The Anacostia Community Museum (known colloquially as the ACM) is a community museum in the Anacostia neighborhood of Washington, D.C., in the United States. It is one of twenty museums under the umbrella of the Smithsonian Institution and was the first federally funded community museum in the United States. The museum, founded in 1967, was created with the intention to bring aspects of the Smithsonian museums, located on the National Mall, to the Anacostia neighborhood, with the hope that community members from the neighborhood would visit the main Smithsonian museums. It became federally funded in 1970 and focuses on the community in and around Anacostia in its exhibitions. This museum also houses a library.

History

Origins

The Anacostia Community Museum was originally described as "an experimental store-front museum" by the Smithsonian Institution in 1966. Smithsonian Secretary S. Dillon Ripley intended for the museum to serve as an outreach opportunity to bring more African Americans to the National Mall to visit Smithsonian museums. The idea, which rose from a Smithsonian-hosted conference in 1966, came into reality in March 1967, when the Smithsonian acquired the Carver Theater in the Anacostia neighborhood. The Smithsonian sought community support, and a council of local Anacostia residents came together to advise on the project. John Kinard was appointed director of the museum in June 1967. A pastor and activist during the Civil Rights Movement, Kinard was heavily involved in the Anacostia neighborhood, and he made sure that the young people of the neighborhood were involved in the creation of the museum. Every week, the museum's Neighborhood Advisory Committee of community members would meet to help plan the programming and exhibitions. Staff and community members worked side by side to change the building from a defunct movie theater into an exhibition space. The community also assisted in choosing what objects would be displayed.

The Anacostia Neighborhood Museum opened on September 15, 1967. The museum had eight staff members, and only one was permanent. There were no curators or researchers or librarians. A life-size fiberglass model of a Tricerotops, which in 1968 would appear  as "Uncle Beazley" in the children's television movie, The Enormous Egg, and which is now near Lemur Island in the National Zoological Park (the National Zoo), attended the museum's opening.

In 1968, the museum hired a staff photographer and a photography lab was opened on site. The museum would not become part of the Smithsonian Institution's federal budget until 1970. That year, the Anacostia Research Center was founded, with funding from the Carnegie Corporation, to create an oral history program. The museum hired its first historian, Louise Daniel Hutchinson, in 1971. By 1972, the museum had ten full-time, permanent staff members, working within three departments: director's office, education, and a research and exhibitions department. The museum found it challenging to incorporate the community into its planning processes as it grew larger, and more developed processes formed to incorporate the community into exhibits. The Neighborhood Advisory Committee, which consisted of ninety people, was cut down in size and renamed the Board of Directors.

The Exhibits Design and Production Laboratory, located at Fort Stanton, was opened in October 1974. It was there where preparations for a new museum building took place. In 1976, it suffered a fire after masonite sheets fell from a forklift, and into a container of lacquer thinner. Staff were unable to call for help due to the fire damaging the phone lines. The damage cost approximately $75,000 and no one was injured. The museum became the first Smithsonian museum to use labels for the hearing impaired in their exhibitions, in 1980. An archives devoted to the area of Anacostia was created in 1977.

The new Anacostia Museum was opened on May 17, 1987, located at Fort Stanton. The name change stemmed from the change in the museum's mission, to celebrate African American history not only in Anacostia, but around the world. Long-time director John Kinard died in 1989.

After John Kinard
Steven Newsome, a professional librarian, became the new museum director in 1991, the same year the museum established its own library. The museum went through another name change, in 1995, becoming the Anacostia Museum and Center for African American History and Culture. Its intent was to serve as the location for the National Museum of African American History and Culture. During Newsome's tenure the museum underwent an $8.5 million renovation. In 2004 Newsome retired, with James Early becoming acting director. Once more, the museum decided to change its mission, to focus specifically on Anacostia communities, and changed its name to the Anacostia Community Museum in 2006. That year, Camille Akeju became the director.

With the arrival of Akeju, the museum's exhibition process changed, removing the community-driven exhibition process, which allowed community members to submit proposals for exhibitions. The process is now curator-focused, with exhibition concepts being chosen by staff.

Architecture
The Fort Stanton building, which opened in 1987, was designed by Keyes Condon Florance, Architrave, and Wisnewski Blair Associates. The design, based on the "cultural expressionism style", aimed to make use of the natural setting it resides in. The building exterior is made of red brick motifs reflecting kente cloth. Cylinders made of concrete with glass blocks and blue tile sit in the facade of the building. The cylinders pull influence from the ruins of Great Zimbabwe. Large picture windows reside at the entrance.

In March 2019 the museum closed for a $4.5 million renovation. It reopened in October 2019.

Collections
ACM did not have a permanent collection until the late 1970s. The museum was not allowed to build such a collection by the Smithsonian. The Smithsonian lacked in its collections related to African American history and culture, and John Kinard helped encourage other museums to start acquiring objects, such as artwork and pieces owned by Duke Ellington. In 1977 the museum was able to start building its permanent collection. The museum library was established in 1991. It wasn't until 1992 that ACM created its first collections management policy, specifying a focus on the Anacostia neighborhood and surrounding areas. The museum was donated the archives of Lorenzo Dow Turner, in 2003, by his wife, Lois Turner Williams. In 2010, an exhibition Word, Shout, Song: Lorenzo Dow Turner, Connecting Communities Through Language, was held to showcase the collection. The museum also has a collection of art including work by artists such as James A. Porter, Sam Gilliam, and Benny Andrews.

Exhibitions

Throughout its history, the museum's exhibitions have reflected the community of Anacostia, Washington, D.C., and often concerns seen throughout urban communities in the United States. African American history and art has also been showcased in exhibitions, including subjects such as immigration, slavery, civil rights, and music. The opening exhibition at the museum, in 1967, featured the reproduction of an Anacostia store front from 1890, a Project Mercury spacecraft, a theater, a small zoo, and a varied collection of natural history objects. The small zoo featured a parrot, named George, which was a gift from the National Zoo. George died in April, 1977. Other early exhibitions at the museum, when it was still called the Anacostia Neighborhood Museum, included 1969's The Rat: Man's Invited Affliction, which examined rat infestations. The museum's bicentennial exhibition, Blacks in the Western Movement, focused on the stories of African Americans who explored and settled the American west. The exhibition traveled nationwide and was made into a documentary film. These early exhibitions, which often consisted of panel displays, were called "pasteboard exhibits," by director John Kinard. Community members in the early years frequently helped put together the exhibitions, along with staff such as exhibit designer James E. Mayo.

ACM started working with the Smithsonian Institution Traveling Exhibition Service (SITES) to create traveling exhibitions, which were the first major African American themed exhibitions at the Smithsonian. In 1977 the exhibition The Anacostia Story exhibited the history of the neighborhood from 1608 to 1930. Frederick Douglass, who lived in Anacostia, was the focus of The Frederick Douglass Years. The 1979 exhibition Out of Africa: From West African Kingdoms to Colonization was the first to make use of the museum's budding permanent collection, and Chancellor Williams lectured. The museum closed for little over two months in, from November until January, 1980, re-opening with the exhibition Anna J. Cooper: A Voice from the South. To celebrate the centennial of the birth of Franklin D. Roosevelt, the Smithsonian organized an institution wide series of events, with ACN organizing Mary McLeod Bethune and Roosevelt's Black Cabinet. Mercer Ellington, the son of Duke Ellington, filmed a public service announcement for the exhibition The Renaissance: Black Arts of the '20s. ACM focused on Washington, D.C.'s role in equal and civil rights in To Achieve These Rights: The Struggle for Equal Rights and Self-Determination in the District of Columbia, 1791-1978. The Washington region was a focus again with Footsteps from North Brentwood, which discussed the history of Prince George's County, Maryland.

In 2006, the ACM exhibition Reclaiming Midwives: Pillars of Community Support, discussed the roles of midwives in African American communities. ACM partnered with the Mexican Cultural Institute to produce The African Presence in Mexico. The 2010 exhibition Word, Shout and Song examined the work of Lorenzo Dow Turner and the Gullah language.

Education
The museum began offering accredited education courses with teachers in 1977. The Museum Education Department also publishes history publications about African American history. In 1987 the ACM created the Museum Academy Program. The program focuses on working with local children throughout the year.

See also

 Frederick Douglass National Historic Site
 National Museum of African American History and Culture
 National Museum of African Art
 Alexandria Black History Museum
 Robert H. Robinson Library
 List of museums focused on African Americans

References

Citations

Sources
 Marsh, Caryl. "A Neighborhood Museum That Works." Museum News. October, 1968: 11-16.
 Corsane, Gerard. Heritage, Museums and Galleries: An Introductory Reader. London: Routledge (2005).

External links

 Anacostia Community Museum Official website
 Anacostia Community Museum Library Official website

African-American museums in Washington, D.C.
Anacostia
Community museums in the United States
History museums in Washington, D.C.
Smithsonian Institution museums

Anacostia Community Museum


Die University of Limerick (abgekürzt UL, irisch Ollscoil Luimnigh) ist eine Universität in Limerick, Irland. Sie wurde am 1. Januar 1972 als National Institute for Higher Education, Limerick gegründet und erhielt 1989 den Status einer Universität (University of Limerick Act). Dies war die erste Universitätsgründung in Irland seit der Unabhängigkeit Irlands 1922 (zusammen mit der am gleichen Tag gegründeten Dublin City University). Der 240 Hektar (600 acre) große Campus (National Technology Park) der UL liegt am südlichen Ufer des Shannon, in Castletroy, ca. drei Meilen (fünf Kilometer) östlich des Zentrums der Stadt Limerick.

Derzeit sind ca. 17 000 Studenten eingeschrieben. Die UL hat vier Fakultäten:
die Kemmy Business School, die Fakultät für Erziehung und Gesundheitswissenschaften, die Fakultät für Naturwissenschaften und Ingenieurwesen und die Fakultät für Kunstwissenschaft, Geisteswissenschaften und Sozialwissenschaften.

Die 2001 fertiggestellte "University Arena", das Sportzentrum der Universität, ist Irlands größte Sporthalle. In der universitären Konzerthalle (fertiggestellt 2008) ist das Irish Chamber Orchestra beheimatet. Die UL war 2011 im QS World University Rankings auf den Plätzen 471–480 weltweit gelistet. Sie war 2015 Universität des Jahres der Sunday Times.

Historie
1845 hatte sich Limerick erfolglos als ein Standort der Queen's University of Ireland beworben; letztlich wurden aber Belfast (Queen's University Belfast), Cork (University College Cork) und Galway (National University of Ireland, Galway) bevorzugt. Im September 1959 wurde von Bürgermeister Ted Russell ein "Limerick University Project Committee" gegründet, das letztlich die Gründung des National Institute for Higher Education (NIHE) 1972 erreichte. 1989 wurde die NIHE als Universität Limerick inkorporiert.

Präsidenten
 Edward M. Walsh (1972–1998)
 Roger Downer (1998–2006)
 John O'Connor (2006–2007)
 Don Barry (2007–2017)
 Desmond Fitzgerald (2017–2020)
 Kerstin Mey (seit 2020)

Bekannte Absolventen

Kultur
 Steph Geremia, irische Sängerin
 Sarah McTernan, irische Sängerin
 Mícheál Ó Súilleabháin, irischer Musiker

Politik
 Tamar Beruchashvili, ehem. Außenministerin von Georgien
 Pat Cox, Präsident des Europäischen Parlaments
 Jimmy Deenihan, Mitglied des irischen Parlaments
 Nika Gilauri, Premierminister von Georgien (2009–2012)
 Pippa Hackett, irischer Politiker und Minister
 Mary Lou McDonald, Politikerin, Präsidentin von Sinn Féin
 Willie O'Dea, Mitglied des irischen Parlaments

Sport
 Sharlene Mawdsley, Irische Sprinterin
 Ciara Neville, Irische Sprinterin
 Eoin Reddan, irischer Rugby-Spieler

Weblinks

 Offizielle Website der University of Limerick (irisch, englisch)

Fußnoten

Limerick
Organisation (Limerick)
Gegründet 1972

University of Limerick


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 25 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Johannesberg

|}

Breunsberg

|}

Hagelhof

|}

Oberafferbach

|}

Rückersbach

|}

Steinbach

|}

Sternberg

|}

Ehemalige Baudenkmäler nach Ortsteilen

Steinbach

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Johannesberg (Bayern)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Johannesberg
!Liste

Liste der Baudenkmäler in Johannesberg (Bayern)


Lisapat (Liçapat, Lissapat, Lisabat) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Hatulia B (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Lisapat eine Fläche von 7,33 km². Nun sind es 6,85 km². Der Suco liegt im Nordosten des Verwaltungsamts Hatulia B. Nordwestlich liegt der Suco Urahou, westlich der Suco Mau-Ubo und südlich der Suco Fatubolo. Im Osten grenzt Lisapat an das Verwaltungsamt Ermera mit seinem Suco Ponilala und im Norden an das zur Gemeinde Liquiçá gehörende Verwaltungsamt Liquiçá mit seinem Suco Açumanu. Die Grenze zu Mau-Ubo bildet weitgehend der Guotclua und die Grenze zu Ponilala fließt im Nordteil der Lendeum. Beide Flüsse münden im Norden in den Gleno, der entlang der Nordgrenze nach Westen fließt. Die Flüsse gehören zum System des Lóis.

Im Norden liegen die Dörfer Naumanaro (Nounanaro) und Lauraehou, im Zentrum Gaelema und im Süden Hatupae (Hatupa) und Tataeulo (Tataeulu). Tataeulo teilt sich in ein West- und ein Ostteil. Von Fatubolo aus reicht das Dorf Aitemua in den Suco hinein. In Lauraehoe und in Hatupae gibt es Grundschulen.

Im Suco befinden sich die sechs Aldeias Gaelema, Hatupae, Lauraehou, Naumanaro, Tataeulo und Tidibessi.

Einwohner
Im Suco leben 3.312 Einwohner (2022), davon sind 1.725 Männer und 1.587 Frauen. Im Suco gibt es 507 Haushalte. Fast 53 % der Einwohner geben Tetum Prasa als ihre Muttersprache an. Über 46 % sprechen Mambai und eine kleine Minderheit Tokodede.

