"Blood Oath" is the 19th episode of the second season of the American science fiction television series Star Trek: Deep Space Nine, and originally aired on March 27, 1994 in broadcast syndication. The story was created by Peter Allan Fields and the episode was directed by Winrich Kolbe. The choreography of the ending fight scene was created by Dan Curry and Dennis Madalone, while the score was created by Dennis McCarthy.

Set in the 24th century, the series follows the adventures on Deep Space Nine, a space station located near a stable wormhole between the Alpha and Gamma quadrants of the Milky Way Galaxy,  in orbit of the planet Bajor.  In this episode, three legendary Klingon warriors come to the station to meet with Jadzia Dax (Terry Farrell) before embarking on a crusade of vengeance.

The episode featured the return of John Colicos, William Campbell and Michael Ansara to the Klingon roles of Kor, Koloth and Kang, respectively. Each of those actors had previously portrayed the roles in episodes of the original Star Trek series. The story was based on the films Seven Samurai and The Magnificent Seven, and scenes were filmed on location in Pasadena, California as well as on sound stages at Paramount Studios. The episode was watched by 8.4 million viewers, and the opinions of critics were mixed.

Plot
Security Chief Odo (René Auberjonois) is having a succession of problems with Klingons. First, Quark (Armin Shimerman) complains about an elderly drunken Klingon monopolizing a holosuite. Odo removes the man, Kor (John Colicos), and takes him to a holding cell. A short time later, another Klingon, Koloth (William Campbell), comes to release Kor, but storms out when he sees how drunk Kor is. Jadzia Dax (Terry Farrell) overhears their names and realizes why they have come, which is confirmed when they are joined by a third Klingon, Kang (Michael Ansara). Eighty-one years ago, the three Klingons destroyed the power base of a pirate leader known as "The Albino" (Bill Bolender). The pirate retaliated by infecting each of their firstborn sons with a deadly virus. Curzon Dax, a close friend of the three Klingons, was godfather to Kang's murdered son, and the four of them swore a Klingon "blood oath" to find and kill the Albino. Now, Kang says he has finally found him.

Jadzia confides in Major Kira Nerys (Nana Visitor) that she feels obligated to pursue Curzon's oath, but Kira warns her about what killing someone will do to her. Kang, likewise, tells Jadzia that she is not bound by Curzon's oath, but she insists on joining their quest so she can avenge her godson. Kor, as buoyant as ever, is delighted to have her along. Koloth is dismissive, until she shows him her skills with a Klingon bat'leth. Kang refuses to accept her, until she angers him by questioning his honor. Before Jadzia can request a leave of absence, Commander Benjamin Sisko (Avery Brooks) confronts her in her quarters, refusing her request before she can make it. Jadzia tells him that she is going and begs him not to make her disobey a direct order. He does not give her permission to go but does not stop her either.

En route to the Albino's hideout, the four plan their attack. Kang suggests an aggressive frontal assault, which the Klingons agree to. Jadzia confronts him afterwards and finds out that the Albino had offered Kang a glorious death at the hands of forty of his best men. Kang, believing the Albino's defences are impenetrable, had accepted. Dax creates an alternative plan to disable all energy weapons in the Albino's base, restricting them to hand-to-hand combat. Kang agrees to the new plan. They transport to the surface and find that the Albino has booby trapped the main gate to kill Kang and the others before the fight started. The four move through the compound and confront the Albino in his chambers. During the fight, Koloth is killed and Kang is mortally wounded. Jadzia disarms the Albino, who taunts her, claiming she can't follow through. Kang kills the distracted Albino, before dying himself. Kor and Jadzia leave the compound as Kor sings a song to his fallen comrades.

Production

"Blood Oath" featured the return of Colicos, Campbell and Ansara in the Klingon roles that they had previously portrayed in Star Trek: The Original Series. The story by Peter Allan Fields originally featured new Klingon characters, but Robert Hewitt Wolfe suggested the use of the characters from The Original Series. There were concerns that the three actors were no longer working, but the casting team on Deep Space Nine at first located John Colicos and Michael Ansara but not William Campbell. They subsequently discovered he was doing Star Trek conventions on cruise ships and signed up to appear once he was approached. Each of the previous appearances of those Klingon characters had been before the Klingon forehead ridge make-up was in use, and so "Blood Oath" was the first time that each of these characters had been seen with the ridges applied. There was a consideration by the producers about whether or not to use the make-up style as seen in The Original Series, but ultimately decided not to mention the change on screen.

The story was originally entitled "The Beast" and was intended to be a play on both the 1954 Akira Kurosawa film Seven Samurai and the 1960 remake, The Magnificent Seven. Fields had concerns that this didn't come across in the final script, but intended for Koloth to represent Britt from The Magnificent Seven, whilst Kang was intended to be Yul Brynner's character, Chris. Kor instead was based on John Falstaff, who appeared in three plays by William Shakespeare. Colicos appeared as Kor, who had previously appeared as the first Klingon in the Star Trek franchise in The Original Series first-season episode "Errand of Mercy". Jordan Hoffman at the official Star Trek website described Kor as a "bumbling old uncle" and Koloth simply as a "grump". He said that only Kang seemed similar to his original persona. Colicos would return a further two times as Kor on Deep Space Nine, in the episodes "The Sword of Kahless" and "Once More unto the Breach". The episode is one of several which follows up on the actions of Curzon Dax, the previous host of the Dax symbiont.  A member of the Trill species is typically composed of a host and symbiont, with the symbiont passing to a new host upon the death of the previous one. Curzon was the host immediately prior to Jadzia.

Campbell had appeared as Koloth in "The Trouble with Tribbles", although he had also portrayed Trelane in "The Squire of Gothos". It had been an intention to feature Koloth as a recurring character within The Original Series but he was unavailable for the following appearance and so it was rewritten to feature another character. The character of Koloth returned in the Star Trek: The Animated Series episode "More Tribbles, More Troubles" but was voiced by another actor, James Doohan. Ansara returned as Kang, who had previously appeared in The Original Series third-season episode "Day of the Dove". Ansara returned as Kang once more in the Star Trek: Voyager episode "Flashback" which also guest starred George Takei and Grace Lee Whitney from The Original Series as well as several actors from Star Trek VI: The Undiscovered Country. He also returned to Deep Space Nine in the episode "The Muse", to play Jeyal, the husband of Lwaxana Troi, who in turn was played by Majel Barrett who not only did the voice for the computer in The Next Generation, Voyager and Deep Space Nine, and was married to Gene Roddenberry, but had also played Number One and Christine Chapel in The Original Series. Terry Farrell was interviewed during the third season of the show and described "Blood Oath" as one of the best episodes so far.

The Millard House in Pasadena, California was used to represent the outside of the fortress of the Albino, while the interior was filmed on Stage 18 in the Paramount lot. The fight scenes were jointly choreographed by Dan Curry and Dennis Madalone, with the scenes filmed over the course of two days. Director Winrich Kolbe left the choreography completely in Curry and Madalone's hands, but gave them instructions not to go overboard. Whilst filming the scenes, Kolbe had Richard Wagner's opera Götterdämmerung played on a loop throughout. This operatic theme was taken forward by composer Dennis McCarthy in his score for the episode, who said that he abandoned all subtlety, and told the orchestra to "play the battles as battles".

Themes
Star Trek frequently shows death, in that crew members are killed in the line of duty. However, "Blood Oath" addresses the topic of premeditated murder for revenge purposes. In order to gain perspective on her moral dilemma about whether or not to join the three Klingons in revenge, Dax discusses it with Kira, a former Bajoran terrorist. Her response is not clear cut, but recalls how murder left an impact on her that could not be fixed. Despite not dissuading Dax, she tells Sisko, who commands Dax not to go. After Dax returns, having helped the Klingons kill the Albino, Sisko stands silent in disapproval of her actions, while Kira looks on in sympathy.

Reception
"Blood Oath" was first broadcast on March 28, 1994 in broadcast syndication. It received Nielsen ratings of 8.4 million. This placed it in sixth place in the timeslot. This was a decrease from the episode aired the previous week, as "Profit and Loss" gained a rating of 8.8 million. It was higher than the episodes aired on the following three weeks, which were all repeats.

IGN praised it as a "very fun episode" and noted the return of the original series Klingon characters Koloth, Kang, and Kor.

Several reviewers re-watched the episode after the end of the series. Michelle Erica Green reviewed the episode in January 2004 for TrekNation. She disliked the changes to The Original Series era Klingons, and was disappointed that plot threads that the characters faced in their previous appearances such as the fate of the tribbles in "The Trouble with Tribbles" weren't resolved. She thought that the episode was one of the better ones to place Dax in a central position and ignored any inconsistencies because she was a fan of cross-generational episodes. Rewatching the episode in 2012, Green again noted that there was much that she did not like about the episode and "it simply doesn't live up to the glory these Klingons deserve."  Jamahl Epsicokhan at his website Jammer's Reviews thought that "characterizations are flawless" and that the fight scene at the end of the episode was impressive. He gave the episode a score of three and a half out of four. Zack Handlen rewatched the episode for The A.V. Club in June 2012. He thought that the episode worked, but wasn't as powerful as it could have been and said "it's too formal and too solemn to really rouse up the blood, and the most intriguing aspects of the plot are put to the side in favor of keeping things as straightforward as possible."

Home media releases
The first home media release of "Blood Oath" in the United States and Canada was on VHS on October 6, 1998. It was later released on DVD as part of the season two box set on April 1, 2003.

On April 1, 2003 Season 2 of Star Trek: Deep Space Nine was released on DVD video discs, with 26 episodes on seven discs.

This episode was released in 2017 on DVD with the complete series box set, which had 176 episodes on 48 discs.

See also
Kor
 First of the three visits to Deep Space Nine of the character Kor (cf. "The Sword of Kahless"; "Once More Unto the Breach").
 Kor was the first named Klingon dating from The Original Series in "Errand of Mercy" (aired March 23, 1967).
 "The Bonding" (The Next Generation S3E5, Worf takes a Klingon oath (e.g. R'uustai) to adopt an orphan into his house).

References

Footnotes

Bibliography

External links

Star Trek: Deep Space Nine (season 2) episodes
1994 American television episodes

Blood Oath (Star Trek: Deep Space Nine)


The McFlurry is a brand-name soft serve ice cream dessert served in a cup, with additional mixed-in ingredients such as caramel, M&M's candies, or crumbled fragments of Oreo or chocolate- and peanut-butter-flavored cookies. It is produced and sold by the American-based international fast food chain McDonald's. It was created in 1995 and officially introduced in 1997.

History
The McFlurry was created by Canadian McDonald's franchisee Ron McLellan in Bathurst, New Brunswick, in 1995. In the U.S., the McFlurry was test-marketed in select regions in 1997. By March of 1998 the product was available to all U.S. and Canada locations and has been gradually introduced in other locations since then.

Until September 2006, the McFlurry was served with a container lid having an opening that was of a size that caused some animals to become trapped with their head stuck inside the discarded containers. An outcry in the UK, particularly to protect European hedgehogs, caused a redesign in the container shape. After "significant research and design testing", the company addressed the problem in 2006 by reducing the size of the opening to prevent entry of an animal's head. In June 2019, McDonald's announced it planned to stop using lids on McFlurrys in the United Kingdom by September 2019, as part of a move to reduce the use of single-use plastics by the chain. However, lids with circular openings are still being used in some other markets as of September 2023.

The program 30 Rock prominently featured the McFlurry in the plot of its season 3 episode 11, "St. Valentine's Day". Although some commenters interpreted the prominence of the product in the episode as heavy-handed product placement, it was later reported that McDonald's had not paid to have the dessert featured, and the show's producers were even worried that the McDonald's Corporation might sue them for featuring it without authorization.

Preparation

The McFlurry consists of whipped, soft serve McDonald's vanilla-flavored ice cream in a cup. The McFlurry has a specially designed spoon with a hole in the handle which is attached to a blender. Various types of candy or cookies are added to the cup, which are then blended into the ice cream using the spoon. McFlurry flavors vary from market to market, and new flavors are introduced regularly.

The ice cream in a McFlurry is the same that McDonald's uses for its cones and sundaes. The ice cream is made from ultra-high-temperature (UHT) pasteurized milk, extended with methylcellulose. CNBC reported that, from late 2016, McDonald's started phasing out artificial flavors from its vanilla ice cream. The change was part of an effort to recover the more than 500 million customer visits it had lost since 2012.

Reviews
Despite referring to the McFlurry as "a quick-serve medley of gelatinous, innocuous ice cream that some reviewers might consider closer to caulk than dairy", Wil Fulton and Kat Thompson of Thrillist described the M&M McFlurry as "the epitome of low stakes, drive-thru fun", placing it at the end of their list of the 13 Best Fast Food Desserts. Dan Myers of The Daily Meal included the Oreo McFlurry in its (unranked) list of 10 Best Fast Food Desserts, saying "You'd be hard-pressed to encounter anyone who isn't a fan of this sweet treat."

