Gabi ist eine Landgemeinde im Departement Madarounfa in Niger.

Geographie
Gabi liegt in der Großlandschaft Sudan und grenzt im Süden an den Nachbarstaat Nigeria. Die Nachbargemeinden in Niger sind Safo im Nordwesten und Madarounfa im Nordosten. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 89 Dörfer, 10 Weiler und 29 Lager. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Gabi.

Mit dem Goulbi de Gabi und dem Goulbi de Madarounfa durchschneiden zwei trockene Täler das Gemeindegebiet in Nord-Süd-Richtung. Die Niederschlagsmessstation im Hauptort wurde 1981 in Betrieb genommen. Die durchschnittliche jährliche Niederschlagsmenge in Gabi beträgt 601 Millimeter, die Anzahl der Regentage im Jahr durchschnittlich 39 (Messzeitraum 1995–2006). Die Forêt classée de Gabi Nord mit 560 Hektar und die Forêt classée de Gabi Sud mit 400 Hektar sind zwei unter Naturschutz stehende Waldgebiete im Gemeindegebiet von Gabi. Die Unterschutzstellung erfolgte 1950. Von 1972 bis 2005 ging der Anteil der mehr oder weniger bewaldeten Strauchsavanne im Gemeindegebiet um 20 % zurück, während die landwirtschaftlich genutzte Fläche um 9 % wuchs.

Geschichte
Gabi wurde im 19. Jahrhundert von Bewohnern der Stadt Maradi gegründet. Einer der ersten Zollposten zwischen dem damals französischen Niger und dem damals britischen Nigeria wurde 1914 im Auftrag des Generalgouverneurs William Ponty im zu Gabi gehörenden Dorf Tchida Fawa eingerichtet. Die französische Kolonialverwaltung erhob Gabi 1944 zum Kanton. Im Jahr 2002 ging im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem Kanton Gabi die Landgemeinde Gabi hervor.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 83.203 Einwohner, die in 11.006 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 56.547 in 8494 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 3616 Einwohner in 461 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 2629 in 395 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 1789 in 274 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Katsinawa, Azna und Fulbe. Die Bevölkerung ist überwiegend hausasprachig.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 21 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 8 CPR-Inganci, 7 RANAA, 3 MPN-Kiishin Kassa, 1 ANDP-Zaman Lahiya, 1 MNSD-Nassara und 1 RDR-Tchanji.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 77 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Täler in Gabi zählen zu den Regionen mit der besten Bodenfruchtbarkeit in Niger. Neben der Landwirtschaft ist der grenzüberschreitende informelle Handel mit Nigeria eine wichtige Einkommensquelle für die Bevölkerung. In den Dörfern Gabi, Chirgué und Dan Taro werden Wochenmärkte abgehalten.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Maraka, Rourouka Kada und Tchida Fawa vorhanden. Der CEG Gabi ist eine allgemeinbildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Gabi (CFM Gabi) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Persönlichkeiten
 Idrissa Laouali (* 1979), Fußballspieler

Literatur

Einzelnachweise

Ort in Niger
Maradi (Region)
Ort in Afrika

Gabi (Niger)


Bromelija (lat. Bromelia), rod vazdazelenih trajnica iz porodice tamjanikovki (Bromeliaceae) raširen u tropskim predjelima Srednje i Južne Amerike. Blizu sedamdeset priznatih vrsta

Vrste

 Bromelia agavifolia Brongn. ex Houllet
 Bromelia alsodes H.St.John
 Bromelia alta L.B.Sm.
 Bromelia amplifolia Leme & W.Till
 Bromelia antiacantha Bertol.
 Bromelia araujoi P.J.Braun, Esteves & Scharf
 Bromelia arenaria Ule
 Bromelia arubaiensis Ibisch & R.Vásquez
 Bromelia auriculata L.B.Sm.
 Bromelia balansae Mez
 Bromelia binotii É.Morren ex Mez
 Bromelia braunii Leme & Esteves
 Bromelia charlesii P.J.Braun, Esteves & Scharf
 Bromelia chrysantha Jacq.
 Bromelia dilatata Esteves, Hofacker & Scharf
 Bromelia eitenorum L.B.Sm.
 Bromelia epiphytica L.B.Sm.
 Bromelia estevesii Leme
 Bromelia exigua Mez
 Bromelia ferox Esteves, Hofacker & Scharf
 Bromelia flemingii I.Ramírez & Carnevali
 Bromelia fosteriana L.B.Sm.
 Bromelia fragilis L.B.Sm.
 Bromelia glaziovii Mez
 Bromelia goeldiana L.B.Sm.
 Bromelia goyazensis Mez
 Bromelia gracilisepala R.F.Monteiro & Forzza
 Bromelia grandiflora Mez
 Bromelia granvillei L.B.Sm. & Gouda
 Bromelia gurkeniana E.Pereira & Moutinho
 Bromelia hemisphaerica Lam.
 Bromelia hieronymi Mez
 Bromelia horstii Rauh
 Bromelia humilis Jacq.
 Bromelia ignaciana R.Vásquez & Ibisch
 Bromelia interior L.B.Sm.
 Bromelia irwinii L.B.Sm.
 Bromelia karatas L.
 Bromelia laciniosa Mart. ex Schult. & Schult.f.
 Bromelia lagopus Mez
 Bromelia legrellae (É.Morren) Mez
 Bromelia lindevaldae Leme & Esteves
 Bromelia macedoi L.B.Sm.
 Bromelia magnifica Esteves & Gouda
 Bromelia michaelii Esteves, Hofacker & Scharf
 Bromelia minima Leme & Esteves
 Bromelia morreniana (Regel) Mez
 Bromelia neotenuifolia I.M.Turner
 Bromelia nidus-puellae (André) André ex Mez
 Bromelia oliveirae L.B.Sm.
 Bromelia palmeri Mez
 Bromelia pinguin L.
 Bromelia poeppigii Mez
 Bromelia redoutei (Baker) L.B.Sm.
 Bromelia regnellii Mez
 Bromelia reversacantha Mez
 Bromelia richardii Esteves, Hofacker & Scharf
 Bromelia rondoniana L.B.Sm.
 Bromelia rosea Esteves, Hofacker & Scharf
 Bromelia scarlatina (Linden) É.Morren ex C.Morren
 Bromelia serra Griseb.
 Bromelia superba Mez
 Bromelia superficialis P.J.Braun & Esteves
 Bromelia sylvicola S.Moore
 Bromelia tarapotina Ule
 Bromelia tocantinense Esteves & Gouda
 Bromelia trianae Mez
 Bromelia tubulosa L.B.Sm.
 Bromelia unaensis Leme & Scharf
 Bromelia villosa Mez

Vanjske poveznice

Izvori

Bromelioideae

Bromelija


Ali Kurtuluş Gültiken (d. 27 Haziran 1965, İstanbul), Forvet mevkiinde görev yapmış Türk eski millî futbolcudur. 1999 yılından itibaren teknik direktörlük kariyeri başlamıştır. 2009 yılının ikinci yarısında, Göztepe'de futbol direktörlüğü görevine getirilmiştir. Ayrıca 2010-2011 sezonunda Göztepe'yi, TFF 2. Lig'den 1. Lig'e çıkartan ekibin başında yer almıştır.

Kulüp kariyeri
Gültiken, Beşiktaş'ın unutulmaz forvet oyuncularındandır. Metin Tekin ve Feyyaz Uçar'la birlikte oluşturdukları ileri üçlü (Metin-Ali-Feyyaz) pek çok başarı kazanmış ve isimlerine özel tezahüratlar yapılmıştır.

Bakırköy Yücespor
Futbola Bakırköy Yücespor Kulübü'nde başladı.

Beşiktaş
Bakırköy Yücespor'san Beşiktaş Genç Takımı'na geldi. 1984-1985 sezonunda A takıma yükseldi. İlk yıllarında sağ bek mevkiinde oynadı. Ancak daha sonra İngiliz teknik direktör Gordon Milne çalışkanlığına da güvenerek onu forvet mevkiine çekti.

Beşiktaş'ta oynadığı 262 lig maçında 91 gol kaydetti. 1987-1988'de 38 maçta 30 golle en yüksek performansını gösterirken, gol krallığında Tanju Çolak'ın arkasında ikinci sırayı aldı. Avrupa gol krallığında da altıncı sırayı aldı.

Beşiktaş'ın yenilgisiz şampiyonluğu kazandığı 1991-1992 sezonununda oynanan en kritik maç olan 9 Mayıs 1992 günü BJK İnönü Stadyumu'ndaki Galatasaray maçında takımı adına bir gol attıktan sonra çok ağır bir sakatlık geçirdi ve futboldan uzun süre uzak kaldı. Bu sakatlığın etkisinden tam olarak kurtulamayan futbolcu, bir süre daha futbol oynasa da, eski formunu yakalayamadı ve 1995'te 30 yaşında Beşiktaş'tan ayrılmak zorunda kaldı ve bir sene sonra Kayserispor formasıyla 31 yaşında futbola erken veda etti.

Beşiktaş'ta 5 Türkiye Ligi Şampiyonluğunun yanı sıra, 3 Türkiye Kupası, 4 Cumhurbaşkanlığı, 1 Başbakanlık ve 5 TSYD Kupası şampiyonlukları yaşadı. 38 kez Türkiye millî futbol takımı formasını giydi.

Kayserispor
1995 yılında transfer olarak son sezonunda Kayserispor'da oynadı. Beşiktaş'ın İstanbulspor ile oynadığı maçta jübile yaparak aktif futbol yaşantısını tamamladı.

Millî takım kariyeri

15 kez Türkiye U-18, 16 kez Türkiye U-21, 7 kez de Türkiye A Millî olmak üzere 38 kez millî formayı giymiştir.

Teknik direktörlük

Futbolu bıraktıktan sonra bir süre futbolculuk yaşamında ilk adımlarını attığı erkek giyim sektöründe kendi ismiyle firma kurdu. Daha sonra bu işi bırakarak spor yazarlığı ve teknik adamlık yaptı.

Erzurumspor
İlk olarak Erzurumspor'da çalıştı.

Yozgatspor
Erzurumspor ardından Rasim Kara'nın yardımcısı olarak Yozgatspor'da görev aldı. Aralıklarla televizyon programlarında spor yorumculuğu ve gazete yazarlığı yaptı.

Manisaspor
Daha sonra Mustafa Denizli'nin yardımcısı olarak Manisaspor'da görev aldı.

AS FC
Mustafa Denizli'nin İran takımı Pas'a geçmesi ile Ali Gültiken de İran'a gitti.

Futbol menajerliği

Beşiktaş
Ali Gültiken, 2006-2007 sezonunda Beşiktaş menajerliğine getirilmiştir. Sezon sonu bu görevinden istifa etmiştir.

Göztepe
2009-2010 sezonun ortasında Göztepe'de sportif direktörlüğünde getirilmiştir. 2011-2012 Bank Asya Birinci Lig sezonunun ikinci yarısında görevinden ayrılmıştır.

İstatistikleri

Kulüp takım istatistikleri
 ''Tüm maçları ve gollerini içerir. Asistleri arşivlerde yer almadığı içermez.

Başarıları

Kulüp
 Beşiktaş
 Şampiyon Kulüpler Kupası (1) Çeyrek final:  1987
 Süper Lig (5): 1986, 1990, 1991, 1992, 1995
 Türkiye Kupası (3): 1989, 1990, 1991,
 Süper Kupa (4): 1986, 1989, 1992, 1994
 Başbakanlık Kupası (1): 1988
 Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası (7): 1984, 1985, 1988, 1990, 1991, 1993, 1996

Bireysel

 Süper Lig Gol Krallığı İkincisi 1988: (30 gol)
 Avrupa Altın Ayakkabı Gol Krallığı Altıncısı 1988: (30 gol)
 Beşiktaş'ta tüm zamanların bir sezonda Süper Lig'de en çok gol atan 2. futbolcusu. (30 gol)
 Türkiye Süper Ligde bir maçta en fazla gol atan takım futbolcusu.
 1989-1990 Beşiktaş (10 Gol),
 Türkiye Süper Lig tarihinde en uzun süre yenilmeyen takım futbolcusu.
 1990-1993 Beşiktaş (48 maç)

Notlar

Dış bağlantılar

 Beşiktaş Resmî Web Sitesi-Unutulmaz Yerli Oyuncularımız Ali Gültiken

1965 doğumlular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Türk teknik direktörler
Beşiktaş JK futbolcuları
Kayserispor futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Mersin Talim Yurdu SK teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Türk futbol yorumcuları

Ali Gültiken


Riffelung steht für:
 Riffelrand bei Münzen
 Geriffelte Gummierung bei Briefmarken
 diagonal gerippte Struktur auf Blechen, siehe Riffelblech

Siehe auch:
 Riefe
 Riefelharnisch
 Riffelbildung
 Riffelhammer
 Rippel

Riffelung


Kosmos 2336, ruski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus (br. 704).
Lansiran je 20. prosinca 1996. godine u 06:43 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 978 km u perigeju i 1013 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 82,94°. Spacetrackov kataloški broj je 24677. COSPARova oznaka je 1996-071-A. Zemlju obilazi u 105,02 minute. Pri lansiranju bio je mase kg.

Bio je dio sustava od šest satelita. Navigacijska informacija izvodila se od Dopplerski pomaknutim prijenosom ultrakratkih valova (otprilike 150 i 400 MHz) satelitskog položaja i orbitnih podataka. Pribavivši ispravke s nekoliko satelita, korisnikova se lokacija mogla izračunati uz pogrešku od 100 metara od stvarnog položaja.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2336


Vahiy kitabı (Grekçe: ᾿Αποκάλυψις Ἰωάννου), Esinleme Kitabı ya da kısaca Vahiy, Yeni Ahit'in sonuncu kitabıdır. Birinci ayette geçen Apokalips (Grekçe: apokálypsis) ifadesi "örtüsünü açmak" ya da "ortaya çıkarmak" anlamına gelir ve genellikle ruhi şeylerin vahyedilmesine veya Tanrı'nın iradesinin ve amaçlarının ifşasına atıfta bulunmak için kullanılır (Luka 2:32; 1. Korintoslular 14:6, 26; 2. Korintoslular 12:1, 7; Galatyalılar 1:12; 2: 2; Efesoslular 1:17). Yeni Ahit'in tek peygamberlik kitabıdır. Kitap, mektup biçiminde yazılmıştır ve bir dizi vizyonları doğru sırayla zirveye kadar anlatır. Bu tüm Kutsal Kitap'ın uygun bir sonudur.

Yazar

Kutsal Kitap'ın tanıklığı

Elçi Yuhanna şu sözlerle kendini yazar olarak tanıtır: "İsa Mesih'ten gelen vahiy. Tanrı bu vahyi ona, yakında gerçekleşmesi kesin olan şeyleri kullarına göstersin diye verdi. O da meleğini göndererek, hizmetkârı Yuhanna'ya bunu simgelerle iletti." (Vahiy 1:1)

Bu giriş sözlerine göre kitabın yazarı Her Şeye Kadir Tanrı'dır. Mesaj, meleği aracılığıyla elçi Yuhanna'ya sunan İsa Mesih tarafından iletildi. Bu nedenle bu kitap Yuhanna'nın vahyi değildir, fakat Yuhanna'ya iletilen bir vahiydi.

Yazar hem İsa'nın kulu olduğu, hem de bu kitabı okuyan ve dinleyen tüm Hristiyanların kardeşi ve onlarla birlikte sıkıntıya ortak olduğu söylüyor. Ayrıca "insanlara Tanrı'yı anlattığından ve İsa'ya şahitlik ettiğinden dolayı" Patmos Adası'na sürgün edildiği belirtiyor (Vahiy 1:9). Hitap ettiği kişiler onu iyice tanıyorlardı. Yazdığı ayrıntılarla da yazar kendini Elçi Yuhanna olarak tanıttı.

