مسلسل ليس سراباً هو مسلسل سوري من إنتاج شركة سورية الدولية للإنتاج الفني لعام 2008.

فريق العمل

الممثلون
شارك بالعمل الكثير من الفنانين السوريين منهم:
 عباس النوري
 سلوم حداد
 كاريس بشار
 سلافة معمار
 ندين تحسين بيك
 لورا أبو أسعد
 وائل شرف
 جلال شموط
 شكران مرتجى

غرافيك
برهان الحسان
م.ربيع تيران

تأليف
فادي قوشقجي

إخراج
المثنى صبح

القصة
يتناول العمل قصة كاتب درامي (جلال) ذو الأفكار العلمانية، وصداقته الوطيدة مع (ميشيل) صديق طفولته، الذي كان يعمل في المحاماة ثم انتقل للعمل الصحفي بإنشاء مجلة خاصة به يتناول فيها موضوعات مجتمعية بشكل جريء مما يعرضه للكثير من الانتقادات.

إضافة إلى مسائل متعلقة بفصل الدين عن الحياة المدنية والسياسية للمجتمع من خلال قصة حب تجمع بين رجل وامرأة من ديانتين مختلفتين: جلال (المسلم) وحنان (المسيحية)، والتي تنتهي بزواج سري حتى وفاة جلال المفاجئة.

يركز خلال أحداثه على مسألتين أساسيتين من المسائل المتعلقة بالعلمانية هما مسألة المطالبة بقانون أحوال شخصية مدني يبيح الزواج المدني
ومسألة المطالبة بنظام تعليم مدني يترك للطالب الحق في البحث عن حقيقته الخاصة بدلاً من تلقين «حقيقة» ما محددة له على أنها الحقيقة المطلقة بالإضافة لقضايا متعلقة بالفساد السياسي والاجتماعي الخ...

يسلط المسلسل الضوء على درجات التدين الإسلامي والمسيحي، بين متدينين ومتشددين، وكيف ينعكس هذا على الحالة المجتمعية العربية، ويُظهر العمل اختلافات التيارات الفكرية وكيفية تأثير تنوعها على المجتمع العربي عموماً، كما ويتحدث عن «جرائم الشرف» وحالة العرب والمسلمين في أوروبا في ظل الأوضاع السياسية الحالية في البلاد الإسلامية.

مراجع

http://www.al-akhbar.com/node/106669

مسلسلات تلفزيونية سورية
مسلسلات من إنتاج سوريا الدولية للإنتاج الفني

ليس سرابا (مسلسل)


1900 Yaz Olimpiyatları (Fransızca: Les Jeux olympiques d'été de 1900) ya da resmî adıyla II. Olimpiyat Oyunları, 20 Mayıs-28 Ekim tarihleri arasında Fransa'nın başkenti Paris'te düzenlenmiş uluslararası çok sporlu etkinlik. Olimpiyatlara 26 ülkeden 22'si kadın 997 sporcu katıldı ve 18 spor dalında 95 branşta yarıştılar. Oyunları Fransa Cumhurbaşkanı Émile Loubet açtı.

Madalya tablosu

Katılan uluslar

Aşağıdaki 24 ulus IOC (Uluslararası Olimpiyat Komitesi) ye göre 1900 Olimpiyat Oyunlarına yarışmacı gönderenlerdir.

Bazı kökenler ayrıca bu oyunlarda yarışmacısı olan aşağıdaki uluslardan atlet listelediler.
  Haiti

  Lüksemburg
  Peru

Sporlar
1900 Yaz Olimpiyatları'nda 20 disiplinde 19 farklı spor dalında mücadele yapıldı. 1896 Yaz Olimpiyatları'nın ardından halter ve güreş programdan çıkarılırken, 13 yeni spor programa dahil edildi. Sutopu ve yüzme, aynı sporun iki farklı disiplini olarak kabul edilirken, oyunlarda su sporları adıyla yer aldı.

Kaynakça

1900 Yaz Olimpiyatları


Branko Medak (Metković, 20. ožujka 1989.) je hrvatski glazbenik i umjetnik.

Životopis
Od djetinjstva je glazba njegova ljubav, a punih 10 godina glazbu živi putem klavira, harmonike, gitare i tenorskog glasa koji u trenucima odzvanja poput glasa trogirskog slavuja, Vinka Coce. Član je glazbenog sastava "Vertigo" koji je popularan u Hrvatskoj i svijetu.
Uoči njegovog nastupa na Splitskom festivalu 2018. godine, Croatia Records objavila je debitantski album s 12 pjesama među kojima su najpoznatije "Dalmacija uvik fali", "Repatice", "Karma južnjačka" duet s Davorom Radolfijem, te "Feral" i "Imat tebe cilu" kojima je osvojio srca mnogobrojne publike i u kojima se osjeti onaj istinski zvuk Dalmacije.
Mnoge od tih pjesama su i nagrađivane na festivalima kao sto su Melodije hrvatskog juga, Marko Polo fest itd.
Prvi put nastupa na Splitskom festivalu 2017. godine, a već iduće godine s pjesmom "Kad zapiva Dalmacija" osvojio je treću nagradu splitske publike, a njegova suradnja s Davorom Radolfijem i pjesma "Karma južnjačka" proglašena je jednim od najboljih dueta te godine.
Posebnost ovog neretvanina iz grada Metkovića je osobita ljubav prema etno glazbi koju pokazuje u sviranju lijerice, dipli, gusla i gajdi.

"Za mene je ovo bila uspješna godina. Imao sam čast nastupiti na Splitskom festivalu. Također, u sklopu toga, predstavljen je moj prvi album 'Dalmacija uvik fali'. Ovim putem zahvaljujem se svima koji su utkali dio sebe u ovu lipu priču. Posebno se zahvaljujem izdavačkoj kući Croatia Records koja je prepoznala i podržala moj rad.", izjavio je Branko Medak dobitnik treće nagrade publike "Brončani galeb" na ovogodišnjem Splitskom festivalu i vlasnik debitantskog albuma "Dalmacija uvik fali" koji je objavljen 29. lipnja 2018. u nakladi Croatia Recordsa.

Glazbene nagrade

 2006. Glas Neretve: 3. nagrada publike i 1. nagrada žirija s pjesmom Vinka Coce "Izliči mi dušu pismom"
 2007. Glas Neretve: 1. nagrada publike s pjesmom Vinka Coce "Daleko je srce"
 2015. Melodije hrvatskog juga Opuzen: 2. nagrada publike s pjesmom "Repatice"
 2016. Melodije hrvatskog juga Opuzen: Grand Prix u duetu s Nevenom Ereš i pjesmom "Moja Dalma"
 2017. Melodije hrvatskog juga Opuzen: 1. nagrada žirija za pjesmu "Imat tebe cilu"
 2017. Marko Polo fest: Nagrada radijskih postaja za pjesmu "Feral"
 2018. Splitski festival: 3. nagrada publike za pjesmu "Kad zapiva Dalmacija"

Diskografija
 Dalmacija uvik fali, debitantski album iz 2018.

Ostalo
 "Lijepom našom" kao izvođač (epizoda "Makarska", 2018.)

Izvori

Hrvatski glazbenici
Životopisi, Metković

Branko Medak


Mariana Costa (n. 14 octombrie 1992, în São Paulo) este o handbalistă braziliană care joacă pentru clubul maghiar DVSC SCHAEFFLER. Costa, care evoluează pe postul de extremă dreapta, a fost legitimată anterior la Nykøbing Falster HK, CS Măgura Cisnădie, SCM Craiova și Gloria Bistrița.

Palmares

Club
Liga Națională:
Medalie de bronz: 2018

Liga Daneză de Handbal Feminin:
Câștigătoare: 2017

Campionatul Austriei:
 Câștigătoare: 2015

Cupa ÖHB:
 Câștigătoare: 2015

Cupa EHF:
Finalistă: 2017
Sfertfinalistă: 2020

Echipa națională
Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2013

Campionatul Panamerican:
 Medalie de aur: 2017

Jocurile Sud-Americane:
 Câștigătoare: 2018

Campionatul Central și Sud-American:
 Câștigătoare: 2018

Distincții individuale
Cea mai bună marcatoare a Turneului Internațional Feminin al Spaniei: 2018 (15 goluri)

Referințe

Legături externe
  Federația Europeană de Handbal: Profil Mariana Costa

Jucătoare de handbal din Brazilia
Nașteri în 1992
Sportivi brazilieni în viață
Oameni din São Paulo
Handbaliști expatriați
Brazilieni expatriați în Austria
Brazilieni expatriați în Danemarca
Brazilieni expatriați în România

Mariana Costa


The Battle of Reichenberg was a battle of the Third Silesian War (part of the Seven Years' War), fought on 21 April 1757 near the town of Reichenberg (Czech: Liberec) in Bohemia.

Background
Marshal von Bevern had entered Bohemia with a corps of 15,000 Prussians. At Reichenberg he encountered Königsegg's Austrian corps. The full Austrian corps consisted of 18,000 infantry and 4,900 cavalry, but only about 14,000 of them had been concentrated at Reichenberg.

The experienced Bevern defeated his opponent. As a result, Bevern captured large quantities of Austrian supplies and could continue his march on Prague.

Order of Battle

Austrian Forces
Austrian Forces during the battle were:

 Commander-in-Chief, Feldzeugmeister (General of Artillery) Christian Eusebius, Count von Königsegg-Rothenfels
 Vanguard (at the outskirts of the woods to the East of Reichenberg)
 Splényi Hussarregiment (2 Sqns)
 Karlstädter Grenz-Hussarregiment (1 Sqn)
 Main Corps
 Right Wing, under Major-General Count Franz Moritz von Lacy
 on the left bank of the Neisse in the entrenchments in-front of Reichenberg
 Starhemberg Infanterieregiment (1 Btn)
 Sprecher Infanterieregiment (1 Btn)
 behind the entrenchments between Rosenthal and Franzesdorf on the right bank of the Neisse
 Sincère Infanterieregiment (2 Btns)
 Gyulay Infanterieregiment (1 Btn)
 Forgách Infanterieregiment (1 Btn)
 Mercy-Argenteau Infanterieregiment (1 Btn)
 Warasdiner-Creutzer Grenzerbataillon
 2 Field artillery batteries
 Left Wing, under Christian Eusebius, Count von Königsegg-Rothenfels on the left bank of the Neisse
 Infantry (in the entrenchments)
 Converged Grenadiers (8 Coys)
 Converged Grenadiers (2 Coys)
 Mercy-Argenteau Infanterieregiment (1 Btn)
 Karlstädter-Szluiner Grenzerbataillon
 1 Field artillery battery
 Cavalry, under Lieutenant-General the Count von Porporati deployed in two lines to the left of the entrenchments on the left bank
 Converged Carabiniers (2 Sqns)
 Pálffy Kürassierregiment (6 Sqns)
 Löwenstein Kürassierregiment (3 Sqns)
 Lichtenstein Dragonerregiment  (6 Sqns)
 Porporati Dragonerregiment (2 Sqns)
 Batthyányi Dragonerregiment (2 Sqns)
 Extreme left, occupying an isolated barricade in the woods
 Haller Infanterieregiment (2 Btns), occupying another barricade just behind the previous one
 Karlstädter-Szluiner Grenzerbataillon
 Sincère Infanterieregiment (2 Grenadier coys)
 Major-General Count von Würben's Brigade, arriving from Gabel (2 Btns making themselves ready in a clearing while the others were still on the march)
 Khuel Infanterieregiment (1 Btn)
 Leopold Pálffy Infanterieregiment (1 Btn)
 Another 10 Btns and 14 Grenadier coys were posted at Gabel under Field Marshal Maquire to defend the Passes of Lusatia

Prussian Forces
Prussian Forces during the battle were (cavalry maintained 4 sqns and infantry had 2 battalions):

 Commander-in-Chief, August Wilhelm, Duke of Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern
 Infantry Commander, Lieutenant-General Hans Sigismund von Lestwitz
 Cavalry Commander, Major-General Frederick II Eugene, Duke of Württemberg
 Puttkamer Hussarregiment (vanguard)
 1 Battery of 12 x 12-pounder guns
 First Line
 Kahlden Grenadierbataillon
 Möllendorf Grenadierbataillon
 Billerbeck Greandierbataillon
 Prinz von Prußen Infanterieregiment
 Darmstadt Infanterieregiment
 Forcade Infanterieregiment
 Amstell Infanterieregiment
 Kleist Infanterieregiment
 Second Line
 Normann Dragonerregiment
 Katte Dragonerregiment
 Würtemburg Dragonerregiment
 Puttkamer Hussarregiment
 Prinz Heinrich Fusilierregiment

References

Sources

Battle of Reichenberg
Battles of the Seven Years' War
Battles involving Prussia
Battles involving Austria
Battle
1757 in the Habsburg monarchy
18th century in Bohemia
Battles in Bohemia
Battles of the Silesian Wars
History of the Liberec Region

Battle of Reichenberg


An Axonopus yutajensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni G.Black. An Axonopus yutajensis in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus yutajensis


Los bombardeos de Maguncia se refiere a los ataques aéreos sobre la ciudad de Maguncia durante la Segunda Guerra Mundial, llevados a cabo por la Real Fuerza Aérea británica (RAF) y las Fuerzas Aéreas del Ejército de los Estados Unidos (USAAF). El ataque más letal lo llevó a cabo la Real Fuerza Aérea, durante el día 27 de febrero de 1945, dejando 1209 víctimas mortales. Tras la guerra, se dejaron sin restaurar las ruinas de la iglesia de San Cristóbal como memorial de las víctimas de la guerra y la violencia.

Interés estratégico y objetivos

Maguncia, como capital de la parte Rheinhessen de Estado Popular de Hesse tenía al principio de la guerra 158 000 habitantes; al final de ésta sobrevivieron 40 000. La guarnición de la ciudad era una división de infantería y un regimiento de Artillería antiaérea (Flakregiment 189 como Flakgruppe Mainz-Wiesbaden parte de la 21. Flak-Division).

Como importante centro de transporte con las líneas de ferrocarril, un nodo importante de la red ferroviaria y dos puertos de navegación en el interior del frente occidental cerca de la ciudad llamó la atención de los planificadores militares.

Bombardeos

Información general sobre los ataques aéreos más en la región de Maguncia
Distrito Centro (Maguncia) (11/12 y 12/13 de agosto de 1942)
Bischofsheim (Mainspitze)  (9 de septiembre de 1942, otoño 1944, 13 y 27. enero de 1945, 27 de febrero de 1945)
Ginsheim (23/24 de abril de 1944)
Gonsenheim (Cuartel Kathen: 19 de octubre de 1944)
Gustavsburg (en particular, 9, 15 de septiembre de 1944 y 27 de febrero de 1945)
Kastel (en particular 8 de septiembre de 1944)
Kostheim (otoño 1944)
Mombach y Neustadt (11/12 y 12/13 de agosto de 1942, 20 de diciembre de 1943, otoño 1944, 1 de febrero y 27 de febrero de 1945)
Weisenau (en particular 19 de octubre de 1944, 1 de febrero y 27 de febrero de 1945)

Primeros bombardeos, 1939 y 1941
El 13 de septiembre de 1941 fuerzas de la RAF bombardearon la estación central de Maguncia. 22 hombres murieron en el ataque realmente aplicable Fráncfort del Meno.

