A grand union is a rail track junction where two double-track railway or tramway lines cross at grade, often in a street intersection or crossroads.  A total of sixteen railroad switches (sets of points) allow streetcars (or in rarer installations, trains) coming from any direction to take any of the three other directions. The same effect may be achieved with two adjacent wyes if the location allows for space.

Complexity
These types of complex junction are expensive to build and expensive to maintain. Special parts, sometimes made of manganese steel, are needed for each location where one rail crossed another (a "frog"); these parts often need to be custom-made and fitted for each single location, depending on the specific angle of crossing of the intersecting streets.

A full grand union junction consists of 88 frogs (where one rail crosses another rail), and 32 switchpoints (point blades) if single-point switches are not used.  A tram or train crossing the junction will encounter four or twenty frogs within the space of crossing the junction.

For all of the possible tracks of a grand union to be used during normal operation, at least six different tram routes have to cross the union. In an intersection with lines oriented towards cardinal directions, these could be: north-south, north-east, north-west, south-east, south-west, and east–west.

Three-quarter, half and butterfly unions
Three-quarter unions are similar to grand unions in that they are also rail track junctions where two double-track railway lines cross at grade, often in a street intersection or crossroads; the primary difference being that one corner of the crossing does not have curved junction tracks, with the union having a total of 12 railroad switches (sets of points).

Half unions are similar, but have curved junction tracks on only two adjoining corners of the intersection, with a total of eight switches.

Butterfly unions share the total of eight switches, but the curved junction tracks are on opposing corners.

Examples

Europe

Austria
 Vienna has a three-quarter union at Quellenplatz, 48°10′32.3″N 16°22′24.7″E

Belgium
 Brussels has a grand union at carrefour Buyl - Général Jacques,  50°49′05.9″N 4°22′45.8″E

Croatia
 Zagreb has a grand union at the intersection of Savska and Vodnikova Street, 45.80545°N 15.96627°E, and a three-quarter union at the intersection of Vukovarska and Držićeva Avenue, 45.80113°N 15.999°E.

Czech Republic
 Brno, has a three-quarter union located at 49°12′16.24″N 16°37′25.54″E.
 Olomouc, has one grand union located at 49°35′44.42″N 17°14′50.27″E.
 Prague, has three grand unions, first at 50°6′12.65″N, 14°28′23.89″E the second at 50°5′55.94″N, 14°25′59.76″E. and the third at 50°4′23.19″N 14°24′50.30″E, this Grand Union was rebuilt in 2003 and has curved trackwork as the streets are not aligned at the river crossing.

Estonia
 Tallinn will have the first butterfly union at the intersection of Narva maantee, Hobujaama and A. Laikmaa streets at 59°26′14.07″ N 24°45′26.21″ E. The crossing line is under construction  and is expected to start service in 2024.

Finland
 Helsinki has a three-quarter union at the intersection of Simonkatu and Mannerheimintie, 60.1699°N 24.9385°E, and a butterfly union at the intersection of Runeberginkatu and Mannerheimintie, 60.1817°N 24.9273°E. These are probably the northernmost unions in the world.

Germany

 Cologne has one grand union at the stop Aachener Straße / Gürtel at 50°56′13.2″N 6°54′30.4″E, and one three-quarter union at Barbarossaplatz 50°55′42.9″N 6°56′33.7″E
 Cottbus has one grand union at 51°45′39.86″N 14°19′51.39″E and a three-quarter union at 51°44′57.54″N 14°19′42.50″E.
 Dresden has a grand union at 51°3′49.47″N 13°44′48.95″E (Albertplatz); a five-eighths grand union at 51°3′47.55″N 13°44′13.53″E there is only a single connection on the north route, and a butterfly union at 51°2′58.09″N 13°44′39.27″E (Dresden HBf)
 Duisburg has a butterfly union at 51°30′7.44″N 6°45′25.78″E
 Kiel had a half union on Berliner Platz.
 Erfurt has a butterfly union at 50.976099°N 11.034358°E, its modern city center: the Anger.
 Karlsruhe's system has three grand unions located at Stop Mathystrasse (49°0′8.96″N 8°23′39.77″E), located at Entenfang (49°00′37.1″N 8°21′31.8″E)., and the third one established in 2018 at intersection Rüppurrer Str. and Baumeisterstr. A fourth one is planned at the next intersection of Kriegsstr. and Baumeisterstr.
 Kassel's system has a single grand union located at 51°19′4.87″N 9°30′1.02″E and a three-quarter union at 51°18′43.02″N 9°29′29.64″E.
 Leipzig has a grand union at 51°20′39.35″N 12°22′15.99″E it is unique in interfacing with four tracks at Goerdelerring tram stop. There is a three-quarter union at 51°19′56.49″N 12°20′19.68″E, a half union at 51°20′31.31″N 12°21′31.15″E and butterfly unions at 51°19′12.95″N 12°19′48.80″E,  51°20′20.36″N 12°21′44.96″E and 51°21′44.93″N 12°21′55.79″.
 Munich has one real grand union at Ostfriedhof since the last track alteration in 2015 at 48°07′8.6″N 11°35′1″E. While not a traditional grand union, the Munich tram system has also a "Grand circle" which has the same route function as a grand union and also provides a loop for all lines, it is located at Maxmonument in Maximilianstrasse, 48°8′15.27″N, 11°35′17.02″E.

Italy
 Milan: the Milan tram network currently has two grand unions. The first is a non standard design with divided North South tracks around a monument located at piazza 24 Maggio, and the second located nearby at piazzale Porta Lodovica.  There used to be another large one until the 1990s located at piazza della Repubblica, but it has since reduced to a wye junction still keeping the layout of diverging routes by the removal of the straight route to via Vittor Pisani.

Netherlands
 Amsterdam, Netherlands: , the Amsterdam tram system continues to have four grand unions. However, none of them has tram routes running in all directions under normal operation.  They are located at 52°21′17.39″N 4°54′4.49″E; 52°21′45.91″N 4°52′31.04″E and 52°22′12.13″N 4°51′0.94″E. and 52°21′9.99″N 4°53′28.04″E;
Rotterdam: the Rotterdam tram system has one three-quarter union, located at Vasteland - Westzeedijk 51°91′14.94″N, 4°47′74.85″E;
 The Hague: The Hague tram system has one butterfly union at the crossing of the Laan van Meerdervoort and the Koningin Emmakade/Waldeck Pyrmontkade (S100), (52°04′54.1″N 4°17′15.9″E). There is also a half union at the crossing of the Loosduinseweg and the Monstersestraat, (52°04′22.2″N 4°17′30.5″E)

Poland
 Kraków has three grand unions, one at 50°3′27.42″N 19°57′32.40″E one at 50°3′23.40″N 19°56′43.63″E and one at 50°4′46.65″N 20°1′38.49″E. There is a "Grand Circle" at Centralny Square,  50°4′19.56″N 20°2′14.46″E, the "Grand Circle" which has the same route function as a grand union and also provides a loop for all lines.  There is a three-quarter union at 50°3′6.26″N 19°56′30.22″E and a five-eighths union at 50°4′24.31″N 20°1′2.89″E.
 Poznań: The Poznań Tram system has 6 grand unions, which may be the most extant in any city.  They are located at: 52°24′37.94″N, 16°54′48.53″E; 52°24′28.02″N, 16°54′44.97″E; 52°24′9.54″N, 16°53′20.65″E; 52°23′24.39″N, 16°53′39.07″E; 52°22′48.68″N, 16°56′35.21″E and 52°23′57.53″N, 16°57′8.97″E.  All can be seen in detail on Google Earth.
 Warsaw: The Warsaw system has two grand unions, first at 52°14′30.79″N 20°59′37.00″E and second at 52°14′13.30″N 20°58′48.62″E. There is a three-quarter union at 52°15′17.24″N 20°58′57.11″E.

Russia
 Kazan: Kazan Tram system had one grand union. It is located at 55.780459 N, 49.112853 E. Street View in Google Earth shows that this Grand Union has been partially removed, portions still remain in the pavement in 2013.
 Moscow: Moscow Tram system has one three-quarter union on Preobrazhenskaya Ploshad
 Saint-Petersburg: Saint-Petersburg Tram system has a three-quarter union on Svetlanovskaya Ploshad, a three-quarter union on Irinovskiy Prospekt and a butterfly union on Prospekt Kultury
Angarsk: Angarsk Tram system had one Full grand union which was partially dismounted in 2000-s

Slovakia
 Košice, had one grand union at 48°42′18″N 21°14′35″E, in 2018 that was replaced with a Grand Circle, which can be seen on Google Earth.

Switzerland
 Basle, The Basle system has a grand union at 47 33' 48.62"N 7 35' 57.96"E and a (nonstandard) grand union located at 47°33′4.83″N 7°35′41.89″E.

United Kingdom
 The UK had at least four grand unions, at Salford, South Shields, Liverpool, and Walthamstow.  The components of the Salford union are presently stored at the National Tramway Museum at Crich.

Americas

Canada
 Edmonton: The Edmonton Radial Railway had a single grand union at the intersection of 109th Street and Jasper Avenue, although one side of the junction remained as a stub and was removed by the late 1930s.
 Montreal: The system operated by Montreal Tramways Company (Montreal street railway system) had several grand unions, with one known to be at the intersection of Ste. Catherine and St. Lawrence Streets.

 Toronto: The most extensive street railway system in the Americas is the Toronto streetcar system of the Toronto Transit Commission in southern Ontario, which has many four-way streetcar intersections, including the only extant grand unions remaining in the Western Hemisphere. The system includes three grand unions, one seven-eighths union (one curve short of a grand union), four three-quarter unions (missing 2 curves at a single corner), three more unions with 6 curves and many unions in various configurations with less than 6 curves. The "traditional" grand unions are located at Bathurst and King (43°38′38.14″N 79°24′9.50″W); Spadina and King (43°38′43.73″N 79°23′42.09″W) and Spadina and Queen (43°38′55.43″N 79°23′46.91″W). King and Dufferin (43°38′20.15″N 79°25′38.45″W) is a "seven-eighths union": it is missing the curve from southbound to westbound.
 Brantford, Ontario The Brantford Municipal Railway installed a UK-made grand union at Colborne and Market Streets circa 1910.  It remained in service until the end of streetcar service in the city on 31 January 1940. It was taken up for scrap in 1940.

United States
 Akron: The Akron streetcar system had one grand union at the intersection of Main and Exchange Streets,
 Boston: The Boston Elevated Railway had four grand unions on Washington Street, at Hanover Street, Boylston and Essex Streets, Southampton Street, and Dover Street. Dover Street was also a part of another, albeit asymmetrical, grand union where it intersected Tremont Street and terminated into Berkeley Street, leading to another grand union at the intersection of Berkeley and Columbus Avenue. Another grand union existed at the intersection of Massachusetts Avenue and Huntington Avenue. An eighth grand union had existed at Dewey Square.
 Chicago: The Chicago Transit Authority has a three-quarter union at Tower 18, located on the northwest corner of The Loop. This union has the notable distinctions of not only being built entirely on elevated bridgework over the streets below, but also being fully equipped with third rails for power distribution.
 Philadelphia: SEPTA has a surviving example of a half union located at the intersection of Chester Avenue and 49th Street; and PTC previously had two butterfly unions, the first at Erie Ave and Old York Road and the second at Lancaster Avenue and 33rd Street; as well as a second half union at Allegheny and 22nd Street.
 Pittsburgh: Pittsburgh's trolley system had a three-quarter union located at the intersection of 5th Avenue and Craig St.
 Rochester, New York: Rochester's surface streetcar system had three full grand unions, all of which were located on Main Street, as well as two three-quarter unions, and three half unions.
 Seattle: The Seattle-Tacoma Interurban was believed to have a single grand union, located at N. 34th St. and Fremont Ave.
 San Francisco: The San Francisco Municipal Railway's light rail line has a quarter union at 4th Street and King Street. The N Judah route crosses 4th, and the current T Third route uses the turn connecting the tracks on King northwest of the intersection to those on 4th to the southwest; the tracks on 4th across King lead to the Central Subway, which is planned to carry the T Third when it opens.
 Salt Lake City: The Utah Transit Authority's TRAX system has 2 half unions(Main Street Interlocking at 40°45′38.2″N 111°53′28.3″W and the Airport Junction Interlocking at 40°46′09.7″N 111°54′08.4″W), 1 quarter union (Union Interlocking at 40°43′21.1″N 111°53′48.8″W), and a three interlocking combination that offers the effect of a half union (Lovendahl/Ephraim/Sugar Interlockings at 40°37′56.2″N 111°53′54.7″W).

Galleries

Oceania

 Adelaide, Australia: The 1908-1958 electric tram system had three grand unions, located at King William Street and North Terrace, King William and Wakefield Streets (Victoria Square), and at Pulteney and Wakefield Streets.
 Auckland, New Zealand: The Auckland system formerly had two grand unions, located at Queen Street's intersections with both Customs Street and Wellesley Street.
 Melbourne, Australia: The only surviving grand union in the Southern Hemisphere is Balaclava Junction on the Melbourne tram system, in Australia.  It is located at 37°52′21.56″S 145°1′29.01″E. There is also a three-quarter union at the intersection of Victoria Parade and Nicholson Street, East Melbourne.

See also

 Diamond crossing

References

Rail junction types

Grand union


Abdülmecid Efendi (Osmanlı Türkçesi: عبد المجيد افندی) veya II. Abdülmecid (Osmanlı Türkçesi: عبد المجید ثانی, Abdü'l-Mecîd-i-sânî) (29 Mayıs 1868, İstanbul - 23 Ağustos 1944, Paris), 32. Osmanlı padişahı Abdülaziz'in altı oğlundan biri, Osmanlı hanedanından son İslam halifesi, iki kutsal caminin hizmetkârı, 16 Mayıs 1926 ile 23 Ağustos 1944 yılları arası Osmanlı Hanedan reisi, ressam ve müzisyen. Osmanlı hanedanının tek ressam üyesidir ve döneminin Türk ressamları arasında yer almıştır. Amcasının oğlu Mehmed Vahdettin'in 4 Temmuz 1918'de tahta çıkması üzerine Osmanlı tahtının veliahdı olan Abdülmecid; bu sıfatı 1 Kasım 1922'de saltanat kaldırılıncaya kadar taşıdı. TBMM tarafından 18 Kasım 1922'de halife seçildi. Osmanlı halifeliğine resmen son veren 431 sayılı Kanun'un kabul edildiği 3 Mart 1924 tarihine kadar "halife" unvanını taşıdı. Tarihe "Son Osmanlı Halifesi" olarak geçmiştir.

Yaşamı
Sultan Abdülaziz'in dördüncü oğlu olarak 29 Mayıs 1868'de İstanbul'da doğdu. Annesi Hayranıdil Kadınefendi'dir.

1876'da babasının tahttan indirilmesinden sonra Sultan II. Abdülhamid'in gözetiminde Yıldız Sarayı'ndaki Şehzâdegân Mektebinde sıkı bir eğitim aldı. Tarihe ve edebiyata meraklı, dil öğrenmeye yatkındı. Arapça, Farsça, Fransızca ve Almanca öğrendi. Sanâyi-i Nefîse hocaları ile ilişki kurdu. Osman Hamdi Bey, Salvatore Valeri'den resim dersi aldı. Fausto Zonaro ile dostluk kurup resim çalışmalarında onun yolunda ilerledi.