Tarihin tanıklığı

Erken dönem Hristiyan tarihçilerinin çoğu Vahiy kitabının yazarı Elçi Yuhanna olduğunu desteklemektedir. İkinci yüzyılın ilk yarısında yazan Papias, kitabın apostolik kökenli olduğuna inanıyordu. İkinci yüzyılda yaşayan Şehit Justin, Yahudi Tryphon ile yaptığı diyalogda şunları yazdı: "Ayrıca, bizimle birlikte olan, Yuhanna denilen ve Mesih'in elçilerine ait olan biri, bir vahiyde kehanet etti."

Irenaeus, İskenderiyeli Klement ve Tertullianus (ikinci yüzyılın sonu ve üçüncü yüzyılın başı) gibi Elçi Yuhanna'nın da kâtip olduğunu açıkça belirtir. Üçüncü yüzyılın seçkin bir Kutsal Kitap bilgini olan Origenes şöyle yazdı: "Nihayet, İsa'nın göğsüne yaslanan Yuhanna bir incil bıraktı ... O, Apokalips'i yazdı." (Yuhanna 13:25)

Dinbilimcilerin görüşleri

Bu görüş, bugünün Avrupa'da yaygın olan tefsirinde artık temsil edilmemektedir. Yuhanna İncili ve onun üç mektuptarıyla yapılan bir karşılaştırmaya dayanarak dilbilimsel, içerik ve biçimsel farklar argüman olarak belirtilmiştir. Vahiy'in yazarı, elçi olarak otoritesini öne sürmez. Yuhanna İncili'nin yazarı onun adını anmaktan kaçınırken Vahiy kitabının yazarı üç defa adından bahseder (Vahiy 1:4, 9; 22:8).

Teologların çoğu, yazarın bir grup peygambere ait olan erken dönem Hristiyan bir peygamber olduğunu kabul eder; onlara göre bu yüzden melek "peygamberler kardeşleri"nden (Vahiy 22:9) söz ediyor. Dil ve düşünce dünyası, Filistin Yahudi Hristiyanlığından bir kökene işaret eder. Metinde kendisi Efes'ten önce Patmos Adası'nda sürgünde yaşadığını anlatmaktadır (Vahiy 1:9). Bu nedenle İngilizce konuşulan dünyada, Vahiy'in yazarı, Patmoslu Yuhanna olarak da adlandırılır.

Dinbilimcilerin görüşlerinin eleştirisi

• Farklı yazı üslubu: Vahiy'in içeriğinin oldukça farklı olduğu düşünülürse üslup farklılığı herhangi bir zorluk yaratmamalıdır. Yuhanna'nın bu görünümlerde gördüğü benzersizdi, daha önce hiç böyle bir şey görmemişti.

• Elçi olarak otoritesi: Yuhanna en son yaşayan elçi idi. İlk okuyucuları tarafından açıkça iyi biliniyordu ve daha fazla tanımlamaya gerek yoktu.

• Yazarın Hristiyan bir peygamber olması varsayımı: "Peygamber kulları" kavramı Vahiy'de iki kez geçer (Vahiy 10:7; 11:18). Bu şekilde adlandırılan kişiler Yuhanna'nın "peygamber kardeşleri"dir (Vahiy 22:9).
Yunanca prophḗtēs terimi, İbranice naví' teriminin karşılığıdır. M.S. 33'te Pentikost'ta, Tanrı'nın Ruhu'nun Yeruşalim'deki öğrencilerin üzerine önceden bildirilmiş olan dökülmesi, onların "peygamberlik etmelerine" neden oldu. Demek ki "Tanrı'nın büyük şeylerini" ilan ettiler ve Tanrı'nın Oğlu'nun bilgisini açıkladılar ve söylenenlerin önemini dinleyicileri için açıkladılar (Elçilerin İşleri 2:11-40). Peygamberlik etmek yalnızca geleceği öngörmeyi içermez. Elçi Pavlus şöyle dedi: "Oysa peygamberlik sözleri söyleyen kişi; konuşmasıyla insanların ruhen güçlenmesini, cesaret ve teselli bulmasını sağlar." (1. Korintoslular 14:3) Pavlus, peygamberliği tüm Hristiyanların araması için uygun ve özellikle arzu edilen bir hedef saydı.

Bu aynı zamanda, şüphesiz insanüstü bir kaynaktan, yani Tanrı tarafından ilham edilmiş olmakla birlikte Hristiyan peygamberliğinin, esas olarak önceden haber vermekle değil, bunun yerine çoğu zaman şimdiki zamanla ilgili şeylerle ilgilendiğini açıkça ortaya koymaktadır.

Elbette özel olarak seçilmiş veya peygamber olarak hizmet etme armağanına sahip bazı kişiler vardı (1. Korintoslular 12:4-11, 27-29). Pavlus peygamberlik etme armağanına sahipti ancak öncelikle bir elçi olarak biliniyor. (Elçilerin İşleri 20:22-25; 27:21-26, 31, 34; 1. Korintoslular 13:2; 14:6). Peygamberler olarak tayin edilen kişiler (Agabus, Yahuda ve Silas), elçilerin yanı sıra Hristiyan cemaati için mükemmel sözcüler idi (1. Korintoslular 12:28; Efesoslular 4:11).

Vahiy 10:7'ye peygamber kullarına bildirdiği "iyi haberin kutsal sırrı" açıldı. İsa kendisi, iyi haberin bu sırrının anlama ayrıcalığı öğrencilerine verildiğini söyledi (Markos 4:11). Duyuru faaliyetine katılan tüm Hristiyanlar melek tarafından geniş anlamda "peygamber kardeşleri" nitelenebildiler. Ayrıca elçi Yuhanna, tanrısal haberler aldığı ve inananlara ilettiği için bir peygamber olarak nitelenebilir. Bunun için Vahiy'in yazarını Hristiyan peygamberlerden oluşan özel bir grup (Vahiy 22:9) içinde aramak Kutsal Kitap'ın ifadeleriyle uyuşmaz.

Tarih ve Yer

Kutsal Kitap'ın ve tarihin tanıklığı

Yazar, Patmos Adası'ndan yazının yazıldığı yer olarak bahseder ve o sırada Tanrı'nın sözünü vaaz ettiği ve İsa Mesih'e tanıklık ettiği için sürgünde olduğunu belirtir (Vahiy 1:1, 9).

En eski kayıtlara göre, Yuhanna Vahiy'i M.S. 96 civarında, Yeruşalim'in yıkılmasından yaklaşık 26 yıl sonra veya İmparator Domitianus'un saltanatının sonuna doğru yazdı. Irenaeus, Vahiy hakkında yazdığı Tüm Sapkınlıklara Karşı Beş Kitap (V, xxx) adlı çalışmasında bunu doğrular: "Çünkü [Apokalips] çok uzun zaman önce de görülmedi, ama neredeyse çağımızda, Domitianus'un saltanatının sonunda görüldü."

Hem Eusebius hem de Hieronymus bu tanıklığa katılıyor. Domitianus, Yeruşalim'i yok eden Roma güçlerine komuta eden Titus'un kardeşiydi. Titus öldüğünde Domitianus Vahiy'in yazılmasından 15 yıl önce imparator oldu. Tanrı olarak kendisine tapınılmayı talep etti ve Dominus et Deus noster ("Rabbimiz ve Tanrımız") unvanını aldı.

İmparatorluk kültü, sahte tanrılara tapan insanları rahatsız etmedi, ancak ilk Hristiyanların katılması imkansızdı; bu konuda kendi inançlarına aykırı hareket etmeyi reddettiler. Domitianus'un saltanatının (M.S. 81-96) sonlarına doğru, Hristiyanlar ciddi şekilde zulme uğradılar. Yuhanna'nın Domitianus tarafından Patmos'a sürgün edildiğine inanılıyor. Domitian M.S. 96'da öldürüldüğünde, yerine daha hoşgörülü bir imparator olan Nerva geçti ve sonunda Yuhanna'yı serbest bıraktı. Yuhanna, yazdığı görünümleri Patmos'a sürgün edildiğinde aldı.

Dinbilimcilerin görüşleri

19. yüzyılın sonlarına kadar Kutsal Kitap biliminde, Apokalips'in ortaya çıkışına ilişkin erken tarihlendirme kullanılmıştır. Bunun için belirleyici faktör –Berger ve Nord'un bugün hâlâ belirttiği gibi– şuydu: "Yeruşalim'in henüz yıkılmaması, [..] MS 70'ten önce ortaya çıkmasını öne sürüyor." 1883'te Friedrich Engels de Vahiy'in yazılışı M.S. 68/69'a tarihlendirdi.
Antik yazarlardan (Suetonius) ve kilise babalarından (özellikle Lyonlu Irenaeus) gelen bilgilere göre şimdi Domitianus'un saltanatı (81–96) Vahiy kitabının yazılış zamanı olarak tercih ediliyor.

 Ulrike Riemer'e (1998) göre "Irenaeus'un MS 95 civarına tarihlendirilmesinden şüphe etmek için makul bir neden yoktur." Yazarların çoğu bu tarihlemeye bağlı kalmaktadır. Riemer, 37 Avrupalı yayınını saymaktadır.
 Ayrıca Traugott Holtz M.S. yaklaşık 95 yılına tarihlemeyi de "büyük ölçüde kabul edilmiş olarak görüyor. ... Bununla birlikte, Vahiy'in mevcut haliyle 1. yüzyılın sonuna tarihlenmesi, kendisi veya başkaları tarafından zaten yaratılmış olan ... metin parçalarının yazardan entegre ettiği varsayımını dışlamaz."
 Eleştirel-yorumsal Açıklama'nın (2008) şu anki baskısının editörü Akira Satake de Irenaeus'un ifadesini kullanıyor ("Domitian'ın saltanatının sonunda") ve "bu tarihin [...] diğer bazı Kilise Babaları tarafından onaylandığını görüyor. (İskenderiyeli Klement, Origenes, Victorinus von Poetovio, Sezariyeli Eusebius, Psödo-Augustinus, Hieronymus)." [Metin pasajlarını gösteren alıntılar].
 Elaine Pagels dikkatli bir şekilde yorum yapıyor: "... zaman büyük olasılıkla MS 68 civarında veya MS 90 ile 96 arasındadır. Bunun için kesin bir kanıt yok, ancak sonraki tarih bana daha makul görünüyor."
Sadece Trajan döneminde (M.S. 98–125) veya hatta Hadrian döneminde (M.S. 132 civarında) yazıldığına dair son varsayım, geç bir tarihleme olarak görülüyor. Satake, esas olarak çağdaş tarih ve imparatorluk kültüne dayanan bu argümanı "ikna edici" bulmuyor.

Kutsal Kitap'ın Kanonu

Vahiy, antik Kilise'de, özellikle Roma İmparatorluğu'nun doğu kesimlerinde çok tartışmalıydı. Ancak Kilise Babalarının çoğu tarafından kanonik olarak kabul edildi. Sadece Athanasius'un 39. Paskalya mektubuyla (M.S. 367) Vahiy, o zamanlar Batı'daki hemen hemen tüm Hristiyanlar tarafından kanonik bir kitap olarak kabul edildi. Çağdaş Doğu Kiliselerinde, Vahiy, ibadette asla okunmayan tek Yeni Ahit kutsal kitabıdır. Süryani Ortodoks Kilisesi, Yuhanna'nın Vahyi'ni hiç tanımıyor ve Kutsal Kitap'larında da basmıyor.

Metin Tarihi

Belki de kanonikliği hakkındaki tartışma nedeniyle Vahiy, Yeni Ahit'in diğer kitaplarından daha az kopyalandı. Korunmuş 320 onsiyal el yazmalarından sadece bir düzine kadarı Vahiy'den metinler ve sadece çok azı metnin tamamını sunuyor.

Kopyalanırken yorumlanması zor olan ifadeler nedeniyle metin aktarımına normalden daha sık müdahaleler yapılmış, buna göre, hayatta kalan metinlerde ayrılıklar var. Yeni Ahit'in diğer bölümlerinin aksine, Kodeks Alexandrinus, Kodeks Sinaiticus'tan önce bile en önemli metin tanığıdır. Kodeks Vaticanus sonunu kaybetmiştir ve bu nedenle Vahiy metni korunmamıştır.

Kanon Dizileri ve El Yazmaları

Kartaca Konsili'nden önce (M.S. 397) hazırlanmış dördüncü yüzyıla ait kanon listelerinden birçoğu Yunanca Kutsal Metinler'in günümüzde kabul edilen dizisiyle tamamen uyuşur. El yazmalarına gelince yazarlar ilk önce papirüs kâğıt olarak kullandılar. Papirüs, aynı adı taşıyan bir su bitkisinden yapılır. Yazıcılar yaklaşık M.S. 4. yüzyıldan itibaren el yazmalarında papirüs yerine genellikle dana, kuzu ya da keçi derisinden yapılan ve daha dayanıklı bir malzeme olan vellum (bir parşömen türü) kullanılmaya başladılar. Bu vellumlardan günümüze dek ulaşan bazıları çok önemli Kutsal Kitap el yazmalarını içerir.

Kanon Dizileri

Vahiy kitabı Kutsal Kitabın erken kanon dizilerinde geçer:

Papirüs El Yazmaları

Vahiy kitabının birçok ayetleri eski Papirüs El Yazmalarında bulunur.

Vellum ve Deri El Yazmaları

Vahiy kitabının tümü bazı meşhur Vellum ve Deri El Yazmalarında bulunur.

