is a town in Nishiusuki District, Miyazaki Prefecture, Japan. , the town has an estimated population of 11,065 in 4865 households, and a  population density of 47 persons per km².  The total area of the town is .

Geography
Takachiho is in the northernmost part of Miyazaki Prefecture, in the Kyushu Mountains,  bordering Kumamoto Prefecture on its north and northwest sides and Ōita Prefecture on its north and northeast sides. The 106-kilometer Gokase River flows from the west to the southeast part of town. Takachiho Gorge located slightly south of the town center, is a famous tourist destination. The urban center is  around the now-defunct Takachiho Station and the business office of Takachiho Kotsu, the town's public transportation company, and is approximately 120 km northwest of Miyazaki, the prefectural capital, and approximately 80 km southeast of Kumamoto.

Neighboring municipalities
Miyazaki Prefecture
Nishiusuki District: Gokase, Hinokage
Higashiusuki District: Morotsuka
Kumamoto Prefecture
Aso District: Takamori
Kamimashiki District: Yamato
Ōita Prefecture
Taketa
Bungo-ōno

Climate
Takachiho has a humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa) with hot, humid summers and cool winters. The average annual temperature in Takachiho is . The average annual rainfall is  with June as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around . The highest temperature ever recorded in Takachiho was  on 16 July 2006; the coldest temperature ever recorded was  on 19 February 1977.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Takachiho in 2020 is 11,642 people. Takachiho has been conducting censuses since 1960.

History
The area of Takachiho was part of ancient Hyūga Province.  It features prominently in Japanese mythology as the land where Ninigi descended from the heavens, sent by Amaterasu, the sun goddess. It contains the Ama-no-Iwato shrine which is, according to myth, the location of the cave where Amaterasu hid until Ame-no-Uzume lured her out. From the late Heian period into the Sengoku period, the area was controlled by the Kikuchi clan, which was associated with Aso Shrine in Higo Province. The area later was contested between the Shimazu clan of Satsuma Province and the Otomo clan of Bungo Province. After the establishment of the Tokugawa shogunate, it was part of the holdings of Nobeoka Domain. The village of Takachiho within Nishiusuki District, Miyazaki was established on April 1, 1889 with the creation of the modern municipalities system. Takachiho was raised to town status on April 1, 1920. Around 1920, arsenopyrite was mined in the northern part of the town, and the production of arsenite supported the town's economy until the mine was closed in 1962. On September 30, 1956 Takachiho annexed the neighboring towns of Iwato and Tahara, followed by the town of Ueno April 1, 1969.

During World War Two, the 2nd Raiding Brigade trained in the town and were sometimes known as the Takachiho paratroopers.

Economy
The main industry of Takachiho are agriculture, forestry and tourism. The town is noted for its rice terraces.

Education
Takachiho has five public elementary schools and two public junior high schools operated by the town government and one public high school operated by the Miyazaki Prefectural Board of Education. The prefecture also operates one special education school for the handicapped.

Transportation

Railways
Takachiho has no passenger rail service. The nearest train station is  on the Minamiaso Railway Takamori Line or  on the JR Kyushu Hōhi Main Line. The town was formerly served by the 50.0 Takachiho Railway, which ran from Nobeoka to Takachiho Station, with one intermediate stations within Takachiho. Services were discontinued on September 6, 2005, after flooding triggered by Typhoon Nabi washed away two bridges on the line, halting all operations.  Efforts to obtain funding for rebuilding were unsuccessful, and the company was liquidated in 2009..

Highways
  Kyushu Chūō Expressway

Local attractions

Takachiho is the heart of the Himuka Myth Road, which extends throughout Miyazaki.
 Takachiho Gorge
Manai Waterfall
Kunimigaoka
Amanoiwato-jinja
Shonen-ji
Takachiho Onsen
Takachiho Shrine

In popular culture
Takachiho is featured in the manga and anime series Oshi no Ko, as the location of the hospital where the titular character Ai Hoshino gave birth to her twins, Aquamarine and Ruby Hoshino.

References

External links

Official website
Takachiho-cho Tourism Association

Towns in Miyazaki Prefecture

Takachiho, Miyazaki


Cansjera, biljni rod iz Azije i Australije, dio je porodice Opiliaceae.

Rod je opisan 1789. Postoji tri priznate vrste, a tipična je C. rheedei, grm iz jugoistočne Azije.

Vrste
 Cansjera leptostachya Benth.
 Cansjera parvifolia Kurz
 Cansjera rheedei J.F.Gmel.

Izvori

Vanjske poveznice

Opiliaceae

Cansjera


A Anexação de Amur foi a anexação do canto sudeste da Sibéria pelo Império Russo em 1858-1860 através de uma série de tratados desiguais impostos à dinastia Qing da China. As duas áreas envolvidas são Priamurye entre o rio Amur e a Cordilheira Stanovoy ao norte, e Primorye que desce a costa desde a foz de Amur até à fronteira coreana, incluindo as ilhas Sacalinas. O território agora conhecido como Manchúria Exterior, parte da região mais ampla chamada Manchúria, estava anteriormente sob a soberania da China Qing.

Na geografia moderna da Rússia, Priamurye ("as Terras de Amur") corresponde aproximadamente ao Oblast de Amur e à metade sul do Krai de Khabarovsk, enquanto Primorye ("as Terras Marítimas") corresponde ao Krai de Primorsky (e, possivelmente, seções adjacentes do Krai de Khabarovsk).

Contexto

Hidrologicamente, a Cordilheira Stanovoy separa os rios que correm para o norte no Ártico daqueles que correm para o sul no rio Amur. Ecologicamente, a área é a borda sudeste da floresta boreal da Sibéria, com algumas áreas boas para a agricultura ao longo do Amur médio. Social e politicamente, desde cerca de 600 EC, era a margem norte do mundo chinês-coreano-manchu.

Em 1643, aventureiros russos invadiram os Stanovoys. Em 1689, eles foram rechaçados pelos manchus. Pelo Tratado de Nerchinsk (1689), os dois impérios reconheceram Stanovoys e o rio Argun como sua fronteira. Isso permaneceu estável até a década de 1840.

Após as viagens do capitão James Cook , um número significativo de navios britânicos, franceses e americanos começaram a entrar pelo Pacífico. Eles foram seguidos por russos como Grigory Shelikhov e Nikolai Rezanov , que estavam preocupados principalmente com as novas colônias russas no Alasca. Isso levantou o problema da defesa naval da costa leste da Sibéria e a possibilidade de usar o rio Amur como rota de abastecimento para o Pacífico.

Muravyov e o Tratado de Aigun (1858)
Mais Informações:Tratado de Aigun

Em 1845, Alexander von Middendorf entrou no país por Amur e escreveu um relatório. Em 1847, Aleksandr Gavrilov alcançou a foz do Rio Amur, mas não conseguiu encontrar uma entrada em águas profundas.

Em 1847, Nikolay Muravyov foi nomeado governador-geral da Sibéria Oriental. Antes de partir para Irkutsk, ele providenciou a criação de um Comitê Amur para coordenar o trabalho na área. Em 1849, ele fez uma viagem terrestre para Okhotsk e depois para Petropavlovsk-Kamchatsky . Um resultado disso foi a remoção do principal centro naval de Okhotsk para Petropavlovsk.

Em 1848, Gennady Nevelskoy foi enviado ao Baikal para explorar a costa do Pacífico.

Em 1849, Nevelskoy navegou parte do caminho até o Amur e depois navegou para o sul pelo Estreito da Tartária , provando assim que as Sacalinas era uma ilha, fato que foi mantido em segredo militar.

Em 1850, Nevelskoy fundou Nikolayevsk-on-Amur no que era suposto território chinês. Karl Nesselrode , o ministro das Relações Exteriores, tentou anular isso, mas Nicolau I declarou "onde uma vez que a Bandeira da Rússia é hasteada, ela não deve ser abaixada". Nos três anos seguintes, Nevelskoy estabeleceu outros fortes no suposto território chinês ao redor da foz do Amur.

Para estabelecer uma força militar, Muravyov criou um novo exército cossaco, os cossacos , armando 20.000 servos mineiros. Em maio-junho de 1854, ele e 1.000 homens navegaram pelo Amur até Nikolayevsk. O governador manchu em Aigun não teve escolha a não ser deixá-los passar.

As notícias da Guerra da Crimeia chegaram ao Extremo Oriente em julho de 1854. Em setembro, uma força naval anglo-francesa foi derrotada no cerco de Petropavlovsk . Julgando que Petropavlovsk não poderia ser defendido, Muravyov ordenou que o contra-almirante Vasily Zavoyko movesse suas forças para a área de Amur. Em maio de 1855, a força de Charles Elliot encontrou Zavoyko na Baía De Kastri (ao sul do Cabo Nevelskoy no Estreito Tártaro).

Sob a cobertura da névoa, Zavoiko retirou-se para o norte até a foz do Amur, o que confundiu os britânicos, pois eles pensaram que Sakhalin estava conectada ao continente. Em 1855, Muravyov enviou uma força de 3.000 homens pelo Amur, incluindo colonos. Os chineses declararam que isso era ilegal, mas nada fizeram.

Também em 1855, a Rússia e o Japão assinaram o Tratado de Shimoda, que resolveu temporariamente o conflito em Sacalina e nas Ilhas Curilas . O representante russo era o almirante Putyatin

A Segunda Guerra do Ópio estourou em 1856. Em 1858, os britânicos e franceses capturaram Cantão . Quando a notícia chegou a São Petersburgo , o ministro das Relações Exteriores, Alexander Gorchakov , que havia substituído Nesselrode, decidiu que era hora de "ativar a política do Extremo Oriente Russo". Muravyov recebeu poderes plenipotenciários e o almirante Yevfimy Putyatin foi enviado a Pequim para negociar uma relação mais favorável.

Em 1856 e 1857, Muravyov enviou mais colonos ao longo do Amur. Em 1858, ele próprio foi. Suas instruções eram para não usar a força, exceto para resgatar cativos. Ao chegar a Aigun, ele apresentou ao governador local um tratado, que foi assinado. O Tratado de Aigun atribuiu todas as terras ao norte do Amur à Rússia e declarou a área a leste do rio Ussuri e ao sul do Amur (norte de Primorye) como um condomínio russo-chinês até novas negociações.

Muravyov continuou descendo o Amur e fundou Khabarovsk na foz do Ussuri. Em setembro de 1858, Alexandre II o promoveu a general e concedeu-lhe o sufixo '-Amursky'. Em 1859, ele enviou uma expedição de exploração ao longo da costa até Vladivostok .

Putyatin, Ignatyev e a Convenção de Pequim (1860)
Mais Informações:Convenção de Pequim

Enquanto isso, o almirante Yevfimy Putyatin viajava por terra para a China. Chegando a Kyakhta , ele foi impedido de entrar na primavera de 1857. Ele navegou pelo Amur e levou seu navio para Tientsin . Recusado a entrada novamente, ele se juntou aos britânicos e franceses em Xangai . Quando os aliados tomaram o Forte Taku , Putyatin se ofereceu como mediador. O resultado foram os Tratados de Tientsin , que concederam a maioria das demandas aliadas. Sem informar totalmente os aliados, Putyatin fez um acordo separado com os chineses em 13 de junho de 1858.

Em troca de canhões, 20.000 rifles e instrutores militares, a fronteira seria ajustada de alguma forma não especificada. Putyatin não sabia do Tratado de Aigun, assinado 16 dias antes. Depois que os aliados se retiraram, os chineses não conseguiram implementar os tratados. Os aliados retornaram em junho de 1859, tentaram retomar os Fortes Taku e falharam. Como resultado, os chineses se recusaram a ratificar os tratados.

Nesse ponto, um major-general de 27 anos chamado Nikolay Pavlovich Ignatyev entrou em cena. Em março de 1859, ele foi designado para acompanhar as armas e instrutores russos. Na fronteira descobriu que os chineses haviam rejeitado os tratados e não aceitariam as armas. Ele continuou para Pequim, onde permaneceu na missão eclesiástica russa e tentou negociar com os manchus.

Ao saber dos preparativos aliados, Ignatyev juntou-se aos britânicos e franceses em Xangai e provou ser útil aos conselhos aliados, pois tinha um mapa de Pequim e bons intérpretes. Em outubro de 1860, os britânicos e franceses retomaram os fortes Taku. Eles entraram em Pequim e o imperador fugiu para Rehe . Ignatyev colocou-se como intermediário entre os europeus e os chineses. Nos dois primeiros Tratados de Pequim (24 e 25 de outubro de 1860), quase todas as demandas aliadas foram atendidas. Ignatyev continuou as negociações para um tratado russo-chinês. Ele convenceu os chineses de que apenas seu apoio faria com que os aliados deixassem a capital.

O resultado foi a Convenção Russo-Chinesa de Pequim de 14 de novembro de 1860. Com isso, o Tratado de Tientsin foi ratificado e todas as terras ao norte do Amur e a leste do Ussuri foram cedidas ao Império Russo. Assim, por pura diplomacia e apenas alguns milhares de soldados, os russos aproveitaram a fraqueza chinesa e a força das outras potências europeias para anexar 910.000 km 2 de território chinês(Tamanho em área equivalente a Venezuela Hoje). Com exceção do canhão bastante cerimonial de Muravyov em Aigun, eles aparentemente não dispararam um único tiro

Veja também
Relações entre China e Rússia
Século de humilhação
Expansão territorial da Rússia
Noroeste exterior da China
Tuva
Manchúria
Tratados desiguais

Bibliografia
 Bassin, Mark. "Inventing Siberia: visions of the Russian East in the early nineteenth century." American Historical Review 96.3 (1991): 763–794. online
 Bassin, Mark. Imperial visions: nationalist imagination and geographical expansion in the Russian Far East, 1840–1865 (Cambridge University Press, 1999).
 Cheng, Tien-Fong. A History Of Sino-Russian Relations (1957) pp 11–38,
 Gibson, James R. "The Significance of Siberia to Tsarist Russia." Canadian Slavonic Papers 14.3 (1972): 442–453.
 McAleavy,  Henry. "China and the Amur Provinces" History Today (1964) 14#6  pp 381–390.
 March, G. Patrick. "Eastern Destiny: Russia in Asia and the North Pacific" (1996)

China
Rússia
Territórios Russos
Dinastia Qing
Império russo
Manchúria
Anexações territoriais
Tratados desiguais

Anexação de Amur


جاليطون أو جالطة الصغرى هي إحدى الجزر الصغيرة القريبة من جزيرة جالطة التونسية وتقع قبالة الساحل الشمالي وتتبع إداريا ولاية بنزرت.

جغرافيا
 تقع جاليطون جنوب غربي جزيرة جالطة وتبعد عنها بحوالي 2.7 كلم. وهي تعتبر ثاني أهم جزيرة في الأرخبيل من حيث المساحة إذ تبلغ مساحتها مسح 29.9 هكتارا، ويبلغ طولها 800 متر.
 يبلغ أعلى ارتفاع بجزيرة جاليطون 158 متر فوق مستوى البحر. وهي مثلها مثل بقية جزر الأرخبيل تلفت نظر البحارة والمسافرين بسبب ذلك الارتفاع.
 منذ عام 1981 أصبحت هذه الجزيرة مصنفة ضمن المحميات الطبيعية حيث يمنع الصيد بالقرب منها.

مراجع

 Ameur Oueslati, Les îles de la Tunisie, Tunis 1995.
 Art. "La Galite luttera contre l'oubli", in, Le Renouveau (quotidien tunisien), 6 mai 1993, p. 7

جزر تونس

جاليطون


Slovenien deltager i vinter-OL 2018 i Pyeongchang, Sydkorea i perioden 9. – 25. februar 2018.

Deltagere
Følgende atleter vil deltage i nedennævnte sportsgrene:

Medaljer

Medaljevindere

|  style="text-align:left; width:78%; vertical-align:top;"|

Lande ved vinter-OL 2018
2018

Slovenien ved vinter-OL 2018


Ortanın solu, CHP'nin politik yelpazede merkez solda konumlandırılmasını ve CHP'nin sosyal demokratlaşma dönemini ifade eder. En başta "ortanın solu" söylemi, İsmet İnönü'nün Kemalizm'i siyasi yelpazede merkez sola koymasıyla başlamış, sonrasında Bülent Ecevit ile beraber Kemalizm ile sosyal demokrasinin kaynaşmasıyla devam etmiştir.