Taht sırasında çok gerideydi. İcadiye'deki köşkünde sanatla meşgul olarak yaşadı. Dönemin saray geleneklerine uygun olarak alafranga yaşama ilgi duydu. Şahsuvar Başkadınefendi'den oğlu Ömer Faruk Efendi, Mehista kadınefendi'den kızı Dürrüşehvar Sultan dünyaya geldi.

Köşkünde, ailesiyle birlikte dışa kapalı olarak yaşamayı II. Meşrutiyet'in ilanına kadar sürdürdü. Yeni rejimin ilanından sonra ülkede kurulan pek çok sivil ve sosyal kuruma destek verdi. Ermeni Kadınlar Birliğinin başdestekçisi, Hilâl-i Ahmer Cemiyetinin fahri başkanıydı.Resim ve müzik sanatları ile çok yakından ilgiliydi. Türk resim sanatının öncü isimleri arasında yer aldı. 1909'da kurulan Osmanlı Ressamlar Cemiyeti'nin fahri başkanlığını yaptı. Yurt içinde ve yurt dışındaki çeşitli sergilere tablolarını gönderdiği bilinen Abdülmecid Efendi'nin eserlerinden birisi Paris'teki büyük yıllık sergide sergilenmiş; Haremde Beethoven, Haremde Goethe, Yavuz Sultan Selim adlı tabloları 1917'de Viyana'daki Türk ressamlar sergisinde sergilenmiştir. Özellikle portre alanında başarılı idi. En önemli portrelerinden biri devrinin ünlü şairi Abdülhak Hamit Tarhan'ın portresidir. Kızı Dürrüşehvar Sultan'ın, oğlu Ömer Faruk Efendi'nin portreleri en bilinen eserlerindendir. Osmanlı Ressamlar Cemiyeti'nin gazete çıkarma girişimleri, Galatasaray sergileri, Şişli Atölyesi'nin kurulması, Viyana sergisi, Avni Lifij'in Paris'te burslu okutulması onun desteklediği sanatsal olaylardandır.

Resim kadar müziğe de büyük ilgi duyan Abdülmecid, ilk müzik derslerini Feleksu Kalfa'dan aldıktan sonra Macar piyanist Géza de Hegyei ve keman virtüözü Carl Berger ile çalıştı. Ünlü besteci Franz Liszt'in öğrencisi olan Hegyei'ye kendi yaptığı Liszt tablosunu; Carl Berger'e ise, kendi ürünü bir beste olan Elegie'yi armağan ettiği bilinir. Keman, piyano, viyolonsel ve klavsen çalan Abdülmecid'in üzerinde eski Türkçe harflerle adının yazılı olduğu 1911 yapımı değerli piyanosu Dolmabahçe Sarayı'nda 48 numaralı odada saklanmaktadır. Çok sayıda bestesi olduğu bilinir ancak eserlerinin pek azına ulaşılabilmiştir.

Veliahtlığı

31 Mart Olayı'ndan sonra II. Abdülhamid tahttan indirilmiş; Veliaht Reşat Efendi tahta çıkarılmış; Şehzade Abdülmecid Efendi'nin ağabeyi Yusuf İzzeddin Efendi veliaht olmuştu. Yusuf İzzeddin'in 1916'da intihar etmesinden sonra Sultan Abdülmecid'in oğullarından Şehzade Vahdettin veliaht tayin edildi. 3 Temmuz 1918'de VI. Mehmed Reşad'ın ölümü ve Vahdettin'in tahta çıkması üzerine Şehzade Abdülmecid Efendi veliaht ilan edilmiştir.

Veliaht Abdülmecid Efendi, I. Dünya Savaşı sonunda İstanbul'un işgal altında bulunduğu sırada Sultan VI. Mehmed'e, Damat Ferit Paşa hükûmetini eleştiren lâyihalar gönderdi. Kuvâ-yi Milliye lehinde beyanlarda bulundu. Damat Ferit hükûmeti yerine Ali Rıza Paşa hükûmeti kurulduktan sonra Vahdettin'e karşı muhalif tutumunu değiştirerek, oğlu Şehzade Ömer Faruk Efendi'yi amcazadesi Sultan Vahdeddin'in küçük kızı Sabiha Sultan ile evlendirdi.

13 Ocak 1920'de, yaklaşık 150.000 kişilik büyük bir katılımla düzenlenen Sultanahmet Mitingi'ni otomobilinden takip etmiş ve burada kendisine yaklaşan gençleri coşkulandıran kısa bir konuşma yapmıştır.

Ülkeyi işgallerden kurtarmak için Anadolu'da örgütlenen Kuvâ-yi Milliye hareketi, eski yaverlerinden Yumni Bey aracılığıyla onu 1920 Temmuz'unda Ankara'ya davet ettiklerinde olumlu yanıt vermedi. Ankara ile teması, Sultan Mehmet Vahdettin tarafından haber alınınca Çamlıca'daki veliahtlık dairesinden alınarak Dolmabahçe Sarayı'ndaki özel dairesinde 38 gün göz hapsinde tutuldu.

Türk Kurtuluş Hareketi'nin önderi Mustafa Kemal, Şubat 1921'de bir mektup daha yazarak kendisine sultanlık teklif ettiğinde, Abdülmecid bir kere daha "hayır" yanıtı verdi. Kendisi yerine, oğlu Ömer Faruk'u Ankara'ya gönderdi ama Mustafa Kemal Paşa, Ömer Faruk'u kabul etmeyerek payitahta geri gönderdi. Abdülmecid Efendi, 1921 sonunda Anadolu'ya geçmek için Fevzi Paşa aracılığıyla bir girişimde bulundu. Konu Meclis'te görüşüldü, uygun görülmedi.

Kurtuluş Savaşı'nın zaferle sonuçlanmasından sonra toplanacak barış konferansına hem Ankara hem de İstanbul hükûmetlerinin davet edilmeleriyle başlayan ihtilaf üzerine TBMM 1 Kasım 1922'de kabul ettiği kanunla saltanatı kaldırdı. Saltanatın kaldırılması ile birlikte Abdülmecid'in veliaht sıfatı kayboldu.

Halifeliği

Saltanatı elinden alınan ve "ihanet-i vataniyye" ile ithamına karar verilen Vahdettin'in, 16-17 Kasım 1922 gecesi HMS Malaya adlı İngiliz zırhlısı ile Türkiye'yi terk etmesi üzerine Türkiye Büyük Millet Meclisi, hilafet makamının boşaldığına hükmetti. Meclis, seçime katılan 162 mebustan 148'inin oyu ile 18 Kasım'da Abdülmecid Efendi'yi halife olarak seçti. Aynı gün Mustafa Kemal Paşa tarafından onandı. Oylamada dokuz milletvekili çekimser kalmış, II. Abdülhamid'in şehzadelerinden Mehmed Selim ve Abdürrahim Hayri efendilere beş oy verilmişti.

TBMM'nin kararını Abdülmecit Efendi'ye tebliğ etmek üzere Müfid Efendi başkanlığında kura ile seçilmiş 15 kişilik heyet İstanbul'a gönderildi. 24 Kasım 1922 günü Topkapı Sarayı'ndaki Hırka-i Şerif Dairesi'nde biat töreni gerçekleşti. İlk defa Arapça yerine Türkçe dua edildi. Cuma namazı için gidilen Fatih Camii'nde, yeni halife için Müfid Efendi tarafından ilk defa Türkçe hutbe okundu. "Küçük cihattan büyüğüne döndük" mealindeki hadisi konu alan hutbede, "büyük cihat" cehalete karşı savaş diye yorumlandı. Yeni halife, İslam alemine bir beyanname neşrederek kendisini seçen Meclis'e teşekkür etti.

21-27 Aralık 1922 tarihinde toplanan Hint Hilafet Konferansı, Abdülmecid'in halifeliğini tasdik ve kabul etti ve 3 Ocak 1923'te de Mustafa Kemal Paşa'ya "müncî-i hilâfet" (hilâfetin kurtarıcısı) unvanını verdi. Saltanatsız halifeliğin ne olduğu konusunun tartışılması bir muhalefet cephesi oluşturdu. Cumhuriyet'in ilânına kadarki dönemde, halifenin devlet başkanı sayılıp sayılamayacağı yolunda değişik görüşler ortaya çıktı. 29 Ekim 1923'te Cumhuriyet ilan edilince hilafet ve halifenin durumu gündeme geldi. Halifenin, ödeneğinin artırılmasını talep etmesi ve yabancı siyasi konukları kabul etmek için izin istemesi, Türk Hükûmeti ile halife arasında gerilim yarattı. 5-20 Şubat 1924 günleri İzmir'de yapılan Harp Oyunları sırasında bir araya gelen devlet büyükleri halifelik meselesini de görüştüler. Ankara hükümetinin İstanbul'daki temsilcisi Refet Paşa, 19 Kasım 1922 tarihli bir yazı ile, Abdülmecid Efendi'nin "halîfe-i müslimîn ve hâdimü'l-haremeyn" unvanını kullanmak, cuma günleri selâmlık resmine çıkmak ve Fâtih Sultan Mehmed'in sarığı gibi sarık sarmak, İslâm âlemine yazılı istenilen beyannâmenin bir de Arapça'sını neşretmek talebinde bulunduğunu, Sultan Vahdeddin'i takip hususunda mâzur görülmesini istediğini Ankara'ya bildirdi. Mustafa Kemal Paşa ise Abdülmecid Efendi'nin Fâtih'in sarığı yerine redingot giyebileceğini bildirdi. Fakat "halîfe-i müslimîn" yerine "halîfe-i resûlullah" tabirini kullanması, imzasını da "Abdülmecid bin Abdülaziz Han" tarzında yazması uzun tartışmalara sebep oldu. Bununla saltanat fikrinin ortadan kalkmadığı ileri sürüldü.

1 Mart 1924'te başlayan bütçe görüşmelerinin 3 Mart'taki son oturumunda Urfa Milletvekili Şeyh Saffet Efendi ve 53 arkadaşı tarafından verilen bir önerge ile halifeliğin ilgası istendi. Hilafetin İlgasına ve Hânedân-ı Osmânî'nin Türkiye Cumhuriyeti Memaliki Haricine Çıkarılması Hakkındaki (431 Sayılı) Kanun, oturuma katılan 158 üyenin 157'sinin oyuyla kabul edildi. Aynı kanun ile hanedan üyelerinin yurt dışına sürülmesi kararı alındı.

Sürgün edilmesi
Karar Abdülmecit Efendi'ye İstanbul Valisi Haydar Bey ve Polis Müdürü Saadettin Bey tarafından bildirildi. Abdülmecid ve ailesi halkın galeyana gelmemesi için ertesi sabah, saat 05.00'te gizlice Dolmabahçe Sarayı'ndan alınarak otomobil ile Çatalca'ya götürüldüler. Burada bir süre Rumeli Demiryolları Şirketi'nin amiri tarafından ağırlandıktan sonra Simplon Ekspresi'ne (eski Şark Ekspresi) bindirildiler.

Abdülmecid Efendi İsviçre'ye vardığında, o ülkenin kanunlarına göre birden fazla eşlilerin ülkeye girmesine izin verilmediği gerekçesi ile sınırda bir süre alıkonuldu ancak bu gecikmeden sonra ülkeye kabul edildi. Bir süre İsviçre'de Leman Gölü kıyısındaki Büyük Alp Oteli'nde kaldıktan sonra Ekim 1924'te Fransa'nın Nice kentine geçti ve ömrünün geri kalanını orada tamamladı.

Abdülmecid Efendi, sürgünün ilk durağı Montrö'de bir bildiri yayımlayarak Türk Hükûmetini "ladini (dinsiz, din dışı)" olmakla suçlamış ve İslam dünyasını hilafet konusunda karar almaya çağırmıştı. Ancak Ankara'nın İsviçre'ye baskısı üzerine bir daha böyle konuşmalar yapmadı.

Sürgün yılları ve ölümü

Abdülmecid Efendi, Fransa'nın Nice şehrinde sakin bir yaşam sürdü. Kızı Dürrüşehvar Sultan'ı ve yeğeni Nilüfer Hanım Sultan'ı dünyanın sayılı zenginlerinden Haydarabad Nizamı'nın oğullarıyla evlendirdi; bu sayede mali durumu düzeldi. Hilafet konusunda İslam aleminden umduğu ilgiyi bulamadığı için kendisini daha çok ibadete, resim çalışmalarına ve müziğe verdi.

Daha sonra Paris'e yerleşen Abdülmecid Efendi, hanedanın geleneksel protokolünü ısrarla uygulamaya devam etmiştir. Cuma namazlarını Paris Büyük Camii'nde kılardı. Evlenen sultan ve şehzadelerin nikâhlarını kıyarak kendi tuğrasını taşıyan belgeler dağıttı. Yakışıksız davranışlarda bulunan şehzadeleri hanedandan ihraç ettiğini bildiren belgeler hazırladı. Hanedanın Irak petrolleri üzerindeki haklarından yararlanabilmek için oluşturulması planlanan aile birliği gereği Vahdeddin ile ortak bir vekâlet vermesi istenince halife ve ailenin resmî reisi olduğunu iddia ederek ortak vekâlet vermeyi reddetti. Böylece akim kalan bu girişimin sonucunda hanedan umduğu faydayı sağlayamadı.

Mısır'ın Kavalalı prensleriyle evlenmek için Fransa'dan ayrılan çok düşkün olduğu torunları ve oğlunun gidişinden sonra günlerini eşleriyle geçirdi. Kızı Dürrüşehvar Sultan tarafından muhafaza edilmiş 12 ciltlik Hatıralar kitabını kaleme aldı.

23 Ağustos 1944'te sürgünde bulunduğu Paris'te kalp krizinden 76 yaşında öldü. Dürrişehvar Sultan'ın Berar Prensesi sıfatıyla Cumhurbaşkanı İsmet İnönü nezdindeki çabalarına rağmen cenazesi Türkiye'ye kabul edilmedi. Cenazesi Türkiye'ye kabul edilmeyince, Paris Büyük Camii'nde 10 yıl kadar bekletildi ve cami mütevelli heyetinin cenazeyi daha fazla tutamayacaklarını bildirmesi üzerine Medine'ye nakledilerek Bâki Mezarlığı'na defnedildi.

Tablolarından bazıları

Ailesi

Eşleri ve çocukları

 Şehsuvar Kadınefendi'den: Şehzade Ömer Faruk Efendi
 Hayrunnisa Kadınefendi (1876-1936)
 Mehisti Kadınefendi'den: Dürrüşehvar Sultan
 Behrus Kadınefendi (1903-1955)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1868 doğumlular
Beşiktaş doğumlular
İstanbul doğumlu ressamlar
20. yüzyıl halifeleri
20. yüzyıl ressamları
19. yüzyıl Türk ressamları
20. yüzyıl Türk ressamları
Fransa'daki Türk gurbetçiler
Osmanlı ressamları
Sürgüne gönderilmiş Türkler
1944 yılında ölenler
Paris'te kalp krizinden ölenler
Bâki Mezarlığı'na defnedilenler
Tahta çıkamayan varisler
İki kutsal caminin hizmetkârları

Abdülmecid Efendi


İlişkisel saldırganlık terimi, insanlar arasındaki ilişkilerde yaşanabilen psikolojik (sosyal veya duygusal) saldırganlığı tanımlar.

