Blue Valentine is the sixth studio album by singer and songwriter Tom Waits, released on September 5, 1978 on Asylum Records. It was recorded over the course of six sessions from July to August 1978 with producer Bones Howe. Rickie Lee Jones is pictured with Waits on the back cover.

Production
Blue Valentine was recorded in six sessions from July 24 to August 26, 1978 at Filmways/Heider Recording, Hollywood, California. Production was by Bones Howe, with second engineers Geoff Howe and Ralph Osborne. Disc mastering was by Terry Dunavan.

All the songs were written by Tom Waits apart from the opening track, "Somewhere", from the Leonard Bernstein and Stephen Sondheim musical West Side Story.

Critical reception

Don Shewey of Rolling Stone found that Blue Valentine "is as solid a record as Waits has made", and that its best songs "rank high among the sentimental sagas that contain Tom Waits' strongest writing." Reviewing in Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981), Robert Christgau wrote that "Waits keeps getting weirder and good for him. As sheer sendup, his 'Somewhere' beats Sid Vicious's 'My Way' his way. But I'm not always sure he understands his gift—these lyrics should be funnier. And 'Romeo Is Bleeding,' easily my favorite among his Chandleroid sagas of tragedy outside the law, is more effective on the jacket than when he underlines its emotional resonance in song. That's not weird at all."

Track listing

Personnel
 Tom Waits - vocals, electric guitar (4–7, 9, 10), acoustic piano (3, 8)
 Ray Crawford (4, 6, 10 [solo]), Roland Bautista (2, 4), Alvin "Shine" Robinson (7, 9) - electric guitar
 Scott Edwards (7, 9), Jim Hughart (4, 6), Byron Miller (2, 5) - bass
 Da Willie Gonga (George Duke) - Yamaha Electric Grand piano (2, 3, 5)
Harold Battiste - acoustic piano (7, 9)
 Charles Kynard - organ (4, 6)
 Herbert Hardesty (7, 9), Frank Vicari (4, 6) - tenor saxophone
 Rick Lawson (2, 5), Earl Palmer (7, 9), Chip White (4, 6) - drums
 Bobbye Hall Porter - congas on ("Romeo Is Bleeding")
 Bob Alcivar - orchestra

Charts

References

Tom Waits albums
1978 albums
Asylum Records albums
Albums produced by Bones Howe

Blue Valentine (album)


Acureyapa fue un cacique venezolano que habitó en la zona de los valles del Tuy – Miranda. Se desconoce su fecha de nacimiento pero se sabe que murió en 1578 enfrentado a las tropas de avance del conquistador español Sancho García

El cronista José de Oviedo y Baños en su obra "Historia de la conquista y población de la Provincia de Venezuela" comentó como Acureyapa y otros caciques de la región de los valles del Tuyo fueron emboscados en un reunión que habían pautado en la zona comprendida entre las poblaciones de Charallave y Ocumare del Tuy para tratar de parar a las tropas españolas que andaban en la región. Traicionados por otro indio que condujo por atajos y caminos a los españoles, Sancho García logra dar con el lugar de la reunión, matando a gran cantidad de indios entre los que se encontraba Acureyapa. Este muere a manos del español Antonio Villegas.

Véase también
 Cacique

Referencias

Enlaces externos
 Google Book: Historia de la conquista y población de la provincia de Venezuela Escrito por José de Oviedo y Baños

Caciques de Venezuela
Indígenas de Venezuela
Mirandinos

Acureyapa


الأميرة فادية (15 ديسمبر 1943 - 28 ديسمبر 2002)، الابنة الثالثة لملك مصر فاروق الأول والملكة فريدة، وقيل إنها سميت فاديه تفاؤلًا بميلادها الذي جاء بعد حادث القصاصين الذي تعرض له والدها في نفس العام. بعد طلاق والديها في عام 1948 انتقلت للإقامة مع والدتها حتى أتمت سبع سنوات، وبعدها عادت للعيش مع والدها.

حياة المنفى
غادرت مصر إلى المنفى مع والدها الملك فاروق قبل أن تتم عامها التاسع بعد ثورة يوليو، وأقامت فترة في إيطاليا، ثم انتقلت إلي مدرسة داخلية في سويسرا. عملت بعد انتهائها من دراستها في وزارة السياحة في لوزان.

أسرتها
في 17 فبراير 1965 تزوجت في لندن من بيير سعيد أورلوف وهو نبيل روسي سابق والذي أعلن اسلامه بالأزهر  وأنجبا ولدين هما علي ألكسندر اورلوف وشامل ساشا اورلوف.

الوفاة
توفيت في 28 ديسمبر 2002 في سويسرا، ودفنت بيوم 3 يناير 2003 بمسجد الرفاعي بالقاهرة حيث مقابر الأسرة العلوية.

المراجع

أشخاص من القاهرة
أميرات الأسرة العلوية
فارسات خيول سويسريات
فاروق الأول
فنانات سويسريات
مترجمات مصريات
مترجمون سويسريون
مسلمون سويسريون
مسلمون مصريون
مصريون مهاجرون إلى سويسرا
مواليد 1362 هـ
مواليد 1943
مواليد في قصر عابدين
وفيات 1423 هـ
وفيات 2002
وفيات في لوزان

فادية بنت فاروق الأول


Kenji Kitawaki (født 15. september 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub YSCC Yokohama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldspillere fra Blaublitz Akita

Kenji Kitawaki


An Encyclia caicensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ruben Primitivo Sauleda ngan R.M.Adams. An Encyclia caicensis in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia caicensis


Georgia Bright Engel (28 de julho de 1948 - 12 de abril de 2019) foi uma atriz americana. Ela é mais conhecida por ter interpretado Georgette Franklin Baxter na sitcom The Mary Tyler Moore Show de 1972 a 1977 e Pat MacDougall em Everybody Loves Raymond de 2003 a 2005. Durante sua carreira, Engel recebeu cinco indicações ao Primetime Emmy Award.

Primeiros anos de vida
Engel nasceu em Washington, DC, filha de Ruth Caroline (nascida Hendron) e Benjamin Franklin Engel, que era almirante da Guarda Costeira. Engel frequentou o distrito escolar de Kodiak Island Borough, a Escola de ensino médio Walter Johnson e a Academia de ballet de Washington, onde se formou. Ela se formou em teatro pela Universidade do Havaí em Manoa .

Carreira

Após a faculdade, Engel apareceu em produções musicais com a American Light Opera Company de Washington. Ela se mudou para Nova York no ano de 1969, aparecendo na produção Off-Broadway Lend an Ear, e por um ano como Minnie Fay na produção da Broadway Hello, Dolly!, começando em dezembro de 1969. Uma produção Off-Broadway de 1971 The House of Blue Leaves acabou sendo exibida em Los Angeles, onde Engel foi vista por Mary Tyler Moore e seu marido, o produtor Grant Tinker, seus futuros empregadores.

Engel apareceu como Georgette Franklin Baxter no The Mary Tyler Moore Show de 1972 até o fim da sitcom em 1977. O papel lhe rendeu duas indicações ao Emmy. Depois da sitcom, ela se juntou novamente à co-estrela de Mary Tyler Moore Show, Betty White para o The Betty White Show durante sua única temporada (1977-78). Mais tarde, ela co-estrelou em dois seriados de curta duração dos anos 1980, Goodtime Girls como Loretta Smoot, e em Jennifer Slept Here com Ann Jillian .

Engel teve um papel recorrente em Coach como Shirley Burleigh e estrelou como a voz de Love-a-Lot Bear em The Care Bears Movie (1985). Ela interpretou Esmeralda, uma bruxa do bem, papel recorrente em 2007 na agora extinta novela da NBC, Passions . Engel recebeu indicações consecutivas ao Emmy como atriz convidada de destaque em uma série de comédia em 2003, 2004 e 2005 por seu papel em Everybody Loves Raymond como a sogra de Robert Barone, Pat MacDougall . Ela também interpretou Cassie Wilson em dois episódios de Neighbours .

Engel fez sua estréia no cinema no primeiro filme em inglês de Miloš Forman, Taking Off (1971), pelo qual foi indicada ao British Academy Award de melhor atriz coadjuvante. Suas outras participações em filmes incluíram The Outside Man (1973), Signs of Life (1989), Papa Was a Preacher (1987), The Sweetest Thing (2002)  e o feito para Filmes para a TV The Day the Women Got Even (1980)  e A Love Affair: The Eleanor and Lou Gehrig Story (1978).

Ela emprestou sua voz diferenciada às animações Open Season (2006), Open Season 2 (2008), Open Season 3 (2010)  e Dr. Dolittle 2 (2001).

Engel voltou às suas raízes no palco em 2006, aparecendo na Broadway no musical The Drowsy Chaperone, com Sutton Foster e Edward Hibbert . Ela criou o papel de Sra. Tottendale, que ela continuou a se apresentar, deixando a produção da Broadway em 1º de abril de 2007. Ela participou da turnê norte-americana, se apresentando em Toronto em setembro de 2007, no Orpheum Theatre em San Francisco, em agosto de 2008, e no Denver Performing Arts Complex em outubro de 2008.

Nos verões de 2004, 2005, 2007, 2009 e 2010, Engel apareceu em várias produções no The Muny Theatre em Forest Park em St. Louis, Missouri . Ela também apareceu em Show Boat  (2010) interpretando Parthy. Em julho de 2005, ela apareceu em Mame como Agnes Gooch, em junho de 2007, ela apareceu em Oklahoma! como tia Eller, e em julho de 2009, ela apareceu como a Sra. Paroo em The Music Man .

Em junho de 2010, Engel apareceu no Ogunquit Playhouse em Ogunquit, Maine, na produção de The Drowsy Chaperone como Mrs. Tottendale. De outubro a dezembro de 2010, Engel participou da produção off-Broadway de Middletown do Vineyard Theatre, escrita por Will Eno .

Em 2012, ela apareceu em episódios de The Office como Irene, uma senhora mais velha sendo ajudada por Erin Hannon ( Ellie Kemper ). Ela também apareceu em dois episódios de Two and a Half Men como a mãe de Lyndsey McElroy, namorada de Alan. A personagem também se tornaria uma amante lésbica da mãe de Alan, Evelyn. Em março de 2012, 35 anos após o encerramento de The Mary Tyler Moore Show, Engel se reuniu com Betty White na terceira temporada de Hot in Cleveland como Mamie Sue Johnson, a melhor amiga da personagem de White, Elka, em um papel recorrente.

Engel apareceu na nova peça de Annie Baker John, que estreou fora da Broadway no Signature Theatre em 22 de julho de 2015 (prévias), dirigida por Sam Gold . A peça foi até 6 de setembro de 2015. O elenco também contou com Lois Smith . Engel ganhou o Prêmio Obie 2016 por Desempenho Distinto de uma Atriz e foi indicada para o Prêmio Lucille Lortel 2016, Melhor Atriz Principal em uma Peça por seu papel nesta peça.

Engel estrelou o musical Gotta Dance, que estreou no Bank of America Theatre, em Chicago, em 13 de dezembro de 2015, e durou até 17 de janeiro de 2016. O elenco também contou com Stefanie Powers, Lillias White e André De Shields . O musical foi dirigido e coreografado por Jerry Mitchell, com livro de Chad Beguelin e Bob Martin, e trilha sonora de Matthew Sklar e Nell Benjamin . O musical, sob o novo título de Half Time, teve um compromisso limitado no Paper Mill Playhouse em Millburn, New Jersey. A produção foi inaugurada em 31 de maio de 2018, e estava programada para ser executada em 1º de julho de 2018.

Vida pessoal e morte
Engel era um adepto da Ciência Cristã . Ela morreu em 12 de abril de 2019, aos 70 anos em Princeton, Nova Jersey . Seu amigo John Quilty disse ao The New York Times que a causa era desconhecida, já que Engel não consultou médicos devido às suas crenças religiosas. Ela foi enterrada no cemitério de Cape Charles, em Cape Charles, Virgínia .

