Seraphim Storheim est consacré évêque auxiliaire d'Edmonton en 1987 et devient évêque de l'archidiocèse du Canada en 1990. Il est élevé au rang d'archevêque lors de la réunion du Saint-Synode de printemps en mars 2007.

Biographie
Le 5 octobre 2010, Seraphim Storheim démissionne provisoirement pour trois mois en attendant une enquête de la police de Winnipeg. Le siège de l'église à New York a publié un communiqué de presse en octobre 2010 précisant que Storheim faisait l'objet d'une enquête après qu'une plainte pour « inconduite » d'environ  plus tôt avait été enregistrée auprès de la police du Manitoba. Il est également rapporté que Storheim avait envoyé une lettre d'excuses à la mère des garçons impliqués lui demandant ce qu'il aurait pu faire de mal. Elle avait auparavant refusé de répondre aux appels qu'il lui avait passés après avoir affirmé qu'il avait parlé de "trucs sales" avec ses garçons. Les preuves du procès ont montré de manière concluante que Storheim avait parlé de la puberté avec l'un de ses garçons et un adolescent en visite de Caroline du Nord qui avait déjà étudié sous sa direction.

Le 30 novembre 2010, lors d'une réunion spéciale convoquée par le métropolite Jonah Paffhausen, le Saint-Synode des évêques de l'Église orthodoxe d'Amérique décide de suspendre l'archevêque Seraphim. Cette décision est prise après des délibérations minutieuses et conformément aux politiques et procédures de l'Église orthodoxe en Amérique mandatées dans les cas d'allégations d'inconduite sexuelle.

Le 17 novembre 2011, une audience préliminaire a lieu  pour déterminer s'il y avait suffisamment de preuves pour que l'affaire passe en jugement. Storheim plaide non coupable. Une interdiction ordonnée par le tribunal empêche alors la publication de détails spécifiques.

Le 24 janvier 2014, Storheim est reconnu coupable d'avoir agressé un seul des garçons.

En juillet 2014, il est condamné à huit mois d'emprisonnement. En prononçant la sentence, le juge Christopher Mainella déclare : « La conduite de l'accusé était un abus de confiance déplorable et flagrant. L'agression sexuelle a causé un traumatisme émotionnel permanent à l'enfant qui a maintenant , qui vit avec l'effet de le comportement de l'accusé à ce jour et vivra avec ce traumatisme émotionnel bien après l'expiration de la peine du tribunal. » Un peu plus d'une semaine plus tard, l'avocat de Storheim fait appel devant la Cour d'appel du Manitoba. Storheim est libéré sous caution dans l'attente des résultats de son appel. Celui-ci est rejeté le 5 février 2015, et il est immédiatement incarcéré.

Le 23 octobre 2015, après sa libération de prison, les membres du Saint-Synode des évêques de l'Église orthodoxe en Amérique ont canoniquement destitué l'archevêque Seraphim, désormais à la retraite, du statut et de toutes les fonctions sacrées de l'épiscopat, l'ont retiré de la rangs du clergé, et en le rendant au statut de moine laïc.

Références

Liens externes

Église orthodoxe en Amérique
Sexualité dans le christianisme
Affaire relative à la pédophilie dans le christianisme

Seraphim Storheim


Le muscle sphincter externe de l'anus est un plan de fibres musculaires squelettiques, de forme elliptique et intimement adhérent au tissu cutané entourant le bord de l'anus.

Anatomie
Le muscle sphincter externe de l'anus a une longueur d'environ 8 à 10 cm de son extrémité antérieure à son extrémité postérieure, et se situe à 2,5 cm de l'anus.

Il se compose de deux couches :

 Une couche superficielle : elle constitue la partie principale du muscle, et naît d'une étroite bande tendineuse, le raphé ano-coccygien, qui s'étend de la pointe du coccyx au bord postérieur de l'anus. Elle est formée de deux plans de tissu musculaire aplatis, qui entourent l'anus et se rejoignent en avant pour s'insérer sur le point tendineux central du périnée et se joignant au muscle transverse superficiel du périnée, au muscle élévateur de l'anus et au muscle bulbo-spongieux.
 Une  couche profonde qui forme un sphincter complet jusqu'au canal anal. Ses fibres entourent celui-ci, étroitement appliquées au muscle sphincter interne de l'anus, et se confondent en avant avec les autres muscles au point central du périnée.

Dans une proportion considérable de cas, il y a une décussation des fibres en avant de l'anus et elles sont en continuité avec le muscle transverse superficiel du périnée.

Postérieurement, elles ne sont pas attachées au coccyx, mais sont en continuité avec celles du côté opposé derrière le canal anal.

Le bord supérieur du muscle est mal défini, car des fibres s'en dégagent pour rejoindre le muscle élévateur de l'anus.

Innervation
Il est innervé par le nerf rectal supérieur, branche du plexus sacré.

Actions
Comme les autres muscles, il est toujours dans un état de contraction tonique, et n'ayant pas de muscle antagoniste, il maintient le canal anal et l'anus fermés.

Il peut être mis dans un état de plus grande contraction sous l'influence de la volonté, de manière à obstruer plus fermement l'ouverture anale, lors d'efforts expiratoires sans rapport avec la défécation.

Prenant son point fixe au coccyx, il aide à fixer le point central du périnée, afin que le muscle bulbo-spongieux puisse agir à partir de ce point fixe.

Il se rétracte lors de la défécation.

Galerie

Références

Anus humain
sphincter externe de l'anus

Muscle sphincter externe de l'anus


Gittes monologer - Per Højholt er en dansk dokumentarfilm fra 1984, der er instrueret af Ebbe Preisler efter manuskript af Per Højholt.

Handling
Digteren Per Højholt optræder i dette program med sine Gitte-monologer for sidste gang. Det sker i en restaurant i København i 1984. Historiernes hovedpersoner er 23-årige Gitte og hendes mand, Preben. Per Højholt introducerer monologerne og får her formuleret nogle vigtige og vittige tanker om sit forfatterskab - og alt muligt andet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1984

Gittes monologer - Per Højholt


An Homalomena wendlandii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Homalomena wendlandii in nahilalakip ha genus nga Homalomena, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homalomena

Homalomena wendlandii


الهالة (من الإغريقية: ἅλως، هالُس) هي إكليل من أشعة النور، أو دائرة أو قرص من النور يحيط بشخصٍ ما في الفن. استُعملت الهالة في الأيقنة في كثير من الأديان لتدل على الشخصيات المقدسة، ولكنها استعملت أيضًا في فترات متعددة مع صور الحُكّام أو الأبطال. يصوَّر الأشخاص المقدسون في الفن الديني في اليونان القديمة، وروما القديمة، وفي المسيحية والهندوسية والبوذية والإسلام وأديان أخرى، مع توهّج مستدير، أو ألسنة نار في الفن الآسيوي، تكون حول الرأس أو حول الجسم كله، وتسمى إذا كانت حول الجسم كله ماندورلا. قد تظهر الهالات بأي لون وأي مزيج من الألوان، ولكنها عادةً تكون ذهبية أو صفراء أو بيضاء إذا كانت تعبر عن النور، وحمراء إذا كانت تعبر عن ألسنة اللهب.

العالم الإغريقي القديم
تتحدث الآداب الدينية السومرية كثيرًا عن «الميلم» (أخذتها الأكادية بصيغة ميلامو)، وهو «بريق ظاهر فاتن يظهر على الآلهة والأبطال والملوك أحيانًا، وعلى المعابد عظيمة القُدسيّة ورموز الآلهة وما يشير إليها».

يصف هومر نورًا فوق الطبيعي يظهر حول رؤوس الأبطال في المعركة. تظهر على صندوق زينة أبيض الأرضية في اللوفر تصويرات لبيرسيوس وهو يذبح ميدوسا، فيما تشعّ من رأسه خطوط، وتظهر أيضًا على إناء أحمر متأخر مرسوم على طريقة بوليغنوتوس، وتعود إلى عام 450-30 قبل الميلاد، في متحف المتروبوليتان للفنون. تظهر على الأمتعة المرسومة في جنوب إيطاليا خطوط مشعة أو هالات على مجموعة من الشخصيات الأسطورية: ليسا، وهي تشخيص للجنون، تظهر على شكل أبي الهول، وهي شيطانة بحر، وثيتيس، وهي حورية بحر، وأمّ أخيل. كان عملاق رودس تمثالًا لإله الشمس هليوس وله إكليله المشع المعتاد (الذي استنسخ في تمثال الحرية). لطالما عُرض الحكام الهلنستيون وعم يرتدول أكاليل مشعة يبدو وضوحًا أنها تحاول تقليد هذا الأثر.

في الفن المسيحي
استُعملت الهالة في الفن المسيحي القديم في القرن الرابع تقريبًا، في أقدم الصور الأيقونية للمسيح، وكان الشخص الوحيد الذي له هالة (هو ورمزه، حمَل الله). في أول الأمر، رأى كثيرٌ من الناس أن الهالة تمثيل للوغوس المسيح، وطبيعته الإلهية، ومن ثم في التصويرات القديمة جدًّا (قبل عام 500) للمسيح قبل أن يعمده يوحنا، لم تكن تظهر عليه الهالة عادة، لأن الأمر كان محل نقاش: هل اللوغوس كان فطريًّا موجودًا فيه منذ الحمل (وهو الرأي الأرثوذكسي)، أو أنه اكتسبه بالتعميد (وهو الرأي النسطوري). ظهر المسيح في هذه الفترة أيضًا على هيئة طفل أو فتى في التعميدات، ولو أن هذا قد يكون تصويرًا كهنوتيًّا لا تمثيلًا مرتبطًا بالعمر.

الهالة الصليبية، أو صليبية الشكل، هي هالة لها صليب في داخلها، أو ممتدًّا وراءها، وتستعمل الدائرة لتمثيل أقانيم الثالوث المقدس، لا سيما المسيح، ولا سيما في الفن القروسطي. في الصور البيزنطية والأرثوذكسية، يظهر على كل خط من خطوط الصليب في هالة المسيح حرفٌ من الحروف الإغريقية Ο Ω Ν، فإذا جُمعت تكون معًا «ho ōn»، أي «الواحد الموجود» أو «الموجود»، وهي دلالة على ألوهية المسيح. على الأقل في الصور الأرثوذكسية المتأخرة، يتألف كل خط في  الصليب من ثلاثة خطوط، ترمز إلى عقائد الثالوث، وواحديّة الإله والطبيعة المزدوجة للمسيح.

في فسيفساءات كنيسة سانتا ماري ماجيوري (432-40) يظهر للمسيح الطفل صليب رباعي الأيدي إما على رأسه وإما في نصف قطر الهالة وإما فوق نصف القطر، ولكن هذا غير معتاد. في الفسيفساءات نفسها رُسم للملائكة هالات (كما فعل الملك هيرود استمرارًا للتقليد الملكي)، ولكن ليس لمريم ولا يوسف هالات. يُرسَم أحيانًا لبعض الشخصيات الأخرى هالات صليبية، مثل الحمائم السبع التي تمثل العطايا السبع للروح القدس في مخطوطات فيسغرادنسيس في شجرة يسى (حيث كان ليسى وإشعيا هالات عادية، كهالات أسلاف المسيح في منمنمات أخرى).

وبعد ذلك، صار يُرسَم حول الإله الآب هالات مثلّثيّة تمثل الثالوث. وعندما تصور يد الله الآب خارجة من سحابة، يمكن أن ترسم لهذه اليد أيضًا هالة.

تستعمل الهالات المدورة العادية عادة للدلالة على القديسين ومريم العذراء وأنبياء العهد القديم والملائكة، ورموز أصحاب الأناجيل الأربعة، وبعض الشخصيات الأخرى. لطالما ظهر الأباطرة البيزنطيون من ذكور وإناث في صور مركبة يظهر فيها قديسون أو يظهر فيها المسيح، ولكن هالات الأباطرة تكون مفرغة، أي يُرسَم محيطها ولا يُملأ. استنسخ هذا التقليد الحكام الأوتونيون ثم الروس. ومع تقدم العصور الوسطى، قلّما رُسم لشخصيات العهد القديم هالات.

تظهر الشخصيات المباركة، أي القديسون الذين لم يقنَّنوا بعد، أحيانًا في الفن الإيطالي القروسطي بأشعة تشع من رؤوسهم، ولكن من دون حدٍّ دائري للهالة، ثم أصبح هذا شكلًا أقل بروزًا للهالة ويمكن استخدامه لكل الشخصيات. أما مريم، فكان لها هالة خاصة بها، لا سيما منذ الفترة الباروكية، وهي هالة في دائرة من اثني عشر نجمًا، مستوحاة من وصفها بامرأة سفر الرؤيا.

استُعملت الهالات المربعة أحيانًا في الرسومات المدفوعة في إيطاليا بين عامي 500-1100، أطوَل هذه الرسومات بقاءً لوحات البابوات وغيرهم في فسيفساءات روما، ومنها نقش إبيسكوبا ثيودورا الذي يصور رأس أم البابا في ذلك الزمان. يبدو أن هذه الهالات المربعة علامة على الشخصيات المعاصرة، في قِبال القديسين الذين يرافقونهم عادة، ولا تدل هذه الهالات على أي تقنين مستقبلي. من الأمثلة المتأخرة على هذا صورة لديسيديريوس، رئيس دير مونت كاسينو، الذي أصبح بعد ذلك بابا، ظهرت في مخطوطة ترجع إلى 1056–86، وقد صُوّر البابا غريغوري الأول نفسه بهالة مربعة، أشار إلى ذلك كاتب لسيرة حياته من القرن التاسع، اسمه جون، وهو شماس روما. ورُسم حول شخصية ربما كانت تمثل موسى في معبد دورا يوروبوس الذي يعود إلى القرن الثالث هالة مربعة، وليس في هذا المعبد أي هالات مدورة. يُرسَم أحيانًا حول تشخصيات الفضائل هالات سداسية الأضلاع. توجد الهالات الصدفية التي تظهر أحيانًا كما لو أنها مصنوعة من خطوط مشعة في مخطوطات «مدرسة آدا» الكارولنجية، ومنها أناجيل آدا.

تسمى أحيانًا صورة الإشعاع الذي يكون للجسم كله المجد، وهو نور يشع من الجسم كله، ويكثر أن يكون للمسيح أو أمه، وأحيانًا للقديسين (لا سيما الذين رُوِي أنهم شوهدوا وحولهم هالة مثلها). تكون هذه الهالة عادة ماندورلا (على شكل لوزي)، ويكون خاصة في لوحة المسيح في المجد، وقد يكون له مع هذا هالة حول رأسه. في تصويرات تجلي يسوغ يظهر شكل أشد تعقيدًا، لا سيما في التراث الشرقي الأرثوذكسي، كما في الأيقونة الشهيرة في القرن الخامس عشر، الموجودة في معرض تريتياكوف في موسكو.