Bölümleme
 Bölüm 1: Tanrı'dan gelen fakat İsa Mesih aracılığıyla iletilen bir vahiy (1-3); yedi cemaate selamlar (4-8); Yuhanna ruhun etkisiyle efendi'nin gününde bulunuyor (9-11); gökteki İsa hakkındaki görünüm (12-20).
 Bölüm 2: Yedi cemaatın dördüne haber: Efesos (1-7); İzmir (8-11); Bergama (12-17); Tıyatira (18-29).
 Bölüm 3: Yedi cemaatın üçüne haber: Sardes (1-6); Filadelfya (7-13); Laodikya (14-22).
 Bölüm 4: Tanrı'nın huzuru hakkındaki görünüm (1-11).
 Bölüm 5: Yedi mühürle bir tomar (1-5); Kuzu tomarı alıyor (6-8); Kuzu, mühürleri açmaya layıktır (9-14).
 Bölüm 6: Kuzu yedi mührü açıyor (1-17): beyaz atın binicisi zaferden zafere koşuyor (1, 2); kızıl atın binicisi dünyadan barışı kaldırıyor (3, 4); siyah atın binicisi kıtlık getiriyor (5, 6); soluk renkli atın binicisinin ismi 'ölüm'dür (7, 8); sunağın dibinde olan ölüler (9-11); büyük deprem (12-17).
 Bölüm 7: Dört melek zarar verici rüzgarları tutuyor (1-3); 144.000 mühürleniyor (4-8); beyaz kaftanları giyinmış büyük bir kalabalık (9-17).
 Bölüm 8: Yedinci mühür açılıyor (1-6); ilk dört borazan çalınıyor (7-12); "vay, vay, vay" (13).
 Bölüm 9: Beşinci borazan (1-11); bir 'vay' geçti, iki 'vay' daha gelecek (12); altıncı borazan (13-21).
 Bölüm 10: Elinde küçük bir tomar olan güçlü bir melek (1-7); Yuhanna küçük tomarı yiyor (8-11).
 Bölüm 11: İki şahit (1-13); ikinci 'vay' geçti, üçüncüsü geliyor (14); yedinci borazan (15-19): Krallık yetkisi Efendiye ve Mesihine aittir (15), yeri mahvedenler yok edilecek (18).
 Bölüm 12: Kadın, çocuk ve ejder (1-6); Mikael ejdere karşı savaşıyor (7-12): ejder yere atılıyor (9), İblis zamanının az olduğunu biliyor (12); ejder kadına zulmediyor (13-17).
 Bölüm 13: Denizden çıkan ve yedi başı olan canavar (1-10); yerden çıkan ve iki boynuzlu canavar (11-13); yedi başı olan canavarın sureti (14, 15); canavarın işareti ve sayısı (16-18).
 Bölüm 14: Kuzu ve 144.000 (1-5); üç meleğin haberleri (6-12): ebedi iyi habere sahip olan bir melek (6, 7); efendinin yolunda ölenler mutludur (13); yerin iki hasadı (14-20).
 Bölüm 15: Yedi bela getiren yedi melek (1-8): Musa'nın ve Kuzu'nun ilahisi (3, 4).
 Bölüm 16: Tanrı'nın öfkesiyle dolu olan tasları getiren yedi melek (1-21): birinci tas yeryüzüne başaltılıyor (2), ikinci tas denize başaltılıyor (3), üçüncü tas ırmaklara ve su pınarlarına boşaltılıyor (4-7), dördüncü tas güneşe boşaltılıyor (8, 9), beşinci tas canavarın tahtına boşaltılıyor (10, 11), altıncı tas Fırat Irmağına boşaltılıyor (12, 13), yedinci tas havaya boşaltılıyor (17-21), Tanrı'nın savaşı: Armageddon (14-16).
 Bölüm 17: Fahişe olan Büyük Babil'in hükmü (1-18): fahişe kızıl bir canavarın üzerine oturuyor (1-3), on boynuz Kuzu'yla savaşıyor (12-14), on boynuz fahişeden nefret ediyor (16, 17).
 Bölüm 18: "Büyük Babil düştü" (1-8): "Ey halkım, ondan çıkın" (4); Babil'in yok edilişinden dolayı yas tutuluyor (9-19); gökte Babil'in yok edilişinden dolayı sevinç var (20); Büyük Babil bir taş gibi denize atılıyor (21-24).
 Bölüm 19: Tanrı hükümleri için yüceltiliyor (1-10); beyaz ata binenin savaşı adildir (11-16); Tanrı'nın büyük akşam yemeği (17, 18); canavar yeniliyor (19-21).
 Bölüm 20: Şeytan bin yıllığına bağlanıyor (1-3); Mesihle birlikte bin yıl hüküm sürenler (4-6); Şeytan bin yılın sonunda serbest bırakılıyor ve sonra yok ediliyor (7-10); ölüler beyaz bir taht üzerinde oturanın önündedir (11-15).
 Bölüm 21: Yeni gök, yeni yer (1-8): ölüm yok (4), her şey yenidir (5); Yeni Yeruşalim'in tarifi (9-27).
 Bölüm 22: Hayat suyunun ırmağı (1-5); kapanış sözleri (6-21): herkes ücretsiz olarak hayat suyu alsın (17), "Gel, Efendimiz İsa" (20).

İçerik
Tüm Vahiy baştan sona, Tanrı'nın krallıkla ilgili amaçları rüyetlerin sonunda tam olarak ortaya çıkana kadar bir rüyetten diğerine geçerek gelecek şeylerin tutarlı bir resmini verir. Bu nedenle bir okuyucu, Vahiy kitabını, Yuhanna zamanından itibaren geleceğe çok uzaklara bakmasına izin veren, birbiriyle bağlantılı, tutarlı parçalardan oluşan bir bütün olarak görmeli.

Giriş sözlerinde Yuhanna, Vahiy'in sahibinin Tanrı olduğunu ve onu bir meleğin aktardığını beyan ediyor. Sonra Asya'daki yedi cemaatin üyelerine hitap ediyor. İsa Mesih onları "Tanrısı ve Babası için bir krallık ve kâhinler" yaptı. Yuhanna, Patmos adasında bir sürgün olarak hitap ettiği kişilerle birlikte "sıkıntıya ve krallığa ve tahammüle" ortak olduğunu hatırlatıyor.

Bu giriş sözlerinden sonra Vahiy kitabı 16 görünümlere ayrılır:

(1) 1:10—3:22; (2) 4:1—5:14; (3) 6:1-17; (4) 7:1-17; (5) 8:1—9:21; (6) 10:1—11:19; (7) 12:1-17; (8) 13:1-18; (9) 14:1-20; (10) 15:1 bis 16:21; (11) 17:1-18; (12) 18:1—19:10; (13) 19:11-21; (14) 20:1-10; (15) 20:11—21:8; (16) 21:9—22:5.

Bu görünümleri Tanrı, İsa, melek ve Yuhanna'nın konuştuğu ve Vahiy'in aktarımının ana katılımcıları olarak nihai katkılarını yaptıkları, harekete geçirici bir son izler (22:6-21).

Birinci görünüm:

İlk vizyonun başlangıcında, Yuhanna ruhun etkisiyle Efendinin gününde ("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 1) bulunuyor. Borazan gibi güçlü bir ses ona gördüklerini bir tomara yazıp yedi ("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 2) cemaate göndermesini söyler: Efesos (2:1-7), İzmir (2:8-11), Bergama (2:12-17), Tiyatira [Akhisar] (2:18-29), Sardes (3:1-6), Filadelfya [Alaşehir] (3:7-13) ve Laodikya [Denizli yakınlarında] (3:14-22). Yedi rakamının semboliği ve kitabın kapanışı, daha geniş bir okuyucu kitlesinin benimsenmesi gerektiğini düşündürür.

Yuhanna sese döndüğünde, sağ elinde yedi yıldız bulunan yedi şamdan ortasında "insanoğluna benzer birini" görür. Kendisi "ilk ve son", "Ölmüş ama şimdi sonsuza dek yaşayan" ve "ölümün ve Hades'in anahtarlarına sahip olan kişi olduğunu söylüyor. Bu sözleri söyleyen dirilmiş İsa Mesih'tir. Şunu da açıklıyor: "Yedi yıldız yedi cemaatin melekleridir ve yedi şamdan yedi cemaattir" (1:13, 17, 20).

• Yuhanna'ya Efesos cemaatinin, zahmetli işler yapmasına, sebat etmesine ve kötü insanlara tahammül etmeyi reddetmesine rağmen, ilk sevgini bıraktığını ve tövbe edip önceki işlerini yapması gerektiğini yazması talimatı verilir (2:2, 4, 5).

• İzmir'deki cemaate, sıkıntıya ve yoksulluğa rağmen zengin olduğu ve korkmaması gerektiği söylenir: "Ölüm bile olsa sadık kal, ben de sana hayatın tacını vereceğim" (2:9, 10).

• "Şeytan'ın tahtının bulunduğu yerde" oturan Bergama cemaati Mesih'in adına bağlı kalmaya devam ediyor, ancak aralarında irtidat edenler var. Onlar tövbe etmelidir; yapmazlarsa, Mesih ağzının uzun kılıcıyla onlarla savaşacaktır (2:13, 16).

• Tiyatira'daki cemaatin "sevgisi, inancı, hizmeti ve sabrı" biliniyor, ancak "İzebel kadını"na hoşgörü gösteriliyor. Ancak sahip olduklarına sımsıkı sarılan sadık kişiler "milletler üzerinde güç" sahibi olacaklar (2:19, 20, 26).

• Sardes'teki cemaat hayatta olduğu adı var, ancak işlerinin Tanrı'nın önünde tam olarak yerine getirilmediği tespit edildiğinden ölüdür. Bu arada galip gelenlerin isimleri hiçbir şekilde hayat kitabından silinmeyecektir (3:1, 5).

• Filadelfya cemaati Mesih'in sözünü tuttu, bu nedenle Mesih cemaati "bütün yeryüzünün yaşayacağı sınav vaktinde" esirgemeyi vadediyor. Mesih, galip geleni Tanrı'sının tapınağında bir sütun yapacaktır (3:8, 10, 12).

• Mesih kendisini "Tanrı'nın yarattıklarının ilki" olarak adlandırır ve Laodikya'daki cemaate, ne sıcak ne de soğuk olmadığı için ağzından tüküreceğini söyler. Bu cemaatin üyeleri servetleriyle övünürler, ama gerçekte onlar fakir, kör ve çıplaktırlar. Görebilmeleri için beyaz dış giysilere ve göz merhemine ihtiyaçları vardır. Mesih gelip kendisine kapıyı açan herkesle birlikte yemek yiyecektir. Kim galip gelirse, Mesih ona Babasıyla birlikte tahtına oturduğu gibi tahtına oturmasını bahşedecek (3:14, 15, 17, 18, 20, 21).

İkinci görünüm:

Cemaatlere gönderilen mesajları peygamberce görünümler takip eder: İkinci rüyette okuyucu, Tanrı'nın gökteki görkemli tahtının önüne nakledilir. Görüntü, parıldayan değerli mücevherler gibi parlak bir güzelliğe sahiptir. Tahtın etrafında taç takan 24 ihtiyar oturuyor. Dört canlı yaratık "Tanrı Yehova"ya kutsallık atfeder ve O, her şeyin Yaratıcısı olduğu için "ihtişam, yücelik ve güç almaya" layık biri olarak tapılır (4:2, 3, 4, 8, 11).

"Tahtta oturan", elinde yedi mühür bulunan bir tomar tutar. Sadece "Yahuda kabilesinden olan Aslan, Davut'un kökü" tomarı açmaya layıktır (5:1, 5)("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 3). Yuhanna'nın daha sonra "boğazlanmış gibi duran bir Kuzu"yu görüyor ("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 4). O Kuzu tomarı Tanrı'nın elinden alır (5:6, 7).

Üçüncü görünüm:

Üçüncü görünümde Kuzu mühürleri açıyor. Dört at binicileriyle (Apokalips'in Atlıları) çıkıyorlar.

• Birinci mühür: Beyaz bir ata binen bir binici "zaferden zafere koşarak" ve "son zafere doğru" ilerlemek için çıkıyor (6:2). Ayrıntılar binicinin gökteki İsa olduğuna işaretler (Vahiy 19:11, 14; Mezmurlar 2:6-8 ve 45:4-7'e [İbraniler 1:8, 9] bakınız).

• İkinci mühür: Kızıl bir ata binen binici, barışı dünyadan alır (6:3, 4). Bu at dünyadaki savaşları temsil eder (Matta 24:7'e bakınız).

• Üçüncü mühür: Siyah bir ata binenin elinde bir terazi var. O tahılı tayınlara dağıtır (6:5, 6). Bu at kıtlığı temsil eder (Matta 24:7'e bakınız).

• Dördüncü mühür: Ölüm soluk renkli bir ata biner ve Hades (= ölülerin müşterek mezarı) hemen arkasından gelir (6:8). Bu at değişik sebeplerden gelen erken ölümü kasteder.

• Beşinci mühür: Yuhanna "Tanrı'nın sözünden ötürü ve yaptıkları şahitlik işinden ötürü boğazlanmış olanların kanlarını" görüyor. Kanlarının intikamının alınmasını isterler (6:9, 10). Şahitlik işinden (Matta 28:19, 20) ötürü öldürülmüş olan kişiler kendini bir kurban gibi sundular (Levioğulları 3:2, 8, 13; Fillipililer 2:17 ve Vahiy 17:6'a bakınız).

• Altıncı mühür: Bu mühür açıldığında, büyük bir deprem olur, güneş ve ay kararır ve yeryüzünün güçlü adamları dağların üzerlerine düşerek onları Tanrı'nın ve Kuzu'nun gazabından gizlemelerini istiyorlar (6:12, 16).
Bu deprem büyük ihtimalle harfi bir deprem değil, fakat tüm "dünya"yı, yani ahlaki açıdan yozlaşmış insan toplumunun  yok oluşuna sevkeden yıkıcı bir sarsıntıdır (Yoel 2:31; 3:14-16; Yeremya 10:10 ve Tsefanya 1:14, 15 ile karşlaştırın).

Dördüncü  görünüm:

Dördüncü vizyonda dört melek, Tanrı'nın kulları alınlarından mühürleninceye kadar yerin dört rüzgarını tutarlar. Bunların sayısı 144.000'dir (7:1, 4)("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 5). Ondan sonra Yuhanna, her milletten gelen kimsenin sayamadığı büyük bir insan kalabalığını görüyor (7:9). Beyaz kaftanlarını Kuzu'nun kanında yıkayarak ağarttılar. Bunun için büyük bir sıkıntıda sağ kalıp Tanrı'nın ve Kuzu'nun önünde duruyor ve kurtuluşu onlara borçlu olduğunu belirtiyor (7:10, 14).

144.000 sayısı Vahiy 14:1, 3'te tekrar geçer. Orada bu kişilerin dünyadan satın alındığı  söylenir (1. Korintoslular 6:20; 7:23'e bakınız). Diğer ayetlere göre (Vahiy 5:9, 10; 20:4, 6) bunlar Kuzu (= gökteki İsa) ile birlikte kâhinler ve krallar olarak hüküm sürecekler.

Büyük kalabalık, İsa'nın, günahları silebilen kurban niteliğindeki ölümüne inanarak 'kaftanlarını' temizlediler (1. Yuhanna 1:7'e bakınız). Bu milletlerarası kalabalık yeryüzünde olan büyük bir sıkıntıda (Matta 24:21'e bakınız) sağ kalacak. Kuzu onları "onları güdecek ve hayat suyunun pınarlarına götürecek. Ve Tanrı gözlerinden bütün gözyaşlarını silecek." (7:17).

• Yedinci mühür: Gökte sessizlik var. Sonra yedi meleğe yedi borazan verilir (8:2). İlk altı borazan sesi beşinci vizyonu oluşturur.

Beşinci görünüm:

• Birinciden üçüncüye kadar borazan: İlk üç borazan arka arkaya üflenirken yere, denize, nehirlere ve su kaynaklarına bir felaket gelir (8:7-10).

• Dördüncü borazan: Dördüncü borazan çalındığında, güneşin, ayın ve yıldızların üçte biri kararır (8:12).

• Beşinci borazan: Beşinci borazan sesinde, gökten bir yıldız veba haline gelen çekirgeleri serbest bırakır ve onlar "alınlarında Tanrı'nın mührü olmayanlara" saldırır (9:1-7).

Hepsi "bir vay"dı, fakat iki vay daha geliyor (9:12).

• Altıncı borazan: Altıncı borazan, öldürmek üzere olan dört meleğin çözülmesini ilan eder. "Yirmi bin kere on bin" binicileri insanlara daha fazla felaket ve ölüm getirir, ancak yine de kötü davranışlarından pişman olmazlar (9:16, 21).

Altıncı görünüm

Altıncı vizyonun başlangıcında, gökten başka bir güçlü melek iner ve şöyle der: "Yedinci meleğin ses vereceği gün, o borazanını çalmak üzereyken, Tanrı'nın Kendi peygamber kullarına bildirdiği iyi haberin kutsal sırrı ("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 6) gerçekten son bulacak" (10:1, 7). Yuhanna yemek için küçük bir tomar alır. Ağzında "tatlı ... bal gibi" ama karnını acıtıyor (10:7, 9). Melek Yuhanna'ya şunu da söyledi: "Halklar, milletler, diller ve krallar hakkında yine peygamberlik sözleri bildirmelisin" (10:11).

Tanrı'nın kutsal sırrının odak noktasında İsa bulunur (Efesoslular 1:9, 10 ve Koloseliler 2:2'e bakınız). Bu kutsal sır İsa'nın Mesih olarak görevinin yanında onun gökteki krallığında rolünü de içerir. İsa "göklerin krallığıyla ilgili kutsal sırları"ndan bahsetti (Matta 13:11'e bakınız). Bu sır yedinci melek borazanını çalınca sona erdi (Vahiy 11:15).

