Brigadier Gerard (5 March 1968 – 29 October 1989) was a British Thoroughbred racehorse and sire. In a racing career which lasted from June 1970 until October 1972, he won seventeen of his eighteen races. The colt is rated the best racehorse trained in Britain in the 20th century.

Brigadier Gerard was unbeaten as a two-year-old in 1970, when his most important win came in the Middle Park Stakes. At three he was again unbeaten, defeating Mill Reef in a famous race for the 2000 Guineas and going on to win the St. James's Palace Stakes, Sussex Stakes, Goodwood Mile and Queen Elizabeth II Stakes over a mile, before moving up in distance to win the Champion Stakes over ten furlongs. As a four-year-old he won the Lockinge Stakes, Prince of Wales's Stakes and Eclipse Stakes before moving up in distance to win the King George VI and Queen Elizabeth Stakes over one and a half miles. Brigadier Gerard sustained his only defeat when beaten by Roberto in the inaugural running of the Benson and Hedges Gold Cup.

Background
Bred by John Hislop in England and foaled on 5 March 1968, Brigadier Gerard was a son of the stallion Queen's Hussar, winner of the Sussex Stakes and the Lockinge Stakes, and the non-winning racemare, La Paiva, a daughter of Prince Chevalier. On his female side he traced back to the brilliant fillies' Triple Crown winner, Pretty Polly, who was his fifth dam. This beautifully balanced bay colt was named after Arthur Conan Doyle's swashbuckling hero. Brigadier Gerard had good conformation, an excellent temperament and stood 16 hands 2 inches high.

Brigadier Gerard was trained during his racing career by Major Dick Hern and ridden in all his races by Joe Mercer.

Racing career

1970: two-year-old season

Berkshire Stakes, Newbury

Brigadier Gerard began his career as a two-year-old on June 24, 1970, in the Berkshire Stakes at Newbury. The race was run on good ground over five furlongs and attracted a field of five runners including three previous winners. Brigadier Gerard was ridden by Joe Mercer and was relatively unfancied at odds of 100/7.
In the race Joe sat behind the more experienced runners until approaching the two furlong marker where, when he gave the Brigadier the office he strode eight to ten lengths clear before being allowed to ease down before the line for an easy five length success.
John Lawrence in the Daily Telegraph wrote: "This was the big bay colts first race, but showing no sign of inexperience he proceeded to treat his opponents, including three previous winners, with total disrespect.

Champagne Stakes, Salisbury
So easy was this first success Brigadier Gerard's owners decided to run him eight days later on 2 July in the Champagne Stakes, run over six furlongs at Salisbury. Carrying a penalty for his previous win Brigadier Gerard was favourite at 13 to 8 on. Another easy success, by 4 lengths, ensued.

Washington Singer Stakes, Newbury
Having had two races in quick succession Brigadier Gerard was given a six-week break before reappearing in the Washington Singer Stakes at Newbury on 15 August. Starting favourite at odds of 4/9 and carrying a penalty Brigadier Gerard led comfortably at the furlong marker winning by two lengths from Comedy Star.

Middle Park Stakes, Newmarket
Following three easy successes the Brigadier was now ready for his biggest test, the Middle Park Stakes at Newmarket, run over six furlongs and for a value of £10,515 18s. The opposition included Mummy's Pet, unbeaten in his three starts including the Hyperion Stakes and Norfolk Stakes, and Swing Easy winner of three of his four starts including the New Stakes at Royal Ascot, July Stakes at Newmatket and the Richmond Stakes at Goodwood. His only defeat being at the hands of My Swallow in the Prix de la Salamandre at Longchamp. Mummy's Pet started favourite at 6/5 on, Swing Easy was 9 to 4 with Brigadier Gerard at 11 to 2.
After a slow early pace Joe Mercer allowed Brigadier Gerard to stride into the lead where he drew steadily clear winning easing down by three lengths from Mummy's Pet with Swing Easy a further half a length away in third place.

Len Thomas, The Sporting Life wrote: "Yesterday, in the Middle Park Stakes, the early pace was very slow  for the first couple of furlongs but when Brigadier Gerard reached the incline he settled the issue in a few strides to win impressively. It was interesting to note Brigadier Gerard finished the same distance ahead of Swing Easy as did My Swallow in the Prix de la Salamandre at Longchamp recently".

Owner John Hislop wrote: "It was a truly thrilling moment. To have won the Middle Park Stakes was a triumph in itself, but for the Brigadier to have slaughtered the opposition in this way was unbelievable. His right to contest the 2000 Guineas has been won with honours."

As three-year olds Mummy's Pet and Swing Easy remained at sprinting where they proved themselves to be top class winning, among other successes, the Sceptre Stakes, Temple Stakes, Daniel Prenn, King's Stand Stakes and the Nunthorpe Stakes.

1971: three-year-old season

2000 Guineas Stakes, Newmarket

The field of six runners for the season's first colts' classic, the 2000 Guineas at Newmarket, was one of the smallest in recent memory. However, the three colts that had headed the Free handicap, My Swallow, Mill Reef, and Brigadier Gerard, had between them won 18 of their 19 races, including every major two-year-old race in Europe. My Swallow, unbeaten in eight races as a two-year old including the four best races in France, and Mill Reef, winner of five of his six races as a two-year old including the Coventry Stakes at Royal Ascot, Gimcrack Stakes at York and Dewhurst Stakes at Newmarket, had won their prep races, the Usher Stakes at Kempton Park and the Greenham Stakes at Newbury.  Brigadier Gerard, as planned, arrived at the Rowley Mile without a preparatory race.
The race was generally billed as a match between the 6/4 favourite Mill Reef and the 2/1 second favourite My Swallow. Brigadier Gerard was relatively overlooked at 11/2, Minsky, a full brother to Nijinsky (horse) and Irish champion 2-y-o in 1970 at 15/2, Good Bond at 16/1 and Indian Ruler the complete outsider at 100/1.

In the race My Swallow made the early running from Mill Reef until they came together, three furlongs from home. At this point neither Geoff Lewis, on Mill Reef, nor Frankie Durr, on My Swallow, had yet to ask their charges any serious questions. When Joe Mercer asked Brigadier Gerard to close the gap on the two leaders the response was immediate. With under three furlongs left to run, Brigadier Gerard drew alongside Mill Reef before striding away to win by a comfortable three lengths. My Swallow was 3/4 length back in third, Minsky finished fourth.

What they said afterwards:

Mill Reef's jockey Geoff Lewis:
'The moment Joe appeared it was all over'.
'Joe's horse had too much speed - he was too good'.
'The winner was always going too well for me. As soon as Joe produced Brigadier Gerard I knew we were beaten'.

My Swallow's jockey Frankie Durr:
'We didn't cut each others throats in front, the winner just beat us'.

Minsky's jockey Lester Piggott:
'He was going as well as the leaders for six furlongs then found nothing'.

Good Bond's jockey Jimmy Lindley:
'My colt was nearly flat out the whole way. It must be the best Guineas for 50 years'.

Brigadier Gerard's jockey Joe Mercer:
'Not a moment's trouble. I thought we were going to win as soon as we went under the five furlong gate'.
'I had to waken him up because they suddenly went an extra length away. But there was never any doubt when he got going. His neck was in front a quarter of a mile out and that was that'.

John Lawrence (Lord Oaksey): The Daily Telegraph.
He took a moment to find his full stride and Mercer tapped him once. But the response was more than he or anyone can have expected. For in 100 yards racing down the hill into the dip, Brigadier Gerard brushed aside the two colts who last year dominated European two-year-old racing.
They finished together far ahead of the others, but he was three lengths clear and going away, as decisive and brilliant a winner of the 2000 Guineas as has been since Tudor Minstrel.  Mill Reef who duly took his revenge on My Swallow ran, it must be presumed, right up to his best form.

Mill Reef was not beaten again winning The Derby, Eclipse Stakes, King George VI & Queen Elizabeth Stakes, Prix de l'Arc de Triomphe, Prix Ganay and Coronation Cup.

My Swallow ran twice more. He dropped back in distance to contest the Prix de la Porte Maillot at Longchamp finishing 2nd to top French miler Faraway Son then just 11 days later contested the July Cup at Newmarket where he was beaten narrowly by Realm. He was then retired to stud having won 9 of his 12 races in just 14 months.
Minsky, winner of four of his 7 races never ran again and also retired to stud.

St James's Palace Stakes, Ascot

The weather had been so bad it was questionable whether or not racing would go ahead on the first day of Royal Ascot. And with the St James's Palace Stakes the last race on the card it would be run in the worst of the going. Only four runners were declared including the main danger Sparkler. Trained by Sam Armstrong and ridden by Lester Piggott. Sparkler was a very good two-year old rated only 8lbs behind the very best of his age including My Swallow, Mill Reef and Brigadier Gerard. As a three-year old he had won the Thirsk Classic Trial before being beaten, some thought unluckily and following a stewards enquiry, by a short head in the Irish 2000 Guineas. Sparkler had subsequently won the Diomed Stakes at Epsom. Good Bond, a long way behind Brigadier Gerard in the 2000 Guineas and Ballyhot, a maiden winner completed the four runner field.
Brigadier Gerard started at odds of 4/11.

In the prevailing conditions the visibility was poor. Sparkler made the running until the two furlong marker where Joe Mercer brought Brigadier Gerard to challenge Some viewers suggested the Brigadier hit a patch of false ground and lost 6 lengths. Joe Mercer had picked him up and renewed his challenge eventually catching Sparkler only 25 yards from the line to win going away.

John Lawrence, Daily Telegraph. "After the race John Hislop confirmed that his plans for Brigadier Gerard depended, in part, on David Robinson the owner of My Swallow. John Hislop had offered him the chance of revenge for his colts defeat in the 2000 Guineas if he ran the colt in the July Cup at Newmarket. When the offer was not accepted the decision was made to run Brigadier Gerard next in the Sussex Stakes at Goodwood".

Sussex Stakes, Goodwood

Heavy rain on the Tuesday and plenty more in the hour before racing had made the going at Goodwood not as deep as Ascot, but still considered to be much to the disadvantage of Brigadier Gerard.
The four-year-olds were well represented. Leading the opposition was French challenger and soft-ground specialist Faraway Son who, as a three-year old, had finished first but subsequently disqualified in the French 2000 Guineas in favour of French horse Caro whose only defeat this season had been by Mill Reef in the Eclipse Stakes. Faraway Son had also just beaten the 2000 Guineas third, My Swallow by six lengths at Longchamp. Joshua had won three times from his four starts with only a very narrow defeat in the Lockinge Stakes by top miler Welsh Pageant being his only blot on his season.
The three-year old division was also well represented by King's Company and Ashleigh. King's Company, the second highest rated two-year old in Ireland had won the Irish 2000 Guineas in somewhat controversial circumstances, in course record time and by the narrowest of margins from Sparkler. He had, more recently, won the Cork and Orrery Stakes at Royal Ascot. Ashleigh, highly regarded by his trainer, Paddy Prendergast, had easily won the Jersey Stakes at Royal Ascot on his only run this season.

Joe Mercer allowed Brigadier Gerard to stroll along at the head of affairs until approaching the furlong maker, where Faraway Son and Joshua threw down their challenges. Brigadier Gerard pulled away to win easily by 5 lengths from Faraway Son, with the finishing time two seconds outside the course record.

Faraway Son was not beaten again. He next won the Prix du Rond Point (beating French 1000 Guineas winner Bold Fascinator), the Prix du Moulin de Longchamp, and the Prix de la Foret.

John Lawrence, Daily Telegraph wrote: "Truly great horses are rare enough at the best of times and finding two in the same generation is liking striking oil and gold in adjacent fields.
But yesterday, as Brigadier Gerard swept away from his older rivals to win the Sussex Stakes at Goodwood, it was clearer than ever before that 1971 is indeed a double vintage year.
For the message this supremely stylish victory conveys is that the 2000 Guineas result may have meant precisely what it said. After Epsom, Sandown and Ascot it seemed barely credible that any horse could be three lengths better than Mill Reef, but the horse we saw yesterday could be and at a mile very probably is".

Goodwood Mile, Goodwood

A small field contested this race run in damp, wintry conditions. Only two horses opposed Brigadier Gerard, Gold Rod and Ashleigh, resulting in the favourites cramped odds of 1/6.
In 1970 Gold Rod was expensively campaigned running 12 times and winning three including the Prix du Moulin de Longchamp. It took the very best milers in this country to prevent him from also winning the St James's Palace Stakes, Sussex Stakes and Queen Elizabeth II Stakes.
Ashleigh, having his third run of the season had won the Jersey Stakes at Royal Ascot easily before losing to Brigadier Gerard in the Sussex Stakes.
In the race Brigadier Gerard made the running then quickened at the two-furlong mark to win very easily by 10 lengths. Gold Rod beat Ashleigh by four lengths for the runner-up spot.

TV commentator Julian Wilson referred to the win as being just an exercise canter where the winning margin could easily have been doubled.
Len Thomas, The Sporting Life reported "Conditions at Goodwood on Saturday were almost wintry, but it was heart-warming to see the brilliant miler Brigadier Gerard in action again, and what action. This big powerful colt is surely the best miler we have seen for many a year.

Queen Elizabeth II Stakes, Ascot

Another small field contested this race run before a bumper crowd at Ascot. In opposition was leading French challenger Dictus, fourth in last season's Champion Stakes just behind Nijinsky, and now fresh from victory in the Prix Jacques le Marois at Deauville, where he defeated Sparkler by half a length. And to complete the three runners was Ashleigh whose two previous defeats were at the hands of Brigadier Gerard.
Starting at odds of 2/11 Brigadier Gerard never saw another rival and was completely unchallenged throughout. He won very easily beating Dictus by eight lengths in near course record time.

John Lawrence, Daily Telegraph wrote "Brigadier Gerard stormed home last Saturday in the Queen Elizabeth II Stakes at Ascot and, in several different respects this was an unbelievable performance. On ground by no means lightning fast, without being shown the whip and completely unchallenged throughout the last half mile, Brigadier Gerard's time was half a second outside the track record set by Meldon in 1957 carrying 10lbs less.
So, if possible, the Brigadier enhanced his reputation. He looks bigger and stronger every time he appears and demonstrated his super abundant energy last week with an alarming rodeo display in the paddock. Next year, and Mill Reef, that will be the moment of truth and whoever predicts the outcome with any confidence will have more courage than sense.
This was Brigadier Gerard's ninth consecutive success with a step up to a mile and a quarter in the Champion Stakes at Newmarket the next race on his agenda.

