na aparatu koji raspršuje vodu pomoću stlačenog zraka, sapnica i četaka. Konačno se papirna traka namata na velike koture u dijelu papirnog stroja za namatanje papira. Tom se operacijom završava proizvodnja papira u papirnom stroju. Njegova moguća dalja obrada, dorada, rezanje u listove i slično, provodi se na posebnim strojevima u odvojenom pogonu.

Dorada papira

Papir proizveden u papirnom stroju valja ostaviti neko vrijeme namotan na koturima u hladnom skladištu kako bi se unutrašnji naponi između vlakanaca ublažili i tako papir izjednačio (egalizirao) i stabilizirao. Tek po završetku tog procesa pristupa se doradi papira, koja redovito uključuje prematanje papirne trake uz istodobnu kontrolu te rezanje u uže trake određene širine ili u listove različitih mjera. Osim tih operacija, često je u doradi papira kao vrlo važan postupak uključeno i satiniranje. Papirna se traka premata s jednog kotura na drugi na stroju za prematanje opremljenom i uređajem za poprečno rezanje papirne trake. Svrha je tog postupka da se traka pregleda po cijeloj svojoj duljini kako bi se otkrila moguća slaba ili oštećena mjesta kao što su mrlje, rupe, nabori i slično. Dio trake s tim mjestom ili područjem potrebno je izrezati, a zatim krajeve trake slijepiti po čitavoj širini.

Satiniranje
Papir se satinira ako se želi da njegova površina bude glađa i sjajnija no što je u strojnoglatkih papira. Stoga se kvalitetan papir, u prvom redu tiskovni i pisaći, dorađuje satiniranjem na superkalanderu.

Kalander za satiniranje (superkalander) sastoji se od 8 do 12, a ponekad i više teških valjaka smještenih jedan iznad drugoga u visinu i do 10 metara. Kao i u strojnom kalanderu, valjci svojom težinom tlače preostale donje valjke, pa je u procjepima između valjaka papirna traka izložena velikom tlaku, koji se u suvremenim superkalanderima može regulirati hidraulički. Valjci su naizmjenično od čelika i od prešanog papira na čeličnoj jezgri, pa se djelovanje kalandera za satiniranje temelji na razlici tvrdoća tih valjaka. Tvrdi čelični valjci stalno se utiskuje u mnogo mekši papirni valjak i radijalno ga deformira. Tom prilikom između valjaka nastaje veliko trenje, kojemu je izvrgnuta i prolazeća papirna traka. Pod utjecajem trenja i tlaka površina se papira uz čelični valjak satinira, to jest poprima visoki sjaj i veliku glatkoću. Satiniranje ne ovisi samo o trenju i tlaku, već i o temperaturi i o vlažnosti papirne trake. Najbolji se rezultati uz isti tlak postižu s papirom koji je prije ulaska u superkalander bio ovlažen do udjela vlage od 7 do 8%, ali je u proizvodnji pergaminskog i vrlo tankog kondenzatorskog papira potrebno vlažiti traku i do udjela vlage od 18 do 25%. I povišene temperature pogoduju satiniranju, pa se danas uglavnom upotrebljavaju šuplji čelični valjci zagrijani na temperaturu od 100 do 150 °C. Satiniranje može i negativno utjecati na neka svojstva papira. Tako se, na primjer, smanjuje stupanj keljivosti, papir postaje tanji, prozirniji i lakše se kida.

Rezanje papirne trake
Papirna traka proizvedena na papirnom stroju vrlo je široka, ponekad i do 10 metara, te su tako široki koturi s namotanom trakom neprikladni za prijevoz, rukovanje i upotrebu. Stoga se nakon mogućeg satiniranja, koje se također provodi s još tako širokom trakom, u tvornicama papira koturi prije otpreme režu u uže koture prikladne širine. To se provodi na stroju za uzdužno rezanje papirne trake. Kotur papira odmata se i traka se uzdužno reže kružnim noževima, a zatim se ponovno namata na koture. Sustav pomoćnih valjaka s uređajem za kočenje omogućuje ravnomjeran rad i jednoliko namatanje papirne trake bez nabora.

