Naftol AS ili naftol-AS bojila su netopljiva azo-bojila koja nastaju kopulacijom nekog topljivog diazonijevog spoja na jednu topljivu aktivnu komponentu direktno na vlaknu ili tkanini. Kako komponente ne sadrže grupacije koje omogućuju otapanje u vodi (sulfonske –SO3H i karboksilne grupe -COOH), nastaju na vlaknu zapravo pigmentna bojila. Upotrebljavaju se u prvom redu za bojanje celuloznih materijala, manje za svilu, a određene kombinacije se upotrebljavaju i za bojanje acetatnog rejona i sintetičkih vlakana. Dobivena obojenja vrlo su postojana prema svim utjecajima, često koliko i najbolja reaktivna bojila. Značajna je i njihova upotreba za štampanje u boji (tisak).

Naftoli

Naftoli (nafta + [alkoh]ol) ili hidroksinaftaleni su organski spojevi koji se odvode od naftalena zamjenom jednog ili više vodikovih atoma hidroksilnom skupinom (OH). U malim se količinama nalaze u katranu kamenog ugljena, a proizvode se taljenjem odgovarajućih sulfonskih kiselina s alkalijama, pri čem se sulfo-skupina SO3H zamjenjuje hidroksilnom skupinom. Najjednostavniji naftol, C10H7OH, može s obzirom na položaj hidroksilne skupine postojati u dva izomera: 1-naftol i 2-naftol. To su kristalne tvari koje lako sublimiraju, slabo se otapaju u vodi, a dobro u organskim otapalima. Oba ta naftola, osobito 2-naftol, te njihovi derivati (naftolsulfonske kiseline, nitronaftoli i aminonaftoli) važni su međuproizvodi u sintezi organskih bojila, i to kao reaktanti u reakciji kopulacije. Koriste se i u proizvodnji insekticida i fungicida te kao sredstva za konzerviranje u tehnici.

Umjetna bojila

Umjetna bojila ili sintetska bojila pojavljuju se nakon sinteze mauveina iz anilina (W. H. Perkin, 1856.). Njihova se tržišna primjena temeljila na proizvodnji velikih količina anilina iz katrana kamenog ugljena kao sirovine (otuda naziv katranske, odnosno anilinske boje). Nakon otkrića diazotacije i alizarinske sinteze u drugoj polovici 19. stoljeća, ostvarena je industrijska sinteza indiga, kongo-crvenila, indantrena i mnogih drugih bojila. Disperzijska bojila uvedena su 1923., a reakcijska 1956. Bojila za tekstil u Hrvatskoj proizvodi od 1950. zagrebačka tvornica "Chromos – Organske boje". Umjetna bojila su jeftinija i velike učinkovitosti, stoga danas drže vodeći položaj u proizvodnji.

Sintetska bojila mogu se podijeliti prema materijalu koji se njima bojaju na bojila za tekstil, za kožu, za papir, za plastične mase, za hranu, za ulja, masti, voskove, tekuća goriva i maziva, za premazna sredstva i naliče i za druge specijalne svrhe. Bojila za tekstil mogu se podijeliti na bojila za biljna vlakna, za životinjska vlakna, za sintetička vlakna i za miješana vlakna ili tkanine. Među bojila za specijalne svrhe idu bojila za mikroskopiju, za fotografiju, za kozmetiku, za pirotehniku, za farmaceutske svrhe, za kemijsku analizu (indikatori).

Prema svojstvima bojanja dijele se bojila u ove grupe:
 bojila topljiva u vodi:
 bazna,
 kisela,
 močilna,
 metalkompleksna,
 supstantivna (direktna),
 reaktivna,
 leukoesteri reduktivnih bojila (indigosoli);
 bojila topljiva u alkoholu;
 bojila netopljiva u vodi:
 bojila koja se redukcijom mogu prevesti u leukospojeve topljive u vodi (reduktivna i sumporna bojila),
 disperziona bojila,
 bojila topljiva u mastima i uljima,
 pigmentna bojila,
 bojeni lakovi;
 bojila koja se grade na vlaknu (materijalu):
 naftol-AS bojila,
 acetatna bojila za razvijanje,
 oksidaciona bojila,
 bojila koja nastaju u diazotipiji,
 bojila za višeslojnu fotografiju u bojama.

Izvori

Pigmenti

Naftol AS


Gobiesocidele (Gobiesocidae), numiți și pești ventuză, este o familie de pești osoși acantopterigienii și reprezintă unica familie a subordinului Gobiesocoidei. Sunt pești de talie mică sau mijlocie (1,67-30 cm fără înotătoarea caudală). Partea anterioară a corpului turtită dorsoventral. Solzii lipsesc. Tegumentul protejat de mucus abundent. În regiunea toracică o ventuză (disc adeziv) ventrală puternică, alcătuită din înotătoarele abdominale. Ventuza ventrală le permite să adere la substratul fundului mării (pe pietre și pe plante) și să reziste acțiunii valurilor în apele marine puțin adânci din apropierea țărmului continental. Discul adeziv este susținut de un schelet osos și poate fi dublu sau simplu. Se cunosc până în prezent 47 de genuri cu 161 de specii răspândite pe glob în apele temperate și tropicale ale Oceanului Indo-Pacific. Forme fosile nu se cunosc. Majoritatea sunt pești marini, neritici, adeseori cantonați în zona litorală, unde forma turtită a corpului și aparatul adeziv puternic îi ajută să reziste acțiunii valurilor. Pe litoralul românesc al Mării Negre trăiesc 4 specii (Apletodon bacescui, Diplecogaster bimaculata, Lepadogaster candolii, Lepadogaster lepadogaster)

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși). București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 Adriana Murgoci. Contribuții la cunoașterea gobiesocidelor (ordinul Xenopterygii) din Marea Neagră. Studii și cercetări de biologie. Seria Zoologie.  Tomul 16, Nr. 5, p. 373-382, București 1964
 Joseph S. Nelson. Fishes of the World. Fourth Edition. John Wiley & Sons, Inc., Hoboken, New Jersey, 2006.
 J.D. McEachran. Suborder Gobiesocoidei, Gobiesocidae,  in Kent E. Carpenter. The Living Marine Resources of the Western Central Atlantic. Volume 3: Bony fishes part 2 (Opistognathidae to Molidae), sea turtles and marine mammals. FAO, Rome, 2002.
 John C. Briggs. A monograph of the clingfishes (order Xenopterygii). Stanford Ichthyological Bulletin,  1955, vol. 6, 224 pages.
 Margaret M. Smith, Phillip C. Heemstra. Smiths' Sea Fishes. Springer-Verlag, Berlin, 1986
 Robert Hamilton. The history of British fishes. London, W.H. Allen, 1877

Legături externe

 Family Gobiesocidae - Clingfishes and singleslits. FishBase
 Clingfish (Gobiesocidae). Encyclopædia Britannica
 Lepadogaster lepadogaster. DORIS (Données d'Observations pour la Reconnaissance et l'Identification de la faune et la flore Subaquatiques)
 Diplecogaster bimaculata bimaculata. DORIS (Données d'Observations pour la Reconnaissance et l'Identification de la faune et la flore Subaquatiques)
 Lepadogaster candolii. DORIS (Données d'Observations pour la Reconnaissance et l'Identification de la faune et la flore Subaquatiques)

Gobiesocide


El Torneo Oficial de la Cuarta División de Chile corresponde a la temporada XXV del campeonato de la Serie E del fútbol chileno. Participaron 18 equipos, con jugadores nacionales menores de 23 años, razón por la cual el torneo, como en todas sus ediciones, es conocido como Torneo Nacional Tercera B División Sub-23.

La versión del 2012 del torneo de la quinta categoría del fútbol Chileno incluye varios cambios impuestos por ANFA: después de 9 años, el organismo Amateur decide devolverle su histórico y antiguo nombre pasando a denominarse para este año como: Torneo Oficial de la Cuarta División de Chile.

Además debido a la creación de la Segunda División de Chile algunos clubes de Tercera División emigran al torneo rentando profesional, ante esto ANFA decide modificar sus estatutos y aceptar nuevos integrantes para Cuarta División.

Para la versión 2012 y tras un breve paso por tercera A, Pudahuel Barrancas regresa a la división tras un año. Además un total de 6 escuadras hacen su ingreso por primera vez a la competición, estas son: Academia Machalí, Deportes Coronel, San Bernardo Unido, Municipal San Pedro de la Paz, Tomas Greig y el histórico Malleco Unido que vuelve a las competiciones de la ANFA, a su vez Unión Molina, reaparece después de un fugaz paso por la división en el año 2000, lo que sumado a las 10 escuadras que jugaron la temporada anterior, componen un total de 18 equipos que disputaron 5 inéditos cupos para Tercera A.

Las escuadras de Academia Quilpúe y Peñalolén no participaron en esta temporada; mientras los de la V región decidieron no repostular, los peñaloleinos fueron expulsados, por el hecho de apoyar la creación de la nueva división del fútbol chileno, tomando en cuenta que la sede de la ANFP, está ubicada precisamente en esa comuna.

Este campeonato otorgó 5 cupos directos a Tercera División. El campeón del torneo resultó ser el equipo de Deportes Santa Cruz que logró el título tras 4 años en la categoría y por primera vez en su historia, el subcampeonato fue ganado por el sorprendente equipo de Malleco Unido tras una infartante definición en el último partido del cuadrangular final. Además, los clubes de Defensor Casablanca y Pudahuel Barrancas lograron alcanzar los cupos correspondiente para el ascenso y que tiene como principal característica que estos 3 últimos clubes logran este hito tan solo con 1 año de participación.
Por otro lado General Velásquez abrocho el 5 y último cupo frente Ferroviarios mediante una polémica y sufrida definición en partidos de ida y vuelta e incluso obligó a jugarse en una cancha neutral.

Durante el transcurso del campeonato Academia Machalí fue expulsado de la división y por ende no jugó en lo que restó del torneo, siendo el club descendido a su asociación de origen del grupo sur para el año siguiente. En cambio por el grupo norte, el descendido fue Deportes Cerro Navia

Sistema de campeonato

⁃ Participan 18 clubes en dos grupos (centro y sur). Cada grupo compuesto de 9 equipos, tendrá 18 fechas en donde jugarán todos contra todos; los 4 mejores de cada grupo jugarán la siguiente fase.

⁃ Los 4 punteros de cada grupo jugarán la segunda fase de campeonato en donde en 6 ruedas decidirán los 2 primeros cupos a Tercera División que tiene cada grupo, mientras que los 2 últimos de cada liguilla competirán en la siguiente etapa.

⁃ Los 2 equipos (3.º y 4.º) de cada liguilla, jugarán una liguilla final para decidir así el quinto y final ascendido a la Tercera División.

⁃ Mientras que los 5 equipos que no lograron pasar a segunda fase jugarán entre sí en 10 fechas todos contra todos. El equipo que quede en la última posición descenderá a su Asociación de Origen.

Información

Zonas

La división de equipos se realizará usando criterios geográficos, determinados por la ANFA.