1942 y 1943
Hasta agosto de 1942 había solo 11 ataques de menor importancia. En agosto de 1942, 158 bombarderos británicos despegaron de Inglaterra para un gran ataque en Maguncia por la Area Bombing Directive (Directiva nueva área de tiro). La noche siguiente, lanzaron bombas de alrededor de 580 toneladas, incluidas algunas bombas de fósforo blanco muy peligrosas. A la noche siguiente los bombarderos volaron 133 otro ataque. Una vez más, alrededor de 180 toneladas de bombas fueron lanzadas. Las bombas cayeron sobre todo la Distrito de Ciutat Vella y la catedral de Maguncia, sino también partes de la ciudad y Mombach se quemó. La iglesia de San Esteban en el Barrio Alto de Maguncia fue gravemente dañado, la iglesia de San Juan fue incendiada por completo. Cientos de personas murieron en las llamas. Sin embargo se mantuvo incluso en los barrios habitables del centro. El 9 de septiembre de 1942 los bombarderos aliados bombardearon la casa del obispo. En 1943 solo el 20 diciembre un ataque volaron sobre la ciudad.

1944
Durante el año de 1944 se dio una escalada en la intensidad de la guerra. Un pequeño bombardeo británico en la noche del 23 de a 24 de abril ocasionó incendios en partes de Ginsheim, donde se incendió la Iglesia Luterana. En otoño, se masificaron los ataques dirigidos a la ciudad. El 8 de septiembre Kastel fue duramente golpeada y el 8 y 15 de septiembre lo fue también Gustavsburg. El 8 de septiembre partes de Maguncia-Kostheim y el 19 octubre Maguncia-Weisenau fueron bombardeadas. El mismo día, el cuartel Kathen à Gonsenheim fue destruido por las bombas y el fuego. Durante ese otoño hubo constantes alarmas de bombardeo debido a vuelos transitorios de esa clase de aparatos sobre el área de la ciudad.

El 18 de diciembre de 1944, las instalaciones ferroviarias de Maguncia fueron objetivo de ataque. De acuerdo con los informes compartidos por las Fuerzas Aéreas del Ejército de los Estados Unidos, 157 tetramotores bombarderos B-17 de la Octava Fuerzas estadounidense, entre las 13:45 y las 13:59, lanzaron un total de 430,7 toneladas de bombas en varias oleadas desde unos 8000 m de altitud, matando a 89 personas.

Enero 1945

Entre el 13 y el 27 enero los ferrocarriles estacionados en las estaciones ferroviarias de clasificación Bischofsheim y Gustavsburg fueron bombardeados por 8 bombarderos estadounidenses. Para el 1 febrero estaba planeado un gran ataque aéreo británico en Maguncia, pero éste cayó en saco roto, puesto que la mayoría de las bombas cayeron en el Großberg en Weisenau.

27 de febrero de 1945 - el día negro

El 27 de febrero de 1945, 435 bombarderos de la Royal Air Force británica volaron para atacar la ciudad. Entre las 16:29 y 16:45 horas 1.500 toneladas de bombas fueron lanzadas. Las bombas afectaron a grandes zonas de la Ciudad Nueva (Maguncia-Neustadt). Una tormenta ígnea fuerte se extendió sobre un área grande. También Weisenau, Gustavsburg y Bischofsheim fueron duramente golpeadas. El número de muertos fue de 1,209, relativamente bajo en comparación con otras ciudades. Algunos de ellos fueron enterrados en el cementerio bosque de Mombach. El objetivo principal, las instalaciones ferroviarias, no sufrió daños. Tres días después del ataque fueron capaces de correr los trenes de nuevo.

La invasión de los norteamericanos y la ocupación francesa
El 22 de marzo de 1945 terminó la guerra en Maguncia: el 80 por ciento de la ciudad estaba destruida. Las unidades alemanas de la Wehrmacht y las Volkssturm que estaban en Maguncia se retiraron a través del Rin o se rindieron sin luchar ante el III Ejército estadounidense al mando del general George Patton. Maguncia se mantuvo hasta julio de 1945 bajo la administración estadounidense; después fue puesta bajo administración francesa. La comunidad judía floreciente que existía en Maguncia antes del ascenso nazi al poder fue aniquilada: De los 3.000 miembros que la componían antes de 1933, quedaban solamente 59 en 1945.

Referencias

Véase también
 Guerra aérea en la Segunda Guerra Mundial

Bibliografía
 Heinz Leiwig: Der Tag, als Mainz unterging - 27. Februar 1945. Wartberg Verlag, 2004. ISBN 3-8313-1476-4
 Heinz Leiwig: Bomben auf Mainz. 27. Februar 1945. Fakten, Hintergründe, Augenzeugen mit bisher unveröffentlichten Fotos und Dokumenten . Wartberg Verlag, 1995. ISBN 3-928849-02-6
Ludwig Falck: Mainz - ehemals, gestern und heute. Eine Stadt im Wandel der letzten 60 Jahre. J.F. Steinkopf Verlag, Stuttgart 1984. ISBN 3-7984-0599-9
Dieter Busch: Der Luftkrieg im Raum Mainz während des Zweiten Weltkrieges 1939–1945., Maguncia 1988.
Hans-Jürgen Kotzur: Mainz 27. Februar 1945. Zeitzeugen berichten, Maguncia 1995.
Richard Kurtz: Mainz in Flammen. Ein Tatsachenbericht über den Luftangriff am 27. Februar 1945, Maguncia 1951.
Friedrich Schütz: Mainz vor 50 Jahren. In: Maguncia. Vierteljahreshefte für Kultur, Politik, Wirtschaft, Heft 3 1992 Seite 129–132.
Friedrich Schütz: Da wurde Mainz zur Frontstadt. In: Maguncia. Vierteljahreshefte für Kultur, Politik, Wirtschaft, Heft 4 1994.
Friedrich Schütz: Bis zum bitteren Ende ... In: Maguncia. Vierteljahreshefte für Kultur, Politik, Wirtschaft, Heft 1 1995.
August Schuchert: Luftschutzmaßnahmen, Fliegerschäden und Wiederherstellungsarbeiten am Mainzer Dom 1939/45, in: JbBistumMainz 1, 1946, Seite 24–53
August Schuchert: Fliegergeschädigte Kirchen, Pfarrhäuser und Klöster im Bistum Mainz 1939–1945. Ein Dokumentarbericht, in: JbBistumMainz 6, 1951/54, Seite 15–53

Enlaces externos
 Dokumentation über die britischen Kampfeinsätze im Zweiten Weltkrieg (englisch)
 Teske, Frank: Die Zerstörung von Mainz im Zweiten Weltkrieg, in: historicum.net
 Wie die Bomben Mainz veränderten – Die Innenstadt nach dem 27. Februar 1945 und heute SWR.de vom 27. Februar 2010
 Zerstörung und Aufbau in Mainz 1945-1948 von Helmut Mathy auf regionalgeschichte.net
Der Bombenangriff vom 27. Februar 1945  "Das war das Ende von Mainz"; Interview mit Anton Maria Keim

Historia de Maguncia
Batallas del Reino Unido en la Segunda Guerra Mundial
Batallas de la Alemania nazi
Batallas de Estados Unidos en la Segunda Guerra Mundial
Alemania en 1945
Batallas del Frente Occidental (Segunda Guerra Mundial)
Masacres de la Segunda Guerra Mundial
Maguncia
Alemania en la Segunda Guerra Mundial
Historia de Renania-Palatinado

Bombardeo de Maguncia


Rupert Konrad König (* 3. April 1937 in Berchtesgaden) ist ein ehemaliger österreichischer Amateurboxer im Halbweltergewicht. Er wurde 9-facher Österreichischer Meister und gewann zwei Bronzemedaillen bei Europameisterschaften. Zudem war er Teilnehmer zweier Olympischer Sommerspiele.

Boxkarriere
Er wurde von 1957 bis 1964, achtmal in Folge Österreichischer Meister im Halbweltergewicht, sowie 1965 Österreichischer Meister im Weltergewicht. Mit neun nationalen Meistertiteln ist er nach Manfred Dimter (14 Titel) und Jürgen König (11 Titel) der erfolgreichste Boxer Österreichs.

Bei der 13. Europameisterschaft 1959 in Luzern, gewann er gegen den Briten Danny O'Brien und den Finnen Väinö Järvenpää, ehe er im Halbfinale gegen den Olympiasieger von 1956 und dreifachen Europameister Wladimir Jengibarjan aus der Sowjetunion unterlag und die Bronzemedaille gewann.

Bei den 17. Olympischen Sommerspielen 1960 in Rom, verlor er gegen den späteren Olympiasieger Bohumil Němeček. Bei den 18. Olympischen Sommerspielen 1964 in Tokio, unterlag er gegen den Rumänen Iosif Mihalic.

Auch bei der 16. Europameisterschaft 1965 in Berlin, konnte er die Bronzemedaille gewinnen. Er schlug dabei den Olympiasieger im Leichtgewicht von 1956 Richard McTaggart und diesmal auch den zweifachen rumänischen Olympiateilnehmer Iosif Mihalic, ehe er im Halbfinale gegen den dreifachen Dänischen Meister Preben Rasmussen verlor.

Er war auch Teilnehmer der Europameisterschaften von 1957 in Prag, 1961 in Belgrad und 1963 in Moskau. 1957 gewann er gegen den Deutschen Günther Gohlke, verlor jedoch anschließend gegen den Jugoslawen Ilija Lukić. 1961 besiegte er den DDR-Meister Werner Busse, unterlag jedoch anschließend dem Olympiasieger von 1960 Bohumil Němeček. 1963 unterlag er im ersten Kampf dem Iren Jimmy McNeill.

Sonstiges
Nach seiner aktiven Karriere wurde er Landes- und Nationaltrainer und kümmerte sich auch um straffällig gewordene Jugendliche.

Sein Sohn Konrad König (* 1961) wurde 8-facher Österreichischer Meister und war Teilnehmer der Olympischen Spiele 1984 in Los Angeles.

Auszeichnungen
 Silbernes Verdienstzeichen der Republik Österreich

Weblinks

 Europameisterschaft 1957 in Prag, Boxing-Strefa
 Europameisterschaft 1959 in Luzern, Boxing-Strefa
 Europameisterschaft 1961 in Belgrad, Boxing-Strefa
 Europameisterschaft 1963 in Moskau, Boxing-Strefa
 Europameisterschaft 1965 in Berlin, Boxing-Strefa
 Olympische Sommerspiele 1960 in Rom, Boxing-Strefa
 Olympische Sommerspiele 1964 in Tokio, Boxing-Strefa

Olympiateilnehmer (Österreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1960
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1964
Österreichischer Meister (Boxen)
Boxer (Österreich)
Boxtrainer
Träger des Silbernen Verdienstzeichens der Republik Österreich (1952)
Österreicher
Geboren 1937
Mann