عندما يستعمل الذهب خلفيةً في المنمنمات والفسيفساءات والصور اللوحية، تُشَكَّل الهالة عادةً بنقش خطوط في رقائق الذهب، وقد تُزيَّن بزخرفات داخل محيطها الخارجي، وهكذا تصبح أقل بروزًا. يمكن أن تُلمَّع رقائق الذهب التي في الهالة بطريقة دائرية أيضًا، وهكذا ينتج أثر إشعاع النور من رأس المرسوم. في القرون الأولى من استعمال الهالة مسيحية، كان يمكن أن تكون بأي لون (ولو أن اللون الأسود مخصوص بيهوذا والشيطان والشخصيات الشريرة الأخرى) ويمكن ان تكون متعددة الألوان، ولكن الذهب أصبح هو المعياري بعد ذلك، وإذا لم تكن الخلفية كلها من رقائق الذهب، فإن الهالة نفسها عادة تكوت منها.

قبل المسيحية

تشاهد أقراص شمس فوق رؤوس عدة آلهة لدى المصريين القدماء منها رع وهاثور، وتشاهد رموز تشبه الهالات أيضا مثل صليب الشمس، وهذه رموز موجوده في عدة أديان خاصة ديانات عبادة الشمس.

تحدث هوميروس (~القرن 8 قبل الميلاد) عن ضوء غير طبيعي يحيط برؤس الأبطال في المعركة. وفي اثار من جنوب إيطاليا تشاهد خطوط ضوء أو هالات حول شخصيات أسطورية مثل شيطان البحر والحورية ثتيس. عملاق رودس وهو تمثال إله الشمس هيليوس عليه تاج مشع (يوجد تقليد له في تمثال الحرية). ويشاهد الحكام الهيلينيين غالبا مع تيجان مشعة مشابهة.

معرض صور في الفن المصري والآسيوي

في الفن الروماني

في الفن المسيحي

مراجع

أيقونات مسيحية
علم رسم الأيقونات
بوذية
فن إغريقي
فن بوذي

هالة (رسوم دينية)


Crkva Gospe Delmunta, crkva uz sjevernu granicu trogirskog Malog polja, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Crkva Gospe Delmunta smještena je uz sjevernu granicu trogirskog Malog polja. Crkva je jednobrodna građevina pravokutnog tlocrta s pravokutnom apsidom, a orijentirana je u smjeru istok-zapad. Zapadno pročelje markiraju vrata s jednostavno izvedenim kamenim pragovima. Pod prozorima s obje strane vrata su postavljene klesane kamene klupe poduprte trbušastim konzolama. Nad ulaznim vratima u osi pročelja postavljena je rozeta te zvonik na preslicu. Crkva je posvećena Gospinu Uznesenju, a u izvorima se spominje kao Madona dei monti. Prema izvorima možemo pretpostaviti postojanje crkve već u 14.st. međutim, današnji oblik crkva Gospe Delmunta dobila je tijekom 18.st.

Zaštita
Pod oznakom Z-4567 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Trogiru

Crkva Gospe Delmunta u Trogiru


El picohoz colicanela, pico de hoz de cola canela, picohoz cola canela, pico-de-hoz colihabano, pico de hoz colianteado o pico de hoz rabicanelo (Eutoxeres condamini) es una especie de ave apodiforme de la familia Trochilidae, que se encuentra en el piedemonte oriental de los Andes, adyacente a la Amazonia, en Colombia, Ecuador, Perú y Bolivia.

Hábitat
Vive en el bosque húmedo, concentraciones de bambú y plantaciones, entre los 180 y 3.300 m de altitud.

Descripción
Mide 13 a 15 cm de longitud y pesa entre 8 y 12,5 g. El pico es muy curvo. Sus partes superiores son de color verde mate tornasolado, mientras que el vientre es blanquecino y manchado de oscuro. El cuello tiene un parche azul tenue. Tiene una franja desnuda en la parte superior de la cabeza, por lo general oculta. Las tres rectrices exteriores son de color canela profundo, más visible desde abajo; las puntas de las rectrices son blancas.

Alimentación
Su pico está adaptado para tomar el néctar de flores como las de Centropogon y Heliconia. Adicionalmente captura y consume artrópodos pequeños.

Subespecies
Hay dos subespecies continuas con una progresiva intergradación en el norte del Perú:
 Eutoxeres condamini condamini (Bourcier, 1851): Colombia y Ecuador. Pico más largo y parte baja del vientre más rayada.
 Eutoxeres condamini gracilis Berlepsch & Stolzmann, 1902: centro del Perú y Bolivia.

Reproducción
Construye un nido a poca altura del suelo. La hembra pone dos huevos que incuba durante 16 a 18 días; los pichones abandonan el nido 22 a 24 días después de la eclosión y alcanzan la madurez sexual entre el primero y segundo año de edad.

Referencias

Enlaces externos

 Buff-tailed Sicklebill photo gallery VIREO Photo-High Res-(Close-up)

Trochilidae
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1851
Taxones descritos por Jules Bourcier

Eutoxeres condamini


اسمه الفني شاب شيبا والأصلي زناڤي رزق الله ولد في 2 ديسمبر 1998 في شلف. هو مغني فن الراي الجزائري. يطلق عليه خليفة الشاب نذير و متأثر به في الراي الحديث

يعيش حاليا في ولاية وهران منذ أكثر من 3 سنوات في رصيده أكثر من 15 أغنية وسرقو له اغنيه حيث كان له صدى كبير مثل اغنية واه واه واه الذي كتبها له و لحنها الكاتب الكبير بومدين بغداد نصر الدين المعروف ب نصرو پلونتار مثل ما سرقوا اللحن السابق و كان مع العازف مدجيد لانفينيتي و سارق هو مانيني و غنتها وردة شارلومانتي .

سيرة
نصرو هو الابن الأول بعد خمس بنات، في سن الثانية من عمره اشترى له عمه «دربوكة» طبل تقليدي وكان نصرو يصرف من اللعب ليلا والغناء.
عندما بلغ من العمر ستة سنوات سجل بالمدرسة، ومن تم بدأ الجمهور يكتشف صاحب هذا الصوت العذب الجميل.

وحسب قول الكاتب والفنان اللبناني جبران خليل جبران لقوله: «إلهام سوف يغني دائما، والإلهام أبدا توضيح ذلك.»

وكان الشاب نصرو مصدر إلهام للكثيرين، الذين يعيشون حياة كاملة من كل النعم وخيبات الأمل أبعد من أي توقعات.
و الذين نشأوا في مرحلة ما بعد الجزائر الثورية، حيث كان هناك التحرر من الاستعمار الفرنسي والاضطهاد ومن ثم فجأة إلقائهن من ويلات الحرب الأهلية في أوائل 90، كان لها تأثير كبير على حياته والفن.

واستكشف وأعرب عن عدد لا يحصى من المشاعر والملاحظات للحياة على أكثر من 130 البوم، مع التركيز في وقت لاحق حول موضوع عالمي من الحب.

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من وهران
فنانو روتانا
مغنو راي
مغنون جزائريون
مغنون جزائريون في القرن 20
مغنون جزائريون في القرن 21
مغنون ذكور جزائريون في القرن 20
مغنون ذكور جزائريون في القرن 21
مغنون ذكور في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 21
ملحنون جزائريون
ممثلو أفلام جزائريون
ممثلو تلفزيون جزائريون
مواليد 1380 هـ
مواليد 1389 هـ
مواليد 1960
مواليد 1969
مواليد في عين تموشنت
موسيقيون من وهران

الشاب نصرو


ශ්‍රී ලංකාව සහ දකුණු අප්‍රිකාව අතර මෑත කාලීනව සම්බන්ධතාවය ගොඩනැගෙන්නේ 1994 වසරේදී යී. ශ්‍රී ලංකාව තුල දකුණු අප්‍රිකානු නියෝජිත කාර්යාලය කොළඹ නගරය තුලත් දකුණු අප්‍රිකාව තුල ශ්‍රී ලංකා තානාපති කාර්යාලය ප්‍රෙටෝරියා හීත් පිහිටුවා තිබෙයි. දකුණු අප්‍රිකාවේ ශ්‍රී ලංකා තානාපති ශෙහාන් රත්නාවලි වේ.

ඉතිහාසය
දකුණු අප්‍රිකාවේ වර්ණ භේද වාදය අවසන් වීමෙන් පසු, ශ්‍රී ලංකාව 1994 සැප්තැම්බර් 12 දින දකුණු අප්‍රිකාව සමග නිල වශයෙන් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා ගොඩ නගා ගන්නා ලදී. පසුව 2007 වසරේදී දකුණු අප්‍රිකාවද, ශ්‍රී ලංකාව තුල සිය නියෝජිත කාර්යාලයක් පිහිටුවන ලදී.

සංචාර
දකුණු අප්‍රිකානු ජනපති ජේකොබ් සූමා 2013 නොවැම්බරයේදී 23න් වන පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය රජයේ ප්‍රධානින්ගේ රැස්වීම 2013 ට සහභාගී වීම උදෙසා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි අතර, ශ්‍රී ලංකා ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා 2013 දෙසැම්බර් මසදී අභවප්ප්‍රාප්ත වූ නෙල්සන් මැන්ඩෙලාගේ අවමගුලට සහභාගී වීම පිණිස දකුණු අප්‍රිකාවට යන ලදී.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ සබඳතා

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි
 Sri Lankan Embassy in South Africa

දකුණු අප්‍රිකා–ශ්‍රී ලංකා සබඳතා


(ing.) çatlatmak
 Crack (uyuşturucu) Bir uyuşturcu madde türü.
 Crack hareketi, 1990'ların ortalarında Meksika'da başlayan edebi bir hareket.
 Dilimizde sanal alemde kullanıldığı gibi geçen crack(ed)kelimesi "kırılmış" anlamına gelmektedir. Ücretli yazılımları ücretsiz kullanmayı sağlayan, program kırıcıları (cracker) tarafından yazılmış programcıkları ifade eder.

Crack


Amy Ryan (n. 3 mai 1969) este o actriță americană de teatru, film și televiziune din Statele Unite ale Americii, nominalizată în 2008 la Premiul Oscar pentru cea mai bună actriță în rol secundar, pentru rolul Helenei McCready din filmul Gone Baby Gone. A mai jucat în filme precum Changeling (2008), Win Win (2011) și Birdman (2014). Este cunoscută pentru rolul lui Holly Flax din The Office.

Note

Legături externe

Nașteri în 1969
Nașteri pe 3 mai
Actrițe americane
Actrițe din New York City

Amy Ryan


An Philodendron davidsei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Sydney Bunting. An Philodendron davidsei in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron davidsei


Hannibal Gisco (, ; –258BC) was a Carthaginian military commander in charge of both land armies and naval fleets during the First Punic War against Rome. His efforts proved ultimately unsuccessful and his eventual defeat in battle led to his downfall and execution.

Life and career
The details of Hannibal Gisco's early life and career are unknown.

Agrigentum

Hannibal Gisco's first appearance in the sources is in 262 BC, as the general in command of the garrison besieged by the Romans in Agrigentum. Despite the tenacity shown by Gisco and his men for months and the arrival of reinforcements led by Hanno, the city eventually fell into Roman hands. Gisco managed to escape to Carthage in the late stages of the battle.

The Straits of Messina
Apparently, the defeat at Agrigentum did not bar Gisco from continuing leadership. In the following year, 260 BC, Gisco returned as the admiral in charge of the Carthaginian fleet in the Straits of Messina. The Romans were about to launch their first-ever navy, and Carthage had determined that this innovation should be thwarted. Gisco defeated and captured the Roman consul Gnaeus Cornelius Scipio Asina in the Lipari encounter, which earned Scipio the nickname Asina ("Donkey"). However, this victory was robbed of practical meaning with the bulk of the Roman fleet continuing to maneuver in the surrounding waters.

Mylae
Later in 260 BC, Gisco was to engage this fleet and to be the first Punic general to encounter the Roman corvus boarding device with its deadly effect. Confident in Carthage's superiority at sea, Gisco deployed his ships for the Battle of Mylae in the traditional long line arrangement. Although inexperienced in sea battle, the Romans, led by consul Gaius Duilius, heavily defeated the Carthaginian fleet, mainly due to the innovative use of land tactics in naval warfare.

Hannibal was recalled, but his fall from favor did not last long. In 258, he was sent to Sardinia, which he had to defend against the Romans. However, he was no match for the Roman commander Gaius Sulpicius Paterculus, who defeated him at the Battle of Sulci.

Having lost the confidence of his peers, Hannibal Gisco was subsequently executed for incompetence shortly afterwards, together with other defeated Punic generals. According to some references he was crucified by his own men.

See also
 Other Hannibals in Carthaginian history

References

Citations

Bibliography
 .

External links
 Livius.org: Hannibal

Carthaginian commanders of the First Punic War
3rd-century BC births
290s BC births
258 BC deaths
People executed by crucifixion
3rd-century BC Punic people
Executed military leaders

Hannibal Gisco


İdeal gaz yasası, sadece teoride olan ideal gazların durumları hakkında denklemler sağlayan bir yasadır. Bir miktar gazın durumu; basıncı, hacmi ve sıcaklığına göre belli olur. Bu denklem aşağıdaki gibidir:

 P paskal olarak basınç,
 V kübik metre olarak hacim,
 n gazın mol sayısı,
 R gaz sabiti (8.3145 J/(mol K))
 T Kelvin olarak sıcaklık

İdeal gaz sabiti (R), kullanılan birimlere göre değişir. Yukarıda verilen değer (8.3145), SI birimleri için, yani paskal-kübik metre-molar-kelvin için hesaplanmıştır.

İdeal gaz yasası, en çok monatomik gazlar için geçerlidir ve yüksek sıcaklık, alçak basınçlarda daha iyi sonuçlar verir. Bu formül, her gaz molekülünün boyutunu ya da moleküller arası bağları dikkate almadığından, bunları da dikkate alan van der Waals denklemi daha iyi sonuçlar verir.

Alternatif halleri

Mol sayısı (n), kütle olarak da verilebileceği için, bazen bu denklemin alternatif hali daha kullanışlı olabilir. Bu özellikle bilinen bir gaz sorulduğunda kolaylık sağlar.

Mol sayısının (n), kütlenin (m) molar kütleye (M) bölünmesine eşit olduğunu düşünün:

Bunu, n ile yer değiştirirsek:

Termodinamik ve fizik alanlarında, bir şey spesifik olması gerekiyorsa, bu değerlerin birim başına düşen kütle halinde verilmesi gerektiği anlamına gelir. Bu durumda spesifik gaz sabiti (r), gaz sabitinin (R) molar kütleye (M) bölünmesi anlamına gelir:

 ya da

Bu durumda, yukardaki formüle r eklenmek istense, aşağıdaki formül ortaya çıkar:

Yoğunluk (ρ) kütlenin hacme oranı olduğundan, hacim kütleyle yer değiştirirse (V = g/ρ), benzer bir formül yazılabilir.