Çul giymiş iki tanık 1.260 gün peygamberlik ediyor; sonra "uçurumdan çikan" canavar (17:8'e bakınız) tarafından öldürülürler. Dünya halkı bunlarla sevinir, fakat Tanrı onlara yaşam kuvveti geri verdiğinde korkarlar. O saatte büyük bir deprem olur (11:3, 7, 10, 11, 13). "İkinci vay geçti", fakat üçüncüsü çabuk geliyor (11:14).

• Yedinci borazan: Gökteki sesler şunu duyurur: "Dünya krallığı Rabbimizin ve O'nun Mesihinin oldu" (11:15). "Yirmi dört ihtiyar" Tanrı'ya tapar ve şükreder, fakat milletler öfkelidir. Bunun için ölüleri yargılamak, Tanrı'nın hizmetçilerini ödüllendirmek ve "yeryüzünü mahvedenlerin mahvedilmesi için belirlenmiş olan zaman geldi" (11:16-18). Sonra mabet açılır ve ahit sandığı orada görülür (11:19).

Yedinci görünüm

Krallığın kurulduğunun duyurulmasından hemen sonra, yedinci rüyette gökte "büyük bir işaret" görülür. "Bütün milletleri demir değnekle güdecek bir erkek çocuğu" doğuran bir kadındır.

"Büyük bir kızıl ejder" ("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 7) çocuğu yutmaya hazırdır, ancak çocuk Tanrı'nın tahtının önüne götürüldü (12:1-5). Ondan sonra başmelek Mikael ("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 8) kendi melekleriyle ejder ve onun melekleriyle savaş eder. Ejder olan Şeytan melekleriyle birlikte yeryüzüne atılır (12:7-9). Bu yeryüzü için bir vay anlamına gelir. Ejder kadının soyunun artakalanlarıyla savaşmaya başlar (12:12, 17).

Büyük kızıl ejder İblis olan Şeytan olarak tanımlanır (12:9). Bu ayetlerde anlatılan olay Kutsal Kitap'ın birinci peygamberliğini çağrıştırmaktadır (Başlangıç 3:15).

Sekizinci görünüm

Sekizinci rüyette, yedi başlı ve on boynuzlu vahşi bir hayvan ("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 9) denizden yükselirken gösterilir. Gücünü ejderden alır (13:1, 2). Başlarından biri sanki ölümcül bir yara almıştı, ancak iyileşir ve tüm dünya ona hayran kalır. Tanrı'ya karşı küfredip kutsal kişilerle savaşır (13:3, 6, 7). Ondan sonra, Yuhanna başka bir canavar görüyor. Bu ise topraktan yükselir. Kuzu gibi iki boynuzu vardır fakat bir ejder gibi konuşmaya başlar. Yeryüzünde yaşayanları saptırır ve onları ilk canavarın bir suretini yapmaya ikna eder (13:11, 14). Surete tapmaya zorlanamayan herkes öldürülür. Vahşi hayvanın işareti ("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 10) olmadan kimse alıp satamaz (13:17).

Daniel 7:2-8'de, denizden çıkan dört hayvanla ilgili tanımını buluyoruz. Bu hayvanlar, Yuhanna'nın gördüğü vahşi hayvana çarpıcı biçimde benzer özelliklere sahiptir. Daniel'in gördüğü canavarlar "yerden yükselecek dört kraldır" (Daniel 7:17). Anlaşıldığı gibi Kutsal Kitap'ta vahşi hayvanlar çoğu defa dünyanın "krallarını" veya siyasi güçlerini temsil ediyor.

Dokuzuncu görünüm

Sion Dağı'nda Kuzu ve onunla birlikte alınlarında Kuzu'nun ve Baba'nın adı yazılı olan 144.000 kişi duruyor. Yuhanna'nın gördüğü kişiler "insanlar arasından turfanda olarak Tanrı ve Kuzu için satın alındılar." (14:1, 4). Göklerin ortasında, her millete müjdelemek için sonsuz bir iyi habere sahip olan bir melek belirir. "Tanrı'dan korkun ve O'nu yüceltin" der (14:7). Bir başkası: "Büyük Babil ("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 11) düştü!" diye söylüyor ve üçüncü bir melek canavara ve suretine tapan herkesin Tanrı'nın gazabından içeceğini ilan ediyor (14:8, 9).

"İnsanoğluna benzer biri" orağını takar çünkü "biçme vakti geldi" (14:15). Başka bir melek de orağını takar, yeryüzünün asmasının ürününü toplar ve onu Tanrı'nın gazabının "büyük şıra teknesine" fırlatır (14:18, 19).

Onuncu görünüm

Onuncu rüyet, tekrar göğe bir bakışla başlar. Canavara karşı zafer kazananların hepsi, büyük ve harika işleri için "Sonsuzluğun Kralı" olan Tanrı'yı yüceltir. Yedi melek gökteki kutsal yerden çıkar ve onlara Tanrı'nın gazabıyla dolu yedi altın tas verilir (15:3, 4, 8).

• Birinciden altıncıya kadar tas: İlk altı tas yere, denize, nehirlere ve su kaynaklarına, güneşe, canavarın tahtına ve büyük Fırat nehrine dökülür, böylece suyu kurur ve  "güneşin doğduğu yerden gelen kralları" yol açılır (16:1-12).

Ondan sonra Şeytani ifadeler aracılığıyla dünyanın kralları "Mutlak Güce Sahip Tanrı'nın büyük gününde yapılacak savaş için" toplanıyorlar. Bu savaşın adı Armagedon'dur (16:14, 16).("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 12)

• Yedinci tas: Bu tas havaya dökülür ve korkunç doğa olaylarının ortasında büyük şehir üç parçaya bölünür, ulusların şehirleri düşer ve Büyük Babil Tanrı'nın öfke ve gazabının şarabını alır" (16:17-19).

Onbirinci görünüm

Onbirinci görünüm Tanrı'nın, "dünyanın kralları onunla fuhuş yaptı"ğı fahişe olan Büyük Babil'in hükmünü anlatır. Kusal kişilerin kanıyla sarhoşken, yedi başlı ve on boynuzlu kırmızı renkli bir canavara biner. Bu hayvan bir zamanlar varken geçici bir zaman için yoktu fakat yine ortaya çıkacak (17:1, 3, 6, 8).

On boynuzu Kuzu ile savaşır, ancak "efendiler Efendisi ve kralların Kralı" olduğu için Kuzu onları yener. On boynuz fahişeye döner ve onu yutar (17:14, 16).

Onikinci görünüm

12. rüyet başlarken, başka bir melek şöyle seslenir: "Düştü! Büyük Babil düştü." Tanrı'nın halkına, onun belalarına katılmamaları için ondan çıkmaları emredildi. Krallar ve dünyanın diğer güçlüleri onlara ağlıyor; çünkü onun büyük zenginliği harap oldu. Denize atılan büyük bir değirmen taşı gibi, Babil de hızla atılmıştır ve bir daha asla bulunmayacaktır (18:2, 4, 9, 11, 21).

Sonunda kutsal olanların kanının intikamı alındı! Dört kez haykırış gökte yankılanır: "Haleluyah!" (Yah'ı [Yehova'nın kısaltılmış şekli] yüceltin)(19:1, 3, 4, 6).

Onüçüncü görünüm

13. rüyette, "Kralların Kralı ve efendilerin Efendisi" adil bir savaşta gökteki orduların önüne geçer. Krallar ve güçlüler göklerin leş kuşlarına yem olurlar ve canavar ve sahte peygamber diri diri kükürtle yanan ateş gölüne atılır (19:11, 16).("Vahiy'deki simgeler" noktası [aşağıda]: 13)

Ondördüncü görünüm

Bu rüyet başladığında, "elinde uçurumun anahtarı ve büyük bir zincirle gökten inen" bir melek görülebilir. O, "İblis ve Şeytan" olan ejderi yakalanır ve bin yıl boyunca bağlanır (20:1-3). Birinci dirilmede hayata gelenler "Tanrı'nın ve Mesih'in kâhinleri olacak ve onunla birlikte bin yıl krallar olarak hüküm sürecekler" (20:4, 6). Bundan sonra bin yıl biter bitmez Şeytan kısa bir zaman için salıverilecek ve insanlar üzerine son deneme getirecek, fakat o ve yandaşları ateş gölüne atılacak (20:7-9).

Onbeşinci görünüm

Bu vizyonda ölüler, Tanrı'nın büyük beyaz tahtının önünde yargılanır. Ölüm ve Hades, "ikinci ölüm" anlamına gelen ateş gölüne atılır ve onlarla birlikte, yaşam kitabında yazılı olmayan herkes oraya atılır (20:12, 14, 15).

Tanrı insanlarla birliktedir ve gözlerindeki her gözyaşını siler. Artık ölüm yok, keder yok, feryat yok ve acı yok. Tanrı "her şeyi yenilediğini" söylüyor ve Yuhanna'ya "yaz, çünkü bu sözler güvenilir ve doğrudur" diyerek vaadini tasdik ediyor. Galip gelenler böyle bir hayatı miras alacaklar, fakat "iğrenç pisliklere bulaşanlara, katillere, cinsel ahlaksızlık yapanlara, ruhçulukla uğraşanlara, putperestlere ve bütün yalancılara gelince" onların sonu "ikinci ölüm"dür (21:4-8).

Onaltıncı görünüm

Son rüyette "Kuzu'nun gelini", 12 kapısı ve üzerinde on iki elçilerinin isimlerinin yazılı olduğu 12 temel taşı olan Yeni Yeruşalim'i görür (21:9, 10, 14). Bu şehrin mabedi Tanrı ve Kuzu'dur ve onlar onun ışığıdır. Sadece Kuzu'nun yaşam tomarında yazılı olanların ona girmesine izin verilir (21:22, 27). Yaşam suyunun kristal berraklığında bir ırmağı tahttan aşağı doğru akar ve her iki tarafta hayat ağaçları durur, her ay yeni meyveler üretir ve yaprakları şifa için kullanılır (22:1, 2).

Son sözleri

Şu güvence verilir: "Bu sözler güvenilir ve doğrudur" (22:6). Yuhanna bunları duyup gördüğünde, meleğe tapınmak için yere kapanır, fakat ona yalnızca Tanrı'ya tapınmasını öğütler (22:8, 9).  İsa, bu tanıklığı meleği aracılığıyla cemaatlere gönderdiğini ve kendisinin "Davud'un kökü ve zürriyeti ve parlayan sabah yıldızı" olduğunu söylüyor (22:16). "Dileyen ücretsiz olarak hayat suyu alsın" (22:17). Vahyin sonunda bir uyarı dile getirilir: "Bu kitaptaki peygamberlik sözlerini duyan herkese şunu bildiriyorum: Birisi bu sözlere bir şey ekleyecek olursa, Tanrı da bu kitapta yazılı olan belaları onun başına getirecektir. Birisi bu peygamberlik kitabının sözlerinden bir şey çıkaracak olursa, Tanrı da bu kitapta yazılı olan hayat ağaçlarından ve kutsal şehirden onun payını çıkaracaktır" (22:18, 19).

Elçi Yuhanna Vahiy kitabını şu sözlerle bitiriyor: "Efendimiz İsa Mesih'in lütfu kutsal kişilerle olsun" (22:21).

Vahiy'deki simgeler
Kutsal Kitap'ın bütün 66 kitaplarının bir tek kaynaktan (Tanrı'dan: 2. Timoteos 3:16; 2. Petrus 1:21) geldiğini kabul eden kişi Vahiy'deki simgeleri anlamak için başka kitaplarda işaretler bulabilir.
Teologlar arasında değişik görüntülerin veya simgelerin yorumlanması genellikle tartışılır. Aşağıdaki yorumlar mümkündür:

(1) Efendinin günü: İsa Mesih'in, Tanrı'nın amacı ile ilgili bazı şeyleri başarılı bir sonuca ulaştırdığı bir dönem.

Kutsal Kitap'taki kullanımda "gün" kelimesi yirmi dört saatten çok daha uzun bir süreyi ifade edebilir. Bağlamın gösterdiği gibi, Vahiy 1:10'daki "Efendinin günü" 24 saatlik özel bir gün değildir. Yuhanna "Efendinin gününde" "ilhamla" olduğu için, haftanın belirli bir günü olamaz. Yuhanna'nın haftanın belirli bir gününde bulunmak için ilham alması gerekmezdi. Buna göre, "Efendinin günü", Yuhanna'nın rüyetlerde görme ayrıcalığına sahip olduğu olayların gerçekleşeceği ve gelecekte olan bir zaman olmalıdır. Bu olaylar, gökteki savaşı, Şeytan'ın kovulmasını, Büyük Babil'in, dünyanın krallarının ve ordularının yok edilmesini, Şeytan'ın bağlanması ve hapsedilmesini, ölülerin dirilişini ve Mesih'in bin yıllık saltanatını içeriyordu. Bağlamın gösterdiği gibi, bu, Efendi (Rab) İsa Mesih'in "günü"dür. Yuhanna "Efendinin gününde" iken, hemen bir ses duydu - Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'nın sesini değil, Tanrı'nın dirilmiş Oğlunun sesini (Vahiy 1:10-18). Ayrıca 1. Korintoslular 1:8, 5:5 ve 2. Korintoslular 1:14'teki "Efendinin günü", İsa Mesih'in günü söz konusudur.

(2) 7'nin simgesel anlamı: Kutsal Kitap'ta 7 sık sık geçer. Simgesel anlamda tamlık veya mükemmellik fikrini yansıtır. Bunun için Vahiy'deki 7 cemaat Hristiyanların tümünü temsel eder.

(3) Yahuda kabilesinden olan Aslan ve 'Davut'un kökü: İki unvan İsa için kullanılır (Aslan: Başlangıç 49:9, 10 ve Hezekiel 21:25-27'ye bakınız; Davut'un kökü: İşaya 11:1, 10'a bakınız). Şilo (Kimin olduğu; Ona sahip olan) İsa için kullanılan bir unvandır. Hezekiel'de ondan "hak sahibi" olarak bahsedilir.

(4) Kuzu: Bu kavram Vahiy'de şu yerlerde geçer: Vahiy 5:6, 7, 8, 12, 13; 6:1, 3, 5, 7, 9, 12; 7:9, 10, 17; 8:1; 14:1, 4; 17:14; 21:22, 23, 27. Simgesel kuzu İsa Mesih'tir (Yuhanna 1:29, 36; Elçilerin İşleri 8:32; 1. Korintoslular 5:7); çünkü bir kuzu gibi kurban edildi.

(5) 144.000: Vahiy kitabı onlar hakkında daha çok ayrıntı verir. "İnsanlar arasından turfanda olarak Tanrı ve Kuzu için satın alındılar" (Vahiy 14:4). "İlk meyveler" ("turfanda") ifadesi, sonraki meyvelerin onları takip edeceğini gösterir. Vahiy 5:9, 10 yeryüzünden satın alınmış olan bu kişilerden "her kabileden, dilden, halktan ve milletten" geldiklerini ve "yeryüzü üzerinde krallar olarak hüküm sürecekler"ini söyler.

(6) Kutsal sır: Tanrı'nın kutsal sırrının odak noktasında İsa bulunur (Efesoslular 1:9, 10 ve Koloseliler 2:2'e bakınız). Bu kutsal sır İsa'nın Mesih olarak görevinin yanında onun gökteki krallığında rolünü de içerir. İsa "göklerin krallığıyla ilgili kutsal sırları"ndan bahsetti (Matta 13:11'e bakınız).

