Anggun Cipta Casmi (29. travnja 1974., Jakarta, Indonezija) je indonezijska pjevačica, koja je stekla francusko državljanstvo.

Ona je kći Darto Singoa, indonežanskoga umjetnika i Dien Herdine (domaćice). Karijeru je započela pojavljivanjima na sceni sa sedam godina. Snimila je album za djecu nakon dvije godine. Pod vodstvom producenta Ijan Antonoa, Angugn je snimila svoj prvi studijski album u Indoneziji, pod nazivom Svijet je moj, 1986. godine.

Anggun je prva indonežanska pjevačica s uspjehom na međunarodnoj glazbenoj sceni. Ukupno je prodala oko 10 milijuna albuma u Indoneziji i na međunarodnoj sceni. Anggun je azijska umjetnica s najvećom prodajom albuma izvan Azije. Njeni albumi osvojili su zlatne i platinske nagrade u nekoliko europskih zemalja. Prva je indonezijska umjetnica, koja se pojavila na europskim i američkim glazbenim ljestvicama. Za svoja postignuća primila je niz priznanja, uključujući "Chevalier des Arts et Lettres" od Vlade Francuske, Svjetsku glazbenu nagradu za najprodavanijeg svjetskog umjetnika iz Indonezije i Nagradu azijske televizije za izuzetan doprinos izvedbi azijske televizije. Također je postala prva Indonežanka, koju je muzej voštanih figura Madame Tussauds ovjekovječio u vosku. Osim svoje glazbene karijere, Anggun je dva puta imenovana za globalnu ambasadoricu Ujedinjenih naroda, prvo za Međunarodnu godinu mikrokredita 2005., a zatim za Organizaciju za hranu i poljoprivredu (FAO) od 2009. nadalje.

Predstavljala je Francusku na Pjesmi Eurovizije 2012.

Izvori

Životopisi, Indonezija
Francuski pjevači

Anggun


الاستيلاء على القدس  هو حدث موضح في سفر الملوك الثاني من الكتاب العبري والعهد القديم المسيحي مع بعض الاختلافات، في الكتاب الثاني من السجلات. وفقاً لهذه المصادر التي وقعت في السنة 5 من عهد رحبعام،  بعد وفاة والده، سليمان. حدث هذا الحدث في 925 قبل الميلاد في زمن الفرعون شيشنق الأول من فترة مصرية انتقالية ثالثة بغزو كنعان بعد معركة البحيرات المرة. ربما هذا هو نفس الفرعون شيشق، الفرعون الأول المذكور في الكتاب المقدس، الذي استولى ونهب القدس.
شيشنق  داهم مملكة يهوذا مع حلفائه، بما في ذلك الكوشيون، اتخاذ عدد من البلدات الواقعة على التلال والإستيلاء على القدس، وكل ذلك دون قتال. شيشنق أخذ كنوز معبد سليمان من الرب وبيت الملك، وكذلك الدروع من الذهب التي عملها سليمان; رحبعام استبدلها بمثلها من النحاس.

الرواية التوراتية (سفر الملوك الثاني)
تبعا ل , شيشنق، قاد هجوما لجيش قوامه 60,000 من الفرسان و 1,200 من المركبات، أمكن ليهوذا من الإستيلاء على القدس من أجل مساعدة حليفه يربعام ملك إسرائيل. وفقا لجوزيفوس، التقى جيشه مع جيش رحبعام مع عدم وجود مقاومة طيلة فترة الحملة العسكرية، وسقطت مدن رحبعام الأكثر تحصينا «دون قتال.» أخيرا، وقال انه غزا القدس دون مقاومة، لأن «رحبعام كان خائفا.» لم يدمر شيشنق القدس، ولكن يهوذا اضطر الملك رحبعام لتجريد المعابد والخزائن من الذهب والكنوز المنقولة.

النقوش في معبد الكرنك
النقوش التي اكتشفت في الكرنك، في صعيد مصر، ونقوشا مماثلة على جدران معبد صغير من آمون في الحيبة، يظهر فرعون شوشنق الأول (شوشنق) عقد في يده مجموعة بد من السجناء. توجد أسماء بلدات سيطروا عليها في المقام الأول في إقليم مملكة إسرائيل (بما في ذلك مجدو)، مع عدد قليل من المدن في النقب، وربما فيليستيا. بعض هذه تشمل عدد قليل من البلدات التي قد خصنها رحبعام وفقا لسجلات

مراجع

مصر في القرن 10 ق م
تاريخ القدس القديم
حكام توراتيون في القرن 10 ق م
شيشنق
فراعنة الأسرة المصرية الثانية والعشرين
معارك مصر القديمة
نزاعات في القرن 10 ق م

الاستيلاء على القدس (925 قبل الميلاد)


Olaylar

Doğumlar
 Mart - Gaspare Tagliacozzi, İtalyan cerrah (ö. 1599)
 28 Nisan - Yi Sun-sin, Joseon Hanedanı döneminde yaşamış bir Koreli amiral (ö. 1598)
 tarihi bilinmeyen
 Esmehan Sultan, II. Selim ile hasekisi Nurbanu Sultan'ın kızı (ö. 1585)
 Túpac Amaru, son İnka hükümdarı (ö. 1572)
 Yusuf Sinan Paşa, Osmanlı Sadrazamı (ö. 1606)

Ölümler
 10 Nisan - Costanzo Festa, İtalyan besteci (d. 1485 - 1490)
 23 Mayıs - Şir Şah, Surîler hükümdarı (d. 1473)
 8 Ağustos - Injong, Joseon Kralı (ö. 1515)
 22 Ağustos - Charles Brandon, Suffolk Dükü (d. 1484)
 Eylül - Hans Baldung, Alman ressam (d. 1484)
 9 Kasım - Pietro Lando, Venedik Cumhuriyeti'ne "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 78'inci düka (d. 1462)
 tarihi bilinmeyen
 Alejo Fernández, İspanyol ressam (d. 1475)
 Divane Hüsrev Paşa, Osmanlı devlet adamı

1545


El Campeonato Descentralizado de fútbol profesional del Perú de 1994 tuvo la participación de 16 equipos. La temporada se desarrolló en tres etapas: el Torneo Apertura que clasificó al ganador a la Copa Conmebol 1995, el Torneo Descentralizado que definía al campeón nacional, y la Liguilla Pre-Libertadores que clasificaba a un equipo a la Copa Libertadores 1995.

Sporting Cristal fue el ganador del Apertura y del Descentralizado, coronándose así campeón nacional y clasificando a la Copa Libertadores. Alianza Lima fue el segundo clasificado a la Libertadores tras ganar la Liguilla, mientras que el Ciclista Lima clasificó a la Copa Conmebol. En cuanto al descenso, Defensor Lima y Carlos Mannucci perdieron la categoría.

Se otorgarán 2 puntos por partidos ganados, 1 punto por partidos empatados, y 0 puntos por partidos perdidos.

Equipos participantes

Ascensos y descensos

Torneo Apertura

Grupo A

Resultados

Grupo B

Resultados

Final

Como campeón del Torneo Apertura, Sporting Cristal recibió dos puntos de bonificación para el Torneo Descentralizado y clasificó a la Copa Conmebol. Luego, declinaría ir a ese torneo para participar en la Copa Libertadores; el subcampeón, Ciclista Lima, participó en su lugar.

Torneo Descentralizado
Sporting Cristal comenzó el Torneo Descentralizado con dos puntos de bonificación por ganar el Torneo Apertura.

Resultados

Pre-Liguilla

Liguilla Pre-Libertadores
Participaron el equipo que se ubicó en el segundo puesto del Descentralizado (Universitario) con un punto de bonificación, más los ganadores de las tres llaves de la Pre-Liguilla (Alianza Lima, León de Huánuco y Deportivo Sipesa)

Se jugó a partidos únicos, todos disputados en el Estadio Nacional de Lima. Al finalizar las 3 fechas, el primer puesto clasificó a la Copa Libertadores.

Tabla de posiciones

Resultados

Estadísticas

Máximos goleadores

Lista con los máximos goleadores de la competencia.

Récords (Campeonato Descentralizado)
 El equipo de Sporting Cristal ganó 63 puntos de 76 disputados, (82.89% de puntos posibles) marcando el segundo récord de efectividad en la historia de la Liga Peruana de Fútbol, solo superado por Alianza Lima en 1932 (100%)
 Por la fecha 13 del Descentralizado, Sporting Cristal goleó 11:1 al Defensor Lima marcando la segunda mayor goleada en la historia de la Liga Peruana de Fútbol.
 Sporting Cristal anotó 113 goles en 38 partidos, un promedio de 2.97 goles por partido (récord nacional).

Enlaces externos
 Resultados de la temporada 1994 en el archivo de RSSSF
 Resultados de Sporting Cristal en la temporada 1994

1994
Campeonato Descentralizado 1994
Fútbol en Perú en 1994

Campeonato Descentralizado 1994


Månens topografi er blevet kortlagt med laseraltimetri og analyse af stereobilleder, senest fra data opnået gennem Clementine-missionen. Den mest iøjnefaldende del af Månens topografi er det store Sydpol-Aitkenbassin på månens bagside, hvor den laveste højde på månen findes. Den højeste elevation findes lige nordøst for dette bassin, og det er blevet foreslået at dette område kan være dannet ved materiale fra et nedslag i Sydpol-Aitkenbassinet, der er sket i en skrå vinkel. Andre store nedslagsbassiner, såsom månehavet Imbrium, Serenitatis, Crisium, Smythii og Orientale, har også regionale lave elevationer og høje kraterrande.

Jordens måne

Månens topografi


Pian Camuno ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Brescia, Region Lombardei.

Geographie
Die Gemeinde liegt etwa 34,5 Kilometer nordnordwestlich von Brescia im unteren Valcamonica östlich des Oglio und grenzt an die Provinz Bergamo. Der Iseosee liegt etwa 6 Kilometer südwestlich von Pian Camuno.

Geschichte
Im Dezember 837 wurde der Ort erstmals urkundlich erwähnt. Den heutigen Namen bekam er bzw. die Gemeinde erst 1863, zuvor war er als Pla bzw. Piano benannt worden. Von 1816 bis 1859 hieß die Gemeinde noch Piano con Beata, Solato e Vissone.

Verkehr
Pian Camuno liegt mit seinem Bahnhof (Piancamuno-Gratacasolo) an der Bahnstrecke Brescia–Iseo–Edolo. Durch die Gemeinde führt die frühere Staatsstraße SS 345 delle Tre Valli, heruntergestuft zur Provinzstraße Brescia SPBS 345 von Brescia kommend nach Breno.

Literatur
 Pian Camuno. In: Antonio Fappani: Enciclopedia Bresciana. Band 13: Ph-Po. La voce del popolo, Brescia 1996.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Lombardei

Pian Camuno


ශ්‍රීමත් ඇලෙක්සැන්ඩර් ජොන්ස්ටන්, පීසී, එෆ්ආර්එස් (මිය ගියේ 1849 මාර්තු 6), බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත නිලධාරියෙක් වූ අතර ඔහු ලංකාවේ තුන්වන අගවිනිසුරු සහ ලංකාවේ දෙවන අධිනීතිඥ පිස්කල් ලෙස සේවය කළේය. ඔහු ශ්‍රී ලංකාව තුළ පරිපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ රාශියක් හඳුන්වා දුන් අතර, ලිබරල් අදහස් රාශියක් හඳුන්වා දෙමින් සහ ස්වදේශිකයන්ගේ අයිතිවාසිකම්වලට සහාය විය. ඔහු පෙරදිග විද්‍යාඥයෙකු ද වූ අතර හෙන්රි තෝමස් කෝල්බෲක් සහ අනෙකුත් අය සමඟ ඔහු මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ සහ අයර්ලන්තයේ රාජකීය ආසියාතික සංගමයේ ආරම්භක සාමාජිකයෙකි.

ළමා අවධිය
ජොන්ස්ටන් උපත ලැබුවේ ස්කොට්ලන්තයේ ඩම්ෆ්‍රයිෂයර් හි කාර්න්ඇලෝක් හි සැමුවෙල් ජොන්ස්ටන්ට සහ හෙස්ටර් නේපියර්ට (ෆ්‍රැන්සිස් නේපියර්ගේ 6 වන නේපියර් සාමිවරයාගේ දියණියයි) දාවය . 1781 දී මදුරාසි ප්‍රෙසිඩන්සියේ මැකාට්නි සාමිවරයා යටතේ ඔහුගේ පියා මදුරෙයිහි තනතුරක් ලබා ගත් විට ජොන්ස්ටන් සිය පවුල සමඟ පදිංචියට ගියේය. ඇලෙක්සැන්ඩර් සිය මුල් අධ්‍යාපනය ලැබුවේ ක්‍රිස්ටියන් ෆ්‍රෙඩ්රික් ෂ්වාස්, මිෂනාරි මෙන්ම ශ්‍රීමත් තෝමස් මුන්රෝ යටතේය. ඔහුට කුඩා කල සිටම දෙමළ, තෙළිඟු සහ හින්දුස්ථානි භාෂා කතා කිරීමට හැකි විය.

යටත් විජිත වෘත්තිය

වයස අවුරුදු එකොළහේදී, ඇලෙක්සැන්ඩර්ට ඩ්‍රැගන්ස් හි කොමිස් මුදලක් පිරිනැමූ නමුත් ඔහු ඒ වෙනුවට තෝරා ගත්තේ 1792 දී එංගලන්තයට ආපසු යාමට පවුලට සම්බන්ධ වීමටය. මැකාර්ට්නි සාමිවරයාගේ උපදෙස් පරිදි ඔහු මුලින් ගොටින්ගන් හි සහ පසුව ලින්කන්ස් ඉන් හි නීතිය හැදෑරීය. 1799 දී ඔහු රාජකීය නාවික හමුදාවේ කපිතාන් විලියම් කැම්බල් සාමිවරයාගේ දියණිය වන ලුයිසා කැම්බල් (1766-1852) සමඟ විවාහ වී ටික කලකට පසු 1799 දී ලංකාවේ අධිනීතිඥ ජනරාල් තනතුරක් පිළිගත්තේය. ඔහු 1805 දී අගවිනිසුරුවරයෙකු බවට පත් වූ අතර 1809 දී ලංකාවේ පරිපාලනය සඳහා යෝජනා ලබා දෙන ලෙස ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටි අතර, ඒවායින් බොහොමයක් 1813 දී නැගෙනහිර ඉන්දීය සමාගම සඳහා වූ ප්‍රඥප්තියට ඇතුළත් විය. ඔහු 1811 දී නයිට් පදවිය ලැබූ අතර 1817 වන විට ඔහු අද්මිරාල්ටි විනිසුරුවරයෙකු ලෙස ගෞරවනීය තනතුරක් ලබා ගත්තේය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ඓතිහාසික වීර කාව්‍යයක් වන මහාවංශය යුරෝපීය අවධානයට යොමු කිරීමේ වගකීම ජොන්ස්ටන් විසින් දරනු ලැබුවේ ඔහු අගවිනිසුරුවරයා ලෙස කටයුතු කරන සමයේදී එහි අත්පිටපත් සහ අනෙකුත් සිංහල වංශකතා යුරෝපයට ප්‍රකාශයට පත් කිරීම සඳහා යවන විටය.  බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත නීතිය දේශීය සම්ප්‍රදායන් සහ සාරධර්ම සමඟ පෙළගැස්වීම සඳහා ජොන්ස්ටන් මහාවංශය සහ අනෙකුත් කෘතීන් පරිවර්තනය කිරීම දිරිමත් කළේය.

