The Association is an American pop rock band from California. During the late 1960s, the band had numerous hits at or near the top of the Billboard charts (including "Windy", "Cherish", "Never My Love" and "Along Comes Mary") and were the lead-off band at 1967's Monterey Pop Festival. They are known for intricate vocal harmonies by the band's multiple singers.

Their best-known lineup included Terry Kirkman (vocals, woodwind instruments), Russ Giguere (vocals, guitar), Jim Yester vocals, rhythm and lead guitar), Jules Alexander (vocals, lead and rhythm guitar), Brian Cole (vocals, bass) and Ted Bluechel Jr. (vocals, drums), with Larry Ramos replacing Alexander in early 1967.

History

Beginnings
Jules Alexander was in Hawaii in 1962 serving a stint in the Navy when he met Terry Kirkman, a visiting salesman. The two young musicians jammed together and promised to get together once Alexander was discharged. That happened a year later; the two eventually moved to Los Angeles and began exploring the city's music scene in the mid-1960s, often working behind the scenes as directors and arrangers for other music acts. At the same time, Kirkman played in groups with Frank Zappa for a short period before Zappa went on to form the Mothers of Invention.

Eventually, at a Monday night hootenanny at the Los Angeles nightclub The Troubadour in 1964, an ad hoc group called the Inner Tubes was formed by Kirkman, Alexander and Doug Dillard, whose rotating membership contained, at one time or another, Cass Elliot, David Crosby and many others who drifted in and out. This led, in the fall of 1964, to the forming of "The Men", a 13-piece folk rock band. This group had a brief spell as the house band at The Troubadour.

After a short time, however, The Men disbanded, with six of the members electing to go out on their own in February 1965. At the suggestion of Kirkman's then-fiancée, Judy, they took the name "The Association". The original lineup consisted of Alexander (using his middle name, Gary, on the first two albums) on vocals and lead guitar; Kirkman on vocals and a variety of wind, brass and percussion instruments; Brian Cole on vocals, bass and woodwinds; Russ Giguere on vocals, percussion and guitar; Ted Bluechel Jr. from the Cherry Hill Singers on drums, guitar, bass and vocals; and Brian Cole's friend and bandmate from the group Gnu Fokes, Bob Page on guitar, banjo and vocals. However, Page was replaced by Jim Yester on vocals, guitar and keyboards before any of the group's public performances.

The new band spent about five months rehearsing before they began performing around the Los Angeles area, most notably a regular stint at The Ice House in Pasadena (where Giguere had worked as lighting director) and its sister club in Glendale. Eventually, the small Jubilee label issued a single of "Babe I'm Gonna Leave You", a song originally recorded by Joan Baez and later popularized by Led Zeppelin, but nothing happened. Finally, Valiant Records offered them a contract, with the first result being a version of Bob Dylan's "One Too Many Mornings", which was produced by Valiant's owner, Barry De Vorzon, at Gold Star Studios.

The Men were first managed by Doug Weston, owner of the Troubador, before switching to actor Dean Fredericks, who remained on board when The Association was formed and helped get them the Valiant deal. In 1966 Fredericks turned the reins over to Pat Colecchio, who managed the group for the next eight years, then on and off during the two years after that. Fredericks later sued the band for breach of contract and was awarded a settlement.

First success

Their national break came with the song "Along Comes Mary", written by Tandyn Almer. Alexander first heard the song when he was hired to play on a demo version and persuaded Almer to give the Association first dibs on it, with Jim Yester on lead vocals. The song was controversial with some media observers noting that "Mary" was street slang for marijuana, but it went to No. 7 on the Billboard charts and led to the group's first album, And Then... Along Comes the Association (July 1966), produced by Curt Boettcher and begun in Gary S. Paxton's garage, with vocals done separately at Columbia. Another song from the album, "Cherish", written by Kirkman, became the Association's first No. 1 hit in September 1966 and one of a handful of the Sixties' most popular "slow dance" ballads.
The group followed with their second album, Renaissance, released in November 1966. The band changed producers, dropping Boettcher in favor of Jerry Yester (brother of Jim and formerly of the Modern Folk Quartet and later, a member of the Lovin' Spoonful). The album did not spawn any major hits (the highest-charting single, "Pandora's Golden Heebie Jeebies", stalled at No. 35), and the album only reached No. 34, compared with the No. 5 showing for And Then... Along Comes the Association.

Crest
In late 1966, Warner Bros. Records, which had been distributing Valiant, bought the smaller label and, with it, the Association's contract.

In April 1967, Alexander left the band to study meditation in India and was replaced by Larry Ramos (born Hilario Ramos on April 19, 1942, Waimea, Hawaii; died April 30, 2014, Clarkston, Washington) on vocals and guitar. Ramos joined the band while Alexander was still performing with them after bassist Cole's hand was injured by a firecracker; Alexander subbed on bass while Ramos played lead guitar. Ramos had previously performed with the New Christy Minstrels and had even recorded solo singles for Columbia Records. He went on to sing co-lead (along with Giguere and Kirkman) on two of the Association's biggest hit singles, "Windy" and "Never My Love".

With the lineup settled, the group returned to the studio, this time with Bones Howe in the producer's chair. The first fruits of this pairing were the single "Windy", written by Ruthann Friedman, topping the Billboard Hot 100 on July 1, 1967, and staying there for four consecutive weeks, preceded by the album Insight Out, which reached No. 8 in June.

On June 16, 1967, the Association was the first act to perform at the Monterey Pop Festival. (The Criterion Collection DVD of the festival includes their performance of "Along Comes Mary" on disc 3.)

The group's success continued with its next single, "Never My Love", written by Dick and Don Addrisi; it went to No. 2 in Billboard and No. 1 in Cash Box in October 1967. It became the group's only double-sided charted record, as its B-side, "Requiem for the Masses", made a brief showing on the Billboard chart. Like "Cherish" and "One Too Many Mornings", "Never My Love"'s vocal arrangement was provided by Clark Burroughs, former member of the Hi-Lo's. "Never My Love" has since been certified the second-most-frequently-played song in America during the 20th century.

In 1968, after turning down a cantata composed by Jimmy Webb that included the now-classic "MacArthur Park", the group produced its fourth album, Birthday (March 1968), with Bones Howe again at the controls. This album spawned "Everything That Touches You", the group's last Hot 100 Top 10 hit, and "Time for Livin'", the group's final Hot 100 Top 40 hit.Later that year, the group released a self-produced single, the harder-edged "Six Man Band". This song also appeared on Greatest Hits, released in November 1968.

Comings and goings
At the close of 1968, Alexander, who had returned from India and had done a stint with another band called Joshua Fox, returned to the group, which now made the Association a seven-man band.

The larger band's first project was to contribute to the soundtrack for Goodbye, Columbus (1969), the film version of Philip Roth's best-selling novel. The title track, written by Yester, peaked at No. 80. John Boylan, one third of the little-known group Hamilton Streetcar, worked with the group on the soundtrack and stayed on board for its next album, The Association (August 1969). Many of the tracks on this album have a country-rock sound but none of the singles released made any impact, so the group re-teamed with Curt Boettcher in late 1969 for a one-off single, "Just About the Same" (released in February 1970), a reworking of a song Boettcher had recorded with his group, the Millennium. This too failed to catch on.

In August 1969, a collection of Poems, penned by the seven members, were released as the book "Crank Your Spreaders".

Despite all this, the band remained a popular concert draw, and on April 3, 1970, a Salt Lake City performance was recorded for The Association Live.

In June 1970, Giguere left the band; he released a solo album, Hexagram 16, the following year. The Association replaced him with keyboardist Richard Thompson (not to be confused with the English singer-songwriter/guitarist), who had contributed to previous albums and began playing live with the group for some July 4 & 5 appearances in Atlantic City. Thompson had previously been known primarily in jazz circles.

The album Stop Your Motor was released in July 1971. It was the group's least popular up to that date, reaching only No. 158 on the Billboard chart. Stop Your Motor marked the end of the Association's tenure at Warner Brothers.

In early 1972, they resurfaced on Columbia with Waterbeds in Trinidad! (April 1972), produced by Lewis Merenstein (best known for producing Van Morrison's Astral Weeks). The album fared even less well than Stop Your Motor, reaching No. 194, while a single of the Lovin' Spoonful's "Darlin' Be Home Soon" failed to break the Hot 100.

Breakup and reformation
For their 1972 tour, the group expanded, bringing in first session bass player Wolfgang Melz, and then Mike Berkowitz on drums, to add more musical versatility on stage and free up Brian Cole and Ted Bluechel to concentrate on singing. But on August 2, 1972, 29-year-old Cole was found dead in his Los Angeles home of a heroin overdose.

For the rest of the 1970s, the Association was in a state of flux, releasing singles intermittently along with sporadic touring.

In September 1972 Kirkman departed, as did Melz and Berkowitz later on that fall. The group was then moved over to the CBS distributed Mums label and put out a new single, Albert Hammond's "Names, Tags, Numbers & Labels", in February 1973. It failed to make much of an impression, though, and the label's funding for a hoped for album by the group never materialized. Mums folded by the end of 1974.

In late 1972, the remaining quintet of Alexander, Bluechel, Yester, Ramos and Thompson brought in new members Maurice Miller (vocals, drums, percussion, formerly of Charles Wright & the Watts 103rd Street Rhythm Band) and David Vaught (vocals, bass, fresh from a stint in the band Rosebud and later a member of the Lopez Beatles, who later played in the first lineup of Roger McGuinn's Thunderbyrd in 1976 and who died on March 20, 2013, from pancreatic cancer) and continued touring.

Jim Yester left in the late summer of 1973 and was briefly replaced by his brother Jerry (who, like Vaught, had just played in Rosebud). Jim Yester returned a short time later when Alexander left in late 1973, eventually to join Giguere and former Honey Ltd. female vocalists Alex Sliwin, Joan Sliwin and Marsha Temmer in a new outfit, Bijou. Jerry Yester stayed with the Association until the end of 1974 and pianist Thompson also left at that time. Dwayne Smith (vocals, keyboards) was then brought in.

In 1975 the band signed with RCA Records where they released two singles, "One Sunday Morning" (produced in Canada by Jack Richardson) and "Sleepy Eyes". An album called The Association Bites Back was to follow but was never released.

During this period, the band was offered a production deal with Mike Curb, who wanted them to record a disco version of the prior hits, "Cherish", "No Fair At All" and an original song which Larry Brown wrote and sang entitled "It's High Time To Get High". The deal did not go through.

Membership was fluid in 1975–1976. Smith had joined in December 1974 and appeared on "One Sunday Morning" but was replaced by Andy Chapin by the end of 1975. Ramos departed as well in mid-1975 and was replaced by Art Johnson, then the aforementioned Larry Brown (vocals, guitar). The increased tour schedule led to Chapin's departure in 1976 (he later played for artist Ricky Nelson and perished along with Nelson and his band when his plane crashed on December 31, 1985). Chapin was replaced, first by Jay Gruska, who then left for a stint with Three Dog Night, and then by David Morgan (who later joined Three Dog Night himself) in mid-1976.

In 1977 Bluechel, Jim Yester, and the current lineup recorded new versions of "Windy", "Cherish", "Never My Love", "Along Comes Mary" and "Everything That Touches You" with session players for K-tel Records that later ended up on a 1983 album collection, Back to Back, where one half of the record was the Association songs and the other half tunes by the Turtles.

During the spring of 1977, Brown left to concentrate on session work and keyboardist Ric Ulsky joined, leaving Jim Yester as sole guitarist in the lineup. But by the summer of that same year, with the prime gigs proving to be fewer and far between, Yester left, leaving Bluechel as the only original member. Yester was replaced by lead guitarist Cliff Woolley and the group had two keyboardists for a short time in 1977–78, Ulsky and David Morgan, before Morgan was succeeded by guitarist/singer John William Tuttle (son of makeup artist William Tuttle; John died on August 17, 1991, at age 41 of a perforated ulcer in Van Nuys, California). Russ Levine (who had played with Bobby Womack, Donna Summer and Ultimate Spinach) also arrived in 1978 to take over drums from Maurice Miller (who went on to play with Lena Horne, and died of complications from diabetes October 10, 2005, in Burbank, California, at age 73) on drums. And a short time after that, guitarist Jack Harris came in for Woolley. Jerry Yester also returned for several gigs with the group in the fall of 1978.

The band dissolved shortly afterward, leaving Bluechel with a huge debt. To help clear away some of it, in November 1978, he leased the group's name to a company that put a fake "Association" out on the road.

In September 1979 the surviving key members Kirkman, Alexander, Giguere, Bluechel, Yester and Ramos combined with Richard Thompson and seasoned studio bassist and arranger Ray Pohlman to reunite the Association at the Ambassador Hotel's Coconut Grove nightclub in Los Angeles for an HBO special called Then and Now (Kirkman was working for HBO at the time). The following year the reunited group also appeared at a charity show hosted in Dallas by Ed McMahon called Ed McMahon and Company that ran on the Showtime cable network in August 1980.

This led, in the early 1980s, to the band recording some self-financed demos and then a short-lived deal with Elektra Records resulting in a few singles (one of which, "Dreamer", reunited them with producer Bones Howe and made the Hot 100 with virtually no promotion) and more touring. Their former manager, Pat Colecchio, also came back into the group's life during this time.

In 1981 the surviving originals (with Ulsky returning in place of Thompson, Levine back on drums subbing for an ill Bluechel and Alexander taking over the bass) went back on the road for a concert tour, putting the short-lived bogus band out of business.

Happy Together Again and the 1960s package tours
During 1981, drummer Levine departed again and Bluechel stepped back behind the drums again.

Jim Yester left again in June 1983 and the group added Keith Moret (bass, backing vocals) as Alexander went back to playing guitar. Moret stayed only briefly until Joe LaManno (who had once done a brief fill-in stint with the group back in late 1972) joined during July 1984.

