LINS Virbahu est une base sous-marine de la marine indienne, relevant du Commandement naval de l'Est. Elle est située près de Visakhapatnam, dans l'Andhra Pradesh.

Historique
L'INS Virbahu a été mise en service comme base de soutien à terre pour les sous-marins le . Lors de la mise en service de l'INS Virbahu, la 8e escadrille de sous-marins de la classe Vela y était basée. Le commandant de l'INS Virbahu a également été désigné comme commandant de la 8e escadrille de sous-marins. Par la suite, avec l'entrée en service des sous-marins de la classe Sindhughosh, la 11e escadrille de sous-marins a été créée. Comme deux escadrilles de sous-marins étaient basés à Visakhapatnam, comprenant au total huit sous-marins, l'étendue des responsabilités du commandant de l'INS Virbahu s'est grandement accrue. Les sous-marins ont ainsi été placés sous le contrôle opérationnel de Captain Submarines, 8th et 11th Submarine Squadrons. Avec l'augmentation du nombre et du type de sous-marins, l'autorité opérationnelle des escadrilles de sous-marins a été relevée de captain des sous-marins à commodore des sous-marins en avril 1990. Étant donné que le Commodore avait une responsabilité de commandement envers les sous-marins, la fonction a donc été rebaptisée Commodore Commanding Submarines (East) en juin 1997. Initialement, toutes les questions de formation, de maintenance, opérationnelles et de logistique relatives aux sous-marins étaient traitées par Virbahu. Au fur et à mesure que l'arme sous-marine s'agrandissait, le rôle de formation a été repris par l'INS Satavahana et les fonctions d'autorité de classe par le quartier général des sous-marins. Mais l'attachement à l'ancienne Alma Mater persiste et Virbahu continue d'être considéré comme la « maison des dauphins » encore aujourd'hui.

Objectif
Le rôle de l'INS Virbahu est de fournir un soutien administratif et logistique aux 8e et 11e escadrilles de sous-marins. Il fournit également des mess, des installations d'hébergement, de bien-être et de loisirs aux équipages des sous-marins, le cas échéant. L'INS Virbahu est le siège du Commodore Commanding Submarines (East) (COMCOS (E)). Le COMCOS est également le commandant de la base.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Inde

Base militaire en Inde

INS Virbahu


Tišina (španjolski: El silencio) je španjolska televizijska serija koju distribuira Netflix i koju je stvorio Aitor Gabilondo.

Serija je premijerno prikazana 19. svibnja 2023.

Radnja
Sergio Ciscar prestao je govoriti na dan kada je ubio svoje roditelje bez otkrivanja razloga za zločin. Šest godina kasnije pušten je iz zatvora, a tim psihologa ima zadatak utvrditi potencijalnu opasnost koju predstavlja za društvo, potajno ga promatrajući dan i noć.

Glumačka postava
 Arón Piper kao Sergio Ciscar
 Almudena Amor kao Ana Dussuel
 Cristina Kovani kao Marta
 Manu Ríos kao Eneko
 Aitor Luna kao Cabrera
 Ramiro Blas kao Natanael
 Aria Bedmar kao Greta
 Mikel Losada kao Mikel

Produkcija
Serija dolazi od produkcijskog studia Alea Media koja je za Netflix napravila seriju. Autor serije je Aitor Gabilondo. Lokacije snimanja uključivale su Madrid i Bilbao.

Izvori

Vanjske poveznice
  na netflix.com

Televizijske serije u Netflixovoj produkciji
Televizijske serije koje su počele 2023.
Televizijske serije koje su završile 2023.

Tišina (televizijska serija)


Leónidas Anastasi fue un diputado nacional, jurista y laboralista argentino que nació en Baradero, provincia de Buenos Aires, el 2 de enero de 1890 y falleció en Buenos Aires el 17 de enero de 1940.

Primeros años
Su familia era descendiente de inmigrantes italianos de la Liguria y se afincó en el barrio porteño de La Boca, enclave fundamental de la presencia genovesa en la Argentina; desde muy joven tuvo interés por la política, que volcó de manera preferencial hacia cuestiones relacionadas con la justicia social y la legislación del trabajo. Hacia 1910 ya era un activo militante universitario y radical y en la década del '20 fue elegido varias veces como delegado al Comité de la Capital de la UCR en representación de la sección 4° La Boca y presidente del Comité Seccional. En 1913 se graduó de abogado en la Facultad de Derecho de la Universidad de Buenos Aires y su tesis doctoral fue sobre el "Juicio por jurados".

Actividad profesional
Fue uno de los primeros y más sólidos laboralistas argentinos. Su primordial dedicación intelectual se refirió a la disciplina jurídica que en aquellos años se llamaba Legislación industrial o Legislación obrera. Presidió la delegación argentina a la conferencia de la Organización Internacional del Trabajo realizada en Washington en 1920 y participó activamente de múltiples debates. Retornó al país con un prestigio bien ganado y con una amplia experiencia en temas laborales que de alguna manera signó su vida.

También actuó como abogado fuera del campo laboral: patrocinó a la República de Bolivia en el proceso de extradición del coronel Mariaca Pando, intervino en los recursos de habeas corpus a favor de los doctores Alvear, Noel y Tamborini, formuló la defensa de Carlos Washington Lencinas en la Cámara Federal de la Capital Federal y defendió a Lorenzo Carnelli y a José Hipólito Lencinas ante sendos pedidos de internación y extradición.

Actividad universitaria

Fue profesor extraordinario de Legislación del Trabajo de la Facultad de Derecho y Ciencias Sociales de la Universidad de Buenos Aires; en la Facultad de Ciencias Jurídicas de la Universidad Nacional de La Plata fue consejero por varios períodos, profesor titular de la cátedra de Legislación del Trabajo, director del Instituto de Derecho del Trabajo y vicedecano. Fue cofundador y presidente honorario de la Universidad Popular de La Boca. Desde la cátedra y en sus publicaciones Anastasi Anastasi fue un firme defensor de quienes ya proclamaban la autonomía científica del Derecho del Trabajo, en especial frente al Derecho Civil y al Derecho Comercial, esto es que se trataba de una especialidad jurídica que se regía por sus propios principios.

Publicaciones

Creó una editorial cuyo objeto fue imprimir ediciones populares de obras famosas de la literatura universal y argentina. Junto con el doctor Tomás Jofré fundó la revista Jurisprudencia Argentina, también fue director de La Ley y de la Revista del Trabajo, del Seguro y de la Previsión Social. Al margen de lo anterior, fundó el diario La Acción.

Si bien no dejó una obra integral, escribió una apreciable cantidad de artículos, comentarios bibliográficos y análisis de jurisprudencia en las revistas especializadas. Entre sus trabajos merece señalarse su defensa de los derechos de la mujer, las connotaciones del artículo 1113 del Código Civil y los derechos del trabajador, la cuestión de la riña como accidente de trabajo, accidentes determinados por actos de abnegación, la inclusión de la industria forestal en la ley de accidentes de trabajo, estudios sobre el seguro, sobre la ley 11.729, sobre la defensa de la consideración del derecho de huelga como un derecho constitucional y diversos estudios sobre derecho público,.

Actividad política

Anastasi participó en la redacción de la plataforma de la Unión Cívica Radical para las elecciones nacionales de 1937, lo que constituía el primer programa electoral orgánico confeccionado en el radicalismo que se tituló Programa y plataforma. La plataforma parte de la idea de un Estado democrático descentralizado y participativo que interviene fuertemente en la realidad socioeconómica, rejerarquiza la autonomía de las provincias promoviendo la reglamentación y limitación de la intervención federal, propone la provincialización de los territorios nacionales, adopta el mecanismo del referéndum popular y la revocatoria de mandato de funcionarios electivos, instituye los derechos políticos de la mujer y promueve la elección directa del Presidente, Vicepresidente y del Intendente de la Capital Federal. En materia económica, establece la nacionalización paulatina y progresiva de los servicios públicos y los recursos del suelo y el subsuelo, propone la reforma agraria, creando un Consejo Agrario Nacional, y la eliminación el latifundio y propiedades improductivas. La intervención estatal se prevé directamente en la creación de una Marina Mercante nacional, en el impulso del desarrollo vial y ferroviario, en el transporte aéreo comercial, en la explotación de la energía hídrica y toda fuente de electricidad.

Leónidas Anastasi fue elegido diputado nacional en los períodos 1920-24 y 1938-42 y presidió la Comisión de Legislación del Trabajo de la Cámara de Diputados de la Nación. La mayoría de sus proyectos parlamentarios se refiere a temas laborales y sociales: la extensión de la jornada de trabajo, el trabajo de menores, la fijación del salario mínimo, la reforma de la ley de accidentes de trabajo, la creación de un Consejo del Trabajo, el trabajo marítimo, el trabajo agrícola, el trabajo nocturno, el trabajo a domicilio, la indemnización en caso de naufragio, el estatuto nacional del trabajador marino, el régimen de vacaciones pagas, entre otros. En estos temas estuvo con frecuencia en posiciones coincidentes con los legisladores socialistas.

Anastasi falleció en Buenos Aires el 17 de enero de 1940.

Referencias

Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad de Buenos Aires
Baraderenses
Diputados del Congreso de la Nación Argentina por la Capital Federal
Laboralistas de Argentina
Profesores de la Facultad de Derecho de la Universidad de Buenos Aires
Profesores de la Facultad de Ciencias Jurídicas y Sociales de la Universidad Nacional de La Plata
Fallecidos en Buenos Aires

Leónidas Anastasi


Morgan Fairchild (born Patsy Ann McClenny; February 3, 1950) is an American actress. She began acting in the early 1970s and has had roles in several television series since.

Fairchild began her career on the CBS daytime soap opera Search for Tomorrow as Jennifer Pace from 1973 to 1977. In 1978, she appeared on the primetime soap opera Dallas as the first actress to portray Jenna Wade, before taking a lead role on the NBC series Flamingo Road in 1980 (for which she was nominated for a Golden Globe Award for Best Actress – Television Series Drama). In 1984, she co-starred on ABC's short-lived television drama Paper Dolls, and then appeared on Falcon Crest as attorney Jordan Roberts from 1985 to 1986. Fairchild has also performed in theater and played guest roles on television comedies, including Murphy Brown (for which she was nominated for a Primetime Emmy Award for Outstanding Guest Actress in a Comedy Series), Two and a Half Men, Roseanne, Cybill and Friends. She is a board member of SAG-AFTRA.

Early life
Fairchild was born Patsy Ann McClenny in Dallas, Texas, the daughter of Martha Jane (Hartt), a high school English teacher who taught at Richardson High School (in Richardson, Texas), and Edward Milton McClenny. Fairchild has a younger sister, Cathryn Hartt, who is also an actress. As a younger child, she was seen on WFAA's Mr. Peppermint Show with host Jerry Haynes. In her teens she was in the audience on WFAA's Sump'n Else bandstand show. She auditioned three times to be in The Little Group, which was the show's dance group. Also during this time, she appeared in several locally broadcast commercials on Dallas-Fort Worth television stations.