ශ්‍රීමත් ඇලෙක්සැන්ඩර් ජොන්ස්ටන් විසින් සිදු කරන ලද ප්‍රතිසංස්කරණ අතරට විශ්වීය පොදු අධ්‍යාපනය, ආගමික පිළිවෙත්වල නිදහස, වහල්භාවය අහෝසි කිරීම,  ස්වදේශිකයන් රජයේ රැකියා කිරීම සහ හින්දු, මුස්ලිම් සහ බෞද්ධයන්ගේ සම්ප්‍රදායික අදහස් ඇතුළු නීති සංග්‍රහ කිරීම ඇතුළත් විය.

විශ්‍රාම ගැනීම
ජොන්ස්ටන් 1840 දී ඩම්ෆ්‍රයිස් බර්ග්ස් නියෝජනය කරන ලිබරල්වාදියෙකු ලෙස පෙනී සිටි නමුත් අසාර්ථක විය. විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු ජොන්ස්ටන් රාජකීය ආසියාතික සංගමය ආරම්භ කළේය. ඔහු 1849 මාර්තු 6 වන දින ලන්ඩනයේදී මිය ගිය අතර ඩම්ෆ්‍රයිෂයර් හි කාර්න්ඇලෝච් හි තැන්පත් කරන ලදී.

පුද්ගලික
ඔහුගේ පුත් ඇලෙක්සැන්ඩර් රොබට් ජොන්ස්ටන් එංගලන්තයට යාමට පෙර මොරිෂස් සහ හොංකොං හි යටත් විජිත නිලධාරියෙකු විය (සහ 1888 දී එක්සත් ජනපදයේදී මිය ගියේය).

යොමු කිරීම්

1849 මරණ

ඇලෙක්සැන්ඩර් ජොන්ස්ටන් (1775-1849)


En Algérie, le Conseil supérieur de la magistrature a pour rôle de garantir l'indépendance de la justice. La composante du Conseil est constitutionnalisée depuis 2020, le président de la République préside le Conseil supérieur de la magistrature, il peut charger le Premier président de la Cour suprême d'en assurer la présidence. Les membres sont des magistrats élus par leurs pairs et des personnalités nommées.

Composition
Selon l'article 180 de la Constitution algérienne, le Conseil supérieur de la magistrature comprend :

 le Premier Président de la Cour suprême, vice-président ;
 le Président du Conseil d'État ;
 quinze (15) magistrats élus par leurs pairs, selon la répartition suivante :
 trois (3) magistrats de la Cour suprême, dont deux (2) magistrats du siège et un (1) magistrat du parquet général,
 trois(3) magistrats du Conseil d'État, dont deux (2) magistrats du siège et un (1) commissaire d'État,
 trois(3) magistrats des Cours, dont deux (2) magistrats du siège et un (1) magistrat du parquet général,
 trois (3) magistrats des juridictions administratives autres que le Conseil d'État, dont deux (2) magistrats du siège et un (1) commissaire d'État,
 trois (3) magistrats des tribunaux de l'ordre judiciaire, dont deux (2) magistrats du siège et un (1) magistrat du parquet ;
 six (6) personnalités choisies en raison de leur compétence, en dehors du corps de la magistrature dont deux (2) choisies par le président de la République, deux (2) choisies par le Président de l'Assemblée populaire nationale en dehors des députés, et deux (2) choisies par le Président du Conseil de la Nation en dehors de ses membres ;
 deux (2) magistrats issus de la formation syndicale des magistrats ;
 le Président du Conseil national des Droits de l'Homme.

Rôle
Le Conseil supérieur de la magistrature décide, dans les conditions que la loi détermine, des nominations, des mutations et du déroulement de la carrière des magistrats. Il veille au respect des dispositions du statut de la magistrature et au contrôle de la discipline des magistrats sous la présidence du Premier Président de la Cour suprême (Article 181 de la Constitution).

Le Conseil supérieur de la magistrature émet un avis consultatif préalable à l'exercice du droit de grâce par le président de la République (article 182 de la Constitution).

Le juge saisit le Conseil supérieur de la magistrature chaque fois qu'il estime qu'il y a atteinte à son indépendance (article 172 de la Constitution).

Notes et références

Institution en Algérie

Conseil supérieur de la magistrature (Algérie)


Living Out Loud (Viviendo al máximo en Hispanoamérica) es una película estadounidense de drama del año 2009. Es dirigida por Anne Wheeler. Fue lanzada el 2 de mayo de 2009 en los Estados Unidos.

Sinopsis

Emily Marshall (Gail O'Grady) tenía aspiraciones y el talento para ser una cantante/compositor, pero en cambio, decidió casarse Brad (Michael Shanks), y juntos criaron dos hijos, Melissa (Jessica Amleede) 14 años y Ben (Alex Ferris) de 10 años de edad. Ahora, una madre ocupada y profesora de una escuela de música, Emily se sorprende al descubrir que tiene cáncer de mama. Durante la noche, su vida cambia en formas que nunca pudo imaginar. Ella se encuentra tener que enfrentarse a los desafíos de su enfermedad los tratamientos, los efectos secundarios difíciles, las emociones y confiar en su familia para ayudar a dejar de enseñar a su clase de música. Emily también encuentra inspiración inesperada y una nueva forma de ver la vida por una nueva amiga (Babs Chula) que la anima a levantarse, dejar de ser sonámbula a través de su vida y comenzar a soñar de nuevo.

Locación
El film fue rodado en Maple Ridge, Columbia Británica, Canadá.

Películas dramáticas de Estados Unidos
Películas dramáticas de los años 2000
Películas rodadas en Canadá

Living Out Loud


kuća Dujmović u Splitu
kuća Dujmović u Supetru
zgrada Dujmović-Stock u Splitu

Kuća Dujmović


Irina Sanda Cajal-Marin (n. 16 aprilie 1945, București) este un critic de artă român de origine evreiască. Este fiica academicianului Nicolae Cajal, personalitate prestigioasă a virusologiei mondiale, una dintre cele mai reprezentative figuri ale comunității evreiești din România.

Biografie
În 1962 a absolvit Facultatea de Filologie a Universității din București și în 1968, Facultatea de Arte Plastice din București. A susținut doctoratul în etnografie și antropologie la Strasbourg.

A fost între 1972 și 1986,  cercetător științific la Institutul de Istoria Artei al Academiei Române și la Institutul de Cercetări Etnologice și Dialectologice din București. În perioada 1986 - 1987, a fost asistent universitar la Catedra de Etnografie și Costume de la Boston University (S.U.A.).

Din 2010 este subsecretar de stat în Guvernul României la Ministerul Culturii.

Lucrări publicate
 Obiecte rituale iudaice în România (1999);
 Arta populară a aromânilor din Dobrogea (2003);
 Atlasul Etnografic al României Vol. I-V, coautor, Premiul Academiei Române, 2007

Note

Nașteri în 1945
Nașteri pe 16 aprilie
Critici de artă români
Evrei sefarzi români
Bucureșteni
Femei din România
Artiști români în viață
Absolvenți ai Universității Naționale de Arte București
Românce din secolul al XX-lea
Românce din secolul al XXI-lea

Irina Sanda Cajal-Marin


෴ පෘතුගීසින් හා සටනට වැදි පළමු පාලකයා ෴

   සුවිශේෂ සේවාවක් කළ යුග පුරුෂයන් දේවත්වයෙන් ඇදහීම ලාංකීය සාංස්කෘතියේ ලක්ෂණයකි. හලාවත මාදම්පේ තනිවැල්ල දේවාලය ද එසේ ඉඳි වූවක් ය. රාජාවලියේ මාදම්පේ නගරය හඳුන්වා ඇත්තේ කටුපිටි මාදම්පේ යන නමින් වේ.

කොළඹ - පුත්තලම් ප්‍රධාන මාර්ගයේ මාදම්පේ නගර සීමාව ආරම්භ වනවාත් සමඟ ම ඇති කඩුපිටි ඔයත්, තිලිපිටි වැවත් අසල මාර්ගය අද්දර ඉඳිකර ඇති විශාල අශ්ව රුව හේතුවෙන් තනිවැල්ල දේවාලය හඳුනා ගැනීම පහසුය. තනිවැල්ල දේවාලයට අයත් කුඩා දේවාල කුඩාවැව, මහවැව , පූකුලම , මැල්ලවගාර, ගල්අමුණ, ගල්මුරුව හා ජයරත්නාගාර යන ගම්මාන වල දැක ගත හැක. කඩුපිටි ඔය මැඳ කුඩා දූපතක් ලෙස තනිවැල්ල දෙවිඳුන්ගේ සංහිද පිහිටා ඇත.

යාපනය ජයගෙන 6 වන බුවනෙකබාහූ නමින් ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ රාජධානියේ රජ වුණ සපුමල් කුමාරයාගේ සහොදර, පසු කලෙක කෝට්ටේ රජ වූ 8 වන වීර පරාක්‍රමබාහු රජුගේ යකඩ දෝළිය බිසවගේ පුත්, තනියවල්ලභ රජ ලෙස මාදම්පේ ප්‍රදේශය පාලනය කර ඇත. පෘතුගීසින් 1518 දී කොළඹ බළකොටුවක් ඉදිකරන අවස්ථාවේ ඔවුන්ට විරුද්ධව සටනක් ආරම්භ කර ඇත්තේ ද,  ඉන්දියාවේ කායල්පට්ටනමේ කදිරායන නම් මුස්ලිම් ආක්‍රමණිකයා හලාවතට ගොඩ බැස බලෙන් මුතු කිමිදීමත් වෙළඳාම සඳහා සිටි ඇතුන් පැහැරගැනීමත් නිසා බොහෝ ප්‍රශ්න ඇති වූ අවස්ථාවේ සටන් වැද ඔවුන් පලවා හැර ඇත්තේ ද, තනියවල්ලභ රජ විසිනි. රාජාවලියේ හා අලකේශ්වර ග්‍රන්ථ තුළ මෙන්ම, 1848 දී එමර්සන් ටෙනන්ට් ද සිය ඒන්ෂන්ට් සිලෝන් ග්‍රන්ථයේ ද, එච්.සී.පී.බෙල් විසින් 1920 දී රාජකීය සමිති සඟරාවට ප්‍රින්ස් තනියවල්ලබාහු ඔෆ් මාදම්පේ නමින් සකසන ලද ලිපියේ ද මේ තොරතුරු සනාථ කර ඇත.

තනියවල්ලභ රජුගේ මරණය සම්බන්ධව නොයෙක් මතවාද ජනශ්‍රැතියේ පවතී. එක් තැනක තනියවල්ලභ රජුගේ දියණියගේ පුත් වීදියබණ්ඩාර විසින් ඝාතනය කළ බව කියවේ. තවත් පුරාවෘත්තයක දැක්වෙන්නේ තනියවල්ලභ රජු මුස්ලිම් ජාතිකයන් සමඟ සටනට ගිය අවස්ථාවේ ඇමතිවරයෙකු විසින් සුරූපී බිසව වසඟයට ගන්නට උත්සාහ දරා ඇති බව ය. එම අවස්ථාවේ තම සැමියා පිළිබඳ එකම සිතින් දැඩි සිතකින් උන් බිසව රිදවීමට ඇමතියා විසින් රජු සටනින් පරාජව සියදිවි නසාගත් බව දන්නවා ඇත. එයින් ශෝකයට පත් බිසව තිලිපිටි වැවට පැන දිවි නසාගත් පසු යුද්ධය දිනා නැවත ආ රජු මේ ශෝකය දරාගත නොහැකිව සියදිවි නසා ගත් බව සඳහන් වේ.

හලාවත ප්‍රදේශයේ ඉංග්‍රිසි සහකාර ඒජන්ත වශයෙන් සිටි ඊ.ටී.නොයෙස් ප්‍රදේශයේ පැවැති ජනප්‍රවාදයක් අනුව සටහන් කරන්නේ තනියවල්ලභ යුද්ධයට ගිය අවස්ථාවේ පෘතුගීසින් විසින් තම බිසව අල්ලාගෙන යෑම නිසා ශෝකයෙන් රජු මියගිය බවය. ඒ වර්ෂ 1551 ට පෙර බව විශ්වාසය යි. රජුගේ මාළිගය පිහිටි ප්‍රදේශය අද ද මාලිගාවත්ත නමින් හඳුන්වයි.

තනියවල්ලභ රජු කළ සේවය නිසා හෝ පිදු අපරිමිත ප්‍රේමය නිසා හෝ ජනතාව අතර දේවත්වයෙන් පිදුම් ලැබීය. විශාල නුග රුක් සංහිද පාමුල මිනිසුන් මල් පහන් පිදීය. මේ මාර්ගයේ ගමන් ගත් සෙට්ඨි වෙළෙන්දෙකුගේ අශ්ව රථයේ අශ්වයා දෙදිනක් ම සංහිද දෙසට එක්වරම හැරී දිවයාම හේතුවෙන් කරත්තය පෙරළී බොහෝ තුවාල හා පාඩු සිදු වී ඇත. දිනක් ඔහුට පෙනී උන් තනියවල්ලභ දෙවිඳුන්ට වූ බාරයක් ඔප්පු කිරීම් වශයෙන් සංහිද ඉදිරියේ විශාල අශ්ව රුව නිර්මාණය කළ බව කියවේ.

තනියවල්ලභ යන නම තනිවැල්ල බවට පත් වූ බව සිතිය හැක. අද ද මෙම පුදුබිම මිනිසුන්ගේ බාර-හාර පිදුම් ලබන ස්ථානයකි. මාදම්පේ පුරවරට එළියක් වූ තනිවැල්ල දෙවියන්ගේ පුරාවෘත්තය එසේ ය.

තනිවැල්ල දේවාලය


Et normalår er et begreb fra energiteknologien. Et normalår er 2906 graddage.

Graddagetallet for et døgn beregnes som 17°C minus døgnets middeltemperatur. Graddageantallet for et år er summen af graddageantallene i året, og kan sammenholdes med normalåret til brug for beregning af afvigelelsen i udgifter til opvarmning af bygninger et givent år i forhold til normalåret.

Definition
Normalåret er defineret af Teknologisk Institut. Normalåret udgør det gennemsnitlige antal graddage per år for årene 1936-1980.

"Teknologisk Instituts normalår (2906) blev udregnet og defineret i 1980 med baggrund i gennemsnittet af de årlige skyggegraddagetal registreret fra 1936 og til 1980."

Det årlige graddageantal har de seneste årtier vist en faldende tendens i forhold til normalåret på grund af klimaforandringer. Således var graddageantallet for 2014 27,7 % lavere end normalåret.

Klimakorrigeret forbrug
Normalåret benyttes ved beregningen af det klimakorrigerede forbrug for en bygning, for forbruget i et måleår holdes op mod antallet af graddage i måleåret i forhold til normalåret.

Se også
 Normalår
 Graddag

Henvisninger

Opvarmning
Energistyring

Normalår (energiteknologi)


Diogen je hrvatski glazbeni sastav iz Splita.

