جماعة أهل السنة للدعوة والجهاد التي غيرت اسمها بعد مبايعة تنظيم الدولة الإسلامية (داعش) إلى ولاية غرب أفريقية والمعروفة بالهوساوية باسم بوكو حرام أي «التعاليم الغربية حرام»، هي جماعة إسلامية نيجيرية سلفية جهادية مسلحة تتبنى العمل على تطبيق الشريعة الإسلامية في جميع ولايات نيجيريا، انقسمت الجماعة مما أدى إلى ظهور فصيل معاد يُعرف باسم ولاية غرب إفريقيا التابعة لتنظيم الدولة الإسلامية وبايع زعيمها أبو بكر البغدادي.

أسسها محمد يوسف عام 2002، ونجحت في الإنتشار بين المسلمين بسبب التهميش الأقتصادي لهم وتمركز الثروة في نيجيريا بين أعضاء النخبة السياسية الصغيرة وخاصة في الجنوب المسيحي من البلاد. وكذلك بسبب تفشي العلمانية والتعاليم الغربية، وكان يقودها أبو بكر شيكاو من عام 2009 حتى وفاته في عام 2021، على الرغم من أنها انقسمت إلى مجموعات أخرى بعد وفاة يوسف وأيضًا في عام 2015. عندما تم تشكيل المجموعة لأول مرة، كان هدفهم الرئيسي هو «لتطهير» الإسلام في شمال نيجيريا، معتقدين أن الجهاد يجب أن يتأخر حتى تصبح الجماعة قوية بما يكفي للإطاحة بالحكومة النيجيرية. كانت الجماعة متحالفة في السابق مع تنظيم الدولة الإسلامية في العراق والشام. عُرفت المجموعة بوحشيتها، ومنذ بدء التمرد في عام 2009، قتلت بوكو حرام عشرات الآلاف من الأشخاص في هجمات متكررة ضد الشرطة والقوات المسلحة والمدنيين، وقد أسفر عن مقتل أكثر من 300000 طفل، وتشريد 2.3 مليون من منازلهم، وكانت الجماعة الأكثر دموية في العالم خلال جزء من منتصف عام 2010 وفقًا لمؤشر الإرهاب العالمي. ساهمت بوكو حرام في أزمات الغذاء الإقليمية والمجاعات.

من أصل 2.3 مليون نازح بسبب النزاع منذ مايو 2013، غادر ما لا يقل عن 250 ألف شخص نيجيريا وفروا إلى الكاميرون وتشاد والنيجر.  قتلت جماعة بوكو حرام أكثر من 6600 شخص في عام 2014. ارتكبت الجماعة مذابح من بينها قتل 59 تلميذًا بنيران في فبراير 2014 وعمليات اختطاف جماعية بما في ذلك اختطاف 276 تلميذة في شيبوك بولاية بورنو، نيجيريا، أبريل 2014. الفساد في الأجهزة الأمنية وحقوق الإنسان وقد أعاقت الانتهاكات التي يرتكبونها جهود مواجهة الاضطرابات.

بعد تأسيس بوكو حرام في عام 2002، أدى التطرف المتزايد لبوكو حرام إلى عملية قمع من قبل الجيش النيجيري وقتل زعيمها محمد يوسف في يوليو 2009.  انتعاشها غير المتوقع، بعد هروب جماعي من السجن في سبتمبر 2010 في باوتشي، كان مصحوبة بهجمات متطورة بشكل متزايد، ضد أهداف سهلة في البداية، ولكنها تقدمت في عام 2011 لتشمل تفجيرات انتحارية لمباني الشرطة ومكتب الأمم المتحدة في أبوجا. إعلان الحكومة حالة الطوارئ في بداية عام 2012، امتدت في العام التالي لتشمل شمال شرق نيجيريا بالكامل، مما أدى إلى زيادة انتهاكات قوات الأمن وهجمات المسلحين.

القائد الحالي لها هو أبو مصعب البرناوي الذي عينه تنظيم الدولة الإسلامية (داعش) والي ولاية غرب أفريقيا في 4 أغسطس 2016، خلفًا للوالي السابق أبي بكر شيكاو، وسميت هذه الجماعة بطالبان نيجيريا وهي مجموعة مؤلفة خصوصاً من طلبة تخلوا عن الدراسة وأقاموا قاعدة لهم في قرية كاناما بولاية يوبه شمال شرقي البلاد على الحدود مع النيجر.

وفي 12 مارس 2015 قبلت داعش بيعة بوكو حرام التي كانت قد أعلنت بيعتها في بداية الشهر، وذلك بعد بث شريط صوتي على الشبكة العنكبوتية.

أصل التسمية
الاسم الرسمي للمجموعة «جماعة أهل السنة للدعوة والجهاد»، أما اسم بوكو حرام فيتألف من كلمتين الأولى بوكو وتعني باللغة الهوسية «دجل» أو «ضلال»، والمقصود بها «التعليم الغربي»، وحرام وهي كلمة عربية، فبوكو حرام تعني «منع التعليم الغربي».

التأسيس

تأسست الجماعة في يناير 2002، على يد محمد يوسف، وهو الذي أسس قاعدة الجماعة المسماة أفغانستان، في كناما، ولاية يوبه. يدعو يوسف إلى الشريعة الإسلامية وإلى تغيير نظام التعليم، وعلى حسب قوله: «هذه الحرب التي بدأت الآن سوف تستمر لوقت طويل». عرف عن الجماعة في باوتشي رفضها الاندماج مع الأهالي المحليين، ورفضها للتعليم الغربي والثقافة الغربية، والعلوم. تتضمن هذه الجماعة قادمين من تشاد ويتحدثون فقط اللغة العربية. وعند تأسيسها في 2004 كانت الحركة تضم نحو مئتي شاب مسلم، بينهم نساء ومنذ ذلك الحين تخوض من حين لآخر مصادمات مع قوات الأمن في بوشي ومناطق أخرى بالبلاد. وفي 24 آب /أغسطس 2014 أعلنت بوكو حرام الخلافة في مدينة غووزا شمال نيجيريا.

في يوليو 2009 بدأت الشرطة النيجرية في التحري عن الجماعة، بعد تقارير أفادت بقيام الجماعة بتسليح نفسها. تم القبض على عدد من قادة الجماعة في باوتشي، مما أدى إلى اشتعال اشتباكات مميتة بين قوات الأمن النيجيري وقدر عدد الضحايا بحوالي 150 قتيل. كما عرضت قناة الجزيرة في 9 فبراير 2010 صور قتل جماعي تقوم بها قوات الجيش والشرطة لأشخاص مدنيين يقال أنهم من أعضاء بوكو حرام.

الأسباب والعقيدة والتكفير
الولايات النيجيرية مع قانون الشريعة مبين باللون الأخضر

الأسباب

اقتصادية
شدد بعض المحللين على الأسباب الاقتصادية كعامل في نجاح بوكو حرام.  تتركز الثروة في نيجيريا بين أعضاء النخبة السياسية الصغيرة، وخاصة في الجنوب المسيحي من البلاد.  نيجيريا هي أكبر اقتصاد في إفريقيا، لكن 60٪ من سكانها البالغ عددهم 173 مليونًا (اعتبارًا من 2013) يعيشون على أقل من دولار واحد في اليوم.

دينية
قد يكون قانون الشريعة الذي فرضته السلطات المحلية، بدءًا من زامفارا في يناير 2000 ويغطي 12 ولاية شمالية بحلول أواخر عام 2002، قد عزز الروابط بين بوكو حرام والقادة السياسيين، ولكن اعتبرته الجماعة فاسدة.

استياء شديد من الاستعمار
يشرح الأكاديمي آتا باركيندو قدرة المجموعة «المحيرة» على «الحفاظ على الزخم» جزئيًا من خلال «المظالم المتراكمة وغير المعالجة» ضد الاستعمار في المنطقة، بما في ذلك الحدود الاستعمارية (لنيجيريا، وغانا، إلخ) التي أنشأها الأوروبيون والتي لا تحمل أي مسؤولية. التشابه مع «إمبراطوريات ما قبل الاستعمار، والأقاليم العرقية أو الثقافية»، واستخدام الجماعة «للسرد التاريخي» لإمبراطورية كانم - برنو الإسلامية. وأعلن محمد يوسف أن «أرضنا كانت دولة إسلامية قبل أن تتحول إلى أرض كافر، والنظام الحالي مخالف لمعتقدات المسلمين الحقيقية».

ميزة سياسية
يُعتقد أن المصالح السياسية وتحيز النخبة النيجيرية تلعب دورًا رئيسيًا في ازدهار أنشطة المنظمة: تتطلب القيادة السياسية أن تشير الصحافة إلى المجموعة على أنها قطاع طرق وليس إرهابيين، مما يقلل من حجم التهديد الذي يمثلونه.

الأمية / نقص التعليم
في مناقشة نظمها مركز وودرو ويلسون، سلط الزعيم أولوسيغون أوباسانجو، الرئيس السابق لنيجيريا، الضوء على المستوى المنخفض لمحو الأمية والتعليم في الأجزاء الشمالية من البلاد، كمساهمة في استمرار بوكو حرام.

وبحسب أوباسانجو، فإن الأطفال والشباب الأميين وغير المتعلمين هم أكثر عرضة للانخراط في صفوف المنظمة الإرهابية.

الأيديولوجيا
يقال إن مؤسس بوكو حرام، محمد يوسف، كان مستوحى من الداعية الإسلامي المثير للجدل محمد مروة (ميتاتسين)، الذي أدان قراءة أي كتب غير القرآن.  يوسف نفسه، في مقابلة عام 2009، أعرب عن معارضته ليس فقط للتعليم الغربي، ولكن لنظرية التطور، الأرض الكروية (غير المسطحة)، وفكرة أن يأتي المطر من «التبخر الذي تسببه الشمس» بدلاً من خلقه وإرساله مباشرة بواسطة الله.

تعارض بوكو حرام تغريب المجتمع النيجيري،  الذي تحمله مسؤولية «ثقافة الفساد في نيجيريا»،  وتطالب بإقامة دولة إسلامية في نيجيريا. تطورت إلى جماعة جهادية في عام 2009. وباعتبارها جماعة جهادية سنية، تسعى الجماعة جاهدة لإعادة تأسيس الخلافة الإسلامية ووضع كل الشعوب تحت سيطرتها، والتخلص من الدول الحديثة والشعور الوطني تجاهها. بعد إعلان بوكو حرام ولاءها لتنظيم الدولة الإسلامية، أعلن بيان لداعش أن «رفض القومية هو الذي دفع المجاهدين(مقاتلو الجهاد) في نيجيريا لإعطاء البيعة (الولاء) للدولة الإسلامية وشن الحرب ضد المرتدين النيجيريين ( المرتدين) الذين يقاتلون من أجل الطاغوت النيجيري (الطاغية الوثني)»  ترتبط معه باتباع المذهب السلفي.

 التكفير

تميل معتقدات الأعضاء إلى أن تتمحور حول التقيد الصارم بالوهابية، وهي شكل صارم للغاية من الإسلام السني الذي يرى العديد من أشكال الإسلام الأخرى على أنها وثنية.

وقد استنكرت الجماعة أعضاء الصوفية والمذاهب الشيعية بوصفهم كفارًا،  وأيضًا المسلمين السنة الذين يفشلون في دعم جهادهم. هذا الاستعداد للتكفير - أي اتهام المسلمين الذين يدّعون بأنهم مرتدون عن الإسلام وبالتالي عرضة للإعدام  - يعد خروجًا عن الإسلام السائد ولكن ليس الجهادية السلفية.

إن المتمردين الذين يسعون للإطاحة بحكومة مسلمة يعوقهم العقيدة الإسلامية السائدة التي تحظر قتل أو استعباد المسلمين الآخرين - مثل السلطات الحكومية أو الجيش أو المسلمين العاديين الذين يفشلون في احتضان التمرد. التكفير - إعلان المرتدين أولئك الذين يعارضون الجهاديين - له ميزة ليس فقط في إلغاء هذا الحظر، ولكن جعل قتل هؤلاء المسلمين «واجبًا دينيًا». في خطاب ألقاه في 18 ديسمبر / كانون الأول 2016 أمام قادته، أعلن شيكاو أنه «حتى لو كانت المرأة تصلي وتصوم، فبمجرد أن تنخرط في الديمقراطية يمكنني أسرها في معركة».

وفقًا للباحثين جاكوب زنة وزكريا بيير، بعد عام 2010 ... كان شيكاو يعتقد أن الجهاد واجب وأن عدم الانضمام إلى جهاده هو بمثابة ردة. هذا لا يعني أن شيكاو قتل أي شخص بشكل نشط بعد أن أعلن الجهاد وأعاد تسمية الجماعة "JAS" في عام 2010. بدلاً من ذلك، كان هناك «مقياس أولوية» مع المسيحيين، واستهدفت الحكومة والدعاة المسلمين المناهضين لـ JAS أولاً. وهذا يعني أيضًا أن أي مسلمين يُقتلون بشكل جماعي لم يكن مصدر قلق لأنهم «مذنبون» لعدم انضمامهم إلى جهاده. ... [بحلول] أكتوبر 2010 ... أصبحت الاغتيالات التي استهدفت الزعماء الدينيين المسلمين، وخاصة السلفيين الذين عارضوا التفسير الديني لـ JAS ، وكذلك موظفي الخدمة المدنية، حدثًا شبه أسبوعي في شمال شرق نيجيريا. بالإضافة إلى ذلك، كانت السجون والبنوك والكنائس وقاعات البيرة أهدافًا شائعة للهجوم.

الاشتباكات

الهجمات

إعلان البيعة للدولة الإسلامية
في 8 مارس 2015 م بايعت حركة بوكو حرام تنظيم الدولة الإسلامية، وذلك بحسب بيان صوتي بُث عبر موقع الحركة على تويتر.
وجاء الإعلان على لسان زعيم بوكو حرام أبوبكر شيكاو.
وقال شيكاو في رسالته: «نعلن بيعتنا للخليفة»، وذلك في إشارة إلى أبو بكر البغدادي، وأضاف: «سنسمع ونطيع في العسر واليسر».
وفي 12 مارس 2015 قبل تنظيم الدولة الإسلامية بيعة الحركة، وغيرت الحركة اسمها ليصبح ولاية غرب أفريقية. وفي 4 أغسطس 2016 عين تنظيم الدولة الإسلامية أبا مصعب البرناوي أميرًا جديدًا على الحركة، وقالت مجلة النبأ الأسبوعية التي يصدرها التنظيم أن الوالي الجديد وعد بعدم مهاجمة المساجد والأسواق التي يستخدمها المسلمون.

كتب
صدر العديد من الكتب حول جماعة بوكو حرام منها:
 بوكو حرام مشكلة تقتضي معالجتها: للكاتب البريطاني مايكل سميث وهو مذكرات والخبرة الميدانية والمعايشة المباشرة التي أتيحت للمؤلف، بحكم مهنته وممارساته الصحافية في أنحاء شتى من القارة الإفريقية.

انظر أيضًا
 معارك نيجيريا 2009
 اختطاف تشيبوك

مراجع

اختطاف الأطفال
اختطاف الأطفال في نيجيريا
اضطهاد المسيحيين
اضطهاد من قبل مسلمين
إرهاب منسوب للمسلمين في إفريقيا
إرهاب منسوب للمسلمين في نيجيريا
تأسيسات سنة 2002 في نيجيريا
تاريخ نيجيريا
تمرد بوكو حرام
تنظيم الدولة الإسلامية في نيجيريا
جماعات إسلاموية
جماعات إسلامية
سياسة يمينية متطرفة في إفريقيا
فصائل تنظيم الدولة الإسلامية (داعش)
مجموعات متمردة في نيجيريا
معاداة الأمريكيين
معاداة الغرب
معاداة الفكر
منظمات إسلامية أسست في 2002
منظمات جهادية
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب الإمارات العربية المتحدة
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب البحرين
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب العراق
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب المملكة المتحدة
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب الولايات المتحدة
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب حكومة كندا
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب دولة أستراليا
منظمات مصنفة على أنها إرهابية في إفريقيا
منظمات مناهضة للشيوعية
نزاعات مرتبطة بالإسلام

بوكو حرام


was a town in Izushi District, Hyōgo Prefecture, Japan. It is now part of the city of Toyooka, Hyōgo.

Demographics
 Izushi district had an estimated population of 10,259.
Because of yearly flooding problems and cheaper modes of transit, Izushi's ancient river port has long been closed. The railways were also taken out, leaving Izushi accessible by car, bus, and bike only. The average weather temperatures in the Toyooka area range between -3 °C (26 °F) in January to 35 °C (95 °F) in August.