1965 genel seçimlerinin hemen öncesinde 29 Temmuz 1965'te Genel Başkan İsmet İnönü, gazeteci Abdi İpekçi'ye verdiği mülakat sırasında CHP'nin çizgisinin "ortanın solu" olduğunu ilk kez dillendirmiştir: "CHP bünyesi itibarı ile devletçi bir partidir ve bu sıfatla elbette ortanın solunda bir anlayıştadır."

İsmet İnönü bu konuda, "Aslında laikiz dediğimiz günden beri ortanın solundayız." demiştir.

Ortanın solu siyasetiyle CHP'yi bürokratik köklerinden, bürokrasi etkisinden koparmayı amaçlanmıştır. Ortanın solu, CHP'nin bürokratik etkiden kurtulup halka açılımıydı.

İçinde yaşanılan dönem iki büyük damardan beslenmekteydi. Bunların ilki 1960'ların özgürlükçü dünyası, diğeri de 1970'lerin Sol-Marksist, literatürde çoğunlukla anıldığı şekliyle söyleyecek olursak, 'işçi sınıfı' radikalizmiydi. Kıta Avrupası'nda olanlarla Türkiye'nin çok kısa bir zaman farkıyla üst üste çakıştığının ve aynı zamanda Türk politik yaşamının yine Batı'dan ne kertede etkilendiğini gösteren bir kanıt da ortanın solu kavramının göreli radikalleşmesidir. Bu, o dönemde yükselen ve hatta durdurulamayan toplumsal taleplerin itkisiyle CHP'yi bir bölünmeye götürecekti. Bu defa Bülent Ecevit, dönüşüme direnen İsmet İnönü'yü devirerek CHP genel başkanı oldu. Bülent Ecevit, genel başkan olmasının ardından 1977 genel seçimlerinde CHP'nin oyunun %41'e çıkmasını sağlayarak "Türkiye'de halkın yüzde 40'ı solda, yüzde 60'ı sağdadır." sözünü yaratmıştır.

CHP'nin "ortanın soluna" kayması
1961 Anayasası'nın sağladığı "özgürlük" ortamının da etkisiyle yoksul kesimlerin ekonomik ve sosyal hak talepleri; TİP'in somut önerilerinin yaygın bir şekilde taban bulması; ABD'ye duyulan güvenin sarsılması CHP'yi saf belirlemeye zorluyordu.

1962 Parti Kurultayı
CHP'nin geleneksel siyasi eğilimlerini terk ederek yeni bir açılım yapacağının ilk işareti 14 Aralık 1962'de toplanan 16. Parti Kurultayında verildi. Bu kurultayda Genel Merkezciler, Gülek-Erim Yandaşları ve Üçüncü Dünyacılar olmak üzere üç grup ortaya çıktı. Gülek-Erim Yandaşları, Genel Sekreter Kasım Gülek ile hukuk profesörü ve Kıbrıs konusunda danışman Nihat Erim önderliğindeydi, ek olarak da Turgut Göle ve Avni Doğan gibi başka deneyimli parti üyelerini içeriyordu. Genel Başkan İsmet İnönü bu grubu, Talât Aydemir'in darbe girişimlerini zımnen desteklemelerine bağlı olarak, "maceracı gruplarla ilişki kurmak" ile itham etti; Haysiyet Divanına sevk etti. Erim, Gülek ve Doğan partiden uzaklaştırıldı; ertesi yıl Gülek ve Doğan partiden atıldı.

Yeni simalar

İnönü'ye göre CHP'nin 1961'den beri süregelen başarısızlığının çözümü yeni bir siyasi açılımı gerektiriyordu. Böyle bir açılımı gerçekleştirmek için partide Ali İhsan Göğüş, Turan Güneş ve en önemli olarak da Bülent Ecevit gibi genç ve yeni simaların öne çıkarılması gerekiyordu. Buna bağlı olarak 1962 Kurultayında ihraç edilen Gülek-Erim Grubuna ek olarak; Kemal Satır, Kemal Beyazıt, İsmail Rüştü Aksal gibi eski kadrolar da arka plana itildi. Kemal Anadol gibilerinin önderliğindeki gençlik hareketinin partideki rolü de artmaya başladı. Ecevit, bu süreç boyunca, Çalışma Bakanı olarak işçi haklarına dair çeşitli yasal düzenlemeler getirerek yeni siyasi programının temellerini attı.

1965 Parti Kongresi
16-18 Ekim 1965'te yapılan 17. Parti Kongresinde Ecevit ve grubu, İnönü ile mutabakat içinde, kabul edilecek bildiriye ortanın solu programının ögelerini soktu: "demokratik devletçilik," özel girişimden ziyade devletçiliğin öncellenmesi, planlı kalkınma, sınıf mücadelesinden ziyade sosyal adaletin ana ilke yapılması, vb. Ortanın solu tabirini ilk kullanan İnönü olmakla beraber, bu bildirinin ve daha genel olarak ortanın solu programının esas yazarları Bülent Ecevit ve Turhan Feyzioğlu'dur.

1965 genel seçimleri

CHP, ortanın solu hamlesi ile kent proleteryasını, özellikle de son on yıldır şehirlere yerleşmiş olan gecekonduluları hedefliyordu. Bu anlamda Türkiye İşçi Partisi (TİP) ile yarışıyordu fakat aynı TİP gibi, CHP de 1965 Genel Seçimlerinde anlamlı bir başarı elde edemedi. CHP'nin bu yenilgisinin sebepleri arasında İnönü'nün kötü ününün partinin ilerici söyleminin inandırıcılık ve güvenilirlikten yoksun kılması, hedeflenen gecekonduluların kentli değerleri benimsememiş ve kendi köy değerlerini korumuş olmaları, Adalet Partisi'nin (AP) "Ortanın solu, Moskova'nın yolu" gibi söylemlerle CHP'yi komünizm ile itham etmesi vardır.

Seçim akabindeki gelişmeler: Partide ayrışma baş gösteriyor
CHP'de, partinin 1965 seçimlerindeki yenilgisinden ortanın solu programını sorumlu tutanlar oldu. Bu blok, ek olarak, ortanın solu programına ideolojik olarak da karşı çıktı. Ortanın solu, kentli emekçileri hedefleyen sosyal demokratik bir programdı, dolayısıyla CHP'yi TİP ile rekabete sokuyor; CHP emekçi oyunun TİP'e kayışını önlemek için gittikçe sola kaymaya zorlanıyordu. 1962'deki kurultaydan itibaren icra edilen kadro yenilemesine ek olarak Ecevit, petrol, maden ve ağır sanayinin devletleştirilmesinden bahsediyor; ABD aleyhtarı ve anti-emperyalist bir söylem ortaya koyuyordu. Bu gelişmeler gençler arasında oldukça popüler olsa da partinin muhafazakâr kanadı arasında değildi. Grup başkanvekili Turhan Feyzioğlu önderliğindeki bu blok; İnönü'nün "ortanın solu" ile "Ecevit solculuğu" kavramlarını karşıt olarak sunuyor ve bunların ikincisine saldırıyordu. Bu grubun ağırlığı hissediliyordu: 1966 Senato Seçimleri için yürütülen propaganda kampanyasında ortanın solu söylemine yer verilmedi.

İnönü, senato seçimi sonrasındaki tüm il kurultaylarında Feyzioğlu bloğuna cephe açarak ortanın solu programını destekledi. 18 Ekim 1966'da toplanan 18. Kurultay, 24 Ekim'de Ecevit'i genel sekreter seçti. Feyzioğlu bloğundan olan eski genel sekreter Kemal Satır böylece mevkiinden edilmiş oldu. Ecevit'in yeni mevkii, ne onun ne Feyzioğlu'nun bloğunun kurultayda çoğunluk sağlayamaması dolayısıyla tehlike altındaydı ancak Ecevit'in İnönü'ye genel sekreterlik haricindeki bir mevkii kabul etmeyeceğini söylemesi üzerine Paşa, Ecevit'ten yana durdu ve Ecevit'in genel sekreterliği kesinleşti; İnönü de yeniden genel başkan seçildi. Kurultay ortanın solu programını ilerleterek devletçiliğin ilerletilmesini, petrolün millîleştirilmesini, toprak reformunu benimsedi.

Güven Partisi (GP) kuruluyor
Feyzioğlu grubu, 1967'de parti meclisi bildirisine "CHP sosyalist değildir" ibaresini sokmaya çalıştı ancak başarılı olamadı. Bunun üzerinde Feyzioğlu; Fehmi Alparslan, Süreyya Koç, Coşkun Kırca, Ferit Melen, Orhan Öztrak, Turhan Şahin ve Emin Paksüt ile birlikte 2 Ocak 1967'de bir bildiri yayınladı ve İnönü ile Ecevit'i kınadı. Bu gruba 8'ler dendi. 8'lerin bildirisinde "kimse Atatürk'ün partisini sosyalizme götüremez" dendi, ortanın solu programının Atatürkçülük ile bağdaşmadığı iddia edildi.

28 Nisan 1967'de toplanan 4. Olağanüstü Kurultay'da İnönü, 8'leri "kimin emrinde oldukları bilinmeyen bir takım" olarak tarif etti. Kurultayda kabul edilen tüzük değişikliğince 8'ler disiplin kuruluna sevk edilebilirdi. Buna tepki olarak Feyzioğlu ve onu takiben 32'si vekil, 15'i senatör olan 47 üye partiden istifa etti. Bu 48 kişi 12 Mayıs 1967'de Güven Partisi'ni Feyzioğlu'nun genel başkanlığında kurdu. Parti liberalizm ve sosyalizme karşı çıkıyor, kendini totaliter eğilimlere karşı Atatürkçülüğü ve ülke ve millet bütünlüğünü savunan bir parti olarak pazarlıyordu. Özellikle partinin dosdoğru Atatürk'ün yolunu izlediği vurgulandı.

Kopuşun sonrasında CHP
Ecevit'in ve ortanın solunun esas rakipleri partiden ayrılmış olmasına rağmen CHP belirsizliğinden sıyrılamadı zira Ecevit ve taraftarları yeni açılımı sıkıca desteklese de İnönü kuşkulanmaya başlamış, Ecevit'e olan desteğini sürdürmekle beraber mülakat ve beyanlarında yeni programı desteklemekten kaçınıyor, CHP'nin Kemalist köklerini ve anti-komünist niteliğini vurguluyordu.

Türkiye'de sosyal demokrasi
Türkiye'de sosyal demokrasi, 1970'li yıllarda Bülent Ecevit'in CHP başına geçmesi ile hayat bulmuştur. Bülent Ecevit, uygulamada Amerikan ambargoları ve ülkedeki nakit sıkıntıları yüzünden başarılı olamamıştır. Buna rağmen sendikalaşma ve hakların korunması konusunda verdiği destek ile sosyal demokrasinin ülkede tutulmasını sağlamıştır.

1980'deki darbeden sonra sosyal demokrasi duraklama noktasına gelmiştir. Ancak kısa sürede toparlanma gösterilmiştir. Bu kez sahneye SODEP çıkmış ve HP ile birleşerek Sosyaldemokrat Halkçı Parti'yi kurmuştur. İsmet İnönü'nün oğlu olan Erdal İnönü liderliğindeki parti yine başarılı olmuş ve hükûmete kadar yükselmişti. Diğer taraftan siyasi yasağı süren Bülent Ecevit liderliğinde 1985'te kurulan DSP de sosyal demokratik partiler arasına katıldı. 1992'de ise CHP yeniden açıldı ve Deniz Baykal başkanlığındaki parti, Erdal İnönü'nün istifa etmesiyle zayıflayan SHP'yi de bünyesine katarak siyasi yaşamına devam etti.

1994'te SHP, CHP ve DSP'nin ayrı ayrı seçimlere girmesi, partilerin zayıf kalmasına yol açtı. 1995'te CHP ve DSP iki ayrı parti olarak yola devam etti. Bülent Ecevit ve Deniz Baykal arasındaki kavgalar, partilerin birleşmesini engelliyordu. Bu olay sürekli olarak solcu çevreleri alternatif arayışlarına ve büyük tepkiler göstermeye itti. Ancak 2 partinin birleşmesi olası gözükmedi.

1999 yılındaki seçimlerde sosyal demokrasi yeniden iktidara geldi. DSP %22 oy alarak hükûmetin lider partisi oldu. Bu dönemde yine başarısızlıklar ve ulaşılamayan hedefler meydana geldi ve 1999 depremi ile 2001 krizi DSP'nin zora girmesine neden olan iki olay oldu. 2002'deki seçimlerde yine 3 sosyal demokrat parti vardı. Bu kez İsmail Cem'in YTP'si de seçimlere katıldı. Ancak DSP ve YTP %1'er oy alabilirken, CHP %19 oy alarak ana muhalefete geçti. Bu sonuç, Türk solunun birleşmesindeki ilk adım oldu.

2007 yılındaki seçimlerde ise DSP seçimlere girmeyip CHP listelerinden seçimlere dahil olmayı kabul etti. Bunda çoğunluğunu sosyal demokratların oluşturduğu cumhuriyet mitinglerinin büyük payı vardı. SHP de seçimlere bu partilerin hakları doğrultusunda girmeyince, sosyal demokratlar 30 yıl sonra seçime tek parti ile girdi. CHP bu seçimlere büyük umutlarla girmesine rağmen, oy sayısını çok fazla arttıramamış ve yine ana muhalefet olmuştur. 2010 yılında sosyal demokrasinin Türkiye'deki kalesi olan CHP'nin genel başkanlığına, 2009 İstanbul Belediye Başkanlığı seçiminde halka yakınlaşan Kemal Kılıçdaroğlu seçildi. CHP, hakim politika yönünü yine sosyal demokrasiye çevirdi. Kılıçdaroğlu göreve geldikten sonra 2011 genel seçimlerinde partinin oy oranı %5 yükseldi. Fakat CHP yine ana muhalefet olarak kaldı. 2015 yılında CHP yıllardır sürdürdüğü sosyal demokrasi görüşünü korumaya devam ederek seçime katıldı. 7 Haziran 2015 seçiminde oy oranı %1 düştü ve ana muhalefet partisi olmaya devam etti.

Ortanın solu ile ilgili ideolojiler
 Sosyal demokrasi
 Milliyetçilik
 Ulusalcılık
 Laiklik
 Anti-faşizm
 Anti-komünizm

Kaynakça

Bibliyografya
Aydın, S., & Taşkın, Y. (2014). 1960'tan günümüze Türkiye tarihi. İletişim.
Zürcher, E. J. (2018). Modernleşen Türkiye'nin tarihi (4. bas., Y. Saner, çev.). İletişim.

Cumhuriyet Halk Partisi
İsmet İnönü
Solculuk
Bülent Ecevit

Ortanın solu


Hercule împotriva fiilor Soarelui  (titlu original:  Ercole contro i figli del sole) este un film  italian și spaniol  din 1964 scris și regizat de Osvaldo Civirani despre eroul grec Hercule.  Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mark Forest  și Giuliano Gemma.

Prezentare

Pe plaja unui tărâm necunoscut, Hercule se luptă cu un grup mare de războinici care au părul lung. Lupta pare să fie potrivnică lui Hercule, care este pe punctul de a fi învins, când, dintr-o dată, alți războinici au apărut ca să-l ajute pe  viteazul erou.
Hercule își dă seamă că războinicii cu care a luptat și cei care l-au salvat aparțin aceluiași popor, de fapt, sunt Incași, Fii Soarelui. Incașii sunt împărțiți în două grupuri de rivalități profunde datorită uzurpării tronului de către Atahualpa  de la legitimul Maytha. Războinicii care l-au ajutat pe Hercule sunt oamenii prințului Maytha.

În plus, Athahualpa intenționează s-o sacrifice pe prințesa Yamara zeului Soare. Hercule  se ocupă de soldați și, ajutat de prințul Maytha, o eliberează pe fata de care se îndrăgostește.  Hercule și războinicii săi sunt depășiți numeric, dar eroul are intuiția de a depăși acest obstacol prin construirea mașinilor de război pe care le-a întâlnit în timpul călătoriilor sale prin țările grecești și romane. Cu ajutorul acestor mașini, Hercule atacă orașul fortificat unde se află Athahualpa, care este ucis într-un duel de Maytha. Hercule omoară pe căpitanul gărzilor inamice într-un duel și, la sfârșitul bătăliei, își împlinește visul de a fi alături de iubita sa, Yamara.