Povijest
Osnovali su ga 2014. dvojica bivših članova Daleke obale Zoran Ukić i Jadran Vušković te njihov kolega i bas-gitarist Miro Šoić. U novoj postavi pridružili su im se Miro Šoić na basu i pjevač Ivan Bužančić – Buža. Prvi album  Diogen objavili su 2018. godine u izdanju Croatije Recordsa. Na albumu gostuje Dean Dvornik. Album su podijelili na A i B stranu, pjesme ostanka i pjesme odlaska. Dio singlova predstavili su na festivalima: Dalmatinske šansone, CMC-ovom festivalu i dr. Za pjesme s albuma snimili su videospotove.

 Diskografija
 Diogen, Croatia Records, 2018.

 Nagrade
Na 20. Dalmatinskoj šansoni u Šibeniku skladba Mala crna haljina'' nagrađena je kao najbolje kantautorsko djelo. 2018. su pjesmom Vrijeme ljubavi na Dalmatinskoj šansoni autor stihova Zoran Ševerdija osvojio je nagradu za najbolji tekst.

Članovi
Članovi su do sada sve bili:
 Zoran Ukić - bubnjevi
 Jadran Vušković - gitara
 Miro Šoić - bas
 Ivan Bužančić - vokal
 Zoran Ševerdija- stihovi

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook
Discogs

Splitski glazbeni sastavi

Diogen (glazbeni sastav)


Lyngbos Hede  er et  236 hektar stort hedeområde  beliggende mellem Blåbjerg Klitplantage, Henne Strand i Varde Kommune. Heden  blev solgt til staten  af kunstmaleren Christen Lyngbo i 1965, på den betingelse at den blev fredet, hvilket skete i 1966. Heden er en del af Natura 2000-område nr. 83 Blåbjerg Egekrat, Lyngbos Hede og Hennegårds Klitter.

Eksterne kilder og henvisninger

 Om naturplanen på Naturstyrelsens websider
Vegetation og natur ved Henne Strand

Lokaliteter i Varde Kommune
Fredede arealer i Danmark
Danske heder

Lyngbos Hede


Tage Kemp (* 28. August 1896 in Brønderslev; † 7. Januar 1964 in Kopenhagen) war ein dänischer Humangenetiker und Eugeniker. Als Direktor des Instituts für Humangenetik der Universität Kopenhagen war er eine Schlüsselfigur in der Entwicklung der Genetik in Europa.

Leben

Medizinische Ausbildung
Der Sohn eines Pfarrers begann 1914 ein Studium der Medizin an der Universität von Kopenhagen. Nach seinem Studienabschluss 1921 arbeitete er zunächst zwei Jahre an verschiedenen Krankenhäusern. 1923 wurde er wissenschaftlicher Assistent an dem Universitätsinstitut für Allgemeine Pathologie unter Oluf Thomsen. Am Institut wurde breitgestreut biologisch geforscht, darunter zur Blut-Typisierung, Bakteriologie und Erbbiologie. Kemp widmete sich vor allem  der Endokrinologie und promovierte 1927 über die Geschlechtsmerkmale bei Föten. Er beschäftigte sich außerdem mit der Bedeutung der Hypophyse für das Körperwachstum und die Entwicklung der Geschlechtsmerkmale. 1934 veröffentlichte er gemeinsam mit Harald Okkels ein Lehrbuch zur Endokrinologie für Studenten und Ärzte, das 1936 auch auf Deutsch veröffentlicht wurde.

Humangenetiker und Eugeniker

Forschungen
Thomsen hatte 1927 staatliche Mittel erhalten, mit denen in Kopenhagen zur Rassenhygiene geforscht und gelehrt werden sollte, und er bildete Kemp gezielt als Humangenetiker und Eugeniker aus. Kemp hatte bereits zu den menschlichen Chromosomen gearbeitet und gilt als der erste Mediziner, der den Nutzen der Kultivierung menschlichen Gewebes für die Chromosomenforschung erkannte und praktizierte. Er beobachtete die Mitose unter dem Einfluss von Hitze, Chemikalien und ionisierender Strahlung und zur genetischen Disposition zu Krebserkrankungen.

1932 berichtete Kemp über seine Forschungen zur Prostitution. Fast alle Prostituierten, so das Ergebnis seiner Fallstudien, seien geistig abnorm. Dabei betonte er den Einfluss der Erbanlagen, maß einer etwaigen Sterilisation aber keine große Wirkung bei. Stattdessen setzte er sich für die Verbesserung der Lage der Dienstmädchen ein und kritisierte die Praxis der Bestrafung der Prostituierten als unnütz. Damit nahm er entscheidenden Einfluss auf die dänische Anti-Prostitutionsgesetzgebung. 1932 erhielt er ein Stipendium, um sich in den USA und Europa in Erbbiologie weiterzubilden. 1934 erhielt er ein weiteres Reisestipendium, um genetische Forschungseinrichtungen in Europa zu besuchen. Dabei berichtete er auch für die Rockefeller-Stiftung über Otmar Freiherr von Verschuer, da Bedenken über die ideologische Ausrichtung der erbbiologischen Forschung im nationalsozialistischen Deutschland laut geworden waren. Laut Kemp war Verschuer ein überzeugter Nationalsozialist, aber vollkommen aufrichtig, so dass seine Forschungen, insbesondere seine Zwillingsforschungen, als objektiv und fundiert angesehen werden könnten.

Haltung zur Sterilisationsgesetzgebung
Seit 1933 veröffentlichte Kemp regelmäßig zu eugenischen Fragen. Er bevorzugte die negative gegenüber der positiven Eugenik. Das dänische Sterilisationsgesetz von 1929 verteidigte er als notwendig im Hinblick darauf, dass die Gesellschaft verpflichtet sei, jedem ein lebenswertes Leben zu ermöglichen. Sein Verhältnis zur nationalsozialistischen Rassenhygiene war ambivalent. Kemp verzichtete vor dem Zweiten Weltkrieg auf Kritik an der nationalsozialistischen Zwangssterilisation. Er lobte die Struktur der Erbgesundheitsgerichte, betonte aber auch die Unterschiede zwischen Demokratie und Diktatur und sprach sich selbst nicht für Zwangssterilisationen aus. Stattdessen befürwortete er Aufklärung und Prävention durch genetische Beratung.  Das dänische Sterilisationsgesetz von 1934/35 sah gleichwohl Sterilisationen auch ohne Zustimmung vor, wenn soziale Verantwortung und Enthaltsamkeit des Betroffenen nicht gewährleistet schienen. In der Praxis handelte es sich dabei um Personengruppen, die als "asozial" bzw. "antisozial" angesehen wurden, etwa geistig Behinderte, "Schwachsinnige", "Psychopathen", "Landstreicher" und Prostituierte.

Das Institut für Humangenetik in Kopenhagen
Am 14. Oktober 1938 gründete die Rockefeller-Stiftung nach Verhandlungen mit Thomsen und Kemp ein Institut für Humangenetik, das der Universität Kopenhagen übereignet wurde. Kemp wurde zum Direktor ernannt. Die Rockefeller-Stiftung hatte sich für die Förderung genetischer Forschung in Dänemark entschieden, weil sich erbbiologische Familienstudien auf Grund der dänischen Infrastruktur mit einer guten standesamtlichen Aktenlage leichter durchführen ließen als in anderen Staaten. Mit Unterstützung der dänischen Regierung wurde im Institut deshalb vor allem die genetische Erfassung der Bevölkerung betrieben. 1939 etwa wurde empfohlen, dass für alle Insassen psychiatrischer Einrichtungen die Fragebögen des Kopenhagener Instituts auszufüllen seien. Im erbbiologischen Register waren binnen weniger Jahre etwa 50.000 Dänen erfasst. Auf dieses Datenmaterial stützte sich der Ruf des dänischen Instituts als eine in Europa führende Forschungseinrichtung.

Kemp machte sich zudem für die Verankerung der Humangenetik im Medizinstudium stark. 1938 wurde die Humangenetik auf seine Initiative hin zum Pflichtfach. Zugleich wurde unter seiner Direktive genetische Forschung wie Familienstudien und genetische Experimente an Mäusen betrieben. Bis 1963 betreute er 40 Doktorarbeiten, 25 davon entstanden allein im ersten Jahrzehnt des Bestehens des Instituts. Die meisten davon erschienen in der institutseigenen Publikationsreihe Opera ex Domo biologiae hereditariae Universität Statistiker Hafniensis. Neben diversen Monographien veröffentlichte Kemp selbst 130 wissenschaftliche Publikationen in verschiedenen Zeitschriften. Seit 1943 war er Chefredakteur der Zeitschrift Acta pathologica et microbiologica Scandinavica und arbeitete an mehreren Handbüchern und Enzyklopädien mit. Darüber hinaus diente das Kopenhagener Institut als wohl erste genetische Beratungsstelle der Welt. Dabei hatte man nicht zuletzt die Regelungen des dänischen Abtreibungsgesetzes von 1937 im Blick, das Abtreibungen aus eugenischer Indikation erlaubte.

Nach dem Zweiten Weltkrieg
1948 wurde Kemp zum Professor für Humangenetik und Eugenik an der Universität Kopenhagen ernannt. Als international hervorragend vernetzter Wissenschaftler bemühte er sich um den Wiederaufbau der Humangenetik nach dem Zweiten Weltkrieg. Auf seine Initiative hin und mit Unterstützung der Rockefeller-Stiftung wurde 1956 in Kopenhagen der "Erste Internationale Kongreß für Humangenetik" abgehalten, dem Kemp als Präsident vorstand. Seine Haltung zu NS-Rassenhygiene bestand nun darin, eine strikte Trennung zwischen dem pervertierten und exzessiven deutschen Sonderweg – er sprach von "Sturm und Drang-Periode" – und der ernsthaften, um die Verhütung von Krankheiten und Leiden bemühten Erbhygiene zu postulieren. Für ihn bestand kein innerer Zusammenhang zwischen eugenischer Bewegung und "pseudowissenschaftlicher" NS-Rassenhygiene, wobei er die internationale Anerkennung und die internationale Vernetzung ebendieser Rassenhygiene vor dem Zweiten Weltkrieg aussparte. Kemp setzte sich auch 1957 noch für Sterilisationen zur Verhütung von Erbkrankheiten ein, was für ihn bestimmte geistige Behinderungen und "Schwachsinn" mit einschloss.

Kemp wurde für sein Engagement vielfach geehrt. 1953 wurde er in die Königlich Dänische Akademie der Wissenschaften gewählt, 1955 war er Mitglied des Staatlichen Kommission für Atomenergie. 1958 erhielt er die Ehrendoktorwürde der Universität Utrecht; 1961 wurde er Ehrenbürger von Salerno.

Schriften
 Studier over kønskarakterer hos fostre. With an English summary. Levin & Munksgaards, København 1927.
 Om Kromosomernes Forhold i Menneskets somatiske Celler. Høst in Komm, København 1929.
 Über die somatischen Mitosen bei Menschen und warmblütigen Tieren unter normalen und pathologischen Verhältnissen. Springer, Berlin 1930.
 A Study of the Causes of Prostitution, especially concerning Hereditary Factors., S.l. 1932.
 u. Jens Juul: Über den Einfluss von Radium- und Röntgenstrahlen, ultraviolettem Licht und Hitze auf die Zellteilung bei warmblütigen Tieren. Studien an Gewebekulturen., Berlin 1933.
 The inheritance of sporadic goiter. Johns Hopkins Press, Baltimore 1933.
 Die Wirkung des Wachstumshormons der Hypophyse auf erblichen Zwergwuchs der Maus., Leipzig 1934.
 und Harald Julius Christian Okkels: Laerebog i endokrinologi for studerende og laeger. Levin & Munksgaard, København 1934.
 Übersetzung: Lehrbuch der Endokrinologie. Für Studierende und Ärzte. Barth, Leipzig 1936.
 Vejledning i Variationsstatistik for Medicinere., Kopenhagen 1935.
 Prostitution. An investigation of its causes, especially with regard to hereditary factors. Levin & Munksgaard, Copenhagen 1936.
 und Lore Marx: Beeinflussung von erblichem hypophysärem Zwergwuchs bei Mäusen durch verschiedene Hypophysenauszüge und Thyroxin. I. Wachstum und Geschlechtsfunktion : II. Endokrine Organe : aus dem Universitätsinstitut für allgemeine Pathologie, Kph., Kbh. 1937.
 Antropologiske og arvehygiejniske Forhold. In: Danmarks kultur ved aar 1940.1 (1941) 1941, S. 111–128.
 Statistiske metoder i medicin og biologi. En kortfattet vejledning., Kbh. 1942.
 Arvehygiejne i Teori og Praksis. In: Socialt tidsskrift.19 (1943) 1943, S. 295–305.
 Arvelighedslaere for Studerende og Laeger. Munksgaard, København 1943.
 Danish Experiences in Negative Eugenics, 1929-1945. In: Eugenics Review 38 (1947), S. 181–186.
 Arvehygiejne. Genetic hygiene, with an English summary. Bianco Lunos, København 1951.
 und Elisabeth Aagesen: Genetics and disease. Munksgaard, Copenhagen 1951.
 Statistik for medicinere. En kortfattet vejledning., Kopenhagen 1955.
 Arv og kår; human genetik. Munksgaard, [København] 1956.
 mit Mogens Hauge und Bent Harvald: Proceedings of the First International Congress of Human Genetics. Copenhagen, August 1-6, 1956. Karger, Basel 1956–1957.
 Genetic-Hygienic Experiences in Denmark in Recent years. In: Eugen Review 49 (1957): 11–18.
 mit Bent Harvald und Mogens Hauge: Arvepatologi. Håndbog for medicinske studerende og læger. Munksgaard, Kopenhagen 1962.

Literatur
 Professor Tage Kemp †. In: Acta Genetica et Statistica Medica 14, 1964, S. 1–3, doi:10.1159/000151824 (content.karger.com PDF).
 Bent Sigurd Hansen: Something Rotten in the State of Denmark. Eugenics and the Ascent of the Welfare State. In: Gunnar Broberg, Nils Roll-Hansen (Hrsg.): Eugenics and the Welfare State. Sterilization Policy in Denmark, Sweden, Norway, and Finland. 2. Aufl., MSU, East Lansing 2005, S. 9–76.

 Lene Koch: Tage Kemp. In: Den Store Danske. Glyndal (denstoredanske.lex.dk).

Weblinks
 Geschichte der Medical Genetics Clinic in Kopenhagen auf ihrer Homepage

Einzelnachweise

Mediziner (20. Jahrhundert)
Genetiker
Eugeniker
Mitglied der Königlich Dänischen Akademie der Wissenschaften
Ehrendoktor der Universität Utrecht
Hochschullehrer (Universität Kopenhagen)
Ehrenbürger in Kampanien
Däne
Geboren 1896
Gestorben 1964
Mann

Tage Kemp


الشرشور الجبلي أو زَغَاري أو بِرْقِش الأحراج ويعرف ب زانب صحراوي في تونس   هو طائر ينتمي إلى شرشوريات  . يعيش أسرابًا كبيرة تجوب البلاد في طلب المصيف والمشتى. قوته الحشرات أخصها الذباب ثم بذور النباتات الزيتية أخصها البرية. يدثن عشه في الأشجار. أنثاه تبيض من ٤ إلى ٥ بيضات تحضنها بمناوبة الذكر نحو أسبوعين.