Filmografia

Filmes

Televisão

Referências

Ligações externas

 Georgia Engel

 Biografia do New York Times

Atrizes de televisão dos Estados Unidos
Atrizes de cinema dos Estados Unidos
Mortos em 2019
Nascidos em 1948

Georgia Engel


Bulgaristan
 Karagözler, Kırcaali - Bulgaristan'ın Kırcaali ili bir köy
 Karagözler, Yeni Pazar - Bulgaristan'ın Şumnu ili Yeni Pazar ilçesine bağlı köy
 Karagözler, Vırbitsa - Bulgaristan'ın Şumnu ili Vırbitsa ilçesine bağlı köy
 Karagözler, Civel - Bulgaristan'ın Şumnu ili Civel ilçesine bağlı köy

Türkiye
 Karagözler, İncirliova - Aydın ili İncirliova ilçesine bağlı mahalle
 Karagözler, Güney - Denizli ili Güney ilçesine bağlı mahalle
 Karagözler, Fethiye - Muğla ili Fethiye ilçesine bağlı mahalle

Karagözler


Ferguson est une ville américaine située dans le comté de Pulaski, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Pulaski (Kentucky)

Ferguson (Kentucky)


هيتومي ناباتامي (生天目仁美 ناباتامي هيتومي) هي مؤدية أصوات يابانية ولدت في 4 أغسطس 1976 في سادو، نيغاتا وتربت في يوكوهاما، كاناغاوا.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 Special A - أكيرا تودو
 سكول رمبل - ميكوتو سوؤو
 سكول رمبل:الفصل الدراسي الثاني - ميكوتو سوؤو
 تسوكيهيمي: أسطورة القمر - آركويد برونستيد
 روكيت جيرل - ماتسوري
 هاياتي نو غوتوكو! - يوكيجي كاتسورا
 ترينيتي بلاد - كيت سكوت
 إيكي توسن Dragon Destiny - كانؤو أونتشو
 إيكي توسن Great Guardians - كانؤو أونتشو
 إيكي توسن XTREME XECUTOR - كانؤو أونتشو
 غانتز - كي كيشيموتو
 أليسون وليليا - فيونا
 فتاة الجحيم - أيومي
 بليتش - ناناو إيسي، جين كاريا (أيام الطفولة)
 سر هاروكا نوغيزاكا - روكو أياسي
 شاكوغان نو شانا - مارجوري دو
 شاكوغان نو شانا II - مارجوري دو
 شاكوغان نو شانا III(فاينل) - مارجوري دو
 أسو نو يويتشي - أنجيلا تاكاتسوكاسا
 بوسو رينكين - أوكا هاياساكا
 ناتسو نو أراشي! - "ماستر"
 ناتسو نو أراشي! أكينايتشو - "ماستر"
 إلفن ليد - شيراكاوا، كوتا (أيام الطفولة)
 كوينز بليد: المحاربة المتجولة - شيزوكا
 كوينز بليد: وريثة العرش - شيزوكا
 داركر ذان بلاك: جوزاء النيزك - ريكاكو
 سيكيري - أوزومي
 سيكيري 〜Pure Engagement〜 - أوزومي
 رايلغان معينة خاصة بالعلم - مشرفة المسكن
 رايلغان معينة خاصة بالعلم S - مشرفة المسكن
 أختي لا يمكن لها أن تكون بهذه الظرافة - ساوري باجينا
 أختي لا يمكن لها أن تكون بهذه الظرافة. - ساوري باجينا
 أوكامي-سان و رفاقها السبعة - يوكيمي مورانو
 هايسكول اوف ذا ديد - رائدة فضاء
 المتحري الروحي ياكومو - ماو أراي
 بيرسونا 4 ذي أنيميشن - نوريكو كاشيواغي
 ناباري نو أو - كاتارينا تودو
 نيسيكوي - آنسة كيوكو
 بلاسريتر - ساشا جوبسون
 طموحات أودا نوبونا - شيباتا كاتسويي
 بلاك بوليت - كازومي شينا
 شوكوغيكي نو سوما - فوميو دايميدو (أيام الشباب)
 بوكيمون إكس/واي - غريس، تشيسبين، سلورباف، سبريتزي، أبسول
 كاردفايت!! فانغارد - أساكا نارومي
 كاردفايت!! فانغارد (2018) - أساكا نارومي
 مجموعة جونجي إيتو - سوغا
 فورتن آرتيريال - كانادا يوكي
 أكاديميتي للأبطال - سيتسونا توكاغي

أوفا أنمي
 سكول رمبل: حصص إضافية - ميكوتو سوؤو
 سكول رمبل: الفصل الدراسي الثالث - ميكوتو سوؤو
 شاكوغان نو شانا S - مارجوري دو

أفلام أنمي
 فيلم شاكوغان نو شانا - مارجوري دو
 فيلم بليتش: ذا داياموند داست ريبيليون, هيورينمارو آخر - ناناو إيسي
 كاردفايت!! فانغارد: نيون ميسايا - أساكا نارومي
 سلسلة أفلام بوكيمون
 فيلم بوكيمون: ديانسي و شرنقة الدمار - تشيسبين، أبسول
 فيلم بوكيمون: هوبا و صراع الأزمنة - تشيسبين
 هاياتي نو غوتوكو! HEAVEN IS A PLACE ON EARTH - يوكيجي كاتسورا

أدوارها في ألعاب الفيديو
 ذا وورلد إندز ويث يو - رايمو بيتو

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 ترانسفورمرز: برايم - جون داربي

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
مغنون يابانيون في القرن 21
مغنيات بوب يابانيات
مغنيات يابانيات في القرن 21
ممثلات أداء صوتي من محافظة نييغاتا
ممثلات أداء صوتي من يوكوهاما
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات مسرح يابانيات
ممثلات يابانيات
ممثلات يابانيات في القرن 20
ممثلات يابانيات في القرن 21
مواليد 1976
مواليد في سادو (نييغاتا)
موسيقيون من نييغاتا

هيتومي ناباتامي


Alberto Edgardo Weretilneck (El Bolsón, 11 de octubre de 1962) es un político argentino oriundo de la provincia de Río Negro, gobernador de esa provincia desde el 1 de enero de 2012 hasta el 10 de diciembre de 2019 y electo por el mandato 2023-2027. Actualmente ocupa una de las tres bancas de su provincia en el Senado de la Nación.

Biografía
En 1999 es designado por el intendente de Cipolletti Julio Arriaga, secretario de gobierno. En 2003 asumió la intendencia de la localidad rionegrina de Cipolletti, cargo por el cual fue reelecto en  2007, desempeñándose hasta 2011.

En las elecciones del 25 de septiembre de 2011 fue elegido vicegobernador de la provincia de Río Negro como compañero de fórmula de Carlos Soria, cargo que asume el 10 de diciembre de ese año.

El 1 de enero de 2012 al ser Soria asesinado por su esposa tras sólo veintidós días de mandato, Weretilneck asumió como gobernador.

El 14 de junio de 2015 fue elegido Gobernador con Juntos Somos Río Negro. Luego de gobernar durante casi 8 años accedió al Senado de la Nación Argentina, donde asumió el 10 de diciembre de 2019 por el mandato 2019-2025 pero renunciando para volver a asumir como gobernador el 10 de diciembre de 2023

El 16 de abril de 2023 fue elegido nuevamente como gobernador de provincia de Río Negro retomando así tras cuatro años al poder provincial

Gobernación

Weretilneck asumió como gobernador el 3 de enero de 2012, durante la ceremonia de juramento que se llevó a cabo en la ciudad de Viedma, capital de la provincia; en cumplimiento del Artículo 180, Inciso 2 de la Constitución de la Provincia de Río Negro.

Su gobierno se ha caracterizado en los primeros meses por la búsqueda apoyo de los peronistas aliados al sector que lideraba Carlos Soria y se alejó del resto del Partido Justicialista (pichettismo). Conformó alianzas con parte de la Unión Cívica Radical, generando malestar en el oficialismo.

Por otro lado se producen cambios dentro del Superior Tribunal de Justicia y se promulga una nueva Ley de Educación.
Se realizaron las pavimentaciones de las rutas 3 y 251. Se ha dado impulso a los planes de viviendas financiados por el Estado Nacional, que permiten la construcción de 2600 viviendas.
Durante su mandato se construyó la Costanera Sur de Viedma, en la que se invirtieron dos millones de pesos. También se llevó a cabo la refuncionalización del Puente Ferrocarretero- que implicó la construcción de más de mil metros lineales de cordón, 3400 metros cuadrados de asfalto, 900 m² de cuadros de veredas. también se construyó la Escuela Primaria n.º 65 "Lucerinta Cañumil" bajo la modalidad intercultural bilingüe mapuche-español.

En 2014 inauguró la Escuela Primaria de Jornada Extendida n.° 374, de casi 2.000 metros cuadrados, que demandó una inversión de 15 millones de pesos. En dos años de gestión se inauguraron 22 escuelas primarias con edificios nuevos, salones y ampliaciones. Además se extendió la jornada escolar en 147 escuelas primarias que benefician a más de 17.000 chicos que las disfrutan.

Reducción del gasto público
El 28 de febrero de 2014 en un video publicado en las redes sociales Weretilneck anunció que lanzaría un paquete de medidas con el objetivo de reducir el gasto de la provincia. Una semana después, por intermedio también de redes sociales, comunicó los 12 puntos en los que consistiría el plan, como la reducción en 22 millones de pesos en los gastos de pasajes y viáticos del poder ejecutivo provincial, suspender todos los ingresos de personal a la administración pública provincial, y paralizar durante seis meses el inicio de obras públicas.

Reelección
En el año 2015, Weretilneck fue reelecto por una amplia victoria sobre Miguel Pichetto, con un 52% de los votos emitidos. El gobernador, sin apoyo de referentes nacionales, le sacó cerca de 20 puntos al entonces jefe de los senadores kirchneristas.

Plan Castello
El gobernador envió un proyecto de ley a la Legislatura rionegrina con el fin de avanzar con la toma de deuda por 580 millones de dólares, dando como garantía todas las formas en que se distribuye la coparticipación, cualquier recurso de origen provincial sin afectación específica, y/o regalías hidroeléctricas, mineras, de petróleo y/o gas y/o el canon extraordinario de producción y/o recursos propios de libre disponibilidad, u otro tipo de activos o flujos que disponga el Poder Ejecutivo Provincial, o sea casi todo el patrimonio, y a "tasas variables", fija o mixta, amortizables entre 6 y 12 años. El 90% queda en la provincia, para destinarlo a "obras de infraestructura" y el restante  10% a los municipios y Comisiones de Fomento, para obras y bienes de capital, mitad por coparticipación *ley 1946 y resto por partes iguales. En mayo de 2017, la Legislatura aprobó este proyecto y lo convirtió en ley, con el apoyo de 35 de los 46 legisladores presentes, incluyendo aquellos que responden al senador Miguel Pichetto.

Producto de la devaluación que llevó adelante el gobierno nacional de Cambiemos, 19 de los 22 municipios rechazaron el crédito del plan Castello. A mediados de 2018, sólo había 4 obras en ejecución del Plan Castello, sólo con una inversión superior a los 855 millones de pesos. Las construcciones en marcha son el Polo Tecnológico de Bariloche, la repavimentación de la Ruta 2, la estación transformadora de Cipolletti y el plan director de saneamiento de Luis Beltrán.

Referencias

Enlaces externos

 YouTube
 Twitter
 Facebook
 Instagram

Veterinarios de Argentina
Gobernadores de Río Negro
Vicegobernadores de Río Negro
Políticos de Argentina
Políticos de Argentina del siglo XXI
Políticos del Frente Grande
Bolsonenses
Intendentes de Cipolletti
Caballeros grandes cruces de la Orden de Isabel la Católica

Alberto Weretilneck


Vânătoare tragică (titlul original: Caccia tragica) este un film dramatic italian, realizat în 1947 de regizorul Giuseppe De Santis protagoniști fiind actorii Massimo Girotti, Vivi Gioi, Andrea Checchi și Carla Del Poggio. Viitorii regizori Michelangelo Antonioni și Carlo Lizzani au fost co-scenariști.

Conținut

După terminarea celui de-al doilea război mondial, undeva în Emilia-Romagna din Italia, țăranii au înființat o cooperativă de lucru. Țara era distrusă de război iar sărăcia era mare. Un grup de bandiți împreună cu Daniela, o fostă colaboratoare a naziștilor zisă și Lili Marlene, atacă mașina care transporta banii cooperativei. Țăranii încep o hăituială a bandiților în  Delta Padului, cu urmări tragice...

Distribuție

Premii și nominalizări
Filmul a câștigat două premii Nastro d'Argento:
 cea mai bună regie (Giuseppe De Santis)
 cel mai bun rol secundar feminin (Vivi Gioi)

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1947
Filme dramatice
Filme în limba italiană
Filme regizate de Giuseppe De Santis
Filme neorealiste

Vânătoare tragică


Podsavezna liga Slavonska Požega također i kao Liga Nogometnog podsaveza Slavonska Požega) je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1962./63.
Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bila "Zvijezda" iz Kaptola.

Ljestvica

 Aleksandrovac – tadašnji naziv za Antunovac

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Slavonska zona 1962./63.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Godišnjak FSJ 1962-63", Beograd, 1963., ISSN: 0351-2894, str. 255

1962-63
Slavonska Požega
1962-63 Slavonska Požega

Podsavezna nogometna liga Slavonska Požega 1962./63.


Paris Komünü (, ) Paris'te 18 Mart'tan (resmî olarak 26 Mart) 28 Mayıs 1871'e uzanan kısa sürede iktidarda olan sosyalist hükûmet.

Paris Komünü, resmî anlamda 1871 baharı boyunca iki ay iktidarda kalmış yerel bir yönetimdir. Fakat içinde şekillendiği koşullar, tartışmalarla yürüyen kararları ve acılı sonu onu zamanının en önemli politik dönemlerinden biri yapmaktadır.

Arka plan

Komün, Fransızların yenilgisiyle sonuçlanan Fransız-Prusya Savaşı'nın ardından Paris'teki tüm devrimci eğilimlerin sivil bir ayaklanma başlatmasıyla kuruldu. 1870 yılında III. Napolyon tarafından başlatılan savaş, Fransızlar için bir felakete döndü ve Kasım ayıyla birlikte Paris kuşatma altına girdi. İlerleyen yıllar boyunca başkentte zengin ve yoksul arasındaki uçurum genişlemişti. Yiyecek stoklarının azalması ve süren Prusya bombardımanı yaygın bir hoşnutsuzluk yaratıyordu. Emekçiler ilerici düşüncelere daha açık hale gelmişlerdi. Şehrin kendi seçtiği Komünle kendi kendini yönetiyor olması gerektiği fikri birçok Fransız kasabası tarafından hoşnutlukla karşılandı ama zapt edilmesi zor bulunan halk kitlesinin bu isteği hükûmet tarafından reddedildi. İktisadi idare için, sosyalist olması gerekmeyen, daha birleşmiş ama daha belirsiz bir istek "La Sociale!" haykırışında toplandı.