Champion Stakes, Newmarket

Following Brigadier Gerard's narrow success in the St James's Palace Stakes at Royal Ascot it was with some trepidation that he lined up for his first attempt at ten furlongs in conditions rapidly approach those he encountered that day at Ascot.
Brigadier Gerard's owner had stated that they would never run him in such conditions as he had encountered at Ascot but with huge crowds turning up to watch him run they did not want to disappoint them.
A field of ten contested the £35,000 prize.
From Great Britain the leading older horses included Welsh Pageant who was having his fourth run of the season, winning the Lockinge Stakes and Hungerford Stakes and he had finished third in the Eclipse Stakes behind Mill Reef and Caro. Gold Rod was fresh from his win in the Prix La Coupe where he had exacted revenge on Amadou who had finished 5 lengths in front of him in the Prix Ganay. Great Wall (fourth to Nijinsky in the Derby), Leander (winner of the Prix Jean Prat at Chantilly as a three year old) and Tamil winner of a minor event at Deauville.
From France came Tratteggio, trained by Alec Head, having just won the Prix Henri Delamere by 6 lengths. Amadou had run Caro, the best older horse in France, very close before being beaten narrowly by Gold Rod
and Roi Soliel, a mud lover, had won the Queen Anne Stakes at Royal Ascot before being narrowly defeated by Dictus and Gold Rod in the Prix Jacques le Marois at Deauville.
From Ireland came Rarity, trained by Paddy Prendergast and ridden by Pat Eddery. This lightly raced four-year old had shown a distinct preference for soft ground. In his last run in the Desmond Stakes at the Curragh on soft ground he had easily beaten Lombardo by 4 lengths. Lombardo boasted Derby form having been beaten into 4th place at Epsom 6 lengths behind Mill Reef and was beaten into 2nd place at in the Irish Derby at the Curragh beaten 3 lengths by the Derby third Irish Ball.

The rain had continued throughout the day and the race itself was run in very poor visibility and very soft underfoot conditions.
In the race Welsh Pageant, Leander, Gold Rod and Roi Soleil were all in the leading group with Brigadier Gerard being ridden patiently behind them.
As they entered the dip three furlongs from home Brigadier Gerard moved into the lead and pulled three lengths clear. On reaching the rising ground Rarity made progress on the outside where Brigadier Gerard held on to win by a short head with Welsh Pageant two and a half lengths away in third.
After the race Brigadier Gerard's owners declared they would not run Brigadier Gerard again in similar underfoot conditions.

John Oaksey, Daily Telegraph: "For the second time in his life the English climate did its beastly best to bring about Brigadier Gerard's defeat at Newmarket yesterday. But for the second time his fighting heart proved equal to the test and, hanging on to win the Champion Stakes by inches from the Irish trained Rarity, he kept intact his unbeaten record.

The 1971 season ended with Brigadier Gerard maintaining his unbeaten record with 10 wins. No English classic winner had remained unbeaten in ten or more races since Ormonde who was foaled in 1883. Mill Reef also remained unbeaten since their meeting in the 2000 Guineas at Newmarket Racecourse. The scene was now set for a showdown between these two great champions in the 1972 Eclipse Stakes at Sandown Park Racecourse run over ten furlongs. It was advertised widely as the Race of the Century.

1972: four-year-old season

The following year, Brigadier Gerard extended his unbeaten run to fifteen. In spring, he won the one-mile Lockinge Stakes and the ten-furlong Westbury Stakes, in which he conceded fourteen pounds to the runner-up Ballyhot.
At Royal Ascot, he won the Prince of Wales's Stakes by five lengths from Steel Pulse, setting a new course record.
In the Eclipse Stakes at Sandown Park, on unfavourably soft ground, he won by a length from Gold Rod to take his unbeaten sequence to fourteen.
In July, he moved up to one and half miles for the first time in Britain's most valuable race, the King George VI and Queen Elizabeth Stakes at Ascot. He won by one and a half lengths from Parnell, with Riverman five lengths back in third, but he hung to the right in the closing stages and his win was only confirmed after a stewards' enquiry.

Then came his loss in the Benson & Hedges Gold Cup run over an extended mile and a quarter at York. Brigadier Gerard (starting at 1/3) raced against the 1972 Epsom Derby winner Roberto and the runner-up, Rheingold, who started second favourite. Roberto had run poorly in his previous race, the Irish Derby, but, ridden by the Panamanian jockey Braulio Baeza, ran the race of his life with a front-running display, which shattered the course record, to defeat Brigadier Gerard by three lengths. There was a gap of ten lengths back to Gold Rod, who beat Rheingold for third. According to Joe Mercer, his horse was sick: "... when they got back to the stables and the horse put his head down, the mucus poured out of him. He was sick, yet he was still able to run second to the Derby winner, giving him 12 pounds." As his owner, John Hislop, acknowledged, re-examination of the race film showed that he actually beat Gold Rod by 17 lengths and also broke the course record.

Brigadier Gerard returned in the Queen Elizabeth II Stakes and set a new course record by over a second as he won by 6 lengths from Sparkler (giving him 7 pounds).

On his final appearance, he defeated Riverman by one and a half lengths to win his second Champion Stakes. He retired at the end of his four-year-old season, a winner of 17 races from 18 starts, with total earnings of £253,024.70. On retirement, he had won more races than any other English classic winner of the twentieth century apart from Bayardo (winner of 22 from 25 starts) and his ancestress Pretty Polly (winner of 22 from 24 starts).

Stud record
He stood at stud first at the Egerton Stud, Newmarket and later at his owner's East Woodhay Stud. Brigadier Gerard was not a success as a sire, and much less successful than his contemporary and rival Mill Reef, but he did get a classic winner in Light Cavalry who won the St. Leger Stakes in 1980 as well as Vayrann the controversial winner of the 1981 Champion Stakes. Brigadier Gerard died in 1989 and his remains are interred in the gardens of the Swynford Hotel (formerly Swynford Paddocks), Six Mile Bottom, Newmarket. He appears in the fifth generation of 2015 US Triple Crown winner American Pharoah's pedigree, via his son, General.

Assessment and Honours
Brigadier Gerard was given an end-of-year Timeform rating of 141 in 1971, making him the equal highest rated horse of the year, alongside Mill Reef. He topped the Timeform ratings in 1972 with 144, the joint second highest figure at that time given for a flat racehorse, equal with Tudor Minstrel and one pound behind Sea Bird. The Brigadier Gerard Stakes at Sandown is named in his honour. In the 1972 British Horse of the Year poll conducted by the Racegoers' Club, Brigadier Gerard polled all forty of the available votes, making him the first horse to be unanimously elected to the honour.

Pedigree

See also
List of leading Thoroughbred racehorses
List of racehorses

References

1968 racehorse births
1989 racehorse deaths
Racehorses bred in the United Kingdom
Racehorses trained in the United Kingdom
Thoroughbred family 14-c
2000 Guineas winners
King George VI and Queen Elizabeth Stakes winners

Brigadier Gerard (horse)


Magnus Saugstrup Jensen (Aalborg, 12 de julho de 1996) é um handebolista profissional dinamarquês, medalhista olímpico.

Carreira

Saugstrup conquistou a medalha de prata com a Seleção Dinamarquesa de Handebol Masculino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após confronta a equipe francesa na final da competição.

Handebolistas olímpicos da Dinamarca
Handebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Magnus Saugstrup


Sir Robert Dudley (7 August 1574 – 6 September 1649) was an English explorer and cartographer. In 1594, he led an expedition to the West Indies, of which he wrote an account. The illegitimate son of Robert Dudley, 1st Earl of Leicester, he inherited the bulk of the Earl's estate in accordance with his father's will, including Kenilworth Castle. In 1603–1605, he tried unsuccessfully to establish his legitimacy in court. After that he left England forever, finding a new existence in the service of the grand dukes of Tuscany. There, he worked as an engineer and shipbuilder, and designed and published Dell'Arcano del Mare (1645-1646), the first maritime atlas to cover the whole world. He was also a skilled navigator and mathematician. In Italy, he styled himself "Earl of Warwick and Leicester", as well as "Duke of Northumberland", a title recognized by Emperor Ferdinand II.

Early life
Robert Dudley was the son of Robert Dudley, 1st Earl of Leicester and his lover Douglas Sheffield, daughter of William Howard, 1st Baron Howard of Effingham. He grew up in the houses of his father and his father's friends, but had leave to see his mother whenever she wished. His mother married Sir Edward Stafford in November 1579, and then left for Paris. Leicester was fond of his son and often made trips to see him. Dudley was given an excellent education and was enrolled at Christ Church, Oxford, in 1587, with the status of filius comitis ("Earl's son"). There, his mentor was Thomas Chaloner, who also became his close friend. In 1588, when the Spanish Armada threatened England, the 14-year-old Robert joined his father, who was commanding the army at Tilbury Camp, preparing to resist a Spanish invasion, but on 4 September, the Earl of Leicester died. His will gave Dudley a large inheritance, including the castle and estate at Kenilworth, and on the death of his uncle, Ambrose Dudley, 3rd Earl of Warwick, the lordships of Denbigh and Chirk.

In early 1591, Dudley was contracted to marry Frances Vavasour with the consent of Queen Elizabeth I, who liked Dudley very much but wished him to wait until he was older. Later that year, Vavasour secretly married another man and was banished from court. In turn, the 17-year-old Dudley married Margaret, a sister of Sir Thomas Cavendish, in whose last voyage he had probably invested. Dudley was excluded from court for this secret marriage, but only for a few days. Margaret was given two ships by her father Robert, named the Leicester and the Roebuck. She soon died childless.

Expeditions
In 1594, Dudley assembled a fleet of ships, including his flagship, the galleon Beare, as well as the Beare's Whelpe, and the pinnaces Earwig and Frisking. He intended to use them to harass the Spaniards in the Atlantic. The Queen did not approve of his plans, because of his inexperience and the value of the ships. She did commission him as a general but insisted that he sail to Guiana, instead.

Dudley recruited 275 veteran sailors, including the navigator Abraham Kendal, and the captains Thomas Jobson and Benjamin Wood. Dudley's fleet sailed on 6 November 1594, but a sudden storm separated the ships and drove the vessels back to different ports. Dudley sent word to the captain of the Beare's Whelp to join him in the Canary Islands or Cabo Blanco, and he sailed again.

At first, Dudley's trip proved unlucky: the Earwig sank, and most of the vessels he encountered were friendly. Dudley led only one raid in the Gulf of Lagos.

In December, the expedition finally managed to capture two Spanish ships at Tenerife. Dudley renamed them Intent and Regard, manned them with his sailors, and put Captain Woods in charge. He sailed to Cabo Blanco, expecting to meet the Beare's Whelpe there, but it did not show up. Dudley's fleet sailed to Trinidad and anchored at Cedros Bay on 31 January 1595. There, he discovered an island that he claimed for the English crown and named Dudleiana. Then he sailed to Paracoa Bay for repairs and made a reconnaissance to San Jose de Oruna, but decided not to attack it.

Dudley divided his forces, sending the Intent and Regard to the north. In Trinidad, he recruited a Spanish-speaking Indian who promised to escort an expedition to a gold mine up the Orinoco River. The expedition, led by Captain Jobson, returned after two weeks; as it turned out, their guide had deserted them, and they had struggled back. Dudley returned to Trinidad.

On 12 March, Dudley's fleet sailed north, where it finally captured a Spanish merchantman. It then sailed on to Cabo Rojo, in Puerto Rico, waited for suitable prey for some time, and then sailed towards Bermuda. A storm blew the Beare north to near what is now New England before the fleet finally reached the Azores. Low on provisions and working guns, Dudley sailed for home, but he met a Spanish man-of-war on the way. He managed to outmanoeuvre and cripple it in a two-day battle, but decided not to board it. The Beare arrived at St Ives in Cornwall at the end of May 1595, and Dudley heard that Captain Woods had taken three ships.

The next year, 1596, Dudley joined Robert Devereux, 2nd Earl of Essex, to serve as commander of the Nonpareil in an expedition against Cadiz. He was later knighted for his conduct in the Capture of Cadiz, although what he did is not recorded. Shortly afterwards he married Alice, daughter of Sir Thomas Leigh of Stoneleigh.

In 1597, Dudley sent Captain Wood on a trading voyage to China with the Beare, the Beare's Whelp and the Benjamin, but they never returned.

Claiming legitimacy
Dudley claimed to have been told in May 1603, by a shadowy adventurer called Thomas Drury, that his parents had been secretly married. He began trying to establish his claim to the peerages of Earl of Leicester and Earl of Warwick, as well as to the property of his deceased uncle Ambrose Dudley, including Ambrose's Warwick Castle estates. The case came before the Star Chamber in 1604–1605 and aroused great public interest. Ninety witnesses appeared for Dudley and 57 for the widowed Countess of Leicester, Lettice Knollys. Dudley persuaded, and perhaps pressured, his mother to support his cause. She declared in writing (she did not attend the trial in person) that Leicester had solemnly contracted to marry her in Cannon Row, Westminster, in 1571, and that they were married at Esher, Surrey, "in wintertime" in 1573. Yet all of the 10 putative witnesses ("besides others") to the ceremony were long since dead. Neither could she remember who the "minister" was, nor the exact date of the marriage. The Star Chamber rejected the evidence and fined several of the witnesses. It was concluded that Sir Robert Dudley had been duped by Drury, who in his turn had sought "his own private gains". King James I ratified the judgement, and it was handed down on 10 May 1605. In 1621, an official investigation in Tuscany, Dudley's new country, concluded that Dudley's "friends maintain that his father married Lady Sheffield, but they are unable to account for her marriage during his lifetime, an act so injurious to the alleged legitimacy of her son."

In Italy

Dudley left England in July 1605, by Calais. His lover and cousin Elizabeth Southwell accompanied him, disguised as a page. She was a daughter of Sir Robert Southwell and Lady Elizabeth Howard, who was a granddaughter of Charles Howard, 1st Earl of Nottingham, Dudley's uncle. The couple declared that they had converted to Catholicism.

Dudley married Elizabeth Southwell in Lyon in 1606, after they had received a papal dispensation because they were blood relatives, and they first settled in Florence. In English law, this marriage was bigamous as he was still married to Lady Alice (a marriage not recognised by the Pope as it had taken place in the Church of England). He began to use his father's title of Earl of Leicester and his uncle's title of Earl of Warwick.

Dudley designed and built warships for the arsenal of Livorno and became a naval advisor to Ferdinand I, Grand Duke of Tuscany, of the Medici family. He received an annuity of 2,000 ducats. In 1608, Dudley convinced the Duke to send the privateer galleon Santa Lucia Buonaventura to Guiana and northern Brazil in the only tentative Italian colonization in the Americas, known as the Thornton expedition.

Attempts at reconciliation
James I revoked Dudley's travel licence in 1607. When he ordered Dudley to return home to provide for his deserted wife and family, Dudley refused. He was then declared an outlaw, and his estate was confiscated. He continued contacts with the English court through Sir Thomas Chaloner, who was now a chamberlain to Henry, Prince of Wales. He corresponded with the young Prince on the subjects of navigation and shipbuilding, and in 1611 tried to broker a marriage between him and Caterina, daughter of Duke Ferdinand. Meanwhile, Henry Frederick had taken a fancy to Kenilworth Castle, calling it "the most noble and magnificent thing in the midland parts of this realm". Wanting it, he was willing to buy it from Dudley and agreed in 1611 to pay £14,500, with Dudley to hold the office of constable of the castle for his lifetime. When Henry died in 1612, only £3,000 had been paid, and it is unclear whether Dudley ever received it. The new Prince of Wales, Charles, then took possession of the castle but failed to pay the balance owing. In 1621, he got an Act of Parliament allowing Dudley's wife to sell the estate to him for £4,000.