Osim u koture određene širine, papirna se traka reže i u listove različitih veličina (formata). Stroj za rezanje u listove prvo reže odmotanu papirnu traku uzdužno na širinu željene veličine, a zatim i poprečno na potrebnu duljinu. Suvremeni strojevi za poprečno rezanje papirne trake uglavnom su potpuno automatizirani i uključuju odmatanje kotura, poprečno rezanje trake u listove određene veličine, kontrolu listova, preslagivanje i odbacivanje listova s greškama, slaganje listova u kupove i njihovo otpremanje. Takvi strojevi rade vrlo brzo i mogu u minutu izrezati i do 400 metara papirne trake.

Izvori

Vanjske poveznice

Tiskarstvo
Obrtnička zanimanja
Proizvodnja
Papir

Proizvodnja papira


Dette er en ufuldstændig liste over karakterer i Star Wars-universet. Figurerne er oplistet efter efternavn i det omfang de kendes. Årstal dækker den interne tidslinje i Star Wars-universet, hvor BBY er før og ABY er efter Slaget om Yavin fra filmen Star Wars Episode IV: Et nyt håb.

Figurer fra film og serier
 Padmé Amidala er dronning af Naboo, mens hun er teenager, og senere senator for planeten. Hun bliver gift med Anakin Skywalker med hvem hun får tvillingerne Luke Skywalker og Leia Organa. Selv dør hun i barselssengen.
 Bossk er en dusørjæger af racen trandoshan der lever på planeten Trandosha. Han er 1,9 meter høj. Han er kun med i en af filmene og det er The Empire Strikes Back. Bossk er tit med i tegneserier om star wars og har tit en stor rolle i dem selv om han kun er med i en film. I tegneserien Star Wars: Shadows of the Empire jagter han Boba Fett får at få fat på Han Solo som Fett er ved at aflevere til Jabba the Hutt får at få en dusør som Jabba har udlovet
 Dexter ejer en lille restaurant på Coruscant. Han er ven af jedien Obi-Wan Kenobi, og optræder sammen med netop Obi i Attack of the Clones. Han ved meget om planeten Kamino.
 Ki-Adi-Mundi (født 113 BBY på Coruscant, død 19 BBY) er en af de førende i jedi-rådet og behersker kraften godt. Han er på Mygeeto da order 66 begynder og bliver dræbt af sine egne clone troopers. Han var med i The Phantom Menace, Attack of the Clones og i Revenge of the Sith.
 Kit Fisto er med i Attack of the Clones og Revenge of the Sith og er en jedi, som dog bliver slået ihjel af Palpatine i Revenge of the Sith.
 Gardulla the Hutt er en af planeten Tatooines mafialedere. Hun optræder undertiden som en ven af Jabba the Hutt, medens hun til andre tider ligger i strid med ham. Hun er nok bedst kendt for, at hun købte Shmi og Anakin Skywalker og tabte dem i spil til skrothandleren Watto. Gardulla forsøgte at dræbe dusørjægeren Jango Fett ved at kaste ham for en krayt-drage, men Jango forpurrede hendes planer, og hun endte med selv at blive kastet for dragen.
 Nute Gunray er i Episode I: The Phantom Menace i ledtog med Darth Sidious om overtagelsen af planeten Naboo fra Padmé Amidala Da han fejler i dette, bliver han stillet for højesteret, men undgår fængselsstraf efter fire retssager. Ti år senere indtræder han i separatistbevægelsen, hvor han bliver en højtrangerede leder. I Star Wars Episode III: Sith-fyrsternes hævn bliver han slået ihjel af Anakin Skywalker.