On April 1, 2005, Izushi, along with the towns of Kinosaki, Hidaka and Takeno (all from Kinosaki District), and the town of Tantō (also from Izushi District), were merged into the expanded city of Toyooka. Izushi no longer exists as an independent municipality.

Education
Izushi Junior High School's sister school is Whitman Middle School in Seattle.  The short-term homestay program has been successful for both schools and has been running, with some exceptions, since March 1999.

Tourism
Izushi has castle ruins, a popular local scenic spot. The first and original castle's location on top of Mount Ariko was too difficult for even the ruling family and their retainers to reach easily and, in 1604, it was moved to the base of the mountain. It is the second castle's location which now a popular tourist spot and a beautiful backdrop for several local matsuri (festivals), such as the Kimono Matsuri (September), Kenka Danjiri (Fighting Floats—October), Oshiro Matsuri (Castle Festival—November) and Hatsu Uma (First Horseride—March). While the castle itself does not exist anymore, the two front guardhouses were restored in 1968.  The original castle foundations are still on top of the mountain and are accessible by hiking only.

The most iconic image of Izushi is the Shinkoro clock tower. Built in the Meiji Era, the wooden clock's name means "eight o'clock drum tower". This is in reference to the old system of time in Japan, where shin was the starting point of the day between 7 o'clock to 9 o'clock. A drum would beat to call retainers to the castle to work and signal the businesses in the town that working hours had started. It was formerly part of the gate system into the castle, now only it has only a small moat filled with koi.

Izushi is known for being the traditional home of soba noodles in this area of Japan. It was said to have been brought to Izushi with the Sengoku family, when they were transferred by the Ashikaga Shogunate from Shinshu. Izushi soba has three distinctions that are key to its special flavor and consistency: grinding the buckwheat in a special way, kneading it to a certain thickness, and cooking them in a way to prevent them from becoming too soft. The soba should have a simple flavor and a slightly chewy texture. It is served cold, on small plates with a cup of cold broth and several optional ingredients to strengthen the broth flavor, such as grated daikon radish, wasabi, potato paste, chopped green onion, and a raw egg. Using hashi (chopsticks), the cold noodles are taken off one small plate and submerged in the broth cup.

Traditional white porcelain pottery, in Japanese called yakimono, is created and sold in small studio shops in downtown Izushi. The professionally made ceramics in this town are called Izushi yaki.

See also
Groups of Traditional Buildings

References

External links

 Official website of Toyooka

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Toyooka, Hyōgo

Izushi, Hyōgo


ඔක්සිජන් සන්තෘප්තිය (, සංකේතය SO2) යනු යම් මාධ්‍යයක දිය වී ඇති ඔක්සිජන් ප්‍රමාණය එම මාධ්‍යයේ දිය විය හැකි උපරිම ඔක්සිජන් ප්‍රමාණයට දරණ අනුපාතය පිළිබඳ සාපේක්ෂ මිණුම වේ. oxygen sensor හෝ optode භාවිතයෙන් මෙම මැන ගැනීම සිදුකරයි. ඔක්සිජන් සන්තෘප්තිය සඳහා සම්මත ඒකකය වන්නේ සියයට (%) අගයයි.

Arterial oxygen saturation (SaO2) සාමාන්‍යයෙන් මනිනු ලබන්නේ pulse oximetry භාවිතයෙනි.

වෛද්‍යවේදයේ දී

වෛද්‍යවේදයේ දී ඔක්සිජන් සන්තෘප්තිය සඳහා ඔක්සිජනීකරණය (Oxygenation) යන්න භාවිතා වේ. Fish, invertebrates, plants, සහ aerobic bacteria යන සියල්ලන්ටම ස්වසනය සඳහා ඔක්සිජන් අවශ්‍ය වේ.

පරිසරවේදයේ දී

ජලජ පරිසර වලදී ඔක්සිජන් සන්තෘප්තිය යනු එහි  දියවී ඇති ඔක්සිජන් (O2) ප්‍රමාණය, ස්ථාවර සමතුලිතතා තත්වයක් ඇතිවීමට අවශ්‍ය උෂ්ණත්ත්වය සහ පීඩනය ඇති විට එහි දියවිය හැකි මුළු ඔක්සිජන් ප්‍රමාණයට දරණ අනුපාතයයි. වේගයෙන් ගලා බසින දිය පහරක් වැනි හොඳින් වාතනය වූ ජලය, එ තුල ඔක්සිජන් නිපදවන්නන් හෝ පාරිභෝගිකයන් නොමැති විට 100% ක් සන්තෘප්ත ලෙස සැළකේ.

ආශ්‍රිත
 Oxygen deficiency

මූලාශ්‍ර

Aquatic ecology
ලේ
Water quality indicators
ඔක්සිජන්

ඔක්සිජන් සන්තෘප්තිය


68. breddegrad kan henvise til:

 68. nordlige breddekreds
 68. sydlige breddekreds

68. breddegrad


Images steht für:

Images (Klavierstücke)
Images (Popband)
Images (Festival), Festival der Photographie in Vevey, Schweiz

Images


An Cymbopogon winterianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jowitt ngan Norman Loftus Bor. An Cymbopogon winterianus in nahilalakip ha genus nga Cymbopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cymbopogon

Cymbopogon winterianus


Johann Anton de Klyher war ein deutscher Hof- und Theatermaler im 18. Jahrhundert sowie ein Kupferstecher und Kunstkritiker.:

Leben
1722 arbeitete Johann Anton de Klyher für den "Kurfürsten, Erzbischof und leidenschaftlichen Kunstsammler Lothar Franz von Schönborn". In dessen neu erbauten Schloß Weißenstein in Pommersfelden begutachtete de Klyther des Fürsten nicht jedermann zugängliche Galerie und dichtete darüber:

1727 zeichnete und stach de Klyher Ansichten aus Hannover. Später war der "Hochfürstliche Hofmaler und Kunstkammerarius" de Klyher von 1729 bis 1731 an der Ausstattung des Schlosses Belvedere in Weimar beteiligt.

Werke (unvollständig)

Schriften
Ausführliche und gründliche Specification derer Kunstreichen, kostbahren und sehenswürdigen Gemählden welche auf der Schilderey = Cammer der Hoch=Fürstl. Sächsischen Residenz Wilhelms=Burg zu Weimar anzutreffen sind, Daselbst gedruckt mit Mumbachischen Schrifften, 1729

Zeichnungen / Stiche

Im Besitz der Gottfried Wilhelm Leibniz Bibliothek finden sich folgende Werke Klyhers:
 Der Holzmarkt, Kupferstich von Johann Gottfried Krüger nach de Klyher, 1727, aus: Umständliche Beschreibung der Hannöverischen Freuden-Bezeugungen an dem hohen Krönungs-Tage Georg des Andern, Königs von Groß-Britannien ...und Carolinen Wilhelminen im Jahr 1727, Hannover 1728, mit gestochener Titelvignette und 49 (7 gefalteten) Kupfertafeln
 Der Neustädter Markt (mit dem Parnaßbrunnen), 1727 gestochen und gezeichnet von de Klyher, in Umständliche Beschreibung ...

Literatur
 Allgemeines Künstlerlexikon
 Katharina Bott (Hrsg.): Johann Anton Klyher, Preisgedicht auf Pommersfelden, in der Reihe Neujahrsblätter / Gesellschaft für Fränkische Geschichte, Heft 39, Neustadt an der Aisch: Kommissionsverlag Degener, ISBN 3-7686-5080-4
 Bernhard Dörries, Helmut Plath: Klyher, Johann Anton, in: Alt-Hannover. Die Geschichte einer Stadt in zeitgenössischen Bildern 1500–1900, vierte, verbesserte Auflage 1977: Heinr. Feesche Verlag Hannover, ISBN 3-87223-0247, S. 140 u.ö.

Weblinks

 Klyher, Johann Anton auf CERL

Einzelnachweise

Kupferstecher (Deutschland)
Kunstkritiker
Maler (Weimar)
Maler (Hannover)
Pommersfelden
Hoflieferant
Geboren im 17. oder 18. Jahrhundert
Gestorben im 18. oder 19. Jahrhundert
Mann

Johann Anton de Klyher


Neuilly Antlaşması, I. Dünya Savaşı ardından savaştan galip çıkan İtilaf Devletleri'yle İttifak Devletleri arasında düzenlenen Paris Barış Konferansı'nda öngörülen antlaşmalardan biridir. İtilaf Devletleri'yle Bulgaristan arasında 27 Kasım 1919 tarihinde imzalanmıştır.

Bu antlaşmaya göre Bulgaristan topraklarından bir kısmını Sırp-Hırvat-Sloven Krallığına, Güney Dobruca'yı Romanya'ya, Gümülcine ve Dedeağaç'ı Yunanistan'a bırakmıştır. Antlaşma ayrıca Bulgaristan ordusunun 20 bin kişiyi aşamayacağı hükmü getirmektedir.

I. Dünya Savaşı antlaşmaları
Birleşik Krallık barış antlaşmaları
Bulgaristan antlaşmaları
İtalya barış antlaşmaları
İtalya Krallığı antlaşmaları
Japonya barış antlaşmaları
Büyük Romanya
Bulgaristan-Romanya ilişkileri
Savaş tazminatları
1919'da Avrupa
Bulgaristan-Yunanistan ilişkileri

Neuilly Antlaşması


Rasmus Paludan er navnet på flere personer:
 Rasmus Paludan (født 1982) – dansk advokat og partileder af partiet Stram Kurs
 Rasmus Paludan (biskop) (1702-1759) – norsk biskop

Rasmus Paludan (flertydig)


කලා වැව යනු ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු මැද පළාතේ අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇති පුරාණ ජලාශයක් වේ. කලා-බලලු වැවු යුග්මයේ ප්‍රධාන වැව මෙය වන අතර තිසා වැවට ජලය ගෙනයනු ලබන සැතපුම් 54 (86.9 කි.මි) පමණ දිගු පුරාණ ඇල මාර්ගයක් වූ ජය ගඟ නැතහොත් යෝධ ඇළ මාර්ගය ආරම්භවන්නේද මෙම කලා වැවෙන් වේ. ශෙෙලමය හිටි බුද්ධ ප්‍රථිමාවක් වූ අවුකන බුදු පිළිමය ද කලා වැවට ආසන්නයේ පිහිටා තිබේ.

ගමන් මාර්ගය
දඹුල්ල හරහා අනුරාධපුර මාර්ගයේ කැකිරාව ප්‍රදේශීය ලේකම් කාර්යාලයට (9.7 කි.මි.) දුරින් මෙම වැව පිහිටා ඇත.

ඉතිහාසය
ක්‍රි.ව. පස්වන ශතවර්ශයේ රජකම් කල ධාතුසේන රජු විසින් කලා වැව ඉදිකරන ලදී. කලා වැවේ ඉදිකිරීම් වලින් අනතුරුව රජු විසින් ඊට ආසන්නයේම බළලු වැව නමින් තවත් වැවක් ඉදිකරනු ලැබූ අතර එම වැව් දෙක එක්කිරීමෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම වැව නිර්මාණය කෙරිණි. ධාතුසේන රජුගෙන් අනතුරුව දෙවන මහින්ද රජු (ක්‍රි.ව. 777-797) විසින්ද තවදුරටත් මෙම වැව පුළුල් කරනු ලැබීණි.

අතීත සබැඳි
කලා වැව ඉදි කෙරෙමින් පවතින කාලයේ කාල නම් කොළුගැටයෙක්ද මේ හා සම්බන්ද වෙමින් කටයුතු කල බව පැවසෙයි.මොහු ගේ පියා කලා වැව තමන්ගේ ජීවිතය මෙන් ආරක්ෂා කළ බව කියැවේ. ඔහු එකල කලා වැව පිටාර ගලා මහා විනාශයක් වීමට යන අවස්ථාවේදී මාගේ ජීවිතය ගෙන මෙම වැව සැමදාකම ජනතාවගේ පරිහරණය සඳහා ආරක්ෂා කර දෙන ලෙසින් දෙවියන්ගෙන් ඉල්ලා කලා වැවට පැන බිලි වූ බවත්, මොහු ඉන්පසුව යක්ෂ සේනාඅධිපති දෙවියකු වශයෙන්ද දේව මණ්ඩලයේ ආරක්ෂකයා ලෙසින්ද කඩවර දිව්‍ය රාජඔත්තමයානන් වහන්සේ වශයෙන් දිව්‍ය සැප සමිපත්ති ලබා දිව්‍යලෝකයේ උපත ලද බව කියැවේ.

පිළිසකර කිරීම්
කලා වැව 12 වන ශතවර්ෂයේ සිටි පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් ප්‍රථිසංස්කරණය කෙරූ බව ප්‍රකාශ වේ. මෙරට සිටි බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුකාරවරුන් වූ සර් විලියම් හෙන්රි ගෙග්‍රරි (1872-1877) සහ සර් ආතර් හැමිල්ටන් - ගෝඩන් (1883-1890)  සිටි සමයේදීද කලා වැව කිහිපවරක් පිලිසකර කොට ඇත. රට තුල බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයෙන් පසුව 1958 දී, වැව් බම්ම බලලු වැව හා සම්බන්ද කර නැවත ගොඩනගා තිබේ.

වැවෙහි ප්‍රමාණය
වැවෙහි වට ප්‍රමාණය සැතපුම් 40ක් (කි.මි. 64.4) පමණ වන අතර මුළු වර්ගඵලය වර්ග සැතපුම් 7 ක් (වර්ග කි.මි. 18.1) පමණ වේ. අමුණේ දිග අඩි 22,572 ක් (6,879.9 මි) හා එහි උස අඩි 48 ක් (14.6 මී) පමණ ව
. පිටවාන අඩි 216 පළලකින්ද අඩි 170 දිගකින්ද යුක්ත වේ. කලා වැවේ ඉවුර උසින් අඩි 60ත් 80ත් අතර අගයක් වන අතර පළල අඩි 200ක් පමණ වේ. එය දිගින් සැතපුම් 3ක් පමණ වේ.

අරමුණු
පුරාණයේ පැවති විශාලතම වැවක් සේ සලකණු ලබන මෙම වැව මගින් ඊට ආසන්නයේ පිහිටි කුඩා වැව් සදහාද ජලය සපයා තිබේ. අනුරාධපුර අගනගරයේ පිහිටි ජනතාවට ජලය සැපයීමට කලා වැවේ සිට ජලය ජය ගඟ හරහා තිසා වැවට රැස් කර ඇත. මහවැලි ජලාප්‍රවාහන යොජනා  ක්‍රමයේ ප්‍රධාන රැදවුම් ස්ථානයක් වන මෙම වැව 1976 සිට ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු මැද පළාතේ ජනතාවට ජලය සපයා ඇත. මිරිදිය මත්ස්‍ය කර්මාන්තය, වෘක්ෂලතා සදහා විශේෂයෙන්ම මිටියාවත් පිහිටි තණකොළ සදහා ජලය සැපයීම ආදිය සඳහා වැවෙහි ජලය භාවිතා කරයි.

කලා වැව ඉදිකර රජතුමා
 ධාතුසේන රජු

මූලාශ්‍ර

වැවු
කලා ඔය ද්‍රෝණිය
ශ්‍රී ලංකාවේ ජලාශ

කලා වැව


Acesta lista este clasamentul pe medalii la Jocurile Olimpice de vară din 1952, cu toate țările care au cucerit medalii la Jocurile Olimpice de vară din 1952 de la Helsinki, în perioada 19 iulie – 3 august. 4.955 sportivi din 69 de țări au participat.

Tabelul medaliilor
Ordinea țărilor din acest tabel este în conformitate cu regulile oficiale publicate în convenția COI și cu informațiile oferite de către Comitetul Olimpic Internațional. Așadar, primele țări sunt luate în ordinea numărului de medalii de aur. Apoi, sunt luate în considerare medaliile de argint, iar mai apoi cele de bronz. Dacă scorul este egal, țările sunt ordonate alfabetic.

Pentru a sorta acest tabel după o anumită coloană, apăsați pe iconița  de lângă titlul coloanei.
Legendă
 Țara gazdă
 România

Referințe
  1952 Helsinki Summer Games  pe Sports Reference

Clasamentul pe medalii
1952

Clasamentul pe medalii la Jocurile Olimpice de vară din 1952


Prvenstvo Nogometnog saveza općine Split u sezoni 1978./79. je predstavljalo ligu 6. ranga nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 12 klubova, a ligu je osvojio Hvar.

Ljestvica

 Naprijed (Vis) je odustao od natjecanja u drugom dijelu sezone.

