අන්තර්ජාතික සාමය පවත්වාගෙන යාමට  උත්සාහ කරමින් මිත්‍ර පාක්ෂික රටවල් ඵක් වී ඵක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය පිහිටුවා ගන්නා ලදී. 1945 ඔක්තෝබර් 24 දින ඵය නිල වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වීම ආරම්භ විය.

ඵ් ගැන තැකීමක් නොමැතිව යුද්ධය අවසන් වීමටත් ප්‍රථම බටහිර රටවල් සහ සෝවියට් සංගමය අතර මිත්‍රත්වය පලුදු වීම ආරම්භ වී තිබිණ. ඵකී බල කඳවුරු දෙකම ඉතා ඉක්මනින් ඵකිනෙකාගේ බල ප්‍රදේශ තහවුරු කර ගත්හ. මිත්‍ර රටවල් විසින් අල්ලා ගත් ජර්මනිය සහ යටත් කර ගත් ඕස්ට්‍රියාව  හරහා ඇඳුනු 'යකඩ තීරයෙන්' යුරෝපියානු මහාද්වීපය බටහිර සහ සෝවියට් සංගමය වශයෙන් බල කඳවුරු දෙකකට බෙදුණි. ඇමෙරිකා ඵක්සත් ජනපදය, ආසියාවෙන් ජපානය යටත් කර ගත් අතර බටහිර ශාන්තිකර සාගරයෙහි ජපානයට අයත්ව තිබූ දූපත්ද පාලනය කළේය. මේ අතර සෝවියට්වරු සඛාලින් සහ කුරීට් දිවයින් ඈඳා ගත්තේය. ජපානය විසින් පාලනය කළ කොරියාව ද බලවතුන් දෙපිරිස විසින් බෙදා ගන්නා ලදි. ඵක්සත් ජනපදය හා සෝවියට් සංගමය අතරේ නොසන්සුන් තත්වය වැඩිවීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇමෙරිකාව ප්‍රමුඛ නේටෝ සංවිධානය ද සෝවියට් දේශයේ ප්‍රධානත්වයෙන් වෝර්සෝ ගිවිසුම ද බිහි විය. මෙතැන් පටන්  දෙපාර්ෂවය අතර 'සීතල යුද්ධය' ඇරඹුණේය.

දෙවැනි ලෝක සංග්‍රාමය නිම වී සුළු කාලයක් ගතවත්ම ලෝකයේ බොහෝ ප්‍රදේශයන්හි නැවතත් අර්බුද මතුවීමට පටන් ගත්තේය. චීනයේ ජාතීවාදීන් හා කොමියුනිස්ට්වරුන් අතර අභ්‍යන්තර සටන් ඇවිලුණි. කොමියුනිස්ට් හමුදා ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ජයග්‍රාහීව ඉදිරියට ගොස් මහජන චීන ජනරජය පිහිටුවා ගත්හ. පැරදී පසු බැස ගිය ජාතිකවාදීන් පෝර්මෝසාවට පලා යාමෙන් ක්‍රියාවලිය නැවතිණි. බ්‍රිතාන්‍ය - ඇමෙරිකන් සහයෝගය ලැබූ ග්‍රීක රාජකීය හමුදා සහ කොමියුනිස්ට් හමුදා අතර අභ්‍යන්තර යුද්ධයක් ග්‍රීසියේ දී ආරම්භ විය. මෙම අර්බුද අවසාන වූ වහාම බටහිර බලවතුන්ගේ උදව් ලැබූ දකුණු කොරියාව සහ සෝවියට් සංගමය සහ චීන‍ෙය් උදව් ලැබූ උතුරු කොරියාව අතර යුද්ධය ආරම්භ විය. ඵහි අවසාන ප්‍රථිපලය වූයේ දෙපිළම හෙම්බත්වී අවසානයේ දී සටන් විරාමයක් බවට පත්වීමයි.

යුද්ධය අවසන් වීමත් සමග යුරෝපීය අධිරාජ්‍යවා දී රාජ්‍යයන් කිහිපයක් සතුව තිබූ යටත් විජිත ඔවුන් වෙතින් ගිලිහීයාම ආරම්භ විය. මෙයට ප්‍රධාන හේතුව වූයේ  යුද්ධයෙන් ඇති වූ ආර්ථික අහේනිය සහ යටත්විජිතවල ජනයා නිදහස ඉල්ලා අරගල කිරීමයි. මෙම සිදුවීම්වල දී  මැඩගස්කරය,   ඉන්දුනීසියාව, ඇල්ජිරීයාව සහ ඉන්දු චීනය වැනි රටවල්වල සිදුවුනු ඵරෙහිවීම් හැරුණු විට අනෙකුත් බොහෝ කලාපවල සාමකාමි ලෙස වෙනස්වීම් සිදු විය. ජනවාර්ගික හෝ ආගම් මුල්කරගෙන වෙනත් කලාපයන්හි වෙනස් වීම් සිදු වුනේ යුරෝපීයයන් ඉවත් වීමෙන් පසුවයි. පලස්තීනය හා ඊශ්‍රායලය නිර්මාණය වීමට මුල් වූ පලස්තීන අඥාව ද, ඩොමිනියන් ඉන්දියාව හා ඵම තත්වය ලැබූ පකිස්ථානය වශයෙන් ඉන්දියාව දෙකඩවීමද කැපී පෙනුණු සිදු වීම් විය.

යුද්ධයෙන් පසු ඇති වූ ආර්ථික ප්‍රතිෂ්ඨාපනය ලෝකයේ විවිධ රටවල්වල විවිධාකාර වූ වෙනස්කම් සහිතව වුවද බොහෝ විට සුභදායි ලෙස සිදුවුණි. බටහිර ජර්මනිය ඉතා ඉක්මනින් ආර්ථික පුණර්ජීවනය ලබා ගත් අතර 1950 වන විට ඵය යුද්ධයට පෙර තිබුණු මට්ටමට නිෂ්පාදනය දෙගුණ කළේය. ඉතාලිය යුද්ධයෙන් පසු ඵළියට පැමිණියේ ඉතා දුර්වල ආර්ථික තත්වයකට මුහුණ දෙමිනි. ඵහෙත් 1950 වන විට ඉතාලි‍ෙය් ආර්ථිකය ස්ථාවර වුණු අතර ඉහළ ආර්ථික වර්ධනයක් පෙන්නුම් කළේය. යුද්ධයෙන් පසු බ්‍රිතාන්‍යය ආර්ථික වශයෙන් ගරා වැටුණු අතර දශක ගණනක් ඉදිරියට අත්විඳීමට සිදුවන ආර්ථික අවපාතයක අබිමුව සිටියේය. ප්‍රංශය සීග්‍රයෙන් යථා තත්වයට පත් වූ අතර වේගවත් ආර්ථික වර්ධනයක් සහ නවීකරණයේ ආශ්වාදය ලැබුවේය. සෝවියට් දේශය ද පශ්චාත් යුධ සමයේ දී නිෂ්පාදනයේ සීඝ්‍ර ආර්ථික වර්ධනයක් ලැබුවේය. ජපානය පුදුමාකාර ආර්ථික වර්ධනයක් ලැබූ අතර 1980 වන විට ලෝකයේ ආර්ථික බලවතෙකු බවට පත් වීමට මග පාදා ගත්තේය. රටෙහි අභ්‍යන්තර යුද්ධය අවසන් වීමෙන් අනතුරුව චීනය සම්පූර්ණයෙන් බංකොළොත් රටක් බවට පත්විය. 1953 වනවිට ආර්ථිකය ප්‍රකෘතිමත් වීම සතුටුදායක මට්ටමක ප්‍රගතියක් පෙන්වූයේ නිෂ්පාදනය පූර්ව යුධ සමයේ යහපත් තත්වයට ළඟා වූ හෙයිනි. "විනාශකාරි ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ" වල ප්‍රථිපලයක් ලෙස කෙටි කලකට ඵම තත්වයට බාධා පැමිණුනද ඉහත සඳහන් කළ ආර්ථික වේගය දිගටම පැවතුණේය. යුද්ධය ආරම්භයේ ඇමෙරිකා ඵක්සත් ජනපදය ලෝකයේ කාර්මික නිෂ්පාදනයන්ගෙන් අඩක් පමණ දළ වශයෙන් නිෂ්පාදනය කළ අතර 1970 වන විට මෙම ප්‍රමුඛත්වය සැළකිය යුතු ලෙස පහළ වැටුණේය.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Second_World_War#Aftermath

යුරෝපානු ඉතිහාසය-විපාකය


Gökçekaya, Çorum ilinin Laçin ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 43 km, Laçin ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Laçin belde ve köyleri

Gökçekaya, Laçin


La Copa Gato 2012 fue la novena edición correspondiente al torneo amistoso de fútbol Copa Gato, siendo organizada por la empresa Pegaso Chile S.A., continuadora de la productora MERCOM S.A., y auspiciada por la Viña San Pedro, dueña de la marca de vino Gato.

En aquella versión se jugó el preliminar entre CD Temuco y Curicó Unido con un empate 0-0 y luego tuvo lugar el Clásico del fútbol chileno, entre Colo-Colo y Universidad de Chile. El duelo, efectuado en el Estadio Germán Becker de Temuco, terminó en el minuto 87 debido a incidentes, con una victoria por 2-1 del cuadro albo, que se adjudicó el trofeo amistoso.

Colo-Colo v/s Universidad de Chile

Campeón

Referencias

Copa Gato
Temporada 2012 de fútbol en Chile

Copa Gato 2012


فريد بن ستيتي  (16 يناير 1967 في ليون) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز الوسط المهاجم .

المسيرة الرياضية
بدأ ستيتي مسيرته الرياضية في نادي ليون ثم انتقل إلى أندية ديجون، ليون دوتشير، ليمبيك (بلجيكا) ، سيت، سانت أندريه، وأخيرا غاب . قرر اعتزال لعب كرة القدم نهائيا في 2000 . في السنة التالية تم تعيينه مدربا لفريق ليون للسيدات وساهم بتتويجه ببطولة دوري الدرجة الأولى موسمي 2006-2007 و2007-2008 .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ليون
رياضيون فرنسيون من أصل جزائري
رياضيون من ليون
فرنسيون من أصل جزائري
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو ديجون
لاعبو سيت
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من ليون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو الدوري الوطني لكرة القدم للسيدات
مدربو أو إل رين
مدربو أولمبيك ليون لكرة القدم للسيدات
مدربو فرق وطنية
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو كرة قدم مغتربون في الصين
مدربو كرة قدم مغتربون في روسيا
مدربو منتخب روسيا الوطني لكرة القدم للنساء
مواليد 1386 هـ
مواليد 1966
مواليد 1967
مواليد في ليون

فريد بن ستيتي


Chang Dai-chien (, (Neijiang, Sichuan, 10 de mayo de 1899 - Taipéi, Taiwán, 2 de abril de 1983), pintor tradicional chino, uno de los más cotizados de su país.

Nació en una familia artística con dificultades económicas, cuyos miembros se habían convertido al catolicismo romano. Aparte de la pintura tradicional de su país también cultivó estilos próximos al impresionismo y al expresionismo. Su familia animó su dedicación a la pintura y la caligrafía y en 1917 marchó a Japón con su hermano mayor para aprender técnicas de color. Al poco viajó a Shanghái para trabajar con dos famosos expertos en pintura y caligrafía de la época; conoció allí a los grandes maestros clásicos de la tradición china, una de las pasiones de su vida, de los que desde muy pronto se dedicó a formar una gran colección, integrada entre otras obras, por cientos de cuadros de las dinastías Tang a Qing. Asimismo se dedicó a copiarlos e hizo cuadros falsos imitando sus técnicas; sus primeras copias de Shitao engañaron incluso a los especialistas. Salió de China a finales de los 40 y recorrió medio mundo -Argentina, São Paulo y California-, perfeccionando su estilo; a finales de los 50 empieza a desarrollar un problema en la vista y se pone a trabajar en sus características "pinturas salpicadas", próximas al expresionismo abstracto de Jackson Pollock, pero que él decía inspiradas por , el maestro clásico de la dinastía Tang. Al visitar en 1956 a Picasso en Niza, éste lo reconoció como el mejor pintor de Oriente.

En la actualidad existe una casa museo dedicada al pintor en su ciudad natal (Neijiang) a orillas del río Tuo, el Zhang Daqian Memorial Hall, donde se conservan pinturas de distintos periodos del artista.

Referencias

Enlaces externos

Pintores de China del siglo XX
Calígrafos chinos
Profesores de la Universidad de Nankín
Budistas de China
Budistas de Taiwán
Pintores de Taiwán

Chang Dai-chien


Saa gik 75 Aar er en virksomhedsfilm instrueret af Rie Gleerup efter eget manuskript.

Handling
Om Magasin du Nords 75 års jubilæum i 1943. Filmen skildrer forberedelserne og festlighederne i anledning af jubilæet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1943
Virksomhedsfilm fra Danmark

Saa gik 75 Aar


Kærligheden varer længst er en dansk eksperimentalfilm fra 1967, der er instrueret af Carl Bang efter eget manuskript.

Handling
I en række hverdags-episoder af absurd-fantastisk tilsnit belyser og kommenterer filmen med vred og bidsk ironi sider af kærlighedens væsen og udtryksformer i dag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1967

Kærligheden varer længst


Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Aufkirch

|}

Blonhofen

|}

Eldratshofen

|}

Frankenhofen

|}

Helmishofen

|}

Hof

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Abgegangene Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Kaltental

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Kaltental
!

Liste der Baudenkmäler in Kaltental


Christine Margaret Butler (née Smith; 14 December 1943 – 19 September 2017) was a British politician who served as Member of Parliament for Castle Point, representing the Labour Party, between 1997 and 2001.

Early life
She attended Nelson Grammar School (became Walton High School in 1972) on Oxford Road in Nelson, then Middlesex Polytechnic, where she gained a BA. She worked in the pharmaceutical industry then the NHS.

Political career
In 1993 she was elected to Essex County Council.

Parliamentary career
She was elected Labour Party Member of Parliament for Castle Point in Essex in 1997, but lost her seat in the 2001 election, to Robert Spink, the man she had defeated, by under 1,000 votes.

Personal life
Butler married Robert Butler in 1964 in Uxbridge, with whom she had three sons. She died in September 2017 at the age of 73 after suffering from dementia.

External links
 They Work For You
 Voting Record
 Electoral history
 Her contributions at Hansard

References

1943 births
2017 deaths
Alumni of Middlesex University
Female members of the Parliament of the United Kingdom for English constituencies
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Members of Essex County Council
People educated at Walton High School, Nelson
People from Nelson, Lancashire
UK MPs 1997–2001
20th-century British women politicians
21st-century British women politicians
20th-century English women
20th-century English politicians
21st-century English women
21st-century English people
Women councillors in England

Christine Butler


Libertatea pozitivă se referă la libertatea de a acționa în conformitate cu voința proprie, spre deosebire de libertatea negativă, care este libertatea față de constrângerile externe care ar putea afecta acțiunile cuiva. Conceptul de libertate pozitivă poate include, de asemenea, libertatea față de constrângerile interne.