Geschichte

Während der Unruhen von 1999 operierten zwischen dem 27. Januar und September in der Region die pro-indonesischen Milizen Darah Merah, Aitarak und Pancasila zusammen mit dem indonesischen Militär gegen Befürworter der Unabhängigkeit Osttimors. Zwischen dem 10. und 14. Mai wurden Lisapat und andere Sucos in der Region überfallen.

Bei einem Waldbrand am 2. und 3. Oktober 2019 kam es im Suco zu großen Zerstörungen.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Damião do Ceu da Cruz zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Julio do Rosario Lemos und 2016 Nelson da Cruz Trindade.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Lisapat (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Lisapat (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Hatulia (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Lisapat


La franchise Street Fighter débute en 1987 sur borne d'arcade et connaît un succès international en 1991 avec le second épisode Street Fighter II: The World Warrior, vendu à plus de  d'exemplaires sur la seule version Super Nintendo.

La popularité de Street Fighter grandit au fil du temps et Capcom en profite pour réaliser plusieurs crossovers, notamment la série Marvel vs. Capcom entamée avec X-Men vs. Street Fighter paru en 1996 sur arcade et en 1997 sur console. Capcom a également collaboré avec SNK (Capcom vs. SNK: Millennium Fight 2000) et Namco (Street Fighter X Tekken).

Série principale

Street Fighter

Street Fighter II

Street Fighter Alpha

Street Fighter III

Street Fighter IV

Street Fighter V

Street Fighter 6

Série dérivée

Marvel

SNK

Street Fighter EX

Ventes

Références

Liens externes

Street Fighter

Liste de jeux vidéo Street Fighter


Jean II de Neufchâtel (* fin 1417 / début 1418 ; † juin/septembre 1489 à Vuillafans) est un militaire et diplomate bourguignon et français.

Biographie
Jean II de Neufchâtel est le deuxième fils de Thiébaut VIII de Neufchâtel, seigneur de Neufchâtel et de Châtel-sur-Moselle, et d'Agnès de Montfaucon, le frère cadet de Thiébaut IX de Neufchâtel, et le petit-neveu de Jean Ier de Neufchâtel. Il est issu de la famille noble de Neufchâtel-en-Bourgogne et a été :
 Seigneur de Reynel, Mussey, Mathons et Morancourt (qu'il reçut de son père au début de 1431 à sa majorité),
 Baron de Montaigu, d'Amance et de Fontenoy-le-Château, seigneur de Fondremand, Port-sur-Saône, Liesle, Chissey et Buffard, suzerain de Thoraise et de Torpes, bailli de Faverney et Calmoutier ( par Jean  de Neufchâtel, contesté probablement jusqu'en 1438),
 Seigneur de Marnay, Lavoncourt et Montlevon-en-Brie ( comme héritier de sa mère),
 Seigneur de Vuillafans-le-Vieux ( par sa marraine Jeanne de Montfaucon),
 Seigneur de Bouclans (acheté le ), etc.

Jean II de Neufchâtel est au service du duc de Bourgogne à partir de 1442 dans la lutte contre les Écorcheurs ; en novembre, il accompagne son père aux négociations, à Besançon, sur la succession dans le duché de Luxembourg entre le duc et l'empereur Sigismond.

Dans la nuit du 22 au , ses soldats envahissent inopinément Luxembourg, occupent la ville puis la livrèrent au duc de Bourgogne.

En 1444, il commande 500 archers picards en Bourgogne.

De 1445 à 1447 il est, avec Thiebaut IX, négociateur avec Albert VI d'Autriche et Guillaume de Bade-Sausenberg pour l'inféodation au duc des Pays-Bas et du comté de Bourgogne par l'empereur (Traité de Bruges du ).

Le , il est intronisé dans l'Ordre de la Toison d'Or au chapitre de Mons.

Lors de l'insurrection de Gand, il fait partie de la garde du corps du duc à la bataille de Geraardsbergen le  ; le 28 avril, il obtient la levée du blocus d'Audenarde, le 9 juin il participe à la bataille de Bazel et le 11 juin à la bataille de Rupelmonde. Entre le 25 et le 30 juin il conquiert Schendelbeke, du 16 au 23 juillet il participe au siège de Gavere. Le 31 juillet, il assiste à la soumission de Gand.

En septembre 1456, il escorte le Dauphin en fuite du Jura à Namur, et l'été suivant il organise la fuite de Charlotte de Savoie, la femme du Dauphin, également à Namur.

En 1460, il devient premier chambellan, responsable de la seconde moitié de l'année de la « deuxième chambre ». Lors de la campagne contre Liège la même année, il participe à la conquête de Dinant le  et assiste à la capitulation de Liège le 8 septembre.

Lors de la guerre de la Ligue du Bien public en 1465, il chasse les Français du Bourbonnais et conquiert Moulins. En 1468, il agit comme adjoint (lieutenant) du gouverneur Philippe de Bresse en chef de l'armée bourguignonne, Philippe n'exerçant pas sa charge. En 1469, il est envoyé avec Pierre de Bauffremont auprès du roi Louis XI puis auprès du duc François II de Bretagne.

Le , il devient lieutenant général du duc en Bourgogne. En novembre, il commande  pour combattre les bandits de grand chemin en Alsace. Le , il conduit 800 lanciers de Bourgogne aux Pays-Bas pour rejoindre l'armée du duc. Le , il est remplacé comme lieutenant général par Antoine de Luxembourg, comte de Roussy. Le , il combat à la bataille de Grandson, mais pas le  à la bataille de Morat en raison d'une maladie.

Après la mort de Charles le Téméraire en 1477, il participe encore au chapitre de l'Ordre de mai 1478, mais fait ensuite une donation au roi de France, Louis XI, le . Le serment féodal le nommant conseiller et chambellan le , puis plus tard dans l'année gouverneur du comté de Corbeil. Le , il reçoit le comté de Joigny et la seigneurie de Vitteaux, qui avaient été enlevés à Charles de Chalon-Arlay. Son fils Jean III doit épouser l'héritière Charlotte de Chalon, déjà liée par un contrat de mariage à Adrien de Sainte-Maure de Nesle - Louis XI fait même emprisonner la mariée et sa mère à Corbeil, mais sans succès, car Charlotte épouse Sainte-Maure le .

Après son changement de camp, Jean II de Neufchâtel est expulsé de l'Ordre de la Toison d'or le  - bien qu'en octobre 1484 il soit admis dans l'homologue français, l'Ordre de St-Michel. En 1486 il se retire à Vuillafans, le  il apparaît pour la dernière fois, et le 28 septembre, il meurt. Il est inhumé au couvent des Jacobins de Besançon.

Mariage et descendance
Jean II de Neufchâtel épousa le  à Hesdin, Margarida de Castro, Dame de Saint-Aubin en 1437 (par don de la duchesse Isabelle), † entre la fin 1475 et le , inhumée en l'église du monastère Notre-Dame la Blanche à Faverney, fille de Fernando de Castro, Senhor de Ançã, Monsanto i de Bogilobo, maréchal de la cour portugaise et Mecia de Sousa. De cette union sont issus :
 Philippe (* probablement 1438, † 1488), seigneur de Fontenoy, 1482 vicomte de Lunel ; ∞ Catherine de Baden-Hachberg (* 1450, † 1498), fille de Rodolphe IV, margrave de Rötteln, comte de Neuchâtel, et de Marguerite de Vienne (petite-fille de Guillaume)
 Charles († 1498), 1463-1498 Archevêque de Besançon, 1480-1498 évêque commendataire de Bayeux, 1489 Président des Etats de Bourgogne.
 Isabeau (* probablement 1442/43, † 1479), ∞ Louis de Vienne, seigneur de Ruffey († 1483/86)
 Isabelle († 1471), ∞ Philibert Philippe de La Palud-Varambon, Comte de La Roche († 1473)
 Jeanne (* probablement 1449, † 1475), ∞ Guillaume Ier, seigneur de Rappoltstein († 1507)
 Marguerite (* 1451, † 1476), 1458 religieuse à Sainte-Waudru (Mons)
 Fernand(o) (* probablement 1452, † 1522), Seigneur de Marnay etc.; ∞ I Madeleine de Vinstingen († 1496), ∞ II Claude de Vergy († 1512) (Maison de Vergy) ; ∞ III Etiennette de la Baume, fille de Marc, 5e Comte de Montrevel († 1521) (La Baume-Montrevel)
 Jean III († 1510), seigneur de Saint-Aubin etc.; ∞ Catherine de Rougemont († 1499)
 Avoye (* probablement 1465, † 1493), ∞ Hélyon (Louis) de Grandson, seigneur de Lamarche-sur-Saône († 1505)

De plus, il a deux filles illégitimes, Estevenette et Jeanne, qui sont attestées en 1489.

Armoiries

Ascendance

Notes et références

Bibliographie
 F.Raphael de Smedt (Hrsg.): Les chevaliers de l'ordre de la Toison d'or au . Notices bio-bibliographiques. (Kieler Werkstücke, D 3) 2., verbesserte Auflage, Verlag Peter Lang, Frankfurt 2000, , , N°52.
 Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln tome XI. (1986), Table 138 f.

Articles connexes
 Maison de Neufchâtel
 Neuchâtel

Liens externes

Date de naissance incertaine (XVe siècle)
Décès en 1489
Chevalier du XVe siècle
Diplomate du XVe siècle
Noble français du XVe siècle

Jean II de Neufchâtel-Montaigu


Alai puede referirse a:

 Agencia Latinoamericana de Información (ALAI);
 Montañas Alai, en el Asia Central;
 Valle de Alai, también en el Asia Central;
 Idioma alai, idioma minoritario de Papúa Nueva Guinea.
 Personaje ficticio del libro El juego de Ender.

Alai


A bracteate (from the Latin bractea, a thin piece of metal) is a flat, thin, single-sided gold medal worn as jewelry that was produced in Northern Europe predominantly during the Migration Period of the Germanic Iron Age (including the Vendel era in Sweden). Bracteate coins are also known from the medieval kingdoms around the Bay of Bengal, such as Harikela and Mon city-states. The term is also used for thin discs, especially in gold, to be sewn onto clothing in the ancient world, as found for example in the ancient Persian Oxus treasure, and also later silver coins produced in central Europe during the Early Middle Ages.

Gold bracteates from the Migration Period

Gold bracteates commonly denote a certain type of jewelry, made mainly in the 5th to 7th century AD, represented by numerous gold specimens. Bead-rimmed and fitted with a loop, most were intended to be worn suspended by a string around the neck, supposedly as an amulet. The gold for the bracteates came from coins paid as peace money by the Roman Empire to their Northern Germanic neighbors.

Motifs

Many of the bracteates feature ruler portraits of Germanic kings with characteristic hair that is plaited back and depictions of figures from Germanic mythology influenced to varying extents by Roman coinage while others feature entirely new motifs. The motifs are commonly those of Germanic mythology and some are believed to be Germanic pagan icons giving protection or for divination.

Often depicted is a figure with a horse, birds and sometimes a spear – that some scholars interpret as a representation of the Germanic god Wodan – and aspects of the figure that would later appear in 13th century depictions as Odin such as the Poetic Edda. For this reason the bracteates are a target of iconographic studies by scholars interested in Germanic religion. Several bracteates also feature runic alphabet inscriptions (a total of 133 inscriptions on bracteates are known, amounting to more than a third of the entire Elder Futhark corpus). Numerous Bracteates feature swastikas as a common motif.

Typology
The typology for bracteates divides them into several letter-named categories, a system introduced in an 1855 treatise by the Danish numismatist Christian Jürgensen Thomsen named Om Guldbracteaterne og Bracteaternes tidligste Brug som Mynt and finally defined formally by the Swedish numismatist Oscar Montelius in his 1869 treatise Från jernåldern:

A-bracteates (~92 specimens): showing the face of a human, modelled after antique imperial coins
B-bracteates (~91 specimens): one to three human figures in standing, sitting or kneeling positions, often accompanied by animals
C-bracteates (best represented, by ~426 specimens): showing a male's head above a quadruped, often interpreted as the Germanic god Woden.
D-bracteates (~359 specimens): showing one or more highly stylized animals
E-bracteates (~280 specimens): showing an animal triskele under a circular feature
F-bracteates (~17 specimens): as a subgroup of the D-bracteates, showing an imaginary animal
M-'bracteates' (~17 specimens): two-sided imitations of Roman imperial medallions

Corpus
More than 1,000 Migration Period bracteates of type A-, B-, C-, D-, and F are known in total (Heizmann & Axboe 2011). Of these, 135 (ca. 11%) bear Elder Futhark inscriptions which are often very short; the most notable inscriptions are found on the Seeland-II-C (offering traveling protection to the one who wears it), Vadstena (giving a listing of the Elder Futhark combined with a potential magical inscription) and Tjurkö (featuring an inscription in scaldic verse) bracteates.

To these can be added the ca. 270 E-bracteates (Gaimster 1998), which belong to the Vendel Period and thus are slightly later than the other types. They were produced only on Gotland, and while the earlier bracteates (apart from a few English pieces) all were made from gold, many E-bracteates were made from silver or bronze.

The German historian Karl Hauck, Danish archaeologist Morten Axboe and German runologist Klaus Düwel have worked since the 1960s to create a complete corpus of the early Germanic bracteates from the migration period, complete with large scale photographs and drawings. This has been published in three volumes in German named Die Goldbrakteaten der Völkerwanderungszeit. Ikonographischer Katalog. A catalogue supplement is included in Heizmann & Axboe 2011.

Early medieval bracteates
Silver bracteates (in German Brakteat, also called "hollow pennies": Hohlpfennige or Schüsselpfennige) are different from the migration period bracteates. They were the predominant regional coinage type minted in German-speaking areas (with the exception of Rhineland, Westphalia and the Middle Rhine region) beginning at around 1130 in Saxony and Thuringia and lasted well into the 14th century. From a currency point of view, bracteates were a typical "regional penny" currency of the time.