Rezultatska križaljka
podebljan rezultat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 11. kolo), odnosno prva utakmica između klubova
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (12. – 22. kolo), odnosno druga utakmica između klubova
rezultat nakošen - nije vidljiv redoslijed odigravanja međusobnih utakmica iz dostupnih izvora
rezultat smanjen i nakošen * - nije vidljiv redoslijed odigravanja međusobnih utakmica iz dostupnih izvora
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica
p - utakmica prekinuta

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Međuopćinska nogometna liga Split – Makarska 1978./79.

Vanjske poveznice

Izvori

 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1978. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1979. godina
 Duško Marović, Andrija Križević-Drina: Šest decenija Nogometnog saveza općine Split : 1920 - 1980, Split, 1980. str. 88
 Jurica Gizdić: Dok je srca bit će i Croatie : 1974. Kujundžuša - Croatia 2004., Zmijavci, 2004., , str. 34-36
 Jurica Gizdić: NK Dugopolje 1952. – 2002. : 50 godina nogometa u Dugopolju, Dugopolje, 2002., , str. 58-60
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 10614, god. XXXVII, izdano 24. svibnja 1979., str. 11 (Sport), preuzeto 3. travnja 2021.

1978-79
Split
1978-79 Split

Prvenstvo Nogometnog saveza općine Split 1978./79.


Ashley Nicole Rickards (Sarasota, Florida, 4 de mayo de 1992) es una actriz estadounidense. Ha sido vista en varias películas y programas de televisión, interpretando a varios personajes. Destacó notablemente en Fly Away, donde interpretó a Mandy, una niña con autismo severo. Fue la protagonista principal de Awkward de MTV desde 2011 hasta 2016.

Biografía

Rickards nació en Sarasota, Florida. Creció en una granja de caballos que atiende a niños con necesidades especiales. Ella asistió a una escuela local de Montessori donde, a los 13 años, tuvo su primera experiencia de actuar en una producción de la ópera. Rickards se graduó de la escuela secundaria a los quince años y es miembro de Mensa. Después de asistir a una exhibición de talentos locales, organizado por Lou Pearlman, Rickards viajó a Los Ángeles donde finalmente se reunió a un equipo de representantes. Después de graduarse, Rickards comenzó a aparecer en una serie de papeles de menor importancia, mientras que las leyes de trabajo infantil limitan el número de horas que ella era capaz de trabajar. Después de hacer una serie de apariciones y cortometrajes, incluyendo un papel en el vídeo musical de El Formato para "Ella no lo entiende" en 2007, obtuvo el papel de Samantha Walker, una adolescente en acogida fuera de control, en la sexta temporada de The CW, Una colina del árbol. Aunque no conocía la serie antes de la audición, Rickards descubrió que "aprendido mucho de las técnicas a diferentes formas de disparar las cosas actuando". Su personaje no volvió en la siguiente temporada, mientras que en el mismo año tuvo un pequeño papel en su primer largometraje, Gamer.

Rickards pasó gran parte de 2009 asistiendo a audiciones mientras que un papel principal propuesta en la película Dirty Girl se concretó. En 2010 apareció junto a Jimmy Smits en un episodio del drama legal fuera de la ley , mientras que ella también hizo una prueba para el papel principal en la serie de MTV, Awkward (2011-2016). Inicialmente rechazada, su mánager Adam Griffin envió a los productores a Rickards una cinta que habían hecho para Fly Away "para mostrar cómo puede hacer cualquier cosa". La actriz aterrizó ambos papeles y filmó el piloto de MTV serie antes de volar hacia el otro lado , una característica donde interpretó a una niña con autismo severo.

Como el protagonista de Awkward,  perfil Rickards 'empezó a subir y ella también se le dio la oportunidad de dirigir un episodio. En 2012 tuvo un papel secundario en la comedia de éxito moderado alcanzado por un rayo y otro de mayoría de edad de la película Sassy Pants. En 2014 se trasladó a Rickards el género de terror con un papel principal en la en la puerta del diablo y como hija adolescente en una casa encantada 2. En 2015, filmó la quinta y última temporada de Awkward.

Filmografía

Cine

Televisión

Vídeos musicales

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

  Ashley Rickards at the Music Television
 Ashley Rickards Official Website

Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices infantiles de Estados Unidos
Actrices de Florida
Reparto de Awkward

Ashley Rickards


Scrierea de la Byblos (cunoscută și ca: silabarul Byblos, scrierea pseudo-hieroglifică sau screirea protobiblică) este un sistem de scrierescriere nedescifrat, care e cunoscut pentru 10 inscripții găsite la Byblos, un oraș din Liban. Inscripțiile au fost realizate pe plăcuțe de bronz și spatule, și gravate în piatră. Ele au fost escavate de Maurice Dunand, din 1928 până în 1932, și făcute publice în anul 1945 în cartea Byblia Grammata.

Sisteme de scriere

Scrierea de la Byblos


Amanda Carter (* 1. Oktober 1976), verheiratete Amanda Chapman, ist eine neuseeländische Badmintonspielerin.

Karriere
Amanda Carter belegte bei den Auckland International 1995 Rang drei im Damendoppel mit Nicole Gordon. Drei Jahre später wurde sie in der gleichen Disziplin Zweite. 1994 und 1998 nahm sie an den Commonwealth Games teil.

Sportliche Erfolge

Referenzen
http://bwfcontent.tournamentsoftware.com/profile/matches.aspx?id=25AF6FED-3DC1-452C-BB47-B934357A569D

Badmintonspieler (Neuseeland)
Neuseeländer
Geboren 1976
Frau
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Neuseeland)

Amanda Carter


suckless.org é uma comunidade de software livre de programadores que trabalham em projetos com foco no minimalismo, simplicidade, clareza e frugalidade. O grupo desenvolveu os gerenciadores de janelas como dwm e wmii, o navegador surf, e outros programas que, segundo se diz, aderem estritamente à filosofia Unix de "fazer uma coisa e fazê-la bem".

História
A comunidade suckless foi fundada por Anselm R. Garbe da Alemanha em 2002. O manifesto do suckless deplora a tendência comum para "software complexo, propenso a erros e lento [que] parece prevalecer na indústria de software atual", e argumenta que o desempenho de um programador não deve ser medido pelo número de linhas de código que eles escrevem.

Em outubro de 2006, Garbe registrou o domínio suckless.org para substituir 10kloc.org e wmii.de.

Em 2007, Garbe pediu a necessidade de um "Ubuntu para amante do plan 9 e hacker C" que vem com dwm/wmii e todas as ferramentas necessárias para desenvolver código C e sugeriu chamá-lo de 9ubuntu. Suckless posteriormente desenvolveu o stali (Linux estático), um sistema operacional com executáveis vinculados estaticamente que adere aos princípios do suckless.

Projetos

 dwm — gerenciador de janelas
 dmenu — utilitário de menu acionado por teclado
 ii — cliente de IRC
 sbase - Utilitários principais do UNIX
 surf — navegador da web
 wmii — gerenciador de janelas
 st — emulador de terminal leve, habilitado para 256 cores (com suporte a cores de 24 bits)
 stali - distribuição Linux estática

Conferências
A partir de 2013, a comunidade suckless.org organiza conferências anuais e encontros de hackathon com foco em tópicos técnicos e socialização com membros da comunidade, comumente chamados de "SLCon" (abreviação de "SuckLess Conference").

Projetos de software livre

Suckless.org


Aşağıçiftlik, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 16 km, Safranbolu ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Safranbolu belde ve köyleri

Aşağıçiftlik, Safranbolu


البيليروبين مادة صفراء تنتج عن تكسير أو تحلل خلايا الدم الحمراء من مادة الهيموغلوبين التي تكسب خلايا الدم الحمراء لونها الأحمر.

مراحل تشكل البيليروبين
عندما تمضي خلايا الدم الحمراء مدى عمرها الذي يصل إلى 120 يوما تصبح هشة وضعيفة فتصبح غير قادرة على المواصلة في جهاز الدوران فتتمزق أغشيتها الخلوية ويتم ابتلاع خضاب الدم المتحلل منها بواسطة البالعات الكبيرة النسيجية وهنا ينقسم خضاب الدم أو الهيموغلوبين إلى غلوبين وهيم
 الغلوبين : وهو الجزء البروتيني من الهيموغلوبين، والذي يتكسر إلى أحماض أمينية حيث يعاد استخدامها في الجسم.
 هيم : وهو الجزء غير البروتيني من الهيموغلوبين، ويتأكسد الهيم بواسطة انزيم هيموكسيناز الذي يفكك ويؤكسد الهيم إلى بيلفردين (صبغة خضراء اللون)و حديد وأول اكسيد الكربون.
بعدها يتحول البيلفردين بواسطة انزيم البيلفريدين ريدوكتاز إلى بيليوروبين غير مباشر (صبغة صفراء اللون) Unconjugated Bilirubin وهو بيليروبين غير ذوّأب بالماء.
ينتقل البيلوروبين غير المباشر المتحد بالألبومين عبر الدم إلى الكبد وبمجرد وصوله الكبد يتحرر عنه الالبويمين ويتحد بيليوروبين غير المباشر مع حمض الغلوكيورنيك بواسطة انزيم غلوكرونوزيل ترانسفيرزوس (UDP-GT) وهكذا يتحول إلى بيلروبين مباشر Conjgated Bilirubin أو البيلروبين الذواب بالماء في عملية تُسمى بـ الاقتران.

كيفية اطراح البيليروبين
ينتج الكبد البيلروبين المباشر مع الصفراء أو ما يسمى بالعصارة الصفراوية (سائل أصفر مخضر أو بني اللون) ويفرز في القناة الكبدية والقناة المرارية، ويفرز الكبد هذه العصارة باستمرار ويتم اختزانها مبدئيا في الغدة الصفراوية، ومن ثم تطرح في القناة الصفراوية والناتجة عن اتحاد القناتين الكبدية والمرارية، والتي تنفتح على الجزء الأول من الأمعاء الدقيقة وهو الاثنا عشري (العفج).
يتم تحويل حوالي نصف البيليروبين المقترن في الأمعاء بواسطة التأثير الجرثومي إلى مادة تدعى اليوروبيلينوجين وهي مادة ذائبة بشكل عالي. يعاد امتصاص بعض اليوروبيلينوجين عبر الأنسجة المخاطية المعوية إلى داخل الدم ويعاد افراغ معظمه مرة أخرى بواسطة الكبد إلى الأمعاء ولكن حوالي 5% منه فقط يترشح بواسطة الكليتين إلى داخل البول. بعد تعرض اليوروبيلينوجين في البول للهواء يصبح متأكسد ويتحول إلى اليوروبيلين والذي يعطي البول لونه الأصفر وفي البراز فإنه يتأكسد ليشكل الستركوبيلين الذي يعطي البراز لونه البني.

الأمراض
ان القيمة الطبيعية للبيليروبين في الدم هي 21 ميكرو مول/ليتر، ان ارتفاع البيليروبين في الدم عن حده الطبيعي يؤدي إلى ظهور أعراض اليرقان وذلك بسبب تراكم البيليروبين في الجلد وملتحمة العين. مع العلم أن أعراض اليرقان تبدأبالظهور عند وصول قيمة البيليروبين في الدم إلى ضعف القيمة الطبيعية.

في بعض الأمراض وكما هو الحال في متلازمة غلبرت فإن خلل في تشكيل البيليروبين المباشر يؤدي إلى ارتفاع نسبة البيليروبين في الدم.

أما في متلازمة كريغلر-نجار فيؤدي غياب انزيم الغلوكورونيل تماماً إلى عدم قدرة الكبد على تشكيل البيليروبين المرتبط وبهذا ترتفع نسبة البيليروبين غير المباشر بشكل كبير في الدم.

عند الأطفال الرضع فيمكن اصابتهم بأنواع مختلفة من اليرقان أي ارتفاع الصفراء في الدم، كيرقان حليب الثدي واليرقان الانحلالي بتنافر الزمرة أو AB0...الخ.

انظر أيضا
 بيلينات
 يوروبيلينوجين

مراجع

أيض
اختبارات وظائف الكبد
المواد الكيميائية مع معرفات مركبة متعددة
بوليين
جزيئات حيوية
دم
رباعيات البيرول
صباغات حيوية
طب الأطفال
طب الكبد
مركبات الفاينيل

بيليروبين


Nayagarh es un distrito de la India en el estado de Orissa. Código ISO: IN.OR.NY.

Comprende una superficie de 3954 km².

El centro administrativo es la ciudad de Nayagarh.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 962215 habitantes, de los cuales 460 021 eran mujeres y 502 194 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Nayagarh

Distrito de Nayagarh


Događaji

Rođenja

Smrti
 11. siječnja – Ivan VI., papa

Izvori

Vanjske poveznice

705.


Lope García de Castro (* um 1516 in Villanueva de Valdueza, León, Spanien; † 8. Januar 1576 in Madrid, Spanien) war ein spanischer Jurist, der von 1564 bis 1569 als Präsident der Real Audiencia die Amtspflichten eines Vizekönigs von Peru innehatte, ohne formell dieses Amt zu bekleiden.

Leben
Ab 1534 studierte García Rechtswissenschaft am Colegio de San Bartolomé der Universität von Salamanca, bis 1541 lehrte er dort auch. Er wurde als Richter (Oidor) nach Valladolid gesandt und wurde Mitglied des Indienrates, der die Verwaltung der spanischen Kolonien versah.

1563 berief ihn König Philipp II. als Gouverneur von Peru, Generalkapitän und Präsident der Real Audiencia von Lima – als Nachfolger von Vizekönig Diego López de Zúñiga y Velasco, dem Grafen von Nieva. García schiffte sich im Oktober 1563 in Cádiz ein und erreichte Panama im Juni 1564; dort beaufsichtigte er die Wiedereinrichtung der Real Audiencia von Panama, die in den Jahren zuvor ihren Sitz in Guatemala gehabt hatte. Von Panama reiste er weiter nach Callao, wo er im Oktober 1564 eintraf.

Er reorganisierte das Finanzwesen und errichtete 1566 eine Münzprägeanstalt in Lima. Er erhob einige neue Steuern und Abgaben, beendete die dauerhafte Zwangsarbeit der Indios in den encomiendas und trug so zu einer Stabilisierung der Finanz- und Wirtschaftslage in der Kolonie bei.

Zur Verbesserung der Verwaltung teilte er das Vizekönigreich 1565 in Provinzen ein. Unter seiner Amtszeit fiel das Gebiet von Tucumán und Cusco in den Verantwortungsbereich der Real Audiencia von Charcas. 1567 unternahm sein Neffe Álvaro de Mendaña eine See-Expedition in den Pazifik und entdeckte dort die Salomon-Inseln, Guadalcanal und weitere Inseln der Südsee.

Im Inneren schlug er einen Aufstand der Indios in Jauja 1565 und eine Rebellion der Mestizen von Cusco 1567 nieder. Mit Titu Cusi, dem Herrscher des Inka-Exilreichs von Vilcabamba, schloss er 1566 den Vertrag von Acobamba, der die Einstellung der Feindseligkeiten beinhaltete.

Als Francisco de Toledo als neuer Vizekönig berufen wurde, kehrte García nach Spanien zurück, wo er sein Amt im Indienrat wieder aufnahm, bis er 1576 in Madrid starb.

Weblinks
 Biografie (spanisch) – Zugriff am 21. März 2012

Vizekönigreich Peru
Spanier
Geboren 1516
Gestorben 1576
Mann

Lope García de Castro


ඉස්ලාමී නීතිය අනුගමනය කරන්නා වූ ආර්ථික ක්‍රමයන් මෙලෙස හැඳින්විය හැකිය. ඉස්ලාම් නීතිය පවතින හෝ නොපවතින ප්‍රදේශයක ඉස්ලාමීය නීතිය ආර්ථිකමය කටයුතු වලට සම්බන්ධ කිරීම ඉස්ලාමීය ආර්ථිකයක් ලෙස දැක්වීමට ප්‍රමාණවත් වන අතර එය ඉස්ලාමීය ආර්ථිකයක් නිර්මාණය කිරීමකට හෝ ඉස්ලාම් නීතිය අනුව යමින් වියදම් කිරීම ආයෝජනය, පුණ්‍යාධාර දීම වැනි කටයුතු වලට මඟ පෙන්වීමකට  හේතු විය හැකිය. බොහෝ විට මෙය ඉස්ලාමීය නීතිය පිළිපදින රාජ්‍යයක් නොවීමට ඉඩ ඇත.