See also
 List of McDonald's products
 McDonald's ice cream machine
 Dessert

Works cited

References

External links
 Nutritional information for a sample McFlurry

McDonald's foods
Ice cream brands
Canadian inventions
Products introduced in 1997

McFlurry


الشك يا حبيبي فيلم مصري تم إنتاجه 1979، من إخراج هنري بركات وبطولة شادية ومحمود ياسين ويحيى شاهين وناهد شريف وسناء جميل.
صورت بعض مشاهدة في دولة اليونان. حيث يحكى قصة الفيلم ان مراة متزوجة من رجل ولكن بعد عدة سنوات من الزواج لاينجبان فيذهبا كل منهم إلى الدكتور فيعلموا بان العقم من الزوج وليست الزوجة ولكن الزوجة (شادية) تقوم فقول غير ذلك بانها هي التي عقيمة للمحافظة على مشاعر زوجها وفي يوم سفر زوجها ياتى يعلم بانها حامل فشك في خياناتها فقام بطردها من البيت فتذهب إلى منزل ابية وهي بالطريق ستجهض الجنين فيذهب الزوج إلى الدكتور فيخبره انة من الممكن ان ينجب فنم ندما كبيرا حتى انه لا يقدر على العيش بدونها فقررت الذهاب لرحلة خارج مصر مع والدها لكى تنسى كل ما حدث فذهبت إلى اليونان وهي هناك اتى إليها زوجها ليعتذر لها فرفضته وقررت على العيش مع ولاده وعدم الارتباط به بعد لحظة شكه بها وهي هناك تعرفت على النجم(محمود ياسين) وكان متزوج بمصر وهناك توفى والدها فحزنت ولكن يعمل (محمود ياسين) المحاماة فقررت ان ترتبط به من خلال اوراق وعقود والدها فتتدخل في قصة حب معة لكن اخت زوج (شادية) في هذا الفيلم قامت بمعرفة انها على علاقة برجل فعلمت بانة متزوج حتى تحدثت مع زوجته واتت إليه وهنا طلبت منه الطلاق فيطلقها وهنا تزهك من حياتها فتقرر الذهاب إلى ألمانيا لكن بالمطار ينقذها(محمود ياسين) لكى تعود لحبهم وهكذا تنتهى القصة

تمثيل
 شادية
 محمود ياسين
 يحيى شاهين
 ناهد شريف
 سناء جميل
 عمر الحريري
 أحمد خميس
 سامي فهمي
 صلاح نظمي
 محمد رضا

أغاني الفيلم
 نعمل ايه
 الزمان لما صالحنا

مصادر

وصلات خارجية

أفلام شادية
أفلام محمود ياسين
أفلام مصرية إنتاج 1979
أفلام أحمد خميس
أفلام يحيى شاهين
أفلام سناء جميل
أفلام عمر الحريري
أفلام محمد رضا
أفلام ناهد شريف
أفلام صلاح نظمي
أفلام عن الزواج
الخيانة الزوجية في الأفلام
أفلام تقع أحداثها في اليونان
أفلام عن زواج ثاني

الشك يا حبيبي (فيلم)


Noaptea e făcută pentru... a visa (titlul original: La notte è fatta per... rubare) este o comedie polițistă italo-spaniolă, realizat în 1968 de regizorul Giorgio Capitani protagonisti fiind actorii Catherine Spaak, Philippe Leroy, Gastone Moschin și José Calvo. Este un film plin de suspansuri în jurul unui model "ultra sigur" de casă de bani.

Conținut

Bătrânul bijutier Chevalier din Monte Carlo plonjează în minunata Mare Mediterană și dus a fost. A lăsat în urmă o avere frumoasă cât și o văduvă tânără, un nepot înglodat în datorii și trei mătuși în vârstă, pe scurt, o ceată de moștenitori la care ranchiuna și invidia sunt în floare.

Dar bijutierul înainte de a fi părăsit această lume, a făcut ceva ce să îngreuneze cumplit situația: a cumpărat o casă de bani care este imposibil de spart și este cea mai sigură din lume. De un asemenea safe sigur evident că societățile de asigurări nu au nici un interes pentru că nimeni nu s-ar mai asigura, de asemenea nici spărgătorii, pentru că ar rămâne fără de pâine. Pe de altă parte, firma producătoare de safeuri, face tot posibilul ca să își facă produsul cât mai popular. Astfel în film, fiecare grup de interese vânează pe celălalt, firma producătoare pe gangsteri și viceversa, asiguratorii pe  mătuși și invers, nepotul pe văduvă iar văduva pe nepot și așa mai departe...

Distribuție

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1968
Filme italiene
Filme spaniole
Filme în limba italiană
Filme regizate de Giorgio Capitani

Noaptea e făcută pentru... a visa


Der Christie Harris Illustrated Children's Literature Prize ist ein kanadischer Literaturpreis, der seit 2003 besteht und zu den BC Book Prizes gehört. Er wird alljährlich im April an den besten Autor und Illustrator des besten illustrierten Kinderbuchs, Bildergeschichtenbuchs und besten illustrierten Sachbuchs vergeben.

Der Preis wird zwischen Autor und Illustrator geteilt. Die Preisträger müssen keine kanadischen Staatsbürger sein, sondern mindestens drei der letzten fünf Jahre in British Columbia, Kanada, oder dem Yukon-Territorium gewohnt haben. Dabei können die Bücher auch in anderen Regionen oder Ländern erschienen sein. Der Preis wurde 2002 angekündigt und 2003 erstmals verliehen. Eine Shortlist wird jeweils im März eines Jahres veröffentlicht. Eine Handvoll der Finalisten, rund 25 Prozent werden für eine andere Ehrung ausgewählt: die Beteiligung an ihren Lesereisen, sprich einer einwöchigen Reise durch die Provinz um ihre Bücher an Schulen und in öffentlichen Büchereien während des Aprils vorzustellen.

Das Preis wurde drei Monate nach dem Tod der Kinderbuchschriftstellerin Christie Harris begründet. Gleichzeitig war es die erste neue Preiskategorie seit der Einsetzung des Sheila A. Egoff Children's Literature Prize 1987, der zuvor ebenfalls Bilderbücher abdecken sollte.

Gewinner und Nominierte

2003
 Salmon Creek – von Annette LeBox, illustriert von Karen Reczuch
 Amber Waiting – von Nan Gregory, illustratad von Kady Macdonald Denton
 How Sleep Found Tabitha – von Maggie de Vries, illustriert von Sheena Lott
 The Klondike Cat – von Julie Lawson, illustriert von Paul Mombourquette
 Solomon's Tree – von Andrea Spalding, illustriert von Janet Wilson

2004
 ''Stanley's Party – von Linda Bailey, illustriert von Bill Slavin  Adventures in Ancient China – von Linda Bailey, illustriert von Bill Slavin
 Arizona Charlie and the Klondike Kid – von Julie Lawson, illustriert von Kasia Charko
 Suki's Kimono – von Chieri Uegaki, illustriert von Stéphane Jorisch
 Sunny – von Robin Mitchell Cranfield und Judith Steedman

 2005
 Goodbye to Griffith Street – von Marilynn Reynolds, illustriert von Renné Benoit  The Moccasins – von Earl Einarson, illustriert von Julie Flett
 Owls – von Adrienne Mason, illustriert von Nancy Gray Ogle
 Ride 'em Cowboy – von Stefan Czernecki
 When They Are Up – von Richard Thompson und Maggee Spicer, illustriert von Kirsti Anne Wakelin

 2006
 The Blue Jean Book: The Story Behind the Seams – von Tanya Lloyd Kyi  Bamboo – von Paul Yee, illustriert von Shaoli Wang
 The Kids Book of Aboriginal Peoples in Canada – von Diane Silvey, illustriert von John Manth
 The Milkman – von Carol Foskett Cordsen, illustriert von Douglas B. Jones
 Picturescape – von Elisa Gutiérrez

 2007
 Tale of a Great White Fish: A Sturgeon Story – von Maggie de Vries, illustriert von Renné Benoit  Abby's Birds – von Ellen Schwartz, illustriert von Sima Elizabeth Shefrin
 The Kids Book of Canadian Immigration – von Deborah Hodge, illustriert von John Mantha
 The Queen's Feet – von Sarah Ellis, illustriert von Dusan Petricic
 Zoe and the Fawn – von Catherine Jameson, illustriert von Julie Flett

 2008
 A Sea-Wishing Day – von Robert Heidbreder, illustriert von Kady MacDonald Denton  The Day It All Blew Away – von Lisa Cinar
 Elf the Eagle – von Ron Smith, illustriert von Ruth Campbell
 Jeffrey and Sloth – von Kari-Lynn Winters, illustriert von Ben Hodson
 Pink – von Nan Gregory, illustriert von Luc Melanson

 2009
 The King Has Goat Ears – von Katarina Jovanovic, illustriert von Philippe Beha  Good-bye Marianne – von Irene N. Watts, illustriert von Kathryn E. Shoemaker
 Polar Worlds: Life at the Ends of the Earth – von Robert Bateman
 Rosie and Buttercup – von Chieri Uegaki, illustriert von Stéphane Jorisch
 Stanley At Sea – von Linda Bailey, illustriert von Bill Slavin

 2010
 Maggie Can't Wait – von Frieda Wishinsky, illustriert von Dean Griffiths  Bubble Homes and Fish Farts – von Fiona Bayrock, illustriert von Carolyn Conahan
 Ella's Umbrellas – von Jennifer Lloyd, illustriert von Ashley Spires
 On My Walk – von Kari-Lynn Winters, illustriert von Christina Leist
 Vanishing Habitats – von Robert Bateman

 2011
 Owls See Clearly at Night: A Michif Alphabet – von Julie Flett The Cowboy Fisherman – von Seiji Hiroe
 Fraser Bear: A Cub's Life – von Maggie de Vries, illustriert von Renné Benoit
 The Salmon Bears: Giants of the Great Bear Rainforest – von Ian McAllister und Nicholas Read, illustriert von Ian McAllister
 Up We Grow! A Year in the Life of a Small, Local Farm – von Deborah Hodge, illustriert von Brian Harris

 2012
 When I Was Small – von Sara O'Leary Dalen & Gole: Scandal in Port Angus – von Mike Deas, illustriert von Kim La Fave
 Grandpa's Girls – von Nicola I. Campbell
 Pussycat, Pussycat, Where Have You Been? – von Dan Bar-el, illustriert von  Rae Maté
 Shake Awakes – von Robert Heidbreder, illustriert von  Marc Mongeau

 2013 2013 Maggie's Chopsticks – von Alan Woo, illustriert von  Isabelle Malenfant Gift Days – von Kari-Lynn Winters, illustriert von  Stephen Taylor
 Hey Canada! – von Vivien Bowers, illustriert von  Milan Pavlovic
 Rainbow Shoes  – von Tiffany Stone, illustriert von  Stefan Czernecki
 What's Up, Bear?: A Book About Opposites  – von Frieda Wishinsky, illustriert von  Sean L. Moore

 2014 How To – verfasst und illustriert von Julie Morstad The Great Bear Sea: Exploring the Marine Life of a Pacific Paradise – Ian McAllister und Nicholas Read, illustriert von Ian McAllister
 Not Your Typical Dragon – von Dan Bar-el, illustriert von Tim Bowers
 When I Was Eight – von Christy Jordan-Fenton und Margaret Pokiak-Fenton, illustriert von Gabrielle Grimard
 Wild Berries – verfasst und illustriert von Julie Flett

 2015 Dolphin SOS – verfasst von Roy Miki und Slavia Miki, illustriert von Julie Flett Hana Hashimoto, Sixth Violin – Chieri Uegaki, illustriert von Qin Leng
 The Most Magnificent Thing – verfasst und illustriert von Ashley Spires
 Norman, Speak! – von Caroline Adderson, illustriert von Qin Leng
 Stop, Thief! – by Heather Tekavec, illustriert von Pierre Pratt

 2016 Peace is an Offering – verfasst von Annette LeBox, illustriert von Stephanie Graegin 2017 My Heart Fills With Happiness – verfasst von Monique Gray Smith, illustriert von Julie Flett 2018 The Nameless City: The Stone Heart – von Faith Erin Hicks 2019 Sparks! – von Ian Boothby 2020 It Began With a Page: How Gyo Fujikawa Drew the Way'' – von Kyo Maclear

Weblinks
 BC Book Prizes
 Christie Harries Illustrated Children's Literature Prize

Einzelnachweise

Anmerkungen

Literaturpreis (Kanada)
Kanadische Literatur
Literatur (Englisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
British Columbia
Bildung und Forschung in Yukon
Harris, Christie
Erstverleihung 2003

Christie Harris Illustrated Children’s Literature Prize


Manki es una ciudad de la India en el distrito de Uttara Kannada, estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 14  a 455 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 19124 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Manki


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture de Fukushima au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La deuxième circonscription de la préfecture de Fukushima regroupe les villes de Kōriyama, Nihonmatsu et Motomiya ainsi que le district d'Adachi.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Deuxième circonscription de la préfecture de Fukushima


جيمس وليام فولبرايت سيناتور أمريكي ديموقراطى حكم ولاية اركانساس من عام 1945 حتى عام 1975 ولد في التاسع من أبريل عام 1905. أهم انجازاته أنه أسس برنامج فولبرايت للمنح التعليمية والتبادل الطلابى عام 1946 عن طريق اقتراحه كمشروع يحمل اسمه في الكونغرس الامريكى وبالفعل تم الموافقة عليه.

كان يهدف من مشروعه هذا تعريف العالم بأمريكا عن طريق استقطاب المبدعين من جميع أنحاء العالم عن طريق منح الدراسة أو البحث العلمى في الجامعات الأمريكية. ما زال هذا البرنامج موجود إلى الآن ويستفيد منه الكثيرين حول العالم.

نشأته
وُلِد فولبرايت في مدينة سومر، ميزوري، لوالديه روبيرتا فولبرايت (المعروفة باسم واغ) وَجاي فولبرايت. انتقلت عائلة فولبرايت إلى فايتفيل، أركنساس في عام 1906. كانت والدته سيدة أعمال؛ عملت على تعزيز وتوحيد المؤسسات التجارية التابعة لزوجها، وأصبحت ناشرة ومحررة في الصحيفة وصحفيّة مؤثرة. التحق فولبرايت بمدرسة أركنساس الثانوية ولاحقًا بجامعتها في كليّة التربية للقواعد التجريبية؛ حيث سجّلاه والداه فيها.

نال فولبرايت شهادته الجامعية في التاريخ من جامعة أركنساس في عام 1925، حيث أصبح عضوًا في أخوية «سيجما تشي». انتُخِب رئيسًا للمجلس الطلابي، وكان لاعبًا ونجمًا لأربع سنوات في فريق «رازورباك» لكرة القدم من عام 1921 وحتى عام 1924.

درس فولبرايت لاحقًا في جامعة أكسفورد، حيث كان طالبًا حائزًا على منحة رودس في كلية بيمبروك، تخرج منها عام 1928. وقد حصل على شهادة الحقوق من كلية الحقوق بجامعة جورج واشنطن في عام 1934، قُبِلَ في نقابة المحامين في واشنطن العاصمة، ليصبح محاميًا في قِسم مكافحة الاحتكار في وزارة العدل الأمريكية.