That same year, the group was invited to appear on the Happy Together Again tour, a multi-bill of 1960s acts produced by David Fishof (who had taken over the band's management from Pat Colecchio in 1981; Colecchio died of colon cancer on June 3, 2008), headlined by the Turtles, and also including Gary Puckett and Spanky McFarlane of Spanky & Our Gang. Gary's brother, Brian Puckett, played drums in the show for Gary and McFarlane and likewise joined the Association for their set as well. During the latter part of the tour, Mike Peed joined on keyboards in place of Ulsky but left himself in November 1984, turning it over to Donni Gougeon (from Joshua Perahia's band ). But by the end of the year, there was a mass exodus as Kirkman (who had already turned in his notice in September), Bluechel, LaManno and Brian Puckett all departed.

In February 1985 the band carried on as Alexander, Giguere, Ramos and Gougeon recruited new members: Paul Beach (vocals, bass, who had also played in the Happy Together Again show band) and Bruce Pictor (vocals, drums, percussion, who had played alongside Beach in Puckett's group in the early 1980s). Gougeon was replaced in early 1987 by Chris Urmston but was himself succeeded by Paul Holland later the same year. In 1989, when Beach quit, Holland switched over to bass as Gougeon then rejoined for a ten-year stint from 1989 to 1999 before illness in his family called him away. He was replaced by Jordan Cole, son of the band's original bassist, Brian Cole; Jordan first played with the band on a Caribbean Christmas cruise in December 1998, when he was asked to fill in for Holland on bass.

Besides the Happy Together tour, the group became mainstays on many other 1960s package tours, including the 1988 Super 60s Tour with Gary Puckett, the Grass Roots, and the Turtles; and Dick Clark's American Bandstand Tour in 1989, alongside the Spinners, the Guess Who and the Drifters, sponsored by VH1.

Alexander turned in his notice in early 1989. Larry Ramos's brother Del, who had started audio mixing for the group in the 1970s, and then again in the early 1980s, and had begun adding his voice to the mix from the sound board from 1985 on, also assumed bass duties in 1999 after Holland left to tend to his light and sound company. Bob Werner (vocals, guitar, bass), who had been the band's light man and road manager in 1974–75 and fill-in member as needed from 1989 on, was also a member of the group from 1999 to 2008.

During the 1980s and 1990s, the group's recorded output was minimal. They recorded a few new tracks and some covers of popular 1960s songs for a few compilation albums on the Hitbound label made through RadioShack's Tandy Corporation in the mid-1980s, including their first cover of "Walk Away Renée" that was recorded in collaboration with their original producer, Curt Boettcher, for the Mike Love and Dean Torrence 1983 cassette tape Rock 'n' Roll City, two Christmas covers contributed to another Radio Shack album, Scrooge's Rock 'n' Roll Christmas (that was also a 1984 TV special), and an album of 1960s tunes called New Memories (1983). They also re-recorded some of their older material and even more cover songs for another album, Vintage, for CBS in 1983 and put out yet another album full of covers, The Association 95: A Little Bit More, in 1995 from On Track Records (based in New York City), produced by John Allen Orofino and Stan Vincent. A Little Bit Mores featured single was their second remake of the Left Banke's "Walk Away Renée".

Over the years the group were sometimes visited by former members: Bluechel and Alexander sat in on a few of their 2001 shows, while Paul Holland guested on their DVD, Pop Legends Live!, which came out in 2005. And in September 2003, they were inducted into the Vocal Group Hall of Fame, joined by Yester, Alexander, Kirkman and Bluechel at the induction ceremony at Cafaro Field in Niles, Ohio. Yester, Alexander, Kirkman and Bluechel again rejoined the others for the taping of a PBS 1960s rock music special 60s Experience on December 9, 2004, at Dover Downs Showroom in Dover, Delaware.

In 2007 David Jackson (bass, guitar, formerly of Hearts & Flowers and Dillard & Clark) came into the group for a brief stint when Del Ramos was ill, then Jim Yester returned to sub for Werner. After which, Werner and Yester alternated in the group until late 2008 when Werner left altogether.

Also in 2007, they joined Barry Manilow on a remake combining their two biggest hits, "Cherish" and "Windy", that was released on his Greatest Hits of the '60s album.

In 2008 drummer Pictor underwent back surgery. Blair Anderson (Yester's friend from the New Four Preps) sat in for Pictor until he was able to rejoin his bandmates that November.

By 2010, the band included Giguere, Ramos, Jim Yester, Del Ramos, Pictor and Jordan Cole. The Association continued to tour, mostly on bills with similar styled acts of the late 1960s, like the Grass Roots, the Buckinghams, Tommy James and Gary Puckett.

During the summer of 2011, the Association carried a heavy touring schedule throughout the U.S. as part of the Happy Together: 2011 tour, along with the Grass Roots, Mark Lindsay, the Buckinghams and the Turtles featuring Flo & Eddie. The Happy Together appearances featured only Giguere, Ramos and Yester, who were backed up by the Happy Together show band.

In late 2011, Ramos was sidelined due to illness, so guitarist Godfrey Townsend (from the Happy Together and Hippiefest back-up bands) subbed for him. In January 2012, Alexander came back to the band as Ramos's stand-in and stayed after Ramos returned in March.

In 2013 Alexander, Giguere, Ramos and Yester became part of the Where the Action Is tour that included Mary Wilson of the Supremes, Paul Revere and the Raiders and Mitch Ryder.

Shindig Magazine named the Now Sounds reissue of the album The Association the best reissue of 2013.

In January 2014 it was announced that both Giguere and Ramos would be retiring from touring. Giguere was to move behind the scenes to the group's management, while Ramos's final performance with the group was a cancer benefit concert on February 24, 2014, at the Blue Fox Theater in Grangeville, Idaho. Upon returning from spending his 72nd birthday in his homeland of Hawaii, Ramos died from melanoma on April 30, 2014. After Ramos' death, former member Paul Holland was brought back into the group, this time as a guitarist/vocalist.

Since 2014, founding members Jim Yester and Jules Alexander have been leading the current line-up of the Association, which includes Bruce Pictor, Paul Holland, Del Ramos, and Jordan Cole.

In the summers of 2015, 2017 and 2018, the Association again joined the 'Happy Together' tour.

The Association was inducted into the Pop Music Hall of Fame's 2016 class in Canonsburg, Pennsylvania.

In May 2016 Texas guitarist Paul Wilson filled in for Paul Holland at an Association performance in Monroe, Wisconsin. Wilson also subbed for Holland on two occasions in 2018: two shows during the "Flower Power Cruise" in late February in the Caribbean, and then again in May for one show at the Golden Nugget Casino in Las Vegas, Nevada. Then in October 2018, Jim Yester was unable to perform two concerts. For the appearances in Red Rock, Oklahoma, and Bangor, Maine, the lineup consisted of Alexander, Del Ramos, Cole, Pictor, Holland and Wilson. Concerts resumed in 2019 with the regular lineup.

In 2018 the first (unofficial) biography of the band—The Association Cherish—written by British author Malcolm C. Searles, was published via Dojotone Publications in the UK detailing the group's 50-year career.

The Association were recipients of the Rock Justice Awards on January 18, 2019, at Village Studios in Los Angeles. All five surviving founding members—Kirkman, Alexander, Yester, Giguere and Bluechel—showed up to receive their awards. Ramos and founding member Cole also received awards.

In March 2020, Russ Giguere's autobiography (co-written with Ashley Wren Collins), Along Comes The Association: Beyond Folk Rock and Three-Piece Suits, was released.

Terry Kirkman died on September 23, 2023, at the age of 83.

Million sellers
Three songs by the Association have sold over one million copies and have been certified platinum discs: "Cherish", "Windy", and "Never My Love".

Band membersCurrent Members Jules Alexander – lead and rhythm guitar, vocals (1965–1967, 1968–1973, 1979–1989, 2012–present)
 Jim Yester''' – rhythm and lead guitar, vocals (1965–1973, 1973–1977, 1979–1983, 2007–present)
 Bruce Pictor – drums, vocals (1985–present)
 Paul Holland – lead and rhythm guitar, vocals (2014–present), bass, vocals (1989–1999), keyboards, vocals (1987-1989)
 Del Ramos – bass, vocals (1999–present)
 Jordan Cole – keyboards, rhythm guitar, vocals (1999–present)

Timeline

Discography
Studio albumsAnd Then... Along Comes the Association – Valiant VLM-5002/VLS-25002 (#5, 1966) (US: Gold)Reissued in 1967 on Warner Bros. W-1702/WS-1702Expanded Mono Edition Reissued in 2011 on CD by Now Sounds CRNOW 25Renaissance – Valiant VLM-5004/VLS-25004 (#34 1966)Reissued in 1967 on Warner Bros. W-1704/WS-1704Expanded Mono Edition Reissued in 2011 on CD by Now Sounds CRNOW 27Insight Out – Warner Bros. W-1696/WS-1696 (#8, 1967) (US: Gold)Expanded Mono Edition Reissued in 2011 on CD by Now Sounds CRNOW 29Birthday – Warner Bros. W-1733/WS-1733 (#23, 1968)Mono Edition Reissued in 2010 on CD by Now Sounds CRNOW 15The Association – Warner Bros. WS-1800 (#32, 1969) (#12 Canada)Expanded Edition Reissued in 2013 on CD by Now Sounds CRNOW 43Stop Your Motor – Warner Bros. WS-1927 (#158, 1971)Waterbeds in Trinidad! – Columbia KC-31348 (#194, 1972) (#80 Canada)

Other releasesGreatest Hits – Warner Bros. WS-1767 (#4, 1968) (#2 CAN 1969)Goodbye, Columbus (soundtrack) – Warner Bros. WS-1786 (#99, 1969)The Association "Live" – Warner Bros. 2WS-1868 (#79, 1970) (#28 Canada)New Memories – Hitbound Records 51-3022 (1983) (by various artists, including the Association, Bobby Vee, Mary McGregor and Mike Love)Vintage – CBS Special Products BT-19223 (1983)The Association 95: A Little Bit More – Track Records (1995)Just the Right Sound: The Association Anthology (Double CD, released in 2002 as Warner Bros. / Rhino R2 78303, including two previously unreleased outtakes ('The Machine', 'Better Times') from 1966. An import variation also includes the outtake 'Caney Creek')The Complete Warner Bros. & Valiant Singles Collection'' (Double CD, released in 2012) – Now Sounds CRNOW 35D

Singles

References

External links

Official Website of the Association
Official Facebook page of the Association
Larry Ramos Facebook page
"The Association" Vocal Group Hall of Fame Page
Cite from Fred Bronson, The Billboard Book of Number One Hits, Billboard, 1988
Liner notes for Birthday by Richie Unterberger
Special Radio Show tribute to Curt Boettcher

The Association 'Cherish'

American musical sextets
American pop music groups
Jubilee Records artists
Musical groups from Los Angeles
Musical groups established in 1965
Sunshine pop
Warner Records artists

The Association


الأدب الفانتازي، أو الأدب العجائبي أو ما يسمى بالفانتاستيك حسب تودوروف هو التردد الذي يصيب المتلقي الذي لا يعرف غير القوانين الطبيعية ويجد نفسه أمام وضع فوق طبيعي حسب الظاهر. فعندما نجد أنفسنا أمام ظاهرة غريبة يمكننا تفسيرها إما من خلال المسببات الطبيعية أو فوق الطبيعية، لكن التردد بين هذه المسببات هو الذي يخلق هذا التأثير العجائبي.

تأصيل
لقد عرفنا الأدب العجائبي و"الأدب الخارق" الذي يعتمد السحر من خلال قصص "ألف ليلة وليلة" والخيال العجائبي من خلال قصص الأطفال المشهورة، المستوحاة من التراث الدانمركي، للكاتب هانس كريستيان أندرسن (1805-1875). أما عبارة "العجائبي الواقعي" فقد استخدمت لأول مرة من قبل إدمون بيكارد عام 1887 وهو الذي طبقها على رواية الكاتب الفلمنكي البلجيكي فرانز هلنس" (1881-1972) التي تحمل عنوان" الخارج-عن- الرياح" عام 1910. وبعد ذلك تابع فرانز هلنس العمل في بداية القرن الماضي حول الأدب العجائبي، وكتب كتبا باللغة الفرنسية منها "العجائبي الواقعي"، "الواقعية العجائبية"، "الواقعية العجائبية الجديدة"، " أساليب وسيمات" وكتبا أخرى تتضمن روايات ومجموعات قصصية.

بعدما كان فرانز هلنس يتساءل إذا ما وجب اعتبار الفانتاستيك جنسا أدبيا أم فقط أحد ميزات الأدب بشكل عام. عاد ونفى ذلك ليعتبر الأدب العجائبي فقط نظرة، إحساسا، تخيلا؛ أما تودوروف فقد يوافقه الرأي إلى حد ما، كون عبارة«الأدب العجائبي» بالنسبة له تعود إلى نوع من الأدب أو بالأحرى إلى جنس أدبي. وقد خصص كتابا للإجابة على هذا السؤال بعنوان«مدخل إلى الأدب العجائبي». ووضع الأدب ألعجائبي بين جنسي الأدب الخارق والأدب الغريب.
في بداية القرن الماضي، وبعد أن رفض تصنيفه كجنس أدبي، وضع الكاتب فرانز هلنس في كتابه بعنوان«العجائبية الواقعية» وجهتين للأدب ألعجائبي: الأولى خارجية والثانية داخلية.

فيما يخص الفانتازية الخارجي، يستمد الكاتب شخصياته من بين«الكائنات الوسيطة». فأعمال هوفمان، بو، شميزو، غريم، سلمى لاغرلوف تنتمي بالأخص إلى هذه الفئة. وفي هذا المضمار يضيف إدمون جَلو الثيمه المتداولة في الأدب العجائبي الخارجي عند الإنجليز والألمان. فالفانتاستيك الخارجي الأنجلو- سكسوني تهيمن عليه الأشباح، البيوت المسكونة، التواصل مع الأرواح وكل أنواع التنبؤات. أما الأدب ألعجائبي عند الألمان فالسحر يحتل المرتبة الأولى، بالإضافة إلى وجود الأقزام والجن والأرواح وحوريات البحر والمشعوذين. بمعنى أن كل هذه الكائنات تلعب دور الوسيط. في هذه الحالة، الأمر يخص عنصرا روحانيا يؤمن بالروح وبعثها في الآخر. هكذا يبدو أن الفانتاستيك الخارجي الأنجلو-سكسوني ذو طابع ديني، والفانتاستيك الألماني ذو طابع بدائي.