Career

Fairchild's first acting job was as a double for Faye Dunaway during filming for the film Bonnie and Clyde (1967), particularly in scenes where Bonnie is driving a car, because Dunaway could not drive a stick shift. She took her new first name, Morgan, from the David Warner film Morgan - A Suitable Case for Treatment (1966). Fairchild then moved to New York City, where she secured her first credited onscreen role as the maniacal Jennifer Pace in the daytime soap opera Search for Tomorrow from 1973 until 1977. From the mid-1970s, she began to make various appearances on episodic primetime television series such as Kojak, Happy Days, Police Woman, The Bob Newhart Show, and a few episodes of CBS Radio Mystery Theater.

Fairchild played Jenna Wade in the soap opera Dallas for one episode in 1978. The same year, Fairchild made the television film The Initiation of Sarah and also had a recurring role on the sitcom Mork & Mindy. In 1980, she scored her first regular primetime role as Constance Weldon Carlyle on the soap opera Flamingo Road. Though the series had an impressive beginning, the ratings soon dropped and it was cancelled after two seasons. Fairchild was nominated for a Golden Globe Award for her role.

After the cancellation of Flamingo Road, Fairchild continued to make guest appearances in a variety of episodic television series such as Hotel, Simon & Simon, Magnum, P.I. and The Love Boat. She also starred in the theatrical film The Seduction (1982). In 1984, along with Joan Collins, she co-hosted the ABC-TV special Blondes vs. Brunettes, a one-hour variety show that gently poked fun at popular culture's blonde vs. brunette rivalry. In that same year, she also co-starred in another primetime soap opera Paper Dolls playing modelling agency owner Racine. The series was cancelled halfway through its first season, but by this time, Fairchild was established as a television actress. In 1985, she joined the cast of the soap opera Falcon Crest, playing the glamorous lawyer Jordan Roberts for a season. She also appeared in the miniseries North and South (1985), and its sequel (1986).

In 1985, Jon Lovitz on Saturday Night Live created the "Tommy Flanagan, The Pathological Liar" character who claimed outlandish achievements for himself, culminating in the grand illusion that his wife was Morgan Fairchild. The obvious remoteness of such a possibility, and its mainstream comic appeal, was testimonial to Fairchild's broad popularity and desirability.

Fairchild continued to make appearances in films and television series throughout the 1980s, and garnered an Emmy Award nomination for her guest appearance in a 1989 episode of Murphy Brown. In the early 1990s, she was cast in a recurring role in Roseanne, as Sandra Bernhard's bisexual girlfriend Marla. In 1994, Fairchild appeared in an unexpectedly campy advertisement campaign for clothing retailer Old Navy, with Joan Collins and other formerly familiar faces on television. Her reprised role as the over-the-top glamour vixen was so successful that the company created numerous sequels around her persona. She played herself in the comedy films Naked Gun 33 1/3: The Final Insult (1994), Holy Man (1998) and Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007).

In 1995, Fairchild returned to daytime soap operas as the catty Sydney Chase on The City. She played the role for a year, after which she went on to appear in General Hospital. She also made guest appearances on the hit sitcom Friends (as Chandler Bing's mother, Nora) and was a recurring guest star on the sitcom Cybill as Andrea, a rival of Cybill Shepherd's character.

Through the years, Fairchild has also appeared in various theater productions. More recently, she starred in the role of Mrs. Robinson in the stage adaptation of the film The Graduate. She also fronted an international advertising campaign for the consumer tooth whitening product Dental White. In 2005, Fairchild appeared in the competition reality show But Can They Sing? on VH1.

In 2006, she was cast in yet another of her "rich bitch" roles in the MyNetworkTV series Fashion House, playing Sophia Blakely, a rival to Bo Derek's character, Maria Gianni. She has also appeared on the television series Chuck as Dr. Honey Woodcomb, the mother of Captain Awesome. In 2007 she appeared on Two and a Half Men where she was cast as a cougar who propositions Charlie Harper with the line "What has multiple orgasms and hums?"  She made another return to soap operas in 2009 when she had a guest role in the daytime series The Bold and the Beautiful. In recent years, she guest-starred in Bones, Revenge and Hot in Cleveland.

In 2014, Fairchild was named spokesperson for a website that was created to help consumers make burial preplanning choices. It was previously known as BurialPlanning.com, but is now known as MemorialPlanning.com. In that capacity, she appeared on television commercials and in a direct mail campaign.

Fairchild has appeared in a number of independent movies in 2000s and 2010s. In 2017, she returned to daytime for a limited run in Days of Our Lives playing Anjelica Deveraux, a role previously played by soap actress Judith Chapman. Fairchild received a Daytime Emmy Award for Outstanding Guest Performer in a Drama Series nomination for her performance. In 2022, she guest-starred in the two episodes of ABC soap opera General Hospital playing Haven de Havilland.

Personal life

Fairchild was married to Jack Calmes from 1967 to 1973.

For many years, she has been an activist for social causes including AIDS and environmentalism.

Since 1987, she has been involved with long-term partner Mark Seiler. Fairchild reported on her Twitter account that Seiler died July 7, 2023.

She stated that she was twice kidnapped in the early 1970s.

In addition to her work as an actress, Fairchild has long maintained a strong role within the Screen Actors Guild, now SAG-AFTRA. Fairchild was a three-year board member of the Guild and has served on several committees, including co-chair Legislative Committee, National Executive Committee, SAG-AFTRA Relations Committee, Commercials Contracts Committee, Honors and Tributes Committee (HATS), and Guild Governance and Rules Committee.

Filmography

Film

Television

Video games

References

External links

 Official website

 Morgan Fairchild interview

1950 births
American film actresses
American soap opera actresses
American television actresses
American voice actresses
Living people
Actresses from Dallas
Texas Democrats
20th-century American actresses
21st-century American actresses
California Democrats

Morgan Fairchild


ශ්‍රී ලංකාවේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයන් හී බොහෝවිට කනිෂ්ඨ සිසුන් වෙත වාචිකව, ලිඛිතව සිදුකරනු ලබන සරදමක්, ශාරීරිකව සිදු කරනු ලබන පරුෂ සැලකීමක් හෝ ඔවුන් තුල මානසික අස්ථාවරත්වය, බිය හා චකිතය ඇතිකරවන සුලු, සාමාන්‍ය අවස්ථාවේදී පුද්ගලයෙකු විසින් සිදුනොකරන්නාවූ ක්‍රියාවන් කිරීමටයැයි සිදු කරනු ලබන බලකිරීමක් නවක වදය අර්ථ දැක්වෙයි. අනෙකුත් රටවල් සමග සැළකීමේදී, ශ්‍රී ලංකාවද ලෝකයේ නවක වදය දරුණු ලෙස මුල් බැසගත් රටක් ලෙස සැළකෙයි.

ඉතිහාසය
කණ්ඩායම් එකමුතුභාවය හා එහිවූ ජීව ගුණය පවත්වා ගැනීම වෙනුවෙන් අතීත ග්‍රීක ක්‍රීඩා සමාජ තුල, නවකයන් පිළිගැනීමේදී විවිධ සරදම් හා සමච්චලයන් සිදුකල බව පැවසෙයි. මෙම ක්‍රියාවලිය පසුකාලීනව විවිධ සංශෝධන සහිතව හමුදා පුහුණු බලකායන් හීද භාවිතයට ගැනුනු අතර, ඒ හරහා අවසානයේ එය අධ්‍යාපන පද්ධති කරාද අනුක්‍රමණය විය.

පළමු ලෝක යුද්ධය නිමාවීමෙන් පසු නැවත පැමිණි සොල්දාදුවන් විශ්වවිද්‍යාල තුලට ඇතුළු වීමත් සමග ඔවුන් හරහා නවක වදය අධ්‍යාපන පද්ධති තුල ව්‍යාප්ත වූ අතර, ඊට විවිධාකාර වූ වෙනස්කම් එකතු වීම නිසා කල් ගතවත්ම මූලික අරමුණු වලින් බැහැර වූ නවක වද සංස්කෘතිය සමහරක් තැන්හී අමානුෂික සහ අවදානම් ස්වරූපයක් ගති.

ශ්‍රී ලංකාව
අතීත ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන අධ්‍යාපන ආයතනයන් වූ මහා විහාරය හෝ අභයගිරි විහාරය වැනි දැනුම් කේන්ද්‍රස්ථානයන් තුල නවක වදය වැනි ක්‍රියාවන් සිදුවූ බවට ඉතිහාසයේ සාධක දැකගත නොහැකි වේ. ඈත කාලයේ පටන් ආගන්තුක සත්කාරයෙහි ලා ප්‍රසිද්ධියක් ඉසිලූ ශ්‍රී ලංකාව තුල නවක වද සංස්කෘතිය ස්ථාපිත වීම මෙරට ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනයේ ආගමනයත් සමග සිදුවිය. නිදහස ලැබීමට පෙර යුධ හමුදාව සහ ඉංග්‍රීසි පාසල් තුල නවක වදය පැවතියත්, එහි ඉස්මතු වීම නිදහස ලැබීමෙන් පසුකාලීනව සිදුවිය.

නවක වදයේ ස්වරූපය
නවක වදය ක්‍රියාවලිය වර්ථමානයේ බොහොමයක් රජයේ විශ්වවිද්‍යාල තුල සහ සමහර පුද්ගලික ආයතනයන් හී ක්‍රියාත්මක වේ. මෙවැනි බහුතරයක් වූ සිද්ධීන් තුලදී, ජ්‍යේශ්ඨ සිසුන් විසින් නවක සිසුන් කෙරේ සිදුකරන සමච්චලයන් හා කවටකම් ප්‍රධාන තැනක් ගනියි. විශ්වවිද්‍යාලයක් තුල  නවක වදය ක්‍රියාත්මක වන නිශ්චිත කාල පරාසයක් පවතින අතර, සාමාන්‍යයෙන් එය නවකයන් විශ්වවිද්‍යාලය වෙත පැමිණි මුල් මාස කිහිපය තුල ක්‍රියාත්මක වෙයි. මෙම කාල පරාසය නවක වදය සමය ලෙස හඳුන්වයි. ශ්‍රී ලංකාව තුල විවිධාකාර වූ නවක වද සම්ප්‍රදායන් නිරීක්ෂණය කල හැකිවේ.

සුළු නවක වදය
සුළු නවක වදයට සාමාන්‍යයෙන් වාචික හිරිහැර අයත් වෙයි. අපහසුතාවයට ලක්වන ප්‍රශ්න ඇසීම, තැති ගැන්වීම, බලහත්කාරය මගින් ගරුබුහුමන් හිමිකර ගැනීම, කථා කිරීමේ අයිතිය සීමා කිරීම, කවට රංගනයන් ඉදිරිපත් කිරීමට පෙළඹවීම, විශේෂිත අයුරින් ඇඳුම් ඇඳීමට බල කිරීම වැනි ක්‍රියාවන් මීට අයත් වෙයි.