انظر أيضا
 قائمة طيور مصر

المراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
شرشور
طيور آسيا
طيور أوروبا
طيور المغرب
طيور الولايات المتحدة
طيور باكستان
طيور تونس
طيور روسيا
طيور مصر
طيور منزلية أليفة
طيور وصفت في 1758
طيور الجزائر

شرشور جبلي


Niğde, Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'nin güneydoğusunda ve Kapadokya bölgesinde yer alan merkezi Niğde kenti olan idari birimdir. Rakımı 1.229 m olan Niğde ilinin 2022 yılı itibarıyla nüfusu 363.725'dir.

Aksaray, Nevşehir, Kayseri ve Konya illerine komşu olan Niğde, güneyde Bolkar Dağları ile Mersin ilinden, güneydoğu ve doğudan Aladağlar'ın oluşturduğu doğal sınırlarla da Adana ilinden ayrılır. Genel olarak İç Anadolu Bölgesi'nde olan ilin Çamardı ve Ulukışla ilçeleri Akdeniz Bölgesi'nde  yer almaktadır.

Kenti turizm merkezi yapan termal kaynakları, ören yerleri, tarihî dokusu, doğal güzellikleri, dağ ve kış turizmi olanakları mevcuttur. Aladağlar ve Ketençimen Yaylası kış turizmi yapılan bölgelerdir.

Halkın esas geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Elma ağacı sayısında Niğde ili ülke sıralamasında ilk sırada yer alır. Ülke genelinde patates üretiminin ise % 25'lik bölümü bu ilde üretilir. Ancak Niğde Merkez Organize Sanayi, Bor Deri Organize Sanayi, halı fabrikası ve diğer küçük sanayi kolları Niğde halkı için önemli istihdam alanlarıdır. Geleneksel el sanatları bakımından Niğde önemli bir ildir. Niğde ilinde üretilen halılar dünyanın birçok ülkesinde müşteri bulmaktadır. 1992 yılında kurulan üniversite, güncel adıyla Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi, personeli ve öğrenci sayısı ile kentin önemli hareketlilik unsurlarından biridir.

Tarihçe
Niğde ilinin en eski adının "Nahita" ya da "Nakita" olduğu öne sürülmektedir. Bu ada ilk kez İbn Bidi'nin eserlerinde rastlanmıştır.

Nakida adı kimi zaman Nekide olarak da kullanılmış, 14. yüzyılda aynı sözcük Arap harfleriyle Nîkde, daha sonra da nîkde olarak okunacak biçimde yazılmıştır. Cumhuriyet'ten sonra bu ad, Niğde'ye dönüştürülmüştür.

İlk dönemler

Niğde'nin antik tarihine ait bilgileri bölgede yapılan Bahçeli Köşk Höyüğü, Altunhisar Pınarbaşı Höyüğü, Çamardı Cellaler Höyüğü, Güllüdağ Ören Yeri ve Divaralı Höyüğü kazılarından elde edebiliyoruz. Bu bilgilere dayanarak Niğde Tarihi MÖ 7000-5500'lü yıllardan itibaren başlatmamız mümkün olabilmektedir.

Niğde yöresi, Hititlerin döneminde Tabal Konfederasyonu içinde bulunması nedeniyle, Tabal Toprakları diye anılıyordu. Tabal'ın geç Hititler dönemi merkezi Tuvana'da (Tyana) bugünkü Kemerhisar'dı.

Osmanlı Devleti

19. yüzyılda Niğde sancağı olaysız bir siyasal dönem geçirmiş, İç Anadolu'da daha çok kuzeyde etkili olan yerel ayaklanmalardan zarar görmemiştir.

Ürgüp'ün Muşkara adlı köyünden çıkıp Osmanlı devletine sadrazam olan Nevşehirli Damat İbrahim Paşa doğum yerini ve çevresini bayındırlaştırırken Niğde kalelerinin muhafızlarına ait hakları da Nevşehir'e verdi. Böylece yörede ağırlık Ürgüp ve Nevşehir'e doğru kaydı.

Niğde yöresi, Osmanlı Devleti'nin klasik döneminde eyaleti Karaman, Nevşehir Livası içinde yer almaktaydı. Niğde 1849'da sancak merkezi oldu. 1860'ta Niğde'nin 6 kazası vardı: Merkez, Kırşehir, Ürgüp, Nevşehir, Aksaray ve Yahyalı. 1867'de vilayet nizamnamesinde de Niğde, Konya Vilayeti'ne bağlı bir sancak gözükmektedir. Konya Vilayeti'nin Niğde'den başka bir Konya Merkez, İçel, Hamidabad (Isparta) ve Tekke (Antalya) olmak üzere toplam 5 sancağı vardı. Niğde sancağının toplam 5 kazası ise Niğde Merkez kaza, Nevşehir, Kırşehir, Ürgüp (Nahiye olan Yahyalı Ürgüp'e bağlıydı) ve Aksaray'dan oluşmaktaydı.

1877'deki kayıtlarda Niğde Sancağı'nın 1867'deki durumunu koruduğu görülüyor. Bu dönemde Niğde sancağının da kaza sayısında bir değişiklik olmamakla birlikte Kırşehir'in yerine Bor kazasının sancağa bağlandığı görülmektedir.

Niğde Sancağı, 1892 ve 1903'te yine Konya Vilayetine bağlı kaldı. Ne var ki sancağın toplam kaza sayısı 5'ten 8'e yükseldi. Bu kazalar şunlardır: 1- Niğde Merkez Kaza, 2- Bor, 3- Nevşehir, 4- Ürgüp, 5- Aksaray, 6- Maden (Çamardı), 7- Şücaeddin (Ulukışla) ve 8- Arapsun (Gülşehir).

Niğde İkinci Meşrutiyet'ten sonra bağımsız sancak durumuna getirildi. Bu dönemde Niğde, bağımsız sancağın kazaları Maden dışında aynı kaldı.

Millî Mücadele dönemi
Niğde Millî Mücadele yıllarının oldukça dingin illerindendi. Yöre yabancı güçlerin işgaline uğramadığı gibi, bir iki cılız gösterinin dışında, Kuvâ-yi Milliye karşıtı güçlü bir eyleme de tanık olmamıştı. Yöredeki başlıca askerî etkinlik Adana Kuvâ-yi Milliyesine verilen lojistik destekle sınırlıydı. İlçelerden Ulukışla'da ise Fransızlar işgal teşebbüsünde bulunmuş ama yerel örgüt tarafından püskürtülmüşlerdir.

Mondros Mütarekesi günlerinde Niğde aynı adlı bağımsız sancağın merkeziydi. Merkez kaza ile birlikte 7 kazası vardı. Bunlar; Aksaray, Bor ve Ulukışla ile bu gün Nevşehir İline bağlı olan Gülşehir (Arapsun) ve Ürgüp idi. Toplam nüfusu 290.000 dolayında olan sancağın nüfusça en büyük 2 kazası Merkez kaza ile Aksaray'dı.

5 Şubat günü, Atatürk'ün 5 Şubat 1934'teki Niğde ziyareti nedeniyle her yıl kutlanmaktadır.

Cumhuriyet donemi

Cumhuriyetin ilanı ile Niğde'nin Konya vilayetinden ayrılarak müstakil vilayet statüsüne kavuşması en önemli gelişmedir.

Millî Mücadele ile başlayarak Cumhuriyetle devam eden dönem ve istikrar bütün Türkiye'deki gibi Niğde'de bayındırlık, eğitim, sağlık, sosyal ve kültürel alanlarda büyük gelişmeleri beraberinde getirmiştir.

Atatürk ve onun kurduğu Cumhuriyeti gönülden benimseyen, her zaman onun devamını destekleyen ve desteğinin devam ettiren illerin başında gelen Niğde ili, Cumhuriyetin ilanını top atışıyla kutlayan ilk ildir.

1923 yılında Niğde il olarak cumhuriyet idaresine bağlanmıştır. Nevşehir ilçesi 1954'te il olarak Niğde'den ayrılmıştır. Aksaray ilçesi 15.06.1989 gün ve 3578 sayılı kanun ile Niğde'den ayrılarak il statüsü kazanmıştır. Aynı kanunla Çiftlik ve Altunhisar bucakları da ilçe statüsü alarak Niğde iline bağlanmıştır.

1992 yılında daha önce Selçuk Üniversitesine bağlı Niğde'deki fakültelerin ayrılmasıyla Niğde Üniversitesi kurulmuştur. Üniversitesinin adı, 15 Temmuz darbe girişiminin ardından, Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi olarak değiştirilmiştir.

Yönetim

2020 yılında TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 6 İlçe, 29 belediye, bu belediyelerde 139 mahalle ve ayrıca 131 köy vardır.

 Niğde (merkez ilçe)
 Altunhisar
 Bor
 Çamardı
 Çiftlik
 Ulukışla

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Niğde Valisi, 1976-Patnos doğumlu Cahit ÇELİK'dir. Ağustos 2023/376 sayılı kararla Kalkınma Ajansı Genel Sekreteri iken atanmıştır.

Niğde Belediye Başkanı, 1980-Niğde doğumlu Emrah Özdemir (AK Parti), 31 Mart 2019 seçimlerinde %37,13 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Niğde İl Genel Meclisi üye sayısı, 12 AK Parti, 2 CHP, 4 MHP ve 1 İYİ Parti olmak üzere 19'dur. Niğde Belediye Meclisi ise 16 AK Parti, 4 CHP, 5 MHP ve 6 İYİ Parti olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Niğde'yi temsilen TBMM'e AKP'den 2 milletvekili (Yavuz Ergun, Selim Gültekin), CHP'den 1 milletvekili (Ömer Fethi Gürer) seçilmiştir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Niğde ili nüfusu: 363.725'dir. Bu nüfusun % 81,69'u şehirlerde yaşamaktadır (2021 sonu). İlin yüzölçümü 7.234  km2'dir. İlde  km2'ye 50 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde  105'dür.) İlde yıllık nüfus artış oranı % 0,46 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez ilçe (% 1,45)- Altunhisar (-% 3,97)

04 Şubat 2022 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 6 İlçe, 29 belediye, bu belediyelerde 139 mahalle ve ayrıca 131 köy vardır.

Coğrafya

Konum

Niğde İç Anadolu Bölgesi'nin güneydoğusundadır. Üç tarafı Toroslar'ın genç kıvrım dağları ile çevrilidir. Güneyi Orta Toroslar içerisinde yer alan Bolkarlar ve Aladağlar'ın kuzeye doğru kıvrımlanarak sokuldukları alan ile batısı ise Konya ovası ile birleşik Emen ovası sınırlanır. Matematiksel olarak 37 derece 25 dakika güney (S), 38 derece 58 dakika kuzey  (N) paralelleri ile; 33 derece 10 dakika batı (W) ve 35 derece 25 dakika doğu (E) meridyenleri arasında yer alır.

Kuzeybatıda Aksaray, kuzeyde Nevşehir, kuzeydoğuda Kayseri, batı ve güneybatıda Konya illeri ile komşu olan Niğde ili, güneyde Bolkar dağları ile Mersin, güneydoğu ve doğuda Aladağlar'ın oluşturduğu doğal sınırlar ile Adana illerinden ayrılır.

Bu sınırlar içinde yaklaşık 779,522 hm² yüzölçümüne sahiptir. Kuzeyde Misli Ovası ve güneyde Bor Ovası bir kenara bırakıldığında, son derece yüksek, dağlık ve akarsularca yarılmış arızalı bir görünüme sahiptir. Deniz seviyesinden olan yükselti Bor Ovası'nda 1000 metreyi bulurken, bu değer Misli Ovası kuzeyinde 1350 metreye ulaşır.

Dağlar

Niğde'ye yüksek bir görünüm kazandıran yüksek dağlık ve tepelikleri, oluşum ve gelişimleri itibarıyla üç grupta değerlendirilebilir.

 Orta Torosları oluşturan ve  Bolkar Dağları kuzeydoğu uzantıları ile,Aladağlar'ın güneybatı uzantıları arasında bulunan Ecemiş Koridoru ile birbirinden ayrılırlar. Bolkar Dağları'nda Medetsiz Tepesi (3524 m) ve Aladağlar'da Demirkazık Tepesi (3756 m) en yüksek noktaları oluştururlar.
 İç Anadolu volkanizması içinde Aksaray ile Niğde arasında yer alan Hasandağı (3268 m), Keçeboyduran (2727 m), Niğde'nin yaslandığı Melendiz Dağı (2936 m) ve kuzeybatıda Göllüdağ (2143 m) başlıca volkanik dağlardır.

 Ovalık alanların ortasında yükselen flüvial erozyon ile çevresinin aşındırılması sonucunda tek başına yüksek bir görünüm sunan farklı aşınma ile oluşan Misli Ovası'nda görülen yassı Tumba tepe, Yumru tepe farklı aşınılma oluşup, Bor ovası Çukurkuyu-Altunhisar hattının batısında görülen tepelikler volkanik kökenli olurken; Karahöyük, Köşkhöyük, Kınıkören höyüğü, Misli ovasında Höyükhan höyüğü de tepelik alanlar olarak karşımıza çıkmaktadır.

Ovalar

Niğde İlinin kuzeydoğusunda geniş yer kaplayan Misli Ovası ile, güneybatıda yer alan Bor Ovası iki büyük birimi oluşturur. Her iki ova içinde Niğde merkezinin yer aldığı kuzeydoğu- güneybatı doğrultulu bir depresyonla birbirlerine bağlanır. Tektonik çöküntü ile oluşan bu ovalar, önce volkanik alanlardan çıkan piroklastik materyallerle sonradan dağlık alanlardan gelen alüvyal dolgularla doldurularak, alüvyal dolgu ovaları olarak karşımıza çıkmaktadır. Pleistosen'den itibaren akarsularca yarılan bu alanlar, dağlık alanların kenar kesimlerinde plato karakterini almıştır. Kenarlarında geniş alanlar boyunca uzanan birikinti koni ve yelpazeleri dikkat çekicidir.

Kuzeybatıda Melendiz Dağı ve Göllüdağ ile çevrili olan Melendiz Ovası, geriye aşınılma batıdan bölgeye sokulan Melendiz suyu ve kolları ile yarılarak boşaltılmış geniş bir düzlük alandır.

Diğer taraftan dağlık alanlar arasında akarsu vadileri boyunca uzanan akarsu boyu ovaları da görülmektedir. Güneyde Tabur Dağı önlerinde bulunan Kılan Ovası, doğuda Hanağzı dere boyunca uzanan ova ile Kemerhisar güneyindeki Ovacık Ovası başlıcalarıdır.

Akarsular
Karasu Deresi, Çiftehan çayı, Ecemiş Suyu, Uluırmak başlıca ana akarsuları oluştururlar.

Karasu: Aktaş yakınlarından doğarak, kuzey-güney doğrultusunda uzanırken Gümüşler'den Kereci Deresini, Niğde Şehir merkezini geçtikten sonra uzantı deresi ni alır. Yer altı ve kaynak sularıyla da beslenen Karasu'da Bor ovasında kaybolur. Üzerinde Akaya barajı yer alır.