මහ්මඩ් ටෙලකානි සහ මොහොමඩ් බාකීර් අල් සාඩර් වැනි ශියා වියතුන් විසින් පැරණි ක්‍රියාමාර්ගයන් දියුණු කර ඇත. සකට්, ජිස්යා, නිසාබ්, කුම්ස්, ර්බා, රක්ෂණය සහ ප්‍රවේණිය වැනි සිද්ධි සඳහා පමණක් ඉස්ලාමීය රෙගුලාසි බලපැවැත්වීම සිදු නොවන අතර එය පුළුල් ඉස්ලාමීය ජන සමාජයේ පැවතිය යුතු ආර්ථිකමය අභිමථාර්ත සහ ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කරවීමට රුකුලක් වෙයි. වරප්‍රසාදය නොලත් ජන කොටස් ඔසවා තබන ආර්ථිකයක් මෙයින් විමසා බැලේ. ප්‍රධාන කාර්යයන් වශයෙන් සමාන ලෙස ධනය බෙදී යාම, වෙළදපොලවලින් භාණ්ඩ මිලදී ගන්නන් උපද්‍ර හෝ වගකීම් වලට ආවරණය වීම අවම කිරීම දැක්විය යුතුය. ඉස්ලාමීය සංවිධාන සහ විවිධ කතෘවරුන් මෙය සමාජවාදි සහ ධනවාදි නොවූ ආර්ථික ක්‍රමයක් ලෙස අර්ථකථනයට පෙළඹෙන මුත් මෙය එම ක්‍රම දෙකහිම අවාසි මඟ නොහැරුනු ආර්ථික ක්‍රමයකි.

පසුව සඳහන් කළ ක්‍රියාපිළිවෙත අනුගමනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවය සීමා කර ඇති අතර වැඩි ප්‍රමාණ‍යක් ඉස්ලාමීය ප්‍රතිපදාව මත සිදු වේ. උදාහරණයක් ලෙස විශ්වාස කරන්නන් විසින් "සකට්" ගෙවීම. පොළියක් නොමැතිව ණයට ගැනිම හෝ ණයට‍දීම (ර්බා) සහ සමාජ වගකීමක් ලෙස ආයෝජනය දැක්විය හැකිය. වෙනත් ආගම් වල පවතින ආර්ථික පිළිබඳ දෘෂ්ඨිය වෙනස්වන්නේ පොළි රහිත වීමයි. ඊට හේතුව බොහෝ ආගම් පිනට දීම සහ සමාජ වගකීමක් ලෙස ආයෝජනය අගය කිරීමයි. පොලි රහිතව ආයෝජනය වල යෙදීම තහනම් කිරීම ඉස්ලාමීය සමාජවල අනිවාර්යෙන්ම පැතිරී පවතින නමුත් සමහර මධ්‍යස්ථ මතධාරී ඉස්ලාමීය ව්‍යාපාර මෙම අදහස ප්‍රතික්ෂේප කරමින් පවසන්නේ ඉස්ලාම් ධර්මය සාමාන්‍යයෙන් නූතන ලෞකික ආශා හා නීති සමඟ ගැළපෙන බවයි.

සටහන්

{|

|-

|Islamic_economics
|-

ඉස්ලාමීය ආර්ථික නීති සංග්‍රහ


Muhabere; barış, kriz ve savaş hallerinde haberleşmeyi sağlamaktan sorumlu olan askeri sınıf. Haberleşmenin doğru, güvenlikli ve hızlı şekilde gerçekleşmesi için telsiz, uydu ve canlılardan (insan ve hayvan) yararlanılır. Bu haberleşmenin sağlanması ve idamesinden sorumlu olan askerî sınıftır.

Askerî bilginin iletilmesi, işlenmesi ve muhafaza edilmesi ile ilgili görevler muhabere sınıfınca yerine getirilmektedir. Bu görevlerin yerine getirilebilmesi için, gelişmiş teknolojiye sahip, süratli, emniyetli, güvenilir, elastiki ve beka kabiliyeti yüksek, muhabere, elektronik ve bilgi sistemleri ile donatılmış etkili bir komuta kontrol yapısına ihtiyaç vardır. Muhabere sınıfının ana görev sahaları; irtibat, elektronik harp, bilgi sistemleri ve foto film hizmetleridir.

Kaynakça

Muhabere sınıfı


Prof. dr. sc. Mladen Bestvina (Osijek, 1959.) hrvatski je matematičar koji živi i radi u SAD-u. Bavi se proučavanjem geometrijske teorije grupa na Sveučilištu u Uti.

Životopis
Rođen je 1959. u Osijeku, gdje je završio osnovnu i srednju školu. Već kao srednjoškolac istaknuo se izvanrednim rezultatima na domaćim i međunarodnim matematičkim natjecanjima (dvije srebrne i jedna brončana medalja na matematičkim olimpijadama). Na Sveučilištu u Zagrebu diplomirao je 1982. godine, a doktorirao je 1984. na Sveučilište države Tennessee u Knoxvillu pod mentorstvom Johna Walsha. Sljedećih devet godina proveo je kao istraživač i izvanredni profesor na Kalifornijskom sveučilištu i Berkeleyu, Zavodu za matematičke znanosti, na Sveučilištu države Kalifornije u Los Angelesu i Visokom institutu za egzaktne znanosti u Parizu te na Institutu za viša znanstvena istraživanja u Princetonu.<ref name="hazu"> [http://info.hazu.hr/hr/clanovi_akademije/osobne_stranice/mbestvina Dopisni članovi HAZU-a: Mladen Bestvina], službene stranice HAZU-a, info.hazu.hr (pristupljeno 17. veljače 2017.) </ref>

Od 1993. je redovni profesor, a od 2008. istaknuti profesor na Sveučilištu u Uti. Bestvina je urednik časopisa Annals of Mathematics'', vođećega matematičkoga časopisa na svijetu. Posebno priznanje iskazano mu je kad je na Svjetskom matematičkom kongresu u Pekingu 2002. održao predavanje na poziv o grupi vanjskih automorfizama slobodne grupe ranga n. U svojem znanstvenom radu dao je bitne doprinose geometrijskoj topologiji (univerzalni kontinuumi, mnogostrukosti, hiperboličke strukture na 2- i 3- mnogostrukostima) i geometrijskoj teoriji grupa.

Vanjski je suradnik Hrvatskog matematičkog društva i dopisni član HAZU-a. Godine 2012. postao je počasnim članom Američkog matematičkog društva.

Izvori

Životopisi, Osijek
Hrvatski matematičari
Američki matematičari
Hrvati u SAD-u
Dopisni članovi HAZU

Mladen Bestvina


La Carretera Estatal de Idaho 43, y abreviada SH 43 (en inglés: Idaho State Highway 43) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Idaho. La carretera inicia en el sur desde la  hacia el norte en la . La carretera tiene una longitud de 6,2 km (3.868 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera Estatal de Idaho 43 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Idaho por sus siglas en inglés ITD.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ITD

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Idaho

Carretera Estatal de Idaho 43


McGuckin ist der Familienname folgender Personen:

 Aislin McGuckin (* 1974), britische Schauspielerin
 Robert McGuckin (* 1944), Bischof von Toowoomba

Siehe auch:
 McGucken

McGuckin


La Fille et le Général () est un film de guerre franco-italien de Pasquale Festa Campanile sorti en 1967.

Synopsis
Pendant la Première Guerre mondiale, le soldat italien Tarasconi fait par hasard un général ennemi prisonnier sur l'un des théâtres d'opérations austro-italiens. Tarasconi, doté d'une bonne dose de bonne volonté, n'est pas du tout un misanthrope ou un fanatique de la guerre, et il aurait déjà laissé partir le général s'il n'était pas si pauvre. Il a en effet appris d'un camarade que, selon le règlement de service, on pouvait recevoir  si on livrait un général ennemi aux autorités. Cette somme, aux yeux de Tarasconi, représente beaucoup, beaucoup d'argent. La tentation est donc plus forte que la compassion, et Tarasconi veut concentrer toute son intelligence pour ramener le général dans ses propres lignes à travers le front de guerre autrichien. Le destin lui vient en aide en la personne d'Ada, jolie mais un peu dévergondée. Pour elle aussi, les épreuves de la guerre ont eu raison de son innocente joyeuseté et l'ont rendu matoise.

Tarasconi et Ada décident de faire moitié-moitié. L'essentiel du film retrace le périple aventureux de ces trois personnages. Tarasconi et Ada se soucient moins d'eux-mêmes que du général, auquel rien ne doit arriver pour qu'il rapporte le plus d'argent possible. Malgré les différences de classe et les intérêts contradictoires, les trois voyageurs forment au fil du temps un trio dans lequel chacun apprécie l'autre à sa manière. Et si tout s'était déroulé sans accroc, Ada et Tarasconi seraient probablement devenus un couple heureux avec beaucoup de « vaches, de meubles et d'enfants » (selon leur propre dires). Mais voilà qu'une fin tragique survient : Ada et Tarasconi sont déchiquetés par une mine terrestre peu avant d'arriver à destination.

Fiche technique
 Titre français : La Fille et le Général
 Titre original italien :
 Réalisation : Pasquale Festa Campanile
 Scénario : Pasquale Festa Campanile, Luigi Malerba, Massimo Franciosa
 Photographie : Ennio Guarnieri
 Montage :
 Musique : Ennio Morricone, dirigé par Bruno Nicolai
 Décors :
 Costumes : Maria De Matteis
 Production : Carlo Ponti, Luciano Perugia, Clément Legoueix
 Sociétés de production : Compagnia Cinematografica Champion, Les Films Concordia
 Pays de production :  •
 Langues originales : italien
 Format : Couleur par Metrocolor • 1,75:1 • Son mono • 35 mm
 Durée : 103 minutes
 Genre : Aventures de guerre
 Dates de sortie :
 Italie :  (Milan)
 France :

Distribution
 Rod Steiger : Le général
 Virna Lisi : Ada (La fille)
 Umberto Orsini : Tarasconi, le soldat
 Valentino Macchi : Le lieutenant
 Toni Gaggia : Le caporal
 Jacques Herlin : Le vétérinaire
 Valentino Macchi : Soldat

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1967
Film français sorti en 1967
Film de guerre italien
Film de guerre français
Film d'aventure italien
Film d'aventure français
Film politique italien
Film politique français
Film antiguerre
Film sur la Première Guerre mondiale
Road movie
Film réalisé par Pasquale Festa Campanile
Film tourné à Palerme
Film se déroulant à Palerme
Film en italien
Film avec une musique composée par Ennio Morricone
Film produit par Carlo Ponti

La Fille et le Général


Yun Seondo (1587–1671), also spelled as Yoon Sun-Do, was a Korean philosopher, poet, and politician. A Neo-Confucian scholar, he was also known by his pen names Gosan and Haeong.

Life
He was born in Seoul, in what is now South Korea. He achieved early success as a government official, but his straightforward character made enemies at court and he was banished for imprudent criticism of those in power. Thirteen years later he returned to become tutor to the royal princes but was later banished again. He spent most of his 85 years in his rustic country home, contemplating the nature of life, teaching and writing poetry.

Yun is considered the greatest master of the sijo form in Korean literature. His most famous composition is The Fisherman's Calendar (어부사시사, 1651) a cycle of forty seasonal sijo. In both Chinese and Korean classical poetry, the fisherman symbolized a wise man who lives simply and naturally. In art, the fisherman appeared almost invariably in one of the most common genres of Asian water colors: sets of four paintings, one for each season of the year.

Yun Seondo wove both traditions into The Fisherman's Calendar. It is the longest and most ambitious sijo cycle attempted during the classical period of his life.

Some lines are given below from a translation of the Autumn section by Gross.A fisherman's life is idyllic, away from cares of the world...

Do not mock the old fisherman, you'll see him in every painting.

I look back on the world of men, the farther off the better.
And from Five Friends.Moon, you watch but keep silent; isn't that what a good friend does?

Works
 Gosan seonsaeng yugo (고산선생유고, 孤山先生遺稿)
 Byeoljip (별집, 別集)
 Yakhwaje (약화제, 藥和劑)
 Cheobangjeonseonchangyak (처방전선창약, 癬瘡藥)
 Hoechungyak (회충약, 蛔蟲藥)
 Haesuyak (해수약, 咳嗽藥)
 Bokhaksinbang (복학신방, 腹학神方)
 Uyeoksinbang (우역신방, 牛疫神方)
 Oseonjubang (오선주방, 五仙酒方)

See also
List of Korean-language poets
Korean literature
Heo Mok
Jeong gu
Yun Hyu
Song Siyeol
Song Jungil
Yun Du-seo
Bogildo Yun Seondo garden

References

External links
The Fisherman's Calendar
 General information about Yun Seondo from Haenam Culture & Tourism
 Brief information about Yun Seondo and sightseeing around Haenam-si from Haenam Culture & Tourism
 Goshan Yun Seondo's memorial museum

1587 births
1671 deaths
17th-century Korean philosophers
17th-century Korean poets
Joseon scholar-officials
Korean male poets

Yun Seon-do


الصُّوَيْرَة، والأصحُّ كتابتُها السُّوَيْرَة، مدينةٌ مغربيةٌ تطلُّ على المحيطِ الأطلسيِّ وتقع على نفس المسافة تقربيًا من مراكشَ غربًا وأكاديرَ شمالًا أي قُرابةَ 175 كم. بناها السلطانُ محمد بن عبد الله العلويُّ في عام 1178. هي عاصمةُ الإقليم الذي يحمل اسمَها وينتمي لجهة مراكش آسفي. بلغ عدد سكان بلدية السويرة في عام 1435 نحوَ ثمانينَ ألفَ نسمةٍ (77 966). تعدُّ السويرةُ أحدَ أهمِّ موانئِ الصيد في المغرب وخاصةً الصيدِ التقليدي، وهي وِجْهَةٌ سياحية وطنية ودولية على حدٍّ سواء.

الاسم
السُّورُ لغةً هو كل ما يحيط بالشيء وقد يُطلَقُ بالخصوص على حائط مدينة أو حصن، وقد يأتي كنايةً عن المدينة أو الحصن. والسُوَيْرَةُ تصغيرُ السُّورِ، وهو الاسم الذي كانت الناس تطلقه على أطلال القلعة الملكية (Castelo Real) التي بناها الملك البرتغالي عمانوئيل الأول في عام 912 هـ على جزيرةٍ صغيرة قُبالةَ الساحل غيرِ الجزيرة الكبرى المعروفةِ اليوم، وقد نُسْفَتْ هي والجُزَيِّرَة عن آخرهما عندما أمر السلطان محمد بن عبد الله العلوي بإرساء قواعد المدينة بعد أن تَخَيَّرَ موقعَها في عام 1178. رأى السلطانُ أن يُبْقِيَ على اسم السويرة الذي أضحى يشير إلى المنطقة بأكملها، فأطلقه على المدينة التي كانت أيضا مُسَوَّرَةً كعادة مدن ذلك الزمان.

وقد شاعت كتابتُها خطأً بالصاد (الصويرة) منذ أوائل القرن الرابع عشر على الأقل، وهو ما دفع الصدرَ الأعظم إبَّانَ الاحتلال الفرنسي إلى إصدار منشورٍ يصحح فيه هذا الخطأ ويوصي موظفي وكتاب الدولة باستعمال الرسم الصحيح، لكن الرسم الخاطئَ تَرَسَّخَ «وسَطَتِ الصادُ على السينِ فكانَ ما كان.»

جغرافيا
السويرةُ مدينةٌ صغيرةٌ نسبيًّا، كما أن مساحةَ مدينتِها القديمة تَرْبُو على عُشُرِ مساحة المدينة الإجمالية، ما يعني أنها لم تَعْرِفْ توسعا عُمرانيًّا كبيرا كمثيلاتها من المدن. تمتد المدينة الحديثة طوليا شمال وجنوب المدينة القديمة، ويخترقها على طولها شارعُ العقبة الذي يلقّبه السُّوَيرِيُّونَ بـ«الطريق السيار». غرب هذا الشارع وبدءًا من نقطته الجنوبية يَمْثُلُ حيُّ الكثبان، فالحيُّ الإداريُّ، فمقبرة المسلمين، فأحياء للا أمينة والمنزه والمسيرة الخضراء، فحي الجُرَيْفَات الذي يجاور البحر، فالحي الصناعي، لينتهي شارعُ العقبة عند شاطئِ آسفي في أقصى شمال المدينة. وفي شرق نفس الشارع وفي نفس الاتجاه، تَمْتَدُّ أحياءُ المستقبل والرَّوْنَق وأَزْلَف، فحي البرج حيث مسجد البرج ومركزين للتكوين المهني، فالتجزئة الخامسة، فحي البحيرة ويتوسطه مسجدها، فحي تَفُوكَت، فحي الصقالة الجديدة. ويحيط بالمدينة الحديثة حزام أخضر.