Distribuție
Mark Forest - Hercule
 Anna Maria Pace -  prințesa Yamira / Yamara
Giuliano Gemma -  prințul  Maytha
Giulio Donnini -  Marele Preot / Gran Sacerdote
Franco Fantasia -  Regele Ata Hualpa / Atahualpa
 Angela Rhu - Regina
Assia Zezon - Handmaiden
Audrey Anderson – dansatoarea
Rosalba Neri – Regina  (nemenționată)
 Andrea Scotti – Nimo / Hino
 Carlo Latimer – Chaco, conducătorul satului
 José Riesgo  –  Regele  Huasca
 Antonio Acqua -  preotul lui Maytha
 Gilberto Galvani - prizonier  (ca  Gilberto Galvan)
 German Grech – Căpetenia Gărzii
 Romano Ghini - Cleor
 Stefano Conti - Adro

Producție
Muzica este creată de Coriolano Gori.

Note

Legături externe

Ercole contro i figli del sole, filmtv.it

Vezi și
Listă de filme cu Hercule
 Film peplum

Filme din 1964
Filme italiene
Filme în limba italiană
Filme regizate de Osvaldo Civirani
Filme cu HerculeFilme peplum
Filme de aventuri
Filme istorice
Filme epice Filme cu acțiunea în America pre-columbiană
Filme spaniole

Ercole contro i figli del sole


Helvedesmaskinen er en dansk stumfilm fra 1914, der er instrueret af Robert Dinesen efter manuskript af A.V. Olsen.

Handling

Medvirkende
 Bertel Krause - Politimesteren
 Ellen Holm - Clara, politimesterens datter
 Robert Schmidt - Doktor Lange
 Torben Meyer - Adjunkt Lerche
 Paula Ruff
 Peter Jørgensen
 Carl Schenstrøm
 Karen Christensen
 Franz Skondrup
 Birger von Cotta-Schønberg

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1914

Helvedesmaskinen


Elijah Tana (Chingola, Zambia, 28 de febrero de 1975), es un exfutbolista zambiano, se desempeñaba como defensa y se retiró en 2010 jugando para el CR Caála de Angola.

Es uno de los jugadores que más participaciones tiene con la selección de fútbol de Zambia, con 92.

Participaciones con la selección

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en NationalFootballTeams.com

Futbolistas de Chingola
Futbolistas de la selección de fútbol de Zambia en los años 1990
Futbolistas del Al-Jazira Sporting Club
Futbolistas del Al Merreikh Omdurmán
Club de los Cien de la FIFA
Futbolistas de la selección de fútbol de Zambia en los años 2000
Futbolistas del Nchanga Rangers FC

Elijah Tana


Nebra gök tekeri MÖ 1600 yıllarına tarihlenen ve Almanya'nın Saksonya-Anhalt eyaletindeki Nebra kazı alanında bulunan arkeolojik bir buluntudur. Yaklaşık 30 cm çapında, mavi-yeşil kayaç kiri kaplı, üzerinde güneş ya da dolunay olduğu sanılan, ayrıca içlerinde Ülker yıldız kümesinin de bulunduğu yıldızlar ve çok kürekli bir güneş teknesi olduğu düşünülen birçok çizgi, hilal şeklinde altın işleme işaretler bulunan bronz bir tekerdir. Bronz Çağı'nın Unetice kültürü ile bağlantılandırılır.

Eğer bu buluntu gerçek ise Avrupa Bronz Çağı'nda yaşayan ve Stonehenge'i inşa eden halkların gökbilimsel bilgileri ve yetenekleri üzerine yeni bir ışık tutacaktır. Gök tekerinin çevresine işlenen yayların açılarına bakılacak olursa Orta Avrupa'da bulunan Bronz Çağı kültürlerinin sanılandan daha erken zamanlarda çok karmaşık gökyüzü ölçümleri yaptığını gösterir.

Nesne bir tartışma konusudur. Bristol Üniversitesi'nde Avrupa tarihöncesi profesörü ve Beaker halkı üzerine uzman olan Richard Harrison ilk tepkisinin BBC televizyon kanalının bir belgeselinde sözedilmesine izin vermiştir:

"Nebra Gök Tekerini ilk duyduğumda bunun bir şaka olduğunu düşündüm, hakikaten bir kandırmaca olduğunu düşündüm. O kadar olağandışı bir parça ki zeki bir kalpazanın bunun gizli saklı yapıp çok paraya sattığı hiçbirimizi şaşırtmaz. "

Her ne kadar Harrison bu yorumu yapsa da gök tekerini henüz görmemişti ve o an için kabul edilebilir bir şüpheci yorumdu. Teker yoktan var olmuş gibi birdenbire 2001 yılında uluslararası antika pazarında ortaya çıktı. Satıcısı yasadışı hazine avcıları tarafından metal dedektörü ile 1999 yılında yağmalandığını iddia etti. Arkeolojik buluntular Saksonya-Anhalt eyaletinde devlet malı sayılmaktadır ve İsviçre'nin Basel şehrindeki bir polis operasyonunu müteakip teker devlet arkeologu Dr Harald Meller tarafından alınmıştır. Ceza indirme pazarlığının bir parçası olarak tekerin yasadışı sahipleri polisi ve arkeologları diğer buldukları kalıntılarla (iki bronz kılıç, iki bronz balta, bir keski ve spiral bilezik parçaları) birlikte tekeri buldukları yere götürdüler. Her ne kadar buluntuların ilk çıkarıldığı zamana şahit kimse olmasa da arkeologlar o yerde bir kazı yaptılar ve yerde bronz nesnelerin şekillerine benzeyen izler bularak yağmacıların iddialarını destekleyen kanıtlar buldular. Teker ve onunla birlikte bulunanlar günümüzde Almanya'nın Saksonya-Anhalt eyaletinin Halle şehrinde Landesmuseum für Vorgeschichte'dedir (Tarihöncesi Devlet Müzesi.)

Tutuklanan metal dedektörlü yağmacılar tarafından gösterilen buluntu alanı bir tepenin üzerinde tepeyi çevreleyen tarihöncesi bir duvardır. Çarpıcı bir şekilde Berlin'in 180 km güneybatısındaki Ziegelroda Ormanı'ndaki 252 metrelik tepenin adı Mittelberg'tir ('Merkez Tepe'). Duvar öyle bir şekilde yerleştirilmiştir ki güneş her ılımda (ekinoks) Harz dağlarının en yüksek zirvesi olan Brocken'ın ardından batarmış gibi görülür. Yakındaki ormanda 1000'e yakın höyük olduğu söylenmektedir.

Nesne arkeolojik yöntemlerle kazılarak günyüzüne çıkarılmadığından ve hatta iddia edilen yerden geldiği bile uydurulmuş olabildiği için gerçek olup olmadığını anlamak için korozyon kristallerinin mikrofotoğrafisine gerek duyulmuştur. Mikrografi sonucunda bir kalpazan tarafından üretilemeyecek resimler elde edilmiştir. Nebra göktekerinin daha hassas tarih belirlemesi için nesnenin birlikte satışa sunulduğu ve aynı yerde bulunduğu iddia edilen Bronz Çağı silahlardan yararlanılmıştır. Bu balta ve kılıçlar MÖ 2. binyıl Unetice kültürü'nün kalıntılarına benzemektedir. Tekeri inceleyenler üzerindeki kayaç kirinin diskin eskiliğini kanıtladığına dikkat çekerler. Şüpheci biri Turin kefeninin etrafında dönen tartışmalar ile paralellikler olduğunu önermiştir. Freiberg üniversitesinden E. Pernicka tarafından yapılan x ışını ışınırlık testiyle iz öğeciklerin araştırılması sonucu bakırı Avusturya'daki Mittelberg'ten, altının da Karpat Dağları'ndan geldiğini ortaya çıkarmıştır. Nebra'nın hemen yakınındaki Bottendorf'taki bakır kesinlikle kullanılmamıştır. Ancak çok az bakır nesne madenin eritildiği yerde ortaya çıkarılmıştır.

Eğer teker gerçek ise o zaman Orta Avrupa'daki nicel gökbiliminin 3.600 yıl önceye dayandığı iddia edilebilir. Bu dönemdeki Mısır gökyüzü betimlemeleri tamamen şematiktir. Bu disk için güvenilir arkeolojik bir durumun olmaması yaratıldığı tarihi saptamayı ve hatta gerçek olup olmadığını anlamayı güçleştirmektedir. O dönemden kalma sanatsal hiçbir tarza uymamakta ve birçok arkeolog tarafından sahte olarak tanımlanmaktadır.

Dinsel önemi olduğu kadar bilimsel bir araç olma olasılığı da olan teker güzel bir nesnedir. Mavi-yeşil kayaç kiri özgün nesnede bilerek yapılmış bile olabilir.

Disk hakkında da Stonehenge için görülen sözdearkeoloji, neopagan ve paranormal ilgi görülmeye başlanmıştır. Son zamanlarda Regensburg Üniversitesi'nden arkeolog Prof. Peter Schauer, nesnenin daha sonraki bilinmeyen bir tarihe ait şamanik bir tambur olduğunu iddia etmiştir.

Gelişimi
İlk yapıldığında tekerin üzerinde 32 küçük altın yuvarlaklar, geniş bir yuvarlak ile geniş hilal şekli bulunmaktaydı. Daha sonraki bir dönemde tekerin karşıt köşelerine kimyasal katışıklıklara bakılınca farklı bir kaynaktan gelen altınla işlenmiş iki yay eklenmiştir. Bu yaylara yer açmak için küçük noktalardan biri soldan merkeze taşınmış ve sağdaki iki noktanın da üstü kapatılmıştır böylece görünür 30 nokta kalmıştır. En son eklenen yine farklı bir kaynaktan gelen altınla işlenmiş olan "güneş teknesi" denen alttaki yaydır. Teker gömüldüğünde tüm çevresinde eşit aralıkla 3 milimetrelik çapta 40 tane delik açılmıştır.

Kaynakça
 E.  Pernicka/C.-H Wunderlich, Naturwissenschaftliche Untersuchungen an den Funden von Nebra. Archäologie in Saksonya-Anhalt 1, 2002, 24-29.

Dış bağlantılar

 Kısa tanıtım (İngilizce)
 BBC Horizon belgeselinin disk hakkındaki sözlerinin yazısı (İngilizce)
 Resmi Landesmuseum sitesi, dikkate değer mikrofotolar bulunur. (Almanca, bazı İngilizce çevirilerle)
 http://www.physorg.com/news11357.html
 Arkeolog Schlosser tarafından tekerin olası yorumu üzerine makale (Almanca)
 Yağmacıların mahkemesi ve tekerin gerçekliği üzerine Alman gazete haberinin İngilizce'ye çevirisi.

Almanya'da arkeoloji
Arkeoastronomi
Arkeolojik eserler
Saksonya-Anhalt
Tunç Çağı'nda Avrupa
Dünya Belleği Kütüğü

Nebra gök tekeri


ඉස්ලාමය යනු පරිපූර්ණ ජීවන පද්ධතියකි. එනම් එය අනෙකුත් බොහෝ ආගම් මෙන් ආධ්‍යාත්මික මතවාද පමණක් ඉදිරිපත් කිරීමෙන් වැළකී රාජ්‍යය පාලනය, මානව හිමිකම්, අපරාධ, පවුල් කටයුතු, ගනුදෙනු වැනි සෑම අංශයක් ම සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කළ යුතු ක්‍රමය දක්වා ඇත. ඒ හුදු අනුශාසනාවක් වශයෙන් නොව නීතිය වශයෙනි. එම නීතිය ම අනුගමනය කරන ලෙස ඔවුන්ට අණ කර තිබේ. එම නීති කඩකිරීම ආගමික වශයෙන් පවක් ලෙස සැලකෙන අතර ඇතැම් වැරදි සදහා මෙලොව දී ලබා දිය යුතු දඩුවම් ද නියම කර ඇත.

මෙසේ කුරානයේ ඇති වැකි සහ නබිතුමාගේ කියමන් හා ක්‍රියාවන් මත පදනම් ව ඊට සපයන අර්ථ නිරූපණ හරහා බිහිකරගන්නා චර්යා ධර්ම පද්ධතිය ඉස්ලාමීය නීතිය (ෆික්) වේ. විවිධ ඉස්ලාමීය නිකායන් හා නීති විද්වතුන්ගේ අර්ථ නිරූපණය හේතුවෙන් මෙය සුලු වශයෙන් වෙනස් වන තැන් ද ඇත. මෙසේ විවිධ වීම හේතුවෙන් නීති ගුරුකුල (මද්හබ්) ද බිහි වී තිබේ. බහුතරයක් මුස්ලිම්වරු අයත් වන සුන්නි නිකායේ ෂාෆි ඉ, මාලිකි, හන්බලි, හනෆි ලෙස මෙවැනි ගුරුකුල හතරක් පවතින අතර සුලුතර මුස්ලිම්වරු වන ෂියා මුස්ලිම්වරුන්ගේ ජෆාරි ලෙසත් පවතින ගුරුකුල ඉන් ප්‍රධාන ය.

සම්භාව්‍ය ඉස්ලාමීය නීතිය තුළ ප්‍රචණ්ඩත්වය යොදාගැනීම පිළිගත් අවස්ථා කීපයක් ම හදුනා ගත හැකි අතර ජාත්‍යයන්තර ව පිළිගත් මානව හිමිකම් කඩවීමට ඉඩ සැලසීම තුළ මේ ප්‍රතිපාදන දැඩි විවේචනයට ද ලක් ව තිබේ. පවුල තුළ ගෘහස්ත හිංසනයට අනුබල දෙන ඇතැම් ප්‍රතිපාදන, ඉස්ලාම් නීතියේ ඇති ඇතැම් අසාධාරණ අපරාධ වැරදි  සදහා ලබාදෙන දඩුවම්, ඉස්ලාමීය නීතියේ ඇතැම් ප්‍රතිපාදන නිසා ඇතිවන අමානුෂික තත්ත්වයන් සහ යුද්ධෝපදේශ (සටන් කළ යුතු අය, කළ යුතු ආකාරය, කළ යුතු අවස්ථා) මේ යටතට ගැනේ. සැමියාට බිරිද ව කායික ව හික්මවීමට ඇති අවසරය, ආගම හැරයන්නන්ට මරණ දඩුවම ලබාදීම, විවාහකයන් අතර අනාචාරය සදහා ගල්ගසා මැරීම, සමලිංගිකයන් මරාදැමීමට සහ සිරගතකිරීමට අණදෙන ප්‍රතිපාදන, හිමිකරුවන් විසින් යුද්ධයේ දි අල්ලාගත් (වහල්) කාන්තාවන් දූෂණය කිරීම නීත්‍යානුකූල වීම, ඇසින් දුටු සාක්කිකරුවන් හතර දෙනෙක් සැපයීමට අසමත් වීම මත ස්ත්‍රී දූෂණයකට ලක් වූ අය පවා අනාචාරය වරදට මරණ දඩුවමට හෝ කසපහරට ලක්වීම වැනි තත්ත්වයන් සහ ඊට තුඩුදෙන ප්‍රතිපාදන නිදසුන් ලෙස දැක්විය හැකි ය.