Medieval silver bracteates are one-sided, stamped pfennigs from thin silver sheet, with a diameter of 22 to 45 mm. The coin image appears in a high relief, while the back remains hollow. The large area left much room for artistic representations. Usual were three denominations, a two-pfennig (Blaffert) with elaborate image, a one-pfennig (Hohlpfennig) with coarse image and hollow coins worth half a pfennig (Scherf).

The bracteates were usually called back regularly, about once or twice a year, and had to be exchanged for new coins (Renovatio Monetae). For example, receiving three new coins for four old coins. The withheld 4th coin was called strike money and was often the only tax revenue of the coin mint-master. This system worked like a demurrage: People wouldn't hoard their coins, because they lost their value. So, this money was used more as a medium of exchange than for storing value. This increased the velocity of money and stimulated the economy.

This disruption disturbed the business interests of all those who were involved in the then money economy, namely the merchants who dominated in the German city leagues. The city leagues then introduced from 1413 a so-called Ewiger Pfennig ("eternal penny").

The last bracteates were "traveller bracteates", embossed medallions worn as a pendant, that served as a type of presence mark for pilgrims and were in use until the 17th century.

In some cantons of Switzerland, bracteate-like rappen, heller, and angster were produced during the 18th century.

References

Further reading

 Band 1:1 (1985), .
 Band 1:2 (1985), .
 Band 1:3 (1985), .
 Band 2:1 (1986), .
 Band 2:2 (1989), .
 Band 3:1 (1989), .
 Band 3:2 (1989), .

 Pesch, Alexandra: Die Goldbrakteaten der Völkerwanderungszeit – Thema und Variation (Berlin: de Gruyter, 2007).

External links

 Era of the Great Migrations, 375 BC – 550 AD, Bracteate (archived 26 June 2006)
 Gold bracteate—Canterbury Archaeological Trust (archived 24 November 2005)
 Hunnic bracteates (archived 4 May 2006)
 Pfennig or bracteate, 0.89 g, silver, from Halberstadt, around 1200 (archived 3 December 2008)
 Gold Bracteates – Fake? (archived 13 February 2007)
 Hoards from the Roman Iron Age – Early Viking Age (archived 30 October 2005)
 "Evidence of the Jutes", BBC
 List of Danish bracteates with runic inscriptions

Early Germanic art
Exonumia
Art

Bracteate


David Michael Draiman (d. 13 Mart 1973; Brooklyn, New York) Amerikalı şarkıcı. Disturbed grubunun vokalisti.

Hayatı
David Michael Draiman, 13 Mart 1973 yılında Brooklyn, New York'ta Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. 2006 yılında Hit Parader tarafından yapılan "Tüm Zamanların En İyi 100 Metal Vokalisti" listesinde 42. sırada yer aldı. 2008 yılında Disturbed'un Indestructible albümündeki Inside the Fire şarkısında bir kız arkadaşının intiharını ele aldı. 2011 yılında Disturbed grubu kısa bir süreliğine ara verdiğinde Gen Lenardo ile sonradan Device olarak adlandırılan bir endüstriyel metal projesinde çalıştı. 2013 yılında bir albüm yayınladılar. 2014 yılında grup dağıldı.

Diskografi
Disturbed
 The Sickness (2000)
 Believe (2002)
 Ten Thousand Fists (2005)
 Indestructible (2008)
 Asylum (2010)
 The Lost Children (2012)
 Immortalized (2015)
 Evolution (2018)

Device
 Device (2013)

Kaynakça

Dış Bağlantılar

1973 doğumlular
Yaşayan insanlar
Disturbed üyeleri
Amerikalı baritonlar
Amerikalı liberteryenler
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar

David Draiman


Melidiscus gigantea est une espèce de plantes à fleurs de la famille des Cleomaceae (anciennement des Capparaceae). Son synonyme Cleome gigantea est l'espèce type du genre Melidiscus Raf.

Ce nom de taxon ancien a été réhabilité en 2017.

Cette espèce a été introduite puis a disparu en Guyane.

Protologue
En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant pour Cleome frutescens Aubl. (synonyme de Melidiscus giganteus) :

Références

Références taxinomiques

Capparaceae (Cronquist)
Espèce de Cleomaceae (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Melidiscus giganteus


Cold Spring Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cold Spring Township (Illinois)
 Cold Spring Township (Missouri)
 Cold Spring Township (Pennsylvania)

Cold Spring Township


La Société vaudoise des sciences naturelles (SVSN) est une société savante fondée en 1819 à Lausanne. Elle a pour but l'étude et le progrès des sciences naturelles, principalement dans le canton de Vaud.

Historique
Diverses sociétés scientifiques plus ou moins éphémères ont précédé la SVSN. On retient comme date de fondation 1819, peu après la création à Genève de la Société Helvétique des Sciences Naturelles (SHSN) à laquelle participent quelques éminents naturalistes vaudois. L'on retrouve ces derniers comme membres fondateurs de la Société Vaudoise des Sciences Naturelles, qui tient sa première séance le 17 mars 1819. Elle est dès lors une section cantonale de la SHSN à laquelle elle verse une contribution financière et doit se conformer au directives strictes de l'association faîtière quant à la fréquence et au programme des séances, et ne doit accepter que des candidats agréées par la SHSN.

Le développement de l'enseignement académique, dès la fin du  lorsque l'Académie devient Université de Lausanne, dotée d'une faculté des sciences, d'une faculté de médecine, puis d'une École polytechnique, enfin et surtout le progrès général des connaissances scientifiques remettent en question le bien-fondé des choix de la SVSN. Ceci entraîne des modifications des statuts de la société, qui sont entièrement revus en 1963 et 2017. Cette dernière version précise : « La SVSN est membre de l'Académie suisse des sciences naturelles (SCNAT) et a pour buts l'étude, l'avancement et la diffusion des sciences naturelles, des sciences exactes et des sciences connexes. ».

Dès le milieu du , la société est structurée en sections : Chimie (1957), Biologie expérimentale (1963), Botanique et zoologie (1963), Sciences de la terre (1963), Géologie (1974), Méthodes statistiques (1965). Chaque groupe met sur pied ses propres activités.

Le Comité actuel comprend toujours des sections (Botanique, Chimie, Mathématiques, Méthodologie et histoire des sciences, Physique, Sciences de la Terre, Sciences de la Vie et Zoologie).

Le Bulletin
Le Bulletin de la SVSN est publié en continu depuis 1842 et comporte des articles de spécialistes. Il constitue en quelque sorte un journal de bord de l'histoire vaudoise des sciences. Longtemps publié sous la forme de trois ou quatre fascicules par année, reliés en volumes couvrant deux ou trois ans, le Bulletin paraît depuis 2016 à raison d'un volume par année. Il est accessible en ligne depuis 2012.

Activités
Afin de promouvoir un dialogue entre les spécialistes et le grand public, la SVSN organise des conférences, excursions et visites sur les thématiques de ses sections.

Blocs erratiques
La SVSN est propriétaire de 16 blocs erratiques, qui lui ont tous été donnés. À la suite des travaux de Jean-Pierre Perraudin, Ignace Venetz et Jean de Charpentier, et dans le cadre d'un grand inventaire national des blocs erratiques, la SVSN a établi en 1868 une commission chargée d'étudier cette question à l'échelon vaudois. Leur inventaire a permis d'éviter en partie leur destruction.

Relations
Le Comité des travaux historiques et scientifiques (CTHS), un Institut rattaché à l'École nationale des chartes, à Aubervilliers, mentionne la SVSN dans son Annuaire des sociétés savantes.

Références

Archives

Bibliographie
 .
 .
 .

Voir aussi
 Société de physique et d'histoire naturelle de Genève
 Société neuchâteloise des sciences naturelles

Société savante en Suisse
Association ou organisme ayant son siège dans le canton de Vaud
Histoire des sciences naturelles


Der Suruga-Graben ( oder ) liegt vor der Küste der Suruga-Bucht in Japan. Der Graben ist die Fortsetzung des Nankai-Grabens bzw. dessen nördlicher Teil. Der Graben ist durch die Subduktion der schwereren Philippinische Seenplatte unter die Amurplatte entstanden.

Einzelnachweise

Tiefseegraben
Geographie (Pazifischer Ozean)
Philippinensee

Suruga-Graben


Kızlar Manastırı olarak da bilinen kilise, dik kayalar üstüne taş oymadır. Güzelyurt ilçe merkezine yaklaşık 3 km mesafededir.

İçinde Bizans döneminden kalma bir şapelin bulunduğu yüksek kayanın tepesine 19. yüzyılda inşa edilmiştir. Çok sayıda obsidyenden yapılmış malzemenin bulunduğu kilise çevresi şüphesiz önemli bir neolitik yerleşim merkezidir. Ayrıca kilisenin bulunduğu tepede bugün girişi demir parmaklıklarla kapatılmış olan uzun bir yeraltı tüneli vardır. Yüksek Kilise'den Güzelyurt ve Hasan Dağı'nın görünüşü güzel bir manzara sunar.
Bu bölgede çıkan çanak çömlek parçalarını da farklı medeniyetlere ev sahipliği yaptığını göstermektedir. Bu kiliseye paralel olarak iki adet kilise ile bağlantısı olduğu ve jeolojik tedbir olarak kullanıldığı söylenmektedir.
https://web.archive.org/web/20091024102530/http://guzelyurt.org.tr/yuksek.aspx

Aksaray'daki kiliseler

Yüksek Kilise


Thomas Edward Cliffe Leslie (født 21. juni 1825 i grevskabet Wexford, død 27. januar 1882 i Belfast) var en irsk nationaløkonom.

Leslie studerede ved universitetet i Dublin filologi og filosofi, senere retsvidenskab og blev 1848 advokat. I 1853 blev han professor i retsvidenskab og nationaløkonomi ved Queen's College i Belfast og ofrede sig fra nu af helt for studiet af økonomiske og sociale problemer. På den teoretiske videnskabs område trådte Leslie i opposition til den rådende klassiske skole, idet han søgte at indføre den fra Tyskland stammende historiske skoles synsmåder i den engelske nationaløkonomi. Hans vigtigste skrifter er to samlinger af mindre afhandlinger: Land Systems and Industrial Economy in Ireland, England and the Continent (1870) og Essays in Political and Moral Philosophy (1879). Videre udgav han Financial Reform (1871), hvori han bekæmpede det indirekte beskatningssystem.

Kilder

Nationaløkonomer fra Irland
Professorer fra Storbritannien
Briter i 1800-tallet

Thomas Edward Cliffe Leslie


නසුම් අහමඩ් (බෙංගාලි: নাসুম আহমেদ;[1] උපත 1994 දෙසැම්බර් 5) යනු දේශීය ක්‍රිකට් වල සිල්හෙට් අංශය වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කරන බංග්ලාදේශ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු 2021 මාර්තු මාසයේදී බංගලාදේශ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර තරගයට පිවිසියේය.

යොමු කිරීම්

නසුම් අහමඩ්


Hristiyanlık (İbranice: נַצְרוּת), Nasıralı İsa'nın (Yeşua) yaşamına, öğretilerine ve vaazlarına dayanan, tek Tanrılı İbrahimî bir dindir. Günümüzde Hristiyanlık, dünya nüfusunun yaklaşık %30,1'ini oluşturmaktadır ve 2,4 milyarı aşkın takipçisi ile dünyanın en kalabalık dinidir. Takipçilerine, "Mesihçi" anlamına gelen Hristiyan veya Nasıralı İsa'ya ithafen İsevi veya Nasrani denir. Kitâb-ı Mukaddes'e inanan takipçileri, Yahudi metni olan Tanah'ta kehanet edilen İsa'nın Mesih olarak gelişinin bir Yeni Ahit (Yeni Antlaşma) olduğuna inanırlar.

Hristiyanlar, İsa'nın ''Tanrı'nın Oğlu'', ''Tanrı'nın enkarnasyonu'' ve Eski Ahit'te geleceği haber verilen ''Mesih'' olduğuna inanırlar. Hristiyanlık, teslis adı verilen inanç üzerine kuruludur. Bu inanca göre Tanrı'nın kendini açıkladığı üç kimliği vardır: Baba, Oğul ve Kutsal Ruh. İnanca göre Hristiyanlığın inanç sistemi ve ibadetleri, İsa tarafından 1. yüzyılda, Roma İmparatoru Tiberius devrinde, yine Roma'nın hakimiyetinde olan Filistin'de ortaya konulmuş ve havarileri ve diğer takipçileri tarafından öğretilerek yayılmıştır. Bir kişi Hristiyanlık inancına, Kitâb-ı Mukaddes'teki ayetlerden biri olan Romalılar 10:9 ayetinin yönlendirmesini uygulayarak geçebilmektedir.

Hristiyanlığın kökenleri en azından, MS 1. yüzyılda Roma İmparatorluğu yönetimindeki İsrail ve Filistin bölgesine değin uzanmaktadır. Hristiyanlık, temel olarak Yahudilik inancı üzerine kurulmuş ve daha sonraları Tarsuslu Pavlus'un da etkisiyle müstakil bir din olarak gelişmiştir. Hristiyanlığın kutsal kitabı olan Kitâb-ı Mukaddes'in Yahudiliğin kutsal kitabı olan Tanah'ı içinde barındırdığı göz önüne alınırsa, Hristiyanlığın erken döneminde Hristiyanlık ve Yahudilik arasındaki bağ daha net anlaşılacaktır.

Kelime kökeni
Hristiyan sözcüğünün kökeni, mesih kelimesinin Yunanca karşılığı olan khristos (χριστός) kelimesine dayanır. Mesih sözcüğü, İbranicedeki maşiah (משיח) kelimesine dayanır ve ''kutsal yağ ile ovulmuş, kutsanmış kişi'' anlamına gelir. Khristos (mesih) olarak adlandırılan İsa'ya inananlara, ilk olarak Antakya'da Hristiyan (Χριστιανός, Khristianos) denmeye başlanmıştır. Hristiyan sözcüğü ise "Mesih'in yandaşı" ve "Mesih'e bağlı" anlamlarına gelir. Türkçede kullanılan Mesih kelimesi ise, Arapçadan geçme (مسيح) olup İbranicedeki maşiah (משיח) kelimesi ile kökteştir.