كان فولبرايت محاضرًا في القانون بجامعة أركنساس من عام 1936 وحتى عام 1939. عُيّنَ رئيسًا للجامعة في عام 1939، مما جعله أصغر رئيس جامعة في البلاد. شغل هذا المنصب حتى عام 1941. سُمّيت كلية الآداب والعلوم في جامعة أركنساس باسمه كتكريم له، وانتخب هناك في أقدم جمعية شرفية للفنون الليبرالية والعلوم في الولايات المتحدة. كان عضوًا في المجلس المؤسس لمعهد رثرمير الأمريكي بجامعة أكسفورد.

تزوجت شقيقته روبيرتا من جيلبرت سي سوانسون، الذي كان يشغل منصب الرئيس في مؤسسة سوانسون للأغذية المُجمّدة، وكانت جدّة أم الشخصية الإعلامية تاكر كارلسون.

حياته المهنية في مجلس النواب ومجلس الشيوخ

مجلس النواب
انتُخِب فولبرايت لعضوية مجلس النواب الأميركي في عام 1942، حيث شغل فيها فترة ولاية واحدة. أصبح خلال هذه الفترة عضوًا في لجنة الشؤون الخارجية التابعة لمجلس النواب الأمريكي. اعتمد مجلس النواب قرار فولبرايت الذي دعم مبادرات حفظ السلام الدولية وشجع الولايات المتحدة على المشاركة فيما أصبح لاحقًا الأمم المتحدة في سبتمبر من عام 1943. الأمر الذي جلب إلى فولبرايت انتباهًا على الصعيد الوطني.

في عام 1943، كشف تحليل سريّ أجراه أشعيا برلين من لجان العلاقات الخارجية التابعة لمجلسي الشيوخ والنواب الأمريكيين وأرسله إلى وزارة الخارجية البريطانية، وعرّف عن فولبرايت بأنه (القادم الجديد المتميز إلى مجلس النواب الأميركي). وتابع في التعريف عنه قائلًا:«شاب ثري، بلغ من العمر ثمانية وثلاثين عامًا، من الحاصلين على منحة رودس سابقًا، كانت خبرته الرئيسية تكمن في الزراعة وإدارة الأعمال التجارية. وقد أظهر بالفعل كفاءته وقدرته على العمل كمحام خاص في قسم مكافحة الاحتكار التابعة لوزارة العدل الأمريكية، ولاحقًا بصفته رئيسًا لجامعة أركنساس. عضو ذكي ويقظ في اللجنة، أجرى مقارنة بين الممارسة البريطانية لتقديم منح لحلفائها وبين الممارسة الأمريكية في الحرب العالمية في تقديم قروض بشروط مالية ثابتة، وذلك لإظهار أن أمريكا هي التي خرجت عن الممارسة الدولية العامة. يود فولبرايت أن يرى الولايات المتحدة تحصل على فوائد (عوائد) غير المادية فقط من نظام الإقراض والاستئجار، أي الالتزامات السياسية من البلدان التي تتلقاها، والتي من شأنها تمكين إنشاء نظام أمن جماعي بعد الحرب. شخصٌ ذو إيديولوجية أممية يدعو للتعاون السياسي والاقتصادي».

مجلس الشيوخ
انتُخِب لعضوية مجلس الشيوخ في العام 1944، متغلبًا على هاتي كارواي التي كانت تشغل المنصب، حيث كانت أول امرأة تُنتخب لعضوية مجلس الشيوخ الأمريكي. خدم فيها لخمس ولايات حيث كانت مدة كل ولاية هي ست سنوات. في أول انتخابات عامة له في مجلس الشيوخ، قام فولبرايت بهزيمة الجمهوري فيكتور ويد من بيتسفيل، بنسبة كبيرة 85.1% مقابل 14.9% لِ ويد.

وقد شجع على سن تشريع لإنشاء برنامج فولبرايت في عام 1946؛ وهو برنامج مِنح دراسيّة (برنامج فولبرايت للزمالة والمنح الدراسية)، برعاية من مكتب الشؤون التعليمية والثقافية بوزارة الخارجية الأمريكية، والحكومات في بلدان أخرى، والقطاع الخاص. أُنشِئ البرنامج بغية زيادة التفاهم المتبادل بين شعوب الولايات المتحدة والبلدان الأخرى من خلال تبادل الأشخاص والمعارف والمهارات. يُعتبر برنامجه أحد برامج المنح المرموقة والتي يُعمل بها في 155 دولة.

أصبح فولبرايت عضوًا في لجنة مجلس الشيوخ للعلاقات الخارجية في عام 1949، وشغل منصب رئيس مجلس الإدارة في الفترة من 1959 وحتى 1974، وكان أول رئيس خدم لهذه الفترة الطويلة في تاريخ اللجنة.

كان السيناتور الوحيد الذي صوّت ضد اعتماد اللجنة الفرعية الدائمة المعنية بالتحقيقات في عام 1954، والتي كانت يرأسها السيناتور جوزيف مكارثي.

في عام 1956، قام فولبرايت بتنظيم حملة في مختلف أنحاء البلاد للحصول على تذكرة «ستيفنسون-كيفوفر» غير الناجحة. حينما تغلّب على منافسه الجمهوري في تلك السنة، بن ك. هينلي، رئيس الحزب الجمهوري بولاية أركنساس وشقيق قاضي المقاطعة جيسي سميث هينلي من هاريسون.

وقّع فولبرايت على بيان الجنوب المُعارض للقرار التاريخي للمحمة العليا في عام 1954، في قضية براون ضد مجلس التعليم والذي يعتبر بأن فصل الأطفال البيض عن السود في المدارس يعتبر أمرًا غير قانونيّ ويجب دمج جميع المدارس، أعاق فولبرايت قانون الحقوق المدنية لعام 1964 باستعمال المماطلة السياسية مع الديمقراطيين الجنوبيين الآخرين، فضلًا عن التصويت ضد قانون حقوق التصويت لعام 1965. مع ذلك، في عام 1970، خلال إدارة نيكسون، صوّت فولبرايت لصالح تمديد قانون حقوق التصويت لمدة خمس سنوات. قاد الدعوى ضد الاعتراف بترشيح نيكسون المحافظ لمرشحي المحكمة العليا كليمنت هينسورث، وهارولد كارسويل.

وفقًا لِ آرثر ماير شليزمجر المؤرخ والمساعد الخاص للرئيس كينيدي، فإن فولبرايت كان خيار الرئيس كيندي الأول ليكون وزيرًا للخارجية الأميركية، ولكنهم شعروا بأنه مثير للجدل بشكل كبير. بدلًا من ذلك اختاروا «دين راسك» مرشحًا من شأنه أي يُقدَّم لأكبر شريحة من الناس.

أثار فولبرايت اعتراضات جدّية على الرئيس كيندي حول توعّده بغزو خليج الخنازير في أبريل من عام 1961، وأخرى للرئيس ليندون ب. جونسون حول الحرب الأهلية في جمهورية الدُّومِنِيكَان في سانتا دومينجو عام 1965.

في مايو 1961، ندّدَ فولبرايت بالنظام التي تقوم عليه إدارة كيندي والمُتمثّلة بتناوب الدبلوماسيين لمواقعهم واصفًا إياها بالسياسة الحمقاء.

في الثلاثين من يوليو عام 1961، وقبل أسبوعين من بناء جدار برلين، صرّح فولبرايت في مقابلة تلفزيونية: «الشيء الذي لا أستطيع فهمه هو لماذا لا يُغلق الألمان لحدودهم فقط، أعتقد بأنه حق مشروع لهم في إغلاقها». قيل بأن تصريحه هذا تصدّر الصفحة الأولى لصحيفة الحزب الشيوعي الألماني الشرقي في نويس دويتشلاند. في حين لم تتقبّل ألمانيا الغربية التصريح برحابة صدر بل كان سلبيًا للغاية. أفادت برقيّة من السفارة الأمريكية في مدينة بون بأن: «نادرًا ما يُثير تصريح مسؤول أمريكي بارز الكثير من القلق، والمشاجرة والغضب». ونُقِل عن إيجون بار السكرتير الصحفي لِ ويلي براندت قوله: «كنا ندعوه سرًا باسم فولبرشت، نسبةً لرئيس دولة ألمانيا الشرقية حينها أولبرشت».

روابط خارجية

مراجع

أساتذة قانون أمريكيون
أشخاص من مقاطعة تشاريتون (ميزوري)
أعضاء الحزب الديمقراطي في مجلس النواب الأمريكي من أركنساس
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من أركنساس
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الديمقراطي من أركنساس
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من أركنساس
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من الحزب الديمقراطي
أعضاء مجلس شيوخ الحزب الديمقراطي الأمريكي
الليبرالية في الولايات المتحدة
حائزون على الوسام الرئاسي للحرية
حاصلون على جائزة الحريات الأربع
خريجو جامعة أوكسفورد
خريجو جامعة جورج واشنطن
خريجو كلية أكسفورد الجامعية
خريجو كلية بمبروك جامعة أكسفورد
خريجو مدرسة جورج واشنطن للقانون
ديمقراطيون من ولاية أركنساس
سياسيون أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 20
عزل عنصري
عنصريون بيض أمريكيون
قادة من جامعة أركنساس
لاعبو أركنساس ريزورباكس فوتبول
محامون أمريكيون في القرن 20
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1952
مواليد 1905
وفيات 1995

جيمس ويليام فولبرايت


La Banda (« le groupe ») est une série américaine de concours de chant en langue espagnole créée par Ricky Martin et Simon Cowell, et produite par Ricky Martin. Elle est présentée par Alejandra Espinoza. La série est une coproduction entre Syco Entertainment, Saban Brands et Univision.

Univision (chaîne de télé américaine en langue espagnole) a diffusé deux saisons, la saison 1 ayant été lancée le 13 septembre 2015, jusqu'au 13 décembre 2015, avec les juges Ricky Martin, Laura Pausini et Alejandro Sanz. Le but de la série est de rechercher de jeunes adolescents talentueux pour faire le prochain phénomène musical. Le nouveau groupe intitulé CNCO était composé des gagnants Christopher Vélez (Équateur), Richard Camacho (République dominicaine), Joel Pimentel (Mexique), Erick Brian Colón (Cuba) et Zabdiel de Jesús (Porto Rico).

L'émission a été renouvelée pour une saison 2, mais cette fois-ci à la recherche du prochain boys et girl latino, c'est-à-dire un groupe mixe. Elle a été diffusée du 11 septembre 2016 au 11 décembre 2016, avec les juges Wisin, Laura Pausini et Mario Domm.Le nouveau groupe intitulé MIX5 était composé des gagnants Brian Cruz (Cuba), Taishmara Rivera (Porto Rico), Christian Castro (Porto Rico), Danelly Hoyer (Mexique) et Garmandy Candelario (République dominicaine).

Une troisième saison a été annoncée pour 2018 après une interruption d'un an. Il y a eu des spin-offs de la série La Banda à la fois au Mexique et en Grèce.

Série aux États-Unis

Saison 1
Créée par Ricky Martin et Simon Cowell, produite par Ricky Martin et présentée par Alejandra Espinoza, la saison 1 a été diffusée pour la première fois le 13 septembre 2015 et s'est terminée le 13 décembre 2015[8][9] Les juges de la saison 1 étaient Ricky Martin, Laura Pausini et Alejandro Sanz[1][2][3] L'objectif de la série est de rechercher de jeunes adolescents talentueux pour faire le prochain phénomène musical.

Les jeunes hommes ont été choisi par au minimum deux des trois juges vedettes de l'émission pour pouvoir entrer dans la compétition. Leur âge au moment de leur audition télévisée et leur pays latino-américain d'origine ethnique ou nationale sont également indiqués.

Lors de la saison 1, il y avait 41 participants, dont 12 de Porto Rico, 10 du Mexique, 4 de la République dominicaine, 3 de Cuba, du Venezuela et de la Colombie, les 6 autres venant de divers autres pays comme la Bolivie, l'Équateur, le Salvador, le Honduras et les États-Unis. Parmi les 41 premiers participants il y en a certains qui ont passé l'audition mais d'autre qui n'ont pas réussi à continuer vers la deuxième phase de la compétition. Les juges ont décidé de former quatre boys bands de cinq membres pour se produire durant cette phase. Le cinquième boy band de cinq membres devait être composé de cinq des participants restés sur le carreau. Après leur prestation, les juges ont renvoyé tous les garçons sauf cinq chez eux. Le top 20 montre les participants qui sont passés au troisième tour mais qui n'ont pas réussi à continuer après.

Les gagnants sont, avec leur âge au moment de la victoire, Christopher Vélez (20 ans), (Équateur), Richard Camacho (18 ans), (République dominicaine), Joel Pimentel (16 ans), (Mexique), Erick Brian Colon (14 ans), (Cuba), et Zabdiel de Jesús (18 ans), (Porto Rico).Tous les cinq ont été incorporés dans le nouveau groupe intitulé CNCO.

Le groupe CNCO est toujours en activité malgré le fait qu'un de ses membres (Joel Pimentel) l'ai quitté pour une carrière en solo.

Saison 2
Créée par Ricky Martin et Simon Cowell, et produite par Ricky Martin et présentée par Alejandra Espinoza, la saison 2 a été diffusée pour la première fois le 11 septembre 2016 et s'est terminée le 11 décembre 2016. Seul le juge Laura Pausini est resté de la saison 1. Les deux autres juges Ricky Martin et Alejandro Sanz ont été remplacés par Wisin et Mario Domm. L'objectif de la série a également changé. Pour la saison 2, les gagnants seraient des finalistes masculins et féminins pour former un groupe mixte garçons/filles, alors que la saison 1 recherchait un groupe d'adolescents exclusivement masculin.

Lors de la saison 2, il y avait 57 participants, dont 20 de Porto Rico, 16 du Mexique, 7 de Cuba, 4 de la République dominicaine, 3 du Venezuela. Les 7 autres venaient de divers pays dont la Bolivie, l'Équateur, le Pérou et la Colombie.