ෂරියා නීතිය
ෂරියා නීතිය යනු ඉස්ලාමය තුළ දක්නට ලැබෙන ආගමික නීතිය යි. එය ගොඩනැගී ඇත්තේ කුරානයේ සදහන් ආගමික නියමකිරීම් සහ නබිතුමාගේ ක්‍රියාවන් (සුන්නා) සහ ප්‍රකාශයන් (ඒකවචන – හදීත්/ බහුවචන - හදීස්) මූලාශ්‍ර කර ගනිමිනි. කුරානය සහ නබිතුමන්ගේ ක්‍රියා සහ කියමන් මෙහි ප්‍රාථමික මූලාශ්‍ර ලෙස සැලකේ. ඒවායෙහි කිසිවක් සදහන් නොවන අවස්ථාවන් හි දී ඉස්ලාමීය විද්වතුන් විසින් නීතිය නිපදවෙනු ලැබෙති. සුන්නි හා ෂියා යන ඉස්ලාම් ධර්මයේ ආගමික බෙදීම් සහිත කණ්ඩායම් අතර මෙන් ම සුන්නි නිකායේ හනෆි, මාලිකි, ෂාෆි ඉ, හන්බලි වැනි නීතියේ අර්ථනිරූපණ පදනම් කරගත් ගුරුකුලයන් අතර ද මෙසේ නිපද වූ ඇතැම් නීති අතර වෙනස්කම් ඇත. මෙසේ නීති නිපදවීමේ දී නබිතුමන්ගේ සහගාමිකයන් (සහාබාවරු) එකග වූ කරුණු සැලකීම (ඉජ්මා), කුරානයේ සහ හදීත්හි දක්වා ඇති වෙනත් කරුණු අනුසාරයෙන් අපෝහනය කිරීම (කයියා), ඉස්ලාමීය ව නිවැරදි දෙය පිළිබද නීති විද්වතුන්ගේ අභිමතය යෙදීම (ඉජ්තිහාද්) සහ පැවති සිරිත් දෙස යොමුවීම (උර්ෆ්) යන ක්‍රමවේදයන් අනුපිළිවෙළින් යොදාගැනේ. එනම් පළමුවැන්න යොදාගත නොහැකි නම් දෙවැන්න ද, දෙවැන්න යොදාගත නොහැකි නම් තෙවැන්න ද ආදී වශයෙනි. ෂරියා නීතිය මුස්ලිම් රටවල නීති සම්පාදනය කෙරෙහි විශාල බලපෑමක් කිරීමට සමත් වී තිබේ. සමහර මුස්ලිම් රටවල් එය රටේ ව්‍යවස්ථාව ලෙස හෝ ප්‍රධාන නීති මූලාශ්‍රය ලෙස හෝ යොදාගනිති. නිදසුන් වශයෙන් සවුදි අරාබිය, සුඩානය, ඉරානය, ඉරාකය, ඇෆ්ගනිස්ථානය, පාකිස්තානය, බෲනායි, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය, කටාර්, යේමනය සහ මොරිටානියාව දැක්විය හැකි ය. මේ රටවල නීතියේ වැඩිකොටසක් හෝ සියල්ල ම ෂරියා ව වෙයි. සවුදියේ ලිඛිත නීතියක් හෝ මිනිසුන් විසින් සම්පාදිත නීතියක් නැති අතර කුරානය ප්‍රමුඛ ඉස්ලාමීය නීතිය රටේ එකම නීතිය ලෙස ක්‍රියාකරයි. ඉහත සදහන් කළ ෂරියාව අනුගමනය කරන රටවල හිස ගසා මරා දැමීම, කසපහර දීම, ගල් ගසා මැරීම යන ඉස්ලාමීය නීතියේ එන දඩුවම් ක්‍රියාත්මක කරනු දැකිය හැකි ය. අධිකරණයෙන් ම හෝ වෙනත් ආයතනයක් විසින් ඒ ක්‍රියාත්මක කරනු ලැබෙති.  ෂරියා නීතිය මුලුමනින් ම ස්ථාපිත කරගැනීම ලොව පුරා විවිධ ඉස්ලාම්කරණ න්‍යායපත්‍රවල දිගුකාලීන අරමුණ වී තිබේ. බටහිර රටවල ද සංක්‍රමණය වූ මුස්ලිම්වරු බහුසංස්කෘතිකත්වයේ නාමයෙන් එය ක්‍රියාත්මක කරවන මෙන් හඩනගති. ෂරියා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ යෝජනාව සමාජ ආන්දෝලනයන්සහ වාර්ගික ගැටුම් පමණක් නොව සන්නද්ධ අරගල පවා ඇතිකිරීමට හේතුකාරක වී තිබේ. ආගමික මූලධර්ම පදනම් කරගත් ෂරියා නීතිය නූතන නීතියට සපුරා වෙනස් දර්ශනයක් අනුගමනය කිරීම නිසා නූතන රාජ්‍ය පාලනය, මානව හිමිකම්, චින්තන නිදහස, කාන්තා අයිතිවාසිකම් වැනි ඇගයුම් සුරැකීමට එහි ඇති අසමත්භාවය ෂරියාව සම්බන්ධ ව විවේචන පැනනැගීමට හේතු වී තිබේ.

ඉස්ලාමය සහ යුද්ධය

ජිහාඩය
ජිහාඩ් (جهاد) යනු සිය ආගම ආරක්ෂා කිරීමට මුස්ලිම්වරුන්ට ආගමින් පැවරී තිබෙන වගකීම හැදින්වීම සදහා යෙදෙන ඉස්ලාමීය ආගමික යෙදුමකි.  අරාබි බසින් ජිහාඩ් යනු වීර්යය, අරගලය, සුරක්ෂිතවීම යන අරුත් දෙන නාමපදයකි. ජිහාඩයේ යෙදෙන පුද්ගලයා මුජාහිද්වරයකු වේ. එහි බහුවචනය මුජාහිදීන් (مجاهدين) යන්නයි. ජිහාඩ් යනු කුරානයේ නිරන්තර ව දකින්නට ලැබෙන වචනයක් වේ. "අල්-ජිහාඩ් ෆි සබිල් අල්ලාහ්" (අල්ලාහ්ගේ මාර්ගයෙහි වීර්යය කරන්න/සටන් කරන්න) යනාදී වශයෙන් එය මනුෂ්‍යයන් වශයෙන් දෙවියන්ගේ අභිලාෂය කෙරෙහි ක්‍රියාකිරීම/අවනත වීම හදුන්වනු පිණිස භාවිත වී ඇත. ෂාෆි ඉ ගුරුකුලයේ ෂරියා අත්පොත වන Reliance of the Traveller ග්‍රන්ථයට අනුව ජිහාඩ් යනු මුස්ලිම් නොවන්නන්ට එරෙහි ව කරන යුද්ධය වන අතර නිරුක්තිමය වශයෙන් ආගම ස්ථාපිත කිරීම සදහා කරන සංග්‍රාමය හැදින්වීමට යෙදෙන මුජාහදා යන වදනින් බිදී ඇත.

මුස්ලිම්වරුන් සහ ඉස්ලාම් විද්වතුන් අතර ද ජිහාඩ් යන්නේ නිර්වචනය පිළිබද මතභේද පවතී. මුස්ලිම්වරුන් සහ මුස්ලිම් නොවන අය ද ඇතුලු ව බොහෝ විද්වතුන් මෙන්ම  Dictionary of Islam ග්‍රන්ථය ද ජිහාඩ් යන්නේ අර්ථ දෙකක් ඇති බව පිළිගනී. එනම් සිය අභ්‍යයන්තරය සමග කරන ආධ්‍යාත්මික අරගලය (උත්තම ජිහාඩය) සහ බාහිරය සමග කරන භෞතික අරගය හෙවත් ඉස්ලාමයේ සතුරන්ට එරෙහිව කරන අරගලය (ද්විතීයික ජිහාඩය) ත් වශයෙනි. ඉස්ලාමයේ සතුරන්ට එරෙහි ව කරන යුද්ධය සන්නද්ධ අරගලයක් වීමට හෝ නොවීමට පුලුවන. ජිහාඩ් යන්න බොහෝවිට ශුද්ධ යුද්ධය යනුවෙන් පරිවර්තනය වී ඇතත් එම පරිවර්තනය ප්‍රශ්නකාරී ය.

ප්‍රාචීනවාදියකු වන බර්නාඩ් ලුවිස්ට අනුව "සම්භාව්‍ය ඉස්ලාමීය විද්වතුන්ගෙන්, නීතිවේදීන්ගෙන් සහ හදීස් කලාවේ විශේෂඥයන්ගෙන්" අති බහුතරය ජිහාඩය යන්න අවබෝධ කරගෙන ඇත්තේ සන්නද්ධ අරගලයක් යන අර්ථයෙනි. ජාවෙද් අහ්මද් ඝමිදි නම් නූතන ඉස්ලාමීය විද්වතා පවසන පරිදි  ජිහාඩය සෑමවිටම වරදකාරීව හැසිරෙන පුද්ලයන්ට එරෙහිව සන්නද්ධ අරගලයක් විය යුතු බවට ඉස්ලාමීය විද්වතුන් අතර එකගත්වයක් පවතී.
ජොනතන් බර්කීට අනුව කුරානය ජිහාඩයේ යෙදෙන ලෙස මුලින් සදහන් කරන්නට ඇත්තේ මුහම්මද්ගේ කාලීන පසමිතුරන්, මක්කාවේ ගෝත්‍රික ලබ්ධිකයන් හෝ මදීනාවේ යුදෙව්වන් ඉළක්ක කරගෙන විය හැකි වුවත් මේ පිළිබද ව කුරානීය ප්‍රකාශ නව සතුරන් අභිමුඛ වූ විගස ඔවුන් දෙසට එල්ල කළ හැකි පරිද්දෙන් ඉදිරිපත් වී තිබේ. ජිහාඩයේ නීති පිළිබද ව ප්‍රථම ලියවිල්ල අබ්ද් අල්-රහ්මාන් අල් අව්සායි සහ මුහම්මද් ඉබ්න් අල්-හසන් අල් ෂයිබානි විසින් රචනා කරන ලදී.

ප්‍රථම වරට යුධමය ජිහාඩයක් ඇතිවූයේ මුහම්මද් සහ ඔහුගේ අනුගාමිකයන් වූ සුලු පිරිස මක්කම සිට මදීනාවට ගමන් කිරීමෙන් අනතුරුව මදීනාවේ සිටි අයගෙන් පිරිසක් ඉස්ලාමයට හරවා ගැනීමට හැකි වූ  පසුව ය. මක්කාවාසීන්ට එරෙහිව සටන් කිරීමට අණකරන ප්‍රථව වැකි  22 වන පරිච්ඡේදයේ 39-40 වැකි වෙයි. මුහම්මද්ගේ පසුකාලීන ජීවිතයේ ප්‍රධාන අරමුණ වූයේ සිය පාර්ශ්වකරුවන් සංඛ්‍යාවද මුස්ලිම් පාලනය යටතේ පවතින ප්‍රදේශය ද පුලුල් කරගැනීමයි.

රිචඩ් එඩ්වර්ඩ්ස්ට සහ ෂෙරීෆා සුහුර්ට අනුව ආක්‍රමණික ජිහාඩය යනු මුල් මුස්ලිම් ප්‍රජාව විසින් කරන්නට යෙදුණු ජිහාඩයයි. ඔවුන් ව අතුගා දැමීමට බලා සිටි අරාබි ගෝත්‍රවල සාමූහික බලයට එරෙහිව සන්නද්ධ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය නොකර ආරක්ෂා විය නොහැකි වූ බැවිනි. සාමූහික වගකීමක් ලෙස සිදුකරන ජිහාඩය (ෆාඩ් කිෆායා) සහ ආක්‍රමණික ජිහාඩය සම්භාව්‍ය ඉස්ලාම් නීති සම්ප්‍රදාය තුළ පර්යාය සංකල්ප වන අතර ආක්‍රමණික ජිහාඩයක් පිණිස අණ කළ හැක්කේ කාලිෆ්වරයකුට පමණි. එහෙත් පුද්ගලික වගකීමක් ලෙස කළ යුතු ජිහාඩය (ෆාඩ් අයින්) කිරීම සදහා අවශ්‍ය වන්නේ ඉස්ලාමය හෝ මුස්ලිම්වරුන් ඉළක්ක කරගනිමින් පීඩනයක් සිදුවන බව පෙනී යාම පමණි.

ආර්හස් විශ්වවිද්‍යාලයේ ව්‍යාපාර සංවර්ධනය සහ තාක්ෂණය පීඨයේ සහකාර මහාචාර්යවරියක වන ටීනා මෙගාර්ඩ් ලොව විශාලත ම ආගම් 10 හි ආගමික ලියවිලිවල ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබද ව අධ්‍යයනයක් කර තිබේ. සංවාදයක දී ඇය පවසා සිටියේ ඉස්ලාම් ධර්මයේ මූලික ග්‍රන්ථ අනිකුත් ආගමික ග්‍රන්ථවල ඇති ප්‍රමාණයට වඩා විශාල පරිමාණයකින් අන්‍යලබ්ධිකයන්ට එරෙහි ව ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ ප්‍රහාරකත්වය පිණිස අණ කරන බවයි. එම මූලාශ්‍ර තුළ ත්‍රස්තවාදයට සෘජුව ම අනුබල දෙන තැන් ද තිබෙන බව ඇය තර්ක කරමින් පවසයි.

තවලම් කොල්ලකෑම
තවලම් කොල්ලකෑම් යනු මුහම්මද් නබිතුමන් විසින් සිය අනුගාමිකයන්ගේ ද සහයෙන් කරන ලද සන්නද්ධ වැටලීම් මාලාවකි. මක්කාවේ වැසියන් දැක්වූ සතුරු ප්‍රතිචාර හේතුවෙන් මක්කම සිට මදීනාවට පැමිණි පසු එහි සිටි, මුස්ලිම්වරුන්ට පක්ෂපාත වූ ගෝත්‍ර ද සමග එක් ව මක්කාවේ සිට ගමන් කළ කුරයිෂ්වරුන්ට අයත් තවලම් ඉළක්ක කරගනිමින් සිදුකළ මෙම යුධ මෙහෙයුම් සිදුකළේ අල්ලාගත් පිරිස්වලින් බුද්ධි තොරතුරු සපයා ගැනීමටත් තවලම්වල වූ බඩු බාහිරාදිය අත්පත් කර ගැනීමටත් ය. නබිතුමන්ගේ අරමුණ වූයේ එ මගින් මක්කාවේ ආර්ථිකය බිද දැමීමයි. අනෙක් අතට ඔහුගේ අනුගාමිකයන්ට ආදායම් මාර්ගයක් නොවීම ද මීට හේතු විය. සිය සනුහරයේ ම අය සමග සටන් නොකළ යුතු බවට වූ අරාබි සම්ප්‍රදායක් ද ඔහු විසින් මෙසේ තවලම් කොල්ලකෑම විසින් කඩකරන ලදී.

කුරානය තුළ

ඉස්ලාම් නීතිය තුළ මානව හිමිකම් සම්බන්ධ ගැටලු තැන්

දේවාපහාසය

දෙවියන්, මුහම්මද් හෝ ඉස්ලාමය තුළ ශුද්ධත්වයෙන් සැලකෙන වෙනත් කවර හෝ දෙයක් සම්බන්ධයෙන් භක්තියෙන් තොර බව හෝ හෙලාදැකීම පෙන්නුම් කරන ක්‍රියාවක් හෝ ප්‍රකාශයක් දේවාපහාස වරද යටතට ගැනේ. කුරානය දේවාපහාසය නොකරන ලෙස අවවාද කරන නමුත් ඒ සදහා මෙලොව දී ලබා දිය යුතු කිසිදු දඩුමක් සදහන් නොකරයි. එහෙත් ෂරියා නීතියේ කුරානය හැරුණු කොට ඇති ප්‍රබල මූලාශ්‍රයක් වන හදීස (නබිතුමාගේ ප්‍රකාශ) දේවාපහාසය සදහා මරණ දඩුවම තෙක් විවිධ දඩුවම් යොදාගැනීමට පදනම සපයයි. දේවාපහාසය සම්බන්ධයෙන් අදහස් පළකරන කුරාන වැකි රැසක් ඇති අතර  දේවාපහාසකයන්ට දඩුවම් කිරීමට සහ දඩුවම් කිරීම සාධාරණීකරණයට ඉස්ලාමීය ඉතිහාසය තුළ නිතර භාවිත වී ඇත්තේ මේ අතරින් 5 වැනි පරිච්ඡේදයේ 33 වන වැකියත් 33 වන පරිච්ඡේදයේ 57-61 වැකිත් ය. වරද කරන පුද්ගලයාගේ ස්ත්‍රී-පුරුෂභාවය මත මෙන් ම ඔහු හෝ ඇය මුස්ලිම්වරයකු ද නැත් ද යන්න මත ද දේවාපහාසය සදහා එක් එක් මද්හබය විසින් වෙනස් දඩුවම් අදාල කෙරේ. මේ දඩුවම දඩයක්, සිරගත කිරීමක්, කසපහර ගැසීමක්, අත්/පා කපා දැමීමක්, එල්ලා මැරීමක් හෝ හිස ගසා දැමීමක් විය හැකි ය.

දේවාපහාස වරදක් කළ බවට චෝදනා ලැබූ තැනැත්තකුට දිය යුතු දඩුවම නියම කර එය ඉටු කරන ලෙස ප්‍රසිද්ධ නියෝගයක් (ෆත්වා) ඉස්ලාම් පූජකවරයකු විසින් නිකුත් කරනු ලැබිය හැකි ය.