İlişkisel saldırganlık, diğer kişilere ve onların ilişkilerine saldırmak amacıyla grubun bir silah olarak kullanıldığı bir tecavüz türüdür. Grup içindeki diğer kişilerin sosyal konumlarını ve ilişkilerini zedelemek ya da tamamen imha etmek için yalanlar, sırlar, ihanetler ve diğer iki yüzlü taktikler kullanılır. Gizli zorbalık, sosyal saldırganlık, kadınlara karşı zorbalık, aile içi zorbalık olarak da bilinir. İyi bilinen fiziksel saldırganlık formlarına göre daha az bilinir ve bu nedenle de fark edilmesi çok daha zordur.

Genellikle okullarda kızlar arası hizipleşmelerde ortaya çıkarsa da, yetişkin kadın ve erkekler de, karı-koca arası, ailesel, seksüel, sosyal, toplumsal, politik ve dinsel kavramlarda ilişkisel saldırganlığa başvurabilirler. İlişkisel saldırganlık üzerine yapılan araştırmaların çoğu kadınlar tarafından yapıldığı için, aslında her iki cins tarafından da uygulanmasına rağmen, genelde saldırganlığın "kadın" formu olarak tanımlanır.

Delikanlı ve erkekler genelde açıkça fiziksel saldırganlığı tercih eder ve gizli psikolojik saldırganlığa nadiren yönelirler. Genç kız ve kadınlar ise tam tersine psikolojik saldırganlığı tercih eder ve fiziksel saldırganlığa daha az başvururlar. Fakat araştırmalar, kadınların da en az erkekler kadar, hatta daha da fazla saldırgan olabildiklerini ortaya koymuştur.

Ayrıca bakınız
 Ebeveyn yabancılaşması
 Sakınmak
 Siber zorbalık
 Sosyal dışlanma
 Suçlamak
 Utandırmak

Kitaplar
 Rachel Simmons, "Odd Girl Out: The Hidden Culture of Agression in Girls" (ISBN 0-15-602734-8)
 Marion K. Underwood, "Social Agression Among Girls" (ISBN 1-57230-865-6)

Dış bağlantılar
 Ailede zorbalık, işyerinde zorbalık tavsiye hattı
 İlişkisel saldırgan: Mahalledeki yeni zorba
 İlişkisel saldırganlık
 İlişkisel saldırganlık blogu
 Club Ophelia
 Duygusal zorbalık
 İncitmeyen isimler

Suçlar
Saldırganlık
Psikolojik istismar
Kişilerarası ilişkiler

İlişkisel saldırganlık


Agapostemon est un genre d'insectes hyménoptères (abeilles) de la famille des Halictidae. Ce genre est unique à l'hémisphère ouest et compte surtout des espèces d'abeilles « sauvages » au thorax et à la tête iridescents de couleur verte ou bleue.

Liste des espèces
Selon  :

.

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Agapostemon Guérin-Méneville, 1844.

Liens externes

Notes et références

Genre d'Abeilles (nom scientifique)
Halictidae

Agapostemon


Agdrupvej  er en tosporet omfartsvej der går vest om Brønderslev.
Vejen er en forsættelse af Sdr Omfartsvej og er en del af Ring 2 der går halvvejs rundt om Brønderslev.

Den er med til at lede trafikken uden om Brønderslev Centrum så byen ikke bliver belastet af så meget gennemkørende trafik.

Vejen forbinder Sdr Omfartsvej i syd med Nordre Omfartsvej i nord.

Kilder

Brønderslev
Omfartsveje i Danmark

Agdrupvej (Brønderslev)


نايجيلا لوسي لاوسون (6 يناير 1960) - كاتبة متخصصة في شؤون الأكل والتغذية، ومذيعة تلفزيونية كما تعمل في مجال الصحافة، بعد تخرجها من جامعة أوكسفورد من المملكة المتحدة، عملت كناقد للمطاعم بالإضافة إلى تدقيقها للكتب المنشورة، وفي عام 1986 بدأت بالكتابة بشكل مستق للعديد من الصحف دون الالتزام بصحيفة معينة ولعل الشرارة التي اسهمت في شهرتها هو نشرها لكتابها الأول «كيف تأكل» وكان يصنف على أنه من كتب الطبخ وقد باعت من كتابها الأول 300,000 نسخة وأصبح من عداد الكتب الأكثر مبيعا.

حياتها المبكرة
وُلدت نايجيلا لاوسون في واندسوورث، لندن ، واحدة من بنات نايجل لاوسون  ، النائب المحافظ في المستقبل ومستشار وزير الخزانة في حكومة مارغريت تاتشر، وزوجته الأولى فانيسا سالمون (1936-1985) ، مشهورة بجمالها  وريثة ثروة ليون وليز وشركاه. هي يهودية. يأتي والداها من أسر يهودية. تم اقتراح اسمها في الأصل من قبل جدتها. أسرتها احتفظت بمنازل في كينسينغتون وتشيلسي.

انفصل نايجل وفانيسا لوسون في عام 1980، عندما كانت نيجيلا في العشرين من عمرها. تزوجا كلاهما مره أخرى: والدها تزوج في ذلك العام من باحثه في مجلس العموم، تيريز ماكلير (التي تزوجها حتى عام 2008)، ووالدتها تزوجت في أوائل الثمانينيات من القرن الماضي من الفيلسوف الفريد جولز ايار (حيث ظلوا متزوجين حتى وفاة والدتها). بما أن والدها كان في ذلك الوقت شخصية سياسية بارزة، فقد وجدت نايجيلا بعض الأحكام والتصورات المسبقة التي تشكلت حول إحباطها. وقد عزت عدم سعادتها وهي طفلة جزئياً إلى العلاقة الإشكالية التي كانت تربطها بوالدتها.

توفيت والدة لوسون بسرطان الكبد في وستمنستر، لندن عن عمر يناهز 48 عامًا. إن أشقاء لوسون هم شقيقها دومينيك، المحرر السابق لصحيفة صنداي تلجراف وشقيقة هي هوراتيا، وشقيقتها توماسينا، التي توفيت بسرطان الثدي، في أوائل الثلاثينيات من عمرها، في عام 1993. الأخ غير الشقيق، توم، الذي يشغل حالياً منصب مدير كلية إيستبورن واخت غير شقيقة هي إميلي؛ توم وإميلي هما أولاد والدها من زوجته الثانية. لاوسون هي ابنه عم جورج مونبيوت وفيونا شاكلتون من خلال عائلة سالمون.

الأصل العائلى
أثناء مشاركتها في السلسلة الثالثة من السلسلة الوثائقية التاريخية العائلية من إنتاج شبكة بي بي سي، «من تظن نفسك؟»، سعت لاوسون للكشف عن بعض أصول أسرتها. تتبعت أجدادها إلى اليهود الأشكناز الذين ينتمون إلى أوروبا الشرقية وألمانيا، تاركين لاوسون مندهشة من عدم وجود أصل سفاردي، كما اعتقدت. كما كشفت أن جدها الأكبر الكبير للأم، كونراد سامس (لاحقًا كولمان جوزيف)، قد فر إلى إنجلترا من أمستردام في عام 1830 هربًا من عقوبة السجن عقب إدانته بالسرقة. تزوجت ابنته هانا من صمويل غلوكستين، الذي كان يعمل مع بارنيت سالمون من سالمون وغلوكشتاين. كان لديهم العديد من الأطفال، بما في ذلك إيزيدور ومونتاج غلوكشتاين، الذين أسسوا مع سالمون "جيه ليون وشركاه" في عام 1887،  وهيلينا التي تزوجته. أحد أبناء هيلينا وبارنيت سالمون كان ألفريد سالمون (1868-1928)، الجد الأكبر لنايجيلا لوسون.

التعليم
أمضت لوسون بعض طفولتها في قرية ويلز في كينيرتون العليا. كان عليها أن تنقل المدارس تسع مرات بين سن 9 و 18، وبالتالي فقد وصفت سنواتها المدرسية بأنها صعبة. «كنت صعبه، ومُخادِعه، جيده في العمل المدرسي، لكنني أظننى كنت وقحه، وأنا شديده الشدة» ، كما قالت لوسون.  تلقت تعليمها في العديد من المدارس المستقلة، من بينها مدرسة Ibstock Place School ومدرسة Queen's Gate ومدرسة Godolphin و Latymer. عملت في العديد من المتاجر في لندن،  وذهبت للتخرج من جامعة أكسفورد  مع شهادة في لغات العصور الوسطى والحديثة، كطالب في ليدي مارغريت هول. عاشت في فلورنسا، إيطاليا، لبعض الوقت.

المراجع

مرجع
 نيجيلا لاوسون من الموسوعة الإنجليزية

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من واندسوورث
إنجليز من أصل هولندي
إنجليز من أصل يهودي ألماني
إنجليز من أصل يهودي لاتفي
إنجليز من أصل يهودي هولندي
بنات بارونات
تغذية
خريجو جامعة أوكسفورد
صحفيون وصحفيات إنجليز
ضحايا عنف أسري
طباخون في التلفزة الإنجليزية
كاتبات إنجليزيات في القرن 20
كاتبات إنجليزيات في القرن 21
كاتبات بريطانيات في القرن 20
كاتبات بريطانيات في القرن 21
كاتبات يهوديات
كتاب طعام إنجليز
كتاب غير روائيين بريطانيون في القرن 20
كتاب غير روائيين بريطانيون في القرن 21
كتاب من لندن
مذيعو تلفزيون إنجليز
مذيعون إنجليز
ملحدون إنجليز
ملحدون في القرن 20
ملحدون في القرن 21
ملحدون يهود
مواليد 1960
مواليد في لندن
نساء بريطانيات
يهود إنجليز
يهود إنجليز في القرن 20
يهود إنجليز في القرن 21

نايجيلا لاوسون


Cheonjeyeon (en coreano: 천제연폭포; No se debe confundir con la cascada Cheonjiyeon; 천지연폭포), es una cascada de tres niveles ubicada en la isla de Jeju, en el país asiático de Corea del Sur. El agua fría fluye del techo de una cueva para formar un salto de agua. Entre el barranco de la cascada y una capa baja de arcilla, fluyen manantiales de agua hacia fuera. En la primera cascada, la roca es de 22 m (72 pies) de alto y el agua cae en el estanque Cheonjeyeon que es de 21 m (69 pies) de profundidad. a partir de ahí, el agua pasa a la segunda cascada y cae 30 m (98 pies) y continúa a la tercera cascada.

Véase también
Geografía de Corea del Sur
Geografía de Asia

Referencias

Cascadas de Corea del Sur

Cascada de Cheonjeyeon


Ángel Pulido Fernández (Madrid, 29 de febrero de 1852-ibídem, 4 de diciembre de 1932) fue un médico y político español. Nació el 29 de febrero de 1852 en el seno de una familia proveniente de Asturias, dueña de una bodega en el barrio de Balboa (Madrid).

Promovió a partir de 1904 la campaña filosefardí que tenía por objetivo establecer lazos entre España y comunidades judías sefardíes europeas y del norte de África formadas por descendientes de los expulsados en 1492 por los Reyes Católicos.

En sus años últimos sufrió de una crisis depresiva que fue minando su fortaleza física y mental y, cumplidos los ochenta años, falleció en Madrid el 4 de diciembre de 1932, dejando un gran legado para la posteridad.

Estudios
Su primer contacto como alumno en la enseñanza lo realizó en la Escuela Municipal de San Bartolomé y fue fámulo o monaguillo de la Parroquia de San José. La segunda enseñanza la cursó en las Escuelas Pías de San Antón y en el antiguo Instituto de Noviciado.

Estudió Medicina entre 1868 y 1873, obteniendo el título de doctor dos años después En sus primeros años, trabajó con el Doctor Esquerdo en Zaragoza, y fue profesor de la Escuela de Matronas y de la Institución Libre de Enseñanza. Con formación de cirujano general, ejerció como clínico, técnico y científico, llegando a fundar en 1874 la Sociedad Española de Ginecología junto a Francisco Cortejarana y Aldebó y Eduardo Castillo de Piñeyro. En 1884 accedió a la Real Academia Nacional de Medicina como Numerario tras el fallecimiento del doctor José María Santucho y Marengo. Gran parte de su trabajo como médico y político se centró en la administración sanitaria e medicina social.

Una vez terminado este periodo, accedió al Colegio de San Carlos, donde hizo sus estudios de Medicina. Se licenció en 1873 y años después obtuvo el título de Doctor. Durante esta etapa de su vida comenzó a desarrollar su faceta crítica, de manera que escribía en la llamada "Gaceta Escolar" en la cual sugería una serie de mejoras necesarias en la enseñanza.

Fue senador en las Cortes de la Restauración por la Real Academia Nacional de Medicina, por la Universidad de Salamanca y, a partir de 1910, vitalicio. Fue subsecretario de la Gobernación (1906-1907) y fue vocal del Instituto de Reformas Sociales.

Historia
A Ángel Pulido Fernández lo ubicamos en mediados del  y principios del .

Dentro de la historia de los judíos en España, lo que concierne a Ángel Pulido Fernández es el hecho de que inició un auténtico proceso de reconciliación con ellos mediante la publicación de su libro Los españoles sin patria y la raza sefardí. El doctor Pulido, luchador incansable por causas justas, había conocido años antes la existencia de comunidades de judíos que hablaban castellano antiguo y reconocían que su patria era España.

Su insistencia propició que durante la I Guerra Mundial España diera protección a numerosos judíos que sufrían persecución en Francia o Palestina, pero no será hasta el fin de esta guerra y posterior desmembramiento del Imperio Otomano (En 1924 la dictadura de Primo de Rivera da este importante paso), cuando se promulgue el primer Decreto que permitía a los descendientes de los sefardíes solicitar la nacionalidad española.

Ya con la II República se reducen las condiciones para solicitar la nacionalidad, lo que generó un clima general de aceptación, que durante la II Guerra Mundial propició que el embajador en Hungría, Ángel Sanz Briz salvara a muchos judíos con el pretexto de su ascendencia sefardí, algo que no siempre fue real.

Durante finales del  existía un antisemitismo organizado en España y que imitaba al modelo francés, apoyado especialmente por la Iglesia. Por lo tanto, la corriente filosefardí que inició el médico y político de inclinaciones liberal-conservadoras Ángel Pulido a finales del  fue el inicio para concienciar a la población española de que había que preocuparse de aquellos "españoles sin patria".

Como consecuencia a estos sucesos, en diciembre de 1969 se firma la derogación oficial del Decreto de expulsión de los Reyes Católicos, y en 1992, al cumplirse el quinto centenario de éste, se celebró Sefarad 92 que pretendía sellar la reconciliación entre judíos y cristianos. Parece que esta reforma pondrá fin a una herida que lleva siglos abierta, algo que en parte hay que agradecer al Doctor Pulido que trabajó para que los españoles sefardíes recuperaran su patria.

Viaje por el Danubio y Encuentro
El doctor Pulido realizó un viaje en el verano de 1903 por los países del Danubio en el que tomó contacto con las comunidades sefarditas de la región. Tras conocer al profesor Haim Bejerano (director de la escuela sefardí en Bucarest) en el barco, entró en contacto con una serie de profesores e intelectuales con los que mantuvo una intensa correspondencia durante los años posteriores.