Rupert König


Olaylar
 1010 - Firdevsî, Şehnâme adlı epik şiirini tamamladı.
 1817 - New York Menkul Kıymetler Borsası kuruldu.
 1899 - Almanya'nın futbol kulübü olan Eintracht Frankfurt kuruldu.
 1906 - Moro Krateri Katliamı: ABD askerleri, Filipinler'de bir kraterde saklanan silahsız 600'den fazla erkek, kadın ve çocuğu öldürdü.
 1917 - Rusya'da Dünya Kadınlar Günü için başkent Petrograd'da kadınların sokaklara dökülmesi Çar II. Nikolay'ın tahttan inmesine neden olan Şubat Devrimi'nin (Jülyen takvimi'ne göre 23 Şubat) başlamasına yol açtı. Bu olay ise aynı yıl gerçekleşen Ekim Devrimi ardından Sovyet Birliği'nde Dünya Kadınlar Günü için sabit bir tarih olarak 8 Mart'ın kararlaştırılmasına ve bunun üzerine Komintern kararıyla da uluslararası sosyalist ve komünist hareket tarafından dünya çapında Kadınlar Günü kutlamalarının 8 Mart'ta yapılmasına yol açtı. Fakat bu tarih ancak 1960'ların sonlarından itibaren daha geniş kabul görmeye başlayıp Birleşmiş Milletler tarafından 1977'de 8 Mart'ın Dünya Kadınlar Günü olarak kabul edilmesinin ardından giderek evrensel bir karakter aldı.
 1919 - İngilizler Antep'te sıkı yönetim ilan ederek; şehirde ne kadar ateşli ve yaralayıcı silah varsa, 24 saat zarfında İngiliz İşgal Kuvvetleri Kumandanlığı'na teslim edilmesini istedi.
 1920 - Salih Hulusi Kezrak, Sadrazamlığa getirildi.
 1921 - İspanya Başbakanı Eduardo Dato, Madrid'de Parlamento Binasından çıkarken Katalan militanlarca öldürüldü.
 1931 - Kubilay Olayı'ndan sonra Menemen'de uygulanan sıkıyönetim kaldırıldı.
 1933 - I. Beş Yıllık Kalkınma Planı kabul edildi.
 1942 - II. Dünya Savaşı: Hollanda, Java adasında Japonlara teslim oldu.
 1943 - İsmet İnönü, 7. TBMM'yi açtı ve yeniden Cumhurbaşkanı seçildi. Şükrü Saraçoğlu, Hükûmeti kurmakla yeniden görevlendirildi.
 1944 - New York Metropolitan Operası, Taksim Gazinosu'nda bir konser verdi.
 1948 - Tanımladığı bir deri hastalığı (Behçet Hastalığı) nedeniyle Dünya tıp literatürüne geçen, deri ve zührevi hastalıklar uzmanı Ordinaryüs Prof. Dr. Hulusi Behçet, kalp krizi sonucu İstanbul'da öldü.
 1951 - I. Adnan Menderes Hükûmeti istifa etti. Bir gün sonra II. Menderes Hükûmeti kuruldu; Hükûmet'te, üç yeni bakan görev alırken, altı bakan yer değiştirdi.
 1951 - Amerikalı keman virtüözü Yehudi Menuhin, konser vermek için İstanbul'a geldi.
 1952 - Philadelphia'da ilk suni kalp ameliyatı yapıldı.
 1954 - Devletin siyasal prestijine ve mali gücüne zarar getirdiğine karar verilen ya da kişilerin özel hayatına tecavüz eden yazılar yazan gazetecilere, ağır cezalar öngören Basın Kanunu, TBMM'den geçti.
 1954 - İstanbul Vali ve Belediye Başkanı Fahrettin Kerim Gökay, bir basın açıklaması yaparak; Mecidiyeköy-Yenikapı arasındaki metronun temelinin Nisan'da atılacağını söyledi.
 1955 - Liselerde okutulması Millî Eğitim Bakanlığı'nca kabul edilen bir ders kitabında, komünizm propagandası yapılmak istendiği iddiasıyla soruşturma başlatıldı. Astronomi adlı ders kitabında, Stalin ve Lenin'in resimlerinin yer aldığı ve bu resimlerin öğrencinin dikkatini çeksin diye bir meteor resminin ortasına yerleştirildiği tespit edildi. Konunun Ankara'daki ilgili makamlara bildirildiği ve kitabın toplattırılacağı belirtildi.
 1955 - Türkiye'nin ilk kanserle savaş dispanseri açıldı.
 1956 - İzmir'de Demokrat Parti tarafından düzenlenen mitingde konuşan Başbakan Menderes, basını eleştiren bir konuşma yaptı. "Bu gazeteler demokrasi devriminin matbuatı olmak vasfına sahip değildir" dedi. Basını, gerçekleri değiştirmek ve DP iktidarını alaşağı etmeyi düşünmekle suçladı.
 1957 - Siyasal Bilgiler Fakültesi eski Dekanı Turhan Feyzioğlu, Türk Hukuk Kurumu'ndaki konferansında "Meşrutiyati, takip eden birkaç yıl ve Demokrat Parti iktidarının ilk yılları hariç, basın hürriyete hasret kalmıştır" dedi.
 1957 - Mısır, Süveyş Kanalı'nı tekrar açtı.
 1962 - İstanbul-Ankara-Adana seferini yapan THY'ye ait 'Kop' uçağı, Toroslar'da düştü. Sekiz yolcu ve üç kişilik mürettebattan kurtulan olmadı.
 1963 - Suriye'de bir darbe sonucu, Baasçılar ve Nasırcılar iktidarı ele geçirdi. Baasçı subaylar, Şubat ayında Irak'ta da yönetimi ele geçirmiş ve Başbakan Abdülkerim Kasım öldürülmüştü.
 1965 - Vietnam Savaşı: 3500 ABD Deniz Piyade askeri, Güney Vietnam'ın Da Nang sahiline çıkarma yaptı.
 1966 - Adalet Partisi Aydın Milletvekili Mehmet Reşat Özarda, Sanayi Bakanı Mehmet Turgut hakkında Meclis soruşturması istemişti. Özarda, Başbakan Demirel'in Türkiye temsilcisi olduğu Morrison firmasına, gümrüksüz ithal edilen Ereğli Demir Çelik Fabrikaları'nın mallarının ve araçlarının verildiğini iddia ediyordu. Bu soruşturma isteği üzerine, AP Milletvekili Mehmet Reşat Özarda Partisinden ihraç edildi.
 1971 - Antakya'nın içme suyu kaynağına, fare zehiri konulduğu yolundaki ihbar üzerine Emniyet, gece yarısı kent sakinlerine "su içmemeleri" çağrısı yaptı.
 1971 - Balıkesir Necatibey Eğitim Enstitüsü'nde eğitime ara verilerek kapatıldı.
 1971 - Sivas'a bağlı Yıldızeli'nde Türkiye İşçi Partisi ilçe sekreteri öldürüldü.
 1972 - Demokratik Parti Genel Başkan Yardımcısı Yüksel Menderes, Ankara'da hava gazıyla intihar etti. Başbakan Adnan Menderes'in oğullarından Mutlu Menderes, 1 Mart 1978'de trafik kazasında ölmüştü. 15 Mart 1996'da ise Aydın Menderes, trafik kazası sonucu felç oldu.
 1974 - Paris'in Charles de Gaulle Havalimanı hizmete girdi.
 1975 - İstanbul Osmanbey'deki Dostlar Tiyatrosu'nda İlerici Kadınlar Derneği (İKD)'nin kuruluş çalışmasını yürüten kadınların girişimiyle, ilk kez kamuya açık bir "Kadınlar Günü" kutlaması düzenlendi. 400-500 kadının katıldığı toplantıda, Kadınlar Günü'nün anlam ve önemi üzerine konuşmalar yapıldı ve şiirler okundu. Aynı yıl Ankara'da da kutlaması yapıldı.
 1975 - TRT Genel Müdürlüğü, CHP ve Demokratik Parti'nin başvurusu üzerine, bu partilere de Başbakan Süleyman Demirel'le Televizyon'da yapılan söyleşi kadar süre tanınmasını kararlaştırdı.
 1978 - Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk, İsmail Cem'in TRT Genel Müdürlüğüne atanmasının sakıncalı bulduğunu Hükûmet'e bildirdi.
 1979 - Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk, Türk Silahlı Kuvvetleri'ne ilişkin tartışmalar üzerine; "Silahlı Kuvvetlerimizi her türlü politika dışında tutmaya büyük bir dikkat ve özen göstermek hepimizin başta gelen görevi olmalıdır" dedi.
 1979 - İngiliz Genelkurmay Başkanı'nın davetlisi olarak İngiltere'de bulunan Genelkurmay Başkanı Orgeneral Kenan Evren, kendisine yöneltilen bir soru üzerine, "Türk Polis ve Jandarmasının görev ve yetkilerini belirleyen yasal düzenlemelerin yetersiz olduğunu ve ilgililer tarafından gözden geçirilmesi gerektiğini" söyledi.
 1979 - Philips Şirketi, Compact Disc'i (CD) ilk kez halka tanıttı.
 1982 - Türkiye Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı kuruldu.
 1983 - Ronald Reagan, SSCB'yi "Şeytan İmparatorluğu" şeklinde adlandırdı.
 1984 - Yunanistan, Türk savaş gemilerinin bir Yunan Destroyerine ateş açtığı iddiası ile Ankara'daki Büyük Elçisini geri çağırdı. Gelişmeler üzerine Türkiye de Atina Büyük Elçisine ülkeye dönme talimatı verdi.
 1984 - Sekiz ilde olağanüstü hâl uygulanmasıyla ilgili, Olağanüstü Hal yasaları yürürlüğe girdi.
 1985 - Beyrut'ta bir caminin önünde patlayan bomba, 85 kişinin ölümüne 175 kişinin de yaralanmasına yol açtı.
 1987 - Kadın Çevresi Yayıncılığın çıkarttığı, Feminist dergisi yayına başladı. Sahibi ve Yazı İşleri Müdürlüğü'nü Handan Koç'un yaptığı derginin başlıca yazarları; Ayşe Düzkan, Handan Koç, Minu, Defne, Filiz K., Serpil, Gül, Sabahnur, Vildan ve Stella Ovadis idi. Dergi, Mart 1990'da yayın hayatına son verdi.
 1988 - Yeni Gündem dergisi Yazı İşleri Müdürü, 7,5 yıl hapse mahkûm oldu.
 1991 - Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın küçük oğlu Efe Özal, bir borsa şirketine ortak oldu.
 1992 - Dünya Kadınlar Günü nedeniyle İstanbul ve Adana'da düzenlenen kutlama yürüyüşlerine polis müdahale etti; bazı kadınlar dövüldü, iki kadın yaralandı ve 8 kadın gözaltına alındı.
 1992 - İstanbul Cumhuriyet Savcılığı, özel TV'lerdeki müstehcen yayınları takibe aldı.
 1996 - Lefkoşa-İstanbul seferini yapan KKTC'ye ait bir yolcu uçağı kaçırılarak; önce Sofya'ya ardından da Münih'e indirildi. Uçağı kaçıran kişinin, İngiltere'deki sevgilisinin yanına gitmek isteyen Ramazan Aydın isimli bir Türk vatandaşı olduğu anlaşıldı. Uçaktaki yolcu ve mürettebatı serbest bırakan Aydın, Alman polisi tarafından tutuklandı.
 1998 - Karşıyaka Müftüsü Nadir Kuru'nun, İzmir'de Dr. Tibet Kızılcan'ın cenaze namazını kıldırırken; "İsteyen hanımlar namaza gelebilir" sözleri üzerine kadınlar, erkeklerle saf tutarak cenaze namazı kıldı.
 1999 - Star gazetesi yayın hayatına başladı.
 2000 - 30 yılı aşkın siyasi geçmişinde ilk kez Necmettin Erbakan'a karşı bayrak açılarak, FP'ye Genel Başkan adayı çıkarıldı. Kayseri Milletvekili Abdullah Gül, adaylığını ilan etti.
 2003 - İstanbul-Diyarbakır seferini yapan THY'nin RJ-100 tipi uçağı, Diyarbakır'a inişi sırasında düştü: 74 kişi öldü, 3 kişi de yaralı kurtuldu.
 2004 - Millî Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği Yönetmeliğinin gizliliğini kaldıran yasanın ardından hazırlanan yeni yönetmelik de yürürlüğe girdi. MGK Genel Sekreterliği, yönetmelikte, Başbakana bağlı bir kuruluş olarak tanımlandı.
 2005 - Çeçen lider Aslan Maşadov, bir çatışmada Rus güvenlik güçlerince öldürüldü.
 2006 - Papa II. Jean Paul'e yönelik suikast girişimi nedeniyle İtalya'da 24 yıl cezaevinde kaldıktan sonra 14 Haziran 2000'de Türkiye'ye iade edilen, gazeteci-yazar Abdi İpekçi'nin öldürülmesi ve "gasp" suçundan Kartal H Tipi Cezaevi'nde bulunan hükümlü Mehmet Ali Ağca'nın, Cezaevi Müdürlüğünün "cezasını tamamladığı" yönündeki yazısı üzerine, Kartal Ağır Ceza Mahkemesince tahliyesine karar verildi.
 2010 - Elazığ'da 6 büyüklüğünde deprem oldu. 42 kişi hayatını kaybetti.
 2020 - İtalya'da koronavirüsün yayılmasını durdurmak için Lombardiya bölgesi ve çevresindeki 14 kent karantinaya alındı. Ertesi gün İtalya kırmızı bölge ilan edildi ve karantina kısıtlamaları ülke geneline yayıldı.

Doğumlar
 1714 - Carl Philipp Emanuel Bach, Alman besteci (ö. 1788)
 1748 - V. William, Oranj prensi (ö. 1806)
 1761 - Jan Potocki, Polonyalı asilzade, etnolog, dilbilimci, gezgin ve Aydınlanma dönemi yazarı (ö. 1815)
 1813 - Japetus Steenstrup, Danimarkalı bilim insanı, zoolog (ö. 1897)
 1822 - Ignacy Łukasiewicz, Polonyalı eczacı ve petrol sanayiici (ö. 1882)
 1839 - Josephine Cochrane, Amerikalı mucit (ö. 1913)
 1841 - Wendell Holmes Jr., Amerikalı bir hukukçuydu (ö. 1935)
 1865 - Frederic Goudy, Amerikalı grafik tasarımcısı ve eğitmen (ö. 1947)
 1877 - Šatrijos Ragana, Litvan hümanist yazar, eğitimci (ö. 1930)
 1879 - Otto Hahn, Alman kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1968)
 1883 - Franco Alfano, İtalyan müzisyen (ö. 1954)
 1884 - Georg Lindemann, Alman süvari subayı (ö. 1963)
 1879 - Otto Hahn, Alman kimyagerdir (ö. 1968)
 1886 - Edward Calvin Kendall, Amerikalı kimyager (ö. 1972)
 1887 - Patrick O'Connell, İrlandalı futbolcu (ö. 1959)
 1888 - Gustav Krukenberg, Alman SS komutanı (ö. 1980)
 1892 - Mississippi John Hurt, Amerikalı blues şarkıcısı ve gitarist (ö. 1966)
 1894 - Wäinö Aaltonen, Fin heykeltıraş (ö. 1966)
 1895 - Juana de Ibarbourou, Uruguaylı şair (Güney Amerika'nın en ünlü kadın şairlerinden) (ö. 1979)
 1897 - Herbert Otto Gille, Nazi Almanyası'nın generali (ö. 1966)
 1898 - Theophilus Dönges, Güney Afrikalı siyasetçi (ö. 1968)
 1899 - Eric Linklater, İskoç yazar (ö. 1974)
 1902 - Louise Beavers, Amerikalı televizyon filmleri oyuncusu (ö. 1962)
 1907 - Konstantin Karamanlis, Yunan politikacı (ö. 1998)
 1910 - Claire Trevor, Amerikalı aktris (ö. 2000)
 1911 - Hüseyin Hilmi Işık, Türk yazar (ö. 2001)
 1918 - Poon Lim, Amerikalı denizci
 1922 - Ralph H. Baer, Alman-Amerikalı bir mucit, oyun geliştiricisi ve mühendisiydi (ö. 2014)
 1922 - Cyd Charisse, Amerikalı dansçı ve aktris (ö. 2008)
 1924 - Anthony Caro, İngiliz soyut heykeltıraştır (ö. 2013)
 1925 - Warren Bennis, Amerikalı bilim insanı (ö. 2014)
 1926 - Peter Graves, Amerikalı aktör (Görevimiz Tehlike) (ö. 2010)
 1926 - Francisco Rabal (Paco Rabal), İspanyol aktör (ö. 2001)
 1927 - Ramon Revilla Sr., Filipinli aktör ve siyasetçi (ö. 2020)
 1930 - Douglas Hurd, İngiliz muhafazakâr siyasetçi, eski bakan
 1931 - Gerald Potterton, İngiliz-Kanadalı yönetmen, yapımcı, yazar ve animatör (ö. 2022)
 1937 - Juvénal Habyarimana, Ruandalı asker ve siyasetçi (ö. 1994)
 1939 - Jim Bouton, Amerikalı eski profesyonel beyzbol oyuncusu, oyuncu ve yazar (ö. 2019)
 1941 - Norman Stone, İskoç tarihçi (ö. 2019)
 1942 - Ann Packer, İngiliz koşucu ve uzun atlamacıdır
 1943 - Lynn Redgrave, İngiliz aktris (ö. 2010)
 1944 - Pepe Romero, İspanyol gitarist
 1944 - Kim Won-ung, Güney Koreli siyasetçi (ö. 2022)
 1945 - Anselm Kiefer, Alman ressam
 1949 - Teófilo Cubillas, eski Perulu futbolcudur
 1956 - David Malpass, Amerikalı bir ekonomi analisti
 1957 - Ali Rıza Alaboyun, Türk siyasetçi
 1957 - Clive Burr, İngiliz davulcusuydu (ö. 2013)
 1957 - Cynthia Rothrock, Amerikalı sinema oyuncusu
 1958 - Gary Numan, İngiliz müzisyen
 1959 - Özhan Eren, Türk müzisyen ve yönetmen
 1964 - Atilla Kaya, Türk taverna müziği sanatçısı (ö. 2008)
 1967 - Aslı Erdoğan, Türk fizikçi ve yazar
 1971 - Canan Hoşgör, Türk oyuncu
 1973 - Anneke van Giersbergen, Hollandalı şarkıcı
 1974 - Gökçe Fırat, Türk gazeteci ve yazar
 1976 - Freddie Prinze Jr, Amerikalı oyuncudur
 1977 - Johann Vogel, İsviçreli futbolcu
 1978 - Ece Vahapoğlu, Türk gazeteci, yazar ve sunucu
 1979 - Bülent Polat, Türk tiyatro, dizi ve sinema oyuncusu
 1980 - Harun Ovalıoğlu, Türk futbolcu
 1983 - Seda Demir, Türk dizi ve sinema oyuncusu
 1983 - André Santos, Brezilyalı futbolcu
 1983 - Güray Zünbül, Türk yelkenci
 1988 - Juan Carlos García, Honduraslı millî futbolcu (ö. 2018)
 1990 - Asier Illarramendi, İspanyol futbolcudur
 1990 - Petra Kvitová, profesyonel Çek tenis oyuncusu
 1991 - Alan Pulido, Meksikalı millî futbolcu
 1991 - Mika, Portekizli futbolcu
 1995 - Marko Gudurić, Sırp basketbolcu
 1996-Feride Hilal Akın, Türk Şarkıcı
 1997 - Tijana Bošković, Sırp voleybolcudur