මීට ශාරීරික සහ ලිංගික හිංසනයන් ඇතුළත් නොවන අතර, බොහෝ විට සුළු නවක වදය සිදුවන්නේ විශ්වවිද්‍යාල භූමි පරිශ්‍රය තුල වේ.

උග්‍ර නවක වදය
උග්‍ර නවක වදය ශාරීරික සහ ලිංගික හිංසනය අන්තයටම රැගෙන යන ක්‍රියාකාරකම් වලින් යුක්ත වේ. නිරුවත් කිරීම, ලිංගික ක්‍රියාකාරකම් වල යෙදවීම, කටුක තත්ව යටතේ ව්‍යායාම වල යෙදවීම, කායික හිංසන සිදු කිරීම වැනි දෑ මීට අයත් වේ.

උග්‍ර නවක වදය බොහෝ විට සිදුවන්නේ විශ්වවිද්‍යාල නේවාසිකාගාර තුල වෙයි.

සාමාන්‍ය ක්‍රියා දාමය

ආරම්භය
නවක වදය ආරම්භක සමයේදී ප්‍රසන්නවත් ස්වරූපයක් ගනු ලබන අතර, එනිසා එම කාලය මල් සමය ලෙස හැඳින්වේ. මල් සමය ක්‍රියාත්මක වන සතියක හෝ ඊට වැඩි කාලයක් තුලදී, නවකයන් සියළුම දෙනා තම සමකාලිකයින්ගේ නම්, ගම් ආදිය මතකයේ තබා ගත යුතු වන අතර, කණ්ඩායමෙහි සමකාලිකයන් එකිනෙකා අතර අනෝන්‍ය මිත්‍රත්වය වැඩිකරවීම මෙම අභ්‍යාසයෙහි මූලික අරමුණ වෙයි. (සාමාන්‍ය වහරේදී බැජ් ෆිට් එක වැඩි කරවීමට).

විශේෂිත ඇඳුම් පැළඳුම් රටා
නිශ්චිත කාල සීමාවක් අවසන් වන තෙක් විශේෂ ඇඳුම් පැළඳුම් රටාවක් අනුගමනය කල යුතු බවට නවකයින් වෙත නීති පැනවෙනු ලැබෙයි. සාමාන්‍යයෙන් ඇඳීම සඳහා නියම වන පැළඳුම් රටා තරමක් අවලක්ෂණ ස්වරූපයක් ගනියි. උදාහරණ ලෙස, හිසකෙස් හී තෙල් ගල්වා විශේෂ අයුරින් කොණ්ඩය සකස් කිරීමත්, තනි පැහැ වර්ණ වලින් යුතු ඇඳුම් පැළඳීමත්, කමිසයන්හී තීරූ නොතිබීමත්, ගැහැණු ලමයි දිගු සායවල් පැළඳීමත් දැක්විය හැකි වෙයි. විශේෂිත ඇඳුම් පැළඳුම් රටාවක් නියම කිරීම මගින් නවකයන් තුල නුහුරක් සහ අපහසුතාවයක් ඇතිකරවීමත්, අන් අය අතර අනවශ්‍ය අවධානයක් ඇතිකරවීමත් මගින් එවැනි තත්වයන් සඳහා නවකයින් හුරු කරවීමත් මෙහි අරමුණු වෙයි.

මෝඩ දෑ සිදුකරවීම
විවිධ මෝඩ සහ හාස්‍ය ජනක දෑ සිදුකිරීමට නවකයින් පෙළඹවීමද නවක වදයෙහි කොටසක් වෙයි. ගසකට නැගීම, ගසකට හාදු දීම, විරුද්ධ ලිංගිකයෙකු වෙත විවාහ යෝජනා කිරීම හා එකිනෙකාගේ අත් අල්ලාගෙන සිටීමත්, ඇවිදීමත් මෙහි අංගයන් වෙයි.

වාචික අඩන්තේට්ටම් සිදුකිරීම
වාචික අඩන්තේට්ටම් සිදුකිරීමේදී දුරාචාර වදන් භාවිතා කිරීම සිදු කෙරේ. අසභ්‍ය ගීත වදන් ගායනා කිරීමට පෙළඹවීමත්, සමකාලිකයින් හැඳින්වීම සඳහා නොනිසි භාෂා රටාවක් භාවිතා කිරීමත් මෙහිදී සිදුවෙයි.  මෙම සමය තුලදී, ජ්‍යේෂ්ඨ සිසුන් විසින් සමස්ථ විශ්වවිද්‍යාල සමය පුරාවට නවකයින් හැඳින්වීම සඳහා නොනිසි නාමයන් ආරූඩ කිරීමත් (කාඩ් එකක් දැමීම) සිදුවෙයි. සමහරක් විශ්වවිද්‍යාලයන් තුල නවක වදය කාල සීමාවෙන් අනතුරුව, මෙම නාමය කෙටි හා වෙනස් කොට භාවිතා කරනු ලබයි. නවක වදයට සහභාගී වන හා අනීතික ක්‍රියාවන් හී නිරත වූ සිසුන්ගේ අනන්‍යතාවය, විශ්වවිද්‍යාල පාලනාධිකාරියෙන් හඳුනාගැනීම වලකනු වස් මූලික වශයෙන් මෙවැන්නක් සිදුකිරීමෙහි අරමුණ වෙයි. වාචික අඩන්තේට්ටම් සිදුකිරීමෙහි රටාවන් එක් ආයතනයක සිට තවත් ආයතනයකට වෙනස් වන අතර, සමහරක් විශ්වවිද්‍යාල තුල, අසැබි වදන් යොදා තනන ලද කාව්‍යයන් මතකයේ තබා ගැනීමත්, ගායනා කිරීමත් සිදු කරවනු ලබයි.

ශාරීරික හිංසනය සිදු කිරීම
විශ්වවිද්‍යාලයක් තුල නවක වදයෙහි දැකගත හැකි දරුණුතම ආකෘතිය ලෙස ශාරීරික වද හිංසනය සැළකිය හැකි වෙයි. සමහර ජ්‍යේෂ්ඨ සිසුන් විසින් අයෙකුගේ දේහ අංගයන්, ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ලිංගික රුචිකත්වයන් ආදිය පිළිබඳව විස්තර කිරීම් ආදිය සිදු කිරීමට මූලික රුචිකත්වයක් දක්වයි. බොහොමයක් අවස්ථාවන්හීදී, ජ්‍යේෂ්ඨ සිසුන් ඉදිරිපිට නවකයින් නිරුවත් කිරීම සිදුකරනු ලබයි. කෙසේ නමුදු ගැහැණු ළමුන් අතර මෙවැනි ලිංගික හිංසනයන් සිදු වීම විරලය. පිටස්තර දුරබැහැර ප්‍රදේශ වල සිට පැමිණ විශ්වවිද්‍යාලයීය නේවාසිකාගාරයන්හී නවාතැන් ගන්නා සිසුන් නවක වදයට ලක්වීමේ අවදානම ඉතා ඉහල වේ.

දිනකට කිහිප අවස්ථාවක් නෑම, මධ්‍යම රාත්‍රී සමය තුල සීතල වතුරින් තෙමීම ආදී විවිධාකාර වූ නොයෝග්‍ය ක්‍රියාවන් කිරීමට නවකයන්ට මෙහිදී සිදුවේ. සමහර අන්ත ක්‍රියාවන් ලෙස යෝනියට ඉටිපන්දම් ආදිය ඇතුළු කිරීම (රූපා රත්නසීලිගේ සිද්ධිය), පිරිමි වෘෂණයන් ලාච්චුවක් තුලට දමා වැසීම, දිග හරින ලද කබා රඳවනයන් කණ් තුලට තෙරපීම, දිගු කාල සීමාවක් තිස්සේ ශිෂ්ණය ගැටැවීම (බෝංචි කැඩීම) ආදිය හැඳින්විය හැකිය. මෙම ශාරීරික හිංසනය සිදුවන සමය විශ්වවිද්‍යාල වහරින් භීෂණ සමය ලෙස හැඳින්වෙයි.

භික්ෂු
විශ්ව විද්‍යාලය තුළ භික්ෂූන්ට නවක වදයක් කිසි සේත් ම නොමැත. කිසිඳු කායික වාචසික පීඩනයක් ලබා නොදෙන අතර, උපසංස්කෘතික කාරණා සහ ඔවුන් විසින් ඇති කරගත් ප්‍රධාන සංස්කෘතියට මුල් තැන දෙමින් නව සංස්කෘතික කාරණ ඇතුලත් කරගනමින් උපසංස්කෘතියක් නිර්මාණය කොටගෙන තිබේ.

 ගැටුම් ඇති නොකර ජීවත් වීම සඳහා
 අධ්‍යාපනික අරමුණු ඉටු කර ගැනීම සදහා
 සමගිය එකමුතුකම වර්ධනය කර ගැනීම සදහා
 පරිපාලනය විසින් ගෙනෙන අවර/නිෂ්ඵල/ නිගරු/ සාවද්‍ය දේවල් වලට විරුද්ධ වීම සදහා

ආදි වශයෙන් බුද්ධිමත්ව කටයුතු කරන පිරිසක් විනා මොඩයෝ නොමැත.

හානිකර පලවිපාක
නවක වදය, ඊට ලක්වූ වින්දිතයන් අතර නිරන්තරයෙන් පුළුල් පරාසමය ශාරීරික, චර්යාත්මක, සංවේදනාත්මක සහ සාමාජයීය ගැටළු ඇතිකිරීමෙහිලා සමත් වී තිබෙයි. ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්වවිද්‍යාල තුල ස්වාධීනව සියදිවි නසා ගැනීමේ අවදානම ඉහල නැංවීමටද එය හේතු වී ඇත. නවක වදය සිදුවන කාල පරාසය තුල එය දැරිය නොහැකිව සිය පාඨමාලා හැරයන සිසුන් පිළිබඳවද වාර්ථාවන් පවතියි. මීට අමතරව දැකිය හැකි නව ප්‍රවණතාවයක් වනුයේ උසස් පෙළ සමත් වන සිසුන් රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලයන් තුලට පිවිසීම මගහැර, නවක වදය අවම පුද්ගලික උසස් අධ්‍යාපන ආයතන වලට ඇතුළු වීමයි. නවක වදය යනු හුදෙක් සාමාජයීය-නෛතික ගැටළුවක් නොවන අතර එය සතුව නිශ්චිත මානසික පදනමක්ද පවතියි. බොහොමයක් ජ්‍යේෂ්ඨ සිසුන් සිය කණිෂ්ඨ සිසුන් වෙත නවක වදය සිදුකිරීමට අපේක්ෂා නොකරන නමුත් අවසානයේ සිය සමකාලිකයන්ගේ බලපෑම මත ඊට යටත් වීමට ඔවුන්ට සිදුවෙයි.