Dejaron en él una impresión tan profunda que a su regreso inició una campaña filosefardí para promover un acercamiento cultural y económico a España de esas comunidades. Publicó numerosos artículos sobre el tema, la mayor parte en La Ilustración Española e Iberoamericana, para difundir sus ideas tanto en España como en las propias comunidades judías. Hizo también gestiones ante el Gobierno para la protección del judeoespañol, también conocido como ladino, o haquetía entre los hebreos del norte de África.

Ángel Pulido escribió que el objetivo de su acercamiento era, ante todo, nacional y español: Pulido estaba convencido de que los sefarditas dominaban el comercio en el Mediterráneo oriental y que su acercamiento a España sería altamente beneficioso para el país tras la pérdida de las colonias atlánticas. Los artículos fueron reunidos en 1904 en Los israelitas españoles y el idioma castellano. La actitud de Pulido hacia los sefardíes era romántica: en sus escritos ensalza la limpieza que hallaba en las casas  y la belleza incomparable de las mujeres sefardíes. Pulido mantuvo relación con las élites mercantiles e intelectuales sefardíes de los balcanes y el Mediterráneo, sin llegar a establecer contacto con grupos en Anatolia y Medio Oriente, que vivían en condiciones de pobreza.

En 1905 publicó Los españoles sin patria y la raza sefardí, donde analiza la situación de los judíos en el mundo en ese comienzo de siglo y promueve sus ideas para establecer lazos con ellos, al tiempo que publica cientos de cartas de su correspondencia con las comunidades de los Balcanes. Esta obra fue incluida en el Índice de Libros Prohibidos por un decreto del Santo Oficio el 7 de marzo de 1910.

En 1910, bajo el patrocinio del Alfonso XIII fue creada la Unión-Hispano-Hebrea con el fin de reconciliar a los serfardíes con España. En el Protectorado español de Marruecos se suscribieron 4.000. Con el patrocinio real se fundaron algunas escuelas para niños sefardíes en Marruecos, y en los Balcanes se dieron ayudas para cátedras de español.

En 1915 se creó en Madrid una cátedra de Hebreo para el profesor Abraham Shalom Yahuda.

Durante la Primera Guerra Mundial vinieron numerosos judíos a España y fue el momento de mayor exaltación de la campaña. En 1916, un grupo de intelectuales y políticos liberales, entre los que se encontraba el líder sionista Max Nordau, que había sido expulsado de Francia, pidió al rey intervenir en favor de los sefardíes de Palestina, amenazados por la política antisemita del gobierno turco.

En 1920, por iniciativa de Pulido fue fundada la Casa Universal de los Sefardíes. Publica La reconciliación hispano-hebrea.

Pulido, profundamente católico, fue hasta el final de sus días un defensor ferviente del sefardismo. Escritores como Rafael Cansinos Assens o Gabriel Alomar apoyaron su campaña.

Falleció el 4 de diciembre de 1932.

Historia como médico
Para subsistir, en sus comienzos ingresó en 1874 por oposición en los Cuerpos de Sanidad Militar y en la de la Armada; de ambos se separó voluntariamente pocos meses después.

Parte de su formación tuvo lugar junto a José María Esquerdo Zaragoza, profesor de la Escuela Libre de Medicina y al que siempre recordó como uno de sus maestros. Fue profesor de la Escuela de Matronas y de la Institución Libre de Enseñanza, y en 1882 fue nombrado director del Museo de Antropología sucediendo a Pedro González de Velasco, otros de sus maestros. Fue redactor jefe de la revista fundada por Velasco, El Anfiteatro Anatómico Español.

Obtuvo el título de doctor en 1882 con la tesis La lactancia materna. Dedicó buena parte de su vida a luchar contra el paludismo y la tuberculosis. Tradujo además diversos libros y entre ellos Tratado clínico de las enfermedades de las mujeres de Robert Barnes.

Historia como político
Fue presidente del Colegio de Médicos de Madrid (1907-1915), del Real Consejo de Sanidad y del Consejo de Protección a la Infancia. Se destacó en la política de aquella época y ostentó diversos cargos de ese carácter, tales como diputado provincial y Diputado a Cortes, Director General de Sanidad y Subsecretario de la Gobernación. Senador por la Universidad de Salamanca en las Cortes de la Restauración por la Real Academia Nacional de Medicina, por la Universidad de Salamanca y a partir de 1910, Senador real vitalicio.

También consejero de Sanidad y de Instrucción Pública, así como vocal del Instituto de Reformas Sociales, vicepresidente de la Sociedad Anatómica Española. Tuvo su primer contacto con los judíos sefardíes en 1893 y poco tiempo después comenzó a trabajar en campañas dedicadas al acercamiento de los descendientes de los expulsados en 1492 al pueblo e instituciones españolas.

Aspectos positivos

 Cirujano general de formación, destacó por su dedicación a la ginecología, en la que brilló como clínico, técnico y científico, fundando en 1874 la Sociedad Española de Ginecología junto a Francisco Cortejarana y Aldebó y Eduardo Castillo de Piñeyro.
 Dedicó buena parte de su vida a la administración sanitaria, estando siempre muy interesado en la mejora de la atención médica y de los aspectos relacionados con la medicina social.
 Uno de sus méritos fue la introducción de las especialidades quirúrgicas en el Hospital Provincial de Madrid. A él se debe sin duda el desarrollo de la cirugía especializada a finales del  y comienzos del  no solo en Madrid sino en el resto de España por la importancia que tuvieron dichos cambios en el Hospital Provincial (Hospital General y de la pasión, en Arocha). Hoy día, el Hospital Provincial de Madrid pasó a designarse en el Hospital Clínico San Carlos, ubicado en Moncloa.
 Preocupado por incorporar a la medicina española las nuevas tendencias que imperaban en otros países realizó multitud de viajes por toda Europa, asistiendo a hospitales y congresos, y siendo a su vuelta siempre referencia obligada para aquellos que querían introducir cambios en la práctica de la medicina. En este sentido son de gran valor sus informes sobre el estado de la medicina y de la sanidad en los países que visitó.
 A pesar de su dedicación a la política, nunca abandonó su condición de médico y en su haber quedan grandes reformas sanitarias y de higiene pública. Su labor en la defensa e integración social de los ciegos fue de gran calado, de la misma forma que sus desvelos junto a José María Esquerdo Zaragoza para defender la eximente de responsabilidad de determinados pacientes psiquiátricos, como en el caso de los pacientes epilépticos. Una parte de su labor fue continuada por su hijo Ángel Pulido Martín.
 Gran publicista destacó por sus artículos científicos y sobre todo por sus informes sanitarios que abarcaron todo el campo de la medicina.
 Recibió diversas condecoraciones como Gran Cruz del Mérito Militar, caballero de la Legión de Honor y Orden de Alberto de Sajonia.

Véase también
 Filosefardismo

Referencias

Bibliografía
 Varios autores: Los judíos en la España contemporánea: historia y visiones, Ediciones de la Universidad de Castilla-La Mancha, Cuenca, 2000. El capítulo dedicado a Ángel Pulido es de Bernd Rother.
 Díaz-Mas, Paloma: Los sefardíes, historia, lengua y cultura, Riopiedras Ediciones, Barcelona, 1986.
 Cansinos Assens, Rafael: Las luminarias de Janucá, Arca Ediciones, Madrid, 2011. Novela que narra el regreso de los judíos a España después de la expulsión de 1492 y la creación de la primera sinagoga. Pulido es uno de los protagonistas.
Ángel Pulido Fernández y Federico Pérez Castro ; con una introducción por Daniel François Baroukl. (1953). Acto de homenaje a la memoria del doctor Ángel Pulido Fernández. C. Bermejo Imp.
Díaz-Mas, P., & Paloma. (2000). Repercusión de la campaña de Ángel Pulido en la opinión pública de su época: la respuesta sefardí. 16.

Pulido Fernández, Á. (1921). La degeneración del socio-sindicalismo : necesidad de su regeneración higiénica y moral.
Marruecos, N. De, & Ginio, A. M. (2006). El encuentro del senador español Dr . Ángel Pulido.
Pulido Fernández, Á. (1876). Bosquejos médico sociales para la mujer.
Pulido Fernández, Á. (1897). La pena capital en España.
Pulido Fernández, Á. (1993). Españoles sin patria y la raza sefardí / Ángel Pulido ; estudio preliminar, María Antonia Bel Bravo.

Enlaces externos

Políticos de Madrid
Políticos de España del siglo XX
Escritores de España del siglo XX
Escritores en español
Senadores de España del reinado de Alfonso XIII
Index Librorum Prohibitorum
Presidentes de Colegios de Médicos de España
Subsecretarios del Interior (España)
Filosefardismo en España
Nacidos en Madrid
Fallecidos en Madrid

Ángel Pulido Fernández


Ísöld (enska: Ice Age) er bandarísk kvikmyndasería, fyrsta kvikmyndin kom út árið 2002 og sú síðasta árið 2022.

Kvikmynd
 Ísöld (2002)
 Ísöld 2: Allt á floti (2006)
 Ísöld 3: Risaeðlurnar rokka (2009)
 Ísöld 4 (2012)
 Ísöld: Ævintýrið mikla (2016)
 Ísöld 6 (2022)

Kvikmyndagerð í Bandaríkjunum
Kvikmyndir

Blue Sky Studios-kvikmyndir
20th Century Fox-kvikmyndir

Ísöld (kvikmyndasería)


أطلق على محافظة مبارك الكبير هذا الاسم نسبة إلى الحاكم السابع لدولة الكويت الشيخ مبارك الصباح الملقب بمبارك الكبير. وتعتبر هذه المحافظة آخر محافظة من حيث التأسيس، حيث صدر المرسوم بإنشائها بتاريخ 27 نوفمبر 1999. وهي كانت عدة مناطق موزعة بين محافظة حولي والفروانية والأحمدي فكانت ضاحية صباح السالم ومناطق العدان والقصور والقرين ومنطقة مبارك الكبير والمسيلة والشريط الساحلي الجنوب تبع محافظة حولي ومناطق الوسطى وصبحان الصناعية وجنوب الوسطى تبع محافظة الفروانية فتم تجميع هذه المناطق في كيان واحد بشكل هذه المحافظة.

مناطق المحافظة
 ضاحية صباح السالم.
 ضاحية مبارك الكبير.
 منطقة المسيلة.
 منطقة المسايل.
 منطقة العدان.
 القصور.
 منطقة القرين.
 منطقة أبو الحصاني.
 منطقة أبو فطيرة.
 منطقة صبحان.
 منطقة الفنيطيس.

السكان

محافظو محافظة مبارك الكبير
 من عام 1999 حتى 2006: الشيخ مبارك الحمود الجابر الصباح.
 من عام 2006: الشيخ علي العبد الله السالم الصباح.
 من عام 2014: أحمد عبد اللطيف الرجيب.

مراجع

مبارك الكبير

محافظة مبارك الكبير


An Eurystyles cogniauxii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Eurystyles cogniauxii in nahilalakip ha genus nga Eurystyles, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eurystyles

Eurystyles cogniauxii


The Division of Werriwa is an Australian electoral division in the state of New South Wales. The name Werriwa derives from a local Aboriginal name for Lake George, which was located in the division when it was established in 1900. The division was one of the original 65 divisions first contested at the first federal election.

Werriwa now covers an area in south-west Sydney, including the suburbs of Ashcroft, Austral, Bonnyrigg Heights, Busby, Carnes Hill, Cartwright, Casula, Cecil Hills, Edmondson Park, Glenfield, Green Valley, Heckenberg, Hinchinbrook, Horningsea Park, Hoxton Park, Long Point, Lurnea, Macquarie Fields, Macquarie Links, Middleton Grange, Miller,Prestons, Sadleir, and West Hoxton; as well as parts of Badgerys Creek, Bonnyrigg, Bringelly, Cecil Park, Denham Court, Ingleburn, Kemps Creek, Leppington, Mount Pritchard, and Rossmore.

The current Member for Werriwa, since the 2016 federal election, is Anne Stanley, a member of the Australian Labor Party.

Geography
Since 1984, federal electoral division boundaries in Australia have been determined at redistributions by a redistribution committee appointed by the Australian Electoral Commission. Redistributions occur for the boundaries of divisions in a particular state, and they occur every seven years, or sooner if a state's representation entitlement changes or when divisions of a state are malapportioned.

History

Originally, Werriwa was a large and mostly rural electorate that stretched from south-west Sydney to the northern part of what is now the ACT, and included the Southern Highlands, Goulburn, and part of the South West Slopes. In succeeding years, with demographic change and electoral redistributions, Werriwa began to shrink and, from 1913 onwards, no longer included Lake George.  It underwent several other major changes to its borders over the years.  The 1949 expansion of Parliament saw Werriwa lose most of its remaining rural territory to the newly created Division of Macarthur and move to approximately its current position in south-west Sydney, over  away from Lake George.  However, it has retained the name of Werriwa, primarily as it is an original Federation electorate—the Australian Electoral Commission's guidelines on electoral redistributions require it to preserve the names of original Federation electorates where possible.

It is a very safe seat for Labor, which has held it continuously since 1934 and for all but nine years since 1906.

Werriwa is best remembered for being the electorate of former Prime Minister Gough Whitlam, who held it from 1952 to 1978.  It was represented from 1994 to 2005 by one of Whitlam's former aides, Mark Latham, the leader of the ALP and Leader of the Opposition from 2003 to 2005. In more recent times, a by-election in March 2005 resulted in Labor's Chris Hayes elected with over 55% of the vote, in a 16-candidate race which saw no other candidate poll above 8%.

Demographics
Werriwa is a heavily working-class electorate and is considered part of Labor's "Red Wall".

Werriwa is home to relatively large immigrant communities. According to the 2016 census, 64.8% of electors had both parents born outside of Australia. 40.0% of people only speak English at home. Other languages spoken at home include Arabic 10.1%, Vietnamese 6.3%, Hindi 4.3%, Spanish 2.8% and Italian 2.2%.

Members

Election results

References

External links
 Division of Werriwa – Australian Electoral Commission

Electoral divisions of Australia
Constituencies established in 1901
1901 establishments in Australia
Gough Whitlam

Division of Werriwa


Vegetarian and vegan festivals are held around the world to promote veganism and/or vegetarianism among the public and to support and link individuals and organizations that practice, promote or endorse veganism or vegetarianism. Many of these events are also food festivals and/or music festivals and can also contain edutainment.

List
This is a list of notable vegetarian or vegan festivals.

International

Some vegetarian and vegan festivals are held in multiple countries at multiple times a year. These include:
 Veganmania
 VeggieWorld
 Veggie Pride
In addition to these, many vegetarian or vegan festivals may call themselves 'VegFest', but these do not appear to have any international ties to each other.

Austria
In Austria, Veganmania festivals are held in:
Graz
Innsbruck
Vienna (twice a year). The 2014 Vienna edition built the biggest vegan fried egg in the world.

Canada
 Toronto, Ontario. The Toronto Vegetarian Food Fair has been held in Toronto at the Harbourfront since 1985. Around 2005 it attracted 15,000 to 20,000 visitors a year.