Ocak 1871'de, kuşatma dördüncü ayına ulaştığında, daha sonra Üçüncü Cumhuriyetin başbakanı olacak olan Adolphe Thiers ateşkes çağrısında bulundu. Prusyalılar Paris'i barış koşullarında işgal ettiler. Kuşatmanın kendilerine yaşattığı sıkıntılar nedeniyle birçok Parisli kızgındı, özellikle Prusyalıların kısa bir merasimle şehirlerini kuşatmasına izin verilmesine çok sinirlenmişlerdi.

Bu sırada on binlerce Parisli "Ulusal Muhafızlar" adı verilen bir askeri birliğin silahlı üyesiydi ve bunların şehrin savunulmasında önemli katkıları olmuştu. Fakir mahallelerdeki taburlar kendi subaylarını seçtiler ve Paris'te bulunan topları ele geçirdiler. Şehir Ulusal Muhafızlarla birlikte Prusya birliklerine altı ay boyunca direndi. Paris halkının direnişi sonucu Prusyalılar şehrin küçük bir bölgesine hapsedildiler ve ilerleme gösteremediler.

Direniş kararları Muhafızların merkezi komitesinden alınıyordu. Fransız hükûmetinin başbakanı Adolphe Thiers, bu kaygan durumun alternatif bir politik iktidar merkezi yaratabileceğini fark etti. Buna ek olarak, Paris işçilerinin silahlanarak Prusyalıları kışkırtabileceğini fark etti.

İşler bu noktada çok karışıktı, fakat açık olan bir şey vardı ki, emekçilerin yardım ettiği Ulusal Muhafızlar, Prusyalılar Paris'e girmeden evvel topları Prusyalıların yolundan çekerek onların elinden kurtarmış ve güvenli mahallelere saklamışlardı. Topların koyulduğu başlıca yerlerden biri Montmartre tepeleriydi.

Komünün isyanı ve doğası

Prusyalılar kısa bir süre için Paris'e girdiler ve şehri olaysız terk ettiler. Fakat Paris savaş tazminatı ödeninceye kadar kuşatma altında kalmaya devam etti.

Ulusal Muhafızlar Merkezi Komitesi giderek artan köktenci bir tutum benimser ve durmadan otorite kazanırken, hükûmet 400 topu onların eline süresiz bırakamazdı. Böylece ilk adım olarak 18 Mart'ta Thiers düzenli birliklere Montmarte tepelerindeki topları ele geçirmeleri emirini verdi. Bununla birlikte zaten moralleri çok yüksek olmayan askerler talimatları izlemektense Ulusal Muhafızlara ve yerli direnişçilere katıldı. Generalleri Claude Martin Lecomte onlara silahsız kalabalığın üzerine ateş açma emri verdiğinde onu atından indirdiler. General daha sonra dış yollardan birinde kalabalığın ele geçirdiği Muhafız generali Thomas'la birlikte vuruldu.

Diğer ordu birlikleri de yerel direnişçilere eklendi. Ayaklanma öyle çabuk yayıldı ki, Başbakan Thiers Paris'in askerler, polis ve her türden yönetici ve uzman tarafından boşaltılması emrini verdi. Kendisi de Versay'a kaçtı. Ulusal Muhafızlar Merkez Komitesi artık Paris'teki tek etkili yönetimdi: Komite derhal yönetimden çekilerek 26 Mayıstaki komün seçimlerini düzenledi.

Komünün (daha doğru bir deyişle "Komünal Konsey"in) 92 üyesinin içinde vasıflı işçiler, birçok profesyonel (doktor ve gazeteci) ve reformcu cumhuriyetçilerden, değişik sosyalist anlayışlara sahip insanlara, 1789 Devrimine özlem duyan Jakobenlere kadar çok sayıda siyasi eylemci vardı. Karizmatik sosyalist Louis Auguste Blanqui Konsey Başkanı seçildi fakat bu seçim Blanqui 17 Martta tutuklandığı ve gizli bir hapishanede tutulduğu için onun yokluğunda gerçekleşti. Yerel bölgelerin kuşatmadan kalan örgütlenmeyi sürdürmesine rağmen Paris Komünü 28 Martta ilan edildi.

İç farklılıklara rağmen, Konsey iki milyonluk bir şehrin temel hizmetlerini yerine getirmek konusunda iyi bir başlangıç yaptı; belirli ilkelerde, sosyal bir devrimden ziyade ilerici bir sosyal demokrasiye benzeyen bir konsensüs sağlanabiliyordu. Zamanın azlığından dolayı (Komün 60 günden az bir süre iktidarda kalmayı başarabildi) yalnızca birkaç emir gerçekten uygulanabildi. Bu emirler şöyleydi: tüm kuşatma boyunca kiraların hafifletilmesi (çünkü kuşatma sırasına tarla sahipleri tarafından oldukça arttırılmıştı); Paris pastanelerinde gece işinin kaldırılması; giyotinin kaldırılması; etkin görev sırasında öldürülen Ulusal Muhafızların eşlerine olduğu kadar, eğer varsa çocuklarına da aylık bağlanması; savaş sırasında tüm işçiler aletlerini rehine vermeye zorlandığından şimdi hepsinin karşılıksız iadesi; borçların ertelenmesi ve faizin kaldırılması; reformist ilkelerden önemli bir kopuş olarak, sahipleri tarafından terkedilmiş fabrikaları işçilerin işletmeye devam etmesi.

Mecburi askerliği sona erdirdiler ve orduyu silah kullanabilen bütün şehirlilerden kurulu Ulusal Muhafızla değiştirdiler. Hedeflenen devletten ayrı kilise kanunu, kilisenin bütün mülkünü devletin yaptı ve dini okuldan uzaklaştırdı. Kiliselerin dinsel faaliyetlerinin devamı ancak ve ancak akşamları yapılan politik toplantılara kapılarını açarsa mümkün olabilecekti. Bu durum kiliseleri Komünün asıl siyasi merkezleri haline getirdi. Diğer kanunlar eğitimi iyileştiren ve teknik eğitimi herkes için mümkün hale getiren reformlarla ilgiliydi.

Kısa varlığı boyunca Komün, önceden kaldırılmış olan Fransız Cumhuriyetçi Takvimini benimsedi ve üç renkten ziyade kızıl bayrağı kullandı.

Konsey üyelerinin (temsilci değil delegeydiler) yasama kadar yürütme işlerini de yerine getirmesi beklenmekle birlikte, işlerin çokluğu değişik faktörler tarafından kolaylaştı. Kuşatma boyunca mahallerdeki sosyal ihtiyaçları (kantinler, ilk yardım istasyonları) karşılamak için kurulan pek çok plansız organizasyon artarak devam etti ve Komünle iş birliği içinde çalıştı.

Aynı zamanda yerel işçilerin yönetimindeki bu yerel meclisler hedeflerinin peşine düştü. Komün konseyinin resmî reformizmine rağmen, Komünün bileşimi daha çok devrimciydi. sosyalistler, anarşistler, Blanquistler ve özgürlükçü cumhuriyetçiler buradaki devrimci eğilimleri oluşturuyordu. Paris Komünü, eğilimlerin çokluğuna rağmen, yüksek orandaki işçi yönetimi ve değişik eğilimlerdeki devrimcilerin iş birliği nedeniyle anarşist ve Marksist sosyalistler tarafından ilk gününden itibaren sevinçle karşılandı.

Örneğin 3. Bölgede okul malzemeleri bedava sağlandı, üç okul laikleştirildi ve bir yetimhane kuruldu. 20. Bölgede okul çocuklarına bedava giysi ve yiyecek verildi. Buna benzer birçok örnek vardır. Fakat Komünün göreli başarısındaki en önemli şey, Thiers tarafından görev yerlerinden uzaklaştırılan uzmanların ve yöneticilerin sorumluluklarını alan sıradan işçilerin girişimiydi.

Karl Marx'ın en yakın dostu Friedrich Engels daha sonra sürekli ordunun bulunmayışı, mahallelerin kendi kendini yönetmesi ve bunun gibi etmenler nedeniyle Komünün artık bilindik anlamıyla bir "devlet" olmadığını iddia etti: bu bir geçiş biçimiydi, devletin yok oluşuna doğru bir geçiş. Ancak onun gelecekteki gelişimi kuramsal bir soru olarak kalacaktı. Yalnızca bir hafta sonra, yeni ordu birliklerinin (Prusyalıların ele geçirdiği savaş esirleri de bu ordudaydı) saldırısına maruz kaldı.

Saldırı

Komün, 2 Nisan itibarıyla Versay Ordusu'nun hükûmet güçleri tarafından saldırıya uğradı ve şehir bombardımana tutuldu. Hükûmet anlaşma yapmaya yanaşmadı.

Courbevoie banliyösü ele geçirildi ve Komünün kendi güçleriyle verdiği geç bir karşılık, Versay üzerine yürümesi başarısızlığa uğradı. Savunma ve hayatta kalma giderek zorlaştı. Paris'in çalışan kadınları burada artık hayati bir rol oynuyordu. Ulusal Muhafız ordusundaydılar ve Montmartre'a giden yolda kilit bir nokta olan Place Blanche'da kahramanca dövüşen bir tabur meydana getirdiler. (Bununla birlikte şu da belirtilmeli ki, Komünde kadınların oy hakkı yoktu ve Konsey'de hiç kadın üye bulunmuyordu.)

Paris'teki siyasi mültecilerden ve sürgünlerden de güçlü bir destek geldi: bunlardan biri, Polonyalı eski subay ve milliyetçi Jarosław Dąbrowski'ydi ve Komünün en iyi generali oldu. Komün tamamen enternasyonalizm'e inanıyordu ve bu kardeşlik adına I. Napolyon'un zaferlerini kutsayan ve bir şovenizm anıtı olan Vendome Sütunu yıkıldı.

Paris'in dışından işçi sendikası ve bazıları da Almanya'dan olan sosyalist organizasyonlardan moral ve iyi dilek mesajları geliyordu. Ama diğer Fransız şehirlerinden önemli yardımlar görmek yolundaki beklenti kısa zaman içinde son buldu. Thiers ve Versay'daki bakanları Paris'ten tüm haber akışını engellemişti ve Fransa'nın kırsal ve kentsel bölgelerinde Paris'te olup bitenlere karşı her zaman şüpheli bir yaklaşım oldu. Narbonne, Limoges ve Marsilya'daki hareketlenmeler de hızlıca ezildi.

Gittikçe kötüleşen durum karşısında, Konseyin bir bölümü bir "Kamu Güvenliği Komitesi" yaratılması yönünde bir karar aldı. Bu komite 1792'de de aynı adla kurulan, geniş ve merhametsiz bir güce sahip olan bir Jakoben kuruluşundan esinlenilmişti. Fakat güçlü bir merkezi otoritenin işe yarayabileceği zaman artık neredeyse geçmişti.

21 Mayısta Paris'in batıdaki şehir duvarlarındaki bir kapı yıkıldı (ya da olasılıkla ihanete uğrayarak açıldı) ve Versay birlikleri şehrin işgaline başladı. Öncelikle zengin batı mahallelerine girdiler ve ateşkesten sonra burayı terk etmeyen zengin mahalle sakinleri tarafından sevinçle karşılandılar.

Komünün olumlu bir özelliği olan bağımsız mahalli örgütler şimdi bir çeşit dezavantaja dönüştü: bütünlüklü olarak tasarlanmış bir savunma yerine, şimdi her mahalle umutsuzca ve kendisi için dövüşüyordu. Dar sokaklardan oluşan ağlar, erken Paris devrimlerinde şehri zapt edilemez bir hale getirdiğinden, bu sokaklar şimdi geniş bulvarlarla değiştirilmişti. Versay ordusu merkezi bir komutanın ve modern topçu ateşinin hükmünü sürüyordu.

Saldırı boyunca, hükûmet topçuları silahsız vatandaşları katletti: mahkûmlar derhal öldürüldü ve orta yerde birçok idam gerçekleştirildi. 27 Mayıstaki nafile bir direniş jestinin ardından, kalabalık kuşatıldı ve 50 rehine vahşice öldürüldü. Bunların birçoğu Komün tarafından desteklenen rahiplerdi. Hükûmetin toplamdaki kayıpları 900 kadardı. Versay bunun öcünü kat kat fazlasıyla aldı.

En sert direniş emekçi sınıfların daha yoğun olduğu doğu bölgelerinden geldi. Savaş şiddetli sokak savaşlarının yapıldığı sekiz gün boyunca sürdü (La Semaine sanglante, kanlı hafta). 27 Mayıs'la birlikte yalnızca en fakir mahalleler olan Belleville ve Ménilmontant'ta birkaç sağlam direniş bölgesi kalmıştı.