Kanıt

Uygulamalı

İdeal gaz yasası, Boyle yasası, Charles yasası ve Gay-Lussac yasası kullanılarak kanıtlanılabilir.

Herhangi bir hacimde (V) bir gaz düşünülürse, hali aşağıdaki gibi belirtilebilir:

  = 100 kPa
  = 290 K

Öncelikle, gaz izobarik bir işleme uğrarsa, son hacmi aşağıdaki gibi olur:

ve de sıcaklığı  olur.

İkinci olarak, daha sonra izotermik bir işleme uğrarsa, hali aşağıdaki gibi olur:

Sonuç olarak:

 ;
 ;
 ;

Burada,  adı verilen  , evrensel gaz sabitidir. Bunu kullanarak:

Ve denklemin iki kısmını da n (mol sayısı) ile çarparsak:

 sembolünü,  için kısaltma olarak kullanırsak aşağıdaki sonucu elde ederiz:

Teorik

İdeal gaz yasası, ayrıca, kinetik teoriyi kullanarak kanıtlanılabilir. Bunda, durumu basitleştirmek için bazı varsayımların yapıldığı unutulmamalıdır. Bunların arasında en önemlisi şudur: Bir gazın molekülleri ya da atomları bir kütleye sahip olsalar da yok sayılabilirler.

Gaz yasaları
Yasa

İdeal gaz yasası


Samuel John Gurney Hoare, 1st Viscount Templewood,  (24 February 1880 – 7 May 1959), more commonly known as Sir Samuel Hoare, was a senior British Conservative politician who served in various Cabinet posts in the Conservative and National governments of the 1920s and 1930s.

Hoare was Secretary of State for Air during most of the 1920s. As Secretary of State for India in the early 1930s, he authored the Government of India Act 1935, which granted self-government at a provincial level to India. He was most famous for serving as Foreign Secretary in 1935, when he authored the Hoare–Laval Pact with French Prime Minister Pierre Laval. This partially recognised the Italian conquest of Abyssinia (modern Ethiopia) and Hoare was forced to resign by the ensuing public outcry. In 1936 he returned to the Cabinet as First Lord of the Admiralty, then served as Home Secretary from 1937 to 1939 and was again briefly Secretary of State for Air in 1940. He was seen as a leading "appeaser" and his removal from office (along with that of Sir John Simon and the removal of Neville Chamberlain as Prime Minister) was a condition of Labour's agreement to serve in a coalition government in May 1940.

Hoare also served as British ambassador to Spain from 1940 to 1944.

Youth
Hoare was born in London on 24 February 1880, the eldest son of Sir Samuel Hoare, 1st Baronet, who was a Conservative MP from a by-election in 1886 until 1906, and to whose baronetcy he succeeded in 1915. His family were the Anglo-Irish branch of an old Quaker family, with a long history of involvement in banking. He was a descendant of Samuel Hoare, but the family had abandoned Quakerism in the mid eighteenth century and Hoare was brought up an Anglo-Catholic.

Hoare was educated at Harrow School, where he was a classical scholar, and New College, Oxford. As an undergraduate he was awarded a blue in racquets and was a member of the Gridiron and Bullingdon Clubs. Initially he studied classics, taking a first in Mods in 1901, before switching to Modern History, graduating with a first class B.A. in 1903. He was awarded his M.A. in 1910. He later became Honorary Fellow of New College.

Michael Bloch comments that Hoare was "indubitably homosexual", but being highly ambitious and discreet (his nickname amongst colleagues was 'Slippery Sam'), may not have acted much upon it.  On 17 October 1909, he married Lady Maud Lygon (1882–1962), youngest daughter of The 6th Earl Beauchamp. Their marriage was childless. It was, in the words of R. J. Q. Adams, "not at first a love match" but in time became "a devoted partnership". His biographer has stated, "it would probably be more appropriate to describe it as a mariage de convenance". Hoare inherited Sidestrand Hall in 1915. His London home was 18 Cadogan Gardens.

Hoare was short, slightly built and a dapper dresser. As a youth he took up games to bolster his physique, including figure skating. He became a tournament-level shot and tennis player. He was a poor speaker but a good writer. He was hard-working but cold.

Early political career
In 1905, Hoare's father arranged for him to be secretary to the Colonial Secretary Alfred Lyttelton to gain political experience. Hoare stood unsuccessfully in the 1906 General Election for Parliament at Ipswich, but became a justice of the peace for the county of Norfolk that year.

Hoare entered local politics in March 1907, when he was elected to the London County Council as a member of the Municipal Reform Party, the local government wing of the Conservative Party, representing Brixton. He served as Chairman of the London Fire Brigade Committee. He served on the LCC until 1910.

Hoare was elected to the House of Commons at the January 1910 general election as Member of Parliament (MP) for Chelsea. In the early years, he was a member of the Anti-Socialist Union.

During the Conservative Party leadership contest of November 1911, Hoare wrote pledging support to both leading candidates, Austen Chamberlain and Walter Long. There is no evidence that he made such an offer to Bonar Law, who became leader after the two front-runners withdrew to avoid a potential party split. Hoare showed little interest in the two largest issues of the day: House of Lords reform and Irish Home Rule. He joined the Unionist Social Reform Committee. He supported tariff reform, female suffrage and public education. He opposed Welsh disestablishment quite strongly. He encouraged colleagues to call him "Sam" at the time to soften his hard and detached image.

First World War
Aged 34 at the time, Hoare joined the Army soon after the outbreak of the First World War. He was commissioned into the Norfolk Yeomanry as a temporary lieutenant on 17 October 1914. To his disappointment, he was initially only a recruiting officer and illness prevented him from serving at the front. He was promoted to temporary captain on 24 April 1915.

While acting as a recruiting officer, he learnt Russian. In 1916, he was recruited by Mansfield Cumming to be the future MI6's liaison officer with the Russian Intelligence service in Petrograd (now Saint Petersburg). He soon became head of the British Intelligence Mission to the Russian General Staff with the temporary rank of lieutenant-colonel. In that post, he reported to the British government the death of Rasputin and apologised, because of the sensational nature of the event, for having written it in the style of the Daily Mail.

In March 1917 he was posted to Rome, where he remained until the end of the war. His duties included helping to dissuade Italy from dropping out of the war. In Italy, he met and recruited the former socialist leader Benito Mussolini on behalf of the British overseas intelligence service, which was then known as MI1(c). Britain's intelligence service helped Mussolini to finance his first forays into Italian politics as a pro-war spokesman, giving the 34-year-old newspaper editor £100 a week to keep his propaganda flowing.

For his services in the war, Hoare was twice mentioned in despatches, appointed Commander of the Order of St Michael and St George (CMG) in 1917, and awarded the Orders of St Anne and St Stanislas of Russia, and of St Maurice and St Lazarus of Italy.

Interwar period

Secretary of State for Air
Hoare was re-elected to Parliament in 1918, but by 1922, he had become disillusioned with David Lloyd George after the honours scandal and the Chanak Crisis. He helped organise the backbench revolt at the Carlton Club meeting (19 October 1922), which brought down Lloyd George's coalition. In Bonar Law's new Conservative government he was made a Privy Councillor and Secretary of State for Air, but he was not made a member of the Cabinet until Stanley Baldwin succeeded Law as Prime Minister in May 1923.

In 1923, Hoare presided over the merger (with £1 million state subsidy) of the four principal private air carriers to form Imperial Airways, an ancestor of today's British Airways. The Conservatives fell from power in January 1924, but Hoare was once again Secretary of State for Air in Baldwin's Second Government (1924-1929). As Secretary of State for Air he sided with Trenchard on the importance of the Royal Air Force remaining an independent service. He established air squadrons at Oxford University and Cambridge University to train students as potential RAF officers and re-established a permanent air cadet college at Cranwell.

Lady Maud was awarded the DBE in February 1927, and Hoare was awarded the Knight Grand Cross of the British Empire (GBE) in June 1927. Hoare and Lady Maud travelled by air whenever possible, including the first civilian flight to India in 1927. In 1927 he published a book, India by Air. By 1929 there were regular scheduled routes to India and Cape Town.

Hoare continued his interest in aviation affairs as Honorary Air Commodore of No 601 (County of London) (1930–32) and No 604 (County of Middlesex) (1932–57) Bomber Squadrons of the Auxiliary Air Force.

In opposition
Hoare was treasurer of the Conservative Party in opposition in 1929–1931.

In 1930, he published The Fourth Seal on World War I Russia.

Hoare was a delegate to the First Round Table Conference on India's constitutional future in 1930–1931. He also helped to mediate between Baldwin and the press barons Lords Rothermere and Beaverbrook, who were intriguing for his removal as Conservative leader.

Secretary of State for India
Hoare was one of the Conservative negotiators in talks with Ramsay MacDonald in August 1931 over the formation of the National Government. On 26 August 1931 Hoare was appointed Secretary of State for India.

At the Second Round Table Conference, Hoare enjoyed good relations with Mahatma Gandhi. He committed Britain to eventual self-government for India, but that was not enough for Gandhi, who wanted full independence. Lord Lothian's report on the extension of the Indian franchise was considered. A White Paper containing the government's legislative proposals for India's constitution was drawn up in March 1933. A Select Committee of Both Houses began to meet for over a year and half in April 1933 to consider the government's plans. In January 1934, Hoare was appointed Knight Grand Cross of the Star of India (GCSI) in the New Year Honours.

Ill feeling between Hoare and Churchill, who opposed Indian self-government, reached its peak in April 1934. The British government proposed for the Indian government to retain the power to impose tariffs on British textiles. The Manchester Chamber of Commerce, representing the Lancashire cotton trade, initially opposed that since it wanted Lancashire goods to be exported freely to India. Churchill accused Hoare of having, with the aid of the Earl of Derby, breached parliamentary privilege by improperly influencing the Manchester Chamber of Commerce to drop its opposition.

Hoare was completely exonerated by the Committee on Privileges. Churchill gave a powerful speech in the Commons Chamber that attacked the committee's findings. On 13 June 1934, Leo Amery spoke, arguing that Churchill's true aim was to bring down the government under the cover of the doctrine fiat justicia ruat caelum ("may justice be done, though the heavens fall"). Churchill, who was neither a lawyer nor a classicist, growled "translate it!" Amery replied that it meant "If I can trip up Sam, the Government's bust". The ensuing laughter made Churchill look ridiculous.

The Select Committee of Both Houses finished its deliberations in November 1934. The result was one of the most complicated pieces of legislation in British parliamentary history, a bill that spent the first half of 1935 passing through Parliament before becoming the Government of India Act 1935. The Bill contained 473 clauses and 16 schedules, and the debates took up 4,000 pages of Hansard. Hoare had to answer 15,000 questions and make 600 speeches and completely dominated the committee stage of the bill, just as he had during the Round Table Conferences, by his mastery of detail and his skill at dealing tactfully with deputations. Alec Douglas-Home, later to be Prime Minister, commented in his autobiography, "The most noteworthy performance of that Parliament was without question the piloting of the India Independence Bill through the House of Commons by the Secretary of State, Sir Samuel Hoare, ably assisted by Mr. R. A. Butler (later Lord Butler)". Butler, who, as Under-Secretary, had helped to steer the bill through the Commons, wrote of Hoare that he saw life as "a chapter in a great Napoleonic biography" and added "I was amazed by his ambition; I admired his imagination; I shared his ideals; I stood in awe of his intellectual capacity. But I was never touched by his humanity. He was the coldest fish with whom I ever had to deal".

Hoare was widely praised for his conduct as India Secretary but was close to exhaustion after the difficult passage of the Bill, which was opposed by Churchill and by many rank-and-file Conservatives. The Act became law in August 1935, when Hoare had moved on to his next position.

Although provincial governments were elected in 1937, the Act was never fully implemented because of the outbreak of the Second World War in 1939.

Foreign Secretary
In June 1935, Baldwin became prime minister for the third time. He offered Hoare a choice of the job of Viceroy of India or Foreign Secretary. Hoare, who was ambitious to become Prime Minister, chose the latter to enable him to remain active in domestic politics. The position would later make him notorious.

Hoare took office against a backdrop of what R.J.Q. Adams described as "much idle talk" of "mutual security". In March 1935, MacDonald's White Paper had committed Britain to limited rearmament.

Italy, which also controlled Libya, straddled Britain's sea route across the Mediterranean to Egypt, the Suez Canal and India. The bombast of the Italian dictator Benito Mussolini was not taken very seriously in Britain. In April 1935, the then Prime Minister Ramsay MacDonald and Foreign Secretary Sir John Simon had signed the Stresa Front on 14 April 1935, an alliance with France and Italy, the last of which had joined the Allies in World War One and was suspicious of German designs on Austria. However, the Stresa Front did not last. It came to nothing after Britain, without consulting the other members, signed the Anglo-German Naval Agreement. That dismayed France, which soon signed an Franco-Soviet Treaty of Mutual Assistance.

By mid-1935, Mussolini was clearly preparing to attack Abyssinia. On 12 September 1935 Hoare gave what Adams calls "the greatest speech of his career" to the League General Assembly at Geneva. He declared that Britain stood "for steady and collective resistance to all acts of unprovoked aggression". His speech was widely praised in the world press but did not deter the full-scale Italian invasion of Abyssinia on 3 October. Limited sanctions were imposed on Italy but excluded oil. A general election on 14 November 1935 had over 90% of the candidates support the League of Nations, and there was much support for sanctions against Italy although they were not necessarily in Britain's interests.

With the election out of the way, the government, with the agreement of the League Council, authorised Hoare to find a solution. Hoare sent Sir Maurice Peterson, the head of the Foreign Office Abyssinia Department, to Paris to negotiate a compromise offer to Mussolini. An agreement was reached by the end of November: Italy was to gain territory in the north, with the rump of Abyssinia to be an Italian client state and its army under Italian control. Abyssinia had not been consulted. By December 1935, Hoare was still in poor health and suffering from fainting spells since the stressful period of passing the Government of India Act. Suffering from a serious infection, he stopped off in Paris on his way to a skating holiday in Switzerland. The ensuing Hoare–Laval Pact with French Prime Minister Pierre Laval was unanimously approved by the Cabinet on 9–10 December.

It was leaked to the French and then to the British press, causing a public outcry, not least because of memories of Hoare's recent Geneva speech. Hoare, who had been injured in a skating accident, returned to Britain on 16 December.

The Cabinet met on the morning of 18 December. Lord Halifax, who was due to make a statement in the Lords that afternoon, insisted for Hoare to resign to save the government's position, causing J. H. Thomas, William Ormsby-Gore and Walter Elliott to come out for Hoare's resignation as well. Privately, however, Halifax was puzzled by the moral outrage as the Hoare-Laval Pact was little different from proposals that had been put forward by the League Committee of Five.

Hoare resigned on 18 December. His successor was Anthony Eden. When Eden had his first audience with King George V, the King is said to have remarked humorously, "No more coals to Newcastle, no more Hoares to Paris."