Çiftehan Çayı: Seyhan Nehri'nin kollarından biri olan Çiftehan Çayı, Adana-Ankara karayolu ve demiryolunun kenarından akarak ili terk etmektedir. Çaya Torosların eteklerinden yüzeye çıkan Şekerpınarı kaynak suyu ve birçok dere katkıda bulunur. Bunlardan bazılarının suları yazın tamamen kurur. Çay bir süre sonra Ömerli ve Kırkgeçit derelerini bünyesine alarak Çakıt Suyu adını alır.

Çakıt Suyu Ulukışla Pozantı arasında Çakıt Vadisi'ni meydana getirerek Orta Toros Dağları'nı kuzey-güney doğrultusunda yarmıştır.

Ecemiş Suyu: Kaynağını Aladağ'dan alır. Kuzeydoğu -Güneybatı doğrultusunda ilerlerken, Çamardı yakınlarında İçkuyu Deresini alarak Yelatan Güneyinde İl sınırlarından çıkarak, Seyhan kolu Güngör Deresine karışır.

Uluırmak: Melendiz dağlarında doğduktan sonra, Asmasız ve Ramat kısımlarından gelen kaynak suları ile beslenir. Çiftlik ve Melendiz Ovasını geçerek Ihlara Vadisine ulaşır.

Göller

Niğde ilindeki, göller bakımından zengin olmamakla birlikte oluşum ve gelişimleri birbirinde farklı göllere de sahiptir.

Aladağlar ve Bolkarlar üzerinde buzul aşılımıyla oluşmuş sirk gölleri yer almaktadır. Akgöl, Alagöl, Çinigöl, Yedi Göller, Karagöl başlıcalarıdır. Hasandağı, Göllüdağ üzerinde volkanik krater gölleri yer alırken kuzeydeki Narlıgöl ise volkanik çöküntü maar gölü olarak oluşturulmuştur. Narlıgöl yer altından sıcak su kaynaklarıyla beslenmesi nedeniyle minarelce zengin, suları acı bir göldür.

Diğer taraftan akarsu yatakları önünde sulama amacıyla inşa edilen setlerin gerisinde de suların toplanmasıyla baraj göller oluşmuştur. Melendiz Dağlarından gelen Kırkpınar ve Baldıra dereleriyle beslenen Gebere Barajı 1939-1941 yılları arasında inşa edilmiş. Gümüşler Barajı'na, hemen gerisindeki dağlık alanlarda inen sular toplandığı içinde bol miktarda aynalı sazan balığı yaşamaktadır. Karasunun aşağı mecrası üzerine kurulu olan Akkaya Barajı, Koyunlu, Dikilitaş, Azatlı, Hacıbeyli ve Murtaza Gölleri de sulama amacıyla yapılmış diğer göllerdir.

İklim

Niğde'de Orta Anadolu'nun tipik kara iklimi görülür. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır. Yağışların kar hali kışın, yağmur haline ise ilkbaharda rastlanmaktadır.

Sıcaklık: En sıcak ay ortalaması temmuz ayına, en soğuk ay ortalaması ise ocak ayına rastlanır. Gerek mevsimler arasındaki sıcaklık farkı, gerekse gece ve gündüz arasındaki sıcaklık farkı, kara ikliminin en karakteristik örneğidir.

Niğde'de yapılan gözlemlere göre en yüksek ortalama sıcaklık 29,4 derece ile Temmuz ayına, en düşük ortalama sıcaklık ise -4,6 derece ile Ocak ayına rastlar.

Yağışlar: Niğde'de yıllık yağış ortalaması 330 mm'dir. Yağışın en fazla olduğu ay ortalama 47 mm ile nisan, en az olduğu ay ise ortalama 4,5 mm ile Ağustos ayıdır.

Nemlilik: Niğde'de ortalama nispi nem %56'dır. Nemin en fazla olduğu ay %80 ile şubat, en düşük ay %28 ile ağustos ayıdır.

Ekonomi

Niğde ilinin ekonomisi çoğunlukla tarıma dayanır. Sanâyileşme son senelerde gelişmeye başlamıştır.

Termal
Niğde'nin Çiftehan beldesi kaplıcalarıyla tanınan turizm merkezidir.

Tarım
Niğde, Anadolu'nun buğday ambarı sayılan 10 il arasında yer alır. Türkiye'de en çok elma bu ilde Sazlıca kasabasında yetişir. Elmadan sonra patatesi meşhurdur. Patates üretiminde Türkiye'de birinci sıradadır. 2019 yılında 716 bin ton patates üretilmiştir. Niğde'de geliştirilen yerli patates tohumuna 'Nahita' adı verilmiştir. Niğde ili beyaz baş lahana üretiminde 2. sıradadır. Niğde'de Bor İlçesi'nde Kaynarca lahanası üretilmektedir. Lahana tarımı Kaynarca Köyü civarında yoğunlaşmıştır. Bunlara ilâveten baklagiller, ayçiçeği, patates, buğday, arpa, çavdar, fasulye, nohut, sarımsak ve şekerpancarı da yetişir.

Sebzecilik önemli değildir. Fakat meyvecilikte ileri durumdadır. Merkez ilçe, Bor, Çamardı ve Kemerhisar'da geniş elma bahçeleri vardır. Misket elması meşhurdur.

Bağcılık da önemli yer tutar. İç Anadolu'da üzüm yetiştirmede en önde gelen illerdendir. Kemerhisar üzümü oldukça meşhurdur. Gübreleme, sulama, modern tarım araçlarının kullanılması ve ilâçlama hızla artmaktadır. Her çeşit üründe verim seneden seneye artmaktadır.

Darboğaz bölgesinde yetiştirilen kirazlar yurt içinde ünlü olduğu kadar yurt dışına da ihraç edilir. Lezzeti ve iriliğiyle meşhurdur. Son zamanlarda Çamardı bahçelerinde de kiraz üretimi yaygınlaşmıştır.

Hayvancılık
Küçükbaş hayvancılığı önemlidir. Büyükbaş hayvan sayısı da artmaktadır.

Ormancılık
Niğde ilinde orman varlığı çok azdır. Orman ve fundalıklar il topraklarının %3'ünü kaplar. En çok rastlanan ağaç türü kayın, meşe, çam, dışbudak ve köknardır. Daha çok Aladağların eteklerinde olan ormanlar 2400 hektar arâziyi kaplar. Senede 4 bin m³ sanâyi odunu ile 5 bin ster yakacak odun elde edilir.

Madencilik
Niğde ili mâden bakımından oldukça zengin sayılır. Başlıca mâden rezervleri demir, çinko, kurşun, cıva, volfram, bakır, kükürt, gümüş, altın, antimon, kaolin ve alçıtaşıdır. Fakat işletilen mâden yatakları demir, çinko, antimon, kaolin ve alçıtaşıdır. Ulukışla'daki alçıtaşını Azot Sanâyi A.Ş. işletir. Senede yaklaşık 100 bin ton alçıtaşı çıkarılmaktadır.

Ulaşım

Niğde ili İç Anadolu ile Kuzey ve Batı Anadolu'yu güney ve doğuya bağlayan önemli demiryolu ve karayollarının kavşak noktasıdır. Türkiye'nin dörtyanı ile ulaşım irtibatı vardır. Demiryolu bakımından, Batı Anadolu'yu doğu ve güney illerimize, Suriye ve Irak'a bağlayan demiryolunun üzerindedir. Konya-Adana demiryolu, Niğde'nin güneyinde Kardeş Gediğinde ikiye ayrılır. Bir kol Adana'ya bir kol Kayseri'ye gider. Ulukışla-Bor-Niğde Kayseri'ye giden demiryolu üzerindedir. Ankara'yı Adana'ya bağlayan E-5 karayolu Ulukışla'dan geçer. Burada ikiye ayrılıp, biri İçel'e diğeri Niğde'ye gider. (Bakınız:Çaykavak Geçidi)

 Sanâyi
Niğde ilinde sanâyi 1980 senesinden sonra ve bilhassa son senelerde gelişmeye başlamıştır. 1964'te 10 kişiden fazla işçi çalıştıran sanâyi işyeri 3 iken, günümüzde bu sayı 50'yi aşmıştır.

Başlıca sanâyi kuruluşları; çimento fabrikası, Bor şeker Fabrikası, un fabrikaları, peynir-tereyağ fabrikası, Niğde Meyve suyu ve Gıdâ Sanâyii A.ş., beton direk fabrikası, biriket-tuğla fabrikaları, Ulukışla Alçıtaşı ışletmesi, otomobil yedek parça (rotbaşı, rotel ve rot çubuğu) îmâl eden fabrika ve Birko Halı Fabrikası. Ayrıca Niğde'de Tekir markalı su fabrikası da mevcuttur. Aynı marka adı altında doğal maden suyu üretim tesisi inşaatı da son hızla sürmektedir.

 Niğde Gazozu
Türkiye'de üretilen en eski gazlı içeceklerdendir.

Üretimine 1962 yılında İsmet Olcay tarafından 44 metrekarelik bir dükkânda başlandı. Niğde gazozu bugün Niğde Meşrubat ve Gıda Sanayi Ticaret Limited Şirketi tarafından yıllık 8 milyon şişenin üzerinde bir kapasiteye sahip fabrikada üretilmektedir. Az şekerlidir ve frambuaz aroması içerir.

 Konum

 Kültür
Niğde kültürü, İç Anadolu bölgesinin Konya ve Kayseri illerinden ve Doğu Akdeniz bölgesinin Adana ve Mersin illeri kültürlerinden etkilenmiştir.

 Yöresel kıyafetler
Kadınlar biri günlük ev elbisesi diğeri kişilik denen husûsî günlerde giymek üzere bulundurdukları iki türlü elbise giyerler. Eskiden başlarına yazma örter, boyunlarına değirme alır, üzerlerine bindallı giyerlerdi. Ayağa ise kaloş kundura giyilirdi.

Erkekler başlarına püsküllü fes giyerlerdi. Gövdeye yakasız mintan ve bunun üzerine cepken giyilirdi. Cepken kolsuzdur. Omuz başları kol gibi uzanır. Göğsü işlemelidir. Şalvarın cep ağızları ve yanları işlemelidir. Çoraplar yünden ve ayağa ise kaloş ayakkabı, yemeni veya çarık giyilirdi.

 Yöresel oyunlar
Niğde ili halk oyunları ve halk türküleri bakımından da çok zengindir. Müzik; yumuşak, içli ve coşkuludur. Niğde'de "Halay"a Alay'' denir ve en çok tutunan oyundur. Diğer oyunları ise; Niğde Bağları, Çekin Alay Düzülsün, Hop Cilveli, Hop Dündarlı, Develi, Ansam, Hora, Tombili, Ufacık, Menberli, Sarıyıldız, Naciye, Kanacak, 3 Ayak ve Topal Koşma'dır.

Niğde yemekleri
Niğde yöresine özgü bazı yemek ve tatlılar aşağıda listelenmiştir:

Niğde tavası, söğürme, soğan çoğanı, cevizli erişte, tandır ve çanak fasulyesi, zomu, mangır çorbası, oğma çorbası, öfeleme çorbası, düğcük çorbası, yoğurtlu çorba, sütlü çorba, nohutlu çorba, pancar çorbası, erişte pilâvı (Kesme Pilavı) ve çorbası, tarhana çorbası, kuskus pilavı ve çorbası, üzüm baranası, kabak köftesi, kabak musakkası, ditme, tirit, söğürme, valu söğürme, tatlı havu, ayvan baranası, soğan yahnisi, ekkabağı, papara, yumurtalı taze fasulye, kaygana, maklube ve  püresi en meşhur yemeklerindendir.

Tatlılar

Paluza, Aşı çorbası, Kaşık Kayganası, Kuru kayısı tatlısı, köfter tatlısı, cimcik tatlısı, sarı kiraz reçeli.

Şive
Prof. Dr. Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması adlı çalışmasına göre Türkçenin Niğde ilinde kullanılan şivesi Batı Anadolu ağızları içindedir ve Ankara, Haymana, Balâ, Şereflikoçhisar, Çubuk, Kalecik, Kırıkkale, Kızılırmak, Çorum, Yozgat, Kırşehir, Nevşehir, Kayseri, Şarkışla, Gemerek bölgelerinde konuşulan ağız ile aynı alt  sınıftadır..

Turizm
Niğde doğal güzellikleri, kültürel varlıkları ve termal kaynakları ile turizm açısından önemli cazibelere sahiptir.

Niğde Etnografya ve Arkeoloji Müzesi

1957 yılında Akmedrese, Niğde Müzesi olarak ziyarete açılmıştır. 1977 yılında yeni binasına taşınan müzenin 20 Kasım 1982'de ilk teşhir tanzimi yapılmıştır. Daha sonra 20 Kasım 2001'de yeni teşhir ve tanzimi  tamamlanarak, müze yeniden hizmete sunulmuştur.

Niğde Arkeoloji Müzesi'nde Antik Çağa ait eserlerle, Selçuklu ve Osmanlı devrine ait 12 bin eser sergilenir. Sergilenen önemli eserlerden biri Niğde Stelidir. Ayrıca yaklaşık bin yıllık olduğu belirtilen Sarışın Rahibe ile 4 çocuk mumyası da ilginç örnekler arasında yer almaktadır.  Akmedrese de müze olarak kullanılmaktadır.

Türkler öncesi eserler

Tyana Harabeleri
Bor ilçesinin Kemerhisar bucağı yakınındaki şehir kalıntıları, Geç Hititler tarafından M.Ö. 2000 yılında yapılan önemli bir merkez olan Tyana şehrine aittir.

Göllüdağ Harabeleri
Niğde'nin 40 km kuzeyinde Bozköy ve Kömürcü köyleri arasında Göllüdağ'da bir Hitit şehridir. Şehir kalıntıları 3 km²'dir ve surlarla çevrilidir. MÖ 8. asırda yangın neticesi yıkılmış ve bir daha yapılmamıştır. Savaş ve tapınak kalıntıları vardır.

Kaya Kilise ve Manastırlar
Roma ve Bizans devrinde Ihlara Vadisinde kayalara oyulmuş kilise ve manastırlar olup, bâzısı bir saatte gezilecek kadar büyüktür.

Tyana Su Kemerleri
Geç Hititler tarafından M.S. 2. ve 3. yüzyıllar arasında yapılmıştır. Roma havuzundan itibaren Kemerhisar Kasabası içlerine kadar ki bölümde kemerler toprak altındadır. Kalan bölümdeki ve kazı alanına kadar olan kemerler ise toprak üzerindedir Halen büyük bir bölümü ayakta bulunan su kemerleriyle Roma havuzuna su taşınmaktaydı.

Roma Havuzu
Niğde İli, Bor İlçesi, Bahçeli Kasabası kuzeyinde kasaba merkezine yaklaşık 3 kilometre mesafede yer almaktadır. Roma Dönemi'nde Trojan ve Hadrian Dönemi'nde M.S. 2'nci yüzyılda inşa edilmiştir. Etrafında geniş yeşil alan vardır, genellikle piknik tarzı aktiviteler için kullanılır.

Eski Gümüşler Manastırı

Kapadokya bölgesindeki en büyük manastırlardan birisi ve 10. yüzyıl Bizans sanatının Anadolu'daki günümüze iyi korunarak gelmiş örneklerindendir. 1973 yılında arkeolojik sit alanı ilan edilmiştir.