ඉස්ලාමීය මූලාශ්‍රවලට අනුව පූර්ව ඉස්ලාමීය ගෝත්‍රික ආගමිකයකු වූ අරාබි ජාතික  නද්ර් ඉබ්න් අල් හාරිත් නම් වෛද්‍යවරයා අරාබිවරුන්ට ඉපැරණි මිත්‍යා කතන්දර කීමටත් මුහම්මද්ට සමච්චල් කිරීමටත් පුරුදු ව සිටියේ ය. බද්ර් යුද්ධයෙන් පසු අල් හාරිත් ජීවග්‍රහයෙන් ගත් අතර පළිගැනීම් වශයෙන් ඔහු ව මරාදැමීම මුහම්මද් විසින් සිය බෑණා වන අලිට පවරන ලදී.

ආගම අත්හැරීම

ඉස්ලාමය තුළ ආගම අත්හැරීම බරපතළ අපරාධ වරදක් ලෙස සැලකේ. කෙසේනමුත් නූතන විද්වතුන් අතලොස්සක් මීට වෙනස් මතයක් දරනු දැකිය හැකි ය. මෙහි දී ආගම අත්හැරීම යන්නෙන් මුස්ලිම්වරයකු සිය ක්‍රියා හෝ වචන මගින් චේතනාන්විත ව සිය ආගම අත්හළ පෙන්නුම් කිරීම අදහස් වෙයි.

ආගම අත්හැරීම සංයුක්ත වන කාරණා සහ එයට නිසි දඩුවම පිළිබද ව ඉස්ලාමීය නීති විද්වතුන් අතර මතභේද පවතී. ඉස්ලාමය තුළ ආගම අත්හැරීම යන්නට නව දහමක් වැළද ගැනීම, කිසිදු ආගමික විශ්වාසයකින් බැහැර වීම, කිසියම් ඉස්ලාම් ආගමික විශ්වාසයක් හෝ මූලධර්මයක් (නිදසුන් ලෙස අල්ලාහ්ගේ සර්වබලධාරීත්වය හෝ නබිවරයාගේ වක්තෘත්වය) ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හෝ ප්‍රශ්න කිරීම, දෙවියන් සරදමට ලක් කිරීම හෝ පිළිම වන්දනය යන සියලු ක්‍රියා මෙම වරද යටතේ ගැනේ. කෙසේවුවත් සිය කැමැත්තෙන් සිදු නොවන මෙවැනි ක්‍රියා, එනම් උමතුබව නිසා, බලකිරීම නිසා හෝ ආගමික හිංසනයකින් ගැලවීම සදහා නොමග යැවීමක් ලෙස සිදුකරන විට අපරාධයක් ලෙස නොසැලකේ. (වැඩි විස්තර සදහා තකිය්යා සහ කිත්මාන් යන සංකල්ප ඇසුරු කරන්න.)

ඓතිහාසිකව ඉස්ලාම් විද්වතුන් අතිබහුතරයකගේ ම මතය වී ඇත්තේ ආගම අත්හැරීම හදද් ගණයේ අපරාධයක් සහ බරපතළ අකුසලයක් බවත් එහෙයින් එය ඉස්ලාම් නීතිය තුළ මරණ දඩුවම ලබා දිය යුතු රාජද්‍රෝහී ක්‍රියාවක් බවත් ය. ඉස්ලාම් ධර්මානුකූල ව කිසිසේත් වෙනස් කළ නොහැකි නීතියක් ලෙස මෙය ඔවුන් දැක තිබේ. සුන්නි මුස්ලිම්වරු අතර ඇති මද්හබ් හතරෙන් එකක් වන ෂාෆි නීති ගුරුකුලයේ නිර්මාතෘවරයා වන ෂාෆි ඉ විද්වතා කුරානයේ 2: 217 වැකිය අර්ථනිරූපණය කරමින් එය ආගම හැරයන්නන්ට මරණ දඩුවම දිය යුතු බවට කුරානය පවසන අවස්ථාවක් ලෙසත් ඒ සදහා ඇති ප්‍රධාන සාක්ෂිය ලෙසත් දක්වයි. (ශ්‍රී ලංකාවේ මුස්ලිම්වරුන් ද බහුතරයක් සුන්නිවරු වන අතර ඔවුන්ගෙන් ද බහුතරය ෂාෆි ගුරුකුලයේ නීති අනුගමනය කරන අය වෙති.සෙසු අය හනෆි ගුරුකුලයට අයත් වෙති.)

ආගම අත්හැරීමේ දඩුවම වශයෙන් රජය විසින් ඔවුන්ගේ විවාහ අවලංගු කිරීමත්, දරුවන්ගේ භාරකාරත්වය සහ දේපල අයිතිය අහිමි කිරීමත් මරණ දඩුවම ලබා දීමට අමතර ව සිදු වේ. මරණ දඩුවම ලබාදීමට පෙර සාමාන්‍යයෙන් නැවත ආගමට පැමිණීමට දින කීපයක පොරොත්තු කාලයක් ද දෙනු ලැබේ. එසේ කළහොත් දඩුවමින් මිදිය හැකි ය.

ආගම අත්හරින කාන්තාවන් උදෙසා ද මරණ දඩුවම ක්‍රියාත්මක කළ යුතු බව සුන්නි නිකායේ ෂාෆි ඉ, මාලිකි සහ හන්බලි යන මද්හබ්වල මතය වන අතර සුන්නි නිකායේ හනෆි මද්හබයේ මතය වන්නේ නැවත ඉස්ලාමය වැළද ගන්නා තුරු ඔවුන් ව සිරගත කර තැබිය යුතු බවයි.

කෙසේනමුත් ඇතැම් මුල්කාලීන ඉස්ලාමීය විද්වතුන් මරණ දඩුවම ලබාදීමට එකග වී නැති අතර ඒ වෙනුවට යළි ඉස්ලාමය වැළදගන්නා තුරු නොවෙනස් සිරදඩුමක් ලබාදිය යුතු බව පවසා ඇත. හනෆි මද්හබයට අයත් ඉස්ලාමීය වියතකු වන සරක්ෂි ද මහජන කැළඹීම් ඇතිකරනසුලු දේශපාලනික (රාජද්‍රෝහී) ස්වභාවයේ ආගම් අත්හැරීම් සහ එසේ නොවන ආගම් අත්හැරීම් කෙරෙහි වෙනස් දඩුවම් අදාල කළ යුතු බව පෙන්වා දී තිබේ.

ඇතැම් නූතන විද්වතුන් ද ආගම අතහැරීම කෙරෙහි මරණ දඩුවම ලබා දීම ඉස්ලාමයට එකග නොවන බව පෙන්වා දී තිබේ. එය කුරානයේ 88:21-22 වැකිවල නියමයන්ට හෝ නැතිනම් "ආගමෙහි බලකිරීමක් නොමැත" යනුවෙන් පවසන 2: 256 වැකියට ද පටහැනි බව ඔවුහු පෙන්වා දෙති.  එමෙන් ම ඉස්ලාමය අතහැර ගිය අය ව මරාදැමීමට නබිතුමන් අණ කළ අවස්ථා නිශ්චිත ඓතිහාසික පසුබිමක, එනම් මුස්ලිම් සමාජය විනාශ කිරීම සහ එය බිදහෙලීම සදහා අවියක් ලෙස ඉස්ලාමයේ සතුරන් විසින් අන්‍යාගමිකකරණය භාවිත වූ සමයක එය වැළැක්වීම සදහා ගත් මාවතක් (රාජද්‍රෝහීත්වයට දඩුවම් කිරීම වැන්නක්) මිස සදාකාලික නියමයක් නොවන බව ද ඔවුහු පවසති. ඒ අනුව මරණ දඩුවම ක්‍රියාත්මක කළ යුත්තේ ආගම අතහැරීම සමාජයේ විනය බිදහෙලීමේ ව්‍යාපාරයක් සහ කැරළිකාරීත්වයක ප්‍රවේශයක් වන අවස්ථාවක දී පමණක් බව ඔවුන්ගේ මතය යි.

සුන්නි, ෂියා දෙපිරිස විසින් ම මිත්‍යාදෘෂ්ටිකයන් (කාෆිර්වරුන්) සහ ඉස්ලාමයට ද්‍රෝහී වූ මුස්ලිම් පිරිසක් ලෙස සලකනු ලබන සුලුතර මුස්ලිම් නිකායක් වන අහමදියාවරුන් ආගම හැර යාම සදහා මරණ දඩුවමක් කුරානයෙන් හෝ නබිතුමා විසින් නියම කර ඇති වගක් නොපිළිගනී.

ඉස්ලාමීය රටවල කාලීන නීතිය ආගම හැර යාම සදහා දඩුවම් නොකිරීමේ සිට මරණය හෝ සිරගත කිරීම දක්වා පරාසයක විවිධත්වයක් පෙන්නුම් කරයි. ෂරියා නීතිය සහිත ඉස්ලාමීය රාජ්‍යයන්හි ආගම අත්හරින මුස්ලිම්වරුන්ගේ විවාහ ශූන්‍ය කිරීමට සහ දරුවන්ගේ භාරකාරත්වය කෙරෙහි ඇති අයිතිය සහ දේපල උරුමයට ඇති අයිතිය අහිමි කිරීම සදහා සිවිල් නීතිය යොදාගෙන තිබේ. 2013 වන විට මුස්ලිම් බහුතරයක් සිටින රටවල් 23ක ම සිවිල් නීතියට අමතර ව අපරාධ නීතිය තුළින් ද ආගම අත්හැරීමට එරෙහි ව කටයුතු කර තිබුණි. අද ද මුස්ලිම් බහුතර රටවල් 49කින් 23ක ම ආගම අතහැරයාම අපරාධ වරදක් වන අතර ඉන්දුනීසියාව සහ මොරොක්කෝව වැනි තවත් සමහර රටවල මෙය වෙනත් නීති මගින් අනියම් ලෙස ආමන්ත්‍රණය කර ඇත.ක්‍රියාත්මක වී ඇත්තේ කළාතුරකින් වුවත් සවුදිය හා ඉරානය වැනි ආගම අතහැරයාම සදහා මරණ දඩුවම ක්‍රියාත්මක වන රටවල් කීපයක් සම්බන්ධයෙන් උණුසුම් කථාබහක් ද ඇති වී තිබේ. තුර්කිය වැනි ලෞකික නීති ක්‍රම පවතින මුස්ලිම් රටවල ආගම අතහැරයාම නීතියෙන් වරදක් වී නැත. මුස්ලිම් බහුතර රටවල් රැසක බොහෝ පුද්ගලයන් හුදෙක් ආගම හැරයාමේ වරදට අත්අඩංගුවට ගැනීම හෝ දඩුවම් කිරීම සිදු වී ඇත. මුස්ලිම් බහුතර රටවල් 13ක ම අදේවවාදීත්වය මරණ දඩුවම් ලැබිය හැකි වරදකි.

2013 වසරේ දී ආගමික ආකල්ප පිළිබදව සිදුකළ අන්තර්ජාතික සමීක්ෂණයක් ඇසුරින් පළ කළ වාර්තාවකට අනුව මුස්ලිම් රටවල් 6ක ජනගහණයෙන් 50%කට වැඩි පිරිසක් ඉස්ලාමය අතහැර යන ඕනෑම මුස්ලිම්වරයකුට මරණ දඩුවම දිය යුතු බව විශ්වාස කරති. 2007 වසරේ එක්සත් රාජධානියේ මුස්ලිම් ප්‍රජාව අළලා කළ එවැනි ම සමීක්ෂණයකට අනුව ද වයස 16ත් 24ත් අතර තරුණ පිරිසෙන් තුනෙන් එකකට ආසන්න පිරිසක් වෙනත් ආගම් කරා යන මුස්ලිම්වරු මරාදැමිය යුතු බව විශ්වාස කරන බව පෙනීගොස් තිබේ. නමුත් වයස 55ට වැඩි පිරිසෙන් එම මතය දරා ඇත්තේ පහෙන් එකකට අඩු පිරිසකි.

ලිංගික වැරදි සහ දඩුවම්

මුස්ලිම්වරුන් අතර විවාහයකින් පරිබාහිර ව ඇතිවන ලිංගික එක්වීම් සිනා (Zina) යනුවෙන් හැදින්වේ. මෙයට විවාහක අය අතර අනාචාරය මෙන් ම විවාහ පූර්ව මෛථූන්‍යය ද අයත් වේ. මෙය ඉස්ලාම් නීතිය තුළ සෑම ගුරුකුලයක ම නීතිමීමංසාව (jurisprudence) අනුව බරපතළ අපරාධ වරදක් ලෙස ගැනේ. විවාහකයකු අනියම් ලිංගික සබදතා පැවැත්වීම, විවාහයට පෙර ලිංගික සබදතා පැවැත්වීම, වහල් කාන්තාවක් අනීතික ලෙස ලිංගික ව හැසිරීම සහ සමලිංගික සබදතා යන සියල්ලම මේ යටතට ගැනේ. මුස්ලිම් පිරිමියකුට ඔහු විවාහකයකු වුවත් නොවූවත් තමා යටතේ සිටින මුස්ලිම් නොවන වහල් කාන්තාවන් සමග ඔවුන්ගේ කැමැත්ත ඇති ව හෝ නැති ව ලිංගික ව එක්විය හැකි අතර සම්ප්‍රදායට අනුව එය සිනා වරදක් ලෙස නො සැලකේ.

විවාහයකින් බැදී නැති වැඩිහිටි යුවළක් අතර ලිංගික සංසර්ගයක් සිදු වූ බව ඔප්පු කිරීමට ඒ බව ඇසින් දුටු සාක්ෂිකරුවන් 4 දෙනෙකු සිටිය යුතු බව කුරානයේ 24: 4 වැකිය පවසයි. එසේ නොහැකි වුවහොත් එම චෝදනාව සිදුකරන අය කුරානයේ 24: 13ට අනුව අන් අයට එරෙහි ව සාවද්‍ය චෝදනා ඉදිරිපත් කරන්නන් වන අතර කුරානයේ 24: 4ට අනුව කසපහර 80ක් ගැසිය යුතු ය. එමෙන් ම ඉන්පසු කිසිදු නඩු විභාගයක දී ඔවුන්ගේ සාක්ෂිය පිළිනොගැනෙනු ඇත. ඇසින් දුටු සාක්ෂිකරුවන් 4 දෙනකු ගෙන ඒම වෙනුවට වරදකරු ඒ බව පාපොච්ඡාරණය කිරීමෙන් ද වරදක් ඔප්පු වූ බව සැලකේ. මේ පාපොච්ඡාරණය සිහි බුද්ධිය හොදින් ඇති අයකු විසින් කිසිදු බලපෑමකින් තොර ව ස්වේච්ඡාවෙන් ම කළ යුතු අතර වෙන් වෙන් අවස්ථා 4ක දී ම ඒ බව පැවසුවහොත් පමණක් බාර ගැනේ. සාමාන්‍යයෙන් ෂරියා නීතිය තුළ කාන්තාවකගේ සාක්ෂිය පිරිමියකුගේ සාක්ෂියෙන් අඩක් වන නමුත් ස්ත්‍රී දූෂණය සම්බන්ධ සිද්ධියක දී තනි කාන්තාවකගේ සාක්ෂිය පිළිගත හැකි බවට ඇතැම් ඉස්ලාම් වියත්තු එකග වෙති. අන් අවස්ථාවල දී කාන්තාවන් දෙදෙනකුගේ සාක්ෂිය එක් පිරිමි සාක්ෂියකට සමාන බව සැලකේ. ඒ කුරානයේ 2:282වැකියට අනුව ය.