Ölümler
 1089 - Hâce Abdullah Herevî, 11. yüzyılda yaşamış sufi ve din bilgini (d. 1006)
 1403 - Yıldırım Bayezid, Osmanlı'nın 4. Padişahı (d. 1360)
 1844 - XIV. Karl, İsveç ve Norveç'in ilk Fransız kralı (d. 1763)
 1869 - Hector Berlioz, Fransız besteci (d. 1803)
 1874 - Millard Fillmore, ABD'nin 13. Başkanı (d. 1800)
 1889 - John Ericsson, İsveçli kâşif (d. 1803)
 1891 - Antonio Ciseri, İsviçreli sanatçı (d. 1821)
 1917 - Ferdinand von Zeppelin, Alman hava taşıtları üreticisi (d. 1838)
 1921 - Eduardo Dato, İspanyol politikacı ve hukukçu (d. 1856)
 1923 - Johannes Diderik van der Waals, Hollandalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1837)
 1925 - Seyyid Bey Türk siyaset adamı ve yazar (d. 1873)
 1930 - William Howard Taft, Amerikalı siyasetçi ve ABD'nin 27. Başkanı (d. 1857)
 1931 - Memmedhasan Hacınski, Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti Başbakanı (d. 1875)
 1941 - Sherwood Anderson, Amerikalı yazar (d. 1876)
 1942 - José Raúl Capablanca, Kübalı Dünya satranç şampiyonu (d. 1888)
 1944 - Hüseyin Rahmi Gürpınar, Türk edebiyatçı (d. 1864)
 1948 - Hulusi Behçet, Türk dermatoloji uzmanı (d. 1889)
 1956 - Drastamat Kanayan, Ermeni asker ve siyasetçi (d. 1883)
 1959 - Bekir Sıtkı Kunt, Türk siyasetçi ve Cumhuriyet dönemi hikâyecilerinden (d. 1905)
 1961 - Thomas Beecham, İngiliz orkestra yönetmeni (d. 1879)
 1964 - Franz Alexander, Macar Psikosomatik Tıp'ın ve Psikoanaltik Kriminoloji'nin kurucusu (d. 1891)
 1965 - Urho Castrén, Finlandiya Yüksek İdare Mahkemesi Başkanı (d. 1886)
 1971 - Harold Lloyd, Amerikalı aktör (d. 1893)
 1972 - Erich von dem Bach, Alman asker (Nazi subayı) (d. 1899)
 1972 - Yüksel Menderes, Türk siyasetçi (d. 1930)
 1975 - George Stevens, Amerikalı sinema yönetmeni ve En İyi Yönetmen Akademi Ödülü sahibi (d. 1904)
 1975 - Joseph Bech, Lüksemburg eski başbakanı (d. 1887)
 1977 - Fikret Ürgüp, Türk doktor ve hikâyeci (d. 1914)
 1980 - Nusret Hızır, Türk felsefeci (d. 1899)
 1993 - Billy Eckstine, Amerikalı müzisyen (d. 1914)
 1999 - Joe DiMaggio, Amerikalı beyzbol oyuncusu (d. 1914)
 2001 - Ninette de Valois, İrlanda doğumlu İngiliz dansçı ve koreograf (d. 1898)
 2004 - Ebu Abbas, Filistin Kurtuluş Cephesi lideri (d. 1948)
 2005 - Aslan Maşadov, Çeçen lider (d. 1951)
 2005 - Erol Mutlu, Türk akademisyen, yazar ve yönetmen (Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesinin eski Dekanlarından) (d. 1949)
 2008 - Sadun Aren, Türk akademisyen ve siyaset adamı (Ankara Üniversitesi SBF eski Öğretim Üyesi) (d. 1922)
 2013 - İsmet Bozdağ, Türk araştırmacı ve yakın tarih yazarı (d. 1916)
 2013 - Ewald-Heinrich von Kleist, 20 Temmuz Suikast Girişimi'nde Wehrmacht'ta üsteğmen rütbesiyle görev yapan bir Alman subayıydı (d. 1922)
 2015 - Sam Simon, Amerikalı televizyon yapımcısı ve senarist (d. 1955)
 2016 - Richard Davalos, Amerikalı oyuncudur (d. 1930)
 2016 - George Martin, İngiliz müzisyen ve yapımcı (d. 1926)
 2017 - Dmitri Mejeviç, Sovyet-Rus oyuncu ve halk şairidir (d. 1940)
 2017 - Joseph Nicolosi, Amerikan klinik psikolog (d. 1947)
 2017 - George Olah, Macar-Amerikalı kimyager (d. 1927)
 2017 - Li Yuan-tsu, Çinli siyasetçidir (d. 1923)
 2017 - Dave Valentin, Amerikalı latin, caz müzisyeni ve flüt sanatçısı (d. 1952)
 2018 - Ercan Yazgan, Türk tiyatro, sinema, dizi oyuncusu ve yönetmen (d. 1946)
 2019 - Mesrob Mutafyan, Ermeni din adamı ve Türkiye Ermenileri'nin 84'üncü patriğiydi (d. 1956)
 2019 - Cynthia Thompson, Eski Jamaikalı kadın atlettir (d. 1922)
 2020 - David Rogers, Amerikalı otomobil yarışçısı (d. 1955)
 2020 - Max von Sydow, İsveçli sinema oyuncusu (d. 1929)
 2021 - Kuryana Azis, Endonezyalı siyasetçi (d. 1952)
 2021 - Adrian Bărar, Rumen gitarist ve besteci (d. 1960)
 2021 - Djibril Tamsir Niane, bir Gineli tarihçi, oyun yazarı ve kısa öykü yazarıydı (d. 1932)
 2021 - Rasim Öztekin, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1959)
 2022 - Valeriy Petrov, Sovyet-Ukraynalı profesyonel futbolcu ve teknik direktör (d. 1955)
 2023 - Marcel Amont, Fransız aktör, şarkıcı ve müzisyen (d. 1929)
 2023 - Hendrik Brocks, Endonezyalı bisikletçi (d. 1942)
 2023 - Gianmarco Calleri, İtalyan futbolcu, girişimci ve spor yöneticisi (d. 1942)
 2023 - Italo Galbiati, İtalyan eski futbolcu ve teknik adam (d. 1937)
 2023 - Bert I. Gordon, Amerikalı film yapımcısı, yönetmeni ve senarist (d. 1922)
 2023 - Satish Kaushik, Hintli aktör, yönetmen, yapımcı, komedyen ve senarist (d. 1956)
 2023 - Dolores Klaich, Amerikalı feminist yazar, aktivist, gazeteci ve eğitimci (d. 1936)
 2023 - Grace Onyango, Kenyalı eğitimci ve siyasetçi (d. 1924)
 2023 - Haim Topol, İsrailli tiyatro ve sinema oyuncusu (d. 1935)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Kadınlar Günü

Kaynakça

0308
08

8 Mart


Jakob Eberhardt Egholm (født 27. april 1998 i Holbæk) er en dansk cykelrytter, der er på kontrakt hos .

Egholm blev i 2016 verdensmester for juniorer i landevejscykling, hvilket var den første danske VM-guldmedalje i juniorernes linjeløb siden 1983, hvor Søren Lilholt vandt.

Udmærkelser
 Årets Talent i dansk cykelsport (2016)

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Personer fra Holbæk

Jakob Egholm


Disco Recopilatorio de Faith No More
Es Un Disco de Faith No More, sacado el año 2009, el mismo año que la banda volvió a reunirse. Consta de Dos CD de Música. Esta Lista NO está ordenada según el CD, está ordenada de la A a la Z

The Very Best Definitive Ultimate Greatest Hits Collection CD1

 A Small Victory
 Ashes To Ashes
 Be Agressive
 Caffeine
 Digging The Grave
 Easy
 Epic
 Everithing's Ruined
 Evidence
 From Out Of Nowhere
 Kindergarten
 Land Of Sunshine
 Midlife Crisis
 R'N'R
 Ricochet
 Stripsearch
 The Real Thing
 We Care A Lot

The Very Best Definitive Ultima Greatest Hits Collection CD2

 Absolute Zero
 Das Schutzenfest
 Hippie Jam Song
 I Wont't Forget You
 Light Up And Let Go
 New Improvised Song
 Sweet Emotion
 The Big Kahuna
 The World Is Yours
 This Guy In Love With You [LIVE]


Berat ilçesi (), Arnavutluk'un ilçelerinden biriydi. İlçe, ülkenin güney orta kesiminde yer almaktaydı. 1992-2000 yılları arasında Berat ilinin bir parçası olup 2000 yılında yapılan idari düzenleme sonucunda idari olarak lağvedilmiştir. Yüzölçümü 939 km² olan ilçenin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 117.066'dır. İlçenin merkezi kendisi ile aynı adı taşıyan Berat idi.

Berat ilçesi, Berat, Cukalat, Kutalli, Lumas, Otllak, Poshnja, Roşnik, Sinja, Tërpan, Ura Vajgurore, Velabisht ve Vërtop belediyelerine ayrılmaktaydı.

İlçede Osmanlı zamanından kalan tarihî Bekarlar Camii, Kurşunlu Camii, Sultan Camii (Kral Camii), Beyaz Camii, Hüseyin Paşa Camii (Saat Camii), Kırmızı Camii ve Telelka Camii bulunmaktadır. Ayrıca Halveti tarikât'a ait olan Halveti Tekkesi ve Rüfâi tarikât'a ait olan Rüfâi Tekkesi'de vardır. Tomor Dağı (2.414 m) ülkenin güneyindeki en yüksek noktadır.

Kaynakça

Arnavutluk'un ilçeleri

Berat (ilçe)


Støvring Sogn henviser til flere artikler:
 Støvring Sogn (Randers Kommune) – et sogn i Randers Kommune og i Randers Nordre Provsti
 Støvring Sogn (Rebild Kommune) – et sogn i Rebild Kommune og i Rebild Provsti

Støvring Sogn


Erich Dolezal () a fost un scriitor austriac de literatură științifico-fantastică, astronom și profesor. A publicat și sub pseudonimul Erik Lindenau.

Biografie
Dolezal a studiat ingineria mecanică la Universitatea Tehnică din Viena și a lucrat în perioada 1930-1945 în conducerea științifică a Radio Verkehr AG din Austria. A fondat Observatorul Poporului din Viena- Ottakring în 1945 și a fost lector în domeniul educației astronomice la Vienna Volkshochschule Ottakring. A fost fondatorul și redactorul șef și, uneori, și editorul revistei austriece "Universum - Natur und Technik", precum și membru al consiliului de administrație al Societății Austriece pentru Cercetare Spațială. În 1963 a primit titlul de profesor.

După cel de-al doilea război mondial, astronomul Erich Doleza a scris o serie de povestiri (Martin Weltley) despre rachete, povestiri care erau plictisitoare, dar riguroase din punct de vedere științific și didactice. Prima povestire a fost RS 11 schweigt (RS 11 nu răspunde, 1953). Au urmat Mond in Flammen (1954) și Unternehmen Mars (1955).

Lucrări scrise
Seria Die Trilogie / Martin Weltley
 RS 11 schweigt (1953)
 Mond in Flammen (1954)
 Unternehmen Mars (1955)
Die Sonnensystem-Astronauten (Astronauții sistemului solar)
 Die Astronauten (1959)
 Festung Sonnensystem (1962)
Die Dilogie
 Planet im Nebel (1962)
 Flucht in die Weltraum-City (1964)

Lucrări individuale
 Der Ruf der Sterne. Seltsame Geschichte einer Weltraumfahrt (1930)
 Grenzen über uns. Zukunftsroman (1940)
 Jenseits von Raum und Zeit. Utopischer Roman (1946)
 Alarm aus Atomville (1956)
 Neues Land im Weltall (1958)
 Sekunde X - Himmelsschiffe landen (1958)
 Raumfahrt - Traumfahrt (1961)
 Vorstoß in den Weltraum (1964)
 Sternenbühne Planetarium (1964)
 Jenseits von Raum und Zeit (1968)
 Von Göttern entführt (1972, sau Auf der Suche nach den geraubten Erdbewohnern, 1980)

Premii și onoruri
În 1995, asteroidul (5884) Dolezal a fost numit în onoarea sa.

Note

Lectură suplimentară
 Hans Joachim Alpers, Werner Fuchs, Ronald M. Hahn: Reclams Science-fiction-Führer. Reclam, Stuttgart 1982, ISBN 3-15-010312-6, S. 133.
 Franz Rottensteiner: Erich Dolezal: Science Fiction als Erziehung zur Weltraumfahrt. In: Walter Delabar, Frauke Schlieckau (Hrsg.): Bluescreen. Visionen, Träume, Albträume und Reflexionen des Phantastischen und Utopischen. Aisthesis, Bielefeld 2010, ISBN 978-3-89528-769-5, S. 99–104. Auch in: Franz Rottensteiner: Im Labor der Visionen. Anmerkungen zur phantastischen Literatur. 19 Aufsätze und Vorträge aus den Jahren 2000–2012. Verlag Dieter van Reeken, Lüneburg 2013, ISBN 978-3-940679-72-7, S. 151–159.
 Franz Rottensteiner: Dolezal, Erich. In: Christoph F. Lorenz (Hrsg.): Lexikon der Science Fiction-Literatur seit 1900. Mit einem Blick auf Osteuropa. Peter Lang, Frankfurt am Main u. a. 2016, ISBN 978-3-63167-236-5, S. 245–252.

Legături externe

 Erich Dolezal auf Phantastik-Couch

Vezi și
 Științifico-fantasticul în Austria

Nașteri în 1902
Decese în 1990
Scriitori austrieci de literatură științifico-fantastică
Scriitori austrieci

Erich Dolezal


بيودوم مونتريال Biodôme de Montréal هو متحف حي أو متحف للطبيعة وهو يوجد في فيلودروم مونتريال. وقد انشأت البناية من أجل الألعاب الأولمبية الصيفية 1976 في مونتريال. بعد انتهاء الألعاب لم تكن تستعمل البناية إلا جزئيا فقد كان الكثير من الدراجون يستعملونها للتداريب.

بيير بورك مدير الحديقة البوتانية بمونتريال هو من فكر في تحويل الفيلودروم إلى بيودوم ويوجد به حديقة حيوان ومماه والحديقة البوتانية بمونتريال.