Yağ ile kutsama geleneği ve meshedilmek

Tarih öncesi İsrail kralları ve yüksek rahipleri, görevlerinin simgesi olarak yağla kutsanırlardı. Tevrat'ın birçok yerinde bu işlemin yapıldığına dair ayetler vardır (Örnek: Levililer 14:18, Mısır'dan Çıkış 29:7, Levililer 21:10).

Geniş anlamıyla bu unvan, "Tanrı'nın bir görev vermek üzere seçmiş olduğu" kişileri de kapsıyordu. Eski Ahit'in Yeşaya kitabında, Yahudileri MÖ 500'lü yıllardaki Babil sürgününden kurtaran Pers Kralı Büyük Kiros'a da mesih unvanıyla hitap edildiği görülür.

"Nasrani" ismi
Nasrânî kelimesinin Hristiyan geleneğindeki etimolojik açıklaması, Meryem oğlu İsa'nın memleketi olan Nasıra'ya izâfeten, kendisinin ve getirdiği dinin mensuplarının da Nasıralı (Ναζωραίος, Nazoraios; ναζωραιων Nazoraion) olarak bilindiği anlamındadır. Bununla birlikte, araştırmacı yazar Ali Ünal'ın bu ismin etimolojisi hakkında getirdiği başka bir önerme de mevcuttur. Kur'an temel alınarak yapılan bu önermeye göre, Nasrani kelimesinin bir kökeni şudur: İsa'nın, yeni getirdiği dine yardım çağrısına havarilerin verdikleri cevaptır ve daha sonra da bu isim, "Nasrânî" (Yardımcılar) anlamında bir gelenek hâline gelmiştir. İsa, getirdiği din ve mensupları için hususiyetle Hristiyanlık ya da "Mesihîlik" anlamına gelen herhangi bir unvanla, getirdiği dini kendisine izâfe eden bir yol tercih etmemiştir. Yahudi İsrailoğulları ise, onları Celileliler ya da Nasrânîler olarak anarlardı. Celileliler denmesinin sebebi, İsa'nın memleketi olan Nasıra'nın Celile'de olmasıydı.

İbadetler

Sakrament

Sakrament, Tanrı'nın aktif olarak yer aldığına inanılan kutsal ayinlere verilen addır. İnanca göre sakrament, Tanrı'nın kutsamasını, merhametini, lütfunu iştirak eden, inananlara ulaştıran veya görünmeyen gerçekliğini temsil eden görünen semboldür. Buna örnek olarak vaftiz verilebilir. Vaftizde su, Kutsal Ruh'un hediyesinin lütfunu, günahların affını ve Kilise'nin bir üyesi olmayı temsil eder. Sakramente bir başka bakış ise, Kutsayıcı Lütuf'un onayının fiziki bir işareti olmasıdır.

Vaftiz

Vaftiz kelimesi köken itibarıyla Grekçedir ve "suya batırma" gibi bir anlamı vardır. Hristiyan inancındaki simgesel bir ritüel olarak, bireyin hayatında sadece bir kez gerçekleştirilir. İnanca göre İsa da Vaftizci Yahya tarafından Ürdün Nehri'nde vaftiz edilmiştir. Hristiyanlık inancına sahip olup, İsa'ya iman eden kişiler vaftiz olurlar. Vaftiz, Ortodoks Kilisesi'nde suya girmeyi gerektirirken, Katolik Kilisesi'nde ise üzerine su serpmekten ibarettir.

Tapınma

Dua
Kitab-ı Mukaddes'in Yeni Antlaşma kısmında da geçen, İsa'nın havarilerine nasıl dua edeceklerini göstermek amacıyla ettiği duadır:"Bunun için siz şöyle dua edin: 'Göklerdeki Babamız, Adın kutsal kılınsın. Egemenliğin gelsin. Gökte olduğu gibi, yeryüzünde de Senin istediğin olsun. Bugün bize gündelik ekmeğimizi ver. Bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi, Sen de bizim suçlarımızı bağışla. Ayartılmamıza izin verme. Bizi kötü olandan kurtar. Çünkü egemenlik, güç ve yücelik Sonsuzlara dek senindir! Amin'.

- Matta 6:9-13Ayrıca Katolik ve Ortodoksların inançları gereği (azizlerin şefaati) ettikleri dualar vardır. Bunlar da şu şekildedir:Selam Sana (Hail Mary):

Selam Sana, lütufla dolu Meryem; Rab seninledir. Kadınlar arasında kutsalsın ve kutsaldır rahminin meyvesi İsa. Aziz Meryem, Tanrı'nın Annesi, biz günahkarlar için şimdi ve ölüm saatimizde dua eyle. Amin

Selam Kraliçe (Hail, Holy Queen: Salve Regina):

Selam Kraliçe, Merhamet Annesi, hayatımız, tatlılığımız ve ümidimiz selam. Biz Havva'nın sürgündeki evlatları sana yalvarıyoruz: bu gözyaşı vadisinde ağıtlarımızı ve gözyaşlarımızı ah çekerek sana yükseltiyoruz. Ey şefaatçimiz, o merhametli gözlerini bize çevir ve bu sürgünümüzden sonra rahminin kutsal meyvesi İsa'yı bizlere göster. Ey şefkatli, ey sevgi dolu, ey tatlı bakire Meryem. Amin.

Fatima Prayer (Oh my Jesus):

Ey İsa'm, günahlarımızı bağışla ve bizi cehennem ateşinden koru. Tüm ruhları, özellikle merhametine en çok ihtiyaç duyanları cennete götür.

Kutsal Kitap
Hristiyanlığın kutsal kitabı, Kitâb-ı Mukaddestir. Kitâb-ı Mukaddes, Eski Ahit ve Yeni Ahit olmak üzere başlıca iki bölümden oluşur.

Eski Ahit

Kitâb-ı Mukaddes'in ilk kısmı, Eski Ahit ya da Eski Antlaşma olarak adlandırılır. Yahudilerin kutsal kitaplarından olan Tanah ile bölüm adları ve sınıflandırmalar hariç hemen hemen aynıdır. Eski Antlaşma, İsa'nın doğumundan önceki çok uzun bir zaman diliminde Yahudi peygamberler tarafından yazılmıştır. Bu bölümde, henüz dünyaya gelmemiş oldukları için İsa ve annesi Meryem'den ismen bahsedilmez; ancak Eski Ahit'in bazı kitaplarında İsa'ya atıfta bulunulur.

Yeni Ahit

Kitâb-ı Mukaddes'in ikinci bölümünü oluşturan Yeni Ahit ise, Nasıralı İsa'nın sağlığında ya da ölümünden sonra havariler ve elçiler tarafından yazılmıştır. Hristiyanlarca kanonik kabul edilen Matta, Markos, Luka ve Yuhanna incilleri, Yeni Antlaşma'nın ilk dört bölümünü oluşturur.

Yahudi kutsal metinlerinden oluşmuş olan Tanah'ın Hristiyanlıkta Eski Antlaşma olarak adlandırılmasının nedeni, Tanrı'nın İsa'dan asırlar önce Musa ile Sina Dağı'nda yaptığına inanılan antlaşmadır. Hristiyanlar, Tanrı'nın İsa aracılığı ile yeni bir antlaşma yaptığına inandıklarından ötürü, Kitâb-ı Mukaddes'in İsa'dan bahseden ikinci bölümünü Yeni Antlaşma olarak adlandırırlar.

İnciller

İncil, Kitâb-ı Mukaddes'in Yeni Ahit kısmının ilk dört bölümünün her birine verilen addır. Matta, Markos, Luka ve Yuhanna tarafından kaleme alınmış olan dört İncil, yazarlarının adıyla anılır. İnciller, Nasıralı İsa'nın hayatını ve öğretilerini anlatır.

Türkçeye Arapçadan geçen incil kelimesinin aslı, Yunanca "Ευαγγελιον" (Evangelion) şeklindedir ve ''iyi haber, müjde'' anlamına gelir.

İncil kelimesi, gerçekte Yeni Antlaşma'nın ilk dört kitabının (bölümünün) her birini karşıladığı hâlde, bazen Yeni Antlaşma'nın tamamı için de kullanıldığı olur.

İsa (Yeşua)

Türkçe literatürde yaygın olarak İsa adıyla anılan Yeşua, Hristiyanlığın temel figürüdür. Doğum ve ölüm tarihleri ile ilgili olarak kimi tarihçiler ve araştırmacılar farklı görüşler belirtirler. Ancak yaklaşık MÖ 4 yılında, günümüzde Filistin bölgesi sınırlarında yer alan, ancak o dönemde Roma İmparatorluğu'nun egemenliğinde olan Yahudiye Eyaleti'nin Beytüllahim şehrinde, annesi Meryem'in bakire olduğuna ilişkin iddia edilen bir mucizeyle dünyaya geldi. İsa'nın doğum yeri Beytüllahim olarak kabul edilmekle birlikte, memleketi sıklıkla Nasıra olarak geçer. Hristiyan kaynaklarda İsa, "Nasıralı İsa" olarak da anılır. Bu nedenle de Hristiyanlık dini "Nasranilik" olarak da adlandırılır. İsa'nın erken yaşamıyla ilgili fazla bir şey bilinmemektedir, ama çok büyük olasılıkla Yahudi kutsal kitapları ve dini konusunda eğitim gördüğü düşünülür; ki zaten kendisi de annesi de bir Yahudi'dir. Marangozluk işiyle uğraştığına, Nasıra'da yaşayıp çalıştığına inanılır.

İsa'nın, Hristiyanlıkta mucizevi bir şekilde babasız dünyaya geldiği kabul edilir. Temel mesleği marangozluktur ve ayrıca şifa dağıtıcıdır. Yaklaşık 30 yaşındayken, Tanrı'nın mesajını ilan ederek bölgede vaaz verme ve şifa dağıtma hizmetine başladı. İncillere göre, çekici ve şaşırtıcı mucizeleriyle büyük kalabalıkları etrafında topladı; ancak 12 takipçisine ya da havarisine özel ilgi gösterdi. Çok geçmeden Tanrı'yla ilgili mesajı, yetkililerin engeliyle karşılaştı. Havarilerinden biri olan Yahuda'nın ihanetine uğradı ve inanca göre "Halkı isyana teşvik etmek" suçlamasıyla bazı Yahudi din adamlarının baskısı ve Roma İmparatorluğu'nun Yahudiye valisi Pontius Pilatus'un emriyle tutuklanıp çarmıha gerilmiştir.

Nasıralı İsa olarak da bilinir. Kitâb-ı Mukaddes'te kendisine yer yer İsa Mesih denilerek atıfta bulunulur. Hayatı ile ilgili başlıca kaynaklar, kanonik incillerdir.

Hristiyan teolojisinde İsa'nın kimliğini inceleyen dal, Kristoloji olarak bilinir. Hristiyanlar için İsa; Mesih'tir, bütünüyle insan ve bütünüyle Tanrı'dır, "Tanrı'nın Oğlu" ve "İnsanoğlu"dur. Bahsi geçen oğulluk manevi bir anlam içermektedir; biyolojik bir husus değildir. Baba (Tanrı) ile insanlar arasında aracı, beklenen kurtarıcı, Rab, Tanrı ile aynı "öz"den olan, güçlü Tanrı, tek insan, dünyanın tek kralı, Üçlü Birlik'te yer alan hipostaz veya kişilerden olan "Oğul"dur. Hristiyan kaynakları, onu "İsa Mesih" olarak anarlar.

İsa'nın tanrısal ve insani özellikleri, farklı mezheplerce farklı yorumlanır. Hristiyanlığın Monofizit görüşüne göre insani tabiatı ile tanrısal tabiatı, tanrısal özü altında erimiş ve ayrılmaz bölünmez tek bir tabiat meydana gelmiştir. Çarmıhta, İsa'nın insani tabiatı gibi tanrısal tabiatı da acı çekmiştir. Meryem ise Theotokosdur, yani Tanrı anasıdır.

Diğer bir görüş olan Diofizit görüşüne göre ise, insani ve tanrısal olmak üzere birbirinden bağımsız iki tabiatı vardır. Çarmıha gerildiğinde ilahi tabiatı bedeninden ayrılmış, sadece insani tabiatı acı çekmiştir. Meryem, insan olan İsa'nın annesidir; dolayısıyla da ona Theotokos, yani Tanrı anası denemez. Ortodoks, Katolik ve Protestanlara göre İsa'nın İnsani ve Tanrısal iki tabiatı olup bunlar asla birleşmezler, karışmazlar ve ayrılmazlar.

"İsa" adı

"İsa" adı Kur'an kökenli olarak Arapçadan gelmektedir (عيسى). Türkçeye İslam etkisi nedeniyle yerleşmiştir. İsa'nın orijinal adı Yeşua (Yahşuah) olarak geçer. Orijinal adın anlamı, İbranicede "YHVH Kurtarır" anlamına gelir. Arap Hristiyanlar İsa adını değil orijinal addan köken alan Yasû (يسوع) adını kullanır.

Tarihi

Hristiyanlık, Roma İmparatorluğu'nun Yahudiye eyaletinde, 1. yüzyıl Helenistik Yahudilik coğrafyasında, İkinci Tapınak dönemi sırasında bir Yahudi mezhebi olarak başladı. İnancın merkezi figürü olan ve Yahudi bir aileden gelen Yeşua'nın ilk takipçileri, apokaliptik Hristiyan Yahudilerdi. Yeşua yaklaşık MS 30 civarında, Yahudiye eyaletinde halka vaaz vermeye ve hizmet etmeye başladı. Yeşua, Hristiyanlığa göre beklenen Mesih ve Üçlü Birlik (teslis) inancının ikinci kişisi olan Oğul Tanrı'nın beden almış hâli, Yahudilere göre bir büyücü ve sahte Mesih, tarihçilere göre ise bir filozof ve din adamıdır.

Hristiyanlık inancına göre yaklaşık 30 yaşındayken Filistin ve İsrail bölgesinde Tanrı'nın mesajını ilan etmeye başlayan Yeşua, özellikle şifa hizmetinde bulunma, doğayı kontrol etme ve ölüleri diriltme gibi mucizelerle çok sayıda taraftar topladı. Ancak Yeşua'nın kendisinin Tanrı olduğunu ileri sürmesini küfür sayan dönemin Yahudi din bilginleri, ihbarcı havari Yahuda'yı kullanarak Yeşua'yı tutuklattılar ve Yahudiye eyaleti valisi Pontius Pilatus'a yargılattılar.