Selçuklu ve Anadolu Beylikleri eserleri

Niğde Kalesi

Eski Niğde şehrinin bulunduğu tepeyi çevreleyen kale üç surla çevrilmiştir. Kitabesi olmadığı için kalenin tarihi hakkında kesin bir şey söylemek mümkün değildir. Alt duvarlarında Arap-Bizans çeşnisi var ise de MÖ 8'inci asırda yapılmış olma ihtimali vardır. Kale 1740 yıllarında Sadrazam İshak Paşa tarafından onarılmıştır. Safevî ve Akkoyunlu tehlikesi sona erince kale tamir ettirilmemiştir.

Birçok yeri yıkılmış olan kalenin bedenlerinin bir kısmı evlerin duvarı olmuştur. Bugün tepenin kuzeydoğusunda bir hisarı içine alan kısım ayakta kalabilmiştir.

2021 yılı itibarıyla Kale çevresinde yenileme projesi başlamış ve bu bölgedeki evlerin önemli bir kesmi yıkılmıştır. Tarihi dokuyu yeniden canlandırılacak bir proje planlanmaktadır.

Alâeddin Camii

I. Alâeddin Keykubad zamânında Niğde Sancakbeyi Zeyneddin Başara tarafından 1233'te yaptırılmıştır. Selçuklu sanatının günümüze kadar en iyi korunmuş eserlerinden birisidir.

Niğde'nin en eski camisi olup Mîmar Sıddık bin Mahmud ve kardeşi Gazi yapmıştır. Sarı ve kül renkli kesme taştan yapılan câminin doğu kapısı son derece güzel geometrik motiflerle süslüdür. Cami süslemeleri bakımından Selçuklu devrinin en kıymetli eserlerinden biridir. Caminin kapısı yılın belli bir zamanında sabahın ilk ışıklarının kapıya vurmasıyla kapıda bir kız silüeti görülür. Rivayete göre caminin mimarı hükümdarın kızına aşık olur ve kızın güzelliğini motiflere işler.

Sungur Bey Câmii ve Türbesi

İlhanlılar Döneminde Niğde Valisi olan Sungur Bey tarafından yaptırılan caminin inşa tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Yapının minberindeki başka bir kitâbede Sungur Bey ile Ebû Said Bahadır Han'ın adı geçmektedir. Bundan dolayı yapının 1316-1335 yılları arasında inşa edildiği düşünülmektedir. Sungur Bey'in türbesi de caminin yanında bulunmaktadır.

Şah Mescidi

Mescidin inşa kitabesi yoktur. Ancak yapı plan, inşa, teknik, malzeme ve mihrabı bakımından yakınındaki Hanım Cami'ye (1452) benzemektedir. Mescidin yapımı Karamanoğulları zamanına 15. yy. ortalarına tarihlenmektedir. Bazı onarımlarla günümüze gelen camii, orijinal özelliğini yitirmiştir.

Hanım Camii

Alâaddin Tepesi'nin doğusunda olup 1452'de yapılmıştır. Arife Hanım tarafından tamir ettirildiği için Hanım Camii olarak bilinir. Karamanoğulları devri eseridir.

Ulu Cami (Bor)

Bor ilçesindedir. Karamanoğlu Alâaddin Bey tarafından 1410'da yaptırılmıştır. Cami dikdörtgen biçimindedir.

Ak Medrese

Karamanoğlu Alâaddin Ali Bey tarafından 1409'da yaptırılmıştır. Adını kapısındaki beyaz mermerden alır. Selçuklu mîmarî tarzının çok güzel bir örneğidir. Ali Bey Medresesi de denir. 1936'da restore edildikten sonra arkeoloji müzesi olarak kullanılmaktadır. Geometrik motiflerle süslü giriş kapısı çok güzeldir.

Hüdâvend Hatun Türbesi

Moğol İlhanlı valisi Sungur Bey zamânında, IV. Kılıç Arslan'ın kızı Hüdavend Hâtun tarafından 1312 senesinde yaptırılmıştır. Sekizgen plânlı yapı içten kubbe, dıştan piramit çatı ile örtülüdür. Doğusunda bulunan taçkapı yıldız geçmeler ve çeşitli motiflerle süslenmiştir.

Gündoğdu Türbesi

Hüdavend Hatun Kümbetinin yanındadır. 1344'te ölen Hakkı Besvap için yaptırılmıştır. Kare plânlı yapı içten kubbe, dıştan piramit çatı ile örtülüdür. Türbenin kapısı geometrik, bitki ve örgü motiflerinden meydana gelen kuşaklarla çevrilidir.

Sungurbey Kütüphanesi

Emîr-ül-ümerâ Seyfeddîn Sungur Ağa tarafından 1335 senesinde yaptırılmıştır. Günümüzde İl Halk Kütüphanesi olarak kullanılmaktadır.

Osmanlı Devleti eserleri

Paşa Camii

On beşinci asra ait Osmanlı eseridir. Ali Paşa tarafından yaptırılan camiyi oğlu Murad Paşa genişletmiştir. 1909'da tamir gören caminin yanında türbe ve çeşme vardır.

Öküz Mehmet Paşa Kervansarayı

Ulukışla ilçesinde yer almaktadır. 1615-1616 yıllarında Osmanlı sadrazamlarından Mehmet Paşa tarafından inşa ettirilmiştir. Osmanlı İmparatorluğundan günümüze kadar yaşayan en büyük kervansaraylardan olma özelliğini taşımaktadır. 2006-2007 yıllarında Kayseri Vakıflar Bölge Müdürlüğü tarafından restore edilmiştir.

Dışarı Camii

On altıncı asır Osmanlı eseridir. Tek kubbelidir. İnce işçilikli ve sedef kakmalı minber Sungur Bey Camiinden getirilmiştir.

Niğde Kalesi Saat Kulesi

Kalenin eski batı burcu üzerine yapılmış bulunan saat kulesi 19. yüzyıla tarihlenir. Niğde'nin sembolü olarak da kabul edilir. Kitabesi olmadığı için hakkında fazla bilgi yoktur.

Kiliseler
Niğde'de 1800'lü yılların başlarında yapılmış birçok kilise bulunmaktadır. Mimari yapı tarzları birbirine çok yakındır. Dikdörtgen, basit haç planlı, üç nefli, üç apsisli, yarı açık narteksli, kırma çatılı ve yontu taştan yapılmış bazilikalardır. Mimarisine büyük önem verilen çatı kaplamaları çeşitlilik arz eder. İç bezemelerindeki kalem işlerinde geç dönem Türk-Barok üslubunun izleri görülür. Kiliselerin çoğu ziyarete kapalıdır; sadece dışarıdan görülebilmektedir. Bir kısmı camiye çevrilmiştir. Bugün bir kısmı sosyal amaçlı kullanılan kiliselerin, bulundukları yerler; Yukarı Kayabaşı, Sungurbey Mahallesi Rum kilisesi, Eski saray mahallesi Ermeni Kilisesi, Kumluca, Hamamlı, Konaklı, Fertek, Küçükköy, Yeşilburç, Ballıköy, Hançerli, Hasaköy ve Dikilitaş, Altunhisar, Ovacık, Uluağaç, Kiçağaç, Tırhan, vb. yerlerde geç Osmanlı döneminde yapılmış kiliseler mevcuttur. Bu kiliseler yörede önceki on yıllarda önemli bir Hristiyan yerleşiminin olduğunun göstergeleridir.

Andaval Kilisesi

Aktaş beldesinde bulunan Andaval Kilisesi uzun süre çalışmalar sonunda ziyarete açılmıştır. Kentin önemli tarihi değerlerinden biri olan Kilise, hem Hristiyanlığın yayılması hem de daha önceki dönemlerde sahip olduğu konumla önemli ziyaret noktalarından biridir.

Geleneksel Evler
Niğde'de pek çok tarihi ev ve konak bulunmaktadır. Bunların bir kısmı korum altına alınmıştır.

Doğal turistik yerler

Demirkazık Tepesi

Çok güzel manzaraları olan bu dağ yaz ve kış ayrı güzelliklere sahiptir. Kayakevinin bulunduğu bu dağ, kış sporlarına müsâittir. Dağcılık tesisleri ve alabalık üretme çiftliği vardır.

Demirkazık'ta bulunan Spor Tesisleri, olimpik branşlarda hizmet veren sporcuların yararlandığı bir merkezdir.

Köşk

Bor ilçesinin Bahçeli kasabasında yeşillik ve sulak bir mesire yeridir.

Ketençimen yaylası

Suyu bol, manzarası güzel ve yeşil bir yayladır. Dağda bulunur ama yüksek değildir. Çok büyük bir yayla olup düzlüğü de türkülere ilham kaynağı olmuştur. Niğde'de bulunan en büyük yüzölçümüne sahip yayladır. 2021 yılında tamamlanan kayak merkezi ile kış turizmine açılmıştır.

Değirmenli Damlataş Mağarası

Sulardan oluşan sarkıtlarla ve elektrikli aydınlatmasıyla görülmeye değer bir yerdir.

Çiftehan Kaplıcaları
Niğde'nin Ulukışla ilçesine bağlı Çiftehan köyündedir.

Kronoloji
 MÖ 7000-5000 Neolitik Dönem
 MÖ 3000-2000 İlk Tunç Çağ
 MÖ 2001-1750 Hitit Krallık Dönemi
 MÖ 1650-1460 Hitit İmparatorluk Dönemi
 MÖ 1170-710 Tabal Geç Hitit Prensliği Dönemi
 MÖ 710-620 Asur Egemenliği
 MÖ 612-590 Kilikya Krallığı Dönemi
 MÖ 590-550 Medler dönemi
 MÖ 550-532 Persler Dönemi
 MÖ 332-İS.17 Kapadokya krallığı dönemi
 MS 17-395 Roma dönemi
 395 Bizans Egemenliğinin başlaması
 699 Araplar'ın Aksaray'ı Bizanslıların Elinden alması
 707 Arapların Niğde'yi ele geçirmesi
 729 Arapların Aksarayın yeniden alması
 805 Harunü 'r Reşid'in Aksarayı alması
 832 Abbasi halifesi El-Memun döneminde Niğdenin Onarılması
 965 Bizanslıların Niğde ve Aksarayı ele geçirmesi
 1097 Niğde ve Aksarayın haçlıların eline geçmesi
 1155 2. Kılıç Arslanın ile Danişmetli Yağı Basan'ın Aksaray önlerinde karşılaşması ve çatışmanın araya giren din adamları tarafından önlenmesi
 1186 2. Kılıç Arslan'ın ülkeyi 11 oğlu arasında paylaştırması ve Niğde Arslan şahın payına düşmesi
 1211 1. İzzeddin Keykavusun Niğde vağliliğine Zeyneddin Başarıyı atması
 1249 2. İzzedin Keykavus ile VI. Kılıç Arslan'ın Aksaray önlerinde savaşması ve 5. Kılıç Arslan'ın yenilmesi
 1256 İlhanlı ordusunun Aksaray'ı yağma ve yıkıma uğratması
 1276 Niğde valisi Hatiroğlu Şerefeddin'in ayaklanarak Memluk Sultanı Baybars'ı Anadolu'ya çağırması
 1277 Karamanoğulları'nın Aksaray'ı kuşatması
 1300 Şiddetli kuraklık ve kıtlıktan Aksaray Niğde halkının büyük zarar görmesi
 1365 Karamanoğulları'nın Eretna Beliği'nden Niğde ve Aksarayı almaları
 1398 Niğde ve Aksarayın Osmanlı Ülkesine katılması
 1402 Timur'un Niğde ve Aksarayı Karamanoğullarına geri vermesi
 1420 Memluklar'ın Niğde'yi ele geçirmeleri
 1421 Karamanoğlu Ali bey'in Niğde'ye çekilmesi ile Karamanoğlu Beylik topraklarının 2'ye bölünmesi
 1466 Niğde ve Aksaray'ın kesin olarak Osmanlıların eline geçmesi
 1574 Suhtilerin Niğde'de saldırı düzenlenmesi
 1584 Celali elebaşısı Kiziroğlu Mustafa'nın adamlarının Niğde Yöresini talan etmesi
 1603 Celali elebaşısı Tavil Mehmedin Niğdeyi yagmalaması
 1849 Niğde'nin sancak merkezi olması

Spor

Profesyonel liglerde mücadele eden futbol takımı Niğde Anadolu 2022-2023 sezonu itibarıyla 3. Lig'de oynamaktadır. Futbol Türkiye Kupası 'nda  Niğde Anadolu ilk iki turu geçtikten sonra 3. turda elenmiştir. Voleybol bölgesel liglerinde 2 erkek, 2 kadın takımı yer almıştır.

Şehrin uzun süre hizmet veren 5.000 kişilik Niğde 5 Şubat Stadı yenilenmek üzere yıkılmış ancak henüz yerine yenisi yapılamamıştır. Niğde Anadolu maçlarını Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi içindeki Kampüs Stadı'nda oynamaktadır.

Diğer spor tesisleri arasında Gençlik Spor Bakanlığı'a bağlı Olimpik Kapalı Yüzme Havuzu, Belediye'ye ait Yarı Olimpik Yüzme Havuzu bulunmaktadır. Ayrıca Bor 100.Yıl Spor Salonu (1.500) da faaliyettedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Niğde Valiliği
 Niğde Belediyesi
 YerelNET Niğde

Kapadokya

Niğde (il)


Samuel Standidge Boden (born 4 May 1826 in East Retford, Nottinghamshire; d. 13 January 1882 in Bedford Square, London) was an English professional chess master.

The mating pattern "Boden's Mate" was named after the mate that occurred in one of his games, Schulder–Boden, London 1853. There is also a line in the Philidor Defence named after him, based on one of his games against Paul Morphy.

Morphy was of the opinion that Boden was the strongest English master, even though Barnes had a better record against him than Boden.

He was the author of A Popular Introduction to the Study and Practice of Chess, published anonymously in 1851.

References

External links

 Remembering Samuel Boden from British Chess News
Boden gambit by Dany Sénéchaud on Mieux jouer aux échecs

1826 births
1882 deaths
British chess players
19th-century chess players

Samuel Boden


Der Große Preis von Belgien 1951 fand am 17. Juni auf dem Kurs von Spa Francorchamps in Spa statt und war das dritte Rennen der Automobil-Weltmeisterschaft 1951.

Hintergrund
Nur 13 Fahrer hatten sich für das Rennen gemeldet. Je 3 Werkswagen von Alfa Romeo und Ferrari, die restlichen sieben verteilten sich auf diverse Privatfahrer, die alle mit Talbot antraten. Die Alfa Romeo fuhren ohne die Zusatztanks und hatten darüber hinaus die Sorge, dass eine zu kurze Getriebeübersetzung, die die Motoren auf der langen abschüssigen Masta-Geraden überdrehen könnten. Für das Rennen standen dann größere 19-Zoll-Hinterräder zur Verfügung, womit das Problem ausgeglichen werden sollte. Durch die fehlenden Zusatztanks mussten die Alfa-Romeo zwei Mal stoppen, während die Ferraris mit einem Stopp auskamen. Dies sorgte für eine gewisse Nivellierung der Chancen. Die Talbots kamen sogar ganz ohne Tankstopp aus, waren aber pro Runde durchschnittlich eine halbe Minute langsamer, sodass sich dieser Vorteil nicht auswirkte.