සිනා යනු හද් දඩුවම් ලැබිය යුතු (දෙවියන්ට එරෙහි) අපරාධයකි. සහී හදීත් (නබිතුමා පැවසූ බව කියවෙන ප්‍රකාශයන්ගෙන්, එය වාර්තා කළ අය සහ පැමිණි ආකාරය අනුව විශ්වාසවන්ත යැයි ගැණිය හැකි ඒවා මෙ නමින් හැදින්වේ.) රැසකට ම අනුව එයට ගල්ගසා මරා දැමිය යුතු ය. එනම් ගැහැනුන් හා පිරිමින් අතර විවාහයෙන් බැහැර ලිංගික සබදතා සදහා ගල්ගසා මරා දැමීම දඩුවම ලෙස නිර්දේශ කර ඇත. නබිතුමාගේ ක්‍රියාවන් දැක්වෙන ඇතැම් වාර්තාවන් පවසන පරිදි එය ක්‍රියාත්මක කර ඇත්තේ වළක් සාරා චූදිතයාගේ (ස්ත්‍රීන් ද ඇතුලු ව) ඉණෙන් පහළ කොටස වළ තුළ සිරවන සේ පස් පිරවීමෙන් අනතුරු ව ය. මේ මත පදනම් වෙමින් ඇතැම් මුස්ලිම් රටවල විවාහක අනාචාරිකයන් ව මරණ දඩුවමට ලක් කරනු ලැබෙන අතර ස්වකැමැත්තෙන් විවාහ පූර්ව මෛථූන්‍යයේ යෙදුණු අයට කසපහර 100කින් දඩුවම් කරති. අනාචාරය සදහා ද දඩුවම කසපහර 100කින් දඩුවම් කළ හැකි වුවත් එය රදා පවතින්නේ විනිසුරුවරයාගේ අභිමතය මත ය. කෙසේනමුත් කුරානයේ අනාචාරය සදහා ගල්ගසා මැරීම හෝ මරණ දඩුවම ගැන සදහනක් නැති අතර ඒ සදහා දඩුවම ලෙස කසපහර පමණක් සදහන් කර තිබේ. එහෙත් නබිතුමාගේ කියමන් සහ ආදර්ශයන් ගල්ගසා මැරීම දඩුවම ලෙස සැලකීමට ප්‍රමාණවත් සාධක සපයන බව ඉස්ලාම් වියතුන්ගේ බහුතර පිළිගැනීම යි.

සිනා වැරදි යන පොදු වර්ගය යටතට ගත්තත් ෂරියා නීතිය දූෂණය සහ අනාචාරය නෛතික ව වෙන්කර දක්වයි. ඒ අනුව මේ තත්ත්වයන් දෙකේ දී ක්‍රියාකරන ආකාරය ද වෙනස් වේ. ස්ත්‍රී දූෂණයක් සිදු වූ අවස්ථාවක දී දූෂණය සිදුකළ වැඩිහිටි පිරිමියා හද් දඩුවමට ලක් වුණත් සිය කැමැත්තෙන් ලිංගික ක්‍රියාවට එක් නොවූ (දූෂණය වූ) කාන්තාවට ඇසින් දුටු සාක්ෂි හතරක් මගින් ඒ බව පෙන්වාදීමෙන් හද් දඩුවමින් මිදිය හැකි ය. එවිට ඇය සිනා වරදකට හවුල්කාරියක් ලෙස නො සැලකෙන බැවිනි. මෙසේ සාක්ෂි හතරක් හරහා සිද්ධිය ඔප්පු කරන අවස්ථා හෝ සැකකරු විසින් වරද කළ බවට කරන පාපොච්චාරණ ඉතා දුර්ලභ ය. බොහෝ විට සිදුවන්නේ දූෂණයට ලක් වූ කාන්තාවක් යුක්තිය සොයා නීතියේ පිහිට පැතූ විට ෂරියා අධිකරණ සැකකරු ව නිසි විමසුමකට ලක් කර ඒ බව තහවුරු කරගැනීම වෙනුවට ඇසින් දුටු සාක්ෂි හතරක් ගෙන ඒමට අපොහොසත් වීම මත ඇය ව සිනා වරදකට වරදකාරියක් කර දඩුවම් කිරීම යි.

සිනා වැරදි යන සංකල්පය අදාල වන්නේ නිදහස් මුස්ලිම් පුරවැසියන්ට පමණි. මුස්ලිම් නොවන වහල් කාන්තාවක් දූෂණය කිරීම සිනා වරදක් නොවන අතර එවැනි ක්‍රියාවක් සැලකෙන්නේ වහල් කාන්තාවට එරෙහි ව සිදු කළ වරදක් ලෙස නොව ඇගේ හිමිකරුවාට එරෙහි ව කළ අපරාධයක් ලෙස ය.

ෂරියා නීතිය පිළිපදින රටවල සිනා වැරදි සහ ස්ත්‍රීදූෂණය සම්බන්ධව පණවා ඇති නීති ගෝලීය ප්‍රජාව තුළ මානව හිමිකම් කඩවීම සම්බන්ධ දැඩි කථාබහක් ඇතිකිරීමට සමත් වී ඇත. ඉස්ලාමය නූතන යුගයට සුදුසු පරිදි ප්‍රතිසංවිධානය කළ යුතු බවට වන යෝජනා මෙන් ම ඉස්ලාම් නීතිය තුළ ලෞකික සහ ආගමික කාරණා වෙන් නොකිරීම ගැන විවේචනය ද බොහෝවිට පැන නැගී ඇත්තේ මේ වැනි කරුණු මුල්කරගනිමිනි. සම්ප්‍රදායධාරීන් සහ මුස්ලිම් ලෝකයේ නූතනවාදීන් අතර මේ ආශ්‍රිත ව ඇති මත ගැටුම ඉස්ලාමය තුළ ලිංගික බල දේශපාලනය සම්බන්ධ සුවිශේෂී කඩඉමක් බව සමකාලීන මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරීහු පවසති. මක් නිසා ද යත් ඉස්ලාමීය ආගමික මූලාශ්‍රවලට නෛතික බලය ලබා දීම තුළින් ලිංගභාවය පදනම් කරගත් ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිගැනීමට සහ අභ්‍යාස කිරීමට අවස්ථාව සැලසීමක් දක්නට ලැබෙන හෙයිනි.

එහෙත් මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරීන්ගේ මතයට එරෙහි ව ඉස්ලාමීය වියතුන් හා දේශපාලන පක්ෂ පවසන්නේ විශ්ව මානව හිමිකම් ප්‍රකාශනය පදනම් කරගත් තර්කවලින් සිදුවන්නේ මුස්ලිම් නොවන සංස්කෘතියක් මුස්ලිම්වරුන් මත පැටවීම බවත් තම පාරම්පරික සංස්කෘතික භාවිතාවන්ට සහ ඉස්ලාමයේ මූලික ව පිළිගැනෙන ලිංගිකත්වය පිළිබද සීමාකිරීම්වලට ගරු නොකිරීමක් බවත් ය. සිනා වැරදි අයත් වන්නේ හදද් යනුවෙන් හැදින්වෙන අල්ලාහ්ට එරෙහි වැරදි යටතට බැවින් සිනා වැරදි සම්බන්ධ ඉස්ලාම් නීතියේ සහ වෙනත් ඒ ආශ්‍රිත නීතිවල කරන වෙනස් කිරීමක් තමන්ට අනුමත කළ නොහැකි යැයි ඉස්ලාම්වාදීහු පවසති. එසේ කිරීම සිය ආගම කපා කොටා වෙනස් කිරීමක් යැයි ඔවුහු පවසති. අන්තර්ජාතික මානව හිමිකම් සංවිධාන ඉස්ලාම් නීතිය වෙනස් කිරීමට කරන මැදිහත්වීම් බටහිර සංස්කෘතික ආක්‍රමණයන් ලෙස දැක්වීම ඉස්ලාම්වාදී ව්‍යාපාරවල දේශපාලන උපක්‍රමයක් ද වී තිබේ.

සමලිංගික ජනතාවට එරෙහි ප්‍රචණ්ඩත්වය
ලූත්ගේ ජනයාට අත් වූ ඉරණම සම්බන්ධ ව කුරානයේ අවස්ථා හතක සදහන් වන අතර ඔවුන් තුළ පැවති ලිංගික චර්යා එම විනාශ කිරීමට හේතු වූ බව අවධාරණය කර තිබේ. අරාබි උච්චාරණය අනුව කුරානයේ ලූත් යනුවෙන් හදුන්වන්නේ පැරණි බයිබලයේ එන ලොත් නම් චරිතයයි. මොහු ජීවත් වූ සොදොම් නම් නගරයේ ඇතැම් වැසියන් සමලිංගික චර්යාවෙහි නියැළුණු බැවින් ලොත් හට ඉන් පිටවන ලෙස අණ කර දෙවියන් විසින් එම නගරය විනාශ කර දමයි. මෙ බයිබලීය කථව කුරානයේ ද යළි සිහිපත් කෙරේ. (පැරණි ඉංග්‍රීසියේ සමලිංගික චර්යාව /ගුද රමණය හැදින්වීමට යෙදුණු සොදොමි යන වචනයේ ප්‍රභවය ද සිදු වී ඇත්තේ මේ පුවත ඇසුරිනි.)
සමලිංගික චර්යාවන් උදෙසා දිය යුතු දඩුවම කුරානයේ සෘජු ව පවසා නොමැති බැවින් මෙය හදද් ගණයේ වරදක් බව පෙන්වාදීමට ඉස්ලාමීය නීතිවේදීහු හදීත් සහ සීරා (නබිවරයාගේ චරිතාපදාන වාර්තා) ව කරා යොමු වෙති. සමලිංගිකයන්ට මරණ දඩුවම ලබාදිය යුතු ක්‍රමය සම්බන්ධයෙන් විවිධ මත පවතී. අබු බක්ර් මේ සදහා බිත්තියකට යට වීමට සැලැස්වීම හෝ පණපිටින් පිළිස්සීම නිර්දේශ කර ඇති සෙයක් පෙනී යන අතර අලි බින් අබි තාලිබ් එක් අයකුට ගල්ගසා මැරීමටත් තවත් අයකු උස් ගොඩනැගිල්ලක් මුදුනින් හිස පහතට සිටින සේ බිමට වැටෙන්නට සැලැස්වීමටත් අණ කර තිබේ. ඉබ්න් අබ්බාස්ට අනුව මේ අවසන් දඩුවම ගල්ගැසීමෙන් අනතුරුව සිදුවිය යුතු ය. ව්‍යතිරේඛයන් කිහිපයක් හැරුණු විට ෂරියා හෙවත් ඉස්ලාමීය නීතිය පිළිබද සියලුම විද්වතුන් සමලිංගික ක්‍රියාකාරකම් දඩුවම් ලැබිය යුතු අපරාධයක් ලෙස මෙන් ම බලවත් අකුසලයක් ලෙස ද දැක තිබේ. නිශ්චිත දඩුවමක් මේ සදහා නියම කර නැති අතර අධිකාරී පුද්ගලයන්ගේ අභිමතය මත දඩුවම අවස්ථාගතව තීරණය කරනු ලැබේ. ලිංගිකව හැසිරුණු පුරුෂ සහ ස්ත්‍රී සමසරාගිකයන්ට දඩුවම් කළ යුතු ආකාරය සම්බන්ධයෙන් ඉස්ලාමීය නීතිවේදීන් ඉදිරිපත් කරන අදහස් කීපයක් ඇත. එකක් නම් සමලිංගික චර්යාවක නියැළුණු තැනැත්තාව මුස්ලිම් ජන පිරිසක් ලවා ගල්ගසා මරණයට පත්කිරීමයි. මෙයට වෙනස් මතය දරන විද්වතුන් ඉජ්මා තීරණයක් අනුව යමින් පවසන්නේ සමලිංගික ව හැසිරුණු අය ව උස් ගොඩනැගිලිවල සිට පහළට අතහැරීමෙන් මරණයට පත් කළ යුතු බවයි. සලෆිවරුන් බහුතරයකගේ අදහස වන්නේ ද මෙයයි.

ගෘහස්ත ප්‍රචණ්ඩත්වය

බොහෝ විද්වතුන් සහ මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරිකයන් පෙන්වා දෙන පරිදි ෂරියා නීතිය කාන්තාවන්ට එරෙහි ගෘහස්ත හිංසනයට අත්වැල් සපයයි. ඒ කුරානයේ 4 වන පරිච්ඡේදයේ 34 වන වැකිය සැමියාට බිරිදගේ අවනත නොවීමක්, චපලබවක්, කැරලි ගැසීමක් හෝ අවකල් හැසිරීමක් (මෙහි භාවිත ව ඇති නුශුස් යන අරාබි වචනය මෙවැනි අරුත් දෙයි) ගැන සැක ඇති වූ විට  ඇයට පහර දීමට අණ කිරීම හේතුවෙනි.කාන්තාවන්ගේ පරිපාලකයන් වශයෙන් පිරිමීහුම සිටින්නෝය. මන්දයත් ඔවුන්ගෙන් කෙනෙකුට වඩා අනිත් කෙනාව අල්ලාහ් උසස් කර තබා ඇත්තේය. හැරත් ඔවුහු තමන්ගේ වස්තුව කාන්තාවන් වෙනුවෙන් වියදම් කරන්නාහ. එබැවින් හොද සීලාචාර ගති පැවතුම් ඇති කාන්තාවෝ අල්ලාහ්ටද ස්වාමිපුරුෂයාටද යටහත් පහත් වී කටයුතු කරන්නාහ. තමන්ගේ ස්වාමිපුරුෂයා ඉදිරියේ නැති අවස්ථාවන්හිදී ආරක්ෂා කරගත යුතුය යනුවෙන් අල්ලාහ් කැමති වන දෙය (තමන්වද ස්වාමිපුරුෂයාගේ වෙනත් වස්තූන්ද) ඉතාමත් ප්‍රවේශමෙන් ආරක්ෂා කරගන්නාහ. කවුරුන් හෝ ස්වාමිපුරුෂයාට වෙනස්කම් කරනු ඇතැයි ඔබ බිය වුවහොත්, ඇයට හොද ඔවදන් ලබා දෙනු. එයින් ඇය නිවැරදි නොවුවහොත් යහනාවෙන් ඈත් කර තබනු. එයිනුත් ඇය පිළිසකර නොවුවහොත් ඇයට ගසනු. එමගින් ඇය ඔබට අවනත වුවහොත් ඇය කෙරෙහි වෙනත් වැරදි පැටවීමට කිසි මාර්ගයක් නොසොයනු. නියත වශයෙන්ම අල්ලාහ් අති ශ්‍රේෂ්ඨවන්තයකු හා අති විශාලවන්තයකුද වශයෙන් සිටින්නේය. (අන් නිසා - 34)නමුත් ඇතැම් ඉස්ලාම් විද්වතුන් පෙන්වා දෙන්නේ මෙම වැකිය පිළිබද නවීන අර්ථකථන අනුව බිරිදට පහරදීමක් පිළිගත නොහැකි බවයි. නූතනයේ සිටින ඊජිප්තු ජාතික ඉස්ලාමීය විද්වතකු වන අබ්ද් අල්-හලීම් අබු ෂක්කා මධ්‍යකාලීන යුගයේ සිටි ෂාෆි-ඉ ගුරුකුලයේ විද්වතෙක් වන ඉබ්න් හජාර් අල් අස්කලානි සහ යේමන ජාතික සලෆි විද්වතකු සහ ඉස්ලාමීය නීතිවේදියකු වන අල් ෂව්කානි වැනි විද්වතුන්ගේ මත දක්වමින් පෙන්වා දෙන්නේ පහරදිය යුත්තේ ඉතා ම සීමාසහිත (නොඉවසිය හැකි හැසිරීම් පෙන්වන = in extraordinary cases) අවස්ථාවල දී පමණක් බව ය. පහරදීමට අවසර දී තිබුණ ද එය සිදුකළ යුත්තේ දරුණු ලෙස නොවන බව ද ඇතැම් ඉස්ලාම් වියතුන් පවසා ඇත.

ඇතැම් අය මෙහි පහරදීම හදහා යෙදී ඇති අරාබි වචනයේ තවත් අර්ථයක් මතු කරමින් මින් අදහස් වන්නේ පහරදීමක් නොව බිරියගෙන් ඈත්වීමක් බව පැවසීමට උත්සහ කර ඇතත් මෙය පිළිගැනීමකට ලක් වී නොමැත. මේ තර්කය ඉස්ලාමය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමට තැත් කරන නූතනවාදීන් සහ මානව හිමිකම්  ක්‍රියාකාරිකයන් වෙතින් පැන නැගී ඇත.

ඉස්ලාමය සැමියාගේ වධහිංසා ඉවසීමට නොහැකි වීම මත කාන්තාවකට දික්කසාදය ලබාගැනීමට අවස්ථාව දුන්නත් ඉස්ලාම් නීතිය තුළ කාන්තාවන්ට දික්කසාදය ලබාගැනීමේ ක්‍රියාවලිය ඉතා දුෂ්කර වූවක් නිසා ගෘහස්ත හිංසනයට ලක්වන කාන්තාවන්ට දික්කසාදය ලබාගැනීම දුෂ්කර වූවක් වී තිබේ. 4: 34 වැකියේ සැමියාට ඇති අයිතිය පිළිගැනීම හේතුවෙන් ෂරියා නීතිය පවතින බොහෝ රටවල ගෘහස්ත හිංසනය ගැන කාන්තාවන් වෙතින් ඉදිරිපත් වන පැමිණිලි විභාග කිරීමට හෝ භාරගැනීමට ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සිදු වේ.