(7) Ejder: Büyük ejder, İblis (Yunanca: diábolos = iftiracı) ve Şeytan (İbranice: ßatán = karşı koyan) unvanlarıyla adlandırılan ruhi varlıktır (Vahiy 12:9). "Eski yılan" da adlandırılıyor, çünkü Aden bahçesinde Havva'ya konuşmak için bir yılan kullandı (Başlangıç 3:1-5; Yuhanna 8:44'e bakınız).

(8) Mikael: Kutsal Kitap'ta Mikael tek başmeleğin ismidir (Yahuda 9). 1. Selanikliler 4:16'ya dayanarak bazı Kutsal Kitap bilginleri gökteki İsa başmelek Mikael olduğunu varsayıyorlar.

(9) Denizden çıkan canavar: Babil'in düşüşünden (MÖ 539) önce, Yahudi peygamber Daniel bir görünümde 4 vahşi hayvanlar gördü (Daniel 7:2-8). Bu hayvanlar, Yuhanna'nın gördüğü vahşi hayvana çarpıcı biçimde benzer özelliklere sahiptir (Vahiy 13:1, 2). Vahşi hayvanların anlamı hakkında rüyette Daniel ile konuşan melek şunu açıkladı: "'Gördüğün dört büyük canavar, yeryüzünde ortaya çıkacak dört kraldır" (Daniel 7:17). Bu hayvanlar dünyanın "krallarını" veya siyasi güçlerini temsil eder. Bir yorumcu, Vahiy 13:1, 2'deki vahşi hayvanı bir "canavar" olarak adlandırır ve şunları ekler: "θηρίον [thēríon, hayvan anlamına gelen Yunanca sözcük] sözcüğünün zalim, yıkıcı, korkunç, yırtıcı gibi ek anlamları olduğu konusunda genel bir fikir birliği vardır, canavar." Tarih, imparatorlukların birbirleriyle vahşi hayvanlar gibi savaştığını gösterir. Ayrıca uluslar kendileri vahşi ya da tehlikeli hayvanları egemenliklerinin simgesi olarak kabul ederler (Britanyalı aslan, Amerikalı kartal, Çinli ejder).

(10) 666:
Vahiy kitabı bu sayının anlamını direkt olarak açıklamaz.

• Bazıları 666 sayısını Kutsal Kitap'ta bahsedilen Mesih düşmanının (1. Yuhanna 2:18) işareti olarak kabul eder.

• Diğerleri, birinin hayvanın hizmetçisi olarak tanınabileceği bir tür zorunlu kimlik, belki bir dövme veya dijital kodlu implante edilmiş bir mikroçip olduğunu söylüyor.

• Başkaları için 666 papalığın işaretidir. Değiştirilmiş bir papalık unvanı olan Vicarius Filii Dei'den (Tanrı'nın Oğlu'nun Vekili) Roma rakamlarını çıkarırlar ve küçük bir manipülasyonla 666 alırsınız.

• Rakam ayrıca Roma İmparatoru Diocletian'ın Latince formundan hesaplanabilir ve Sezar Nero'nun İbranice çevirisinden hesaplanabilir. Fakat Nero hakkında, birkaç sayı bulmacasını yapıldı.

• Kutsal Kitap'in sayı sembolizmisinde 7 simgesel anlamda tamlık veya mükemmellik fikrini yansıtır (Başlangıç 1:3 – 2:3; Mezmur 12:6; Özdeyişler 30:5, 6; 2. Krallar 5:10, 14). Altının yediye kadar bir sayısı eksik. Bu, Tanrı'nın gözünde kusurlu veya noksan bir şeyin uygun bir sembolü olabilir. Ayrıca üç kat (600+60+6) altı, kusurların çok vurgulu bir göstergesidir. 666 bir "insan sayısı" olarak nitelenir (Vahiy 13:18). İnsan, günahkar doğasıyla kusurluluk ve eksiklik simgeler.

(11) Büyük Babil: Büyük Babil kim ya da ne olduğuna dair Hristiyan teologlar arasında çeşitli görüşler var. Vahiy kitabındaki ayrıntılar bu bağlantıda yardımcı olur.
• Büyük Babil'in "halkları ve toplulukları ve milletleri ve dilleri" temsil eden "birçok sular" üzerinde oturduğu söylenir (Vahiy 17:15). Büyük Babil ne bir tek kadın ne de bir tek millet ya da Roma gibi bir imparatorluk olamaz; çünkü onun etkisi dünya çapında görülür.

• Büyük Babil, süslü bir fahişe olarak tanımlanır (Vahiy 17:1, 4). "Yeryüzünde yaşayanlar onun fuhuş şarabıyla sarhoş edildi"dikleri için (Vahiy 17:2) o tam anlamıyla fuhuş yapan bir kadın olamaz. Kutsal Kitap sembolik bir fuhuştan bahseder. Tanrı'ya değil, fakat dünyaya dost olanlar iman ve ibadet açısından zina yaparlar (Yakup 4:4). Ayrıca Tanrı İsrailoğullarına: "Sen de birçok oynaşınla fahişelik yaptın, şimdi Bana dönebilir misin?" diye sordu (Yeremya 3:1). Putperestlik yapmakla zina ettiler (Yeremya 3:9). Ayrıca kurtuluş için Tanrı'ya yönelmediler, fakat Asurlular gibi başka milletlerden yardım aradılar (Hezekiel 23:5, 12).

 Buna benzeyen anlamda Büyük Babil sadık bir zevce gibi Tanrı'ya bağlı kalmadı, fakat "dünyanın kralları"yla (siyaset) "fuhuş yaptı" (Vahiy 17:2).

• Büyük Babil siyasetle işbirliği yaptığı için (Vahiy 17:2; 18:3) kendisi siyasi bir kurum olamaz.

• Yuhanna "kadının, kutsal kişilerin kanıyla ve İsa'ya şahitlik edenlerin kanıyla sarhoş olduğunu" da gördü. Büyük Babil İsa'nın gerçek öğrencilerini takip edip öldürdü.

Babil neyin simgesidir?

Şinar Ovası'nda Babil şehrinin kuruluşuna, Babil Kulesi'ni inşa etme girişimi eşlik etti. Kule ve şehrin amacı Tanrı'nın adını yüceltmek değil, inşaatçılar her şeyden önce "kendilerine ünlü bir isim yapmak" istiyorlardı (Başlangıç 11:4). Yalnızca eski Babil'in harabelerinde değil, Mezopotamya'nın başka yerlerinde de kazılmış olan zigguratlar, şekli veya görünümü ne olursa olsun, orijinal kulenin öncelikli dini amacını doğrular gibi görünüyor. Tanrı'nın, mabedin inşasını engellemeye yönelik kararlı eylemi, kökeninin sahte dinden geldiğini açıkça gösterir. Şehrin İbranice adı Babil, "karışıklık" anlamına gelirken, hem Sümer adı (Ka-dingir-ra) hem de Akad adı (Bab-ilu) "Tanrı'nın Kapısı" anlamına gelir. Sonuç olarak, şehrin geri kalan sakinleri, orijinal  anlamını gizlemek için adın şeklini değiştirdi, ancak yeni veya aslın yerine geçen form hala şehri dinle ilişkilendirdi.

Kutsal Kitap Babil'den ilk olarak "Nimrod krallığının başlangıcı" ile bağlantılı olarak bahsederm (Başlangıç 10:10). Babil M.Ö. 7. ve 6. yüzyıllarda siyasi bir imparatorluğun başkentiydi, ancak tarihi boyunca özellikle dini etkisini birçok yöne yaydığı bir dini merkez olarak biliniyordu. Profesör Morris Jastrow şunları söylemektedir: "Eski çağlarda, Hristiyanlık ortaya çıkmadan önce bile Mısır, İran ve Yunanistan Babil dininin etkisini hissetmiştir. . . . Pers Mitra kültü, Babil fikirlerini açıkça göstermektedir; ve bu kültle bağlantılı gizemlerin nihayet Romalılar altında oynadığı önemli rol düşünüldüğünde, eski kültürlerin dalları ile Fırat vadisinin uygarlığı arasında bir bağlantı daha kurulabilir." Sonuç olarak, "Babil'de dini fikirlerin göze çarpar ifadelerinin ve o bölgedeki dinsel aktivitenin antik dünyaya bıraktığı büyük etkiden" bahseder.

Arkeolog V. Childe'a göre, Babylon'un dini etkisi doğuya, Hindistan'a geldi. Diğer şeylerin yanı sıra şöyle diyor: "Genellikle mühürlerde ve duvar süslemelerinde bulunan gamalı haç ve haç, dini veya büyülü sembollerdi; onlar, tıpkı tarih öncesi zamanlarda Babil ve Elam'da olduğu gibi bu karakteri günümüz Hindistan'ında ve başka yerlerde muhafaza ederler."

Sonuç olarak, eski Babil'in dini etkisi, siyasi gücünden çok daha fazla ve daha etkili bir şekilde birçok halk ve ulusa yayıldı.

Bazı bilginler, Büyük Babil'in, Babil veya Roma gibi siyasi bir imparatorluk anlamına geldiğine inanırlar. Fakat Yuhanna vizyonunu aldığında, Babil'in siyasi bir imparatorluk olarak varlığı çoktan sona ermişti. Roma'ya gelince, onun siyasi yönetimi, Büyük Babil'in yönetim yöntemlerinin tanımıyla örtüşmez. O, dünyanın krallarıyla zina eden ve onları fahişeliğinin şarabıyla sarhoş eden ve "ruhçulukla ilgilil adetleri" ile ulusları saptıran bir fahişedir (Vahiy 17:1, 2; 18:3, 23). Buna karşılık, Roma, demir gibi askeri gücü ve eyaletlerinde ve kolonilerinde Roma yasalarına sıkı sıkıya bağlı kalmasıyla egemenliğini kazandı ve sürdürdü. Buna paralel olarak The Interpreter's Dictionary of the Bible şöyle der: "Roma ile Babil'i bir tutmak yetmez. Babil, tek bir imparatorluk veya kültürden fazlasını kapsar. Coğrafi veya geçici sınırlardan ziyade kalıcı putperestlikle nitelenmektedir. Babil, insanlığı yozlaştıran ve köleleştiren ve  Kuzu tarafından fethedilmesi gereken canavarın krallığının aynı genişliğidir." (Vahiy 17:14)

Yukarıdakilerin tümü önemlidir ve sembolik Büyük Babil'in ve onun neyi temsil ettiğinin gerçek bir resmini elde etmek için dikkate alınmalıdır.

(12) Armagedon: Bu terim, İbranice Har Meghiddṓn'dan ("Megiddo Dağı") türetilmiştir. Armagedon, "bütün dünyanın krallarının" Tanrı'ya karşı savaşmak için toplandığı "Her Şeye Kadir Tanrı'nın büyük gününün savaşı" ile ilgilidir (Vahiy 16:14, 16; 19:11-21).

Armagedon kelimesi Kutsal Kitap'ta sadece bir kez geçer. Megiddo, eski İsrail'de bir şehirdi (Yeşu 17:11). Ancak Armagedon, üç nedenden dolayı gerçek bir yer anlamına gelemez. İlk olarak, gerçek bir Megiddo dağı yoktur. İkincisi: Megiddo'nun etrafındaki alan, orduları ve savaş makineleriyle birlikte "tüm dünyanın krallarını" barındıramayacak kadar küçük. Üçüncüsü, Armagedon Savaşı, dünyanın "kralları"nın, tüm yeryüzüne dağılmış olan Tanrı'nın hakiki tapıcılarına saldırmasıyla başlar.

Megiddo şehri ve yakınlardaki Yizreel Vadisi birçok savaşa sahne olmuştur. Kutsal Kitap'ın raporuna göre, Tanrı bazılarına doğrudan müdahale etti (Hakimler 5:19-21). Armagedon, "dünyanın tüm krallarının" Tanrı'ya karşı toplandığı bir duruma atıfta bulunması gerekir.

(13) Ateş gölü: Bu ifade yalnızca Vahiy'de geçer ve kuşkusuz semboliktir. Kutsal Kitap'ın kendisi şu sözlerle sembolü açıklar ve tanımlar: "Bu, ikinci ölüm anlamına gelir: ateş gölü" (Vahiy 20:14; 21:8). Ateş gölünün sembolik karakteri, Vahiy'de sözü edilen diğer pasajların bağlamından da bellidir. Ölümün bu ateş gölüne fırlatıldığı söylenir (Vahiy 19:20; 20:14). Açıkçası, ölüm yakılamaz. Ayrıca görünmez bir ruh yaratığı olan Şeytan da bu göle atılır. O bir ruh olduğundan, gerçek ateş ona zarar veremez (Vahiy 20:10; Çıkış 3:2; Hakimler 13:20).

Ateş gölü "ikinci ölümü" temsil ettiğinden ve Vahiy 20:14 "ölüm ve Hades"in ona atıldığını söylediğinden, bu gölün ne insanın Adem'den miras kalan ölümü (Romalılar 5:12) ne de Hades'i (insanlığın müşterek mezarı) temsil edemeyeceği açıktır. Sonuç olarak, farklı bir ölümü, dönüşü olmayan bir ölümü simgelemelidir, çünkü raporun hiçbir yerinde, Adem'den miras kalan ölüm ve Hades'te olduğu gibi, bu "göl"ün ölülerini teslim ettiğinden söz edilmez (Vahiy 20:13). Böylece, Tanrı'nın egemenliğinin tövbe etmeyen muhalifleri olan "yaşam kitabında yazılı" bulunmayan herkes, sonsuz yok oluş ya da ikinci ölüm anlamına gelen ateş gölüne atılacaktır (Vahiy 20:15).