Hristiyanlar, Yeşua'nın yeryüzüne gelişinin, Tanrı ile Yahudiler arasında yapılan Eski Antlaşma'dan sonra Tanrı ile bütün insanlık arasında yapılan Yeni Antlaşma'yı müjdelediğine inanırlar. Hristiyanlar, Yeşua'nın çarmıha gerilmesi, dirilmesi ve göğe yükselmesine büyük önem verirler. İnanca göre Yeşua acı çekti, öldü ve gömüldü; sonra dirildi ve Baba Tanrı'yla birlikte hüküm sürmek üzere göğe yükseldi. Yeşua'dan sonra elçileri, Yeni Antlaşma kanonunu tamamlayacak metinleri kaleme aldı.

1. yüzyılda Hristiyanlığın yayılması için çabalayanlardan biri, Tarsuslu Pavlus diye de anılan Elçi Pavlus'tu. Pavlus, önceden Yahudi bir din adamıydı ve başlangıçta Hristiyanlığa düşmandı. Bu dönemde Tarsuslu Saul olarak anılıyordu. Saul ve beraberinde yolculuk edenlerin Şam yolundayken "Saul, Saul, neden bana zulmediyorsun?" sesini işittiklerine ve bu olaydan sonra Saul'un Yeşua'ya iman ederek yeni inancı Yahudi olmayan uluslara yayma görevini yüklendiğine inanılır.

Yeşua'nın ölümünün ardından ilk Hristiyanlar, hem Yahudi yetkililerinin hem de Roma İmparatorluğu'nun çeşitli zulmüne uğradılar ve birçoğu öldürüldü. Yine de inanç, ilk kilisenin liderliği altında varlığını sürdürdü. Roma liderleri Hristiyanlığa git gide daha hoşgörülü davranmaya başladılar. 313'te Roma İmparatorluğu'nda Milano Fermanı ilan edildi ve Hristiyanlık serbest bırakıldı. 325 yılında, evrensel bir Hristiyan amentüsünün kabul edildiği Nikaia (İznik) Konsili gerçekleşti. 380 yılında da Hristiyanlık, Roma İmparatorluğu'nun resmî dini kabul edildi.

Kavimler Göçü (375) ile birlikte Cermen kavimleri Avrupa'nın dört bir yanına yayıldı. Cermen kavimleri sonraları Hristiyanlığı benimsedi. Bu da Hristiyanlığın Avrupa'da iyice yaygınlaşmasına neden oldu.

Roma İmparatorluğu'nun gerilemesi ve çöküşünden sonra Avrupa'da iktidar, havarilerin ve ilk din adamlarının doğal ardılları sayılan papalara geçti. 1054 yılında, Kilise içinde Papalığın otoritesi konusunda bir ayrılık yaşandı. Hristiyan tarihinde "Büyük Bölünme" denilen bu olay sonucunda Hristiyanlık, Katolik Kilisesi ve Doğu Ortodoks Kilisesi olarak ikiye ayrıldı.

Hristiyanlık, 7. yüzyılda İslam dininin doğuşu ve 8. yüzyılda da İslam'ın yayılışında Müslümanların rekabetiyle karşılaştı. 12. ve 13. yüzyıllarda kutsal kent sayılan Yeruşalim'i Müslümanlardan almak için bir dizi Haçlı Seferi düzenlendi. 1096'da başlayan bu seferlerin ilki, Katoliklerin 1099 yılında Yeruşalim'i ele geçirip şehri savunan Yahudileri ve Müslümanları kılıçtan geçirmesiyle sonuçlandı.

Katolik Kilisesi, Avrupa'da nüfuzunu korudu ve dogmaları Orta Çağ boyunca kültüre ve bilgiye egemen oldu. Felsefi ve bilimsel düşünceler çoğu kez sapkınlık olarak görüldü. 1274 yılında Thomas Aquinas, Aristotelesçi akıl yürütmeyi Hristiyan teolojiye uyguladı ve bu sebeple mahkum edildi, ölümünden ancak yüzyıllar sonra Avrupa'da gerçekleşen bir dizi reformlar sayesinde büyük değeri anlaşıldı.

1453 yılında Osmanlı Türklerinin Konstantinopolis'i ele geçirip 11 asırlık Bizans İmparatorluğu'na son vermesiyle birlikte Doğu Ortodoks Kilisesi, Osmanlı himayesine girdi. 1517 yılında Martin Luther, 95 Tez'i yayımladı ve Protestanlık reformunun tetiğini çekti. Protestanlık, Kuzey Avrupa'da gelişmeye başladı ve yeni Hristiyan mezheplerinin yolunu açtı.

Mezhepler

Hristiyanlıkta mezhepler, "kilise" olarak adlandırılırlar. Hristiyanlığın 3 ana mezhebi Roma Katolik Kilisesi, Ortodoks Kilisesi ve Protestan Kilisesi'dir.

Katolik Kilisesi

Katoliklik mezhebinin dünyada yaklaşık 1,2 milyar mensubu vardır ve en çok takipçisi olan Hristiyan mezhebidir. Katoliklik; Kutsal Ruh'un kaynağı, İsa'nın ilahi (tanrısal) yönü, geleneklere verdiği önem, dini törenler ve Havari Petrus'un halefi kabul ettiği Roma başpiskoposuna (Papa) verdiği ayrıcalıklarla diğer Hristiyan mezheplerinden ayrılır. Papa'nın yanılamayacağı, 1870'te alınan bir kararla resmîleşmiştir.

Katolik Kilisesi'ndeki bazı özellikler şöyledir:

 Kilise, azizlere ve Meryem'e diğer kiliselerden daha fazla kutsiyet verir.
 Sadece erkekler papaz olabilirler. Evlenemezler ve cinsel ilişkide bulunamazlar.
 Boşanmaya, kürtaja ve suni döllenmeye karşıdır.
 Günah çıkarma çok önemli bir yer tutar.

Ortodoks Kilisesi

Ortodoks Kilisesi, 850 milyona yakın mensubu ile Katolik ve Protestan kiliselerinden sonra sayısı ve yayıldığı alan itibarıyla Hristiyanlığın üçüncü büyük mezhebini oluşturur. Ortodoks coğrafyası büyük oranda Doğu Avrupa ve Anadolu ile sınırlıdır. Bununla birlikte, Ortodoksluğun Hristiyanlık içerisindeki tarihi önemi, coğrafi ve istatistikî büyüklüğünden daha ileri düzeydedir. Gerek tarihi gerekse politik nedenlerden dolayı içe kapalı bir atmosferde yaşayan Ortodoksluk, özellikle Sovyetler Birliği'nin çöküşünden itibaren modern dünyaya entegre olma yoluna girmiş görünmektedir. Bu farklı tarihi gelişim çizgisine paralel olarak, Ortodoksluğun teolojisi de diğer Hristiyan mezheplerine göre değişiklik göstermektedir.

Ortodoksların kendileri için kullandığı yaygın ibare, daha çok "Ortodoks Katolik Kilisesi" ibaresidir. Bu ifade, mezhebin hem doğru görüşü temsil ettiği, hem de evrensel olduğu iddiasını yansıtır. Büyük oranda Anadolu coğrafyasında gelişip yayılmaya başlayan Ortodoksluk, özel karakterini daha çok üzerine temellendiği Grek kültürünün Hristiyanlaştırılmasından alır. Bu temel yapı, gelişim çizgisini antik Latin düşüncesinden alan Katoliklik ile Ortodoksluk arasındaki farklılığın da zeminini oluşturur.

Protestan Kilisesi

Protestanlık, Hristiyanlığın en büyük üç ana mezhebinden biridir. 16. yüzyılda Martin Luther ve Jean Calvin'in öncülüğünde Katolik Kilisesi'ne ve Papa'nın otoritesine karşı girişilen Reform hareketinin sonucunda doğmuştur.

Papazlara ihtiyaç duymaksızın Kitâb-ı Mukaddes'i okuyabildikleri için, her vaftiz edilmiş inananın aracı bulunmadan rahiplik yetkisi olduğuna inanan Protestanlar, Kitâb-ı Mukaddes'i Hristiyanlık için tek kaynak saymışlardır.

Reform sonrası ortaya çıkan dini akımlar, öncelikle kendi içinde 3 ana kola ayrılmıştır. Bunlar şunlardır:
 Lutheryanizm
 Kalvinizm
 Anglikanizm (Protestan mezhebi olarak sayılmamakta ve bağımsız bir Batı Kilisesi olarak tanımlanmaktadır)
Protestanlık, diğer Hristiyan mezheplerinden bazı ayrımlar gösterir. Katolik ve Ortodokslar gibi ruhanî bir başkanları yoktur. Protestanlık; Katolik ve Ortodoks kiliselerinin merkeziyetçi anlayışının tersine, çeşitli kiliseler veya mezhepler arasındaki kurumsallaşmamış bir topluluktur. Protestanlar, Katolik inanç sisteminin çoğunluğunu korusalar da, Katolik Kilisesi'nin Papa'ya verdiği geniş yorum ve uygulama yetkisini tanımama, dinî inançları daha kişisel düzeyde yaşama ve Katolik Kilisesi'nin dünyasallaşan ayin ve uygulamalarından uzaklaşma gerekçeleriyle Katolik Kilisesi'nden ayrılmışlardır.

Teslisi reddedenler

Teslis'in reddi, ana akım Hristiyan öğretisi olan Tanrı'nın ebedi, eşit ve bölünmez bir şekilde tek bir varlık veya özde birleşmiş üç farklı hipostaz veya kişi olduğu inancını reddeden bir Hristiyanlık biçimidir. Öbür yandan, bu görüşe sahip olan kesimlerin çoğu, İsa'nın Tanrı'nın Oğlu olduğu fikrinde diğer Hristiyanlar gibi hemfikirdiler. Aslında bu durum, Birinci İznik Konsili'nden (MS 325) beri süregelen bir tartışmanın devamı niteliği olarak görülmektedir. Hristiyanlığın ilk yüzyılları sayılmazsa, günümüzde bu görüşü benimseyenlerin bir diğer ortak yönü de, yeni dini hareketler olarak kabul edilmesidir.

Teslisi reddedenler arasında tarihsel ve modern akımlar veya gruplar vardır. Tarihsel akımlar ve gruplar:
 Ebiyonitler
 Ariusçuluk
 Tabiiyetçilik
 Sabelliyanizm
 Monarşianizm
 Katharizm
 Polonyalı Kardeşler
Modern akımlar ve gruplar:
 Hristiyan deizmi
 Mormonluk
 Mesih'te Kardeşler
 Yehova'nın Şahitleri
 Hristiyan Bilim
 Üniteryenizm
 Gerçek İsa Kilisesi

Demografi

Dünyanın hemen hemen her yerine yayılmış olmakla birlikte, en yoğun olarak Avrupa, Kuzey ve Güney Amerika ve Avustralya'da bulunmaktadır. Diğer kıtalardan farklı olarak Asya ve Güney Afrika'da farklı dinlerle iç içe yaşayan Hristiyanlar, erken dönemlerden beri, kırsal kesimlerden ziyade şehirlerde yayılmıştı. Böylece kısa bir süre içinde Hristiyan olmayan kişi ile köylü neredeyse eş anlamlı hâle geldi.

Hristiyanların sayısı yani Mesih'i takip edenler, İsa'nın ortaya çıkmasıyla ve ona inanlarla birlikte genişlemiştir. Alışılagelmişin dışında, Kitâb-ı Mukaddes'te yer alan kayıtlara göre, İsa'nın, toplumun dışladığı fahişelere de yardım ettiği ve engellileri, körleri iyileştirdiği yer almaktadır. İsa'nın; Luka 16.13'te yer alan Siz hem Tanrı'ya, hem paraya kulluk edemezsiniz öğretisi, Yakup 2:6'da yer alan Ama siz yoksulun onurunu kırdınız. Sizi sömüren zenginler değil mi? gibi sözler, Hristiyanlık öğretisinin çoğunluğu oluşturan sıradan yoksul halk tarafından kabul edilip yayılmasında ve Hristiyanlığın desteklenmesinde etkili oldu.

Öte yandan, yine Yeni Ahit'te yer alan kayıtlara göre, İsa'nın çarmıha gerilip üç gün sonra dirildiği zaman, kendisine inananlara görünüp, Müjdeyi bütün uluslara yayın emrini verdiği yer almaktadır. Pavlus'un Galatyalılar'a mektubunun 3. bölümün 28. ayetinde yer alan; Artık ne Yahudi ne Grek, ne köle ne özgür, ne erkek ne dişi ayrımı var. Hepiniz Mesih İsa'da birsiniz. ifadesi, aslında müjdenin hiçbir dil ya da hiçbir millet ayrım gözetmeksizin geçerli olduğunu göstermekle birlikte, birbirinden çok farklı uluslarında Hristiyanlık öğretisini kabul etmesinin mümkün olabileceğini söylemiştir. Bu düşünce, Hristiyanlığın farklı topluluklarda daha rahat yayılmasına fırsat sağlamıştır.