Equipos por Región

Primera fase
Fecha de actualización: 8 de septiembre

Zona Central

Resultados

Tabla

 Nota: Ferroviarios Fue multado con el descuento de 3 puntos por alinear a un jugador suspendido en el partido contra Juv. Puente Alto

Zona sur

Resultados

Tabla

 Nota: Unión Molina FC castigado con la pérdida de 3 puntos en el partido disputado en la primera rueda contra Malleco Unido, ya que un jugador no firmó la planilla. Además el marcador final es Malleco Unido 1 Unión Molina 0

Pts = Puntos; PJ = Partidos Jugados; G = Partidos Ganados; E = Partidos Empatados; P = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferencia de gol

Segunda fase (Fase Zonal para la Fase Final)
Fecha de actualización: 4 de noviembre

Zona Central

Resultados

Tabla

Zona sur

Resultados

Tabla

Pts = Puntos; PJ = Partidos Jugados; G = Partidos Ganados; E = Partidos Empatados; P = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferencia de gol

 Nota 1: Deportes Santa Cruz y San Bernardo Unido Serán bonificados con 3 puntos.
 Nota 2: Malleco Unido y Defensor Casablanca Serán bonificados con 2 puntos.
 Nota 3: General Velásquez y Pudahuel Barrancas Serán bonificados con solo 1 punto.
 Nota 4: Unión Molina y Ferroviarios No Serán bonificados y arrancarán esta liguilla zonal sin puntos.
En caso de Igual puntaje, 1.º se consideran los Partidos Ganados, luego la Diferencia de Gol

Segunda fase (Liguilla del Descenso Central y Sur)
Fecha de actualización: 2 de diciembre

Zona Central

Resultados

Tabla

Zona sur

Resultados

Tabla

 Nota: Academia Machalí Fue expulsado de la división y por ende no participara en lo que resta del campeonato

Pts = Puntos; PJ = Partidos Jugados; G = Partidos Ganados; E = Partidos Empatados; P = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferencia de gol

Fase final

Fecha de actualización: 15 de diciembre

Resultados

Tabla

Pts = Puntos; PJ = Partidos Jugados; G = Partidos Ganados; E = Partidos Empatados; P = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferencia de gol

Campeón

Play-off por el 5º Ascenso a Tercera División 2013

Debido a los incidentes producidos en el partido de vuelta, se disputó un partido de definición en la ciudad de Rancagua, cuyo ganador fue General Velásquez, el cual asciende a la Tercera División para el año 2013

Goleadores
Fecha de actualización: 1 de julio

Enlaces externos
 Sitio oficial
 Sitio no oficial
 RSSSF Chile 2012

Véase también
 Temporada 2012 del fútbol chileno
 Apertura 2012 (Primera División)
 Clausura 2012 (Primera División)
 Torneo 2012 (Primera B de Chile)
 Segunda División Profesional 2012
 Torneo 2012 (Tercera División Chile)
 Fútbol Amateur de Chile 2012
 Copa Chile 2012
 Canal del Fútbol

Temporada 2012 de fútbol en Chile
2012

Tercera División B de Chile 2012


En oncovirus, tumorvirus eller kræftvirus er en virus , der kan forårsage kræft. Der kendes syv oncovirus i mennesker, og det er både DNA-virus og RNA-virus, men langt de fleste virus, der angriber mennesker og dyr, forårsager ikke kræft. Der kendes kun syv oncovirus, der forårsager kræft i mennesker.

Nogle virus er oncovirus i mennesker, men ikke i nogle dyr, andre virus er oncovirus i nogle dyr, men ikke i mennesker. Nogle oncovirus har en lang latensperiode før de bliver oncogene eller tumorigene, dvs. bliver aktivt kræftfremkaldende. Det anslås at 15-20% af alle kræfttilfælde i mennesker skyldes en af de syv kendte oncovirus. Disse kræftformer kan let forebygges ved vaccination og behandles med mindre giftige antivirale stoffer.

Ved forsøg med kyllinger var de danske virusforskere Vilhelm Ellermann og Oluf Bang i 1908 de første der viste at kræft (her kyllinge-leukemi) kan overføres med et cellefrit filtrat fra det ene individ til det andet.

DNA oncovirus

 Human papilloma virus (HPV, kønsvorter) er forbundet med livmoderhalskræft.
 Kaposis sarcoma associereret virus (KSHV eller HHV-8) er forbundet med Kaposis sarkom, en type hudkræft.
 Epstein-Barr virus (EBV eller HHV-4) er forbundet med fire typer af kræft
 Merkel celle polyomavirus – en polyoma virus – der er forbundet med udvikling af Merkel cell carcinoma
 Human cytomegalovirus (CMV eller HHV-5) er forbundet med mucoepidermoid karcinom og eventuelt andre cancerformer.

RNA oncovirus

 Hepatitis C virus
 Human T-lymphotropic virus (HTLV-1)
 Rous sarkom virus (RSV)

Se også

 CRISPR
 Endogen retrovirus
 Oncogen
 OncomiR, mikroRNA

Henvisninger

Kræft
Mikrobiologi

Oncovirus


Candid Mușlea (n. 7 februarie 1886, în Brașov -- d. 10 martie 1965, în Brașov) a fost un istoric, profesor, publicist, jurist și preot ortodox român.

Biografie
A urmat cursurile gimnaziale la "Andrei Șaguna" din Brașov în perioada 1896 - 1904, urmate de cele de la Institutul teologic din Sibiu între anii 1904 - 1907. În perioada 1909 - 1912 a făcut studii juridice la Facultatea de Drept din Cluj. A fost învățător în comuna Cristian, Sibiu un an de zile 1907 - 1908, corector la revista Gazeta Transilvaniei din Brașov între anii 1908 - 1909. A funcționat șapte ani (1909 - 1916) ca institutor la școlile centrale din Brașov. A participat la primul război mondial, după care s-a retras cu trupele române în Regatul României. A revenit din anul 1919 la Brașov și a fost profesor de franceză la Liceul "Andrei Șaguna" până în anul 1944. În această ultimă perioadă a mai funcționat ca diacon (1912) și preot (1922) la diferite biserici din Brașov și împrejurimi: Biserica Sfântul Nicolae din Șcheii Brașovului, Biserica pe Tocile din Brașov, Cetate, biserica din satele Turcheș, Blumăna, Baciu, Dârste. A mai fost iconom stavrofor în 1958 și din anul 1959 a fost arhivist la Arhivele Statului Brașovș și cercetător al istoriei românilor brașoveni. Pe tărâmul publicisticii Candid Mușlea a colaborat la Revista Gazeta Transilvaniei, Telegraful român, Revista Teologică de la Sibiu, Revista Tribuna din Arad și Revista Țara Bârsei din Brașov.

Scrieri
 Povestiri pentru copii și tinerime, Brașov, 1912 (în colaborare cu Radu Priscu);
 Economia casnică, prelucrare din limba maghiară, Brașov, 1914;
 Cartea soldatului, l - lll, Brașov, 1915 - 1916 (în colaborare cu Victor Braniște și Ioan Brotea);
 Zece lecțiuni de astronomie, traducere după E. Esclangen (în colaborare cu prof. Stelian Mărculescu), Brașov, 1934 ș.a.
 Protopopi de altă dată ai Brașovului: Eustație Grid, Brașov, 1933, 20 p. (extras din revista Țara Bârsei);
 Protopopul Gheorghe Haines, Brașov, 1934 (extras din Țara Bârsei");
 Protopopul Bratu Baiul (1760-1831) și fiul său Nicolae ("Cuconu Baiu", 1782-1855), Brașov, 1936, 87 p. (extras din Țara Bârsei);
 Protopopul Bartolomeu Baiulescu, Brașov, 1938, 59 p.
 O dinastie de preoți și protopopi Radu Tempea. Șase generații de preoți și protopopi din aceeași familie, Brașov, 1939, 117 p. (premiată la Academia Română);
 Biserica Sf. Nicolae din Șcheii-Brașovului, vol. I ((1292-1742) și vol. II, Brașov, 1943 - 1946, 427 + 455 p. (vol. III rămas în manuscris);
 Contribuții la instituția veciniei la românii brașoveni, în Studii și articole de istorie, II, 1957, pp. 317-344.

Referințe

Nașteri în 1886
Decese în 1965
Preoți români

Candid Mușlea


Hermann Vischer der Jüngere (* 1486; † 1516) war ein deutscher Maler und Bildhauer. Er stammte aus der Künstlerfamilie Vischer.

Hermann Vischer der Jüngere war der Sohn von Peter Vischer, dessen Vater Hermann Vischer der Ältere war. Seine Brüder waren Hans und Peter.

Er fertigte eine Grabplatte für Kardinal Friedrich Jagiello in der Wawel-Kathedrale von Krakau.

Literatur
 Astrid Lang: Die Architekturzeichnungen Hermann Vischers d.J.: Ein "nordisches Aufnahmeverfahren"? In: INSITU. Zeitschrift für Architekturgeschichte 3 (2/2011), S. 173–188.
 Karl Sitzmann: Künstler und Kunsthandwerker in Ostfranken (= Die Plassenburg. Bd. 12, ). Freunde der Plassenburg, Kulmbach 1957, S. 159.

Weblinks

Einzelnachweise

Bildhauer (Deutschland)
Maler (Deutschland)
Geboren 1486
Gestorben 1516
Mann

Hermann Vischer der Jüngere


Yapay yaşam, biyolojik olayların arkasında yatan ana dinamik prensipleri soyutlamaya çalışarak ve bu fiziksel dinamikleri başka fiziksel ortamlarda (bilgisayarlar gibi) yeniden oluşturup yeni deneysel düzenleme ve testlerde kullanılabilir hale getirerek yaşamı anlamayı amaçlayan bir çalışma alanıdır.

Yapay yaşam esas olarak hem biyolojinin temellerine hem de geleceğine yönelmiş olsa da, konusunun kapsamı ve karmaşıklığı farklı dalların ortak çalışmasını gerektirir. Yapay Yaşam bugün, bilgisayar bilimleri, fizik, biyoloji, kimya, ekonomi ve felsefe gibi farklı alanlardan birçok araştırmacıyı ortak bir zeminde buluşturmaktadır.

Yapay yaşam


was a town located in Akaiwa District, Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 8,854 and a density of 193.61 persons per km2. The total area was 45.73 km2.

On March 7, 2005, Kumayama, along with the towns of Akasaka, San'yō and Yoshii (all from Akaiwa District), were merged to create the city of Akaiwa.

Dissolved municipalities of Okayama Prefecture
Akaiwa, Okayama

Kumayama, Okayama


Daniel Peter "Danny" Williams (født 13. juli 1973) er en britisk professionel bokser. Han har været en veteran af sporten siden 1995, og han har været indehaver af den britiske sværvægts-titel to gange mellem 2000 og 2010, og Commonwealth-titlerne to gange mellem 1999 og 2006. Williams er bedst kendt for at score en voldsom knockout sejr imod Mike Tyson i 2004, hvilket gav ham en obligatorisk WBC-sværvægts-titel mulighed. I samme år udfordrede han den regerende mester Vitali Klitschko, men blev stoppet i 8. omgang.

Professionel karriere
Williams blev professionel i 1995 og knockout-besjerede Vance Ideans i 2. omgang. Han kæmpede rutinemæssigt på Frank Warrens undercards og opnåede en 15-0 (12 knockouts) rekordliste.

Han har i karrieren udover det bokset imod store navne som Michael Sprott, Audley Harrison,  Matt Skelton, Dereck Chisora, Manuel Charr og Mairis Briedis.

Boksere fra England

Danny Williams


Heta (majuscula: Ͱ; minuscula: ͱ) este un nume convențional pentru litera grecească eta (Ηη) și a câtorva variante ale sale.

Alfabetul grec
Litere

Heta (literă)


Estelle Youssouffa (nascida em 31 de julho de 1978) é uma política francesa que é membro do Parlamento pelo primeiro círculo eleitoral de Mayotte.

Biografia
Estelle Youssoufa nasceu em Châtenay-Malabry, filha de pai militarmahorais e mãe enfermeira metropolitana.

Ela continuou seus estudos em Mayotte até obter seu bacharelado na escola secundária de Mamoudzou.

Ela então se juntou ao IUT of Tours, onde foi treinada em jornalismo, depois continuou seus estudos na Universidade de Quebec, no Canadá, em Ciências Políticas.

Tornou-se jornalista e apresentadora de televisão trabalhando para,  LCI, TV5 Monde, Al Jazeera English, BFM TV onde iTélé.

Carreira política
Ela apareceu durante a crise que paralisou a ilha em 2018 e depois ela isso é, portanto, é candidata nas eleições legislativas de Mayotte que ocorreram em 2022 para o primeiro círculo eleitoral de Mayotte.

Em 19 de junho de 2022 foi eleita deputada pelo primeiro círculo eleitoral de Mayotte e sucedeu Ramlati Ali.

Na Assembleia Nacional

Em 22 de junho de 2022 eles se juntaram ao grupo Liberdades, Independentes, Ultramarinos e Territórios, para o qual ela fez parte do Comitê de Relações Exteriores, com outros seis deputados, foi também nomeada vice-presidente da delegação ultramarina da Assembleia Nacional.

Políticos da França

Estelle Youssouffa


Dado Ćosić (Bosanska Dubica, 14. prosinca 1987.) je bosanskohercegovački i hrvatski televizijski, filmski i kazališni glumac.

Životopis
Dado Ćosić rođen je 14. prosinca 1987. godine u Bosanskoj Dubici. Od 1999. godine živi u Zagrebu, gdje je nakon završene srednje škole upisao Fakultet političkih znanosti od kojeg je brzo odustao. Zatim je 2008. upisao glumu na Akademiji dramskih umjetnosti na kojoj je diplomirao 2014. godine. U tom razdoblju počinje ostvarivati niz uloga na filmu, ali i u kazalištu koje su mu donijele brojne nagrade i priznanja. "Teškoće s izražavanjem", "Ružičasta sanjarica", "Ja i moji osjećaji", "Tartuffe", samo su neke od predstava u kojima su njegove izvedbe bile nagrađene.