Kaynakça

Edebiyat
Antik tefsir
 Arethas von Caesarea: In Apocalypsin Commentarius

Yeni tefsirler
 David Edward Aune: Revelation. 3 Bände. Word Books, Dallas 1997; Nelson, Nashville 1998 (ausführlicher wiss. Kommentar)
 Revelation 1–5. Word Biblical Commentary (WBC) 52A, 1997; ISBN 0-8499-0251-7.
 Revelation 6–16. WBC 52B, 1998; ISBN 0-8499-0786-1.
 Revelation 17–22. WBC 52C, 1998; ISBN 0-8499-1545-7.
 William Barclay: Offenbarung des Johannes, Reihe Auslegung des Neuen Testaments, Neukirchen-Vluyn 1970, ISBN 3-7615-4517-7.
 Gregory K. Beale: The Book of Revelation. A Commentary on the Greek Text. The New International Greek Testament Commentary. Eerdmans, Grand Rapids 1999, ISBN 0-8028-2174-X.
 Klaus Berger: Apokalypse des Johannes: Kommentar. Verlag Herder, Freiburg/Br. 2017. ISBN 978-3-451-34779-5.
 Jacques Ellul: Apokalypse. Die Offenbarung des Johannes – Enthüllung der Wirklichkeit, Neukirchen-Vluyn 1981
 Heinz Giesen: Die Offenbarung des Johannes. Regensburger Neues Testament. Pustet, Regensburg 1997, ISBN 3-7917-1520-8.
 Traugott Holtz: Die Offenbarung des Johannes. (NTD) Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2008, ISBN 978-3-525-51387-3.
 Walter Klaiber: Die Offenbarung des Johannes, Die Botschaft des Neuen Testaments, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2019, ISBN 978-3-788-73391-9.
 Bruce J. Malina: Die Offenbarung des Johannes. Sternvisionen und Himmelsreisen. Kohlhammer, Stuttgart 2002, ISBN 3-17-014241-0 (kulturanthropologische Exegese).
 Robert H. Mounce: The Book of Revelation. The new international commentary on the New Testament. Eerdmans, Grand Rapids 1998, ISBN 0-8028-2537-0.
 Adolf Pohl Die Offenbarung des Johannes. R. Brockhaus, Wuppertal 1989, ISBN 3-417-25146-X.
 Pierre Prigent: Commentary on the Apocalypse of St. John. Mohr Siebeck, Tübingen 2001
 Rainer Riesner, Heinz-Werner Neudorfer, Eckhard J. Schnabel und Gerhard Maier: Die Offenbarung des Johannes Teil 1: Kapitel 1 - 11, Historisch Theologische Auslegung Band 5, SCM R.Brockhaus, Witten 2009 und 2019, ISBN 978-3-417-29727-0; Die Offenbarung des Johannes Teil 2: Kapitel 12-22, Historisch Theologische Auslegung, SCM R.Brockhaus, Wuppertal 2012 und 2018, ISBN 978-3-417-29728-7.
 Hubert Ritt: Die Offenbarung des Johannes. Die Neue Echter Bibel 21. Echter, Würzburg 1986 (20004)
 Jürgen Roloff: Die Offenbarung des Johannes. Zürcher Bibelkommentare. TVZ, Zürich 20013
 Akira Satake: Die Offenbarung des Johannes. Kritisch Exegetischer Kommentar 16. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2008, ISBN 978-3-525-51616-4.
 Ben Witherington III: Revelation. New Cambridge Bible Commentary. University Press, Cambridge 2003; ISBN 0-521-00068-8.
 Klaus Wengst: "Wie lange noch?" Schreien nach Recht und Gerechtigkeit – eine Deutung der Apokalypse des Johannes. Kohlhammer, Stuttgart 2010

Ayrıca bakınız
 Vahiy sözcüğü
 Kıyamet sözcüğü
 Yeni Ahit'in Papirüsler Listesi
 Yeni Ahit'in Metin Tarihi

Yeni Ahit

Vahiy Kitabı


An Hechtia zamudioi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Espejo, López-ferr. ngan Ivón Mercedes Ramírez Morillo. An Hechtia zamudioi in nahilalakip ha genus nga Hechtia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hechtia

Hechtia zamudioi


සංසක්තිය (n. ලතින්. cohaerere "ඇලීම හෝ එක ලඟ තිබීම")  හෝ සංසක්තිමය ආකර්ෂණය හෝ සංසක්තිමය බලය යනු අන්‍යෝන්‍ය ලෙස ආකර්ෂණීය වීම නිසාවෙන්  සමාන අණු එකිනෙකට ඇලී පැවතීමේ ක්‍රියාව හෝ ගුණය වේ. මෙය ද්‍රව්‍යයක නෛසර්ගික ගුණයක් වන අතර  අණු එකිනෙකට කිට්ටුවෙන් පවතින විට කක්ෂගත ඉලෙක්ට්‍රෝනයන්හී ව්‍යාප්තිය අක්‍රමවත් කරන හා  එහි අණු වල හැඩය හා ආකෘතිය නිසාවෙන් ඇති වෙන අතර  විද්‍යුත් ආකර්ෂණය ජනිත වීම නිසාවෙන්  ජල බින්දුවක් වැනි මහේක්ෂ ව්‍යුහයක් රඳවා තබා ගත හැතිවෙයි.
රසායන විද්‍යාව

සංසක්තිය (රසායන විද්‍යාව)


Yazıören, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Velolar" olup geçmişte Mollaaliler köyünün bir mahallesiyken, 1 Nisan 1955'te Mollaaliler köyüne bağlı Dizdaş, Büyükpınar, Kırmızıseki, Bazdaş, Bablan ve Tatderesi mahallelerinin birleşmesiyle köy olmuştur. 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır. Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltıldı. Köye 2004 yılında kısmi geri dönüşler yapılmaya başlandı.

Coğrafya
Tunceli iline 75 km, Ovacık ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Yazıören, Ovacık


Jean Miller (* 1935) ist eine ehemalige kanadische Badmintonspielerin.

Karriere
Jean Miller gewann 1956 ihren ersten nationalen Titel in Kanada. Zwei Jahre später war sie auch erstmals bei den Canadian Open erfolgreich. Bei dieser Veranstaltung stand sie bis 1967 sechs Mal ganz oben auf dem Treppchen.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (Kanada)
Kanadischer Meister (Badminton)
Kanadier
Geboren 1935
Frau

Jean Miller


තනුර මදුගීත් දිසානායක  යනු  දෙරණ ඩ්‍රීම් ස්ටාර් සීසන් 8, 2018 ජයග්‍රාහකයායි.

තනුර මදුගීත් දිසානායක  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු කලා කරුවන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

තනුර මදුගීත් දිසානායක


West Portsmouth may refer to:
 Portsmouth West (UK Parliament constituency)
 West Portsmouth, Ohio

West Portsmouth


Guantanamo Kampı, 2002 yılından itibaren askeri hapishane olarak kullanılmakta olan, Küba'daki Guantanamo körfezi askeri üssünün bir bölümüne verilen isim.

Burada, başta Afganistan olmak üzere çeşitli ülkelerde ele geçirilen, El-Kaide ve Taliban ile ilgisi olduğundan şüphelenen kişiler tutulmaktadır. Üç bölüme ayrılır: Kamp Delta (ki buna Kamp Echo da dahildir), Kamp İguana ve artık kapatılmış olan Kamp X-Ray. Tesis zaman zaman Guantanamo, Gitmo veya Kamp X-Ray olarak anılmaktadır.

Guantanamo Körfezinin bir askeri hapishane olarak kullanılması insan hakları örgütleri ve birçok farklı kesimin eleştiri ve protestolarına neden olmuştur. Bu örgüt ve kesimler tutukluların işkence gördüğü veya kötü şart ve uygulamalara maruz kaldığını belirtip, buradaki tutuklularının yasal durumlarının belirsizliğine işaret etmektedirler. Zira Guantanamo'da tutulanlar, ne savaş suçlusu ne de adi suçlu olarak tanımlanmıştır. ABD yasal sistemine başvuramadıkları gibi ABD yasal sisteminden herhangi bir gözden geçirme de talep edememektedirler.

Bush yönetimi 3. Cenevre Antlaşması'nın tutuklanmış el-Kaide veya Taliban savaşçılarını kapsayamayacağını öne sürmektedir. Hiçbir dış devlet ise bu noktada Bush yönetimiyle aynı görüşte olduğunu belirtmemiştir. ABD politikasını eleştirenler, yönetimin "savaş suçluları" ile "yasa dışı savaşçıları" arasında bir ayrım yaratmaya çalışmak suretiyle Cenevre Antlaşması'nı ihlal ettiğini öne sürmektedirler.

Guanatanamo Tutukevi'ndeki yasa dışı uygulamalara dair Avrupa Parlamentosu da bir rapor hazırlamıştır. Daha güncel olarak, Uluslararası Af Örgütü (Amnesty International) ve BM çıkardıkları raporlarda durumu bir "insan hakları skandalı" olarak tanımlamışlardır.

1903'ten beri ABD'nin 4000 Dolar gibi senelik bir kira karşılığında kullandığı 121 km²'lik Küba'ya ait bir alan ve sadece iki ülkenin karşılıklı anlaşması sonucu feshedebileceği bir anlaşma. 20. yüzyılın son çeyreğinde, Guantanamo Askeri Üssü denizlerde yakalanan Kübalı ve Haitili mültecileri tutmakta kullanılmıştı. 1990'ların başında, askerî darbe sonucu Haiti'den kaçan Haitilileri barındırmıştır. Bu mülteciler ABD yasal sisteminden Yargıç Sterling Johnson Jr. kampın anayasaya aykırı olduğu kararını 8 Haziran 1993'te verene kadar Kamp Bulkeley isimli bir tutuklu bölgesinde tutulmuşlardır. Son Haitili göçmenler Guantanamo'yu 1 Kasım 1995'te terk etmiştir.

16 Haziran 2005'te Birleşik Devletler Savunma Bakanlığı, savunma müteahhiti Halliburton'un üs etrafında 30 milyon $'lık bir güvenlik çemberi ve tutukevi inşa edeceğini ilan etmiştir.

10 Haziran 2006 üç tutuklu ölü bulunmuştur. Pentagon'a göre "kendilerini bariz bir intihar sözleşmesiyle öldürmüşlerdir".

Kaynakça
 Guantánamo esir kampının kapatılması: Gizleme sistemi (Qantara.de)

Dış bağlantılar

CIA Operasyonları
CIA gizli hapishaneleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yasa dışı gözaltı merkezleri
Amerika Birleşik Devletleri-Küba ilişkileri
Irak Savaşı
İnsan hakları
Amerika Birleşik Devletleri askerî üsleri
George W. Bush'un başkanlığı
21. yüzyılda Karayipler'de kurulan oluşumlar
2002'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar

Guantanamo Kampı


Tehnološki institut Georgia ili skraćeno Georgia Tech je javno istraživačko sveučilište u Atlanti, Georgiji. Dio je sveučilišnog sistema Georgije i provode svoja istraživanja u Savannahu;  Metzu u Francuskoj; u  Athloni u Irskoj; u Shenzhenu u Kini; i Singapuru.

Škola je osnovana u 1885. kao dio Tehnološke škole u Georgiji kao dio američke rekonstrukcije za izradu planova industrijske ekonomije poslije Američkog građanskog rata na jugu SAD-a. U početku je bilo ponuđeno samo mehaničko inženjerstvo. Od 1901. došla je kurikulumna reforma koja je imala plan proširiti i na električno, civilno i kemijsko inženjerstvo. Godine  1948. škola se unaprijedila iz strukovne škole u visoku da bi napravila veliku i više sposoban tehnološki institut i provodila razna istraživanja.

Danas, Georgia Tech je organizirana u 6 visokoškolskih specijaliziranih institucija i sadržava oko 31 učionicu koja uči znanosti i tehnologiji. Prepoznatljiv je po svojim studijskim programima u inženjerstvu,  računalstvu, administrativnim poslovima, znanostima i dizajnu. Georgia Tech je je zaulela 7. mjesto kao javna nacionalna sveučilišta u SAD-u, 34. među svim koledžima i sveučilištima u SAD-u po U.S. News & World Report razinama i 23. među svjetskim sveučilištima u svijetu po Times Higher Education razinama. Georgia Tech je također smatrana kao međunarodna visoka škola u inženjeringu. (4. u naciji) i poslovnim programima te je bila kao najbolje "inteligentnija" javna škola u Americi (bazirana na visokim postignutim rezultatima na testu).

Izvori

Vanjske poveznice
Georgia Tech - official page

Visokoškolske ustanove u SAD-u
Georgia

Tehnološki institut Georgia


Eugène Martin Léonard Domicent dit Eugène Bertol-Graivil, né le  dans l'ancien 12e arrondissement de Paris et mort le  dans le 17e arrondissement, est un journaliste, écrivain et auteur dramatique français.

Biographie
Fils du peintre Martin Domicent (1823-1897) et d'Euphémie Van Meenen, époux originaires de Belgique, il travaille à la Préfecture de la Seine et devient percepteur.

Comme journaliste, il fonde avec Victor Souchon, Le Progrès artistique, pour défendre les intérêts des artistes musiciens instrumentistes et donne des articles à de nombreux titres de presse littéraires et politiques. Il devient aussi syndic de la Presse républicaine et rédacteur à L'Écho de Paris.

Au théâtre, il commence sa carrière avec La Rédemption d'Istar, un drame lyrique sur une musique de Charles de Sivry.

Il est aussi de romans et d'essais : Gambetta ; souvenirs (1883), Les Voyages présidentiels illustrés (1889-1890), Le Livre d'or des fêtes franco-russes (1894).

Le , il est grièvement blessé au front lors de l'attentat perpétré par Auguste Vaillant à la Chambre des députés.

Mort à 53 ans en son domicile de la rue de Courcelles, il était marié depuis 1885 à Jeanne Mottu (1856-1936), fille du banquier et homme politique Jules Mottu qui fut conseiller de Paris et maire du 11e arrondissement.

Sa tombe est au cimetière du Père-Lachaise (division 90).

Distinctions
 Officier d'Académie
 Officier de l'Instruction publique (arrêté du 1er janvier 1891)
 Chevalier de la Légion d'Honneur au titre du ministère de l'Intérieur (décret du 3 août 1890)
 Officier de la Légion d'Honneur au titre du ministère de l'Intérieur (décret du 1er août 1901).

Œuvres
 1879 : La Rédemption d'Istar, drame lyrique en 2 parties, musique de Charles de Sivry, Théâtre des Nations, 29 juin
 1882 : Maladie grave
 1882 : Par procuration
 1882 : Aveugle par amour, opérette en 1 acte, musique de Charles de Sivry, château de Ferrières, 10 décembre, casino d'Étretat, 7 août 1883
 1883 : Deux Orages
 1883 : Marcel
 1883 : A la mer
 1883 : Dans le Nord
 1883 : Pas pressé
 1883 : Le Crime
 1883 : Hésitations
 1884 : Maitre et Valets, à-propos en un acte, en vers
 1886 : Les Tonneaux
 1892 : Victime
 1893 : Pédrolino, opéra-comique en 1 acte, musique d'Émile Boussagol, hôtel Continental, Paris, 13 avril
 1893 : La Petite Princesse, opérette en 1 acte, musique de Charles de Sivry, Théâtre d'Application de la Bodinière, 8 mai
 1894 : Le Livre d'or des fêtes franco-russes
 1894 : Le Sabre enchanté, opéra-comique en 1 acte, musique d'Émile Boussagol, Galerie Vivienne, 8 février
 1894 : Kiki, folie-vaudeville en 4 actes, avec Hippolyte Raymond et Marc Sonal
 1894 : Fausse Manœuvre
 1896 : Le Vieux Sorcier, opéra-comique en 1 acte, musique de Félix Desgranges, Galerie Vivienne, 6 mars
 1896 : Diane de Messine, opéra-comique en 4 actes, avec Charles Laborde, musique de Adolphe Dietrich, Grand Théâtre de Dijon, 7 mars
 1897 : Trop de fleurs, vaudeville en un acte, théâtre des Folies-Dramatiques, 12 janvier
 1897 : Honneur pour honneur
 1898 : L'École des gendres
 1898 : L'Affaire Machin
 1899 : Crise ministérielle
 1901 : Le Monsieur de Madame
 1902 : Main droite et Main gauche
 1903 : Paragraphe III
 1904 : Un vieux Parisien
 1904 : Le Coup du téléphone
 1907 : Ministrable
 1908 : Paternité
 1909 : Propos d'antichambre

Notes et références

Liens externes

 Base Léonore

Journaliste français du XIXe siècle
Dramaturge français du XIXe siècle
Écrivain français du XIXe siècle
Officier de la Légion d'honneur promu en 1901
Naissance en avril 1857
Naissance à Paris
Décès en octobre 1910
Décès dans le 17e arrondissement de Paris
Décès à 53 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Père-Lachaise (division 90)

Eugène Bertol-Graivil


An Calamagrostis cryptolopha in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hugh Algernon Weddell, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Calamagrostis cryptolopha in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis cryptolopha


Reedy River er en australsk folkemusical fra 1953 om den australske fåreklipperstrejke i 1891.

Referencer

1953
Musicals

Reedy River (musical)


Squalius ghigii est une espèce de petits poissons cyprinidés d'eau douce présente à Rhodes, en Grèce.

Description
Squalius ghigii atteint  de longueur pour les mâles et  pour les femelles. Il a un éclat argenté et un corps allongé. Son espérance de vie maximale est de .

Répartition et modes de vie
Squalius ghigii vit en eau douce et plus précisément dans des rivières et des étangs. Cette espèce ne serait présente qu'à Rhodes. Cependant, en Turquie, il existe des cas isolés de poissons similaires mais mal connus, parfois considérés comme des S. ghigii, parfois comme des sous-espèces, ou encore comme des espèces distinctes tel que S. irideus et Ladigesocypris meremere.