නවක වදයේ අහිතකර පැති
අතින් පයින් සිදුකරන පහර දීම්, විවිධ ද්‍රව්‍ය මගින් සිදුකරන පහරදීම් හෝ අන්තරාකාරී ක්‍රියාවන්ගෙන් සිදුවන ශාරීරික හානි.

නිරුවත් කිරීම, ස්වයං වින්දනයට බල කිරීම හා අස්වාභාවික ලිංගික ක්‍රියාවන් මගින් සිදුවන ලිංගික අතවර.

මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වීම.

පාඨමාලා හැරයාම.

භීතිය හා මානසික සංකූලතා ඇතිවීම.

මත් ද්‍රව්‍ය හා දුම්බීමට බලහත්කාරයෙන් පෙළඹවීම.

සැහැසි මානසිකත්වයන් ගොඩනැගීම.

සෞඛ්‍යමය ගැටළු ඇතිවීම.
ආතතිය (ක්ලමතය), මානසික අවපීඩනය (විශාධිය) සහ භීතිකා තත්වයන්.
පෞර්ෂ දුර්වලතාවන් සහ කම්පන තත්ව.
 තුවාලයන්.
හෘදයේ ක්‍රියාකාරීත්වය සම්බන්ධ ගැටළු.
රැබ්ඩොමයෝලයිසිස් (මාංශ පේෂීන් විනාශ වීම) හා ඒ සම්බන්ධ වකුගඩු අකර්මන්‍ය වීම්.
රැධිරජාරණය. (රක්තානු බිඳ වැටීම)
සිය දිවි නසා ගැනීම.

මරණයට පත්වීම.

නවක වදයෙහි වූ දේශපාලනය
විවිධ ශාස්ත්‍රාලයන් පෙන්වා දී ඇති පරිදි, දේශපාලනය විසින් විශ්වවිද්‍යාල සිසුන්ගේ සංධානයන් පාලනය කරනු ලබන අතර එයද නවක වදය සඳහා සෘජුවම බලපෑම් ඇති කොට තිබෙයි. විශ්වවිද්‍යාල තුල ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයන් මෙහෙයවනු ලබන සමහර ශිෂ්‍ය නායකයන්, ප්‍රමුඛ උදාහරණයක් ලෙස අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයේ කැඳවුම්කරු, සිය උපාධි පාඨමාලාව නිමවූ වහාම දේශපාලන පක්ෂයන්ගේ සාමාජිකයෝ බවට පත්වීම සිදුවෙයි.

විශ්වවිද්‍යාල තුල නවක වදය පැවතියත්, විද්‍යාලයේ නාමයට හානියක් ඇති කර ගැනීමට ඇති අකැමැත්ත හා වර්ජන වළැක්වීමට ඇති දේශපාලන බලපෑම් හේතුවෙන් තම විශ්වවිද්‍යාල තුල නවක වදය ක්‍රියාත්මක වන බව පිළිගැනීම, බොහෝ විට විශ්වවිද්‍යාල බළදාරීන් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබේ.

ප්‍රධාන සිදුවීම්
1974 වසරේදී එවක විද්‍යාලංකාර විශ්වවිද්‍යාලයේ (වර්ථමානයේ කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලය) පුහුණු ගණිත ගුරුවරු කිහිපදෙනෙකු නවක වදයට ලක්වීමක් සම්බන්ධව විමර්ෂණයක් සිදුකිරීමට, සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක රජය විසින් වී. ඩබ්. කුලරත්න කොමිසම පත්කරන ලදී. එහි ප්‍රතිපලයක් වශයෙන්, උපාධි අපේක්ෂකයින් දොළොස්දෙනෙකු විශ්වවිද්‍යාලයෙන් නෙරපා දැමුණු අතර, මේ සිදුවීම සම්බන්ධව සුදුසු ක්‍රියාමාර්ගයක් ගැනීමට අසමත් වීම නිසා එහි නිළදාරීන් හතර දෙනෙකුටද දඩුවම් නියම වන ලදී. ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් විශ්වවිද්‍යාලයීය නවක වදය සිදුවීමකට එරෙහිව ගන්නා ලද ප්‍රථම ක්‍රියා මාර්ගය ලෙස මෙය හැඳින්වෙයි.

1975 වර්ෂයේදී, පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ සිදුවූ නවක වදය සිදුවීමකට සම්බන්ධ මරණයක් 1997 වසරේදී සිදුවිය. එවක 22 හැවිරිදි වියේ පසුවූ පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ කෘෂි පීඨයේ ඉගෙනුම ලැබූ රූපා රත්නසීලී ශිෂ්‍යාව, ඇයට ජ්‍යේෂ්ඨ සිසුවියන්ගෙන් හිමිවූ ශාරීරික නවක වදය දරා ගත නොහැකිව ඉන් ගැලවීම පිණිස "රාමනාදන් ශාලාවේ" නේවාසිකාගාර දෙවන මහලින් බිමට පැනීම නිසා අබාධිත තත්වයට පත්වූවාය. මහලෙන් පැනීමට මොහොතකට පෙර ඇගේ යෝනි මාර්ගයට ඉටිපන්දමක් ඇතුළු කොට තිබූ බව වාර්ථාවන්හී සඳහන්ව වී තිබුණි. 1997 වර්ෂයේදී, රූපා සිය පාදයන්ට ඇතීවූ ආබාධ නිසා හටගත් සිත් තැවුල් හා කරදර හේතුවෙන් සිය දිවි නසා ගත්තාය

1993 වසරේදී, රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ චමින්ද පුංචිහේවා, සිසුවා නවක වදයට ගොදුරු වීම නිසා මරණයට පත්විය.

අඟුණුකොලපැලැස්ස කෘෂී පාසලෙහි සිදු කෙරුණු නවක වදය සිදුවීමක් හේතුවෙන් ප්‍රසංග නිරෝෂණ, නම් හක්මණ සිට පැමිණි සිසුවෙකු මරණයට පත්විය.

1997 වසරේදී, පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු සිසුවෙකු වූ 21 හැවිරිදි එස්. වරප්‍රකාශ්, ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුන් විසින් ලබා දුන් දරුණු නවක වදය අතරතුර වකුගඩු අක්‍රීය වීමෙන් මරණයට පත්විය.

රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ පළමු වසරේ සිසුවියක, නවක වදයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1997 වසරේදී සිය දිවි නසා ගන්නා ලදී.

1997 වසරේදී, අම්පාර හාඩි තාක්ෂණික ආයතනයෙහි පළමු වසරේ සිසුවෙකු වූ කැලුම් තුෂාර විජේතුංග, දැඩි වෙහෙසකර ව්‍යායාම කිරීමට සහ අධිමාත්‍ර මත්ද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණයක් ලබා ගැනීමට සිදු වීම නිසා ඇතිවූ වකුගඩු අක්‍රීය වීමක් හේතුවෙන් මරණයට පත්විය.

නවක වදයට එරෙහි ව්‍යාපාරයකට මුල පිරූ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ කළමනාකරණ පීඨයේ තෙවැනි වසරේ ඉගෙනුම ලැබූ, සමන්ත විතානගේ සිසුවා 2002 වර්ෂයේදී නවක වදය සම්බන්ධ රැස්වීමක් අතරතුරදී ඝාතනයට ලක් විය.

2006 වසරේදී, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ උප කලපතිවරයා වූ මහාචාර්ය චන්දිම විජේබණ්ඩාර මහතා, විශ්වවිද්‍යාලයෙන් නවක වදය පලවා හැරීමට ඔහු දුන් නියෝග වලට සිසුන් අනුකූල නොවීම හේතුවෙන්, සිය ධූරයෙන් ඉල්ලා අස්විය.

රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ මානව ශාස්ත්‍රය සහ සමාජ විද්‍යාවට සම්බන්ධ සිසුවියකගේ ගාත්‍රයක් 2011 වර්ෂයේදී, විශ්වවිද්‍යාලයීය ආපන ශාලාවෙහි සිදුකල නවක වදය සිද්ධියක් අතරතුර අර්ධ-අඩපණ තත්වයකට පත්විය.

නීතිමය රාමුව

ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වගන්ති මගින් සියළුම ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන්ගේ මානව හිමිකම් සුරක්ෂිත කිරීමට පියවර ගෙන තිබේ. එය රටෙහි උත්තරීතර නීතිය වශයෙන් පිළිගැනේ. ව්‍යවස්ථාවට අනූව ඕනෑම මානව හිමිකම් උල්ලංගණය වන සිදුවීමකදී හෝ කඩකිරීමක් සිදුවීමට ආසන්න අවස්ථාවකදී, 126 වන වගන්තියේ නියමයන්ට අනූව රටෙහි පුරවැසියාට ශ්‍රේෂ්ඨාධීකරණයට පෙත්සමක් ගොනු කල හැකි වෙයි. යම් කිසි අයෙකු විසින් ඕනෑම පාර්ශවයකට සිදුකරනු ලබන කෘර, මිලේච්ච හෝ අවඥා සහගත සැලකීමක්, මානව හිමිකම් උල්ලංගනය වීමක් ලෙස ව්‍යවස්ථාව මගින් වැඩිදුරටත් හුවා දක්වා තිබේ.

විශ්වවිද්‍යාල සිසුහූද රටෙහි ක්‍රියාත්මක පොදු නීතිය යටත් පුරවැසියන් සේ සැළකෙයි. එම නිසා ව්‍යවස්ථාමය බලාත්මක කිරීම්, විශ්වවිද්‍යාල සිසුන්ටද එක සේ සමාන ලෙස බලපායි. ඔවුන් විසින් සිදුකරන ඕනෑම ආකාරයක සිවිල් හෝ සාපරාධී ක්‍රියාවක්, දඬුවමකට හේතු වන අතර විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් විසින් සිදුකරන එවැනි හිමිකම් කඩකිරීමකදී ඔවුන් අදාල අධිකරණයක් ඉදිරියේ නඩු විභාගයකින් අනතුරුව ලබා දෙන සුදුසු දඬුවමකට යටත් විය යුතු වෙයි.

1997 වසරේ සිදුවූ නවක වදයට අදාල සිද්ධීන් පෙළකින් අනතුරුව, ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුව විසින්, අධ්‍යාපන ආයතනයන්හී නවක වදය සහ වෙනත් ස්වරූපයේ සාහසික ක්‍රියා තහනම් කිරීමේ 1998 අංක. 20 පනත සම්මත කර ගන්නා ලදී. නවක වදය, වෙනත් ස්වරූපයේ සාහසික ක්‍රියා සහ නොහොබිනා සැළකීම් ආදිය අධ්‍යාපන ආයතනයන් තුලින් තුරන් කර දැමීම පනතේ සවිස්තරාත්මකව නිරූපණය කොට තිබේ. 1978 අංක 16 යන විශ්වවිද්‍යාල පනත යටතේ පිහිටුවා ඇති සියළුම උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයන් සහ පනතට අදාල උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයන් මේ යටතේ නිරූපිතය.