 IG-88 blev først introduceret i The Empire Strikes Back. I starten var han en lejemorder-droide men gik senere hen og blev en af de mest kendte dusørjægere. IG-88 er med i mange tegneserier, bøger og spil.
 Beru Whitesun Lars hed oprindeligt Beru Whitesun, men efter at hun giftede sig med Owen Lars fik hun hans efternavn. Sammen opfostrede de Luke Skywalker, deres (sted)nevø, som er søn af Owen Lars' stedbror, Anakin Skywalker. Beru blev spillet af Shelagh Fraser i Star Wars Episode IV og af Bonnie Piesse i Star Wars Episode II og III.
 Cliegg Lars kommer ind i billedet efter han køber Shmi Skywalker fri fra slaveri. Da sandfolket fanger Shmi, tager han og en gruppe ud for at finde hende. I denne søgen (og senere kamp) mister han sine ben. Cliegg har sønnen Owen Lars som altså er Anakin Skywalkers stedbror.
 Owen Lars er søn af Cliegg Lars og gift med Beru Whitesun Lars. De opfostrer sammen Luke Skywalker, som er søn af Owen Lars' stedbror, Anakin Skywalker.
 Boss Nass er en gunganer, der lever og regerer i undervandsbyen Otoh Gunga.
 Bail Organa er en ven af jedierne. Han adopterer Leia Organa for at skjule hende for Det Galaktiske Imperium.
 Leia Organa er datter af den tidligere jedi Anakin Skywalker og den tidligere dronning Padmé Amidala. Hun bliver adopteret af Baial Organa efter hun bliver født for at hendes far, der i mellemtiden er blevet til den one Darth Vader, ikke må blive klar over at hun er hans datter. Derfor tror hun at Bail Organa er hendes far og ved ikke, at hun har en tvillingbror, Luke Skywalker.
 Darth Plagueis var en sith, der var Darth Sidious' mester. Han var også kendt som "den vise", idet han vidste, hvordan man kunne bruge kraften til at få midiklorianerne til at skabe liv eller redde folk fra at dø.
 Oppo Rancisis er en Jedimester, der blev oplært af Yaddle. Han blev sendt til jedirådet af sin mor, som var dronning af Thisspias, for at blive testet. Da han fyldte 20 arvede han tronen efter sin mor, men valgte livet som jedi, frem for livet som konge. Oppo mestrer en teknik, der gør at han kan få sine modstandere til at blive søvnige og svimle – få mestrer den teknik så godt, som han gør. Teknikken kaldes malacia; man får ingen varige men af teknikken. Han har undervist i teknikken i over 20 år.
 Sebulba er en af de mest kendte og elskede deltager i de populære podracerløb, og Anakin Skywalkers største konkurrent.
 Anakin Skywalker / Darth Vader - Anakin Skywalker var en dygtig pilot og jedi, indtil han gik over til den mørke side og blev til Darth Vader. Inden han gør det bliver han gift med Padmé Amidala og de får tvillingerne Luke Skywalker og Leia Organa.
 Luke Skywalker er søn af den tidligere jedi Anakin Skywalker og den tidligere dronning Padmé Amidala. Han bliver opfostret af sin onkel Owen Lars og tante Beru Lars. Han er tvillingbror til Leia Organa, men det bliver holdt hemmeligt, for at deres far, der i mellemtiden er blevet til den onde Darth Vader ikke skal finde ud af det.