معرض صور

انظر أيضا
 مشروع عدن
 بيوسفير 2

مراجع

أحواض سمك في كندا
أماكن التي يقام فيها أوليمبياد سباق الدراجات
تأسيسات سنة 1976 في كيبك
تأسيسات سنة 1992 في كيبك
حدائق حيوان أسست في 1992
حدائق حيوان في كيبك
صالات أحداث أسست في 1976
مبان ومنشآت اكتملت في 1976
متاحف في مونتريال
متاحف كندا
ملاعب الألعاب الأولمبية الصيفية 1976
ملاعب جودو أولمبية
ملاعب رياضية سابقة في كندا
ملاعب رياضة اكتملت في 1976
ملاعب مغلقة
مناطق جذب سياحي في مونتريال
مونتريال

بيودوم مونتريال


Hoya tjadasmalangensis er fjölær jurt í vaxblómaættkvísl.  Útbreiðslan er á Jövu.

Tilvísanir

Vaxblómaættkvísl

Hoya tjadasmalangensis


An Dendrobium lohokii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey James Wood ngan Anthony L. Lamb. An Dendrobium lohokii in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium lohokii


Le donjon de Mortemer est un vestige médiéval situé à Mortemer, en France.

Localisation
Les vestiges sont situés dans le département français de la Seine-Maritime, sur la commune de Mortemer, en amont de l'Eaulne, emplacement stratégique pour la défense du duché de Normandie.

Historique
L'édifice est daté du  et sa construction est  au demi-frère d'Henri II.

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques le .

Description
Le donjon est situé sur une motte large de  sur  de profondeur.

L'édifice, de plan circulaire, possédait des contreforts.

Notes et références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Sources

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Dieppe

Bibliographie
 .

Liens externes

Les remparts de Normandie sur le site remparts-de-normandie.eklablog.com

Monument historique dans la Seine-Maritime
Monument historique inscrit en 1941
Normandie médiévale

Donjon de Mortemer


Die Route nationale 618, kurz N 618 oder RN 618, war von 1933 bis 1973 eine französische Nationalstraße, die in zehn Teilen zwischen Argelès-sur-Mer und Saint-Jean-de-Luz verlief. Sie wurde auch als Route des Pyrénées bezeichnet. Zwischen der Kreuzung südlich von Laruns mit der N134BIS und Eaux-Bonnes handelt es sich um den ehemaligen Abschnitt der N134BIS A. Zwischen Escot und Bagnères-de-Luchon verläuft die N618 über die Trassen der 1860 festgelegten Routes thermales. 1949 wurde die N132 von ihrem südlichen Endpunkt in Saint-Jean-Pied-de-Port bis Cambo-les-Bains zurückverkürzt und die Trasse der N618 zugeschlagen. 1954 wurde sie von Bagnères-de-Luchon aus zur spanischen Grenze auf dem Col du Portillon geführt. 1962 ergab sich die nächste Änderung. Sie wurde ab Lurbe-Saint-Christau nach Asasp zur N134 geführt und der Ic38 (später in D238 umgenummert) zugeschlagen. Ihre Gesamtlänge betrug zuerst 476,5 Kilometer, 1949 stieg die Länge auf 510,5 Kilometer und 1954 dann auf 520 Kilometer. 1962 sank sie auf 516 Kilometer.

Routes thermales
Bei den Routes thermales handelt es sich um 1860 in den Pyrenäen auf Dekret von Napoléon III angelegte Straßen. Sie gingen 1933 bis auf ein kurzes Teilstück, das der N135 zufiel, in der N618 auf. In ihrem Verlauf überqueren sie pässe, die regelmäßig von der Tour de France überfahren werden.

RT1
Die RT1 verlief von der N125 in Bagnères-de-Luchon über den Port de Peyresourde (heute als "Col" bezeichnet), Arreau (Kreuzung mit der N129), den Col d'Aspin, Sainte Marie-de-Campan (RT2) nach Bagnères-de-Bigorre, wo sie auf die N135 stieß.
Der Abschnitt zwischen Sainte Marie-de-Campan und Bagnères-de-Bigorre wurde 1933 Teil der N135, der restliche Teil, sowie die anderen RT Teil der N618.

RT2
Die RT2 verlief von der RT1 in Sainte Marie-de-Campan zur N21 nach Barèges über den Col du Tourmalet.

RT3
Die RT3 verlief von der N21 in Argeles-Gazost nach Eaux-Bonnes zur N134bisA über den Col d'Aubisque.

RT3bis
Die RT3bis war ein Seitenast der RT3 in Eaux-Bonnes, der im Gegensatz zu den anderen RT erst 1862 festgelegt wurde und auf der Promenade de l'Impératrice verlief.

RT4
Die RT4 verlief von der N134bis in Arudy zur N134 in Escot.

N 618a

Die Route nationale 618A, kurz N 618A oder RN 618A, war von 1933 bis 1973 ein Seitenast der N618, der von dieser südwestlich von Aramits abzweigte und nach Oloron-Sainte-Marie führte. Ihre Länge betrug 14,5 Kilometer.

N 618b

Die Route nationale 618B, kurz N 618B oder RN 618B, war von 1933 bis 1973 ein Seitenast der N618, der von dieser in Arudy abzweigte und nach Herrère führte. Ihre Länge betrug 11,5 Kilometer.

N 618c

Die Route nationale 618C, kurz N 618C oder RN 618C, war von 1933 bis 1973 ein Seitenast der N618, der von dieser in Chaum abzweigte und zur spanischen Grenze führte, wo sie ihre Fortsetzung in der N-230 fand. Sie wurde 1933 erst als N125A festgelegt und im gleichen Jahr noch umgenummert. 1973 wurde sie komplett von der N125 übernommen. Ihre Länge betrug 18 Kilometer.

N 618d

Die Route nationale 618D, kurz N 618D oder RN 618D, war ein Seitenast der N618, der in Saint-Jean-de-Luz 1965 durch eine Laufwegsänderung der N10 und N618 entstand. 1973 abgestuft wurde die Straße 1982 erneut eine Nationalstraße als Teil der N10 durch eine Laufwegsänderung von dieser innerhalb des Ortes. Seit 2006 führt sie die Nummer D810.

Weblinks

 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen ()

618

Route nationale 618


Johannes d'Outrein (Jan d'Outrein) ( à Middelbourg -  à Amsterdam) est un prédicateur, écrivain et auteur d'ouvrages théologiques évangéliques néerlandais.

Biographie
Il étudie à Franeker, où il obtient son doctorat en 1682 . Il est prédicateur à Oost-Zanen en 1685, à Franeker en 1687, à Arnhem en 1691, à Dordrecht en 1703 et à Amsterdam en 1708, où il meurt en 1722. Il est un représentant prééminent du mouvement cocceian  et Friedrich Adolph Lampe est un de ses disciples . Outrein croit que Dieu est "le Dieu d'alliance des Pays-Bas, de son peuple élu, qui s'y est rassemblé et y vit" .

Œuvres
Johannes d'Outrein est l'auteur de plus de 50 ouvrages . Certaines de ses œuvres les plus remarquables sont :

 Gods Tabernakel onder de menschen ende de Heerlykheid des Soons Gods (sur Joh. 1. 14.) mitsgaders het heilig sabbath- en jubeljaar (sur Lev. xxv. 1–13. ). Amsterdam 1701
 De redenen van vrees en hoop, Gérard Borstius. Amsterdam 1705
 Roosendaalsche vermaaklykheden de Wegwyser door de Heerlykheit Roosendaal. Amsterdam 1700, 1712, 1718
 Schrifftmässige Erklärung der Evangelischen Parabolen, Übersetzung aus dem Lateinischen und Niederländischen. Francfort et Leipzig 1717
 Gesangen de nuttige bestedingen der afgebroken uren. Amsterdam 1717
 De geestelijke tempelbouw, ter gelegentheid van de Inwijdinge van de Herboude Kerk te Ransdorp. Amsterdam 1720
 Het Gouden Kleinoot Van de Leere der Waarheit Die naar die Godsaligheid is ; Vervattet in den Heidelbergschen Catéchisme. J. Boom, Amsterdam 1719.
 Korte Schets der godlyke Waarheden, Soo als die in haare natuurlyke ordre te samen geschakelt zijn. Amsterdam 1718.

Références

Liens externes

Bibliothécaire néerlandais
Théologien protestant du XVIIe siècle
Théologien protestant du XVIIIe siècle
Personnalité liée à Middelbourg
Décès en février 1722
Naissance en octobre 1662
Décès à 59 ans

Johannes d'Outrein


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 Mukan Kağan, Doğu Göktürk Kağanlığı'nın kağanı, Bumin Kağan'ın oğlu ve İssik Kağan'ın küçük kardeşi

572


Taio (Nones: Taj; deutsch veraltet: Thayl oder Theyl) ist eine Fraktion der italienischen Gemeinde (comune) Predaia  in der Provinz Trient, Region Trentino-Südtirol. Taio ist der Hauptort und Gemeindesitz von Predaia.

Geografie
Taio liegt etwa 28,5 Kilometer nordnordwestlich von Trient im Nonstal am Fluss Noce auf einer Höhe von  Der Ortsname leitet sich möglicherweise aus dem Italienischen taglio ab, was mit "Rodung" übersetzt werden kann.

Geschichte
Taio war bis 2015 eine selbstständige Gemeinde und wurde am 1. Januar 2015 mit Coredo, Smarano, Tres und Vervò zur neuen Gemeinde Predaia zusammengeschlossen. Zur Gemeinde gehörten die Fraktionen Dardine, Dermulo, Mollaro, Segno, Torra und Tuenetto.

Verkehr
An Taio führt die Strada Statale 43 della Val di Non von San Michele all'Adige nach Cles vorbei. Bis zur Eröffnung der Umgehungsstraße 2006 führte die Staatsstraße mitten durch den Ortskern. Der Bahnhof von Taio wird von Zügen auf der Ferrovia Trento–Malè (Bahnstrecke Trient-Marilleva) bedient.

Persönlichkeiten
 Eusebio Francisco Kino (1645–1711), Jesuitenmissionar, Kartograph

Gemeindepartnerschaften
 Heroldsberg,  (Mittelfranken), seit 1996

Weblinks

Einzelnachweise

Fraktion im Trentino
Ehemalige Gemeinde (Trentino)
Predaia
Gemeindeauflösung 2015

Taio


Mireya González Álvarez (født d. 18. juli 1991 i León) er en spansk håndboldspiller som spiller for SCM Râmnicu Vâlcea i Rumænien og Spaniens håndboldlandshold.

Meritter
 EHF Champions League:
 Vinder: 2018

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Spanien
Håndboldspillere fra SCM Râmnicu Vâlcea

Mireya González


El símbolo de Pearson, o notación de Pearson, es usado en cristalografía como un medio para describir una estructura cristalina, y fue originado por W.B. Pearson. El símbolo está constituido de dos letras seguidas por un número. Por ejemplo:
 Estructura de diamante, cF8
 Estructura de rutilo, tP6

Las dos letras (en cursiva) especifican la red de Bravais. La letra minúscula especifica la clase de cristal, y la letra mayúscula el tipo de red. La figura da el número de los átomos en la celda unitaria.

Las catorce posibles redes de Bravais son identificadas por las primeras dos letras:

Símbolo de Pearson y grupo espacial

El símbolo de Pearson no identifica de manera única el grupo espacial de una estructura cristalina, por ejemplo tanto la estructura del NaCl, (grupo espacial Fmm) y el diamante (grupo espacial Fdm) tienen el mismo símbolo de Pearson cF8.

Referencias

Lectura adicional
 United States Naval Research Laboratory - Símbolo de Pearson (Ejemplos e imágenes)

Enlaces externos

Cristalografía

Símbolo de Pearson


Günther Kissel (* 26. Dezember 1916 in Solingen; † 19. Februar 2011 ebenda) war ein deutscher Bauunternehmer, der wegen seiner rechtsextremen politischen Ansichten und seiner Holocaustleugnung umstritten war.

Der Bauunternehmer
1945 trat Günther Kissel in die von seinem Großvater 1888 gegründete Baufirma ein, in der er selbst eine Maurerlehre gemacht hatte, und nannte sie "Kissel-Rapid". Er baute das Unternehmen weiter aus, das schließlich bundesweit tätig war und zuletzt rund 30 Millionen Euro Umsatz im Jahr machte. Außerdem gründete er weitere Unternehmen, wie eine Immobilienverwaltung, die "Kissel-Heimbau" für Belange rund um das Eigenheim sowie ein Unternehmen zur Immobilienprojektentwicklung, die alle unter "Kissel-Gruppe" firmieren.

Als Unternehmer war Kissel anerkannt und respektiert, wenn auch widersprüchlich in seinen unternehmerischen Entscheidungen. 27 Jahre lang war er Obermeister der Solinger Bau-Innung. Ab den 1970er Jahren baute er mehrere Seniorenanlagen in Solingen. Obwohl er durch ausländerfeindliche Aussagen auffiel, hatte über die Hälfte seiner Mitarbeiter keine deutsche Nationalität, und seine Firma erstellte die DITIB-Merkez-Moschee in Duisburg-Marxloh, was wiederum Unmut in rechten Kreisen erregte.

1989 boykottierten Vertreter der Stadt Solingen die Taufe einer von Kissel erbauten Seniorenanlage in Solingen-Merscheid, weil er sich geweigert hatte, eines der Häuser nach der israelischen Partnerstadt Nes Ziona zu benennen. Trotz dieser "Irritationen", wie er es nannte, hielt der Bundestagsabgeordnete der CDU, Bernd Wilz, die Festrede. Die Stadt hingegen musste sich öffentlich rechtfertigen, weil sie dem rechtsextremen Kissel den Zuschlag für den Ausbau der Geschwister-Scholl-Schule erteilt hatte.

Kissel starb im Alter von 94 Jahren und wurde auf dem Friedhof an der Dorper Kirche beerdigt, die sein Vater erbaut und die er selbst mit Spenden unterstützt hatte. Die Trauerfeier erfolgte unter Polizeischutz. Es kam jedoch nicht zu befürchteten Zwischenfällen durch antifaschistische Demonstranten.

Politische Ansichten
Am Zweiten Weltkrieg nahm Günther Kissel als Offizier der Wehrmacht teil und wurde an der Ostfront schwer verletzt. Die Kriegsniederlage und anschließende Anfeindungen konnte er niemals verwinden, was dazu führte, dass er bis zu seinem Tod extreme rechte politische Ansichten vertrat.

Aus seiner politischen Gesinnung machte Kissel kein Hehl und propagierte sie öffentlich. Anlässlich seines 65. Geburtstags ließ er eine Denkschrift verteilen, in der er die Gräueltaten der Nationalsozialisten zu relativieren versuchte und einen zu hohen Ausländeranteil in Deutschland beklagte. Er setzte sich für den verurteilten KZ-Aufseher Gottfried Weise ein, lud den Holocaustleugner David Irving zu Vorträgen ein und trat im hohen Alter noch "Pro NRW" bei. Kissel soll nach Recherchen des Sozialwissenschaftlers Alexander Häuser auch Mitglied des extrem rechten Witikobunds und Teilnehmer der von dem späteren NPD-Mitglied Hans-Ulrich Pieper ausgerichteten Düsseldorfer Herrenrunde gewesen sein.