Conceptele de structură și acțiune sunt esențiale pentru conceptul de libertate pozitivă, pentru că, pentru a fi liberă, o persoană ar trebui să se elibereze de inhibițiile impuse de structura socială pentru a-și exercita liberul arbitru. Din punct de vedere structural, discriminarea în baza clasei sociale, sexismul, discriminarea în funcție de vârstă și rasismul pot inhiba libertatea unei persoane. Deoarece se concentrează pe posibilitatea de a acționa din punct de vedere sociologic, libertatea pozitivă este sporită de posibilitatea cetățenilor de a participa la guvernare și de a-și vedea vocile, interesele și preocupările recunoscute și auzite.

Deși eseul lui Isaiah Berlin "Două concepte de libertate" (1958) este recunoscut de obicei drept prima scriere care trasează în mod explicit distincția dintre libertatea pozitivă și cea negativă, psihanalistul afiliat școlii din Frankfurt și filosoful umanist marxist Erich Fromm a făcut o distincție similară între libertatea negativă și cea pozitivă în "The Fear of Freedom" (Frica de libertate) (1941), care a precedat eseul lui Berlin cu mai mult de un deceniu.

Prezentare generală
Cuvântul libertate se poate referi la multe lucruri, dar Isaiah Berlin a recunoscut două tipuri principale de libertate. Berlin a afirmat că declarația "nu sunt robul nimănui" reprezintă libertatea negativă, adică libertatea față de interferența directă a unui alt individ. El a discutat această afirmație în contrast cu afirmările care decurg din libertatea pozitivă, precum "Eu sunt propriul meu stăpân", care susțin libertatea de a putea alege propriile ținte în viață.

Charles Taylor consideră Libertatea Negativă un "concept de oportunitate": omul are libertate negativă dacă nu este înrobit de forțele externe și are acces egal la resursele societății (indiferent de modul în care cineva decide să-și petreacă timpul). Libertatea pozitivă, spune Taylor, este un "concept de exercițiu": deținerea lui ar putea însemna că nu este constrânsă intern; trebuie să fii capabil să acționezi în conformitate cu cel mai înalt nivel de sine - în funcție de rațiune. Să presupunem că un actor bogat și puternic este și dependent de droguri. Acest actor poate avea o mare parte a Libertății Negative, dar foarte puțină libertate pozitivă conform lui Taylor. Prin definițiile lui Taylor, libertatea pozitivă presupune a fi într-o stare matură de luare a deciziilor, fără restricții interne sau externe (de exemplu, slăbiciune, teamă, ignoranță etc.).

Exemple
Într-o descriere a libertății pozitive din Enciclopedia de filosofie Stanford.

În "Recuperarea contractului social", Ron Replogle a făcut o metaforă utilă în înțelegerea libertății pozitive. "Desigur, nu este nici un atac asupra demnității mele ca persoană dacă îmi iei cheile de la mașînă, împotriva voinței mele, când am băut foarte mult. Nu este nimic paradoxal să faci un acord în prealabil pentru a asigura supravegherea paternalistă în circumstanțele în care competența este deschisă la îndoială ". În acest sens, libertatea pozitivă este aderarea unui set de reguli convenite de toate părțile implicate. În cazul în care normele vor fi modificate, toate părțile implicate trebuie să convină asupra schimbărilor. Prin urmare, libertatea pozitivă este o filosofie contractariană.

Cu toate acestea, Isaiah Berlin să opus oricărei sugestii că paternalismul și libertatea pozitivă ar putea fi echivalente. El a afirmat că libertatea pozitivă ar putea fi aplicată numai atunci când retragerea libertății de la o persoană era în căutarea unei alegeri pe care o făcea el însuși, nu un principiu general al societății sau al oricărei alte persoane. În cazul în care o persoană îndepărtează cheile mașinii conducătorului auto împotriva voinței sale, deoarece a băut mult, această reprezintă o libertate pozitivă numai dacă conducătorul auto a făcut ce a făcut din propria inițiativă și a luat o decizie anterioară de a nu conduce beat. Astfel, prin înlăturarea cheilor, cealaltă persoană facilitează această decizie și asigură că aceasta va fi menținută în fața comportamentului paradoxal (de exemplu, bea) de către șofer. Pentru ca cel care acționează să scoată cheile în absența unei intenții exprimate față de șofer, deoarece consideră că șoferul nu trebuie să conducă beat, este paternalism ci nu libertate pozitivă prin definiția lui Berlin.

Erich Fromm vede distincția dintre cele două tipuri de libertate emergente alături de evoluția omenirii, departe de activitatea instinctuală care caracterizează formele inferioare a animalelor. Acest aspect al libertății, argumentează el, "este folosit aici nu în sensul său pozitiv de" libertate ", ci în sensul său negativ de" libertate față de ", și anume libertatea de determinarea instinctuală a acțiunilor sale". Pentru Fromm, libertatea de la instinctul animal implică implicit că supraviețuirea depinde acum de necesitatea de a schimbă propriul curs. El relatează această distincție cu povestea biblică a expulzării omului din Eden:

Libertatea pozitivă, afirmă Fromm, vine prin actualizarea individualității în echilibru cu separarea de întreg: o "solidaritate cu toți oamenii", unită nu prin legături instinctuale sau predeterminate, ci pe baza unei libertăți bazate pe rațiune.

Diverși gânditori
Teoria libertății lui Jean-Jacques Rousseau, conform căreia libertatea individuală se realizează prin participarea la procesul prin care comunitatea exercită controlul colectiv asupra afacerilor sale în conformitate cu "voința generală". Unii interpretează Contractul Social pentru a sugera că Rousseau credea că libertatea era puterea cetățenilor individuali de a acționa în guvern pentru a aduce schimbări; această este în esență puterea pentru autoguvernare și democrație. Rousseau însuși a spus: "Simplul impuls al apetitului este sclavia, în timp ce ascultarea de lege pe care o prescriem noi este libertatea". Pentru Rousseau, trecerea de la starea naturii către statul civil înlocuiește justiția cu instinctul dă acțiunile sale moralitatea pe care nu o aveau anterior.

Totuși, această este o singură interpretare a lucrării lui Rousseau. Această viziune nu descrie cu adevărat voința generală în termenii interpretărilor sale mai moderne. Mai degrabă descrie "voința tuturor" (în terminologia lui Rousseau). Voința tuturor contrastează cu voința generală prin faptul că anteriorul cuprinde dorințele și poftele compuse ale celor care alcătuiesc societatea, iar cele din urmă opiniile și credințele obiective și opiniile motivate ale celor care se văd că parte a unei națiuni și a unui grup de bărbați. Nu se poate spune că o lege este de voință generală dacă nu este generală în origini și aplicații. Vulturile speciale nu pot fi omogene în modul pe care voința generală o cere. Totuși, această nu înseamnă că libertatea lui Rousseau este incompatibilă cu libertatea pozitivă. Mai degrabă, trebuie să eliminăm implicația că libertatea pozitivă necesită control colectiv asupra afacerilor care derivă din deciziile conștiente și exprimate ale oamenilor. Sarcina pe care Rousseau o acordă "legiuitorul" în contractul social este aceea de a descifra voința generală de la masă de voințe particulare. Dacă autorul legii, oricare ar fi formă această, poate să facă acest lucru, atunci persoanele care compun o societate au participat cu adevărat (prin voința lor reală, motivată și temperată) în controlul colectiv al afacerilor lor. După cum spune extrasul de mai sus, guvernarea prin voința tuturor este sclavia. Soluția obișnuită a lui Rousseau asupra modului în care autorul legii ar putea să facă acest lucru este omogenitatea culturală, pe de o parte, și statele fizice mici, pe de altă parte. Aceste două teme se repetă în cadrul lucrărilor lui Rousseau, adesea cu scopul de a omogeniza voințe speciale nearmonioase

Potrivit lui GFW Hegel, "Libertatea este caracterul fundamental al voinței [...] Ceea ce este liber este voința. Voința fără libertate este un cuvânt gol." [11] El a susținut de asemenea că "datoria nu este o restricție asupra libertate, dar numai pe libertate în abstract "și că" datoria este realizarea esenței noastre, câștigarea libertății pozitive "[12]

Referințe

Lectură suplimentară

 Nicholas Dent, Rousseau, Routledge, 2005.

Concepte referitoare la drepturile omului
Drepturi
Concepte sociale

Libertate pozitivă


Adam Józef Ignacy Prażmowski () a fost un astronom și astrofizician  polonez din secolul al XIX-lea. A lucrat între 1839 de la 1850 la observatorul astronomic Varșovia. Printre numeroasele sale descoperiri se numără și descoperirea emisiilor polarizate din coroana soarelui în 1860.

Referințe

Legături externe

 Scurtă biografie

Nașteri în 1821
Decese în 1885
Astronomi polonezi

Adam Prażmowski (astronom)


Malzewa () ist der Familienname folgender Personen:

 Julija Gennadjewna Malzewa (* 1990), russische Diskuswerferin
 Xenija Leonidowna Malzewa (* 1979), russische Bogenbiathletin

Malzewa


Walter Odington, también conocido como Walter de Evesham o frater Walterus de Otyngton monachus de Evesham, (fl. 1298 – c. 1330) fue un monje benedictino, científico y teórico de la música inglés. Su tratado Summa de speculatione musice, es la obra inglesa más sistemática y completa de su época. Su tratado sobre alquimia, el Ycocedron, parece haber sido la de mayor difusión de sus obras.

Vida
La escasez de evidencias biográficas directas ha llevado a la atribución errónea y datación incorrecta del trabajo de Odington. En ocasiones, algunos autores le confundieron con Walter de Eynsham, que vivió unos cincuenta años antes y murió no antes de 1330. Durante la primera parte de su vida religiosa estuvo destinado en Evesham. Más tarde fue trasladado a Oxford, donde participó en trabajos de astronomía y matemáticas en el año 1316.

Obra
Escribió principalmente sobre temas científicos. Su obra De speculatione musice fue publicada por primera vez en forma completa en los Scriptores de Edmond de Coussemaker; otras obras suyas solamente están en manuscrito. Este tratado es una notable obra escrita en Evesham y por lo tanto, ciertamente antes de 1316, de acuerdo con Hugo Riemann antes de 1300. En esta obra el autor reunió prácticamente todo el conocimiento de teoría de la música que se poseía en su época y añadió algunas consideraciones teóricas propias, incluyendo la tercera mayor justa. Riemann llevó a cabo un profundo análisis de su trabajo y reclamó para este autor el mérito de haber establecido las bases teóricas de la consonancia de terceras menores y mayores, antes de que finalizase el .

Davey enumera las siguientes obras:
 Summa de speculatione musice, trata de los intervalos, armonía, notación, ritmos e instrumentos musicales. Entre otras definiciones incluye la de rondellus.
 Ycocedron, un tratado de alquimia.
 Declaratio motus octavæ spherae.
 Tractatus de multiplicatione specierum de visu secundum omnem modum.
 Ars metrica Walteri de Evesham.
 Liber quintus geometriae per numeros loco quantitatum.
 Calendario para la abadía de Evesham.

Véase también
 Música medieval
 Rondellus

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 «Walter Odington» en Catholic Encyclopedia
 «Walter Odington» en Musicologie.org
 De speculatione musice texto en la Universidad de Indiana

Teóricos de la música de la Edad Media
Teóricos de la música del Renacimiento
Científicos de Inglaterra
Religiosos de Inglaterra del siglo XIV
Benedictinos de Inglaterra
Monjes cristianos del siglo XIV

Walter Odington


تلة وشطاحةهي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عكار
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة عكار
الجومة
تجمعات مارونية في لبنان
قرى لبنان

تلة وشطاحة


Die Johannesbad Gruppe ist ein Unternehmen mit Sitz in Bad Füssing im Landkreis Passau in Bayern. Das Unternehmen betreibt Fachkliniken und Gesundheitszentren, Thermalbäder, Hotels und eine medizinische Fachschule in Deutschland und Österreich.

Aufsichtsratsvorsitzender des Unternehmens ist Johannes Zwick, der Sohn des Gründerehepaares Angelika und Eduard Zwick. Vorstandsvorsitzender ist Markus Zwick. Die Johannesbad Gruppe beschäftigt 2.000 Mitarbeiter.

Geschichte
1960 wurde das Unternehmen vom Arzt-Ehepaar Angelika und Eduard Zwick gegründet. In Bad Füssing wurde der Kurbetrieb Tannenhof eröffnet. Im Jahre 1964 waren die Wasserbohrungen erfolgreich und die Johannesbad Therme konnte erschlossen werden.

In diesem Zuge erfolgte die Inbetriebnahme der Johannesbad-Fachklinik. Ab 1993 begann der Expansionskurs und die Gruppe vergrößerte sich auf sechs Fachkliniken/Gesundheitszentren und mehrere Hotels in Bad Füssing und anderen Standorten.

Wachstum
2011 wurden die drei Fachkliniken in Bad Fredeburg und die Fachklinik Furth (ehem. AKG-Klinikgruppe) übernommen und in die Johannesbad Gruppe integriert.
Heute gehören zur Johannesbad Gruppe neun Fachkliniken und Gesundheitszentren. Sechs Hotels und eine medizinische Berufsfachschule sind ebenfalls Teil der Gruppe. 2018 erfolgte der Einstieg in die Zahnmedizin mit der Gründung der DentaDox MVZ GmbH.

Fachkliniken & Gesundheitszentren
Die Johannesbad Gruppe betreibt eine Reihe von Fachkliniken:

Johannesbad Therme

Die Johannesbad Therme ist ein 1964 eröffnetes Gesundheits- und Erholungsbad der Johannesbad Gruppe in Bad Füssing.

Hotels
In Bad Füssing gehören mehrere Hotels zur Johannesbad Gruppe.

Johannesbad Akademie GmbH
Die private Berufsfachschule, die auch Johannesbad Medfachschule Bad Elster genannt wird, hat ihren Sitz in Bad Elster. Gegründet wurde sie 1991. Die Berufsfachschule bietet staatlich anerkannte Ausbildungen in den Bereichen
 Physiotherapie
 Ergotherapie
 Masseur und medizinischer Bademeister

Ausbildungsbegleitend können folgende Bachelor-Studiengänge absolviert werden
Health Care Studies (Bachelor of Science)
Gesundheitsmanagement (Bachelor of Arts)
Die Berufsfachschule bietet auch medizinisch-therapeutische Fortbildungen an.

Weblinks
 Website des Unternehmens
 Website der Hotelgruppe

Einzelnachweise

Unternehmen (Landkreis Passau)
Bad Füssing
Klinikgruppe
Hotelkette
Gegründet 1960
Dienstleistungsunternehmen (Deutschland)

Johannesbad Unternehmensgruppe


Collacagua es un pequeño caserío Aymara del altiplano de la Región de Tarapacá (Chile), ubicado a 86 km de Pica, entre los poblados de Cancosa y Lirima. Está compuesto por 12 casas, de las cuales las más antiguas son en piedra, adobe y barro; las últimas guardan semejanza al estilo arquitectónico ancestral aymara pero sus materiales no son los mismos.

Sus habitantes viven de la agricultura y ganadería, además del turismo. Cuenta con alojamiento, energía solar fotovoltaica y señal de internet.