Aslında, Hristiyanlar, ilk yüzyıllarda büyük zulümlere uğramıştır. Günümüzde, Katolik ya da Ortodokslar tarafından kabul edilen çoğu aziz ve azize, inancı yüzünden hayatını kaybeden ve bazen kafası bile kesilmiş olan ilk Hristiyanlardır. Hatta Pavlus, yazdığı mektuplarda aslında adının Saul olduğundan ve Hristiyan olmadan önce Hristiyanları öldüren birisi olduğundan bahsetmiştir. Pavlus'un, Korintlilere 1. mektubunun 9. bölümünün 19 ilâ 22. ayetlerinde Hristiyanlığı yaymak için ettiği mücadelesini anlatırken, Ben özgürüm, kimsenin kölesi değilim. Ama daha çok kişi kazanayım diye herkesin kölesi oldum. Yahudileri kazanmak için Yahudilere Yahudi gibi davrandım. Kendim Kutsal Yasa'nın denetimi altında olmadığım hâlde, Yasa altında olanları kazanmak için onlara Yasa altındaymışım gibi davrandım. Tanrı'nın Yasasına sahip olmayan biri değilim, Mesih'in Yasası altındayım. Buna karşın, Yasa'ya sahip olmayanları kazanmak için Yasa'ya sahip değilmişim gibi davrandım. Güçsüzleri kazanmak için onlarla güçsüz oldum. Ne yapıp yapıp bazılarını kurtarmak için herkesle her şey oldum demesi, Hristiyanlık öğretisinin yani müjdenin hızlıca yayılması konusunda Pavlus'un rolünü ve önemini göstermektedir. Öyle ki, bu durum, kimi İslami kesimlerce, kendisi hakkında Hristiyanlığın ikinci kurucusu olarak anılmasına bile yol açmıştı.

Diğer İbrahimî dinlere göre Hristiyanlık

Yahudiliğe göre Hristiyanlık
İsa, Roma İmparatorluğu'nun Yahudiye eyaletinde Yahudi bir anneden dünyaya gelmiştir. Hristiyan kaynaklara göre Tanrı tarafından bir mucize eseri olarak babasız dünyaya gelmiştir. Yeni Ahit'te üvey babası Yusuf'un Davut peygambere kadar çıkan soyağacı verilir.

İsa, annesi Meryem, babası Yusuf, kendisine ilk inanan arkadaşları ve ilk takipçilerinden Yahudi olanlar terminolojide "Yahudi Hristiyanlar" olarak adlandırılır. Yahudi Hristiyan tabiri günümüzde Yahudi soyundan gelmekle beraber Hristiyan olmuş kimseleri tanımlamakta da kullanılır.

Yahudiler İsa'nın mucize eseri olarak babasız doğduğuna, binlerce yıldır bekledikleri ve hâlen de beklemekte oldukları kurtarıcı Mesih ya da peygamber olduğuna inanmazlar. İsa, içinde yaşadığı Yahudi toplumunda "bekledikleri Mesih olduğunu" ileri sürdüğünde, halkın bir kısmı buna inanmıştır. Ancak buna inanmayan ve onun küfür içerisinde olduğuna kanaat eden Yahudi din bilginlerinin teşviki sonucunda, Yahudiye eyaletinin Romalı valisi Pontius Pilatus'un emriyle çarmıha gerilmiştir.

İslamiyet'e göre Hristiyanlık

İslam dinine göre Hristiyanlık, semavi dinlerden biridir ve dünya üzerindeki diğer dinlere nazaran Yahudilikle beraber özel bir yere sahiptir. Hristiyanlar 'Ehl-i Kitap' yani kendisine kutsal kitap gönderilenler olarak kabul edilirler: "Muhakkak ki Allah seni, kendisinden bir kelime ile müjdeliyor. Onun adı Meryem oğlu İsa Mesih'dir." (Al-i İmran, 3/45)

İslam'a göre İsa, Allah'ın peygamberlerindendir ve Kur'an'da "İsa Mesih" olarak anılır. Bununla birlikte Kur'an'da İsa'nın Tanrı'nın Oğlu olduğu inancı ve çarmıha gerilmesi reddedilir.

Allah'ı bırakıp, hahamlarını, rahiplerini ve Meryem oğlu Mesih'i rab edindiler. (Tevbe 30-31) Andolsun, "Allah, Meryem oğlu Mesih'tir" diyenler kesinlikle kâfir oldu….(Maide 72) Bir de inkârlarından ve Meryem'e büyük bir iftira atmalarından ve "Biz Allah'ın peygamberi Meryemoğlu İsa Mesih'i öldürdük" demelerinden dolayı kalplerini mühürledik. Oysa onu öldürmediler ve asmadılar… (Nisa 157)

Eleştiriler
Hristiyanlık tarihinin sorgulanan ve eleştirilen tarafları arasında Kutsal Makam ve Papalık Devleti yer alır. I. Konstantin döneminde Kutsal Makam'ın getirilmesiyle felsefi Rönesans çağı "Din için uygun değil" iddiasıyla felsefe okullarının kapatılması ve felsefecilere değer verilmemesiyle sona ermiş oldu. Ayrıca din için Papa'nın izniyle alt sınıftan binlerce çocuk (aralarında yetişkin azınlık da vardı) Yeruşalim'i geri alma amacıyla yola çıktı. Çocuk grubun neredeyse hepsi (50.000) yol sırasında su ve yemek sıkıntısından telef oldu. Bunun gibi olaylar nedeniyle Katoliklik mezhebine eleştiriler getirilir.

Ayrıca bakınız
 Teslis
 Hristiyan felsefesi
 Hristiyan apolojetiği

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kutsal Metinler. Yeni Ahit.
Roma Katolik Kilisesi tarafından tanımlanan Hristiyanlık

Dinî kimlik
Dinî inanç, gelenek ve akımlar

Hristiyanlık


سمينز  قد تعني الآتي:

 سيمنز (شركة) : شركة ألمانية متخصصة.
 سيمنز (وحدة) : وحدة قياس دولية.
 إيرنست فيرنر فون سيمنز : عالم ومخترع ورجل أعمال ألماني.

عائلات ألمانية
نبالة بروسية

سيمنز (توضيح)


මාළු මිරිස් එසේත් නැතිනම් මාළුමිරිස් () යනු එළවළුවකි.

ආශ්‍රිත
 මිරිස්
 කොච්චි

මූලාශ්‍ර

කරල් මිරිස්
එළවළු

මාළු මිරිස්


Coachella (opinberlega Coachella Valley Music and Arts Festival, einfaldlega Coachella Festival) er árleg tónlistar- og listahátíð haldin í Empire Polo Club í Indio, Kaliforníu. Hún var búin til af Paul Tollett og Rick Van Santen árið 1999, og er í umsjón Goldenvoice. Á viðburðinum má finna fjölbreytta lifandi tónlist á sviðum sem eru staðsett víða á svæðinu. Hátíðin er haldin tvo til þrjá daga í röð á tveim samfelldum vikum.

Tenglar
 Opinber vefsíða
 Rás Coachella á YouTube

Tónlistarhátíðir

Coachella


Amantes, Amanhã Se Houver Sol é um filme brasileiro de 1975, escrito e dirigido por Ody Fraga.

Elenco

Ligações Externas

Filmes do Brasil de 1975
Filmes em língua portuguesa
Filmes de drama  da década de 1970
Filmes de drama do Brasil

Amantes, Amanhã se Houver Sol


Rafael Andolz Canela (Jaca, 23 de septiembre de 1926 - Huesca, 9 de octubre de 1998), fue un sacerdote, lexicógrafo, escritor, filólogo, profesor de bachillerato y etnólogo aragonés. Fue miembro del Instituto Aragonés de Antropología, del Instituto de Estudios Altoaragoneses, y fundador del Consello d'a Fabla Aragonesa.

Estudió Humanidades Clásicas y Filosofía, y Teología en los noviciados de Veruela, Oña y Loyola, centros de la Compañía de Jesús en la que ingresó muy joven y en la que permaneció durante doce años. Ejerció de sacerdote en Burgos, País Vasco, Navarra y Almudévar (Aragón). Ya en Huesca, ejerció como profesor de bachiller en el Instituto Ramón y Cajal donde además funda el grupo Scout Ramón y Cajal de Huesca (Actualmente Grupo Scout Rafael Andolz). Fue también profesor en clases particulares de los muchos idiomas que conocía, siendo más conocido como autor de una veintena de libros, entre los que destaca el Diccionario Aragonés: aragonés-castellano, castellano-aragonés (1977), y que ha tenido desde entonces cinco ediciones. A pesar de su título es un glosario de 40.000 voces que se usan en todo el territorio aragonés y no únicamente las palabras en aragonés, pues considera las lenguas usadas en Aragón, sin distinguir ni preponderar unas sobre otras, aunque señala en cada caso su procedencia. En el año 2000 fue editado un libro homenaje con estudios de varios autores sobre la cultura popular, la tradición y la lengua en Aragón.

De los artículos destacan: Refranes, dichos, frases hechas y expresiones en aragonés y en catalán de Aragón (1987), De pilmadores, curanderos y sanadores: metodología para su estudio (1994) o Cómo fazié o mío dizionario aragonés (1998).

Entre los actos de homenaje tras su fallecimiento cabe destacar en 2018, la edición de una biografía que recopila su vida y obra, a cargo de Francho Nagore y Paz Ríos Nasarre y la inauguración del parque Rafael Andolz, en la zona ajardinada de la calle Ingeniero Pano, en el barrio de la Encarnación de Huesca.

Obras
 Diccionario Aragonés: aragonés-castellano, castellano-aragonés (1977)
 Mosen Bruno Fierro, cura de Saravillo (1985)
 De pilmadores, curanderos y sanadores en el Alto Aragón (1987)
 La aventura del contrabando en Aragón (1988)
 El Humor altoaragonés (1988)
 El nacer en Aragón: mitos y costumbres (1991)
 El casamiento en Aragón: mitos y costumbres (1993)
 La muerte en Aragón (1995)
 Más humor aragonés (1996)
 Fanlo, novela de los pueblos abandonados del Pirineo (1996)
 Fermín Arrudi: el gigante aragonés de Sallent de Gállego (1998)
 Así somos, así fuimos: la pequeña historia del Alto Aragón (1998).

Referencias

Enlaces externos
 Datos biográficos de Rafael Andolz Canela en la Gran Enciclopedia Aragonesa
 Fotografía de Rafael Andolz Canela en la Gran Enciclopedia Aragonesa

Escritores de España del siglo XX
Etnólogos de España del siglo XX
Lexicógrafos de España del siglo XX
Escritores de Aragón
Etnólogos de Aragón
Religiosos de Aragón
Profesores de Aragón
Nacidos en Jaca
Fallecidos en Huesca

Rafael Andolz Canela


Heinrich Freiherr von Stackelberg (31. október, 1905 – 12. október, 1946) var þýskur hagfræðingur og stærðfræðingur sem setti sitt mark á sögu hagfræðinnar þrátt fyrir stuttan lífsaldur. Stackelberg var þekktastur fyrir sitt framlag til leikjafræðinnar með Stackelberg líkaninu. Hans kenningar tilheyra nýklassískri hagfræði en hún leggur áherslu á að framboð og eftirspurn séu drifkraftar markaðarins.

Æviágrip
Stackelberg var af þýskri aðalsfjölskyldu frá Eistlandi, sem var hluti Rússneska keisaradæmisins. Hann fæddist í Moskvu í Rússlandi, þar sem Stackelberg bjó fyrstu æviárin. Fjölskyldan flúði land og flutti til Þýskalands í kjölfar Októberbyltingunar árið 1917. Hann stundaði nám í hagfræði og stærðfræði í háskólann í Köln og útskrifaðist með doktorsgráðu í hagfræði árið 1930 undir handleiðslu Erwin W. Backerath. Habilitations-ritgerð hans, sem kom út 1934 þróaði kenningu Antoine Augustin Cournot um fákeppni á tvíkeppnismarkaði (duopoly). Að námi loknu var hann skipaður prófessor við Kölnarháskóla.

Árið 1935 var Stackelberg ráðinn sem prófessor hjá Berlínarháskóa og starfaði hann þar í sex ár. Sama ár og hann hóf störf í Berlín stofnaði hann hagfræði og stærðfræði tímarit sem bar nafnið Archivs für mathematische Wirtschafts- und Sozialforschung. Markmið tímaritsins var að beita hugmyndfræði stærðfræðinnar í viðskiptum sem og í samfélaginu.

Eftir sex ára störf færði hann sig yfir í Bonnháskóla og þremur árum seinna flutti Stackelberg til Spánar þar sem hann starfaði að hluta til í Complutense-hákólann í Madríd. Dvöl hans á Spáni var þó stutt því hann greindist með æxli og lést árið 1946.

Stackelberg gekk í Nasistaflokkinn árið 1931 og varð liðþjálfi (Scharführer) í SS sveitunum árið 1934, en líkt og margir meðlimir þýskra aðalsfjölskyldna missti hann tiltrú á nasistaflokkinn þegar leið á seinni heimsstyrjöldina. Hann yfirgaf Þýskaland árið 1944 og flutti til Spánar, þar sem hann lést árið 1946.

Framlög til hagfræði
Stackelberg líkanið, einnig þekkt sem leiðtoga-fylgjandi líkanið var fyrst sett fram af Heinrich Stackelberg árið 1934. Líkanið hefur verið notað til þess að skýra ákvarðanir fyrirtækja undir ákveðnum kringumstæðum í undirgrein hagfræðinnar, leikjafræði.

Stackelberg-líkanið segir okkur hvernig fyrirtæki taka ákvarðanir í fákeppni (tvíkeppni). Í Stackelberg líkaninu hagar eitt fyrirtæki sér sem leiðtogi á meðan hitt fyrirtækið hagar sér sem fylgjandi. Leiðtoginn tekur fyrstur ákvörðun um að framleiða ákveðið magn sem hámarkar eigin hagnað. Fylgjandi tekur síðan ákvörðun um hve mikið magn hann eigi að framleiða til þess að hámarka eigin hagnað. Þannig er ákvörðun fylgjandans byggð á ákvörðun leiðtogans. Eitt af grunnforsendum Stackelberg líkansins er að hann er kyrrstöðuleikur (e. static game) en það þýðir að eitt fyrirtæki tekur fyrst ákvörðun og hitt fyrirtækið tekur síðan sína ákvörðun í kjölfarið.

Aðrar mikilvægar forsendur eru einnig gefnar í Stackelberg líkaninu. Stackelberg gerir ráð fyrir því að fyrirtækin hafi fullkomnar upplýsingar um eftirspurn á markaði ásamt fullkomnum upplýsingum um framleiðslukostnað hjá hvoru fyrirtæki á markaði. Líkanið gerir ráð fyrir því að leiðtoginn taki ákvörðun með það í huga að hitt fyrirtækið á markaði muni haga sér sem fylgjandi í samræmi við forsendur Cournot líkansins. Það er einungis pláss fyrir einn leiðtoga í Stackelberg líkaninu. Skyldu fleiri en eitt fyrirtæki haga sér eins og leiðtogi, mun það leiða til ójafnvægis á markaði. Ójafnvægi á þessum markaði myndi leiða til verðstríðs þar til annað fyrirtækið lætur undan og hagar sér aftur eins og fylgjandi, eða þá að það mun leiða til samráðs milli fyrirtækjanna á markaði.