නවක වදයට එරෙහි ව්‍යාපාරයන්
ඉන්දියාවේ මෙන් නොව ශ්‍රී ලංකාව තුල නවක වදයට එරෙහි නිශ්චිත පෙළගැසීමක් දැකගත නොහැකි වේ. නමුත් නවක වදය ක්‍රියාත්මකව පවතින පීඨයන් වල, වාර්ෂිකව නවක වදය දරුණු වන අවස්ථාවන් වලදී නවක වදයට එරෙහි ව්‍යාපාරයන් ක්ෂණිකව ඉස්මතු වන අවස්ථා දැක ගත හැකි වෙයි. ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම විශ්වවිද්‍යාලය සේ සැළකෙන පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය තුල 1996 වසරේදී මෙවැනි නවක වදයට එරෙහි ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නැගුණු අතර, ඊට පෙර එවැනි පෙළ ගැසීමක් දක්නට නොවිණි. මෙවැනි සිදුවීම් ගොඩනැගෙන අතරවාරයේ නවක වදයට එරෙහි ව්‍යාපාරයන් අනෙකුත් සියළුම විශ්වවිද්‍යාලයන්හීද ආරම්භ වීම දැකගත හැකි වූ අතර, මෙවැනි ව්‍යාපාර බිහිවීමත්, නීතිය දැඩි කිරීමත් සහ නවක වදය සිදුකිරීමට ප්‍රායෝගිකව අපහසුතා ඇතිකරවීමත් වැනි කරුණු හේතුවෙන් සමහර විශ්වවිද්‍යාලයන්හී සමහර පීඨ තුලින් නවක වදය ඉවත් කර දැමීමට අවස්ථාව හිමි වුණි.

කෙසේ වූවත් සමහර අවස්ථාවන් හීදී නවක වදයට සහය දක්වන හා එරෙහි වූ ව්‍යාපාරයන් අතර අභ්‍යන්තර ගැටුම් හටගත් අවස්ථාවන්ද සිදුවී තිබෙන අතර, නවක වදයට එරෙහි ව්‍යාපාරයක පුරෝගාමියෙකු ලෙස කටයුතු කල ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ තුන්වන වසරේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටි කළමණාකරණ සිසුවෙකු වූ සමන්ත විතානගේ සිසුවාගේ ඝාතනය මෙවැනි ගැටුමක් නිසා ඇතිවූ ප්‍රතිපලයක් ලෙසින් දැක්විය හැකි වේ. නවක වදය සම්බන්ධ සාකච්චාවක් අතරතුරදී ඔහු ඝාතනයට ලක්විය.

ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් නවක වදය වැලකීමට ගත් පියවර
විටින් විට විශ්වවිද්‍යාල පරිශ්‍රයන් තුල නවක වදය තහනම් කරමින් දැන්වීම් ඇලවීම, නවක වදය පැමිණවූ ජ්‍යෙෂ්ඨ සිදුන්ට දඞුවම් පැමිණවීම හැරුණු විට, ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් මෑතදී ගත් ප්‍රධාන තීරණයක් වන්නේ නවක සිසුනට හමුදාව විසින් නායකත්ව පුහුණුවක් ලබා දීමයි. කිසියම් රාජ්‍ය විරෝධී දේශපාලන සංවිධාන වලට විශ්වවිද්‍යාලය තුලදී එරෙහිවීමට මානසික හා ශාරිරික පසුබිම සැලසීම ඊනියා හමුදා නායකත්ව පුහුණුවෙහි පැහැදිලි හා අපැහැදිලි අභිමතාර්ථයන් අතුරින් කිහිපයකි.

මෙම පියවර ඔස්සේ නුදුරු අනාගතයෙහිදීම  නවකයන් විසින් ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුන් වෙත අභියෝග එල්ල කොට නවක වදය මුලිනුපුටා දැමීම සිදුවීම පසකි.

වැඩිදුර කියවීම්
 රත්නසිරි බණ්ඩාර, එස්.එම්, නවක වදය සහ නවක සතුට, කොලිටි ප්‍රින්ටර්ස් - හෙට්ටිමුල්ල (2002), ISBN 955-96223-2-X
 මහාචාර්ය චන්ද්‍රිකා ජයසිංහ, උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයන්හී සිදුවන නවක වධය, උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය, ISBN 978-955-9025-01-6

මේවාද බලන්න
නවක වදය
රූපා රත්නසීලි සිද්ධි දාමය
සමන්ත විතානගේ
නවක වදය වළක්වාලීමේ විශ්වවිද්‍යාල පනත

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
රැගිං ඉන් එඩියුකේෂනල් ඉන්ස්ටිටියුට්ස්: අ හියුමන් රයිට්ස් පර්ස්පෙක්ටිව්
යුනිවර්සිටි ඩිස්ටර්බන්සස්, ස්ට්‍රයික්ස් ඇන්ඩ් රැගිං
යුනිවර්සිටි කිලිංග්ස් ඇන්ඩ් ෆයිව්-ස්ටාර් ගන් ෆයිට්ස්
JVP අන්ඩර්ග්‍රැඩ්ස් ත්‍රෙටන්ඩ් මී විත් ඩෙත් – ප්‍රොෆ් නලින් ද සිල්වා
වට් ඉස් අ යුනිවර්සිටි ඉන් ශ්‍රී ලංකා නව්?
වී විල් ස්ටොප් රැගිං ඉන් යුනිවර්සිටීස්: UGC
ඇන්ටි-ඉන්ටර්ලෙක්චුවල් බිහේවියර් ඔෆ් යුනිවර්සිටි ස්ටුඩන්ට්ස්
Official වෙබ් සයිට් ෆෝර් ඇන්ටිරැගර්ස්
ෆ්‍රෙෂර්ස්, කෝල් 119 ඉෆ් රැග්ඩ්
රැගිං ඉන් ශ්‍රී ලංකාන් යුනිවර්සිටීස් ඇන්ඩ් ඇන්ටි-රැගිං ඇක්ට් ඔෆ් ශ්‍රී ලංකා

නවකවදය - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී ලංකාවේ නවක වදය


Der Japankäfer (Popillia japonica) ist ein ursprünglich aus Asien stammender Vertreter der Familie der Scarabaeidae (Blatthornkäfer). Er ernährt sich von mehr als 300 Wirtspflanzen, darunter beispielsweise Obstgehölze, Gemüse, Ackerkulturen und holzige sowie krautige Zierpflanzen.

Er gilt als invasive Tierart (siehe unten). Die EU führt den Japankäfer (und 2019 mit 19 weiteren Organismen) als "prioritären Quarantäneschädling". Er ist deshalb meldepflichtig.

Merkmale

Eier
Die weißlichen Eier werden in den obersten 10 cm des Bodens abgelegt. Frisch gelegt haben sie einen Durchmesser von 1,5 mm. Das Ei vergrößert sich bis zum Schlüpfen der Larve.

Larve
Die Larven werden auch als Engerlinge bezeichnet. Ihr Körper ist weißlich gefärbt, der Kopf gelblich-braun mit kräftig ausgebildeten Mundwerkzeugen (Mandibeln). Die drei Brustsegmente des Körpers besitzen jeweils ein Beinpaar (insgesamt 6 Beine). Die 10 Hinterleibssegmente besitzen keine Beine. Die flexible Cuticula (äußerste Zellschicht) der Larve ist mit vereinzelten bräunlichen Haaren bedeckt. Die Anordnung der Haare und die Form der Analöffnung sind entscheidend für die Unterscheidung der Engerlinge der verschiedenen Käfer-Arten. Der Japankäfer-Engerling besitzt ventral (bauchseits) auf dem letzten Hinterleibssegment eine V-förmig angeordnete Härchenreihe. Die Larven, die insgesamt 3 Entwicklungsstadien durchlaufen, verpuppen sich, sobald sie reif sind, anschließend schlüpft der adulte Käfer.

Puppe
Die Puppe ähnelt dem erwachsenen Käfer. Sie ist zunächst farblos bzw. cremefarben. Mit fortschreitender Entwicklung nimmt sie die Farbe des späteren Käfers an.

Adulte
Die erwachsenen Käfer sind ca. 1 cm lang und 0,5 cm breit. Die Weibchen sind meist größer als die Männchen. Damit ist der Japankäfer nur wenige Millimeter größer als ein Siebenpunkt-Marienkäfer (Coccinella septempunctata) und deutlich kleiner als ein Feldmaikäfer (Melolontha melolontha). Der Körper ist dunkel gefärbt teilweise auffallend grün-metallisch schimmernd. Diese schimmernde Färbung setzt sich im Vergleich zum Gemeinen Rosenkäfern (Cetonia aurata) allerdings nicht auf den Flügeldecken (Elytren) fort. Die Elytren des Japankäfers, die den Hinterleib (Abdomen) nicht komplett überdecken, weisen eine kupferbraune Färbung auf. Leicht zu erkennen sind die hellen Haarbüschel am Abdomen. Seitlich auf der rechten und linken Körperhälfte befinden sich jeweils fünf und auf dem letzten Hinterleibssegment zwei Haarbüschel. Die Geschlechter können u. a. durch die Form der Schienbeinsporne ("tibial spurs") unterschieden werden: Die Weibchen besitzen spatelförmige und die Männchen hakenförmige Sporne.

Verwechslungsmöglichkeiten
Optisch ähnelt der Japankäfer besonders dem Gartenlaubkäfer (Phyllopertha horticola) und dem Kleinen Julikäfer (Anomala dubia). Beide Arten haben aber keine hellen Haarbüschel am Abdomen. Eine weitere Unterscheidung ist durch das spezielle Alarmverhalten des Japankäfers möglich: Bei Bedrohung spreizt er ein Beinpaar im rechten Winkel von seinem Körper weg. Laien könnten den Japankäfer außerdem mit Rosenkäfern (Cetoniinae), dem Junikäfer (Amphimallon solstitiale) oder dem Feldmaikäfer (Melolontha melolontha) verwechseln.