Historia

Luis Riso Patron escribió en 1924 en su obra Diccionario jeográfico de Chile:
Collacagua: (Ingenio de beneficio de metales), Antiguo, se encuentra a 3890 m de altitud en la parte superior del valle del río del mismo nombre; a su alrededor se haya paja para los annimales y brota de una gruta una pequeña vertiente de agua con 24°D de temperatura.

Festividades

El día 25 de diciembre se realiza el floreo, tradición aymara que consiste en la marcación de llamas y ovejas, adornarlos con flores de lana de diferentes colores.

Referencias

Véase también
 Colchane
 Río Collacagua

Bibliografía

Localidades de la provincia de Tamarugal

Collacagua


Ida Friederike Görres (Poběžovice, 2. prosinca 1901. – Frankfurt, 15. svibnja 1971.), rođena kao Elisabeth Friederike, Reichsgräfin von Coudenhove-Kalergi, bila je katolička književnica i plemkinja.

Životopis

Rođena je 2. prosinca 1901. na obiteljskom imanju u Ronspergu (danas Poběžovice), kao šesto od sedmero djece, grofa Heinricha von Coudenhove-Kalergija i njegove supruge Mitsuko Aoyame. Sestra je austrijskog političara Richarda von Coudenhove-Kalergija. U mladosti se školovala u austrijskim samostanskim školama.

Godine 1923. je ušla u novicijat Instituta BDM u St. Pöltenu, blizu Beča, kojeg napušta 1924. godine. Nakon toga je studirala političke znanosti u Beču od 1925. do 1927., a zatim i društvene znanosti od 1927. do 1929. godine u Freiburgu u Djevojačkoj školi za socijalni rad. Od 1929. do 1931. studira na tamošnjem sveučilištu, gdje proučava opću i crkvenu povijest, teologiju i filozofiju.

Oko 1925. godine uključila se u njemački katolički omladinski pokret, djelujući kao savezna voditeljica djevojaka te piše članke za časopis Die Schildgenossen. Od 1932. do 1935. dijecezanska je tajnica za pastoral djevojaka u biskupiji Dresden-Meissen.

Otprilike u to vrijeme upoznala je inženjera Carla-Josefa Görresa (1903.–1973.). Na dan Uskrsa, 21. travnja 1935. vjenčali su se u Leipzigu. Carl-Josef je kroz svoj rad inženjera i poslovnog savjetnika omogućio Idi da se posveti više književnom i teološkom radu.

Görres je bila aktivan kao spisateljica te je pisala o raznim temama iz hagiografije, naglašavajući važnost čovječnosti svetaca. Tijekom posljednje tri ili četiri godine Drugog svjetskog rata njezine knjige se nisu smjele prodavati u Njemačkoj. Nakon što je rat završio, nastavila je pisati, putovati i predavati, sve dok joj se 1950. godine nije narušilo zdravlje. Prijateljevala je s brojnim intelektualcima toga vremena kao što su Werner Bergengruen, Maria Birgitta zu Münster, Erik von Kuehnelt-Leddihn, Walter Nigg, Alfons Rosenberg i Gustav Siewerth.

Dana 15. svibnja 1971., prilikom govora na sinodi u Würzburgu, pozlilo joj je te je umrla istoga dana u frankfurtskoj bolnici Marien. Na requiemu održanom u freiburškoj katedrali, posmrtni govor je održao Joseph Ratzinger, koji je kasnije postao papa Benedikt XVI.

Izvori

Literatura

Mrežne stranice

Austrijski književnici

Ida Friederike Görres


Çiçek hastalığı, her yaşta ve her cinste kişilerde görülen, irinli kabarcıklar dökerek yüzde izler bırakan, ateşli, ağır ve bulaşıcı bir hastalıktır. Variola da denir. Hastalığın aşısını İngiliz cerrah Edward Jenner'ın bulduğu kabul edilir. Bu 1700'lü yıllarda Mary Wortley Montagu tarafından İstanbul'da çiçek hastalığı aşısına öncülük eden yöntemlerin gözlemlenmesiyle gerçekleşti.

Son vakaya 1977 yılında rastlandı ve Dünya Sağlık Örgütü 1980 yılında hastalığın tamamen yok edildiğini açıkladı.

Çocuklarda daha sık görülür. Variola major ve Variola minor olmak üzere iki tipi vardır. İlkinde ölüm oranı, ikincisine göre daha yüksektir.

Belirtiler

Çiçeğin etkeni Poxvirus grubundan bir virüstür (Çiçek virüsü); hastalık yaralarının içinde bulunur ve hastanın eşyalarıyla, hastaya yaklaşmayla, sineklerle ve virüslü havanın solunmasıyla bulaşır. Kuluçka dönemi 10-14 gündür. Ani ve şiddetli belirtilerle başlayan hastalıkta baş ve sırt ağrısı, kusma, kas sertleşmesi ve 39-40 °C'ye varan ateş görülür. 3-4 gün süren bu başlangıç dönemini vücutta kırmızılık izler, ateş düşer. Önce yüzde, ardından baş, göğüs, sırt, kol ve bacaklarda sert kabartılar durumunda küçük kırmızı lekeler belirir. Bunların içi sıvı doludur, daha sonra bunlar sivilce biçiminde cerahatli kesecikler durumuna dönüşür. Bu sırada ateş yeniden yükselir. 12. gün dolayında sivilceler patlar, 16. gün dolayında da sivilcelerin üzeri kabuklaşır. 2. ve 3. haftalarda kabuklar yerlerinde çukur bırakarak düşerler.

Süreç
Hastalığın gidişatı değişik biçimlerde olabilir; buna göre üç tip çiçek hastalığı tanımlanır:
 Basit tip: Sivilceler birbirinden ayrıdır ve hastalığın gidişatı iyidir.
 Konflüan tip: Sivilceler bir araya gelerek yüzeysel abseler oluştururlar. Hastalığın gidişatı kötüdür.
 Hemorajik tip: Sivilcelerde, mukozalarda ve göz konjonktivasında kanamaların görüldüğü çiçek hastalığının en ağır ve öldürücü tipidir.

Tedavi
Çiçek hastalığının belirli bir tedavisi yoktur. Saçı kısa kesilen hasta yatırılır ve derisi %1 potasyum permanganat eriyiği ile yıkanır. Bu arada yüz sık sık yıkanarak gözlerle birlikte korunmalıdır. Hasta 6 hafta karantinaya alınır. İlaç tedavisi uygulanırken, hastaya yaklaşmış kişiler de aşılanarak gözetim altında tutulmalıdır.

Korunma
Eskiden büyük salgınlar yapan ve pek çok kişinin ölümüne yolaçan çiçek hastalığından korunmak için aşılanma yapılır. Bu arada 1-20 yıl arasında değişen bağışıklık salgılar.

1966'da WHO'nun başlattığı kampanya sonucu tüm Dünya ülkelerinde çiçek aşısı yapılarak, hastalık görünmez oldu ve çiçek aşısı zorunlu aşı programından çıkarıldı. Ancak 1976'da Etiyopya ve Somali'de iki çiçek olgusu bildirildi. Çiçek hastalığı, bildirimi zorunlu hastalıklardandır.

Yakalandığı çiçek hastalığı sonucunda güzelliği bozulan Lady Mary Wortley Montagu (d. 1689 - ö. 1762), hem çok yönlü kişiliği, hem de değişik tür ve üsluplarda yazdığı mektuplarıyla ünlüdür. Lady Montagu, İstanbul'da bulunduğu sırada çiçek aşısını öğrenmiş ve bu yöntemin İngiltere'de tanınmasına öncülük etmiştir.

Ayrıca bakınız
 Çiçek virüsü
 Mary Wortley Montagu
 Şark Mektupları, Mary Wortley Montagu, Tercümesi Ahmed Refik, Timaş Yayınları, İstanbul 1998 ISBN 975-362-408-5

Kaynakça

Çiçek hastalığı

Çiçek hastalığı


KDM steht als Abkürzung für:
 KDE Display Manager
 Konsortium Deutsche Meeresforschung
 Kongelige Danske Marine
 Flughafen Kaadedhdhoo (IATA-Code) auf den Malediven
 Key Delivery Message, eine XML-Datei, die man zum Anspielen von verschlüsselten Kinofilmen im DCP-Format benötigt

Abkürzung

KDM


ඛාප්රා කෝඩියා ලෙන් ජූනාගධ් බෞද්ධ ලෙන් සමූහයේ කොටසකි. මෙම ලෙන් එම සමූහයේ පවතින පැරණිතම ලෙන් වේ. මෙම ලෙන්වල ඇති අක්ෂර අනුව ඒවා ක්‍රි.පූ. 4වන-3වන සියවස්වල අශෝක අධිරාජ සමයේ නිර්මාණය වන්නට ඇතැයි සිතිය හැක. සෙසු ලෙන් හා සැලකීමේ දී මෙම ලෙන් ඉතා චාම් ය. මෙම ලෙන් ඛාන්ගාර් මහාල් යනුවෙන් ද හඳුන්වනු ලබයි. මෙම ලෙන් පුරාතන සුදර්ශන ජලාශයේ (වර්තමානයේ නොපවතියි) ඉවුර දිගේ, උපර්කෝට් කොටුවට මදක් පිටතින් පිහිටියේ ය.

ලෙන් සාරා ඇත්තේ නැගෙනහිර-බටහිර දිශාව ඔස්සේ වූ ආයත ගැටියක් දිගේ ය. ඒවා ප්‍රමාණයෙන් කුඩා ය. මෙහි භාවිත වූ ජල රඳවන සුවිශේෂී අයුරින් නිමවා ඇති අතර, ලෙන් පිහිටා ඇත්තේ ඉංග්‍රීසි 'L' අකුරක හැඩයට ය. මෙම ලෙන් වස් සමයේ දී භික්ෂූන්ගේ ප්‍රයෝජනයට ගැනිණි. නමුත් වසර ගණනාවක් භාවිතයෙන් පසු, පාෂාණයෙහි වූ පළුදු හේතුවෙන් ජලය කාන්දු වූ නිසා මෙම ලෙන් අත්හැර දැමිණි. අනතුරුව භික්ෂූන් මහාරාෂ්ට්‍රය වෙත සංක්‍රමණය වූ බැව් පෙනේ. පසුකාලීනව ගල් වළක් ලෙස භාවිතා කීරිම නිසා මෙහි ලෙන් විනාශ වූ අතර, වර්තමානයේ ශේෂව ඇත්තේ ඉහළම මහල් පමණි.

ආශ්‍රේයයන්

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
ගුජරාටයේ ලෙන්
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාකීර්ණ ස්ථාපිත
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

ඛාප්රා කෝඩියා ලෙන්


Montañas Mocho (también llamada Montañas Mocha o Cordillera Mocho; en inglés: Mocho Mountains; Mocha Mountains
o Mocho Mountain Range) es una cadena montañosa en la parte central de la isla y nación caribeña de Jamaica, la cordillera tiene una elevación promedio de 465 metros (equivalentes a 1.526 pies) y se localiza específicamente en las coordenadas geográficas

Véase también
Geografía de Jamaica
Geografía de América

Referencias

Merriam-Webster's Geographical Dictionary, Third Edition. Springfield, Massachusetts: Merriam-Webster, Incorporated, 1997. ISBN 0-87779-5460-0

Enlaces externos
Mapa de localización

Cordilleras de Jamaica

Montañas Mocho


සුලෙයිමාන් I, බටහිර ලෝකයේ සුලෙයිමාන් ද මැග්නිෆිසන්ට්(විශිෂ්ට සුලෙයිමාන්) ලෙසත් ඔහුගේ රාජධානියේ නීති සම්පාදක සුලෙයිමාන් ලෙසත් හැඳුන්වන අතර, ඔහු ඕටමන් අධිරාජ්‍යයේ දසවන සහ දීර්ඝතම කාලයක් පාලනය කළ සුල්තාන්වරයා විය(1520-1566). ඔහුගේ පාලනය යටතේ, ඔටෝමාන් රාජ්‍යය අවම වශයෙන් මිලියන 25 ක ජනතාවක් පාලනය කළේය.

සුලෙයිමාන් 1520 සැප්තැම්බර් 30 වන දින ඔහුගේ පියා වන සෙලීම් I ගෙන් පසුව සුල්තාන් ලෙස පත් වූ අතර මධ්‍යම යුරෝපයේ සහ මධ්‍යධරණී මුහුදේ ක්‍රිස්තියානි බලවතුන්ට එරෙහි ව්‍යාපාර සමඟින් ඔහුගේ පාලනය ආරම්භ කළේය. 1521 දී බෙල්ග්‍රේඩ් සහ 1522-23 දී රෝඩ්ස් දූපත ඔහු අතට පත් විය. 1526 අගෝස්තු මාසයේදී මොහාක්ස්හිදී සුලෙයිමාන් හංගේරියාවේ හමුදා ශක්තිය බිඳ දැමීය.

සුලෙයිමාන් ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ ආර්ථික, මිලිටරි සහ දේශපාලන බලයේ අග්‍රස්ථානයේ මුලසුන හොබවන 16වන සියවසේ යුරෝපයේ ප්‍රමුඛ රාජාණ්ඩුවෙකු බවට පත් විය. 1529 වියානා වටලෑමේදී ඔහුගේ ජයග්‍රහණ පරීක්ෂා කිරීමට පෙර ක්‍රිස්තියානි බලකොටු වන බෙල්ග්‍රේඩ් සහ රෝඩ්ස් මෙන්ම හංගේරියාවේ බොහෝ ප්‍රදේශ යටත් කර ගැනීමට සුලෙයිමාන් පුද්ගලිකව ඔටෝමාන් හමුදාවන්ට නායකත්වය දුන්නේය. ඔහු සෆාවිඩ් රාජවංශය හා විශාල ප්‍රදේශ සමඟ ඇති වූ ගැටුමේදී මැද පෙරදිග බොහෝ ප්‍රදේශ ඈඳා ගත්තේය. උතුරු අප්‍රිකාවේ බටහිරින් ඇල්ජීරියාව දක්වා. ඔහුගේ පාලනය යටතේ ඔටෝමාන් බලඇණිය මධ්‍යධරණී මුහුදේ සිට රතු මුහුද දක්වා සහ පර්සියානු බොක්ක හරහා මුහුදේ ආධිපත්‍යය දැරීය.

මූලාශ්‍ර

සුලෙයිමාන් I


Table Mountain pine, Pinus pungens, also called hickory pine, prickly pine, or mountain pine, is a small pine native to the Appalachian Mountains in the United States.

Description
Pinus pungens is a tree of modest size (), and has a rounded, irregular shape. The needles are in bundles of two, occasionally three, yellow-green to mid green, fairly stout, and  long. The pollen is released early compared to other pines in the area which minimizes hybridization. The cones are very short-stalked (almost sessile), ovoid, pale pinkish to yellowish buff, and  long; each scale bears a stout, sharp spine  long. Sapling trees can bear cones in as little as 5 years.

Buds ovoid to cylindric, red-brown, , resinous.