Tilvísanir

Þýskir barónar
Þýskir hagfræðingar
Þýskir stærðfræðingar

Heinrich Freiherr von Stackelberg


La pacotille (du mot espagnol  signifiant « petit paquet ») désigne à l'origine la petite quantité de marchandises que chaque passager ou membre d'équipage d'un navire, pouvait embarquer afin d'en faire commerce pour son propre compte.

Par la suite, le terme englobe l'ensemble des marchandises destinées à l'échange ou au commerce, dans les contrées lointaines. Il est utilisé plus spécifiquement pour désigner la marchandise que les trafiquants européens échangent contre les esclaves, notamment lors du commerce triangulaire.

Description

Sens premier
La pacotille représente la petite quantité de marchandises qu'il était permis, à ceux qui s'embarquaient sur un vaisseau (comme officiers, matelots, gens de l'équipage ou passagers), d'emporter avec eux, afin de la négocier pour leur propre compte.

Cargaison de traite
Appelée également « cargaison ou marchandise de traite », la pacotille désigne plus spécifiquement la marchandise échangée contre des captifs noirs, par les négriers européens, aux vendeurs arabes ou africains d'esclaves. Elle se composait principalement d'armes avec leur poudre, de produits métalliques manufacturés, d'outils, d'étoffes simples et somptueuses, de chapeaux, de parures, de cauris, d'alcools, pipes, tabac...

Un malentendu existe quant à la valeur des marchandises proposées par les négriers. Celles-ci ont longtemps été considérées à tort comme de faible valeur, d'où l'usage du mot pacotille. Cette confusion, jadis entretenue dans les discours des racistes blancs, visait à minimiser l'intelligence des Africains lors de ces échanges. Dans les faits, les vendeurs africains d'esclaves étaient de redoutables négociateurs, et les marchandises échangées avaient une valeur importante, autant pour l'acheteur que pour le vendeur.

« Nègre de pacotille »
Le terme est aussi utilisé dans l'expression « nègre de pacotille ». Dans ce cas, il désigne la part donnée sous la forme d'un esclave aux officiers à leur retour d'une campagne de traite.

Notes et références

Articles connexes

 Commerce triangulaire
 Navire négrier

Bijou

Pacotille (marchandises)


La palabra ramo puede referirse a:
parte o especialización de una disciplina, ciencia, arte, industria, etc.
un ramo de flores, conjunto de flores, ramas y hierbas de origen natural o artificial;
un ramo colateral, término empleado en anatomía para designar la parte colateral de un tallo principal, normalmente de vasos sanguíneos, nervios o vasos linfáticos;
una raza del género Bos, Ramo Grande;
al ramo leonés de Navidad, un ornamento religioso típico de la provincia de León (España);
la constelación del Ramo (Ramus Pomifer);
un sindicato de ramo, un sistema de organización sindical;
a Afelio Verde-Ramo del Castillo, militar chileno que participó en la Guerra del Pacífico.
Además, es el nombre que se le da a distintas plantas:
al ramo de las guindas (Ruscus aculeatus), una planta de la familia Asparagoideae;
 al nombre común de la planta Ceroxylon amazonicum;
 al nombre común de la planta Ceroxylon parvifrons.
a la compañía colombiana de ponques, Productos Ramo.

Ramo


Dies ist eine Liste der Mitglieder der 13. Knesset.

Die 120 Abgeordneten wurden am 23. Juni 1992 gewählt.
 Avoda: 44
 Likud: 32
 Meretz: 12
 Tzomet: 8
 Nationalreligiöse Partei: 6
 Schas: 6
 Vereinigtes Thora-Judentum: 4
 Chadasch: 3
 Moledet: 3
 Arabisch Demokratische Partei (Israel): 2

Mitglieder der 13. Knesset

Umbesetzungen

Weblinks
 Eintrag auf der Internetseite der Knesset

13
Israel, Knesset #13
Israel, Knesset #13

Liste der Mitglieder der 13. Knesset


Mythimna bistrigata es una polilla de la familia Noctuidae. Se encuentra en la India y Taiwán.

Referencias

Enlaces externos

bistrigata

Mythimna bistrigata


An Chloris cubensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Leo Hitchcock ngan Erik Leonard Ekman. An Chloris cubensis in nahilalakip ha genus nga Chloris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chloris

Chloris cubensis


Heimir Guðjónsson (f. 4. mars 1969)  er þjálfari Vals í knattspyrnu. Hann hann þjálfaði einnig FH Í mörg ár með frábærum árangri, og lék í mörg ár sem leikmaður með bæði KR og ÍA .

Titlar

Sem leikmaður
KR
Bikarkeppni karla (2) : 1994,1995
FH
Úrvalsdeild (2) : 2004,2005
1. deild(1) :2000

Sem þjálfari
FH
 Úrvalsdeild  (6) : 2006, 2008, 2009, 2012, 2015, 2016
 Bikarkeppni  (2) : 2007, 2010
Havnar Bólafelag
 Færeyska Úrvalsdeildin (1) : 2018
 Færeyska Bikarkeppnin (1) : 2019
Valur
Úrvalsdeild  (1) : 2020

Heimildir
https://www.visir.is/g/2017171009247
https://www.mbl.is/sport/efstadeild/2017/11/03/heimir_tekur_vid_lidi_hb/

Íslenskir knattspyrnuþjálfarar

Heimir Guðjónsson


Todor Kantardjiev (în ) (n. 10 februarie 1861, Samokov, Imperiul Otoman – d. 25 ianuarie 1945, Sofia, Bulgaria) a fost unul dintre generalii armatei Bulgariei din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant al Diviziei Mixte bulgare în campania acesteia din România, având gradul de general-maior.

Note

Bibliografie
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, ''România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Divizia Mixtă bulgară

Nașteri în 1861
Decese în 1945
Generali bulgari
Comandanți bulgari pe frontul românesc (1916-1918)
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Todor Kantardjiev


Kristie Anne Mewis (Weymouth, 25 de fevereiro de 1991) é uma futebolista estadunidense que atua como meio-campista. Atualmente joga pelo NJ/NY Gotham FC.

Carreira
Ela estudou na Whitman-Hanson Regional High School e jogou no time de futebol. Terminou sua carreira escolar com 74 gols e 34 assistências. Em 2008, Mewis foi eleita a Jogadora Juvenil do Ano da NSCAA e a Atleta Jovem Feminina do Ano nos Estados Unidos. Em janeiro de 2013, Mewis foi chamada para o campo de treinamento nacional pelo técnico Tom Sermanni, em preparação para um amistoso contra a Escócia.

Títulos
 Estados Unidos
 Jogos Olímpicos: 2020 (medalha de bronze)
 SheBelieves Cup: 2021

Ligações externas

Futebolistas dos Estados Unidos
Jogadoras da Seleção Estadunidense de Futebol Feminino
Futebolistas olímpicos dos Estados Unidos
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Kristie Mewis


Klinger. Dünyaca ünlü Avusturya kökenli armatür ve makine elemanları markasıdır. Doğrudan markanın ismiyle anılan ürünleri bulunmaktadır. Orta basınç sınıfı için ürettiği standart flanş, selülozik sızdırmazlık contası bunlardan biridir.

Markalar
Avusturya merkezli şirketler

Klinger


An Vanilla oroana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Vanilla oroana in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla oroana


Beyaz Gül, yönetmenliğini Turan Day'ın yaptığı, başrollerini Gül Gülgün ve Reşit Gürzap'ın paylaştığı 1958 yapımı siyah-beyaz bir Türk filmidir.

1958 çıkışlı Türk filmleri
Turan Day'ın yönettiği filmler
Türk siyah-beyaz filmleri
Faruk Özar'ın görüntülediği filmler
1950'lerde Türkçe filmler
1958 çıkışlı dramatik filmler

Beyaz Gül / Kaderim


An Nassella pseudopampagrandensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni José Aristida Alfredo Caro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mary Elizabeth Barkworth. An Nassella pseudopampagrandensis in nahilalakip ha genus nga Nassella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nassella

Nassella pseudopampagrandensis


Ulrich Strothjohann (* 1954 in Rheda-Wiedenbrück) ist ein deutscher Künstler.

Leben
Strothjohann studierte an der Universität der Künste Berlin. Er war Assistent von Martin Kippenberger: Strothjohann fertigte von 1989 bis 1991 nahezu in Eigenregie Arbeiten für die Ausstellungen "VIT 89", "Haus Schloss Case" 1990 in New York, "Martin Kippenberger" 1990, "New York (Put Your eye in Your Mouth)", 1991 in San Francisco sowie "Tiefes Kehlchen" in Wien. Carpenter geht sogar so weit zu sagen, der Bildhauer Martin Kippenberger war in diesen zwei Jahren Ulrich Strothjohann. Dieses Assistentenverhältnis endete, indem sich Strothjohanns Ideen erschöpften und für Kippenberger vorhersehbar und damit uninteressant wurden. Damit hatte sich die Funktionalisierung von Strohjohann durch Kippenberger verbraucht und das Modell "Kippenberger Assistenz" ein Ende genommen.

Filmografie
 Kippenberger – Der Film; Deutschland/Österreich 2005; Buch und Regie: Jörg Kobel

Ausstellungen (Auswahl)
 2011 Sonnenblenden und Laufgänge, adamski / gallery for contemporary art, berlin - Berlin
 2004 Homemade: Autopilot. NAK Neuer Aachener Kunstverein, Aachen
 2003 Under New Management, M 29, Nickifor Brückner&Babette Richter, Köln
 2003 Johnny Straw, Lab of Photon, Hamburg
 1998 Quasi dichotomatische Angelegenheit (mit Iskender Yediler), Galerie Christian Nagel, Köln
 1997 Magazin4, Vorarlberger Kunstverein, Bregenz (mit Ingrid Luche und Harald F.Müller), Katalog
 1996 Eleni Koroneou Gallery, Athen
 1995 Bingo, Galerie Christian Nagel, Köln
 1995 Methods of Support in Unoccupied Tunnels, (mit Stephan Dillemuth), Poster Studio, London
 1995 Ausstellung für einen Tag, Galerie Christian Nagel, Köln
 1994 MOMAS (Museum of Modem Art Syros), Syros (mit Christopher Wool)
 1994 The Supershadows of Understatement (mit Christopher Wool), Eleni Koroneou Gallery, Athen
 1992 Forum Stadtpark, Prag (mit Cosima von Bonin)

Werke in öffentlichen Sammlungen
 Sammlung zeitgenössischer Kunst der Bundesrepublik Deutschland, Bonn

Veröffentlichungen
 Löcher der Welt: Ein topologisches Tagebuch/Mapping Holes: A Topological Diary. Hatje Cantz 2016, ISBN 978-3-7757-4202-3.

Literatur
 Ausstellungskatalog: Same, Same, but different: Ulrich Strothjohann. König, Köln 2005, ISBN 3-929261-32-4.

Weblinks

 ulrich-strothjohann.de
 kunstaspekte.de
 Interview mit Ulrich Strothjohann at MoMA, Youtube.com
 artfacts.net Abgerufen am 4. April 2012

Einzelnachweise

Künstler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1954
Mann

Ulrich Strothjohann


Veneno para las hadas es un grupo musical de ethereal wave mexicano, ha trascendido dentro del gótico mexicano por el estilo rítmico que llevan sus canciones.

El grupo está conformado por Rubén Olvera como bajista, y por Ethel Castro (Laura Castro) como cantante y sintetizador.

Historia
Veneno surge en un sótano de casa, a partir del puro placer de acariciarse a través de los sonidos de la voz de Ethel y la guitarra de Radikalibre (Alexis Leyva).

Después, en 1997, se conforma como una banda con intenciones de ser más experimental que obscura, aunque termina siendo adoptada por el género Dark.

Las cosas para la banda marchaban por sí solas: la primera presentación en el bar Las Hormigas, la invitación para abrirle a Hocico, la participación en el encuentro de música electrónica en el Chopo, toquines constantes compartiendo escenario con bandas representativas del género electrónico en los noventa, como Encefálisis, Portent, Cenobita, Ad Vitam Aeternam, soucerx y Ogo.

La invitación a formar parte del acoplado de interdependencia del Colectivo Binaria.

La grabación de su primer material, 98 VPH, con 300 copias, un año de constante actividad, y de pronto pararon.

Con un gran aprendizaje de vida, obtenido a través de años y años de criar su proyecto Veneno para las hadas vuelve a la escena hoy en día prometiendo ser los mejores y también prometen dar más gusto a sus fanes.

Discografía
 Veneno para las hadas
 Ella les odia
 Virus del papiloma humano
 Archivo [1996-2005]

De 2011 - 2013 trabajan en la creación de su nuevo álbum "Personal Velocity".

Descripción
Nostalgia monocromática como el vehículo en el cual silencio y sonido coexisten; solo como esta música es el dulce veneno de todos aquellos que quieren tocar el cielo.

Un proyecto que existe desde 1998 que mezcla conceptos contrarios en una voz para todos; desvaneciendo el límite entre ruido y sonido, entre horror y belleza, viajando a través del ensueño que es una excusa para poseer al hombre y aniquilar los sueños creados por las hadas, nuestras amadas hadas que mueren como abejas tras entregar su esencia. Y como si no lo supieran, lo repiten como su única forma de existencia.

Veneno para las hadas es el sueño y vehículo de Ethel Castro (voz, concepto programación, instrumentos, producción) acompañada por Rubén Olvera (bajo, programación y grabación) en este periodo. Llevan a su audiencia a través de un mundo de melancolía. Un experimento único de sonido y música que se origina en la concertación más grande de humanos en el planeta: la ciudad de México.