Kissel finanzierte zahlreiche Projekte des rechtsextremen Politikspektrums, so etwa den von Horst Mahler unterstützten Verein zur Rehabilitierung der wegen Bestreitens des Holocaust Verfolgten und die rechtsextreme Vereinigung Collegium Humanum. Große Geldsummen spendete er dem Verein Gedächtnisstätte, der im sächsischen Borna eine "Gedenkstätte für die Opfer des Zweiten Weltkrieges durch Bomben, Verschleppung, Vertreibung und Gefangenenlager" errichten wollte, die ausschließlich an zivile deutsche Kriegsopfer erinnern soll. Nach einem Urteil des Landgerichts Wuppertal aus dem Jahre 1997 durfte Günther Kissel ungestraft als "Auschwitzleugner" und "Volksverhetzer" bezeichnet werden. 2002 wurde Kissel in Weimar von dem zur Verlagsgesellschaft Berg gehörenden Druffel-Verlag, der vom Verfassungsschutz als rechtsextrem eingestuft wird, mit der Helmut-Sündermann-Medaille geehrt.

Nach dem Mordanschlag von Solingen am 29. Mai 1993 kam es zu Boykottaufrufen gegen Kissel, weil er sich verharmlosend darüber geäußert hatte ("Türkenbrand mit Todesfolge"), und er zog sich aus der Öffentlichkeit zurück. Seinen 90. Geburtstag feierte er mit zahlreichen ihm gleichgesinnten Gästen. Die Laudatio hielt Verleger Gert Sudholt, früherer Vorsitzender der holocaustleugnenden Gesellschaft für freie Publizistik (GfP) und Eigentümer der Verlagsgesellschaft Berg, in der Bücher und Broschüren mit rechtsextremem Inhalt erscheinen. Als bekannt wurde, dass auch Oberbürgermeister Franz Haug, der SPD-Fraktionschef im Solinger Rat, Ernst Lauterjung, und andere Solinger Politiker dieser Feier beiwohnen würden, kam es zu massiven Bürgerprotesten in der Stadt, zumal Kissel seiner Geburtstagseinladung ein 39-seitiges Manuskript einer geplanten Rede beigelegt hatte, in der er Deutschlands Kriegsschuld bestritt und den Holocaust relativierte ("vielleicht nur 500.000 Juden"). Die Politiker mussten sich anschließend für ihren Besuch rechtfertigen. Die öffentlichen Vorwürfe endeten erst, als sich der Stadtrat mit einer Resolution von Kissels Rede, die er allerdings nicht gehalten hatte, distanzierte.

Anlässlich seines 90. Geburtstages hatte Günther Kissel um Spenden für die Initiative Rettung Dorper Kirche gebeten. Als dem Vorsitzenden der Initiative, Axel Heibges, und dem Gemeindepastor Joachim Römelt der Wortlaut von Kissels Geburtstagsrede bekannt wurde, schrieben sie ihm einen Brief, in dem sie sich von seinen Positionen klar distanzierten und ihm anheimstellten, sie wieder auszuladen. Sie nahmen nicht an der Geburtstagsfeier teil und boten an, die Spenden zurückzuerstatten.

Publikationen
 Meine Sorge um Deutschland. Kritische Gedanken eines Unternehmers und Zeitzeugen, Eigenverlag Solingen 2003

Literatur
 Andreas Speit/Andrea Röpke: Neonazis in Nadelstreifen. Die NPD auf dem Weg in die Mitte der Gesellschaft, 2008, ISBN 978-3861534679, S. 114f.

Weblinks
 Nachruf auf Günther Kissel auf solinger-tageblatt.de v. 22. Februar 2011
 Nachruf auf Günther Kissel auf rp-online.de v. 22. Februar 2011
 Auschwitzleugner Günther Kissel ist tot auf indymedia.org (Memento vom 4. März 2016 im Internet Archive)
 Antrag der Fraktion Bündnis 90/Die Grünen an den Rat der Stadt Solingen vom 25. Februar 2007 (PDF; 138 kB)

Einzelnachweise

Unternehmer (Solingen)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Witikobund-Mitglied
Bauunternehmer
Holocaustleugner
Person des Geschichtsrevisionismus (deutscher Rechtsextremismus)
Geboren 1916
Gestorben 2011
Mann
Deutscher

Günther Kissel


පවුල් ප්‍රතිකාරය යුගල සහ පවුල් ප්‍රතිකාර සහ පවුල් පද්ධති ප්‍රතිකාර ලෙස ද හැඳින්වේ. මෙය අඹුසැමි යුවලයන් සහ පවුල් සමඟ කුළුපග ලෙස කටයුතු කරමින් ඔවු‍නගේ වෙනස්කම් සහ වර්ධනයන් ඇති කිරීමට යොදා ගන්නා මනෝ ප්‍රතිකාරක ක්‍රමයේ එක් අංගයකි.

පවුල් සාමාජිකයින් අතර සම්බන්ධතා පද්ධතියේ වෙනස්කම් නිරීක්ෂණය කිරීම ද සිදුවේ. තවද යහපත් පවුල් සම්බන්ධතා හොඳ මානසිකත්වයක පසුබිම් වන සාධකයක් ලෙස ද විස්තර කෙරේ.

පවුල් ප්‍රතිකාරයන්හි යෙදෙන විවිධ ආයතන අතර පොදු මතයක් වනුයේ සේවාදායකයා ගැටළුව පුද්ගලික හෝ පවුලට අදාල එකක් හෝ ලෙස සැලකුව ද, ගැටළුවේ ආරම්භය කුමක් වුවද එහි විසඳුම් සඳහා පවුල් සාමාජිකයින් සියල්ලම සහභාගී කර ගැනීම වැඩදායී වන බවයි. මෙම සහභාගීත්වය ප්‍රතිකාරාත්මක වැඩමුළු තුළ දී ඔවු‍නගේ සහභාගිත්වයෙන් ද සපුරා ගනී. මෙහිදී පවුල් උපදේශකයා සංවාදයේ දී ශක්තිය උත්ප්‍රේරණය නිදහස සහ වඩා පුළුල් පද්ධතියකට උදව් දීම යන කටයුතු සඳහා හැකියාවක් ලබා තිබිය යුතු වේ.

මෙම අංශයේ මුල් කාලයේ දී බොහෝ චිකිත්සකයින් පවුල යන කුඩා සම්ප්‍රදායී දෙමාපියන් සහ දරුවන්ගෙන් සමන්විත ඒකකයක් ලෙස හඳුන්වන ලදී. පසුව පරිණාමය සමඟ පවුල යන්න වඩා පුළුල්ව විග්‍රහ කරමින් ප්‍රබල ලෙස උපකාරී , දිගු කාලීන ලේ නෑකම් ඇති හෝ ඇතැම් විට නොමැති පුද්ගල සම්බන්ධතා ලෙස අර්ථ දක්වන ලදී.

පවුල් ප්‍රතිකාරයන් සියලුම මිනිස් ප්‍රශ්නවලදී හොඳින් යොදාගෙන ඇත. එනම් පවුල් ප්‍රතිකාර ක්‍රම උපයෝගී කර නොගත් පුද්ගල සම්බන්ධතා වර්ගයක් හෝ මනෝ විද්‍යා ගැටළුවක් නොමැති තරම් වෙයි.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Alternative dispute resolution
 Acceptance and commitment therapy
CAMFT
Child abuse
Conflict resolution
 Cognitive behavioral therapy
Deinstitutionalisation
Domestic violence
Dysfunctional family
Emotionally focused therapy
ENRICH
Family Environment Scale
Family Life Education
Family Life Space
Identified patient
Impact Therapy
Internal Family Systems Model
Interpersonal psychotherapy
Interpersonal relationship
Mediation
 Mindfulness-based cognitive therapy
Multisystemic Therapy (MST)
Positive psychology
Relationship education
Relationships Australia
Strategic Family Therapy
Abnormal Psychology

පාද සටහන්

භාහිර සබැඳි

Family
Psychotherapies
Relationship counseling
Cybernetics

පවුල් ප්‍රතිකාරය


La 'A645' o Bretelle du Val d'Aran (variante del Valle de Arán) es una autopista de peaje de 5 km de largo entre la salida 17 de la  y la carretera nacional  dirección Valle de Arán y España. El variante tiene la particularidad de ser de vía única en cada dirección.

Salidas

  km 1 : Montréjeau
  km 5 : Luchon y España por la  .

Notas y referencias

Autopistas de Francia

Autoroute A645 (Francia)


Irlands kvindefodboldlandshold represæsenterer Republikken Irland i internationale fodboldturneringer, som f.eks. VM i fodbold for kvinder og EM i fodbold for kvinder. Irland har endu ikke kvalificeret sig til en af de store turneringer, men har deltaget i turneringer, hvor holdene inviteres, f.eks. ved Algarve Cup, Istria Cup og Cyprus Cup. Irlands landshold organiseres af Women's Football Association of Ireland.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Aktuel trup
Spillere der blev udtaget af Susan Ronan til den uofficielle venskabskamp mod Baskerlandet den 26. november 2016.
Antal mål og landskampe er opdateret pr. 30. november 2016.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Republic of Ireland women's national football team @www.fai.ie
 Republic of Ireland women's national football team @www.fifa.com

Kvindefodboldlandshold

Irlands kvindefodboldlandshold


En un battement () est une série télévisée colombienne créée par Leonardo Padrón et diffusée entre le  et le  sur Netflix.

Synopsis
Valeria, trompettiste, est en couple avec Simon depuis plusieurs années. Le soir de son anniversaire, sur le chemin du retour, elle se fait kidnapper, victime d'un trafic d'organe.
Elle sera tuée et son cœur bénéficiera à Camila, malade cardiaque, fiancée de Zacarias, conseiller du candidat à la présidentielle. Tandis que Simon essaie de faire la lumière sur le drame dont est victime sa famille et de démasquer les coupables. Camila est prise d'étranges phénomènes qui la poussent à mener l'enquête sur l'identité de sa donneuse. C'est alors que leurs chemins se croisent.

Distribution

Acteurs principaux
 Michel Brown  : Simón Duque
 Ana Lucía Domínguez  : Camila Duarte
   : Zacarías Cienfuegos
   : Valeria Duque
   : Mariachi
   : Samantha Duque
 Julián Cerati  : Tomás
   : Sarmiento
 Mauricio Cujar  : Braulio Cárdenas
   : Greta Volcán

Acteurs récurrents et invités
Introduits dans la saison 1
 Christian Gómez Velez  :
 Álvaro García Trujillo  :
 Jorge Marín  :
 Ramsés Ramos  : Tacho Renteria
 Silvia Varón  : Karla
 Jenny Vargas  : Troya
 Gianina Arana  : Tata
 Obeida Benavides  : Doña Clara
 Miguel González  : Álvaro
 Ana Maria Sanchez  : Julia Moncada
 Juan Tarquino  : Garabato

Introduits dans la saison 2
 Mariaca Semprun  : Nicky
 Elena Medina  : Eva
 Laura Londoño  : Lorena
 Ángela Cano  : Sofia
 Biassini Segura  : Polo
 Mauro Donetti  : Fabricio
 Ana Wills  : Laura Portillo
 Julián Arango  : Fausto
 Marisol Correa Vega  : Graciela
 Rebe Milanes  : Graciela
 Andrea Rey  : Irene

Production

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français :
 Création : Leonardo Padrón
 Réalisation : Camilo Vega
 Scénario : Leonardo Padrón, Doris Seguí, Christian Jiménez et Carlos E. Castro
 Casting : Juan Pablo Rincon
 Direction artistique : Daniela Vélez Llinás
 Costumes : Diana Trujillo
 Photographie : Diego Jiménez
 Son : Alejandro Gómez
 Montage : Santiago Uribe
 Musique : José Reinoso
 Production : CMO Producciones
 Production déléguée :
 Sociétés de production : CMO Producciones
 Sociétés de distribution (télévision) : Netflix
 Pays d'origine :
 Langue originale : espagnol
 Format : couleur
 Genre : thriller, drame, suspense
 Durée : 38 - 51 minutes
 Date de première diffusion :
 Monde:  sur Netflix
 Classification : déconseillé aux moins de 16 ans

 Adaptation

Version française

Épisodes

Saison 1 (2022)
La première saison est mise en ligne le .

 Le bonheur n'est pas éternel (La felicidad no es redonda)
 Un invité dans mon corps (Un huésped dentro de mi cuerpo)
 En quête (La búsqueda)
 Ce cœur qui ne m'appartient pas (Ese corazón nunca debió ser tuyo)
 L'Organisation (La organización)
 Sans laisser de traces (Sin cabos sueltos)
 Un moment crucial (Un momento crucial)
 Mon mari, ce meurtrier ? (¿Mi esposo es un asesino?)
 Nous changeons des vies (Estamos aquí para cambiarle la vida)
 La terrible vérité (La terrible verdad)
 Infiltré (El infiltrado)
 La cicatrice (La cicatriz)
 La prochaine victime (La próxima víctima)
 La confession (La confesión)

Saison 2 (2023)
La deuxième saison est mise en ligne le .

 Comme on se retrouve... (El reencuentro)
 Mets-toi à ma place (Ponte en mis zapatos)
 Bienvenue en enfer (Bienvenidos al infierno)
 Les moyens du désespoir (Una solución desesperada)
 En plein chaos (El caos)
 Le dernier espoir (La última esperanza)
 Un choix terrible (La terrible elección)
 Contre la montre (A contrarreloj)
 Hors de contrôle (Fuera de control)
 Expiation (Expiación)

Notes et références

Liens externes

Liens externes

  En un battement sur Film Affinity

Série télévisée colombienne des années 2020
Série télévisée de Netflix

En un battement (série télévisée)


, né  le 5 août 1996, également connu sous le nom , est un lutteur de sumo professionnel originaire d'Ashiya, Hyōgo. Il appartient à l'écurie Tokiwayama et débute au niveau professionnel en novembre 2014. Il atteint la division makuuchi en janvier 2017 après quatorze tournois et y remporte son premier tournoi en novembre 2018 après quatre ans de carrière. Son plus haut rang atteint est ōzeki, qu'il a reçu pour la première fois en mai 2019. Il gagne son second titre de champion en novembre 2020. Il a remporté sept prix spéciaux et trois kinboshi (récompense en cas de victoire contre un yokozuna).

Jeunesse & parcours amateur
Le prénom de Satō, Takanobu, est dérivé du nom du yokozuna Takanohana, qui deviendra plus tard son maître d'écurie. Il participe à des compétitions de karaté full-contact au début de l'école primaire et est finaliste dans une compétition nationale. Cependant, son père est déterminé à ce que son fils devienne un lutteur de sumo et il commence à participer au sumo dans un dojo local au cours de sa troisième année scolaire. Après l'école primaire, il entre au Hotoku Gakuen Junior High School, collège connu pour son programme de sumo. Au cours de sa troisième année dans cet établissement, il remporte un championnat national et le titre de yokozuna du secondaire .

Encouragé par son père à manger des hamburgers et des frites, son poids est passé de 30 kilos à 8 ans à 80 kilos à 12 ans . Au total, il remporte 10 titres nationaux au cours de ses années de lycée. Il a également été champion « toutes catégories » du tournoi mondial junior de sumo organisé à Taïwan.