Les gagnants étaient, avec leur âge au moment de la victoire un groupe mixte de trois garçons et deux filles ; composé de Brian Cruz (16 ans), (Cuba), Taishmara Rivera (16 ans), (Porto Rico), Christian Castro (22 ans), (Porto Rico), Danelly Hoyer (21 ans), (Mexique), et Garmandy Candelario (21 ans), (République dominicaine). Tous ont été réunis dans le groupe intitulé MIX5, bien qu'ils n'aient duré qu'environ un an avant leur dissolution début 2018.

Audience

Spin-off

Mexique
Au Mexique, une série distincte a été lancée par les chaînes du groupe Televisa. La première saison de La Banda mexicaine a été diffusée sur Canal 5 du 2 octobre 2015 jusqu'en janvier 2016, diffusée le vendredi soir à 20h00

La saison 2 a été diffusée par la chaîne Las Estrellas du 9 octobre au 31 décembre 2016, diffusion hebdomadaire le samedi à 13h00.

Grèce
En Grèce, la série devait commencer sur Open TV, mais l'émission a été annulée car il n'y avait pas de participants. La chaîne a confirmé que les juges étaient Thodoris Marantinis, Eleni Foureira et Michalis Kouinelis et que l'animatrice était Anna Maria Velli.

Références

Liens externes

Série télévisée américaine des années 2010

La Banda (série télévisée)


Ioan Albu (n. 16 mai 1892, Gilard - d. 1966, Timișoara) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie

Ioan Albu a studiat la Facultatea de Agronomie. A fost inginer agronom. A fost preocupat de multiplele probleme ale vieții agrare din
sud-vestul României. Evenimentele revoluționare din toamna anului 1918 îl află ca student, animat de puternica năzuință a înfăptuirii unității naționale.

Activitatea politică

A organizat Garda Națională din Gilard, a fost președintele Consiliului Național Român local. A fost prezent la Marea Adunare Națională din 1 decembrie 1918 ca reprezentant titular al cercului electoral Ciacova.

Recunoașteri

A avut mari merite în aplicarea reformei agrare din 1921 din județul Timiș-Torontal, precum și la organizarea și activitatea Camerei de Agricultură și a Serviciului Agricol din județul menționat.

Note

Bibliografie

Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
Ioan Munteanu, Dumitru Tomoni, Vasile M. Zaberca, Banatul și Marea Unire. Bănătenții la Alba Iulia, Editura Partoș, Timișoara, 2018

Lectură suplimentară

Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)
Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1892
Decese în 1966
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Agronomi români

Ioan Albu


දානිගල හෙළ යක් වැදි පරපුරෙන් පැවත එන හිරණ්‍යක රජුගේ සෙනවියෙකි. ඔහුගේ නම දානි විය. යක්ෂ ගෝත්‍රෙය් වංශ නාමය නිසා දානියක් විය.හිරණ්‍යක රජු දඬුමොනරයෙන් ගිය ලෝක සංචාරයන්ට දායක විය. හෙතෙම යුරෝපයේ පාලකයා බවට පත්වූ බව කියවේ.රුමේනියාවේ ජනකතාවල එන හීරා (හිරණ්යක් සමග එක්ව එකල මිනිසුන්ට හිරිහැරයක් වූ මකරුන් පරදවන්නේ මොහුය. හෙතෙම හෙළ රජුගේ උපකාර සහිතව යරෝමයේ හිම දියකර මිනිස්වාසයට සුදුසු තැනක් කරවූ බව කියයි. යුරෝපයේ මහා නදිය දැනියුබ් නොහොත් දානියක් නදිය මොහු සිහිවීමට නම් කල බව කියවේ. මරණයෙන් මතු පූරව ක්‍රිස්තියානියේ යුරෝපයේ ජන දෙවියෙකුව වන්දනයට පාත්‍රව ඇත.

දානියක්


Gabriel Drăgan () a fost vocalistul formației "Mondial".

Biografie
Gabriel Drăgan s-a născut la data de 21 decembrie 1946, în Ploiești și a studiat la liceul Mihai Viteazu, din același oraș. Mai târziu, începând cu anul 1966, a făcut parte din prima echipă a formației "Mondial", în calitate de solist, alături de Radu Stoica. Mondial, având doi soliști, Gabriel Drăgan a adoptat un stil muzical liric, iar Radu Stoica, unul spre Rock'n'Roll. În 1969, Gabriel Drăgan compune una dintre melodiile de rezistență ale formației Mondial, "Atît de fragedă", pe versurile poetului Mihai Eminescu. Prima strofă nu este prezentă în melodie, pentru că cenzura a interzis înregistrarea acesteia, conform lui Dragoș Vasiliu, fost membru Mondial. Mai târziu, în 1971, Drăgan compune, tot pe versuri eminesciene, melodia "Departe sunt de tine", dar în această înregistrare, locul bateristului Florin Dumitru a fost luat de Mihai Cernea, iar cel al chitaristului Dragoș Vasiliu, a fost luat de către Vlad Gabrielescu. În anul 1970, Gabriel Drăgan participă la un turneu al formației prin URSS.
La începutul lui noiembrie 1997 ia naștere la inițiativa lui Desideriu Horvath, vechi susținător și producător al "Mondialului", "Fundația Mondial", în al cărei responsabilități intră organizarea festivalului "Iubire- bibelou de porțelan", în memoria lui Gabriel Drăgan. Tot în memoria regretatului Gabriel Drăgan, formația Mondial se reunește în anul 1998, noua componență fiind următoarea:
Soliști: Claudiu Mirică și Radu Ghencea
Orgă: Mircea Drăgan și Romeo Vanica
Baterie: Mihai Cernea
Chitară solo: Doru Tufiș
Chitară bas: Dragoș Vasiliu
Chitară ritmică: Vlad Gabrielescu

Compoziții
 "Atât de fragedă", pe versuri de Mihai Eminescu

Alte compoziții -interpret
 Gabriel Drăgan: Remember Mondial - album integral

Note

Bibliografie
 Daniela Caraman-Fotea și Florian Lungu, Disco Ghid-Rock, București, 1977

Legături externe
 20 de ani de la dispariția lui Gabriel Drăgan

Nașteri în 1946
Nașteri pe 21 decembrie
Decese în 1995
Decese pe 25 martie
Cântăreți români de pop rock
Muzicieni români

Gabriel Drăgan (muzician)


Als Raubhilfe oder Raubhilfsmittel bezeichnet man im Bergbau spezielle für die Raubarbeit angefertigte Werkzeuge oder Arbeitsgeräte. Die Raubhilfen dienen dazu, die Gefahren beim Rauben von Grubenausbau zu verringern. Je nach Ausbauart gibt es unterschiedliche Raubhilfen.

Raubgeräte für Holzstempel
Diese Raubgeräte wurden bereits im 19. Jahrhundert erfunden und zum Rauben von Holzstempeln eingesetzt. Es gab mehrere unterschiedliche Geräte. Die bereits im Jahr 1889 vorgestellte Raubspindel bestand aus einer Schraubenspindel mit Mutter. Das eine Ende der Schraubenspindel wurde mit einem Seil verbunden. Die Mutter der Raubspindel wurde an einem außerhalb des Gefahrenbereichs liegenden Widerlager befestigt. Das Seil wurde um das untere Ende des Stempels gelegt und befestigt. Durch Andrehen der Mutter spannte sich das Seil und der Stempel konnte gefahrlos umgezogen werden.

Ein anderes Raubgerät wurde seit der Mitte des 19. Jahrhunderts im Bergbau eingesetzt. Es besteht aus drei Teilen, einer runden Holzstange, einer Kette und einem hölzernen Hebel. Die Holzstange hat eine Stärke von 2 bis 2,5 Zoll und eine Länge von 10 bis 12 Fuß. Am oberen Ende der Stange ist ein Doppelhaken in Form eines römischen S befestigt. Die Kette ist 15 bis 20 Fuß lang, hat sehr starke Kettenglieder und hat an beiden Enden einen Haken. Der hölzerne Hebel ist sechs Fuß lang, am stärksten Ende zwischen vier bis fünf Zoll stark und am Kopf abgerundet. Auf einer Seite befinden sich ein halbkreisförmiger Einschnitt mit einem Durchmesser von fünf bis sechs Zoll und eine Befestigungskette. Auf der gegenüber liegenden Seite befindet sich ein eiserner Haken, an dem die Kettenglieder der Kette befestigt werden können. Die Stange kann der Bergmann zum Heranziehen von umgekippten Holzstempeln verwenden. Dazu schlägt er aus sicherem Stand den Haken in den Holzstempel und zieht den Stempel zu sich heran. Die Kette und der hölzerne Hebel werden zusammen verwendet. Ein Haken der Kette wird um den Stempel geschlungen und der andere Haken wird am hölzernen Hebel befestigt. Der hölzerne Hebel wird mit dem halbkreisförmigen Einschnitt zusammen mit Kette an einem Widerlager befestigt. Anschließend wird die Kette mit dem hölzernen Hebel unter Ausnutzung der Hebelkraft Stück für Stück herangezogen. Die Kettenglieder werden nach jedem Hub am oberen Haken umgesteckt, dies geht so lange, bis die Kette gestrafft ist. Dann wird mit dem nächsten Hub der Stempel umgezogen. Zur Unterstützung der Hebelkraft dient eine kleine Handwinde.

Raubgeräte für Reibungsstempel
Um die beim Strebbau im 20. Jahrhundert verwendeten Reibungsstempel gefahrlos zu rauben, wurden auch hier spezielle Raubgeräte verwendet. Es gab zwei unterschiedliche Raubhilfen, die entweder zum Herausschlagen des Schlosskeils oder zum Heranziehen der Ausbauteile dienen.  Zum Herausschlagen des Schlosskeils dient ein Raubhammer. Dieser Hammer besitzt einen drehbar gelagerten Stiel, an dem sich ein Zugseil befindet, durch das Seil lässt sich der Hammer aus einem sicheren Bereich betätigen. Der Raubhammer wird unterhalb des Schlosses angebracht. Durch Ziehen des Seils wird der Hammer gegen den Schlosskeil hochgeschwenkt und so das Schloss des Reibstempels gelöst. Zum Heranziehen der Stempel aus dem Gefahrenbereich werden Zuggeräte verwendet, die es in unterschiedlichen Ausführungen gibt. Das älteste Zuggerät ist der Stempelrauber (Silvester). An diesem Gerät befindet sich an einer Zahnstange ein Haken, mit dem der Stempel vorgezogen werden kann. Zum Bewegen der Zahnstange dient ein Kurbelgetriebe. Es gibt eine leichte und eine schwere Ausführung. Die leichte Ausführung hat eine Zugkraft von drei Tonnen, die schwere Ausführung hat eine Zugkraft von fünf Tonnen.

Raubhilfen für Streckenausbau
Zum Rauben von Streckenausbau werden in der Regel Druckluft-Zuggeräte verwendet, mit denen die Ausbaubögen umgezogen werden. Für das Rauben langer Strecken kann ein Streckenbogenraubgerät eingesetzt werden. Das Gerät ist mit einem hydraulischen Raubzylinder ausgerüstet, der Drücke von bis zu 67 Tonnen erzeugen kann. Das Gerät kann zwischen einem und 2,6 Metern Höhe eingestellt werden. Die Arbeit mit dem Gerät hat den Vorteil, dass die Ausbaubögen nicht gegen den Verzug gezogen werden, sondern nach vorne in den freien Raum gedrückt werden. Dadurch bedingt lassen sich die Ausbaubögen leichter gewinnen. Außerdem werden die einzelnen Ausbausegmente weniger verformt. Beim Rauben von Gleitbogenausbau kann es zu schweren Unfällen kommen, aus diesem Grund müssen die Verbindungen vorher mit einem Lösegeschirr gesichert werden. Diese Lösegeschirre werden auf die Ausbausegmente gesteckt und verhindern das schlagartige Öffnen der Verbindungen.

Raubgerät für Schildausbau
Schildausbau muss nach dem Einsatz aus dem Streb gezogen werden. Hierfür sind spezielle Raubwinden entwickelt worden, die es ermöglichen, dass die Ausbauschilde komplett aus dem Streb gezogen werden können. Diese Winden werden in einer der beiden Abbaustrecken fixiert. Mit der Winde wird eine lange stabile Kette bewegt, mit der Kette werden dann die Schilde gezogen.

Einzelnachweise

Bergbaugerät

Raubhilfe


"Try a Little Tenderness" 1933 yılında kaydedilmiş bir R&B/soul parçasıdır. Frank Sinatra ve Percy Sledge gibi yaşadığı dönemin en ünlü isimlerinden biri olan sanatçılar tarafından seslendirilmiş olan "Try a Little Tenderness", Otis Redding tarafından meşhur edilmiştir.

Rolling Stone tarafından, "Tüm zamanların en iyi şarkıları"ndan biri olarak kabul edilmiş "Try a Little Tenderness"; sayısız kere yorumlanmış bir parçadır. Özellikle caz ve pop şarkıcıları tarafından yorumlanmasıyla; kimi zaman bir caz, kimi zaman da bir pop standardı olarak da kabul görmüştür.

Parçayı seslendirenlerden seçmeler
 Frank Sinatra
 Jimmy Durante
 Michael Bublé
 Otis Redding
 Percy Sledge

İngilizce şarkılar
1933 şarkıları
Frank Sinatra şarkıları

Try a Little Tenderness


Joaquim Tomás do Amaral, 2° vizconde de Cabo Frío (Río de Janeiro, 16 de agosto de 1818 - Río de Janeiro, 15 de enero de 1907), fue un político y diplomático que sirvió al Imperio del Brasil y a la república en el  y los primeros años del .

Biografía
Joaquim Tomás do Amaral nació el 16 de agosto de 1818 en Río de Janeiro, hijo de António José do Amaral (1782-1840), mayor del Real Cuerpo de Ingenieros, y de Maria Benedicta Carneiro da Silva (1788-1851).

El 14 de octubre de 1840 fue designado árbitro en la comisión mixta brasileño-británica en Sierra Leona.

Debido a su buen desempeño fue trasladado a la legación del Imperio en Gran Bretaña el 4 de octubre de 1842 y el 17 de julio de 1845 fue designado agregado de primera clase en dicha legación.
Entre el 15 de marzo de 850y el 1 de junio de 1851 ofició como encargado de negocios interino, tras lo que regresó a sus funciones habituales hasta el 11 de noviembre de ese año, en que fue promovido a secretario de esa embajada.