In his memoirs, Hoare admitted that his negotiations in Paris with Laval had caught him at a disadvantage. He noted that in the absence of the Hoare–Laval Pact, the Italians seized all of Abyssinia and drew closer to Germany, which eventually led to the destabilisation of Austria and the indefensibility of Czechoslovakia.

First Lord of the Admiralty
It was widely recognised that Hoare had been a scapegoat for Cabinet policy. His return to Baldwin's Cabinet as First Lord of the Admiralty in June 1936 was widely praised in the press. It was too quick for Halifax. Eden later wrote in his memoirs that Halifax "criticised Baldwin sharply for yielding to Hoare's importunity". Hoare vigorously endorsed Britain's naval rearmament, including ordering the first three King George V-class battleships, and worked to reverse the subordination of the British naval aviation to the Royal Air Force.

Home Secretary
On Baldwin's retirement, the new Prime Minister, Neville Chamberlain, offered Hoare any office that he liked except the Exchequer, which Hoare would have liked but had been promised to Simon. Hoare chose the Home Office (28 May 1937). Hoare was still seen as a possible successor to Chamberlain.

Hoare had a long family interest in judicial and penal reform. The Quaker prison reformer Elizabeth Fry was his great-great aunt. RJQ Adams wrote highly of his time as Home Secretary. Roy Jenkins wrote that Hoare was the most liberal Home Secretary between H. H. Asquith (1892–1895) and Rab Butler (1957–1962).

In 1938, Hoare was instrumental in obtaining approval for the British rescue effort on behalf of endangered Jewish children in Europe, which was known as the Kindertransport.

In September 1938, Hoare was part of the informal inner Cabinet, along with Simon and Halifax, and was one of the few consulted by Chamberlain about "Plan Z" to fly to meet Hitler for a summit meeting, a decision that was then popular.

Hoare's later account of the Munich Agreement was anguished. Hoare had close links to the Czechoslovak government. In retirement, he stood strongly by Chamberlain's essential judgements but regretted Chamberlain's lack of sensitivity in foreign affairs and his tendency for personal intervention that led to his failure to retain Eden and to override his Foreign Office advisers. However, Hoare repeatedly pointed out that public opinion was vociferously pacifist and that Chamberlain's actions were widely endorsed at the time, not least by US President Franklin Roosevelt. Also, the Labour opposition strongly opposed rearmament and the introduction of conscription, even after Munich.

In spring 1939, Hoare aligned himself very firmly with Chamberlain's upbeat belief that war was now unlikely, rather than with Halifax's increasing focus on shoring up alliances and rearming for a conflict that to seemed imminent to Halifax.

Samuel Hoare speaking of a possible future disarmament conference between Adolf Hitler, Benito Mussolini, Edouard Daladier, Joseph Stalin and Neville Chamberlain, March 1939

In 1939, Hoare almost carried the most comprehensive Criminal Justice Reform Bill in British history: he had intended to abolish corporal punishment in prisons and had been keen to work towards the abolition of the death penalty of whose risks he was very aware. The Bill was cancelled because of the outbreak of war. Most of its provisions were successfully reintroduced by James Chuter Ede as Home Secretary in 1948, with support from Hoare, who by then was in the House of Lords.

Hoare pumped energy into the Air Raid Precautions Department and the Women's Voluntary Service Organisation.

Second World War
On the outbreak of war, Hoare became Lord Privy Seal in the nine-man War Cabinet (3 September 1939), with a wide-ranging brief. On 5 April 1940, Hoare briefly returned to the Air Ministry, swapping places with Sir Kingsley Wood, and later that month came under fire during the Norway Debate which brought down the Chamberlain government. Then, the resignations of himself, Chamberlain and Sir John Simon were essential preconditions for Labour to join a coalition government. Hoare was one of the foremost Chamberlain loyalists and was shocked at the apparent disloyalty of others, such as Halifax.

Alexander Cadogan saw Hoare as a potential quisling in 1940, but Leo Amery and Lord Beaverbrook thought highly of him. Another Foreign Office mandarin, Robert Vansittart, thought him prim and precise but not a resilient figure in political struggle. Hoare was named as one of the fifteen "Guilty Men" in the influential July 1940 book of the same name.

Following Winston Churchill's appointment as Prime Minister on 10 May 1940, Hoare was dropped from the government altogether unlike Chamberlain, Halifax and even Simon. He still hoped in vain to be Viceroy of India.

After a brief period of unemployment Hoare was sent as Ambassador to Spain, with his wife, Lady Maud Hoare. In that demanding and critical role he helped to arrange the return of thousands of Allied prisoners from Spanish gaols and successfully helped to dissuade Francisco Franco from formally joining the Axis.

Hoare loathed Franco and found him a puzzling and obtuse interlocutor. (Hoare found Franco's Portuguese counterpart, António de Oliveira Salazar, much more pleasant to deal with.) His fluent memoir of the period, Ambassador on Special Mission, is an excellent insight into the day-to-day life of a demanding diplomatic job, his primary challenges being to dissuade Franco from his preferred drift to the Axis powers and to prevent the Allies from reacting with undue haste to repeated Spanish provocations. Hoare's memoir is not completely frank about his deployment of an array of bluff, leaks, bribery and subterfuge to disrupt unfriendly elements in Franco's regime and the operations of the German embassy, but those methods were remembered fondly by his team.

In June 1941, Spain, ostensibly remaining non-belligerent, was preparing to send a division of volunteers to fight on the side of Germany against the Soviet Union, the so-called "División Azul" Blue Division. On 24 June, a big demonstration of students was organised by the regime in support of the expedition. The demonstration ended in front of the Falange Party's headquarters, where Ramón Serrano Suñer was present and gave a speech. There was much anti-British sentiment in Spain, and some students went to the nearby British embassy and started throwing stones and to attack the embassy building. Hoare called Serrano Suñer on the telephone, and they had a heated exchange. Serrano Suñer asked him if he wanted him to send more police to protect the embassy to which Hoare famously responded, "Don't send more police, just send fewer students".

Hoare also helped to prevent Spanish interference with Operation Torch in November 1942.

On 14 July 1944, he was created Viscount Templewood (the name was that of Templewood, a country house at Sidestrand) of Chelsea in the County of Middlesex. With the issue of Spanish neutrality no longer in doubt, his ambassadorship ended in December 1944, and he returned to Britain.

Later life
In the House of Lords, Viscount Templewood served on the Political Honours Scrutiny Committee from 1950 and chaired it from 1954. He gave energetic support to penal reform, the Criminal Justice Act 1948 and the abolition of capital punishment. He took up many company directorships.

He was President of the Lawn Tennis Association (1932–56), an elder brother of Trinity House (1936–1950), Chancellor of the University of Reading (1937 until his death in 1959), Chairman of the Council of the Howard League for Penal Reform (1947–59), President of the Magistrates' Association (1947–52), President of the Air League of the British Empire (1953-1956), and President of the National Skating Association (1945–57).

Templewood published a number of books after the war, including Ambassador on Special Mission (1946) about his time in Spain, The Unbroken Thread (1949), a family memoir, The Shadow of the Gallows (1951) on capital punishment, and Nine Troubled Years (1954), a memoir of the 1930s.

In addition to those awarded for his services in the First World War, he held the following foreign honours:

Grand Cross of the Order of the White Lion of Czechoslovakia.
Grand Cross of the Order of the Polar Star of Sweden.
Grand Cross of the Order of the Dannebrog of Denmark.
Grand Cross of the Order of Orange-Nassau of the Netherlands.

He died aged 79 of a heart attack, at his home, 12a Eaton Mansions, Chelsea, London, on 7 May 1959. He was buried at Sidestrand parish churchyard in Norfolk.  As his marriage was childless, and his brother had pre-deceased him, the baronetcy and peerage became extinct upon his death.

Templewood's estate was valued for probate at £186,944 3s 6d (just over £4.5m at 2016 prices). His residence, Templewood House, in Frogshall, Northrepps, Norfolk, was inherited by his nephew, the architect Paul Edward Paget.

Hoare's widow Viscountess Templewood died in 1962.

Arms

In literature

Hoare, in his later role as Ambassador to Spain, appears in C.J. Sansom's WWII spy thriller Winter in Madrid.

References

Bibliography

 Braddick, H. B. (1962) "The Hoare-Laval Plan: A Study in International Politics" Review of Politics 24#3 (1962), pp. 342–364. in JSTOR

 Coutts, Matthew Dean. (2011). "The Political Career of Sir Samuel Hoare during the National Government 1931–40" (PhD dissertation University of Leicester, 2011). online bibliography on pp 271–92.

 Holt, Andrew. "'No more Hoares to Paris': British foreign policymaking and the Abyssinian Crisis, 1935." Review of International Studies 37.3 (2011): 1383–1401.
 Jago, Michael Rab Butler: The Best Prime Minister We Never Had?, Biteback Publishing 2015
 (essay on Simon, pp365–92)

 (pp. 364–8), essay on Hoare written by R. J. Q. Adams.
 Roberts, Andrew, The Holy Fox The Life of Lord Halifax. London, 1991.
 Robertson, J. C. (1975) "The Hoare-Laval Plan", Journal of Contemporary History 10#3 (1975), pp. 433–464. in JSTOR

Primary sources

External links

1880 births
1959 deaths
Alumni of New College, Oxford
British Secretaries of State for Foreign Affairs
Secretaries of State for the Home Department
British Secretaries of State
Norfolk Yeomanry officers
Royal Army Service Corps officers
Honorary air commodores
First Lords of the Admiralty
Lords Privy Seal
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Hoare, Samuel
Members of the Privy Council of the United Kingdom
English Anglicans
Companions of the Order of St Michael and St George
Knights Grand Commander of the Order of the Star of India
Knights Grand Cross of the Order of the British Empire
Knights Grand Cross of the Order of Orange-Nassau
Grand Crosses of the Order of the White Lion
Commanders Grand Cross of the Order of the Polar Star
Grand Crosses of the Order of the Dannebrog
Recipients of the Order of St. Anna
Recipients of the Order of Saints Maurice and Lazarus
Diplomatic peers
Chancellors of the University of Reading
Ambassadors of the United Kingdom to Spain
Hoare, Samuel
Municipal Reform Party politicians
Secretaries of State for Air (UK)
Ministers in the Chamberlain wartime government, 1939–1940
Viscounts created by George VI
Ministers in the Chamberlain peacetime government, 1937–1939
People educated at Harrow School

Samuel Hoare, 1st Viscount Templewood


Cristian Ioan Bățagă () este un gimnast român, laureat cu bronz pe echipe la Campionatul european de gimnastică artistică masculină din 2012. A reprezentat România la Jocurile Olimpice de vară din 2012, unde s-a oprit în calificări. La Jocurile Europene din 2015, s-a calificat în finale la sărituri, clasându-se pe locul 5.

Referințe

Legături externe
  Prezentare la Federația internațională de gimnastică

Gimnaști olimpici români
Târgumureșeni
Gimnaști la Jocurile Olimpice de vară din 2012

Cristian Bățagă


Susanne Laschütza (* 1967 in Salzkotten) ist eine deutsche Illustratorin, Grafikerin und Bilderbuchautorin mit dem Schwerpunkt auf Tier- und Naturthemen.

Leben
In Salzkotten geboren und in Dortmund aufgewachsen, entdeckte Laschütza in ihrer Kindheit ihre Begeisterung für das Malen, insbesondere von Pferden. Durch ein Praktikum auf einem Pferdehof im Wendland gewahrte sie ihre Vorliebe für die Natur. So zog sie nach ihrem Studium der Visuellen Kommunikation an der Hochschule der Künste in Berlin mit Abschluss als Diplom-Designerin in die ländliche Altmark nach Sachsen-Anhalt.

Laschütza wohnt heute auf einem Hof in Salzwedel in Sachsen-Anhalt. Neben dem Verfassen und Gestalten eigener Bücher erledigt sie Auftragsillustrationen und -grafiken, gestaltet Logos, gibt Lesungen und führt Schreib- und Malwerkstatt-Projekte an Schulen und in Kindergärten durch.

Veröffentlichungen

Autorin und Illustratorin
 Bis nächstes Jahr, Karl Adebar. Kinderbuch. Dachs-Verlag. (1996) Erschienen in Neuauflage 2008, Edition Limosa, Clenze (Wendland)
 Der Zwergenstein. Kinderbuch. Dachs-Verlag. (1998)
 Edda Rosa im Wildschweinwald. Kinderbuch. Dachs-Verlag. (1999)
 Wildpferde. Ria Gersmeier (Co-Autor). Kinderbuch. Mann (Wolfgang). Berlin. (1999)
 Klaus Fledermaus als Vampir. Kinderbuch. Dachs-Verlag. (2001)
 Schlemihl und Schneck. Kinderbuch. Dachs-Verlag. (2002)
 Erster Auftritt für Erlwind. Kinderbuch. Dachs-Verlag. (2004)
 Das kleine Islandpferd (Tierfamilien). Dirk Walbrecker (Co-Autor). Kinderbuch. Patmos. (2005)
 Erlwind – Zum Ersten, zum Zweiten, zum.... Kinderbuch. Dachs-Verlag. (2005)
 Neue Freunde für Erlwind. Kinderbuch. Dachs-Verlag. (2006)

Illustratorin
 Wo Zwerge und Riesen hausten: Mit Sagen und Geschichten die Region Uelzen erleben. Etta Bengen (Autor), Jürgen R. Clauss (Vorwort), Hanna Bose (Vorwort). Kinderbuch. HeideRegion Uelzen. (1999)
 LESEMAUS, Band 9: Janko, das kleine Wildpferd. Ria Gersmeier (Autor). Kinderbuch. Carlsen Verlag GmbH. (2002)
 LESEMAUS, Band 98: Molli, das kleine Schaf. Gabriela Krümmel (Autor), Sabine Choinski (Autor). Kinderbuch. Carlsen Verlag GmbH. (2008)
 LESEMAUS, Band 88: Thore, das kleine Islandpferd. Dirk Walbrecker (Autor). Kinderbuch. Carlsen Verlag GmbH. (2009)
 Von der Kaulquappe zum Frosch. Sabine Choinski (Autor), Gabriela Krümmel (Autor). Kinderbuch. Carlsen Verlag GmbH. (2011)
 LESEMAUS, Band 116: Von der Raupe zum Schmetterling. Sabine Choinski (Autor), Gabriela Krümmel (Autor). Kinderbuch. Carlsen Verlag GmbH. (2012)

Herausgeberin
 Ganz famos und virtuos: Schulschreiber-Geschichten und Gedichte aus der Klosterwuhne Magdeburg. Ein Projekt des Friedrich-Bödecker-Kreises in Sachsen-Anhalt. Dorise-Verlag. (2010)

Weblinks
 Internetpräsenz von Susanne Laschütza/suLas-Verlag
 Susanne Laschütza Der Friedrich-Bödecker-Kreis in Sachsen-Anhalt e.V. (FBK), abgerufen am 20. Oktober 2022

 Autorensuche im CARLSEN Verlag GmbH, Hamburg, abgerufen am 10. Februar 2012
 Tines Talk Blog-Beitrag Bodenständiges: Die Kinderbuchautorin, abgerufen am 10. Februar 2012.