28 Mayıs itibarıyla, öğleden sonra 4 civarlarında Belleville Ramponeau'daki son barikat düştü ve Marshall MacMahon bir duyuru yayımladı: "Paris sakinlerine. Fransız ordusu sizi kurtarmaya geldi. Paris artık özgür! Saat 4 itibarıyla askerlerimiz son isyancı noktasını da ele geçirdi. Bugün savaş sona erdi. Düzen, çalışma ve güvenlik yeniden sağlandı."

Yenilgi sonrası

Çok ciddi misillemeler yapıldı. Komünü destekleyenlerin suçlanacağı duyuruldu. Bazı önemli destekçiler şimdi Komüncüler Duvarı denilen Père Lachaise Mezarlığı'ndaki duvarın önünde vuruldular. Binlerce destekçi davalar için Versay'a gönderilirken, pek azı kuzeydeki Prusya hatlarına doğru kaçabildi. Günler boyunca sayısız erkek, kadın ve çocuklardan oluşan komün destekçilerinin oluşturduğu insan seli, askeri kontrol altında Versay'daki hapishane bölgesine acılar içinde yürüdü. Daha sonra yargılandılar; bir kısmı idam edilirken, çoğu ağır çalışma cezasına çarptırıldı; geri kalanlar da Pasifik'teki Fransız adalarına ya uzun süre için ya da ömür boyu sürgüne gönderildiler. Kanlı Hafta boyunca öldürülenlerin tam sayısı asla tespit edilemedi ama en iyi tahminler 30.000 ölü, pek çok yaralı olduğu yönündedir. Sonradan idam edilenlerle birlikte bu sayı 50.000'i bulmaktadır. 7.000 kişi Yeni Caledonya'ya sürüldü. Hapsedilenler için 1889'da genel af ilan edildi. Paris sonraki beş yıl boyunca sıkıyönetimle idare edildi.

1871'in Anlamı

Paris'in zenginleri ya da Komün hakkında fikir yürüten erken dönem tarihçiler için 1871, ayaktakımının korkunç ve nedeni anlaşılmaz iktidarının dönemidir. Daha sonraki tarihçiler, hatta sağ görüşlü olanlar bile, Komünün ıslahatlarının değerini kavramış ve onun vahşice yok edilmesine üzülmüşlerdi. Bununla birlikte, Komünün orta ve yüksek sınıflarda o zamana kadar benzeri görülmemiş bir nefret yaratmasının sebebini açıklaması zor bulmuşlardı.

Sol görüştekiler ise Komünün böyle tehlikeli durumun içerisindeyken böyle ılımlı davranmasını eleştirdiler. Karl Marx Komüncülerin Versay'dakilerin işini ilk ve son olarak bitirmek dururken, demokratik seçimler düzenlemesiyle "çok kıymetli anlar" kaybettiklerini söyledi. İçinde milyarlarca frankın olduğu Paris'teki Fransız Ulusal Bankası, Komüncüler tarafından dokunulmadan ve korumaya alınmadan bırakıldı. Çekinerek, buradan para alıp alamayacaklarını sordular (ve şüphesiz bu para onlarındı). Komüncüler bankadaki paralara dokunmaya çekindiler çünkü eğer böyle yaparlarsa dünyanın onları kınayacağından korkuyorlardı. Böylece büyük miktarda para Paris'ten Versay'a, Komünü ezen ordunun kurulması için nakledildi.

Komünistler, sosyalistler, anarşistler ve diğerleri Komünü katılımcı demokrasi temelindeki bir sistem üzerinde yükselen özgür bir toplumun ilk örneği olarak gördüler. Marx ve Engels, Bakunin ve daha sonra Lenin ve Troçki Komünün sınırlı deneyiminden (özellikle de devletin sönümlenmesi konusunda) kuramsal dersler çıkarmaya çalıştılar. Daha faydacı bir ders Edmond de Goncourt tarafından çıkarıldı. Goncourt kanlı haftadan üç gün sonra günlüğünde şöyle yazıyordu: "…kanama tamamen sona erdi ve toplumun isyancı kesiminin öldürülmesi ile yaratılan böyle bir kanama devrimi geciktirebilir… Eski toplumun bu devrimden önce sakince geçecek 20 yılı var…"

Paris Komünü, birçok komünist önderin saygısını kazandı. Mao sürekli Komüne referans verdi. Lenin, Marx'la birlikte Komünü proletarya diktatörlüğünün yaşanmış bir örneği olarak niteledi. Cenazesinde bedeni Komünden kalan kızıl bir bayrağa sarıldı. Sovyet uzay gemisi Voskhod 1 Paris Komünü'nden kalan bir afiş parçası taşıyordu. Bolşevikler Sivastopol adlı savaş gemisinin adını Komünün şerefine Parijkaya Kommuna olarak değiştirdiler.

Ayrıca bakınız

 Komünizm
 Sosyalizm
 Anarşizm
 Fransız Devrimi
 Fransa-Prusya Savaşı

İlgili filmler
 'Paris no Isabelle', (Japonca: 巴里のイザベル, Fransızca: Isabelle de Paris) Açılış
 'La Commune (Paris, 1871)' (Belgesel, 2000)
 'La Comuna de París', 'L'internationalle', Fotoğraf, Tablo etc.

Kaynakça

Proletarya diktatörlüğü
Anarşizm
Komünist devletler
Komün
Komünist devrimler
Fransa'daki ayaklanmalar
19. yüzyıl devrimleri
1871'de Fransa'da kurulan oluşumlar
1871'de kurulan bölgeler ve ülkeler

Paris Komünü


The flag of Eritrea (, ) is the national flag of Eritrea. It was adopted on 5th December, 1995. The flag combines the basic layout and colors from the flag of the Eritrean People's Liberation Front with an emblem of a wreath and an upright olive-branch derived from the Eritrean flag from 1952 to 1962.

The green color in the flag stands for the agriculture and livestock of the country, while the blue represents the bounty of the sea. The red stands for the blood shed in the struggle for Eritrean independence, with the 30 leaves in the wreath representing the thirty years spent in the struggle for independence.

History and symbolism

Eritrea and Ethiopia were both occupied by the Italians between 1935 and 1941. After Italy's defeat in the East African Campaign, Ethiopia reverted to its pre-Italian feudal monarchy while Eritrea was handed over to British rule under a mandate by the United Nations in 1949. The advent of Arab nationalism in the 1940s saw the Muslim faction of Eritrea demand independence from British rule. Meanwhile, Ethiopia attempted to claim the Eritrean state as its own, by claiming that it was a "lost province". Several officers proposed that Eritrea be separated into two parts: the Christian area which was to be merged into Ethiopia; the Muslim area into Sudan. After international debate and the intervention of the Allied Powers, the United Nations passed a resolution regarding the agreement of Britain to formulating the creation of an autonomous Eritrea in federation with Ethiopia in 1950.

On September 15, 1952, Eritrea became independent from British rule and was made an autonomous part of Ethiopia. That same year, through their elected representatives, Eritreans settled on the blue flag as their common symbol. The flag was created and designed by Degiat Beyene Zahilay, who was born in Tekonda, Akele Guzay, Eritrea. The "Blue Flag" is passionately referred to as "Khedra" in Tigre and "Awlie" in Tigrinya.
The flag displayed three olive branches on a blue background: two branches with eleven leaves each, hugging a third branch that carries twelve leaves.

Previously, the unionists had rejected independence and had always yearned to be ruled by Haile Selassie, but throughout the federal period, they continued identifying themselves with the Ethiopian flag, and sabotaging the federal arrangement. Soon, Emperor Haile Selassie began to openly violate and abolish the federal arrangement; he dissolved the Eritrean parliament and outlawed the Eritrean flag which he lowered and hoisted the Ethiopian flag in its place, practically occupying Eritrea militarily. The lowering of the flag sparked the lengthy armed struggle by Eritreans for self-determination and the Eritrean flag continued to be a crucial symbol of Eritrean nationalism.

The propaganda of the Unionist Party aggressively targeted the blue flag. To them, it was the "flag of the United Nations." At the same time, the Ethiopian Flag was promoted as one belonging to Janhoi, Haile Selassie, the elect of God. While the Ethiopian flag was given a divine value, the Eritrean flag was portrayed as one belonging to the shifta and Arab sellouts who betrayed their "Mother Ethiopia," and they worked hard to separate the child (Eritrea) from its mother (Ethiopia). At later stages, it became difficult for some who had been raised on this propaganda to accept the blue flag. The blue Eritrean flag had been decided upon and approved by the founding fathers. Furthermore, all Eritrean parties that represented the entire social and political forces of the country, including the pan-Ethiopianist Union party, participated in the negotiations and accepted the flag as a unifying symbol of Eritrea.

On September 1, 1961, Hamid Idris Awate resurrected the blue flag suppressed by Haile Selassie. Eritrean nationalists saw it as representing their dreams and as the magnet that pulled all Eritreans together.

After civil war broke out in Eritrea in 1961, Ethiopian emperor Haile Selassie banned the Eritrean flag, coat of arms, and all other government seals from being displayed in public places. He annexed Eritrea in 1962 with the approval of the United Nations.

The blue and green Eritrean flag, however, continued to be in use as the "flag of liberation", by the Eritrean Liberation Front (ELF). When the EPLF officially came to being, it proposed its own flag during the front's First Organizational Congress in 1977.

The current flag of Eritrea bears resemblance to the party's official flag. The flag had three triangles: red, blue, and green. The yellow star in the red triangle symbolized the country's rich mineral resources, with the five points representing unity, liberation, justice, democracy, and progress. After Eritrea was proclaimed an independent nation, the flag was modified and its first official hoisting was performed on May 24, 1993. In the red triangle, a gold wreath symbol with 14 leaves on each side, derived from the 1952 flag, replaced the gold star of the Eritrean People's Liberation Front's flag. In 1995 the number of leaves in the wreath were standardized; the 30 leaves symbolise the number of years spent in civil war before achieving independence. The flag's length to breadth ratio was changed from 2:3 to 1:2.

The official currency of Eritrea's Nakfa coins issued in 1997 featured six native animals; on the reverse the coins showed a group of Eritrean People's Liberation Front's fighters raising the national flag and the slogan "Liberty, Equality and Justice" in English language.

Description

The flag of Eritrea is dominated by a red isosceles triangle based on the hoist-side pointed toward the fly-side and then divided into two right triangles. The upper triangle is green and the lower triangle is blue with a yellow vertical olive branch encircled by an olive wreath centered on the hoist side of the triangle. The shape of the red triangle broadly mimics the shape of the country. The green stands for the agriculture and livestock of the country, blue for the bounty of the sea, and red for the bloodshed in the struggle for independence with the 30 leaves in the wreath corresponding to the thirty years spent in the struggle. The flag has proportions of 1:2.

Historical flags

References

Sources

External links

Flag
Flags of Africa
National flags
Flags introduced in 1952
Flags introduced in 1993
Flags introduced in 1995

Flag of Eritrea


Ionel Sold (n. 18 iunie 1955, Arad, România) Fost antrenor de kaiac-canoe la Tehno Metal București și fost sportiv de performanță la Kaiac. Dublu campion național și medaliat la europene, regate internaționale.

Începuturi
În urma pierderii unui copil de doar șapte luni de zile, familia  Sold a fost binecuvântată cu un alt copil predestinat unei cariere sportive de performanță și schimbarea destinului unei națiuni.

Plecând să-și facă studiile gimnaziale la Arad, descoperă în anul 1968, pe marginea Mureșului, Clubul de Kaiac-Canoe "Voința Arad" unde s-a îndrăgostit de apă și barcă, această pasiune fiind transformată în timp în performanță.

Viața de club
În urma antrenamentelor  efectuate împreună cu domnul antrenor Barbatei Dorin, ajunge la titlul de dublu campion național în 1973 Kaiac simplu 500 m și în 1974 la Kaiac simplu 1000 m. În urma celor două victorii obținute, este selecționat în lotul național al României sub conducerea antrenorului Lipalit și Bârsănescu Corneliu.

În urma bunelor rezultate date la lotul național, este selecționat de către "Clubul Sportiv Steaua București" unde își face și serviciul militar.

Performanțe Naționale
-1971 - Medalia de bronz la Kaiac simplu 500 m-1972 - Medalia de argint la Kaiac dublu Furdui Marcel 1000 m

-1973 - Medalia de aur la Kaiac simplu Campion Național  500 m

-1974 - Medalia de aur la Kaiac simplu Campion Național 1000 m

-1974 -Medalia de bronz la Seniori la Kaiac dublu cu West Reinhardt 10.000 m fond

Performanțe Internaționale

Regate Internaționale ,mondiale și europene , a câștigat 36 de medalii.

Viața de antrenor
În 1979 lucrând la "Tehno Metal București", în urma performanțelor sportive la Kaiac-Canoe, împreună cu conducerea întreprinderii, au dus la nașterea "Clubului Sportiv Tehno Metal București" secția Kaiac-canoe, sub conducerea președintelui Zota Gheorghe.
Antrenamentele desfășurate sub conduerea lui Ionel Sold au dus la performanța de obținere a titlurilor de campioni naționali și titlul de vice-campion mondial câștigat de Ionescu Alexandru Lumumbo , Italia 1985 .

Medaliat la categoria sporturi cu motor
În anii 80 , Ionel Sold a obținut medalia de argint la secția motociclism , Campionatul Six-Days sub conducerea antrenorului Iancu.