El 14 de agosto de 1854 fue destinado con similares funciones a la representación del Imperio en Francia.

El 25 de febrero de 1855 fue nombrado encargado de negocios del Imperio del Brasil en la ciudad de Buenos Aires, en momentos en que el Estado de Buenos Aires se encontraba separado de la Confederación Argentina. Acreditado también ante la Confederación, el 26 de septiembre de 1856 fue trasladado al Uruguay.

El 9 de diciembre de 1858 fue promovido a Ministro Residente en misión especial ante el Paraguay.

Rotas las relaciones entre Brasil y Gran Bretaña a raíz de la llamada Cuestión Christie, Amaral se desempeñaba como ministro en Bélgica cuando contra lo esperado, el 18 de junio de 1863 el árbitro Leopoldo I de Bélgica sentenció a favor de Brasil.

Por decreto del 20 de diciembre de 1867 fue designado Enviado Extraordinario y Ministro Plenipotenciario del Brasil en una misión especial en la Confederación Argentina.

Nombrado director general del Ministerio de Asuntos Exteriores poco después de la proclamación de la República (1889) asumió brevemente el Ministerio de Relaciones Exteriores entre el 17 de enero y el 22 de febrero de 1890.

Pese a servir a la república fue descripto como «el bastión del tradicionalismo, heredero de las costumbres más establecidas de la burocracia imperial» pese a lo cual intentó modernizar la organización del trabajo del personal del ministerio, lo cual fue luego desestimado por su principal adversario, el Barón de Río Branco, quien se convertiría finalmente en la principal figura de la Cancillería.

Nombrado Consejero del Emperador fue también distinguido con los títulos de II barón de Cabo Frío (2 de mayo de 1874) y II vizconde de Cabo Frío el 2 de mayo de 1889.

Falleció el 15 de enero de 1907 en Río de Janeiro, recibiendo numerosos homenajes públicos, entre ellos el del ejército ya que tenía el nombramiento de general de división honorario.

En su homenaje la cancillería brasileña creó la Fundación Vizconde de Cabo Frío (Fundação Visconde de Cabo Frío).

Había casado con Maria Benedicta Lobato Cunha con quien tuvo un hijo, José Antônio Lobato Cunha do Amaral.

Condecoraciones
Fue condecorado por su gobierno y numerosas naciones extranjeras:

 Comendador de la Imperial Orden de la Rosa de (Brasil)
 Comendador de la Orden de Nuestra Señora de la Concepción de Villaviciosa, (Portugal).
 Orden de la Estrella Polar, (Suecia).
 Caballero de la Legión de Honor, (Francia).
 Gran cruz de la Orden de Leopoldo, (Bélgica).
 Caballero gran cruz de la Orden de Isabel la Católica (España).
 Gran cruz de la Orden al Mérito de la Corona de Prusia,
 Gran cruz de la Orden de la Corona de Italia.
 Caballero de la Orden Imperial del Doble Dragón (China).

Notas y referencias

Bibliografía
Blake, Augusto Victorino Alves Sacramento, Diccionario bibliographico brazileiro, Typographia Nacional, Río de Janeiro, 1898
Amaral, Luís Gurdel do, O meu velho Itamarati, Fundació Alexandre de Gusmão, 2008
Foreign Office, British and foreign state papers, 1863-1864, Volumen LIV, William Ridgway, Londres, 1869
The Brazil correspondence in the cases of the Prince of Wales and officers of the Forte, William Ridgway, Londres, 1863

Enlaces externos
A Nobreza Brasileira de A a Z
Joaquim Tomás do Amaral
Ministros de Estado

Ministros de Relaciones Exteriores de Brasil
Nobles de Brasil
Diplomáticos de Brasil
Comendadores de la Orden de Nuestra Señora de la Concepción de Villaviciosa
Caballeros grandes cruces de la Orden de Isabel la Católica
Caballeros grandes cruces de la Orden de la Corona de Italia
Embajadores de Brasil en Argentina
Embajadores de Brasil en el Reino Unido
Embajadores de Brasil en Uruguay
Embajadores de Brasil en Francia
Embajadores de Brasil en Paraguay
Embajadores de Brasil en Bélgica
Nacidos en Río de Janeiro
Fallecidos en Río de Janeiro

Joaquim Tomás do Amaral


An Disa cephalotes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Disa cephalotes in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. c. cephalotes
 D. c. frigida

Mga kasarigan

Disa

Disa cephalotes


Eugenbach heißen folgende geographischen Objekte:

 Eugenbach (Altdorf), Ortsteil des Marktes Altdorf, Landkreis Landshut, Bayern
 Eugenbach (Gemeinde Eugendorf), Ortschaft der Gemeinde Eugendorf, Bezirk Salzburg-Umgebung, Land Salzburg

 Eugenbach (Fischach), Bach zur Fischach durch Eugendorf, Salzburg

Eugenbach


In mathematics, the predual of an object D is an object P whose dual space is D.

For example, the predual of the space of bounded operators is the space of trace class operators, and the predual of the space L∞(R) of essentially bounded functions on R is the Banach space L1(R) of integrable functions.

Abstract algebra
Functional analysis

Predual


Capital Tower (Chino: 资金大厦) es el cuarto rascacielos más alto de la ciudad de Singapur, alcanzando una altura de 254 metros. Antiguamente planeada como la sede de POSBank, se transfirió a la propiedad de CapitaLand. Se convirtió en el edificio insignia de la compañía y adquirió su nombre. Desde la finalización del edificio en 2000, Capital Tower adorna el panorama urbano de Singapur como el cuarto rascacielos más alto y el edificio más alto en el distrito financiero Shenton Way-Tanjong Pagar.

Capital Tower tiene 52 plantas, servidas por cinco ascensores de doble piso. Los ascensores pueden cargar 3.540 kg y viajar a una velocidad de 10 m/s. El edificio sobresale visualmente por la noche, cuando el logo y algunas partes del edificio cambian sus luces cada varios segundos.

El principal inquilino de la torre es Government of Singapore Investment Corporation.

La planta superior de la torre está ocupada por el China Club. Sólo los miembros del club tienen acceso. El club incluye un bar, restaurante con comedores privados y salas de reuniones. El club abrió el 19 de mayo de 2001.

Hay un Starbucks Coffee en el vestíbulo principal. La cadena 'Fitness First' también tiene uno de sus establecimientos en el edificio.

Véase también
 Anexo:Rascacielos de Singapur
 Anexo:Rascacielos más altos

Referencias

Enlaces externos

 China Club

Rascacielos de Singapur
Arquitectura de 2000
Rascacielos entre 250 y 299 metros
Arquitectura de Singapur del siglo XX

Capital Tower


Margareta eller Margaretha af Sverige kan henvise til flere personer:

 Margareta Fredkulla (død 1130) – datter af Kong Inge den Ældre af Sverige, gift med Kong Magnus Barfod af Norge og Kong Niels af Danmark
 Margrete 1. (1353–1412) – datter af Valdemar Atterdag og de facto regerende dronning af Danmark, Norge og Sverige
 Margareta Eriksdatter (1516–1551) – datter af Erik Abrahamsson, gift med Kong Gustav 1. af Sverige
 Prinsesse Margaret af Connaught (1882–1920) – datter af Prins Arthur af Storbritannien, gift med den senere Kong Gustav 6. Adolf af Sverige
 Prinsesse Margaretha af Sverige (1899–1977) – datter af Prins Carl af Sverige, gift med Prins Axel af Danmark
 Prinsesse Margaretha af Sverige (født 1934) – datter af Arveprins Gustav Adolf af Sverige, gift med John Ambler

Se også
 Margrethe af Danmark (flertydig)

Margaretha af Sverige (flertydig)


عقاب البحر أو الشِمّاط   من الطيور الجارحة التي تعتمد في غذائها على الاسماك.

تتنوع أحجام عقبان البحر، فمنها ما هو صغير الحجم مثل عُقاب سُليمان، الذي يبلغ وزنها 2 إلى 2.7 كيلوغرام، ومنها ما هو كبير الحجم مثل عقاب ستيلر البحرية، الني يصل وزنها إلى 9 كيلوغرامات. العقاب بيضاء الذيل أكبر عقبان أوروبا كلها، ووزنها قد يصل إلى 6.9 كيلوغرام، أما العقاب الرخماء فقد يصل وزنه إلى 6.3 كيلوغرام، مما يجعلها أكبر عقبان أمريكا الشمالية الأصلية. العقاب بيضاء البطن يصل وزنها إلى 3.4 كيلوغرام.

غذاء عقبان البحر يتكون بشكل أساسي من السمك والثديات الصغيرة والطيور المائية.

الأنواع

مراجع

أجناس الطيور
عقبان

عقاب البحر


الخشب الهيكلي يعني الخشب المستخدم في تشييد المباني. الخشب هو أقدم مواد البناء التي إستخدمها البشر لبناء منازلهم ، كما يتضح من الآثار .

مواضيع لها صلة
 خشب رقائقي

مراجع

خشب
علم التحريج

خشب هيكلي


سوق النساء فيلم تلفزي مغربي من إخراج فاطمة بوبكدي سنة 2008، وبطولة كل من سناء عكرود، جواد العلمي، حمادي عمور، حنان زهدي، عائشة مناف، وآخرون.

القصة

تدور أحداث الفيلم في إحدى الحقب التاريخية القديمة في المغرب، عن قصة أحد الطلاب المجدين في إحدى القرى حين أكمل دراسته بالجامع قرر أهل القرية اختياره إماما فيها، لكن الإمامة تنقصه فيها شرط الزواج، ففضّل دراسة حروف النساء قبل أن يختار المرأة الصالحة، وهكذا غادر قريته ليلتقي مع فتاة اسمها "تاجة"، وهي فتاة ذكية وداهية لقنته أوجها كثيرة من "حروب النسا"، فتُورّطته في عدة مشاكل، إلى أن أصبح خادما عند سيدة ومنتكرا بزي ثوب امراة، ثم تساعده بالخروج من تلك الورطة، يذهب الطالب لقريته على متن عربة من غير أن يُدرك بأن الفتاة معه بالعربة.

مراجع

أفلام مغربية إنتاج 2008

سوق النساء (فيلم 2008)


Gordon Macdonald, 1st Baron Macdonald of Gwaenysgor  (27 May 1888 – 20 January 1966) was a British Labour Party politician and Newfoundland's final British governor as well as the last chairman of the Commission of Government serving from 1946 until the colony joined Confederation in 1949 and became a province of Canada.

Early life
Macdonald was born in Gwaenysgor, near Prestatyn, Flintshire, Wales. His birth was registered (as Gordon McDonald) in Holywell in the third quarter of 1888. His father, Thomas Macdonald, and his mother, Ellen, were both Welsh. The family moved to the Lancashire Coalfield where he was brought up, his father working as a coalminer in a pit near Ashton in Makerfield. Educated in a local elementary school, he initially followed his father into the collieries aged 13. He subsequently won a scholarship to Ruskin College.

In 1920 he was elected to Wigan Board of Guardians, in 1924 became president of a local co-operative society and in the same year a miner's agent for the Miners' Federation of Great Britain.

Member of Parliament

At the 1929 general election Macdonald was elected Member of Parliament (MP) for Ince, holding the seat until 1942. He was a junior Labour whip from 1931 to 1934 and was chairman of committees in the House of Commons. He resigned from Parliament in July 1942 to take up the post of Regional Controller for the Ministry of Fuel and Power for the Lancashire, Cheshire, and North Wales Region.

Governor of Newfoundland
In January 1946 he was appointed Governor of Newfoundland and Commander in Chief of Newfoundland and its Dependencies, and chairman of the unelected Commission of Government that governed the dominion. At the same time he was created Knight Commander of the Order of St Michael and St George. He oversaw the election of the Newfoundland National Convention in 1946, and the holding of two referendums in 1948, which led to Newfoundland becoming a province of Canada in March 1949.

Macdonald was viewed as being pro-federation and was accused of bias by Peter Cashin and supporters of responsible government and of manipulating the referendums.

Macdonald left the island upon its entry to Canada in 1949. Two days after his departure, an apparently congratulatory poem was published in The Evening Telegram. It emerged that the poem was an acrostic, with the first letter of each line spelling out "THE BASTARD".

Paymaster-General
On return to the United Kingdom in 1949, Macdonald joined the government of Clement Attlee as Paymaster General, elevated to the House of Lords as Baron Macdonald of Gwaenysgor. In 1950 he was leader of the British delegation to the Commonwealth Conference on Economic Aid to Countries of South East Asia held in Sydney, Australia and was a delegate to United Nations General Assembly at Lake Success, New York. He was appointed a Privy Counsellor in 1951. He held office until Labour lost power at the 1951 general election.

Later life
Macdonald continued to be active in public life.

A fluent Welsh speaker, from 1952 to 1960 he was National Governor for Wales of the British Broadcasting Corporation, and from 1953 until his death was chairman of the Broadcasting Council for Wales. From 1952 to 1959 he was a member of the Colonial Development Corporation.

A Congregationalist in religion, he was National President of the Band of Hope Union of Great Britain in 1951. He held two honorary doctorates in law from Mount Allison University, Sackville, New Brunswick and the University of Wales.

Family
In 1913 he married Mary Lewis of Blaenau Ffestiniog. The couple had two sons and one daughter.

He died in January 1966, aged 77. His eldest son, Gordon Ramsay MacDonald, succeeded him in the barony.