Illustrator (Deutschland)
Person (Dortmund)
Deutscher
Geboren 1967
Frau

Susanne Laschütza


El sedosito tímido (Calamanthus cautus) es una especie de ave paseriforme de la familia  Acanthizidae endémica de  Australia. Anteriormente se clasificaba en el género Hylacola. No se encuentra amenazado.

Subespecies
Contiene las siguientes subespecies:<ref>[http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=ES&avibaseid=6F9A44BCD87F486C Hylacola cauta en AviBase]</ref>Calamanthus cautus cautus
Calamanthus cautus halmaturinusCalamanthus cautus macrorhynchus
''Calamanthus cautus whitlocki

Referencias

Enlaces externos

cautus
Aves de Australia
Taxones descritos por John Gould
Animales descritos en 1843

Calamanthus cautus


Akyar, Antalya ilinin Korkuteli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Antalya il merkezine 69 km, Korkuteli ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 https://www.nufusune.com/181175-antalya-korkuteli-akyar-mahallesi-nufusu
 Akyar Köyü İnternet Sitesi

Korkuteli'nin mahalleleri

Akyar, Korkuteli


Dan Geer, Daniel Earl Geer, Jr. er en it-sikkerhedsanalytiker og risikostyringsspecialist. Han er anerkendt for at gøre opmærksom på sikkerhedsproblemer indenfor kritiske it-systemer og computernetværk, før risiciene var bredere forstået - og for banebrydende arbejde indenfor finansiel sikkerhed.

Geer er chief information security officer (CISO) for In-Q-Tel, en almennyttig organisation venturekapital firma, som investerer i teknologi som understøtter Central Intelligence Agency (CIA).

I 2003 offentliggjorde Geer en 24 siders rapport med titlen "CyberInsecurity: The Cost of Monopoly" via Computer and Communications Industry Association (CCIA). Rapporten blev forfattet sammen med bl.a. Bruce Schneier. Rapporten argumenterede at Microsofts operativsystems dominans var en trussel imod national sikkerhed. Geer blev fyret (fra konsulentvirksomheden @Stake) på dagen rapporten blev offentliggjort. Geer har efterfølgende anført at ændringer i Microsoft Windows Vista-operativsystemet (især ASLR) som bevis på at Microsoft "accepterede rapporten".

Tilskrivelser
 Geer's Law: Any security technology whose effectiveness can't be empirically determined is indistinguishable from blind luck.

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger
 Dan Geer's home publications page
 All Geered Up: An Interview With Dan Geer By Richard Thieme
 Letter to Massachusetts Senator Marc Pacheco on OpenDocument Standards by Dan Geer
 Oh Dan Geer, where art thou? by Ellen Messmer
 Security of Information When Economics Matters by Dan Geer (PDF format)

Personer associeret med it-sikkerhed
Tjek fødselsår

Dan Geer


Grosul moldovenesc (poloneză Grosz mołdawski) a fost prima unitate monetară a Principatului Moldovei, emisă de către domnul Petru Mușat al II-lea (1375 - 1391) în anul 1377. Moneda avea un diametru de 18 milimetri și o greutate variabilă (de obicei 0,97 de grame), în totalitate din argint și avea corespondență în sistemul monetar polonez. Subdiviziunea grosului era jumătatea de gros, cu o greutatea medie de 0,24 g argint. Emisiunile lui Petru Mușat al II-lea poartă pe avers stema Principatului Moldovei: capul de bour, cu o stea între coarne, iar pe revers un scut despicat, având în câmpul I șase fascii, iar în câmpul II un număr variabil de flori de crin (șapte, șase, cinci, patru, trei, două sau o singură floare de crin).

Alexandru cel Bun (1400 - 1432) a introdus în circulație un nominal nou, dublu-grosul, care a fost emis până la sfârșitul domniei asociate a lui Iliaș Rareș și Ștefan al II-lea (1436-1442).

Istorie

Prima emisie monetară a Moldovei a fost făcută de către Petru al II-lea care a condus Voievodatul Moldovei între 1375 și 1391, în anul 1377 apărând grosul moldovenesc de argint inspirat după Groschen, unitate monetară apărută în Secolul al XIII-lea pe teritoriul Sfântului Imperiu Roman.

Sistemul monetar inițiat de Petru al II-lea a continuat să funcționeze și în secolul al XV-lea, cu unele modificări realizate de Alexandru cel Bun (1400-1432) și Ștefan cel Mare (1457-1504). O adevărată reformă a sistemului monetar din Moldova are loc în timpul lui Ștefan cel Mare (1457-1504). Acesta păstrează standardul ponderal stabilit în timpul celei de-a treia domnii a lui Petru Aron (1455-1457), și anume 0,60 grame pentru gros și 0,30 grame pentru jumătatea de gros, dar utilizează argint de bună calitate, ceea ce este reflexul unei perioade de stabilitate economică.

Emisiuni monetare

 Petru Mușat al II-lea (1375 - 1391):
Avers: Cap de bour, văzut din față, cu o stea între coarne, însoțit la dreapta de o rozetă și la stânga de o semilună. În unele cazuri pozițiile acestora se inversează. Uneori capul de bour ține în bot un lujer lung cu o floare de crin.

Legendă (cu caractere latine): "SIMPETRIWOIWOD"

Revers: Scut despicat, având în primul câmp trei sau patru grinzi, în al II-lea un număr variabil de flori de crin: șapte, șase, cinci, patru, trei, două sau o singură floare de crin.

Legendă (cu caractere latine): "SIMOLDAVIENSIS"
 Ștefan I (1394 - 1399):

Emisiunile monetare atribuite domniei lui Ștefan I continuă tipul monedelor lui Petru Mușat al II-lea, dar au o execuție tehnică mai rudimentară.
 Alexandru cel Bun (1400 - 1432):

Emisiunile monetare atribuite domniei lui Alexandru cel Bun sunt "dubli groși", "groși" și "jumătăți de groși" bătuți din argint sau bilon (aliaj din argint și cupru). Ca tipologie, monedele purtând numele "Alexandru" sunt în număr de șase tipuri.

Legendă: "MONE ALEXANDRI", "WD MOLDAVIENSIS"
 Ștefan al II-lea (1433 - 1445):

Emisiunile monetare atribuite domniei lui Ștefan al II-lea sunt dubli groși, groși și jumătăți de groși continuând sistemul monetar anterior. Ca tipologie, monedele purtând numele "Ștefan" sunt în număr de șase tipuri.

Legendă: "MO STEPA WOIWOD", "MO MULDAVIENSIS"
 Petru al II-lea (1443 - 1449):

Emisiunile monetare atribuite domniei lui Petru al II-lea sunt cele de secolul al XV-lea care nu au fost atribuite domniei lui Petru Aron, până la apariția dovezilor documentare categorice existând mari dificultăți în atribuirea monedelor cu numele "Petru" din acea epocă.

Legendă: [...]"WOPETR"[...], "MWAIWO[...]PETR"[...]
 Roman al II-lea (1447 - 1448):

Emisiunile monetare atribuite domniei lui Roman al II-lea sunt singurele monede cu numele "Roman Voievod". Sistemul monetar este cel instituit anterior, cu groși și jumătăți de groș de un singur tip, cu două variante, în funcție de poziția atributelor de pe avers.

Legendă: "MONETAROMAN", "WAWIWODAMOL"
 Alexăndrel (1449 - 1455):
Monede în sistemul groșilor, de factură similară cu a unora din monedele atribuite domniei lui Alexandru cel Bun, însă legenda e în limba slavonă (care apare pentru prima dată pe monedele moldovenești) și este indicată denumirea monedei pe avers.

Legendă: "ГPOШAЛEΞANДPA", "BOEBOДAГ"
 Bogdan al II-lea (1449 - 1451):
Emisiunile monetare atribuite domniei lui Bogdan al II-lea se încadrează în standardul impus în timpul lui Alexandru cel Bun , anume "jumătăți de groși", "groși" și "dubli groși", având însă reprezentări heraldice specifice.

Legendă: "BOGDAMVOIE[VODA]", "WD[MOLD]AVIENSI"
 Petru Aron (1451 - 1457):
Emisiunile monetare atribuite domniei lui Petru Aron sunt de două tipuri. Primul tip sunt monede din bilon, aramă în sistemul monetar anterior, iar cele de tipul II sunt de modul mic, dar fiind de regulă din argint de titlu superior.

Legendă: "PETRVS VAIVODA D M", "MONETAMOLDAVIE"
 Ștefan cel Mare (1457 - 1504):
Emisiunile monetare atribuite domniei lui Ștefan cel Mare sunt groși și jumătăți de groși. în sistemul asprilor otomani, sistem monetar ce continua reforma monetară a   lui Petru Aron (1455 - 1457). Monedele sunt de două tipuri, din argint de titlu superior.

Legendă: "MONETAMOLDAVIE", "STEFANVSVOIEVODA"
 Bogdan al III-lea (1504 - 1517):
Bogdan al III-lea a schimbat sistemul monetar din vremea tatălui său, Ștefan cel Mare, revenind la sistemul monetar existent în Moldova până în timpul celei de-a doua domnii a lui Petru Aron.

Legendă: "ІWБOГДANABOEBOДAГOC", "ПOДAPЗEMЛHMOЛДABCKOI"
 Ștefăniță (1517 - 1527):
Emisiunile monetare atribuite domniei lui Ștefăniță sunt groși și jumătăți de groși care continuă tipul monedelor lui Bogdan al III-lea. Reprezentarea capului de bour, încadrat în scut stilizat de formă asimetrică, părăsește linia tradițională a stemei Moldovei.

Legendă: "ІWCTEФANABOEBOДAГOCПO", "ДAPЗEMЛHMOЛДABCKOИ"
 Alexandru Lăpușneanu (1552 - 1568):
În 1558, după o întrerupere de câteva decenii, reapare moneda moldovenească, însă într-un nou sistem, cel al dinarilor maghiari, ceea ce denotă intensificarea relațiilor comerciale cu Transilvania, precum și intenția de a înlesni circulația monetară interțări.

Legendă: "ALEXANDERD G W MOL 1558", "PATRONA MOLDAWI"
 Despot Vodă (1561 - 1563):
Instituie un sistem monetar original pentru Moldova (ducat, taler, florin, dinar, obol). Monedele au fost bătute, foarte probabil, în monetăria Sucevei, repusă în funcțiune de meșterul monetar Wolffgang (denumit în cronici Lupul Sasul).

Legendă: "PRINCIPIS MOLDAVIAE 15.63", "MONETA NOVA MOLDAVIAE"
 Ștefan Tomșa (1563 - 1564):
Emisiunile monetare, din scurta sa domnie, sunt în sistemul instaurat în prima domnie a lui Alexandru Lăpușneanu: dinari și cu reprezentările dinarilor maghiari contemporani.

Legendă: "STEFAND[...]WAIWO 1563", "PATRON MOLDA"
 Ioan Vodă cel Viteaz (1521 - 1574):
A emis un singur tip de monedă din aramă, acceaua. Denumirea, încetățenită în limbajul vremii, reprezenta probabil o monedă echivalentă cu asprul otoman de argint.

Este prima monedă cu inscripția în limba română și fără numele domnitorului. Efigia este intitulată "Oteț (părintele) Moldovei". În locul atributelor obișnuite, lângă capul de bour apare văleatul de la facerea lumii.

Legendă: "AKЧE ГEPEГIE MOЛДOBEI", "WTEЦ MOЛДOBEI"
 Ștefan Răzvan (1595 - 1595):
Lui Ștefan Răzvan îi sunt atribuite două tipuri de monede în sistemul groșilor, și anume monede din argint cu valoare nominală de 3 groși, similare monedelor   poloneze din acea epocă.

Legendă: "STEPII BOIBOD MOLDOB", "GROS.ARG.T/RIP.REG.MO/OLDABIA / 15-95"
 Ieremia Movilă (1595 - 1606):
În tratatul încheiat cu Polonia, Ieremia Movilă obține și dreptul de a emite monedă după modelul celor polone (același titlu, greutate și valoare nominală) și aceasta - probabil - pentru ca să aibă putere circulatorie și pe teritorii aparținând coroanei polone.

Monedele care-i sunt atribuite imită piesele polone de trei groși, având însă pe revers un medalion oval cu capul de bour. Pe avers poartă efigia și numele unor regi poloni din perioada anterioară.

Aceste monede sunt denumite "moldo-polone" și, după părerile emise până acum, ar aparține intervalului 1597-1600, indiferent de milesimul pe care-l poartă. În literatura numismatică polonă sunt considerate ca falsuri de epocă sau imitații moldovenești (Hütten Czapski).

Legendă: "SIGIII DGR EPOLI", "GROS/ARG IRI/PREG P/ GE"
 Eustatie Dabija (1661 - 1665):
Emisiunile monetare atribuite domniei lui Eustatie Dabija sunt monede de bronz denumite popular șalăi, reprezentând moneda măruntă care circula în țări europene în acea perioadă (solidus > sou). Emisiunile sunt de două tipuri: cele purtând numele lui Dabija vodă și imitații ale șilingilor suedezi, polonezi, lituanieni, brandenburgici. aici  Legendă: "IOHAN ISTRAT DOR VV", "SOLIDUSCIVI M D18"

Emisiuni monetare speciale
 Cetatea Albă (Asprokastrou):
Aceste monede sunt emisiuni locale ale Cetății Albe, bătute în timpul domniei lui Alexăndrel (1449, 1452-1454, 1455) sau în perioada domniei lui Petru Aron   (1451-1452, 1454-1455 și 1455-1457).

Legendă: anepigraf, "ACПPKACTPOY"
 Sadagura
În timpul Războiului Ruso-Turc (1768–1774), încheiat prin pacea de la Kuciuk Kainargi, mareșalul P.A. Rumeanțev - comandantul trupelor de ocupație rusești în Moldova și Țara Românească - a luat măsuri de organizare pe linie economică și fiscală cu care ocazie au apărut pentru prima oară monede comune ambelor Principate, denumite de numismați monede "Sadagura".

Monedele au fost bătute la Sadagura, lângă Cernăuți, în monetăria înființată acolo de aventurierul baron Nicolae Gartenberg (Sadogurschi). Ele urmau să aibă exprimată valoarea nominală atât în valută turcă, precum și în cea rusească.

Inițial, în 1771 s-au executat o serie de probe monetare, cu cifrul împărătesei Ecaterina a II-a a Rusiei, după care s-a ajuns la tipul oficial aprobat, purtând numai stemele celor două principate.

Versiuni: 1771 - 5 copeici, 1 para, 3 denghi, 1772 - 2 parale - 3 copeici.