Carrière

Débuts et progression

Il rejoint l'écurie Takanohana et participe à des maezumo (essais préliminaires de sumo) dès septembre 2014 alors qu'il est encore lycéen, un événement très rare, en vue de rejoindre les rangs professionnels le plus rapidement possible. Son entraîneur, l'ancien yokozuna Takanohana, a conclu un accord avec son lycée pour qu'il continue à fréquenter l'école en dehors des tournois officiels. Bien qu'il soit courant pour les lutteurs de cette écurie de prendre un nom de combattant (shikona) dès leur intégration, il choisit d'utiliser son vrai nom.

Satō devient rikishi professionnel en novembre 2014 et, pour ses débuts, remporte le championnat de la division la plus basse, ou jonokuchi, avec un résultat parfait de 7-0.  Ses résultats lors des tournois suivants lui permettent de monter rapidement en makushita et il remporte son premier championnat dans cette division en mars 2016, performance qui le propulse en jūryō.

Pour son premier tournoi de jūryō, il devient le sixième promu de l'histoire et le premier de moins de vingt ans à remporter huit combats consécutifs (un kachi-koshi ). En janvier 2017, il est promu en première division makuuchi. A cette occasion, il a choisi d'adopter le shikona Takakeishō Mitsunobu. Le premier caractère de ce nom  vient de son maître d'écurie, Takanohana, et les deux seconds caractères  sont tirés du prénom de la figure historique japonaise Kagekatsu Uesugi .

Il remporte cette même année trois kinboshi et deux prix de performance exceptionnelle consécutifs, lors des tournois de septembre & novembre.

En janvier 2018, Takakeishō intègre les san'yaku au rang de komusubi. Il est le premier membre de l'écurie Takanohana à atteindre ce rang. Peu de temps après le tournoi de septembre, son écurie est dissoute et il est transféré dans l'écurie Chiganoura, rebaptisée depuis Tokiwayama.

Il remporte le tournoi de novembre 2018 à Kyushu, battant notamment le yokozuna Kisenosato le premier jour et lōzeki Gōeidō le second. Avec seulement 26 tournois en carrière à son actif, cette victoire fait de lui le quatrième plus jeune vainqueur en makuuchi de tous les temps, à égalité avec le yokozuna Akebono. À 22 ans, il est également le sixième plus jeune vainqueur depuis le début du système de six tournois par an établi en 1958.

=== Carrière au rang dōzeki ===

En mars 2019, il réalise un kachi-koshi et bat l'''ōzeki Tochinoshin le dernier jour du tournoi, ce qui rend sa promotion comme ōzeki envisageable avec 34 victoires lors des 3 derniers tournois (le seuil étant fixé à 33). L'Association japonaise de sumo officialise cette promotion le 27 mars 2019. Il devient ōzeki en 28 tournois, ce qui est la sixième progression la plus rapide depuis la mise en place du système de six tournois par an en 1958. À 22 ans et sept mois, il devient également le neuvième plus jeune ōzeki.

En mai 2019, Takakeishō quitte son premier tournoi en tant quōzeki au cinquième jour en raison d'une blessure au genou droit ; il revient le huitième jour avant de se retirer définitivement le lendemain après avoir endommagé des ligaments au niveau de ce même genou. Il est le premier ōzeki depuis le début des tournois en 15 jours en 1949 à se retirer d'un tournoi à deux reprises. Sa blessure n'est pas complètement guérie pour le tournoi de juillet à Nagoya et il renonce à y participer, ce qui entraîne sa rétrogradation au rang de sekiwake en septembre. Son maître d'écurie, l'ancien Takamisugi Takakatsu a commenté : « Il est encore jeune avec son avenir devant lui. S'il avait lutté... il y avait une forte probabilité que son état s'aggrave. Si vos jambes s'en vont, vous devez abandonner votre carrière de sumo. Si sa jambe guérit, il peut revenir plus fort ».

Il assure son retour au rang dōzeki après sa dixième victoire le douzième jour du tournoi de septembre. Lors du combat éliminatoire supplémentaire de ce tournoi, il subit une foulure du muscle pectoral gauche pendant le tachi-ai, nécessitant six semaines de repos .

Takakeishō remporte le tournoi de novembre 2020, son deuxième championnat de première division et son premier en tant qu'ōzeki, après un combat éliminatoire final contre Terunofuji. Takakeishō est le lutteur ayant obtenu le plus de victoires (51) en 2020.

Takakeishō vise une promotion au rang de yokozuna lors du tournoi de janvier 2021, mais l'opportunité est manquée après la perte de ses quatre premiers combats. Il abandonne le 10ème jour à la suite d'une blessure à la cheville, avec un résultat de 2-7, ce qui l'expose à une rétrogradation à l'issue du tournoi de mars en cas de make-koshi. Il y obtient un kachi-koshi (10-5), qui lui permet de rester ōzeki . Il est finaliste contre Terunofuji lors du tournoi de mai, perdant contre celui-ci en combat éliminatoire après l'avoir battu lors de leur combat réglementaire.

Takakeishō se retire du tournoi de janvier 2022 le quatrième jour, après s'être foulé la cheville droite lors de sa défaite contre Ura la veille. C'est son huitième abandon en carrière . Il entame le tournoi de mars 2022 avec le statut de kadoban. Il conserve son rang d''' en remportant sa huitième victoire le onzième jour contre Kotonowaka .

Takakeishō remporte le tournoi de janvier 2023 sur un score de 12-3, sa troisième victoire en division makuuchi.

En mai 2023, il change son nom de lutteur Takakeishō  en Takakeishō , utilisant donc désormais son vrai prénom.

Style de combat
Takakeishō est spécialisé dans les techniques de poussée (tsuki/oshi). Il gagne régulièrement par oshi-dashi (poussée dehors au contact, sans tenir le mawashi) et hataki-komi (appui vers le bas).

Vie privée
En novembre 2020, Takakeishō annonce avoir épousé sa fiancée, le mannequin Yukina Chiba, fille de l'ancien ōzeki Hokuten'yū.

Articles connexes
 Glossaire des termes de sumo

Références

Liens externes

 Fiche de Takakeishō sur le site de l'Association Japonaise de Sumo

Ōzeki
Naissance à Ashiya
Naissance en août 1996
Sumo
Lutteur de sumo

Takakeishō Takanobu


بيرديكاس الثاني المقدوني (باليونانية القديمة:Περδίκκας B' ὁ Μακεδὼν) كان ملك مملكة مقدونيا القديمة حكم من حوالي العام 454 ق.م. إلى حوالي العام 413 ق.م. كان ابن الملك المقدوني الإسكندر الأول وأخ أليكتاس الثاني المقدوني خلف أخاه ألكيتاس الثاني على عرش مقدونيا.

بداية حكمه
بعد موت الإسكندر الأول والد بيرديكاس الثاني في العام 452 قبل الميلاد، بدأت مقدونيا بالتفكك. وأصبحت القبائل المقدونية شبه مستقلة ذاتيا إلا أنها بقيت متحالفة مع ملكها المقدوني وبحلول العام 434 قبل الميلاد تحدى فيليبوس (أخ بيرديكاس) أخاه بيرديكاس على عرش مقدونيا بعد أن حصل على دعم أثينا والملك ديرداس عاهل إليميا. فكان رد بيرديكاس هو إثارة التمرد في عدد من مدن الجزية الأثينية، ومن ضمنها بوتيدايا ليضعف بذلك قوة أثينا.

كان رد أثينا على ذلك قويا، حيث أنها أرسلت 1000 (فرقة هوبليتس) و30 سفينة إلى مقدونيا قاموا بالاستيلاء على الخليج الثيرمي. واستمروا بزحفهم وحاصروا مدينة بيدنا، حيث تلقوا تعزيزات أخرى كان حجمها 2000 (فرقة هوبليتس) و40 سفينة. وبينما هم محاصرين لمدينة بيدنا، وصلتهم أخبار بأن كورنث أرسلت قوة من 1600 (فرقة هوبليتس) و400 جندي خفيف لدعم بوتيدايا، ولمواجهة هذا التهديد الجديد اضطرت أثينا إلى التحالف مع بيرديكاس والمضي إلى إنقاذ بوتيدايا.

بين أثينا وتراقيا
كسر بيرديكاس المعاهدة فورا وسار هو الآخر إلى بوتيدايا، وبالرغم من انتصار الأثينيين، إلا أن المعركة (سوية مع معركة سيبوتا) أدت إلى الحرب البيلوبونيسية والتي حطمت هيمنة أثينا في اليونان القديمة نهائيا.

دخلت أثينا في العام 431 قبل الميلاد، في تحالف مع الملك سيتاكيس عاهل تراقيا بعد زواج الأثيني نيمفودوروس من أخت سيتاكيس. نيمفودوروس فاوض في الاتفاقية بين أثينا وبيرديكاس والتي كانت من نتائجها استعادة بيرديكاس لللخليج الثيرمي، سحب أثينا دعمها لفيليبوس، إعطاء بيرديكاس وعدا بمساعدته في حال تم أسره. وبالمقابل قام بيرديكاس بالزحف على الخالكيديين، الناس الذين سبق أن أقنعهم بالتمرد على أثينا.

التحالف مع أسبرطة
لم يدم التحالف بين بيرديكاس وأثينا طويلا إذ أن بيرديكاس قام بكسر تحالفه معهم للمرة الثانية وأرسل 1000 جندي لدعم هجوم أسبارطي على أكارنانيا في العام 429 قبل الميلاد ولكن جنوده وصلوا أكارنانيا متأخرى ن جدا (ثوكيدايديس 2.80).

وردا على هذا، غزا سيتاكيس مقدونيا بعد أن تلقى وعدا بالدعم من أثينا. هذا الدعم الذي ما تحقق، وهنا استعمل بيرديكاس مرة أخرى الدبلوماسية لضمان بقاء مقدونيا. حيث أنه وعد ابن أخ سيتاكيس بإعطائه يد أخته للزواج فقام الشاب بإقناع عمه بالتخلي عن الهجوم.

دخل بيرديكاس بعد هذه الأحداث في تحالف مع الأسبارطيين، وفي العام 424 قبل الميلاد قام بمساعدة الأسبارطي براسيداس لأخذ أمفيبوليس المستعمرة الأكثر أهمية بالنسبة للأثينيين، لأنها كانت تزودهم بالخشب الضروري لبناء السفن، كانت هذه الضربة ضربة حادة تلقتها أثينا، لأنها اضطرت بعدها للتزود بالخشب المقدوني لسنوات قادمة، الأمر الذي قوى الاقتصاد المقدوني إلى حد كبير. مقابل هذا، قام الأسبارطيون بمساعدة بيرديكاس في ضمان وحماية حدوده، وذلك عن طريق شنهم لهجوم على الملك أرهابايوس عاهل لينكوس، بعد أن تلقوا وعدا بالحصول على الدعم من قبل الإليريين.

انقلاب إليريا
قام الإليريون بنقل تحالفهم من جهة لأخرى وهاجموا بيرديكاس وحلفائه الأسبارطيين. وبسبب التدريب الضعيف للقوات المقدونية فقد انسحبت مقدونيا من أرض المعركة، الأمر الذي دفع الأسبارطيون للتراجع أيضا وكرد على هروب المقدونيين قاموا بمهاجمة فرق الأمتعة والإمداد المقدوني. أدت هذه الأحداث إلى تردي العلاقات بين مقدونيا والبيلوبونيسيين لسنوات عديدة، وإلى ميل بيرديكاس إلى أثينا، حيث عاد وتحالف معهم في العام 423 قبل الميلاد.

بحلول العام 417 قبل الميلاد، ترك بيرديكاس الأثينيين وانضم إلى التحالف (الأرغوسي - الأسبارطي). وبعد مضي أربعة سنوات، وبسبب ضغط أثينا عليه، تخاصم بيرديكاس مع البيلوبونيسيين، وساعد أثينا في هجومهم على أمفيبوليس.

وفاته
وفي العام 413 ق.م. توفي بيرديكاس وترك العرش لابنه أرخيلاوس الأول.

مصادر

 ثوكيدايديس تاريخ الحرب البيلوبونيسية
 ديودورس الصقيلي 12 (34 و50 - 51)

أشخاص في الحرب البيلوبونيسية
حكام في القرن 5 ق م
سنة الولادة غير معروفة
ملوك مقدونيون
وفيات 413 ق م
ملكيون مقدونيون في القرن 5 ق م

بيرديكاس الثاني المقدوني


Wendy Lower, née en 1965, est une historienne américaine. Ses travaux portent principalement sur l'histoire de la Shoah et de la Seconde Guerre mondiale, ainsi que sur l'histoire des femmes, des droits de l'homme et les études comparatives sur les génocides. Depuis 2012, elle est titulaire de la chaire John K. Roth au Claremont McKenna College de Claremont, en Californie, et devient en 2014 directrice du Mgrublian Center for Human Rights de Claremont. Depuis 2016, elle occupe le poste de directrice intérimaire du Jack, Joseph and Morton Mandel Center for Advanced Holocaust Studies au United States Holocaust Memorial Museum à Washington.

Biographie
Wendy Lower obtient un doctorat en histoire européenne en 1999 à l'American University de Washington, DC. De 2000 à 2004, elle dirige des programmes de chercheurs invités au United States Holocaust Memorial Museum (USHMM). Elle est professeur adjoint à l'université de Towson, dans le Maryland, de 2004 à 2007. Elle vit ensuite en Allemagne et travaille au séminaire historique de l'université Louis-et-Maximilien de Munich. Professeure associée au Strassler Family Center for Holocaust and Genocide Studies de l'université Clark pendant l'année universitaire 2011-2012, elle est également titulaire depuis 2012 de la chaire John K. Roth au Claremont McKenna College en Californie. En 2014, elle est nommée directrice du Mgrublian Center for Human Rights à Claremont, directrice par intérim du Jack, Joseph and Morton Mandel Center for Advanced Holocaust Studies au United States Holocaust Memorial Museum à Washington, DC en 2016.

Travaux
Ses travaux portent principalement sur l'histoire de l'Allemagne, de la Pologne et de l'Ukraine. Son ouvrage Nazi Empire Building and the Holocaust in Ukraine retrace l'histoire de l'Ukraine pendant la Seconde Guerre mondiale, sous la direction du SS-Reichsführer Heinrich Himmler et met en valeur le rôle complexe des bureaucrates allemands, des militaires et de la population locale dans la mise en œuvre de la Shoah. Elle explore avec Hitler's Furies : German Women in the Nazi Killing Fields paru en 2013 le rôle des femmes allemandes dans les politiques génocidaires nazies en Pologne et en Union soviétique occupées. Isabel Kershner, dans le New York Times, estime que ses recherches .

L'ouvrage connaît un succès certain.

Notes et références

Historienne américaine
Naissance en 1965

Wendy Lower


Shopping City Timișoara este un centru comercial de mari dimensiuni din Timișoara deținut de NEPI Rockcastle, deschis în 26 noiembrie 2015, în urma unei investiții de 84 de milioane de euro.