See also
List of people from Newfoundland and Labrador

References

External links

Lord MacDonald of Gwaenysgor on the Dictionary of Welsh Biography
Brief description or Lord MacDonald's papers at the National Library of Wales

1885 births
1966 deaths
Governors of the Dominion of Newfoundland
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Labour Party (UK) hereditary peers
Knights Commander of the Order of St Michael and St George
Members of the Newfoundland Commission of Government
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Miners' Federation of Great Britain-sponsored MPs
Ministers in the Attlee governments, 1945–1951
People from Prestatyn
Place of death missing
UK MPs 1929–1931
UK MPs 1931–1935
UK MPs 1935–1945
UK MPs who were granted peerages
Barons created by George VI
British expatriates in the Dominion of Newfoundland


This is a list showing the most populous cities in the province of Balochistan, Pakistan as of the 2017 Census of Pakistan. In the following table, you can find each of the 54 cities and towns in the province with populations higher than 10,000 as of March 15, 2017. City populations found in this list only refer to populations found within the city's defined limits and any adjacent cantonments. The census totals below come from the Pakistan Bureau of Statistics.

List

Notes

A.  This city did not exist as a municipality and was not classified as an urban area at the time of the 1998 Pakistan Census.

References

See also

 List of cities in Pakistan by population
 List of cities in Azad Jammu & Kashmir by population
 List of cities in Gilgit-Baltistan by population
 List of cities in Khyber Pakhtunkhwa by population
 List of cities in Sindh by population
 List of cities in Punjab, Pakistan by population

Balochistan

List of cities in Balochistan, Pakistan by population


Jacques Fraigneau (né le  à Montpellier dans l'Hérault et mort le ) est un joueur de football français qui évoluait au poste d'attaquant.

Biographie

Fraigneau commence sa carrière avec les Bordeaux Étudiants Club, avec qui il élimine le Stade rennais lors de la Coupe de France 1942-43 (victoire 3-1 en 8-de-finale).

En , il rejoint le club des Girondins de Bordeaux, avec qui il reste durant quatre saisons en D2. Il dispute au total 41 matchs (37 en D2 et 4 en D1) pour 11 buts inscrits, et termine second de D2 en 1948-49.

Palmarès
 Girondins de Bordeaux
 Championnat de France D2 :
 Vice-champion : 1948-49.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur des Girondins de Bordeaux
Naissance à Montpellier
Naissance en juin 1924
Décès en juin 2008
Décès à 84 ans

Jacques Fraigneau


Poisson ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite, östlich des Kraters Aliacensis und südwestlich von Pontanus.
Der Krater ist sehr stark erodiert, der Kraterwall vielfach überlagert und teilweise kaum auszumachen.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Mathematiker und Physiker Siméon Denis Poisson offiziell benannt.

Weblinks

 Poisson auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Siméon Denis Poisson als Namensgeber

Poisson (Mondkrater)


The Parti national populaire (PNP, in English: "Popular National Party" ) was a minor political party in Quebec, Canada that operated in the 1970s.

The PNP was created by a split in the Ralliement créditiste du Québec after Fabien Roy was expelled from the party. Roy was one of the two créditiste Members of the National Assembly (MNAs) that were elected in the 1973 Quebec general election.

On December 14, 1975, Roy teamed up with former Liberal minister Jérôme Choquette to form the Parti national populaire under Choquette's leadership. In August 1976, the PNP and the conservative Union Nationale party, led by Rodrigue Biron, announced the merger of their two parties, but the idea was abandoned by the Union Nationale one month later.

In the November 15, 1976 general elections, Fabien Roy was the only PNP candidate elected, while Choquette was defeated, placing third in his riding with 14.2% of the vote, behind the Liberal and Parti Québécois candidates. Choquette resigned as party leader on March 29, 1977, and was succeeded by Roy.

Roy was appointed leader of the federal Social Credit Party of Canada on March 30, 1979, and resigned his National Assembly seat on April 5, 1979.

The PNP ceased its activities in 1980, and its status as an authorized political party was revoked by the Director-General of Elections for Québec on 31 December 1983.

Proposed merger with Union Nationale

On August 3, 1976, the UN leader in the National Assembly, Maurice Bellemare, leaked to the media that the UN and the PNP had been holding secret negotiations for several weeks to create a single regrouping of conservative, federalist forces. The negotiations were aimed at developing a new name, policy, party structures and financing. Bellemare had suggested "Union Nationale Populaire". Bellemare told reporters that Jérôme Choquette would serve as parliamentary leader of the new party, and UN party leader Rodrigue Biron would serve as party leader.

Choquette's PNP movement had failed to catch on, and Biron's leadership of the UN had not been successful. Choquette was described by the Montreal Gazette as a "leader without a party", while the UN was described as "a party without a leader".

The next day, the Montreal Gazette reported that Choquette would be named "interim leader", responsible for developing the new party's policy and program, while Biron would be responsible for administrative and organizational issues. Officially, the two leaders would be considered equals, and each would continue to lead his own party until the new party's leadership convention, scheduled for October 1976, but it had become clear that Choquette had the support of Bellemare. Choquette was described as Quebec's third most popular political leader in a Montreal Gazette editorial Bellemare was the UN's sole Member of the National Assembly. The party's $750,000 election fund was controlled by Mario Beaulieu, a Bellemare loyalist. Bellemare was seen as using Choquette to push Biron out of the UN leadership without getting blood on his own hands.

A dispute between Biron and Choquette emerged quickly. Biron favoured eliminating Bill 22, the language law that established French as the sole official language of Quebec, and required that children whose parents were not educated in English be educated in French.  Choquette, on the other hand, had quit the Liberal Cabinet because he wanted stricter enforcement of the education rules. The dispute erupted, however, when Choquette changed his position, and spoke out in favour of allowing parents to have the choice of language of instruction, saying that it would be impossible to regulate parents' choices. Biron, who favoured applying the rule only to non-Anglophone immigrants, said that Choquette "went too far" and that he would seek a revision to Choquette's statement. Biron went further, and stated that as he had been elected leader of the UN "with a great majority", he would continue in that role into the election and past it and that the new party would be called the Union Nationale, indicating that the PNP would be absorbed by the UN, rather than a merger creating a new party.

The merger attempt was called off in September 1976.

1976 election

The 1976 election caught the PNP by surprise, and it lacked local organization, money and a platform. The party quickly assembled a mainstream platform by drawing heavily from those of other parties, especially the Union Nationale. Choquette presented the party as being a liberal party: "The present government has forgotten the principles of liberalism for which it stands. The new party that I represent becomes the true liberal party, not in name, but in deeds."

Of the PNP's candidates, only two won more than 1,000 votes: Fabien Roy who was re-elected with 17,600 (69% of the total) in Beauce-Sud, and Choquette, who won only 3,726 votes (14% of the total) in his former riding of Outremont.

Leaders
Jérôme Choquette - December 14, 1975 to March 29, 1977
Fabien Roy - March 1977 - April 5, 1979

Election results

See also

 Ralliement créditiste du Québec
 Politics of Quebec
 List of Quebec general elections
 List of Quebec premiers
 List of Quebec leaders of the Opposition
 National Assembly of Quebec
 Timeline of Quebec history
 Political parties in Quebec

Notes

External links
 National Assembly historical information
National Assembly of Quebec Chronology
 La Politique québécoise sur le Web

Provincial political parties in Quebec
Political parties established in 1975
Political parties disestablished in 1979
Defunct political parties in Canada
1975 establishments in Quebec
1979 disestablishments in Quebec

Parti national populaire


حرب يوليو 2009 السيبرانية هي سلسلة من الهجمات السيبرانية المنظمة ضد عدد من المؤسسات الحكومية، والمالية، ووكالات الأنباء في كوريا الجنوبية والولايات المتحدة الأمريكية، بدأت الهجمات في 4 يوليو، 2009. تضمنت الهجمات تحويل كم كبير من الحواسيب المخترقة لطلب صفحات الوب الخاصة بالمؤسسات المستهدفة، ما أدى إلى زيادة الحمل على مواقع الوب لهذه المؤسسات، وبالتالي تتباطأ استجابة الخوادم لطلبات تحميل الصفحات. دعا توقيت الهجمات وأهدافها إلى استنتاج أن كوريا الشمالية تقف ورائها، إلا أن هذا الاستنتاج لا سند يدعمه.

خط زمني للهجمات

الموجة الأولى
كانت الموجة الأولى من الهجمات في 4 يوليو - يوافق يوم الاستقلال الأمريكي - مستهدفة كل من كوريا الجنوبية والولايات المتحدة الأمريكية. من ضمن مواقع الوب المصابة: موقع البيت الأبيض، وموقع البنتاجون. وكشف تحقيق عن إصابة 27 موقعًا للوب في هذه الهجمة استنادًا إلى الملفات المخزنة في خوادم هذه المواقع.

الموجة الثانية
وقعت الموجة الثانية من الهجمات في 7 يوليو، 2009 على كوريا الجنوبية. من المواقع المصابة، موقع القصر الرئاسي البيت الأزرق، وموقع وزارة الدفاع، والبرلمان.

الموجة الثالثة
وقعت الموجة الثالثة من الهجمات السيبرانية في 9 يوليو، 2009، مستهدفة عدة مواقع إلكترونية في كوريا الجنوبية، منها موقع خدمات الاستخبارات الوطني، بالإضافة إلى مواقع لواحد من أكبر مصارف كوريا ووكالات الأنباء فيها. قالت وزارة الخارجية الأمريكية أيضًا أن موقع الويب الخاص بها تعرض للهجوم أيضًا.

مراجع

الولايات المتحدة في 2009
كوريا الجنوبية في 2009
الاختراق في عقد 2000
هجمات سيبرانية

هجمات يوليو 2009 السيبرانية


Râul Micuș (Pârâul Micești sau Valea Indolului) este un afluent de stânga al râului Hășdate.

Legături externe
 Administrația Națională "Apele Române", Cadastrul Apelor Române
 Institutul Național de Hidrologie și Gospodărire a Apelor
 Trasee turistice în județul Cluj

Referințe

Râuri din județul Cluj
Gospodărirea apelor
Bazinul Mureș

Râul Micuș


Colin Joyce (født 6. august 1994) er en amerikansk cykelrytter, der kører for . I 2018 vandt han en etapesejr i Arctic Race of Norway.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra USA
Personer fra Idaho

Colin Joyce


Manawar es una localidad de la India en el distrito de Dhar, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 194  a 314 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 30 375 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Manawar


මානව ජනාවාසකරණයෙන් පසුව  ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාතන ඉතිහාසය දක්වා වූ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාග් ඉතිහාසය මෙම ලිපියෙන් ආවරණය කරනු ලබන අතර, එය තුලින් පුරාශිලා, මධ්‍යශිලා සහ ආදි යකඩ යුගය යන්නන් ආවරණය කරයි.

ශිලා යුගය

පුරාශිලා යුගය
පැරණි ගල් ගුහා පිළිබඳව තොරතුරු විශ්ලේෂණයේ දී පහතරට තෙත් කලාපයේ බුලත්සිංහල අසල පිහිටි ෆාහියන් ලෙනෙ තොරතුරු රැසක් අනාවරණය කරගත හැකිය. කුරුවිට අසල පිහිටි බටදොඹ ලෙන, කිතුල්ගල පිහිටි බෙලි ලෙන, කෑගල්ල අසල පිහිටි අත්තනගල්ලේ අළු ලෙන ආදී ස්ථාන මිසෝලිතික යුගයට අයත් පැරණි ගල් ලෙන් වලට උදාහරණ කිහිපයක් වේ. මෙම තොරතුරු ඇඹිලිපිටියේ බෙල්ලන් බැඳි පැලස්ස,ෆාහියන් ලෙන, කැනීම් වලදී එහි දියුණු මානවයන් ජීවත් වූ බවට සාක්ෂී සොයාගෙන ඇත. එමෙන්ම බටදොඹ ලෙන, බෙලි ලෙන, බෙල්ලන් බැඳි පැලැස්ස ආදී ස්ථාන වලින්ද තවත් සාක්ෂි ලැබී ඇත. මෙම ලෙන්වල ජීවත් වූ දියුණු මානවයා බලංගොඩ මානවයා ලෙස හැඳින්වේ. කැනීම් වලින් සොයා ගත් ඇට කැබලි මගින් මෙම පිරිමි මානවයෙක් සෙ.මි. 174 ද, ගැහැණියක සෙ.මී. 166 කද උසකින් යුක්ත බවද, මොවුන් දැඩි සිරුරු වලින් හෙබි ඉතා ශක්තිමත් මිනිස් කොට්ඨාශයක් බවත් සොයාගෙන ඇත.
මෙම බලංගොඩ මානවයා ලංකාවේ විවිධ ස්ථානවල කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙන් ජීවත් වී ඇත. හෝ(ර්)ටන් තැන්න , මන්නාරම , විල්පත්තු , සබරගමු වැසි වනාන්තර මොවුන් ජීවත් වූ ස්ථාන ලෙස හඳුනාගෙන ඇත. මොවුන්ගේ ජීවන චර්යාව දැනට ලංකාවේ ජීවත් වන වැද්දන්ගේ ජීවන චර්යාවට සමාන බවද සැලකේ. බලංගොඩ මානවයා විවිධ ආකාරයේ ආයුධ භාවිතා කළ බවත්, ඔවුන් ඒ අනුසාරයෙන් දඩයම් කරගෙන තම ආහාර ලබා ගත් බවටත් තොරතුරු පවතී.

මධ්‍යශිලා යුගය

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාග් ඉතිහාසය


Havai fişekler estetik ve eğlence amaçlı kullanılan düşük patlayıcı güçlü piroteknik aygıtlardır. Havai fişeklerin en yaygın kullanıldığı alan havai fişek gösterileridir. Bir havai fişek olayı (havai fişek gösterisi ya da piroteknik gösteri de denir) havai fişeklerin ürettiği efektlerin gösterisidir. Ayrıca pek çok yerde havai fişek gösterisi yarışmaları da yapılmaktadır. Havai fişeklerin değişik formlarının ortak özelliği ışık, ses, duman çıkarmaları ve havada hareket edebilmeleridir. Kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi, mor, gümüş renkli kıvılcımlar ve renkli alevler çıkarmak için tasarlanabilirler. Havai fişek gösterileri, dünyanın değişik noktalarındaki değişik kültürlere ve değişik dini kutlamalara göre dağılım gösterir.

Havai fişekler antik Çin'de 2000 yıl kadar önce şeytani ruhların kovulması amacıyla, karabarutun icadının bir uzantısı olarak keşfedilmiştir. Çin yeni yılı ve ilkbaharın ortasındaki Ay Festivali etkinlikleri havai fişek gösterilerini kesin olarak görebileceğiniz önemli organizasyonlar arasındadır. Çin dünyadaki en büyük havai fişek üreticisi ve ihracatçısıdır.