Circulație
Groșii moldovenești circulau doar în Moldova iar începând de la domnia lui Alexandru Lăpușneanu încep să fie circulați în Transilvania sub forma dinarilor maghiari. Ieremia Movilă obține dreptul de a folosi modelul monedelor polone pentru a circula și pe teritoriile coroanei.

În secolul al XV-lea, fără a se putea stabili deocamdată în timpul cărui domnitor, în Moldova au circulat și monede emise de Cetatea Albă. Aceste piese au pe avers stema țării, iar pe revers o cruce cu brațele egale și legenda "Asprokastrou". Acestea au circulat doar în sudul Basarabiei de astăzi.

Raport cu alte valute
Monetăria moldovenească din secolul al XVI-lea se caracterizează printr-o frecventă schimbare a sistemului utilizat, determinată de nevoia de adaptare la diversele conjuncturi politice. În timpul scurtei sale domnii, Despot Vodă (1561-1563) a încercat să introducă în Moldova un sistem occidental. El a bătut în anii 1562 și 1563 taleri de argint iar în 1563 ducați de aur, cărora li se adaugă și piese mărunte: dinari din argint și mangâri din bronz. Peste puțin timp, Ioan Vodă cel Viteaz (1572-1574) a emis monede mari de bronz, echivalente otomani de argint primele emisiuni cu legendă în limba română. Un caz special în istoria monetară a Moldovei medievale îl reprezintă Eustatie Dabija (1661-1665). Acesta a instalat o bănărie la Suceava unde, începând din 1662, a bătut șilingi de bronz, dar a și falsificat, pe scară largă, diverse monede europene. În timpul Războiul Ruso-Turc (1768–1774), Rusia a emis în nordul Bucovinei, la Sadagura, monede pentru circulația comună în Moldova și Țara Românească. Având valoarea nominală exprimată atât în parale, cât și în copeici și denghi, ele poartă pe avers stemele celor două Principate, sub o singură cororană, cea a Imperiului Rus.

Unificarea cursurilor monetare
La mijlocul secolului XVIII, ca o consecință a declinului politic în care se aflau, Țara Românească și Moldova nu mai băteau monedă proprie decât sporadic. Drept urmare, piața monetară a ajuns să fie deschisă către o multitudine de monede emise în întreaga Europă. Regulamentul organic (1831-1832) a fost prima încercarea serioasă de unificare a cursurilor monetare din Principate.

Cursul monedelor era reglementat într-o manieră unică atât pentru Țara Românească, cât și pentru Moldova, prin instituirea a două etaloane, care erau raportate la un leu fictiv, fără circulație efectivă, împărțit în 40 parale. Etalonul de aur era ducatul olandez, evaluat la 31 lei și 20 parale, iar etalonul de argint, sfanțul (moneda austriacă de 20 kreuzeri), cu valoarea de 2 lei și 10 parale.

Articolele din Regulamentul organic care fac referire la reforma monetară:

Art. 81 din Reglement Organicesc a Moldovei cuprins în noî capite (Regulamentul Organic):

"Prețul tuturor mondelor de aur sau de argint ce vor intra în Moldova să va statornici după a lor de sine curată și adevărată valoră, potrivit cu acel a galbănului de Olandă, carile cuprinde șasăzăci greunță de aur și 6 9/13 greunță de migmă [aliaj], în preț de triizeci și unu lei și giumătate galbănul, sau de patrusprezece sorocoveți, după cursul de astăzi a galbănului și a sorocovățului. Această prețuire va fi de temei nestrămutat a cursului monedii în toate luaturile și alișverișurile din lăuntrul a Moldovei."

Art. 430 din Reglement Organicesc a Moldovei cuprins în noî capite (Regulamentul Organic): "Monedile vor ave același curs și același preț în îmbe prințipaturile, întocmai cu prințipiile prețurilor așăzate la capul finanții, art. 81."

Reforma adevărată a sistemului monetar a fost realizată în primii ani de domnie ai lui Carol I. La 22 aprilie 1867 se promulgă Legea Monetară a României, documentul de naștere al sistemului monetar național, care stabilește moneda națională, Leul, împărțit în 100 de unități numite bani, punându-se astfel capăt vechii împărțiri în 40 de parale.

Note

Vezi și
 Regulamentul organic
 Principatul Moldovei
 Petru al II-lea
Numismatică Monede din Evul Mediu Foste unități monetare
Monedele Europei
Monede de argint

Gros moldovenesc


Stahlhöfe ist ein Gemeindeteil der Stadt Wassertrüdingen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Der Weiler liegt am Käswiesengraben, einem linken Zufluss des Forstgrabens, der wiederum von rechts in die Wörnitz mündet. Der Ort ist unmittelbar von Acker- und Grünland mit vereinzeltem Baumbestand umgeben. 1,25 km westlich erhebt sich der Geißberg () im Waldgebiet Jägerschlag, 1 km östlich sich der Dürrenbuck () im Waldgebiet Dornstadt. Gemeindeverbindungsstraßen führen nach Reichenbach (0,7 km nordöstlich) und zur Kreisstraße AN 47 (0,6 km östlich).

Geschichte
Die Fraisch über Stahlhöfe war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen und dem oettingen-spielbergischen Oberamt Aufkirchen. Einen Gemeindeherrn hatte der Ort nicht. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es fünf Anwesen (2 Hofgüter, 1 halbes Hofgut, 2 Sölden), die allesamt das oettingen-spielbergische Verwalteramt Hirschbrunn als Grundherrn hatten.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Stahlhöfe 1809 dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Fürnheim zugeordnet. 1818 erfolgte die Umgemeindung in die neu gebildete Ruralgemeinde Reichenbach. Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurden die Stahlhöfe am 1. Juli 1971 nach Wassertrüdingen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und war ursprünglich nach St. Johannis (Aufkirchen) gepfarrt, seit Mitte des 20. Jahrhunderts ist die Pfarrei St. Nikolaus (Fürnheim) zuständig. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Mariä Himmelfahrt (Hirschbrunn) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wassertrüdingen
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Stahlhöfe


بيت الشرق كان مقر قيادة منظمة التحرير الفلسطينية ما بين 1980 و 1990. يقع في القدس تم بنائه في سنة 1897 من قبل إسماعيل موسى الحسيني، و تم وراثته من قبل عائلة الحسيني منذ ذلك الحين، اقتحمه الإسرائيليون سنة 2001، وأوقفوا العمل به.

بيت الشرق ..كل شيء في بيت المقدس ،يمتلك معنى خاصا.. وهكذا كان مقدرا لمنزل مقدسي يملكه آل الحسيني ،أن يتحول إلى قضية في القدس .
لعب فيصل الحسيني دورا كبيرا في خوض معركة الدفاع عن القدس ،وكان مهجوسا بإقامة مؤسسات فلسطينية في المدينة ،فأنشأ جمعية الدراسات العربية التي تفرع عنها مكتب للخرائط وأخر للإحصاء ،وثالث للدراسات ..وغيرها.
قاومت سلطات الاحتلال نشاط الحسيني ،وأغلقت عام ثمانية وثمانين مقر الجمعية والمؤسسات التابعة لها ،وتكررت أوامر الإغلاق أكثر من مرة على مدى سني الانتفاضة الأولى .

كانت سلطات الاحتلال تركز على منع قيام إي مؤسسة فلسطينية في القدس، وفي المقابل نجح الحسيني في جعل بيت الشرق مقرا فلسطينيا رسميا في المدينة تتبع له مؤسسات عديدة ،ويقوم بنشاط سياسي واجتماعي واسع.
وبعد مباشرة نشاطه بشكل عملي وفاعل ،بدأت التهديدات الإسرائيلية بإغلاق بيت الشرق عام أربعة وتسعين ،ثم شرعت سلطات الاحتلال في اقتحام المؤسسات الفرعية التابعة لبيت الشرق ومصادرة محتوياتها ،وهددت بإغلاق المقر نفسه إذا واظب الحسيني على استقبال مبعوثين سياسيين أوربيين فيه ،وسن الكنيست الإسرائيلي قانونا خاصا للحد من فعالية بيت الشرق ونشاطاته ،ثم طبقت حكومة الاحتلال عقوبات خاصة ضد الدبلوماسيين الذين يلتقون الحسيني في المقر ،الذي أخذ يشهد تظاهرات للمستوطنين الصهاينة تهدد بإحراقه لأنه يعطي ملمحا بسيطرة فلسطينية على شرقي القدس حسب ما قالوا .

مع حلول عام ألف وتسعمئة و خمسة وتسعين تزايدت المضايقات الإسرائيلية للأنشطة الفلسطينية في بيت الشرق ،وأصدرت محكمة إسرائيلية قرارا بمنع أعمال الترميم الجارية فيه ،لأنها تتم بدون إذن خاص من البلدية الإسرائيلية في القدس ،وقام المستوطنون الصهاينة بنصب خيمة احتجاجية أمام البيت الذي يرفع العلم الفلسطيني ،فيما انطلقت تظاهرات فلسطينية لحماية المقر.

صعدت السلطات الإسرائيلية من إجراءاتها ضد بيت الشرق وقالت أنها قررت منع الشخصيات الأجنبية من دخوله حتى لو اقتضى الأمر استخدام الشرطة ،وطالبت في عام ستة وتسعين بإغلاق مكتبي الشباب والرياضة ،والمساحة والخرائط الموجودين في المقر ،ما رفضه الحسيني ،فمرر نواب الليكود في الكنيست الإسرائيلي قرارا بإغلاق بيت الشرق نهائيا ،فيما بدأوا بممارسة ضغط للقيام بقضم تدريجي لأنشطته ومؤسساته وهو ما حدث بقيام السلطة الفلسطينية باغلاق المكاتب التي طالب الصهاينة بإغلاقها أي مكتب الشباب والرياضة ومكتب الجغرافيا.

أتبعت السلطات الإسرائيلية هذه الاستجابة ،بتسليم مكاتب فيصل الحسيني والخرائط ،والعلاقات الدولية قرارات بإغلاقها الفوري سنة تسع وتسعين.ما اضطر الحسيني إلى نقل نشاطاته مؤقتا إلى مشفى المقاصد بالقدس ،وتوالى إغلاق المكاتب التابعة للبيت ،ومنها مركز المعلومات لحقوق الإنسان. في أيار من عام ألفين وواحد كشفت تقارير صحيفة إسرائيلية عن نية حكومة الاحتلال ،إغلاق كافة المؤسسات الفلسطينية في القدس ،وبضمنها بيت الشرق الذي استولت عليه قوات الاحتلال فعليا في آب من العام نفسه ،ورفعت فوقه العلم الإسرائيلي وصادرت الكثير من محتوياته ،من وثائق وصور وأجهزة كومبيوتر .

جوبه القرار الإسرائيلي بتظاهرات واسعة قام بها الفلسطينيون في القدس ،وسط حملة انتقاد عربية ودولية واسعة للإجراء الذي اتخذته سلطات الاحتلال ،فيما منعت الولايات المتحدة مجلس الأمن من تقديم مشروع قرار يدعو الصهاينة إلى الانسحاب من بيت الشرق .

توالت الاحتجاجات الفلسطينية على الإجراء الإسرائيلي بإضراب عام في الضفة والقطاع ،فيما رفض جواد بولس ،محامي عائلة الحسيني التوجه إلى ما يسمى محكمة العدل العليا في إسرائيل لعرض أمر الاحتلال الإسرائيلي لبيت الشرق أمامها ،موضحا أن هذا الأمر يعتبر اعترافا بالاحتلال الإسرائيلي، فيما لم يظهر الصهاينة أي استجابة للمطالبات المتكررة دوليا لهم ،بالانسحاب من المكان .
جاء احتلال المقر بعد وفاة فيصل الحسيني بقليل وكأن في ذلك دليلا على عمق الرابط الذي جمع بين اسم الحسيني وبيت الشرق.

مواقع خارجية
 الموقع الرسمي لبيت الشرق

مصادر

آثار فلسطين
مبان ومنشآت في القدس
منازل اكتملت في 1897
منظمة التحرير الفلسطينية

بيت الشرق


Olmo and The Seagull er en dokumentarfilm instrueret af Lea Glob, Petra Costa efter manuskript af Lea Glob, Petra Costa.

Handling
Oliva er skuespillerinde, både i filmen og i det virkelige liv, ved det berømte teaterkompagni "Theatre du Soleil". Vi følger Olivias liv og tanker i en periode, hvor hun føler sig transformeret fra at være kvinde og skuespiller til at blive kvinde og mor. Vi får tæt adgang til hendes følelser, minder, tanker og historier fra et afgørende tidspunkt i hendes liv. I et samarbejde mellem to skuespillere og to kvindelige instruktører, præsenteres en dokumentarisk iscenesættelse af livet oplevet både gennem og med Olivia. Filmen benytter både skuespil og dokumentariske metoder til at undersøge og italesætte de udfordringer, der ligger i at gå fra parforhold til moderne kernefamilie.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Film fra Danmark (administrationskategori)
Dokumentarfilm fra Danmark

Olmo and The Seagull


Nahija Hama ()  je sirijska nahija u okrugu Hama u pokrajini Hama. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 467.254 stanovnika. Administrativno sjedište je u gradu Hama, koji je ujedno sjedište okruga i pokrajine.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Hama

Hama (nahija)


Skald (staronordijski: "pjesnik") izraz je koji se koristi za pjesnike na dvorovima skandinavskih vladara od vikinškog doba, od 793. do 1066., do srednjega vijeka (5. – 15. stoljeće). Skaldska poezija jedna je od dvaju glavnih oblika staronordijske poezije; drugi oblik čini anonimna Edda.

Najčešći metar u skaldskoj je poeziji dróttkvætt. Pjesme su uglavnom povijesne tematike i pohvalne, a opisuju djela skaldova mecene. Ne može se sa sigurnošću utvrditi jesu li se skaldi služili glazbalima, no neki učenjaci vjeruju da su se tijekom recitiranja koristili harfom ili lirom.

Korpus skaldske poezije sastoji se od 5797 stihova koje je osmislilo 447 skalda, a sačuvani su u 718 rukopisa. Trenutačno korpus uređuje projekt Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages.

Etimologija
Riječ skald vjerojatno je povezana s pragermanskom riječju *skalliz, koja znači "zvuk, glas, povik" (u starovisokonjemačkom riječ "skal" znači "zvuk"). U starovisokonjemačkom postoji riječ skalsang, koja znači "pjesma pohvalnica, psalam", dok riječ skellan znači "odzvanjati". Starovisokonjemački korijen skeltan etimološki je jednak korijenu skald- (*skeldan), a znači "grditi, kriviti, optužiti, uvrijediti". Osoba koja vrijeđa naziva se skelto ili skeltāri. Zapadnogermanska inačica za riječ skald glasi scop. Kao scop, koji je povezan sa suvremenom engleskom riječi scoff ("ismijavati"), riječ skald u engleski je jezik ušla kao scold ("grditi"), što odražava važnost pjesama rugalica u germanskoj poeziji.