أما الفانتازية الداخلي، حسب فرانس هلنس، فهو نتاج روح شعرية. هنا الشخصية الرئيسة هو الكاتب نفسه: فشخصيته تتعدد، تتضاعف، تتحول، تمتزج مع المادة أو العنصر. فالأدب العجائبي شاعري في الأساس ويكمن مصدر الإلهام في الخيال العاطفي الانفعالي.

الشخصيات المبتكرة من قبل الكاتب في هذه الفئة هي ابتكارات وجدانية خالصة. فهذه الشخصيات هي الكاتب نفسه في مظاهره المتعددة. فهو لم ينقل الواقع مع كل عناصره المرئية والطبيعية إلى مستوى فوق طبيعي، لكنه يجعل هذا الواقع يتحول، ويدمج مع الفوق طبيعي. ومن بين كتاب الفانتاستيك الداخلي نجد إميرسن، هولدلين وجن بول وبشكل عام كل المتصوفين. فمثلا عند أفضل وأشهر كتاب الفانتاستيك، إدغار بو (1809-1849) وارنست هوفمان (1776-1822)، نجد أن هاتين الوجهتين؛ أي الفانتاستيك الداخلي والخارجي يتداخلان ويمتزجان مع بعضهما البعض. وهذا ما سنراه في قراءتنا بالتتالي لبعض القصص لإدغار بو وأحمد المديني وإبراهيم أحمد.

الفانتاستيك الخارجي
يعتبر ارنست هوفمان وإدغار آلان بو من أهم الكتاب الذين كتبوا قصصا في الأدب العجائبي. لكن الفرق بين شخصيات كل منهما هو أن شخصيات إدغار بو هي «أموات بهذا العالم» حسب عبارة«وليام ولسن» (اسم بطل قصة بو ويحمل عنوانها) أما شخصيات هوفمان فهي مخلوقات تجري دماء الحياة في عروقها. من قصص إدغار بو في كتابه «قصص رائعة»، نستعرض ثلاث قصص بالعناوين التالية «إليونرٙ»، «موغلا» و«ليجيا».

يستهل إدغار بو قصته «إليونرٙ» بملاحظة مثيرة بقوله أن«حلم اليقظة يمكًن الحالم من أن يحصل على معرفة آلاف الأشياء أكثر من الذي يحلم وهو نائم». ويبدأ الراوي وهو الشخصية الرئيسة قصته مستعملا الضمير المتكلم «أنا». يقسَم بذلك حياته إلى ظرفين زمنيين مختلفين. فترة زمنية واضحة الملامح التي تشكًل الجزء الأول من حياته ويجعل القارئ يتريث لسماع الفترة الزمنية الثانية التي تهيمن عليها الشكوك والظلمات. حيث يزعم أنه مجنون وأن ذاكرته ربما تخونه عند سرد قصته. فحبيبة الراوي التي تزوجها فيما بعد تسمى إليونرٙ وهي الابنة الوحيدة لخالته الوحيدة. فبعد مرور «خمس عشرة عاما من العيش يد في يد»، أحست إليونرٙ يوما «بأصبع الموت يوضع على صدرها». طلبت من حبيبها أن يعدها بأن لا يرتبط أبدا بأي فتاة بعد موتها. وكان لها ذلك. مرت الأيام وانتقل الراوي من الوادي الذي كان يقطنه مع حبيبته إلى مكان آخر. صادف أن التقى بفتاة جميلة تدعى اغمنغارد. نسي الراوي وعده واللعنة التي ستلحق به وتزوج اغمنغارد. لكن إلينورٙ التي كانت دائما تزوره في وحدته وترافقه في خلوته وتملأ الجو بعطرها وحسها توقفت عن زيارته فجأة. وهنا بدأت الوساوس تدب في داخله. بينما هو في سكون أحد الليالي ولمرة واحدة، وإذا بتنهدات لطيفة كانت قد فارقته فترة من الزمن تتسلل من خلال فتحات شباكه وتتحول إلى صوت عذب ومألوف لديه يقول له: «نم في سلام!» ويذكره بوعوده لإلينورٙ وبالحساب الذي ينتظره في السماء. وتكون بذلك نهاية لبداية حياة جديدة. يضيف شاغل بودلير، في نهاية هذه القصة، وهو الذي قام بترجمة قصص كتاب إدغار بو المعنون «قصص رائعة»؛ إن الشاعر بو كان أيضا متزوجا من الابنة الوحيدة لخالته وكان ينوي الزواج مرة ثانية بعد أن فقدها. وما كتابة هذه القصة إلا تأكيدا للقيمة المعنوية لهذا الموضوع عنده.

أما قصتا «موغلا» و«ليجيا» فتدوران كذلك حول نفس الفكرة: تتضمنان أحد مقومات الأدب ألعجائبي الداخلي والقاسم المشترك في هذه القصص الثلاث هو اعتمادها في الأساس على حلم اليقظة. لكن ثيمه الوسوسة، اللعنة، والقرين والانبعاث المستمدة من الأساطير تجعل هذه القصص تنتمي كذلك إلى ألعجائبي الخارجي. ففي قصة «إليونرٙ» و«موغلا» نجد مثلا دوام الروح في أجسام مختلفة. أما في قصة «ليجيا» فتصور لنا انتصار الإرادة على الموت.
فالكاتب في قصة «ليجيا» يسرد حكايته في الواقع اليومي العادي؛ أحداث طبيعية يرويها لنا راو طبيعي. فقط بعد وفاة حبيبته بدأ يكتشف هويتها الفيزيائية والمعنوية. السيدة ليجيا، كما يسميها، ماتت لكنها ما تزال تعيش بداخله وفي وعيه الثاني. وهو جالس أمام سرير موت زوجته الثانية «روينا» وإذا به يسمع صوت بكاء نابع من السرير ويبدو له، لا، بل إنه متأكد انه رأى ولاحظ أن وجنتي ليجيا احمرتا، ثم قام بترطيب شفتيها بقطرات خمر. لكن مع الأسف لم تكن إلا قطرات الموت. فملامح الموت ما زالت بادية على وجهها. وفي رؤية ثانية وهو ما زال جالسا بجانب فراش موت زوجته روينا، رأى بأم عينيه ليجيا تقوم من سريرها، تكشف الكفن عن وجهها وتقترب منه. وينسدل شعرها الطويل الأسود اللون في أرجاء الغرفة وتفتح عينيها. إنه ما يزال يرى زوجته ليجيا بشعرها الأسود بدل الشعر الأشقر لزوجته روينا. فالراوي يرفض عودة ليجيا إلى الحياة إلى أن تبددت شكوكه وأصبح الشك غير ممكن. فهو يعرف أن ليجيا تحب الحياة لذلك شهد عودتها إلى الحياة في جسم ضرتها. فكرهه لزوجته روينا يجعله يستعيد ذكرى زوجته ليجيا. ولكي يجد تفسيرا عقلانيا لما يحدث معه يحاول أن يبرر هلوسته من خلال تأثير الأفيون عليه.

أما في قصة «موغلا»، فإن الكاتب- الراوي المعجب بجمال موغلا الخارق دون أن يحبها، اكتشف أنها تقترب من الموت شيئا فشيئا. لكن من كثرة إعجابه بها وإشفاقه عليها تمنى موتها بأسرع ما يمكن. إنها تعرف أنه لا يحبها. وهي على فراش الموت، قالت له أنه سيحبها في «الموت إلى الأبد». وضعت موغلا فتاة تشبهها تماما قبل موتها . فمن شدة الدهشة والإعجاب بهذا التشابه العجيب والجمال الرهيب، لم يستطع الأب أن يسمي طفلته. لكن عند تعميدها همس في أذن القس: «موغلا». فسمع صوت طفلته يرد عليه: «أنا هنا». لكن شاءت الظروف أن يخطف الموت أيضا ابنته، موغلا الشبيهة. وعند دفنها مع أمها، بقي الأب، الشخصية الرئيسة، أمام قبر الأم المفتوح مذهولا، لقد وجده فارغا. وإذا بنفس الصوت يهمس له من داخل القبر:«أنا هنا».

هكذا بدأ الكاتب، الشخصية الرئيسة، قصصه الثلاث بسرد عادي وطبيعي لحياته ثم انتقل إلى ذروة القصة، إلى حدث فوق الطبيعي ثم يعود والمتلقي إلى محاولة إيجاد تفسير عقلاني لما حدث. ففي قصتي «موغلا» و«ليجيا» يشك الراوي-الشخصية الرئيسة في شهادة حواسه ويتردد فيما يسمع ويرى. هل هو يقظ أم في حلم؟ ونلمس في هاتين الحكايتين تأثير الحركة الرومانسية الألمانية الرائجة في ذلك الوقت. علما أن اهتمامات إدغار بو قريبة جدا من اهتمامات هوفمان وتييري ونوفاليس فيما يخص فكرته عن الطبيعة، الجانب المظلم للأشياء وتبني ثيمه القرين، الموتى، التناسخ والتقمص والوسواس. ونرى تأثر بو بالأدب ألعجائبي الألماني واضح كذلك في قصته موغلا. فالراوي-الشخصية الرئيسة كان يشاركها قراءاتها. البطلة موغلا كانت مولعة«بقراءات صوفية وبالأدب الألماني.»

الرواية العجائبية
إذا كانت الرواية الواقعية والطبيعية تتمبزان بكونهما تحاكيان الواقع بطريقة مباشرة أو غير مباشرة من خلال التشخيص الفني والتخييل البلاغي، فإن الرواية العجائبية تتميز بتتجاوزها الواقع والمنطق، لتنتظم في اللاواقع واللاعقل، وذلك من خلال عنصري التعجيب والتغريب. وصارت هاتان الخاصيتان من تجليات التحديث في الرواية الغربية والعربية ومن مظاهر الإبداع الفني الروائي والقصصي.

ويمكن التمييز بين نمطين من الرواية العجائبية:

فهناك الرواية العجائبية التقليدية كما نجدها عند بلزاك وميريمي وهوغو وفلوبير وموباسان في القرن التاسع عشر الميلادي. وهناك الرواية العجائبية الجديدة التي ظهرت في القرن العشرين مع رواية المسخ لكافكا والأنف لگوگول حيث ينعدم التردد والدهشة وتصبح الأمور فوق طبيعية عادية لا تثير فينا الاستغراب

مفهوم العجائبية
تتفق بعض العريفات التي تناولت الأصناف الأدبية، أن جنس العجائبية أفرزته نزعة إنسانية، قوامها ابتكار ما هو عجيب، وخارج عن المألوف المتداول في الرواية والقصة القصيرة.

بعض المصادر تعتبر أن " العجيب هو ما يكسر المألوف، ويتجاوز الممكن، ليخترق المستحيل، ويحقق ما لا يمكن تحقيقه، محدثاً بذلك حالة من الدهشة، معتمداً على الابتكار الذي يقيم علاقات غير متوقعة وغير ممكنة بين الأشياء، والعجيب هو من نتاج خيال عفوي بسيط أقرب إلى السذاجة، وهو خيال مصدق كأنه حقيقة واقعة، ومصدره روح شعبية، وغالباً ما يأتي لتحقيق الخلاص عندما تنعدم كل الحيل وتنقطع كل السبل، وهو تعبير عن قهر داخلي أو حرمان وقمع، أو محض انطلاق خيالي لتحقيق المتعة الفنية، وكلما كان موغلاً في اختراق المستحيل كان أكثر تأثيراً، ولعل مرجع العجائبية إلى رغبات أولية غير مشبعة لدى الإنسان، فهو من خلال العجائبية يحقق كثيراً من الرغبات المستحيلة، والعجائبية تظهر في أشكال كثيرة من الإبداع منها الحكايات الشعبية.

تجليات العجائبي
لأخذ فكرة عن جنس الرواية العجائبية، يمكن اعتماد مداخل أو عتبات دالة، نخص منها عتبة التجليات في المتن السردي. في هدا الإطار يقول الباحث حسين علام " إن انتماء الرواية إلى العجائبي تتأتى من كيفية تجليه في النص، ما يستدعي البحث في المفهوم الأدبي للعجائبي من قبل الباحث بوصف هذا العجائبي بنية بلاغية تصنع لغة النص وتتراءى فيه باعتباره مظهرا تركيبيا، الأمر الذي يجعله يعمل على الكشف عن العجائبي في الرواية من خلال تحديد العجائبي عبر مقارنته مع مفهوم مجاور له هو العجيب نظرا للتشابه في الوظائف، لقد عمل على عرض هذه المفاهيم كما شاعت في الغرب وتحديد الآثار العالمية الممثلة لذلك الجنس بوصفه رؤية للوجود وليس باعتباره وظيفة جمالية. كذلك حاول الكشف عنه في الثقافة العربية التي شكل فيها العجائبي الديني الشعبي رافدين للعجائبي في العصر الحديث بصورة أصبح فيها عند الروائيين العرب الجدد وسيلة للتعبير عن هموم المجتمع الحديث.

ويبيِّن الباحث أن انتماء الرواية إلى العجائبي تأتي من كيفية تجليه في النص، ما يستدعي منه البحث في المفهوم الأدبي للعجائبي بوصفه بنية بلاغية تصنع لغة النص وتتراءى فيه، باعتباره مظهرا تركيبيا، فيعمل على الكشف عن العجائبي في الرواية من خلال تحديد العجائبي من خلال مقارنته مع مفهوم مجاور له هو العجيب نظرا للتشابه في الوظائف بينهما. وقد لجأ إلى عرض هذه المفاهيم في الغرب كما تجلت في أهم الآثار الأدبية الممثلة لهذا الجنس بوصفه يقدم رؤية للوجود، وليس باعتباره وظيفة جمالية. كما يعرض له في الثقافة العربية التي شكل فيها العجيب الديني والشعبي رافدين للعجائبي في العصر الحديث بصورة أصبح فيها عند الروائيين العرب الجدد وسيلة للتعبير عن هموم المجتمع العربي الحديث.