ෆිලිස් චෙස්ලර් වැනි ඇතැම් ලේඛිකාවන් ඉස්ලාමය කාන්තා හිංසනය සමග බැදී ඇති බව, පවුලේ නම්බුව රැකගැනීම සදහා කරන ඝාතන (Honor killings) නිදසුන් ලෙස දක්වමින් පවසා ඇති මුත් පාකිස්තානයේ අගා ඛාන් විශ්වවිද්‍යාලයේ ස්ත්‍රිය සම්බන්ධ කරුණු කෙරෙහි අධ්‍යයනය කරන මහාචාර්යවරියක් වන තහිරා ෂහීද් ඛාන් වැනි අය පිළිතුරු වශයෙන් පවසන්නේ එවැනි දේ සිදුවන්නේ සමාජය තුළ කාන්තාව කෙරෙහි ඇති පහත් ය යන මතය සහ පුරුෂයාට ඇති බලය හේතුවෙන් මිස ආගම තුළ ඇති පෙළඹවීමක් නිසා නොවන බව යි. බටහිර රටවල මුස්ලිම්වරුන්ගේ සංක්‍රමණය සහ මෙවැනි කාන්තා හිංසනයන් එකට බැදී තිබීම මත මාධ්‍ය සහ දේශපාලනය තුළ ඉස්ලාමය ආශ්‍රිත ව මෙවැනි කරුණු අළලා සමාජ සංවාදයන් ඇති වී ඇති අතර එය සමාජය තුළ ආන්දෝලනයකට ද හේතු වී තිබේ.

සටහන්

ආශ්‍රිත නාමාවලිය

ඉස්ලාම්
ඉස්ලාම්වාදය
මානව අයිතිවාසිකම්
නීතිය
ඉස්ලාම් ආගම
ෂරියා
ෆිඛ්

ඉස්ලාමය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය


ශ්‍රී ලංකාවෙ උතුරු මැද පලාතේ ලමුන් අතර කෙරෙන සෙල්ලමකි. මෙය ටින් කැඩීම සෙල්ලමට තරමක් සමානය. මෙය ගැහැනු පිරිමි සියල්ලන්ටම කණ්ඩායම් 2 කට බෙදී කල හැකි ක්‍රීඩාවකි. එක් කණ්ඩායමක අඩුම වශයෙන් 5 දෙනෙක් වත් සිටිය යුතුයි.අවශ්‍ය වන්නේ, ප්‍රමානයෙන් වෙනස් ගල් 7 ක් හා රබර් බෝලයක් පමණයි.

ක්‍රීඩාව කරන ආකාරය

පළමු අවස්ථාව
 පලමුව කණ්ඩායම් 2 ට නායකයන් 2 නෙක් පත්කරගනී
 ඉන්පසු ගල් 7 , එකක් මත එකක් රැදෙන අයුරින් රදවා තබයි.
 ඉන් පසු "ගල මල" අල්ලයි.
 ගල මල දිනන කණ්ඩායම බෝලය රැගෙන සලකුණු කරන ලද දුරක සිට වරකට එක්කෙනා බැගින් , එකක් මත එකක් රදවා ඇති ගල් ටික පෙරලීමට උත්සාහ කල යුතුය ( බෝලයෙන් ගසා ).
 මෙහිදී අනෙත් පිල ගල් වල වැදී එන බෝලය රැක ගැනීමට උත්සහ කල යුතුය. එසේ රැකගතහොත්, පහරදෙන පිලම පරාද වෙයි. ඉන්පසු ගල් නැවත සකස් කල යුතු අතර, අනෙත් පිලට පහරදීමේ අවස්ථාව ලැබේ.
යම්හෙයකින්, ගල් කැඩීමට උත්සාහ කරන කණ්ඩායමට එය කල හැකි උනොත්, ක්‍රීඩාවේ ඊලග අවස්ථාවට පිවිසෙයි.

දෙවන අවස්ථාව
 ගල් කැඩීමට හැකිවු කන්ඩායමට බොලය හිමිවෙන අතර ඔවුන්ට අනෙත් කණ්ඩායමේ අයට බෝලයෙන් පහරදිය හැකිය.නමුත් ඔවුන්ගේ (අනෙත් කණ්ඩායමේ)උත්සාහය වන්නේ ගලෙන් ගල සකස් කිරීමයි. බෝලයෙන් පහරක් නොකා, ගල් 7 ම සකස් කලහොත් එම කණ්ඩායමට දිනුම හිමි වෙයි.එක් ක්‍රීඩකයකුට හෝ පහරදීමට හැකි උනොත් එම කණ්ඩායමට දිනුම ලැබේ.
බෝලයෙන් පහරදීමට පෙර, පහරදෙන කණ්ඩායම බෝලය ගෙන රවුමට එකතුවී එක් අයෙකුට බොලය ලබාදෙයි. ඉන්පසු සියලු දෙනා බොලය තමන් සගවාගෙන ඇති අයුරින් අනෙත් පිලේ ක්‍රීඩකයන් පසුපස බොලයෙන් පහරදීමට එලවිය යුතුය. පිරිමි ළමයින් තම කමිසයේ බොත්තමක් ගලවා බොල්ය සහිත අත එතුලට දමාගත හැකි අතර, ගැහැනු ලම්යින් ගවුමෙ සාය භවිතා කර තම බෝලය සහිත අත සගවා ගත යුතුය.
ගල් සාදන කණ්ඩායමේ ක්‍රීඩකයන් ගල් සාදන අතරතුර, තමන්ට පහරදීමට පැමිනෙන ක්‍රීඩකයින් ව ඇල්ලීමට උත්සාහ කල හැක. බෝලයෙන් පහර නොකා, එසේ කල හැකිඋනොත් , ඔවුන් ට ජය හිමිවෙයි. මෙහිදී, ඔවුන්ට බොලය ඇත්තටම සගවාගෙන ඇත්තේ කවුරුන්ද යන වග අනුමාන කිරීමෙන් වෙනත් ක්‍රීඩකයෙක් ඇල්ලීම කල හැක.

දිනන ආකාර
 අනෙත් පිලේ ක්‍රීඩකයෙකුට  බෝලයෙන් පහරදීම.
 කඩන ලද ගල් 7 , බෝලයෙන් පහර නොකා සැදීම
 පහරදීමට එන ක්‍රීඩකයෙක් , පහර නොකා ඇල්ලීම.
මූලික අවස්තාවේ ගල් කඩන විට , ගල් වල වැදී එන බෝලය ඇල්ලීම.

සෙල්ලම්

පුල්ලෙයාරෙ ගැසීම


විල්හෙල්ම් ලුඩ්විග් ගයිගර් () (1856 ජුලි 21 - 1943 සැප්. 02 ), ජර්මන් ජාතික ප්‍රාචීන ශාස්ත්‍රඥයෙකි. වි‍ශේෂයෙන්ම සිංහල සහ පාලි භාෂාවන් පිළිබඳව සුවිශේෂ උනන්දුවකින් කටයුතු කළ ශ්‍රී ලංකාවට ඉතා වැදගත් පඬිවරයෙකි.

ජීවිතය

ජර්මනියේ බැවේරියා ප්‍රාන්තයේ න්යුර්න්බර්ග් හිදී ක්‍රිස්තියානි ලූතර නිකායේ පුජකවරයෙකු වූ ලියොනාඩ් ගයිගර් සහ එම්මා පෞර් යුවලගේ සිවුවැනි දරුවා ලෙස උපත ලැබීය. 1861 දී න්යුර්න්බර්ග් හි මිලෑන්ක්කොන් පාඨශාලාවෙන් අධ්‍යාපනය අරඹා 1873 දී අපරදිග භාෂා පිළිබඳව හැදෑරීමට එර්ලන්ගන් (Erlangen) සරසවියට ඇතුළත් විය. 1876 දී දර්ශනවාදය පිළිබඳව ගරු සම්මාන සහිත ආචාර්ය උපාධියෙන් පිදුම් ලැබීය. 1878 එර්ලන්ගන් සරසවියේ දර්ශනවාදය පිලිබඳ ආචාර්යවරයෙක් ලෙස පත්වීම ලැබ දෙවරක්ම (1901-2 සහ 1912-3) එම සරසවියේ උපකුලපති ධූරයට පත්විය. 1881-04-09 දින මාරි ප්ලොහ්මන් (Marie Plochmann) සමග විවාහ විය. පුතුන් දෙදෙනෙක් සහ දූවරුන් තිදෙනෙකි. වැඩිමල් පුත් Hans Wilhelm Geiger (1882-1945) සුප්‍රකට ගයිගර් කවුන්ටරයේ (Geiger Counter) නිර්මාතෘවරයාය. දෙවැනි පුත් Rudolf Oscar Geiger (1894-1981) ක්ෂුද්‍ර දේශගුණික විද්‍යාවේ (microclimatology) නිර්මාතෘවරයෙකි. 1910 දී බිරිඳ මියයාමෙන් පසු 1917-04-12 දින Magdalene Grobe (1877-1960) සමග විවාහ වුවද එම විවාහයෙන් දරුවන් නොලැබීය. 1895, 1925 සහ 1931 දී වශයෙන් තෙවරක් ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියේය. දෙවන සහ තෙවන ලංකා ගමන් වලදී මග්දලේන් මහත්මියද සහභාගී වූ අතර ඇය ගයිගර් පඬිවරයාගේ සියලු ලේඛන කටයුතු වලට මාහැඟි දායකත්වයක් සැපයුවාය. මහාචාර්ය විල්හෙල්ම් ගයිගර් 1943 සැප්. 02 දින ජර්මනියේ මියුනික් අසල නොයිබිබර්ග් හිදී මිය ගියේය.

පොත පත

එළිදක්වන ලද විවිධ කෘති සියයකට අධිකය. ඉන් කිහිපයක් නම්,

 මහාවංශය සහ සිංහලයේ ඓතිහාසික දියුණුව (1905 පිටු 146 යි)
 මහාවංශය ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය (1908 පිටු 368 යි)
 සිංහලයේ මහාවංශ කතාව හෙවත් මහාවංශය (1912 පිටු 300 යි)
 රසවාහිනී පරිවර්තනය (1918 පිටු 74 යි)
 සංයුක්ත නිකාය (1925 පිටු 294 යි)
 චුලවංශය ජර්මන් පරිවර්තනය 1-2 (1925-1927 පිටු 658 යි)
 චුලවංශය ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය 1-2 (1929-1930 පිටු 727 යි)
 සිංහල භාෂා ශබ්දකෝෂය (1930 පිටු 170 යි)
 සිංහල භාෂා ව්‍යාකරණ (1938 පිටු 200 යි)
 සිංහල භාෂා නෛරුක්තික විශ්වකෝෂය (1941 පිටු 196 යි)
 Ceylon Tagebuchbleatter und Reiseerinnerungen (1898, සිංහල පරිවර්තනය - "ගයිගර් දුටු ලංකාව" සුදන්තක පී විජේතුංග 2003)
 Unter Tropische Sonne (1930)

මෙතුමාගෙන් ශ්‍රී ලංකාවට සිදු වූ විශේෂ සේවාවන් කිහිපයක්

ලෝක භාෂා වර්ගීකරණයේදී සිංහල භාෂාවේ ආර්යය අනන්‍යතාවය නිවැරදිව තහවුරු කරමින්, සිංහල භාෂාව ද්‍රවිඩ භාෂා මූලයකින් පැවතෙන්නක්ය යනුවෙන් බටහිර රටවල තිබූ සැකසංකා දුරු කළේ මෙතුමාය. එය එසේ නොවිනිනම් පසුගිය ඊලාම් අරගලයේදී භාෂාව සම්බන්ධයෙන්ද සිංහලයන් යටපත් කිරීම සඳහා උත්සාහයන් සිදුවිය හැකිව තිබුණි. ජිවිතයේ අවසන් කාලය සම්පුර්ණයෙන්ම සිංහල ශබ්දකෝෂය වෙනුවෙන්ම කැප කළේය. මහාවංශය ජර්මන් බසට සහ ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කරමින් සිංහල ඉතිහාසය ලොවට ගෙන ගියේය. ජාත්‍යන්තර වශයෙන් සිංහලයාට සහ සිංහල රටට මෙතුමා තරම් සේවයක් කළ වෙනත් කිසිදු විදේශිකයෙක් නොමැත. 1989 දී මෙතුමා වෙනුවෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ තැපැල් මුද්දරයක් එළිදක්වන ලදී.

සටහන්

වැඩිදුර තොරතුරු

 සුදන්තක පී. විජේතුංග, "ගයිගර් දුටු ලංකාව" (2003)  "Ceylon Tagebuchblaetter und Reiseerinnerungen" (1898) - පොතෙහි සිංහල පරිවර්තනය

භාහිර සබැඳි
 මහාවංශයේ ඉංග්‍රීසි පරිවර්ථනයේ මුල් පිටපත, ගයිගර් ගේ උපදෙස් සහ සටහන් සහිතව (ඉංග්‍රීසි)

විල්හෙල්ම් ගයිගර්


كانت الدولة الفنلندية تنقسم إدارياً إلى ستة مقاطعات بين عامي 1997 و2009، شكلت السلطة المقاطعية جزءاً من الفرع التنفيذي للحكومة المركزية و لم تكن منتخبة مباشرة.
تكون نظام المقاطعات في عام 1634, وجرى تعديله جذرياً في عام 1997 بحيث قلص عدد المقاطعات من 12 إلى 6، ما جعلها وحدات إدارية بحتة و لا يعتبر الحدود اللغوية والثقافية بين المقاطعات .

و قد تم إلغاء المقاطعات الستة تماماً في الأول من يناير عام 2010. و استمر العمل بالتقسيم الإداري الإقليمي.

والمقاطعات الست هي :

مراجع

انحلالات سنة 2010 في فنلندا
قوائم أماكن مأهولة في فنلندا
قوائم تقسيمات فنلندا

مقاطعات فنلندا


Selectarum Stirpium Americanarum Historia, (abreviado Select. Stirp. Amer. Hist.),  es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por el médico, biólogo y botánico holandés; Nikolaus Joseph von Jacquin. Fue publicado en año 1763 con el nombre de Selectarum Stirpium Americanarum Historia in qua ad Linnaeanum Systema Determinatae...

Referencias

Enlaces externos
Descripción en APNI

Libros de botánica
Libros de 1763
Libros en latín


Weißes Buch steht für:

 Weisses Buch von Sarnen, ein Buch mit Urkunden und Geschichten von 1470 im Kanton Obwalden, Schweiz
 Weißes Buch des Rhydderch, eine Sammlung walisischer Prosatexte aus dem 14. Jahrhundert
 Weißes Buch von Hergest, ein Sammelwerk in walisischer Sprache, um 1450, siehe Llyfr Gwyn Hergest
 White Book (englisch für Weißes Buch), ein Standard, der von Philips und JVC zunächst für Karaoke-CDs festgelegt wurde, siehe Rainbow Books #White Book
 Weißbuch, eine Sammlung mit Vorschlägen zum Vorgehen in einem bestimmten Bereich
 das symbolische "weiße Buch" als Ersatz für die Heilige Schrift, siehe Liberale Freimaurerei

Weißes Buch


La  est l'une des trois circonscriptions législatives que compte la préfecture de Yamagata au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La troisième circonscription de la préfecture de Yamagata regroupe les villes de Tsuruoka, Sakata et Shinjō ainsi que les districts de Mogami, Higashitagawa et Akumi.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Troisième circonscription de la préfecture de Yamagata


කල්‍යාණවතී රැජින යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 13වන සියවසේ පොළොන්නරු රාජධානියේ විසූ රැජිනකි. ඇය විසින් 1202 සිට 1208 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවන ලදී. ශ්‍රී ලංකාවේ සිටි රාජ්‍ය පාලනය කළ රැජිනියන් කිහිප දෙනාගෙන් අයෙකි, ඇය. ඇය සහස්සමල්ලගෙන් පසුව පොළොන්නරුවේ රැජින ලෙස රාජ්‍යත්වයට පත්වූවා ය. ඇගෙන් පසු ධර්මාශෝක සිහසුනට පත් විය. ඇය නිශ්ශංකමල්ල රජුගේ අගබිසව වූවා ය.