Povijest
Začetci skaldske poezije datiraju iz početka 9. stoljeća s Bragijem Boddasonom i njegovom Ragnarsdrápom, koju se smatra jednom od najstarijih preživjelih nordijskih pjesama. Bragi je najraniji skald čiji su stihovi preživjeli.

Nakon njega skaldi poput Egilla Skallagrímssona i Torbjørna Hornklova u desetom su stoljeću postali poznati po pjesmama koje su oblikovali za kraljeve kojima su bili podređeni. U to su vrijeme Islanđani i Skandinavci i dalje bili pogani, zbog čega su njihova djela često aludirala na bogove kao što su Thor i Odin, ali i na proroke i rune. Tadašnja poezija značajna je i po prikazu "herojskoga doba" Vikinga i toga što ju čine "pjesme pohvalnice, oblikovane u spomen na kraljeve i ostale ugledne ljude; često su bile prilično duge."

Skaldi su s vremenom postali glavni izvori za islandsku i nordijsku povijest i kulturu jer su uglavnom oni učili usmenu predaju i prenosili je.
Zbog toga se uloga skalda promijenila i postali su ugledniji. Svakom je kralju i starješini bio potreban skald koji bi zabilježio njegove pothvate i tako osigurao da uspomena na njega živi i dalje, a skaldi su tako postali i glavni povjesničari svojeg društva. Autori pisanih artefakata iz toga vremena upravo su skladi jer su prvi bilježili događaje na papiru. Neki su skaldi postali bilježnici koji su zapisivali zakone i događaje vezane uz vladu, neki od njih čak su izabrani u Althing, dok su ostali radili u suradnji s crkvama kako bi zabilježili živote i čudesa svetaca i tako prenosili ideale kršćanstva. U vrijeme kad se vikinška kultura počela priklanjati kršćanstvu, skaldi su postali glavni zastupnici kulture.

Nakon nekog vremena skaldskom zanimanju prijetilo je izumiranje, no Snorri Sturluson skupio je njihova djela u Proznu Eddu kako bi sačuvao njihovu umjetnost. Snorri, rođen na Islandu u 12. stoljeću, igrao je vrlo važnu ulogu u povijesti skaldske poezije. Osim što je bio pjesnik, u jednom dijelu života bio je čelnik Althinga, odnosno rukovodio je islandskom vladom. Njegova je Prozna Edda očuvala tradicije i metode skalda, a danas je i glavni izvor informacija o skaldima. Prozna Edda razlomila je i objasnila kenninge korištene u skaldskoj poeziji, zbog čega su danas razumljivi. Osim što je napisao Proznu Eddu, Snorri je napisao još nekoliko važnih djela, u kojima je prepričavao stare nordijske legende i pothvate kraljeva.

Skaldska poezija

Stih Edda uglavnom je jednostavan s obzirom na sadržaj, stil i metar, a njime se uglavnom iznosi mitološki ili herojski sadržaj. Suprotno tome, skaldski je stih složen i uglavnom posvećen određenim jarlima i kraljevima. Ne zna se kako se skaldska poezija izvodila, no učenjaci su složni u tome da se recitirala, a ne pjevala.

Za razliku od mnogih drugih književnih oblika toga vremena, zasluge za nastanak određene pjesme može se uz određenu količinu sigurnosti pripisati autoru (skaldu). Mnogi su skaldi bili utjecajni ljudi, pa su tako zapisani i njihovi životopisi. Metar je ukrašen, a uglavnom je dróttkvætt ili njegova inačica. Sintaksa je složena, rečenice se uglavnom isprepliću, a u upotrebi su česti kenninzi i heiti.

Skaldska poezija nastala je u inačicama i dijalektima staronordijskog jezika. Stihovi su uglavnom aliterativni, a strofe su gotovo uvijek u dróttkvættima. Dróttkvætt se uglavnom sastoji od oktava, a svaki je par stihova zapravo jedan cijeli stih koji se konvencionalno piše kao dva.

Oblici
Ovo su oblici skaldske poezije:
 Drápa, dugi serijal strofa (uglavnom dróttkvætta) s refrenima (stefima) između njih.
 Flokkr, vísur ili dræplingr, kraći serijal takvih strofa bez refrena.
 Lausavísa, jedna strofa dróttkvætta za koju se smatra da je improvizirana za određenu prigodu koju spominje.
Skaldi su također oblikovali pjesme rugalice (níðvísur), a vrlo rijetko i erotske pjesme (mansöngr).

Kenninzi
Stihovi skalda sastoje se od mnogo kenninga, okamenjenih metafora prisutnih u većem dijelu tadašnje sjevernoeuropske poezije. Kenninzi su stilska sredstva kojima se potkrijepljuje uobičajena slika radi oblikovanja aliteracijskog polustiha u dróttkvættu, no zbog iznimno strožih pravila skaldskoga stiha ta su sredstva umnogostručena kako bi prikazali skaldovu vještinu i sposobnost igranja riječima. Slike su zbog toga djelomično hermetične, barem onima koji ne prepoznaju aluzije koje ih čine.

Skaldske pjesme
Veći dio skaldskog pjesništva čine pjesme posvećene određenim kraljevima koje su oblikvali njihovi dvorski pjesnici. Uglavnom su povijesne tematike – spominju bitke i ostale pothvate iz kraljeva života.
 Glymdrápa ‒ djela Haralda Lijepokosog.
 Vellekla ‒ djela Haakon Sigurdsson.
 Bandadrápa ‒ djela Eiríkra Hákonarsona koja je napisao Eyjólfr dáðaskáld
 Knútsdrápa ‒ djela Knuta Velikog.

Nekoliko preživjelih skaldskih pjesama mitološke je tematike.
 Þórsdrápa ‒drápa posvećena bogu Thoru koja govori o jednoj od njegovih bitaka s divovima.
 Haustlöng ‒ govori o dvjema mitološkim pričama naslikanima na štitu koji je dobio pjesnik.
 Ragnarsdrápa ‒ govori o četirima mitološkim pričama naslikanima na štitu koji je dobio pjesnik.
 Húsdrápa ‒ govori o mitološkim scenama prikazanima na kuhinjskim radnim pločama.
 Ynglingatal ‒ opisuje podrijetlo norveških kraljeva i povijest Ynglinga. Sačuvana je u Heimskringli.

Dvije pjesme govore o kraljevoj smrti i njegovom primanju u Valhali.
 Hákonarmál ‒ smrt kralja Haakona Dobrog i njegovo primanje u Valhalu.
 Eiríksmál ‒ smrt kralja Eiríkra i njegovo primanje u Valhalu.

Neke su pjesme nastale povodom određenih događaja, poput pjesama Egilla Skallagrímssona
 Sonatorrek ‒ tužaljka o smrti Egillovih sinova.
 Höfuðlausn ‒ pohvala upućena Eriku Krvavoj Sjekiri, koji je spasio autora pjesme.
 Arinbjarnarkviða ‒ pohvala upućena pjesnikovu prijatelju Arinbjörnu.

Značajni skaldi
Zna se za više od 300 skalda koji su živjeli između 800. i 1200. godine. Mnogi se spominju u Skáldatalu, no nisu svi od njih poznati na temelju postojećih materijala. Među značajnijima su:
 Bragi Boddason "Stari" (rano 9. stoljeće), autor Ragnarsdrápe
 Þorbjörn Hornklofi (9. stoljeće), dvorski pjesnik kralja Haralda Lijepokosog
 Þjóðólfr of Hvinir (oko 900.), autor Haustlönga i Ynglingatala
 Eyvindr skáldaspillir (10. stoljeće), ili Eyvindr Plagijator, autor Hákonarmála i Háleygjatala
 Egill Skallagrímsson (10. stoljeće), autor Sonatorreka, Höfuðlausna i Arinbjarnarkviðe
 Kormákr Ögmundarson (sredina 10. stoljeća), glavni lik u Sagi o Kormáku
 Eilífr Goðrúnarson (kraj 10. stoljeća), autor ÞórsdrápE
 Þórvaldr Hjaltason (kraj 10. stoljeća), pjesnik kralja Erika Pobjedničkog
 Hallfreðr vandræðaskáld (kraj 10. stoljeća), dvorski pjesnik Olafa Tryggvasona
 Einarr Helgason "Skálaglamm" (kraj 10. stoljeća), "od sjajnih novčića" ‒ autor Vellekle
 Úlfr Uggason (kraj 10. stoljeća), autor Húsdrápe
 Tindr Hallkelsson (oko 1000.), jedan od dvorskih pjesnika Haakona Sigurdssona
 Gunnlaugr Ormstunga (10./11. stoljeće), nadimka Ormstunga, "Crvov Jezik", zbog sklonosti prema satiri i pogrdnom jeziku
 Sigvatr Þórðarson (početak 11. stoljeća), dvorski pjesnik kralja Olafa II. od Norveške
 Þórarinn loftunga (početak 11. stoljeća), dvorski pjesnik Sveinna Knútssona
 Óttarr svarti (početak 11. stoljeća), skald na dvoru kralja Olofa Skötkonunga i Olafa II.
 Arnórr jarlaskáld (sredina 11. stoljeća), nazvan Jarlaskald – "Skald Jerlova"
 Einarr Skúlason (12. stoljeće), autor Geislija
 Þórir Jökull Steinfinnsson (13. stoljeće), islandski pjesnik

Izvori

Bibliografija
K. E. Gade (ed.) Poetry from the Kings' Sagas 2 from c. 1035 to c. 1300 (Brepols, 2009.)
Margaret Clunies Ross (2007.) Eddic, Skaldic, and Beyond: Poetic Variety in Medieval Iceland and Norway (Fordham University Press, 2014.)

Vanjske poveznice
 Dróttkvæði, skjaldkvæði og rímur na mrežnom mjestu heimskringla.no.
 Finnur Jónsson, ed. Den norsk-islandske skjaldedigtning, na mrežnoj stranici heimskringla.no.
 Finnur Jónsson, ed. Den norsk-islandske skjaldedigtning. 4 toma. Copenhagen: Villadsen og Christensen, 1912. – 1915.
 Sveinbjörn Egilsson i Finnur Jónsson, eds. Lexicon poeticum antiquæ linguæ septentriolanis: ordbog over det norsk-islandske skjaldesprog. 2. izdanje. Copenhagen: Det kongelige nordiske oldskriftselskab, 1913. – 1916. Sačuvano u djelomičnom obliku u bazi podataka Jörmungrund
 Corpus poeticum boreale. V. II. Dvorsko pjesništvo G. Vigfússona i F. Y. Powella, 1883. Internet Archive: Skaldske pjesme s prijevodom na engleski jezik.

Nordijska mitologija
Pjesništvo
Vikinzi

Skald


හොරගොල්ල ප්‍රදේශයේ පිහිටි බණ්ඩාරනායක පවුලට අයත් හොරගොල්ල වත්‍ත මැද 1800 සියවසෙ මුල ඉදිකළ ගොඩනැගිල්ල හොරගොල්ල වලව්ව ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය.

හොරගොල්ල වලව්ව


المجلس الأكبر هو الاسم الذي كان يطلق على إحدى مؤسسات السلطة المركزية في البلاد التونسية ، وقد بعث المجلس الأكبر قبل الاحتلال ولكنه لم يستمر طويلا ثم وقع بعث مؤسسة بنفس الاسم بعد أربعين سنة من انتصاب الحماية الفرنسية في تونس.

المجلس الأكبر قبل الاحتلال
بعثت هذه المؤسسة في عهد محمد الصادق باي في فترة اتسمت بإقرار العديد من الإصلاحات ومن بينها إعلان عهد الأمان (1857) وبعث جريدة الرائد التونسي (1860) وإقرار الدستور (1861)... وقد نص هذا الدستور على بعث المجلس الأكبر.
 تركيبته : طبقا للفصل 44 من الدستور يتكون هذا المجلس من ستين عضوا 20 منهم يختارون من بين كبار الموظفين وسامي الضباط بالدولة و40 من بين أعيان البلاد وهم لا يتقاضون مقابلا، والجميع يعيّنهم الباي، كما يعين رئيس المجلس وكاهيته بمقتضى أحكام الفصل 57 من الدستور. ومن أعضائه: أحمد بن أبي الضياف وجوزيف راف...
 مهامه : ضبطتها فصول الباب السابع من الدستور «في أصل خدمة المجلس الأكبر» وأهم هذه الوظائف وضع القوانين وتنقيحها وشرحها وتأويلها والموافقة على الأداءات ومراقبة الوزراء ودرس مشروع الميزانية. وتبرز هذه الوظائف مدى شمولية اختصاصات المجلس الأكبر التي كانت في الوقت نفسه تشريعية ومالية وقضائية وإدارية، بما يؤكد أهمية دور هذه المؤسسة .
 إلا أن العمل بهذه المؤسسة لم يستمر طويلا ووقع التخلي عنها غداة ثورة علي بن غذاهم عام 1864.

المجلس الأكبر في عهد الحماية
تأسس المجلس الأكبر طبقا للأمر العلي المؤرخ في 13 جويلية/تموز 1922 ، وقد جاء ليعوض مؤسسة سابقة له تسمى الندوة الاستشارية (Conférence consultative). وقد استمر وجوده إلى الاستقلال عام 1956.
 تركيبته : يتركب المجلس الأكبر من قسمين تونسي وفرنسي:
 القسم التونسي :عدد أعضائه 41 يقع اختيارهم من بين ممثلي مجالس الجهات والأعمال والغرف الاقتصادية ؛ 37 من المسلمين و4 من اليهود. وفي سنة 1945 أصبح القسمان التونسي والفرنسي متساويين من حيث عدد الأعضاء ب53 عضوا. ويرأس القسم التونسي ممثل عن الإقامة العامة.
 القسم الفرنسي عدد أعضائه 56 في البداية ويقع انتخابهم مباشرة من قبل الجالية الفرنسية في البلاد التونسية. ويرأس هذا القسم المقيم العام الفرنسي.
 مهامه : هي مهام مالية وتشريعية إلى حد.
 مالية: وأساسا مناقشة الميزانية وهي المهمة الرئيسية للمجلس الأكبر . ومع ذلك فلم تكن له سلطات واسعة وإنما يكتفي بإبداء رأيه فحسب ودوره بالتالي استشاري.
 تشريعية: بدون أن تكون المبادرة من قبله، ثم أنه يقتصر على ما يتعلق بالجوانب المالية والاقتصادية والاجتماعية. ورأيه غير ملزم إذ قد لا يؤخذ بعين الاعتبار.
 اشتغاله : كانت مداولات المجلس الأكبر تتم في إطار كل قسم على حدة. وفي صورة الخلاف بين القسمين، يعرض الأمر على هيئة تحكيمية تتركب من 10 أو 14 عضوا مناصفة بين الفرنسيين والتونسيين ويرأسها المقيم العام ومن أعضائها الوزير الأكبر...