إصدارات عربية في الأدب الفانتازي
- "الرواية العجائبية في الأدب المغربي الحديث"، للناقد خالد التوزاني

- «ذات الرماد»، عزيز أمعي

- «وريخة»، عزيز أمعي

- رواية «وقائع حارة الزعفران»، جمال الغيطاني

- رواية " تلك الرائحة" لمؤلفها "صنع الله إبراهيم

- رواية «الحوات والقصر»، الطاهر وطار

-«عين الفرس»، الميلودي شغموم

- «الغريب»، ألبير كامو

مراجع

أنواع الفانتازي

أدب فانتازي


Le powiat, ou district de Pilten (en , en , en ) était un district autonome de la république des Deux Nations, uni entre 1685 et 1717 au duché de Courlande.

Histoire

Le district a été créé après la mort de Magnus, duc de Holstein, et l'extinction de facto de son royaume de Livonie, État fantoche russe. Il correspondait alors à la partie continentale du royaume ; les îles de Saaremaa et Hiiumaa en constituant le pendant maritime. Après la mort de Magnus, le district de Pilten a été incorporé à la Pologne-Lituanie sur la base du traité polono-danois du 10 avril 1585, signé à Kronborg, tandis que le Danemark récupérait les îles. Le district a été occupé par les troupes suédoises de 1600 à 1611. À partir de 1623, le titre de staroste de Pilten est traditionnellement attribué aux membres de la famille allemande von Maydell.

Après le troisième partage de la Pologne, le district est devenu une partie du gouvernement de Courlande.

Voir aussi
 Livonie
 Voïvodie d'Inflanty

Références

 Piltyń i powiat piltyński, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 145.
 Hazenpot, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 42.

Histoire de la Lettonie
République des Deux Nations
Ancienne division administrative en Pologne
Livonie
Courlande et Sémigalie

Powiat de Pilten


Andrea Camilleri (Porto Empedocle, Sicilya, 6 Eylül 1925; Roma, İtalya, 17 Temmuz 2019), İtalyan yazar ve yönetmen.

Yaşamı
Uzun süre senaryo yazarı olarak tanınmıştır. İlk eserini bastırmak için başvurduğu 14 yayınevinden geri çevrildikten sonra, Sicilya'da tanınan bir yazar olan Sciascia'nın desteğiyle burada ilk tarihsel romanını yayınlamıştır.

"Commissario Salvo Montalbano" karakterini 1994 yılında yazmış olduğu romanıyla tanıtan yazar, artık bu karakterle anılmaya başlamıştır. Camilleri, karakterin ismini İspanyol yazar Vázquez Montalbán'a olan hayranlığından dolayı seçmiştir. Yirmi yıldan beri Roma'daki Silvio d'Amico Drama Sanatı Akademisi'nde ders veren Camilleri 17 Temmuz 2019'da 93 yaşlarında ölmüştür.

Eserleri
 La gita a Tindari (Palermo: Sellerio, 2000).
 Tindari Gezisi, çev. Erdal Turan (İstanbul: Everest, 2003).
 Un mese con Mantalbano (Milano: Mondadori, 1998).
 Montalbano ile Bir Ay, çev. Sema Tuksavul (İstanbul: İnkılap, 2000).
 La mossa del cavallo (Milano: Rizzoli, 1999).
 At Hamlesi, çev. Erdal Turan (İstanbul: Everest, 2001).

Dış bağlantılar
 Resmi Web Sitesi (İtalyanca).

1925 doğumlular
Sicilyalı yazarlar
İtalyan senaristler
İtalyan ateistler
2019 yılında ölenler

Andrea Camilleri


Léon Célestin Lambert  (1867 - 1932) fue un botánico francés.

Eponimia
 (Acanthaceae) Phlogacanthus lambertii Raizada
 (Berberidaceae) Berberis lambertii R.Parker
 (Connaraceae) Connarus lambertii Britton
 (Ranunculaceae) Batrachium × lambertii (A.Félix) Soó
 (Rosaceae) Cotoneaster lambertii G.Klotz

Referencias

Bibliografía utilizada
 Philippe Jaussaud & Édouard R. Brygoo. 2004. Del Jardín al Museo en 516 biografías. Muséum national d'histoire naturelle de Paris : 630 pp.

Botánicos de Francia del siglo XIX
Escritores en francés
Escritores en latín

Léon Célestin Lambert


Édouard Manet (23 Ocak 1832 - 30 Nisan 1883), Fransız ressam. 19. yüzyılda modern hayatı konu alan resimler yapmaya başlamış ilk ressamlardandır. Manet, gerçekçilik akımından izlenimciliğe geçişte önemli bir rol oynadı. İlk dönem başyapıtlarından Kırda Öğle Yemeği ve Olympia, kendisinden genç ressamlara esin kaynağı oldu. Daha sonraki yıllarda ise o ressamlar izlenimciliğin en önemli isimleri oldular. Günümüzde, bu iki resim, modern sanatın başlangıcı kabul edilir.

Hayatı ve çalışmaları

Gençlik yılları

Édouard Manet, 23 Ocak 1832'de Paris'te varlıklı ve birbirine bağlı bir ailenin üyesi olarak doğdu. Annesi, Eugénie-Desirée Fournier, İsveç Prensi Charles Bernadotte'nin torunuydu. Babası, Auguste Manet ise Fransız bir yargıçtı ve oğlunun da tıpkı kendisi gibi hukuk alanında kariyer yapmasını istiyordu. Dayısı, Charles Fournier, yeğenini resim yapması konusunda teşvik etti ve sık sık Louvre'a götürdü. 1845 yılında, dayısının tavsiyesiyle, Manet çizim konusunda özel ders almaya başladı. Bu dersler sırasında ileride Güzel Sanatlar Bakanlığı yapacak olan Antonin Proust ile tanıştı. Proust-Manet dostluğu yaşamlarının sonuna kadar sürdü.

1848 yılında, babası isteği üzerine bir eğitim gemisiyle Rio de Janeiro'ya doğru yola çıktı. Deniz Kuvvetleri sınavına iki kere girip başarısız olduktan sonra babası sanat eğitimi almasına izin verdi. Manet, 1850'den 1856'ya kadar, geniş tarihi tabloları ile tanınan Thomas Couture isimli akademik bir ressamla birlikte çalıştı. Boş zamanlarında ise Louvre'daki büyük başyapıtları kopyalıyordu.

1853 ile 1856 arasında Almanya, İtalya ve Hollanda'yı ziyaret etti. Bu ziyaretler sırasında Frans Hals, Diego Velázquez ve Francisco Goya'nın eserlerini inceleme fırsatı buldu. Bu üç ressamdan çok etkilendi ve daha sonraki çalışmalarında onların eserlerinden esinlendi.

1856 yılında kendi atölyesini açtı. Bu dönemdeki tarzı fırça darbelerini serbest bırakan, detayları basitleştiren ve geçiş tonlarını yok eden olarak tanımlanabilir. Bu stilini Gustave Courbet tarafından başlatılan gerçekçilik akımına adapte eden Manet, Absent İçicisi (1858-59) isimli tablosunu çizdi. Onun dışında ise şarkıcılar, çingeneler, kafelerdeki insanlar, boğa güreşleri, dilenciler gibi çağdaş konularla ilgilendi. Gençlik yıllarında eğilmeyi tercih ettiği dini, tarihi ya da mitolojik resimleri daha sonraki yıllarda çok az konu edindi.

Tuileries'de Müzik

Tuileries'de Müzik, Manet'nin ilk dönem çalışmalarından biridir ve o dönemdeki tarzını yansıtır. Tabloda, Frans Hals ve Diego Velázquez'den esinler görülür. Ayrıca, ressamın hayatının sonuna kadar ilgileneceği "boş zaman" konusunun da habercisidir. Resim, bazıları tarafından tamamlanmamış olarak tanımladı. Tabloda, o dönemde Tuileries Bahçeleri'nin müzik ve sohbetle dolu atmosferi izlenebilir.

Bu resimde, Manet, arkadaşlarını, ressamları, yazarları ve müzisyenleri anlattı. Bütün bu karakterlerin arasına kendi otoportresini de ekledi.

Kırda Öğle Yemeği

Sanatçının en önemli erken dönem çalışmalarından biri de Kırda Öğle Yemeği idi. 1863 yılında Paris Salonu'nun yıllık sergisi tarafından reddedilen Manet, bir sonraki sene resmi Reddedilenler Salonu'nda sergiledi. 3. Napolyon Reddedilenler Salonu'nu, 1863 yılında, Paris Salonu'nun 3000'den fazla eseri reddetmesinden sonra kurmuştu.

Tabloda giyinik bir erkekle tamamen çıplak bir kadının yan yana oturmasının zıtlığı ilgi çekti. Ayrıca eskize benzeyen basitleşmiş çizim de  Manet'yi Courbet'ten ayıran bir gelişmeydi. Aynı zamanda, Manet'nin kompozisyonunda onun eski başyapıtlar üzerine yaptığı çalışma da fark ediliyordu. Ana karakterlerin oturma düzeni Marcantonio Raimondi'nin 1515 yılında çizdiği Paris'in Yargısı isimli tablosunu anımsatıyordu.

Uzmanlar ayrıca, Manet'nin bu çalışmasının iki büyük rönesans resmi olan Giorgione ve Titian'ın Pastoral Uyum, ile Fırtına'sını de anımsattığını söylediler. Fırtına Venedik'teki Gallerie dell'Accademia'dadır. Bu gizemli resimde de giyinik bir adamla çıplak bir kadın kırsal bir mekandadırlar. Adam solda ayaktadır ve kadın, çimenlerin üzerinde bebeğini beslemektedir. Uzaktaki karanlık bulutlar gelecek olan bir fırtınanın belirtisi gibidir. Resimdeki iki karakterin birbirleri ile olan ilişkileri ise belirsizdir. Pastoral Uyum ise Louvre'un koleksiyonundadır. Bu resimde giyinik iki adam kırda oturmuş birbirine bakmaktadırlar. Sol taraftaki adam bir ud çalmaktadır, sağdaki ise dikkatle ona bakıp dinlemektedir. Ön tarafta ise iki çıplak kadın, erkeklere eşlik etmektedir. Kadınların birinin elinde flüt vardır, diğeri ise sürahi taşımaktadır. Arka planda ise uzakta bir ev, bazı ağaçlar ve bir çoban görünmektedir.

Olympia

Tıpkı Kırda Öğle Yemeği'nde olduğu gibi bu tablosunda da Manet Rönesans ressamlarını anmaktadır. Resimdeki çıplak kadının pozu Titian'ın Urbino Venüsü'nü (1538) ve Francisco Goya'nın Çıplak Maya'sını (1800) anımsatmaktadır.

Resmin tartışılmasının sebeplerinden biri de çıplak modelin tam olarak çıplak olmamasıdır. Saçlarındaki orkide, boynundaki kurdele, bilezik ve terlikler onun çıplaklığını ve seksapelini daha çok vurgulamakta ve zenginlerle düşüp kalkan rahat bir yaşama sahip hayat kadını imajını güçlendirmektedir. Orkide, tepede toplanmış saçlar, siyah kedi ve bir buket çiçek de o dönemlerde cinselliğin simgeleriydi. Bu modern Venüs vücudu standartlara göre incedir. Buradan da resimdeki idealize etme eksikliği fark edilebilir. Arkada duran tamamen giyinik hizmetçinin kıyafetleri ve bir fahişeye hizmet ediyor olması ortamdaki cinsel gerilimi arttıran bir faktördür.

Hayat kadını imgesiyle modeli resmetmesi, çevresi tarafından fazlasıyla tepki topladı. Bunlara rağmen Manet, daima yaptığı gibi inandığı yoldan vazgeçmedi ve sanat anlayışına çevresindeki insanların olumsuz dönüşlerinin bir etkisi olmadı.

Manet, Olympia'nın durgunluğunda Japon sanatından etkilendi. Bu durgunluk onu daha insani ve daha az şehvetli gösterir. Bazı yorumlara göre hizmetçisinin ona sunduğu çiçekleri gönderen müşterisine bakmaktadır.

Olympia sergilendikten sonra pek çok tepkiyle karşılaştı. Karikatürlerde, resimlerde, eskizlerde sık sık Manet'nin çıplağına göndermeler yapıldı. Pablo Picasso, Paul Gauguin, Gustave Courbet, Paul Cézanne ve Claude Monet resmin önemini takdir eden ressamlar arasındaydı.

Sanatındaki ve hayatındaki gelişmeler

Eserlerindeki bitmemişlik duygusu ve fotoğraf benzeri ışıklandırma, bu çalışmaların modern olarak görünmesine sebep oluyordu ve Manet'nin kopyaladığı ya da kaynak olarak kullandığı rönesans eserleri ile tezat oluşturuyordu. Resimlerinin "erken dönem modern" olarak tanımlanmasının bir sebebi de şekillerin arka planı olarak siyah renk kullanmasıydı. Böylece resme bakanın dikkati şekillerde yoğunlaşıyordu.

Manet, izlenimcilik akımının öncüleri olan Edgar Degas, Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir, Alfred Sisley, Paul Cézanne ve Camille Pissarro gibi ressamlarla arkadaştı. Yine bu grubun içinde yer alan Berthe Morisot, sanatçıyı kendi aktivitelerinin içine çekiyordu. Berthe, ressam Jean-Honoré Fragonard'ın torunuydu ve ilk defa 1864 yılında Paris Salonu'na kabul edildi. Bu tarihten sonra 10 sene daha eserlerini orada sergilemeye devam etti.

Manet ve Berthe Morisot 1868'de tanıştılar. Morisot, Manet'yi kendisiyle birlikte açık havada resim yapmaya ikna etti. Berthe'yi bu şekilde bir çalışmaya arkadaşı Camille Corot alıştırmıştı. Manet ve Morisot birbirinden çok şey öğrendi. Manet, Berthe'nin bazı tekniklerini kimi resimlerinde kullandı. 1874 yılında, Berthe, Manet'nin erkek kardeşi Eugene ile evlenerek aileye de girdi.

İzlenimcilerin çekirdek grubunun aksine, Manet eserlerini bağımsız sergiler yerine Paris Salonu'nda sergilemeyi tercih etti. Fakat, 1867 yılında Paris Salonu'na kabul edilmeyince kendi sergisini açtı. Bu sergideki eserleri önemli eleştirmenlerden kötü yorumlar aldı. Yine bu dönemde Degas gibi izlenimci ressamlarla ilk defa ilişki kurdu.