Menacé d'extinction
Squalius ghigii vit dans des plans d'eau de petite taille qui s'assèchent lors des années de faibles précipitations. Ses principales menaces sont l'utilisation de l'eau, ainsi que la sécheresse estivale.  Il serait l'une des espèces de poissons d'eau douce les plus menacées d'Europe. L'espèce fait l'objet d'une protection dans le cadre d'un projet européen, tandis que la majeure partie de son habitat est désormais classée en tant que site Natura 2000. Dans les zones où l'espèce est présente, le captage de l'eau et les autres activités perturbatrices sont limités par la réglementation. De récentes études de suivi révèlent que sa population se reconstitue et se stabilise grâce aux mesures de conservation. Un centre éducatif lui est dédié.

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Squalius ghigii (Gianferrari, 1927).

L'espèce a été initialement classée dans le genre Leucaspius sous le protonyme Leucaspius ghigii par l'ichtyologiste italienne  (1890-1977).

Squalius ghigii a pour synonymes :
 Ladigesocypris ghigii subsp. ghigii
 Ladigesocypris ghigii (Gianferrari, 1927)
 Leucaspius ghigii Gianferrari, 1927
 Leucaspius prosperi Gianferrari, 1927

Étymologie
Son épithète spécifique, ghigii, lui a été donnée en l'honneur du zoologiste italien  (1875-1970) qui a récolté le holotype.

Publication originale

Article connexe
 Eptá Pigés

Liens externes

Notes et références

Faune endémique de Grèce
Cyprinidae

Squalius ghigii


An Encyclia diota in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Encyclia diota in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 E. d. atrorubens
 E. d. diota

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia diota


Kordiline (lat. Cordyline), rod šparogovki  smješten u potporodicu Lomandroideae. Pripada mu 24 vrste (i dvije notovrste) raširene po Papuaziji, zapadnom Pacifiku, Maskarenima i Australiji, te u Južnoj Americi.

Vrste

 Cordyline angustissima K.Schum.
 Cordyline australis (G.Forst.) Endl.
 Cordyline banksii Hook.f.
 Cordyline cannifolia R.Br.
 Cordyline casanovae Linden ex André
 Cordyline congesta (Sweet) Steud.
 Cordyline forbesii Rendle
 Cordyline fruticosa (L.) A.Chev.
 Cordyline × gibbingsiae Carse
 Cordyline indivisa (G.Forst.) Endl.
 Cordyline lateralis Lauterb.
 Cordyline ledermannii K.Krause
 Cordyline manners-suttoniae F.Muell.
 Cordyline × matthewsii Carse
 Cordyline mauritiana (Lam.) J.F.Macbr.
 Cordyline minutiflora Ridl.
 Cordyline murchisoniae F.Muell.
 Cordyline neocaledonica (Baker) B.D.Jacks.
 Cordyline obtecta (Graham) Baker
 Cordyline petiolaris (Domin) Pedley
 Cordyline pumilio Hook.f.
 Cordyline racemosa Ridl.
 Cordyline rubra Otto & A.Dietr.
 Cordyline schlechteri Lauterb.
 Cordyline sellowiana Kunth
 Cordyline stricta (Sims) Endl.

Sinonimi
 Calodracon Planch.
 Charlwoodia Sweet
 Cohnia Kunth
 Dracaenopsis Planch.
 Euphyleia Raf.
 Ezehlsia Lour. ex B.A.Gomes
 Taetsia Medik.
 Terminalis Rumph. ex Kuntze

Izvori

Lomandroideae

Kordiline


رقم يوإن (UN numbers) هو رقم مؤلف من أربعة أعداد يعرف السلع والمواد الخطرة (مثل المتفجرات، والسوائل القابلة للاشتعال، والمواد السامة، إلخ) أثناء نقلها عالميا. لبعض المواد الخطرة أرقامها الخاصة (مثلا رقم أكريلاميد هو "UN2074") بينما في حالات أخرى يعين رقم واحد لمجموعة من المواد المتشابهة الخواص (مثلا، تعطى السوائل القابلة للاشتعال والتي لم تصنف رقم "UN1993"). وفي بعض الحالات، تعطى المادة في حالتها الصلبة رقما مختلف عن حالتها الأخرى (مثل السائلة) بخاصة إذا كانت خواصها الخطرة مختلفة في الحالتين، أو قد تعطى المواد المختلفة في مستوى النقاء (أو التركيز في المحلول) أرقام يوإن مختلفة.

تعين أرقام يو إن التي تتراوح بين UN0001 وUN3500، من قبل لجنة الأمم المتحدة لخبراء نقل المواد الخطرة. ونشرت أرقام يوإن في كتاب يعرف بـ«الكتاب البرتقالي» وهو مجموعة من المقترحات حول نقل المواد الخطرة. ويعتمد من قبل الجهات التنظيمية التي تعنى بشؤون النقل.

لمزيد من المعلومات، راجع قائمة أرقام يو إن.

رقم إن أي (NA numbers) وهي اختصار لـ (North America) ويعرف أيضا بأرقام دوت (DOT numbers) هي أرقام مماثلة تستعملها وزارة النقل الأميركية (وزارة النقل الأمريكية) وهي عادة نفس لأرقام يوإن وتزيد عليهم أرقام لم تصنفها الأمم المتحدة. وتتراوح هذه الأرقام من AN8000 وحتى AN9999.

ويرتبط كل رقم يوإن بمعرف الخطر (hazard identifier) الذي يرمز لصنف خطورة المادة وتقسيماتها، وبحالة المواد المتفجرة يصنف توافق المجموعات الوظيفية. مثلا، معرف الخطر للأكريلاميد هو 6.1 ولسائل إشعال السجائر هو 2.1. ويمكن إضافة أكثر من معرف للخطر للمادة الواحدة إذا كانت تشكل أكثر من خطر واحد. ومن الملاحظ أنه لا يوجد أي طريقة لإستنتاج صنف الخطر من الرقم نفسه إلا من خلال مراجعة الجداول.

راجع أيضا
 قائمة أرقام الأمم المتحدة
 مادة خطرة

مواقع خارجية
 موقع البحث عن أرقام يوإن
 توجيهات الأمم المتحدة حول نقل المواد الخطرة

المراجع

أرقام يو إن
أنظمة ترقيم المواد الكيميائية

رقم يو إن


Jacobus Theodorus "Jacob" Abels () a fost un pictor neerlandez.

Biografie

Abels s-a născut în Amsterdam în anul 1803. A fost elev al pictorului de animale Jan Van Ravenswaay. În anul 1826, Abels a vizitat Germania și la întoarcere s-a stabilit la Haga. Soția lui a fost fiica lui P.G. Os. Între 1849 și 1853 a locuit în Haarlem și mai târziu s-a mutat la Arnhem.

S-a remarcat pentru picturile sale de peisaje cu lumina Lunii. Muzeul din Haarlem are câteva lucrări realizate de el.

Abels a murit la Abcoude la 11 iunie 1866.

Note

Nașteri în 1803
Decese în 1866
Pictori neerlandezi
Oameni din Amsterdam
Neerlandezi din secolul al XIX-lea

Jacob Abels


Práznovce este o comună slovacă, aflată în districtul Topoľčany din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 977 de locuitori.

Istoric
Localitatea Práznovce este atestată documentar din 1183.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Práznovce


بوريا  هو نهر في مقاطعة أمور أوبلاست في روسيا. يبلغ طوله 623 كم، وهو أحد روافد نهر آمور ويفيض نحو الجنوب.

مراجع

أنهار مقاطعة أمور
أنهار خاباروفسك كراي
أنهار روسيا

بوريا


Les Indigenous Music Awards, anciennement appelés les Aboriginal Peoples' Choice Music Awards, sont un prix annuel de la musique canadienne, décerné aux Autochtones qui travaillent dans l'industrie de la musique.

Histoire
L'APCMA (Aboriginal Peoples' Choice Music Awards) reçoit le soutien financier du ministère du Patrimoine canadien dans le cadre de la Stratégie canadienne en ligne. La cérémonie est diffusée à la télévision par le Réseau de télévision des peuples autochtones.

En 2014, Iceis Rain est devenu la première personne ouvertement bispirituelle à se produire aux Aboriginal Peoples Choice Music Awards.

Controverse
En 2019, plusieurs artistes inuits, dont Tanya Tagaq Gillis et Kelly Fraser, ont boycotté les prix en raison d'accusations d'appropriation culturelle. L'une des nominations aux prix dans la catégorie Meilleur album folk cette année-là a été décernée à Connie LeGrande, une artiste crie de la Saskatchewan dont l'album incorporait le chant de gorge inuit. Cependant, LeGrande avait chanté la gorge elle-même plutôt que d'embaucher un collaborateur inuit. Lisa Meeches, la directrice des prix, a fait l'objet de nouvelles critiques lorsqu'elle a déclaré qu'elle considérait qu'il était impossible pour les cultures autochtones de s'approprier les unes les autres.

Liens externes

Notes et références

Musique autochtone au Canada
Récompense musicale au Canada

Indigenous Music Awards


Giorgio Conte (Asti, 23 de abril de 1941) es un cantautor, compositor y escritor italiano. Hermano menor de Paolo Conte. En la actualidad, la actividad musical de Giorgio Conte es conocida, además de en Italia, en el resto de Europa y en Canadá.

Carrera artística
Durante su juventud concilia los estudios de derecho con la pasión por el jazz, la música popular y la canción francesa que le transmitieron sus padres.

Sus primeras experiencias musicales muestran a Giorgio a la batería y a su hermano, Paolo en el vibráfono del mismo grupo.
Pero poco tiempo después, sus caminos se separan y Giorgio continúa componiendo canciones de gran éxito cantadas por numerosos cantantes como Mia Martini (Agapimu), l'Equipe 84 (Una giornata al mare), Rosanna Fratello (Non sono Maddalena), Gipo Farassino (La mia gente, Girano).

Debuta como cantautor en 1983 con Zona Cesarini, seguida en 1987 por L'erba di San Pietro; sin embargo, su actividad de compositor continúa, escribiendo para Ornella Vanoni, Mina (Tir y Il plaid), y Francesco Baccini (Qua qua quando y La giostra di Bastian). Contribuyendo también con su voz, escribe para Loretta Goggi (Fuori ci sono i lupi) y para Rossana Casale (Davvero propizio il giorno per il Toro e il Capricorno).
Paralelamente, participa en un programa radiofónico, Quelli che la radio (de la RAI Radio 2), y se dedica al teatro (gira con Bruno Gambarotta).

En 1993, después de su participación en el Premio Tenco, decide abandonar el bufete de abogados para dedicarse exclusivamente a los conciertos.

Es el comienzo de una profusa lista de conciertos de gran éxito, principalmente en otros países europeos y no volverá a los escenarios italianos hasta 1999.Publica varios discos celebrados por la crítica y el público más exigente.

En 2007, Excelsior 1881 publica la selección de relatos Sfogliar verze con la que obtendrá el premio literario "L'intruso", en Costa Smeralda.

A comienzos del otoño de 2011 sale su nuevo álbum de temas inéditos, C.Q.F.P., con doce canciones delicadas y poéticas, tanto o más que de costumbre, así como una canción (Monticone) escrita y musicalizada por su hermano.

En noviembre de 2011, Cairo Editore publica su nuevo libro Un trattore arancio.

Discografía y Publicaciones

Álbumes
 1982: Zona Cesarini (Ariston Records, ARLP 12395)
 1987: L'erba di San Pietro (Fonit Cetra, LPX 175)
 1993: Giorgio Conte
 1995: Concerto Live
 1997: La vita fosse
 1999: Eccomi qua...
 2000: L'ambasciatore dei sogni
 2003: Il Contestorie (Storie di note, SDN 030)
 2004: The best of (live 2004)
 2011: C.Q.F.P.

Libros
 2007: Sfogliar Verze (Excelsior 1881)
 2011: Un trattore arancio (Cairo Editore)

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial de Giorgio Conte
 MUSICITÀ Management & Booking

Cantautores de Italia
Compositores de Italia
Cantantes masculinos de Italia
Cantantes de jazz
Nacidos en Asti

Giorgio Conte


Grumløse er en landsby, der ligger i Vordingborg Kommune nogenlunde midt imellem Næstved og Vordingborg på Sydsjælland. Grumløse by var det tilbagevendende omdrejningspunkt for tv-serien Landsbyen (1991-1996). I TV-serien blev byen dog omdøbt til Østerby.

Byer i Vordingborg Kommune
Byer og bydele med genforeningssten

Grumløse


Le dernier sorcier est un opéra de chambre en deux actes, composé par Pauline Viardot d'après un livret en français d'Ivan Tourgueniev. Il est créé en privé le 20 septembre 1867 à la Villa Tourgueniev à Baden-Baden et en public au théâtre de la Cour de Weimar le 8 avril 1869 (en traduction allemande sous le nom de ). Cet opéra met en scène Krakamiche, un vieux sorcier autrefois puissant dont la présence dans les bois bouleverse les elfes qui l'habitent, et de l'intrigue amoureuse entre Stella, fille du sorcier, et du prince Lelio, qui se marient grâce à l'intervention de la Reine des Elfes.

Contexte et première représentation

Au milieu des années 1860, Pauline Viardot, cantatrice mezzo-soprano, ne donne plus de concert et s'est retirée dans la Villa Viardot, à Baden-Baden. Elle se concentre alors sur l'enseignement de la musique. Bien que mariée, Viardot entretient une amitié intime avec Ivan Tourgueniev qu'elle rencontra pour la première fois en chantant à Saint-Pétersbourg en 1843. La relation se poursuivit au fil des ans, Tourgueniev faisant de longs séjours à Paris, vivant toujours près de Viardot et de son mari, Louis .  Lorsque les Viardot se rendirent à Baden-Baden en 1863, Tourgueniev les suivit peu de temps après et fit construire sa propre villa à côté de la leur. C'est à Baden-Baden que Viardot et Tourgueniev écrivent trois opéras destinés à être interprétés par les élèves de Viardot : Trop de femmes, Le dernier sorcier et L'ogre.

Selon le spécialiste de Tourgueniev Nicholas Žekulin, Le dernier sorcier était déjà mentionné dans une correspondance en 1859, mais ne semble pas avoir été joué jusqu'à ce qu'il soit révisé pour Baden-Baden. La première représentation de l'opéra eut lieu le 20 septembre 1867, à la Villa Tourgueniev, achevée mais encore inoccupée, où avait également eu lieu la première représentation de Trop de femmes . L'ami de Tourgueniev, Louis Pomey, incarne Krakamiche pour les premières représentations. Le rôle a été joué par Tourgueniev pour un gala le 20 octobre. Marie Hasselmans joue Stella. La fille de Viardot, Louise Héritte-Viardot interprète le rôle de Lelio. Les autres enfants de Viardot participent : Claudie joue la reine, Marianne joue Verveine et Paul, Perlimpinpin (la plupart des rôles étaient parlés). Viardot accompagne au piano, seul instrument de la partition originale. Le public était composé d'invités qui appartenaient principalement au cercle de Viardot. Ils comprenaient Giulia Grisi, Clara Schumann, Charles Wilfrid de Bériot, Hermann Levi, et les chanteuses  et Albertina Ferlesi. Pierre-Jules Hetzel (qui fait la critique de la production de Trop de femmes pour le Journal des débats, 13 septembre 1867), quelques hommes politiques, et l'impératrice allemande Augusta de Saxe-Weimar-Eisenach sont aussi présents. L'enthousiasme de l'impératrice l'a non seulement conduite à amener l'empereur Guillaume Ier pour une représentation ultérieure, mais l'incite à assurer une représentation spéciale du commandement royal le 17 octobre pour célébrer l'anniversaire du prince héritier, Friedrich Wilhelm.