In 1618, James I granted the Earldoms of Leicester and Warwick to others (respectively Lord Lisle and Lord Rich). In 1620, Dudley convinced Grand Duchess Maria Magdalena, wife of the new duke Cosimo II, to ask her brother, the Emperor Ferdinand II, to recognize his claim to his grandfather's title of Duke of Northumberland. Dudley succeeded on 9 March 1620, and James I severed all negotiations for conciliation.

Later years

In addition to shipbuilding, Dudley was busy with many projects in Tuscany, including the Livorno's breakwater and harbour fortifications, draining local swamps, and building a palace in the heart of Florence. He also designed new galleys, and he wrote his memoirs of navigation and seamanship between 1610 and 1620. Later, Dudley incorporated his notes into six volumes of Dell'Arcano del Mare (The Secret of the Sea), self-published in 1646–1647. He also wrote a Maritime Directory as a manual for the Tuscan Navy but it was never published. In 1631, his wife Elizabeth died the day after giving birth to her last child. Several of their 13 children married into the Italian nobility. In 1644, King Charles I created Dudley's second wife Alice Duchess of Dudley for life and recognized Dudley's legitimacy but did not restore his titles and estate. Robert Dudley died on 6 September 1649 outside Florence in Villa Rinieri (now Villa Corsini a Castello). He was buried at San Pancrazio in Florence.

A son of Dudley was Carlo Dudley, titular Duke of Northumberland who was the father of Maria Cristina Dudley, the second wife of Marquis Andrea Paleotti; they were the parents of Adelhida Paleotti who married Charles Talbot, 1st Duke of Shrewsbury; there was no issue of this marriage. Despite the marriages of Dudley descendants, "No Dudleys in the line male now remained to carry on the name. After the third generation they became extinct in Italy".

In 1660, after the Restoration, Lady Alice, Dudley's second wife (regarded in English law as his legitimate widow), petitioned King Charles II to have her title as Duchess of Northumberland recognised; and for her daughters, Lady Katherine Leveson and Lady Anne Holborne, to be given the rank and precedence of a duchess's daughters. However, the King kept the title in the gift of the Crown, and bestowed it instead on his illegitimate son, George Fitzroy.

Dudley bequeathed his estate to Ferdinando II de' Medici, Grand Duke of Tuscany. His collection of scientific instruments is on display at the Museo Galileo (Galileo Museum, formerly the Institute and Museum of the History of Science) in Florence.

Dell'Arcano del Mare

The most important of Dudley's works was Dell'Arcano del Mare (Secrets of the Sea). It includes a comprehensive treatise on navigation and shipbuilding and it has become renowned as the first atlas of sea charts of the world. Dell'Arcano del Mare consists of six known volumes that illustrate Dudley's knowledge of navigation, shipbuilding and astronomy and it includes 130 original maps, all his own creations and not copied from existing maps, which was unusual for the period. Originally published at Florence in 1645 in Italian, they represent a collection of all contemporary naval knowledge. The atlas also includes a proposal for the construction of a fleet of five rates (sizes) of ships, which Dudley had designed and described. Dell'Arcano del Mare was reprinted in Florence in 1661 without the charts of the first edition. The distinctive character of Dudley's charts was an early use of Mercator projection.

Footnotes

Citations

References
Adams, Simon (2008a):  "Dudley, Sir Robert (1574–1649)" Oxford Dictionary of National Biography online edn. Jan 2008 (subscription required) Retrieved 2010-04-03
 Adams, Simon (2008b): "Sheffield, Douglas, Lady Sheffield (1542/3–1608)" Oxford Dictionary of National Biography online edn. Jan 2008 (subscription required) Retrieved 2010-04-03
 Read, Conyers (1936): A Letter from Robert, Earl of Leicester, to a Lady The Huntington Library Bulletin No.9 April 1936
Rickman, Johanna (2008): Love, Lust, and License in Early Modern England: Illicit Sex and the Nobility Ashgate Publishing
 Role, Raymond E. (2003): "Sir Robert Dudley Duke of Northumberland" in History Today March 2003
 Warner, G.F (1899): The Voyage of Robert Dudley to the West Indies, 1594–1595 Hakluyt Society
 Wilson, Derek (1981): Sweet Robin: A Biography of Robert Dudley Earl of Leicester 1533–1588 Hamish Hamilton

External links

 Dudley, Robert Jr: Dell'arcano del mare. Digitized copy of The National Library of Finland.

English cartographers
Engineers from London
Sailors from London
English privateers
1574 births
1649 deaths
People from Richmond, London
English explorers
16th-century explorers
16th-century English people
17th-century explorers
17th-century English people
Robert
17th-century English cartographers

Robert Dudley (explorer)


Alatepe, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Kemerdere köyüne bağlı Alakilise mahallesi iken, 16 Ağustos 1957'de Alatepe adıyla köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Muğla il merkezine 63 km, Milas ilçe merkezine 51 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Milas'ın mahalleleri

Alatepe, Milas


Lamborghini Huracán (Spaniolă pentru "uragan"; ) este o mașină sport construită de Lamborghini, care înlocuiește cea mai vândută și produsă mașină Lamborghini Gallardo. Huracán și-a făcut debutul la saloanele auto la Salonul Auto de la Geneva din 2014 și fost lansat în al doilea trimestru al anului 2014. Numele Huracan LP 610-4 vine de la faptul că această mașină are 610 cai putere și tracțiune integrală.

Huracán a fost numită "Supermașina Anului 2014" de revista auto Top Gear.

Referințe

Legături externe

H
Roadster
Coupe
Mașini sport
Automobile din anii 2010

Lamborghini Huracán


Geovani Rafael más conocido como Glive es un productor y DJ de música electrónica. Empezó su interés por la música desde muy joven, a los 16 años comenzó a trabajar como programador musical en una radio local. En 2014 conoció a sus actuales empresarios Sergio Apodaca y Oscar Elizeche, pronto en 2015 ganó notoriedad con un lanzamiento por la discográfica Up Club Records del DJ brasileño Alok, participando de varios eventos junto a importantes artistas desde entonces.

Biografía
Geovani Rafael Zanetti Hanauer, nació en la ciudad de General Francisco Caballero Álvarez departamento de Canindeyu, Paraguay el 11 de noviembre de 1994.

Hijo de Marta Regina Hanauer y Valmir Zanetti, ambos colonos brasileños.

A pesar de haber nacido en Gral Francisco Caballero Álvarez es radicado en Katuete ciudad vecina.

Carrera

Primeros años
Desde la infancia muy curiosa, siempre tuvo interés por cosas inusuales para su edad, siendo así autodidacta, en 2012 con la explosión del Tomorrowland, descubrió el software FL Studio donde empezó a programar las primeras batidas, con el paso del tiempo se fue perfeccionando y migró al Ableton Live. En 2014 tuvo su primer lanzamiento oficial con el sencillo Bye Day en un VA por la discográfica Up Club Records del brasileño Alok.

2015: Primeras presentaciones
En el año 2015 conoció a su actual mánager Sergio Apodaca, que le presentó a Oscar Elizeche, juntos apostaron por el talento del joven, haciendo su primer evento importante Ologram Rewind el 14 de agosto de 2015 ganando repercusión nacional después de una buena presentación .

2016-Presente

Ascenso musical:
Actualmente Glive cuenta con más de medio millón de reproducciones en la plataforma de streaming, con lanzamientos por renombradas grabadoras como Re: Agent, Green Valley Records y Pan Records. Su último single lanzado llamado "Don't Say It's Over" logró alcanzar 100.000 reproducciones en un mes, siendo considerado uno de los grandes éxitos del artista.

Discografía

Lanzados

 2017 Stay On Your Side – Re:Agent
 2017 Hold On Baby – Green Valley Records
 2018 No More. – Mydeephouse Records
 2018 You Make Me – Place Records
 2018 Voices - Mydeephouse Records
 2019 Don't Say It's Over – PAN Records Brasil
 2019 Illusion – PAN Records Brasil
 2019 Giving UP – PAN Records Brasil

Influencias
Geovani cita sus mayores influencias musicales en la adolescencia como Tiesto, Bob Sinclair, Swedish House Mafia, Avicii, además de muchas influencias de otros artistas y géneros musicales.

Referencias

Glive estrena "Giving Up" cargada de groove y sentimiento

Productores paraguayos de música electrónica de mayor destaque

Disc jockeys
Músicos de Paraguay
Productores discográficos

Glive (músico)


Die Wolfbuschkirche in Stuttgart-Weilimdorf mit der Adresse Im Wolfbusch 2 ist eine evangelische Kirche, die von Hans Seytter entworfen wurde.

Geschichte
Ab den frühen 1930er Jahren wurde die Wolfbuschsiedlung errichtet und bezogen. Die etwa 1500 Bewohner gehörten damals überwiegend der evangelischen Landeskirche an und sollten eine eigene Kirche in ihrem Wohngebiet erhalten. Am Eingang zur Wolfbuschsiedlung nahe der Solitudestraße wurde der Stadt Stuttgart ein Bauplatz abgekauft. Der Grundstein für die Kirche wurde am 11. Juni 1937 gelegt, die Einweihung erfolgte am 20. März 1938 durch Landesbischof Wurm. Am 1. Juli 1938 wurde der Kindergarten eröffnet, der sich seither in der Wolfbuschkirche befindet.

Die etwa 24 Meter lange und zwölf Meter breite Kirche, die mit viel Holz im Innenraum ausgestattet ist, bietet im Kirchenschiff etwa 200 und auf der Empore weitere 40 Sitzplätze. Sie besitzt einen eher schlanken Turm, in dem nur zwei Glocken untergebracht werden können. Der erste Satz Glocken – eine große Bet- und eine kleine Taufglocke – wurde trotz finanzieller Schwierigkeiten zur Einweihung der Wolfbuschkirche eingebaut. Er musste im März 1942 abgeliefert werden und wurde eingeschmolzen. 1949 wurde eine 460 kg schwere, auf a gestimmte neue Glocke eingebaut. Sie trägt den Namen Gefallenenglocke und die Inschrift "Deine Toten sollen leben". Eine weitere Glocke folgte im Mai 1954. Sie wiegt 280 kg, ist auf c gestimmt und hat die Inschrift "Ich bin die Auferstehung und das Leben".

In den Bombennächten der Jahre 1944 und 1945 wurde die Kirche schwer beschädigt. Ihre Wiedereinweihung nach dem Wiederaufbau erfolgte am 26. Oktober 1947.

Betroffen von den Zerstörungen war auch die Orgel, die in der Nachkriegszeit aus Kostengründen nicht ausgetauscht werden konnte und bis 1972 immer wieder durch Reparaturen in Betrieb gehalten wurde. 1973 wurde, nachdem dies endgültig nicht mehr möglich war, als Provisorium eine Kleinorgel aufgestellt, und 1976 baute die Firma Weigle aus Echterdingen eine neue Orgel mit 16 Registern und 960 Pfeifen ein, die am 17. Oktober 1976 in einem Festgottesdienst eingeweiht wurde.

In der Nacht zum 29. Juli 1944 wurde auch das ursprüngliche Chorfenster, 1939/40 von Walter Kohler geschaffen, durch einen Fliegerangriff zerstört. Es wurde zunächst nur durch eine einfache Verglasung ersetzt. 1953 wurde wieder ein buntes Chorfenster in Auftrag gegeben. Entworfen wurde es von Wolf-Dieter Kohler, angefertigt von der Kunstglaserei Valentin Saile in Stuttgart. Das Fenster ist aus acht rechteckigen Feldern, die jeweils eine Höhe von 80 und eine Breite von 60 Zentimetern haben, zusammengesetzt. Thema der Bilder ist die Passionsgeschichte Jesu nach dem Johannesevangelium. Von unten nach oben zeigen die Bilder den Einzug nach Jerusalem, das Abendmahl mit der Fußwaschung, die Geißelung, Jesus vor Pontius Pilatus, Jesus auf dem Weg nach Golgatha, die Kreuzigung, das leere Grab mit Maria und Engeln und den auferstandenen Christus mit den Jüngern.

Weblinks

 Wolfbuschkirche

Einzelnachweise

Stuttgart
Erbaut in den 1930er Jahren
Kirchengebäude in Stuttgart
Kirchengebäude in Europa
Weilimdorf

Wolfbuschkirche


La Copa del Rey de Fútbol 1982-83 es la edición número 79 de dicha competición española. Se disputó entre el 8 de septiembre de 1982 y el 4 de junio de 1983, con la disputa de la final en el Estadio de La Romareda, con la participación de 135 equipos de las divisiones Primera, Segunda, Segunda B y Tercera.

El campeón fue el F. C. Barcelona, conquistando su 20.º título, tras ganar al Real Madrid C. F. en la final.

Equipos clasificados
Disputarán la Copa del Rey 1982-83, habiendo sellado su presencia en función de clasificación en las cuatro primeras categorías del sistema de competición liguero en la temporada 1981-82, y partiendo de determinadas rondas según su categoría en la presente campaña, los siguientes equipos:

Los 18 equipos de la Primera División 1981-82 (todos, donde los clubes participantes en competiciones europeas están exentos hasta que son eliminados de los torneos continentales o hasta que se alcanza la ronda de 1/8 Final):

Los 20 equipos de Segunda División 1981-82:

20 equipos de Segunda División B 1981-82 (de un total de 40):

72 equipos de Tercera División 1981-82 (de un total de 260):

Primera ronda

Cuadro

|}

Partidos

Segunda ronda

Cuadro

|}

Partidos

Tercera ronda

Cuadro

|}

Partidos

Cuarta ronda

Cuadro

|}

Partidos

Fase final
La fase final se juega a tres rondas eliminatorias a doble partido. Los enfrentamientos y el cuadro, resultan de un sorteo puro entre los vencedores de la ronda de dieciseisavos. Este determinó los siguientes enfrentamientos:

Octavos de final

Cuadro

|}

Partidos

Cuartos de final

Cuadro

|}

Partidos

Semifinales

Cuadro

|}

Partidos

Final

Véase también
 Primera División de España 1982-83

Referencias

Enlaces externos
 Copa del Rey en LFP
 Copa del Rey en RFEF

Temporada 1982-83 de fútbol en España
1982

Copa del Rey de fútbol 1982-83


John Sidney McCain III (29 Ağustos 1936 - 25 Ağustos 2018), Amerikalı politikacı, devlet adamı ve Amerikan donanması subayıdır. 1987 yılından 2018 yılındaki ölümüne dek Arizona eyaleti için ABD senatörlüğü görevinde bulunmuştur. Washington'da inatçılığı ve sağduyulu muhafazakarlığıyla tanınan John McCain, 2008 yılında kendinden genç Cumhuriyetçi rakiplerini alt ederek Barack Obama'nın karşısında partisinin ABD Başkanı adayı olmuştu.