Ecology

P. pungens prefers dry conditions and is mostly found on rocky slopes, favoring higher elevations, from  altitude. It commonly grows as single scattered trees or small groves, not in large forests like most other pines, and needs periodic disturbances for seedling establishment. Throughout the Appalachian Mountain range, P. pungens pungens is a component of conifer-dominated communities in combination with other pine species. The three tallest known ones are in Paris Mountain State Park, South Carolina; they are  tall

In culture
Pinus pungens is the Lonesome Pine of the 1908 novel The Trail of the Lonesome Pine by John Fox, and popularized in the Laurel and Hardy film Way out West:
On the Blue Ridge Mountains of Virginia
On the Trail of the Lonesome Pine
Several "Lonesome Pine" hiking trails have been waymarked in the Blue Ridge Mountains and elsewhere in the Appalachians.

References

Farjon, A. & Frankis, M. P. (2002). Pinus pungens. Curtis's Botanical Magazine 19: 97–103.

External links
Flora of North America: Pinus pungens info and P. pungens Range Map
Pinus pungens images at bioimages.vanderbilt.edu

Pinus
Pinus taxa by common names
Endemic flora of the United States
Flora of the Appalachian Mountains
Trees of the Northeastern United States
Trees of the Southeastern United States
Least concern flora of the United States

Table mountain pine


La Confederación de los Sindicatos de Empleados Públicos (ADEDY) (griego: Ανώτατη Διοίκηση Ενώσεων Δημόσιων Υπαλλήλων, Anótati Diíkisi Enóseon Dimosion Ipallilon, ΑΔΕΔΥ) es una central sindical de Grecia, que agrupa a los trabajadores del sector público, siendo el equivalente en esta área de la Confederación General de Trabajadores Griegos (GSEE). Cuenta con unos 280.000 afiliados.

Enlaces externos
 Página oficial de ADEDY

Sindicatos de Grecia

ADEDY


A pulmonary artery is an artery in the pulmonary circulation that carries deoxygenated blood from the right side of the heart to the lungs. The largest pulmonary artery is the main pulmonary artery or pulmonary trunk  from the heart, and the smallest ones are the arterioles, which lead to the capillaries that surround the pulmonary alveoli.

Structure
The pulmonary arteries are blood vessels that carry systemic venous blood from the right ventricle of the heart to the microcirculation of the lungs. Unlike in other organs where arteries supply oxygenated blood, the blood carried by the pulmonary arteries is deoxygenated, as it is venous blood returning to the heart. The main pulmonary arteries emerge from the right side of the heart and then split into smaller arteries that progressively divide and become arterioles, eventually narrowing into the capillary microcirculation of the lungs where gas exchange occurs.

Pulmonary trunk

In order of blood flow, the pulmonary arteries start as the pulmonary trunk that leaves the fibrous pericardium (parietal pericardium) of the ventricular outflow tract of right ventricle (also known as infundibulum or conus arteriosus. The outflow track runs superiorly and to the left, posterior to the pulmonary valve. The pulmonary trunk bifurcates into right and left pulmonary arteries below the arch of aorta and in front of the left main bronchus. Pulmonary trunk is short and wideapproximately  in length and - in diameter.

The pulmonary trunk splits into the right and the left main pulmonary artery. The left main pulmonary artery is shorter than the right, passes behind and downwards the descending aorta and above the left main bronchus to the root of the left lung. Above, the left main pulmonary artery is connected to the concavity of the proximal descending aorta by the ligamentum arteriosum. The right pulmonary artery pass across the midline of the body, below the carina of trachea, and comes in front of the right main bronchus.

Branches

The left main pulmonary artery then divides into two lobar arteries, one for each lobe of the left lung.

At the right root of the lung, it bifurcates into artery that supplies the right upper lobe of the lung, in front of the right upper lobe bronchus, and interlobar artery that supplies the right middle and inferior lobes of the lung, running together with bronchus intermedius.

The right and left main pulmonary (lungs) arteries give off branches that supplies the corresponding lung lobes. In such cases it is termed lobar arteries. The lobar arteries branch into segmental arteries (roughly 1 for each segment). Segmental arteries run together with segmental bronchi, at the posterolateral surfaces of the bronchi. These in turn branch into subsegmental pulmonary arteries. These eventually form intralobular arteries. The pulmonary arteries supply the alveoli of the lungs. In contrast, bronchial arteries, that has different origins, supply the bronchi of the lungs.

Development
The pulmonary arteries originate from the truncus arteriosus and the sixth pharyngeal arch. The truncus arteriosus is a structure that forms during the development of the heart as a successor to the conus arteriosus.

By the third week of development, the endocardial tubes have developed a swelling in the part closest to the heart. The swelling is known as the bulbus cordis and the upper part of this swelling develops into the truncus arteriosus. The structure is ultimately mesodermal in origin. During development of the heart, the heart tissues undergo folding, and the truncus arteriosus is exposed to what will eventually be both the left and right ventricles. As a septum develops between the two ventricles of the heart, two bulges form on either side of the truncus arteriosus. These progressively enlarge until the trunk splits into the aorta and pulmonary arteries.

During early development, the ductus arteriosus connects the pulmonary trunk and the aortic arch, allowing blood to bypass the lungs.

Function
The pulmonary artery carries deoxygenated blood from the right ventricle to the lungs. The blood here passes through capillaries adjacent to alveoli and becomes oxygenated as part of the process of respiration.

In contrast to the pulmonary arteries, the bronchial arteries supply nutrition to the lungs themselves.

Pressure

The pulmonary artery pressure (PA pressure) is a measure of the blood pressure found in the main pulmonary artery. This is measured by inserting a catheter into the main pulmonary artery.  The mean pressure is typically 9–18 mmHg, and the wedge pressure measured in the left atrium may be 6–12 mmHg. The wedge pressure may be elevated in left heart failure, mitral valve stenosis, and other conditions, such as sickle cell disease.

Clinical significance
The pulmonary artery is relevant in a number of clinical states. Pulmonary hypertension is used to describe an increase in the pressure of the pulmonary artery, and may be defined as a mean pulmonary artery pressure of greater than 25 mmHg. As can be measured on a CT scan, a diameter of more than 29 mm diameter is often used as a cut-off to indicate pulmonary hypertension. In chest X-rays, diameter of descending pulmonary artery more than 16 mm indicates pulmonary hypertension. This may occur as a result of heart problems such as heart failure, lung or airway disease such as COPD or scleroderma, or thromboembolic disease such as pulmonary embolism or emboli seen in sickle cell anaemia. Most recently, computational fluid based tools (non-invasive) have been proposed to be at par with the current clinical tests (invasive) of pulmonary hypertension.

Pulmonary embolism refers to an embolus that lodges in the pulmonary circulation. This may arise from a deep venous thrombosis, especially after a period of immobility. A pulmonary embolus is a common cause of death in patients with cancer and stroke. A large pulmonary embolus that becomes lodged in the bifurcation of the pulmonary trunk with extensions into both the left and right main pulmonary arteries is called a saddle embolus.

Several animal models have been utilized for investigating pulmonary artery related pathologies. Porcine model of pulmonary artery is the most frequently used and it was recently found that their mechanical properties vary with every subsequent branching.

Additional images

See also
 Pulmonary artery sling
 Rasmussen's aneurysm
 Pulmonary vein
 Pulmonary circulation
 Bronchial artery
 Bronchial vein
 Brachial artery
 Brachial vein
 Coronary artery
 Coronary sinus
 Left gastric vein (Coronary vein)
 Pulmonary valve

References

External links
  – "Heart: The Pericardial sac and Great vessels"
  – "Heart: Openings of Great Vessels into the Pericardial Sac"
  – "Mediastinal surface of the right lung"
  – "Mediastinal surface of the left lung"

Arteries of the thorax

Pulmonary artery


نبذة عن بنك دبي الإسلامي
يعد بنك دبي الإسلامي الذي تأسس في عام 1975، أكبر بنك إسلامي في دولة الإمارات العربية المتحدة، وشركة مساهمة عامة، ومدرجة في سوق دبي المالي. ويقود البنك تطور قطاع التمويل الإسلامي العالمي، وهو أول بنك إسلامي متكامل الخدمات وثالث أكبر بنك إسلامي على مستوى العالم. ويدير البنك حالياً شبكة تضم 90 فرعاً في دولة الإمارات العربية المتحدة، ولديه حضور ضمن سبعة أسواق حول العالم، ويعمل على توسيع حضوره من أجل تعزيز نمو وتطور القطاع. يقدم البنك خدماته لقرابة 1.7 مليون متعامل، ويوفر لقاعدة متعامليه المتنامية مجموعة متزايدة من المنتجات والخدمات المتوافقة مع أحكام الشريعة الإسلامية.
وفضلًا عن كونه أول وأكبر بنك إسلامي في دولة الإمارات العربية المتحدة، يتمتع بنك دبي الإسلامي بحضور عالمي قوي كلاعب رئيسي في تعزيز الخدمات المالية المتوافقة مع الشريعة الإسلامية عبر أسواق مختلفة حول العالم. وقد أسس بنك دبي الإسلامي باكستان المحدود، وهو شركة مملوكة بالكامل لبنك دبي الإسلامي وأول بنك إسلامي في باكستان يقدم الخدمات المصرفية البلاتينية وخدمات الأولوية المصرفية، بالإضافة إلى محفظة واسعة ومتنوعة من قنوات التوزيع البديلة. ويشكل إطلاق بنك بانين دبي الشريعة في إندونيسيا مطلع عام 2017 أول دخول للبنك إلى منطقة الشرق الأقصى، ويمتلك البنك حوالي 40% من أسهم البنك الإندونيسي. وفي شهر مايو 2017، منح البنك المركزي الكيني بنك دبي الإسلامي ترخيصاً لتأسيس فرع له في كينيا، تحت اسم بنك دبي الإسلامي كينيا المحدود.
يتمثل الهدف الرئيسي للبنك في جعل التمويل الإسلامي معياراً ثابتاً، بدلاً عن كونه بديلاً للتمويل التقليدي بالنسبة للشركات والمتعاملين حول العالم. وقد حصل على العديد من الجوائز المرموقة التي تعتبر دليلاً راسخاً على مساهماته في مختلف المجالات بما يشمل الخدمات المصرفية للأفراد والشركات والخدمات المصرفية الاستثمارية، فضلاً عن خدماته الاستشارية ومساهماته في مجال المسؤولية الاجتماعية. ومما يدل على مكانته الرائدة في قطاع التمويل الإسلامي، حصد بنك دبي الإسلامي لقب أفضل بنك إسلامي في العديد من المناسبات المرموقة. وفي عام 2017، فاز البنك بالجائزة العالمية الإسلامية للأعمال في نسختها الأولى في المنطقة، والتي تم تقديمها خلال الدورة 23 من حفل جوائز التميز لقطاع الأعمال.
.

الدمج والاستحواذ
تم استحواذ البنك على بنك نور الإسلامي رسمياً في ديسمبر 2019

أهم المؤسسات التابعة والشركاء
دار الشريعة: دار الشريعة هي شركة للاستشارات القانونية والمالية المتوافقة مع أحكام الشريعة الإسلامية وقد تأسست في عام 2008.

بنك دبي الإسلامي باكستان المحدود: بنك دبي الإسلامي باكستان المحدود، المملوك بالكامل لبنك دبي الإسلامي، بدأ مزاولة أعماله في عام 2006.

بنك بانين دبي الشريعة: يملك البنك حصة تبلغ 38.3% لدى اللاعب الرئيسي للخدمات المصرفية الشرعية في أندونيسيا، والتي تضم أكبر عدد من السكان المسلمين في
العالم.

بنك الخرطوم: يمتلك بنك دبي الإسلامي حصة في بنك الخرطوم، أحد أكبر البنوك في جمهورية السودان.

ديار: ديار للتطوير، هي شركة للتطوير العقاري تأسست في عام 2002.

بنك البوسنة الدولي: تأسس بنك البوسنة الدولي في عام 2000 كأول بنك يطبق مبادئ الشريعة الإسلامية في أوروبا.

بنك دبي الإسلامي كينيا المحدود: حصل على الرخصة من البنك المركزي الكيني في مايو 2017، لتقديم خدمات مصرفية متوافقة مع أحكام الشريعة الإسلامية حصرياً في
كينيا.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع المصرف

بنوك الإمارات العربية المتحدة
بنوك إسلامية
بنوك إسلامية إماراتية
بنوك إسلامية في باكستان
بنوك أسست في 1969
بنوك أسست في 1975
تأسيسات سنة 1969
شركات إماراتية أسست في 1975
شركات متعددة الجنسيات مقرها الرئيسي في الإمارات العربية المتحدة
شركات مدرجة في سوق دبي المالي
شركات مقرها في دبي

بنك دبي الإسلامي


Leicester Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Leicester Township (Nebraska)
 Leicester Township (North Carolina)

Leicester Township


Hâmî-i Âmidî (d. ? - ö. 1747), Osmanlı şairi.

Diyarbakırlı olan Hâmî-i Âmidî döneminin tanınmış şairlerindendir. Bazı vezirlere divan kâtipliği de yapmıştır. 1747'de Diyarbakır'da ölmüştür.

Dış bağlantılar

Divan edebiyatı şairleri
Diyarbakır doğumlu yazarlar
1747 yılında ölenler

Hâmî-i Âmidî


La Alianza Asiria Universal (árabe: الاتحاد الأشوري العالمي; persa: اتحادیه جهانی آشوریها) es una organización étnica asiria creada como entidad multipartidista para incluir a todas las organizaciones asirias del mundo. Su dirigente desde 2008 es Yonathan Betkolia, natural de Irán y representante asirio en el parlamento de la República Islámica de Irán.

Fue creada el 13 de abril de 1968 en el Congreso Asirio de Pau (Francia). En 1983 se estructuró como partido político en Nueva Jersey (Estados Unidos). En 1991, entró a formar parte de la Organización de Naciones y Pueblos No Representados (UNPO). En 1992, empezó a participar en las conferencias asirias como partido político, aunque pocas organizaciones lo aceptan como representante de todos los asirios.

En 2010, las entidades afiliadas eran:

 Congreso Nacional Asirio de Georgia
 Consejo Nacional Asirio de Irán
 Asociación Asiria de Armenia
 Federación Nacional Asiria de Australia
 Federación Asiria de Rusia

Referencias
 http://aua.net/ (página oficial)
 http://www.unpo.org/members/7859 (página de la UNPO)

Miembros de la Organización de Naciones y Pueblos No Representados

Alianza Asiria Universal


Tajvanska vaterpolska reprezentacija predstavlja Tajvan u međunarodnom športu muškom vaterpolu. Prvo međunarodno natjecanje na kojem je nastupala je Univerzijada u Taipeiju 2017. godine, na kojem je zauzela 16. mjesto. Na Razvojnom trofeju FINA-e 2019. u Singapuru zauzela je posljednje, deseto mjesto.

Univerzijada 2017.

 18. kolovoza 2017.:  -  4:17
 20. kolovoza 2017.:  -  0:27
 21. kolovoza 2017.:  -  Velika Britanija 2:18

 23. kolovoza 2017.:  -  1:32

 25. kolovoza 2017.:  -  15:4
 27. kolovoza 2017.:  -  21:3
 29. kolovoza 2017.:  -  2:11

Vaterpolske reprezentacije

Tajvanska vaterpolska reprezentacija


පිටවල පතන යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නකල්ස් රක්ෂිත වනාන්තරයට අයත් පතනකි. ජෛව විවිධත්වය අතින් පොහොසත් ස්ථානයකි.