Havai fişekler genelde rolünü üstlendiği yere göre sınıflandırılırlar. Yerde ve havada patlayanlar gibi. İkinci bir sınıf şekli ise itici güçlü olanlar (gökyüzü roketleri) veya gökyüzüne bir kovan yardımı ile fırlatılanlar (gösteri fişekleri). Bunun gibi pek çok sınıflandırma biçimi vardır.

Havai fişeklerin en yaygın özelliği kâğıt veya mukavva bir tüp veya kaplama içerisine doldurulmuş kolay tutuşabilen (piroteknik yıldızlar) malzeme içermeleridir. Pek çok tüp veya kutucuk, tutuşturulduğunda çeşitli şekil ve renkte kıvılcım çıkartmak için birleştirilir. Gökyüzü roketleri her ne kadar ilk olarak savaş amaçlı kullanılmış olsa da havai fişeklerin en yaygın şeklidir. Her ne kadar gösteri fişekleri ticari havai fişek gösterilerinin bel kemiği olsa da bunların daha küçük çaplı ve herkesin kullanabileceği şekilleri de Türkiye'de mevcuttur.

Tarihçesi

Havai fişek kültürü Çin'de 2000 yıl kadar önce keşfedilmiştir. Havai fişeklerin icadı ya da kaza sonucu bulunuşu ile ilgili en yaygın efsane, o günlerde mutfaklarda çokça bulunan odun kömürü, kükürt ve güherçilenin karıştırılmasıdır. Bu karışım bambu bir tüp içerisinde sıkıştırıldığında ve yakıldığında patlamaktaydı.

Her ne kadar barutun mutfakta icadı ile kestane fişeğinin keşfi arasındaki zaman farkı şüpheye sebep olsa da bazı kaynaklar, havai fişeğin 2000 yıl kadar önce keşfedildiğini söylerken, bazı kaynaklar ise 9. yüzyılda Song hanedanlığı (960-1279) zamanında bulunduğunu iddia eder.

Bazı kaynaklar havai fişeğin Hindular tarafından bulunduğunu fikrini öne sürer. 18 Ekim 2003 tarihinde ulusal bir gazete olan The Hindu'nun internet sayfasında, yalnızca barutun keşfinin Çinliler tarafından yapıldığı iddia edilmektedir.

Hunan eyaletinin Liu Yang şehrinde yaşamış olan Li Tian adlı keşişin, yaklaşık 1000 yıl önce kestane fişeğini icat ettiği kabul edilir. Çinliler kestane fişeğinin icadını her yıl 18 Nisan tarihinde Li Tian'a kurbanlar sunarak kutlarlar. Song hanedanlığı zamanında yerel halk Li Tian'a ibadet için bir tapınak bile inşa etmiştir.

Kestane fişekleri geçmişte ve hatta günümüzde bile şeytani ruha sahip hayaletleri yüksek ses yardımı ile korkutup kaçırmak için kullanılır. Kestane fişekleri doğum günlerinde, ölümlerde ve yeni doğan çocukları kutsamak için günümüzde de kullanılmaktadır. Çin yeni yılına özgü en yaygın kutlama şekillerinden biri de şeytani ruhlardan uzak bir yıl geçirmek için kestane fişekleri ile kutlama yapılmasıdır.

Bu gün Hunan eyaletine bağlı Liu Yang şehri dünyanın en büyük havai fişek üretim sahası olarak bilinmektedir. Havai fişeğin coğrafik merkezini hatırlamak önemlidir, çünkü havai fişek endüstrisinin bilirkişileri sık sık Çin'in üretimde ucuz işgücünün avantajlarını kullandığını söylemektedir. Ama gerçek şudur ki havai fişek endüstrisi Çin'de modern çağın gelişinden ve doğu-batı arasındaki asgari ücret eşitsizliğinden önce de vardı ve umarız olumsuz ekonomik etkilerinden sonra da varlığını sürdürür. Her ne kadar haçlıların karabarutu seyahatlerinden dönerlerken Avrupa'ya getirdikleri söylense de, genel olarak Marco Polo'nun 13. yüzyılda Çin'den karabarutu Avrupa'ya getirdiği kabul edilir.

Avrupa'da karabarut ilk önce askeri amaçlı roket, top ve silahlarda kullanılmıştır. İtalyan'lar karabarutu havai fişek üretiminde kullanan ilk Avrupalılardır. Almanlar 18. yüzyılda İtalyanların yanında havai fişeği üreten bir başka Avrupalı ülke olmuştur. İlginçtir ki Amerika'da havai fişek gösterisi yapan öncü şirketlerin soyları (Grucci ailesi, Rozzi ailesi ve Zambelli ailesi gibi) İtalyanlara dayanmaktadır.

Havai fişekler İngilizlerinde merakını çekmiştir. 1. William Shakespeare bir çalışmasında havai fişeklerden bahsettikten sonra Kraliçe Elizabeth zamanında havai fişekler Büyük Britanya'da da popüler hale gelmiştir. Kraliçe havai fişeklerden o kadar etkilenmiş ki "İngiltere'nin ateş ustası" isimli bir pozisyon bile yaratmıştır. Kral 2. James de havai fişeklere olan ilgisini kendi taç giyme töreninden sonra ateş ustasını şövalyelik mertebesine çıkartarak kanıtlamıştır.

Modern çağda Amerikan havai fişek endüstrisi, Başkan Nixon'ın 1970'lerin başında başlayan Çin Komünist Partisi ile normalleştirilen ilişkileri yüzünden Çinli üreticilerden etkilenmesiyle başlamıştır. Eskiden Amerika Birleşik devletleri ile Çin arasında Hong Konglu aracıların üretici ile direkt bağlantı kurmadan ya da çok küçük bir bağlantı yardımıyla ticaret yapması mümkündü. 1970 ile 1980 arasında Çin deki ürün dağıtımı yapan kanallar, aslında hükûmete bağlı ve eyaletsel havai fişek üreten ve ihraç eden anonim şirketler kurmuştur. Örneğin Hunan'da üretilen ürünler Hunan ihracat şirketine, Jiangxi'de üretilen ürünler Jiangxi ihracat şirketine giderdi. Bu tarihlerde asıl amaç fabrikaların kâr etmesinden çok, tarımdan daha az olan gerçek endüstride çalışan insanların Çin içinde kalmalarını sağlamaktı. Çin hükûmeti üretim yapan fabrikaları desteklemekteydi.

Sırasıyla eyaletsel ihracat şirketleri Çin ana karası ile yabancı ticaret varlıkları arasında bağlantı olan Hong Konglu aracılara ürünü satardı. Hong Konglu aracılar siparişi alır, nakliyeyi ayarlar ve finansal işleri çözer ve ürünlerin yabancı alıcılara ulaşmasını sağlardı.

Bu o günlerde bu yöntem Çin'in ilk resmi liderlik öğretisi olmuştu. Başkan Deng Xiaoping benzer ülkeler topluluğu olan eski Sovyet bloğunun göremediği ekonomik tılsımı görmüştür. Başkan Deng kapitalizme giden yolda ilk ekonomi politikasını bu yöntem yardımı ile oluşturmuştur.

1980'lerde Çin'in dünyaya açılmasıyla yabancı ithalatçıların Çin sınırları içerisinde seyahat etmesi başlamıştır. Bu ilk yabancı havai fişek alıcılarının üretim alanlarını görmesini, Hong Konglu ihracatçılar ve eyaletsel ihracatçı şirketlerle bağlantı kurulmasını sağlamıştı.

1980'lerin sonlarına doğru herkesin kullanabileceği havai fişekler Amerikan Tüketim Ürünleri Güvenlik Komisyonu tarafından dikkatle incelenir hale gelmişti. Bu inceleme sonucunda pek çok havai fişek ürününde yanlış uyarı, boyut ve kullanım bilgisi olduğu görülmüştür. Bu durumu düzeltmek için temsilcileri Amerikan Piroteknik Derneği ve Hong Kong Aracıları Derneği olan temsilciler grubu 10 günlerini güney Çin'de geçirerek eyalet eyalet ihracatçı şirketler ve fabrika müdürleriyle toplantı yapmışlardır.

Bu toplantının içeriği Çin'de üretilen her ürünün ateşlenmesinde doğru uyarı açıklamalarını ve boyut bilgisini Amerikan tüketim ürünleri standartlarına göre güvenlik amaçlı belirlemek ve tahsis etmekti. Bu toplantılar sonucunda Çin'deki havai fişek üretimini gözlemlemek için Amerikan Havai Fişek Standart Laboratuvarı (AFSL) kurulmuştur.

1990'lar da ekonomik reformun gereği olarak Başkan Jiang Zemin tarafından Çin'deki fabrikaların para yardımı durdurulmuş ve ilk defa kâr elde etmeye zorlanmışlı. O günlerde pek çok eyaletsel ihracat şirketinin çalışanı hükûmete bağlı şirketlerden ayrılmış ve kendi şirket kurma izinlerini alarak kendi ticari kuruluşlarını yürütmeye başlamıştır.

Başlangıçta bu yeni özel şirketler Hong Konglu aracılarla yabancı pazarına ulaşmak için işbirliği yapmış fakat daha sonraları direkt olarak yabancı ithalatçılara satış yapmaya başlamışlardır.

Hong Kong'lu aracılar ayakta kalmak için Çinli fabrikalara para yatırmak suretiyle Çinli girişimcilerle ortak iş yapmaya başlamış ve böylece geriye kalan geniş müşteri kitlelerini korumaya çalışmıştır. Bugün hükûmete bağlı eyaletsel ihracat şirketleri önemli çalışanlarını kaybettikleri için ya kapanmış ya da yalnızca Çin iç piyasasına üretim yapar hale gelmişlerdir.

1990'lar yabancı şirketlerinin üretim hatlarını ayırt etmek için hızla büyüyen özel etiketleme sistemine ihtiyaç olduğunu göstermiştir. 2000'lerde ise küçük bölgelerde bile bu sektörü şekillendiren ve saran ihracatçı aracı şirketler kurulmuştur. Buna ek olarak ayrı fabrikalar da eski yöntemleri kullanarak yabancı ithalatçılarla ticaret yapmaktadır. Her hafta pek çok yabancı şirketi kendileri ile direkt olarak çalışması için pek çok küçük ve yeni fabrikadan yarım düzineye yakın e-mail ve fax almaktadır.

Havai fişeğin kimyası

Havai fişeklerin renkleri genelde yıldız adı verilen ve yakıldığında kuvvetli ve parlak ışık veren karıştırılmış kimyasallarla üretilir.
Yıldızlar 5'temel karışımdan oluşur.

 Yakıt		: Yıldızların yanmasını sağlar
 Oksitler	: Bu bileşim oksijen üreterek yakıtın daha iyi yanmasını sağlar.
 Renk		: Kimyasallar tarafından üretilir.
 Tutkal	: Yıldızları oluşturan kimyasalların bir arada kalmasını sağlar.
 Klor verici	: Renkli alevin gücünü artırır. Bazen oksitlerde bu işlevi yerine getirir.

Yaygın olarak kullanılan kimyasallar aşağıda tablo haline getirilmiştir. Renk veren tüm kimyasalların havai fişeklerede renk verecek anlamına gelmez. Fakat aşağıdaki kimyasallar doğru hazırlanmış karışımlarda saf ve parlak ışık verir.

Genellikle Mag Yıldızı olarak adlandırılan en parlak yıldızlar alüminyumla yakıtlandırılır. Magnezyum ise düşük oksit özelliği nedeniyle havai fişek endüstrisinde nadir olarak kullanılır. Sıkça her metalin bir alaşımı olan magnalyum kullanılır.
Pek çok havai fişek ürününün üretiminde toksik olmayan kimyasallar kullanılır. Ama bazı kimyasallarda ise cilt hassasiyetini artırıcı veya toz nedeniyle nefes almayı zorlaştıran bir miktar toksik bulunur.

Havai fişek


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Nördlingen ist einer der sieben Dekanatsbezirke des Kirchenkreises Augsburg. Der Dekanatsbezirk, zu dem rund 15.500 Mitglieder gehören, wird zurzeit von Dekan Gerhard Wolfermann geleitet. Die drei Donau-Ries Dekanate Donauwörth, Nördlingen und Oettingen haben sich zu einer Kooperation zusammengeschlossen, um bestimmte Aufgabenstellungen gemeinsam zu erfüllen. Dazu zählt u. a. ein gemeinsamer Internetauftritt.

Geographie
Der Dekanatsbezirk Nördlingen liegt landschaftlich in der Mitte und im östlichen Teil des Ries. Politisch gehört er zum Landkreis Donau-Ries. Im Westen grenzt der württembergische Kirchenbezirk Aalen im Ostalbkreis an.

Geschichte

Pfarreien und Kirchengemeinden
Die Pfarreien und Kirchengemeinden können bis auf die Diasporagemeinde Wemding auf eine lange evangelische Tradition seit der Reformationszeit zurückblicken. Die treibende Kräfte in der Reformation waren die Reichsstadt Nördlingen und die Grafen von Oettingen-Oettingen.