14 Temmuz 2017'de Arizona eyaletinde bulunan Mayo Clinic hastanesinde sol gözünün üzerindeki kan pıhtısını geçirmek için küçük bir operasyon geçirdi. Ameliyattan sonraki beşinci günde hazırlanan laboratuvar raporlarında McCain'in beyninde en agresif beyin tümörü türü olan glioblastoma multiforme (gbm) tespit edildi. Doktorlar beyin kanseri teşhisi koydukları McCain'e hastalığı için ortalama 14 ay ömür biçti.

24 Ağustos 2018'de 82 yaşına basmasına beş gün kala McCain'in ailesi artık kanser tedavisi almayacaklarını duyurdu. Ertesi gün McCain yaşamını yitirdi.

Yaşamı
John McCain 29 Ağustos 1936 tarihinde o zamanlar ABD egemenliği altındaki Panama Kanal Bölgesi doğdu. Ailesinde bahriyecilik geleneği olan McCain'in hem babası, hem de dedesi ABD Deniz kuvvetlerinde amirallik rütbesine ulaşmıştır. Kendisi de aynen babası ve dedesi gibi 1954 yılında ABD Deniz Kuvvetleri Akademisi'ne girdi. 1967 yılında deniz kuvvetlerine ait savaş uçaklarında pilotluk yapmak üzere Vietnam Savaşı'na gönderildi. 26 Ekim 1967 tarihinde 20 uçaklık bir saldırı filosuyla birlikte Vietnam'ın Hanoi kenti yakınlarındaki bir termoelektrik santralı imha etmekle görevlendirildi. Ancak uçağı Kuzey Vietnamlılar tarafından düşürülen McCain 1967–1973 yıllarında 5,5 yıllık bir süre boyunca Vietnam'da tutsak kaldı.

Serbest kaldıktan sonra ABD'ye dönen McCain bir süre tedavi gördü. 1974 yılında tekrar askeri pilot olarak uçmaya başladı. 1977 yılında ABD Deniz Kuvvetlerinin ABD Senatosu nezdindeki temsilciliği görevinde bulundu. 1980 yılında ilk eşi Carol'dan boşandı ve Arizona eyaletinin Phoenix kentinde büyük bir bira dağıtım firmasının sahibinin kızı olan Cindy Lou Hensley ile evlendi. 1981 yılında Deniz Kuvvetlerinden ayrılan McCain Arizona'dan ABD Kongresi'ne aday olmaya karar verdi.

Siyasi yaşamı

1981 yılında ABD Kongresine seçilen McCain 1982-1986 yılları arasında ABD Temsilciler Meclisi üyeliği yaptı. 1986 yılından bu yana da ABD Senatosu'nda senatör olarak görev yapmaktadır. Senato'da uzun bir süre Silahlı Kuvvetler Komitesinde üyelik yapmıştır. 1995 yılında Vietnam'la ABD arasındaki ilişkilerin normalleştirilmesinde önemli bir rol oynamıştır.

McCain'in ABD başkanlığına ilk defa adaylığını koyması 1999 yılında 2000 ABD başkanlık seçimleri sırasında olmuştur. Cumhuriyetçi Parti'nin ön seçimlerde McCain'in en güçlü rakibi George W. Bush idi. John McCain 1 Şubat 2000 tarihinde yapılan New Hampshire ön seçimlerini kazanmayı başardı. Ancak 19 Şubat'taki South Carolina ön seçimlerini kaybetti. Ön seçimler ilerledikçe George W. Bush'un partinin adayı olması kesinleşti. Bunun üzerine McCain 9 Mart 2000 tarihinde başkanlık yarışından çekildi. 2004 ABD başkanlık seçimleri'nde aday olmayarak George W. Bush'u destekledi. 2007 yılında başkanlığa ikinci kez adaylığını koydu.

2008 ABD başkanlık seçimleri

John McCain 18 Şubat 2007 tarihinde 2008 ABD başkanlık seçimleri'ne katılmak üzere tekrar başkanlığa adaylığını koydu.  2007 yılı boyunca uzun süre McCain'in başkanlık kampanyası eski New York belediye başkanı Rudy Giuliani'nin gerisinde seyretti.  McCain'in diğer rakipleri arasında eski Massachusetts Valisi Mitt Romney, Arkansas Valisi Mike Huckabee ve eski Tennessee senatörü ve TV sanatçısı Fred Thompson bulunmaktaydı. 8 Ocak 2008 tarihindeki New Hampshire ön seçimlerinde beklenmedik bir başarıyı yakalayan McCain giderek diğer adayları geride bıraktı. McCain 8 yıl önce kaybettiği Güney Karolina ön seçimlerini bu sefer başarıyla tamamladı. McCain Florida ön seçimlerini de kazanınca Rudy Giuliani adaylıktan çekildi. Giuliani'yi Thompson ve Romney izledi. 4 Mart 2008 tarihinde Mike Huckabee'nin de adaylıktan çekilmesi sonucu rakipsiz kalan McCain'in adaylığı kesinleşmiş oldu.

Cumhuriyetçi Partinin kurultayı 1-4 Eylül 2008 tarihleri arasında Minnesota eyaletinin St. Paul kentindeki XCel Energy Center'da yapıldı. Kurultayın hemen öncesinde McCain Alaska valisi Sarah Palin'i başkan yardımcısı adaylığına seçtiğini açıkladı. Palin'in başkan yardımcısı adaylığı kamuoyu ve medyada büyük bir ilgiyle karşılandı ve McCain'in seçim kampanyası sırasında yaptığı toplantı ve mitinglere olan ilginin büyük bir oranda artmasına neden oldu.

4 Kasım 2008 tarihinde yapılan başkanlık seçimlerinde McCain ve Palin Cumhuriyetçi Partinin adayları olarak Barack Obama ve Joe Biden'a karşı yarıştılar. Obama seçimi kazanarak ABD'nin 44. devlet başkanı seçildi.

2008 sonrası Senato kariyeri
McCain, Nisan 2010'da kanunlaşan ve Arizona SB 1070 adı verilen yasa dışı göç karşıtı eyalet yasasını destekledi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 mccain.senate.gov
 www.johnmccain.com
 New York Times — John McCain
 John McCain'in Vietnam Savaşı'ndaki esaret görüntüleri

1936 doğumlular
John
Amerika Birleşik Devletleri başkan adayları
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
20. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
21. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
Amerikalı askerler
Amerikalı savaş tutsakları
Amerikalı antikomünistler
Amerikalı Protestanlar
İngiliz asıllı Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri Akademisi
Arizona'nın ABD Temsilciler Meclisi üyeleri
Mor Kalp Nişanı sahipleri
Arizona'nın ABD senatörleri
Vietnam Savaşı'nda kişiler
Engelli siyasetçiler
Aziz George Zafer Nişanı sahipleri
Panama Kanal Bölgesi
2018 yılında ölenler
Arizona'da ölenler
Beyin tümöründen ölenler
Amerikalı siyasetçiler
Amerikalı milliyetçiler

John McCain


Açık Toplum Vakıfları ( (OSF)) veya eski ismi ile Açık Toplum Enstitüsü, milyarder yatırımcı George Soros tarafından kurulan uluslararası bir bağış ağı. Açık Toplum Vakıfları adaleti, eğitimi, halk sağlığını ve bağımsız medyayı iyileştirme amacıyla dünyanın dört bir yanındaki sivil toplum kuruluşlarını finansal olarak desteklemektedir. Grubun adı, Karl Popper'ın 1945 tarihli The Open Society and Its Enemies adlı kitabından esinlenmiştir.

Yatırımcı ve hayırsever George Soros tarafından 1984 yılından beri eski komünist ülkelerine, demokrasiye geçiş sürecinde, yardım etmek için faaliyet gösteren Soros vakıflarına destek vermesi için 1993 yılında kurulan Açık Toplum Enstitüsü'nün merkezi New York'ta bulunuyor. Vakıf, açık toplumların oluşmasını sağlamak için reform politikalarını şekillendirmekte. Uluslararası düzeyde açık toplumu hedefleyen kuruluş, sivil toplum örgütlerinin, uluslararası kurumların ve hükûmet temsilcilerinin bir araya geldiği geniş katılımlı bir açık toplum ağı oluşturmayı amaçlıyor. Vakıf, eğitim, medya, kamu sağlığı, insan hakları, kadın hakları, hukuk, ekonomi ve sosyal alanlarda faaliyetlerde bulunmaktadır. Açık Toplum Enstitüsü'nün Yugoslavya, Ukrayna gibi az gelişmiş ülkelere yaptığı yardım miktarı, bu ülkelere Birleşmiş Milletler tarafından yapılan yardım miktarını aşmıştır.

Yöneticiler
Christopher Stone, 2012 ile eylül 2017 yılları arasında  Açık Toplum Enstitüsü'nün başkanlığını yönetmiştir.

2018 yılında Patrick Gaspard başkan olarak atanmıştır 2 yıllık yönetiminden sonra Aralık 2020'de sunduğu istifasıyla yerine Ocak 2021'de Mark Malloch-Brown Açık Toplum Vakıfları'nın başkanlığına atanmıştır.

Türkiye temsilciliği
Açık Toplum Vakıfları, Türkiye'de çalışmalarına 2001'de, İstanbul'da temsilcilik açarak başladı. Türkiye şubesi, 2001 yılından 2006 yılı sonuna kadar toplam 86 projeye 7 milyon ABD doları destek sağladı. Enstitünün Türkiye yöneticisi Hakan Altınay, danışma kurulu başkanı ise Can Paker'dir. Türkiye şubesinin faaliyetlerine 31 Aralık 2008 itibarıyla son verilmiştir.

Danışma kurulu üyeleri (2007–2008)
 Suay Aksoy (2006- )
 Ümit Boyner (2005- )
 Eyüp Can Sağlık (2005- )
 Zülfü Dicleli (2007- )
 Melih Fereli (2007- )
 Memduh Hacıoğlu (2007- )
 Ümit Kardaş (2006- )
 Can Paker (2001-2002, 2003- ) (Başkan)
 Murat Sungar (2005- )

Geçmiş dönemlerde danışma kurulunda görev almış kişiler
Nebahat Akkoç (2001-2004), Şahin Alpay (2001-2003), Üstün Ergüder (2001-2003), Murat Belge (2001-2003), Osman Kavala (2001-2006), Ömer Madra (2001-2003), Nadire Mater (2001-2003), Oğuz Özerden (2001-2005), Özlem Dalkıran (2002-2004), Salim Uslu (2002-2004) Neşe Düzel (2003-2005), Ahmet İnsel (2003-2005), Eser Karakaş (2003-2005), Sabih Ataç (2004-2007), Ayşe Soysal (2004-2006), Nurhan Yentürk (2006-2007).

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri merkezli dernekler
1993'te kurulan kuruluşlar
Enstitüler
Küresel siyaset kuruluşları

Açık Toplum Vakıfları


I byen igen er det andet studiealbum af den danske sangerinde og sangskriver Marie Key. Det blev udgivet i 2011 og modtog fire ud af seks stjerner i musikmagasinet GAFFA.

Spor
 "Mere Snak - Mindre Musik" - 3:28
 "Se Nu Herhen" - 3:09
 "Vi To" - 4:14
 "Partners In Crime" - 4:07
 "Stå Op" - 2:40
 "Er Du Okay?" - 3:29
 "Man Må Ikke Lege Med Folk" - 2:56
 "Tabt Mit Hjerte" - 3:00
 "Øster Søgade" - 3:21
 "Hun Er I Byen Igen" - 4:10
 "Hvorfor Male Dagen Mørk?" - 2:31

Referencer

Eksterne henvisninger
 I byen igen på Discogs

Album fra 2011
Popalbum fra Danmark

I byen igen


El sistema tributario francés está compuesto de un conjunto de impuestos, contribuciones a la seguridad social, tasas y derechos que son exigidos por la tesorería pública (Trésor public) de Francia. En Francia la casi totalidad de los impuestos están recaudados por la administración central.
P
U
El parlamento francés vota anualmente los presupuestos generales del estado para determinar el nivel d*/*impuestos
.

Los diferentes categorías de impuestos
Existen tres administraciones que recauden los impuestos en Francia;
 Gobierno central: El Estado y administraciones independientes del Estado disponen de un presupuesto propio pero recaude además gran parte de los tributos para las otras administraciones.
 Gobiernos locales: Las regiones, los departamentos y las comunas y sus administraciones independientes tienen la responsabilidad de varios tributos que cubren 60 % de sus gastos.
 Los organismos de la seguridad social: Son entidades privadas con misión de servicio público. Tienen un presupuesto independiente del gobierno central y recursos propios

El conjunto de los impuestos y tributos de los tres administraciones representa 43 % del producto interior bruto en 2007, una ligera reducción desde 1999, que sin embargo deja a Francia en la trama alta de países según la clasificación de la OCDE.

Categorías de tributos

Impuestos sobre la producción e importación
Son impuestos recaudados por las administraciones públicas (o la UE) sobre precios y costes de la producción de bienes y servicios o de su consumo.
 Impuestos sobre la producción (locales):
 Taxe professionelle
 Taxe foncière
 Versement transport
 Impuestos sobre el consumo (centrales):
 IVA
 Impuestos sobre el alcohol, tabaco y petróleo

Impuesto sobre el patrimonio
El patrimonio puede ser objeto de tributos (droit de succession) cuando hay transmisión del bien (donación o herencia).

Cantidad libre de impuesto:

Además, el Estado exige un impuesto (impôt de solidarité sur la fortune o ISF) sobre los patrimonios y las administraciones locales recaudan impuestos sobre los bienes inmuebles. Finalmente hay impuestos sobre ganancias patrimoniales.

Impuesto sobre el patrimonio

También son objeto de derechos sobre actos jurídicos (droits d'enregistrement) las ventas de inmuebles, negocios y vehículos tanto como sobre herencias.

Desde 1988 existe un límite al monto del Impuesto sobre el Patrimonio que se puede exigir. Inicialmente establecido en 70 % de los ingresos, fue rebajado en 2009 al 50 %.

Impuestos sobre las rentas
Existen tres categorías de impuestos sobre las rentas:
 Impueeficia a las familias con niños y que el estado no retiene los impuestos en la nómina (salvo petición explícita de la persona).

Las rentas se calculan por hogar y se calcula cuantos unidades componen el hogar (1 unidad por adulto, 0.5 por niño hasta el segundo y 1 por cada niño adicional).

Impuestos sociales
En 1991 el gobierno francés estableció un nuevo impuesto (Contribution social généralisée, CSG) para equilibrar la financiación del sistema de seguridad social entre las rentas del trabajo y las rentas del capital. además introdujo otro impuesto nuevo para reembolsar las deudas de la seguridad social (Contribution pour le remboursement de la dette sociale, CRDS).

 CSG: 7.5 % sobre las rentas del trabajo y 8,2 % sobre las rentas del capital.
 CRDS: 0.5 % sobre ambas categorías de rentas.