Nagrade
 Nagrada za najboljeg glumca na Filmskoj reviji Akademije dramske umjetnosti (FRKA) 2015. za ulogu Mišela u filmu "Šake" Jasne Nanut
 Nagrada Veljko Maričić za najboljeg mladog glumca na 21. Međunarodnom festivalu malih scena Rijeka 2015. za ulogu Jana u predstavi "Mobitel" Krešimira Dolenčića
 Nominacija za Nagradu hrvatskog glumišta za najboljeg glumca u dječjoj ili lutkarskoj predstavi 2014. za ulogu Čiče u predstavi "Ja i moji osjećaji" Ivice Boban
 Posebno priznanje glumačkom ansamblu predstave "Tartuffe" Krešimira Dolenčića za zajedničku igru i prevođenje klasika na suvremeni jezik u sklopu 38. Dana satire Fadila Hadžića 2014.
 Nagrada za najbolju kolektivnu igru ansamblu predstave "Ja i moji osjećaji" na 14. Naj, naj, naj festivalu 2014.
 Nagrada za najbolju mušku ulogu na Festivalu hrvatske drame za djecu Mali Marulić 2013.
 Nagradu hrvatskog glumišta za najboljeg glumca u dječjoj ili lutkarskoj predstavi 2013. za ulogu Dječaka u predstavi "Ružičasta sanjarica" Ivice Šimića
 Zlatna arena za najbolju sporednu mušku ulogu za ulogu Saše u filmu "Zvizdan" 2015.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Drugo ime ljubavi" kao Robi (2019.)
 "Crno-bijeli svijet" kao glavni kamatar (2019.)
 "Počivali u miru" kao Jakov Bučević (2018.)
 "Čista ljubav" kao Blaženko "Blaž" Balog (2017. – 2018.)
 "Crossing Lines" kao Ludo (2015.)
 "Horvatovi" kao susjed (2015.)
 "Stipe u gostima" kao Lovro (2014.)
 "Nedjeljom ujutro, subotom navečer" kao Srbin (2012.)
 "Zabranjena ljubav" kao Nenad Gikić (2006.)

Filmske uloge
 "Posljednji Srbin u Hrvatskoj" (2019.)
 "Million" kao momak (2016.)
 "Zg80" kao milicajac iz vlaka #2 (2016.)
 "Zvizdan" kao Saša (2015.)
 "Tek tako" (2014.)
 "Šake" kao Mišel (2014.)
 "Kosač" kao Dado (2014.)
 "Generalka" kao Dado (2014.)
 "Novogodišnji pidžama party" kao DJ Marko (2013.)
 "Teleport Zovko" kao Zovko Junior (2013.)
 "Zagonetni dječak" kao kradljivac bicikla #1 (2013.)
 "Susret s egzibicionistom" kao egzibicionist (2006.)

Sinkronizacija
 "Mini heroji" kao Superbrzi (2020.)

Vanjske poveznice

 Dado Ćosić na stranici TEATAR.HR
 Dado Ćosić na stranici Zagrebačkog kazališta mladih

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski kazališni glumci

Dado Ćosić


«Sin miedo a nada» es una balada interpretada por el cantautor español Álex Ubago, la balada fue incluida en su álbum debut de estudio ¿Qué pides tú? (2001).

Esta canción fue declarada por los internautas de Los 40.com como la mejor canción de amor de la década.

La letra habla esencialmente del amor que tiene una persona hacia otra y que aún no ha sido capaz de expresarlo y espera que con esas palabras logre llegar a algo. Dicha canción fue escrita por el propio artista y producida por Jesús N. Gómez.

La versión a dueto con la cantante española Amaia Montero llegó al Top 10 en México donde alcanzó gran popularidad en el 2002, esta versión también alcanzó gran popularidad en el resto de países de Latinoamérica y la comunidad latina de los Estados Unidos donde alcanzó el puesto número 24 en el Hot Latin Tracks.

Historia
Esta canción fue lanzada como sencillo en el año 2001 y existen 4 versiones:

La primera es la versión a dúo con la cantautora española Amaia Montero incluida en el álbum debut de estudio ¿Qué pides tú? de 2001.
La segunda es su versión solista incluida en el segundo álbum ¿Qué pides tú? de 21 meses, 1 semana y 2 días de 2003. Cuenta con videoclip oficial.
En 2019, Álex Ubago grabó una versión en catalán de esta canción, bajo el título "Sense por de res", para el disco de La Marató de TV3.
En 2022, Alex Ubago lanzó una versión a dúo con el cantante español Beret para su álbum recopilatorio 20 años.

Versiones
 En Argentina, el cantante cuartetero y hermano de Rodrigo Bueno, "El Potro"; Ulises Bueno, hizo una versión en cuarteto de este tema.
 Por otra parte, en México, los actores y cantantes Alma Cero y Omar Chaparro, también hicieron su versión, esta vez, en cumbia, de esta canción. Esta versión pertenece al disco de ésta primera, Con el alma.

En la cultura pop
 En España el tema fue incluido en el musical 40. El Musical, basado en las canciones número 1 en la cadena de radio Los 40 (España).
 En México forma parte del musical En el 2000 basado en las canciones más exitosas en México durante la primera década de los 2000's.

Posiciones
La versión grabada junto a la española Amaia Montero no solo fue un éxito en España, sino en toda Latinoamérica, principalmente en México donde Amaia gozaba ya de alta popularidad gracias a ser la vocalista de La Oreja de Van Gogh, lo que impulsó la buena acogida del sencillo y el álbum ¿Qué pides tú? en el país, también fue muy popular entre la comunidad hispana de los Estados Unidos, donde ingresó a la prestigiosa lista de Billboard la Hot Latin Tracks donde alcanzó el número 24.

Esta versión del sencillo también fue certificada en Argentina, España, Estados Unidos y México, por sus altas ventas.

Certificaciones

Referencias

Enlaces externos
 Álex Ubago - Sense por de res (La Marató de TV3 2019) Vídeo oficial

Sencillos de 2002
Sencillos de Álex Ubago
Canciones de Álex Ubago
Sencillos de Amaia Montero
Canciones de Amaia Montero
Canciones de los años 2000
Canciones de España de 2002
Baladas pop
Baladas de rock

Sin miedo a nada


Santa Maria dos Olivais, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 10,66 km2 yüzölçümüne sahip, 46.410 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Lizbon'ın bucakları

Santa Maria dos Olivais (Lizbon)


European Science TV & New Media Awards er en årlig prisuddeling for videnskabsprogrammer lavet til TV og nye medier. Den blev første gang uddelt i 2001  arrangeret af EuroPAWS (European Public Awareness of Science and Technology) i samarbejde med organisationen EuroScience af forskere for udbredelse af videnskab. .

2014 Vindere
 Best TV Documentary: Madagascar: Beyond Africa, from the series Fascinating Earth, ZDF, Germany
 Best TV Drama or Docu-drama: Coup de Grace, from the series Silent Witness, BBC, UK
 Best TV General Programme: Showdown on Superbrains, from the series Galileo, Prosieben/Sat1, Germany
 Best New Media Production: Celebrating Crystallography, The Royal Institution of Great Britain/12foot6, UK
 Jury Prize: Taming the Quantum World, Masto Media ApS for DR TV, Denmark
 Best Presentation of Science in an Environment Issue: Last Call - NRK Norway, ZDF Germany and ARTE Germany/France
 Best Presentation of Medical Research: The Gut: Our Second Brain, ARTE France/Germany
 Best Presentation of or by a Woman Scientist/Engineer: Maria, TVP2 Poland
 Best TV Documentary awarded by a Teenage Jury: The Mystery of Dark Matter, ARTE France/Germany

2013 Vindere
 Best TV Documentary: The Wonders of Life, Episode 1 BBC, UK
 Best TV Drama: Legacy, from the series Silent Witness, BBC, UK
 Best TV Docu-Drama: Hugo's Brain, Elzevir Films for France 2
 Best TV General Programme: Science Club, Episode 6 BBC, UK
 Best New Media Production : The Human Animal, The Natural History Museum of Denmark
 Best Presentation of Science in an Environment Issue: Japan Tsunami: How it Happened, Channel 4, UK
 Best Presentation of Medical Research: Eat, Fast, and Live Longer, from the series Horizon, BBC, UK
 Best Presentation of or by a Woman Scientist/Engineer*: MND: The Inside Track, RTE Ireland
 Best Production awarded by the theatre audience : The Challenger, BBC, UK

2012 Vindere
 Best TV Documentary: Automatic Brain, Episode 1 – The Magic of the Unconscious. WDR , ARTE and ARD
 Best TV Drama:  Tatort: Auskreuzung (Crime Scene: Cross Breeding),WDR, Germany
 Best TV General Programme: A Night with the Stars, BBC2, UK
 Best New Media Production: Money and Speed: Inside the Black Box (iPad Application, VPRO, Netherlands)
 Best Presentation of Science in an Environment Issue: Orbit – Earth's Extraordinary Journey – Episode 1 (BBCTV, UK)
 Best presentation of a Woman Scientist: Bones (Episode of the series 'Origins of Us') (BBC TV, UK)
 Best production as voted on by the Festival Audience:  Codebreaker, Channel 4 Television Corporation, UK

Referencer

Filmpriser for bedste dokumentarfilm

European Science TV & New Media Festival


تايتو  وتعني «حي تايتو» هو أحد أحياء طوكيو ال 23.

تاريخ
تم تأسيس الحي في 15 مارس 1947.

جغرافيا
يقع حي تايتو في شمال غربي مركز طوكيو، محاطاً بخمس أحياء أخرى هي تشيودا، بونكيو، أراكاوا، سوميدا، وتشوأو.

مناطق
 أوينو
 أكيهابارا
 أمه-يوكو
 ياناكا
 أساكوسا
 أساكوسا-باشي

حدائق
 حديقة أوينو
 حديقة أساكوسا
 حديقة سوميدا
 حديقة ياناكا

متاحف
 متحف طوكيو الوطني
 متحف طوكيو للفنون
 متحف العلوم الوطني في اليابان
 متحف الفنون الغربية الوطني
 حديقة حيوانات أوينو

اقتصاد

مجمعات تسوق
 ماتسويا مجمع تسوق في أساكوسا.
 ماتسوزاكايا، مجمع تسوق في أوينو.
 موسيس.

أحداث
 سانجا ماتسوري : مهرجان يعقد في شهر مايو، أحد أكبر ثلاثة مهرجانات في طوكيو.

نقل
 طوكيو مترو
 خط غينزا : محطات أوينو-هيروكوجي، تاواراماتشي، أساكوسا
 خط هيبيا : محطات أوكاتشيماتشي، أوينو، إيريا، مينوا
 جي آر الشرق
 توهوكو شينكانسن
 خط توهوكو الرئيسي
 خط يامانوته
 خط أوتسونوميا
 خط جوبان

توأمة
لتايتو (طوكيو) اتفاقيات توأمة مع:
 سوا

أعلام

 تومويوكي يوشينو
 فوميكو أوريكاسا
 يومي أداتشي
 هيروشي اراكاوا
 تشيهارو تيزوكا

مواقع خارجية
 الموقع الرسمي لمدينة تايتو باللغة الإنكليزية
 الموقع الرسمي لمدينة تايتو باللغة اليابانية

مراجع

أحياء طوكيو

تايتو (طوكيو)


Gılgamış Destanı, antik Mezopotamya'dan günümüze ulaşan en eski edebiyat eseri ve Piramit metinlerinden sonra en eski ikinci dini metin olarak kabul edilen destansı bir şiirdir. Gılgamış'ın yazınsal tarihi, Üçüncü Ur Hanedanlığı'ndan () kalma Uruk Kralı Bilgamış ("Gılgamış" için kullanılan Sümerce ad) hakkında yazılan beş Sümer şiiriyle başlar. Bu bağımsız hikâyeler, daha sonra Akadcada birleşik bir destan için kaynak olarak kullanılmıştır. "Eski Babilce" yorumu olarak bilinen bu birleşik destanın günümüze ulaşan ilk yorumu, MÖ 18. yüzyıla dayanır ve adını açılışından (Shūtur eli sharrī: "Diğer Tüm Krallardan Üstün") almıştır. Destanın sadece birkaç tableti günümüze ulaşmıştır. Sîn-lēqi-unninni tarafından derlenen daha sonraki Standart Babilce yorumu, MÖ 13. yüzyıldan 10. yüzyıla kadar uzanır ve Sha naqba īmuru ("Sonsuz Derinliği Gören", çağdaş terimlerle: "Bilinmeyeni Gören") açılışına dayanır. Bunun yaklaşık üçte ikisi daha uzundur ve on iki tabletlik yorum kurtarılmıştır. En iyi kopyalardan bazıları, MÖ 7. yüzyılda yaşamış olan Asur Kralı Asurbanipal'in kütüphane kalıntılarında keşfedilmiştir.