المناخ
تشتهر الصويرة بهبوب رياح قوية، وهو اللقب الذي أطلق عليها (مدينة الرياح) وتتيح هذه الرياح لهواة ركوب الأمواج الاستمتاع برياضتهم على شواطئها.

تاريخ
يرجع تاريخ الصويرة إلى ما قبل الميلاد، حيث جعل منها الفنيقيون والقرطاجيون قنطرة للرسو في جزيرة موغادور حين كانوا يسافرون عبر البحر . بينما شهدت في عهد ملك موريطنية يوبا الثاني إنشاء أول معمل لصناعة الصباغات المستخرجة من المحار  - إحدى أنواع الرخويات - وكان يصدرها للرومان. وإبان القرن السادس عشر، استقر بها البرتغاليون فأطلقوا عليها اسم موغادور. فتم تحصينها من قبل ملك البرتغال مانويل الأول الذي أقام حصنا فيها عام 1506. وفي القرن الثامن عشر في عام 1765، أوكل السلطان العلوي محمد الثالث بن عبد الله مهمة إعادة بنائها في نسختها الحالية إلى تيودور كومود في عام 1760 م.

مدينة الصويرة تحتوي على أسوار، سقالة بأبواب ضخمة. أثبتت الحفريات الأثرية التي أجريت بالجزيرة وجود بقايا أركيولوجية تتمثل في أواني فخارية وأحفورات يرجع أقدمها إلى النصف الثاني من القرن السابع قبل الميلاد. وقد دلت الأبحاث الأركيولوجية أن جزيرة موكادور عرفت فترة فراغ ما بين القرن الخامس والأول ق.م، إلا أن وجود بعض القطع الفخارية ترجع للقرن الرابع ق.م يدل على وجود علاقات تجارية بين الجزيرة وباقي مدن موريتانية الطنجية بالمغرب القديم. في عهد الملك الأمازيغي يوبا الثاني، عرفت الجزيرة ازدهارا مهما إذ كانت تتواجد بالموقع مصانع لاستخراج الصباغة الأرجوانية. دلت الحفريات الأثرية على استيطان الجزيرة خلال الفترة الرومانية إلى حدود القرن الخامس الميلادي.

في 15 يناير 2020، زار الملك محمد السادس المدينة العتيقة للصويرة وتعرف على البرنامج التكميلي لتأهيل وتثمين المدينة العتيقة. وفي 16 يناير 2020، دشن الملك المركب المندمج للصناعة التقليدية الذي أنجز بكلفة إجمالية تبلغ 18،5 مليون درهم والذي سيوفر للشباب تأهيلا مهنيا مكيفا مع الواقع السوسيو اقتصادي لقطاع الصناعة التقليدية، أساسا من خلال نمط التكوين بالتعلم، بالإضافة إلى الإدماج في سوق الشغل. ويضم المركب المندمج للصناعة التقليدية للصويرة، مركزا للتأهيل المهني في الفنون الحرفية يحتوي على أربع ورشات مهنية وثلاث قاعات للتكوين، وقاعة للمعلوميات، و20 ورشة، و7 فضاءات للعروض (العرعار، المجوهرات «الدك الصويري»، الرافيا، الخياطة التقليدية، المصنوعات الجلدية، الآلات الموسيقية، والمنتوجات المجالية). كما أشرف الملك في نفس اليوم على تدشين سد مولاي عبد الرحمان، المنجز على واد القصوب بغلاف مالي إجمالي يبلغ 920 مليون درهم، ومشروع الإعداد الهيدرو فلاحي لمدار القصوب أسفل السد، الذي كلف استثمارات بقيمة 238 مليون درهم، وكذا مشاريع الماء الصالح للشرب المتعلقة بإنجاز محطة معالجة مياه السد وقناة الربط باستثمار قدره 135 مليون درهم، ومشروعا لتعزيز الولوج إلى الماء الصالح للشرب بالوسط القروي بـ 192 مليون درهم. وفي 17 يناير 2020 أدى الملك صلاة الجمعة بمسجد للا أمينة.

الاقتصاد

السياحة
السياحة هي قطاع مهم بالمدينة، وخصوصا في وقت الذروة (فصل الصيف، مهرجان كناوة وموسيقى العالم).

منذ العشرية الأولى من القرن الواحد والعشرين، بدأت الحكومة بالتشجيع على الاستثمار في القطاع السياحي، وتجلى ذلك في إعداد البنية التحتية الملائمة من فنادق تقليدية (رياض) أو عصرية (الفنادق المصنفة) ومطاعم والتركيز على أوجه استقطاب السياح (الرياضات البحرية)، كما أن الصويرة، نظرا لموقعها الجغرافي الواقع بين منطقتين سياحيتين في القطاع السياحي بالمغرب (أكادير ومراكش)، تبوأت مكانة سياحية نظرا لمناخها المعتدل مقارنة بباقي المدن خصوصا مدينة مراكش، الجارة الشرقية التي يشتد بها الحر خلال الصيف.

الصيد البحري
الصيد البحري نشاط قديم بالصويرة، فوفرة الثروة السمكية سبب مهم في جذب شركات الصيد البحري العصرية من جهة، وخلق فرص شغل الصيادين التقليديين. وتشتهر الصويرة بكل من سمك السردين (خصوصا بفصل الصيف) وسمك الإسقمري والقريدس.

النقل والمواصلات

النقل الطرقي
تتوفر مدينة الصويرة على سيارات الأجرة الصغيرة والتي تشتغل ضمن المجال الحضري للمدينة، وعلى سيارات الأجرة الكبيرة والتي تشتغل ضمن المجال الإقليمي للمدينة. كما تتوفر المدينة على شبكة الحافلات Lima Bus والتي تشتغل بدورها بنطاق الإقليم.

النقل الجوي
يبعد مطار الصويرة موكادور عن وسط المدينة بـ17 كم، ويستغرق الوصول إليه حوالي 20 دقيقة. وهو يتميز بسهولة إجراءات السفر نظراً لقلة الرحلات الجوية به. ويقوم بتشغيل رحلات جوية داخلية ودولية.

أهم المعالم

المدينة القديمة

المدينة العتيقة للصويرة أو المدينة القديمة للصويرة أو موكادور في اسمها الأصلي. إنضمت إلى قائمة مواقع التراث العالمي في المغرب سنة 2001، عندما تم تسجيلها ضمن مواقع التراث العالمي لمنظمة اليونيسكو. حيث تعد مدينة الصويرة مثالا لمدن القرن السابع عشر المحصنة بالمغرب وشمال إفريقيا وفقا للأسس الهندسية العسكرية لذلك العصر. ونموذجا لتمازج الهندستين الأوروبية والإسلامية في ذلك العهد، كمااعتبرت منذ تأسيسها ميناءً تجاريًا دوليًا يربط المغرب والصحراء وأوروبا والعالم الجديد وبقية العالم.

الملاح (الحي اليهودي)

ملاح الصويرة يرجع بناؤه للسلطان السعدي أحمد المنصور الذهبي في نهاية القرن 16 الميلادي، والذي استقدم إليه نخبة من التجار اليهود لتنشيط مينائه التجاري، فعرف تاريخيا باسم ملاح تجار السلطان. وخلال القرن 17 عندما أعاد السلطان العلوي، محمد بن عبد الله (محمد الثالث) بناء مدينة الصويرة على النمط العصري بشوارعها الواسعة خلافا للمدن العتيقة بالمغرب، وبنا فيها ميناء جديدا وقاعدة عسكرية بحرية، استقدم إليها بدوره نخبة من التجار والدبلوماسيين اليهود. وتحولت الصويرة منذ ذلك الحين إلى العاصمة الاقتصادية للمغرب، واستمرت في هذا الدور حتى بداية الحماية الفرنسية التي حولت مركز ثقل الاقتصاد المغربي من الصويرة إلى الدار البيضاء.

ومع الدخول الفرنسي عوض المعمرون الجدد النخبة اليهودية في مراكز القرار التجاري والاقتصادي. وتم استبعاد اليهود المغاربة تدريجيا والتضييق عليهم خلال فترة الحماية الفرنسية ليصل الميز ضدهم أقصى درجاته خلال حكومة فيشي الفرنسية والتي أصدرت قرارات تحد من ولوج اليهود للمهن الحرة والإدارة، مما تطلب تدخل ملك المغرب آنذاك محمد الخامس ليطالب فرنسا علنا بالتراجع عن تلك القوانين.

وبدأ رحيل اليهود المغاربة تدريجيا إلى الخارج خلال القرن الماضي، نتيجة أوضاعهم الجديدة خلال فترة الحماية الفرنسية، وارتفعت وتيرة الهجرة بشكل كبير بعد سنتي 1948 و1967. وقام العديد من يهود الصويرة ببيع منازلهم في الملاح للمسلمين. ومع التحولات الاجتماعية للمغرب وارتفاع وتيرة الهجرة القروية تحولت بعض بيوت الملاح إلى فنادق لإيواء العمالة القادمة من القرى المجاورة. واكتظت بيوت تجار السلطان بالعائلات العمالية، وبدأت جدرانها وهياكلها تتلاشى بسبب انعدام الصيانة وسوء الاستغلال. وقد زاد قربها من البحر من المشكلة، حتى تطلب إعادة إسكان جزء مهم من قاطنيها وهدم عدد من أزقتها، قبل أن يعاد اكتشاف الملاح من طرف المستثمرين الذين حولوا بيوته الخربة في أيدي ساكنيها إلى كنوز ذات صبغة تاريخية.

جزيرة موغادور

هذا الموقع عبارة عن جزيرة صغيرة توجد قرب مدينة الصويرة، ويعتبر من المواقع الفينيقية المهمة بغرب البحر الأبيض المتوسط.
أتبثت الحفريات الأثرية التي أجريت بالجزيرة وجود بقايا أركيولوجية تتمثل في أواني فخارية وأحفورات يرجع أقدمها إلى النصف الثاني من القرن السابع قبل الميلاد. وقد دلت الأبحاث الأركيولوجية أن جزيرة موكادور عرفت فترة فراغ ما بين القرن الخامس والأول ق.م، إلا أن وجود بعض القطع الفخارية ترجع للقرن الرابع ق.م يدل على وجود علاقات تجارية بين الجزيرة وباقي مدن موريتانية الطنجية بالمغرب القديم.
في عهد الملك الأمازيغي يوبا الثاني، عرفت الجزيرة ازدهارا مهما إذ كانت تتواجد بالموقع مصانع لاستخراج الصباغة الأرجوانية، دلت الحفريات الأثرية على استيطان الجزيرة خلال الفترة الرومانية إلى حدود القرن الخامس الميلادي.

ساحة مولاي الحسن
هي ساحة بالمدينة تطل على المحيط الأطلنطي وقريب من الميناء والشاطئ.

الثقافة

 مهرجان كناوة وموسيقى العالم: هو مهرجان سنوي ينضم كل سنة بمدينة الصويرة.
 بدأ المهرجان أول الأمر بكرنفال شوارع المدينة القديمة، حيث قدمت خلاله مجموعة من الفرق الموسيقية ككناوة، عيساوة وأحواش، معزوفاته التقليدية وسط جمهور غفير، وتم تكريم عازف البيانو الراحل «رودي ويستون» والفنان المغربي الراحل «المعلم» أحمد العرايشي.

قائمة أفلام و مسلسلات صورت في الصويرة
هذه قائمة تضم أفلامًا ومسلسلات تم تصويرها في مدينة الصويرة و نواحيها.  وقد جذبت العديد من صناع السينما وصناع الأفلام إلى مناظرها الخلابة وثقافتها الفريدة لإنتاج أعمال سينمائية مميزة.
 2004 : الإسكندر
 2013 : صراع العروش
 2018 : في انتظار البرابرة
 2017 :النمر على قيد الحياة
 2019 : جون ويك ( الجزء 3)
 2021 : الهروب من مقديشو

رياضة

نوادي الرياضات البحرية

لدى الصويرة عدد من النوادي الرياضية المتمركزة أساسا في منطقة الشاطئ:

 نادي Atlanticzin Watersports: المتواجد بالشاطئ.
 نادي Océan Vagabond: المتواجد بالشاطئ.
 نادي YouSurfEssaouira: المتواجد بالشاطئ.
 نادي UCPA Maroc: المتواجد قرب المدينة القديمة.
 نادي MagicFunAfrika: المتواجد بمولاي بوزرقطون.

التعليم

مدارس

 مدرسة للا أمينة الابتدائية الأولى
 مدرسة للا أمينة الابتدائية الثانية
 مدرسة التلال الابتدائية
 مدرسة ابن خلدون
 مدرسة يوسف الناصري
 مدرسة الحسنية الأولى
 مدرسة الحسنية الثانية
 مدرسة الصقالة
 مؤسسة المعارف الخاصة
 مؤسسة البحيرة

ثانويات إعدادية

 ثانوية محمد السادس الإعدادية
 ثانوية الجديدة الإعدادية
 ثانوية العبداري الإعدادية
 مؤسسة المعارف الخاصة (الإعدادي)

ثانويات تأهيلية

 ثانوية أكنسوس التأهيلية (قرب ساحة باب مراكش)
 ثانوية محمد الخامس التأهيلية (أمام الوكالة الحضرية لمدينة الصويرة)
 ثانوية النورس التأهيلية (الصقالة- شمال المدينة)
 مؤسسة المعارف الخاصة (قرب المركر الإقليمي للأمن الوطني)
 مؤسسة التعليم الاصيل (البرج)

التعليم العالي

 المدرسة العليا للتكنولوجيا (التابعة لجامعة القاضي عياض)
 أقسام «شهادة تقني عال» (BTS) بثانوية محمد الخامس التأهيلية
 مركز التكوين المهني في التكنولوجيا التطبيقية OFPPT
 مركز التكوين المهني في الفندقة والسياحة OFPPT

بالإضافة إلى المعاهد الخاصة.

مشاهير الصويرة

شخصيات أدبية، ثقافية، وفنية

 سعيد بن محمد (1827-1890): فنان سيرك
 الطيب الصديقي (1939-): فنان مسرحي وكاتب
 حاييم الزعفراني (1922-2004): مؤرخ مغربي-فرنسي
 حمزة بن إدريس العثماني (1940-2012): كاتب
 دافيد بنسوسان (1947-): كاتب وصحفي مغربي-كندي
 عبد الرحمن قيروش - المشهور ب باكو (1948-2012): موسيقي
 عبد الرحيم الصويري (1957-): موسيقي
 شاديا بايرو (1963-2010): فنانة
 «سعيد الناصري» (1960) ممثل ومخرج وكاتب سيناريو

شخصيات سياسية

 ليون فويلمين (1915-1974): جندي فرنسي، (عاصر مرحلة الحماية الفرنسية).
 محمد فرحات (1921-2011): من الأعضاء المؤسسين لحزب التقدم والاشتراكية.
 ميلود الشعبي (1929-2016): رجل أعمال وسياسي.
 محمد الحبيب الفاسي الفهري (1932-2008): ديبلوماسي مغربي.
 أندري أزولاي (1941-): مشتشار الملك محمد السادس، رجل أعمال.

شخصيات رياضية

 عبد الخالق اللوزاني (1945-2021): مدرب كرة قدم
 محمد اعبيد (1959) لاعب دولي في كرة السلة صاحب أكبر رقم قياسي في المغرب ب 64 نقطة في مباراة واحدة.
 بوجمعة غايلول (1984-): رياضي بحري (windsurf)
 سفيان حميني (1983-): رياضي بحري (kitesurf)

معرض الصور

انظر أيضا
 إقليم الصويرة
 مطار الصويرة موكادور
 المدينة العتيقة للصويرة
 جزيرة موغادور

مراجع

استشهادات

مصادر

 عمر الأخضر، «على خطى القلعة الملكية إلى أمجدول: مساهمة في تاريخ موكادور» (باللغة الفرنسية)، 1424
 رشيدة رامو، «التوسع الحضري وانعكاساته البيئية بمدينة الصويرة»، كلية الآداب والعلوم الإنسانية، جامعة القاضي عياض، مراكش، 1430
 بوابة الصويرة علي الإنترنت
 موقع التراث العالمي - قصبة الصويرة
 بوابة My Essaouira على الإنترنت
 جريدة الأحداث المغربية
 محمد بن عبد الله العلوي وبناء مدينة الصويرة

أماكن مأهولة في إقليم الصويرة
عواصم أقاليم المغرب
مدن المغرب
مدن ساحلية في المغرب
مستعمرات فينيقية
مستعمرات برتغالية سابقة
مملكة الغرب
مواقع أثرية في المغرب
مواقع التراث العالمي في المغرب
يهود مغاربة

الصويرة


Erwin Domanig (* 21. März 1898 in Klosterneuburg; † 6. Mai 1985 in Salzburg) war ein österreichischer Chirurg. Er war österreichischer Statthalter des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem.