Training
Das Training wurde von den italienischen Werksteams dominiert, wobei sich Fangio im Alfa-Romeo die Pole-Position sicherte. Er war damit 3 Sekunden schneller als der Zweite Farina auf dem gleichen Wagen, 11 Sekunden vor dem langsamsten Werkswagen (Sanesi im Alfa Romeo) und fast eine Minute schneller als der letzte Starter im Feld. Die ersten fünf unterboten den offiziellen Rundenrekord aus dem Vorjahr.

Rennen
Villoresi gewann der Start und konnte sich zwei Runden lang an der Spitze des Feldes halten. Danach fiel er Runde um Runde bis auf den vierten Platz zurück, Farina übernahm die Spitze vor dem schlecht gestarteten Fangio, der sich erst ab Runde 6 auf den zweiten Platz vorkämpfen konnte. Einige Runden später bekamen die Ferrari erste Probleme. Taruffi fiel in der neunten Runde mit gebrochener Hinterachse aus und Villoresi musste eine Runde danach einen kurzen Stopp einlegen um eine gelockerte Ölleitung fixieren zu lassen. In Runde 11 kam für Sanesi das Aus infolge eines überhitzen Motors. Kurz vor Halbzeit begannen die regulären Boxenstopps mit Farina als erstem Boxengast, was Fangio an die Spitze spülte, der jedoch eine Runde später ebenfalls anhielt.
Fangios Boxenstopp verlief jedoch alles andere als problemlos, da sich die Radmutter hinten links nicht von der Nabe lösen ließ. Eine Speiche des Rades hatte sich in die Nabe verkeilt, sodass die gesamte Nabe getauscht werden musste. Die Reparatur kostete ihn über 15 Minuten und er hatte danach vier Runden Rückstand auf die Spitze. Farina fuhr einem ungefährdeten Sieg entgegen und gewann vor Ascari und Villoresi. Bester Talbot-Fahrer wurde Louis Rosier als vierter.

Meldeliste

Klassifikation

Startaufstellung

Rennergebnis

WM-Stand nach dem Rennen
Die ersten fünf bekamen 8, 6, 4, 3 bzw. 2 Punkte; einen Punkt gab es für die schnellste Runde. Es zählen nur die vier besten Ergebnisse aus acht Rennen. (*) schließt den Punkt für die schnellste Runde ein, gleichfarbig markierte Felder zeigen eine Fahrzeugübernahme (Punkteteilung) an.

Weblinks
 Ergebnisse

Einzelnachweise
 Lang, Mike: Grand Prix! 1950–1965; Haynes Publishing Group, Sparkford Sommerset 1981 (engl.), ISBN 978-0-85429-276-9.

1951
Belgien
Sportveranstaltung in Stavelot

Großer Preis von Belgien 1951


تاريخ الميلاد 20 فبراير 1938

فريدة الشوباشي كاتبة صحفية وإعلامية مصرية وهي رئيسة جمعية حقوق المواطن في مصر.
ولدت فريدة الشوباشي في مدينة القاهرة بمصر، كانت مسيحية ثم أسلمت، وهي أرملة علي الشوباشي المثقف اليساري شقيق الكاتب شريف الشوباشي وابن الأديب محمد مفيد الشوباشي.
لفريدة كتابات ومقالات في عدد من الجرائد المصرية المعارضة تحديدا، لديها برنامج سياسي اجتماعي على قناة النيل للأخبار وهو «مطلوب للتعقيب»، كما أن لديها عدة مؤلفات منها «عبارة غزل» و«الخاتم والخاتم» هي مجموعة قصصية. تزوجت وهي مسيحية من الكاتب اليساري علي الشوباشي. قالت فريدة أنها اعتنقت الإسلام بعد أن قرأت سيرة عمر بن الخطاب، لتتعمق بعد ذلك في القراءة عن الإسلام لترسل لزوجها بعد ذلك -وكان في المعتقل وقتها- لتخبره بتحولها إلى الإسلام، وفي 12 يناير 2021 ترأّست الجلسة الإجرائية لمجلس النواب المصري لتصبح أول سيدة في تاريخ الحياة النيابية تترأس البرلمان المصري.

من مسيرة حياتها

نشأت فريدة الشوباشي (وهي اتخذت اسم زوجها علي الشوباشي) في أسرة مسيحية وتقول أنها عرفت منذ صغرها قدرتها المتميزة في استيعاب ما تقرأ. فكان كل ما تقرأه يعلق في ذهنها بسهولة. وكان تعليمها الابتدائي في مدرسة فرنسية، فنشأت تتقن اللغة الفرنسية حتى أنها كانت تعطي فيها دروسا خصوصية لتلاميذ يكبرونها سنا. وكانت في ذلك الوقت في سن الثانية عشر من عمرها. وتسرد السيدة فريدة الشوباشي في لقاء على شاشة التلفزيون المصري (2012) أنها كانت صريحة في تفكيرها ومعاملاتها وأنها لا تتراجع عن مبادئها في استبداد الرأي، وهذا ما تتحلى به إلى الآن من كذب في القول والتعبير عن اقتناعها.

وقابلت زميلها علي الشوباشي الذي أحبته في مقتبل العمر، وكانت تدرس الحقوق في الجامعة في ذلك الوقت وأصرت على الزواج منه، وعانى الزوجان من مواقف عائلتها وعائلته بالنسبة لاختلاف ديانتهما، ولكنها أصرت على الزواج من الشخص الذي تحبه. وبعد الزواج بسنتين حدث أن اعتقل زوجها واضطرت للحياة بمفردها طوال فترة غيابه عنها، إلا أنها كانت تراسله دائما وهو في المعتقل.

في أوائل السبعينيات غادر الزوجان مصر إلى فرنسا حيث عمل زوجها علي الشوباشي في الإذاعة الفرنسية. أما هي فقد كانت تأمل العمل مع أحد المحامين المصريين الكبار، كان له مكتب محاماة في فرنسا، إلا أنه توفي مبكرا. وضاعت فجأة فرصتها للعمل في المحاماة هناك. فأشار عليها زوجها علي على أن تعمل في الإذاعة أو التلفزيون الفرنسي. وبعد تراجع قليل بسبب كونها دارسة المحاماة وكيف تعمل في الإعلام؛ إذ يحتاج الإعلام إلى خبرات ومهارات أخرى تختلف عن المحاماة والنظر في قضايا. ولكنها التحقت بعد ذلك بتلفزيون مونت كارلو. وكان اهتمامها الأول هو أن تمثل بلدها مصر والبلاد العربية، وعلى الأخص المشكلة الفلسطينية وشرحها للعالم. وقامت بأحسن تمثيل في شرح قضايا البلاد للغير في الخارج. واستمر عملها في مونت كارلو نحو 26 عاما. فكانت خير سفيرة لبلادها في الخارج.

تتسم فريدة الشوباشي  بوضوح الرؤية والإصرار على الحق، الشيء الذي دفعها إلى تأسيس جمعية حقوق المواطن في مصر. وتساهم في لقاءات كثيرة مع وسائل الإعلام المختلفة لتأييد ثورة 25 يناير 2011، واحترام الحريات، والعمل بجدية على حسن صياغة الدستور المصري الجديد، الذي سوف تعيش عليه البلاد عدة أجيال قادمة؛ وأن يكفل الدستور الجديد الحرية والعدالة وتساوي الجميع أمام القانون.

عملت فريدة الشوباشي  مع أعلام كثيرة من أعلام الأدب والصحافة العربية منهم محمد حسنين هيكل، ونجيب محفوظ وجمال الغيطاني. وقامت بتأليف العديد من الكتب وكانت أول قصة لها تحت عنوان «الإنسان»، وتقوم فريدة الشوباشي حاليا (2012) بتأليف كتاب من المتوقع أن يكون عنوانه «كاتم الصوت».

وصلات خارجية
 أخبار الأدب

انظر أيضاً

 لطفية النادي
 علي الشوباشي
 مجدي يعقوب
 علي مصطفى مشرفة
 فاروق الباز
 عصر العلم
 محبوب الحق
 زها حديد

 عبد المجيد الزنداني
 جمال الغيطاني
 تنمية بشرية
 أحمد زويل
 محمد عبد السلام
 عبد القدير خان
 كمال الملاخ

 علي مصطفى مشرفة
 سليم الحساني
 فاروق حسني
 نيل أرمسترونج
 بروين حبيب
 إيفون بريل
 كريستيانه باكر

مصادر

مواليد القرن 20
أكاديميون مصريون
صحفيات مصريات
مذيعات مصريات
مسيحيون اعتنقوا الإسلام
مواليد في القاهرة
أشخاص من القاهرة

فريدة الشوباشي


An Aloe sobolifera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Susan Carter, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wabuyele. An Aloe sobolifera in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Tanzania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe sobolifera


Le Gantrisch est une montagne du nord-ouest des Alpes bernoises, située entre le Simmental et la vallée de l'Aar, dans le canton de Berne. La montagne se trouve près du col du Gurnigel, d'où elle est généralement escaladée. Un sentier mène au sommet.

Articles connexes
 Alpes suisses
 Parcs naturels en Suisse

Références

Sommet des Alpes suisses
Sommet des Alpes bernoises
Montagne dans le canton de Berne
Éponyme d'un objet céleste

Gantrisch


General Roy Stanley Geiger (January 25, 1885 – January 23, 1947) was a United States Marine Corps four-star general who served in World War I and World War II. In World War II, he became the first Marine Corps general to lead a field army.

Geiger commanded the III Amphibious Corps in the Battle of Okinawa in 1945 before assuming the command of the U.S. Tenth Army upon the combat death of its commander, Lt. General Simon Bolivar Buckner Jr. Geiger successfully led the Tenth Army until relieved by General Joseph Stilwell.

Early life
Geiger was born in Middleburg, Florida.

Education
Geiger attended Florida State Normal and Industrial College. In 1907, Geiger earned a Bachelor of Laws degree from Stetson University College of Law.

Geiger enlisted in the Marine Corps as a private on November 2, 1907, in St. Paul, Minnesota, and was sent to Naval Station Norfolk for his initial training. Geiger spent most of his enlisted time at the Marine Barracks, Washington, D.C.,  where he was also promoted to corporal on June 2, 1908. Following a series of professional examinations and the passing of a Naval Medical Board he accepted his commission as a second lieutenant on February 5, 1909.

U.S. Marine Corps career
Following attendance at the Marine Officers' School at Port Royal, South Carolina, he served as a member of the Marine detachments aboard  and . In August 1912, he was assigned to Nicaragua, where he participated in the bombardment, assault and capture of the hills called Coyotepe and Barranca. Further foreign shore duty followed in the Philippines and China with the First Brigade and with the Marine detachment, American Legation, Peking, China, from 1913 to 1916.

In March 1916, Geiger joined Naval Air Station Pensacola, Florida, as a student naval aviator. He successfully completed the course and was designated a naval aviator in June 1917. He was designated Naval Aviator # 49 (Marine Corps Aviator # 5) on June 9, 1917.

World War I
Further training followed and in July 1918, he arrived in France. He served with 5 Group, Royal Air Force at Dunkirk. He commanded a squadron of the First Marine Aviation Force and was attached to the Day Wing, Northern Bombing Group. He was detached to the United States in January 1919. For distinguished service in leading bombing raids against the enemy, he was awarded the Navy Cross.

Development of Marine Corps aviation between the wars
From December 1919 to January 1921, he was a squadron commander with the Marine Aviation Force attached to the 1st Provisional Marine Brigade in Haiti. Upon return to the United States and after duty at the Marine Flying Field, Marine Barracks, MCB Quantico, Virginia, he attended Command and General Staff School at Fort Leavenworth, Kansas. He graduated in June 1925. Again he went to foreign shore duty, commanding Observation Squadron Two with the First Brigade in Haiti.

In August 1927, he returned to Quantico as a squadron officer and instructor at the Marine Corps Schools, and in May 1928, was assigned to duty in the Aviation Section, Division of Operations and Training, at Marine Corps Headquarters. After attending the U.S. Army War College and graduating in June 1929, he was ordered to Quantico, where he was assigned duty as commanding officer, Aircraft Squadrons, East Coast Expeditionary Force. He returned to Washington and served as the officer in charge, Marine Corps Aviation from 1931 to 1935, a billet currently held by a lieutenant general that is now known as the deputy commandant for aviation.

In June 1935, he returned to Quantico as commanding officer, Aircraft One, Fleet Marine Force. From June 1939 to March 1941, he was a student at the Senior and the Advanced Courses, Naval War College, Newport, Rhode Island. This was followed with a brief tour of duty in the Office of the Naval Attaché, London.

World War II

In April 1941, Geiger made his way from Lisbon to Gibraltar, where he changed from civilian clothes to his military uniform. He had lunch with the governor at Government House, in a visit which lifted British morale in Gibraltar. He was on his way to the Western Desert, as the first U.S. military observer attached to the British 8th Army. In August, he became commanding general, 1st Marine Aircraft Wing, Fleet Marine Force, in which capacity he was found upon the United States' entry into World War II.

On September 3, 1942, he was stationed at Guadalcanal to lead the Cactus Air Force during the early part of the Guadalcanal Campaign. Until November 4, he was commander of the combined Army, Navy and Marines Air Forces stationed here, of which the 1st Marine Aircraft Wing was part. He was awarded a Gold Star in lieu of a second Navy Cross for his service on Guadalcanal.

His citation reads in part, "Despite almost continuous bombardment by enemy aircraft, hostile naval gunfire and shore based artillery, the combined total of Army, Navy and Marine Corps units stationed at Guadalcanal under Major General Geiger's efficiently coordinated command succeeded in shooting down 268 Japanese planes in aerial combat and inflicting damage on a number estimated to be as great ... Sank six enemy vessels, including one heavy cruiser, possibly sank three destroyers and one heavy cruiser, and damaged 18 other ships, including one heavy cruiser and five light cruisers."

Geiger was recalled to Headquarters Marine Corps in May 1943, to become the Director of Aviation. In November 1943, he returned to the field, this time as commanding general of the I Amphibious Corps and led the corps from November 9, to December 15, 1943, in the Battle of Bougainville, for which he was awarded the Distinguished Service Medal.

Redesignated III Amphibious Corps in April 1944, he led this organization in the invasion and subsequent recapture of Guam during July and August 1944, and in the assault and capture of the southern Palau Islands in September and October of the same year. For those operations he was awarded two Gold Stars in lieu of a second and third Distinguished Service Medal.

Geiger led this corps into action for the fourth time as part of the Tenth Army in the invasion and capture of Okinawa. On June 18, 1945, Geiger assumed command of the Tenth Army following the death in combat of Lt. General Simon Bolivar Buckner Jr. for the final five days of the battle. He was relieved by General Joseph Stilwell. To this day, Geiger remains the only Marine Corps officer to have ever held command of a field army. Geiger was appointed commanding general of the Fleet Marine Force, Pacific in July 1945 and was promoted to lieutenant general. Geiger was the only Marine Corps representative at the surrender of Japan aboard the  on September 2, 1945.

He returned to Washington, D.C., and Pensacola, Florida, in September and October 1945 before resuming his duties. Geiger was transferred to Headquarters, U.S. Marine Corps in November 1946.

Geiger was promoted to four-star general posthumously by the 80th Congress to be effective from January 23, 1947.