Her ne kadar izlenimcilik akımına çalışmaları ile esin kaynağı olmuş ve desteklemişse de izlenimci sergilere katılmakta direnç gösterdi. Bunun sebebi hem bu grubun bir üyesi olarak görünmek istememesi hem de Paris Salonu'nda eserlerini sergilemeyi tercih etmesiydi. Öğrenci de kabul etmeyen Manet'nin tek istisnası Eva Gonzalès oldu.

Manet, besteci Emmanuel Chabrier ile çok yakın dosttu. Onun iki tane portresini de yaptı. Müzisyen, ressamın 14 adet tablosuna sahipti ve bestesi Impromptu'yu Manet'nin eşine adadı.

Ressamın yaşamı boyunca, eleştirmenlerle arası iyi olmadı. Buna rağmen Émile Zola onu kamuoyunda her zaman savundu ve destekledi. Stéphane Mallarmé ve Charles Baudelaire ile de arkadaştı ve ikisinin de portrelerini çizdi.

Kafe manzaraları

Manet'nin kafe manzaraları içeren resimlerin ondokuzuncu yüzyılda Paris'teki sosyal yaşam hakkında gözlem yapılmasına yardımcı olur. Ressam, insanları müzik dinlerken, bira içerken, flört ederken, bir şeyler okurken ya da beklerken çizdi. Çoğunlukla Rochechourt Bulvarı'ndaki Brasserie Reichshoffen'i ziyaret etti. Örneğin 1878'de çizdiği Kafede isimli tablosu orayı anlatmaktadır. Bu eserde, pek çok insan barda durmaktadır. Bir kadın resmi izleyene bakarken diğerleri kendilerine servis yapılmasını beklemektedir. Bu resimlerin havası Frans Hals ve Velázquez'in çalışmalarını anımsatmaktadır. Bohem hayattan, kent yaşamından, çalışan insanlardan ve burjuvaziden anlık görüntüler gibidirler.

Kafe Köşesi isimli tabloda ise bir adam sigara içerken arkasındaki garson kadın içkileri servis etmektedir. Bira İçenler'de ise bir kadın ve arkadaşı birlikte bira içmektedirler. Manet, ayrıca sık sık Pere Lathuille's isimli Avenue de Clichy üzerindeki restoranda da vakit geçirdi. Örneğin Lathuille's'de isimli tablosunu orada çizdi.

Le Bon Bock'da ise şişman, neşeli ve sakallı bir erkek bir elinde bira diğer elinde pipo ile oturmaktayken, resimdeki diğer erkek direkt izleyicinin gözlerine bakmaktadır.

Sosyal aktivitelerin resimleri

Manet, yüksek sınıfın eğlencelerini ve sosyal aktivitelerini de resimlerine konu etti. Örneğin, Operadaki Maskeli Balo isimli tablosunda, ressam canlı kalabalığın bir partide eğlenmesini anlattı. Eserde, melon şapkalı, uzun siyah smokinli erkekler maskeli ve parti kostümü giymiş kadınlarla sohbet ederler. Manet, bu çalışmasına, arkadaşlarının portrelerini de ekledi.

Ressam, dönemin popüler diğer aktivitelerine de resimlerinde değindi. Mesela, Longchamp'de Yarış isimli eserinde, at yarışı esnasında jokerlerin heyecanını ve enerjisini izleyene yansıttı. Patenle Kayış'da ise iyi giyimli bir kadın ön plandadır ve diğerleri bu kadının arkasında paten kaymaktadırlar. Ressam, çoğunlukla eserinde öznesinin arkasında bir kent yaşamını anlattı ve esere bakıldığında bu yaşamın çerçeveden taşarak devam ettiği düşündürttü.

Uluslararası Sergiden Görüntü isimli tabloda ise askerler ayakta ya da oturarak dinlenmektedirler ve konuşmaktadırlar. Bir bahçıvan, köpekli bir çocuk, at sırtında bir kadın da resimdedirler. Kısaca, Paris'teki farklı sınıflardan ve yaşlardan insan manzarasıdır.

Savaş

Manet'in çalışmalarında eğildiği modern yaşam temasına savaş da dahildi. Ressamın savaşı konu alan resimleri "tarih resimciliği"nin modern ve güncellenmiş yorumları olarak düşünülebilir. Bu şekildeki ilk çalışması 1864 yılında yaptığı Kearsarge ve Alabama Muharebesi isimli çalışmadır. Bu çalışmada, Amerikan İç Savaşı'ndaki bir deniz çatışması konu edildi.

Manet'nin bir diğer ilgisi de Fransa'nın Meksika'ya olan müdahalesi oldu. 1867'den 1869'a kadar Manet, İmparator Maximilian'ın İnfazı tablosunun üç ayrı versiyonunu yaptı. İnfazın değişik versiyonları ressamın yaptığı en büyük resimlerdi. Bundan da Manet'nin en önemsediği tema olduğu çıkarımı yapılabilir. Konusu 3. Napolyon'un emrindeki bir manganın Meksikalı bir imparatoru infaz etmesi olan bu tabloların Fransa'da sergilenmesine izin verilmedi. Ayrıca, bu resimlerin Goya'nın çalışmalarını anımsattığı ve Picasso'nun Guernica isimli tablosuna esin kaynağı olduğu söylendi.

Ocak 1871'de, Manet, Pireneler'deki Oloron-Sainte-Marie'yi ziyaret etti. Yokluğunda arkadaşları adını Paris Komünü'nün Ressamlar Federasyonu'na yazdırdılar. Manet Paris'ten büyük ihtimalle semaine sanglante (kanlı pazar) sonrası uzak kaldı. Berthe Morisot'a 10 Haziran 1871'de yazdığı bir mektupta "Paris'e birkaç gün önce döndük" diye yazdı. (Kanlı Pazar 28 Mayıs sona ermişti.)

Budapeşte'deki Güzel Sanatlar Müzesi Barikat isimli suluboya tablosuna sahiptir. Barikat'ın bir diğer versiyonu da özel bir koleksiyoncudadır.

Paris

Manet, çalışmalarının çoğunda Paris'in sokaklarından manzaralara yer verdi. Örneğin, Rue Monsnier Decked with Flags'de kırmızı, beyaz ve mavi flamalar, sokağın iki tarafındaki binaları kaplamaktadır. Aynı isimli bir diğer çalışmasında ise tek bacaklı bir adam koltuk değnekleri ile yürümektedir. Rue Monsnier with Pavers isimli tablosunda ise aynı sokak farklı bir konuyla karşımıza çıkar. Bu resimde insanlar ve atlar yoldan geçerken bazı adamlar yolu onarmaktadırlar.

Ressam, Demiryolu daha bilinen ismiyle Saint-Lazare Garı isimli tablosunu 1873'te çizdi. Bu resimde ondokuzuncu yüzyılın sonlarına ait bir Paris manzarasını konu edindi. Çalışmasında favori modellerinden olan ressam Victorine Meurent'i kullandı. Meurent aynı zamanda Olympia ve Kırda Öğle Yemeği'''nde de modellik yapmıştı. Bu resimde kollarında uyuyan bir köpek yavrusu tuttu ve kucağında açık bir kitap vardı. Hemen yanında küçük bir kız çocuğu duruyordu. Çocuk geçmekte olan treni izliyordu.

Manet, bu resimde, geleneksel bir doğa manzarasını arka plan olarak seçmedi. Trenin orada olduğuna dair tek kanıt buharın oluşturduğu beyaz buluttu. Uzaklarda, modern apartmanlar görülebiliyordu. Geleneksel bir kural olan derin boşluk ihmal edilmişti. Resim, 1874'te Paris Salonu'nda ilk gösterildiğinde eleştirmenler ve ziyaretçiler resmin konusunu şaşırtıcı, kompozisyonunu tutarsız ve çizimini eskiz gibi buldular. Karikatüristler eserle dalga geçtiler. Sadece birkaç kişi resmin modernliğin sembolü olduğunu anlayabildi. Demiryolu, şu anda Washington'daki Ulusal Sanat Galerisi'nde sergilenmektedir.

 Geç dönem çalışmaları

Ressam, son başyapıtı olan Folies-Bergère'de Bir Bar'ı (Le Bar aux Folies-Bergère) 1882 yılında tamamladı. Bu resim aynı yıl Paris Salonu'nda sergilendi.

1875 yılında ise Edgar Allan Poe'nun Kuzgun'unun Fransızca versiyonu için taşbaskılar yaptı. Eserin çevirisi ise Mallarmé tarafından yapıldı. 1881 yılında, arkadaşı Antonin Proust'un da baskılarını Fransız Devleti Manet'ye şeref madalyası verdi.

 Özel hayatı

Manet, 1863 yılında Almanya doğumlu Suzanne Leenhoff ile evlendi. Leenhoff ile Manet aynı yaşlardaydılar ve yaklaşık on senedir beraberdiler. Leenhoff ilk olarak Manet ve erkek kardeşine piyano çalmayı öğretmek için Manet'nin babası Auguste tarafından işe alınmıştı. Ayrıca, Auguste'un metresi olduğuna dair dedikodular da vardı. Suzanne'in 1852 yılında ise Leon Koella Leenhoff ismini verdiği evlilik dışı bir çocuğu olmuştu. Bu çocuğun babasının Manet olduğu kabul edilir.

Manet, babasının 1862 yılında ölmesinden sonra Suzanne ile evlendi. Leon o günlerde 11 yaşındaydı. Leon, Manet'ye pek çok resminde poz verdi. Bu resimler arasında en meşhuru Kılıç Taşıyan Oğlan (1861) idi. Ayrıca Balkon isimli resimde arkada duran çocuk da Leon'du.

 Ölümü
Manet, kırklı yaşlarında yakalandığı frengi ve romatizma sebebiyle öldü. Hastalık, ressamın büyük ağrılar yaşamasına ve ölümü yaklaştıkça da kısmi felç geçirmesine sebep oldu.

Sol ayağı kangren sebebiyle kesildi. 1883 yılında, Paris'te 51 yaşındayken öldü ve şehirdeki Cimetière de Passy'e gömüldü.

 Galeri

 Kitaplar
 Edouard Manet: Rebel in a Frock Coat, Beth Archer Brombert (1996), ISBN 0-316-10947-9 ve ISBN 0-226-07544-3 (1997)
 Manet, Françoise Cachin (1990 - Fransızca; İngilizce çevirisi 1991), ISBN 0-8050-1793-3
 The Drawings of Edouard Manet, Alain de Leiris (1969), ISBN 0-520-01547-9
 The Painting of Modern Life: Paris in the Art of Manet and His Followers, TJ Clark (1985), ISBN 0-500-28179-3 (2000)
 Manet: Painter of Modern Life, Françoise Cachin (1995), ISBN 0-500-30050-X
Kısa tanıtım kitapları:
 Manet, Gilles Neret (2003; Taschen), ISBN 3-8228-1949-2
 Manet, John Richardson (1992; Phaidon), ISBN 0-7148-2755-X
 The Judgment of Paris: The Revolutionary Decade that Gave the World Impressionism, Ross King, New York: Waller & Company, 2006 ISBN 0-8027-1466-8.
Türkçe yayınlanmış kitaplar:
 Manet: Büyük Ressamlar'', David Spence, Çeviren: Nimetullah Öner, Alkım Yayınları, 2001 ISBN 978-975-337-179-7

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Allpaintings.com'daki Resimleri
 Ricci-art.com'daki Resimleri
 Hecht Müzesi
 biography.com'da Manet
 Olga Galerisi'nde Manet

1832 doğumlular
1883 yılında ölenler

Meksika'ya Fransız müdahalesi
Passy Mezarlığı'na defnedilenler
19. yüzyıl Fransız ressamları
Paris doğumlu sanatçılar
Légion d'honneur şövalyeleri
Fransız izlenimci ressamlar
Fransız realist ressamlar

Édouard Manet


Crataegus chrysocarpa, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rosáceas, nativa de Estados Unidos y Canadá. Su nombre se refiere al color de su fruto, aunque maduro el fruto es rojo.

Descripción
Crataegus chrysocarpa es un arbusto o árbol pequeño, que alcanza un tamaño de hasta 6 m de altura´.

Tiene tres variedades C. chrysocarpa var. chrysocarpa, var. piperi, y var. vernonensis que son reconocidas.

Taxonomía
Crataegus chrysocarpa fue descrita por (William Willard Ashe)  y publicado en North Carolina Agricultural Experiment Station Bulletin 175: 110, en el año 1900.
Sinonimia
 Crataegus jackii Sarg.
 Crataegus doddsii Ramaley
 Crataegus faxonii Sarg.
 Crataegus praecoqua Sarg.
 Crataegus praecox Sarg.

Referencias

Enlaces externos

 GRIN Species Profile
 USDA Plants Profile for C. chrysocarpa
 USDA Plants Profile for C. chrysocarpa var. piperi

chrysocarpa

Crataegus chrysocarpa


Rhizogoniaceae, porodica pravih mahovina, dio reda Rhizogoniales.

Porodica je opisana 1904.

Rodovi
 Cryptopodium Brid.
 Goniobryum Lindb.
 Hymenodon Hook. f. & Wilson
 Hymenodontopsis Herzog
 Leptotheca Schwägr.
 Mesochaete Lindb.
 Pyrrhobryum Mitt.
 Rhizogonium Brid.
 Rhizopelma Müll. Hal.
 Vetiplanaxis N.E. Bell

Izvori

Rhizogoniales

Rhizogoniaceae


Austrotaxus es un género monotípico de arbusto perteneciente a la familia Taxaceae. Su única especie: Austrotaxus spicata, es originaria de Nueva Caledonia donde se encuentra en la parte central y norte de la isla en los suelos de serpentina a 300-1,350 m de altitud.

Descripción
Se trata de una conífera arbustiva o pequeño árbol que alcanza un tamaño de 5-20 m (raramente 25 m) de altura con la corteza rojiza. Las hojas son lanceoladas, planas, de 8-12 cm de largo (de hasta 17 cm en las plantas jóvenes) y 4 mm de ancho, de color verde oscuro por el haz, con dos bandas de estomas  de color verde pálido por el envés, además están dispuestas en espiral sobre el tallo. Los conos de semillas son drupas de 20-25 mm de largo, con un carnudo arilo que roedea casi por completo una sola semilla.