 Sifo-Dyas var en Jedi, der omtales men ikke ses i filmene. Han blev dræbt ca. 10 år før Attack of the Clones. I denne film fører Obi-Wan Kenobis forsøg på at opklare attentattet mod Padmé Amidala efter hendes ankomst til Coruscant, for at stemme mod oprettelsen af en hær til Republikken ham til Kamino. Her får han fortalt at det var Syfo-Dias der bestilte klonhæren, men uden hverken Jedi-rådet, Senatet eller nogen anden vidste noget om det – Men den blev bestilt til Republikken. Muligheden var også at det slet ikke var Syfo-Dias der havde bestilt hæren, men såfremt det var, havde han muligvis gjort det fordi han vidste at Handelsføderationen sammen med andre separatister konstruerede en gigantisk hær af droider.
 Ahsoka Tano er en af hovedpersonerne i tegnefilmen Star Wars: The Clone Wars fra 2008 og den efterfølgende serie.
 Grand Moff Wilhuff Tarkin er en af øverstbefalende i Det Galaktiske Imperium og chef for Dødsstjernen.
 Asajj Ventress optræder både i Star Wars: Clone Wars tv-serien fra 2003 og Star Wars: The Clone Wars tv-serien fra 2008.
 Watto er en skrothandler på ørkenplaneten Tatooine og er hård og pengefikseret. Yderligere har han bl.a. Anakin Skywalker og Shmi Skywalker som hans slaver. Det lykkedes dog Qui-Gon Jinn at indgå et væddemål med Watto, hvori Anakin ender med at få sin frihed. Watto er meget interesseret i podracerløb, hvor hans favorit altid er Sebulba. Watto er desuden immun overfor de tricks jedier kan lave.
 Yaddle var af samme art, som Yoda og anset for sin visdom, tålmodighed og medfølelse, hvilket var derfor hun blev optaget i jedirådet. Hun var jedimester og har blandt andet oplært rådsmedlemmet Oppo Rancisis. Yaddle blev 477 år gammel, og talte kort og præcist, samt intelligent når hun blev spurgt om noget. Hun døde da hun sammen med Obi-Wan, Yoda, og Anakin blev sendt på en forhandlings mission til Mawan for at slutte en borgerkrig mellem tre forskellige forbryderbander. Desværre var der blevet sat en fælde dem og Yaddle døde, da Striker frigav et kemisk våben. Hun observerede det gennem kraften og døde, men reddede samtidigt byen Naatan.
Rey er en af hovedpersonerne i Star Wars: The Force Awakens fra 2015.
Kanan Jarrus er en jedi, der overlevede ordre 66. Han er desuden en af hovedpersonerne i Star Wars Rebels serien.
Ezra Bridger er en af hovedpersonerne i "Star Wars Rebels" serien. Han blev født 19 BBY på planeten Lothal af Ephraim og Mira Bridger.
Klonstyrke 99, også kendt som "De Hårde Hunde" er enhed bestående af klonkommandosoldater med genetiske mutationer som gør at de har forskellige færdigheder. Gruppen anføres af klonsergent "Hunter", og består af "Tech", gruppens mest alvidende, "Wrecker", gruppens fysisk stærkeste soldat og "Crosshair" som er snigskytte. Efter de deserterede det nye Galaktiske Imperium, på grund af at de fik ordre på at henrette civile, tog de en ung klon med sig som hedder Omega, som er en pigeklon af Jango Fett.