Awards

Military awards
Geiger's military decorations and awards include:

Army citation
For his part in the action on Okinawa he was awarded the Army Distinguished Service Medal. His citation reads in part:
Going ashore with the early landing elements on April 1, 1945, he began a bitter three-month campaign ... with outstanding professional skill, forceful leadership and unswerving determination, he directed his units ... repeatedly disregarding personal safety to secure a first hand estimate of the battle situation and inspiring his men to heights of bravery and accomplishment.

Other awards and recognitions
 2002 Gen. Roy Stanley Geiger Memorial Parkway. Dedicated the section of highway formerly known as Clay County Road 220 in Florida.
 2011 Stetson University College of Law Hall of Fame. Presented posthumously.
 Marine Corps base Camp Geiger in North Carolina is named in his honor.

Personal life
While Geiger was in Pensacola, Florida, he met Eunice Renshaw Thompson, who became his wife, Eunice Renshaw Geiger. They had two children, Roy and Joyce.

Geiger's daughter Joyce Geiger Johnson (1918-2011) trained to become a member of the U.S. Olympic swim team, but pneumonia prevented her from making it to the 1936 Summer Olympics. She was a Red Cross Chairman in Quantico, Virginia. She also became a field director of the Girl Scouts.

Geiger's son was Roy Stanley Geiger Jr. (1920-2014), who was an Army colonel.

Following a short visit to his home in Pensacola, Florida, Geiger was admitted to Bethesda Naval Hospital. On January 23, 1947, Geiger died of complications from lung cancer in Bethesda, Maryland.

Geiger is buried at Arlington National Cemetery, in Arlington, Virginia.

See also

 United States Marine Corps Aviation

References

Additional sources

External links
 Roy Stanley Geiger at ArlingtonCemetery.net (Unofficial website)
 General Roy Stanley Geiger at usmcu.edu
 LIBERATION: Marines in the Recapture of Guam at nps.gov
 Guam in World War II - War In The Pacific National Historical Park at nps.gov
 Roy Stanley Geiger General, U.S. Marine Corps at militaryhallofhonor.com

1885 births
1947 deaths
Military personnel from Florida
Aerial warfare pioneers
United States Marine Corps World War II generals
United States Marine Corps generals
Governors of Guam
Naval War College alumni
Recipients of the Navy Cross (United States)
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
People from Middleburg, Florida
American military personnel of the Banana Wars
Burials at Arlington National Cemetery
Stetson University College of Law alumni
Recipients of the Navy Distinguished Service Medal
United States Army Command and General Staff College alumni
United States Army War College alumni
United States Marines
United States Marine Corps personnel of World War I
United States Naval Aviators
Deaths from lung cancer in Maryland

Roy Geiger


Parque Medina ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Sie befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Maldonado in dessen Sektor 6. Parque Medina liegt rund zehn Kilometer nördlich der Departamento-Hauptstadt Maldonado und etwa einen Kilometer östlich von San Carlos. Zwischen den beiden Orten fließt der Arroyo Maldonado.

Einwohner
Parque Medina hatte bei der Volkszählung 2011 204 Einwohner, davon 106 männliche und 98 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Infrastruktur

Verkehr
Der Ort befindet sich unweit der Ruta 9. Er ist Haltepunkt regionaler und internationaler Buslinien.

Freizeit und Kultur
Vor Ort befindet sich ein kleiner Zoo. Im Norden Parque Medinas liegt das Estadio Club Atenas. Zudem verfügt Parque Medina über einen städtischen Park und eine Schule.

Weblinks
 Stadtplan von Parque Medina (PDF; 81 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Maldonado

Parque Medina


Suluca aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Suluca, Patnos - Ağrı ili Patnos ilçesine bağlı köy
 Suluca, Lapseki - Çanakkale ili Lapseki ilçesine bağlı köy
 Suluca, Tosya - Kastamonu ili Tosya ilçesine bağlı köy
 Suluca, Muş - Muş ili merkez ilçesine bağlı köy
 Suluca, Salıpazarı - Samsun ili Salıpazarı ilçesine bağlı mahalle

Suluca


නිරවි යුද්ධය හෙවත් සීතල යුද්ධය () යනු 1945 සිට 1991 දක්වා ඇමෙරිකාව,බ්‍රිතාන්‍ය,ප්‍රංශය  හා සෝවියට් දේශය අතර පැවති බල අරගලයයි.මේ සදහා බලපෑ ප්‍රධාන හේතු සාධකය ලෙස දෙවන ලෝක යුද සමය තුල මිත්‍ර ජාතීන් විසින් ඇතිකරගත් එකගතා නිසියාකාරව ක්‍රියාත්මක නොකිරීම හඳුනාගත හැකිය.යුරෝපය තුල ආරම්භ වූ මෙම සීතල යුද්ධය පසුව ආසියාව,මැද පෙරදිග මෙන්ම ලතින් ඇමෙරිකාව දක්වා ද ව්‍යාප්ත විය.දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු තුන්වන ලෝක යුද්දයක ආසන්නයට  ලෝකය ගෙනගිය අවස්ථාවක් ලෙස මෙම සීතල යුද්ධය නොහොත් තුෂ්ණි යුද්ධය හැඳින්විය හැකිය.සීතල යුද්දයේ ප්‍රදාන පාර්ශ්ව දෙක වූ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය හා සෝවියට් දේශය සෘජුව එකිනෙකට විරුද්දව යුද්ද නොකෙරුවත් එක පාර්ශ්වයකට විරුද්දව කරන සටනකදී හෝ යුද්දකදී අනෙකා එම සටනේදී අනෙක් පර්ශ්වයේ විරුද්ද කරුවට යුදමය හා මුල්‍යමය සහය ලබා දීම ප්‍රසිද්ද රහසක් විය.

සීතල යුද්ධය

නිරවි යුද්ධය


Luiz Felipe de Oliveira Nasr  (født 21. august 1992 i Brasília) er en brasiliansk racerkører, der i 2016-sæsonen kører Formel 1 for Sauber.

Historie
Efter at Nasr i 2011 vandt det Britiske Formel 3, skiftede han i 2012 til GP2 Series. Her kørte han til og med 2014.

I -sæsonen blev han test- og reservekører for Formel 1-teamet Williams.

5. november 2014 blev det offentliggjort, at Nasr fra  skulle have et fast sæde hos Sauber. I hans debutløb blev han nummer 5 på Melbourne Grand Prix Circuit. I sæsonen scorede han i alt 27 point, og endte på en samlet 13. plads.

Eksterne henvisninger

 Felipe Nasrs officielle hjemmeside

Formel 1-kørere fra Brasilien
Personer fra Brasília

Felipe Nasr


Muški rukometni klub Trogir (MRK Trogir; Trogir) je muški rukometni klub iz Trogira, Splitsko-dalmatinska županija.
U sezoni 2017./18. klub je osvojio prvo mjesto u 2. HRL - Jug i plasirao se u 1. HRL - Jug.

O klubu
Rukometni klub je u Trogiru osnovan 1948. godine kao rukometne sakcija sportskih društava Radničko fiskulturno društvo "Slaven" i Gimnastičko društvo "Trogir". U početku se igrao veliki rukomet, a sredinom 1950.-ih počinje se i s igranjem tadašnjeg malog rukometa. Klub tada prelazi pod društvo DTO "Partizan", a sredinom 1960-ih se rukometaši i rukometašice izdvajaju u zasebne klubove pod nazivom "Trogir". Do raspada SFRJ, "Trogir" uglavnom igra u Dalmatinskoj ligi (odnosno Hrvatskoj regionalnoj ligi - Jug), uz povremene nastupe u Hrvatskoj ligi, ostajući u sjeni rukometašica.
Osamostaljenjem Hrvatska, klub igra u sezoni 1992. u 2. HRL, a potom u 1.B HRL - Jug. Povremeno nastupa i pod sponzorskim nazivima "Trogir Medena", "Trogir AM", "Trogir Apartmani Medena", "Trogir Alpro ATT". U sezoni 1997./98. osvaja 1.B HRL - Jug i plasira se u 1.A HRL, iz koje odmah ispada. Ukinućem 1.B HRL, "Trogir" dalje igra u 2. HRL - Jug. U sezoni 2008./09. je član novoformirane Dukat 1. HRL, iz koje odmah ispada u 2. HRL - Jug, koju uspijeva osvojiti u sezoni 2017./18. te se plasira u 1. HRL - Jug.

Uspjesi
 1. HRL
 prvak: 2020./21. (Jug)

 1.B HRL
 prvak: 1997./98. (Jug)

Plasmani po sezonama

Poznati igrači
 Vinko Kandija

Unutrašnje poveznice
 Trogir
 ŽRK Trogir

Vanjske poveznice
 mrk-trogir.com, wayback arhiva
 Muški rukometni klub Trogir, facebook stranica
 furkisport.hr/hrs, Trogir, rezultati po sezonama
 sportilus.com, Muški rukometni klub Trogir
 tragurium.blogspot.com, SPORT U GRADU
 RK Hrvatski Dragovoljac - Dugi Rat

Izvori
 Marijan Flander i dr: Razvoj rukometa u Hrvatskoj : od prvih početaka do 1985. godine, Zagreb, 1986., UDK: 796.322(497.13)(091), str. 55, 155-156
 zvrk-trogir.com, in memoriam: Vinko Kandija (25.03.1934.-09.03.2002.)
 poslovna.hr, Muški rukometni klub Trogir

Trogir
Trogir

MRK Trogir


Benedetto Vigna (Potenza, 10 de abril de 1969) é um físico e empresário italiano que atualmente é o diretor executivo da Ferrari.

Carreira
Nascido em Potenza, Basilicata, cresceu no município vizinho de Pietrapertosa.

Graduado como físico pela Universidade de Pisa em 1993. Em 1995, começou a trabalhar para STMicroelectronics iniciando o compromisso da empresa com sistemas microeletromecânicos.

Ele é o inventor de um sensor de movimento tridimensional que foi inicialmente aplicado aos airbags dos automóveis. Depois de reduzir seu tamanho e custo, o sensor foi usado no controle sem fio do console Nintendo Wii. Por esta invenção, Vigna foi incluída na lista de finalistas de doze candidatos ao prêmio "European Inventor 2010" promovido pela Organização Europeia de Patente. Em sua carreira registrou mais de cem patentes.

Em 9 de junho de 2021, foi anunciado como o novo diretor executivo da Ferrari.

Físicos da Itália
Pessoas da Fórmula 1
Pessoas da Ferrari
Naturais de Potenza

Benedetto Vigna


Albert Arnold Gore Jr. (Albert A. Gore, Jr. veya kısaca Al Gore) (d. 31 Mart 1948, Washington, DC), Amerikalı siyaset adamı, iş insanı, belgesel film yapımcısı ve Nobel Barış Ödülü sahibi.

1993-2001 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri'nin başkan yardımcılığını yaptı ve 2000 yılındaki ABD başkanlık seçimleri'nde Demokratik Parti'yi başkan adayı olarak temsil etti. Seçimi kaybettikten sonra siyasetten çekilen Al Gore çabalarını Küresel ısınma konusunda yoğunlaştırdı. Bu konuda yaptığı Uygunsuz Gerçek adındaki belgesel film 2007 yılında Akademi Ödülüne hak kazandı. Bu filmin yanı sıra Türkiye dahil dünyanın birçok ülkesinde bu konuda verdiği konferanslar ve diğer çalışmalar sayesinde 2007 yılında Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneliyle birlikte Nobel Barış Ödülüne uygun görüldü.

Siyasi yaşamı
Al Gore 1948 yılında siyasetçi bir ailede doğdu. Aynı adlı babası, Albert Gore, Sr. uzun bir süre ABD Senatosu'nda Tennessee eyaletini temsil etmiştir. Al Göre, 1976 yılında Temsilciler Meclisi'ne seçildi. 1984 yılına kadar görev yaptıktan sonra senatör oldu. Göre, 1988 yılında Demokratik Parti'nin başkan adayı olmak istedi fakat başarısızlığa uğradı. Tekrar 1992 yılında başkanlık seçimlerine Bill Clinton'un yanında başkan yardımcısı adayı olarak katıldı ve bu sefer seçimi kazanarak başkan yardımcısı oldu.

1993 ve 2001 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri'nin başkan yardımcılığı yaptı. 2000 yılında Bill Clinton'un 8 yıllık başkanlık döneminin dolmasından sonra Demokratik Parti tarafından başkan adayı olarak gösterildi. Seçimlerde Cumhuriyetçi Parti adayı George W. Bush'tan daha fazla sayıda oy olmasına rağmen ABD'nin yerel çoğunluk aslına dayalı seçim sisteminin sonucu olarak çok küçük bir farkla seçimi kaybetti. Seçim sonuçlarının geçerlilik tartışması uzun bir süre Amerikan ve dünya kamuoyunu meşgul etti fakat sonunda Al Gore'un yenilgiyi kabul etmesiyle seçim sonuçları kesinleşti. 2004 ABD başkanlık seçimleri ve 2008 ABD başkanlık seçimlerinde adı sık sık aday olarak geçmesine karşılık adaylığını koymadı.

Yönetmenlik
Seçimlerdeki yenilgisinden sonra, Gore özellikle ekolojik konular hakkında konferanslar vermeye başladı. Bu konuşmaları, 2006'da vizyona giren An Inconvenient Truth (Uygunsuz Gerçek) adlı belgeseli için temel oluşturdular. Küresel ısınma ve insanlığın bu süreçteki olumsuz etkileri, belgeselin ana fikrini oluşturuyor. Film, Amerika'da büyük sükse yaparak, Fahrenheit 9/11 ile March of the Penguins'in ardından, sinemada en fazla izlenen üçüncü belgesel oldu ve 2007 yılında En İyi Belgesel Film Akademi Ödülünü kazandı. Ayrıca bu konuda dünyanın birçok ülkelerinde konferanslar verdi. Al Gore 12 Haziran 2007 Dünya Doğayı Koruma Vakfı WWF Türkiye ve Garanti Bankası'nın davetlisi olarak Türkiye'yi de ziyaret etti. 13 Haziran 2007 günü Çırağan Sarayı'nda Küresel ısınma konusunda bir konferans verdi.

Kariyer
Al Gore, 2003'ten beri Apple Inc. şirketinde Yönetim Kurulu üyeliği yapmaktadır.

Nobel Barış Ödülü
Al Gore 12 Ekim 2007 tarihinde Norveç Nobel Komitesi tarafından 2007 Nobel Barış Ödülü'nü Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli ile paylaşmaya uygun görüldü. Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Ban Ki-moon tarafından kutlanan Al Gore ödülünün tamamını ABD'deki İklim Koruma Birliği adlı bir örgüte bağışlayacağını açıkladı.

Dış bağlantılar

 Al Gore Resmi sitesi (İngilizce)

Kaynakça

|-

1948 doğumlular
Amerika Birleşik Devletleri başkan yardımcıları
Amerika Birleşik Devletleri başkan adayları
Amerikalı belgeselciler
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Tennessee'nin ABD senatörleri
1992 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri
Bill Clinton'un başkanlığı
Yaşayan insanlar
Amerikalı siyasetçiler
Amerikalı çevreciler
Tüketicilik karşıtı aktivistler
Amerikan Felsefe Topluluğu üyeleri
Amerikalı demokrasi aktivistleri
Amerikalı liberaller
Tennessee'nin ABD Temsilciler Meclisi üyeleri

Al Gore