مراجع
 تطور هياكل الإدارة المركزية التونسية (1860-1956)، منشورات الأرشيف الوطني، تونس 2005.
 الدقي (نور الدين)، كريم (عبد المجيد)، جلاب (الهادي)، تنظيم الحكم بتونس في عهد الحماية الفرنسـية 1881-1856)، منشورات المعهد الأعلى للتوثيق تونس 1998.
 Victor Silvera, L'organisation politique et administrative de la Tunisie, cours à l'Ecole Tunisienne d'Administration, 3 fascicules, s.d.

تاريخ تونس
مجالس تشريعية تونسية

المجلس الأكبر


Le raïon de Tchernihiv  () est une subdivision administrative de l'oblast de Tchernihiv, dans l'Ouest de l'Ukraine. Son centre administratif est la ville de Tchernihiv.

Depuis le 18 juillet 2020, de par la réforme administrative de l'Ukraine, le raion de Chernihiv englobe les anciens  raions : Horodnia, Kozelets, Kulykivka et Ripky.

En images

Notes et références

Articles connexes
 Subdivisions de l'Ukraine ;
 Raïons d'Ukraine.

Tchernihiv
Division administrative fondée en 2020

Raïon de Tchernihiv


පරිශීලකයා පරිගණකය හෝ ජාලය සේවා භාවිතා කරන කෙනෙකි. පරිශීලකයන් සාමාන්‍යයෙන් එය සම්පූර්ණයෙන්ම තේරුම් ගැනීමට අවශ්‍ය තාක්ෂණික දැනුම නොමැතිව පද්ධතිය හෝ මෘදුකාංග නිෂ්පාදන  භාවිතා කරයි.බලය භාවිතා කරන්නන් වැඩසටහන් වල දියුණු ලක්ෂණ භාවිතා කලත් , ඔවුන්ට පරිගණක වැඩසටහන්කරණය සහ පද්ධති පරිපාලනය කල නොහැක.

බොහොවිට පරිශීලකයා සතුව පරිශීලක ගිණුමක් ඇති අතර එය පද්දතිය මගින් හදුනා ගන්නේ පරිශීලක නාමය (හෝ පරිශීලක නාමය ) මගිනි. පරිශීලක නාමය සදහා යොදාගන්නා අනෙකුත් පද වන්නේ පිවිසුම් නාමය, තිර නාමය,කෙටි නාමය, මේවා  ව්‍යුත්පන්න වන්නේ කාලින පුරවැසි ගුවන්විදුලි කලාපයෙනි.

සමහර මෘදුකාංග නිෂ්පාදන අනෙකුත් පද්දතිය වලට සේවා සපයන අතර ඒවාට ඍජු අවසන් පරිශීලකයෙකු I think this 1 WA TX to to ha 6 5නොමැත.

අවසන් පරිශීලක
අවසන් පරිශීලකයන් මෘදුකාංග නිෂ්පාදනයක අවසාන මානව පරිශීලකයන් (මෙහෙයුම් සංකේතක ලෙස හදුන්වයි) වේ. මෙම පදය, පද්දතියේ වර්ධකයින්ගෙන් මෘදුකාංග භාවිතා කරන්නන් හා පරිශීලකයන් සදහා මෘදුකාංග වැඩිදියුණු කරන්නන් වියුක්ත කිරීමට හා වෙනස හදුනා ගැනීමට භාවිතා කරයි. පරිශීලක-කේන්ද්‍රික නිර්මාණ වල, මෙය මෘදුකාංග ක්‍රියාකරුවන්ගෙන් සේවදයකයන් සහ පාර්ශවකරුවන් වෙන් කරන අතර සේවාදායකයන් එහි සංවර්ධන කටයුතු සදහා ගෙවන අතර, පාර්ශවකරුවන් සමහරවිට මෘදුකාංග සෘජුවම භාවිත නොකලත් එහි අවශ්‍යතා ස්ථාපිත කිරීමට උපකාර කරයි.  මෙම වියුක්තීකරණය පරිශීලක අතුරු මුහුණත නිර්මාණය කිරීමට මුලික වශයෙන් උපකාරී වන අතර, බොහෝ පරිශීලකයන් පොදුවේ බලාපොරොත්තු වන ලක්ෂණ උපකුලකය කෙරෙහි අවදානය යොමු කරයි.

පරිශීලක-කේන්ද්‍රික නිර්මාණ වල, විවිධ පරිශීලකයන් නිරුපනය කිරීමට පුද්ගලිකතාවයන් නිර්මාණය කරයි. සමහර අවස්ථා වලදී කුමන වර්ගයෙ පරිශීලක අතුරු මුහුණත් සුවපහසුද?(පෙර අත්දැකිම් හෝ ආවේණික සරල බව මගින්) සහ විශේෂිත ක්ෂේත්‍ර හෝ විෂයයන් සදහා ඇති  කාර්මික ප්‍රවිනතාව හා දැනුම ප්‍රමාණය කුමක්ද යන්න සැම පුද්ගලතවකම නිරුපනය කරයි.  අවසන් පරිශීලකයන්ගෙන් අවම තාක්ෂණික දැනුමක් හා පෙර පුහුණුවක් බලාපොරොත්තු වීම පොදු ක්‍රියාවක් වන්නේ බාධක කීපයක් අවසන් පරිශීලක වර්ගය මත පදනම් වූ විටයි විශේෂයෙන් පොදු භාවිතය සදහා වැඩසටහන් නිර්මාණය කරන විටයි. මෙම සම්බන්දයට අනුව, ප්‍රයෝජනවත් බව නිසා චිත්රක පරිශීලක අතුරුමුහුණත් සාමාන්යෙන් විධාන-රේකා අතුරුමුහුණත් ලෙස යොදා ගනී.

අවසන් පරිශීලක සංවර්ධනයේදී පරිශීලකයන් හා සංවර්ධකයින් අතර ඇති වෙනස අවම කරයි. මෙය සැලසුම්කරණ භාෂාව ගැන සැලකිය යුතු දැනුමක් නැති වෘත්තීය නොවන සංවර්ධකයන්ට ස්වයංක්‍රීය හැසිරීම සහ සංකීර්ණ දත්ත වස්තුන් නිර්මාණය කිරීමට අවශ්‍ය ක්‍රියාකාරකම් සහ ශිල්ප ක්‍රම  නම් කරයි.

පද්දති වල ක්‍රියාකරන්නා වෙනත් පද්දතියක් හෝ සෘජු අවසන් පරිශීලකයන් නොමැති මෘදුකාංග නියෝජිතයෙක් වේ.

පරිශීලක ගිණුම
පරිශීලකයාගේ ගිණුම පරිශීලකයා සත්‍ය බවට පද්දතියට සහතික කිරීමට ඉඩදෙන අතර  සපයන ලද සම්පත් පරිශීලනයට සහ පද්දතියට සම්බන්ධ වීමට බලය ලබා දේ;එසේවෙතත්, සත්‍ය බවට සහතික කිරීම බලය ලබා දීම ලෙස අදහස් නොකරයි. ගිණුමට පිවිසීමට ගිණුම්කරණය, ආරක්ෂාව, පිවිසීම සහ සම්පත් කළමනාකරණය යන අරමුණු සදහා මුරපදය හෝ අනෙකුත් සාක්ෂි පද සහිතව තම විසින්ම සත්‍ය බවට සහතික කිරීම අවශ්‍ය වේ.

පරිශීලකයා පිවිසී තිබෙන විට, මෙහෙයුම් පද්දතිය මගින් ඔවුන් හදුනා ගැනීමට පරිශීලක නාමයට  වඩා පුර්ණ සංක්‍යාවක් වැනි හදුන්වනයක් යොදා ගන්නා ක්‍රියාවලිය අනන්‍යතා සහසම්බන්ධය නම් වේ. යුනික්ස් පද්දති වල, පරිශීලක නාමය පරිශීලක හදුන්වනය සමග සහසම්බන්ධ වේ.

පරිගණක පද්ධති එය සතු පරිශීලක වර්ගය මත පදනම් වී වර්ග දෙකෙන් එකක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වේ:
 තනි-පරිශීලක පද්ධති සතුව පරිශීලක ගිණුම් කිහිපයක් සංකල්පයක් නැත.
 බහු-පරිශීලක පද්ධති වැනි සංකල්පයක් ඇති අතර පද්දතිය භාවිතා කිරීමට පෙර තමන් හදුනා ගැනීමට පරිශීලකයන් අවශ්‍ය වේ.
බහු-පරිශීලක පද්දතියක් සතු සෑම පරිශීලක ගිනුමකටම මුල් නමාවලියක් ඇති අතර, එහි පරිශීලකයාගේ ක්‍රියාකාරකම් වලට අදාල ගොනු ගබඩා කෙරේ,ඒවා අනෙකුත් පරිශීලකයන්ගේ ප්‍රවේශ වීමෙන්  ආරක්ෂා කරයි.(පද්දති කළමනාකරුවන්ගෙන් ප්‍රවේශ විය හැක). පරිශීලක ගිණුම් වල සාමාන්‍යයෙන් පොදු පරිශීලක පැතිකඩ අඩංගු වන අතර, එහි ගිණුමේ අයිතිකරු ලබා දෙන මුලික තොරතුරු අඩංගු වේ. මුල් නමාවලියෙ(සහ පද්දතියේ අනිකුත් නාමාවලි වල) ගබඩා කර ඇති ගොනු සතුව ගොනු පද්ධති අවසර ඇති අතර ඒවා මෙහෙයුම් පද්දති මගින් පරික්ෂා කරන්නේ කුමන පරිශීලකට ගොනු කියවීමට හෝ ක්‍රියාත්මක කිරීමට අවසර දෙන්නේද හෝ නව ගොනුවක් නාමාවලිය තුල ගබඩා කිරීමට අවසර දෙන්නේද යන්න තීරණය කිරීමටයි.

බොහෝ පරිශීලක ගිණුම් තනි පුද්ගලයෙකු විසින් භාවිතා කරන බව පද්ධතිය බලාපොරොත්තු වන අතර , බොහෝ පද්ධති සතුව ඇති විශේෂ ගිණුම ඕනෑම කෙනෙකුට පද්ධතිය භාවිතා කිරීමට ඉඩ දෙන බවට අදහස් කෙරේ,  උදාහරණ ලෙස නිර්නාමික දත්ත හුවමාරු ප්රොටෝකෝල සදහා පරිශීලක නාමය ''නිර්නමික'' සහ ආගන්තුක ගිණුම් සදහා පරිශීලක නාමය ''ආගන්තුක'' වේ.

පරිශීලක නාමය
විවිධ පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධති සහ භාවිතයන් පරිශීලක නාම ආකෘති සදහා විවිධ නියමයන් අපේක්ෂා/ බල කෙරේ.

මයික්රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් පරිසරය තුළ, උදාහරණයක් ලෙස, ඇති විය හැකි භාවිතයන්:
පරිශීලක ප්‍රධාන නාම ආකෘතිය-උදාහරණයක් ලෙස  email@example.com පහල - පෙළ පුරන්න නාම ආකෘතිය- උදාහරණයක් ලෙස: DOMAIN\accountName

සමහර මාර්ගගත ප්‍රජා ගිණුම් හිමියන් සදහා පරිශීලක නාම ලෙස කෙටි නාම භාවිතා කරයි. සමහර අවස්ථා වලදී, පරිශීලකයා ඔවුන්ගේ සැබෑ නාමයට වඩා පරිශීලක නාමයෙන් දැනගත හැක,  උදහාරණයක් ලෙස CmdrTaco(රොබ් මැල්ඩා), ස්ලෑෂ්ඩොට් වෙබ් අඩවියේ නිර්මාතෘ.

පාරිභාෂික ශබ්ද මාලාව
සමහර වෘත්තීමය වශයෙන් පරිහරණය කරන්නන් ''පරිශීලක '' යන පදයට ඇති අකමැත්ත ප්‍රකාශ කර ඇති අතර, එය වෙනස් විය යුතු බවට යෝජනා කර ඇත.  ඩොන් නොර්මන් ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ "පරිශීලක යනු අපි භාවිතා කරන අප්‍රසන්න වචනයකි. මම 'පරිශීලක' යන වචනය ඉවත් කිරීමට කැමති. මම එයට 'ජනතාව' ලෙස කතා කිරීමට කැමති.

පරිශීලන

පරිශීලක(පරිගනක)


Paracrocodylomorpha es un clado de arcosaurios crurotarsos que incluye a los crocodilomorfos y varias formas cercanamente relacionadas del Triásico. Instaurado en 1993, el clado usualmente contiene a taxones de crurotarsos tempranos como los Poposauridae y a Gracilisuchus. Estos grupos son considerados taxones hermanos del clado Bathyotica, que incluye a Crocodylomorpha y a Erpetosuchus. Mientras que Erpetosuchus es ampliamente aceptado como un pariente cercano de los crocodilomorfos, la relación de los taxones más basales como Poposauridae no es clara.

Descripción
Paracrocodylomorpha es diagnosticado por varias características únicas, o sinapomorfias. Un anillo óseo rodeaba una proyección en el calcáneo, un hueso del tobillo. Un borde en el calcáneo también estaba presente en los Paracrocodylomorpha y corría a través de la longitud entera en uno de sus lados. Un foramen, o agujero, en la base del cráneo entre los huesos basioccipital y basisfenoide actúa como una abertura para una cavidad en el neurocráneo.

Filogenia
Paracrocodylomorpha fue nombrado por el paleontólogo J. Michael Parrish en 1993. Parrish definió a Paracrocodylomorpha como el último ancestro común de Poposauridae y Crocodylomorpha y todos sus descendientes. Este clado fue anidado dentro de Rauisuchia, un grupo de crurotarsos que alguna vez incluyó a formas extintas del Triásico pero ahora es generalmente considerado como parafilético. Rauisuchia tradicionalmente incluía a las familias Rauisuchidae y Poposauridae excluyendo a Crocodylomorpha, pero Parrish encontró que Poposauridae estaba más cercanamente relacionado con Crocodylomorpha que a Rauisuchidae. Esta cercana relación fue reconocida desde la década de 1980. El género Gracilisuchus fue también recuperado como un pariente próximo de los crocodilomorfos y los poposáuridos pero no fue situado dentro de Paracrocodylomorpha. A continuación un cladograma mostrando las relaciones filogenéticas del estudio de Parrish de 1993:

La validez de Paracrocodylomorpha no ha sido ampliamente aceptada. Por ejemplo, un estudio filogenético de 2007 encontró que las familias de rauisuquios Rauisuchidae y Prestosuchidae estaban más cercanamente relacionadas con Crocodylomorpha que a Poposauridae. Los autores formaron el grupo Paracrocodyliformes para el clado que incluye a Rauisuchidae, Prestosuchidae y Crocodylomorpha.

Referencias

Archosauria

Paracrocodyliformes