Figurer fra Expanded Universe
 Bao-Dur blev skabt til videospillet Knigts of the Old Republic 2, hvor han er en central figur, som ekspert i enkelte teknologier som f.eks. speedere, data, droider og rumskibe. Han havde en fortid som soldat i den Mandolorianske krig i Malachor V. Dette var grunden til han havde mistet armen.
 Cilghal er en Calamariansk ambassadør og jedihealor, som blev oplært af Luke Skywalker og opdaget af hans søster Leia.
 Spurch Goa er en dusørjæger fra planeten Nar Shaddaa. Han blev reddet af den unge Greedo fra Gorm the Dissolver. Han medvirker i serierne Rebel Dawn, A Hunter's Fate: Greedo's Tale, A Hunter's Fate: Greedo's Tale webstrip og Dark Empire.
 Wrenga Jixton eller bedre kendt som Jix er ikke med i nogle af filmene men har en stor rolle i Shadows of the Empire hvor ham bliver sendt ud af Darth Vader for at spionere mod Jabba the Hutt.
 Kyle Katarn er aktiv i tiden omkring og efter den første filmtrilogi. Før han blev Jedi-master under Luke Skywalkers ledelse af ordenen, var han stormtrooper for Det Galaktiske Imperium. Kyle blev født på Sulon, som søn af Morgan og Patricia Katarn Kyle blev uddannet som stormtrooper for Imperiet på Carida, umiddelbart efter han mor blev slået ihjel af en BT-16 der var ude af ordinær funktion. Han bliver af mange betragtet som en "nede på jorden" type og rebelsk eller det neutrales repræsentant inden for Jedi-ordenen, idet han ikke umiddelbart adskiller Kraften i en lys og mørk side ud fra dens indhold, men i forhold til hvordan den anvendes. Han anvender således selv en klassisk mørk side kraft, "force lightning".
Som figur er han protagonist i en række spil til PC kaldet "Jedi Knight" og "Dark Forces". Disse spil handler særligt om "Valley of the Jedi" og hans unikke kendskab til dette sted. Hans efternavn stammer fra dyret af samme navn, der lever på Kashyyyk.
 Exar Kun var en meget talentfuld Jedilærling under vejledning fra Master Vodo-Siosk Baas. Efter at være blevet tvunget til at falde til den mørke side af Kraften af oldtidens Sith-ånder, blev han en af galaksen mest magtfulde og farlige Sith Lords, under Ulic Qel-Droma som hans lærling. Han indledte den store sith krig, der rev den galaktiske republik fra hinanden gennem flere kampe, før han lukkede sin egen ånd væk i et massassi-tempel på Yavin 4.
 Jan Ors har flere gange optrådt optrådt i Jedi Knight-spilserien. Jan Ors blev født på planeten Alderaan.
 Dash Rendar er en smugler og gode venner med Han Solo, Chewbacca og Lando Calrissian. Han er lejesoldat og han har arbejdet for både Oprørsalliancen og Det Galaktiske Imperium.
 Ben Skywalker er søn af Luke Skywalker og Mara Jade Skywalker. Han blev født 26 ABY, under Yuuzhang Vong-invasionen.
 Mara Jade Skywalker er en kvindelig kejserlig agent og senere jedi, der bliver introduceret i Timothy Zahns Thrawn-trilogi, der omhandler tiden lige efter Return of the Jedi.
 Anakin Solo er søn af Han Solo og Leía Organa Solo. Han blev født 11 ABY og blev dræbt på planeten Myrkr 26 ABY.
 Jacen Solo er søn af Han Solo og Leía Organa Solo. Jacen er tvillingbror til Jaina Solo og storebror til Anakin Solo. Jaina og Jacen blev født 9 ABY under Thrawn-årene.
 Jaina Solo er datter af Han Solo og Leia Organa Solo. Hun blev ligesom sin tvillingebror Jacen Solo født 9 ABY.
 Darth Tenebrous var en sith og Darth Plagueis' mester. I offentligheden var han kendt for at designe rumskibe, mens han som sith var et videnskabeligt geni, der var optaget af at forme fremtiden.
 Xendor var engang en sith, men han løsrev sig fra deres principper, og blev deraf lederen af de første mørke jedier.
 Prins Xizor er en af de onde og er mest kendt fra bogen og tegneserien Shadows of the Empire. Han er leder af en kriminel organisation, kaldet Black Sun. Han har en stor rolle i serien Shadows of the Empire og mindre roller i serierne The Han Solo Trilogy og The Bounty Hunter Wars. Hans rival er Darth Vader selv om de er på samme side. Han er født på planeten Falleen.