Impuesto sobre sociedades
El tipo normal es del 33.3 %.

Impuestos locales
Las administraciones locales recaudan tanto impuestos directos como indirectos ;
 Directos: impuestos sobre terrenos, impuesto sobre viviendas e impuesto sobre actividad económica. También hay impuestos y tasas sobre los residuos, los anuncios, los apuestos y sobre las torres eléctricas.
 Indirectos: impuesto urbanístico, tasa sobre cambio de titularidad, impuesto sobre remontes mecánicos e impuesto sobre importaciones (regiones de ultramar).

Estadísticas sobre los impuestos

Véase también
 Gobierno de Francia
 Economía de Francia

Referencias

Impuestos de Francia

Sistema tributario francés


Bråstad Station (Bråstad stasjon eller Bråstad stoppested) er en jernbanestation på Arendalsbanen, der ligger i Arendal kommune i Norge. Stationen består af et spor og en kort perron med et læskur i rødmalet træ.

Stationen åbnede som holdeplads 23. november 1908 sammen med den første del af Arendalsbanen fra Arendal til Froland. Til at begynde med hed den Braastad, men stavemåden blev ændret til Bråstad i april 1921. Stationen blev gjort ubemandet 15. maj 1928, og i januar 1976 blev den nedgraderet til trinbræt. Stationsbygningen, der var opført efter tegninger af Paul Armin Due, blev revet ned i 1982.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Arendalsbanen
Etableret i 1908

Bråstad Station


Koji Takano (født 23. december 1992) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy, Giravanz Kitakyushu og Kagoshima United FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koji Takano


An Dimeria solitaria in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Keng f. ngan Ya Ling Yang. An Dimeria solitaria in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria solitaria


Irodiada (în ; c. 15 î.Hr. — după 39 AD) a fost o prințesă a dinastiei irodiene a Iudeei în timpul stăpânirii acestei provincii de către Imperiul Roman.

Relații de familie
 Fiica lui Aristobul al IV-lea și a soției lui, Berenice.
 Sora lui Irod al V-lea (rege al Regatului Chalcis), Irod Agrippa (regele Iudeei), Aristobulus Minor și a Mariamnei a III-a (soția prințului moștenitor Antipater și, după executarea lui de către Irod cel Mare, probabil prima soție a lui Irod Archelaus, principalul moștenitor al lui Irod cel Mare și etnarh al Iudeei).

Căsătorii

Irod al II-lea
Executarea de către Irod cel Mare a fiilor săi, Alexandru și Aristobul al IV-lea, în anul 7 î.Hr., a lăsat-o orfană pe Irodiada. Irod a logodit-o cu Irod al II-lea (născut cca. 27 î.Hr.; mort în 33 A.D.), unchiul ei vitreg. Acestei căsătorii i s-a opus Antipater al II-lea, fiul cel mai mare al lui Irod cel Mare, iar astfel Irod l-a retrogradat pe Irod al II-lea pe locul al doilea în linia de succesiune la tron. Executarea lui Antipater în anul 4 î.Hr. pentru că a complotat la otrăvirea tatălui său l-a transformat pe Irod al II-lea principal moștenitor la tron, dar cunoașterea de către mama lui a complotului pentru otrăvire și neputința de a-l opri a determinat înlăturarea sa din această poziție prin testamentul lui Irod elaborat cu doar câteva zile înainte de a muri.

Evanghelia lui Marcu afirmă că Irodiada a fost căsătorită cu Filip, de aceea unii cercetători au argumentat că numele lui Irod al II-lea a fost Irod Filip (a nu se confunda cu Filip Tetrarhul, pe care unii autori l-au numit Irod Filip al II-lea). Mulți cercetători contestă acest lucru, cu toate acestea, și cred că a fost o eroare, teorie susținută de faptul că Evanghelia după Luca înlătură numele Filip. Pentru că el a fost nepotul marelui preot Simon Boethus el este uneori descris ca Irod Boethus, dar nu există nicio dovadă că a fost cunoscut sub acest nume.

A existat o fiică din această căsătorie, Salomeea.

Irodiada a divorțat mai târziu de Irod al II-lea, deși nu este clar când au divorțat. Potrivit istoricului Iosephus Flavius:Irodiada a încălcat legile țării noastre, a divorțat de soțul ei în timp ce el era în viață și s-a căsătorit cu Irod Antipa.

Irod Antipa
Cel de-al doilea soț al Irodiadei a fost Irod Antipa (născut înainte de 20 î.Hr.; a murit după 39 A.D.), fratele vitreg al lui Irod al II-lea (primul ei soț). El este cel mai bine cunoscut astăzi pentru rolul avut în evenimentele care au dus la execuțiile lui Ioan Botezătorul și Isus din Nazaret.

Antipa a divorțat de prima lui soție, Phasaelis, fiica regelui Aretas al IV-lea al Nabateei, în favoarea Irodiadei. Potrivit cercetătorilor biblici ai Evangheliei după Matei  și Evangheliei după Luca, această propusă căsătorie a fost criticată public de Ioan Botezătorul. În afară de provocarea unui conflict cu Botezătorul, divorțul tetrarhului a adăugat o nemulțumire personală la disputele anterioare cu Aretas cu privire la teritoriul de la granița cu Perea și Nabateea. Rezultatul a fost un război care s-au dovedit dezastruos pentru Antipa; o contraofensivă romană a fost ordonată de Tiberius, dar a fost abandonată după moartea împăratului în 37 A.D. În 39 A.D. Antipa a fost acuzat de către nepotul lui, Irod Agrippa I, de conspirație împotriva noului împărat roman Caligula, care l-a trimis în exil în Galia. El a fost însoțit acolo de Irodiada, care a murit la o dată necunoscută.

Nu se știe dacă Irodiada a avut vreun copil cu cel de-al doilea soț, Irod Antipa.

În Evanghelii

În Evangheliile după Matei și Marcu, Irodiada joacă un rol major în executarea lui Ioan Botezătorul, folosind dansul fiicei sale în fața lui Irod Antipa și a oaspeților săi pentru a cere capul Botezătorului ca răsplată. Antipa nu a vrut să poruncească să i se taie capul lui Ioan Botezătorul, pentru că tetrarhului îi plăcea să asculte predicile Botezătorului (Marcu 6:20). În plus, Antipa s-ar fi temut că, dacă Ioan Botezătorul ar fi fost ucis, urmașii lui s-ar revolta.

Cercetări biblice moderne
Unii cercetători biblici s-au întrebat dacă Evangheliile dau informații istorice exacte cu privire la execuția lui Ioan Botezătorul. Potrivit istoricului antic Iosephus Flavius, Ioan Botezătorul a fost condamnat la moarte de către Antipa pentru că se temea de influența provocatoare a proorocului. Unii exegeți cred că conflictul dintre Antipa și Ioan Botezătorul, așa cum a fost prezentat în Evanghelii, ar fi asemănător cu lupta politică și religioasă ce i-a opus pe monarhii israeliți Ahab și Izabela și pe profetul Ilie.

În literatura medievală
În Europa medievală a existat o credință larg răspândită că Irodiada ar fi fost conducătoarea cu puteri supranaturale a unui cult al vrăjitoarelor, fiind asemănătoare cu Diana, Holda și Abundia.

În artă
Împreună cu Salomeea, Irodiada a fost un subiect frecvent în reprezentațiile dedicate Puterii femeilor în Evul Mediu târziu și în perioada Renașterii. Momentul cel mai frecvent reprezentat în care apare Irodiada este Ospățul lui Irod, în care Salomeea prezintă mamei sale capul tăiat al lui Ioan pe o tipsie, cu prilejul ospățului organizat în cinstea lui Irod Antipa.

Irodiada în ficțiune
 Hérodiade, operă de Jules Massenet.
 Hérodias, povestire de Gustave Flaubert, una dintre cele Trei Povești (Trois contes), publicate în 1877.
 Salome: The Wandering Jewess. My First 2,000 Years of Love, de George Sylvester Viereck, 1930.
 Salomeea, piesă de teatru a lui Oscar Wilde, publicată în limba franceză (1894), tradusă în limba engleză de către Lordul Alfred Douglas, 1895.
 Salomeea, operă de Richard Strauss, bazată pe o traducere în limba germană (de Hedwig Lachmann, bunica lui Mike Nichols) a piesei lui Oscar Wilde.
 Salomeea, o operă a compozitorului francez Antoine Mariotte, după un libret francez inspirat din piesa lui Oscar Wilde.
 Salome, cântec al trupei irlandeze de muzică rock U2.
 În Parsifal, opera lui Richard Wagner, se dezvăluie în actul al doilea că personajul principal feminin Kundry este Irodiada. Ea ar fi fost blestemată să fie nemuritoare și niciodată să nu aibă parte de odihnă pentru că l-ar fi văzut pe Isus răstignit pe cruce și ar fi râs de suferințele lui. Ea își găsește mântuirea, în cele din urmă, prin acțiunile lui Parsifal.
 Irodiada este numele unui diavol proscris din jocul de roluri Dungeons & Dragons.

Note

Lectură suplimentară
 Gillman, Florence Morgan. Herodias: At Home in the Fox's Den. Interfaces. Collegeville, Minn.: Liturgical Press, 2003.
 Meier, John P. A Marginal Jew: Rethinking the Historical Jesus, Volume Two: Mentor, Message and Miracles. Anchor Bible Reference Library, New York: Doubleday, 1994.
 Theissen, Gerd. The Shadow of the Galilean: The Quest of the Historical Jesus in Narrative Form. Philadelphia: Fortress, 1987.

Legături externe
 Herodias, A Dramatic Poem  by Joseph Converse Heywood.
 Herodias (third of the Three Tales) , by Gustave Flaubert (English).

Nașteri în anii 10 î.Hr.
Decese în secolul I
Dinastia irodiană
Prințese
Eponime ale asteroizilor

Irodiada


Axel Poignant (12 de dezembro de 1906 - 5 de fevereiro de 1986) foi um fotógrafo australiano.

Vida pessoal
Poignant nasceu em 12 de dezembro de 1906 em Leeds, Inglaterra, filho de pai sueco e mãe inglesa. Ele tinha um irmão mais novo. Ele foi educado na Grosvenor House School em Harrogate, Yorkshire, e depois se mudou para a Suécia no final de 1918, onde concluiu o resto de seus estudos. Ele voltou para a Inglaterra em 1925, depois emigrou para Sydney, Nova Gales do Sul, Austrália em julho de 1926 sob o Esquema Dreadnought. Ele viajou de um lugar para outro em busca de trabalho em Sydney e Nova Gales do Sul.

Poignant casou-se com Sandra St Lucien Eliot Chase em 21 de abril de 1930 e eles se mudaram para Perth, Austrália Ocidental, onde se especializou em fotografia de retratos, eventos pessoais,e fotografia aérea para a Western Mining. Poignant e Sandra se divorciaram em 1941. Poignant tornou-se cidadão da Austrália em 8 de julho de 1942 em Perth e casou-se com Ruth Marjorie Pettersen no mesmo mês. Ele se alistou na Força Imperial Australiana no ano seguinte; ele recebeu alta em 1945.

Sua segunda esposa morreu em 1953 e, em 24 de outubro do mesmo ano, Poignant casou-se com Roslyn Betty Izatt, uma técnica de cinema, em Sydney. Ele a conhecia desde 1950 e ambos eram parceiros fotográficos e de vida. Em 1956, eles se mudaram para a Inglaterra, onde Poignant morreu em 5 de fevereiro de 1986 em sua casa em Lewisham, Londres. Ele não tinha filhos.

Fotografia
Depois de se mudar para Perth com sua primeira esposa em 1930, Poignant se interessou pela fotografia como carreira pessoal quando investiu em uma câmera Leica em 1933 e se especializou em fotografia de retratos por meio de Muriel Chase. Pouco tempo depois, Poignant e Stuart Gore decidiram abrir um estúdio juntos em Londres, onde trabalharam em um levantamento fotográfico aéreo dos campos de ouro da Austrália Ocidental.

As fotografias da exploração madeireira de karri  em Pemberton, 1935, das minas de Kalgoorlie em 1936, as vistas aéreas da chegada do Duque de Gloucester em Perth em 1934 e o serviço de madrugada no Dia Anzac em Perth em 1939 - todas essas imagens eram novas aos olhos do público devido ao estilo e técnica de Poignant, como por exemplo, sua escolha de ângulos.

Em 1935, Poignant ampliou sua atuação para dança e teatro quando entrou em contato com Linley Wilson, diretor de um estúdio de dança e também com uma colega e ex-aluna Alison Lee. Assim que seu estúdio foi finalmente montado, Poignant exibiu suas fotos e chamou a atenção de mais clientes e também de muitas das ex-debutantes do estúdio de dança. Então, mudou para a história natural quando ficou fascinado com a ideia de ensaio fotográfico e documentação. Estas fotos foram expostas em Perth em 1941, com Hal Missingham. No ano seguinte, ele fez uma viagem ao longo da rota de estoque de Canning, onde tirou fotos para registrar "uma mudança na representação dos aborígines".

As fotografias de Poignant se relacionam com as tradições da identidade australiana e indígena. Muito de seu trabalho captura a flora e a fauna do Outback. Ele ficou fascinado com a ideia de "adicionar humanidade real ao meio". Ao longo de suas viagens, ele promoveu fortes laços com os aborígines, e continuou a capturar seus retratos e estilos de vida. Poignant usou ângulos como uma forma de criar suas imagens, por exemplo, fotografando de um ponto de vista baixo e de perto para 'parecer mais natural' do que nítido e definid,o como a fotografia etnográfica anterior.

livros
Piccaninny Walkabout, publicado em 1957, ganhou o Prêmio de Livro Infantil do Ano do Conselho de Livros Infantis da Austrália de 1958. Conta a história de duas crianças aborígines australianas, Nullagundi e Rikili, que estão passando por seu rito de iniciação, a caminhada.

 Kaleku 1972 com Roslyn Poignant
 Filhos de Oropiro 1976 com Roslyn Poignant

Encounter at Nagalarramba publicado, de 1996, um trabalho conjunto com Roslyn Poignant.

Exposições
Em 1986, o trabalho de Poignant foi exibido em Aspects of Post Modernism 1929-1942, que foi realizado na University of Western Australia em 1986.

Em setembro de 1941, Poignant e Hal Missingham realizaram uma exposição de cinquenta fotografias cada. Eles deram palestras na Perth Newspaper House.

A série retrospectiva de 1982 de Poignant foi exibida em diferentes estados, exibindo fotografias que ele havia tirado ao longo dos anos de 1922 a 1980. A Art Gallery of New South Wales organizou suas exposições.

A exposição de 1982 foi realizada na NSW Art Gallery: Esta exposição foi levada a diferentes estados. Foram expostas 107 fotografias dos anos de 1922 a 1980.

A exposição de 1982 realizada na Galeria de Arte da Austrália Ocidental: a exposição itinerante AGNSW. A série de fotografias de Poignant exibia Kalgoorlie, a Canning Stock Route e a Austrália Central.