Viața după cariera sportivă
În iarna anului 1989 , Ionel Sold este printre primii care ocupă studioul nr. 4 al Televiziunii Române împreună cu sportivii de la Tehno Metal București, secția Kaiac.
Acesta organizând protecția celor aflați în studiul 4 și vorbește poporului din punct de vedere a unui om liber , nu ca angajat al Televiziunii Române alături de coordonatorul din nopțile fierbinți ale Revoluției Brateș Teodor.

Membru fondator al mișcării ecologiste din România, împreună cu Racovițan Sorin.

Canoiști români

Ionel Sold


An Lepanthopsis moniliformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Dungan Dod. An Lepanthopsis moniliformis in nahilalakip ha genus nga Lepanthopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthopsis

Lepanthopsis moniliformis


Ronald Prescott Reagan (born May 20, 1958) is an American political commentator and broadcaster. Reagan is a former radio host and political analyst for KIRO and Air America Radio, and hosted his own daily three-hour show there. He has also been a contributor to MSNBC. His liberal views contrast with those of his conservative father, President Ronald Reagan. He has been an outspoken critic of the modern day Republican Party, and has insisted that his father would be "ashamed" over what Donald Trump did to the Republican Party.

Early life and education

Reagan was born on May 20, 1958, at Cedars-Sinai Medical Center in Los Angeles. He is the youngest son of Ronald Reagan and his second wife, Nancy Davis Reagan. The family lived in Sacramento while his father was governor, from 1967  His sister, Patti Davis, is five and a half years older. His older brother Michael Reagan, adopted as an infant by Ronald Reagan and his first wife, Jane Wyman, is 13 years older. He also had two half-sisters born to Reagan and Wyman, Maureen Reagan (1941–2001) and Christine Reagan, who was born prematurely, on June 26, 1947, and died the same day. At an early age, his father, Ronald Reagan, often joked that they were related to every royal family with the name O'Regan in Europe. Burke's Peerage provided the Reagans with their family tree, which lacked any direct connection to European royalty.

Ron Reagan undertook a different philosophical and political path from his father at an early age. At 12, he told his parents that he would not be going to church anymore because he was an atheist.

Reagan attended and was expelled from The Webb School of California. He commented:

They [the school administration] thought I was a bad influence on the other kids. As I recall, the immediate reason was I went to a dance at a neighboring girl's school in a classmate's car. This was an infraction. They had been looking for an excuse. I didn't get caught at anything.

Reagan dropped out of Yale University in 1976 after one semester to become a ballet dancer. He joined the Joffrey Ballet in pursuit of his lifelong dream and participated in the Joffrey II Dancers, a troupe for beginning dancers, where he was mentored by Sally Brayley. Time wrote in 1980: "It is widely known that Ron's parents have not managed to see a single ballet performance of their son, who is clearly very good, having been selected to the Joffrey second company, and is their son nonetheless. Ron talks of his parents with much affection. But these absences are strange and go back a ways." The parent Reagans went to see Ron perform at the Lisner Auditorium on Monday, May 18, 1981. The elder Reagan commented in his White House diary on this day that Ron's performance was "darn good" and reminiscent of Fred Astaire.

Reagan, who was 22 and married by the time his father took office, never lived in the White House. He dropped his Secret Service protection eighteen months into his father's presidency.

Career
In February 1986, Reagan hosted an episode of Saturday Night Live.

Reagan became more politically active after his father left the White House in 1989. In contrast to his father, the younger Reagan's views were unabashedly liberal. In a 2009 Vanity Fair interview, Ron said that he did not speak out politically during his father's term because the press "never cared about my opinions as such, only as they related to him", adding that he did not want to create the impression that he and his father were on bad terms because of political differences. In 1991, Reagan hosted The Ron Reagan Show, a syndicated late-night talk show addressing political issues of the day, which was canceled after a brief run since it was unable to compete with the higher ratings of The Arsenio Hall Show, The Tonight Show Starring Johnny Carson, and Nightline.

Reagan has worked in recent years as a magazine journalist and has hosted talk shows on cable TV networks such as the Animal Planet network. In Britain, he is best known for having co-presented Record Breakers (based on The Guinness Book of Records) for the BBC. Reagan presented a report from the United States each week.

He has served on the board of the Creative Coalition, an organization founded in 1989 by a group that included Susan Sarandon and Christopher Reeve, to politically mobilize entertainers and artists, generally for First Amendment rights, and causes such as arts advocacy and public education. From February to December 2005, Reagan co-hosted the talk show Connected: Coast to Coast with Monica Crowley on MSNBC.

Until its demise in 2010, Air America Media aired The Ron Reagan Show. The program made its debut on September 8, 2008.

In 2011, he published My Father at 100: A Memoir. In interviews promoting the book, Reagan described noticing his father was having certain mental lapses which, in hindsight, caused the younger Reagan to speculate subsequently that his father may have already been in the early stages of Alzheimer's disease while still in office. This assertion was attacked by critics, including his brother, Michael Reagan. Ron Reagan subsequently clarified that he did not feel the lapses were evidence of "dementia."

Political activities
Reagan is not a member of a political party, but votes Democratic. In July 2004, Reagan spoke at the Democratic National Convention about his support for lifting Bush's restrictions on federally funded embryonic stem cell research, from which he expected a cure or new treatments for Alzheimer's disease, of which his father had recently died. "There are those who would stand in the way of this remarkable future, who would deny the federal funding so crucial to basic research. A few of these folks, needless to say, are just grinding a political axe and they should be ashamed of themselves," Ron Reagan said of the restrictions. "We can choose between the future and the past, between reason and ignorance, between true compassion and mere ideology." Reagan's mother Nancy also supported this position.

In September 2004, he told the Sunday Herald newspaper that the George W. Bush Administration had "cheated to get into the White House. It's not something Americans ever want to think about their government. My sense of these people is that they don't have any respect for the public at large. They have a revolutionary mindset. I think they feel that anything they can do to prevail — lie, cheat, whatever — is justified by their revolutionary aims" and that he feared Bush was "hijacking" his father's reputation.

Reagan later wrote the essay "The Case Against George W. Bush by Ron Reagan" for Esquire. He voted for Democratic candidate John Kerry in the 2004 presidential election. Reagan endorsed Senator Barack Obama of Illinois for president in the 2008 presidential election. In November 2015, Reagan endorsed Vermont Senator Bernie Sanders for the Democratic Party nomination in the 2016 Democratic Party primaries.

In early 2020, Reagan stated that his father would have opposed Donald Trump, remarking to The Daily Beast that "The Republican Party at this point, for a whole host of reasons to do with Donald Trump, is an entirely illegitimate political party just made up of a bunch of sycophantic traitors mouthing Kremlin propaganda to defend this squalid little man who is occupying the White House," Reagan said. "This is a dying party. They either have to remake themselves entirely or they will disappear eventually. Within a decade the Republican Party will be a minor fringe group if it continues going this way. My father would have been ashamed of this Republican Party. He would have been embarrassed and ashamed that a president of the United States was as incompetent and traitorous as the man occupying the White House now. He's a disgrace to the office of the presidency."

Personal life

Reagan lives in Seattle, Washington. He married Doria Palmieri, a clinical psychologist, in 1980. She died in 2014 from neuromuscular disease. They had no children. He married Federica Basagni in July 2018.

Reagan stated in a 2004 New York Times interview that he did not claim any religion, but that his sympathies were with Buddhism and his wife was a Buddhist. In a June 23, 2004, interview on CNN show Larry King Live, while discussing reasons why he would not run for political office, Ron Reagan stated "I'm an atheist [...] I can't be elected to anything because polls all say that people won't elect an atheist."

In February 2010, he was named to the Freedom From Religion Foundation's Honorary Board of distinguished achievers. In May 2014, Reagan appeared in an advertisement for broadcast on Comedy Central for the Freedom From Religion Foundation in which he declared himself "an unabashed atheist" who is "not afraid of burning in Hell." The ad received renewed attention in October 2019 when it aired on CNN during the fourth 2020 Democratic Presidential Debate. The ad was also run during the CNN Democratic debates in January and March 2020.

References

Further reading
 Reagan, Nancy. My Turn: The Memoirs of Nancy Reagan (1989), with William Novak. H. W. Brands Reagan: The Life (2015) p. 743 says "she wrote one of the most candid and at times self-critical memoirs in recent American political history."

External links

1958 births
20th-century atheists
21st-century American journalists
21st-century American male writers
21st-century atheists
Activists from California
American atheists
American male ballet dancers
American male journalists
American political commentators
American talk radio hosts
American television journalists
American television talk show hosts
Children of presidents of the United States
Living people
MSNBC people
Yale University alumni
Ron
University of Southern California alumni
Writers from Los Angeles
Writers from Seattle

Ron Reagan


Geoffrey S. Cornish (* 6. August 1914 in Winnipeg, Manitoba; † 10. Februar 2012 in Amherst, Massachusetts, USA) war ein kanadischer Golfarchitekt, der vor allem durch seine Standardwerke zum Thema Golfarchitektur bekannt wurde. Hauptberuflich entwarf er über 200 Golfplätze in Kanada, den Vereinigten Staaten und Europa. Er spezialisierte sich darauf günstige, öffentliche Plätze zu bauen, die für ein breites Spektrum an Spielstärken geeignet waren.

Leben
Cornish studierte Pflanzenbauwissenschaft an der University of British Columbia. Nachdem er dort seinen Bachelor erhielt, setzte er sein Studium an der University of Massachusetts fort, wo er seinen Master sowie später auch einen Ehrendoktor erhielt.

1935 begann Cornish in Golfplatzdesign tätig zu werden und arbeitete für Stanley Thompson. Während des Zweiten Weltkrieges diente er in der kanadischen Armee und war von 1940 bis 1945 in Europa stationiert. Nach seiner Rückkehr nach Kanada wurde er wieder für Thompson tätig. 1952 machte sich Cornish in Amherst, Massachusetts selbstständig. 1967 trat er der American Society of Golf Course Architects (ASGCA) bei. Von 1975 bis 1976 fungierte er als Präsident der ASGCA und war neben Michael Hurdzan Ko-Vorsitzender des ASGCA History Committee.

Während seiner Karriere veröffentlichte Cornish eine Reihe von Büchern. The Golf Course und The Architects of Golf gelten als Standardwerke des Golfplatzdesigns. 1996 wurde er in die Canadian Golf Hall of Fame aufgenommen.

Veröffentlichungen
 The Golf Course (1981) zusammen mit Ronald Whitten
 The Architects of Golf (1992) zusammen mit Ronald Whitten
 Golf Course Design zusammen mit Robert Muir Grave (1998)
 Eighteen Stakes on a Sunday Afternoon (2002)
 Classic Golf Design (2002)
 Golf Course Design: An Annotated Bibliography and Highlights of its History zusammen mit Dr. Michael Hurdzan, ASGCA (2005)

Ehrungen
 1981: GCSAA Distinguished Service Award
 1982: ASGCA Donald Ross Award
 1984: N.G.F. Outstanding Service Award
 1991: Metropolitan New York GCSAA John Reid Lifetime Achievement Award
 1992: Canadian GCSA John Steel Award
 1996: Golf Course Builders Association of America Don Rossi Humanitarian Award
 1996: Silver Medal of the British Institute of Golf Course Architects
 2004: Distinguished Alumnus Award, University of Massachusetts
 Distinguished Service Award of the US National Golf Foundation

Weblinks
 Geoffrey Cornish, ASGCA Fellow Dies at 97, Nachruf auf der Internetseite der American Society of Golf Course Architects
 Eintrag auf der Internetseite der Canadian Golf Hall of Fame

Einzelnachweise

Golfarchitekt
Autor
Ehrendoktor einer Universität in den Vereinigten Staaten
Landschaftsarchitekt (Kanada)
Kanadier
Geboren 1914
Gestorben 2012
Mann

Geoffrey Cornish


Quintanilla de Onsoña, İspanya'nın Kastilya Leon bölgesinde bulunan bir belediyedir. Belediye içerisinde Portillejo, Velillas del Duque, Villantodrigo, Villaproviano ve Villarmienzo olmak üzere 5 mahalle bulunmaktadır. Belediyenin ekonomisi tarım ve turizme dayanmaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Instituto Nacional de Estadística)

Dış bağlantılar
 Quintanilla de Onsoña
 Información de Quintanilla de Onsoña

Palencia'nın belediyeleri

Quintanilla de Onsoña


Spring Arbor University (SAU) is a private Free Methodist university in Spring Arbor, Michigan. Developing from an earlier academy and junior college, in 1963 it began offering bachelor's degrees. Attaining university status in 1994, it is the second-largest evangelical Christian university in Michigan. The university is accredited by the Higher Learning Commission.

History
Spring Arbor University has developed in the late 20th century from a seminary founded in 1873 by leaders of the Free Methodist Church, particularly Edward Payson Hart. First Spring Arbor Seminary was established as a private academy for elementary and secondary grades. Located near the site of a former Potawatomi Indian village, the academy was built on property that formerly belonged to Central Michigan College (later renamed as Hillsdale College after moving to that city).

In 1923, the board of trustees voted to add a junior college to the academy. In 1929, the school was renamed as Spring Arbor Seminary and Junior College. Primary and intermediate classes were discontinued in 1930.

In 1960, the school gained accreditation by the North Central Association of Colleges and Schools, and the trustees changed the name of the institution to Spring Arbor College. The high school program was dropped, and Spring Arbor launched its four-year program in 1963.