Se også

 Figurer fra The Mandalorian

Eksterne henvisninger

Star Wars-personer

Star Wars-karakterer


Tysklands forenede hold () deltog i de olympiske lege i årene 1956, 1960 og 1964 under vinter- og sommerlege som et forenet hold med atleter fra Forbundsrepublikken Tyskland (DBR, Vesttyskland) og Den Tyske Demokratiske Republik (DDR, Østtyskland). I 1956 inkluderede holdet også atleter fra den tredje tyske olympiske komiteen, Saarlands olympiske komité, som havde sendt et separat hold til OL i 1952. I 1956 var Saarland i færd med at blive indlemmet i den tyske olympiske komité, en process som blev gennemført i marts 1957 da Saarland blev en del af Vesttyskland.

Østtyskland indførte i 1949 sin egen nationalsang, "Auferstanden aus Ruinen", mens Vesttyskland beholdt "Deutschlandlied". Derfor blev melodien til Friedrich Schillers digt An die Freude, Beethovens niende symfoni, som et kompromis spillet for de vindende tyske atleter ved medaljeceremonierne. I 1959 indførete Østtyskland sit eget flag, en modificering af Tysklands flag. Derfor måtte der også et kompromis til vedrørende flaget der blev brugt til det samlede tyske sportshold. Kompromiset blev et tysk flag med hvide olympiske ringe i midten af den midterste røde bjælke. Dette flag blev brugt fra 1960 til 1968.

Under legene i 1956, 1960 og 1964 blev holdet kaldt Tyskland, og den faste landskoden GER blev brugt, undtaget under Vinter-OL 1964 i Innsbruck, da den østrigske arrangør brugte tysk D for Deutschland. I eftertiden har Den Internationale Olympiske Komité (IOC) taget landskoden EUA (fra den officielle fransksproglige IOC-betegnelsen Équipe Unifiée d'Allemagne) i brug i sin statistik for det samlede tyske hold. Først i 1976 tog IOC standardiserede landekoder i brug. Før 1976 var det de lokale arrangementskomiteer som bestemte landekoderne, ofte på værtsnationens eget sprog, hvilket resulterede i et mylder af ikke genkendelige koder.

Under Vinter-OL 1968 deltog Øst- og Vest-Tysklands udøvere som separate hold, men brugte fortsat kompromis-flaget og Beethovens symfoni. Deltagelsen i 1968 er i dag listet under IOK-koderne FRG og GDR, men i 1968 blev Vest-Tyskland kaldt Allemagne (Tyskland) med koden ALL i Grenoble og på spansk Alemania med koden ALE i Mexico City. Øst-Tyskland blev kaldt Allemagne de l'Est (Øst-Tyskland) i Grenoble og Alemania del Este i Mexico City med koden ADE under begge lege.

Adskillelsen blev afsluttet under Sommer-OL 1972 med brug af separate flag og nationalsange. På grund af boykot af Sommer-OL 1980 og østblokkens boykot af Sommer-OL 1984, var det kun i 1972, 1976 og 1988 at de to tyske hold konkurrere mod hinanden i sommer-OL (ikke medregnet Saar-holdet i 1952). Den tyske demokratiske republik blev opløst i 1990, og blev en del af Forbundsrepublikken Tyskland i forbindelse med den tyske genforening i 1990.

Medaljeoversigt

Kilder

OL

Tysklands forenede hold ved OL


Zlatko Tomić (Tuzla, 17. rujna 1983.), hrvatski nogometaš, podrijetlom iz BiH. Igrao je na poziciji središnjeg napadača. Igrao je od 2001. do 2014. godine. U karijeri je igrao za Slobodu iz Tuzle, Žepče (svi BiH), u Hrvatskoj za Karlovac 1919, u Švicarskoj za Visp, Naters, pa se vratio u Hrvatsku igrati za Kamen Ingrad, Hrvatskog dragovoljca, Segestu, nakon čega se vratio u BiH igrati za Slaven iz Živinica, Radnički iz Lukavca. Pred kraj karijere vratio se u Švicarsku igrati u Vispu, u kojem je završio karijeru.

Izvori

Hrvatski nogometaši iz Bosne i Hercegovine
Životopisi, Tuzla

Zlatko Tomić


5267 Zegmott este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5267 Zegmott este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Zijinshan din Nanking. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 9,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1966
Centura de asteroizi

5267 Zegmott


Distant Worlds 2 é um jogo 4X desenvolvido pela Code Force e publicado pela Slitherine Software. Foi lançado para Windows em 10 de março de 2022 e é a sequência do videojogo Distant Worlds de 2010.