Exposição de 1983 realizada na National Gallery of Victoria: Solo Survey Exhibition Linkage Project, Tasmanian School of Arts, UTAS. Fotografias, 1922-1980. Sydney: Galeria de Arte de Nova Gales do Sul, 1982.

Exposição de 1983 realizada no Tasmanian Museum and Art Gallery: Esta exposição para Poignant foi organizada pela NSW Art Gallery (AGNSW). "Uma grande pesquisa sobre este conhecido fotógrafo australiano cuja reputação foi estabelecida como um cronista da vida australiana e especialmente do aborígine australiano."

Após sua morte, a Biblioteca Nacional da Austrália, Canberra, e as galerias de arte da Austrália Ocidental e Nova Gales do Sul mantiveram coleções de seu trabalho.

Em 2007, a Art Gallery of New South Wales realizou uma exposição de seu trabalho sobre Conexões Indígenas. A Australian National Portrait Gallery também tem várias de suas obras em sua coleção.

Referências

Ligações externas

 Os nadadores, Milingimbi, Arnhem Land, mantidos pela Art Gallery of New South Wales

Mortos em 1986
Nascidos em 1906
Naturais de Leeds
Fotógrafos da Austrália

Axel Poignant


Janja Sekula Gibač hrvatska je povjesničarka i arhivistica.

Godine 2013. na Fakultetu hrvatskih studija doktorirala je povijest disertacijom Zapadna Slavonija pod srpskom okupacijom (od Sarajevskog primirja do operacije "Bljesak"). Proučava suvremenu hrvatsku povijest i Domovinski rat. Godine 2022. objavila je knjigu Pobuna. Okupacija. Poraz. Zapadna Slavonija 1990. – 1991.

Bibliografija
 Zapadna Slavonija pod srpskom okupacijom (od Sarajevskog primirja do operacije "Bljesak") (2013., doktorska disertacija) (elektronička inačica)
 Pobuna. Okupacija. Poraz. Zapadna Slavonija 1990. – 1991. (2022.)

Izvori

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
Janja Sekula Gibač, CROSBI

Suvremeni hrvatski povjesničari

Janja Sekula Gibač


ගලබොඩ ඥානිස්සර හිමියන් (),ගරු සම්මානයට පාත්‍ර වූ ගලබොඩ ඥානිස්සර මහානායක හිමියන් වහන්සේ ගංගාරාමය පන්සලේ මහානයක හිමිපානන් වේ.

References

 1943 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා

ගලබොඩ ඥානිස්සර හිමියන්


مقبس أف أس 1  وهو مقبس في طور التطوير من قبل شركة إي أم دي لم يطلق بعد والمتوقع أن تستخدمه وحدات إي أم دي فيوجن في الحواسيب المحمولة بدلا من مقبس أس 1. وقال الرئيس السابق لشركة إي تي آي ديف أورتون أن المقبس سيحتوي على إبر أكثر بنسبة 10% من وحدات المعالجة العادية لقدرت وحدات المعالجة المستخدمة له على تنفيذ عمل وحدة معالجة الرسوميات المتقدم, ولكنه لم يعط تفاصيلا أكثر عن مدى فعالية هذه الوحدات.

مراجع

مقابس وحدة المعالجة المركزية

مقبس أف أس 1


Patchway est une ville et une paroisse civile du Gloucestershire, en Angleterre. Elle est située dans le sud-ouest du comté, à une dizaine de kilomètres au nord-ouest du centre-ville de Bristol. Au recensement de 2011, la paroisse civile de Patchway comptait .

Géographie

Localisation

Patchway est une ville du Sud-Ouest de l'Angleterre. Elle se trouve dans le sud-ouest du comté cérémoniel du Gloucestershire, à la frontière avec la cité de Bristol. Administrativement, elle relève de l'autorité unitaire du South Gloucestershire.

Patchway se compose de plusieurs zones distinctes. Le village historique de Patchway Estate s'est développé avec la croissance urbaine, d'abord avec le quartier résidentiel de , à l'est, dans les années 1950 et 1960, et plus récemment avec le quartier mixte de , au sud. À l'ouest se trouve le grand centre commercial de  et au nord, le parc de bureaux d'.

Transports

L'autoroute M5, qui traverse tout le sud-ouest de l'Angleterre entre Birmingham et Exeter, passe juste au nord de Patchway. La ville est traversée par la , qui relie Bodmin (Cornouailles) à Mansfield (Nottinghamshire) en suivant un tracé globalement parallèle à celui de la M5.

La  ouvre ses portes en 1863. Située sur la , elle est desservie par les trains de la Great Western Railway.

Toponymie

Le nom Patchway est d'origine vieil-anglaise. Il fait référence à un pré clôturé  appartenant à un individu nommé Pēot. Il est attesté pour la première fois en 1276 sous la forme Petshagh.

Histoire

Le développement de Patchway au  est étroitement lié à celui de l'industrie aéronautique britannique. L' est situé juste à l'ouest de la ville, à mi-chemin de la ville de Filton. La Bristol Aeroplane Company y possède des usines à partir des années 1920. D'autres grandes entreprises aéronautiques restent les principaux employeurs de Patchway au début du  : Rolls-Royce, BAE Systems et Airbus UK.

Jusqu'en 1953, Patchway appartient à la paroisse civile d'Almondsbury. Le quartier de Stoke Lodge est détaché de la paroisse civile de Patchway en 2015 pour former la nouvelle paroisse civile de Stoke Lodge and The Common.

Jumelages

Patchway est jumelée avec :
  ;
 .

Références

Liens externes

Ville dans le Gloucestershire
Paroisse civile dans le Gloucestershire

Patchway


Cylindrella elegans (la cylindrelle élégante en français) est une espèce de mollusques gastéropodes, de la famille des Urocoptidae. Elle est trouvée à Cuba.

Références

  Pfeiffer L., 1839. Bericht über die Ergebnisse meiner Reise nach Cuba im Winter 1838–1839 in Wiegmann' Archiv Naturgesch, Part I, page 353.
  Pfeiffer L., 1840. XXVI. Observations on the family Helicidæ, and description of a new genus. pp. 238-242 in Taylor R. and J.E., 1840. Annals of Natural History, Volume 5, Numéros 28 à 33, .
 Férussac, A.E. d'Audebard de & Deshayes G.P., 1820–1851. Histoire naturelle générale et particulière des mollusques terrestres et fluviatiles, tant des espèces que l'on trouve aujourd'hui vivantes que des dépouilles fossiles de celles qui n'existent plus, classés d'après les caractères essentiels que présentent ces animaux et leurs coquilles. Tome 2  (lien sur BHL).

Liens externes

  Cylindrella elegans sur le site du Museum of Comparative Zoology de l'université d'Harvard

Espèce de gastéropodes (nom scientifique)
Stylommatophora

Cylindrella elegans


Daniel Contenay (* 1. Mai 1937 in Nizza) ist ein ehemaliger französischer Diplomat.

Leben

Daniel Contenay ist der Sohn von Jeanine Szajerowicz und André Contenay, einem Architekten.  Er studierte Rechtswissenschaft am Institut d'études politiques de Paris und trat 1963 in den auswärtigen Dienst ein. Am Quai d'Orsay war er Projektleiter von Edgard Pisani (Landwirtschaft, dann Equipment, 1965–1966). Von 1985 bis 1986 war Daniel Contenay Generalkonsul in der Möhlstraße 10, Bogenhausen, mit dem Amtsbezirk Bayern. Vom 30. Juni 1989 bis zum 29. März 1993 war er Botschafter in Damaskus. Contenay ist von Florence Goetz geschieden.

Einzelnachweise

Französischer Botschafter in Syrien
Franzose
Geboren 1937
Mann

Daniel Contenay


වොලිබෝල් යනු දැලකින් දෙපස සිටින ක්‍රීඩකයන් හය දෙනෙකුගෙන් සමන්විත කණ්ඩායම් දෙකක් අතර පැවැත්වෙන කණ්ඩායම් ක්‍රීඩා තරගයකි. කණ්ඩායම් දෙක වෙන් වනුයේ පිටිය මැද සැකසූ උස දැලකින් වන අතර ප්‍රතිවාදී පිටියේ පන්දුව පතිත වන ලෙස පහර දීම ලකුණු රැස් කර ගැනීමේ උප ක්‍රමයයි. මෙම පතිත කරවීම සිදු කරනුයේ පිළිගත් නීති මාලාවකට අනුවයි. වොලිබෝල් නීතිරීති මාලාව බොහෝ දුරට විහිදී යන අතර සාමාන්‍යයෙන් ලකුණු රැස් කිරීම සිදු කරනුයේ පෙර පරිදි ප්‍රතිවාදී පිළේ පිටියට පන්දුව පතිත කිරීමෙනි. මෙය ප්‍රතිවාදියා දුර්වල කිරීමකි.
ශ්‍රී ලංකාවේ නිල ජාතික ක්‍රීඩාව වොලිබෝල් වේ.

වොලිබෝල් ක්‍රීඩාවේ උපත

1895 පෙබරවාරි 9 වන දින ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ හොලියෝක් හිදී තරුණ ක්‍රිස්තියානි සංගමයේ ශාරීරික අධ්‍යාපනය පිළිබඳ අධ්‍යක්ෂක විලියම් ජී. මෝගන් විසින් මින්ටොනෙට් ලෙස හැඳින්වූ ක්‍රීඩකයන් ඕනෑම සංඛ්‍යාවකට ගෘහස්ථ වශයෙන් ක්‍රීඩා කිරීමට ක සුදුසු විනෝදාංශයක් නිර්මාණය කළේය. මෙය ක්‍රීඩාවේ සමහර ලක්ෂණ ටෙනිස් සහ අත්පන්දු ක්‍රීඩා වලින් උකහා ගෙන ඇත. සැතපුම් 10ක් ඈතින් පිහිටි (කිලෝමීටර්16ක්) ස්ප්‍රින්ෆීල්ඩ් නගරයේදී මීට අවුරුදු 4කට පෙර නිර්මාණය කරන ලද තවත් ගෘහස්ථ ක්‍රීඩාවක් වන පැසිපන්දු ක්‍රීඩාව මේ වන විට ප්‍රදේශයේ ජනප්‍රිය වෙමින් පැවතිණි. මින්ටොනෙට් (අත්පන්දු ක්‍රීඩාව එකල හැඳින්වූ නම) සඳහා සුළු මලල ක්‍රීඩාමය පුහුණුවක් අවශ්‍යවන අතර ,පැසිපන්දු තරම් එය රළු නොවේ. තරුණ ක්‍රිස්තියානි සංගමයේ ආදි සාම‍ාජිකයන් සඳහා ගාහස්ථ වශයෙන් ක්‍රීඩා කිරීමට නිර්මාණය කරන ලදී.

විලියම් ජී. මොගන් විසින් සටහන් කර ඇති පරිදි මුල්ම නීති වන්නේ අඩි 6ය් අඟල් 6ක් උස (මීටර්1.98) දැලක්, වර්ග අඩි 25 x 50 (වර්ග මීටර් 7.6 x 15.2) ප්‍රමාණයේ ක්‍රීඩා පිටියක් සහ ක්‍රීඩකයින් ඕනෑම සංඛ්‍යාවක්ය. එක් තරඟයක් සෑම පන්දුවාරයකදීම එක් කණ්ඩායමකට ආරම්භක පන්දුව පිරිනැමීම් 3ක් ලැබෙන පන්දු වාර 9කින් සමන්විතය. එමෙන්ම කණ්ඩායම් 2කටම පන්දුව විරුද්ධ පැත්තට යැවීමට පෙර පන්දුවට ඕනෑම වාර ගණනක් පහර දීමට අවස්ථාව ලැබේ. ආරම්භයේදී පන්දුව පිරිනැමීමේදී සිදුවන වැරදිමකදී දෙවන වරටද උත්සාහ කළ හැකිය. ආරම්භක පන්දු පිරි නැමීමේ උත්සාහයේදී හැර,දැලට පන්දුවෙන් ගැසීම ක්‍රීඩා නීතිවලට විරුද්ධ ලෙස සැලකේ. මෙමගින් එක් ලකුණක් අහිමි වීම හෝ (side out)විය හැක.

ඇල්ෆ්‍රඩ් හැල්ස්ටඩ් නැමති නිරීක්ෂකයා 1896දී ජාත්‍යන්තර YMCA පුහුණු පාසලේදී පැවැත් වූ (වර්ථමානයේදී Springfield college ලෙස හැඳින්වේ) ප්‍රථම ප්‍රදර්ශන තරඟයේදී මෙම ක්‍රීඩාවේ ඇති. පන්දුව බිම පතිත වීමට පෙර පහර දීමේ ස්වභාවය (volleying nature) නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් එය ක්ෂණිකව Volleyball ලෙස ප්‍රචලිත විය. (ආරම්භයේදී මෙය Volley ball ලෙස වචන 2කට ලියනු ලැබිණි) Volleyball නීතිරීති ජාත්‍යන්තර YMCA පුහුණු පාසල විසින් සුළු වශයෙන් වෙනස් කොට ඇති අතර මෙම ක්‍රීඩාව රට වටා නොයෙක් තරුණ ක්‍රිස්තියානි සංගම් (YMCA) අතරට පැතරී ගියේය.

පිටියේ නීති රීති
වොලිබෝල් නීති මාලාව දීඝව විහිදී යන අතර සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රීඩාව දිව යන්නේ පහත පරිදිය. එනම් ලකුණු රැස් කිරීම සිදු කරනුයේ ප්‍රතිවාදී පිටිය මත බෝලය පතිත කරවීමෙන් හෝ ප්‍රතිවාදී පිළේ ක්‍රීඩකයකුගේ දුර්වල පහර දීමකිනි. මෙලෙස ලකුණු 25ක් රැස් කළ ප්‍රථම කණ්ඩායම දිනුම් කණ්ඩායම ලෙස සලකන අතර මෙලෙස තෙවරක් දිනන කණ්ඩායම තරගයේ ජයග්‍රහනය කළ කණ්ඩායම බවට සැලකේ. පන්දුවට පහර දීමේ දී තෙවරකින් පන්දුව ප්‍රතිවාදී පිළට ලබා දිය හැකි අතර එම අවස්ථා තුන ක්‍රීඩකයින් තිදෙනෙකු ලබා ගත යුතුයි. පන්දුවට පහර දීමේ දී දෑත් හෝ බාහු පාවිච්චි කළ හැකි අතර කෙටි පහර දීමක දී ශරීරයේ කුමන හෝ අංගයක් පාවිච්චි කළ හැකිය.