In 1981, Spring Arbor began offering the first of its degree completion programs for adult learners in nearby Jackson. The college later developed degrees in health-related fields and opened sites in Lansing and Flint, Michigan. Graduate education classes were begun at Spring Arbor in 1994. In 2001, the school changed its name to Spring Arbor University.

A marker designating the college as a Michigan Historic Site was erected by the Michigan Historical Commission in 1963. The inscription reads:

Three Michigan institutions of higher education have had their roots here. The predecessor of Albion College, the Spring Arbor Seminary was chartered in 1835. Michigan Central College, founded in 1844, was located here until its removal in 1855 when it became Hillsdale College. Spring Arbor was opened by free Methodists in 1873 as an academy with elementary and secondary grades. In 1928 the elementary program was discontinued when a junior college was officially introduced. The high school was terminated in 1961 when a senior college was proposed. In September 1963, the first junior class was accepted into the regionally accredited four-year liberal arts college. Throughout its history, the Spring Arbor Faculty and students have been dedicated to "the serious study of the liberal arts, commitment to Jesus Christ as a perspective for learning and participation in the campus community and the contemporary world."

Academics

SAU offers over 70 majors and programs at the undergraduate level at its main campus in Spring Arbor, Michigan. Teacher certification at the elementary level is offered in a 2+2 format at North Central Michigan College in Petoskey, Michigan, Great Lakes Christian College in Lansing, Michigan and Jackson Community College. Its most popular undergraduate majors, in terms of 2021 graduates, were:
Social Work (82)
Nursing Administration (67)
Operations Management & Supervision (40)
Business Administration & Management (24)
Sports, Kinesiology & Physical Education/Fitness (18)
General Studies (17)

The School of Graduate and Professional Studies operates offers degree options including Associate of Arts and Associate of Science in business, Bachelor of Science in business, Bachelor of Science in Organizational Management, Bachelor of Arts in Family Life Education, Bachelor of Arts in Christian Ministry Leadership, Bachelor of Social Work, and Bachelor of Science in Nursing.

In regards to graduate programs, SAU offers the Master of Business Administration, Master of Arts in family studies, Master of Arts in education, Master of Science in management and Master of Arts in counseling degrees through some of its regional off-site campuses. SAUonline also offers the Master of Business Administration, Master of Arts in communication, Master of Arts in education, Master of Science in management, Master of Arts in reading, Master of Arts in spiritual formation and leadership, and Master of Science in nursing.

The university is a member of the Council for Christian Colleges and Universities and is affiliated with the Free Methodist Church. The university is accredited by the Higher Learning Commission. SAU also holds accreditation from the National Council for Accreditation of Teacher Education.

In the late 1980s, Michael A. O'Donnell, Ph.D. and Nick Stinnett, Ph.D. (professor with the University of Alabama)  co-founded The International Family Life Institute, Inc., Montgomery, Alabama, which was hired by SAU to help them pioneer the first B.S. degree completion program in Family Life Education on the campus of Spring Arbor University leading to certification for professionals as Certified Family Life Educators (CFLE)

In 2020, the university terminated the contracts of 11 faculty, including several tenured faculty. In response, the faculty passed a vote of no confidence in the VPAA.

Student life
As of Fall 2018, total enrollment included 3,436 students. Of this, 1,145 are on campus, 662 are enrolled in professional studies, and 1,629 are graduate students. By Fall 2021, on campus enrollment had fallen to 961. There are roughly 42 denominations represented on the campus. About 84 percent of students are from Michigan, 15 percent are from 22 other states, and 1 percent are international.

Spring Arbor University has two radio stations: 106.9 HOME.fm and 89.3 The Message. 89.3 The Message has been previously known as 89.3 The Vibe. Publications include The Pulse, a bi-weekly student-run news magazine. An annual student film festival, Lumenocular, is held every April.

With a strong emphasis on spiritual life, Spring Arbor University requires that all students attend a chapel service on Mondays and Wednesdays at 10:05 am. This service includes student-led worship and speakers are pastors, entrepreneurs, professors and missionaries, handpicked by the Chaplain to bring their message to the SAU community. Aside from Chapel, there are campus groups and events designed to grow the spiritual life of students including Spiritual Life Retreat, small groups, and the Community of Learners program. SAU also hosts a one-day event annually called The Focus Series. During this day, classes are canceled and various workshops and seminars are held on campus. Speakers have included emergent church spokesperson and author Brian McLaren.

Discrimination against LGBTQ people
Spring Arbor University has faced numerous accusations of discrimination against LGBTQ students and faculty members. One such instance took place in 2007, when a faculty member was terminated after coming out as transgender. That same year, administrator Kim Hayworth was accused of opening an out gay student's mail, a federal crime.

In the fall of 2017, a speaker at SAU's twice-weekly chapel service was met with applause after placing LGBTQ people in the same category as drug addicts and murderers. His sermon stated: "I don't have time to tell you the stories of lesbians that come to our church and repent of their sins and now are living straight lives. I don't have time to tell you about murderers who walk in and they get changed by the power of God, I can't tell you the drug dealers who actually hand me drugs and say, 'I don't want to do this anymore.' And it's not by my might, it's not by my power, it is by the spirit of the Lord."

In 2018, Dr. Everett Piper (an alumnus, former SAU administrator, and former president of Oklahoma Wesleyan University) posted what the New York Times referred to as "a long, vitriolic response to stories in The Pulse, a student news source at his alma mater, Spring Arbor University in Michigan, in which gay students were seeking affirmation and conversation." In this statement, Piper compared LGBTQ students to white supremacists, saying "How about 'a conversation about how to bring feelings of white supremacy and faith into the light' at the local Christian college?" he wrote. Why, he asked, "do we 'normalize' one sinful habit and predisposition but yet still condemn another?"

The SAU student handbook currently prohibits "same-sex dating behaviors," and states that those who violate this community standard will be offered "counsel and support to encourage students towards living lives consistent with the biblical teaching on sexuality," and may also be subject to suspension or dismissal. It also states that students' clothing must be "gender-appropriate" and that the university "will not support persistent or conspicuous expressions or actions that are deliberately discordant with birth gender."

SAU was granted a Title IX exemption in 2014, allowing the university to discriminate on religious grounds, which it still holds today.

Athletics
The Spring Arbor athletic teams are called the Cougars. The university is a member of the National Association of Intercollegiate Athletics (NAIA), primarily competing in the Crossroads League (formerly known as the Mid-Central College Conference (MCCC) until after the 2011–12 school year) since the 2004–05 academic year. They were also a member of the National Christian College Athletic Association (NCCAA), primarily competing as an independent in the Midwest Region of the Division I level. The Cougars previously competed in the Wolverine–Hoosier Athletic Conference (WHAC) from 1992–93 to 2003–04.

Spring Arbor competes in 18 intercollegiate varsity sports: Men's sports include baseball, basketball, bowling, cross country, golf, soccer, tennis and track & field; while women's sports include basketball, bowling, cross country, golf, soccer, softball, tennis, track & field and volleyball; and co-ed sports include cheerleading.

Competitive cheer/dance
In the 2019–20 season, Spring Arbor's competitive cheer and dance teams participated in their first competitions, introducing co-ed sports to the school.

Accomplishments
The women's soccer team won the 2015, 2017 & 2022 NAIA National Championships. After a 42-game unbeaten streak, the women were the 2016 NAIA National Champion runners-up. The 2019 men's basketball team was the NAIA Division II National Champions.

Campus extensions
In addition to the main campus in Spring Arbor, there are extension sites throughout Michigan in Battle Creek, Flint, Gaylord, Grand Rapids, Jackson, Kalamazoo, Lansing, Metro Detroit (Southfield), Metro Toledo (Temperance, MI), Petoskey, Traverse City. SAU also has one site in Ohio: Toledo (Owens Community College).

Notable people

Faculty and staff
Michel Boivin
Brenda Carter
Cliff McCrath
Albert J. Meyer
Nate Miller
David Rawson

Alumni
Michael Ashford
Bethany Balcer
Rick Baxter
Heidi Campbell
Sam Costentino
Jacob Crull
Keith A. Elford
Josh Fines
Donald Gould
Wendell Harrison
Jennell Jaquays
Lewis Jones
Micah Lancaster
Nathan Martin
Babbie Mason
Rogelio Mills
Gayle Moran
Mike Nofs
Richard Morthland
Everett Piper
Xavier Prather
Mary Taylor Previte
Arleta Richardson
Steven Waterhouse

References

External links
 Official website
 Official athletics website

Private universities and colleges in Michigan
Universities and colleges in the United States affiliated with the Free Methodist Church
Education in Jackson County, Michigan
Spring Arbor, Michigan
Universities and colleges established in 1873
Buildings and structures in Jackson County, Michigan
Evangelicalism in Michigan
1873 establishments in Michigan
Council for Christian Colleges and Universities

Spring Arbor University


Ernst Stengelin ( - ) était un SS-Unterscharführer (caporal) allemand qui a servi dans les camps d'extermination de Treblinka et Sobibór et a été tué lors du soulèvement de Sobibór. On ne sait rien de sa vie personnelle.

Stengelin a servi dans le centre de mise à mort du château de Grafeneck à Münsingen et au centre d'euthanasie Hadamar, avant d'être réaffecté au camp d'extermination Aktion Reinhard de Treblinka. Puis il est venu à Sobibór peu avant le soulèvement du camp. Il a été employé dans le camp et a été tué par les détenus du camp pendant le soulèvement. Franz Suchomel rapporté comme le seul témoin de sa mort.

Références

Bibliographie
 Barbara Distel: Sobibor. S. 376 ff. In: Wolfgang Benz, Barbara Diestel: Der Ort des Terrors. Geschichte der nationalsozialistischen Konzentrationslager. 8.Bd. Beck. München 2008.
 Jules Schelvis: Vernichtungslager Sobibór. Unrast-Verlag. Hamburg/Münster 2003.
 Ernst Klee: Das Kulturlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. S. Fischer, Frankfurt am Main 2007, , p. 591.

Naissance en août 1911
Naissance à Tuttlingen
Naissance dans le royaume de Wurtemberg
Décès en octobre 1943
Décès à 32 ans
Décès au centre d'extermination de Sobibór
Personnel du centre d'extermination de Sobibór
Personnel du centre d'extermination de Treblinka
Aktion T4
Sous-officier de la SS
Nazi assassiné

Ernst Stengelin


Redskabsøvelser for piger er en dokumentarfilm fra 1940 instrueret af Axel Ørsted efter manuskript af Axel Ørsted.

Handling
En lang række redskabsøvelser demonstreres.

Referencer

Eksterne henvisninger

Gymnastik i Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1940

Redskabsøvelser for piger


Pilgrimage to Earth (Pelerinaj la Terra)  este o colecție de povestiri științifico-fantastice de Robert Sheckley din 1957. A fost publicată de Bantam Books.

Conține povestirile (apărute inițial în revistele trecute între paranteze):
 "Pilgrimage to Earth" (Playboy 1956/9; cunoscută și ca "Love, Incorporated")
 "All the Things You Are" (Galaxy 1956/7)
 "Trap" (Galaxy 1956/2)
 "The Body" (Galaxy 1956/1)
 "Early Model" (Galaxy 1956/8)
 "Disposal Service" (Bluebook 1955/1)
 "Human Man's Burden" (Galaxy 1956/9)
 "Fear in the Night" (Today's Woman 1952)
 "Bad Medicine" (Galaxy 1956/7)
 "Protection" (Galaxy 1956/4)
 "Earth, Air, Fire and Water" (Astounding 1955/7)
 "Deadhead" (Galaxy 1955/7)
 "The Academy" (If 1954/8)
 "Milk Run" (Galaxy 1954/9)
 "The Lifeboat Mutiny" (Galaxy 1955/4)

Referințe și note

Legături externe

Cărți din 1957
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Povestiri americane
Colecții de povestiri de Robert Sheckley
1957 în științifico-fantastic
Cărți Bantam Books

Pelerinaj la Terra


Medeći cvrčak (lat. Metcalfa pruinosa), vrsta kukca polukrilca iz porodice Flatidae. Vrsta potječe iz Sjeverne i Srednje Amerike, odakle se prvi puta pojavio 1979., i to u Italiji, a u Hrvatskoj je prvi puta viđen 1993., najbrojniji je u istri, odkla se proširio na Dalmaciju

Štetnik je koji napada grančice, grane, izboje i lišće, osobito na vinovoj lozi, ukrasnim biljkama, ali i na trešnjama i ostalom koštičavom voću.

Odrasla jedinka naraste 5,5 do 8 mm., širina je 2 do 3 mm. U mirovanju krila mu stoje gotovo okomito uz bočne strane, sivkastosmeđe su boje. Prezimljuje u obliku jajašca, a ličinka se iz njega razvija u prvoj polovici svibnja. Razvoj ličinki traje oko 2 mjeseca a presvlače se pet puta. Odrasli oblici javljaju se od srpnja.

Parazitska osica Neodryinus typhlocybae opnokrilac iz porodice Dryinidae predator je ličinki M. pruinosa što bi omogućavalo biološko suzbijanje medećeg cvrčka.