මේවාත් බලන්න
 ලක්දිව රාජාවලිය
 ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
 ලීලාවතී රැජින

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරුන් සහ පාලකයින්
 කොඩ්‍රිංටන්ගේ සිලෝන්හි කෙටි ඉතිහාසය

සිංහලේ රැජිනියන්
පොළොන්නරුවේ රජවරුන්
කාලිංග ගෘහය
13වන සියවසේ සිංහ‍ලේ රජවරුන්

කල්‍යාණවතී රැජින


Nitrapyrin ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der chlorierten Pyridine.

Gewinnung und Darstellung
Nitrapyrin kann durch Photochlorierung von 2-Picolin gewonnen werden.

Eigenschaften
Nitrapyrin ist ein brennbarer weißer Feststoff mit leicht süßlichem Geruch, der praktisch unlöslich in Wasser ist. Das technische Produkt enthält auch noch andere chlorierte Pyridine wie 2,4-Dichlor-6-trichlormethylpyridin.

Verwendung
Nitrapyrin (Handelsname N-Serve) wird als Nitrifikationshemmer verwendet. Es hemmt die Nitrifikation in Getreide und verminderte die Stickstoffverluste von Ackerboden. Es wurde 1974 in den USA zugelassen und hemmt bzw. tötet Nitrosomonas-Bakterien.

Zulassung
In den Staaten der EU einschließlich Deutschland und Österreich wie auch in der Schweiz sind keine Pflanzenschutzmittel mit diesem Wirkstoff zugelassen.

Weblinks
 Cornell University: Nitrapyrin - Chemical Fact Sheet 6/85

Einzelnachweise

Chlorpyridin
Trichlormethylverbindung
Pflanzenschutzmittel (Wirkstoff)

Nitrapyrin


Lietavská Lúčka este o comună slovacă, aflată în districtul Žilina din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.845 de locuitori.

Istoric
Localitatea Lietavská Lúčka este atestată documentar din 1393.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lietavská Lúčka


Gothamie Weerakoon () é uma botânica, liquenóloga e ambientalista do Sri Lanka.

Infância e educação
Depois de completar a sua educação primária na Devi Balika Vidyalaya em Colombo, frequentou a Universidade de Colombo, concluindo o seu doutoramento em 2013 na Universidade Sri Jayawardenepura.

Carreira
Ela realizou pesquisas sobre líquenes do sul da Ásia, descobrindo mais de 100 novas espécies endémicas do Sri Lanka. Algumas das espécies que ela descobriu incluem Heterodermia queesnberryi e Polymeridium fernandoi. Em 2015 escreveu Fascinating Lichens of Sri Lanka, que fornece dados sobre espécies de líquens endémicas do Sri Lanka.

Nascidos em 1973
Cientistas do Sri Lanka
Pessoas vivas

Gothamie Weerakoon


Veli "Velimuhammed" Mukhatov (, ; født 5. maj 1916 i Asjkhabad, Det Russiske Kejserrige (i dag Turkmenistan), død 6. januar 2005) var en russisk komponist og pianist.

Mukhatov studerede komposition på Moskva musikkonservatorium hos bl.a. Sergej Vasilenko. Han skrev fire symfonier, orkesterværker, operaer, kammermusik, filmmusik, korværker, sange etc.

Mukhatov har ligeledes skrevet den turkmenske nationalsang. Han blev tildelt USSR's statspris (1951/1952) og Leninprisen to gange .

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 "Til minde" (1974) - for orkester
 Symfoni nr. 2 "Heroisk" (1984) - for orkester
 Symfoni nr. 3 (1985) - for orkester
 Symfoni nr. 4 "Geop Tepe" (1995) - for orkester
 "Mit moderland" (1974) - for orkester

Kilder
 Om Veli Mukhatov på www.musicweb-international.com

Komponister fra Rusland
Komponister fra Turkmenistan
Pianister fra Rusland
Personer fra Asjkhabad

Veli Mukhatov


Pluto er det tredje studiealbum af den danske rock- og electronicagruppe How Do I, der blev udgivet i 1993 på pladeselskabet Cloudland.

Fra albummet udkom "You and the Moon" som single og blev et mindre hit.

Spor

Personel

Musikere
 Jesper Arentoft - vokal, akustisk guitar
 Thomas Bo Jensen - guitar, vokal
 Peter Fjeldberg - keyboards, programmering
 Hans Holten Hansen - bas, vokal
 Anders Remmer - trommer, programmering

Produktion
 How Do I - producer
 Hjortur Blöndal - tekniker
 Mikkel deMib Svendsen - tekniker
 Charlie - teknikerassistent
 Dagge Lundquist - mix
 Stefan Glaumann - mix
 K Grafik - cover, foto

Referencer
 Bille, Torben (1997): Dansk Rock Leksikon. København: Politikens Forlag

Noter

Eksterne henvisninger
 Pluto Discogs.com
Album fra 1993
How Do I-album

Pluto (album)


علي العزازي صانع ومقدم برامج تلفزيونية على قناة المجد الفضائية، إحدى قنوات شبكة المجد.
نشأ وأكمل دراسته حتى المرحلة الثانوية بمدينة الرياض، ثم سافر إلى مدينة الإسكندرية لإكمال دراسته الجامعية، وتخرج في جامعة الإسكندرية (كلية التربية - تخصص اتصالات وإلكترونيات)، وعمل معلم لغة إنجليزية وحاسب آلي، ثم مؤسس ومدير مواقع إلكترونية، قبل أن يتحول إلى العمل الإعلامي كمقدم ومستشار وقيادي، وحصل على ماجستير الإعلام من كلية الإعلام بجامعة القاهرة، ثم ماجستير الأعمال الرقمية من جامعة سالفورد.

المسيرة الإعلامية
قدم برامج تلفزيونية نوعية مثل برنامج «حياة تك» التقني، وبرنامج «جنان» الوثائقي، وبرنامج «الشاشة لك» التنافسي.
بدأ مشواره التلفزيوني مع بداية بث قناة المجد عام 2003 من خلال برنامج «المستكشف»، لكنه برز بشكل أكبر عام 2006 من خلال برنامجه الأسبوعي حياة تك.
ورغم الوجه التقني الإعلامي له، إلا أنه قدم العديد من الموضوعات والأشكال الأخرى، كما أنه يعمل كرئيس للقطاع الإعلامي بشبكة المجد.

برنامج حياة تك
حياة تك هو اسم يجمع بين شقين (الحياة) و (التكنولوجيا) أو التقنية، وهو موضوع برنامج «حياة تك» الذي تأسس عام 2007 ليقدم محتوى تقني مبسّط.
وهدف البرنامج هو الارتقاء بالحياة من خلال التقنيات، ويقترب البرنامج في لغته ومحتواه من عامة الناس وجميع أفراد الأسرة العربية، سواء عبر البرنامج التلفزيوني، أو عبر منصاته الرقمية وفعالياته المتنوعة والمتجددة.

برنامج جنان
بعد تجربة البرنامج التقني «حياة تك» برز العزازي في مجال تلفزيوني مختلف تماماً، حيث خاض تجربة تقديم وإخراج الأفلام الوثائقية، عبر سلسلته الوثائقية جِنان، والتي تهدف إلى زيارة أجمل جنان الأرض بأسلوب قصصي تفاعلي مشوق، داعياً المشاهد إلى التفكر في إبداع خالقها وكانت محطته الأولى في جنان ماليزيا ثم ذهب في جزئه الثاني إلى تركيا وكانت رحلته الثالثة إلى البوسنة والهرسك ثم الهند.
وقد لجأ علي العزازي في حكايته إلى أسلوب «أدب الرحلة» حيث كانت كلمات الرحلة مكتوبة بعبارات تحمل في طياتها إبداعاً أدبياً ووصفاً بلاغياً، وكان هو كاتبها وكذا مقدم تلك السلسلة ومخرجها.

برنامج الشاشة لك
هو البرنامج الأول من نوعه في العالم، فقد سمح للمشاهدين أن يقدموا إنتاجهم من الأفلام القصيرة جداً يقدم الجائزة الأولى من نوعها للأفلام القصيرة على الهواء، والبرنامج يترك الشاشة للمشاهدين ليتنافسوا فيها بعرض إنتاجهم من أفلام قصيرة جداً، ومن ثم المرور عبر تجربة تحكيم وتصويت للحصول على جائزة مالية ضخمة وجوائز أخرى. وقد قدم البرنامج حتى الآن خمس مواسم، قدم خلالها مئات الأفلام القصيرة، وقدم معها العشرات من المبدعين في مختلف مجالات الإنتاج المرئي وصناعة الأفلام على وجه التحديد، من مخرجين وممثلين ومنتجين وغيرهم من الكفاءات، واعتبره الكثير من هؤلاء فرصتهم التي شجعتهم إلى الدخول في هذا المجال وقدمتهم للجمهور.

الفيلم الوثائقي وادي السيلكون
وادي السيلكون  أول فيلم وثائقي عربي يزور ويستكشف أسرار مهد الثورة التقنية المعاصرة في منطقة «وادي السيليكون» بسان فرانسيسكو بالولايات المتحدة الأمريكية، حيث نشأت الكثير من شركات صناعة الحاسب الآلي (مثل HP، مايكروسوفت، أبل، إنتل، سيسكو) وفيه تأسست كذلك معظم مواقع الإنترنت والشبكات الاجتماعية الكبرى (مثل جوجل، فيسبوك، تويتر، يوتيوب، إنستجرام).
وقد زار فيه علي العزازي عام 2009 عدد من تلك الشركات، وأجرى خلالها لقاءات مع مسؤوليها، وكشف العديد من أسرار نجاح تجربة هذا الوادي.

السيرة المهنية
 يعمل حاليًا في منصب مدير الاتصال المؤسسي لشركة الجميح القابضة.
 مؤلف كتاب المقر الرقمي، من إصدار دار مدارك للنشر والتوزيع، عام 2023.
 عمل في منصب نائب الرئيس التنفيذي لقطاع الإعلام في شبكة المجد الفضائية حتى يونيو 2023.
 عمل مستشار ابداعيا في شبكة المجد الفضائية من عام 2017 إلى 2021
 يقدم حاليا دورات تدريبية في مجال الإعداد والتقديم التلفزيوني، أبرزها دورة صانع القصة التلفزيونية بماليزيا، وفنون التقديم التلفزيوني، والكاتب الإبداعي.
 عمل مديراً للتطوير الإبداعي في شبكة المجد الفضائية (عام 2015 - حتى 2017).
 عمل مديراً لإدارة الهويات والفواصل والتشويقات في شبكة المجد الفضائية (عام 2013 - حتى 2015).
 عمل مديراً لإدارة الإعلام الجديد في شبكة المجد الفضائية (عام 2012 - حتى 2013).
 وبفكرة جديدة طرح برنامجه الذي حاز مشاهدات كبيره برنامج حياة تك ولا زال يقدمه حتى الآن، مع البرنامج الرمضاني الشاشة لك والوثائقي «جنان» (2006 - حتى الآن).
 عمل صحفياً متدرباً في صالة أخبار شبكة الجزيرة الإعلامية (2005).
 ساعد في إنشاء موقع العربية alarabiya.net (موقع القناة الإخبارية الرائد)، وقاد الفريق الإبداعي لقسم الإعلام الجديد في مجموعة إم بي سي MBC الشبكة التلفزيونية الترفيهية الرائدة في الشرق الأوسط (2004-2005).
 دخل خلال تلك الفترة إلى الإعلام المرئي ليقدم مع بداية بث قناة المجد الفضائية أول برامجه «المستكشف»، وهو أحد أوائل البرامج العربية المتخصصة في الإنترنت (2003 - 2005).
 تخصص قبل ذلك في إدارة وتخطيط وإخراج مواقع الإنترنت، ومن بينها موقع مؤسسة مناهج العالمية، وقناة العربية (2003 - 2004).
 عمل في التحرير الإلكتروني لعدد من مواقع الإنترنت المعروفة مثل مجلة باب (2001 - 2003).
 في بداية مشواره الوظيفي كان يعمل معلماً لمادتي الحاسب الآلي واللغة الإنجليزية (2000 - 2003).

السيرة الأكاديمية
 ماجستير إدارة الأعمال الرقمية Digital Business - جامعة سالفورد (عام ٢٠٢٢).
 ماجستير الإعلام - كلية الإعلام بجامعة القاهرة (عام 2014).
 بكالوريوس التربية - تخصص الاتصالات الإلكترونية - جامعة الإسكندرية (عام 1999).
 شهادة التدريس العالي Higher Education Teaching Certificate - جامعة هارفارد (عام ٢٠٢١).
 حصل على دورات تلفزيونية مكثفة في المركز التدريبي التابع لـ قناة الجزيرة من بينها: تخطيط وإنتاج البرامج التلفزيونية، التخطيط الاستراتيجي الإعلامي، الكتابة للصورة في الصحافة التلفزيونية، تقديم البرامج الحوارية، الصحافة التلفزيونية والمراسل التلفزيوني (عام 2005).
 حصل على منحة تدريبية مكثفة من قناة الجزيرة عمل على إثرها صحفياً متدرباً في القناة وفي صالة أخبارها (عام 2005).
 حاصل على دورات من معهد أفلام هوليوود في صناعة وكتابة سيناريو الأفلام (دبي-عام 2005).
 حاصل على دورات من أكاديمية لندن للأفلام مدرسة لندن للفيلم في التصوير السينمائي، وفي التخطيط والإدارة الإنتاجية (لندن- 2016).
 حاصل على شهادة مدير مواقع الإنترنت المعتمد CIW (عام 2002).

مراجع

إعلاميون عرب

علي العزازي


Ile des Cendres (, internationaler Name von  "Ascheninsel") ist eine Gruppe von submarinen Vulkanen südöstlich der Küste von Vietnam.

Die Gruppe besteht aus zwei submarinen Schlackekegeln, die während der letzten Eruption 1923 zwei kurzlebige Inseln bildeten. Die eine Insel war 30 m hoch und 450 m lang, die andere Insel war nur 30 cm hoch und nur 30 m breit. Die Inseln erodierten danach bis unter den Meeresspiegel. Ein dritter Kegel wuchs bis 20 m unter der Meeresoberfläche. Weitere Kegel treten zwischen Ile des Cendres und dem Festland Vietnams auf.

Einzelnachweise

Unterseeischer Berg
Unterseeischer Vulkan
Südchinesisches Meer
Geographie (Vietnam)
Ehemalige Insel

Ile des Cendres


Matheus Jesus (født 10. april 1997) er en brasiliansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Matheus Jesus


The Gate of Supreme Harmony (; Manchu: ; Möllendorff: amba hūwaliyambure duka) is the second major gate in the south of the Forbidden City in Beijing, China.

The gate was originally built during the Ming dynasty, when it was called Fengtianmen (奉天門). Following the Manchu conquest of China, the gate was given its present Chinese and Manchu names. The gate burned down in 1886 due to a fire started by a tipped lamp in the guard room. The present gate dates from the rebuilding after this fire, which was completed in 1894.

In the Ming dynasty, the Emperor held morning court sessions at the Gate of Supreme Harmony to discuss state affairs with his ministers, although throughout most of the Ming dynasty the court sessions were purely ceremonial, a demonstration of the Emperor's diligence and the status of the titular first minister. In the Qing dynasty, when the Emperor attended court far more frequently, morning court sessions were held at the Gate of Heavenly Purity, which is much closer to the Emperor's living quarters. The Gate of Supreme Harmony was used occasionally for banquets and other ceremonies.

The gate is three bays deep and seven bays wide, covering a total area of . It is flanked by two minor gates, Zhendu Gate to the west and Zhaode Gate to the east. The gate and the Meridian Gate form the north and south boundaries of a great plaza that is divided by a serpentine waterway, the Inner River of the Golden Water, which is spanned by a set of five bridges. On the north (inner) side of the gate is Harmony Square, leading to the grand Hall of Supreme Harmony, the ceremonial centre of the Forbidden City.

Many incense burners are arrayed around the stairs. The central stairway was reserved exclusively for the Emperor and his immediate attendants, as was the central entrance of Meridian Gate.

References

External links

 World heritage immersive panorama - In this panorama your viewpoint will be near a large bronze lion, one of a pair of traditional imperial guardian lions. This female (in appearance much like a male lion) is always to the intruder's left, and is shown playing with a single cub. The male, to the right, will have his left paw on a globe, representing his "feeling the pulse of the earth".

Forbidden City
Gates of Beijing
Ming dynasty architecture
Qing dynasty architecture

Gate of Supreme Harmony