Leben
Erwin Domanig, Sohn von Carl Domanig und Irmgard Domanig, geb. Müller, studierte Medizin an der Universität Wien und wurde 1923 zum Dr. med. promoviert. Er heiratete am 22. Juli 1926 in Maria Laach Maria Schwan; aus der Ehe gingen die Kinder Maria, Helene, Erwin, Engelbert und Karl hervor.

Nach Assistenz und Facharztausbildung zum Chirurgen an den Universitätskliniken in Wien und Graz wurde er 1934 als Primararzt für Chirurgie an das St.-Johann-Spital in Salzburg berufen, als Nachfolger Ernst von Karajans. Am 21. Mai 1946 stimmte die Bundesregierung der Verleihung des Titels eines außerordentlichen Professors zu. 1950 wurde er Direktor des St.-Johann-Spitals, also der Landeskrankenanstalten Salzburg. Diese wurden unter seiner Leitung entscheidend ausgebaut, beginnend mit der Anästhesiologie (mit Volkmar Feurstein als ersten Primar), weiter mit der Orthopädie (Hannes Hofer), der Urologie (Gärtner) sowie der Gefäßchirurgie (Konrad Prenner). Erwin Domanig baute zudem eine zweite Chirurgische Abteilung auf (mit Josef Hohenwallner als ersten Primar dieser II. Chirurgie). Er selbst war bis zu seiner Pensionierung Spitalsdirektor sowie Vorstand der I. Chirurgischen Abteilung der Landeskrankenanstalten Salzburg.

Eine seiner bedeutenden Leistungen war es, Blut für Transfusionen zu konservieren; dazu gründete er in Salzburg die erste Blutbank in Österreich. Weiters gründete er die Salzburger Hauskrankenpflege.

1947 wurde auf seine Initiative hin eine Österreichische Ärztetagung gegründet, die seit 1948 als Van-Swieten-Gesellschaft mit Sitz in Wien firmiert. 1961/62 war er Präsident der Österreichischen Gesellschaft für Chirurgie. 1966 wurde er zum Ehrenmitglied der Salzburger Ärztegesellschaft ernannt.

Er ist Namensgeber des von Wendt vorgeschlagenen Hofrat-Erwin-Domanig-Stipendiums zur Fortbildung für Ärztinnen und Ärzte der Van-Swieten-Gesellschaft sowie Namensgeber des Erwin Domanig-Preises für hervorragende wissenschaftliche Arbeiten auf dem Gebiet der Blutgruppenserologie und Transfusionsmedizin.

Erwin Domanig wurde am 25. August 1952 in der Stiftskirche von Nonnberg in Salzburg als Komtur mit Stern in den Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem investiert. Er wurde durch Kardinal-Großmeister Nicola Canali zum Statthalter in Österreich ernannt. Er war von 1951 bis 1954 Regent, von 1954 bis 1961 Statthalter der österreichischen Ordensprovinz, anschließend Ehrenstatthalter. Er war zudem von 1951 bis 1958 Leitender Komtur in Salzburg. Domanig setzte zusammen mit dem Salzburger Fürsterzbischof Andreas Rohracher, zugleich Großprior der österreichischen Statthalterei, wesentliche Impulse für die Entwicklung des Ordenslebens und gilt als Begründer der offiziellen Statthalterei in Österreich. In seiner Amtszeit entstanden die Komtureien in Salzburg, Wien, Linz und Graz.

Auszeichnungen
 1957: Großes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich

Einzelnachweise

Chirurg
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Salzburg)
Hochschullehrer (Universität Wien)
Absolvent der Universität Wien
Statthalter (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Träger des Großen Ehrenzeichens für Verdienste um die Republik Österreich (1952)
Person (Klosterneuburg)
Österreicher
Geboren 1898
Gestorben 1985
Mann
Transfusionsmediziner

Erwin Domanig


الورد أو الجُلّ  هو جنس نباتي يتبع فصيلة الوردية من رتبة الورديات. تتكون الوردة من مجموعة وريقات متراصة ومتصلة في أسفلها بساق تحتوي في الغالب على أشواك. معظم أنواع الورد قدمت في الأصل من آسيا.

الموئل والانتشار
تزرع الورود في مناطق واسعة من العالم بغرض إنتاجها لاستخدامات الزينة.

من أنواع الورد الواطنة في الوطن العربي
 ورد الأطلس المتوسط  في المغرب العربي
 الورد دائم الخضرة  في المغرب العربي
 الورد الشامي  في بلاد الشام
 الورد صغير الأسدية  في المغرب العربي
 الورد العربي  في مصر
 الورد الفينيقي  في بلاد الشام
 الورد القلمي  في المغرب العربي
 الورد الكلبي  في بلاد الشام
 الورد المرجي  في المغرب العربي
 الورد المسكي  في المغرب العربي
 الورد المشطي  في بلاد الشام
 الورد المغبر  في بلاد الشام
 الورد المنتن  في بلاد الشام

الوصف النباتي
النبات جنْبة معمرة.

معرض صور

انظر أيضاً
 قائمة أنواع الورد
 زهرة
 زهرية
 بسيشوتريا إلاتا
جيرانيول

مراجع

وصلات خارجية
 All-America Rose Selections منظمة غير ربحية مختصة بتجميع المعلومات حول أشهر أنواع الورود.
Rose Flower Gallery with 100 Pictures

ورد
رموز الولايات المتحدة الوطنية
رموز كتالونية
نباتات الحدائق
نباتات طبية
نباتات مستخدمة في الأيورفيدا
نباتات مستخدمة في الطب الصيني التقليدي
ورد
ورد

ورد (نبات)


Amanda Knox er en dansk dokumentarfilm fra 2016 instrueret af Brian McGinn og Rod Blackhurst.

Handling

Amanda Knox, der to gange blev dømt og to gange frikendt af italienske domstole for det brutale drab på hendes britiske værelseskammerat Meredith Kercher, blev genstand for alverdens spekulationer igennem de næsten ti år, som sagen varede, og hvor offentlighedens fascination blev næret af mediernes uophørlige opmærksomhed på sagen i dens mindste detaljer. Her i tiden efter, hvor meningerne om de juridiske konklusioner stadig er stærkt delte, går filmen videre end til skyldsspørgsmålet for at kaste nyt lys over begivenheder og omstændigheder fra de ni år, der er gået siden det skæbnesvangre efterår i 2007. Gennem hidtil uset arkivmateriale skifter filmen mellem fortid og nutid og går i en række eksklusive interviews tæt på sagens nøglepersoner Amanda Knox, hendes tidligere kæreste og medanklagede Raffaele Sollecito, den italienske anklager Giuliano Mignini og den engelske journalist Nick Pisa.

Medvirkende

 Amanda Knox
 Raffaele Sollecito
 Nick Pisa

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2016

Amanda Knox (film)


Con Spirito - en film om Carlo Zecchi er en dansk portrætfilm fra 1991 med instruktion og manuskript af Ole Askman.

Handling
Filmen handler om den italienske dirigent Carlo Zecchi (1903-84) og specielt hans betydning for det danske musikliv. Sjællands Symfoniorkester og Danmarks Radios Symfoniorkester medvirker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1991

Con Spirito - en film om Carlo Zecchi


Das Teikoku-gikai (, zeitgenössische Schreibung ), der Reichstag oder wörtlicher das "Parlament des Kaiserreiches", war nach der Meiji-Verfassung von 1890 bis 1947 das Zweikammerparlament des Kaiserreichs Großjapan.

Es bestand aus einem gewählten, bürgerlichen Unterhaus, dem Shūgiin (Abgeordnetenhaus, wörtlich etwa "Massenversammlungs-" oder "[Massen-]Beratungskammer" bzw. "-haus"), und einem adeligen Oberhaus, dem Kizokuin (Herrenhaus, wörtl. "Adelskammer"), dem Angehörige des Erbadels sowie vom Tennō ernannte Mitglieder, darunter auch einige von Spitzensteuerzahlern und akademischen Institutionen gewählte Mitglieder, angehörten. 1947 ersetzte das heutige nationale Parlament (Kokkai, wörtlich "Nationalversammlung") den Reichstag; darin wurde das Herrenhaus durch ein ebenfalls gewähltes Oberhaus, das Sangiin (Senat, wörtlich "Rätekammer"), ersetzt und das Gleichgewicht der Kammern zugunsten des Unterhauses verschoben.

Geschichte

In der frühen Meiji-Zeit forderten verschiedene Gegner der Meiji-Oligarchie, insbesondere die Jiyū Minken Undō, die "Bewegung für Freiheit und Volksrechte", in Petitionen, Versammlungen, Veröffentlichungen, Demonstrationen und Aufständen die Einrichtung einer gewählten Volksvertretung. 1881 verkündete die Oligarchie durch eine Verfügung des Tennō die Schaffung einer Verfassung und eines Parlaments innerhalb von zehn Jahren, Ergebnis war die an preußisches und in geringerem Maße britisches Vorbild angelehnte Meiji-Verfassung und die darin in Kapitel 3 ausgeführte Einrichtung des Reichstages. Danach war der Reichstag an der Legislative beteiligt, ein Gesetz bedurfte der Zustimmung beider Kammern und des Tennō. Außerdem konnte es den Haushalt beschließen, im Konfliktfall galt der Haushalt des Vorjahres. Der Premierminister und das Kabinett wurden weiterhin ernannt. Das Shūgiin wurde unter anfangs strengen Zensusbeschränkungen – etwa ein Prozent der Bevölkerung war bei der ersten Wahl 1890 wahlberechtigt – gewählt und konnte jederzeit durch Kabinettsbeschluss vom Tennō aufgelöst werden, allerdings brachten die daraus resultierenden Neuwahlen in den 1890er Jahren erneut Mehrheiten der liberalen, bürgerlichen Parteien.

Insbesondere nachdem sich im Jahr 1900 in Form der Rikken Seiyūkai eine dauerhafte Allianz zwischen Teilen der Meiji-Oligarchie, der Ministerialbürokratie und der liberalen Parteien gebildet hatte, verbesserten sich die anfangs oft konfliktreichen Beziehungen zwischen Unterhaus und Regierung. In der Taishō-Zeit entwickelte sich eine stärker parlamentarische Regierungsform, in der die Premierminister gewöhnlich mit Rücksicht auf die Mehrheitsverhältnisse im Unterhaus berufen wurden, die sogenannte Taishō-Demokratie. Auch wurden die bereits mehrfach gelockerten Zensusbeschränkungen für das Shūgiin 1925 ganz abgeschafft und das allgemeine Männerwahlrecht eingeführt, in der Folge entwickelten sich auch erstmals nennenswerte "proletarische Parteien" der Arbeiterbewegung. Aber die Einschränkungen parlamentarischer Macht durch die Verfassung waren unverändert: Die Berufung der Regierung war nicht formal an eine parlamentarische Mehrheit gebunden, und das Herrenhaus konnte liberale Gesetzentwürfe wie die Zulassung von Gewerkschaften oder das Frauenwahlrecht blockieren.

Nach dem Einmarsch in der Mandschurei 1931 war die Parteienherrschaft bald beendet und vor allem im Pazifikkrieg wurde die Regierung zentralisiert und dem Einfluss des Reichstags entzogen. Nach dem Krieg traf der Reichstag zu Beginn der Besatzungszeit Vorbereitungen für eine neue politische Ordnung. 1946 beschloss er mit dem Tennō den im Wesentlichen unveränderten Verfassungsentwurf der Besatzungsbehörden und damit das Ende des Kaiserreichs und seine eigene Abschaffung. Die Verfassung des Staates Japan trat im Mai 1947 in Kraft.

Liste der Reichstage
Angegeben ist die eigentliche Sitzungsperiode des Reichstags; die Kammern individuell kamen teilweise schon einige Tage vorher zusammen, und die Schlusszeremonie des Reichstags fand oft einen Tag nach Ende der Sitzungsperiode statt, sofern nicht eine Unterhausauflösung die Sitzungsperiode vorzeitig beendete.

Legende Sitzungsart:
 R: reguläre Sitzung (tsūjōkai)
 S: Sondersitzung (tokubetsukai)
 A: außerordentliche Sitzung (rinjikai)

Literatur
 Peter Duus (Hrsg.): The Cambridge History of Japan. Vol. 6: The Twentieth Century. Cambridge University Press, 1991. Part I: Domestic Politics.
 Marius B. Jansen: The Making of Modern Japan. Harvard University Press, 2002.

Weblinks
 Datenbank der Reichstagsprotokolle. Nationale Parlamentsbibliothek

Einzelnachweise

Reichstag

Reichstag (Japan)


අඩුලුහුඩුකම් යනු නීතිමය හෝ ආරක්ෂක වැනි, පද්ධතීන් තුල පවතින අවුල් සහගත හෝ නොසෑහෙන බවක් වන අතර එය වංචා කිරීමට හෝ ව්‍යංගාත්මකව හෝ ඍජුව සඳහන් කරන ලද අභිප්‍රායක්  මගහරවා ගැනීම සඳහා භාවිතා කල හැක.
බදු, මැතිවරණ, දේශපාලන, අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය පද්ධතියක් ඇතුලු විවිධ  තත්වයන් තුලදී, හා ආරක්ෂක උල්ලංඝනයකදී ඒක පුද්ගල සිවිල් නිදහසට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස අඩුලුහුඩුකම් නිරීක්ෂණය කර උපක්‍රමිකව භාවිත කරයි.

අඩුලුහුඩුකම් හා lacunae (අපැහැදිලි ) යන වචන දෙක බොහෝ විට පොදුවේ භාවිතා වුවත් , එකිනෙකට වෙනස් වේ. යම් කිසි අර්බුදයක් ඇමතීමට  නීතියක් පැවතුනද , එය නීතිගත  කිරීමේදී උද්ගත වූ කාර්මික දෝෂයක් හේතුකොට ගෙන නීතිය නීත්‍යයානුකූලව අඩුලුහුඩුකමක් යොදාගෙන මග හැරිය හැක. අනෙක් අතට  lacuna යනු, මුල් අවස්ථාවේදී යම් අර්බුදයක් ආමන්ත්‍රණය කල හැකි නීතියක් නොමැති අවස්ථාවකි.

ඓතිහාසිකව, ඊතල හිඩැස යනු , පටු සිරස් කැපුමක් වන අතර මාලිගාවේ ආරක්ෂකයන් එම  ස්ථානයේ සිට මුවාවී ඊතල දියත් කල අතර, එය  "අඩුලුහුඩුකම් " ලෙස සදහන් කරන ලදී.

විනිවිද යා හැකි ලෙස නොපෙනෙන හෝ නොහැඟෙන බලකොටුවේ ඇති ඉතා කුඩා  ඊතල හිඩැසක් තුලින් ඊතලයක් විද  නැවත පහර ලැබීමකින් තොරව, ප්‍රතිවාදියෙක් බිම හෙලා ජය ලබා ගැනීම අවේධ්ය  වාසිදායක ආරක්ෂක පියවරක් වන අතර , එලෙසම නීතියක පවත්නා  අඩුලුහුඩුකමක් නිතරම  තාක්ෂණික බිඳ දැමීමකින් තොරව එහි පරම අභිප්‍රාය මගහරවා වාසිදායක ලෙස  භාවිත කළ හැක.

උදාහරණ
 2005 වසරේදී නීතිය මඟින් සිල්ලර වෙළඳසල් වල ප්‍රමාණය වර්ග අඩි 75000 කට පමණක් සීමා කල කල්හි වෝල්-මාට් නීතිය පැහැර හැරෙන පරිදි මේරිලන්ඩ්හි  කල්වර්ට් කෞන්ටි  හිදී වෙන වෙනම කුඩා එකහා සමාන වෙළඳසල් දෙකක්  සෑදීමට සැලසුම් කරන ලදී. පසුව මෙම ආන්දෝලනාත්මක සැලැස්ම ඉවත් වුවද, එම සැලැස්ම  නීතිමය අඩුලුහුඩුකමක් විදහා දැක්විය.