Hikâyenin ilk yarısında Uruk'un kralı Gılgamış ile tanrılar tarafından Gılgamış'ın Uruk halkına baskı yapmasını önlemek için yaratılan vahşi bir adam olan Enkidu anlatılır. Enkidu, bir tapınak fahişesiyle cinsel ilişkiye girerek uygar hale geldikten sonra Gılgamış'ı bir güç sınavına davet ettiği Uruk'a gider. Gılgamış, mücadeleyi kazanmasına karşın Enkidu ile arkadaş olur. Birlikte, efsanevi Sedir Ormanı'na altı günlük bir yolculuk yapar ve burada koruyucu, korkunç Humbaba'yı öldürmeyi ve kutsal Sedir'i kesmeyi planlarlar. Tanrıça İştar, cinsel ilişki önerisini geri çeviren Gılgamış'ı cezalandırmak için Gök Boğası'nı gönderir. Gılgamış ve Enkidu, Gök Boğası'nı öldürdükten sonra tanrılar, Enkidu'yu ölüme mahkûm etmeye karar verir ve Enkidu'nun canını alır.

Destanın ikinci yarısında, Enkidu'nun ölümünden ötürü acı çeken Gılgamış'ın sonsuz yaşamın gizemini keşfetmek için uzun ve tehlikeli bir yolculuğa çıkması anlatılır. En sonunda "Aradığınız hayatı, asla bulamayacaksınız. Tanrılar insanı yarattığında insanın payına ölüm düşmüştür ve tanrılar, hayatı kendi ellerinde tutmuştur." bilgisini öğrenir. Bununla birlikte yaptırdığı büyük yapılar, Siduri'nin önerisi ve ölümsüz adam Utnapiştim'in Büyük Tufan hakkında söyledikleri sayesinde Gılgamış'ın ünü, ölümünden sonra Gılgamış hikâyesine olan ilginin artmasıyla günümüze ulaşmış; birçok dile çevrilmiş ve popüler kurgu eserlerinde yer almıştır.

Destan, dinde ve kahramanlık destanları geleneğinde temel bir eser olarak kabul edilir; Gılgamış, Herakles (Herkül) gibi daha sonraki kahramanların ilk örneğini oluşturur ve destanın kendisinin Homeros destanlarına etkisi olmuştur.

Geçmişi

2000 yılı aşkın bir zaman diliminden farklı kaynaklar mevcuttur. En eski Sümer şiirleri artık tek bir destanın parçaları olmaktan çok, genel olarak ayrı öyküler olarak kabul edilmektedir. Bu şiirler, Üçüncü Ur Hanedanı () dönemine kadar gitmektedir. Eski Babilce tabletler, tek bir Gılgamış Destanı anlatısı için günümüze ulaşan en eski tabletlerdir. Daha eski Eski Babilce tabletler ve daha sonraki Akadca yorumu, daha sonraki metinlerdeki boşlukları doldurmak için kullanılan önceki metinler ile çağdaş çeviriler için önemli kaynaklardır. Yeni keşiflere dayanan birkaç yenilenmiş yorum yayımlanmış olsa da destan eksik kalmıştır. Eski Babilce metninin çözümlenmesi, destanın olası erken biçimlerini yeniden oluşturmak için kullanılmıştır. Standart Babilce yorumu olarak da anılan en güncel Akadca yorumu, on iki tabletten oluşur ve MÖ 1300 ile MÖ 1000 yılları arasında yaşadığı düşünülen Sîn-lēqi-unninni tarafından düzenlenmiştir.

Asurca çivi yazılı tabletlerin yaklaşık 15 bin parçası, 1850'lerin başında Ninova'daki Asurbanipal Kütüphanesi'nde Austen Henry Layard, yardımcısı Hormuzd Rassam ve W.K. Loftus tarafından keşfedildi. Sonraki on yılın sonlarında, British Museum bunları incelemesi için George Smith'i işe aldı; 1872'de Smith, İncil Arkeolojisi Derneği'nden (Society of Biblical Archaeology) önce çevrilmiş parçaları okudu ve 1875 ile 1876'da daha kapsamlı çeviriler yayımladı. Gılgamış'ın ana karakteri, adındaki çivi yazısı logografileri doğru bir şekilde söylenmeden önce dünyaya "İzdubar" olarak yeniden tanıtıldı. 1891'de Paul Haupt çivi yazısı metnini topladı ve dokuz yıl sonra Peter Jensen kapsamlı bir baskı yaptı; R. Campbell Thompson, her ikisinin çalışmasını 1930'da güncelledi. Sonraki yirmi yıl boyunca Samuel Noah Kramer, Sümer şiirlerini yeniden bir araya getirdi.

1998'de Amerikalı Asurolog Theodore Kwasman, British Museum'un deposunda destanın ilk satırlarını içerdiğine inanılan bir parça keşfetti. 1878'de bulunan ve MÖ 600 ile MÖ 100 arasına tarihlenen bu parça, kurtulmasından bu yana bir yüzyıldan fazla bir süre uzmanlar tarafından incelenmedi. Parçada "Her şeyi gören, toprağın temeli olan, (her şeyi) bilen, her konuda bilgeydi: Gılgamış." yazılıydı. Efsanelerde Gılgamış'ın düşmanlarından birinin babası olarak bahsedilen Kiş'li Enmebaragesi ile ilgili eserlerin keşfi, Gılgamış'ın tarihsel varlığına inanılırlık kazandırmıştır.

Kesin çağdaş çeviri, 2003 yılında Oxford University Press tarafından yayınlanan Andrew George'a ait iki ciltlik eleştirel bir çalışmasıdır. Cambridge akademisyeni Eleanor Robson tarafından yapılan bir kitap incelemesinde, George'un bu çalışmasının son 70 yılda Gılgamış ile ilgili yapılan en önemli eleştirel çalışma olduğu savlanır.

Yorumları
Bulunan çeşitli kaynaklardan destanın iki ana yorumu kısmen yeniden bir araya getirildi: Standart Babilce yorumu yani "Derinleri gören kişi" ile Eski Babilce yorumu yani "Diğer tüm kralları aşan". Gılgamış hakkında daha önce yazılan beş Sümer şiiri kısmen kurtarılmış iken bu şiirlerden bazıları Babil yorumundaki belirli bölümlerin ilkel yorumlarını, diğerleri ise ilgisiz hikâyeler içermektedir.

Standart Babilce yorumu
Destanın standart Babilce yorumu, Hormuzd Rassam tarafından 1853'te Ninova'daki Asurbanipal Kütüphanesi'nde keşfedildi. "Standart Babilce" edebi amaçlar için kullanılan bir edebi tarzı ifade eder. Bu yorum Sin-liqe-unninni tarafından MÖ 1300 ile 1000 yılları arasında önceki metinlerden derlenmiştir. Standart Babilce yorumu, eski yorumdan ayrı açılış sözcüklerine sahiptir. Eski yorum "Diğer tüm kralları aşan" ifadesiyle başlarken Standart Babilce yorumunda "Derinleri gören" (ša naqba īmuru) ifadesi ile başlar. Gılgamış'a tanrılara nasıl tapılacağı, neden insanlar için ölüm emredildiği, iyi bir kralın nasıl olduğu ve nasıl iyi yaşanacağı hakkında bilgi verilmiştir. Tufan efsanesinin kahramanı Utnapiştim'in hikâyesi, Babil destanı Atra-Hasis'te de bulunabilir.

12. tablet, özgün 11'in devamı niteliğindedir ve umulana göre daha sonraki bir tarihte eklenmiştir. İyi hazırlanmış 11 tabletlik destanla çok az ilişkisi vardır; 12. tablet, Gılgamış'ın Enkidu'yu Yeraltı Dünyası'ndan bazı nesnelerini almak için gönderdiği önceki bir Sümer masalının yakın bir kopyasıdır. Bu tablete göre Enkidu, Yeraltı Dünyası'nın doğasını Gılgamış ile ilişkilendirmek için bir ruh biçiminde geri döner.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
Yapıtın, Cumhuriyet Gazetesi Dünya Klasikleri Dizisi'nde yayımlanan baskısının çevrimiçi okunabileceği bağlantı .

Gılgamış Destanı


Janne Rothmar Herrmann (født 1976 i København) er en dansk jurist og professor. Hun er medlem af Dataetisk Råd
, medlem af Nævnet for Videnskabelig Uredelighed, guvernør for World Association for Medical Law, og medlem af Nordisk Komité for Bioetik og har udgivet flere bøger om bl.a. privatlivsbeskyttelse og teknologi.

Janne Rothmar Herrmann blev i 2002 cand.jur. fra Københavns Universitet og fik i 2008 en ph.d.-grad fra samme universitet, med sin afhandling "Retsbeskyttelsen af fostre og befrugtede æg". I dag er hun professor i sundhedsret og bioret ved Københavns Universitet.

Udgivelser
 Retsbeskyttelsen af fostre og befrugtede æg, 2008
 Health and Human Rights in Europe, 2012 (med Brigit Toebes, Aart Hendricks, Mette Hartlev)
 Retten om de døde, 2016
 Ret, privatlov og teknologi, 2018.
 The Cryopolitics of Reproduction of Ice - A New Scandinavian Ice Age, 2020 (med Charlotte Kroløkke, Thomas Søbirk Petersen, Stine Willum Adrian, Anna Sofie Bach)

Referencer

Ansatte ved Københavns Universitet

Janne Rothmar Herrmann


Ahatlı, Zonguldak ilinin Alaplı ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 65 km, Alaplı ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaplı belde ve köyleri

Ahatlı, Alaplı


La troisième gamme de l'Audi A4, la B7, est livrée à partir de fin 2004 et s'appele officiellement type 8E en interne. Le véhicule est souvent considéré comme un lifting, même si la gamme s'appele B7 (type 8E en interne) en raison des nombreuses modifications techniques et visuelles et il occupe donc la  place de la série B, qui commence par l'Audi 80 B1.

La B7 est commercialisée sous le nom d'Audi A4 de novembre 2004 à mars 2008. Du printemps 2009 à mi-2013, la B7 est disponible avec un design avant, arrière et intérieur modifié sous le nom de Seat Exeo (désignation de type 3R).

Changements par rapport à la prédécesseur
La carrosserie de la B7 a été repensée. Les pare-chocs, les phares et les feux arrière ont été changés. Le changement le plus frappant a été la calandre à cadre unique, installée pour la première fois sur une Audi de la catégorie familiale routière. Le design intérieur, en revanche, était identique à celui du modèle précédent, la B6, à l'exception du volant modifié, des sièges et des aiguilles du compteur de vitesse.

En plus du châssis, de la direction et des freins, d'autres dispositifs de sécurité ont également été renouvelés. L'ESP de Bosch a été mis à niveau, passant de la version 5.7 à la version 8.0, avec par exemple : compensation de la décoloration, freinage à sec sous la pluie et contrôle amélioré du sous-virage. De plus, un nouveau système d'airbag a été installé (allant de 8.4 à 9.41), qui comprend, entre autres, un airbag conducteur/passager à deux niveaux et une détection d'occupation du siège. De ce fait, les airbags ne se déploient que lorsque le siège est occupé et le remplissage de gaz est adapté à la vitesse d'impact.

La gamme de moteurs a également été mise à jour et un nouveau moteur essence de 2 litres avec turbocompresseur et injection directe de carburant a été utilisé, qui délivrait 147 kW (200 ch). Ce moteur a remplacé le moteur essence de 1,8 litre, plus puissant, de la prédécesseur et il a ensuite été proposé en deux niveaux de puissance supplémentaires. Deux nouveaux moteurs diesel de 2 litres de 103 et 125 kW (140 et 170 ch) ont remplacé le moteur diesel quatre cylindres, plus puissant, de l'ancienne gamme.

Un nouveau moteur essence de 3,2 litres et un moteur diesel de 3 litres ont été utilisés pour la gamme des moteurs six cylindres, tous deux équipés d'un entraînement d'arbre à cames sans entretien via une courroie synchrone. Le moteur essence V6 à injection directe d'essence délivrait 188 kW (255 ch) et remplaçait les deux moteurs essence six cylindres de l'ancienne gamme. Le nouveau moteur TDI de 3.0 L avait initialement une puissance de 150 kW (204 ch), qui a ensuite été portée à 171 kW (233 ch). Le nouveau moteur diesel V6 avec injection directe à rampe commune fonctionnait plus facilement que son homologue de 2,5 litres avec une pompe à injection de distributeur de la prédécesseur, qui était proposée dans la B7 pendant un certain temps. Le moteur TDI de 2.5 L a ensuite été remplacé par une variante de 2,7 litres et 132 kW (180 ch) basée sur le nouveau moteur de trois litres.