Croatia
In Croatia, Veganmania festivals are held in:
 Zagreb. Officially known as the ZeGeVege Festival, held annually since 2008, organised by Prijatelji životinja ('Animal Friends').

Czech Republic
 Fluff Fest is an independent hardcore punk festival held each July in Rokycany, Czech Republic. It is fully vegan, with catering provided by local animal rights organization Svoboda zvířat.
 Obscene Extreme annual extreme metal music festival that offers exclusively vegetarian and vegan food within its premises since 1999.

France

In France, VeggieWorld festivals are held in:
Lyon. 3rd edition held in 2019.
Paris. VeggieWorld Paris 2019 was the 7th Parisian edition and attracted over 8,000 visitors, which was 14% more than the 6th.

Germany
In Germany, Veganmania festivals are held in:
Iserlohn
Regensburg. The first edition in 2014 attracted over 5,000 visitors.
Würzburg

VeggieWorld festivals are held in:
Berlin. VeggieWorld Berlin was first held in 2015 with 55 stands, which grew to 130 stands in 2019. The 2019 edition saw 10,000 visitors.
Düsseldorf. The 5th edition was held in 2019.
Wiesbaden (2011–2020). 10 editions of VeggieWorld have been held in Wiesbaden from 2011 to 2020, with the last attracting 13,000 visitors. The next edition is scheduled to take place in 2021 in Frankfurt.

Other festivals:
 The Vegan Summerfest (German: Veganes Sommerfest) is a three-day vegan food festival that takes place on the Alexanderplatz in Berlin, co-organised by ProVeg International, Berlin Vegan and the Albert Schweitzer Foundation. The 2019 edition featured around 100 information and selling stands.

India
 Aranmula Vallasadya

Netherlands

The following festivals in the Netherlands are focused on vegetarian and vegan food, community and activism:
 VeggieWorld in Utrecht, since 2016, vegan. The 2020 edition attracted 9,000 visitors.
 VegFest in Utrecht, since 2014, vegan

Poland

In Poland, the Otwarte Klatki ('Open Cages') association organises Veganmania festivals in several different cities. Veganmania in Poland has been held in eight major cities, with the 2019 Łódź edition attracting over 3,000 visitors.

Switzerland

In Switzerland, Veganmania festivals are held in:
Aarau. Veganmania in Switzerland has been organised by Swissveg since 2011. The 2016 edition attracted 5,000 visitors, making it the largest of all vegan festivals in Switzerland. Previous editions were held in Winterthur, but due to a lack of space to accommodate the attendees, the organisation chose to move the festival to Aarau.
Gossau, St. Gallen. The Gossau Veganmania, organised by Swissveg, was held first in 2017, then featuring 60 stands.

Thailand
see Nine Emperor Gods Festival

United Kingdom

VegfestUK is an annual vegan food festival held each year in various cities, starting in 2013.

Spain
 VEGAN FEST CATALUNYA

United States

Boston, Massachusetts. The Boston Vegetarian Food Festival (BVFF) is held annually in the autumn, at the Reggie Lewis Track and Athletic Center in Mission Hill, Boston, between mid-October and early November
Saint Paul, Minnesota. The Twin Cities VegFest is held annually in September
Lancaster, Pennsylvania. Lancaster VegFest is held annually in June

See also

 American Vegan Society - publishes online list of vegan-oriented VegFests in USA and Canada
 Animal rights
 Buddhist cuisine
 Buddhist vegetarianism
 Korean temple cuisine
 List of food days
 List of vegetarian and vegan companies
 List of vegetarian organizations
 Meat-free days
 Veganism
 Vegetarian week
 Vegetarianism by country
 World Vegan Day
 World Vegetarian Day

References

 Vege
Veg f
Vegetarianism
Veganism
and

List of vegetarian festivals


A tentativa de golpe de Leonardopoulos–Gargalidis (em grego: Κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη) foi um golpe militar fracassado lançado em 22 de outubro de 1923 no Reino da Grécia por oficiais militares pró-monarquistas sob o comando dos tenentes-generais Georgios Leonardopoulos e Panagiotis Gargalidis. Seu fracasso desacreditou a monarquia e contribuiu decisivamente para o estabelecimento da Segunda República Helênica em março de 1924.

Antecedentes
Após a derrota grega na Campanha da Ásia Menor contra a Turquia, o exército grego, liderado pelos coronéis venizelistas Nikolaos Plastiras e Stylianos Gonatas, derrubou o governo monarquista em setembro de 1922 e forçou o rei Constantino I a um novo exílio. Seu filho mais velho, George II o sucedeu, mas a posição da monarquia permaneceu precária. O "Governo Revolucionário" liderado por militares julgado e condenado seis principais monarquistas à morte como bodes expiatórios para a derrota militar do país, e gradualmente levou o país na direção de uma república. Em 18 de outubro de 1923, o Governo Revolucionário proclamou eleições a serem realizadas em 16 de dezembro para uma Assembleia Nacional que decidiria sobre a futura forma de governo do país. O Governo Revolucionário, no entanto, chefiado por Gonatas, havia aprovado uma lei eleitoral que favorecia fortemente o Partido Liberal Venizelista e os outros partidos antimonarquistas.

A perspectiva das eleições e uma quase certa mudança de regime levaram à criação de uma coalizão heterogênea nas fileiras do exército, que visava derrubar o governo. Sua principal força motriz foi a chamada "Organização de Majors" (Οργάνωση Ταγματαρχών) de oficiais monarquistas de médio escalão, que estava em estreito contato com o ex-vice-chefe monarquista do Estado-Maior do Exército e futuro ditador, general Ioannis Metaxas, mas vários venizelistas descontentes, principalmente Leonardopoulos e Gargalidis, também aderiram. Os conspiradores conseguiram conquistar a maior parte das unidades militares no norte da Grécia e no Peloponeso, mas não conseguiram fazer incursões nas guarnições de Atenas, Tessalônica ou nas outras grandes cidades, bem como na marinha majoritariamente venizelista.

A tentativa de golpe
Metaxas havia avisado que o golpe deveria ocorrer em Atenas, centro nevrálgico do país, mas, na verdade, foi lançado nas províncias na madrugada de 22 de outubro. Em seus estágios iniciais, foi rapidamente bem-sucedido: pela manhã, em todo o continente grego, apenas as cidades de Atenas, Tessalônica, Larissa e Ioannina permaneciam sob controle do governo. O governo foi inicialmente pego de surpresa, mas logo se recuperou. O general Theodoros Pangalos, chefe do Exército, lançou contramedidas enérgicas, enquanto os golpistas prevaricavam.

Em Tessalônica, oficiais venizelistas liderados pelo general Georgios Kondylis impediram o golpe de tomar a cidade e, posteriormente, confrontaram as forças rebeldes sob o comando do coronel Ziras. As forças do governo prevaleceram e restabeleceram o controle sobre o norte da Grécia em 25 de outubro, enquanto o próprio Ziras fugiu para a Iugoslávia. No Peloponeso, Leonardopoulos e Gargalidis com suas tropas cruzaram o istmo de Corinto e marcharam em direção a Atenas, mas foram cercados por tropas do governo e forçados a se render incondicionalmente em 27 de outubro.

Consequências
O golpe fracassado foi um ponto de virada na história grega, pois a causa monarquista foi amplamente derrotada, pelo menos por enquanto. No rescaldo do golpe, a facção monarquista perdeu influência e foi efetivamente decapitada. Mais de 1200 oficiais monarquistas foram demitidos das Forças Armadas. Leonardopoulos e Gargalidis foram levados à corte marcial e condenados à morte, embora tenham sido perdoados. Ioannis Metaxas, que estava em Corinto na época do golpe, conseguiu fugir do país e se exilou na Itália. Os partidos monarquistas se abstiveram das eleições de dezembro, abrindo caminho para o triunfo eleitoral dos partidos venizelistas. O rei George II deixou o país em 19 de dezembro e, em 25 de março de 1924, foi proclamada uma república presidencial. Sua curta existência seria perturbada por golpes e contragolpes em meio ao conflito constante entre venizelistas e monarquistas, até a restauração da monarquia em mais um golpe em outubro de 1935.

Tentativas de golpes de Estado
Golpes de Estado na Grécia
1923 na Grécia

Tentativa de golpe de Estado monarquista Leonardopoulos-Gargalidis


Évènements
 16 mars : Léon XIII érige l'église Notre-Dame de Fourvière à Lyon en basilique mineure
 19 avril : Création de 4 cardinaux par Léon XIII
 20 au 24 septembre : Congrès eucharistique international à Paray-le-Monial.

Naissances
 18 février : Leonard Feeney, prêtre jésuite américain excommunié
 19 février : Bienheureux Jan Franciszek Czartoryski, prince polonais, prêtre dominicain, opposant au nazisme et martyr
 24 mars : Bienheureux Mariano Mullerat i Soldevila, médecin, homme politique, militant catholique et martyr espagnol
 27 mars : Jules Mahieu, prêtre belge et militant wallon
  : Benno Gut, cardinal suisse de la Curie romaine
 30 avril : Bienheureuse Dina Bélanger, religieuse et musicienne canadienne
 14 mai : André Pioger, prélat français, évêque de Séez
 13 juin : Antoine-Marie Cazaux, prélat français, évêque de Luçon
 15 juin : Antonio Riberi, cardinal monégasque, diplomate du Saint-Siège
 26 juin :
 Bertrand Lacaste, prélat français, évêque d'Oran
 Louis-Joseph Lebret, prêtre dominicain et économiste français
 17 juillet : Michael Schmaus, prêtre et théologien allemand
 26 juillet : Bienheureux Jakob Gapp, prêtre marianiste, opposant au nazisme et martyr autrichien
 3 août : Gabriele Acacio Coussa, cardinal syrien de la Curie romaine
 17 août : Bienheureuse María Angélica Pérez, religieuse argentine
 6 septembre : Bienheureux Clément Vismara, prêtre italien, missionnaire en Birmanie
 24 septembre : François Ducaud-Bourget, prêtre traditionaliste et poète français
 25 septembre : Pablo Maria Guzmán Figueroa, prêtre, fondateur et vénérable mexicain
 26 septembre : Giovanni Battista Montini, futur pape Paul VI
 31 octobre : Jean Schoonjans, prêtre, enseignant et historien belge
 21 novembre : Gaston Courtois, prêtre, personnalité des patronages, auteur, éditeur et journaliste français
 25 novembre : Aloïs Simon, prêtre et historien belge
 7 décembre : Jacques Guilhem, prélat français, évêque de Laval
 15 décembre : Juan Sáez Hurtado, prêtre et vénérable espagnol
 26 décembre : Raymond Defosse, prêtre, missionnaire, militaire et résistant français, compagnon de la Libération

Décès
 3 janvier : Guglielmo Sanfelice d'Acquavella, cardinal italine, archevêque de Naples
 6 janvier : François-Marie Trégaro, prélat français, évêque de Séez
 11 janvier : Louis Roussel, prêtre français, fondateur des Apprentis d'Auteuil
 16 janvier : Bienheureux Giuseppe Tovini, banquier, avocat et tertiaire franciscain italien
 22 janvier : Angelo Bianchi, cardinal italien de la Curie romaine
 23 janvier : Joseph Maillard, prêtre et historien français
 3 mars : Joseph-Hyacinthe Albanès, prêtre et historien français
 13 avril : Auguste Etchécopar, prêtre français, supérieur général des Prêtres du Sacré-Cœur de Jésus de Bétharram
 17 avril : Paolo Angelo Ballerini, prélat italien, archevêque de Milan
 15 mai : François Duilhé de Saint-Projet, prêtre et enseignant français
 16 mai :
 Xavier Montrouzier, prêtre, missionnaire en Nouvelle-Calédonie, explorateur et naturaliste français
 Camillo Siciliano di Rende, cardinal italien, diplomate du Saint-Siège
 30 mai : Bienheureuse Marie-Céline de la Présentation, religieuse clarisse française
 9 juin : François Janssens, prélat néerlandais, missionnaire aux États-Unis, archevêque de La Nouvelle-Orléans
 17 juin : Sebastian Kneipp, prêtre et hydrothérapeute allemand
 9 juillet :
 Bienheureux Louis Caburlotto, prêtre, éducateur et fondateur italien
 Augustus Tolton, l'un des premiers prêtres afro-américains, vénérable
 11 août : Antolín Monescillo y Viso, cardinal espagnol, archevêque de Tolède et patriarche des Indes occidentales
 22 août : Jean-Baptiste Théodore Duval, prélat français, évêque de Soissons
 22 septembre : Giuseppe Guarino, cardinal italien, archevêque de Messine

 30 septembre : Sainte Thérèse de Lisieux
  : Franz Xaver Nies, prêtre, missionnaire et martyr allemand en Chine
 6 novembre : Jean-Marie Bécel, prélat français, évêque de Vannes
 12 novembre : Abel-Anastase Germain, prélat français, évêque de Coutances
 7 décembre : Ludovic-François Douillard, prêtre et architecte français
 30 décembre : Prosper Auguste Dusserre, prélat français, archevêque d'Alger

Notes et références

1897
XIXe siècle dans le catholicisme

1897 dans le catholicisme


A premissa de um texto como um livro, filme ou roteiro é entendida como a motivação inicial de uma história. Segundo Robert McKee, a premissa "raramente é uma afirmação completa. Geralmente, é uma questão aberta: o que aconteceria se…?". A premissa é utilizada por autores nos momentos iniciais da criação de uma história para aguçar a imaginação e para que seu desenvolvimento tenha um ponto central.

A maioria das premissas pode ser expressa de forma muito simples, e muitos filmes podem ser identificados simplesmente a partir de uma frase curta que descreve a premissa a partir de seu conflito principal. Por exemplo: Um garoto solitário faz amizade com um alienígena; Uma cidade pequena é aterrorizada por um tubarão; Um menino vê pessoas mortas.

Ver também

 Logline
 Enredo

Narratologia
Enredo

Premissa (narrativa)


Açık mimari, herkesin kısmen veya tamamen kullanabileceği spesifikasyonları olan yazılım veya donanım mimarisidir. Açık mimariye kısaca yayımlanmış spesifikasyonları olan tasarım da denebilir.

Aslında, Açık Mimariler hem çeşitli standartlarca veya ticaret örgütlerince onaylanan mimarileri hem de spesifikasyonları sahibince yayımlanmış bağımsız tasarımları olan mimarileri de kapsar. Sonuçta, farklı sistemlerin beraberce çalışabilmesine olanak veren mimarilerdir.

Açık mimari


فيليب بيرغيرو ، من مواليد 13 يناير 1954، لاعب كرة قدم فرنسي سابق، ومدرب كرة قدم فرنسي.

لعب مع منتخب فرنسا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من البرانيس الأطلسية
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من البرانيس الأطلسية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بوردو
لاعبو تولوز
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو ليل
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربو الدوري الفرنسي
مدربو باريس سان جيرمان
مدربو كأس العالم لكرة القدم للسيدات 2015
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو منتخب فرنسا الوطني لكرة القدم للنساء
مدربو نادي رين
مواليد 1954
لاعبو كرة قدم من آكيتين الجديدة

فيليب بيرغيرو


Vučja Luka je naseljeno mjesto u općini Stari Grad Sarajevo, Federacija BiH, BiH.