Las hojas y las semillas son considerablemente más grandes y fácilmente los distinguen de los tejos en el género Taxus.

Taxonomía
Austrotaxus spicata fue descrita por R.Br. Compton y publicado en Journal of the Linnean Society, Botany 45: 427, en el año 1922.
Sinonimia
 Podocarpus spicatus R.Br. basónimo

Referencias

Enlaces externos

 Price, R. A. (2003). Generic and familial relationships of the Taxaceae from rbcL and matK sequence comparisons. Acta Hort. 615: 235-237.
 Gymnosperm Database: Austrotaxus

Taxaceae

Austrotaxus


De Férias com o Ex Caribe (também La Venganza de los Ex: Caribe na América Latina) é um reality show co-produzido pela MTV Brasil e Paramount+, e anteriormente por MTV Latinomerica.  A série foi anunciada pela primeira vez em novembro de 2021 e estreou em 13 de janeiro de 2022 simultaneamente em toda a América do Sul. As filmagens ocorreram em outubro de 2021 em Cartagena das Índias na Colômbia. O elenco é formado em sua maioria por cidadãos brasileiros, além de colombianos e mexicanos. Apesar de ser a primeira série bilíngue da franquia de MTV, o idioma pregado na série é o português.

Temporadas

1.ª temporada (2022)
A primeira temporada estreou em 13 de janeiro de 2022. A lista com 10 participantes oficiais foi revelada pela emissora no dia 4 de dezembro de 2021. Sendo eles cinco homens solteiros: Carlos Ortega (irmão de Pedro Ortega que participou de duas temporadas do De Férias com o Ex Brasil), Gabriel Sampaio, João Vitor Pimentel, Mario Abraham e Vascki Pineda, e cinco mulheres solteiras: Angietta Rodriguez, Camilla Costa, Haeixa Pinheiro, Letícia Oliveira e Mari Franco. Foi a primeira temporada a ter participantes estrangeiros.

A integrante oficial do elenco Camilla Costa e o ex João Hadad já haviam participado da sexta temporada da versão brasileira do reality show (Ela como ex e ele como elenco principal). Mario Abraham participou da 2ª temporada do Are You the One? El Match Perfecto. Mary Magalhães, da 1ª temporada do Rio Shore, entrou no programa como ex.

2.ª temporada (2022)
A segunda temporada estreou em 15 de novembro de 2022. A lista com 10 participantes oficiais foi revelada pela emissora no dia 25 de agosto de 2022. Sendo eles cinco homens solteiros: Bruno Magri, Gabriel Rocha (Laddy Nada), Lipe Ribeiro, Lucas Albert e Willian Guimarães, e cinco mulheres solteiras: Jhenyfer Dulz (Bifão), Lumena Aleluia, Maria Venture, Marina Gregory e Mirella.

Três ex-participantes do De Férias com o Ex Brasil serão os participantes originais: Lipe Ribeiro (3ª temporada e 5ª temporada), Bifão (4ª temporada) e Marina Gregory (7ª temporada). Bifão participou da 11ª temporada do reality A Fazenda e teve uma breve participação na 2ª temporada do Rio Shore, Lipe Ribeiro e Mirella participaram juntos da 12ª temporada de A Fazenda, Lipe Ribeiro também participou do reality Ilhados com Beats e teve uma breve participação na 2ª temporada do Rio Shore, Mirella também participou da 5ª temporada do Power Couple Brasil ao lado de seu ex-marido Dynho Alves, Lumena Aleluia participou da 21ª temporada do Big Brother Brasil e Marina Gregory participou do The Circle Brasil antes das duas participações no De Férias com o Ex e também participou do All Star Shore.

3.ª temporada (2023)
A terceira temporada estreia em 19 de outubro de 2023. A lista com 12 participantes oficiais foi revelada pela emissora no dia 19 de setembro de 2023. Sendo elas cinco mulheres solteiras: Aline Mineiro, Brenda Paixão, Isis Oliveira, Kathy Maravilha e Tainá Felipe, e sete homens solteiros: Davi Kneip, Fernando Escarião, João Vitor, Lucas Vrau, Manoel Rafaski, Markinhos e Will Domiêncio.

A nova edição terá apenas uma ex-participante do De Férias com o Ex Brasil como participante original: Tainá Felipe participou da 7ª temporada, a segunda edição Celebs e última temporada da primeira versão brasileira do reality. Aline Mineiro participou da 13ª temporada do reality A Fazenda, Manoel Rafaski participou da 17ª temporada do Big Brother Brasil, Davi Kneip e Brenda Paixão participaram juntos da 1ª temporada do reality Brincando com Fogo: Brasil, Davi Kneip também participou da 2ª temporada do Brincando com Fogo: Brasil, Brenda Paixão também participou da 6ª temporada do Power Couple Brasil ao lado de seu ex-noivo Matheus Sampaio, no qual saíram campeões e Will Domiêncio participou da 2ª temporada do reality Casamento às Cegas: Brasil. Diego Supérbi, que participou da segunda temporada do De Férias com o Ex Brasil como participante original, retorna nesta temporada como ex.

Participantes
Entre parênteses, o(s) participante(s) que é(são) ex(s) do novo integrante do reality.

Episódios

De Férias com o Ex: A Ressaca

Spin-off da segunda temporada do "De Férias com o Ex Caribe", que acompanha os participantes vivendo suas vidas após as férias no reality.

Elenco

Episódios

1ª temporada (2023)

Prêmios e indicações

Ligações externas

Programas de televisão do Brasil que estrearam em 2022
Programas da MTV (Brasil)
Reality shows do Brasil
Programas de televisão em língua portuguesa

De Férias com o Ex: Caribe


Bilješke
NK Lovor Nijemci je kažnjen oduzimanjem 3 boda

Izvori

 Županijski nogometni savez Vukovarsko-srijemske županije (podatci dobiveni na osobni upit)

2009-10
vukovarsko-srijemska-2-vinkovci

2. ŽNL Vukovarsko-srijemska NS Vinkovci 2009./10.


Udi Manber () is an Israeli computer scientist. He is one of the authors of agrep and GLIMPSE. After a career in engineering and management, he worked on medical research.

Education
He earned both his bachelor's degree in 1975 in mathematics and his master's degree in 1978 from the Technion in Israel.  At the University of Washington, he earned another master's degree in 1981 and his PhD in computer science in 1982.

Career

He has won a Presidential Young Investigator Award in 1985, 3 best-paper
awards, and the Usenix annual Software Tools User Group Award software award in 1999. Together with Gene Myers he developed the suffix array, a data structure for string matching.

He was a professor at the University of Arizona and authored several articles while there, including "Using Induction to Design Algorithms" summarizing his textbook (which remains in print) Introduction to Algorithms: A Creative Approach.

He became the chief scientist at Yahoo! in 1998.

In 2002, he joined Amazon.com, where he became "chief algorithms officer" and a vice president. He later was appointed CEO of the Amazon subsidiary company A9.com. He filed a patent on behalf of Amazon. In 2004, Google promoted sponsored listings for its own recruiting whenever someone searched for his name on Google's search engine.

In 2006, he was hired by Google as one of their vice presidents of engineering. In December 2007, he announced Knol, Google's project to create a knowledge repository.

In October 2010, he was responsible for all the search products at Google.

In October 2014, Manber was named the vice president of engineering at YouTube.

In February 2015, Manber announced that he was leaving YouTube for the National Institutes of Health. He left the role in 2016.

In February 2017, Manber went to work for the Department of Medicine at the University of California, San Francisco and a technical advisor to UCSF's Institute for Computational Health Sciences.

In October 2018, it was reported that Manber was joining Anthem as its chief AI officer.

Manber serves on the board of directors for Twiggle and is an advisor to Amino Health.

In 2020, Manber announced a new venture called Weekly Medical News.

References

External links
 IT Conversations  podcast about Google search

Google employees
American technology chief executives
American computer businesspeople
American computer scientists
Israeli computer scientists
Jewish American writers
Year of birth missing (living people)
Living people
University of Arizona faculty
University of Washington alumni
Technion – Israel Institute of Technology alumni
University of California, San Francisco staff
21st-century American Jews

Udi Manber


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Hrachovo enthält die vier nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte der Gemeinde Hrachovo im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Hrachovo


Die Liste der amtierenden Gouverneure der Vereinigten Staaten umfasst alle Personen, die gegenwärtig Inhaber eines Gouverneursamtes in einem US-Bundesstaat oder in einem US-Außengebiet sind.

Der Gouverneur ist der Staats- und Regierungschef seines Staates oder Außengebietes. Ferner ist er Oberbefehlshaber der jeweiligen National- und Staatsgarde. Der Gouverneur leitet die Regierungsgeschäfte in seinem Staat, verfügt über ein Begnadigungsrecht und hat repräsentative Aufgaben. Der jeweilige Amtsträger nimmt im bundesstaatlichen Gesetzgebungsverfahren eine zentrale Rolle ein und ist für die Besetzung wichtiger Staatsämter zuständig. Gewählt werden die Gouverneure direkt von der Bevölkerung ihres Bundesstaats oder Außengebietes. Während nur in den Staaten New Hampshire und Vermont der Gouverneur für zwei Jahre gewählt ist, haben alle übrigen Gouverneure eine Amtsperiode von vier Jahren.

Die Bestimmung des Gouverneurs erfolgt heute überall in Direktwahl, also nicht wie beim US-Präsidenten über Wahlmänner. Zum Gouverneur gewählt ist der Kandidat mit den meisten Stimmen, eine relative Mehrheit reicht also in allen Staaten bis auf Louisiana, wo eine absolute Mehrheit der Stimmen erforderlich ist. Erreicht dort kein Kandidat 50 Prozent der Stimmen, so findet eine Stichwahl statt.

In einigen Staaten oder Außengebieten ist eine Wiederwahl nur einmal, teilweise nur unmittelbar nach der eigenen Amtszeit, zulässig.

Erklärung zur Liste
 Staat: Der Bundesstaat mit dem Großen Siegel, in welchem der Gouverneur tätig ist.
 Bild: Ein Foto der Person (sofern vorhanden).
 Name: Der Vor- und Nachname des Gouverneurs.
 Geburtstag: Das Datum der Geburt und in Klammern das aktuelle Alter.
 Herkunft: Name des Staates, in welchem die Person geboren wurde.
 Partei: Die zugehörige Partei:
 Rot: Republikanische Partei
 Blau: Demokratische Partei
 Gelb: Parteilose
 Hellblau: Demokratische Volkspartei
 Amtsbeginn: Das Datum des offiziellen Amtsantritts; falls bereits eine frühere Amtszeit bestand, so steht diese in Klammern.
 Amtszeit bis: Bis zu diesem Jahr ist der Gouverneur gewählt. Wird das Jahr mit "(AZB)" ergänzt, so kann die Person aufgrund einer Amtszeitbeschränkung nicht oder nur unter gewissen Voraussetzungen wiedergewählt werden.
 Ehemalige: Eine Liste aller ehemaligen Gouverneure aus diesem Staat.
 Beleg: Ein Verweis auf die entsprechende Webseite der National Governors Association (NGA).

Liste aller amtierenden Gouverneure der US-Bundesstaaten

Liste aller amtierenden Gouverneure der US-Außengebiete

Weblinks
 Website der National Governors Association

Einzelnachweise


Albert este o stație a premetroului din Bruxelles situată la limita administrativă dintre comunele Saint-Gilles și Forest, în Regiunea Capitalei Bruxelles. Ea se află sub Piața Albert, în apropierea Parcului Forest / Vorst.

Istoric
Stația Albert a fost deschisă pe 3 decembrie 1993 și face parte din axa de premetrou Nord-Sud (anterior numită Linia 3) a Metroului din Bruxelles. Prin stație circulă tramvaiele liniilor ,  și .

Numele stației provine de la Bulevardul Albert aflat la suprafață.

Caracteristici
Albert este ultima stație a axei Nord-Sud, iar linia de tramvai se desparte în două pe măsură ce iese la suprafață. Stația are patru linii și trei peroane: două pentru direcția sud, din care unul pentru tramvaiele liniei  către Uccle, iar celălalt pentru tramvaiele liniilor  și , în timp ce al treilea peron este folosit de toate cele trei linii pe direcția nord.

Stația Albert a fost construită pe două niveluri, pentru a permite pe viitor intersecția cu două linii de metrou.

Linii de tramvai ale STIB în premetrou
  Esplanade - Churchill
  Gare du Nord / Noordstation - Parking Stalle
  Van Haelen - Stade / Stadion

Legături

Linii de autobuz ale STIB în apropiere
  Grand Place / Grote Markt - Decroly
  Trône / Troon - Forest Centre / Centrum Vorst (Bervoets)

Linii de autobuz STIB Noctis
  Gara Centrală - Uccle-Calevoet / Ukkel-Kalevoet

Locuri importante în proximitatea stației
Parcul Forest / Vorst;
Parcul Duden;
Închisoarea Saint-Gilles / Sint-Gillis

Note

Vezi și
Premetroul din Bruxelles

Legături externe
Stația Albert pe pagina oficială a MIVB-STIB

Stații de premetrou din Bruxelles

Albert (stație de premetrou din Bruxelles)


Bangor (bretonisch Bangor) ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern () im Département Morbihan in der Region Bretagne.

Die Gemeinde im bretonischen Sprachgebiet gehört zum Kanton Belle-Île im Arrondissement Lorient und ist Mitglied des Kommunalverbandes Belle-Île-en-Mer.

Geografie
Bangor liegt im Südwesten der Insel Belle-Île-en-Mer im Atlantik auf einer Höhe zwischen null und 58 m über dem Meer. Zum Gemeindegebiet von Bangor zählen einige vorgelagerte Felseninseln (Île de Bangor, Îles Baguenères). Der Flugplatz der Insel (Aérodrome de Belle-Île-en-Mer) liegt im Norden des Gemeindeareales.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten

Siehe auch: Liste der Monuments historiques in Bangor (Morbihan)
 Kirche St. Peter und Paul (Église Saint-Pierre et Saint-Paul)
 Menhir La Pierre Sainte Anne
 Phare de Goulphar (Leuchtturm)

Literatur
 Le Patrimoine des Communes du Morbihan. Flohic Editions, Band 1, Paris 1996, ISBN 2-84234-009-4, S. 127–129.