La liste des équipements de série et optionnels est restée pratiquement inchangée. Les seules nouveautés de la gamme d'équipements étaient l'éclairage de virage adaptatif en option, qui peut être commandé avec l'éclairage au xénon (uniquement à partir de la mise à niveau du modèle en 2004), le détecteur de pluie et le couvercle du coffre à bagages avec ouverture automatique pour la berline.

Variantes de carrosserie
La berline et le break ont été proposés dès le départ. Le cabriolet basé sur la B7 a été présenté au Salon de l'automobile de Francfort 2005 environ un an après l'introduction de la berline et de l'Avant et a été livré à partir de janvier 2006.

Transmission
L'Audi A4 est équipée de série de la traction avant. Le système de traction intégrale quattro était disponible avec certains moteurs. La transmission intégrale était de série sur les variantes S/RS.

Période de construction
Berline : de novembre 2004 à septembre 2007
Break : de novembre 2004 à mars 2008
Cabriolet : de janvier 2006 à février 2009

Environ  véhicules de la gamme B7 étaient produits fin juin 2007, l'Avant en représentant environ la moitié.

Lifting
La B7 n'a connue que quelques changements. Jusqu'à fin 2005, les moteurs diesel pouvaient être équipés d'un filtre à particules, appelé DPF (filtre à particules diesel) par Audi, moyennant un supplément; le filtre est standard depuis début 2006.

En plus des changements dans la gamme de moteurs, certains détails ont été modifiés à partir de mi-2006. Une nouvelle génération de radio a été introduite et elle n'offre plus de platine cassette, mais elle diffère des radios précédentes en ce qu'elle dispose d'une fonction de lecture MP3 et d'un design modifié. Le "petit" système de navigation (BNS 5.0) est commandé via l'écran monochrome de 6 pouces de la nouvelle radio, qui affiche également les instructions de navigation (auparavant, cela n'était réalisé que via le combiné d'instrumentations). Le "grand" système de navigation (RNS-E) est resté inchangé. De plus, les commutateurs de commande au-dessus de la radio ont été complétés par une bande chromée et de nouveaux phares avec verre de clignotant blanc sont disponibles dans le cadre des finitions sport S line, qui sont disponibles moyennant un supplément. Le dernier changement est standard sur les modèles S et RS. Les variantes cabriolet ont reçu les phares modifiés mi-2007.

Début 2007, Audi a présenté un modèle avec un moteur TFSI e de 2.0 L dans le cadre du débat sur le réchauffement climatique. Le e signifie economy (anglais pour économique) et a
un indicateur de changement de vitesse,
une sixième vitesse longue,
un capot en aluminium,
pneus à faible résistance au roulement et
accessoires aérodynamiques (appelé S line Exterieurpaket).

Le moteur turbo de 2 litres et 125 kW (170 ch) devrait émettre 169 g /km (berline) ou 171 g /km (Avant) à la suite de ces mesures.

Le modèle avec le moteur TDI e de 1.9 L était disponible à partir de mi-2007, il  était équipé d'une boîte de vitesses à 6 rapports par rapport à la variante normale et inclut les modifications susmentionnées du moteur TFSI e.

Variantes du modèle
La variante S4 était disponible avec l'introduction de ce modèle et, comme sa prédécesseur, elle délivrait 253 kW (344 ch) dans les trois variantes de carrosserie.

L'A4 DTM Edition est apparue mi-2005, elle n'était disponible qu'en berline et avec un moteur turbo de 2,0 litres et 162 kW (220 ch). Le look réservé à ce modèle devait rappeler les succès d'Audi en Deutsche Tourenwagen Masters.

À partir de l'automne 2005, la RS4 particulièrement sportive de 309 kW (420 ch), qui a été présentée au Salon international de l'automobile de Genève en mars, était disponible en berline à un prix commençant à environ . À partir de mi-2006, ce modèle a également été proposé en tant qu'Avant et cabriolet. En plus d'une puissance moteur nettement supérieure, cette variante avait un look légèrement modifié et plus sportif.

Nouvelles immatriculations
Nouvelles immatriculations en Allemagne pour l'Audi A4/S4 dans la période de 2004 à 2008 :

Anecdotes
Pour la première fois dans l'histoire de la gamme A4, un détecteur de pluie est également proposé avec la B7.
Les véhicules avec phares au xénon sont équipés de série de feux diurnes à halogènes.
Les phares à halogènes ellipsoïdes ont été remplacés par des phares à technologie de réflecteur.
Contrairement à la prédécesseur, la B6, les sorties d'échappement des variantes diesel sont à nouveau visibles.
Par rapport au modèle précédent, les variantes S ont quatre sorties d'échappement ovales.
La B7 est 39 mm plus longue et 6 mm plus large que la B6.
Le réservoir de carburant peut contenir 70 litres, comme dans la prédécesseur, sur les modèles à traction avant. Le volume du réservoir des véhicules quattro est de 63 litres.
Le 23 octobre 2008, l'expert en réglage Alfons Hohenester a établi un record du monde avec une A4 de cette gamme alimentée au biogaz. Sur la piste d'essai de Papenburg, le véhicule de 528 ch (environ 388 kW) a atteint une vitesse maximale de 327,2 km/h. Le moteur utilisé était le moteur V6 de 2,7 l avec deux turbocompresseurs de la RS4 de la gamme B5, qui a été alésé à 3,0 litres et optimisé pour fonctionner avec du biogaz hautement concentré. Le record du monde a été lancé par le Gaskompetenzzentrum de TÜV Rheinland.
Fin 2008, les installations pour la production ont été expédiées à Martorell en Espagne en  en huit semaines. Là, elles ont été utilisées jusqu'en 2013 pour la production de la Seat Exeo en grande partie identique.

Notes et références

A4
Automobile des années 2000
Véhicule à transmission intégrale

Audi A4 III


Margarete Woltner (* 4. Dezember 1897 in Riga; † 22. September 1985 in Bonn) war eine deutsche Slawistin.

Leben
Woltner stammte aus einer deutsch-baltischen Mitauer Kaufmannsfamilie. Sie ging 1916 zum Studium nach Petrograd, kehrte aber nach der Revolution nach Riga zurück. Von 1919 bis 1923 studierte sie an den Universitäten Jena und Leipzig Geschichte und Slawistik. 1923 promovierte sie in Leipzig in Slawistik über das Igorlied. Von 1925 bis 1939 war sie Assistentin Max Vasmers am Slawischen Institut der Universität Berlin.

Hier habilitierte sie sich 1937 und wurde 1939 zur Dozentin ernannt. 1946 wurde sie Professorin mit einem Lehrauftrag, 1947 Professorin mit einem vollen Lehrauftrag und 1950 schließlich ordentliche Professorin für Slawistik an der Humboldt-Universität. Diese Stelle kündigte sie noch im gleichen Jahr, weil sie die politische Entwicklung in der DDR ablehnte, und zog zu ihrer Schwester nach Frankfurt/Main. Ab 1951 war sie Lehrbeauftragte an der Universität Mainz, von 1953 bis zu ihrer Emeritierung 1965 schließlich Professorin für Slawistik an der Universität Bonn.

Ab 1952 war sie neben Vasmer Mitherausgeberin der Zeitschrift für slavische Philologie, von Vasmers Tod bis 1968 dann alleinige Herausgeberin.

Werke
 M. Woltner, Bearbeiterin: Die Gemeindeberichte von 1848 der deutschen Siedlungen. Reihe: Sammlung Georg Leibbrandt, 4, Quellen und Erforschung des Deutschtums in Osteuropa. S. Hirzel, Leipzig 1941

Literatur
 Peter Brang, Herbert Bräuer: Margarete Woltner †. In: Zeitschrift für slavische Philologie. 46/1986, , S. XI–XVI.

Weblinks
  auf der Website der Humboldt-Universität
Biografie von Margarete Woltner in Gutenberg Biographics

Notizen

Slawist
Hochschullehrer (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn)
Hochschullehrer (Humboldt-Universität zu Berlin)
Deutscher
Deutsch-Balte
Geboren 1897
Gestorben 1985
Frau
Hochschullehrer (Johannes Gutenberg-Universität Mainz)

Margarete Woltner


A Perfect Circle američka je rock supergrupa koju su 1999. osnovali gitarist Billy Howerdel i Toolov pjevač Maynard James Keenan. Objavila je četiri studijska albuma, od kojih su prva tri objavljena početkom 2000-ih: Mer de Noms (2000.), Thirteenth Step (2003.) i Emotive (2004.); potonji se uradak sastoji od korjenito prerađenih obrada. Ubrzo nakon objave Emotivea sastav je privremeno prestao s radom; Keenan se vratio Toolu i počeo je objavljivati samostalne radove pod imenom Puscifer, dok je Howerdel objavio samostalni album Keep Telling Myself It's Alright pod pseudonimom Ashes Divide. Skupina je tijekom sljedećih godina bila povremeno aktivna; ponovno se okupila 2010. te je nastupala uživo od 2010. do 2013., no opet je postala neaktivna nakon objave albuma najvećih hitova Three Sixty i koncertnog albuma / box seta A Perfect Circle Live: Featuring Stone and Echo koncem 2013. Još se jednom okupila 2017., a 20. travnja 2018. objavila je četvrti studijski album, Eat the Elephant.

Grupa često pravi stanku u radu zbog Keenanovih ostalih glazbenih obaveza; također, u njoj su tijekom razdoblja aktivnosti i neaktivnosti sudjelovali različiti glazbenici. Izvornu su postavu uz Keenana i Howerdela činili basistica Paz Lenchantin, gitarist Troy Van Leeuwen i bubnjar Josh Freese. Primusov bubnjar Tim Alexander nakratko je bio bubnjar prije Freesea i nastupao je na prvim koncertima. Međutim, to je bilo u vrijeme prije objave studijskih uradaka. Suradnik skupine i producent Danny Lohner, kao i basist Marilyn Mansona Jeordie White, također su početkom 2000-ih nakratko bili članovi A Perfect Circlea. Sadašnju postavu uz Keenana i Howerdela čine gitarist The Smashing Pumpkinsa James Iha, basist Matt McJunkins i bubnjar Jeff Friedl; potonja dvojica također pridonose u Pusciferu i Ashes Divideu. Usprkos brojnim promjenama u postavi stilski je sadržaj pjesama A Perfect Circlea ostao relativno dosljedan – Howerdel sklada glazbu, a Keenan piše tekstove i osmišljava vokalne melodije. Studijski albumi sastava uglavnom su dobili pozitivne kritike i komercijalno su uspješni; prva su tri studijska albuma do 2005. zajedno prodana u 4 milijuna primjeraka.

Povijest

Osnivanje i Mer de Noms (1999. – 2000.)

Idejni začetnik sastava je Billy Howerdel, bivši tehničar gitare za Nine Inch Nails, The Smashing Pumpkins, Fishbone i Tool. Howerdel je 1992. upoznao pjevača Maynarda Jamesa Keenana, kad je Tool bio predgrupa Fishboneu, i postali su prijatelji. Tri godine kasnije Keenan je Howerdelu, koji je tražio smještaj, ponudio sobu u svojoj kući u Sjevernom Hollywoodu. To je Howerdelu omogućilo da Keenanu odsvira demouratke svoje glazbe. Budući da mu se svidjelo ono što je čuo, Keenan je izjavio: "Mogu se čuti kako pjevam [na tim pjesmama]." Howerdel je u početku želio da u A Perfect Circleu pjeva Elizabeth Fraser iz Cocteau Twinsa, no nije bila dostupna. Howerdel se složio da bi Keenan bio dobar izbor za pjevača i sastav je nastao ubrzo nakon toga. Toj dvojici pridružili su se basistica i violinistica Paz Lenchantin, bivši Failureov gitarist Troy Van Leeuwen i Primusov bubnjar Tim Alexander. Prvi koncert skupina je održala u Viper Club Receptionu u Los Angelesu u kolovozu 1999., nakon čega je održala veći i medijski popraćeniji nastup na festivalu Coachella u listopadu te godine. Iako je u početku skupina bila u pregovorima s Volcano Recordsom, Toolovom diskografskom kućom, Keenan je izjavio da su ipak odlučili potpisati ugovor s Virgin Recordsom jer je smatrao da taj izdavač bolje razumije činjenicu da mu je to jednako važan sastav kao i Tool i da ga ne smatra manjim sporednim projektom. Nakon što je održao nekoliko koncerata i osigurao si ugovor s diskografskom kućom, sastav je ušao u studio kako bi počeo raditi na prvome albumu. Alexandera je ubrzo zamijenio Josh Freese, koji je prethodno radio s Howerdelom na albumu Chinese Democracy Guns N' Rosesa; Alexanderov je jedini doprinos albumu sviranje bubnjeva na pjesmi "The Hollow".