Izvori

Ravnokrilci

Medeći cvrčak


An Triphora gentianoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Thomas Nuttall, Oakes Ames och Schltr.. An Triphora gentianoides in nahilalakip ha genus nga Triphora, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triphora (Orchidaceae)

Triphora gentianoides


Balina köpek balığı (Rhincodon typus), Rhincodontidae familyasından devasa büyüklükte bir köpek balığı türü. Tüm denizlerde görülmekle birlikte başlıca yaşam alanı tropikalardır. Gri veya kahverengi olan gövdesinde küçük noktalar ve beyaz-sarı ince, dikey çizgiler bulunur. Gövdesinin alt kısmı açık renklidir. Dişleri oldukça küçüktür. Ufak balıklar ve plankton ile beslenir.

Yaşayan balıkların en büyüğüdür ve bilinen en büyük balina köpek balığı 18,7 metre ve 42 tondur. Ortalama 15 metre  büyüklüğündedir ancak bunun iki katı büyüklükte olanlarına da rastlandığı yönünde raporlar bulunmaktadır. Genellikle yüzeye yakın yüzen tembel bir hayvandır ve gemilerle çarpıştığı görülmüştür.Birçok insan balina köpekbalıkları nedeniyle ölmüştür.

Balina köpek balığı Rhincodon cinsinin tek türü, Rhincodon da Rhincodontidae familyasının tek cinsidir.

Dış özellikleri

Balina köpekbalıkları mavimsi gri ya da kahverengimsi bir renkte olurlar. Karın kısımları daha açık renk olur, sırtında da açık renkte çizgiler ve benekler bulunur. İki adet sırt yüzgeçleri ve 5 solungaç aralıkları vardır. Ağızları çok büyüktür ve burunları kısadır.

Yaşadığı yerler ve yaşam tarzı

Balina köpekbalıkları 21 ila 25 °C su sıcaklığını tercih eder ve bu yüzden dünyanın bütün tropik ve subtropik denizlerinde bulunurlar. Bazen mevsimsel olarak fazla plankton bulunan bölgelerde sayıları daha yüksektir.

Deniz suyunu aktif olarak içlerine çekerler ve yine kendi güçleriyle süngere benzeyen bir filtre sistemine sahip olan solungaçlarından dışarıya bastırırlar. Böylece her gün tonlarca plankton, diğer küçük deniz hayvanları ve küçük balıkları sudan filtreleyerek yüksek gıda ihtiyaçlarını giderirler.

Üreme

1953 yılında Meksika'da 14 cm büyüklüğünde yumurtalar bulunmuş, böylece, balina köpek balığının yumurtlayarak üreyen köpekbalıklarından olmasına ilişkin düşünceye, kanıtlandı gözüyle bakılmıştır. Ancak 1995 yılında Tayvan açıklarında gebe bir hayvanın bilimciler tarafından gözlemlenmesi sonucu balina köpekbalıklarının 300'e yakın canlı yavru doğurduğu kanıtlanmıştır.

Diğer köpekbalıklarının çoğunda olduğu gibi bu yavruların hepsi aynı seviyede gelişmemiştir. En çok gelişmiş olanlar rahim çıkışına en yakın duranlardır. İlginç bir teze göre balina köpek balığı dişisi, yavruların rahimdeki gelişmesini kontrol edebilir. Gıdanın kıt olduğu zamanlarda gelişmeyi senelerce durdurup, bereketli zamanlarda uygun gördüğü sayıda yavru doğurur. Bu tez henüz %100 kanıtlanmış değildir; ama bu balık türünün üyelerinin okyanuslara dağılıp birbirlerinden uzakta ve yalnız yaşamalarının mantıklı bir açıklamasıdır.

Yavruların doğduktan sonra 300 metreden daha derine inerek ömürlerinin ilk dönemini çok derin sularda geçirdikleri tahmin edilir.; çünkü bu derinliklere büyük balina köpekbalıkları inemez ve böylece yavrular büyüklere rakip olmazlar.

Balina köpek balığını açık denizde arayıp bulmak zahmetli olduğu için, bilimsel açıklamaların çoğu tahminler üzerine kurulmuştur. Gerçekten iyi bilinen tek davranışları, suyu filtreliyerek beslenirken saatlerce su yüzeyinde dolaşmalarıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Elasmoskop 1(1996)
 www.hai.ch'den Balina köpek balığı hakkında bilgiler
 www.fishbase.org'da balina köpek balığı
 Nerde ne zaman görüldüklerinin listesi
 Bir balina köpek balığının su altında çekilmiş videoları

Orectolobiformes
Hassas türler
Süper yırtıcılar
Afrika balıkları
Asya balıkları
Avustralya balıkları
Orta Amerika balıkları
Kuzey Amerika balıkları
Ovovivipar balıklar

Balina köpek balığı


رمضان أوزكان  ، من مواليد 28 يونيو 1984 في هوهينميز في النمسا ، لاعب كرة قدم نمساوي.

يلعب مع نادي هوفينهيم منذ عام 2008.

بدأ باللعب مع منتخب النمسا لكرة القدم في عام 2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية أتراك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية نمساويون
لاعبو كرة قدم رجالية نمساويون مغتربون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من هوونامس
رياضيون من فورآرلبرغ
رياضيون نمساويون مغتربون في ألمانيا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري النمساوي
لاعبو إنغولشتات 04
لاعبو باير ليفركوزن
لاعبو بشكتاش
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو ريد بول سالزبورغ
لاعبو كرة قدم أتراك
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون نمساويون
لاعبو كرة قدم من فورآرلبرغ
لاعبو كرة قدم نمساويون
لاعبو منتخب النمسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب النمسا لكرة القدم
لاعبو هوفينهايم
مواليد 1404 هـ
مواليد 1984
نمساويون من أصل تركي

رمضان أوزكان


الاحترام هو أحد القيم الحميدة التي يتميز بها الإنسان، ويعبر عنه تجاه كل شيء حوله أو يتعامل معه بكل تقدير وعناية والتزام. فهو تقدير لقيمة ما أو لشيء ما أو لشخص ما، وإحساس بقيمته وتميزه، أو لنوعية الشخصية، أو القدرة، أو لمظهر من مظاهر نوعية الشخصية والقدرة. يتجلى الاحترام كنوع من الأخلاق أو القيم، كما هو الحال في المفهوم الشائع «احترام الآخرين» أو مبدأ التعامل بالمثل، لكن هنالك فرق بينة وبين عدة مصطلحات مثل «الاهتمام والإعجاب» يفضل عدم الخلط بينها... ويفضل عدم المبالغة في الاحترام حتى لا يساء الفهم.

احترام الحق أو الامتياز أو موقف متميز، أو شخص أو شيء ما له حقوق أو امتيازات؛ القبول المناسب أو المجاملة؛ احترام لحق المشتبه فيه في الاستعانة بمحام؛ إظهار الاحترام للعلم، واحترام المسنين. وكلمة ازدراء هي عكس كلمة احترام وتعبر تماما عن عكس جميع ما تعنيه كلمة احترام.

الاحترام لدى العرب
مظاهر الاحترام عديدة وقد تختلف تبعا للعادات والتقاليد. في مقدمتها احترام الصغير للكبير واحترام المجالس واحترام الضيف إلى درجة التكريم واحترام المرأة. وحتى هذه لها تفاصيل في التعامل منها ما بقي حتى يومنا هذا ومنها ما تبدل ومنها ما أستحدث تبعا للحالات الاجتماعية. وقد تأثر مضمون الاحترام عند العرب بصورة كبيرة بالدين الإسلامي، إذ جعل ثقافة الاحترام جزء أساسيا من منهج الحياة اليومية بل وجزء كبيرا من العبادات نفسها. وعلى سبيل المثال قرن الله عبادته باحترام الوالدين، إذ ورد في القرآن الكريم (وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً كَرِيمًا وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُل رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا).

المفهوم الدولي

كلمة احترام في العلاقات الدولية أساس مهم في التعامل، وما دونها قد يخلق أزمات سياسية تصل إلى حد الحرب. ومن أمثلة الاحترام بين الدول احترام الحدود الدولية، واحترام رعاياها واحترام قوانينها. ومن مظاهر الاحترام بين الدول إعلان الحداد العام وتنكيس الأعلام عند وفاة حاكم البلد الآخر.

وأهم مظاهر الاحترام بين الدول عقد الاتفاقات الثقافية والاقتصادية والتبادل المنفعي في كل مظاهر الحياة.

الأمم المتحدة
الأمم المتحدة في العديد من منظماتها تشدد كثيرا على احترام مختلف القيم وعلى رأسها حقوق الإنسان واحترام الغبية واحترام احتياجات الطفل من تغذية وتعليم وصحة وهناك الكثير من الأمثلة الأخرى.

التحالفات والاتحادات

العسكرية
البناء العسكري الهرمي يقتضي لنجاحه، من بين عناصر كثيرة أخرى، احترام الرتب الأصغر للرتب الأكبر وتلبية الأوامر والطاعة تعبيرا عن هذا الاحترام. كما يترجم احترام الرتب الأكبر للرتب الأصغر عدم استهتار القادة بأرواح مجموعات الجيش تحت إمرتهم. ومن مظاهر هذا الاحترام أداء التحية العسكرية، واحترام الأقدمية وإطلاق المدافع، وإطلاق البنادق، واستعراض حرس الشرف وعزف السلام الوطني ومظاهر كثيرة أخرى مثل استعراض حرس الشرف، الاستعراضات العسكرية، تقليد الأوسمة والنوط، التخرج من الدورات العسكرية.

المواطنة والاحترام
المواطنة والولاء للوطن لا يتمهما المواطن دون احترام الوطن بمكوناته جميعا، كالعلم والأرض ورأس الدولة والشعب وما ينظم العلاقة بينها كالدستور ومجموعة القوانين الصادرة عن السلطة التشريعية والتعاون مع السلطة التنفيذية لضمان تنفيذها والحفاظ على استقلالية السلطة القضائية. كل هذا يترجم قولا وفعلا إلى احترام الدولة من خلال تأدية الواجب وبالتالي الحصول على الحقوق.

الجريمة المنظمة
بعض عصابات الجريمة المنظمة، سواء كانت حقيقية أو وهمية، تقوم على أسس خاصة من الاحترام. حيث يظهر المرؤوسون «الاحترام» لأرباب العمل. وأي ازدراء تجاه الرؤساء قد يؤدي إلى القتل أو إلى أعمال عنف أخرى.

علامات إظهار الاحترام

اللغة
يظهر الاحترام في عدة لغات مختلفة من خلال اتباع بعض الإرشادات، خاصة عند الإشارة إلى الأشخاص.

الكلمة التبجيلية هي كلمة أو تعبير (عادة ضمير) لإظهار الاحترام عند استخدامها للإشارة إلى شخص أو حيوان. تُستخدم الكلمات التبجيلية للشخص الثاني والثالث، وبصورة أقل مع الشخص الأول. تحتوي بعض اللغات على صيغ شخص أول معاكسة للتبجيل (مثل «خادمك المطيع» أو «هذا الرجل غير الجدير بالتبجيل») والتي تهدف إلى تعزيز القيمة النسبية الممنوحة للشخص الثاني أو الثالث.

على سبيل المثال، من الإهانة عدم استخدام اللغة المجاملة والكلمات التبجيلية عند التحدث باللغة اليابانية مع شخص ما له قيمة اجتماعية عالية. يمكن استخدام الكلمة التبجيلية «سان» عند التحدث بلغة أجنبية.

في الصين، من المهين مناداة أحدهم باسمه الأول إلا إذا كنت تعرفه لفترة طويلة. في مواقف العمل، ينادي الأشخاص لبعضهم بألقابهم. في البيت، ينادي الناس لبعضهم غالبا بألقابهم أو بمصطلح وصيغة القرابة. في الثقافة الصينية، عادة ما ينادي الأفراد لأصدقائهم بالصغير أو الكبير حتى وإن كانوا أكبر أو أصغر ببضعة شهور. عندما يسأل شخص صيني شخصا ما عن عمره، يفعلون ذلك عادة لكي يعرفوا كيف ينادون على بعضهم البعض.

الإيماءات الجسدية
في الثقافة الإسلامية حول العالم، هناك عدة طرق لإظهار الاحترام للناس. على سبيل المثال، من المحبذ تقبيل يدي والديك، وجديك، ومعلميك. أيضا ورد في أحاديث محمد أنه إذا نظر الفرد إلى وجوه والديه أو معلميه بابتسامة، فإن الله سوف يجازيه بالنجاح والسعادة.

في الهند، من العادة لإظهار الاحترام، عندما تلمس قدم شخص ما كتابا أو أي نصوص (إذ تعتبر تصورات لساراسواتي إلهة المعرفة) أو قدم شخص آخر، فإنه يعتذر في صورة إيماءة واحدة باليد اليمنى، بينما يلمس الشخص الآخر الشيء بطرف إصبعه ثم جبهته و/أو صدره.

تعتبر العديد من الإيماءات المنتشرة في الغرب مهينة في اليابان. على سبيل المثال، يجب ألا يشير شخص إلى شخص آخر مباشرة. أيضا عند تحية أو شكر شخص ما، قد يكون من المهين إذا لم ينحني الشخص صاحب المكانة الأقل أكثر انخفاضا من انحناءة الشخص صاحب المكانة الأعلى. تنطبق بعض إيماءات الاحترام على النساء فقط أحيانا. إذا لم تضع المرأة مساحيق تجميلية أو حمالة صدر، فإنها قد تُعتبر غير محترفة أو قد يظن الآخرون أنها لا تهتم بالموقف.