Weblinks

Ort in der Bretagne
Gemeindegründung 1790

Bangor (Morbihan)


Antonio Cartón Llorente (Gijón, España, 21 de marzo de 1980) es un exjugador de balonmano español que jugaba de extremo derecho.

Se formó en la cantera del Colegio Inmaculada de donde dio el salto al Deportivo Gijón, donde militó dos temporadas. El Ademar León (3 temporadas), el Teka Cantabria (1), el Bidasoa (1), el Balonmano Aragón y el Club Balonmano Huesca, donde se retiró. En octubre de 2011 rebasó la barrera de los 1000 goles en la Liga Asobal.

Ha sido internacional Junior (26 veces) y Juvenil (20 veces) con la Selección de España, consiguiendo la medalla de plata en el Mundial Junior de Suiza 2001 y la de bronce en el Europeo de Grecia 2000.

Equipos
 Deportivo Gijón Balonmano (1998-2000)
 Club Balonmano Ademar León (2000-2003)
 Club Balonmano Cantabria (2003-2005)
 Club Deportivo Bidasoa (2005-2006)
 Balonmano Aragón (2006-2014)
 Club Balonmano Huesca (2014-2015)

Palmarés
Campeón de Aragón como entrenador con su gran equipo Balonmano Almogavar Juvenil B (2017)
Campeón de España de Selecciones Autonómicas con la Selección Asturiana Juvenil (1998)
Medalla de Bronce con la Selección Asturiana en el Campeonato de España de Selecciones Autonómicas Juveniles (1997)
Subcampeón de Europa con la selección española Juvenil en las Olimpiadas de la Juventud (1997)
Campeón de Copa Latina con la Selección Nacional Juvenil (1997 y 1998)
Medalla de Bronce con la selección española Junior en el Campeonato de Europa (2000)
Subcampeón del Mundo con la selección española Junior en (2001)
Campeón de la Liga ASOBAL con el Ademar de León (2001)
Subcampeón de la Supercopa de España con el Ademar de Leon (2002 y 2003)
Campeón de la Copa del Rey con el Ademar (2002)
Mejor Jugador de Asturias en Benjamín (1990), Alevín (1992), Cadete (1996) y Junior (2000).

Referencias

Enlaces externos

Balonmanistas de España
Balonmanistas del Club Balonmano Ademar León
Balonmanistas del Club Deportivo Balonmano Aragón
Balonmanistas del Club Balonmano Cantabria
Balonmanistas del Colegio de la Inmaculada de Gijón
Antiguos alumnos del Colegio de la Inmaculada (Gijón)
Deportistas de Gijón
Nacidos en Gijón

Antonio Cartón


La filature Beer-Morel est une filature située dans la commune d'Elbeuf, en France.

Localisation
L'édifice est situé à Elbeuf, commune du département français de la Seine-Maritime, 63 rue Gynemer.

Historique
L'édifice est daté de la fin du  et du début du

L'édifice sert d'imprimerie à partir de 1922.

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques le 15 mars 1994.

Devenu dangereux, le bâtiment dédié à la filature est détruit à la fin des années 1990.

Description

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Annexes

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

Monument historique inscrit en 1994
Monument historique dans la Seine-Maritime
Elbeuf
Industrie textile

Filature Beer-Morel


Pierre Stenne ( Boulogne-sur-Mer, 20 de  julio de  1893 - París, 23 de septiembre de 1967) fue un escultor francés .

Datos biográficos
Sus obra más notables son:
-la estatua de Napoleón Bonaparte de 1962 que corona la Columna de la Grande Armée( en francés Colonne de la Grande Armée en Boulogne,
-el Cristo en la cruz en la iglesia de Le Gros Moulin al sur de Audinghen,

-y los dibujos originales para los relieves del Old Contemptibles memorial en Boulogne (finalmente realizados por Felix Desruelles).

Notas y referencias

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Paso de Calais
Fallecidos en París
Nacidos en Boulogne-sur-Mer

Pierre Stenne


Ivelin Dimitrov (født 18. januar 1931 i Silistra, Bulgarien - død 27. september 2008 i Napoli, Italien) var en bulgarsk komponist og dirigent.

Dimitrov studerede komposition og direktion på The Pancho Vladigerov State Academy of Music hos Marin Goleminov. Han blev senere dirigent for mange Bulgarske orkestre rundt om i landet. Dimitrov har skrevet 6 symfonier, orkesterværker, kammermusik, balletmusik, vokalmusik, korværker og mange instrumentale værker for mange instrumenter.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 "En lille hjemmehørende symfoni" (1964) - for strygerorkester
 Symfoni nr. 2 "Kedelige Slagtilfælde" (1966) - for strygerorkester
 Symfoni nr. 3  "Næsten en symfoni" (1970) - for orkester
 Symfoni nr. 4 "Mosaik" (1972) - for kammerorkester
 Symfoni nr. 5 "Solnedgang" (1975) - for orkester
 "Symfonier" (1990) - for strygerorkester

Kilde

 Om Ivelin Dimitrov på www.ubc-bg.com
 Om Ivelin Dimitrov på www.musicweb-international.com

Komponister fra Bulgarien
Dirigenter fra Bulgarien

Ivelin Dimitrov


بيرة , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 10.439 نسمة.

أعلام
 خوسيه أنطونيو راميريز لوبيز
 خوان فرانشيسكو مارتينيز موديستو

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية
مدن ساحلية في إسبانيا

بيرة (المرية)


Roberto Gayón Márquez (f. 1. janúar 1905 - dánardagur óljós) var mexíkóskur knattspyrnumaður sem keppti fyrir hönd þjóðar sinnar á fyrstu heimsmeistarakeppninni árið 1930.

Ævi og ferill
Gayón fæddist í San José höfuðborg Kosta Ríka. Faðir hans var starfsmaður í utanríkisþjónustunni og fluttist fjölskyldan aftur til heimalandsins þegar Gayón var ungabarn. Upplýsingar um líf hans og störf eru af mjög skornum skammti, til að mynda er dánardagur hans óþekktur en talið er að hann hafi flutt til Bandaríkjanna í byrjun fimmta áratugarins.

Á árunum 1927-32 var Gayón í herbúðum Club América frá Mexíkóborg, einu öflugasta knattspyrnuliðs Mexíkó. Hann varð landsmeistari með félaginu árið 1928.

Árið 1930 sendi Mexíkó lið til keppni á HM í Úrúgvæ. Þar lék Gayón sína einu tvo landsleiki og skoraði þriðja og síðasta mark liðsins í 6:3 ósigri gegn Argentínu.

Heimildir

Mexíkóskir knattspyrnumenn

Roberto Gayón


Errenteria (baskisch, spanisch Rentería) ist eine Stadt mit  Einwohnern (Stand ) in der spanischen autonomen Provinz Gipuzkoa im Tal von Oiartzun. Sie liegt etwa 10 km von der französischen Grenze entfernt. Im Jahre 1320 wurde sie unter dem Namen Villanueva d'Oiarso gegründet. In der Nähe befinden sich die jungsteinzeitlichen Wohnhöhlen und Dolmen von Aitzbitarte.

Geschichte

Eine Blütezeit erlebte die Stadt vom 15. bis zum 17. Jahrhundert mit dem Aufschwung der spanischen Seefahrt. Aus dieser Phase stammen zahlreiche historische Gebäude, u. a. das Kloster Santa Maria Magdalena und die Pfarrkirche Nuestra Señora de la Asunción, das Rathaus sowie viele Wohnhäuser. Das Fort San Marco wurde 1888 errichtet.

Im 19. Jahrhundert wurde die Region industrialisiert. Zahlreiche Betriebe der Eisen- und Buntmetallverarbeitung, der Papier- und Textilindustrie und anderer Branchen siedelten sich in der Stadt an, was zu einer starken Belastung durch Abwässer führte. In den 1960er und 1970er Jahren wurde die Stadt durch Neubaubezirke erweitert und verdoppelte ihre Einwohnerzahl durch Zuwanderung auf über 45.000. In den letzten beiden Jahrzehnten nahm die Wohnbevölkerung wieder ab. Die Deindustrialisierung der letzten Jahrzehnte und zahlreiche Sanierungs- und Begrünungsmaßnahmen führten zu einer Verbesserung des Stadtbildes und zur Senkung der Umweltbelastung.

2005 wurde in Errenteria das technische Berufs- und Weiterbildungszentrum TKNIKA (Centre for Innovation in Vocational Training and Lifelong Learning) als Einrichtung des baskischen Erziehungsministeriums gegründet. Existenzgründer können die Maschinen und Labors für ihre Innovationsvorhaben nutzen.

Städtepartnerschaften
  Monroy (Cáceres), Spanien (seit 1990)
  Tulle, Frankreich (seit 1991)
  Lousada, Portugal (seit 1998)
  Fuentepelayo (Segovia), Spanien
  Schorndorf Rems-Murr-Kreis, Deutschland (seit 2012)

Gastronomie

Bekannt ist das Mugaritz, das sich seit 2006 lange auf einem der ersten Plätze der Liste der zehn weltbesten Restaurants befand. Seit 1998 steht es unter Leitung des für seine molekulare Küche bekannten Andoni Luis Aduriz. Heute hat es zwei Michelin-Sterne.

Persönlichkeiten
 Martin de Rentería Usanza, Admiral, kämpfte 1526 gegen den Bey von Algier, Khair ad-Din Barbarossa
 Pedro de Zubiaurre (1568–1605), Admiral unter Philipp II. und einer der Befehlshaber der Armada
 Sancho de Echeverría y Orcolaga (1674–1710), Feldmarschall in zahlreichen Feldzügen in Amerika, Italien und Spanien (Spanischer Erbfolgekrieg)
 Vicente Antonio de Icuza y Arbaiza (1737–1785), Kapitän, Generalkapitän der Provinz Caracas
 José Manuel Lujanbio Retegi "Tchirrita" (1860–1936), Improvisationsdichter
 Evaristo Bozas Urrutia (1886–1929), Publizist, Zeitungsherausgeber, Stimme der baskischen Migranten in Südamerika
 Koldo Mitxelena Elissalt (1915–1987), Linguist, wichtige Beiträge zur Erforschung und Standardisierung der baskischen Sprache, als Mitglied der baskischen Nationalisten 1937–1943 und 1946–1948 in Haft, Professor für indoeuropäische und baskische Linguistik an den Universitäten Salamanca und Vitoria-Gasteiz sowie an der Sorbonne, Dr. h. c. der Universität Barcelona
 Luis Otaño (* 1934), Radrennfahrer
 Juantxo Villarreal (* 1947), Handballtrainer
 Ane Santesteban (* 1990), Radrennfahrerin
 Iñigo Iglesias (* 2002), Motorradrennfahrer
 Julen Múgica Santiago (* 2003), Handballspieler

Weblinks
 Website der Kommune

Einzelnachweise

Ort in der Autonomen Gemeinschaft Baskenland
Gegründet 1320
Stadt in Spanien

Errenteria


Jun Suzuki (født 17. august 1961) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fujita Industries.

Han har tidligere trænet Montedio Yamagata, Albirex Niigata, Omiya Ardija og JEF United Chiba.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Jun Suzuki (fodboldspiller, født i 1961)


Black bloc este o tactică utilizată de grupuri de protestatari care poartă haine negre, eșarfe, ochelari de soare, măști de schi, căști de motocicletă cu căptușeală sau alte elemente de ascundere și de protecție a feței.  Îmbrăcămintea este folosită pentru a ascunde identitatea purtătorilor și pentru a împiedica urmărirea penală.

Tactica este, de asemenea, folosită pentru a proteja fețele și ochii de spray-ul cu piper, care este folosit de către organele de drept în timpul protestelor sau tulburări civile. Tactica permite grupului să apară ca o masă unită mare. Participanții la Black bloc sunt adesea asociați cu anarhismul, mișcarea anti-globalizare sau antifascismul .

Tactica a fost dezvoltată în anii '80 în protestele mișcărilor autonomiste europene  precum Okupa împotriva evacuărilor squatterilor, a energiei nucleare, și a restricțiilor cu privire la avort, precum și alte influențe.

Black bloc au câștigat o atenție sporită din partea mass-media în afara Europei în timpul protestelor din cadrul OMC din Seattle din 1999, când un Black bloc a deteriorat proprietatea Gap, Starbucks, Old Navy și alte clădiri de multinaționale din centrul orașului Seattle .

Istorie

Origini vest-germane

Această tactică a fost dezvoltată ca răspuns la utilizarea sporită a forței de poliție după demonstrația din Brokdorf din 1977.

La 1 mai 1987, demonstranții din Berlin-Kreuzberg s-au confruntat cu poliția vest-germană. După aceasta, mii de oameni au atacat poliția cu pietre, sticle și cocktail-uri Molotov. Revoltele la May Day-ul din Kreuzberg au devenit celebre, după ce poliția a trebuit să iasă complet din cartierul "SO 36" din Kreuzberg câteva ore, iar rebelii au spart magazinele și le-au jefuit și vandalizat împreună cu locuitorii.

Când Ronald Reagan a venit la Berlin în iunie 1987, a fost întâmpinat de aproximativ 50.000 de demonstranți inclusiv un Blac bloc de 3.000 de persoane, care au protestat împotriva politicii sale în Războiul Rece. În noiembrie 1987, locuitorilor li s-au alăturat mii de alți protestatari care s-au fortificat în squat-uri (locuințe ocupate ilegal), au construit baricade pe străzi și s-au apărat împotriva poliției timp de aproape 24 de ore. După aceasta, autoritățile orașului au legalizat șederea squatterilor.

La 1 mai 1988, grupurile radicale de stânga au organizat o manifestație de Ziua Muncii (1 Mai) prin Berlin-Kreuzberg, terminând cu revolte chiar mai grele decât în anul anterior. Poliția a fost atacată cu bile de oțel trase cu praștii, pietre, focuri de artificii și cocktail-uri Molotov. La 2 mai, titlul ziarului berlinez BZ a fost "Beirut?? Nein, das ist Berlin! " (Beirut?? Nu, e Berlin! ).