Lebenszyklus
Der Japankäfer bildet in der Regel eine Generation pro Jahr (univoltin). Die Larven überwintern ca. 15 bis 20 cm tief im Boden. Bei Erwärmung des Bodens im Frühjahr auf über 10 °C steigen sie auf ca. 2,5 bis 5 cm Bodentiefe auf und fressen an den Wurzeln von Gräsern. Nach 4 bis 6 Wochen verpuppen sie sich. Der adulte Käfer schlüpft abhängig vom Breitengrad zwischen Mai und Juli. Kurz darauf beginnt die Paarung. Die Weibchen produzieren hierfür den Sexuallockstoff (Pheromon) "Japonilure". Es kann zu Ansammlungen von einer Vielzahl an Männchen um ein einziges jungfräuliches Weibchen kommen. Die Weibchen können in ihrer Lebenszeit von ca. 30 bis 45 Tagen zwischen 40 und 60 Eier legen. Diese legen sie bevorzugt in mit Weidegräsern bewachsene feuchte, lehmige Böden ab. Nach 10 bis 14 Tagen schlüpfen die jungen Larven aus den Eiern und ernähren sich von feinen Wurzeln und organischem Material in den obersten 5 cm des Bodens. Bis zum Spätherbst haben die Larven das dritte Entwicklungsstadium erreicht. Sinkende Bodentemperaturen veranlassen die Larven dann, tiefer in den Boden zu wandern, um dort zu überwintern.

Verbreitung und Verschleppung
Der Japankäfer stammt ursprünglich aus Japan. Er ist auch im äußersten Ost-Russland heimisch. In seiner Heimatregion ist er weit verbreitet und weitestgehend unauffällig. Bereits 1916 wurde der Käfer erstmals in den USA nachgewiesen. Vermutlich wurde er unbeabsichtigt gemeinsam mit Pflanzenmaterial aus Japan eingeschleppt. Seine Verbreitung in den USA wird vom Center für Environmental and Research Information Systems (CERIS) festgehalten.

Bereits in den 1970er Jahren wurde der Käfer auf den Azoren (portugiesische Inselgruppe) nachgewiesen. 2014 wurde er erstmals in der Lombardei (Italien) entlang des Flusses Ticino und 2017 durch Fallenfänge erstmals an der Grenze zwischen Italien und der Schweiz nachgewiesen. Der erste Befallsherd im Südtessin wurde 2020 festgestellt, in der Folge kam es zu einer jährlichen Verzehnfachung der in Fallen aufgefundenen Individuen. Nachdem man im Tessin die Zahl der Fallen von 28 (2021) auf 265 (2022) erhöhte und auch landesweit das Monitoring erweiterte, kam es außerhalb des Südtessins dann zunächst nur zu Einzelfunden. Obwohl sich der Japankäfer bisher nur im Westen der Lombardei, im Osten des Piemonts und in einem zentralen Gebiet des Aostatals etablieren konnte, nimmt man in der Schweiz an, dass eine Tilgung im Südtessin bereits nicht mehr möglich ist, daher ist man dort bereits 2021 zu einer Eindämmungsstrategie übergegangen. Als Teil dieser Strategie hat das Bundesamt für Landwirtschaft daher im Jahr 2022 in seiner "Allgemeinverfügung zum Schutz gegen die Ausbreitung von Popillia japonica Newman im Kanton Tessin" einige Gemeinden als Befallszone und weitere Gemeinden als Pufferzone deklariert, in denen jeweils besondere Gegenmaßnahmen getroffen werden müssen. Das am 13. Juli 2021 nachgewiesene lebende Männchen aus einer Pheromon-Falle in der Nähe des Güterbahnhofs Basel sorgte aufgrund der Nähe zu Baden-Württemberg für deutliche Aufregung in der deutschen Presselandschaft. In Baden-Württemberg wurde im Oktober des gleichen Jahres ein toter Japankäfer in einer Warenlieferung aus Polen entdeckt. Die Spedition ist allerdings in vielen europäischen Staaten aktiv; möglicherweise lebte der Käfer in einem anderen Staat. 2022 wurde in einer Falle im Schweizer Kanton Solothurn ebenfalls ein einzelner Käfer entdeckt. Trotz intensivierter Suche wurden anschließend keine weiteren Tiere gefunden. Im Juli 2023 wurde in Kloten (Kanton Zürich) in einer Lockstofffalle der erste Freilandbefall auf der Alpennordseite entdeckt. Die Untersuchung von Wirtspflanzen auf Fraßspuren und Käfer in einem Umkreis von 3 Kilometern ergab, dass dort eine kleine Population besteht. Das Amt für Landwirtschaft und Natur (ALN) des Kantons Zürich hat ausgehend vom Fundort eine Zone mit einem Radius von 2 Kilometern als Befallsherd deklariert. Es hat eine Zone mit einer Breite von 5 Kilometer, in der sich 24 Gemeinden befinden, als Pufferzone ausgewiesen und für beide Zonen Maßnahmen zur Tilgung verfügt. Es wurden Fallen aufgestellt und – entgegen der bisherigen Schweizer Strategie, keine Insektizide zu verwenden – ein Insektizid ausgebracht. In den Gebieten mit den meisten Käfersichtungen wurden bis Ende Juli 2023 auf öffentlichen Grünflächen und in privaten Gärten Wirtspflanzen des Käfers wie Rosen, Obstbäume und Beerensträucher einmalig mit einem Insektizid behandelt und ein Bewässerungsverbot für Rasen- und Grünflächen erteilt. Zusätzlich wurde verfügt, dass Grüngut, Kompost, Pflanzen mit Wurzeln in Erde oder organischem Substrat und Bodenmaterial nicht mehr aus der Befallszone verbracht werden dürfen.
Im Juli 2023 wurden auch im Oberwallis Japankäfer entdeckt. Die Eidgenössische Forschungsanstalt WSL führt aus, dass man davon ausgehe, "dass sich der Japankäfer in der gesamten Schweiz ansiedeln könnte - zumindest in den Tallagen bis 900 m ü. M." Seit dem Fallenfang in Basel im Jahr 2021 stehen die Behörden der Schweiz, Frankreichs und Deutschlands in regelmäßigem Kontakt, um das grenznahe Geschehen zu überwachen. Schweizer Forscher sind außerdem an Bekämpfungsmaßnahmen und Forschungsprojekten in der Lombardei und im Piemont beteiligt.

Stand der Verbreitung in Deutschland
Der erste Nachweis eines lokalen Vorkommens des Japankäfers in der Nähe von Paderborn stammt aus dem Jahr 2014. 2018 wurde der Käfer auch in Oberstdorf (Bayern) nachgewiesen. Im November 2021 wurde in einer Freiburger Pheromonfalle ein lebender Käfer gefunden.

Alle europäischen Funde sind vermutlich auf anthropogene Verschleppung zurückzuführen. Der globale Handel und Tourismus ermöglicht die Mitreise als "blinder Passagier" über mehr oder weniger große Entfernungen, teilweise sogar über Kontinente hinweg.

Im Jahr 2023 hat es erneut zwei Funde männlicher Japankäfer in jeweils einer Falle in Weil am Rhein und in Freiburg gegeben. Da es sich wieder um Einzelfunde männlicher Käfer handelt, geht man auch hier davon aus, dass es sich erneut um "blinde Passagiere" an den oben beschriebenen Transportmitteln aus Befallsgebieten handelt. Mit dem Auftreten der ersten kleinen Population des Japankäfers nördlich der Alpen in Kloten bei Zürich, ergibt sich dann für Baden-Württemberg eine Gefährdungslage, wenn die Bekämpfungsmaßnahmen des Kantons Zürich keinen Erfolg zeitigen sollten.

Natürliche Verbreitung
Die natürliche Verbreitung der flugfähigen adulten Käfer liegt zwischen 3 und 24 km pro Jahr. Sie legen in der Regel kurze Strecken von 500 bis 700 m pro Tag zurück. Allerdings sind auch anhaltende, längere Flüge von bis zu 8 km beispielsweise über Wasser bekannt. Bei einer Windgeschwindigkeit von weniger als 20 km/h, einer relativen Luftfeuchtigkeit von mehr als 60 % und einer Temperatur zwischen 29 und 35 °C wird das Maximum an Flugaktivität erreicht.

Wirtsspektrum und Schadbild
Der Japankäfer ist polyphag. In den USA wurden bereits mehr als 300 Wirtspflanzen aus 79 Pflanzenfamilien nachgewiesen. An mehr als 100 Arten der Wirtspflanzen entstanden wirtschaftliche Schäden. Die europäische Behörde für Lebensmittelsicherheit EFSA (European Food Safety Authority) geht von bis zu 700 Wirtspflanzen aus.

Wichtige Wirtspflanzen:

 Gehölze: Ahorn, Buche, Eiche etc.
 Obstgehölze: Apfel, Kirsche, Pflaume etc.
 Beerenobst: Himbeere, Brombeere, Heidelbeere, Erdbeere etc.
 Gemüse: Tomate, Spargel, Bohne etc.
 Wein
 Ackerkulturen: Mais, Kartoffel etc.
 Grünflächen: v. a. gepflegte Rasen (z. B. Golfplätze), Wiesen und Weiden
 Zierpflanzen und -gehölze: Heide, Dahlien, Thujen, Flieder etc.

Die adulten Käfer fressen an der Oberseite der Blätter. Die Blattaderung lassen sie meist aus, sodass ein typischer Skelettierfraß entsteht. Bei massenhaftem Auftreten der Käfer kann es auch zu Kahlfraß kommen. Der unterirdische Wurzelfraß der Larven wird erst bei starker Schädigung der Gräser, häufig gegen Spätsommer, durch Absterben sichtbar. Frühe Symptome sind Ausdünnung, Vergilbung und Welke. Bei einem Befall von mehr als 400 Larven pro Quadratmeter wird das Wurzelsystem der Gräser vollständig durchtrennt, sodass die Grasnarbe wie ein Teppich zusammengerollt oder angehoben werden kann. Weiterhin können Sekundärschäden durch den Fraß von Krähen, Waschbären etc. an den Larven auf den Grünflächen entstehen.

Die amerikanische Landwirtschaftsbehörde USDA (United States Department of Agriculture) schätzt den jährlichen Schaden durch die adulten Käfer bzw. die Larven auf 226 Millionen bzw. 234 Millionen US-Dollar.

Bekämpfungsmaßnahmen
Es besteht die Möglichkeit, die im Boden liegenden Larven und Puppen mechanisch z. B. mit einer Motorfräse zu bekämpfen. Die adulten Käfer können mit Pflanzenschutzmitteln, beispielsweise mit Neem-Produkten, bekämpft werden.

Biologische Kontrolle und natürliche Gegenspieler
Natürliche Gegenspieler des Japankäfers sind Parasiten, Nematoden, Pathogene und Prädatoren.

Mitte des 20. Jahrhunderts wurde für die biologische Kontrolle der Japankäfer-Engerlinge in den USA das bodenbürtige Bakterium Paenibacillus (ehemals Bacillus) popillae verwendet. Ein weiterer bekannter Vertreter, der die Larven befällt, ist Bacillus thuringiensis. Eine besonders gezielte Bekämpfung kann durch die Verwendung des Serovars japonensis, Stamm Buibui erreicht werden. Weiterhin werden die Larven auch von Mikrosporidien-Erregern wie Ovavesicula popilliae befallen, der eine hohe Spezifität gegenüber den Japankäfer-Engerlingen aufweist.