انظر أيضًا
 السب وازدراء الأديان

المراجع

أعراف ثقافية
العلاقات الشخصية
حس
سلوك الإنسان
علاقات بين الأشخاص
علاقات دولية
فضيلة
مفاهيم أخلاقية

احترام


Et købstadslanddistrikt (tidligere stavning købstadlanddistrikt) var i Danmark før kommunalreformen i 1970 i statistisk og geografisk henseende, for sogne som både omfattede områder i og udenfor en købstad, en betegnelse for den del af sognet som lå uden for købstadens grænser.

Styreforholdene varierede meget mellem de forskellige købstadslanddistrikter. Som regel havde de fattigvæsen fælles med købstaden, og nogle gange også fælles skolevæsen. Men oftest var vejvæsen og skatteligning ligesom hegn- og vandsyn selvstændige enheder i købstadslanddistrikterne. Nogle gange udgjorde et købstadslanddistrikt sin egen sognekommune. I disse tilfælde kaldtes distriktet normalt et landsogn. Distriktet kunne også indlemmes i købstadskommunen. Det statistiske Bureau lavede i 1851 en oversigt over de forskelligartede forhold i danske købstadslanddistrikter på det tidspunkt og udgav den som statistiske meddelelser 1.1.9.

Betydning

Det ligger i sagens natur, at landdistrikter kun har få indbyggere, få arbejdspladser og få udbydere af tjenesteydelser. Det synes derfor nærliggende at betragte landdistrikter som yderområder. Dette er en misforståelse. Landdistrikter må ses som led i en arbejdsdeling, idet sådanne områder fortrinsvis har været forbeholdt landbrug, skovbrug og råstofudvinding. Disse tre næringsveje har historisk haft stor betydning for landets økonomi, man kan blot tænke på korneksporten til Norge og Storbritannien under kornhandelstiden og eksporten af landbrugsvarer som smør, æg og kød til Storbritannien i det 20. århundrede helt frem til Danmarks indtræden i EF i 1973, der dels udgjorde en direkte udførsel af landdistrikternes produktion, dels hang sammen med landdistrikternes rolle som råvareleverandører til fødevareforædlingsindustrien. Nævnes må, at der under urbaniseringen i Danmark fra midten af 1800-tallet skete en fremvækst af helt nye byer i landdistrikterne dels ved veje (vejbyer), dels ved jernbanestationer (stationsbyer). I dette forløb spillede landbrug en vigtig rolle både som leverandør til byernes mejerier, slagterier m.m. og som købere af varer og tjenesteydelser. Trods urbaniseringen var der frem til 1930 (hvor antallet af indbyggere tilknyttet landbrug nåede sit højdepunkt med over 1 million) en absolut fremgang i antallet af de bosatte i landdistrikterne, hvilket blandt andet skyldtes husmandslovene, og helt frem til midten af det 20. århundrede spillede landbruget en større rolle for eksporten end industrien.

Bevarelsen af landdistrikter har således igennem både det 19. og 20. århundrede været en politisk målsætning, dels af hensyn til landbruget og råstofudnyttelse, dels af hensyn til friluftsliv og af naturfredningshensyn.

Juridiske forhold

Når i tiden forud for kommunalreformen 1970 et til en købstadskirke hørende sogn strakte sig ud over købstadens grænser, udgjorde den på landet liggende del af sognet en særskilt kommunal enhed, kaldet et købstadslanddistrikt, i henhold til lov af 6. juli 1867 §§ 1 og 3, lov af 26. maj 1868 § 15, idet området i visse henseender var knyttet til købstadkommunen, men i øvrigt havde en selvstændig, af amtsrådet fastlagt organisation.

I henhold til bestemmelsen i reglement af 5. juli 1803 § 1 skulle landdistriktet have fattigvæsen fælles med købstaden, og det samme gjaldt de andre grene af den sociale forsorg så som aldersrente (folkepension) og understøttelse af den kommunale hjælpekasse og til børn af enker. Ligeledes ville også skolevæsenet være et fælles anliggende, og med hensyn til førelse af folketingsvalglister var det udtrykkelig bestemt, at landdistriktet skulle henregnes til købstaden.

Derimod var distrikterne selvstændige kommuner med hensyn til forvaltningen af veje og selvstændige skatteligningsdistrikter, og som regel var de også ligestillede med sognekommunerne med hensyn til valg af hegnssyns- og vandsynsmænd, men de kunne dog i denne henseende af amtsrådet indordnes under en af de mest fordelagtigt beliggende sognekommuner; dette var således altid tilfældet med hensyn til valg af jordboniteringsmænd. Landdistriktets særlige forhold blev som regel styret af et distriktsråd, der skulle vælges efter de samme regler som til de øvrige kommunalbestyrelser. I de sager, som angik forsørgelses- og skolevæsen, skulle på lignende måde et medlem udpeget for for landdistriktet indtræde i købstadens byråd. Byrådet fastsatte sammen med amtsrådet for 3 år ad gangen i hvilket omfang, landdistriktet skulle bidrage til de fælles udgifter; i tilfælde af uenighed blev denne forpligtigelses omfang endelig fastlagt af indenrigsministeren.

Hvis landdistriktet ønskede at blive udskilt fra købstaden som en selvstændig sognekommune, kunne dette bevilges af indenrigsministeren efter, at amtsrådet og byrådet var blevet hørt som deres syn på spørgsmålet, hvis det på grund af landdistriktets størrelse, indbyggertal eller andre forhold måtte anses for hensigtsmæssigt. Ligeledes kunne landdistrikter helt eller delvist blive indlemmet i købstaden, når betingelserne ifølge lov nr. 379 af 28. juni 1920 var til stede.

Referencer

Litteratur

 Arealplanlægning, status og problemstillinger; Landsplansekretariatet 1974;
 Erik Helmer Pedersen: "Det danske landbrugs historie IV: 1914-1988" (Claus Bjørn (red.): Det danske landbrugs historie; Landbohistorisk Selskab, Odense 1988;
 Jørgen Dieckmann Rasmussen, S.P. Jensen, Claus Bjørn, Jens Christensen: "Det danske landbrugs historie III: 1860-1914" (Claus Bjørn (red.): Det danske landbrugs historie; Landbohistorisk Selskab, Odense 1988;

Eksterne henvisninger

 Betænkning nr. 161: "De bymæssige kommuner. Betænkning afgivet af det af indenrigsministeriet under 21. oktober 1952 nedsatte udvalg med den opgave at foretage en undersøgelse af de bymæssigt bebyggede sognekommuners særlige forhold"; 1956

Tidligere subnationale enheder i Danmark

Købstadslanddistrikt


Fuera de foco es un programa periodístico argentino que comenzó a emitirse el 3 de enero de 2007 y finalizó a fines de diciembre de 2008.

Primera etapa
Fuera de foco comenzó siendo un programa periodístico en donde se analizaban temas del día, esta sección estaba a cargo de Martín Ciccioli y Pablo Granados como conductor. Además contaba con las participaciones de Verónica Varano como coconductora, Mariana Otero y Cecilia Bonelli, quienes analizaban temas de espectáculos.

El programa comenzó a emitirse el miércoles 3 de enero de 2007 por América TV desde las 21.30 horas a 23 horas. En un comienzo el programa estaba destinado para reemplazar a RSM, Resumen de los medios, conducido por Mariana Fabbiani durante el verano.

Segunda etapa
Cuando terminó el verano, Fuera de foco comenzó a emitirse los días lunes y jueves a las 22.30 horas, las panelistas y Verónica Varano decidieron renunciar y fue incorporada Pamela David. Desde entonces, el programa tomó otro rumbo, dedicándose más a las entrevistas y los informes.
Había en general informes en conjunto, como "extraña pareja" donde Ciccioli aportaba el lado más periodístico y Granados -personificando el personaje de Omar, un gay abierto- le daba el tono más informal y humorístico. Pamela David, solía hacer las notas más picantes con vedettes. En otras ocasiones interactuaban los tres. En ciertas notas humorísticas también participaba el actor Luisito Domínguez.
El punto más importante fue cuando lograron entrar a la pastera Botnia en pleno conflicto entre la Argentina y Uruguay.
La segunda temporada empezó el 18 de marzo de 2008, una vez por semana, los martes a las 23:00. Se incorporó a Geraldine Neumann, quien reemplazó y luego compartió pantalla con Pamela David.

El programa finalizó a fines de 2008 y fue reemplazado por Animales sueltos conducido por Alejandro Fantino, Coco Silly y Pamela David. A principios de 2009 se suma Martin Ciccioli como panelista.

Elenco
Inicial
 Pablo Granados
 Martín Ciccioli
 Verónica Varano
 Mariana Otero
 Cecilia Bonelli

2007/2008
 Pablo Granados
 Martín Ciccioli
 Pamela David

Referencias

Programas de televisión de América TV
Programas de televisión iniciados en 2007
Programas de televisión finalizados en 2008

Fuera de foco


Der Ryūkyū-Liest (Todiramphus cinnamominus miyakoensis) ist eine ausgestorbene Unterart des Zimtkopfliestes (Todiramphus cinnamominus), die systematische Stellung dieses Taxons ist jedoch umstritten. Er wurde 1887 auf Miyako-jima in den Ryūkyū-Inseln entdeckt.

Merkmale
Der Ryūkyū-Liest ist nur von einem einzigen, beschädigten Exemplar bekannt geworden, das sich im Zoologischen Museum des Science College in Tokio befindet. Es hat eine Länge von 24 cm. Die Zügel sind schwarz. Über den Augen befindet sich ein kleiner weißer Fleck. Unter den Augen verläuft ein schmaler, grünlich blauer Streifen, der zu den Nackenseiten hin breiter wird. Der übrige Kopf und der Hals sind zimtfarben. Der Oberrücken und die Schultern sind dunkel grünlich blau. Der Unterrücken und die Oberschwanzdecken sind kobaltblau. Die Handschwingen sind bräunlich schwarz. Die Flügeldecken und der Schwanz sind ultramarinblau mit einer grünlichen Tönung. An der Brust ist die Färbung etwas dunkler. Die Farbe der Iris ist nicht bekannt. Die Füße sind dunkelrot, die Krallen braun. Vom Zimtkopfliest unterscheidet sich der Ryūkyū-Liest durch das fehlende schwarze Nackenband und die roten (nicht schwarzen) Beine und Füße.

Aussterben
Das einzige bekannte Exemplar wurde am 5. Februar 1887 von einem Vogelsammler namens Y. Tashiro erlegt. Bei nachfolgenden Expeditionen, darunter auch von Hyojiri Orii, konnte der Ryūkyū-Liest nicht wiederentdeckt werden. Mögliche Aussterbeursachen sind die weitflächige Entwaldung und die Trockenlegung der Feuchtgebiete.

Taxonomie
Über die Validität dieses Taxons hat es häufig kontroverse Diskussionen gegeben. 1919 von Nagamichi Kuroda als eigenständige Art Halcyon miyakoensis beschrieben, wiesen die Ornithologen Joseph Michael Forshaw (1985) und Mark Brazil (2009) darauf hin, dass Miyako-jima ein höchst unwahrscheinlicher Brutort für Eisvögel ist. Sie vermuten, dass es sich bei dem gefundenen Exemplar um einen Irrgast handeln müsste, das im besten Fall eine Unterart des Zimtkopfliestes repräsentiert. Der Hornmantel des Schnabels fehlt, daher lässt sich die Färbung des Schnabels nicht mehr bestimmen. James Cowan Greenway bemerkte 1967, dass der vermeintliche Längenunterschied der Handschwingen im Verhältnis zu den Armschwingen nahezu sicher auf einen Präparationsfehler zurückzuführen ist. Andererseits zeigt der Ryūkyū-Liest starke Ähnlichkeiten mit der Guam-Unterart des Zimtkopfliestes Todiramphus cinnamomimus cinnamomimus.

Einzelnachweise

Literatur
 Dieter Luther: Die ausgestorbenen Vögel der Welt. 4. Auflage (Die neue Brehm-Bücherei 424). Westarp-Wissenschaften, Magdeburg; Spektrum, Heidelberg 1996. ISBN 3-89432-213-6, S. 125
 David Day: The Doomsday Book of Animals. Ebury Press, London 1981, ISBN 0670279870, S. 144.
 James Greenway: Extinct and Vanishing Birds of the World. Dover Publications Inc. New York 1967. ISBN 0-486-21869-4, S. 355
 Michael Walters & Julian Pender Hume: Extinct Birds. Poiser Monographes (A & C Black), 2012. ISBN 978-140-815-725-1, S. 340–341.
 Joseph M. Forshaw & William Thomas Cooper: Kingfishers and related birds, Melbourne: Lansdowne, 1985. ISBN 978-070-181-052-8
 Mark Brazil: Birds of East Asia (Helm Field Guides), Christopher Helm Ornithology, 2009. ISBN 978-071-367-040-0, S. 500

Weblinks
 Einziger Museumsbalg im Yamashina Institute for Ornithology

Eisvögel
Neuzeitlich ausgestorbener Vogel
Endemischer Vogel Japans

Ryūkyū-Liest