Historique des représentations ultérieures

Après une deuxième saison d'opérettes privées de Viardot et Tourgueniev, qui comprenait la première représentation de L'ogre, leur bonne réputation conduit à produire en public Le dernier sorcier. Avec l'aide de Franz Liszt, sa première représentation publique professionnelle est organisée pour le Weimar Court Theatre, où elle a été créée le 8 avril 1869 et a été répétée le 11 avril. Pour ces représentations, le livret est traduit en allemand par Richard Pohl et la partition est arrangée pour un orchestre complet par Eduard Lassen. Les critiques de  (titre allemand de l'opéra) étaient mitigés. Selon Žekulin, cela peut être dû à la traduction allemande de qualité moyenne et à l'arrangement pour un orchestre symphonique complet qui gâtèrent une pièce destinée à être un opéra de chambre. Néanmoins, des représentations ultérieures de la version allemande eurent lieu à Karlsruhe (28 janvier et 1er février 1870) et à Riga la même année dans le cadre d'un spectacle-bénéfice pour Louise Mayer, qui avait été l'élève de Viardot à Baden-Baden.

Dans sa villa, Viardot aménage un petit théâtre (capacité de trente personnes), inauguré le 13 août 1869, avec une représentation gala du dernier sorcier. Brahms, alors présent, revient diriger la représentation du 23 août. La musique y est jouée dans une orchestration de chambre : piano, quatuor à cordes, harpe et percussion. Après le déclenchement de la guerre franco-prussienne en juillet 1870, la famille Viardot quitte Baden-Baden pour Londres où elle reste jusqu'en 1871, Le dernier sorcier y reçut une représentation privée.

Cette œuvre est oubliée jusqu'en janvier 2005, lorsque l'Université de Calgary a organisé sa première nord-américaine en interprétant une version traduite en anglais par Žekulin et la version de la partition pour orchestre de chambre qui avait été utilisée lors du gala de 1869 au Théâtre du Thiergarten, que Žekulin reconstitue à partir des articles de Viardot à l'Université de Harvard. En 2010 (centenaire de la mort de Viardot), est mis en scène  en juillet (à partir de la version 2005 de la partition de Žekulin) au couvent des Minimes à Pourrières.

Rôles

Argument

Contexte
L'action se déroule dans les forêts d'un pays lointain, où vit Krakamiche. Quand il était jeune, c'était un puissant sorcier vivant dans un beau palais magique, ayant un serviteur fort. Mais le temps diminue son pouvoir de sorte que le palais est maintenant une hutte, le serviteur vieux, et Krakamiche ne peut utiliser sa baguette qu'avec beaucoup d'efforts pour faire apparaître son pain quotidien. Il vit avec sa fille, Stella.

Dans la même forêt vivent des elfes, gouvernés par une reine, qui sont tous les ennemis de Krakamiche. Dans sa jeunesse, Krakamiche expropria des terres dans la forêt ; les elfes étaient incapables de le combattre en raison de son pouvoir. Mais dans sa vieillesse, ils le harcèlent et l'agacent. A proximité habite le Prince Lelio, fils de roi, qui chasse souvent dans la forêt. Il est tombé amoureux de Stella et veut l'épouser, bien qu'il ne connaisse pas son identité.

La scène est dans la hutte de Krakamiche.

Premier acte
Le rideau se lève sur la hutte de Krakamiche, où les elfes le taquinent (Par ici, par ici !). Ils versent de l'eau sur sa cheminée et rient de sa détresse. Avec la reine, ils envisagent de se déguiser en habitants de Cochinchine et d'inciter Krakamiche à prendre de l'herbe magique qui l'amènera à croire au rétablissement de sa jeunesse. Ils sortent à l'entrée du prince Lelio qui se languit de Stella (Dans le bois frais et sombre). La reine apparaît et passe un marché avec Lelio : en échange de son obéissance à ses ordres, elle lui donne une fleur magique qui lui permet de disparaître. Le charme n'opère que la nuit (Ramasse cette rose). Ils sortent.

Krakamiche revient, gémit sur son sort (Ah la sotte existence) et chante un duo comique avec son serviteur Perlimpinpin (Eh bien !), le serviteur est chassé de la maison et Krakamiche part. Stella entre et célèbre la pluie en chantant (Chanson de la pluie ou Coulez, gouttes fines). La reine revient et parle à Stella de sa rencontre imminente avec Lelio (Sur les yeux de ton père). Perlimpinpin entre, révélant sa vieillesse (Chanson de Perlimpinpin ou Quand j'étais un géant). Une délégation d'habitants de la Cochinchine (les elfes déguisés) se fait entendre approcher et Krakamiche les reçoit (Messieurs les sénateurs !). Après l'accueil, il a hâte de goûter l'herbe magique, mais la farce est révélée, et il finit par être tourmenté par les elfes et entraîné dans une valse sauvage (Ronde des Lutins ou Tourne, tourne comme un tonton). La reine et les lutins célèbrent la victoire et s'en vont (Ronde des elfes ou Compagnes ailées).

Acte 2
Lelio a hâte d'utiliser la fleur magique pour approcher Stella (Stornello ou Pourrais-je jamais aimer une autre femme?). Il se retire en entendant que Krakamiche et Stella approchent. Krakamiche porte un livre de sorts de Merlin et cherche l'incantation qui empêchera le pouvoir de la reine de l'affecter. Stella travaille son rouet. Un duo s'ensuit dans lequel Krakamiche désire la richesse et cherche à se venger de ses bourreaux, alors que Stella ne veut qu'un foyer heureux et un cœur chaleureux (Si tu ne sais pas). Alors que Krakamiche cherche l'incantation, Stella chante une chanson, mais entend Lelio chanter le troisième couplet (Quand vient la saison fleurie). Lelio entre en utilisant la fleur magique. Lui et Stella chantent l'un pour l'autre (C'est moi, ne craignez rien), mais Krakamiche ne peut le voir. Lelio s'agenouille devant Stella, mais laisse tomber la fleur. Il en devient visible pour Krakamiche, qui pense que c'est son propre pouvoir qui a fait apparaître le prince, et qui est furieux. Il lance un sort pour invoquer un monstre qui anéantira le prince (Louppola, Schibbola, Trix). Mais au lieu d'un monstre, le sort produit une chèvre et Krakamiche s'évanouit d'épuisement. Alors que Stella et Lelio se précipitent pour l'aider, la reine apparaît. Afin d'aider le jeune couple, Krakamiche cède et consent au mariage de sa fille et promet de quitter la forêt, pour vivre avec sa fille et son gendre dans le château de ce dernier. Dans un quatuor sans accompagnement, Krakamiche, Stella, Lelio et Perlimpinpin chantent leur avenir (Adieu témoins de ma misère!). Ils partent et la reine agite sa baguette, faisant disparaître la hutte de Krakamiche tandis que les elfes se réjouissent du retour de leur forêt (Salut ! Salut ! Ô forêt bien aimée !).

Enregistrement

 2019 : Le dernier sorcier, Eric Owens, Jamie Barton, Camille Zamora, Adriana Zabala, Michael Slattery, Sarah Brailey ; Manhattan Girls Chorus, Michelle Oesterle (chef d'orchestre); pianos : Liana Pailodze Harron, Myra Huang ; narrateur : Trudie Styler (Bridge, chat : 9515).

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Œuvre de Pauline Viardot
Œuvre d'Ivan Tourgueniev
Opéra en français
Opéra des années 1860
Opéra créé en Allemagne

Le dernier sorcier


Kavrun Yaylası Rize ilinin, merkezine 29 km uzaklıkta olduğu Çamlıhemşin ilçesine bağlı bir yayladır. Aşağı Kavrun ve Yukarı Kavrun olmak üzere iki kısma ayrılır. Ayder yaylasından 10 km uzaklıktadır. Rakımı en düşük 1980 en yüksek 2350 metredir.

Rize ilinin yaylaları
Çamlıhemşin
Kaçkar Dağları

Kavrun Yaylası


Judith Stamm, née le  à Schaffhouse (originaire de Schleitheim et Zurich) et morte le  à Lucerne, est une personnalité politique suisse du canton de Lucerne, membre du Parti démocrate-chrétien. Elle est conseillère nationale de 1983 à 1999.

Biographie
Judith Stamm naît le  à Schaffhouse. Elle est originaire de Schleitheim dans le canton de Schaffhouse et de Zurich. Elle étudie le droit à l'Université de Zurich et y obtient un doctorat. Elle travaille ensuite pour le tribunal du district d'Uster.

Elle entre au service de la police du canton de Lucerne en 1960 et y reste jusqu'en 1980, obtenant le grade de lieutenant-colonel en 1967. Elle est la première femme à devenir officier de police en Suisse. À partir de 1980 et jusqu'en 1992, elle occupe la fonction de juge et d'avocate des mineurs du canton de Lucerne.

Elle est membre du Conseil suisse de la science de 1989 à 1999 et du conseil de la Banque nationale suisse de 1993 à 2001. Elle préside également la Commission fédérale pour les questions féminines.

Parcours politique
Membre du Parti démocrate-chrétien, Judith Stamm est députée au Grand Conseil du canton de Lucerne de 1971 à 1984. Elle est la première femme à y siéger.

Elle siège au Conseil national de 1983 à 1999 et en est la présidente en 1996-1997. Ses positions progressistes ne sont pas toujours en ligne avec celles de l'aile conservatrice de son parti, notamment en matière de politique sociale ou environnementale. Elle est notamment favorable à un abandon de l'énergie nucléaire dès les années 1980. Elle est à l'origine, par le biais d'une motion, de la création du Bureau fédéral de l'égalité en 1988.

En 1986, elle est candidate au Conseil fédéral contre l'avis de son parti auquel elle reproche de ne pas présenter de candidature féminine pour les deux sièges qui se libèrent. Elle obtient en revanche le soutien des Femmes démocrates-chrétiennes, de l'Alliance des indépendants et des Verts. L'Assemblée fédérale lui préfère finalement Arnold Koller et Flavio Cotti.

Prix et distinctions.
En 2011, Judith Stamm reçoit un doctorat honoris causa de l'Université de Bâle.

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1934
Naissance à Schaffhouse
Étudiant de l'université de Zurich
Personnalité du Parti démocrate-chrétien (Suisse)
Personnalité politique lucernoise
Conseiller national suisse de la 42e législature
Conseiller national suisse de la 43e législature
Conseiller national suisse de la 44e législature
Conseiller national suisse de la 45e législature
Décès en juillet 2022
Décès à Lucerne
Docteur honoris causa de l'université de Bâle
Décès à 88 ans

Judith Stamm


නාගයන්ගේ රජ ලෙසින් හැදින්වෙන තක්ෂක තක්සලාවේ වාසය කලහ. කාන්දවප්‍රස්ථ නගරය සෑදීමට පාණ්ඩවයන් තක්සලාව නාගයන්ගෙන් මුදවා ගත්හ. මොහු දෙවියන්ගේ රජු වන ඉන්ද්‍රගේ යාලුවෙක් ලෙස හැදින්වේ. තක්ෂක හා හේ පුත් අස්වසේන ඉක්ෂුමතී ගග අසබඩ ජීවත් වූහ. ශුතසේන තක්ෂකගේ මල්ලී මහදයුමන නම් තැන සර්පයන්ගේ ප්‍රධානියා ලෙස සිට ඇත. ශීමත් බගවතම්ට අනුව තක්ෂක ඉෂ්වකු රාජ වංශයට අයත්ය. ඔහු රාමගෙන් පැවත එන්නෙකි. තක්ෂකගේ පුත් බ්‍රිහද්බල, අර්ජුනගේ පුත් අබිමන්‍යු අතින් මැරුන් කයි.

කාන්දවයේ නාගයන් සමග පිසාචයන්, රකුසන්, දාඨිය හා දනවාස යන අසුරයන්ද සිට ඇත. අර්ජුන හා ක්‍රිෂ්ණා කාන්දව ප්‍රස්තය ගිනි තබන විට තක්ෂක සිට ඇත්තේ කුරු කේෂත්‍රයේය. නමුත් අස්වසේන සිට ඇත. එහිදී අර්ජුන සිය මව මැරූ පලිය ගැනීමට පසුව කුරුකේෂේත්‍ර යුද්ධයේදී අස්වසේන අර්ජුනට එරෙහිව කර්ණ සමග යුද වදී. අස්වසේන ඓරාවන හසුරුවන්නෙක් ලෙස හැදින් වේ. කාන්දව කැලය ගිනි ගනිද්දී මායාසුර තක්ෂකගෙන් වෙන්වූ බව කියැවේ.

පරික්ෂිතගේ පුත් ශ්‍රින්ගි විසින් තක්ෂකව තව පියා මරා රජකම ගැනීමට යොදා ගනී. තක්ෂක විසින් අර්ජුනගේ මුනුපුරෙකු වූ පරික්ෂිත්ගේ කෑමට වස දමා ඔහුව මරා දමයි. පසුව පරික්ෂිතගේ පුත් ජනමේජය තක්ෂලාව යුද කර අල්ල ගෙන තක්ෂකව පලවා හරී. පසුව තක්ෂක මංකෝල්ලකාරයෙක් ලෙස තම සීමාවට එන සියල්ල පැහැරගනී. තක්ෂලාව අසල වූ පවුශ්‍ය රජුගේ රාජධානිය මොහුගේ ඊලග ජනපදය වේ. උතන්ක තක්ෂකගේ ප්‍රදේශයෙන් යන විට තක්ෂකගේ ඊලග ගොදුර විය. ජනමේජය පැමිනීමෙන් පසු උතන්ක කුරු රජගේ උදවු ඉල්ලයි. ජනමේජය ගේ ප්‍රහාර හමුවේ තක්ෂක නාග බවනෙන් පැන ඉන්ද්‍රගේ උදව් ලබා ගැනීමට දේව බවනට යන අතරතුර ජනමේජය විසිල් අල්ලා ගෙන සිරකරුවෙකු ලෙස තබා ගනී. නමුත් මේ අවස්ථාවේ උගත් ඍෂිවරයෙකු වූ අස්තික මෙයට බාධා කරයි. ඔහුගේ මව නාග වන අතර පියා බ්‍රහ්මනයෙකු වේ. අස්ථිකගේ වචන වලින් ජනමේජය තක්ෂක අතැර දමයි. තක්ෂකද තරහ මරහ අමතක කර දමා නාගයන් හා කෞරවයන් එකට ජීවත් වේ.

තවද තක්ෂක විසින් යාචකයෙක් ලෙස වෙස් වලාගෙන ගොස් පෞශ්‍ය රජුගේ රැජිනියගේ උතන්ක විසින් දුන් කරාබුවක් හොරකම් කරයි. මෙය ලබා ගැනීමට උතන්ක ජනමේජයගෙන් උදව් ලබා ගන්නා බව සදහන් වේ. මෙය සෞධාස රජුගේ රැජිණ මාධයන්තිගේ කරාබුවක් බවද සදහන් වේ. රික්ෂ නම් පුරු රජු තක්ෂකගේ ගොතෙහි නාග දියනියක් පාවා ගත් බව සදහන් වේ.

තක්ෂක


La Pinatar Cup 2022 est la deuxième édition de la Pinatar Cup, un tournoi international de football féminin, consistant en une série de matchs amicaux.

Format
Les huit équipes invitées disputent une phase à élimination directe, à commencer par les quarts de finale. À partir de là, les équipes sont divisées en une tranche gagnante et une tranche inférieure.

Équipes
Huit équipes participent.

Résultats
Toutes les heures sont locales (UTC+1).

Quarts de finale

Demi-finales pour la cinquième place

Demi-finales

Match pour la septième place

Match pour la cinquième place

Match pour la troisième place

Finale

Classement final

Références

Pinatar Cup
Football en février 2022
Football en Espagne en 2022

Pinatar Cup 2022