Veneno para las hadas tiene un largo recorrido por el mundo, desde los encuentros de música electrónica y el festival de performance en México hasta su participación en el WGT Leipzig y presentaciones en Alemania (c/Samsas Traum), Barcelona y Viena todavía con RADIKALIBRE.

2010 nos trae el CD Ella les odia. Concebido en Barcelona y grabado y mezclado en Viena en conjunto con Ashley Dayour (guitarrista y líder de Whispers in the Shadow).

Masterizado en la ciudad de México en RD Estudio.

VPLH es un proyecto multidisciplinario que combina: artes visuales y performance y es una forma para reconectar los lazos rotos en la psique de todos, dejando una impresión duradera en tu concepción del sonido.

Bibliografía
 Revista DARK (Escena goth-deathrock), No.8 (noviembre de 2007).Méx D.F. Publicación bimestral
 Ella les odia, orden del cister,2009, Noise Kontrol

Enlaces externos
 VENENO PARA LAS HADAS - ARCHIVE [1996- 2005]
 Binaria: 23 años de disidencia cultural
 Crónicas del subterráneo
 En Myspace
 En Facebook

 Video musical Jetlag
 Documental sobre Veneno para las hadas

Grupos de música de México
Grupos de rock de México

Veneno Para las Hadas (banda)


الإقبال: دورية لبنانية
 محمد إقبال: شاعر وفيلسوف باكستاني
 إقبال بركة: كاتبة وصحافية مصرية
 إقبال الأحمد: كاتبة كويتية، ورئيس التحرير السابق لوكالة الأنباء الكويتية.
 إقبال فليح: شاعرة عراقية

إقبال (توضيح)


Diese Liste der Auszeichnungen und Nominierungen von Chris Brown gibt einen Überblick über die Auszeichnungen und Nominierungen des US-amerikanischen Sängers und Songwriters Chris Brown. Sie ist alphabetisch nach Preisverleihungen geordnet. Größter Erfolg in Browns Karriere ist ein Grammy-Gewinn 2012 als "Best R&B Album" für sein viertes Studioalbum F.A.M.E.

American Music Awards
Die American Music Awards sind eine seit 1974 jährlich stattfindende Awardshow, welche vom US-amerikanischen Moderator Dick Clark als Gegenstück zu den Grammy Awards ins Leben gerufen wurde. Während die Preise bis einschließlich 2003 jeweils im Januar oder Februar des Jahres verliehen worden, verlegte man das Datum anschließend auf einen Termin im November, womit 2003 zwei Verleihungen stattfanden. Die Nominierungen basieren dabei unter anderem auf Verkaufszahlen, Radiozeiten und Klicks für Musikvideos und sind bezüglich der Musikrichtung unterteilt, beinhalten jedoch auch genreübergreifende Kategorien. Nominiert werden ausschließlich Veröffentlichung im Zeitraum vom 1. Dezember des letzten Jahres sowie 1. September des aktuellen Jahres.

BET

BET Awards
Die BET Awards finden seit 2001 jährlich statt und werden vom Black Entertainment Television meist im Juni des Jahres verliehen. Ausgezeichnet werden hauptsächlich Afroamerikanische Künstler aus dem Bereich Musik, Schauspielerei, Sport, allerdings auch andere Minderheiten. Seit 2006 finden die Verleihung im Shrine Auditorium in Los Angeles statt zuvor wurde sie im Kodak Theatre und im Paris Las Vegas in Las Vegas verliehen.

BET Hip Hop Awards
Die BET Hip Hop Awards werden seit 2006 jährlich vom Black Entertainment Television, kurz BET, verliehen und finden im Oktober oder November des Jahres statt. Sie Show wird nicht live im TV verliehen, sondern meist erst wenige Tage später gesendet. Ausgezeichnet werden Hip-Hop-Musiker und -Musikvideoregisseure sowie deren Veröffentlichungen.

Billboard

Billboard Music Awards
Die Billboard Music Awards werden seit 1989 jährlich vergeben. Nachdem der Preis von 2007 bis 2010 pausierte, werden sie seit 2011 wieder verliehen. Die Billboard Music Awards werden vom Magazin Billboard gesponsert und beruhen auf den Daten von Nielsen SoundScan sowie Nielsen Broadcast Data Systems. Die Kategorien beziehen sich jeweils auf ein Genre, außerdem werden auch Preise in Kategorien vergeben, die den Charts der offiziellen US-amerikanischen Hitlisten sprechen. Beispiele hierfür sind "Hot 100 Song" und "Billboard 200 Album".

Billboard R&B/Hip-Hop Awards
Die Billboard R&B/Hip-Hop Awards beruhen auf den Charts der Hot R&B/Hip-Hop Songs und Hot Rap Songs, welche – wie die gesamten US-amerikanischen Charts – vom Magazin Billboard veröffentlicht werden. Das Magazin sponserte auch die Preise. Die Verleihung fand im Zeitraum von 2001 bis 2006 statt und wird seitdem nicht mehr verliehen.

Andere Auszeichnungen
Unter den Begriff "Andere Auszeichnungen" fallen die Platzierungen, die Brown in jenen Listen erhalten hat, die das Magazin Billboard jeweils zum Ende einer Dekade veröffentlicht. Sie beruhen auf den ebenfalls vom Magazin publizierten offiziellen US-amerikanischen Charts und orientieren sich an den einzelnen Musikrichtungen. Platzierungen von Singles oder Alben werden nicht aufgeführt, sind jedoch in den Lied-Artikeln zu finden.

Grammy Awards
Die Grammy Awards werden seit 1959 jährlich von der National Academy of Recording Arts and Sciences vergeben. Seither haben sich die Kategorien der als wichtigsten Musikpreis der Welt geltenden Verleihung stark verändert. Auch der Termin der Vergabe war einem stetigen Wandel unterzogen. So fand die erste Verleihung im Mai statt, wobei auch schon November, April und besonders März als Vergabedatum auserwählt wurden. Seit 1976 gilt, mit wenigen Ausnahmen, der Februar als geeigneter Termin. Die seit 1971 live und international im TV übertragene Veranstaltung findet seit 2004 im Staples Center in Los Angeles statt, wurde jedoch auch bereits im Shrine Auditorium, der Radio City Music Hall und im Madison Square Garden verliehen. In der Anfangszeit der Awardshow fanden an einem Abend verschiedene Dinner in mehreren amerikanischen Städten statt.

International Dance Music Awards
Die International Dance Music Awards widmen sich der Elektronischen Musik und bilden den Höhepunkt der Winter Music Conference, welche seit 1986 für gewöhnlich im März stattfindet.

MOBO Awards
Die MOBO Awards finden seit 1995 jährlich im Vereinigten Königreich statt, wobei der Ort zwischen Glasgow (2009 und 2011) und London (1995 bis 2008 und 2010) wechselte. MOBO ist ein Akronym für Music of Black Origin. Während früher der Fokus auf Künstler lag, welche Black Music kreierten, werden mittlerweile jedoch Musiker unabhängig von einer Musikrichtung oder gar Nationalität ausgezeichnet.

MTV

MTV Australia Awards
Die MTV Australia Awards wurden von 2005 bis 2009 jährlich im März oder April des Jahres verliehen und von MTV Australia präsentiert. Dabei hieß die Show von 2005 bis 2007 offiziell MTV Australia Video Music Awards und erst anschließend MTV Australia Awards. Ausgezeichnet wurden die besten Künstler beziehungsweise Musikvideos.

MTV Europe Music Awards
Die Preise der MTV Europe Music Awards werden seit 1994 jährlich im November von MTV Europe vergeben und soll die beliebtesten Künstler, Musikvideos und Lieder auszeichnen. Als Veranstaltungsort dient jedes Jahr eine andere Stadt, in Deutschland fand die Show bereits fünfmal statt. Nachdem die Verleihung bereits 1994 und 2009 in Berlin sowie 2007 in München gastierte, wurde nun Frankfurt 2012 nach 2001 zum zweiten Mal als Gastgeber bestimmt.

MTV Movie Awards
Die MTV Movie Awards finden seit 1992 statt und werden jährlich – meist im Juni eines Jahres – verliehen. Mit den von Fans gewählten Nominierten und Gewinnern werden die beliebtesten Filme, Darsteller und Filmszenen gekürt.

MTV Video Music Awards
Die vom Musiksender MTV seit 1984 jährlich zu Ehren der besten und erfolgreichsten Musikvideos veranstalteten MTV Video Music Awards finden im September oder August eines Jahres statt. Als repräsentierende Stadt wurden bereits New York City, Los Angeles, Miami und Las Vegas auserwählt. Seit der ersten Verleihung haben sich die Kategorien stark verändert, als begehrteste Auszeichnung gilt jedoch der Preis in der Sparte "Video of the Year". Die Awardshow gilt als eine der wichtigsten Vertreter von Musikvideos und erhielt in jüngerer Vergangenheit große Aufmerksamkeit. So wurde beispielsweise ein Vorfall zwischen Taylor Swift und Kanye West während der Dankesrede von Swift 2009 ebenso medial diskutiert wie Lady Gagas sogenanntes "Fleischkleid" 2010.

MTV Video Music Awards Japan
Die MTV Video Music Awards Japan sind die japanische Version der MTV Video Music Awards und werden seit 2002 jährlich im Mai oder Juni verliehen. Bisher wurden die Städte Tokyo, Saitama, Urayasu und Chiba als Austragungsort der Verleihung auserwählt. Die Show, welche von MTV Japan präsentiert wird, zeichnet sowohl japanische als auch internationale Künstler aus.

MuchMusic Video Awards
Die MuchMusic Video Awards werden seit 1990 jährlich vom kanadischen Fernsehsender MuchMusic verliehen. Dabei werden überwiegend Musikvideos von kanadischen Künstlern ausgezeichnet, allerdings existieren auch einige internationale Kategorien. Die Show findet gewöhnlich im Juni eines Jahres statt, zudem standen bereits die Jonas Brothers, Miley Cyrus  sowie Selena Gomez als Gastgeber zur Verfügung.

NAACP Image Awards
Der NAACP Image Award ist ein von der Bürgerrechtsorganisation National Association for the Advancement of Colored People, kurz NAACP, erstmals 1967 verliehener Preis, welcher außergewöhnliche Leistungen von farbigen Menschen in den Bereichen Film, Fernsehen, Musik und Literatur würdigen soll. Die Gewinner werden von den Mitgliedern der Organisation gewählt.

Nickelodeon

Nickelodeon Kids' Choice Awards
Die Nickelodeon Kids' Choice Awards, die umgangssprachlich auch KCAs genannt werden, werden seit 1988 jährlich verliehen. Die Preise, orangefarbene Blimps, werden vom Fernsehsender Nickelodeon gesponsert, der die Verleihung auch live ins TV überträgt. Die Gewinner werden von den meist jungen Zuschauern des Kindersenders gewählt. Eine Besonderheit der Verleihung, welche bereits von Justin Timberlake, Jack Black und auch Will Smith moderiert wurde, stellen die sogenannten "Schleimattacken" dar, denen die Prominenten ausgesetzt werden. Dabei werden diese – wissend oder überraschend – mit grünem Schleim übergossen.

Nickelodeon UK Kids' Choice Awards
Die Nickelodeon UK Kids' Choice Awards sind die britische Version der Nickelodeon Kids' Choice Awards und werden seit 2007 verliehen. 2007 und 2008 fand dabei eine eigene offizielle Verleihung statt, während die Sendung von 2009 bis 2010 pausierte. Seit 2011 überträgt die britische Version des Senders Nickelodeon die Variante der USA einen Tag später und fügt lediglich einzelne Sequenzen und Szenen hinzu. Dabei existieren auch verschiedene Kategorien extra für britische Musiker und Schauspieler, welche dann eingeblendet werden.

NRJ Music Awards
Die NRJ Music Awards sind ein seit 2000 vom französischen Radiosender NRJ Radio zusammen mit dem Fernsehsender TF1 verliehener Preis, welcher Musiker und deren Werke auszeichnet. Die Verleihung finden üblicherweise einen Tag vor der Eröffnung Midem-Musikmesse statt.

Ozone Awards
Die Ozone Awards werden vom Magazin Ozone verliehen und sind auf Hip-Hop- sowie R&B-Musik fokussiert. Die erste Verleihung fand 2006 in Miami statt.

People's Choice Awards
Die People's Choice Awards werden seit 1975 verliehen und von dem US-amerikanischen Sender CBS übertragen. Ausgezeichnet werden dabei Künstler aus den Bereichen Film, Fernsehen und Musik.

Soul Train Music Awards
Die Soul Train Music Awards werden seit 1987 jährlich an die erfolgreichsten farbigen Künstler den Entertainmentbranche verliehen. Es gibt unter anderem einzelne Kategorien für die Afroamerikanischen Musikrichtungen Gospel, R&B und Hip-Hop.

Teen Choice Awards
Die Teen Choice Awards werden seit 1999 jährlich an Künstler aus den Bereichen Film, Fernsehen, Musik, Sport, Fashion und Ähnlichem verliehen. Die Gewinner, die von Fans gewählt werden, erhalten als Auszeichnung ein Surfbrett mit dem Logo der Verleihung. Gewöhnlich finden diese im Gibson Amphitheatre in Los Angeles statt und wurde bereits von Miley Cyrus, den Jonas Brothers und Katy Perry moderiert. Der Fernsehsender Fox Broadcasting Company überträgt die Show, die jedoch nicht jedes Jahr eine Live-Ausstrahlung erhält.

TRL Awards
Die TRL Awards werden seit 2006 vom italienischen Fernsehsender MTV Italia an die beliebtesten Musiker in Italien verliehen.

World Music Awards
Die World Music Awards werden seit 1989 an die kommerziell erfolgreichsten Künstler der Welt verliehen. Die Zahlen für die Auswertung werden von der International Federation of the Phonographic Industry, dem Weltverband der Phonoindustrie, bereitgestellt. Die Verleihung findet meist in Monaco statt, wobei jedoch auch London und Los Angeles sowie Las Vegas bereits als Austragungsstätte genutzt wurden.

Einzelnachweise

Chris Brown (Sänger)
Brown, Chris

Liste der Auszeichnungen des Sängers Chris Brown