Jogabilidade
Os jogadores estabelecem um império espacial e o gerenciam em tempo real passível de pausa. O jogo é muito personalizável e opera em grande escala, onde os impérios podem incluir centenas de planetas. O jogo pode ser automatizado para cuidar do microgerenciamento ou de sistemas que os jogadores consideram tediosos, como design de navios, pesquisa ou guerra. Os jogadores podem, por exemplo, dizer ao jogo que tipos de frotas eles querem construir, que tipos de estratégias devem usar e definir regras de engajamento, como procurar piratas automaticamente e atacá-los. O jogo pode ser configurado para exigir autorização para essas decisões ou simplesmente denunciá-las com a opção de veto. A economia civil não pode ser controlada diretamente pelo jogador, mas pode ser indiretamente guiada por escolhas como onde as estações de mineração são estabelecidas.

Desenvolvimento
A CodeForce disse que o jogo foi "reconstruído do zero" desde o primeiro jogo por causa do envelhecimento do mecanismo de jogo. O número de facções jogáveis foi reduzido devido à complexidade adicional do jogo. As facções antigas ainda existem no jogo e podem dar bônus se conquistadas ou assimiladas. Os gráficos 2D do primeiro jogo são substituídos por modelos totalmente 3D. Slitherine lançou o jogo em 10 de março de 2022.

Recepção
Distant Worlds 2 recebeu críticas "geralmente favoráveis" de acordo com o agregador de críticas Metacritic. Sin Vega, da Rock Paper Shotgun, escreveu que o jogo tem "muito potencial", porém precisa de trabalho de balanceamento e correção de bugs. Escrevendo para a PC Gamer, Fraser Brown chamou o jogo de "uma ópera espacial elaborada tão interessada em minúcias quanto no quadro geral". Brown elogiou a personalização e automação do jogo, que ele disse "permitir que você crie o 4X que deseja jogar". Comparando a capacidade do jogo de ser automatizado com uma fazenda de formigas, o revisor da Wargamer, Matt Bassil, escreveu: "As partes individuais são funcionais, mas o todo é bastante espetacular".

Ligações externas

Jogos eletrônicos independentes
Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos para Windows
Jogos eletrônicos de space opera
Jogos eletrônicos de 2022

Distant Worlds 2


Gerçek veya hakikat, felsefi bir kavram olarak, genel anlamda, düşüncede var olan şeylere karşıt anlamda var olan, düşünülmüşün dışında olan anlamındadır.

Felsefe tarihinin en eski ve köklü tartışması bu gerçek kavramı üzerinde yürümüştür. Tasarım ve imgelemden bağımsız olarak var olanlar gerçek olarak ileri sürüldüğü gibi, bunu olanaksız gören ve gerçekliği bir tür tasarımların parçası olarak değerlendirilen eğilimler de vardır.

Ontoloji ve epistemoloji alanında, bazen bu alanları birbiriyle ilişkilendiren bazen ayrıştıran anlam katmanlarıyla kullanılan bir kavramdır gerçek. Gerçeklik kavramı da buradaki gerçek kavramından hareketle kullanılan, gerçek olarak var olan şeylerin tümünü ifade eden bir kavramdır. Tarih boyunca bu kavram üzerinden birçok farklı ya da karşıt felsefe akımları ve okulları ortaya çıkmıştır.

Ayrıca bakınız
 İdealizm
 Materyalizm
 Rasyonalizm
 Realizm
 Pozitivizm
 Nesnellik
 Hakikat

Kaynakça
 Felsefe Terimleri Sözlüğü, Bedia Akarsu, İnkılap Yayınevi.
 Felsefe Sözlüğü, Ahmet Cevizci, Paradigma Yayınları.

Gerçek


Korri eða amerísk kragahæna (fræðiheiti: Bonasa umbellus) er hænsnfugl af orraætt. Heimkynni hans er í barrskógabeltinu í N-Ameríku. Haninn er kallaður karri, rétt eins og karlfugl rjúpunnar, en hún er líka af orraætt.