පිටවල පතන


Grabau (Stormarn), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı bölge. 9,14 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2004 itibarıyla 780 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise km² başına 85 seviyesindedir. Belediye başkanlığı Hans-Joachim Wendt tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Grabau, Stormarn


Gabriel Roucaute (1904-1960), résistant français et homme politique français.
Marcel Roucaute (1917-2011), journaliste et homme politique français.
Roger Roucaute (1912-1991), résistant et homme politique français.
Yves Roucaute (1953-), universitaire et écrivain français.

Roucaute


منزل أدجار كوفمان المسمى بيت الشلال أو فيلا فولينوتر (Falling water) في بيرون ببنسلفانيا تصميم المهندس فرانك لويد رايت، استخدم فيه التضاد في الملمس حيث أن جدرانه من حجر الكلس الغير مهذب وضعت بالتضاد مع كتل صقيلة من الاسمنت الأبيض والحديد والزجاج اللامع.
أقيم المنزل وسط غابة أشجار عالية يخترقها جدول ماء شديد الانحدار مكونا شلالا وسط الصخور الضخمة وببناءه هذا ربط الخطوط الأفقية للخرسانة بالخطوط الرأسية للحوائط والفتحات الزجاجية وسيقان الأشجار في الغابة.

هو بيت خاص بنته عائلة كوفمان نفذ عام 1936- 1937 وأضاف إليه جناح الضيافة عام 1939 , حيث استخدم في البداية كمصيف ولقضاء إجازة نهاية الأسبوع حتى عام 1963 حتى تم نقل ملكيته وملكية 500 فدان محيطة به ونصف مليون دولار من مالك البيت إلى الهيئة الحكومية الأمريكية لصيانة شواطئ الأنهار ومنذ تلك الفترة أصبحت فيلا الشلالات مقصداً للعديد من زوار تلك المنطقة من بنسلفانيا ليقصدوا هذه الأعجوبة والمعجزة المعمارية الرائعة.

الموقع
عندما رأى رايت هذا الموقع لفت نظره بشكل كبير قوة صوت الشلالات المنحدرة وحيوية هذه الغابة الكثيفة بمنطقة بيرن، بنسلفانيا، نيويورك، بالولايات المتحدة الأمريكية. والصخور الملساء المستوية المثيرة فراى أن هذه العناصر ستنسج مع فراغات المنزل المحلقة بصفاء وروعة، حيث أن هذا الموقع ينخفض في وادي عميق ضيق أكثر مما كان متوقع (حيث لا يمكن الاشراف بسهولة على هذه المنطقة من هذا المنزل إلا من أعلى نقطة فيه) محتفظاً بذلك بفكرته التي تهدف إلى انسجام المبنى بالطبيعة.

فكرة العمل وفلسفته التصميمية

من أهم الأفكار التي احتواها تصميم المسكن

تطوير فكرة الحيز المنساب
والتي وصلت في هذا المبنى إلى قمتها.. فقد أصبحت فراغات المعيشة والطعام فراغ واحد كبير منساب ومتصل بالفراغ الخارجي من نقاط وتداخلات عديدة يصعب فيها تحديد حدود الفراغ الداخلي من الفراغ الخارجي.. كما اندمجت جميع فراغات المسكن مع الفراغ الخارجي.

تطوير فكرة السقف الجمالوني
حيث أصبح السقف أفقياً في كل عناصر المسكن.

نضج فكرة تحطيم الصندوق
فالمسكن صورة حية لما كان يعنيه «رايت» بفكرة تحطيم المبنى الصندوقي القديم المتوارثة عن العمارة الكلاسيكية، حيث كان يهاجم هذه الصناديق بقوله:«لا يجب أن تكون مساكن الإنسان كالصناديق المتوهجة في الشمس»، يقول: «إن تحطيم رايت لفكرة المبنى الصندوقي أدى إلى فهم الأساس الوظيفي في فصل الإنشاء التقني عن باقي العناصر المحددة للفراغ. يوجد اختلاف ما بين الصندوق القديم وصندوق رايت، فقديماً كانت المباني تتشكل لتحتوي على أجزاء ساكنة وغرف منفصلة.بينما الصندوق الجديد يحتوي على مسقط حر». وجهوده في هذا المجال كثيرة وشملت كل جوانب الفراغ.

أولاً: الفراغ المعماري: تميز الصندوق القديم بوجود حوائط تحدد الفراغ الداخلي وتقسمه إلى فراغات أصغر. أما الصندوق الجديد (بعد التحطيم) فهو فراغ واحد يقسم إلى حيزات بواسطة قواطع أو ستائر. فقد كان رايت يرفض أن تكون مساكن الإنسان كالسجون. كما أنه مع الحيز الواحد يمكن تقسيمه وتغيير الفراغات حسب الحاجة.

ثانياً: الحدود الخارجية (الحوائط): كان رايت يرى أن حدود المبنى لا يجب أن تقف عند أقل الدعامات تكلفة.بل هي أقصى ما يمكن الوصول إليه من بروزات في المبنى. وعند عمل الكوابيل ستختفي الأركان وعند عمل هذه الأركان نوافذ فستختفي تماماً. وفي أعمال رايت يصعب معرفة حدود المبني من الفراغ الخارحي المحيط به. كما تلاشت الحوائط المصمتة في الصندوق الجديد.

ثالثاً: الفتحات: في الصندوق القديم كانت الفتحات وفقاً لحاجة الفراغات الداخلية وكانت ضيقة أما فتحات الصندوق الجديد شديدة الانتظام تبعث على الملل أو مبعثرة لا يحكمها وحدة واحدة.فقد بدت مترابطة مع بعضها تقدم وظائف كثيرة منها المطل وكنقاط التقاء للحيز الداخلي مع الفراغ الخارجي.

رابعاً: السقف: السقف في الصندوق القديم هو الذي كان يحدد الفراغ من أعلى بشكل صارم ولا يمكن الرؤية من خلاله. كان رايت يقول: «هل يستطيع أحد أن ينظر لأعلى خلال الصندوق القديم» لأن السقف كان يرتبط مع الحائط بكرانيش والسقف مصمت.أما السقف في الصندوق الجديد فهو شفاف وتقابله مع الحوائط عبارة عن فتحات يندمج خلالها الداخل مع الخارج.

مراجع

السجل الوطني للأماكن التاريخية في مقاطعة فيات (بنسيلفانيا)
بنسيلفانيا
عمارة عضوية
مبان ومنشآت في الولايات المتحدة
متاحف في مقاطعة فيات (بنسيلفانيا)
منازل اكتملت في 1939
منازل في السجل الوطني للأماكن التاريخية في بنسيلفانيا
منازل في الولايات المتحدة
منازل في مقاطعة فيات (بنسيلفانيا)
تأسيسات سنة 1939 في بنسيلفانيا

بيت الشلال


En mathématiques, un sous-groupe compact maximal K d'un groupe topologique G est un sous-groupe K qui est un espace compact, dans la topologie du sous-espace, et maximal parmi ces sous-groupes.

Les sous-groupes compacts maximaux jouent un rôle important dans la classification des groupes de Lie et en particulier des groupes de Lie semi-simples. Les sous-groupes compacts maximaux de groupes Lie ne sont pas en général unique, mais sont unique à conjugaison près - ils sont essentiellement uniques.

Exemple
Un exemple serait le sous-groupe O(2), le groupe orthogonal, à l'intérieur du groupe linéaire général GL(2, R). Un exemple connexe est SO(2) dans SL(2, R) . Mais SO(2) dans GL(2, R) est compact et non maximal. La non-unicité de ces exemples peut être vu par le fait que tout produit interne a un groupe orthogonal associé, et l'unicité essentielle correspond à l'unicité essentielle du produit interne.

Définition
Un sous-groupe compact maximal est un sous-groupe maximal parmi des sous-groupes compacts, plutôt que qu'un sous-groupe maximal qui se trouve être compact.

Existence et unicité
Le théorème de Cartan-Iwasawa-Malcev affirme que tout groupe de Lie connexe (et en fait tout groupe localement compact connexe) admet des sous-groupes compacts maximaux et qu'ils sont tous conjugués les uns aux autres. Pour un groupe de Lie semi-simple, l'unicité est une conséquence du théorème du point fixe de Cartan, qui affirme que si un groupe compact agit par isométries sur une variété riemannienne complète simplement connexe à courbure négative, alors il a un point fixe.

Les sous-groupes compacts maximaux des groupes de Lie connexes ne sont généralement pas uniques, mais ils sont uniques à conjugaison près, ce qui signifie que, étant donné deux sous-groupes compacts maximaux K et L, il existe un élément g ∈ G (non unique) tel que gKg−1 = L . Par conséquent, un sous-groupe compact maximal est essentiellement unique.

Preuves
Pour un groupe de Lie semi-simple réel, la preuve de Cartan de l'existence et de l'unicité d'un sous-groupe compact maximal peut être trouvée dans Borel (1950) et Helgason (1978). Cartier (1955) et Hochschild (1965) discutent de l'extension aux groupes de Lie connexes et aux groupes localement compacts connexes.

Pour les groupes semi-simples, l'existence est une conséquence de l'existence d'une forme réelle compacte du groupe de Lie semi-simple non compact et de la décomposition de Cartan correspondante. La preuve de l'unicité repose sur le fait que l'espace symétrique riemannien correspondant G/K a une courbure négative et du théorème du point fixe de Cartan. Mostow (1955) montré que la dérivée de l'application exponentielle en tout point de G/K satisfait |d exp X| ≥ |X|. Ceci implique que G/K est un , c'est-à-dire un espace métrique complet satisfaisant une forme affaiblie de la règle du parallélogramme dans un espace euclidien. L'unicité peut alors être déduite du théorème du point fixe de Bruhat-Tits. En effet, tout ensemble fermé borné dans un espace d'Hadamard est contenu dans une unique plus petite boule fermée, dont le centre est appelé son centre circonscrit. En particulier un groupe compact agissant par isométries doit fixer le centre circonscrit de chacune de ses orbites.

Applications

Théorie des représentations

Les sous-groupes compacts maximaux jouent un rôle fondamental dans la théorie des représentations lorsque G n'est pas compact. Dans ce cas, un sous-groupe compact maximal K est un groupe de Lie compact (puisqu'un sous-groupe fermé d'un groupe de Lie est un groupe de Lie), pour lequel la théorie est plus simple.

Les opérations reliant les théories de représentation de G et K restreignent les représentations de G à K, et induisent les représentations de K à G, et celles-ci sont assez bien comprises ; leur théorie inclut celle des fonctions sphériques.

Topologie
La topologie algébrique des groupes de Lie est aussi largement portée par un sous-groupe compact maximal K. Pour être précis, un groupe de Lie connexe est un produit topologique (mais pas un produit théorique de groupe) d'un compact maximal K et d'un espace euclidien : G = K × Rd. En particulier, K est une rétraction de G, et est équivalent (homotopie), et donc ils ont les mêmes groupes d'homotopie. En effet, l'insertion  et la rétraction de déformation  sont des équivalences d'homotopie.

Pour le groupe linéaire général, cette décomposition est la décomposition QR, et la rétraction de déformation est le processus de Gram-Schmidt. Pour un groupe de Lie semi-simple général, la décomposition est la décomposition d'Iwasawa de G comme G = KAN dans laquelle K apparaît dans un produit avec un sous-groupe contractile AN.

Voir aussi

Articles connexes

Bibliographie

Crédit d'auteurs

Groupe de Lie
Groupe topologique
Pages avec des traductions non relues

Sous-groupe compact maximal


Elliott Page (fæddur sem Ellen Grace Philpotts-Page 21. febrúar 1987) er kanadískur leikari sem hlaut heimsfrægð fyrir hlutverk sitt í myndinni Juno árið 2007, sem unglingsstúlka sem ákveður að gefa barn sitt til ættleiðingar. Fyrir hlutverkið hlaut Elliot fjölmargar tilnefningar, meðal annars af Screen Actors Guild og BAFTA.

Í febrúar 2014 lýsti Elliot því yfir að hann væri lesbía (en á þeim tíma skilgreindi hann sig sem konu) og 1. desember 2020 lýsti hann því yfir að hann væri trans maður og héti nú Elliot.

Kanadískir leikarar
Trans karlar

Elliot Page


Mallorca Challenge 2017 var den 26. udgave af cykelløbsserien Mallorca Challenge og blev arrangeret i perioden 26. til 29. januar 2017. Mallorca Challenge bestod af fire løb og var en del af UCI Europe Tour 2017 i kategorien 1.1.

Hold og ryttere

Resultater

Trofeo Porreres-Felanitx-Ses Salines-Campos

Trofeo Serra de Tramuntana

Trofeo Andratx-Mirador des Colomer

Trofeo Playa de Palma-Palma

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

UCI Europe Tour 2017
2017

Mallorca Challenge 2017


An Nervilia maliana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Nervilia maliana in nahilalakip ha genus nga Nervilia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nervilia

Nervilia maliana


András Zsinka (* 19. Oktober 1947 in Székesfehérvár; † 8. April 2023) war ein ungarischer Mittelstreckenläufer, der sich auf die 800-Meter-Distanz spezialisiert hatte.

1972 wurde er Vierter bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Grenoble und schied bei den Olympischen Spielen in München im Vorlauf aus.

Bei den Hallen-EM 1974 in Göteborg gewann er Silber, bei den Hallen-EM 1976 in München wurde er erneut Vierter.

Seine persönliche Bestzeit von 1:47,5 min stellte er am 5. September 1976 in Budapest auf.

1970, 1974 und 1976 wurde er ungarischer Meister. In der Halle holte er von 1974 bis 1978 fünfmal den Titel über 800 m und von 1974 bis 1976 außerdem den über 1500 m.

Weblinks

Fußnoten

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1972
Mittelstreckenläufer (Ungarn)
Olympiateilnehmer (Ungarn)
Ungar
Geboren 1947
Gestorben 2023
Mann

András Zsinka


O Cemitério Judaico de Jüchen () está localizado na cidade de Jüchen no Distrito do Reno de Neuss na Renânia do Norte-Vestfália. Como cemitério judaico é um monumento e está listado como monumento número 108 desde 3 de setembro de 1987 .

Fica na Alleestraße em frente à casa número 19. Existem 55 matzevas no cemitério, que foi ocupado desde o final do século XVII até 1974 e ampliado em 1902. A lápide mais antiga é de 1693.

Ligações externas
Jüchen In: Übersicht über alle Projekte zur Dokumentation jüdischer Grabinschriften auf dem Gebiet der Bundesrepublik Deutschland. Nordrhein-Westfalen. Jüdische Friedhöfe in Nordrhein, H-L

Cemitérios judaicos da Alemanha
Cemitérios desativados da Alemanha

Cemitério Judaico (Jüchen)


The TI-85 is a graphing calculator made by Texas Instruments based on the Zilog Z80 microprocessor. Designed in 1992 as TI's second graphing calculator (the first was the TI-81), it was replaced by the TI-86, which has also been discontinued.

The TI-85 was significantly more powerful than the TI-81, as it was designed as a calculator primarily for use in engineering and calculus courses. Texas Instruments had included a version of BASIC on the device to allow programming.  Each calculator came with a cable to connect calculators (simply a three-conductor cable with 2.5 mm phone connectors on each end). Another cable known as the TI-Graph Link was also sold, along with appropriate software, to connect the calculator to a personal computer. These cables made it possible to save programs and make backups.