Debitantski album, Mer de Noms (u prijevodu s francuskog jezika "More imena"), objavljen je 23. svibnja 2000. Dobio je pozitivne kritike i komercijalno je bio uspješan. Debitirao je na četvrtom mjestu ljestvice Billboard 200 jer je u prvom tjednu objave prodan u 188.000 primjeraka, zbog čega je postao najprodavaniji debitantski album nekog rock sastava. Mer de Noms 31. listopada 2000. postigao je platinastu nakladu za milijun prodanih primjeraka. Sastavu je za taj uradak California Music Awards dodijelio nagradu za "najbolji debitantski album". U recenziji za Rolling Stone Pat Blashill napisao je da je Keenan "Howerdelovim pjesmama dao gotovo opernu anksioznost" i zaključio je recenziju izjavom da "A Perfect Circle zvuči kao očajnički san o onome što je rock nekoć bio. Možda je u tome i poanta." AllMusicov je recenzent izjavio da "nema sumnje da je neodoljivi spoj Keenanova bolna glasa s Howerdelovim dotjeranim pjesama i produkcijskim vještinama stvorio jedan od najboljih uradaka 'modernog rocka' 2000. godine, što god da je ostalo od tog žanra."

Promidžba je započela ubrzo nakon završetka snimanja. U početku je A Perfect Circle bio predgrupa Nine Inch Nailsu tijekom turneje Fragility v2.0, no naknadno je otišao na različite turneje diljem svijeta kao glavni izvođač i na njima proveo osam mjeseci. Budući da je Keenan bio poznat zbog rada s drugom skupinom, tijekom nastupa često bi nosio dugačke perike kako bi se razlikovao od lika koji utjelovljuje dok nastupa s Toolom. S albuma su objavljena i tri singla: "Judith", "3 Libras" i "The Hollow". Sva su tri komercijalno uspješna; poimence su se pojavili na četvrtom, dvanaestom i četrnaestom mjestu Billboardove ljestvice Mainstream Rock.

Thirteenth Step (2001. – 2003.)
Grupa je smanjila svoju aktivnost krajem 2000. kad se Keenan vratio Toolu da bi dovršio snimanje onoga što je postalo album Lateralus. Keenan se potom vratio A Perfect Circleu kako bi s njime bio na turneji od siječnja do ožujka 2001., a nakon toga se ponovno vratio Toolu za ostatak 2001. kako bi objavio i koncertima podržao Lateralus. U početku je Howerdel namjeravao surađivati s Keenanom na pisanju pjesama na daljinu dok je Keenan bio na turneji tako što bi jedan drugome slali ideje, no Keenanu je bio problem jednako se posvetiti obama zadatcima, pa se odlučio posvetiti Toolu i umanjiti razinu svojih doprinosa. Howerdel je nastavio raditi na novom materijalu i sredinom 2002., a u međuvremenu je sporadično radio i s Van Leeuwenom, Lenchantin i Freeseom. Van Leeuwen pretpostavio je da je do lipnja 2002. snimljeno oko 80 % instrumentalnih dionica dok je skupina čekala na Keenanov povratak. Međutim, promjene u postavi i nesuglasice oko glazbenog stila albuma dovele su do toga da album nije bio objavljen više od godine dana. I Lenchantin i Van Leeuwen radili su na samostalnom materijalu dok je skupina bila neaktivna, a potom su se pridružili ostalim sastavima. Lenchantin je napustila A Perfect Circle kako bi se u travnju 2002. pridružila novoj grupi Billyja Corgana pod imenom Zwan, a Van Leeuwen otišao je na turneju s Queens of the Stone Ageom. Bivši basist Marilyn Mansona Jeordie White, nekoć znan kao Twiggy Ramirez, zamijenio je Lenchantin u siječnju 2003. Ubrzo nakon toga Van Leeuwen napustio je skupinu i dugogodišnji ga je suradnik Danny Lohner privremeno zamijenio kao drugi gitarist da bi dovršio snimanje albuma.

Keenan se ponovno priključio snimanju početkom 2003. i glazba se počela mijenjati zbog njegova utjecaja i nove postave. Uz promjenu članova u postavi došlo je i do promjene u dinamici: Prije objave Mer de Nomsa Howerdel je napisao i dovršio glazbu svih pjesama, a Keenan je doprinio tekstovima i vokalima. Za vrijeme rada na novom uratku Keenan je aktivnije sudjelovao u mijenjanju odnosno odbacivanju glazbenih ideja jer nije želio snimiti još jedan puki hard rock album – smatrao je da bi to bilo suvišno. Proces snimanja postao je napet; Howerdel je preferirao žešće skladbe koje je napisao dok je čekao da se Keenan vrati u grupu, a katkad bi ga uvrijedili Keenanovi prijedlozi za blažim aranžmanima. White je postao posrednik između njih dvojice; bio je nov u skupini, zbog čega je mogao stvari sagledati iz vanjskog kuta i pomoći im da se dogovore. Sastav je objavio drugi album, Thirteenth Step, 16. rujna 2003. Album je debitirao na višem mjestu od Mer de Nomsa – u prvom tjednu objave prodan je u preko 233.000 primjeraka i zbog toga se pojavio na drugom mjestu ljestvice. To glazbeno izdanje i nov zvuk dobili su i pozitivne kritike. Recenzija albuma na mrežnom mjestu AllMusic pohvalila je nov zvuk skupine i opisala ga "melankoličnijim, napetijim i atmosferičnijim (ako je to moguće) od prethodnika... Širokopojasne dinamike, toliko uočljive na debitantskom albumu, gotovo da više nema. Vrišteće gitare zamijenjene su pažljivo oblikovanim melodijama kojima je atmosfera, koja posve prekriva slušatelja, povećana do maksimuma. Iako nije korijenski odmak od Mer de Nomsa, prisutan je stvaran razvoj... U tekstualnom, glazbenom i zvučnom smislu Thirteenth Step dokazuje da u rocku glavne struje i dalje ima života i vizije."

Promidžbena turneja za album počela je u srpnju 2003. u SAD-u i trajala je do konca godine; dio turneje održao se i u Europi u rujnu, tijekom čega je sastav nastupao s Deftonesom. Lohner se nije mogao posvetiti turneji na dulje vrijeme i zamijenio ga je James Iha, bivši gitarist The Smashing Pumpkinsa. U siječnju 2004. grupa je održala koncerte u Europi, na Novom Zelandu i u Japanu. U ožujku se vratila u Sjedinjene Države i u lipnju je zaključila turneju, na kojoj je na koncu provela godinu dana. U međuvremenu su objavljena tri singla s albuma: "Weak and Powerless", "The Outsider" i "Blue". "Weak and Powerless" pojavio se na vrhu Billboardovih ljestvica Modern Rock Tracks i Mainstream Rock Songs, a "The Outsider" je kasnije ušao u najviših pet mjesta tih ljestvica. "Weak and Powerless" i "The Outsider" bile su jedine pjesme koje su ostvarile izniman uspjeh i na ostalim ljestvicama; poimence su se pojavile na 61. i 79. mjestu ljestvice Billboard Hot 100.

Emotive (2004.)
Nakon završetka turneje za Thirteenth Step tijekom prve polovice 2004. sastav je najavio dulju pauzu u radu tijekom koje bi se Keenan vratio Toolu, a Howerdel bi se posvetio samostalnoj karijeri. U srpnju 2004. Keenan je nastupio na koncertu Axis of Justice koji su organizirali Serj Tankian  (System of a Down) i Tom Morello (Rage Against the Machine) – u pitanju je događaj na kojemu su glazbenici podržavali političke i društvene ciljeve. Na nastupu Keenan je najavio da će A Perfect Circle objaviti zbirku političkih obrada. Kad je počela turneja za Thirteenth Step, Howerdel i Keenan raspravljali su o mogućim idejama za treći studijski album. Jedna od ranih ideja bila je snimiti album obrada, premda su smatrali da im je potreban valjan razlog da to učine. Keenan, koji je tijekom promidžbene turneje kritizirao predsjednika Georgea W. Busha, predložio je da sve obrade budu političke tematike; iako je Howerdel uglavnom u javnosti apolitičan, složio se s takvim konceptom zbog političkog i društvenog ozračja poslije napada 11. rujna 2001. Zbog toga su nakratko odgodili dotadašnje planove i odlučili se posvetiti izradi trećeg studijskog albuma A Perfect Circlea. Keenan je istaknuo da usprkos njegovu mišljenju o Bushu taj album nije toliko "protiv Busha" koliko je "protiv političke apatije" – želio je potaknuti slušatelje da počnu istraživati i više se angažirati u politiku.

Grupa je užurbano radila na albumu kako bi ga mogla objaviti prije studenskih predsjedničkih izbora u SAD-u 2004.; zbog toga je između objava dvaju albuma prošlo tek nešto više od godine dana. Snimanje je trajalo od kraja lipnja do početka rujna. Premda su tijekom snimanja uglavnom bili aktivni Howerdel, Keenan i Freese, albumu su doprinijeli i prethodni i sadašnji članovi skupine, među kojima su Lechantin, Lohner, White i Iha. Keenan, svjestan vremenskih ograničenja i Howerdelove težnje za snimanjem samostalnih albuma, nagovorio je Howerdela da pjeva na trećini albuma. Odabran je širok spektar pjesama za obradu, od "What's Going On" Marvina Gayea do "When the Levee Breaks" Led Zeppelina. Većina pjesama korjenito je prerađena, a katkad su posve neprepoznatljive u usporedbi s izvornim skladbama. Howerdel je izjavio da su namjeravali te pjesme učiniti vlastitima i priznao je da do 2010. nije čuo izvornu inačicu pjesme "Annihilation" grupe Crucifix, još jedne pjesme izabrane za album. Dodao je da su neke pjesme u početku bile izvorne kompozicije A Perfect Circlea, a potom je skupina u njih uvrstila tekstove pjesama ostalih pjesama, zbog čega su postale obrade.

Treći studijski album, Emotive, objavljen je 2. studenog 2004. – na sam dan izbora predsjednika SAD-a. Međutim, kritike su bile više podijeljene nego pri objavi prethodnih dvaju albuma; nekim recenzentima i obožavateljima nije se svidio odmak prema političkim temama, odnosno velika sloboda koju su si članovi dopustili pri snimanju obrada. Drugi su optužili skupinu da prebrzo radi na trećem albumu kako bi zaključila ugovorne obaveze s Virgin Recordsom, što je Howerdel negirao. Uradak je i dalje dobio uglavnom pozitivne kritike. Prodaja je također bila relativno uspješna, premda manje od prethodnih albuma. Debitirao je na drugom mjestu ljestvice Billboard 200; u prvom je tjednu objave prodan u 142.000 primjeraka, čime je dostigao uspjeh Thirteenth Stepa na ljestvici, no u usporedbi s njim prodano je gotovo 90.000 primjeraka manje. Kasnije je postigao zlatnu nakladu, što znači da je prodan u 500.000 primjeraka.

Grupa nije otišla na turneju kako bi podržala album nego je privremeno prekinula s radom ubrzo nakon što ga je dovršila. S albuma su objavljena dva singla; prvi je tmurna obrada pjesme "Imagine" Johna Lennona, dok je kao drugi singl objavljena "Passive", jedna od tek dvije originalne pjesme na albumu, koja je počela nastajati još u vrijeme rada na neobjavljenom projektu Tapeworm Trenta Reznora. Krajem 1990-ih Reznor je osnovao projekt za pjesme koje nisu pristajale zvuku Nine Inch Nailsa, a naknadno je prerastao u suradnički projekt s nekoliko drugih glazbenika. Pjesmi "Vacant" 1999. su doprinijeli Keenan i Lohner, no projekt je početkom 2000-ih poslan u "razvojni pakao" zbog kreativnih i pravnih problema mnogih suradnika, pa je A Perfect Circle počeo svirati tu pjesmu na svojim nastupima. Budući da je projekt posve okončan 2004., Keenan je odlučio preraditi pjesmu za Emotive i promijenio joj je ime u "Passive". K tome, dva tjedna nakon objave albuma, 16. studenog 2004., skupina je objavila kompilaciju koja se sastojala od CD-a i DVD-a pod imenom Amotion. DVD sadrži glazbene spotove za šest singlova koje je sastav objavio; CD čine remiksane inačice singlova s albuma Mer de Noms i Thirteenth Step.