Descriere
Este al doilea mall inaugurat în oraș, după Iulius Mall (actual Iulius Town). Shopping City Timișoara are o suprafață închiriabilă de 70.000 m², cuprinzând 110 magazine desfășurate pe două niveluri; 2.700 de locuri de parcare terane și supraterane cu stații de alimentare pentru automobilele electrice/hibrid; spălătorie auto self-service și rasteluri pentru biciclete.

Centrul comercial dispune de un hypermarket Carrefour de 10.000 m² cu o gamă de peste 50.000 de articole și produse; un magazin de bricolaj Dedeman de 16.000 m²; cel mai mare cinematograf Cinema City din afara Bucureștiului, cu 13 săli 3D dintre care o sală IMAX cu cel mai mare ecran din România și o sală 4DX; food-court cu 20 de operatori; 6 agenții bancare; sala de fitness Smartfit 3 cu piscină semi-olimpică; clubul de biliard și bowling Seven&Play Again și cazinoul Jack Slots; locul de joacă pentru copii Fun Planet; patinoar sezonier; sediul și punctul de distribuție FAN Courier Timișoara; numeroase magazine temporare (pop-up), restaurante, terase, cafenele și baruri; numeroase târguri, evenimente interactive și expoziții; diverse kiosk-uri și servicii; etc.

Dintre brandurile și magazinele prezente în Shopping City Timișoara se numără: Adidas, Benvenuti, Betty Ice, Bigotti, Burger King, C&A, CCC, Deichmann, DM, Douglas, Ecco, Editura Litera, ETA2U, Flanco, Fornetti, Gerovital, Germanos, HelpNet, Hervis, H&M, Humanic, Inditex (Zara, Bershka, Pull&Bear, Stradivarius), Intersport, IQOS, Jolidon, Kenvelo, KFC, LC Waikiki, Lee Cooper, Levi's, LPP (Reserved, House, Cropp, Sinsay), Media Galaxy, New Yorker, Noriel, Peek & Cloppenburg, Pepco, Pegas, Pizza Hut, Salamander, Sensiblu, Sephora, Spartan, Starbucks, Tezyo, Tucano Coffee, Yves Rocher, ș.a.

În primul an de la deschidere, Shopping City Timișoara a avut un trafic de peste 9 milioane de vizitatori din vestul României, Ungaria și Serbia.

Acces

Centrul comercial este situat în zona cartierelor Steaua/Dâmbovița în partea sudică a orașului, pe Calea Șagului nr. 100, Drumul european E70, sensul de ieșire spre comuna Șag.

Transportul public/taxi
Autobuzele 33, 33 barat, E1 și E8; liniile metropolitane M37, M46 și M51; tramvaiele 2 și 7.

Referințe

Legături externe
 Site web oficial
Centre comerciale din România
Shopping City Timișoara
Comerț
Clădiri și structuri după tip
Clădiri și structuri din România
Timișoara
Fondări în 2016

Shopping City Timișoara


Fontana della Barcaccia je fontana u Rimu, smještena na Španjolskom trgu podno Španjolskih stuba. Fontanu je sagradio kipar Pietro Bernini (1627. – 1629).

Fontana je napravljena u obliku nasukanog broda napunjenog vodom. Barcaccia znači orprilike "bezvrijedan brod". Prema tradiciji fontana je napravljena u znak sjećanja na poplavu Tibera 1598., kada je na tom mjestu, nakon povlačenja vode, ostao nasukan brodić. Stilski je fontana izvedena u duhu kasnog manirizma, s preuveličanim dimenzijama.
Pčele i sunce, ukrasi kojim je ukrašena fontana, preuzeti su iz grba pape Urbana VIII. koji je bio naručitelj radova.

Fontana della Barcaccia je omiljeno mjesto sastanka u Rimu.

Izvori

Vanjske poveznice

Fontane u Italiji
Građevine u Rimu
Barokne građevine u Rimu

Fontana della Barcaccia


Thomas Lord Cromwell is an Elizabethan history play, depicting the life of Thomas Cromwell, 1st Earl of Essex, the minister of King Henry VIII of England.

The play was entered into the Stationers' Register on 11 August 1602 by William Cotton and was published in quarto later the same year by bookseller William Jones, for whom it was printed by Richard Read. The title page of Q1 specifies that the play was acted by The Lord Chamberlain's Men, and attributes the play to a "W. S." A second quarto (Q2) was printed in 1613 by Thomas Snodham. The Q2 title page repeats the data of Q1, though the Lord Chamberlain's Men are now the King's Men (the name change having occurred in 1603).

The "W. S." of the quartos was first identified as William Shakespeare when publisher Philip Chetwinde added the play to the second impression of his Shakespeare Third Folio in 1664. Modern scholars reject the Shakespearean attribution; speculation, relying on common initials, has shone on Wentworth Smith and William Sly as possible alternatives. Individual critics have also suggested Thomas Heywood and Michael Drayton as possible authors—suggestions unsupported by firm evidence.

Indeed, scholars have disagreed about almost every aspect of the play; it has been dated as early as 1582–83 and as late as 1599–1600. The play is primarily political commentary—or religious propaganda. Baldwin Maxwell argued that the play has a discontinuous nature: the first half, through Act III scene ii, is dramaturgically well-crafted, while the second half is disorganized and loosely put together. Maxwell interpreted this as indicating that the extant text was the telescoped condensation of a two-part original; alternatively, others have suggested that the play is a collaboration between two unequal partners, or a work that was left incomplete by its original creator and finished by another hand.

In Performance

In 2020, the Beyond Shakespeare Company released online a play-reading and discussion of The Life and Death of Thomas Cromwell.

Notes

References
 Logan, Terence P., and Denzell S. Smith, eds. The Popular School: A Survey and Bibliography of Recent Studies in English Renaissance Drama. Lincoln, NE, University of Nebraska Press, 1975.
 Maxwell, Baldwin. Studies in the Shakespeare Apocrypha. New York, King's Crown Press, 1956.
 Tucker Brooke, C. F., ed. The Shakespeare Apocrypha. Oxford, Clarendon Press, 1908.

External links

 Thomas Lord Cromwell from Internet Shakespeare Editions

Shakespeare apocrypha
English Renaissance plays
Biographical plays about English royalty
Plays set in England
Plays set in the 16th century
1602 plays

Thomas Lord Cromwell


Otto Schubiger (* 6. Januar 1925; † 28. Januar 2019 in Baden) war ein Schweizer Eishockeyspieler.

Karriere
Otto Schubiger nahm für die Schweizer Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1948 in St. Moritz und 1952 in Oslo teil. Bei den Winterspielen 1948 gewann er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille. Auf Vereinsebene spielte er für den Zürcher SC.

Erfolge und Auszeichnungen
 1948 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Eishockeyspieler (ZSC Lions)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1948
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Schweizer
Geboren 1925
Gestorben 2019
Mann

Otto Schubiger


SaudiGulf Airlines (em árabe: السعودية الخليجية) é uma companhia aérea saudita com sede em Damã.

É propriedade do Grupo Al Qahtani e se tornou a terceira companhia aérea internacional do país, depois da Saudia e da Flynas.

História
SaudiGulf Airlines foi fundada em 2013 por Abdel Hadi Abdullah Al-Qahtani e a Sons Group of Companies. A companhia aérea recebeu seu Certificado de Operador Aéreo em 22 de junho de 2016 e iniciou as operações em 29 de outubro de 2016 com voos entre Damã e Riade.

Destinos

Frota
A frota da SaudiGulf Airlines consiste nas seguintes aeronaves (Janeiro de 2021):

Ver também

 Lista de companhias aéreas em atividade

Ligações externas

Empresas aéreas fundadas em 2013
!Artigos com texto em árabe

SaudiGulf Airlines


ක්‍රිස්තියානි දේවධර්මයෙහි සහ සාමයිකවේදයෙහි , අපෝස්තුළුවරුන්, විශේෂයෙන් අපෝස්තුළුවරුන් දොළොස්දෙනා (ගෝලයන් දොළොස්දෙනා හෝ සරල ලෙසින් දොළොස්දෙනා ලෙසින්ද හැඳින්වෙති) යනු, ජේසුස් වහන්සේගේ ප්‍රධාන ගෝලයන් වූහ. ක්‍රිව පළමුවන සියවසෙහිදී, ජේසුස් තුමන්ගේ ජීවිතය සහ ධර්ම ප්‍රචාරය තුලදී, අපෝස්තුළුවරුන් එතුමාගේ සමීපතම අනුගාමිකයන් වූ අතර ජේසුස් තුමන්ගේ සුබ අස්න පණිවුඩය පැහැදිලි කර දුන් ප්‍රධාන ගුරුවරුන් බවට පත්වූහ.

ක්‍රිස්තියානි සම්ප්‍රදාය තුල බොහෝවිට අපෝස්තුළුවරුන් සංඛ්‍යාව දෙළොසක් වශයෙන් දැක්වෙන අතර, විවිධ සුබ අස්න රචකයන් විසින් එකම පුද්ගලයාට විවිධ නම් භාවිතා කර ඇති අතර, එක් සුබ අස්නක සඳහන් කර ඇති අපෝස්තුළුවරුන් අනෙකක සඳහන් කර නොමැත. ශුද්ධර ලූක් විසින් සුබ අස්න වෙතින් ව්‍යුත්පන්න වූ පෙරදිග ක්‍රිස්තියානි සම්ප්‍රදායක් අනුව, ජේසුස් තුමාගේ ධර්ම ප්‍රචාර කාලය තුලදී  අපෝස්තුළුවරුන් 70 තරම් සංඛ්‍යාවක් සිටි බව දැක්වෙයි. පාවුළු තුමා බොහෝ විට අපෝස්තුළුවරයෙක් ලෙසින් හැඳින්වෙන්නේ, දමස්කස් වෙත එතුමාගේ ගමනෙහිදී ක්‍රිස්තුන් වහන්සේගේ දර්ශනයක් තුලින් එතුමාට සෘජු ලෙසින් අවබෝධය ලබා දී එතුමා වෙත අධිකාරිය පැවරූ නිසාවෙනි (). ජේසුස් තුමන්ගේ ධර්මදූත සේවාව තුලදී අපෝස්තුළුවරුන් දොළොස් දෙනාට අධිකාරී බලය පැවරීම සමදෘෂ්ඨික සුබ අස්න තුල සඳහන්ව ඇත. එතුමන්ගේ උද්දේශිත උත්ථානයට පසුව, සියළු ජාතීන්ට එතුමන්ගේ උගැන්වීම් ප්‍රචාරය කිරීම සඳහා,  ජේසුස් තුමන් විසින් ඔවුන් අතරින් එකොළොස්දෙ‌නෙකු (ඒ වන විට මියගොස් සිටි ජූදස් ඉස්කාරියොත් හැර) වෙත මහත් අධිකාරී බලය පැවරීම සිදු කල සේක. මෙම සිද්ධිය, අපෝස්තුළුවරුන්ගේ විසරණය ලෙසින් හඳුන්වා ඇත.

ශුද්ධවූ බයිබලය විසින් හඳුන්වන පරිදී අපෝස්තුළුවරුන් දොළොස්දෙනාගේ නම්

නව ගිවිසුමෙහි දැක්වෙන අපෝස්තුළුවරුන් ලැයිස්තු සතර විසින් (, , , සහ ) හැඳින්වෙන අපෝස්තුළුවරුන් සියල්ල පුරුෂයෝ වෙති. සමදෘෂ්ඨික සුබ අස්න තුල සහ ක්‍රියා පොතෙහි, අපෝස්තුළුවරුන් දොළොස්දෙනට වෙනස් නම් දක්වා ඇත. මෙම කරුණ අරභයා,  ශුද්ධවර මතෙව් සහ ශුද්ධවර මාක් විසින් සුබ අස්න වෙතින් ශුද්ධවර ලූක් විසින් සුබ අස්න ස්ථාන දෙකකදී වෙනස් වෙයි. "තද්දේවුස්"වෙනුවට එය විසින් දක්වන්නේ "ජාකාබ්ගේ පුත් ජූදස්" යනුවෙනි. (වැඩි විස්තර සඳහා, අපෝස්තුළුවර ශුද්ධවර ජූඩ් බලන්න.)

මෙම කරුණ අරභයා සමදෘෂ්ඨික සුබ අස්න වෙතින් වෙනස් වන, ශුද්ධවර ජොහන් විසින් සුබ අස්න තුල අපෝස්තුළුවරුන්ගේ විධිමත් ලැයිස්තුවක් නොදැක්වෙයි. එය තුල "දොළොස්දෙන" () ලෙසින් හැඳින්වෙතත්, සුබ අස්න විසින් මෙම දොළොස්දෙන සැබවින්ම කවුරුන්දැයි විදහා නොදැක්වෙන අතර, ශුද්ධවර ජොහන් විසින් සුබ අස්න විසින් මොවුන් නම් ආශ්‍රයෙන් නොහඳුන්වයි. තවද ශුද්ධවර ජොහන් විසින් සුබ අස්නෙහි "අපෝස්තුළුවරුන්" සහ "ගෝලයන්" යන පද පැහැදිලි ලෙසින් වෙන් කර සඳහන් නොවෙයි.

නව ගිවිසුමෙහි දැක්වෙන අනෙකුත් අපෝස්තුළුවරු

සටහන්

අපෝස්තුළුවරුන් දොළොස් දෙනා

අපෝස්තුළුවරුන් දොළොස් දෙනා


Kateryna Gornostai (ukrainien : Горностай Катерина Павлівна), née le , est une réalisatrice, scénariste et monteuse ukrainienne. Elle est membre du jury du festival du film Wiz-Art depuis 2014 et membre de l'Académie ukrainienne du cinéma depuis 2017.

Biographie

Jeunesse et formation
Kateryna Gornostai naît à Lutsk, dans l'oblast de Volyn, le 15 mars 1989. Elle est la fille unique des psychothérapeutes Svetlana Vaskivska et Pavel Gornostay.

Kateryna étudie d'abord la biologie (2010) et plus tard le journalisme (2012, MD) à l'Université nationale de Kyiv-Mohyla Academy. Après avoir obtenu son diplôme à l'école du film documentaire et théâtre Marina Razbezhkina et Mikhail Ugarov, à Moscou, d'octobre 2012 à novembre 2013, elle rentre chez elle à Kiev.

Carrière cinématographique
Kateryna Gornostai commence sa carrière en tant que documentariste en 2012. Elle travaille actuellement sur des documentaires éducatifs ainsi que sur ses propres projets de documentaires et de films de fiction. Kateryna enseigne également la réalisation de films documentaires à l'école de journalisme de l'Académie Kyiv-Mohyla. Elle commence à expérimenter des films de fiction et des formes hybrides. Son esthétique et sa capacité à transmettre la vie sans artifice ont attiré l'attention des critiques de cinéma.

Filmographie

Récompenses

Références

Liens externes

  Festival international du film de Karlovy Vary

Naissance en mars 1989
Naissance à Loutsk
Étudiant de l'université nationale de Kiev-Mohyla-Académie
Réalisatrice ukrainienne

Kateryna Gornostai