Assembly programs

Enthusiasts analyzed memory backups and discovered that entries in the calculator's CUSTOM menu pointed at specific memory locations. With this knowledge, a hack was devised where a special string could be inserted into the backup at the proper location to allow the calculator to execute assembly language programs. These programs could run much faster than their BASIC counterparts and be much more efficient in terms of memory usage. This development made the TI-85 the first TI graphing calculator that could execute assembly programs.

Programs written in assembly would be stored as string expressions and accessed through the CUSTOM menu. Games such as Tetris and Boulder Dash are available, as are programs with more practical uses, such as versions of the periodic table. Total memory capacity was about 32 kilobytes, with 28226 bytes available for use.

The assembly language shell ZShell is also available for the TI-85.
Probably in response to the widespread use of assembly programs, TI officially introduced assembly access in later models, such as the TI-83 and TI-86, along with expanded memory.  The TI-86 is very similar to the TI-85, sharing the same display resolution (128×64), processor, and processor speed (6 MHz).

Technical specifications
 CPU: Zilog Z80 CPU, 6 MHz
 RAM: 32 KB, (28 KB user-available)
 ROM: 128 KB non-upgradeable
 Display
 Text: 21×8 characters
 Graphics: 128×64 pixels, monochrome
 Link capability: 2.5 mm I/O port
 Power: 4×AAA, 1×CR1616 or CR1620 (for backup power)
 Programming language(s): TI-BASIC, Z80 Assembly (accessible with a hack)

See also
 Comparison of Texas Instruments graphing calculators

References

External links
 ticalc.org – The largest archive of TI programs available.
 CalcG.org - Very organized and large archive of games and programs.
 TI-85 Graphical Demo - An interesting graphical demo programmed for a TI-85.

Graphing calculators
Texas Instruments programmable calculators
Products introduced in 1992
Z80

TI-85


Anathallis radialis é uma espécie de  planta do gênero Anathallis e da família Orchidaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2001 por Mark W. Chase e Alec M. Pridgeon.

Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Pleurothallis radialis  Porto & Brade
 Specklinia radialis  (Porto & Brade) Luer

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Minas Gerais, Rio de Janeiro e São Paulo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de Floresta Estacional Perenifólia.

Ligações externas
 Anathallis radialis no projeto Flora e Funga do Brasil

Anathallis
Plantas descritas em 2001
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Anathallis radialis


Karlum Sogn (på tysk Kirchspiel Karlum) er et sogn i det nordvestlige Sydslesvig, tidligere i Kær Herred (Tønder Amt), nu Karlum og Læksgårde kommuner i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Karlum Sogn findes flg. stednavne:
 Karlum
 Læksgårde (også: Læksgaarde)
 Remp

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 165

Eksterne henvisninger
 Karlum Menighed / Kirchengemeinde Karlum

Sogne i Sydslesvig

Karlum Sogn


Cahit Sıtkı Tarancı (4 Ekim 1910, Diyarbakır - 12 Ekim 1956, Viyana) Türk şair, yazar ve çevirmendir. Cumhuriyet dönemi Türk şiirinin önde gelen şairlerinden biridir. "Otuz Beş Yaş" şiiriyle özdeşleşen Tarancı, "sanat için sanat" anlayışına bağlı kaldı.  Şiirlerinde en çok yaşama sevinci ve ölüm temalarına yer verdi; ayrıca yitik aşklar, mutlu sevdalar, yalnızlık, yaşadığı bohem hayatın buruklukları, çocukluk özlemi konulu şiirler yazdı. Birçok şiiri, farklı bestekârlar tarafından bestelenmiştir.

Ömrümde Sükût (1933), Otuz Beş Yaş (1946), Düşten Güzel (1952) ve ölümünden sonra yayımlanan Sonrası (1957) ile Bütün Şiirleri (1983) adlı şiir kitaplarının yanı sıra çeşitli hikâyeler yazmış ve bu hikâyeler Tarancı'nın ölümünün 50. yılında Gün Eksilmesin Penceremden (2006) adıyla yayımlanmıştır.  Fransız edebiyatından yaptığı şiir tercümeleriyle de yapan şairin aile fertlerine, arkadaşlarına ve yakın dostlarına yazmış olduğu mektupların çoğu Ziya'ya Mektuplar (1957) ve Evime ve Nihal'e Mektuplar (1989) adlarıyla yayımlanmıştır.

Diyarbakır'da dünyaya gelen Tarancı, şehrin soylu ailelerinden olan Pirinççizade ailesindendir. İlk tahsilini Diyarbakır'da tamamladıktan sonra İstanbul'a giderek Kadıköy'deki Fransız Saint-Joseph ile Galatasaray liselerinde orta öğrenim gördü. 1944 yılından başlayarak Ankara'da Anadolu Ajansı, Toprak Mahsulleri Ofisi ve Çalışma Bakanlığında çevirmen olarak çalıştı. 1954'te geçirdiği felç sonucu Viyana'ya götürüldü ve buradaki bir hastanede tedavi gördüğü sırada 12 Ekim 1956'da zatülcenpten öldü.

Tarancı'nın doğup büyüdüğü ev, 1973 yılında Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından satın alınarak restore edildikten sonra, cumhuriyetin 50. yılında 29 Ekim 1973 tarihinde Tarancı'nın anısını yaşatmak ve ismini ebedîleştirmek amacı ile müze olarak hizmete açıldı.

Hayatı

Ailesi ve çocukluğu

4 Ekim 1910 tarihinde Diyarbakır'ın Cami Kebir Mahallesi'nde günümüzde müze olarak kullanılan evde dünyaya gelmiştir. Doğduğunda kendisine büyükbabasının adı olan Hüseyin Cahit adı verilmiştir. Tarancı, pirinç ziraati ve ticaretle uğraştıkları için "Pirinççizadeler" diye bilinen Diyarbakır'ın köklü ve soylu ailelerinden birine mensuptur. Büyük dedesi Hacı Ali Efendi'nin iki oğlundan biri olan Arif Efendi, Diyarbakır'da belediye reisliği yapmış ve I. Meşrutiyet'in ilanından sonra Diyarbakır'dan vekil olarak seçilmiştir. Arif Efendi'nin oğlu Feyzi Bey de cumhuriyetin ilk yıllarında Diyarbakır mebusu olarak meclise girmiş ve Fethi Okyar kabinesinde görev almıştır. Fevzi Bey'in oğlu Vefik Pirinççioğlu da vekil seçildikten sonra 27 ve 28. Türkiye Hükûmeti'nde sırasıyla içişleri ve devlet bakanlığı görevlerinde bulunmuştur. Hacı Ali Efendi'nin diğer oğlu Hüseyin Efendi, tarım ve ticaretle uğraşmıştır. Hayriye Hanım ile olan evliliğinden Bekir Sıtkı (1888) dünyaya gelmiştir. Ziraat ve ticaretle uğraşan Bekir Sıtkı Bey, amcası Arif Efendi'nin kızı Arife Hanım ile evlenmiş ve bu evlilikten üç kız ve üç erkek çocuk dünyaya gelmiştir. Tarancı, ailenin en büyük çocuğudur. Mehmet Halit, Saliha Nihal (Erkmenoğlu), Yıldız (Köksal), Atiye Hilâl (Arda), Yılmaz Cihangir, Tarancı'nın kardeşleridir.

1934'te Soyadı Kanunu'nun çıkmasıyla Arif Efendi'nin soyundan gelenler "Pirinççioğlu" soyadını alırken "o sene pirinç ziraatinden zarar eden ve kızgınlıkla 'Pirinççioğlu' soyadını almayan" Bekir Sıtkı Bey, "çiftçi" anlamına gelen "Tarancı" soyadını almıştır.

Çocukluğunu Diyarbakır'da ailesinin yanında geçiren Tarancı, söylenenlere göre çocukluğunda "kısa boylu, nazik yapılı, göğsü oldukça dar yapılıydı. Keskin yüz çizgilere ve koyu kahve saçlara sahipti."

Eğitimi

Tarancı öğrenim hayatına 1917'de Diyarbakır Nümune-i Terakkî-i Hamidî Mekteb-i İptidâî'sinde başladı. Sonraki yıl Mekteb-i Sultani'nin iptidai kısmına gönderildi. Bu okuldan "üstün başarı" ile mezun oldu. Babası, vali olmasını ve ailesinin adını yüceltmesini arzu ediyordu. Onu, ilkokuldan sonra eğitimine devam etmesi için İstanbul'a yolladı. Tarancı, Kadıköy'deki Saint-Joseph Fransız Lisesinde başladığı ortaöğrenimine 1927-28 eğitim-öğretim döneminde ortaokul son sınıf öğrencisi olarak geçtiği Galatasaray Lisesinde devam etti. Bu okulda Ziya Osman Saba ile tanıştı. Lise öğrenimine aynı okulda devam etti. Şiir yazma girişimlerine lise öğrencisi iken başladı. Hafta sonu tatillerini dayısı Nafia Vekili Feyzi Bey'in evinde,  yaz tatillerini memleketi Diyarbakır'da geçirdi.

1931'de  Galatasaray Lisesi'nden mezun oldu ve Yıldız'daki Mülkiye Mektebi'ne yatılı olarak başladı. Bu dönemde yazdığı "Uzak Bir İklimde", "Gece Bir Neticedir" ve "Güneşe Âşık Çocuk" gibi şiirler Tarancı'nın ilk şöhretini sağladı. Peyami Safa da 1932'de Cumhuriyet gazetesindeki üç yazısıyla onu kamuoyuna tanıttı. Cahit Sıtkı, kimi kaynaklara göre derslere karşı ilgisizdi ve  kimi kaynaklara göre "derslere ilgisizliği, çirkinliği dolayısıyla kendini içkiye vermesi, birtakım gönül maceraları yaşaması yüzünden"   mülkiye tahsilini tamamlayamadı; dört yıl sonunda Mülkiye'deki eğitimini bırakıp İstanbul'daki Yüksek Ticaret Okulunda öğrenim görmeye başladı.

Hikâyelerini yayımladığı Cumhuriyet gazetesi sahipleri Nadir Nadi ile Doğan Nadi'nin desteği ile yükseköğrenimini tamamlamak üzere Paris'e gitti. 1938-1940 yıllarında Paris'te Sciences Politiques'te öğrenimine devam etti. Bu dönemde geçimini sağlamak için Paris Radyosu'nun Türkçe yayınlar servisinde spikerlik yaptı, bir yandan da gazeteye öyküler göndermeye devam etti. Paris'teki öğrenciliği sırasında Oktay Rifat ile tanıştı.  "Sıla", "Kuşlar", "Bir Hatıram Vardı Benim", "İmkânsız Dostluk", "Sulh Bir Hatıra Oldu", "Nü", "Bugün Hava Güzel", "Desem Ki" şiirlerini Paris yıllarında yazdı.

II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası uçakları 1940 yılında Paris'i bombalamaya başlayınca öğrenimini bırakmak zorunda kaldı; 13 Haziran 1940'ta bisiklet ile kaçarak önce Lyon'a sonra Cenevre'ye geçti. Burada kısa bir süre kaldıktan sonra Türkiye'ye geri dönmüştür. Cahit Sıtkı, hiçbir yüksekokul bitiremeden Diyarbakır'a döndü.

İş yaşamı
Tarancı, İstanbul'daki Yüksek Ticaret Okulu'nda öğrenim görmekte iken işleri ve maddi durumu bozulan babasının kendisine eskisi kadar para gönderilmemesi üzerine 1936 yılının sonlarına doğru Sümerbank'ın açtığı bir imtihanı kazanarak memuriyete başladı ve bu dönemde Cumhuriyet'e hikâyeler yazmaya devam etti. Görevinin Karabük'teki bir fabrikaya nakledilmesiyle istifa ederek bu memuriyeti yalnızca bir yıl devam ettirdi. Yükseköğrenimi için Paris'e gidip II. Dünya Savaşı'nın başlaması ile geri döndükten sonra Mart 1941'de askere gitti.

Ekim 1943'te terhis olduktan sonra Eminönü, Yemiş semtindeki bir yazıhanede ticaret işlerini sürdürmekte olan babasının yanında çalıştı. Burada babasının ticari defterlerini tuttu. 1944 yılı sonlarına doğru Ankara'ya giderek Anadolu Ajansı'nda çevirmenlik yaptı;  ardından önce Toprak Mahsulleri Ofisi'ne  daha sonra Çalışma Bakanlığı bünyesindeki bir çevirmenlik kadrosuna geçti.

Evliliği ve ilişkileri

Ziya Osman Saba'ya göre Cahit Sıtkı, "kendisinden yaş yaş küçük kızların peşinde" olmuştur. Saba, şairin kendini "hiçbir kızın beğenmeyeceği kadar çirkin" gördüğünü ve tecrübeli olduklarından dolayı yetişkin kızların kendisini beğenmeyeceklerini ve bundan ötürü "küçük yaştaki toy kızları elde edebileceğini" belirtmiştir. Mülkiye'de okuduğu sırada on dört yaşındaki "Beşiktaşlı" denen kişiyle ilişkisi olmuştur. 12 Mart 1941'de askerliğini yapmak için hazırlık kıtasına katılmış, nisan ayı sonlarına doğru Ankara Yedek Subay Okulu'nda altı aylık döneminin ardından 10 Kasım 1941'de piyade asteğmeni olarak Burhaniye II. Tabur 5. Kıta Bölük Komutanlığı emrinde kıta hizmetine başlamıştır. Burada askerliğini yaparken yine genç yaşta olan "komşusu Boşnak kızı" ile on yedi yaşlarında olan "esmer güzeli yar" ile ilişkisi olmuştur. Ziya Osman Saba, Cahit Sıtkı'nın sevgilileri hakkında şunları söylemiştir:

"Cahit'i âşık eden kızların hiçbirini görmem kısmet olmadı. Onları ya kendi ağzından dinledim ya mektuplarıyla, şiirlerinden öğrendim. Onlar hep küçük kızlar oldular. Hatta bazıları kara, okul göğüslüklerini olsun çıkarmamışlardı... Cahit, kendisinin çirkin, hiçbir kızın beğenmeyeceği kadar çirkin olduğuna inanmıştı. Bence erkekte güzelliğin veya çirkinliğin hiçbir önemi olmadığı halde o, bu konuda aşırı bir duyarlılık gösteriyor, bunu kara bir talih sayıyordu."

Tarancı, bir mektubunda askerliğinin son dönemlerini geçirdiği Ilıca'dayken babasının kendisini Diyarbakırlı bir kızla evlendirmek istediğini belirtmiştir. Daha önceden tanıdığı memleketlisi Melek Tiğrel ile de mektuplaşması, onunla evliliği gündeme getirmiştir. Cahit'in yakın çevresi bu evliliğe sıcak bakmasına rağmen zamanla bundan da vazgeçmişlerdir. Tarancı, Çalışma Bakanlığı'nda çalışırken görüp âşık olduğu Cavidan Tınaz'a bir mektup yazarak evlilik teklifinde bulunmuştur. Cavidan Hanım, Cahit Sıtkı'nın kendisine mektup verişini şöyle anlatmıştır:

"Bir gün telaşlı, mahcup bir tarzda ve acele ile elime bir mektup sıkıştırdı. Doğrusu böyle bir şeyi tahmin edebiliyordum. Mektubu heyecanla alıp eve götürdüm, kendini tanıtıyor ve benimle evlenmek istediğini belirtiyordu... Çok iyi bir insandı."