Revoltele au devenit, în final, o tradiție în Berlin-Kreuzberg și s-au repetat, de atunci, la fiecare 1 Mai, dar nu la fel de dramatic ca în primii doi ani.  Atunci când Banca Mondială și Fondul Monetar Internațional s-au întrunit la Berlin în 1988, autonomii au găzduit o adunare internațională de activiști anti-capitaliști. Cifrându-se la aproximativ 80.000, protestatarii au depășit cu mult poliția. Funcționarii au încercat să mențină controlul prin interzicerea tuturor demonstrațiilor și atacarea adunărilor publice. Cu toate acestea, au fost revolte care au distrus zone comerciale supermarket .

Germania unificată

În perioada de după Zidul Berlinului, mișcarea Black blocului german a continuat revoltele tradiționale, cum ar fi Ziua de 1 Mai, la Berlin-Kreuzberg, dar cu o intensitate descrescândă. Principalul lor accent a devenit lupta împotriva popularității recurente a neonazismului în Germania. "Cotitura" a venit în iunie 2007, în cadrul celui de-al 33-lea summit G8. Un Black bloc de 2.000 de persoane a construit baricade, a incendiat mașini și au atacat poliția în timpul unei demonstrații în masă la Rostock.  400 de ofițeri de poliție au fost răniți și, de asemenea, aproximativ 500 de demonstranți și activiști. Potrivit Verfassungsschutz-ului (Biroul pentru Protecția Constituției), săptămânile înainte de organizăre a demonstrației și a revoltelor au reprezentat o renaștere pentru stânga militantă din Germania. De la "Bătălia de la Rostock", "demonstrații" de 1 mai la Berlin și din 2008 și în Hamburg au loc în fiecare an, violența autonomilor împotriva ofițerilor de poliție și a dușmanilor politici la demonstrațiile grupurilor stângi radicale au crescut dramatic.

Dezvoltare internațională

America de Nord

Prima utilizare a tacticii înregistrată în Statele Unite ale Americii a avut loc la Pentagon, la Washington, DC, la 17 octombrie 1988. Peste o mie de demonstranți - un număr mic format din Black bloc - au cerut încetarea sprijinului SUA pentru echipele morții de extremă dreaptă din El Salvador. Un Black bloc a provocat daune bunurilor GAP, Starbucks, Old Navy și a altor magazine cu amănuntul din centrul orașului Seattle în timpul demonstrațiilor anti-OMC din 1999.  Ele erau o caracteristică comună a protestelor ulterioare împotriva antiglobalizării .

Brazilia
În timpul demonstrațiilor publice de masă din iunie-iulie 2013, grupuri de persoane care au folosit tactici Black Bloc au început să participe la demonstrații, în special cele care au avut loc de-a lungul străzii domiciliului guvernatorului statului Rio de Janeiro, Sérgio Cabral.   Poliția s-a confruntat cu acuzații de infiltrare a mișcării și că, uneori, acționează ca provocatori pentru începerea confruntărilor. Mulți protestatari susțin că filmările au arătat că un ofițer de poliție infiltrat a aruncat un cocktail molotov care a rănit un polițist, deși acest lucru a fost negat de poliție și nu a fost dovedit până în prezent (2017).  Violența împotriva protestatarilor a avut loc în mod regulat în timpul protestelor braziliene (în special în săptămâna 17-21 iunie), chiar dacă nu a fost legată de Black bloc sau de infiltrarea poliției.

Tactici

Tactica Black bloc include în primul rând vandalizarea proprietății private, revolte și demonstrații fără permis. Tacticile pot include, de asemenea, utilizarea de măsuri defensive, cum ar fi inducerea în eroare a autorităților, care asistă în evadarea persoanelor reținute de poliție ( "ne-arestări" sau "de-arestări"), administrarea primului ajutor persoanelor afectate de gaze lacrimogene, gloanțe de cauciuc și alte măsuri de combatere a dezastrelor în zonele în care protestatarii nu pot intra, construiesc baricade, se opun poliției și practică solidaritatea în închisoare.    Distrugerea proprietăților tinde să aibă o semnificație simbolică: obiectivele comune includ bănci, clădiri instituționale, puncte de vânzare pentru corporații multinaționale, stații de benzină și camere video de supraveghere.

Note

Forme de protest
Anarcho-punk

Black bloc


Barend Cornelis Koekkoek (1803-1862), peintre néerlandais ;
 Johannes Hermanus Barend Koekkoek (1840-1912), peintre néerlandais, neveu du précédent ;
 Marieke Koekkoek (1989-), femme politique néerlandaise ;
 Slater Koekkoek (1994-), joueur de hockey sur glace canadien.

Koekkoek


Mohammad Kiadarbandsari (en ), né le  à Téhéran, est un skieur alpin iranien.

Carrière
Il est le premier médaillé iranien aux Jeux asiatiques d'hiver en 2011, avec le bronze obtenu en super G. Prenant part aux Championnats du monde en 2011 et 2013, pour un meilleur résultat de  sur le slalom géant en 2013 à Schladming, il se qualifie pour ses premiers jeux olympiques en 2014 à Sotchi, où il est  du slalom géant et  du slalom spécial.

Aux Championnats d'Asie 2018, il remporte deux médailles d'or notamment, obtenues sur le slalom et le combiné alpin.

Palmarès

Jeux olympiques

Championnats du monde

Jeux asiatiques
 Médaille de bronze du super G en 2011 à Astana/Almaty.

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1989
Naissance à Téhéran
Skieur alpin iranien
Skieur alpin aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Skieur alpin aux Jeux olympiques d'hiver de 2018

Mohammad Kiadarbandsari


Ruth Frances Bishop, née le  et morte le , est une virologue australienne, qui était l'une des principaux membres de l'équipe qui a découvert le rotavirus humain.

Biographie
Bishop est née à , le  et a grandi à  où son père était directeur de la .

Bishop a obtenu un doctorat en microbiologie en 1961.

En 1973, Bishop, avec Geoffrey Davidson (du ) et ses collaborateurs Ian Holmes et Brian Ruck (de l'Université de Melbourne), a examiné des cellules d'intestins d'enfants atteints de gastro-entérite. Des biopsies intestinales ont été prélevées au Royal Children's Hospital de Melbourne, en Australie, et envoyées à Ian Holmes et Brian Ruck pour être examinées par microscopie électronique.

Au microscope électronique, les cellules étaient infectées par des virus, qui étaient à l'origine nommés "duovirus" parce qu'ils étaient observés dans le duodénum et avaient une double capside. Le nom « rotavirus » a ensuite été suggéré par l'Irlandais , en raison de la forme ronde et en forme de roue des particules virales. Les rotavirus provoquent des diarrhées et des vomissements chez les jeunes enfants et sont l'une des principales causes de décès dans les pays en développement. Trois mille enfants sont désormais hospitalisés pour rotavirus chaque année, contre  avant l'introduction du vaccin en 2007. Bishop dit que l'invention de la microscopie électronique l'a aidée à faire la découverte. Le travail de l'équipe a conduit à un contrôle mondial du rotavirus.

Le Dr Bishop a également publié des travaux théoriques sur les schémas épidémiologiques de l'infection à rotavirus.

De 1983 à 1988, le Dr Bishop a été présidente du Comité sur les maladies diarrhéiques de l'Organisation mondiale de la santé (OMS) et, depuis 1989, directrice du Laboratoire collaborateur de l'OMS pour la recherche sur les rotavirus humains.

Prix et distinctions
Le professeur Bishop a été nommée Officier de l'Ordre d'Australie (AO) lors de l'anniversaire de la Reine en 1996 en reconnaissance de ses services à la recherche médicale, en particulier pour sa contribution à la compréhension de la gastro-entérite chez les enfants. Lors des , elle a été promue Compagnon de l'Ordre d'Australie (AC) pour « services éminents à la santé infantile mondiale grâce au développement de vaccins améliorés contre la gastro-entérite pédiatrique et à la recherche médicale ».

En 2001, Bishop a été intronisée au tableau d'honneur victorien des femmes, le . En 2011, elle a reçu le prix Prince-Mahidol décerné par la famille royale thaïlandaise pour ses réalisations exceptionnelles en matière de santé publique.

Bishop a reçu la médaille Florey en 2013 pour sa découverte du rotavirus et ses travaux ultérieurs aidant à développer un vaccin. La médaille reconnaît des réalisations importantes dans le domaine de la recherche biomédicale.

Notes et références

Liens externes

Professeur à l'université de Melbourne
Étudiant de l'université de Melbourne
Compagnon de l'ordre d'Australie
Officier de l'ordre d'Australie
Naissance en mai 1933
Virologue
Scientifique australien
Personnalité féminine australienne
Décès en mai 2022
Décès à 89 ans
Naissance dans l'État de Victoria

Ruth Bishop


فينيكه 40أو مسييه 40 (بالإنجليزية: Winnecke 4 أو Messier 40 أو WNC 4) هو زوج نجمي يوجد في كوكبة الدب الأكبر. اكتشفهما شارل مسييه عام 1764 ووضعهما في فهرسه للسدم. ثم اكتشفهما فريدريش فينيكه الألماني عام 1863 ووضعهما في فهرسة WNC 4.

يبلغ سطوع أحد النجمين +9.7 قدر ظاهري والآخر 10.1 قدر ظاهري، ويبدو أن موقع النجم الضعيف السطوع يميل بزاوية 83 درجة بالنسبة لزميله.

في القياس عام 1991 ازدادت المسافة بين النجمين بـ51 ثانية قوسية عنها أيام قياسات مسييه، ثم بينت قياسات أجراها بريان سكيف عام 2001 وريتشارد نوجيت عام 2002 أن النجمين ليسا مرتبطين ببعضهما البعض وإنما فقط يظهران متجاورين.

المراجع

وصلات خارجية
 موقع الكون
 Messier 40, SEDS Messier pages
 Messier 40 CCD LRGB image with 2 hrs total exposure

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1764
أجرام فهرس هنري درابر
اكتشافات شارل مسييه
ذراع الجبار
سدم
عمالقة نوع-K
فهرس مسييه
كوكبة الدب الأكبر
نجوم النسق الأساسي نوع-G
نجوم مزدوجة

مسييه 40


Alleizettella, biljni rod iz porodice broćevki, dio tribusa Gardenieae. Sastoji se od dvije priznate vrste rasprostranjene po jugoistočnoj Kini, Hainanu i Vijetnamu.

Rod je opisan 1923.

Vrste
 Alleizettella leucocarpa (Champ. ex Benth.) Tirveng.
 Alleizettella rubra Pit.

Izvori

Gardenieae

Alleizettella


Dissertation on the English Language was a book written by American lexicographer Noah Webster in 1789.  The book followed Webster's 1783 work Spelling Book and aimed to differentiate American English from British English.  In the book, Webster commented that "our honor requires us to have a system of our own, in language as well as government.  Great Britain ... should no longer be our standard; for the taste of her writers is already corrupted, and her language on the decline."  This dissertation was dedicated to Benjamin Franklin.

Footnotes

References

External links
 Graduate Theses And Dissertations In English As A Second Language, 1976 77 by Stephen Cooper

English language

Dissertation on the English Language


Beta-relaksacija (β-relaksacija, engleski "beta relaxation") je vrsta relaksacije kod proizvodnje polimera. Beta-relaksacija je ona koja se javlja pri drugoj najvišoj temperaturi ili drugoj najnižoj frekvenciji na krivulji gubitaka polimera. Najveće vrijednost pri ovim uvjetima zove se beta-relaksacijski maksimum. Ako se radi o amorfnim amorfnim polimerima, ova je vrsta relaksacije općenito u svezi s lokaliziranim gibanjima samo nekoliko atoma polimernog lanca ili je posljedica gibanja bočne skupine. Kad je slučaj nekih kristalastih polimera, ova relaksacija odgovara staklastog prijelaza.

Izvori

Polimeri

Beta-relaksacija


Sønderhavskovene ved Flensborg Fjord, er et skovområde mellem Kruså og Gråsten, på ca. 250 hektar som består af skovene Kelstrup Fredskov, Rønshovedskovene, Hønsnap Skov, Gårdbæk skov og Waldeck Skov og flere private skovparceller. Staten ejer 3/4 af skovarealet, og området hører under Kelstrup skovpart, der igen er en del af Gråsten Statsskovdistrikt.,

Skovene ligger langs et bakkestrøg, der er afsat under istiden. Det gør at skovene er meget varierede i deres opbygning. Nogle steder er der leret bund, og andre steder er jorden mere gruset. De fleste skovområder er meget bakkede. I de østlige dele skråner de stærkt ned mod Flensborg Fjord. Der er dybe slugter med kilder på bakkesiderne og bække med rent vand i bunden.

Natur og turisme
Sønderhavskovene har et rigt dyreliv med mange forskellige dyrearter. Langs skovenes mange vandløb er det muligt at se grave med ræv og grævling. Skovenes morænebakker med vekslende undergrund og forskellige skovbevoksninger danner voksesteder for mange forskellige plantearter..

Man kan opleve Sønderhavskovene langs Fjordvejen og ad skovvejen Frueskovvej. Der er bilkørsel tilladt igennem plantagen ad Byglængvej og Stokkebrovej. Man kan man følge den afmærkede vandrerute. Det tager ca. 2 timer at gå hele ruten igennem. Hvis man starter på p-pladsen i Hønsnap Skov ved Fjordvejen, kan man f.eks. vælge kun at gå runden omkring Springom Dammene. En mellemlang rute kan laves ved at undlade delen i Kelstrup Fredskov.

I Waldeck Skov ved Østerskovvej er der en primitiv overnatningsplads med bord, bænke og bålsted. Der er fri teltning i Waldeck Skov og i Rønshovedskovene.

Eksterne henvisninger og kilder
 naturstyrelsen.dk
 www.visitaabenraa.dk

Skove i Danmark
Statsskove i Danmark
Aabenraa Kommunes geografi
Sønderborg Kommunes geografi

Sønderhavskovene