Tenglar

Orraætt

Korri


Kosmos 2226, ruski fotografski izviđački satelit iz programa Kosmos. Vrste je Musson (br. 23L).

Lansiran je 22. prosinca 1992. godine u 12:36 s kozmodroma Pljesecka, startni kompleks br. 32. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Ciklon-3 11K68. Orbita mu je 1478 km u perigeju i 1525 km u apogeju. Orbitni nagib je 73,62°. Spacetrackov kataloški broj je 22282. COSPARova oznaka je 1992-092-A. Zemlju obilazi za 116,01 minutu. Pri lansiranju bio je mase 1500 kg.

Ovo je geodetski satelit. Pruža pet načina za odrediti položaj satelita: 1. Dopplerski sustav koji radi na 150 id 400 MHz uz odstupanje od točna položaja od 3 cm. 2. Svjetla visoka intenziteta 3 puta u sekundi, dajući time zemaljskim promatračnicama točno locirati. 3. Radijski transponder koji radi na 5,7/3,4 GHz i pruža točnost položaja uz odstupanje od 5 metara. 4. Laserski reflektor koji pruža položaj uz odstupanje od 1,5 metra. 5. Radarski reflektor koji radi na 9,4 GHz pružajući točnost visine uz odstupanje od 5 metara.

Tijekom misije otpalo je jedan dio je ostao u orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1992 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2226


Siamaggiore (sardinski: Siamaiore, Siamajori) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 8 metara i ima 927 stanovnika. Prostire se na 13,17 km². Gustoća naseljenosti je 70 st/km².Susjedne općine su: Oristano, Solarussa, Tramatza i Zeddiani.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Siamaggiore


Skæbnebilledet er en film instrueret af Janne Giese.

Handling
En italiensk galleriejer køber et oliemaleri af en gadesælger i Firenze for under 30 kroner. Han finder ud af, at billedet kan være malet af Diego Velázquez. Kunsteksperter undersøger det, men jo mere eksperterne modbeviser Velázquez-teorien, desto mere overbevist er galleriejeren om, at billedet er et ægte Velázquez.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Dokumentarfilm fra Danmark

Skæbnebilledet


جامعة خنت (بالهولندية:Universiteit Gent) هي جامعة دولة في الإقليم الفلامندي بمدينة خنت البلجيكية.

تأسست الجامعة من طرف فلهيلم الأول عام 1817 وافتتحت رسميا في 9 أكتوبر 1817. كان أول مدير للجامعة هو فان روتردام. يدرس بها أكثر من 28.000 طالب، حوالي 1100 من دول الاتحاد الأوروبي وحوالي 1.000 من دول أخرى خارج الاتحاد. تحتوي الجامعة على 11 كليات وأكثر من 6400 موظف، وأيضا حوالي 1700 أستاذاً، وأكثر من 1600 باحث.

الكليات
 العلوم الإنسانية والفلسفة.
 العلوم القانونية.
 العلوم الطبيعية.
 الطب والرعاية الصحية.
 العلوم الهندسية.
 الاقتصاد والإدارة.
 الطب البيطري.
 علم النفس والعلوم التربوية*
 الهندسة الحيوية.
 صيدلة.
 السياسية - والعلوم الاجتماعية.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الجامعة الرسمي

تأسيسات سنة 1817 في هولندا
جامعات بلجيكا
شبكة سانتاندير
فيلم الأول
هيئات تعليمية أسست في 1817
علم الحراج في بلجيكا

جامعة خنت


Boxmeer ( eller lokalt: ) er en kommune og en by i den sydlige provins Noord-Brabant i Nederlandene.

Eksterne henvisninger/kilder

 Gemeente Boxmeer Officiële site
 Pagina over Boxmeer van het Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC)
 Boxmeerse Vaart
 Kasteel Boxmeer

Byer i Nord-Brabant
Kommuner i Nord-Brabant

Boxmeer