Cavidan Hanım, bu mektuba şairin içkiye olan bağımlılığından ötürü olumsuz yanıt vermiştir. Bunun farkında varan Cahit Sıtkı, "Affet beni Cavidan'ım, gözümde dünyanın en paha biçilmez mücevheri olan o güzel başın için yemin ediyorum, mezara gireceğim güne kadar ağzıma alkol namına tek damla bir mayi koymayacağım." diyerek Cavidan Hanım'ı evliliğe razı etmiştir. Çift, 4 Temmuz 1951 Çarşamba günü Ankara Halkevi'nde nikâhlanmıştır.

Ölümü

Tarancı, 1954 yılının ocak ayının ikinci yarısında sağ tarafına gelen felçle Ankara Numune Hastanesine kaldırıldı. Sağ tarafından felç olan Cahit Sıtkı, konuşma yetisini kaybetti. Üç ay hastanede kaldıktan sonra taburcu edildi ve  tıbbî imkânların daha iyi olacağı düşüncesiyle İstanbul'a götürüldü. Doktorların, şairin iyileşme ümidi olmadığı ve baba evine gitmesinin uygun olacağını belirtmesiyle Diyarbakır'a, bir yıl Diyarbakır'da kaldıktan sonra tedavi amacıyla  7 Ekim 1955'te yeniden Ankara'ya götürüldü. Ankara'daki tıp fakültesinde on bir ay boyunca tedavi gördü. Bu sırada kendisine şiirleri okunmuş, hafızasına tekrar işlerlik kazandırılmaya çalışılmıştır. Söylenenleri anlamaya başlayan şair 15-20 kadar kelimeyi de söyleyebilir hâle geldi. Felçli olan sağ ayağını oynatmaya ve bükülü kalan kolunu kıpırdatmaya hatta yavaş yavaş yürümeye bile başladı. Dönemin bakanı Samet Ağaoğlu'nun yardımıyla 6 Eylül 1956'da kardeşi Halit Tarancı refakatinde Viyana'ya gönderildi. Viyana'daki bir hastanede tedavi gördüğü sırada 12 Ekim 1956'da zatülcenpten ötürü öldü. 26 Ekim Cuma günü Ankara'ya getirilen naaşı, Ankara'da Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedildi.

Sanat hayatı

Cahit Sıtkı, aile çevresinin edebi faaliyetlere ilgi duyması yönü ile küçük yaşlarda edebiyat dünyasına ilgi duymaya başladı. Saint-Joseph Lisesi'ne giderken Namık Kemal, Tevfik Fikret, Mehmet Emin Yurdakul ile Pierre Corneille, Jean Racine, Molière, Alphonse de Lamartine gibi sanatçıları da okuma fırsatı buldu. Galatasaray Lisesi'ndeyken şiire olan eğilimi giderek artmış ve 2. sınıftayken Ziya Osman'ın yönlendirmesiyle Fransız şair Charles Baudelaire'i okumaya başladı. Şair bu konuda şunları dile getirmiştir:
"Bendeki Lamartine muhabbeti Galatasaray onuncu sınıfa kadar devam etti. Orada Baudelaire'i okuduktan sonra düşünüşüm, duyuşum, görüşüm değişti. Daha doğrusu Baudelaire elinde tuttuğu canlı meşale ile bana tutacağım, tutmam gereken yolu gösterdi. Baudelaire bana suyun dibine inmeyi öğretti, içimle dışım arasındaki farkı Les Fleurs du Mali (Kötülük Çiçekleri) okuduktan sonra idrak ettim."

Hafta sonu tatillerini bürokrat dayısı Fevzi Bey'in evinde geçiren Cahit Sıtkı'yı aile çevresinden sadece o, şiire teşvik etmiş, onu yüreklendirmiştir. Cahit Sıtkı şiire ağırlık verdikçe derslerindeki başarısının düşmesi ailesi tarafından şiddetle eleştirilmekteydi. Lise son sınıftayken ilk şiirlerini Servet-i Fünûn ve Muhit dergilerinde yayımladı. Aynı dönemde Servet-i Fünûn ile Galatasaray Lisesi'nin Akademi ve Galatasaray adlı dergisinde de şiirleri yayımlanmaya başlamıştır. Dayısı, şiirlerini Abdullah Cevdet'e göstermesi konusunda Cahit Sıtkı'yı yüreklendirdi. Abdullah Cevdet, Cahit Sıtkı'nın bütün şiirlerini dikkatle okumuş, kusurlarını ona nezaketle göstermiş, beğendiği mısraların altını çizmiş ve ona yetenekli olduğunu söyledikten sonra; bu şiirleri yayımlamaktan vazgeçmesini ve daha çok kitap okuyarak yazmasını tavsiye etmiştir.

Cahit Sıtkı, şair olmak istemesine rağmen babası tarafından Mülkiye Mektebi'ne gönderilmişti. Okula bazı günler uğramış ama zamanının çoğunu da okula yakın bir kahvede geçirmiştir. Bu yüzden babasıyla çok tartışmış, babası ona diploması olmayan şairleri örnek göstererek kendisinin haklı olduğunu dile getirmeye çalışmıştır. Cahit Sıtkı da "Bu yaldızlı kâğıt üzerinde ne diye bu kadar duruyorsun, bak Hüseyin Cahit'in de diploması yok?" cevabını vermiştir. Sigara içmeye lisedeyken başlayan şair, bu dönemde içkiye başlamış ve kendi sözüyle "hayatı daha kesif yapmak için" hep şiir adına ve uğruna içtiğine işaret etmiştir. Edebiyat dünyasında tanınmasında Peyami Safa'nın 1932 yılında Cumhuriyet gazetesinde şiiri üzerine yazdığı üç yazının büyük etkisi olmuştur.

Sanat anlayışı
"Sanat için sanat" anlayışına bağlı kalan Tarancı'ya göre şiir, kelimelerle güzel şekiller kurma sanatıdır. Vezin ve kafiyeden kopmamış ama ölçülü veya serbest, her türlü şiirin güzel olabileceği inancını taşımıştır. Şiirlerinde en çok yaşama sevinci ve ölüm temalarına yer vermiştir. Ayrıca yitik aşklar, mutlu sevdalar, yalnızlık, yaşadığı bohem hayatın buruklukları, çocukluk özlemi de şiirlerine konu olmuştur.  Cahit Sıtkı'ya göre sanat eseri/şiir, her şeyden önce bir "anlatım"dır. O, bu "anlatım"ı bir estetikçi veya felsefeci gibi ontolojik olarak değil, ilgilendiği ve üzerinde çalışmaktan zevk duyduğu bir nesne olarak ele almış ve kendisine göre başarılı bulduğu güzel şiirlerin özelliklerini anlatmıştır. Bu özellikler, aynı zamanda şairin şiir anlayışını ortaya koymaktadır. Ayrıca Cahit Sıtkı'ya göre samimiyet, estetik bir değerdir, şiirde anlatılan duygu, düşünce, inanç ve daha başka duyguların samimi olması bir şiire, sanat eseri olma kıymeti kazandıran unsurlardan biridir.

Şiir kitapları
Yirmi bir şiirden oluşan Ömrümde Sükût, Cahit Sıtkı'nın 1933'te yayımlanan ilk şiir kitabıdır. Necip Fazıl Kısakürek tesiri altındaki bu şiirlerde, Fransız şiirinin tür ve biçim etkisi görülmekte ve Tarancı'nın çocukluk anıları, özlemleri, içinde yaşadığı zamanın kişisel bunalımları ele alınmıştır. Şairin lise yıllarında yazdığı ve Akademi, Muhit ve Galatasaray dergilerinde neşrettiği bazı şiirleri de içinde barındıran kitap, yedi bölüm halinde 21 şiiri ihtiva etmektedir. 1946'da Otuz Beş Yaş adlı şiir kitabı, Ülkü Basımevi tarafından basılmıştır. 1933-1946 döneminde yazılan şiirleri kapsayan bu eser, sonraki yıllarda en çok basılan şiir kitapları arasında yer almıştır. Kitaptaki şiirlerin büyük bir kısmı Varlık başta olmak üzere Kültür Haftası, Ağaç, Yücel, Gündüz, İnkılapçı Gençlik, Ülkü gibi dergilerde yayımlanmıştır. Eser, Ağustos 1946'da Varlık Yayınları'nın ilk kitabı olarak basılmış ve yüz sekiz şiir içermektedir. Çalışma Bakanlığı'nda çevirmenlik yapmaya başladığı dönemde yazmaya başladığı ve kitaba adını veren "Otuz Beş Yaş" şiiriyle Cumhuriyet Halk Partisi'nin kuruluş yıldönümü ile ilgili açtığı yarışmada birinciliği elde etmiştir. İlk baskısı 1952'de Varlık Yayınları tarafından yapılan Düşten Güzel, 1946-1952 arasında yazılan 35 şiiri içermektedir. Önceki kitapta yer alan ölüm, ölüm korkusu, yaşama sevinci; artık bu kitapta yerini sevgi ve evlilikten kaynaklanan mutluluk duygusuna bırakmıştır. Tarancı bu kitabında ayrıca Atatürk ve Kurtuluş Savaşı ile ilgili bazı konulara, ülke ve ülke insanlarına değinen bazı deyişlere yer vermiştir. Varlık Yayınları tarafından 1957'de çıkan Sonrası, şairin ölümünden sonra yayımlanmıştır. Bu kitabın ilk 28 sayfasında 1933-1954 yazıp sağlığında yayımladığı, 1952'den sonra yazıldığı halde çeşitli dergilerde yayımlandığı halde kitaplarında yer almayan 73 şiiri ile birlikte bazı çeviri şiirleri yer almaktadır. Asım Bezirci tarafından derlenen Tarancı'nın bütün şiirleri 1983'te Bütün Şiirleri adıyla Can Yayınları'ndan çıkmıştır. Kitap altı bölümden oluşmaktadır.

Hikâyeleri

Cahit Sıtkı, şairliğiyle tanınmak istemiş ve ömrünün büyük bölümünü şiirle iştigal ederek geçirmiş bir sanatçı olmasının yanında hikâyeler de kaleme almıştır. Hikâyelerini gerek Fransa'ya gitmeden önceki yıllarda gerekse Cumhuriyet gazetesinde çalışıp yükseköğrenimini tamamlamaya çalıştığı yıllarda yazmış ve aynı gazetede yayımlatmıştır. Daha çok maddî sıkıntılardan dolayı (dostu Baki Süha Edipoğlu'nun aktardığına göre sigara ve içki parasını çıkarmak için) 1935-1947 yılları arasında yazmıştır. Bunlar kısa hacimli, günlük yaşamın içinden bazı gözlemlere dayalı hikâyelerdir. Toplam seksen hikâye yazan Tarancı, hikâyelerinde aile özlemi, güzellik-çirkinlik karşıtlığı, aşk, karşılıksız aşk, kadınlar tarafında sevilme arzusu, yaşama sevinci-ölüm korkusu karşıtlığı, içkiye sığınış, memuriyeti ve işi sevmeme ve baba korkusu gibi konuları ele almıştır. Cahit Sıtkı'nın hikâyeleri konusundaki ilk çalışma, Selahattin Önerli tarafından 1976 yılında Ankara-Akran matbaasında basılan bir kitapta yayımlanmıştır. 2006'da ise Can Yayınları, Gün Eksilmesin Penceremden adıyla Tarancı'nın 43 hikâyesini içeren bir kitabı Tarancı'nın ölümünün 50. yılında yayımlamıştır.

Mektupları
Tarancı'nın aile fertlerine, arkadaşlarına ve yakın dostlarına yazmış olduğu mektupların çoğu yayımlanmıştır. Ziya'ya Mektuplar, Tarancı'nın 1930-46 yılları arasında yakın dostu Ziya Osman Saba'ya yolladığı mektuplardan elli yedisini içermektedir. Nisan 1957'de Varlık Yayınları tarafından basılmıştır. İnci Enginün tarafından hazırlanan ve Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu tarafından basılan Evime ve Nihal'e Mektuplar, Cahit Sıtkı Tarancı Müzesi'ndeki mektupların bir araya getirilmiş hâlidir. Kitaptaki mektuplardan on biri şairin annesine, beşi babasına, ikisi anne ve babasına, kırkı Nihal'e, ikisi Yıldız'a, biri Yıldız, Nihal ve Yılmaz'a hitaben yazılmıştır. Yaşar Nabi Nayır da Dost Mektuplar adlı eserinde Tarancı'nın on iki mektubuna yer vermiştir.

Mirası

Müzesi

Cahit Sıtkı'nın Diyarbakır'da doğduğu ev günümüzde müze olarak kullanılmaktadır. Şehir merkezinde, Camii Kebir Mahallesi, Cahit Sıtkı Tarancı Sokak No:3'te bulunan ev, 1733 tarihinde inşa edilmiştir. Diyarbakır'ın geleneksel konut mimarisinin tüm özelliklerini taşıyan ev, merkezi bir avlu etrafında sıralanmış dört kanattan oluşmuş ve zemin artı bir katlı olarak tamamen bazalt taş kullanılarak inşa edilmiştir. Binada büyüklü küçüklü toplam on dört oda, mutfak, kiler ve tuvalet bulunmaktadır. 1973 tarihinde Kültür Bakanlığı tarafından satın alınıp restore edildikten sonra, cumhuriyetin 50. yılında 29 Ekim 1973 tarihinde Tarancı'nın anısını yaşatmak ve ismini ebedileştirmek amacı ile müze olarak hizmete açılmıştır. Müzede Tarancı'nın şahsî eşyaları, el yazısı ile yazılmış mektupları, aile fotoğrafları ve kitaplarından oluşan bir koleksiyon sergilenmektedir. Müze, 1 Mayıs 2011 tarihinde başlanan onarım ve teşhir tanzim çalışmaları 1 Ağustos 2012 tarihinde tamamlanmış ve 18 Mayıs Müzeler Günü'nde tekrar açılmıştır.

Bestelenmiş şiirleri
Cahit Sıtkı'nın birçok şiiri, farklı bestekârlar tarafından çeşitli makam ve farklı usullerde bestelenmiştir. Bunların dışında "Memleket İsterim" şiiri, Onur Akın tarafından söylenmiştir.