Stanovništvo

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 205

 Srbi - 196
 Muslimani - 8
 Hrvati - 1

Izvori

Naselja u Sarajevskoj županiji
Stari Grad Sarajevo

Vučja Luka


Clifford William Robinson (September 1, 1866 – July 27, 1944) was a New Brunswick lawyer, businessman and politician, the 12th premier of New Brunswick.

He was born in Moncton, New Brunswick and was educated in Point de Bute, Saint John and Moncton before attending Mount Allison University. Robinson worked as a bookkeeper from 1886 to 1889 before studying law. He was called to the bar in 1892 and set up practice in Moncton. In 1897 he became both mayor of Moncton and a member of the provincial House of Assembly as a Liberal. He served as Speaker and Provincial Secretary before becoming Premier in 1907. The Liberals had been in power since 1883, however, and voters opted for a change in the 1908 election which brought the Conservatives to power. Robinson continued in the legislature as an opposition MLA.

When the Liberals returned to power in 1917, Robinson became minister without portfolio and then Minister of Lands and Mines in the governments of Walter E. Foster and Peter J. Veniot until 1924 when he was appointed to the Senate of Canada by Prime Minister William Lyon Mackenzie King.

Robinson was the main shareholder and, for a time, president for the Moncton Transcript. He also helped establish a French language newspaper l'Acadien. He was president or director for a number of businesses in the Moncton area, helped found the Central Trust Company Limited and the Petitcodiac Hydro Development Company and also helped establish Moncton radio station CKCW.

He died in office in Montreal at the age of 77.

References

 Hon. C.W. Robinson Government of New Brunswick biography

External links

1866 births
1944 deaths
Canadian Methodists
Mount Allison University alumni
Lawyers in New Brunswick
Businesspeople from New Brunswick
Canadian newspaper publishers (people)
Premiers of New Brunswick
New Brunswick Liberal Association MLAs
Members of the Executive Council of New Brunswick
Speakers of the Legislative Assembly of New Brunswick
Mayors of Moncton
19th-century Methodists
Canadian senators from New Brunswick

Clifford William Robinson


Johanne 3., også kendt som Jeanne d'Albret (; ), (16. november 1528 – 9. juni 1572) var regerende dronning af Navarra fra 1555 til 1572. Hun var datter af kong Henrik 2. af Navarra, ægtefælle til Anton af Bourbon og mor til Henrik 4. af Frankrig.

Hun var en anerkendt åndelig og politisk leder af de franske huguenotter og en nøglefigur i de franske religionskrige.

Biografi

Johanne blev født i Saint-Germain-en-Laye, nær Paris i Frankrig som datter af kong Henrik 2. af Navarra og Marguerite de Navarre. Marguerite var søster til kong Frans 1. af Frankrig, og Johanne voksede op ved det franske hof. Da hun var 13 år gammel, blev hun gift med Vilhelm 5. af Kleve, men dette ægteskab blev annulleret fire år senere. Efter hendes far blev konge af Navarra, blev Johanne gift med Anton af Bourbon, der var nærmeste arving til den franske trone, hvis Huset Valois skulle uddø.

I 1555 døde Henrik 2. af Navarra, og Johanne og hendes mand blev Navarras regentpar. I sine første regeringsår indkaldte Johanne til en konference med hugenotministrene og erklærede efterfølgende calvinismen som statsreligion i Navarra. Magtkampen mellem katolikker og hugenotter om det franske hof og hele Frankrig ledte til religionskrig. Anton af Bourbon valgte at støtte katolikkerne. Efter hans død blev sønnen Henrik «første prins av blodet».

I 1567 brød religionskrigen ud igen, og Johanne flygtede til hugenotternes by La Rochelle. I forbindelse med fredsforhandlingerne indledte hun officielle samtaler om et giftemål mellem sønnen Henrik og den franske konges søster Margarete. Johanne døde i Paris i 1572, to måneder før brylluppet.

Eksterne henvisninger

Regerende dronninger af Navarra
Huset Albret
Franskmænd i 1500-tallet

Johanne 3. af Navarra


عبود عبد العال (1925 - 6 أبريل 2009)، موسيقي فلسطيني. عبود هو اختزال لعبد الرحمن عبد العال. دمشقي الفتوة، لبناني الانطلاقة والإقامة. اشتهر بالعزف المنفرد على الكمان، وشكل مدرسة خاصة به. انتخب نقيباً للفنانين اللبنانيين وأحيا مهرجانات لبنان قبل الحرب الأهلية اللبنانية. هاجر إلى لندن هربا من الحرب، وعاد بعد نهايتها في مطلع التسعينات لكنه عاد وغادر في 1994 إلى لندن حيث عمل هناك إلى أن توفي.

الموسيقار العربي الفلسطيني عبود عبد العال هجَّرَته الحرب الأهلية اللبنانية في السبعينيات، بعد أن كان اسمه والكمان الشرقي صنوين، ترتفع أنغامهما في سماء الأغنية والموسيقى العربية. وله إنتاجات ومعزوفات جعلت للأغنية طعماً آخر، حين كان يعيد غناء أي أغنية معروفة، لكن عبر كمنجته التي كانت تغني عوضاً عن المغني، بل وأجمل أحيانًا ما جعل الموسيقار الكبير الراحل محمد عبد الوهاب يوقع معه عقداً على إعادة توزيع العديد من أغنياته عزفاً على الكمان.

حاول عبود مرات كثيرة العودة إلى لبنان أو حتى إلى أي بلد عربي آخر، بعد سنوات مضنية من الغربة لكنه كان دائماً يصطدم بحواجز وتغيرات تجعله يدير ظهره للوطن، ويبقى في غربته مجبراً، مع أنه لطالما اعتبر أن الوطن لا يغيب مهما طال الزمن، وله مقولة: «..الغرب يبحث عن المواهب ونحن نسحب منها رخصة المرور».

ولد عبود عبد العال في عائلة موسيقية. والده عازفاً على القانون، وشقيقه فكان أستاذاً للموشحات وعازفاً على آلة «الرق». وهو قد اختار آلة الكمان وأسّس فرقة «الأوتار الذهبية». وحين يتذكر عبود تلك البداية ترتسم بسمة على وجهه البشوش، وهي بسمة طبعت سحنته ولم تفارقه، بل ولم تفارق مخيلتنا رغم غيابه الطويل عن ديار العرب.

يؤكد الموسيقار الراحل أن بدايته الفنية مع هدية والده له وهي الكمنجة الصغيرة في عيد ميلاده السابع. من بعد أرسله أباه لدراسة الموسيقى الغربية على يد أستاذ روسي، وكان قد بلغ العاشرة، حتى صار أصغر عازف.

بعد الغزو الإسرائيلي عام 1948، ووقع نكبة التهجير والتشريد الفلسطينية، تنقل عبد العال ما بين القاهرة ولبنان. وفي بداية الستينيات برز اسم الموسيقار الفلسطيني «اللاجئ» في التلفزيون اللبناني الذي كان قد انطلق للتو، وصار عبد العال يطل يوميا بأنغام كمانه الرقيق، ليلون أمسيات المشاهدين اللبنانيين بأنامله واوتاره، حنونا طروبا يهز القلوب والمشاعر.

كانت بيروت حينئذ جمرة للقومية العربية التي اتقد نارها من القاهرة، بفضل الرئيس جمال عبد الناصر. وهكذا طارت شهرة عبد العال في البلدان العربية التي استضافته في محطاتها المتلفزة مثل الكويت والجزائر والعراق وأبو ظبي وتونس وغيرها. وعندما انتقل إلى لندن وجد أن سحر أنامله كان طغى على الأسماع وسبق حضوره شهرة.

وفي مقابلة أجريت معه إبان الثمانينات يقول الموسيقار الراحل عن تجربة عمله في تلك المرحلة: في الماضي كانت الفرقة تقدم الألحان الشائعة من سماعيات وبشارف وموشحات، ثم بدأت الفرقة تلتقط الألحان التي قدمها كل من محمد عبد الوهاب والسنباطي وبليغ حمدي لأم كلثوم وعبد الحليم حافظ وتم تقديمها بتوزيع جديد استقطب أسماع الناس، حيث كانت الكمنجة بين أناملي تتخذ مكان السيدة أم كلثوم في الطرب.

في غربته البريطانية، أصدر عبد العال شرائط تضم موسيقى عربية في توزيعات حديثة، تبرز تملكه من العزف الفائق على آلة الكمان. وقد استفاد من قوة التقنيات الموسيقية الإلكترونية، التي منحته كل أوزان الموسيقى العربية بما فيها ربع الصوت. رغم قسوة هذه التقنيات على السماع الذي تتلهف له الأذن، في العزف الحي للأنامل. وهذا التجديد في استخدام تقنيات الأداء الموسيقي، جعلت الإنكليز ـ كما كان يقول ـ يستعيدونه، حينما يقدم معزوفة «الربيع» للموسيقار والمطرب العربي السوري فريد الأطرش، في وصلاته الحية، بل إن عبد العال يؤكد أن المستمعين الإنكليز لم يقلوا إقبالا عن أقرانهم من العرب.

اعترض بعض الموسيقيين المحافظين على جرأة عبد العال، في الاستفادة من التقنيات الموسيقية التي تعرف إليها بحكم وجوده في الغرب، وذلك بذريعة «صون» التقاليد الموسيقية العربية. لكن هذا الاعتراض لن يمحو تراث عبد العال الموسيقي الذي سيبقى كنزاً للأجيال المقبلة، وحيا في الحقب القادمة.

تتعرف الأجيال الجديدة على أعمال الموسيقي الفلسطيني الراحل، وتتداولها عبر المواقع الإلكترونية الكثيرة. كما أن مشاهد عبود عبد العال وهو يؤدي تقاسيمه الرقيقة، تبث حتى الآن، من تلفزيونات عربية عدة، وبعضها يعود إلى حقبة «الأسود والأبيض». في هذه المشاهد التي يعرفها الشباب العاشق لفن وأنامل عبد العال، تعرض تقاسيم مع عزف مقطوعة «سماعي العريان» الشهيرة، ومقتطفات من «إنت عمري»، «سيرة الحب»، «ألف ليلة وليلة»، «أنا في انتظارك»، «إسأل روحك»، «أغداً ألقاك»، «دارت الأيام»، «حا أقابله بكرا»، «الورد جميل» و «الأطلال» والكثير غيرها.

من أبدع ما عزفت أنامل عبد العال عام 1975، مقطوعة موسيقية يبدأ فيها عزف موشح «لما بدا يتثنى» مع غيتار وإيقاع، ثم تقاسيم على مقام «النهاوند»، وينتقل بخفة إلى «السيكاه» ويعرج بشفافية على «الحجاز» ثم «البيات» ثم «الراست» وبنقرات يعود إلى مقام «النهاوند» حتى يصل بالمسامع إلى ذروة التطريب.

وينقل عبد العال عن الموسيقار العربي المصري محمد عبد الوهاب، «شهادة» تقول: «... أن الكمنجة تغني بين أنامل عبود». ويرى الموسيقار العربي الفلسطيني أن طريقته التوزيع الموسيقي الإلكتروني، لاقت شهرة ونجاحاً، دفعت بالنقاد ومتذوقي الفن لتسميتي بـ «صاحب الأنامل الذهبية».

ويصف عبد العال «توزيعه» المبدع لأعمال عبد الوهاب بأنها «أعادت روح الماضي الجميل» إلى تلك الأعمال الخالدة. ويقول: «الحقيقة أنني نلت موافقة الأستاذ عبد الوهاب قبل أن أبدأ بالعملية، ومنحني موافقة خطية من الأستاذ عبد الوهاب على كل الأعمال التي صدرت بتوزيعي والأعمال التي لم توزع بعد. ولكني لن أقترب من أعمال الأستاذ عبد الوهاب بعد الذي قرأته على ألسنة أهل الموسيقى والتلحين. لقد أردت لهذه الأعمال أن تعبر القارات عبر توزيعاتي لكنهم يريدون لها أن تبقى على ظهر جمل. هم أحرار.».

واعتبر عبد العال رأي الملحن حلمي بكر في تلك التوزيعات، كان أهم الآراء التي قيلت. واستغرب كيف أن «الجميع» في القاهرة، قد غضبوا مني، في حين كان صاحب الأعمال الاستاذ عبد الوهاب سعيداً جدا بما فعلتً. ولدي ترخيص كتابي منه وعليه توقيعه يسمح لي بخوض التجربة. ويوجد بيني وبين شركته عقد احتكار لمدة عامين... وللعلم فإنني وضعت أكثر من توزيع للحن الواحد، قبل أن يقوم الاستاذ عبد الوهاب باختيار أحدها بعد سماعها عشرات المرات، فهل نشكك بأذن الهرم الموسيقي الكبير.

أما عبد الوهاب فكان يقول لعبود أثناء جلسات العمل كلما رآني قلقاً متوتراً خائفاً مهموماً «...يا عبود اعمل عملك بجدية وحب ثم ألقه في أحضان الجماهير وسوف تعرف الجماهير بحاستها الإنسانية التي لا تخطئ أن عملك هذا صادق وعلى الفور سوف تحبه». ويقول عبود «اعرف أن الجماهير أحبت العمل وصدقته على الرغم من تحفظ الموسيقيين والفنانين، الذين يريدون أن يكون للفن وجه واحد» بل قالب أصم.

كان عبود عبد العال حزيناً من أسلوب إصدار الأشرطة، وهي ست، تم تسجيلها في كاسيت دفعة واحدة، بلا دعاية ملائمة، وفي وقت واحد، الأمر الذي لم يحدث من قبل. وقد جرى ذلك رغم أن الاتفاق ينص على أن تنزل الإصدارات على دفعات. حقي ذهب هدراً.

ويتابع عبود: أين حقي أنا.. لقد أخذت مئة ألف دولار، وأقسم بالله أن ذلك كان أجرة الاستديو والموسيقيين فقط، ولم يدخل جيبي دولار واحد. لم تكن المادة (المال) همي قدر اهتمامي بحقي المعنوي.. فإسمي غير موجود على أغلفة الأشرطة، فقط الموجود صورة جميلة لعبد الوهاب واسمه وعنوان الشريط، وهو: «خالدات عبد الوهاب بتوزيع جديد». عظيم لكن من الذي وزعها؟ أين اسمه؟ أين صورته؟ من هو؟

أما عن محمد الموجي، فقال عبود: «لم أعرض على الموجي إعادة توزيع ألحانه لعبد الحليم حافظ، بل الموجي هو الذي طلب مني هذا. وأنا الذي قلت له أفكر. وليس هو. لأنني كنت مرتبطاً بعقد احتكار مع شركة صوت الفن، وهذا العقد يمنعني من التعاون مع جهة أخرى والعمل معها، وهذا العقد ينتهي في آب عام 1994..».

ارتبطت زيارة عبد العال الأولى لمصر عام 1954، بلقائه الأول بالعندليب الأسمر عبد الحليم حافظ. كان عبد العال بحاجة ليعيش المناخ الفني الغني الذي عرفت به القاهرة. وقال بأنه بدأ العمل في فرقة «السيد محمد»، لكن الغيرة دبّت في أعضاء الفرقة من زملائي عازفي الكمان، فحزنت لتصرفاتهم ونشرت أحزاني أمام الفنان عبد الحليم حافظ الذي نصحني بالصبر والحكمة فعملت بهما ورافقته في حفلات عدة أقامها على مسارح مختلفة. وفي هذه الحفلات غنى العندليب أغانيه الجديدة «بتلوموني ليه»، «على قد الشوق» و«صافيني مرة» وغيرها.