Obustava rada i ostali projekti (2005. – 2009.)
Grupa je privremeno prekinula svoj rad u siječnju 2005. i članovi su se posvetili zasebnim projektima. Keenan se vratio Toolu i s njime snimio album 10,000 Days (objavljen 2006.), Howerdel se okrenuo samostalnoj karijeri, a ostali su članovi ili otišli na turneju ili postali studijski glazbenici. Budućnost grupe nekoliko je sljedećih godina bila upitna. Howerdel je u listopadu 2005. izjavio da je "rad na projektu privremeno obustavljen odnosno zaključen je do daljnjega", Keenan je u travnju 2006. izjavio da je sastav "na aparatima", dok je Howerdel mjesec dana kasnije komentirao da je "zasad gotov". Koncem 2007. Keenan je ipak izjavio da bi se skupina jednom mogla ponovo okupiti, ali da bi djelovala u manjoj mjeri – otišla bi na turneju ili objavila novi singl, ali ne i novi studijski album. Objasnio je:

Howerdel je nastavio raditi na projektima s različitim bivšim članovima A Perfect Circlea. Godine 2005. skladao je glazbu za videoigru Jak X: Combat Racing; na nekoliko je pjesama radio s Van Leeuwenom, Lenchantin i Freeseom. Od 2005. do 2007. nastavio je raditi na samostalnom albumu; zbog teškoće snimanja počeo je surađivati s bivšim članovima A Perfect Circlea – s Lohnerom kao producentom, Freeseom kao bubnjarom i Lenchantin kao suautoricom jedne pjesme. Taj je materijal na koncu početkom 2008. objavljen na albumu Keep Telling Myself It's Alright pod imenom projekta Ashes Divide. Keenan se u međuvremenu odmaknuo od Toola i započeo vlastiti samostalni projekt Puscifer, s kojim je 2007. počeo objavljivati studijske albume. Iako su obojica radila na samostalnim projektima, i Keenan i Howerdel komentirali su 2008. da sastav nije raspušten.

Ponovno okupljanje i kompilacije (2010. – 2016.)
Već je u prosincu 2008. Keenan izjavio da su on i Howerdel pasivno i odvojeno skladali novi materijal za A Perfect Circle, premda je grupa službeno i dalje bila neaktivna do sredine 2010. Do prekretnice je došlo zbog neočekivane suradnje Keenana i Howerdela; Keenan je u lipnju 2010. na izložbi E3 2010 morao izvesti obradu pjesme "Bohemian Rhapsody" s Queenovim gitaristom Brianom Mayem, no May je otkazao u posljednji trenutak. Budući da mu je bio potreban gitarist i da je znao da je Howerdel u blizini, pristupio mu je i zatražio ga da na tom koncertu svira gitaru. Iako se nije stigao posve pripremiti, nastup je prošao uspješno i kasnije su obojica izrazila težnju za zajedničkim nastupima.

U rujnu 2010. skupina je službeno najavila da prekida pauzu u radu i izjavila da će ponovno nastupati uživo. Keenan, Howerdel, Freese i Iha vratili su se svojim ulogama; međutim, budući da Lenchantin i White nisu bili dostupni, grupi se priključio basist Matt McJunkins, koji je nastupao s Ashes Divideom i Pusciferom. Koncerti su trajali do kraja 2010.; grupa je otišla u pet različitih gradova i u svakom je od njih nastupala tri noći zaredom. Svake je noći svirala materijal sa svakog od svojih albuma – Mer de Nomsa, Thirteenth Stepa i Emotivea. Bio je to prvi put da je većina pjesama s potonjeg uratka izvedena uživo. Tijekom godine članovi skupine raspravljali su o snimanju novih pjesama, no sa zadrškom. Keenan je inzistirao na tome da zbog logistike i industrijskih trendova vjerojatno neće snimiti novi album i da je više moguće da će objavljivati zasebne, jednokratne pjesme. Howerdel je istaknuo da je skladao glazbu i Keenanu pokazivao demouratke još od 2008., ali da se veći dio materijala stalno mijenjao; dio materijala Keenan je prihvatio kao moguće pjesme A Perfect Circlea, a ostale je skladbe Keenan ili odbio ili ih je Howerdel sačuvao za potencijalni drugi album Ashes Dividea.

Sastav je nastavio održavati koncerte i 2011., tijekom koje je otišao i na sjevernoameričku turneju koja je trajala od svibnja do kolovoza. Među poznatijim mjestima nastupa bili su Rock on the Range, Edgefest, Bluesfest, Kanrocksas Music Festival i Lollapalooza, a nastupio je i u Red Rocks Amphitheatreu. Freese, koji se u to vrijeme već bio dogovorio da će svirati bubnjeve za Weezer, nastupio je samo na prvom koncertu. Na ostalim ga je koncertima zamijenio Jeff Friedl, koji je, kao i McJunkins, prethodno radio i s Ashes Divideom i Pusciferom. Keenan i Howerdel i dalje su najavljivali snimanje novog materijala, ali i govorili da je proces spor, da ga otežava logistika novca i dostupnosti i da studijski album vjerojatno ni dalje neće biti snimljen – da je vjerojatnije da će objavljivati zasebne pjesme. Na tim je koncertima svirana samo jedna nova pjesma: "By and Down". Krajem te godine Keenan je otkrio da materijal još nije spreman za objavu i da će se 2012. on i Howerdel vratiti zasebnim projektima – Pusciferu i Ashes Divideu. Skupina je tijekom 2012. bila uglavnom neaktivna, jedino je održala jedan koncert u prosincu. Međutim, u listopadu 2012., prije tog nastupa, Freese je izjavio da će trajno napustiti sastav. Zamijenio ga je Friedl.

Skupina je održala nekoliko koncerata početkom 2013.; među njima su i nastupi na festivalima Soundwave u Australiji i Lollapaloozi u Čileu. Keenan je tad izjavio da još nisu dovršili nove pjesme zbog ostalih obaveza. Grupa je objavila dvije kompilacije u studenom 2013. Na prvoj, zbirci najvećih hitova Three Sixty, pojavila se nova studijska snimka pjesme "By and Down". Druga je kompilacija zapravo box set A Perfect Circle Live: Featuring Stone and Echo; sastoji se od četiri CD-a koncertne glazbe: na prvim trima CD-ima nalaze se izvedbe svih pjesama s albuma Mer de Noms, Thirteenth Step i Emotive održane 2010., okupljene pod nazivom Trifecta, dok se na četvrtom disku nalazi snimka nastupa u Red Rocks Amphiteatreu 2011., nazvana Stone and Echo. Uz set je priložena i videosnimka nastupa Stone and Echo na DVD-u. Tijekom promidžbe tih uradaka Howerdel je još jednom komentirao buduća izdanja; izjavio je da smatra da je "spremno 75 % temelja za [idući] album A Perfect Circlea", iako je priznao da ni dalje nema Keenanovih tekstova i vokalnih melodija i da bi se pjesme još mogle promijeniti ovisno o Keenanovoj reakciji na materijal. Dodao je da se ni dalje nisu slagali o obliku izdanja; Keenan je preferirao manja izdanja, a Howerdel cjelovite albume. Ubrzo nakon toga skupina nekoliko godina više nije bila aktivna u javnosti; jedine iznimke bile su Howerdelovi komentari o posvećenosti grupi 2015. i Keenanovi komentari s početka 2016. u kojima je ponovio da se nada vratiti skupini.

Eat the Elephant (2017. – danas)

Grupa je ponovno postala aktivna 2017. nakon objave da će otići na sjevernoameričku turneju koja će trajati od travnja do svibnja 2017., s ciljem da im izvedbe uživo posluže kao nadahnuće za završetak snimanja albuma, baš kao što joj je za završetak albuma Mer de Noms poslužila prva turneja 1999. U ožujku je najavila da je potpisala novi ugovor za objavu albuma – prvi nakon trinaest godina – kako bi mogla objaviti četvrti studijski album pod licencijom BMG Rights Managementa. Howerdel je u početku pretpostavljao da bi album mogao biti objavljen negdje između studenog 2017. i početka 2018., a Keenan je komentirao da album neće biti objavljen 2017. Druga je sjevernoamerička turneja počela u listopadu i trajala je do prosinca 2017. Tijekom tih je turneja skupina nastavljala izvoditi nove pjesme, među kojima su bile skladbe "Feathers" i "Hourglass".

Četvrti studijski album, Eat the Elephant, objavljen je 20. travnja 2018. Prije albuma objavljena su četiri singla: "The Doomed" (u listopadu 2017.), "Disillusioned" (u siječnju 2018.), "TalkTalk" (u veljači 2018.) i "So Long, and Thanks for All the Fish" (u travnju 2018.). To je prvi album na kojem je sastav radio s vanjskim glazbenim producentom: Daveom Sardyjem. Sardy je pomogao Keenanu i Howerdelu da pronađu dodirne točke u glazbenim idejama za album i samim time omogućio im da ga brže snime. A Perfect Circle podržao je album dugotrajnom turnejom 2018. tijekom koje je nastupio na Rock on the Rangeu i Coachelli. U lipnju 2018. sastav je produljio turneju novim nastupima u Sjevernoj Americi krajem godine i objavio je dvodimenzionalni hologramski spot za pjesmu "The Contrarian". Iha nije mogao nastupati na koncertima od travnja do srpnja jer je sudjelovao u ponovnom okupljanju The Smashing Pumpkinsa, pa ga je privremeno zamijenio Greg Edwards iz Failurea, premda je Iha i dalje ostao član sastava. Howerdel je istaknuo da bi želio da grupa ostane aktivna i nakon turneje za Eat the Elephant, ali da svaka buduća aktivnost, kao što je i prije bio slučaj, ovisi o tome koliko će Keenan biti dostupan i posvećen ostalim projektima. Keenan je na pitanje hoće li biti još albuma u lipnju 2018. odgovorio "Da, trebalo bi ih biti". Howerdel je u studenom 2018. također bio optimističan, izjavivši da će grupa "zasigurno nastaviti s radom".

Glazbeni stil, utjecaji i nasljeđe
Glazbu sastava svrstava se u različite žanrove, premda je uz promjene u zvuku i postavi način skladanja ostao isti; Howerdel uglavnom sklada instrumentalne dionice, a Keenan piše tekstove i sklada vokalne melodije. Keenan, koji je već 1990-ih postao poznat kao pjevač Toola, želio je da te dvije skupine zvuče različito:

Howerdel je na sličan način opisao A Perfect Circle kao emocionalniji, osjetljiviji i ženstveniji pristup glazbi u usporedbi s Toolovim pristupom. Naveo je neke albume koji su snažno utjecali na njegov način sviranja: Kings of the Wild Frontier Adama Anta zbog "čudne mješavine piratske glazbe i utjecaja Indijanaca", Tinderbox grupe Siouxsie and the Banshees jer je "jedan od najjezivijih albuma koje sam ikad čuo" i jer ima "gustu atmosferu", Diary of a Madman Ozzyja Osbournea jer je "Randy Rhoads snažno utjecao na mene, pogotovo kad sam tek počeo [svirati gitaru]" i Pornography grupe The Cure, koji je opisao kao "još jedan jeziv, atmosferičan album koji je jedan od najstrašnijih koje sam ikad čuo".

Tracy Frey iz AllMusica opisala je zvuk skupine kao "produžetak stila alt-metala spojenog s art rockom koji je Tool popularizirao početkom i sredinom 90-ih. Iako je sličan Toolu u pogledu intenziteta i melankolije, A Perfect Circle melodičniji je i manje mračan, a prisutni su i teatralni, ambijentalni aspekti u povremenim gudačkim glazbalima i neobičnoj instrumentaciji". Iako je Keenan za prvi album skupine, Mer de Noms, izjavio da pripada hard rocku, na idućim je albumima zbog straha od ponavljanja često usmjeravao skupinu u nježniji, atmosferičniji stil, zbog čega se nije uvijek slagao s Howerdelom, i time je stvorio zvuk opisan kao spoj žestokog rocka s The Cureom u vrijeme albuma Disintegration. Među uobičajenim žanrovima kojima se opisuje glazba sastava nalaze se alternativni rock, alternativni metal, hard rock, art rock, art metal, progresivni rock i progresivni metal. Grupu se također uvrštavalo u nu metal, mahom zbog toga što je postala poznata u vrijeme kad je taj žanr počeo prigrljivati melodičniji, žešći zvuk nalik zvuku A Perfect Circlea i korištenju tog pojma suprotstavile su se brojne publikacije.