Außerdem eignet sich die Anwendung von entomopathogenen Nematoden. Verwendet werden können z. B. Steinernema glaseri oder Heterorhabditis bacteriophora. Für eine erfolgreiche Anwendung sollte eine ausreichende Anzahl an Nematoden ausgebracht werden. Bei der Applikation ist direkte Sonneneinstrahlung zu vermeiden. Anschließend muss der Boden für einige Wochen feucht gehalten werden. In Italien und auf den Azoren (Portugal) wurde allerdings festgestellt, dass die Nematoden in den kälteren Monaten (November bis Februar) unwirksam sind.

Nur wenige Jahre nach dem US-amerikanischen Erstnachweis des Japankäfers 1916 wurden insgesamt 49 verschiedene Parasiten von P. japonica aus Asien nachgeführt. Etablieren konnten sich allerdings nur die wenigsten Arten. Am weitesten verbreitet sind die Tiphiidae Tiphia vernalis, die die Larven im Boden parasitiert und die Tachinidae Istocheta aldrichi, die ihre Eier auf die adulten Käfer ablegt. Die Parasitierungsraten sind für eine gezielte biologische Bekämpfung allerdings nicht hoch genug.

Regulierung im Rahmen der Pflanzengesundheit
Der Japankäfer ist von der EU als Unionsquarantäneschädling eingestuft, d. h. bei Erstnachweis und lokalem Auftreten des Käfers muss eine Ausrottung durchgeführt werden. Hierfür werden eine Befallszone mit einem Radius von 1 km und eine Sicherheitszone mit einem Radius von 3 km eingerichtet. In diesen Zonen wird das Auftreten des Käfers intensiv durch Monitoring überwacht. Ist eine Ausrottung nicht mehr möglich bzw. vertretbar, müssen Eingrenzungsmaßnahmen durchgeführt werden.

Weblinks

 Weitere Bilder über Google
 EPPO Steckbrief Popillia japonica
 LTZ Merkblatt Japankäfer
 JKI Flyer Japankäfer
 IPM Popillia
 Kartierung des Japankäfers über iNaturalist (Citizen Science)
 GBIF Popillia japonica
 Wissenschaftliche Recherche zu Popillia japonica über Google Scholar
 NCBI Taxonomy Browser Popillia japonica
 BOLD Taxonpage Popillia japonica

Einzelnachweise

Rutelinae (Käfer)
Neozoon (Insekt) in Europa
Schädling im Obstbau

Japankäfer


විජයි රාස් (උපත ජූනි 5, 1963) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු චිත්‍රපට නළුවකු, අධ්‍යක්ෂක්වරයකු සහ ප්‍රහසන ශිල්පියෙකි. ඔහුගේ පළමු විශිෂ්ට රංගනය ලෙස සැලකෙන්නේ 2001 මොන්සූන් වෙඩිං චිත්‍රපටයේ දුබේජීගේ චරිතයයි. 2014 දී, ඔහු සිය ප්‍රථම අධ්‍යක්ෂණය ලෙස ක්‍යා දිල්ලි ක්‍යා ලාහෝර් චිත්‍රපටය නිකුත් කළේ ය.

චිත්‍රපට නාමාවලිය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 Vijay Raaz: Filmography

ඉන්දියානු චිත්‍රපට නළුවෝ
ජීවත්වන්නෝ
දිල්ලියෙහි ජනයා
1963 උපත්

විජයි රාස්


La Carretera de Nebraska 65, y abreviada NE 65 (en inglés: Nebraska Highway 65) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Sur desde la Bailey-Pawnee Road en Kansas frontera sur de Pawnee City hacia el Norte en la  en Table Rock. La carretera tiene una longitud de 24,5 km (15.25 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 65 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 65


වායු ගෝලයට ඇතුල්වීම යනු බාහිර අභ්‍යවකාශයේ ඇති වස්තුවක් යම් ග්‍රහලෝකයක හෝ ස්වභාවික චන්ද්‍රිකාවකගේ වායුගෝලය තුලට ඇතුල් වීමයි. උල්කාපාත, අභ්‍යවකාශ සුන්බුන් වැනි පාලනයකින් තොරව චලිත වන වස්තූන් මෙන්ම, පාලනය කළ හැකි හෝ පෙරදී සැළසුම් කරන ලද පථයක ගමන් කරන අභ්‍යවකාශ යානා ද, වායුගෝලයට ඇතුල් වන වස්තූන් ට උදාහරණ වේ.

වායුගෝලයකට ඇතුලු වන වස්තූන් මත වායුගෝලීය ප්‍රතිරෝධයක් ඇතිවේ. එමගින් වස්තුව මත යාන්ත්‍රික ආතතීන් ඇතිවන අතර වස්තුව ඉදිරිපිට ඇති වාතය සම්පීඩණයට ලක්වීම නිසා අධික තාපයක් ද නිපදවේ. මෙම බලයන් නිසා වස්තුව ක්‍රමයෙන් ගෙවීයෑමට ලක්විය හැකි අතර, ඇතැම් කුඩා වස්තූන් කැබලි වලට වෙන් වීමට හෝ පුපුරායාමට ද ඉඩ ඇත.

Venera – 3 ඒෂණිය 1966 මාර්තු 1 දින සිකුරු මත ගොඩ බස්වන ලදී. එය මිනිසා විසින් නිපද වු වෙනත් ග්‍රහලෝකයක වායු ගෝලයට ඇතුල් වී මතු පිට ගැටුණු ප්‍රථම වස්තුවයි. එසේ වුවත් එහි සන්නිවේදන පද්ධතිය ග්‍රහෙලා්කය පිළිබඳ කිසිදු තොරතුරක් ලබාදීමට පෙර ඇන හිටුණි. 1967 ඔක්තෝබර් 18 දින Venera – 4 වායුගෝලයට සාර්ථකව ඇතුල් වී විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණ ගණනාවක යෙදවීමෙන් මිනිසුන් රහිත ඒෂණියක් දෙවන වරට සිකුරු තුළට ඇතුල් විය. Venera – 4 මතුපිට උෂ්ණත්වය Mariner – 2 මගින් ගණනය කළ 5000C ට වඩා උෂ්ණාධික බව පෙන්වා දුනි.එමෙන්ම වායු ගෝලයේ 90% - 95% දක්වා කාබන් ඩයොක්සයිට් පවතින බවද පෙන්වා දුනි. Venera – 4 සම්පාදකයන් අපෝහනය කළ ප්‍රමාණයට වඩා සිකුරු වායු ගෝලයේ ඝණත්වය අධික විය. එබැවින් පැරෂුට අවරෝහණය අපේක්ෂිත මට්ටමට වඩා හෙමින් සිදු වු අතර මතුපිටට ලඟා වීමට පෙර කෝෂ විසර්ජනය විය. අවරෝහණයේදී විනාඩි 93 ක දත්ත ලබාගැනීමෙන් පසු Venera – 4 අවසාන පීඩන කියවීම 24.96 km උසකදී බාර් 18 ක් විය.

1968 ඔක්තෝබර් 19 දින තවත් ඒෂණියක් සිකුරු තුළට ඇතුල් වුයේ Mariner – 5 වළාකුළු මුදුන් වලට 4000 km දුරකට පියාසර කිරීමත් සමගය. Mariner – 5 විශේෂයෙන් නිර්මාණය කළේ අඟහරු හා සම්බන්ධ Mariner – 4 හි අනුරුවක් ලෙසය. නමුත් මෙහෙයුම සාර්ථක වු විට ඒෂණිය සිකුරු මෙහෙයුම් සදහා යළ එකලස් කරන ලදී. එහිදි Mariner – 2 ට වඩා සන්වේදී උපකරණ කට්ටලයක් යොදා ගත් අතර රේඩියෝ අන්තර්දාන පරීක්ෂණ වලින් සිකුරු වායු ගෝලයේ පීඩනය ඝනත්වය හා සංඝටක පිළිබද දත්ත ලබාදෙන ලදී. Venera – 4 හා Mariner – 5 දත්ත එකමුතු වෙන් සෝවියට් ඇමෙරිකානු සුසංයෝගී කණ්ඩායමක් විශ්ලේෂණය කොට ඊළඟ අවුරුද්දේ දී අභ්යවකාශ සහයෝගීතාවයට නිදසුන් ලබාදුනි.

Venera – 4 න් ලබාගත් පාඩම් හා දත්ත වලින් සන්නද්දව සෝවියට් සමුහාණ්ඩුව Venera – 5 හා Venera – 6 යන නිවුන් යානා ද්විත්වය 1969 ජනවාරි මාසයේ පස් දින මෙහෙයුමකට යොදවන ලදී. ඒවා සිකුරු කරා ලඟා වුයේ එම වසරේ මැයි 16 හා මැයි 17 දිනයන් වලදීය. වායු ගෝල 25 ක පීඩනයක් දරා සීටිමට හැකි පරිදි ඒවායේ කබොල්ල සවිගන්වා තිබුණි. එමෙන්ම වේගවත් අවරෝහණයක් ලබා ගැනීමට කුඩා පැරෂුට සවිකොට තිබුණි. එතැන් සිට වර්ථමානය දක්වා සිකුරුගේ වායුගෝල ආකෘති වායු ගෝල 75 හා 100 අතර මතුපිට පීඩනයක් අපේක්ෂා කළ අතර මතුපිට දී ඉතිරිවීමට කිසිවිටකත් බලාපොරොත්තු නොවීය. මිනිත්තු 50 කට වඩා වායු ගෝල දත්ත ලබාගැනීමෙන් පසු කිලෝමීටර් 20 ක් පමණ උන්නතාංශයකදී සිකුරුගේ රාත්රි ප්රදේශයේ මතුපිටට ලඟා වීමට පෙර යානා ද්විත්වයම විනාශ විය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Venus#Atmospheric_entry

වායු ගෝලයට ඇතුල්වීම


Iona (Skotsk gælisk: Ì Chaluim Chille) er en lille ø i øgruppen Indre Hebrider ud for Ross of Mull på vestkysten af Skotland. Det var centrum for gælisk monasticisme i fire århundrede. Det er en turistdestination særligt kendt som spirituelt refugium.

I vikingetiden blev øen hærget flere gange af vikinger, der bl.a. plyndrede Kells kloster og Ionaklostret.

Eksterne henvisninger

 Isle of Iona, Scotland (A visitors guide to the Isle)
 The Iona Community
 Computer-generated virtual panorama Summit of Iona Index
 Photo Gallery of Iona by Enrico Martino
 National Trust for Scotland property page

Øer i Skotland
National Trust for Scotlands ejendomme
Argyll and Bute

Iona


Taraco es una península boliviana que entra en el lago menor o Huiñamarca, en la región sur del Lago Titicaca. Está localizado en el municipio homónimo de la provincia de Ingavi del departamento de La Paz, donde también está ubicado un pueblo del mismo nombre.