 එක්සත් ජනපද-බැඳී අභ්‍යන්තර කොටස් මගින් චිකන් බද්ද (Chicken Tax) හේතුකොටගෙන ආනයනය කරන ලද සැහැල්ලු ට්‍රක් රථ සඳහා 25% ක තීරු බද්දක් පැනවූ බැවින් ෆෝඩ් ට්‍රාන්සිට් කනෙක්ට් (Ford Transit Connect) නම් වාහන ආනයනය වහාම අහෝසි කරන ලදී. එමනිසා ෆෝඩ් විසින් පසුපස ජනෙල්, පසුපස ආසන හා පසුපස ආසන පටි සහිත ට්‍රාන්සිට් කනෙක්ට් රථ "මගී ප්‍රවාහන වාහන" ලෙස ගෙන්වන ලද අතර  මෙම වාහන තුර්කියේ සිට බැල්ටිමෝර් වෙත ගෙන්වනු ලබූ අතර ඒවායේ පැති කණ්ණාඩි වලට ලෝහ පුවරු ආදේශ කිරීමෙන්ද පසුපස ආසන ඉවත් කිරීමෙන්ද  ඒවා සැහැල්ලු රථ බවට පරිවර්තනය කරන ලදී. මෙම ක්‍රියාවලිය වාණිජ වාහන නිර්වචනය කිරීමට ඇති  සාම්ප්‍රාදායික ක්‍රම වල ඇති  අඩුපාඩු විදහා දක්වයි. නෞභාරය සඳහා ආසන පටි හා පැති කණ්ණාඩි සහිත ආසන අවශ්‍ය නොවන අතර හුදෙක්ම රථයන්, සැහැල්ලු රථ මෙන් අර්ථදැක්වීමට එම කොටස් පෙන්වීමම පමණක් ප්‍රමාණවත් විය.මෙම පරිවර්තන ක්‍රියාවලිය සඳහා ෆෝඩ් හට එක් වෑන් රථයකට ඩොලර් සියයක් පමණ වියදම් කිරීමට සිදු වුවද , බදු සඳහා ගෙවීමට නියමව තිබූ ඩොලර් දහස් ගණනක මුදල් ප්‍රමාණයක් මෙසේ කිරීමෙන් ඔහු අත ඉතිරි කරගත හැකිවිය.

 පරීක්ෂා නොකල ඖෂධ නිෂ්පාදන  භාවිතය එක්සත් ජනපදයේ හා එක්සත් රාජධානියේ දී නීති විරෝධී වුවත් , "මානව පරිභෝජනය සඳහා නොවේ" යන ලේබලයට මුවාවී නීතියේ රැහැනින් පැන යා හැකි ලෙස එම නිෂ්පාදන ප්‍රවර්ධනය වේ. නමුදු තවමත් පාරිභෝගිකයින් විසින් මෙම  නිෂ්පාදන මිලදී ගැනීම සහ භාවිතය සිදුවන අතර එම නිෂ්පාදන විකිණීමෙන් පසු පාලනයක් සිදු කළ නොහැකි නිසා එම වෙළෙන්දන්ට එරෙහිව නීතිමය පියවර ගත නොහැක.
 යූ ටියුබ් මගින් සමහරක්  හිමිකම් ඇවුරුණු ගීතයන් උඩුගත කිරීම වලක්වා ඇත; එසේම අන්තර්ජාල සංගීත ප්රකාශන අයිතිය හා ඒවා අන්තර්ජාලයේ නිදහසේ බෙදාහැරීම වැනි සමාන හේතූන් නිසා ලයිම්වයර් වසා දමා ඇත. කෙසේ නමුත් යූ ටියුබ්  ගීතයන් ගසා කෑමේ ක්‍රමයක් ලෙස නූනිකා අන්තර්ජාල සමාජ සන්ධානය පිහිටුවා ඇති අතර එමගින් භූගත සත්කාරක අඩවි ගොනුවල ඇති  ප්‍රවර්ධන  පටවල අවහිර නොකරන ලද සංගීත පට 'එන්අයිඑස්ඒ (Nisa records) පටිගත කරන්නෝ' මගින් නිදහසේ බාගත හැකි අයුරින් පහසුකම් සලසා ඇත. එන්අයිඑස්ඒ ගේ නිකුතුවත් සමග යූ ටියුබ්  3 වන වෙළුම ප්‍රතික්ෂේප කල අතර,  එය මගින් ප්‍රාරම්භක අවස්ථාවේ අවහිර කරන ලද  ගීතයන් ජර්මනියේ යූ ටියුබ් ප්‍රේක්ෂකයින්ට  අලෙවි කර ඇත.
 ඩ්‍රයිසිමාලා ගේ වැගන් රථය : 19 වන හා 20 වැනි සියවස්වල නැගෙනහිර ජර්මනියේ  බලධාරීන් විසින් ක්‍රියාකාරී  Germanisation පිළිවෙතක් අනුගමනය කරනු ලැබීය. පර්සියානු නීතියට අනුව නිවසක් සෑදීමට පෙර රජයෙන් අවසර ගත යුතුව තිබුණු නමුත්, මෙම ප්‍රතිපාදන බොහෝ විට උවමනාවෙන්ම පෝලන්ත ජනවර්ගයට  එරෙහිව   පමණක්  භාවිතා විය. නීතිය යටතේ, පැය 24 කට වඩා වැඩි කාලයක් එක තැනක රැඳී නම්, ඕනෑම වාසස්ථානයක් නිවසක් ලෙස සලකනු ලැබ ඇත. 1904 දී, මයිකල් ඩ්‍රයිසිමාලා (Michał Drzymała) නම් පෝලන්ත වාර්ගික, ග්‍රාට්ස් (Grätz)හි (දැන් Grodzisk Wielkopolski නමින් හැදින්වේ) ගොවියෙක් සර්කස් කැරවෑනයක් මිලදී ගෙන පදිංචි විය. මීට පෙර සඳහන් කල නීතිය මගහැරීම සඳහා ඔහු එම රථය දිනපතාම සීමිත දුරකට ධාවනය කර නැවැත්වූ අතර 1909 දී ඔහුට නිවසක් මිලදී ගැනීමට අවසර ලබා දෙන තෙක්ම, එම  අඩුලුහුඩුකම  යොදාගෙන සාර්ථකව නීතියේ රැහැනින් පලා ගියේය.  එමනිසා ඩ්‍රයිසිමාලා ගේ දක්ෂතාවය හේතුකොටගෙන  ඔහු වර්තමාන පෝලන්තයේ ජනප්‍රිය වීරයෙක් බවට පත්ව තිබේ.

මෙයද බලන්න

References

අඩුලුහුඩුකම


Akciğer embolisi veya akciğer embolizmi ya da bilimsel adıyla Pulmoner embolizm, genellikle venöz tromboemolizmin en önemli komplikasyonudur. Klinik acillerinde ve otopsilerde çok sık rastlanan bir olgudur. Postoperatif akciğer embolizmi özellikle 40 yaş üzeri hastalarda izlenir. Önceden bulunan bir vena patolojisi (varis), şişmanlık, operasyon süresi, postoperatif infeksiyonlar, kanserler akciğer embolizmi riskini arttırırlar. Embolusların %90'ı alt ekstremitelerdeki derin ven trombozundan kökenlidir (derin ven trombozu olgularının ½'si sessizdir). Kalan %10'luk bölümünde pelvis venalarından, sağ kalpten ve damar yolu açılan venalardan kökenli emboluslar rol oynar. En tehlikeli olanlar kasık (iliofemoral), uterus ve prostat çevresi venalarından kopan emboluslardır. Klinik bulgular embolusun çapıyla ve olayın süresiyle ilgilidir. Akut akciğer embolizminde çok küçük çaplı bir embolus hiçbir belirti vermez (asemptomatik). Embolusun çapı büyüdükçe sonuçları da büyür:

 Küçük embolus: geçici bir dispne ve takipne,
 Orta çaplı bir embolus: akciğer infarktı (plevra ağrısı, hemoptizi, plevral efüzyon),
 Büyükçe bir embolus: kardiyovasküler arreste (kalp durması) bağlı ansızın ölüm.

Ansızın beliren kollaps ve ölüm olgularında suçlanan "massif akciğer embolizmi" kasık (iliofemoral) venalarından gelen büyükçe bir embolusun sonucudur. Özellikle ortopedik cerrahide postoperatif dönemde ve doğumdan sonra yataktan ilk kez kalkan ve yürüyen hastalarda venalar çevresindeki kasların kasılmalarıyla yerinden koparak dolaşıma giren trombuslar çok önemlidir. Kronik kalp ya da akciğer hastalığı nedeniyle uzun süre yatmak zorunda kalan hastalar ile uzun süren yolculuklarda hareketsiz kalan yaşlılar için de massif akciğer embolizmi riski vardır.

Büyükçe bir embolus arteria pulmonalis'in ana dalındaki bifürkasyon yerine oturursa her iki akciğer kan dolaşımı engellenir. Orta çaplı çok sayıda embolus varlığında da benzer sonuçla karşılaşılır. Massif akciğer embolizmi olgularındaki akut süreç güçlü bir hipotansiyon ve şok ile hastanın birkaç dakika içinde ölümüne neden olur. Ayrıntılı olarak incelersek massif akciğer embolizmi nedeniyle akciğerin kan dolaşımı engellenir. Bu sonuç akut sağ kalp yetmezliğine yol açarken sol ventriküle gelen kan azalır. Sol ventriküle gelen kanın azalması sistemik dolaşıma gönderilmek üzere aortaya atılan kan miktarının eksilmesine neden olur. Sonuç hipotansiyon ve şoktur.

Kronik akciğer embolizminde çok küçük çaplı bir emboluslar vardır. A.pulmonalis'in çok küçük dallarını tıkarlar. Uzunca bir süre sonra pulmoner hipertansiyon ve onu izleyen sağ kalp yetmezliği (cor pulmonale) belirtileri başlar.

Kaynakça

Akciğer embolisi


Mehmet Çetinalp (d. 1936, Kırcaali, Bulgaristan), Türk bürokrat.

Devlet parasız yatılı sınavlarını kazanarak ortaokulu İzmir Buca'da, liseyi İzmir Atatürk Lisesi'nde okudu. 1962 yılında polis memuru olarak İstanbul'da göreve başladı. Polis Akademisi'ni bitirdi.

Emniyet hizmetlerinde muhtelif rütbelerde görev yaparak Emniyet Müdürlüğü'ne terfi etti. Emniyet Müdürlüğü sırasında, mesleki bilgi-görgü yeniliklerini izlemek üzere, yurtdışında ABD, Fransa, İngiltere ve Japonya'da muhtelif seminerlere katıldı. Trafikle ilgili 14 kitapçık, çok sayıda makaleleri bulunmaktadır. Türkiye'de düzenlenen Yüksek Trafik Seminerleri'nde tebliğlerde bulundu. 10 yıl İstanbul Trafik Şube Mdr. ve Trafikten Sorumlu Emniyet Müdürlüğü yaptı. İstanbul Büyükşehir Belediyesi, Ulaşım Koordinasyon Merkezi'nde 5 sene görev yaptı. Etiler Polis Okulu Müdürlüğü'nden 1996 yılında emekli oldu.

Fenerbahçe Spor Kulübü ve Bakırköyspor Kulüpleri yönetiminde görev aldı. Şişli Belediyesi Meclis Üyeliği ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclis üyeliği görevlerinde bulundu. Evli ve iki çocuk babasıdır. İngilizce ve Bulgarca bilmektedir.

1936 doğumlular
İzmir Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
Türk spor yöneticileri
Yaşayan insanlar
İstanbul Büyükşehir Belediyesi meclis üyeleri

Mehmet Çetinalp


Mazzorbo es una isla en la parte norte de la laguna de Venecia, al norte de Italia, ligada a Burano por un puente. Alguna vez fue un importante centro de comercio, pero ahora es conocida por sus viñedos y huertos. Su principal atractivo es la Iglesia del siglo XIV de Santa Catalina,  también hay un complejo de viviendas pintadas de vivos colores, diseñado en 1979 por Giancarlo De Carlo.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Islas de la laguna de Venecia

Mazzorbo


Parlamentele sunt organisme legislative din diverse state.

Parlamente care au recunoaștere internațională

Parlamente de state nerecunoscute și parțial recunoscute

După continent

Parlamentele statelor lumii


ශ්‍රියානි අමරසේන ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රවීණ රංගන ශිල්පිනියක හා ටෙලි නාට්‍ය නිෂ්පාදිකාවක වෙයි.

කලා දිවිය
ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද ගොළු හදවත, දෑස නිසා සහ අහසින් පොළවට යන චිත්‍රපටි ඇය විසින් රංගනයෙන් දායක වූ චිත්‍රපට ලෙස හැඳින්විය හැක.

ශ්‍රියානි අමරසේනගේ පළමු නිෂ්පාදනය වූවේ දත් කැකුළු පාලා වෘතාන්තයයි. මීට අමතරව ඇය විසින් ලන්ඩනය පසුබිම් කර ගනිමින් ටෙලි නාට්‍ය ත්‍රිත්වයක් නිෂ්පාදනය කල අතර, ඉන් පළමු ටෙලිනාට්‍ය ද්විත්වය වූ, ඉරබටු තරුව සහ හේමන්තයේ වසන්තයක්, යන නාට්‍ය ජාතික රූපවාහිනිය ඔස්සේ විකාශය විය.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
ශ්‍රියානි අමරසේන'ස් බයෝග්‍රැෆි ඉන් සිංහල සිනමා ඩේටාබේස්
  ෆේස් 2 ෆේස් විත් ශ්‍රියානි අමරසේන
  ජර්නලිස්ට් කම් ඇක්ට්‍රෙස්

නිල වෙබ් අඩවිය - ශ්‍රී ලංකා ජාතික චිත්‍රපටි සංස්ථාව

රංගන ශිල්පීන්

ශ්‍රියානි අමරසේන


Macun (chinois : 麻村站 / pinyin : Mácūn zhàn / zhuang : Camh Mazcunh) est une station de métro de la ligne 1 du métro de Nanning. Ouverte le , la station comprend quatre entrées et une seule plateforme.

Situation ferroviaire
La station est située dans le district de Qingxiu de la ville de Nanning et est la quinzième station à partir de Shibu (onzième à partir de la gare de Nanning est). Elle est située de part et d'autre du boulevard Minzu dadao et de la rue Yuanhunan Lu.

Histoire
La station est ouverte le .

Service des voyageurs

Horaires
Accessible les sept jours de la semaine, la station est ouverte de 6h00 à 23h00. De 7h30 à 9h00 et de 17h30 à 19h30, le métro y passe aux 6 minutes et demie, tandis qu'il passe aux 7 minutes le reste de la journée. Les premiers et derniers passages en direction de Shibu sont à 6h36 et 22h22, tandis que ceux en direction de la gare de Nanning est sont à 6h48 et 22h33.

La station est desservie par les autobus 6, 8, 11, 14, 20, 33, 34, 47, 60, 65, 79, 86, 211, 215, 704 et une autre ligne.

Entrées et sorties
La station est accessible par quatre entrées différentes, de part et d'autre du boulevard Minzu Dadao et de la rue Yuanhunan Lu. La sortie A comprend un ascenseur pour les personnes handicapées.

Desserte et structure
La gare a deux étages au-dessous du sol et ses trois entrées sont au niveau du sol. Le premier sous-sol contient les divers commerces et postes de services, tandis que le quai d'embarquement se situe au second.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nanning
 Ligne 1 (métro de Nanning)

Lien externe

Station du métro de Nanning
Station de métro mise en service en 2016

Macun (métro de Nanning)


Georg Franz-Willing (* 11. März 1915 in Willing; † September 2008 in Überlingen) war ein deutscher Historiker. Er wird zumeist der geschichtsrevisionistischen Richtung zugerechnet.

Leben
Nach dem Besuch des Humanistischen Gymnasiums Rosenheim und dem Abitur 1935 leistete Franz-Willing in den Jahren 1935/36 seinen Wehrdienst ab.  Anschließend studierte er an der Universität München Geschichte, Geographie, Anthropologie, Volkskunde, Philosophie sowie Staats- und Völkerrecht. Während des Zweiten Weltkriegs nahm er als Soldat am Westfeldzug und am Deutsch-Sowjetischen Krieg teil. Während einiger Studienurlaube promovierte er 1942/43 bei Karl Alexander von Müller mit einer Arbeit über Erzherzog Franz Ferdinand und den von diesem in den Jahren vor dem Ersten Weltkrieg entwickelten Plänen, das Habsburger Reich auf Basis des sogenannten Trialismus zu reformieren. Nach dem Krieg arbeitete er zunächst als wissenschaftlicher Mitarbeiter an verschiedenen Instituten. Franz Schnabel soll ihm als einem Schüler Müllers die Habilitation verweigert haben.