I A Perfect Circle i Tool smatraju se vrlo utjecajnima na moderni rock. U retrospektivi iz 2015. VH1 je istaknuo da je "u jednom trenutku imitiranje Toolova zvuka postalo zaseban podžanr rocka. Međutim, to može navesti na pogrešan trag jer su mnogi takvi sastavi zapravo krali ideje od A Perfect Circlea – ta skupina služi se lakšim melodijama i jednostavnijim ritmovima." Recenzenti mrežnih mjesta kao što su AllMusic i Rolling Stone naveli su Mer de Noms i Thirteenth Step kao rijetke primjere relevantnosti i kvalitete u modernoj rock glazbi. Mrežni glazbeni časopis musicOMH komentirao je da je skupina "doslovno uspostavila alternativni rock na način koji nam je danas poznat."

Članovi sastava

Sadašnji članovi
 Maynard James Keenan – vokali (1999. – 2004., 2010. – danas)
 Billy Howerdel – gitara, klavijature, prateći vokali, studijska bas-gitara (1999. – 2004., 2010. – danas)
 James Iha – gitara, klavijature (2003. – 2004., 2010. – danas)
 Matt McJunkins – bas-gitara, prateći vokali (2010. – danas)
 Jeff Friedl – bubnjevi (2011. – danas)
Koncertni članovi
 Greg Edwards – gitara, klavijature (2018. – danas)

Bivši članovi
 Troy Van Leeuwen – gitara (1999. – 2002.)
 Danny Lohner – gitara (2003., 2004.)
 Paz Lenchantin – bas-gitara, gudačka glazbala, prateći vokali (1999. – 2002., 2004.)
 Jeordie White – bas-gitara (2003. – 2004.)
 Tim Alexander – bubnjevi (1999.)
 Josh Freese – bubnjevi (1999. – 2004., 2010. – 2011.)

Vremenska crta

Diskografija
Studijski albumi
Mer de Noms (2000.)
Thirteenth Step (2003.)
Emotive (2004.)
Eat the Elephant (2018.)

Izvori

Vanjske poveznice
Službeno mrežno mjesto sastava

Sastavi alternativnog metala
Američki sastavi heavy metala

A Perfect Circle


අම්මා යනු සිරිසේන විමලවීර විසින් 1949 වසරෙහිදී අධ්‍යක්ෂණය කෙරුණු ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රපටයකි. එම නාමයම දැරූ ඔහුගේ නාට්‍යයක් අනුසාරයෙන් එය අනුවර්තනය කෙරිණි. නළු නිළි පිරිස අතරට එඩී ජූනියර්, පර්ල් වාසුදේවි, ඩී. ආර්. නානායක්කාර සහ එන්. ආර්. ඩයස් ඇතුලත් වූ අතර එය රූ ගත කෙරුණේ  මදුරාසියෙහි නෙප්චූන් චිත්‍රාගාරයෙහිය.

එය තිරගත කෙරුණේ මරදානෙහි සෙන්ට්‍රල් සිනමා ශාලාවෙහිය.

කතාව
මෙහි කතාව අම්මා කෙනෙකුන් පිළිබඳව විය.

නළු නිළි පිරිස
පර්ල් වාසුදේවි නීලා ලෙසින්: ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය
ඩී. ආර්. නානායක්කාර සරණපාල ලෙසින්
එඩී ජූනියර් තිලක ලෙසින්: ප්‍රධාන පිරිමි චරිතය
උපසේන විමලවීර ලමා තිලක ලෙසින්
මියුරින් නිස්සංක වයලා ලෙසින්
ආර්. මාෂල් පෙරේරා රෝමියෝ ලෙසින්
කාමන් වැනිඩොටි ජුලියට් ලෙසින්
එන්. ආර්. ඩයස් ජුවානිස් ලෙසින්
ආර්. එච්. නිකලස් පෙරේරා ජොමී ලෙසින්
සුමානා රණසිංහ නොයිහාමි ලෙසින්
ටියුරින් සිල්වා
ඇසිලින් රණසිංහ
එස්. එච්. ජෝතිපාල

ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රපට
1949 චිත්‍රපට
නාට්‍ය මත පදනම් වූ චිත්‍රපට

අම්මා (1949 චිත්‍රපටය)


Hrvatsko oplemenjivačko, sjemenarsko i rasadničarsko društvo (HOSRD) je hrvatska strukovna organizacija oplemenjivača, sjemenara i rasadničara. Sjedište je u Svetošimunskoj 25, Zagreb. Društvo se bavi trajnim razvijanjem sustavne suradnje s institucijama koje se profesionalno bave stvaranjem kultivara, proizvodnjom sjemena i sadnog materijala, obrazovanjem i sličnog na svim razinama, pomoći u razvitku znanosti i struke biljne genetike, oplemenjivanja bilja, sjemenarstva, rasadničarstva i pratećih specijalnosti kod stvaranja kultivara i produkcije sjemena te sadnog materijala i kao treće organiziranjem znanstvenih i stručnih skupova lokalnog karaktera, međunarodnih simpozija i kongresa te ostale djelatnosti utvrđene odredbom članka 9. Statuta.

Izvori

Vanjske poveznice
Sjemenarstvo Pristupnica za članstvo u HOSRD-u
Hrčak Ivan Kolak: Dobitnici povelja, priznanja i zahvalnica Hrvatskog oplemenjivačkog, sjemenarskog i rasadničarskog društva (HOSRD) uručenih povodom 110-e Obljentice hrvatskog sjemenarstva i rasadničarstva, Sjemenarstvo, br.3-4 svibanj 2004., str. 191-192

Poljoprivreda u Hrvatskoj
Hrvatske udruge


Această pagină prezintă o listă cu cele mai lungi tuneluri de cale ferată din lume, cu excepția tunelurilor de metrou.

Cele mai lungi tunele de cale ferată în uz

Cele mai lungi tunele de cale ferată în construcție

Vezi și

Note

Referințe

Liste de tuneluri
Liste după lungime
Listă
Superlative

Listă a celor mai lungi tuneluri de cale ferată din lume


جائزة المعهد الأمريكي للمهندسين المعماريين الذهبية(بالإنجليزية: American Institute of Architects Gold Medalأو AIA Gold Medal) هي جائزة للعمارة يمنحها المعهد الأمريكي للمهندسين المعماريين من جانب مجلس الإدارة في الاعتراف بمجمل أعمال للمعماريين ذي التأثير على نظرية وممارسة الهندسة المعمارية."
و هي أعلى جائزة تقوم بمنحها المعهد الأمريكي للمهندسين المعماريين وفي السنة الأخيرة قد طغت عليها بعض الشيء جائزة بريتزكر ذات الدعاية الأفضل.

قائمة الفائزين بالميدالية الذهبية لجائزة منظمة أيه أي أيه للعمارة
 2008 : رينزو بيانو (إيطاليا)
 2007 : ادوارد لارابي بارنز (الولاي المتحدة)
 2006 : انطوان بريدوك (الولاي المتحدة)
 2005 : سانتياغو كاليترافا (إسبانيا)
 2004 : صامويل موكبي (الولاي المتحدة)
 2003 : (لم تمنح)
 2002 : تاداو اندو (اليابان)
 2001 : مايكل غريفز (الولاي المتحدة)
 2000 : ريكاردو ليكوريتتا (المكسيك)
 1999 : فرانك غيري (الولاي المتحدة)
 1998 : (لم تمنح)
 1997 : ريتشارد ماير (الولاي المتحدة)
 1996 : (لم تمنح)
 1995 : سيزار بيلي (الأرجنتين)
 1994 :السير نورمان فوستر (المملكة المتحدة)
 1993 : توماس جيفرسون (الولاي المتحدة)
 1993 : كيفن روش (الولاي المتحدة)
 1992 : بنيامين تومسون (الولاي المتحدة)
 1991 : تشارلز ويلارد مور (الولاي المتحدة)
 1990 : إى فاى جونز (الولاي المتحدة)
 1989 : جوزيف إيشريك (الولاي المتحدة)
 1988 : (لم تمنح)
 1987 : (لم تمنح)
 1986 : آرثر تشارلز اريكسون (كندا)
 1985 : وليم وين كوديل (الولاي المتحدة)
 1984 : (لم تمنح)
 1983 : الكسندر ناثانايل أوينجز (الولاي المتحدة)
 1982 : رومالدو جيورجولا (الولاي المتحدة)
 1981 : جوزيف لويس سرت (إسبانيا)
 1980 : (لم تمنح)
 1979 : أيوه مينغ بى (الولاي المتحدة)
 1978 : فيليب كورديليو جونسون (الولاي المتحدة)
 1977 : ريتشارد جوزيف نيوترا (ألمانيا)
 1976 : (لم تمنح)
 1975 : (لم تمنح)
 1974 : (لم تمنح)
 1973 : (لم تمنح)
 1972 : بيترو بيللوتشي (الولاي المتحدة)
 1971 : لويس كاهن (الولاي المتحدة)
 1970 : ريتشارد بوكمنستر فوللر (الولاي المتحدة)
 1969 : ويليام ويلسون وورستر (الولاي المتحدة)
 1968 : مارسيل لايوس بيريه (ألمانيا)
 1967 : والاس كيركمان هاريسون (الولاي المتحدة)
 1966 : كنزو تانج (اليابان)
 1965 : (لم تمنح)
 1964 : بيير لويجي نيرفي (إيطاليا)
 1963 : ألفار آلتو (فنلندا)
 1962 : إيرو سآرينن (فنلندا / الولاي المتحدة)
 1961 : لو كوربوزييه (سويسرا)
 1960 : لودفيغ ميس فان دير روه (ألمانيا)
 1959 : ادولف جروبيز والتر (ألمانيا)
 1958 : جون ويلبورن رووت (الولاي المتحدة)
 1957 : رالف ووكر (الولاي المتحدة)
 1957 : سكيدمور لويس (الولاي المتحدة)
 1956 : كلارنس شتاين (الولاي المتحدة)
 1955 : ويليام مارينوس دودوك (هولندا)
 1954 : (لم تمنح)
 1953 : وليام ادامز ديلانو (الولاي المتحدة)
 1952 : أوغست بيريه (فرنسا)
 1951 : رالف مايبك برنار (الولاي المتحدة)
 1950 : السير بريك ابيركرومبي (المملكة المتحدة)
 1949 : فرانك لويد رايت (الولاي المتحدة)
 1948 : تشارلز دوناغ ماغيننز
 1947 : إيليل سارينين
 1944 : هنري لويس سوليفان (الولاي المتحدة)
 1938 : فيليب بول كريت
 1933 : راغنير أوستبرغ
 1929 : ميلتون بينيت ميداري
 1927 : هوارد فان دورين شو (الولاي المتحدة)
 1925 : السير ادوين لاندسيير لوتينيس
 1925 : بيرترام جروسفينور غودهوو (الولاي المتحدة)
 1923 : هنري بيكون
 1922 : فيكتور لالوكس
 1914 : جان لوي باسكال
 1911 : جورج براون بوست
 1909 : تشارلز فوللين ماكيم (الولاي المتحدة)
 1907 : السير استون ويب (المملكة المتحدة)

المراجع

وصلات خارجية
 موقع جائزة المعهد الأمريكي للمهندسين المعماريين

تأسيسات سنة 1907 في الولايات المتحدة
أيه أي أيه
جوائز أسست في 1907
جوائز أمريكية
جوائز العمارة
قوائم عمارة
قوائم متعلقة بالولايات المتحدة


QD may refer to:

Businesses and organizations
 QD stores, a chain of discount retail outlets in England
 Dobrolet (low-cost airline) (IATA airline designator QD), a Russian low-cost carrier
 JC International Airlines (IATA airline designator QD), a Cambodian airline

Science and technology
 Quantum dots, in nanotechnology
 N-Gage QD, a handheld game console and smartphone
 Dermatologicals, a veterinary ATC code D
 Queue depth, a measure of concurrency in SSD benchmarking; see IOPS
 Quick Disk, a type of miniature floppy disk used primarily in the 1980s

Other uses
 Quaque die, "every day" in Latin; mainly pharmaceutical usage
 The EU Qualification Directive (Directive 2011/95/EU of the European Parliament and of the Council of 13 December 2011 on standards for the qualification of third-country nationals or stateless persons as beneficiaries of international protection, for a uniform status for refugees or for persons eligible for subsidiary protection, and for the content of the protection granted)

QD