මෙතෙක් ඇති වූ තාක්ෂණයන්හි දියුණුවේ දී වොලිබෝල් ක්‍රීඩාවේ විවිධ අංගයන් ඉදිරියට විත් ඇත. එනම්, පන්දුව ලබා දීම, පන්දුව වැළකීම , ස්ථානගත කිරීම, සේම ප්‍රතිවාදීන් වැළැක්වීම, ආරක්ෂණය කිරීමේ ස්වරූපය ද ඉදිරියට ගොස් ඇත. දැලට ඉහළින් කෙරෙන සිරස් පිම්ම වොලි බෝල් ක්‍රීඩාවේ ක්‍රීඩා කෞශල්‍යට පෙන්වන දක්ෂතාවයකි. මෙම ලිපියෙන් අපි වැඩි අවධානය යොමු කරනුයේ ගෘහස්ථ වොලිබෝල් ක්‍රීඩාව පිළිබඳවය. විවිධාකාර වූ වොලිබෝල් ක්‍රීඩාවන්, ඔලිම්පික් මට්ටම දක්වා දියුණු වී ඇත. උදා -"බීච් බෝල්" (Beach Ball).

පිටිය

වොලිබෝල් ක්‍රීඩාව ක්‍රීඩා කරනුයේ දිගින් මීටර් 18 ක් ද පළලින් මීටර් 9 යක් ද වන අතර වර්ග මීටර් 9 x 9 ප්‍රමාණයේ සමාන භාගයන්ට වෙන් කර ඇත. මෙම වෙන් කිරීම සිදු කර ඇත්තේ මීටරයක් පළල දැලකිනි. මෙම දැල පිරිමි තරඟයක දී නම් පිටියේ මාධ්‍යයේ සිට මීටර් 2.43 ක් වන අතර කාන්තා තරඟයක දී නම් මීටර් 2.24 ක් වේ. (මෙම උස තරඟ ස්වරූප අනුව වෙනස් වේ)

දෙපිලේම දැලට සමාන්තරව මීටර් 3ක් ඔබ්බෙන් රේඛාවක් ලකුණු කර ඇති අතර එය පහර නෙ රේඛාව (attack line) ලෙස හඳුන්වයි. මෙම මීටර් 3 රේඛාව (අඩි 10) පිටිය කොටස් දෙකකට බෙදනු ලබයි. එම "පසු‍පෙළ " හා "ඉදිරි පෙළ" ලෙසයි. (ඉදිරි පිටිය හා පසු පිටිය ලෙසයි). මෙම බෙදීම නැවත කොටස් 3කින් නම් කරනු ලබයි. එන්ම අංක 1 බෝලය ලබා දෙන්නාගේ ස්ථානය (serving player) බෝලය ලබා දුන් පසු එම පිළේ ක්‍රීඩකයින් ඔරලෝසුව ගමන් කරන ආකාරයට (දිශාවට) අංක 2 දිශාවේ සිට අංක 1 දිශාවටත් අංක 1 ප්‍රදේශයේ සිට අංක 6 දිශාවටත් යන ආකාරයටය.

කණ්ඩායම් පිටිය අවමය මීටර් 3 ක් පළල වූ නිදහස් කලාපයකින් වටව ඇත. බෝලය පිරිනැමීමෙන් පසු ක්‍රීඩකයන් එයට ඇතුළු වී ක්‍රීඩා කරයි. කණ්ඩායම් පිටියේ හා ප්‍රහාරක කලාපයේ සියළු රේඛා හා සීමා අදාල ප්‍රදේශය තුල ඇඳ ඇති අතර එමනිසා ඒවා අදාල පිටියේ හෝ කොටසේ අංගයක් වේ. බෝලය රේඛාව සමඟ ස්පර්ශ වුව හොත් එම බෝලය ඇතුළත වූ එකක් ලෙස සැලකේ. පැති රේඛාවට ලම්භකව දැලෙහි එක් එක් පැත්තෙහි ඇන්ටනාවක් සවි කර ඇති අතර එය පිටියෙහි පැති සීමාවේ සිරස් දික් කිරීමක් වේ. දැල හරහා යන පන්දුවක් සම්පූර්ණයෙන්ම ඇන්ටනා අතරින් යා යුතු අතර ඒවා ස්පර්ශ නොකළ යුතුය.

ක්‍රීඩාවේ ඉරියව්

පිරිනැමීම

වොලිබෝල් ක්‍රීඩාවේ පහර

අත්පන්දු ක්‍රීඩාවේ වැළකීමේ පහර (pass), පිරිනැමීම (reception) ලෙසද හඳුන්වයි. මෙය ප්‍රතිවිරුද්ධ කණ්ඩායමේ පළමු පහර (serve) හෝ ඕනෑම ආකාරයක පහරක් සාර්ථකව හැසිරවීමට යොදාගත හැකිය. සෛද්ධාන්තිකව වැළකීම් පහර දිය හැකි කුසලතාවයේ ක්‍රම දෙකක් පවතී. එනම් අතපහළින් වැළකීම (underarm pass) හෝ තද පහර (bump) හා හිසට උඩින් පහර (overhead pass) දීමයි. පළමු ක්‍රමයේදී අත් දෙක තදින් බැඳ පන්දුව යටිබාහුවට ස්පර්ශ වනසේ පහර දීමද, දෙවන ක්‍රමයේදී හිසට ඉහළින් අත ඔසවා ඇඟිලි වලින් පන්දුව ස්පර්ශ වනසේ පන්දුවට පහර දීමද සිදුකරයි.

Set (දෙවැනි පහර)
දෙවැනි පහර (set) යනු කණ්ඩායමක් විසින් දෙවන වර පන්දුවට පහරදෙන අවස්ථාවයි. මෙහි ප්‍රධාන අභිප්‍රාය වන්නේ ප්‍රතිවිරුද්ධ කණ්ඩායම වෙත වේගවත් පහරක් දීමට හැකිවන සේ පන්දුව ගුවනට යොමු කිරීමයි. කණ්ඩායමක මෙම පහර දෙන්නාට setter කියා හඳුන්වන අතර, ඔහු ආක්‍රමණශීලි පහරක් දෙනු ලබන්නේ අනිකුත් කුමන ක්‍රීඩකයාටද යන්නත් තීරණය කරයි.

පහරදීමේදී, අත උඩින් පහර දීමේ (over hand) හා තද පහරක (bump set) ඇති වෙනස හඳුනා ගත යුතුය. over hand පහර bump set පහරට වඩා පන්දුවේ දිශාව පාලනය කිරීමට ඉඩ සලසා දේ. Bump set පහර දිය යුත්තේ පන්දුව තමන් වෙත සෙමින් පැම්ණෙන විටදි ඇඟිලි වලින් හැසිරවිය නොහැකි ආකාරයට ළඟාවෙන විටය. වෙරළ අත්පන්දු ක්‍රීඩාවේදී මෙම දෙවන වර්ගයේ පහරට බලපාන නීති තදබලය.

දෙවැනි පහර (set) හිදි setter සිටින ස්ථානය අනුව එය ඉදිරි දෙවැනි පහරක් (Front set) ලෙස හෝ පිටුපස දෙවැනි පහරක් (Back set) ලෙස වර්ග කිරීමක්ද සිදුකරයි. පැනීම් දෙවැනි පහරක් (Jump set) යනු පන්දුව දැලට වඩා ආසන්න අවස්ථාවක setter දකුණු පාදයෙන් උඩ පැන පහර දීමයි. Setter බොහෝවිට දැලේ වම් අන්තයේ සිට දකුණු අන්තයට ඇති දුරෙන් 3/2 දුරක සිට වම්පැත්තට මුහුණලා ස්ථානගතව සිටියි. එම ස්ථානයේ සිට ඔහුට විශාල ප්‍රදේශයක් දර්ශනය වේ.

සමහරවිට Setter පන්දුව එසවීමෙන් වැළකී අනිකුත් ක්‍රීඩකයෙකුට ඉක්මන් පහරක් දීමට ඉඩසැලසීමටත්, ප්‍රතිවිරුද්ධ කණ්ඩායම වෙත කෙලින්ම පහරදීමටත් කටයුතු කරයි. මෙම ක්‍රියාව "dump" ලෙස හඳුන්වයි. වඩා සුලභ dump කිරීමක් වනුයේ Setter ට පිටුපසින් හෝ ඉදිරි‍පසින් "2" හා "4" කලාප වලට පන්දුව විසිකිරීමයි. වඩා අත්දැකීම් ඇති Setter ක්‍රීඩකයන් පන්දුව අත්පන්දු කොටුවේ අන්තවලට වැටෙන සේ උඩින් විසිකිරීමත්(toss) හෝ දෙවන පහරේදී අධික වේගයෙන් පහර දීමත්(spike) සිදුකරයි.

පහර දීම
කණ්ඩායමක් පන්දුව සමඟ ප්‍රතිවාදී පිළ සමඟ පවතින සම්බන්ධතා අතර තෙවන මට්ටමට පහර දීම ගත හැකිය. පහර දීමේ අරමුණු වනුයේ ප්‍රතිවාදී කණ්ඩායමට ආරක්ෂණයකින් තොරව පන්දුව පතිත කිරීම සඳහා හැසිරවීම සඳහායි. පන්දුවට පහර දීමට ප්‍රථම ක්‍රීඩකයකු පියවර කීපයක් අනුගමනය කරයි. පන්දුව එල්ලය කරා පැනීම හෝ දෙපසට පැද්දීමයි.

පන්දුවට පහර දීම තීරණය වනුයේ පහර දෙන්නාගේ පැනීමේ උස ප්‍රමාණය අනුවයි. පන්දුවට පහර දෙන අවස්ථාවේ පහර දෙන්නාගේ දෑත් තම හිසට ඉහළින් මඳක් ඉදිරියට නැඹුරුව හැකි තරම් ජවය ඒ අවස්ථාවේ දී සිය දෑත් පද්දමින් මැණික් කටුව ප්‍රදේශයෙන් තදින් පහර දෙන අතර සිය මුළු ශරීරයම පන්දුව තල්ලු කිරීම සඳහා ශක්තියක්, ලෙස භාවිතා කරයි. ඉහළ නගිමින් එන පන්දුවට බවුන්සර් පහරක් දීමේ දී පන්දුව කෙළින්ම ප්‍රතිවාදී කණ්ඩායමේ භූමියට කෙළින්ම පතිත වේ.

වර්තමානයේ පවතින පහර දීමේ තාක්ෂණයන්

 පසු පෙළ පහරදීම 	-	පසු පෙළ ක්‍රීඩකයකු විසින් පහර දීම. මීටර් 3 සීමාවෙන් එපිට සිට පහර දෙන අතර සමහර විටක මීටර් තුනේ රේඛාව මත සිට ද පහර දේ.

 රේඛා හා පිටිය හරහා පහරදීම -		මීටර් 3 රේඛා සීමාවට ආසන්නව ආනතිව පැමිණෙන පන්දුවට පිටිය හරහා ගොස් පහරදීම. මෙය කෙටි පහර දීම ලෙස ද සැලකේ.

 Dip/Pink / Tip / Cheat -	පන්දුවට වැරයෙන් පහර දීමට ක්‍රීඩකයෝ අරමුණ නොකරන අතර බෝලයට යන්තමින් පහර දීමත් ප්‍රතිවාදී පිලේ පිටියට වැටෙන සේ පන්දුවට පහර දේ.

 Tool / wipe / Block – abuse	-	මෙහිදී ක්‍රීඩකයා පන්දුවට තදින් පහර දෙන අතර ප්‍රතිවාදී පිළේ පිටියට පතිත වෙමින් පන්දුව බවුන්ස් වී පිටියෙන් ඉවතට යාමට සලස්වයි.

 Off speed hits -	මෙහිදී ක්‍රිඩකයා පන්දුවට වැරෙන් පහර නොදෙන අතර පන්දුවේ වේගය අඩු කරමින් පන්දුවට පහර දේ. මෙය ප්‍රතිවාදී පිළේ ක්‍රීඩකයන් අවහිර කරන අතර පන්දුව පිටියේ වැදී ඉවතට යයි.

 Off speed hits -	මෙහි දී ද ක්‍රීඩකයා පන්දුවට වේගයෙන් පහර නොදෙන අතර වේගය අඩුවන ලෙස පහර දී ප්‍රතිවාදියා අපහසුතාවයට පත් කරයි.

 Quick hit / "one" 	-	සාමාන්‍යයෙන් මැද ආවරණ කරුවා විසින් එල්ල කරන පහරකි. එනම් ස්ථාන ගත වන්නා පැමිණීමට පෙර එල්ල කරන පහරකි. මෙහිදී දැලෙන් ඉහළට යාන්තමින් පන්දුව ප්‍රතිවාදී පිළට යන අතර එය ප්‍රතිඵලදායී පහරක් වනුයේ මැද ආවරණ කරුවා පමණක් සිටින අවස්ථාවක දීය. මෙය ඉක්මන් පහරකි.

 Slide- ඉක්මන් පහරක තවත් එක් අංගයක් ලෙස මෙය සැලකිය හැකිය. ස්ථාන ගත වන්නාට පිටුපසින් සිට පහර දීම මෙම ක්‍රමයයි.

 Double quick hit / "stuck" / Tanem	-	මෙම අවස්ථාව ස්ථාන ගත වන්නාට පිටු පසින් හෝ ඉදිරියෙන් විත් ඉක්මන් පහරක් එල්ල කිරීමයි. මෙය ප්‍රතිවාදී පිළේ ආවරණකරුවන් රැවටීමට හා හයවන පහරදෙන්නා පසු පිටියේ සි‍ට පහර දීම නිදහස් කිරීම සඳහා යොදා ගන්නා උපක්‍රමශීලී පහරකි.

පහර ඇහිරීම

ඇහිරීම ලෙස හඳුන්වනුයේ දැල ආසන්නයේම සිට ප්‍රතිවාදී පිළෙන් ලැබෙන පරිදිම වැළැක්වීම හෝ ඊට විකල්ප පියවරක් ගැනීමයි. මෙම වැළැක්වීමේ මූලිකම අරමුණ වූයේ ප්‍රතිවාදී පිලේ පහරදීම වැළැක්වීම සේම එම බෝලය නැවතත් ප්‍රතිවාදී පිළේම රැඳවීමයි. ඉහළ පෙළේ වැළැක්වීමකදී සිය බාහු හා දෑත් ඉහළට ඔසවා දැලට ඉහළින් පහරදී නැවතත් බෝලය සිය ප්‍රතිවාදී පිළටම එල්ල කරයි. මෙම දැලට ඉහළින් දෑත් ඔසවා පැනීම කාලය හොඳින් මැන බලා එල්ල කළ යුතුය. එම වැළැක්වීමේ දී සිය අත්ල අංශක 45 – 60 අතර ප්‍රමාණයක් ප්‍රතිවාදී පිටියේ අභ්‍යන්තරයට ගොස් තිබිය යුතුය. 'roof' ඇහිරීම වේගය හා බලය යොදා ගැනෙන විශිෂ්ට පහරක් වේ.

ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව කෙරෙන වැළැක්වීම හඳුන්වනුයේ වැළැක්වීම නැතහොත් ආරක්ෂා කිරීම යනුවෙනි. එය 'soft block' ලෙසද හඳුවන්වයි. මෙම ඇහිරීමේදී වේගයෙන් ඇදී එන බෝලයේ දිශාව වෙනස් කිරීම, ගෝලය පාලනය කිරීම කළ හැකි අතර බෝලයේ වේගය පාලනය වී ඇහිරීම පහසු කරවයි. හොඳින් පුහුණු වූ මෘදු ඇහිරීමකදී අත්ලේ ඇඟිලි පිටුපසට විහිදෙන ලෙස දැල උඩින් බෝලය ප්‍රතිවාදී කණ්ඩායමේ පිටියටම යවනු ලබයි.

ඇහිරීම හෝ වැළැක්වීම නැවතත් ඒ සඳහා සහභාගි වන ක්‍රීඩකයන්ගේ සංඛ්‍යාව අනුවද වර්ග කෙරේ. එය තනි, යුගල හා තුන් ආකාර යනුවෙනි. සාර්ථක ඇහිරීමකදී නැතහොත් වැළැක්වීමේදී 'roof' ආකාරයටම පන්දුව රැකිය යුතු වේ. ආරක්ෂා කිරීම (defence) ආකාරයටද පන්දුව වැළැක්වීම සාර්ථකව කළ හැකිය. එසේම ආවරණ ස්ථානය ප්‍රතිවාදී පිළේ පහර දෙන්නා සභා ආරක්ෂකයාගේ ස්ථානය අනුව වෙනස් වීම්වලට බලපායි.

Dig – (පන්දුවට ඉතාම පහළ මට්ටමින් පහර දීම)

මෙම පහරදීමේ දක්ෂතාවය නම් පන්දුව (ප්‍රතිවාදී පිලෙන් ලැබෙන) භූමියට ආසන්නයේදීම භූමියේ ගෑවීමට පෙර එය වළක්වමින් පහර දීමයි. මෙම ස්වරූපය බොහෝ දුරට පන්දුව ඉතා පහළින් අනෙකා අතට පත්කිරීම (Passing) හෝ බම්ප් කිරීම (Bumping) හා සමාන ස්වරූපයක් ගනී. මේ හා සාමානවම ඇඟිලි තුළින් හෝ බාහු එකතුවෙන් ආරක්ෂණයද කළ හැකිය.

මෙම පන්දුව අනෙකාට ලබාදීම (parsing) පන්දුවට ඉතා පහළ මට්ටමින් පහර දීම (digging) වලට වඩා කැපීපෙනෙන තාක්ෂණයන් ඇත. එනම් පන්දුව රැකගැනීමට කිමිදුම් ස්වරූපයෙන් සිය ශරීරය චලනය කර උත්සාහ ගනිමින් සිය පපු පෙසෙදට පන්දුව ලබාගනී. එසේම සිය දෑත් භූමියට ඉතා ආසන්නව ආනතීය තලයක සිට පන්දුව යටින් බෝලය රැක ගැනීම 'pancake' තාක්ෂණය ලෙස හඳුන්වයි. එසේම බිම වැතිරෙමින් පන්දුව රැක ගැනීමද සිදු කරයි. මෙහිදී ඇති විය හැකි ආබාධ අවම කර ගැනීම සඳහා බහු පෙරළීමේ තාක්ෂණය භාවිතා කරයි.

තරග කිරීමේ උපාය මාර්ගයන්

ක්‍රීඩකයන් වර්ගීකරණය

සැකසුම්
වොල්බෝල් ක්‍රීඩාවේ පිළිගත් තරග කිරීමේ අකාරයන් තුනක් ඇත. එනම් "4-2" , "6-2" හා "5-1" වශයෙනි. මෙම සැකසුම් පිළිබඳ තීරණය කරනුයේ පහර දෙන්නාගේ හා නියමිත ස්ථාන ගතවන ක්‍රීඩකයන්ගේ සංඛ්‍යාව සැලකිල්ලට ගැනීමෙනි. මූලික අවස්ථාවන්හිදී 4 - 2 සැකසුම් භාවිතා තරග අතර ඉහළ පෙළේ ක්‍රීඩාවල දී පොදුවේ භාවිතා වනුයේ 5 – 1 සැකසුමයි.

4 – 2
මෙම ක්‍රමය තුළ පහර දෙන්නන් 4 දෙනෙකුත් නියමිත ස්ථාන ගත වන ක්‍රීඩාකයන් 2 තුන් වන ලෙස සැකසුම් කරයි. ස්ථානීය ක්‍රීඩකයින් ස්ථාන ගත කරනුයේ ඉදිරි මැද කොටසේ හා ඉදිරි දකුණු ප්‍රදේශයන්හි දීය. එබැවින් සැම විටම ඉදිරි පහර දෙදෙනෙකු නිතරම මේ කණ්ඩායම සතුව ඇත. ජාත්‍යන්තර 4.2 තරගවලදී ඉදිරි දකුණු දිශාව අනුව ස්ථානගත කරන අතර අන්තර් ජාතිකව 4 – 2 සැකසුම බොහෝ වැරදිවලට පෙරළීමට හේතු වේ.

ස්ථානගත වන්නේ එකිනෙකාට විරුද්ධ දිශාවලින් මාරුවෙන් මාරුවට ස්ථානගත වේ. නියම ස්ථානගත කිරීමක දී පහර දෙන්නන් දෙදෙනෙකු රේඛාවට පිටතින් රඳවයි. මාරුවෙන් මාරුවට ඔවුන් ඉදිරි හා පසු පෙළ සඳහා මාරුවෙයි. බෝලය අනිත් පිළට ලබා දීමෙන් අනතුරුව ක්‍රීඩකයෝ සිය නියමිත ස්ථානය අනුව ස්ථානගත විය යුතුය. මෙහි දී "සෙටර්" (setter) ඉදිරි දකුණු පසට මාරුවෙන අතර එහි දී මැද හා බාහිර පහර දෙන්නා වේ. මෙහි අවාසිය නම් ප්‍රමාණවත් විරුද්ධ පිලේ පහර දෙන්නන් නොමැති වීමයි. මෙය විරුද්ධ පිලේ වළක්වන්නන්ට මැද පෙලේ ක්‍රීඩා කිරීමේ වංචා සහගත තත්වය උදාවීමයි.

තවත් කැපී පෙනෙන අවාසිය නම් විරුද්ධ පිලේ පහර දෙන්නාගේ ප්‍රමාණය ප්‍රමාණවත් නොවීමයි. මෙය තව කෝණයකින් බැලූ විට "සෙටර්" පහර දෙන්නකු ලෙස දුර්වල ස්ථානයක පසුවීමයි. එනම් ඉදිරි කොටසේ සිටින විට ඔහුට පන්දුවට ඇඟිලි තුඩුවලින් පහර දීමට හෝ බිම දැමීමට හැකි වීමයි. මෙහි දී දෙවෙනි වරට බෝලය ඇල්ලීමේ දී ඔහුට එක අතකින් දැලට උඩින් පන්දුව යැවිය හැකිය. මෙය විරුද්ධ පිලේ පහර දෙන්නන්ට ඉතා පහසු අවස්ථාවක් වනු ඇත.

6 – 2
6 – 2 සැකසුමේ දී ක්‍රීඩකයා සැම විටම පසුපෙළ සිට ස්ථානගත වීමට ඉදිරියට පැමිණේ. ඉදිරි පෙළේ සිටින ක්‍රීඩකයන් තිදෙනාම පහර දෙන්නන් වේ. එලෙසම පිලේ හය දෙනාටම එක් අවස්ථාවක හෝ තව අවස්ථාවක දී පහර දෙන්නෙකු විය හැකි අතර දෙදෙනෙකුට ස්ථානගත වන්නන් ලෙස ක්‍රියා කළ හැකිය. 6 -2 සැකැස්ම 4 – 2 හා සමාන වන අතර වෙනසකට ඇත්තේ පසු පෙළ ස්ථානගත වන්නන්ට නිදහසේ ස්ථාන ගත වීමට ඇති හැකියාවයි.

6 – 2 සැකස්මේ දී මෙලෙස අවශ්‍ය වන ස්ථාන ගත වීම දෙදෙනා සිටිනුයේ එකිනෙකාට විරුද්ධ දිශාවන්හි දී වන අතර එම දෙදෙනා මාරුවෙන් මාරුවට ස්ථානගත වීම කරයි. ස්ථානගත වන්නන් දෙදෙනාට අමතරව මැද හා බාහිරව පහර දෙන්නන් දෙදෙනා බැගින් සිටිය යුතුයි. එහි දී එකිනෙකාට මාරුවෙන් මාරුවට විරුද්ධ පෙළේ ගැසිය යුතු අතර ඒ හැම විටම පසු පෙළ හා ඉදිරි පෙළින් මාරු වීම කළ යුතුයි. පන්දුව ලබා දීමෙන් අනතරුව ඉදිරි පෙළ ක්‍රීඩකයින් නියමිත ස්ථාවලට ස්ථානගත විය යුතුයි.

6 – 2 සැකැසුමේ වාසිය නම් නිතරම ඉදිරි පෙළේ පහර දෙන්නන් තිදෙනෙකු සිටීමයි. එය ප්‍රතිවිරුද්ධ කණ්ඩායමට මුහුණ දීමේ උපරිම ශක්තියෙනි. කෙසේ වුවත් 6 – 2 කණ්ඩායමට සුවිශේෂී දස්කම් සහිත ස්ථාන ගත වන්නෙක් හා ප්‍රතිවාදී පිළට ඉතා සාර්ථක පහර දෙන්නෙක් ද අවශ්‍යය. ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ දී "කියුබානු ජාතික කාන්තා කණ්ඩායම පමණක් මෙවැනි සුවිශේෂී ක්‍රීඩකයන් යොදා ගැනීම සිදු කරයි.

5 – 1
5 – 1 සැකැස්ම එක් ක්‍රීඩකයෙකුට පමණක් සිය සමාන මාරු කිරීමේ හැකියාව ඇත. එම නිසා මෙම සැකසුමේ දී නිතරම ඉදිරි පෙළ පහර දෙන්නන් තිදෙනෙකු රැ‍ඳෙන අතර පසු පෙළ ස්ථානගත වන්නා රඳවයි. එසේම ස්ථාන ගත වන්නා ඉදිරි පෙළ ක්‍රීඩා කිරීමේ දී පසු පෙළ දෙදෙනෙකු රඳවයි.

5 – 1 සැකසුමේ ස්ථාන ගත වන්නාට විරුද්ධව සිටින්නා ප්‍රතිවාදී (විරුද්ධ) පහර දෙන්නා ලෙස හඳුන්වයි. සාමාන්‍යයෙන් විරුද්ධ පහරදෙන්නා, සිය ප්‍රතිවාදියා පන්දුව භාර දීමේ දී පන්දුව අතින් අත (Pass) ලබා දීම නොකරන අතර කණ්ඩායම් සාමාජිකයන්ට පිටු පසින් සිට ගෙන සිටියි. මෙම විරුද්ධ පහර දෙන්නා ස්ථාන ගත වන්නා ඉදිරි පෙළ ක්‍රීඩා කරන අවස්ථාවේ දී විකල්ප පහර දෙන්නෙක් ලෙස භාවිතා කළ හැකිය. මෙම සැකැස්ම වර්තමානයේ දී පහර දීමේ හැකියාව වැඩි කිරීම සඳහා යොදා ගන්නා උපක්‍රමයකි. කණ්ඩායමට සිටින හොඳම පහර දෙන්නා වනුයේ මෙම ප්‍රතිවාදී පහර දෙන්නාය. පසු පෙළ පහර දීම බොහෝ විට පසු පෙළ දකුණු දෙසින් සිදු කරන අතර සමහර අවස්ථාවලදී පසු පෙළ මධ්‍යයේ සිට පහර දීම ද සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වෙමින් පවතී.

5 – 1 සැකසුමේ තවත් වාසියක් ඇත. එනම් ඉදිරි පෙළ පහර දෙන්නාට ඉදිරියට පැන පන්දුව විරුද්ධ පිළේ පන්දුව අවහිර කරන්නන් අපහසුවට පත් කරවන තරගයකි. මෙය දක්ෂ පහර දෙන්නෙකුගේ සුවිශේෂී දක්ෂකමකි.

මෙම සැකසුම් 6 -2 හා 4 – 2 ක්‍රමයන්හි එකතුවකි. නැතහොත් මිශ්‍රණයකි. සමාන ගතවන්නා (setter) ඉදිරි පෙළ ක්‍රීඩා කිරීමේ දී ප්‍රතිවාදී කණ්ඩායම 4 – 2 ස්වරූපය ගන්නා අතර ස්ථානගත වන්නා පසුපෙළ සිටිය ද ප්‍රතිවාදී පිළ 6 -2 ස්වරූපය ගනී.

ලකුණු රැස් කිරීම
පන්දුව ප්‍රතිවාදී පිළේ පිටිය මත එහි සීමාව තුළ පතිත වීම හෝ ඔවුන්ගෙන් සිදුවන වැරදි පහරකදී බෝලය ලබා දුන් කණ්ඩායමට ලකුණු හිමිවේ. එම ලකුණු පන්දුව ලබා දුන් අවස්ථාවක දී සේම වෙනත් අවස්ථාවක දී සිදු විය හැකිය. ඊළඟ ලකුණ සඳහා බෝලය ලබා දීම කලින් ලකුණු රැස් කරගත් කණ්ඩායමටම ලැබුනේ නම් එම පන්දුව ලබා දුන් ක්‍රීඩකයාට නැවත ලබා දීම ලැබුණේ නම් එම කණ්ඩායමේ ක්‍රීඩකයන් සිය සමාන ඔ‍රලෝසු මුහුණතේ ආකාරයට මාරු විය යුතුය. ලකුණු 25 ක් රැස් කරගන්නා තෙක් තරගය දිගටම පැවැත්වේ. මෙසේ වට පහ දක්වා යන අතර අවශ්‍ය නම් 5වන වටය ලකුණු 15කට සීමා කළ හැකිය. ලකුණු රැස් කිරීම තරගාවලියේ ස්වරූපය අනුව තීරණය කරයි.

1999 ට පෙර ලකුණු රැස් කළ හැකි වූයේ බෝලය ප්‍රතිවාදී පිළට ලබා දීමෙන් පමණි. ඒ අනුව රැස් කළ හැකි උපරිම ලකුණු සංඛ්‍යාව වූ‍යේ ලකුණු 15 කි. නමුත් වොලිබෝල් සංගමය 1999 දී එම නීතිය වෙනස් කළේය. ඒ අනුව 2000 වසරේ සිට අනිවාර්යෙන්ම ක්‍රියාත්මක පරිදි වර්තමාන ලකුණු රැස් කිරීමේ ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක වේ. මෙම ලකුණු රැස් කිරීමේ ක්‍රමය බොහෝ නරඹන්නන් ඇද ගැනීමටත් රූපවාහිනිය වටා රැස් කර ගැනීමටත් , තරගයේ අනාවැකි ඵල කිරීමටත් හැකි තත්වයකට ගෙන ගොස් ඇත

ගෘහස්ථ ක්‍රීඩා
ක්‍රීඩා

වොලිබෝල්