ويضيف الموسيقار العربي الفلسطيني: «...عندما تأزمت أحوالي النفسية وللأسباب نفسها قررت ترك القاهرة فجاءني عبد الحليم وقال لي مشجعاً:» إصبر يا أخي، طريقنا شاق طويل وخليك معانا يا رجل«. لكنني كنت قد صممت على الرحيل وعندما عدت إلى القاهرة عام 1967 وجدت الأمر قد تغير كثيراً، حيث استقبلت من كافة الأوساط الفنية والشعبية بحرارة وحب...».

خلال حياته الفنية الطويلة رافق عبود عبد العال وفرقته أكبر المطربين في الوطن العربي. وهو يصف فريد الأطرش بصاحب القلب الطيب والكرم الفياض. ويقول عبد العال بأن فريد كان إنساناً لم تهمه ماديات الحياة، كان يعيش بإحساسه وعواطفه. يحب عمله ويفرح لنجاحات الآخرين، كما كان يكره الحروب الباردة التي يشنها كبار الفنانين على المبتدئين... واعتبره أخاً وصديقاً للجميع. أما على الصعيد الفني، فيرى عبد العال أن الموسيقار العربي السوري وكان مستقلاً في لونه، وقد قلده كثيرون، مثلما قلدوا الفنان عبد الحليم حافظ، ولكنهم فشلوا جميعهم لأن الفن لا يورث.

أما «سبب» غياب «صاحب الأنامل الذهبية» عن أعمال كوكب الشرق أم كلثوم، فيقول عبد العال: لهذا الموضوع قصة.. جاءني بليغ حمدي في إحدى المرات إلى بيروت وطلب مني تأدية «صولو» (عزف منفرد) في إحدى أغنيات السيدة أم كلثوم لإيمانه بأني الوحيد القادر، على تأديته ببراعة وحس، كما رسمه لي في لحنه. ووافقت دون تردد، لكني فوجئت حين سمعت الأغنية، بأن أحمد الحفناوي قد أدى ذاك «الصولو» بكمانه، واستفسرت عن السبب، فأجابني بليغ حمدي بأن الموسيقيين رفضوا أن يؤديه «غريب» عن الفرقة.

اشتهر عبد العال بجرأته في قول رأيه النقدي بكثير من العازفين والمطربين. ويقول عن عازف الكمان المصري أحمد الحفناوي: إنه عازف عظيم...لكنه عازف شرقي فقط. ولديه معزوفات منفردة حلوة جداً. أما عن أنور منسى فقال: لقد كان العازف والسوليست الأول في عصره. وهذا يعود لثقافته الموسيقية الغربية. كان متمكناً من نفسه وواثقاً من قبضته على قوس الكمان.

أبدى الموسيقار عبود عبد العال إعجابا لافتاً بالمطربة الكبيرة صباح «لشياكتها وأدائها». أما «الست فيروز» فإنه أعجب بها لرقتها وإحساسها بجميع الجمل الموسيقية، إلى حد يسمح لعازف الصولو بتأدية جملة موسيقية جديدة يمكن أن يكون قد أحس بها.

وانتقد تكبر فايزة أحمد، مع أنه قال أحب صوتها"، وذلك لأنها "لا تتمتع بأخلاقيات الفنان على المسرح، فهي تحاول أن تعلن للنظارة فهمها للموسيقى، وغباء الموسيقيين".

أما عن المطرب اللبناني الكبير وديع الصافي فهناك رأي لعبد العال قال بالصافي في الثمانينات من القرن الماضي، إذ وصفه بأنه «صوت عظيم بحاجة إلى تجديد في اللون الذي يؤديه».

انظر أيضاً
 صاموئيل يارفينيان.
 كارين بريجز.
 أندري ريو.
 الكسندر ريباك.
 جهاد عقل.

مراجع

 الموسيقي عبود عبد العال «يترجّـل» عن كمانه - جريدة الحياة

مواليد 1925
موسيقيون فلسطينيون
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009
عازفو كمان

عبود عبد العال


The haversine formula determines the great-circle distance between two points on a sphere given their longitudes and latitudes. Important in navigation, it is a special case of a more general formula in spherical trigonometry, the law of haversines, that relates the sides and angles of spherical triangles.

The first table of haversines in English was published by James Andrew in 1805, but Florian Cajori credits an earlier use by José de Mendoza y Ríos in 1801. The term haversine was coined in 1835 by James Inman.

These names follow from the fact that they are customarily written in terms of the haversine function, given by . The formulas could equally be written in terms of any multiple of the haversine, such as the older versine function (twice the haversine). Prior to the advent of computers, the elimination of division and multiplication by factors of two proved convenient enough that tables of haversine values and logarithms were included in 19th- and early 20th-century navigation and trigonometric texts.  These days, the haversine form is also convenient in that it has no coefficient in front of the  function.

Formulation

Let the central angle  between any two points on a sphere be:

where:
  is the distance between the two points along a great circle of the sphere (see spherical distance),
  is the radius of the sphere.

The haversine formula allows the haversine of  (that is, ) to be computed directly from the latitude (represented by ) and longitude (represented by ) of the two points:

where
 ,  are the latitude of point 1 and latitude of point 2,
 ,  are the longitude of point 1 and longitude of point 2.

Finally, the haversine function , applied above to both the central angle  and the differences in latitude and longitude, is

The haversine function computes half a versine of the angle .

To solve for the distance , apply the archaversine (inverse haversine) to  or use the arcsine (inverse sine) function:

or more explicitly:

When using these formulae, one must ensure that  does not exceed 1 due to a floating point error ( is only real for ).  only approaches 1 for antipodal points (on opposite sides of the sphere)—in this region, relatively large numerical errors tend to arise in the formula when finite precision is used. Because  is then large (approaching , half the circumference) a small error is often not a major concern in this unusual case (although there are other great-circle distance formulas that avoid this problem).  (The formula above is sometimes written in terms of the arctangent function, but this suffers from similar numerical problems near .)

As described below, a similar formula can be written using cosines (sometimes called the spherical law of cosines, not to be confused with the law of cosines for plane geometry) instead of haversines, but if the two points are close together (e.g. a kilometer apart, on the Earth) one might end up with , leading to an inaccurate answer. Since the haversine formula uses sines, it avoids that problem.

Either formula is only an approximation when applied to the Earth, which is not a perfect sphere: the "Earth radius"  varies from 6356.752 km at the poles to 6378.137 km at the equator.  More importantly, the radius of curvature of a north-south line on the earth's surface is 1% greater at the poles (≈6399.594 km) than at the equator (≈6335.439 km)—so the haversine formula and law of cosines cannot be guaranteed correct to better than 0.5%. More accurate methods that consider the Earth's ellipticity are given by Vincenty's formulae and the other formulas in the geographical distance article.

The law of haversines

Given a unit sphere, a "triangle" on the surface of the sphere is defined by the great circles connecting three points , , and  on the sphere.  If the lengths of these three sides are  (from  to ),  (from  to ), and  (from  to ), and the angle of the corner opposite  is , then the law of haversines states:

Since this is a unit sphere, the lengths , , and  are simply equal to the angles (in radians) subtended by those sides from the center of the sphere (for a non-unit sphere, each of these arc lengths is equal to its central angle multiplied by the radius  of the sphere).

In order to obtain the haversine formula of the previous section from this law, one simply considers the special case where  is the north pole, while  and  are the two points whose separation  is to be determined.  In that case,  and  are  (that is, the, co-latitudes),  is the longitude separation , and  is the desired .  Noting that , the haversine formula immediately follows.

To derive the law of haversines, one starts with the spherical law of cosines:

As mentioned above, this formula is an ill-conditioned way of solving for  when  is small.  Instead, we substitute the identity that , and also employ the addition identity , to obtain the law of haversines, above.

Proof
One can prove the formula:

by transforming the points given by their latitude and longitude into cartesian coordinates, then taking their dot product.

Consider two points  on the unit sphere, given by their latitude  and longitude :

These representations are very similar to spherical coordinates, however latitude is measured as angle from the equator and not the north pole.  These points have the following representations in cartesian coordinates:

From here we could directly attempt to calculate the dot product and proceed, however the formulas become significantly simpler when we consider the following fact: the distance between the two points will not change if we rotate the sphere along the z-axis.  This will in effect add a constant to .  Note that similar considerations do not apply to transforming the latitudes - adding a constant to the latitudes may change the distance between the points.  By choosing our constant to be , and setting , our new points become:

With  denoting the angle between  and , we now have that:

See also
Sight reduction
Vincenty's formulae

References

Further reading
 U. S. Census Bureau Geographic Information Systems FAQ, (content has been moved to What is the best way to calculate the distance between 2 points?)
 R. W. Sinnott, "Virtues of the Haversine", Sky and Telescope 68 (2), 159 (1984).
 Deriving the haversine formula, Ask Dr. Math (Apr. 20–21, 1999).
 Romuald Ireneus 'Scibor-Marchocki, Spherical trigonometry, Elementary-Geometry Trigonometry web page (1997).
 W. Gellert, S. Gottwald, M. Hellwich, H. Kästner, and H. Küstner, The VNR Concise Encyclopedia of Mathematics, 2nd ed., ch. 12 (Van Nostrand Reinhold: New York, 1989).

External links
 Implementations of the haversine formula in 91 languages at rosettacode.org and in 17 languages on codecodex.com
 Other implementations in C++, C (MacOS), Pascal , Python, Ruby, JavaScript,  PHP ,Matlab , MySQL

Spherical trigonometry
Geodesy
Distance

Haversine formula


The Great Lakes are a collection of large lakes in eastern North America.

Great Lakes or Great Lake may also refer to:
Great Lakes region, the area near the Great Lakes in the United States and Canada

Lakes
African Great Lakes, a collection of lakes in and around the Great Rift Valley in eastern Africa
Great Lake (Tasmania), a lake in Australia
Perth Wetlands or Great Lakes District, in Perth, Western Australia
Tonlé Sap or Great Lake, a lake in Cambodia
Great Lake, a lake on the River Poulter in Nottinghamshire, UK

Fictional
The Great Lake, a minor place in Arda in J. R. R. Tolkien's Middle-earth

Military
Naval Station Great Lakes, a United States Navy base
USS Great Lakes, a planned destroyer tender of the United States Navy that was cancelled in 1946

Music
Great Lakes (band), a project of the Elephant Six Collective
The Great Lakes (album), an album by Emm Gryner

Transportation
Great Lakes Airlines, a United States regional airline based in Denver, Colorado
Great Lakes Aircraft Company, manufacturer of the 2T-1A Sport Trainer biplane
Great Lakes (Metra), a railway station in Lake Bluff, Illinois, United States

Other uses
Great Lakes Brewery (Toronto)
Great Lakes Brewing Company
Great Lakes Chemical Corporation, an American company, now part of Chemtura Corporation
Great Lakes Council, a former local government area in New South Wales, Australia
Great Lakes Higher Education Corporation, a lending body that specializes in educational loans
Great Lakes Institute of Management, based in Chennai, India
Great Lakes tectonic zone

See also
Great Lakes Commission, North American agency
Great Lakes Compact
Great Lakes Depression, a depression that contains the Great Lakes of Mongolia
Great Lakes Megalopolis
Iowa Great Lakes, a collection of lakes in Dickinson County, Iowa, US

Great Lakes (disambiguation)


ලිංගික ව එක්වීමට අවශ්‍ය ආශාව සහ උද්යෝගය ඇතිකරගැනීම සඳහා සිදුකරන ශාරීරික සහ මානසික සමීපතාව හඟවන හැසිරීම් සමුදායක් පෙරකෙළිය (Foreplay) යනුවෙන් හැඳින්වේ.  ඒ සඳහා ලෝලය එක් පාර්ශ්වකරුවකු වෙතින් වුව ද පළ විය හැකි අතර ඒ සඳහා උනන්දු වන්නිය විසින් ම ලිංගික ක්‍රියාවලිය තුළ දි ද සක්‍රීය සහභාගීත්වයක් සිදුවිය යුතු නැත. මෙ මගින් ඔවුන් තුළ  ලිංගික උත්තේජනයක් ඇතිකිරීම, කෝලබව දුරුකිරීම, චිත්තවේගික එකමුතුවක් ගොඩනැගීම මෙන් ම සුරක්ෂිත හැඟීමක් සහ විශ්වසනීයත්වයක් ද ඇති කිරිම  සිදු වේ. සත්ව ලිංගික චර්යාවේ දි හමුවන පූර්ව සංසර්ගික හැසිරීම් ද (precoital activity) මෙයට සුළු වශයෙන් සමානතාවක් දක්වයි.ලිංගික ආශාව පුද්ගලබද්ධ බැවින් යම්කිසි පුද්ගලයකු සමග ලිංගික ව හැසිරිමට කැමැති තැනැත්තාට හෝ තැනැත්තියට අනිකා තුළ ලිංගික ආවේගයක් ඇතිකිරීමට සිදුවෙයි. දෙදෙනා අතර පවතින සබඳතාවේ ප්‍රරූපය සහ තීව්‍රතාවය අනුව එම උත්තේජනය විසින් අනික් තැනැත්තාට හෝ තැනැත්තියට යම්කිසි සියුම් සහ රාගික ස්වරූපයකින් ඔහු හෝ ඇය තුළ ලිංගික ආශාවක් ඇති බව පෙන්නුම් කරයි. කෙනකු ලිංගික ව අවදි කළ හැකි බොහෝ ශාරීරික මෙන් ම මානසික උත්තේජයන් ද පවතින අතර උත්තේජයක් සමාජමය ලෙස උචිත ද අනුචිත ද යන වග යම්කිසි මොහොතක පවතින වාතාවරණය මත නිර්ණය වෙයි. අනෙක් අතට ඇතැම් හැසිරීම් අපේක්ෂිත තත්ත්වයට ප්‍රතිවිරුද්ධ තත්ත්වයක් ඇති කරයි. මෙබඳු හැසිරීම් බොහෝවිට පුද්ගල රුචිකත්වය මත නිර්ණය වෙයි. එමෙන් ම ලිංගික උත්තේජනයකට දැක්විය යුතු අනුග්‍රහය ලිංගික සදාචාරයේ බලපෑමට යටත් වියහැකිය.