Eserleri

Şiir

 Ömrümde Sükût (1933)
 Otuz Beş Yaş (1946)
 Düşten Güzel (1952)
 Sonrası (1957)
 Bütün Şiirleri (1983)

Mektup

 Ziya'ya Mektuplar (1957)
 Evime ve Nihal'e Mektuplar (1989)

Hikâye

 Gün Eksilmesin Penceremden (2006)

 Biyografi
 Peyami Safa: Hayatı ve Eserleri (1940)

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar

 TRT Arşiv'de Cahit Sıtkı Tarancı Müzesi
 TDV İslâm Ansiklopedisi'nde Cahit Sıtkı Tarancı

1910 doğumlular
Diyarbakır doğumlu yazarlar
Diyarbakır doğumlu şairler
1956 yılında ölenler
Viyana'da ölenler
Viyana'da hastalıktan ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Kültür Haftası kişileri
Türk şairler
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
Türk çevirmenler
Mektup yazarları
20. yüzyıl Türk şairleri
20. yüzyıl Türk yazarları
Türkçe eser veren şairler
Türkçe eser veren yazarlar

Pirinççioğlu ailesi
Diyarbakır doğumlu çevirmenler

Cahit Sıtkı Tarancı


Localizado em Cariacica-ES, o Museu da Polícia Militar do Estado do Espírito, ou simplesmente Museu Militar ou, ainda, Museu do Quartel do Moscoso, possui em seu acervo mais de 600 objetos, além de mais de 900 fotografias que retratam a evolução da Polícia Militar naquela Unidade Federativa.

A estrutura física muito se assemelha ao primeiro quartel do estado, conhecido como Quartel de Moscoso, tendo inclusive, após sua demolição, sido reservado ao Museu inúmeras peças suas para o acervo.

Apesar de receber carinhosamente o mesmo nome do quartel original, este localizava-se na Capital, Vitória-ES.

Museus do Espírito Santo
Cariacica
Museus militares do Brasil

Museu da Polícia Militar do Espírito Santo (Cariacica)


Die Casa de las Conchas (deutsch Haus der Muscheln) in Salamanca, der Hauptstadt der gleichnamigen spanischen Provinz Salamanca in Kastilien-León, ist ein Palast aus dem Ende des 15. Jahrhunderts. Das Gebäude ist ein geschütztes Baudenkmal (Bien de Interés Cultural).

Beschreibung
Die Casa de las Conchas, erbaut von 1493 bis 1517 für Rodrigo Arias de Maldonado, liegt direkt bei der Päpstlichen Universität. Die Fassade zur Straße ist sehr auffällig, denn sie besteht aus graniten Bossensteinen, die von mehr als 300 Jakobsmuscheln geschmückt werden, dem Symbol der Pilgerschaft nach Santiago de Compostela. Vergleichbare Bauwerke sind die Casa de los Picos in Segovia und der Palazzo dei Diamanti in Ferrara.

Das Portal ist von einem Wappen im plateresken Stil verziert. Im Innern besitzt der Patio eine Galerie im ersten Geschoss, die von mehreckigen Säulen getragen wird.

Heutige Nutzung
In dem Gebäude befindet sich heute eine öffentliche Bibliothek der Provinzregierung.

Literatur
 Salamanca. Hrsg. von Turespaña (Instituto de Turismo de España), 1998

Weblinks

 Casa de las Conchas bei rutasporsalamanca (spanischer Text)
 Casa de las Conchas bei thecheaproute (englischer Text)

Kulturdenkmal in Salamanca
Salamanca
Salamanca
Bauwerk in Salamanca
Erbaut im 15. Jahrhundert
Weltkulturerbe Altstadt von Salamanca
Umgenutztes Bauwerk in Spanien

Casa de las Conchas


William Fagerbakke (Fontana, California; 4 de octubre de 1957) es un actor estadounidense de cine, televisión y de voz. Sus papeles principales incluyen la voz de Patricio Estrella en la serie animada Bob Esponja, el papel de Michael "Dauber" Dybinski en la comedia Entrenador y su personificación de Marvin Eriksen, el padre de Marshall Eriksen en How I Met Your Mother.

Biografía
Fagerbakke nació en Fontana, California. Cursó sus estudios secundarios en la Minico High School, en Rupert, Idaho, y más tarde asistió a la Universidad de Idaho. Jugó al fútbol americano para los Vandals hasta que una lesión terminó con su carrera deportiva, por lo que decidió dedicarse al teatro. Más tarde, asistió a la Southern Methodist University, en Dallas.

Ha participado en varias series de televisión, como el entrenador asistente "Dauber" Dybinski en Entrenador; en películas, como Funny Farm; y en varias obras de Broadway. Personificó a Tom Cullen, un hombre con problemas mentales, en la miniserie de 1994 Apocalipsis. En 1999, interpretó al oficial Karl Metzger en la serie original de HBO Oz. Es la voz de Patricio Estrella en la serie Bob Esponja, de Nickelodeon.

En 2007, hizo un cameo en la serie Héroes, como Steve Gustavson, en los episodios "Run" y "Unexpected". Fagerbakke ha sido aclamado por la crítica como tespiano por el Screen Actors Guild y la Escuela de Actuación Juilliard por sus papeles como Shylock en The Merchant of Venice, de William Shakespeare, y como Torvald en A Doll's House, de Ibsen. En 2009, volvió a participar en una película, titulada Jennifer's Body. Desde 2005, personifica a Marvin Eriksen, Sr., el padre de Marshall Eriksen, en la comedia de CBS How I Met Your Mother.

Filmografía
 The Patrick Star Show (2021-presente)
 Kamp Koral (2021-presente)
 Young Justice (2011) Big Bear
 Sym-Bionic Titan (2010) Meat
 Batman: The Brave and the Bold (2010) Ronnie Raymond, Lead
 Jennifer's Body (2009)
 The Spectacular Spider-Man (2009) Morris Bench
 Halloween II (2009) Deputy Webb
 Space Buddies (2009) Pi
 Transformers Animated (2008) Bulkhead, Master Disaster y Hot Shot
 Finding Amanda (2008) Larry
 Shrieking Violet (2007) Larchmont
 According to Jim (2007) (serie de televisión) Howard
 El Chavo (2007–presente) Ñoño
 Kim Possible (2007) (voz) Myron
 W.I.T.C.H. (2006) Gulch & Karl Deplerson ("V is for Victory")
 How I Met Your Mother (2005–2011) Marvin Eriksen Sr.
 The Legend of Frosty the Snowman (2005) (voz) Frosty the Snowman
 The Endless Summer (SpongeBob SquarePants short) (2005) (voz)
 The Madagascar Penguins a Christmas Caper (2005) (voz) Ted
 Callback (2005)
 Balto III: Wings of Change (2004) (voz) Ralph
 SpongeBob SquarePants B.C. (Before Comedy) (2004) Patar
 The SpongeBob SquarePants Movie (2004) (voz)
 Atlantis: El regreso de Milo (2003) (voz)
 Jimmy Neutron's Nicktoon Blast (2003) (voz)
 Quigley (2003)
 Patrick the Snowman (2002) (voz, Patricio Estrella)
 Final Fantasy Unlimited (2002) (voz)
 Ken Park (2002)
  Jackie Chan Adventures (2001) (voz)
 La dama y el vagabundo II (2001) (voz de Mooch)
 Lloyd in Space (2001) (serie de televisión, Larry, Kurt)
 Batman Beyond (2000) Payback
 The Ultimate Christmas Present (2000) Sparky
 Bob Esponja (1999–presente) (serie de televisión, voz) Patricio Estrella
 The Grim Adventures of Billy and Mandy (serie de televisión) Thud
 Roughnecks: The Starship Troopers Chronicles (serie animada) – Sgt. Gossard (1999)
 Oz (serie de televisión) (1998–1999) Karl Metzger
 Under Wraps (1997) Harold/Ted
 El jorobado de Notre Dame (1996) (voz)
 Jumanji (1996–1999) (serie de televisión) Alan Parrish
 Sabrina the Teenage Witch (1996) (serie de televisión) Dirk
 Dumb and Dumber (1995) (serie de televisión)
 Gargoyles (serie animada, voz) (1994)
 Apocalipsis (1994) (serie de televisión)
 Beethoven (1994) (serie de televisión)
 Aaahh!!! Real Monsters (1994–1996) (voces adicionales)
 Porco Rosso (1992)
 Un tiro por la culata (1990)
 Entrenador (1989–1997) (serie de televisión)
 Funny Farm (1988)
 The Secret of My Succe$s (1987)
 Almost Partners (1987)
 Perfect Strangers (1984)

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de teatro de Estados Unidos
Actores masculinos de Estados Unidos del siglo XXI

Bill Fagerbakke


Gone,  Finlandiyalı gothic metal grubu Entwine'ın ikinci albümüdür.

Şarkı Listesi

 "Losing the Ground" – 04:45
 "Snow White Suicide" – 03:50
 "Closer (My Love)" – 06:14
 "New Dawn" – 03:58
 "Grace" – 04:53
 "Silence is Killing Me" – 03:58
 "Thru the Darkness" – 06:10
 "Blood of Your Soul" – 07:21

Klipler
 New Dawn

Bağlantılar
 Entwine'ın resmi internet sitesi

2001 albümleri
Metal albümleri

Gone (Entwine albümü)


طيران كندا أو إير كندا  هي شركة الطيران الوطنية في كندا، يقع المقر الرئيسي للشركة في مونتريال بمقاطعة كيبك، تتخذ من مطار تورنتو بيرسون الدولي مركزاً لعملياتها، يرجع تاريخ تأسيس الشركة إلى عام 1936، تقدم الشركة خدماتها لأكثر من 150 وجهة في أمريكا الشمالية، أمريكا الجنوبية، أوروبا، آسيا وأستراليا، تعد شركة طيران كندا ثامن أكبر شركة طيران في العالم من حيث حجم الأسطول، وتعد الشركة عضواً مؤسساً في تحالف ستار، وتعتبر طيران كندا شركة تابعة للشركة الأم إيه سي إي القابضة للطيران.

الوجهات

تطير شركة طيران كندا إلى 64 وجهة محلية 158 وجهة دولية عبر آسيا وأفريقيا والأمريكتين وأوروبا وأوقيانوسيا. إلى جانب شركائها الإقليميين، تخدم الشركة أكثر من 222 وجهة في 47 دولة في ست قارات حول العالم.

اتفاقية الرمز المشترك
لدى طيران كندا اتفاقية الرمز المشترك مع الشركات التالية:

 خطوط إيجة الجوية
 أير لينغس
 طيران الصين
 Air Dolomiti
 طيران الهند
 طيران نيوزيلندا
 خطوط كل اليابان الجوية
 خطوط آسيانا الجوية
 الخطوط الجوية النمساوية
 أفيانكا
 الخطوط الجوية البلجيكية
 كاثي باسيفيك
 Central Mountain Air
 الخطوط الجوية الكرواتية
 مصر للطيران
 طيران الإمارات
 الخطوط الجوية الإثيوبية
 الاتحاد للطيران
 يورو وينجز
 إيفا للطيران
 Gol Linhas Aéreas Inteligentes
 خطوط لوت الجوية البولندية
 لوفتهانزا
 طيران الشرق الأوسط
 الخطوط الجوية القطرية
 الخطوط الجوية الإسكندنافية
 الخطوط الجوية السنغافورية
 الخطوط الجوية السريلانكية
 الخطوط الجوية الدولية السويسرية
 تاب برتغال
 الخطوط الجوية الدولية التايلاندية
 الخطوط الجوية التركية
 الخطوط الجوية المتحدة
 خطوط فيرجن أستراليا الجوية
 فيستارا

الاتفاقيات المشتركة
أبرمت شركة طيران كندا اتفاقيات مشتركة مع شركات الطيران التالية:

 أير لينغس
 خطوط إيجة الجوية
 الخطوط الجوية الأرجنتينية
 طيران المكسيك
 الخطوط الجوية الجزائرية
 طيران البلطيق
 Air Calédonie
 طيران الصين
 Air Creebec
 Air Dolomiti
 الخطوط الجوية الفرنسية
 طيران الهند
 طيران مالطا
 طيران موريشيوس
 طيران نيوزيلندا
 طيران صربيا
 Air Tahiti Nui
 خطوط آلاسكا الجوية
 خطوط كل اليابان الجوية
 الخطوط الجوية الأمريكية
 خطوط آسيانا الجوية
 الخطوط الجوية النمساوية
 أفيانكا
 أفيانكا كوستاريكا
 أفيانكا الإكوادور
 أفيانكا السلفادور
 أزول البرازيل
 Bearskin Airlines
 خطوط بيمان بنغلاديش الجوية
 الخطوط الجوية البريطانية
 الخطوط الجوية البلجيكية
 Canadian North
 Caribbean Airlines
 كاثي باسيفيك
 Cayman Airways
 Central Mountain Air
 الخطوط الجوية الصينية
 خطوط شرق الصين الجوية
 خطوط جنوب الصين الجوية
 خطوط كوبا الجوية
 الخطوط الجوية الكرواتية
 الخطوط الجوية التشيكية
 خطوط دلتا الجوية
 إديلويس إير
 مصر للطيران
 طيران الإمارات
 الخطوط الجوية الإثيوبية
 الاتحاد للطيران
 يورو وينجز
 إيفا للطيران
 خطوط فيجي الجوية
 طيران فرست
 غارودا إندونيسيا
 Gol Linhas Aéreas Inteligentes
 طيران الخليج
 خطوط هاواي الجوية
 خطوط هونغ كونغ الجوية
 أيبيريا (شركة طيران)
 طيران آيسلندا
 الخطوط الجوية اليابانية
 Jeju Air
 خطوط جيت ستار الجوية
 خطوط جيتستار آسيا الجوية
 Jetstar Japan
 خطوط جونياو الجوية
 الخطوط الجوية الكينية
 الخطوط الجوية الملكية الهولندية
 كوريا للطيران
 الخطوط الجوية الكويتية
 مجموعة خطوط لاتام الجوية
 LIAT
 خطوط لوت الجوية البولندية
 لوفتهانزا
 لوكس إير
 الخطوط الجوية الماليزية
 Olympic Air
 الطيران العماني
 الخطوط الجوية الدولية الباكستانية
 Pascan Aviation
 الخطوط الجوية الفلبينية
 PAL Airlines
 الخطوط الجوية القطرية
 كانتاس
 الخطوط الملكية المغربية
 الملكية الأردنية
 الخطوط السعودية
 الخطوط الجوية الإسكندنافية
 خطوط شينزين الجوية
 Silver Airways
 الخطوط الجوية السنغافورية
 خطوط جنوب إفريقيا الجوية
 الخطوط الجوية السريلانكية
 الخطوط الجوية الدولية السويسرية
 تاب برتغال
 الخطوط الجوية الدولية التايلاندية
 الخطوط التونسية
 الخطوط الجوية التركية
 الخطوط الجوية الدولية الأوكرانية
 الخطوط الجوية المتحدة
 الخطوط الجوية الفيتنامية
 خطوط فيرجن أتلانتيك الجوية
 خطوط فيرجن أستراليا الجوية
 Widerøe

أسطول

اعتبارًا من يناير 2022، تشغل طيران كندا أسطولًا من 168 طائرة من شركتي إيرباص وبوينغ، مع 114 طائرة مروحية توربينية وطائرة إقليمية أخرى لشركة طيران كندا اكسبريس التابعة.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للشركة
 تفاصيل أسطول طيران كندا

المراجع

أعضاء إياتا
تأسيسات سنة 1965 في كيبك
تحالف ستار
سانت-لوران
شركات أسست في 1937
شركات طيران أسست سنة 1965
شركات كندية أسست في 1965
شركات مدرجة في بورصة تورونتو
شركات مقرها في مونتريال
علامات تجارية كندية

طيران كندا