Reichsstadt Nördlingen
Kaiser Friedrich II. hat 1215 Nördlingen durch Tausch vom Bistum Regensburg erworben, 1216 wieder zurückgetauscht, aber danach erneut bekommen. 1238 wurde die Stadt durch einen Brand zerstört und anschließend wieder aufgebaut. Die Grafen von Oettingen versuchten die Stadt in ihre Hand zu bekommen, so dass sie 1250 sich die Stadt verpfänden ließen. 1323 gelang es der Stadt sich aus der Pfandschaft des Ammannamts zu lösen. Bis zum Ende des alten Reichs blieben die Widerlosung, die Reichs-Städte-Steuer und die Kerngült an das Gesamthaus Oettingen verpfändet.
Die Grundherrschaft Nördlingen im umliegenden Land lag ausschließlich beim Hospital und der Kombinierten Stiftungspflege. Das Krankenhaus konnte durch Schenkungen und Zukäufe zum größten Grundbesitzer der Stadt werden. In der Kombinierten Stiftungspflege wurden der Besitz kleinerer frommer und milder Stiftungen sowie der Besitz der säkularisierten Stadtklöster zusammengefasst.
Der Karmeliterprior Kaspar Kantz führt in seiner Kirche 1522 deutsche Messen ein, die aber 1523 wieder eingestellt wurden. Die Stadt hatte den reformatorisch gesinnten Prediger Theobald Billicanus eingestellt. Es entwarf eine neue Gottesdienstordnung, die am 13. Februar 1525 in Kraft trat. In diesem Jahr konnte die Stadt auch das Kirchenpatronat erwerben. Mit Billicanus kam es in der Folgezeit immer wieder zum Streit über das richtige Bekenntnis und Billicanus zum 19. Mai 1535 auf eigenen Wunsch entlassen. Die neue Kirchenordnung wurde von Kaspar Kantz erstellt und am 15. Mai 1538 in Kraft gesetzt. Am 23. Februar 1548 wurde die volle Reformation nach Nürnberger Ordnung vom Rat beschlossen. Die Reformation wurde durch die Reichsstadt Nördlingen in folgenden Orten eingeführt: Nördlingen, Baldingen, 1543 Goldburghausen, Herkheim (erfolgreiche Gegenreformation 1597), 1541 Lierheim, 1543 Nähermemmingen, Pflaumloch (erfolgreiche Gegenreformation 1605) und 1535 Schweindorf. Goldburghausen und Schweindorf liegen heute im Kirchenbezirk Aalen.

Grafen von Oettingen-Oettingen
Das Herrschaftsgebiet der Grafen von Oettingen-Oettingen reichte bis vor die Tore der Reichsstadt Nördlingen. Diese evangelische Linie des Grafenhauses führte je nach Herrschaftsverhältnissen um 1539 die Reformation ein. Die ehemaligen Oettinger Ortschaften in der Nähe der Stadt Nördlingen liegen heute im Dekanatsbezirk Nördlingen. Die Ortschaften nördlich um Oettingen gehören zum Dekanatsbezirk Oettingen. Die südlich der Stadt gelegenen Gemeinden liegen heute im Dekanatsbezirk Donauwörth. In folgenden Oettinger Orten wurde die Reformation eingeführt: 1531 Aufhausen, 1539 Forheim, 1556 Unterringingen, 1543 Balgheim, 1540 Deiningen (1548 Teilung in ev. und kath. Ortsteil), 1546 Ederheim, 1536 Ehringen, 1539 Fessenheim, 1539 Großelfingen, 1543 Hohenaötheim, 1555 Hürnheim, 1538 Löpsingen, 1558 Möttingen, 1539 Pfäfflingen, 1557 Schmähingen.

Kartäuserkloster St. Peter
Das Kartäuserkloster St. Peter in Christgarten fiel 1521 an die Grafen von Oettingen. Der letzte Prior des Klosters Johannes Sudermann ist mit seinem Konvent 1557 zum evangelischen Glauben übergetreten und wurde 1562–1573 Pfarrer in Ederheim. Die ehemalige Klosterkirche St. Peter aus dem 14. Jh. besteht noch. Vom Kloster existieren nur noch Ruinenreste.

Dekanat
Das bayerische Dekanat Nördlingen wurde am 7. Dezember 1810 errichtet. Es ging aus bisherig oettingischen Pfarreien der Superintenduren Hohenaltheim (Aufhausen, Balgheim, Ederheim, Ehringen, Forheim, Hohenaltheim, Hürnheim, Schmähingen), Mönchsdeggingen (Deiningen, Fessenheim, Großelfingen, Klosterzimern und Möttingen) und Öttingen (Löpsingen) hervor. Die Pfarrei im kath. Wallerstein wurde 1821 errichtet und mit Ehringen verbunden. 1829 kamen vom Dekanat Oettingen noch Pfäfflingen hinzu. Wemding wurde 1950 neu errichtet, nachdem 1567 dort die Gegenreformation erfolgreich gewesen war.

Kirchengemeinden
Zum Dekanatsbezirk Nördlingen gehören folgende Pfarreien mit deren Kirchengemeinden:
 Pfarrei Aufhausen
 Kirchengemeinde Aufhausen, St. Martin
 Kirchengemeinde Forheim, St. Margarete
 Kirchengemeinde Unterringingen, St. Laurentius
 Pfarrei Balgheim
 Kirchengemeinde Balgheim, St. Ägidius
 Pfarrei Deiningen
 Kirchengemeinde Deiningen, Erlöserkirche
 Kirchengemeinde Fessenheim, St. Stephanus
 Pfarrei Ederheim
 Kirchengemeinde Ederheim, St. Oswald  und Christgarten, St. Peter
 Kirchengemeinde Hürnheim, St. Veit
 Pfarrei Ehringen-Wallerstein
 Kirchengemeinde Ehringen, St. Oswald
 Kirchengemeinde Wallerstein, Versöhnungskirche
 Pfarrei Grosselfingen
 Kirchengemeinde Grosselfingen, St. Peter und Paul
 Kirchengemeinde Enkingen, St. Jodokus
 Kirchengemeinde Möttingen, St. Georg
 Pfarrei Löpsingen
 Kirchengemeinde Löpsingen, St. Michael
 Kirchengemeinde Pfäfflingen, St. Georg
 Pfarrei Nähermemmingen
 Kirchengemeinde Nähermemmingen, Marienkirche
 Kirchengemeinde Baldingen, St. Gallus
 Pfarrei Nördlingen
 Kirchengemeinde Nördlingen, St. Georg
 Pfarrei Schmähingen
 Kirchengemeinde Schmähingen, Marienkirche
 Kirchengemeinde Hohenaltheim, St. Johannes der Täufer
 Pfarrei Wemding
 Kirchengemeinde Wemding, Christuskirche

Literatur

 Evangelische Gemeinden im Ries, Erlanger Verlag für Mission und Ökumene, Erlangen, 1981.
Historischer Atlas von Bayern: Kirchliche Organisation, die evangelische Kirche, Komm. für Bayer. Landesgeschichte, München 1960.

 Historischer Atlas von Bayern. Schwaben I, Heft 8: Nördlingen, Komm. für Bayer. Landesgeschichte, München 1974.
 Dietmar-Henning Voges: Nördlingen seit der Reformation, C.H. Beck, München 1998.

Weblinks

 Internetauftritt

Einzelnachweise

Religion (Nördlingen)
Nordlingen
Nordlingen
Gegründet 1810
Christentum im Landkreis Donau-Ries

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Nördlingen


Mons. Tomás A. Santidrián (23 de marzo de 1929 - 1 de diciembre de 2013)  fue un religioso argentino
De 1978 a 1987 fue párroco de la Parroquia San Antonio de Padua (Barrio Belgrano). Y de 1990 a 2011, párroco y capellán en el colegio San Patricio de Rosario.

Fue fundador y director de los "Hogares de Protección al Menor Hoprome". Fue Delegado episcopal sobre minoridad.

Perteneció al Movimiento de Sacerdotes para el Tercer Mundo,, durante su rectorado del Seminario de Capitán Bermúdez, renunció en diciembre de 1966.

Citas

Vida privada
Uno de los diez hijos de una familia de clase media que formaron don Tomás y doña Catalina. Tiene un sobrino, también llamado Tomás, que al igual suyo, también es sacerdote y actualmente es párroco de la Parroquia San Antonio de Padua (Barrio Belgrano) de Rosario.

Honores
 Mayor Notable Argentino

Referencias

 . 2001. El oro de los pobres: aproximación a una biografía del padre Tomás Santidrián. 182 pp. ISBN 9879762118

Enlaces externos
 Su imagen en el sitio web de la Parroquia de Padua, Rosario
 Homenaje al Padre Tomás Santidrián, en YouTube

Religiosos de la provincia de Santa Fe
Nacidos en Rosario (Argentina)
Filántropos de Argentina
Sacerdotes católicos de Argentina
Ciudadanos ilustres de la ciudad de Rosario

Tomás Santidrián


La Goggomobile est une petite voiture produite par le constructeur allemand Glas à Dingolfing.

Notes et références

Goggomobile
Automobile des années 1950
Automobile des années 1960
Berline

Glas Goggomobil


අතීත උත්සාහයන්

1962 දී දියත් කෙරුණු මැරීනර් - 2

1961 පෙබරවාරි 12 ආරම්භ වුණු Venera – 1  ඒෂණීය දියත් කිරීමත් සමග සිකුරුට මෙන්ම ඕනෑම ග්රහලොවකට දියත් කෙරුනු පළමු රොබෝ අභ්යවකාශ මෙහෙයුම ආරම්භ විය. මේ හැරුණු කොට ඉතා සාර්ථක වු වේනිරා වැඩ සටහනේ පළමු අභ්යවකාශ යානය මෙයයි.  Venera – 1  සෘජු ගැටුම් පරාචක්රයක දියත් කෙරුණත් මෙහෙයුම් දින 7 ක් ඇතුළත පෘතුවියට කිලෝමීටර් මිලියන 2 ක දුරකදී සම්බන්ධතා ඇන හිටිනි. මධ්යන්යයේදී සිකුරුට 100000 km ක් පමණ ආසන්න වන තුරු ගමන් කරන්නට ඇතැයි සැලකෙයි.

ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපද සිකුරු ගවේෂණ Meriner – 1 ඒෂණීය දියත් කිරීමත් සමග අසාර්ථකව ආරම්භ කෙරුණි. 1962 දෙසැම්බර් 14 දින දින 109 ක කාක්ෂික සම්ප්රේෂණයකට පසුව ඊළඟ මැරීනර් 2 මෙහෙයුම අතිශ්ය සාර්ථක විය. ඒ ලොව පළමු සාර්ථක අන්තර් ග්රහලෝක මෙහෙයුම බවට පත්විය. සිකුරු මතුපිට 34833 km දුරක් ඉහළින් පියාසර කරන්නට ඇතැයි සැලකේ. එහි ශුද්ධ තරංඟ හා අධෝරක්ත රේඩියෝමාපක හෙලිකළ අන්දමට සිකුරුගේ වළාකුළු මුදුන් සිසිල් වුවත් අවම වශයෙන් 4250C වත් උෂ්ණත්වයක් මතුපිට පවතියි. ඒ අනුව භූමි පාදක ජීවයකට ග්රහලෝකය වාසස්ථාන සපයනු ඇතැයි පැවති බලාපොරොත්තු බොද විය. සිකුරු ස්කන්ධය හා ගගනගාමී ඒකක පිළිබද වැඩි දියුණු දත්ත Meriner – 2 ලබාගත්ත ද විකිරණ වළලු හෝ චුම්භක ක්ෂේත්රයක් සොයා ගැනීමට අපොහොසත් විය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Venus#Early_efforts

අතීත උත්සාහයන්


Issedon Tholus est un volcan situé dans le quadrangle d'Arcadia sur Mars (planète) aux coordonnées  et , à l'est d'Alba Mons, le plus vaste volcan bouclier de Mars. Il est approximativement circulaire et mesure  de diamètre. Il présente une dépression irrégulière à son sommet, formation géomorphologiquement appelée « cavus », ce qui signifie qu'elle n'est pas grossièrement circulaire ou elliptique comme les cratères volcaniques habituels.

Étymologie
Ce relief est appelé, géomorphologiquement, un tholus, c'est-à-dire une petite montagne, une colline domicale. Sur Mars, les tholi sont nommés d'après l'élément d'albédo le plus proche.

Géographie

Issedon Tholus se trouve dans le quadrangle d'Arcadia. Il s'élève jusqu'à 1000 mètres au-dessus du niveau de référence martien.

Ce volcan est localisé à proximité d'autres zones sombres (plus précisément dit, à faible albédo), telles que Tantalus Fluctus.

Au sud à environ 30 km de distance, juste à cheval sur les formations plus anciens que le volcan, et celles issues de ce dernier, se trouve le cratère , d'un diamètre d'un peu moins de 8 km.

Géologie
Situé dans la région du renflement de Tharsis dans sa bordure septentrionnale, il se serait formé au cours de l'Hespérien, entre il y a 3,7 et 3,2 milliards d'années (selon l'échelle de Hartmann et Neukum).

Issedon Tholus, sur le plan de la spectrométrie d'albédo dans le visible et l'infra-rouge, est géologiquement composé de matériaux que l'on retrouve dans les basses terres à l'est et au sud-ouest de l'Alba Patera. Ces matériaux sont aussi semblables à ceux des plaines parsemées de cratères mais avec une densité de ces cratères plus faible entre 1000 et 1600. Certains endroits présentent des traces de systèmes de fractures et de chaines de cratères et peuvent avoir des restes de terrains noueux et de matières des piémonts vallonnés provenant de la région est du plateau Tempe. Une entrée en contact avec des matières des plaines parsemées de cratères pourrait être graduelle. L'interprétation actuelle considère qu'il s'agit de dépôts éoliens et volcaniques datant de la fin et de l'après période de formation de l'Alba Mons.

À environ 200 km à l'est-nord-est, se trouve la formation des Issedon Paterae, dont les évents forment une ligne passant par Issedon Tholus.

Notes et références

Articles connexes
 Volcanisme sur Mars ;
 Quadrangle d'Arcadia ;
 Échelle de Hartmann et Neukum.

Liens externes

 Advancing Earth and Space Science : Ronald Greeley, Paul D. Spudis, Volcanism on Mars ;
 Advancing Earth and Space Science, Journal of Geophysical Research, Michael H. Carr, Volcanism on Mars ;
 Nature (revue) : Shijie Zhong, Migration of Tharsis volcanism on Mars caused by differential rotation of the lithosphere ;
 Mars Geological Map of the Arcadia Quadrangle ;
 USGS : Mars Geological Map of the Arcadia Quadrangle ;
 USGS : Color-coded contour map of Mars ;
 Astropedia (USGS) : Mars Geologic Map of the Arcadia Quadrangle ;
 USGS Planetary Names database :topograhic map for the Arcadia quadrangle.

Volcan sur Mars

Issedon Tholus