අරඹන අයුරු
පෙරකෙළිය ඇතිවන්නේ යම්කිසි තැනැත්තකු හෝ තැනැත්තියක විසින් තවත් අයකුට ඔහු හෝ ඇය සමඟ ලිංගික ව හැසිරීමට ආශාවක් තමන් තුළ ඇති බව පෙන්නුම් කිරීම තුළිනි. ලිංගික සහකරුවකු තුළ ලිංගික ආශාව, ලැදියාව, උත්තේජනය හෝ උද්යෝගය ඇතිකිරීමට සහ වැඩිදියුණුකිරීමට දායක වන ඕනෑම ක්‍රියාවක් පෙරකෙළියට අයත් වේ. සිපගැනීම, පැහැසීම, වැළඳගැනීම හෝ සහායිකාව හෝ සහායකයා ව සුරතල් ලෙස සැපීම වැනි ශාරීරික ව කුළුපග බව හඟවන ක්‍රියාකාරකම් තුළින් මෙන් ම පෙම්බස් දෙඩීම, සාමීචිය, රහස් ස්වරයෙන් කථාකිරීම, සරදම් කිරීම වැනි චිත්තවේගික ව සමීපතාව පෙන්නුම් කරන ක්‍රියාකාරකම් තුළින් ද ලිංගික එක්වීමකට ඇති ලැදියාව පෙන්නුම් කළ හැකි ය. නිදසුනක් ලෙස ඇතැම්විට ශාරීරික ක්‍රියාවකින් තොර ව හුදු අභිනයකින් පවා ලිංගික හැසිරීමකට ඇති කැමැත්ත පැවසිය හැකි ය. නිරුවත්බව ද ප්‍රබල ලිංගික උත්තේජනයක් වේ. නිදසුන් ලෙස සහකාරියගේ ඇඳුම් උනා දැමීම, ලිංගික ව උත්තේජනය කළ හැකි ආකාරයේ විලාසිතාවන්ගෙන් හෝ රාගිකත්වය සහ සුහදත්වය මුසුවුණු මුළුමනින් ම ලිංගිකත්වය සපිරුණු වටපිටාවක් නිර්මාණය කිරීම තුළින් ද ලිංගික එක්වීමකට ඇති ලැදියාව පෙන්නුම් කිරීමට සහ ඇතිකිරීමට හැකිය. සහකාරියගේ සිරුරේ ශෘංගාරෝද්දීපක කලාපයක් මුවින් හෝ සියතින් උද්දීපනය කිරීම, එනම් මුව, ළැම, උදරය, තට්ටම්, පිට පෙදෙස සහ කලවහි ඉහත්තාව ළැදි ව සිපගැනීම තුළින් ද ලිංගික රුචිය විදහා දැක්විය හැකිය. කාමුක චුම්බනය හෙවත් ප්‍රංශ හාදුව (French kiss) ද සහකාරියක් ව නිරුවත් කිරීමක් තරමට ම  ලිංගික ආවේගයක් ඇතිකිරීමට සමත්වන්නකි.වර්ණනය, දුරවබෝධමය වූ දෙපිට කැපෙන කියමන් සහ ළෙංගතු කතාබහ පෙරකෙළියට අයත් වාචික අංගයන් ලෙස සැලකිය හැකිය. ලිංගික ව පොළඹවනසුලු ඇඟලුම්, අනුබලශීලී ඉරියව් සහ හැසිරීම්, preening gestures (personnel grooming), නෙතින් ඉඟිකිරීම, සහකරුවාගේ දෙතොල් විකීම හෝ ලෙවකෑම, යමකුගේ තුරුල්ලේ සිටීම, සහ සාමාන්‍ය අවස්ථාවක දී බලාසිටිනවාට වැඩි උනන්දුවකින් ඔහු දෙස බලාසිටීම පෙරකෙළියට අයත් ආංගික අභිනයන් වෙයි.පෙරකෙළියට පසුබිම සැකසිමට නම් අනෙක් සහායිකාව විසින් ද ලිංගික එක්වීමකට ඇති ලැදියාව පෙරළා පළ කළ යුතුය. ඇතැම්විට සහකරුවකුගේ (සිපගැනීම හෝ වැළඳගැනීම වැනි) ක්‍රියාවකට විරුද්ධත්වයක් පළ නොකිරීම තුළ කියැවෙන්නේ ඇය තුළ ලිංගික ඇසුරක් සිදුවනු දැකීමට අප්‍රසාදයක් නැති බවයි. ශෘංගාරෝද්දීපක කලාපයක් ස්පර්ශ කිරීමට ඉඩ දීම හෝ ඇඳුම් උනා දැමීම තුළ ලිංගික ව එක්වීමකට ඇති එකඟත්වය පළ වෙයි. එමෙන් ම ඇය සිය අභිමතයට අනුව තවදුරටත් අනුබලශීලී ව හැසිරීම ද සිදු විය හැකි ය.

ක්‍රීඩාමය ක්‍රියාකාරකම්
භූමිකාවන් නිරූපණය හෙවත් නාට්‍යමය ක්‍රියාකාරකම් (sexual role play) හෝ ලිංගිකත්වය ඇසුරු කරන කෙළිසෙල්ලම් තුළින් ද ලිංගික ව එක්වීමට ලැදියාවක් ඇතිකරගත හැකිය. විවිධ වූ අවස්ථා රැසක් තුළ මෙවැනි කෙළිසෙල්ලම් යොදාගන්නා අතර මේවා නවීන තාක්ෂණයේ ද ආභාෂය ලබා ඇත. ඇතැම්විට හමුවීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින්නිය පිලිබඳ ව ෆැන්ටසිකරණය තීව්රේ කිරීමේ අරමුණින් කෙටි පණිවිඩ, දුරකතන ඇමතුම්, මාර්ගගත සල්ලාප, හෝ වෙනත් දුරස්ථ සන්නිවේදන ක්‍රමවේද ද පෙරකෙළිය තුළ භාවිත වේ. සහකරුවා තුළ ලිංගික ආශාවක් ඇතිකිරීමත් එය ක්ෂණික ව සපුරා නොගත හැකි වීමත් තුළ ලිංගික ආතතියක් ගොඩනැගීම මේ තුළ සිදු වේ.කාඩ්පත් හෝ පුවරු ආශ්‍රිත ක්‍රීඩාවක් ද පෙරකෙළිය සඳහා යොදාගත හැකිය. ක්‍රීඩාවේ අරමුණ වන්නේ සහකරුවන්ට සිය ෆැන්ටසීන් සපුරාගැනීමට අවස්ථාවන් ලබාදීමයි. එනම් පරාජිතයා පරාජයට දඬුවමක් ලෙස ජයග්‍රාහිකාවගේ අභිමතයක් ඉටුකළ යුතුය. (නිදසුන්: නිරුවත් වීම/සුවදායී ලෙස පා මිරිකීම [sensual foot mssage] ). දල්වන ලද ඉටිපන්දම්, බීමවර්ග සහ පොළඹවනසුලු විලාසිතාවන් ද අනුරාගී මොහොතක් ඔප්නැංවීමට යොදාගතහැකිය.ඇතැම් පෙම්වතුන් ශෘංගාරාත්මක (erotic) සහ කාමෝද්දීපක (pornographic) වීඩියෝ දර්ශන නැරඹීමෙන් ලිංගික එක්වීමට ලැදියාව ඇතිකරගනිති.එමෙන් ම යුවළකට හවුලේ ලිංගිකමය කථා පුවතක් ගොඩනැගීම ද කළ හැකිය. එක් අයෙකු එක් වැකියක් පවසන අතර සහකාරිය සිය පරිකල්පනය තුළින් එය පූර්ණ අශ්ලීලත්වය කරා ගෙන යයි. මෙමගින්  ඔවුන්ට එකිනෙකාට කියාගත නොහැකි ලිංගික ෆැන්ටසීන් වක්‍රාකාරයෙන් කියාපෑමට හැකිවෙයි.

තාන්ත්‍රික උපක්‍රම
තන්ත්‍ර මූළධර්මයන්ට අනුව තාන්ත්‍රික පෙරකෙළිය ප්‍රේමජනනාවස්ථාවේ  මුල් ම පියවරයි. තන්ත්‍ර දර්ශනයට අනුව ලිංගික එක්වීම යනු  ආත්මාර්ථකාමී ලෙස පුද්ගල ශරීරයක් සතුටු කරගැනීමක් නොවන බැවින් තාන්ත්‍රික පෙරකෙළිය අරමුණු කරගන්නේ ගැහැනියක සහ මිනිසකු අතර එක්වීමකට ශරීරය සහ මනස සූදානම් කිරීමටයි.

තාන්ත්‍රික රීතීන්හි කියැවෙන පරිදි පෙරකෙළිය ලිංගික සංසර්ගයට පූර්ව සූදානමක් ඇතිකිරීම කෙරෙහි යොමු විය යුතු ය. සංසුන් වටපිටාවක් තුළ සහකරුවන් දෙදෙනා අනුරාගී ව ස්නානය කර ගැනීම තාන්ත්‍රික පෙරකෙළියේ අංගයකි.  සුගන්ධ තෛලයන් සහ ඉටිපහන් ද ඇතැම්විට මනෝභාවය සැකසිම පිණිස යොදාගැනේ.

තාන්ත්‍රික පෙරකෙළිය ඔවුනොවුන්ට ආධ්‍යාත්මික ව එක්වීමටත් සම්භෝගයට යොමුවීමටත් කාලවේලාව ලබාදීමත් පමණක් අරමුණු කරගනී. බද්ධපර්යංකගත ව එකිනෙකා දෙස දෙනෙත් දල්වා බලා සිටිමින් අනිකාගේ අත්ල ස්පර්ශ කිරීම ද තාන්ත්‍රික අභ්‍යාසකරුවන් අතර නිතර දැකිය හැකි පූර්ව-උත්තේජන ක්‍රියාකාරකමකි. සම්බාහනය ද තාන්ත්‍රික පෙරකෙළිය තුළ දැක ගත හැකි ය.

ප්‍රයෝජන
පෙරකෙළිය අවම වශයෙන් සාධක දෙකක් නිසා ප්‍රයෝජනවත් බව කිවහැකි අතර ශාරීරික උත්තේජනය ඉන් ප්‍රමුඛ වේ. ඊට අමතර ව ඒ විසින් එක්තරා ආකාරයක සුරක්ෂිත හැඟීමක් මෙන් ම සහකරුවන් අතර විශ්වසනීයත්වය සහ සමීපබවක් ඇතිකිරීම ද සිදුකරයි.මානසික වශයෙන් ගත්විට ඒ විසින් කෝල බව දුරුකිරිම සහ සහකරුවන් චිත්තවේගික ව ඒකාත්මික කිරීම සිදු වේ. කායික ව ගත්විට ඒ විසින් ලිංගික ව ඇවිස්සීමේ ක්‍රියාවලිය උත්ප්‍රේරණය කෙරේ.කාන්තාවන් කෙරෙහි ඇති සුවිශේෂී කායික සහ මානසික බලපෑම් හේතුවෙන් ද පෙරකෙළිය වැදගත් වේ. නිතර ම අසන්නට ලැබෙන ගැටලුවක් වන සුරතාන්තයට පත්වීමේ නොහැකියාව නිවැරදි  පූර්ව සංසර්ගික උත්තතේජනයන් තුළින් විසඳා ගත හැකි බව කියැවේ.කෙසේනමුත් මේ විසඳීමට පෙරකෙළිය ඇත්තතෙන් ම සමත්වේද යනු විවාදාත්මක කරුණකි. නිදසුනක් ලෙස ලිංගික ක්‍රියාවක ආස්වාදනීයත්වය රඳාපවතින්නේ සංසර්ගයේ යෙදෙන කාලසීමාව (සාමාන්‍යයෙන් මිනිත්තු 16.2 වැනි කාලසීමාවක්) මත මිස පෙරකෙළිය මත නොවන බව යුරෝපියානු කාන්තාවන්  2300ක් යොදාගනිමින් සිදුකළ සමීක්ෂණයක් විසින් පෙන්වා දෙන ලදී.

සොයාගැනීම්
වයස, ආගම සහ සංස්කෘතික උපමාන මත පෙරකෙළියෙහි සිත්ගන්නාසුළු වෙනස්කම් පැවතිය හැකි ය. සුලබ නූතන ජනකතාවන් නොතකමින් ගැහැනියක් ශාරීරික ව ඇවිස්සීමට බොහෝසෙයින් පෙරකෙළියේ යෙදිය යුතු බවට සහ වැඩි කාලයක් ගතවන බවට පවතින මතය නවීන විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණ විසින් මිත්‍යාවක් ලෙස බැහැර කර ඇත. කැනඩාවේ මොන්ට්‍රියල්හි මැක්ගිල් විශ්වවිද්‍යාලීය සෞඛ්‍යය කේන්ද්‍රය (McGill University Health Center) ලිංගික ව ඇවිස්සීම සඳහා ගතවන කාලය උදෙසා නිර්වචනයක් ලෙස ලිංගික ප්‍රදේශයේ සාමාන්‍යය උෂ්ණත්ව මට්ටමේ වෙනස්වීම යොදාගනිමින් තාප ප්‍රතිබිම්බනය ( thermal imaging) හරහා එය සටහන් කරගත්හ. පර්යේෂකයන් පුද්ගලයෙකුට ලිංගික ආවේගයේ උපරිමයට ළඟාවීමට ගතවන කාලය අධ්‍යයනය කළ අතර සාමාන්‍ය වශයෙන් ගැහැනුන් හා පිරිමින් එක හා සමාන ම කාලයක් (මිනිත්තු 10ක් පමණ) ලිංගික ව ඇවිස්සීම සඳහා ගතකරන බව නිගමනය කළහ. කෙසේනමුත් මානසික ව ඇවිස්සීම සඳහා ගතවන කාලය මේ විසින් අවධානයට ගෙන නැත. පෙරකෙළිය සරුබව වැඩිවීමට හේතුවක් බව කියැවුණ ද එය විද්‍යාත්මක ව තහවුරු වීමට නම් තවදුරටත් පර්යේෂණ සිදු කළ යුතු ව ඇත.

ඉතිහාසය
පුරාණ භාරතීය රති උපදේශන ග්‍රන්ථයක් වන වාත්ස්‍යායනගේ කාමසූත්‍රය ආලිංගනයේ, චුම්බනයේ, හා නියවලින් සහ දත්වලින් සලකුණු තැබීමේ විවිධ ක්‍රමවේද ගැන සඳහන් කරයි. අතුල්පහරවල් එල්ල කිරීම සහ වැළපීම වැනි BDSM ප්‍රභේදයට අයත් ක්‍රියාකාරකම් ද කෙළිසෙල්ලම් ලෙස ඒ තුළ දක්වා ඇත.

ලිංගික ක්‍රියා

පෙරකෙළිය


مسييه 108 أو إن جي سي 3556 هي عبارة عن مجرة حلزونية قضيبية تقع في كوكبة الدب الأكبر. تبعد عنا 33.5 مليون سنة ضوئية تقريباً ويبلغ قدرها الظاهري 10.7. اكتشفها الفلكي بيير ميشان في عامي 1781 و1782م. ومن منظورنا من الأرض نحن نرى هذه المجرة كعمود من الغبار بسبب أننا نراها من جانبها وليس من أمامها، أما لو كنا نراها من أمامها فكنا سوف نرى أذرعها الحلزونية. هذه المجرة معزولة بحيث أنها لا تنتمي إلى مجموعة مجرية لكنها جزء من عنقود الدب الأكبر المجري الذي هو بدوره جزء من عنقود العذراء المجري العظيم (أي كنجم يسبح بين المجرات لا ينتمي إلى مجرة معينة فهذه لا تنتمي إلى مجموعة معينة). يُقدر العلماء كتلة هذه المجرة بـ125 مليار كتلة شمسية. وقد أظهرت الدراسات أنه يوجد ثقب أسود فائق الضخامة في نواة هذه المجرة.

مراجع

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1781
أجرام فهرس أوبسالا العام
اكتشافات بيير ميشان
فهرس المجرات الرئيسية
فهرس مسييه
كوكبة الدب الأكبر
مجرات حلزونية ضلعية

مسييه 108