Daraufhin arbeitete Franz-Willing zunächst als Erzieher am "Studienseminar Albertinum" in München. Von 1960 bis 1978 war er ziviler Angestellter bei der Bundeswehr. Zunächst unterrichtete er Staatsbürgerkunde an der Offizierschule der Marine in Flensburg-Mürwik, dann wechselte er als Historiker an das Militärgeschichtliche Forschungsamt (MGFA) in Freiburg im Breisgau. 1978 trat er in den Ruhestand und wohnte seitdem in Hödingen am Bodensee.

Rechtsextreme Publikationen
Franz-Willing publizierte bereits während seiner Zeit am MGFA in den rechtsextremen Deutschen Annalen sowie später in den Deutschen Monatsheften, Nation Europa und der von der HIAG herausgegebenen SS-Veteranenzeitschrift Der Freiwillige. Er hielt regelmäßig Vorträge bei der Gesellschaft für freie Publizistik und war unter anderem Referent beim holocaustleugnenden Institute for Historical Review (IHR), wo er auch im Herausgeberkreis der Zeitschrift saß und in ihr publizierte. Er publizierte überwiegend in rechtsextremen Verlagen wie der Deutschen Verlagsgesellschaft, dem Druffel-Verlag, dem Grabert-Verlag, dem K.W.Schütz-Verlag, dem  Nation Europa-Verlag und dem Hohenrain-Verlag. Für Bücher von Adolf von Thadden und Alain de Benoist schrieb er Vorworte, mit von Thadden und Hans-Ulrich Kopp auch gemeinsam Bücher.

Seine frühen Arbeiten zur Geschichte der NSDAP wurden von Historikern gelegentlich unter Hinweis auf "schwere Mängel" als Materialquelle genutzt; eine Übernahme seiner Wertungen wird aber aufgrund der "Nähe zum Rechtsextremismus" bzw. "apologetischen Tendenz" vermieden.

Schriften

Als Georg Franz
 Erzherzog Franz Ferdinand und die Pläne zur Reform der Habsburger Monarchie. R.M. Rohrer, Brünn 1943.
 Kulturkampf. Staat und Katholische Kirche in Mitteleuropa von der Säkularisation bis zum Abschluss des preussischen Kulturkampfes. D. W. Callwey, München 1954.
 Liberalismus. Die deutschliberale Bewegung in der habsburgischen Monarchie. G.D.W. Callwey, München 1955.
 Über die Ursachen der Militäropposition. In: Wehrwissenschaftliche Rundschau / Arbeitskreis für Wehrforschung. 1957.

Als Georg Franz-Willing
 Die Hitlerbewegung. Der Ursprung, 1919–1922. R. v. Decker's Verlag G. Schenck, Hamburg 1962.
 Die Bayerische Vatikangesandtschaft, 1803–1934. Ehrenwirth, München 1965.
 mit Karl Mayr-Deisinger: Die Politik Maximilians I. von Bayern und seiner Verbündeten 1618–1651. Oldenbourg/Beck, München 1966.
 Kulturkampf gestern und heute. Eine Säkularbetrachtung 1871–1971. G.D.W. Callwey, München 1971, ISBN 3-7667-0200-9.
 Ursprung der Hitlerbewegung, 1919–1922. 2. Auflage. Schütz, Preußisch Oldendorf 1974, ISBN 3-87725-071-8.
 Krisenjahr der Hitlerbewegung. 1923. 1. Auflage. Schütz, Preußisch Oldendorf 1975, ISBN 3-87725-078-5.
 Neueste Geschichte Chinas. 1840 bis zur Gegenwart. Schöningh, Paderborn 1975, ISBN 3-506-77435-2.
 Putsch und Verbotszeit der Hitlerbewegung. November 1923 – Februar 1925. K. W. Schütz, Preußisch Oldendorf 1977, ISBN 3-87725-085-8.
 Der weltgeschichtliche Aufstieg der Vereinigten Staaten von Amerika durch die Entscheidung des Bürgerkrieges von 1861–1865. Biblio Verl, Osnabrück 1979, ISBN 3-7648-1188-9.
 Der Zweite Weltkrieg. Ursachen und Anlaß. 2. Auflage. Druffel, Leoni am Starnberger See 1979, ISBN 3-8061-0960-5.
 1933, die nationale Erhebung. Druffel-Verlag, Leoni am Starnberger See 1982, ISBN 3-8061-1021-2.
 Die Reichskanzlei, 1933–1945. Rolle und Bedeutung unter der Regierung Hitler. Grabert, Tübingen 1984, ISBN 3-87847-073-8.
 "Bin ich schuldig?" Leben und Wirken des Reichsstudentenführers und Gauleiters Dr. Gustav Adolf Scheel, 1907–1979 – eine Biographie. Druffel-Verl, Leoni am Starnberger See 1987, ISBN 3-8061-1053-0.
 Die technische Revolution im 19. Jahrhundert. Der Übergang zur industriellen Lebensweise. Hohenrain-Verlag, Tübingen 1988, ISBN 3-89180-016-9.
 Umerziehung. Die De-Nationalisierung besiegter Völker im 20. Jahrhundert. 1. Auflage. Nation Europa, Coburg 1991, ISBN 3-920677-03-X.
 mit Adolf von Thadden: Roosevelt. Er wollte den großen Krieg. Deutsche Verlagsgesellschaft, Rosenheim 1991, ISBN 3-920722-04-3.
 Kriegsschuldfrage der beiden Weltkriege. Dt. Verl.-Ges, Rosenheim 1992, ISBN 3-920722-08-6.
 Vergangenheitsbewältigung. Bundesrepublikanischer Nationalmasochismus. 1. Auflage. Nation-Europa-Verl, Coburg 1992, ISBN 3-920677-05-6.
 Umsturz 1933. Versuch einer Lösung der abendländischen Krise. Dt. Verl.-Ges, Rosenheim 1993, ISBN 3-920722-14-0.
 Die Finanzierung der Novemberrevolution 1918. Mit besonderer Berücksichtigung Bayerns. Dt. Verl.-Ges, Preußisch Oldendorf 1999, ISBN 3-920722-60-4.
 mit Hans-Ulrich Kopp: Von den Germanen zu den Staufern. Glanz und Dramatik früher deutscher Geschichte. Deutsche Verlagsgesellschaft, Preußisch Oldendorf 2001, ISBN 3-920722-67-1.
 Die Hitler-Bewegung 1925 bis 1934. Deutsche Verlagsgesellschaft, Preußisch Oldendorf 2001, ISBN 3-920722-64-7.

Einzelnachweise

Militärperson (Heer der Wehrmacht)
Person im Zweiten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Neuzeithistoriker
Person des Geschichtsrevisionismus (deutscher Rechtsextremismus)
Deutscher
Geboren 1915
Gestorben 2008
Mann
Holocaustleugner

Georg Franz-Willing


Josiah Quincy ist der Name folgender Personen:

* Josiah Quincy I (1709–1784), US-amerikanischer Soldat
 Josiah Quincy II (1744–1775), US-amerikanischer Anwalt
 Josiah Quincy III (1772–1864), US-amerikanischer Politiker, Bürgermeister von Boston
 Josiah Quincy junior (1802–1882), US-amerikanischer Politiker, Bürgermeister von Boston
 Josiah Quincy (1859–1919), US-amerikanischer Politiker, Bürgermeister von Boston

Josiah Quincy


An Carex cortesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederik Michael Liebmann. An Carex cortesii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex cortesii


Hinn evrópski hafbarri (eða vartari) er botnfiskur sem er um 23-46 sentimetrar á lengd og vegur allt að 6,5 kg. Hann lifir á 10-100 metra dýpi og þegar hitastig vatns stendur í 8°C – 24°C þá eru kjöraðstæður fyrir evrópska hafbarrann. Hann lifir bæði í ferskvatni og saltvatni sem og sjó, en heldur sig þó yfirleitt nálægt landi. Helsta fæða hans eru rækjur, litlir krabbar og aðra smá fiska. Evrópski hafbarrinn veiðist aðallega í Evrópu eins og nafnið kann að gefa til kynna, allt frá ströndum Noregs og niður til Marokkó. Mikið er veitt af honum í Eystrasaltinu og í Miðjarðarhafi, þá finnst hann einnig í Svartahafi og Norðursjó.

Hér til hliðar má sjá evrópskan hafbarra. Eins og sjá má á myndinni er hann silfurgrár að lit, hefur tvo bak-, tvo eyr-, tvo kvið- og einn gotraufarugga og að lokum sporðblöðku. Vitað er til þess að tegundin hafi orðið um 30 ára gömul. Það sem greinir evrópska hafbarrann frá öðrum tegundum hafbarra er ýmislegt. Til að mynda má þekkja hann á einkennandi silfurgráum lit.

Það var árið 1973 sem evrópski hafbarrinn var fyrst framleiddur, þá í ísöltu vatni í Ítalíu. Það var einungis í afar litlu magni fyrstu árin, en jókst þó ár frá ári. Árið 1979 fóru Grikkir og Portúgalar að gera tilraunir með eldi á evrópska hafbarranum, ólíkt Ítölum þá fór þeirra eldi fram í sjókvíum. Segja má að þetta hafi verið góð ákvörðun hjá Grikkjum, en þeir hafa haldið sig við þessa aðferð til dagsins í dag og framleiða nú um og yfir 40.000 þúsund tonn árlega. Af þeim 29 löndum sem hafa prófað sig áfram á ýmsan hátt í framleiðslu á evrópska hafbarranum er Egyptar einir þjóða sem hafa látið reyna á eldi í ferskvatni, en þeir framleiddu 50 þúsund tonn árlega á árunum 2008-2013. Í ræktun á evrópska hafbarranum eru eftirfarandi skref framkvæmd. Fyrst eru eggin frjóvguð af karlfisknum, því næst er eggjunum komið fyrir þar sem þau ná að klekjast í friði, en það tekur allt að 48 tíma. Fyrst um sinn er fæði lirfanna mjög einhæft, aðallega þang og plöntusvif, eftir 40-50 daga eru lirfurnar fluttar um set og fá próteinríkara fæði. Að lokum eru seiðin flutt aftur 3-4 vikum seinna í svokallað seiðaeldi, en þar ná seiðin um 2-5g þyngd á tveimur mánuðum og verða tilbúin til flutnings í eldisstöðina. Þar stækkar fiskurinn og dafnar og getur orðið allt að 12 kg og 1m við bestu aðstæður.

Taflan 1 hér til hliðar sýnir hvernig veiðar á evrópska hafbarranum skiptust á árunum 2000-2017, um 93% af fisknum kemur úr fiskeldi, 81% kemur úr sjókvíum og 12% úr eldi í ísöltu vatni. 7% heildarafla evrópska hafbarrans kemur vegna veiða á hafi úti. Það er því umtalsverður meirihluti sem kemur úr fiskeldi. Það vekur athygli þegar rýnt er í gögnin að þau tíu stærstu lönd sem koma að framleiðslu og veiði á evrópska hafbarranum eru öll á miðjarðarhafsvæðinu.

Á töflunni 2 hér til hliðar var eldi í sjókvíum tekið fyrir, þetta eru þau sex lönd sem framleiddu mest magn af evrópska hafbarranum árin 2000-2017.  Tyrkland og Grikkland bera þarna höfuð og herðar yfir önnur lönd, en Tyrkland framleiddi 870.532 þúsund tonn á þessum árum og Grikkland 598.805 þúsund tonn. Þá vekur athygli að þetta eru einungis lönd í Evrópu, það kemur sennilega til vegna þess að þau Afríkulönd sem standa í framleiðslu og veiði á evrópska hafbarranum er frekar í landeldi, aðallega í ísöltu vatni. Þessi sex lönd framleiddu samtals 1.835.785 þúsund tonn á þessu átján ára tímabili.

Á töflu 3 hér til hliðar er hægt að sjá hversu mikið hefur verið framleitt og veitt alls af evrópska hafbarranum síðustu fimm ár. Þá sést greinilega að mikil aukning hefur verið á veiðum og vinnslu hans ár frá ári, það skýrist vegna aukins fiskeldis í sjókvíum.

Tilvísanir

Vartaraætt

Evrópskur hafbarri


Fatima Hassan El Farouj (1945-2010) est une peintre marocaine. Elle est classée dans la catégorie de l'art naïf.

Biographie
Son vrai nom est Fatima Rouaid, née à Tétouan et morte à Rabat. Naïve et autodidacte, n'ayant jamais suivi aucune formation académique et artistique, la peinture était pour elle, un moyen d'expression et un passe-temps. Elle est venue à la peinture au hasard sans préparation ni initiation.

Elle grandit dans un cadre populaire au nord du Maroc. Elle pratique comme les autres jeunes filles et femmes de son âge la broderie, le tissage, la couture et le tatouage au henné. Tous ces moments d'apprentissages traditionnels sont pour elle source d'inspiration. Ses tableaux témoignent de ces grands moments de fêtes et de rituels dans le monde des femmes des années cinquante.

Son mari, Hassan El Farouj, artiste également, est très sensible à son monde de création et la soutient dans tout son parcours artistique. Elle expose ses travaux et ses œuvres pendant , de 1965 à 2004, au moins quarante expositions collectives et individuelles. Sa première exposition de 1965 est son baptême du feu quand elle affronte pour la première fois .

Style et technique
Elle n'a aucune référence technique, tout se joue dans sa tête. Les expressions sont fraiches, infantilisées, naïves, simples avec beaucoup de narration comme un conteur et aucune logique dans les dimensions, les formes et les perspectives. L'humour est aussi présent sans ni grincement ni grimace.

Fatima Hassan El Farouj accouche, à travers ses gestes de pinceaux et de couleurs, de mille et une histoires. Des multitudes de contes réels avec des figures entre l'imaginaire et le fantastique. Elle place tout dans un seul tableau. Le vide est un thème qui ne fait pas partie des soucis de notre artiste.

Hommages
Fatima Hassan El Farouj ainsi que 23 autres artistes sont exposés dans Regards Immortels organisé par la galerie Marsam à l'occasion de la nuit des galeries en 2016.

Expositions

Expositions individuelles
Les expositions individuelles d'El Farouj comprenaient celles-ci :
 2003 : Tamuziga-Art, Rabat
 1995-94 : Bab Rouah, Rabat
 1990 : Bab Rouah, Rabat
 1983 : Bab Rouah, Rabat
 1982 : Nadar, Casablanca
 1981 : L'Atelier, Rabat ; Le Savouroux, Casablanca
 1980 : Rade Museum, Hambourg
 1976-79 : Venise Cadre, Casablanca
 1974 : Centre de l'Alliance française, Rabat ; Conservatoire de musique, Meknès
 1972 : Exposition avec son conjoint, Tunis ; Centre culturel Français Rabat
 1970 : Institut Goethe, Casablanca
 1969 : Salle des fêtes, Oujda

Expositions collectives
Elle a également participé à de nombreuses expositions collectives :
 2004 : Terres, Mémoires, Nostalgies, Palais des Arts, Lisbonne
 2002 : Atelier portes ouvertes, Rabat
 1995 : Peintures au féminin pluriel, Casablanca
 1994 : « La femme arabe », Orlando
 1987 : Moussem culturel, Asilah ; Florence Arts Gallery, Dallas (Gallerie Marsam)
 1985 : 19 peintres du Maroc, Grenoble et Paris ; Peintre naïfs marocains, musée  du Batha, Fès
 1981 : Art sacré, Paris ; 8 peintres du Monde Arabe, Asilah
 1980 : Musée Africain, Hambourg
 1979-1976 : Venise Cadre, Casablanca
 1975 : Exposition itinérante à Bonn, Passau, Düsseldorf et Berlin
 1969 : Salon du Printemps, Marrakech ; Festival panafricain, Alger
 1967 : Exposition Internationale, Montréal
 1966 : Institut Goethe, Casablanca ; Exposition internationale, Montréal
 1965 : Salon des artistes indépendants, Casablanca

Liste de tableaux
Parmi ses œuvres figurent :

 Le Mariage, 1976, huile sur toile ;
 Deux femmes au miroir, 1986, encre sur toile ;
 La tisseuse, 1987, huile sur toile ;
 Fête Marocaine, 2002, huile sur toile ;
 Al Qods, 2002, huile sur toile ;
 Les musiciennes, 2003, huile sur toile ;
 École coranique, 2003, huile sur toile ;
 Sans titre, 2004, huile sur toile monogrammée ;
 Les traditions, 2006, huile sur toile.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Chaïbia Talal

Bibliographie

Liens externes

Naissance en 1945
Naissance à Tétouan
Peintre marocaine
Peintre naïf marocain
Décès en 2010
Décès à Rabat

Fatima Hassan El Farouj