Como muchos lugares en la cuenca del Titicaca, un correspondiente Distrito de Taraco también existe en el lado peruano, si bien está en la costa norte del lago en la Provincia de Huancané, Puno.

Véase también
 Archipiélago de Wiñaymarca
 Isla Suriqui

Enlaces externos
 Mapa de la Provincia Ingavi mostrando la Península Taraco
 Mapa de Taraco, Bolivia

Taraco
Geografía del departamento de La Paz

Península de Taraco


Moralı Damad Hasan Paşa, (d.? Mora - o. Mayıs 1713, Rakka) III. Ahmed saltanatında, 17 Kasım 1703 - 28 Eylül 1704 tarihleri arasında 10 ay 11 gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamı.

Hayatı
Mora doğumlu idi. Ne zaman girdiği tam belli olmamakla beraber Enderun'da eğitim gördüğü bilinmektedir.

Cebeci olarak çıkma yaptı. Sonra çuhadar-ı şehriyârî oldu. 1684'te silahdarlığa yükseldi. Kasım 1687'de vezirlik verilerek Mısır valiliğine gönderildi. 1690'da bu görevden azedildi. 1690'dan sonra sırasıyla Bursa mutasarrifi ve İzmit mutasarrfi yapıldı. 1691'de IV. Mehmet'in kızı olan ve III. Ahmed'in kızkardeşi olan Hatice Sultan ile evlenip saraya damat oldu. Aynı yıl Boğaz Muhafızı görevine getirildi. 1693'te Sakız Muhafızı oldu. Fakat 1694'te üstün kuvvetlerle adaya hücum eden Venediklilere adayı teslim etmek zorunda kaldı. Bu nedenle bir müddet tutuklandı. Ama sonra Kefe sancağı ve muhafızlığı verildi, Bu arada beşinci vezir olarak da şereflendirildi. II. Mustafa'nın Avusturya Seferleri sırasında Edirne muhafızlığı görevi yaptı ve rikab-ı humayun kaymakamı oldu.  1696'da Halep valisi ve 1697'de ise Konya valisi unvanı verildi. Ama oralara gitmeyip Amcazade Hüseyin Paşa'nın Macaristan seferinde bu unvanları taşıyarak katıldı. Sefer dönüşünde 1698'de bu unvanlardan azledilip ikinci vezirlik verildi ve İstanbul Kaymakamlığı'na getirildi.

Eniştesi olduğu III. Ahmet'in tahta çıkmasından sonra 1703'te çıkan 1703 Edirne Vakası olaylarında Damat Hasan Paşa önemli rol oynadı. 1703'te bostancılar saray bahçesinde bir eylem başladılar. Bu isyancıların tümü bir hattı humayun ile yeniçeri ocağına aktarıldı ve bu hattı humayuna uymayanların idam edileceği ilan edildi. Bu eylemi teşvik ettikleri anlaşılan Yeniçeri Ağası idam edildi ve İstanbul kadısı sürgüne gönderildi. Sadrazam olan Kavanoz Ahmed Paşa da bu görevden uzaklaştırıldı. 17 Kasım 1703'te sadrazam olarak Moralı Damat Hasan Paşa sadrazamlık görevine atandı. Damat Hasan Paşa sadrazam olarak III. Ahmed'in otoritesini sağlamak ve bu nedenle isyancılarin elebaşılarını elemine etmek büyük çabalar verdi. Aldığı gayet sert idare tedbirleri ve önlemlerine rağmen devlet otoritesi ve İstanbul'da asayiş ancak 1704 başlarında sağlanabildi.

Bu sırada yeni bir para reformu yapmaya da önem verdi. Düşük ayarlı akçeler piyasadan toplatıldı ve yeni basılan çil akçeler tedavüle sokuldu.

28 Eylül 1704 tarihinde azledildi ve karısı Hatice Sultan ile birlikte emekli olarak İzmit'e sürgüne gönderildi. Ama çok geçmeden affedilip eşi ile tekrar İstanbul'a getirildi. Ağustos 1707'de ikinci defa Mısır valisi yapıldı. Ekim-Kasım 1708'de Trablusşam valisi tayin edildi. 1712 başlarında Anadolu'da eşkiya teftişi ve tenkili görevi ile uğraştı. Sonra da aynı yıl Anadolu beylerbeyi ve ardından Rakka valisi görevine tayin edildi.

Mayis 1713'te Rakka'da ortaya çıkan bir veba salgınında öldü.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danışmend, İsmail Hami, (1971) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi,
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Yayın Kurulu "Hasan Paşa (Damat)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.543 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.I s.146

Doğum tarihi bilinmeyenler
1713 yılında ölenler
Osmanlı sadrazamları
Osmanlı Mısır valileri
Osmanlı padişah damatları
Etnik Yunan Müslümanlar
Resim aranan siyasetçiler

Damad Hasan Paşa


Tito Fernández, el Temucano es el segundo álbum de estudio del cantautor y folclorista chileno Tito Fernández, lanzado en 1971 por el sello discográfico Peña de los Parra, de los hermanos Isabel y Ángel Parra, y distribuido por DICAP.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 1971
Álbumes de Peña de los Parra
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular
Álbumes de Tito Fernández

Tito Fernández, el Temucano


Anna Pujol Puigvehí (Figueres, 16 de agosto de 1947) é uma arqueóloga, historiadora, tradutora e professora catalã, especialista emarqueologia pré-história da Catalunha, história da alimentação europeia e em divulgação histórica.

Sua tese em arqueologia pré-romana recebeu o  III Prêmio Castell del Joncar em 1977. Ela é catedrática desde 1981.

Carreira
Puigvehí se bacharelou em 1970 pela Universidade de Barcelona, com o trabalho de conclusão intitulado "Los Indiketes según las fuentes literarias y arqueológicas";  se doutorou em 1981, em História, pela Universidade Autônoma de Barcelona (UAB), com a tese La población prerromana del extremo nordeste peninsular. Génesis y desarrollo de la cultura ibérica en las comarcas gerundenses. Ela lecionou na UAB por mais de 15 anos e foi professora associada de Arqueologia e História Antiga da Universidade Aberta da Catalunha. Ela ganhou uma cátedra de professora de História no ensino superior desde o ano de 1981.

Como arqueóloga, Puigvehí lecionou diversos cursos técnicos na localidade de Ampúrias. Ao lado de equipes franco-espanholas escavou sítios de importância científica como o palácio oriental de Cancho Roano (em Zalamea de la Serena, Badajoz, Espanha) ou a cidade galo-romana de Bibracte (Monte-Beuvary, Nièvre, França), bem como em numerosos sítios de diferentes períodos e lugares: Ullastret, Saint-Remy-de-Provence, Burges, Bordighera, Liguria. A experiência docente em arqueologia levou-a a organizar, em 1994 e 1996, os I e II Jornadas de Arqueología y Pedagogía no Museu de Arqueologia da Catalunha. Ela também trabalhou em um programa de educação em informática do Departamento de Educação da Generalidade da Catalunha, cujo resultado é o documento informatizado sobre Los íberos de Cataluña.

Puigvehí é colaboradora científica do Índice Histórico Espanhol desde 1973; e assessora científica da associação Amics dels Museus de Catalunya desde 1974. Além disso, faz parte de várias outras associações: é ex-membro do Instituto de Arqueologia e Pré-história da Universidade de Barcelona; membro do Instituto de Estudos Catalães; e patrona da Santa Maria de Vilabertran. Lecionou inúmeros cursos de pós-graduação em várias universidades e instituições espanhóis, catalãs e estrangeiros. Publicou numerosos estudos sobre os primeiros momentos da história da Catalunha, especializados e para um grande público leitor em revistas como: Ampurias, Revista de Estudios Extremeños, Anales del Instituto de Estudios Ampurdaneses, Pyrenae, Historia y Vida, Historia 16, Rutas del Mundo de la National Geographic Society, Revista de Arqueologia ou Scientific American.

A tese de Anna Puigvehí recebeu o III Prêmio Castell del Joncar da Câmara Municipal de Figueres e da Sociedade Coral Erato. O trabalho foi publicado nos anais do Institut d'Estudis Empordanesos, em 1977.

O seu trabalho como investigadora e escritora abrange três áreas inter-relacionadas: a Proto-história da Catalunha e da Europa; as raízes da culinária da Catalunha, incluindo o vinho (vide o trabalho La Introducción y comercialización del vino en el nordeste de la Península Ibérica); por fim, a tradução de livros e estudos relacionados aos dois temas, como os livros utilizados pela Escola de Arquitetura de Barcelona, Historia de las tipologias arquitectónicas, ou Historia de la arquitectura moderna.

Bibliografia
Entre seus trabalhos estão: La  población prerromana del extremos nordeste peninsular: génesis y desarrollo de la cultura ibérica en las comarcas gerundenses (Barcelona 1984); La población prerromana del extremo nordeste peninsular. Genesis y  desarrollo de la cultura ibérica en las comercas gerundenses (Madrid, 1989). Arrels clàssiques de la cuina de la Catalunya Vella. D'Apici (s. I) a Josep Pla (s. XX) (Barcelona 1997); El territori a Llançà a l'antiguitat (Figueres, 1998).

Publicações Pedagógicas: L'arqueologia a Catalunya, avui (Barcelona, 1982); Els Ibers. Vida i cultura (Barcelona, 1992); Costa Brava. Guía-álbum con itinerario descriptivo (Barcelona, sd). Puigvehi participou de várias coleções, entre elas L'Alimentació Mediterrània (Barcelona, 1996). No mundo editorial, ela atuou como tradutora técnica nas línguas espanhola e catalã, em obras de História e História da Arte em italiano, inglês e francês.

Ligações externas

 Website Oficial de Anna Pujol Puigvehí.

Nascidos em 1947
Alunos da Universidade de Barcelona
Pessoas vivas
Arqueólogos da Espanha
Historiadoras da Espanha
Arqueólogas
Tradutoras
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Anna Pujol Puigvehi


Veszprém ili. Macaristan'ın iç kesimlerinde bir ildir. Merkezi de kendisiyle aynı adı taşıyan Veszprém' dir. Yüzölçümü 4613 km², nüfusu ise 375,000'dir.

Kasabalar
 Pápa (33 583)
 Ajka (31 971)
 Várpalota (21 682)
 Tapolca (17 914)
 Balatonfüred (13 289)
 Balatonalmádi (8514)
 Zirc (7445)
 Sümeg (6847)
 Berhida (5927)
 Devecser (5232)
 Balatonfűzfő (4337)
 Herend (3446)
 Badacsonytomaj (2312)

Köyleri

Veszprém (il)


Lamamié de Clairac puede referirse a:

 Juan Lamamié de Clairac y Trespalacios, político español, parlamentario en 1907.
 José María Lamamié de Clairac y de la Colina, político español, parlamentario durante la Segunda República.

Lamamie de Clairac