Le College Playoff Championship Game 2022 est un match de football américain de niveau universitaire d'après saison régulière organisé par la NCAA et joué le  au Lucas Oil Stadium à Indianapolis dans l'état de Indiana aux États-Unis.

Ce match constitue la finale nationale du Championnat NCAA de football américain 2021 de la Division 1 FBS et est donc l'apothéose de la saison 2021 de football américain universitaire.

Il oppose les vainqueurs des ½ finales du College Football Playoff, lesquels sont issus de la Southeastern Conference soit
 l'équipe désignée  du pays, le Crimson Tide de l'Alabama, vainqueur du Cotton Bowl Classic 2021 ;
 l'équipe désignée  du pays, les Bulldogs de la Géorgie, vainqueur de l'Orange Bowl 2021.

Il s'agit de la  édition du College Football Championship Game retransmise en radio et télévision par ESPN/ESPN Radio/ESPN Deportes dès 20 heures locales (le 11 janvier dès 2 heures en France).

Alabama est le champion sortant.

Georgia remporte le match 33 à 18. Il s'agit de leur  titre national de leur histoire.

Le stade

En août 2018, le Lucas Oil Stadium, situé à Indianapolis dans l'Indiana, est désigné pour accueillir la  édition de la finale du College Football Playoff (CFP).

Le Lucas Oil Stadium, d'une superficie de , a une capacité de  pouvant être portée à  pour les gros évènements de football américain. Son toit rétractable, composé de deux panneaux pesants chacun , peut s'ouvrir et se refermer en 9 à 11 minutes.

Le stade possède 139 suites, deux salons de club, deux halls d'exposition et 12 salles de réunion. Il est également équipé de panneaux lumineux étalés sur 360 degrés et placés le long de deux étages du stade ainsi que de deux écrans géants, chacun mesurant 30 mètres de large sur 16 mètres de haut disposés dans les coins nord-ouest et sud-est du terrain. Une passerelle souterraine relie directement le stade à l'Indiana Convention Center.

Tableau final du CFP

Présentation du match

L'hymne national est interprété par Natalie Grant.

Les deux équipes se sont déjà rencontrées à l'occasion de la finale de conférence SEC 2021 ainsi que lors de la finale nationale de la saison 2017.

Georgia a perdu ces deux rencontres ce qui donne un air de revanche à la présente finale.

Les deux équipes, issues de la même conférence, possèdent une  historique puisqu'elles se sont déjà rencontrées à 71 reprises. Alabama mène la série avec 42 victoires contre 25 pour Georgia et 4 nuls. Plus récemment, ces équipes se rencontrées à 4 reprises ces 5 dernières années et à 7 reprises depuis 2008. Alabama a remporté ces 7 derniers matchs.

Crimson Tide de l'Alabama

Alabama affiche un bilan en saison régulière de 11 victoires pour 1 défaite (7-1 en matchs de conférence).

Le Crimson remporte ensuite la finale de conférence SEC en battant 41 à 24 les Bulldogs de la Géorgie classés à l'époque n°1 du pays.

Classés  du pays par le Comité du College Football Playoff, ils remportent la demi finale jouée lors du Cotton Bowl Classic 2021 en battant, 27 à 6, les Bearcats de Cincinnati classés n°4.

Alabama a inscrit une moyenne de 41,4 points par match ( équipe du pays) et a concédé une moyenne de 19,2 points par match ( équipe du pays).

Alabama est le tenant du titre. Il a participé à 6 reprises au College Football Playoff et l'a remporté en 2015, 2017 et 2020.

Bulldogs de la Géorgie

Georgia affiche un bilan en saison régulière de 11 victoires pour 1 défaite (8-0 en matchs de conférence).

Ils perdent ensuite la finale de conférence SEC, battus 24 à 41 par le  Crimson Tide de l'Alabama alors désignés N°3 du pays.

Désignés  du pays par le Comité du College Football Playoff, Georgia remportent la demi finale jouée lors de l'Orange Bowl 2021 en battant 34 à 11 les Wolverines du Michigan classés n°2 du pays.

Georgia a inscrit une moyenne de 39 points par match ( équipe du pays) et a concédé une moyenne de 9,6 points par match (meilleure défense du pays avec 8 matchs à moins de 8 points accordés dont 3 blanchissages).

C'est la deuxième participation de Georgia au College Football Playoff.

C'est la deuxième participation de Georgia au College Football Playoff :

Les titulaires

Les deux entraîneurs

Résumé du match

Début du match à  locales ( en France), fin à  locales pour une durée totale de jeu de .

Joué dans un stade fermé (en indoors).

Statistiques

Conséquences

Georgia Georgia remporte son premier titre national depuis 41 ans et la saison 1980. Ils terminent la saison avec un bilan de 14 victoires pour une défaite tandis qu'Alabama termine avec 13 victoires pour 2 défaites. C'est la première fois qu'une équipe de Georgia enregistre 14 victoires sur une saison. Le quarterback de Georgia, Stetson Bennett,  quarterback  (étudiant n'ayant pas obtenu de bourse universitaire sportive) à battre une équipe entrainée par Nick Saban depuis la saison 1997, est désigné meilleur joueur offensif du match tandis que son coéquipier le safety  est désigné meilleur joueur défensif du match. Ce titre de champion national est le  décroché par l'entraineur principal  et sa première victoire contre l'entraîneur principal d'Alabama Nick Saban dont il avait été l'assistant. Cette victoire est également, pour Georgia, la première contre Alabama depuis la saison 2007, la première saison de Saban à Alabama.

Juste après le match, Saban a déclaré à Smart,  (Vous nous avez botté les fesses dans le  quart temps), faisant référence aux trois touchdowns consécutifs inscrits sans réaction d'Alabama et leur ayant permis de passer d'un déficit de 5 points à une avance de 15 points. En retour, Smart s'est inquiété de la santé du wide receiver  lequel avait du quitter le terrain sur blessure lors du deuxième quart temps. Saban l'a informé que Williams avait probablement le ligament croisé antérieur déchiré.

Ce match était le dernier pour le coordinateur défensif  avant qu'il ne devienne entraineur principal des Ducks de l'Oregon. Bien qu'ayant signé pour ce poste le , il s'était engagé à rester jusqu'au terme de la saison avec Georgia. Coïncidence, son premier match de championnat 2022 avec les Ducks lors est programmé contre Georgia.

L'assistance était de  ce qui constitue la  meilleur assistance des bowls de la saison 2021 après les deux demi-finales du CFP, le Gasparilla Bowl, le Music City Bowl, le Birmingham Bowl et le Rose Bowl.

Articles connexes
 Culture du football américain
 Football américain universitaire aux États-Unis
 Lexique du football américain et canadien
 Liste des College Bowls de football américain
 Championnat NCAA de football américain
 Championnat NCAA de football américain 2021

Liens externes
  Site Officiel du College Football Playoff

Notes et références

Notes

Références

2022
Bowl universitaire américain en janvier 2022
2022 en Indiana
Événement sportif à Indianapolis
Football américain universitaire en Indiana

College Football Championship Game 2022


A semi-automatic pistol (sometimes automatic pistol) is a handgun that automatically ejects and loads cartridges in its chamber after every shot fired. Only one round of ammunition is fired each time the trigger is pulled, as the pistol's fire control group disconnects the trigger mechanism from the firing pin/striker until the trigger has been released and reset.

Additional terms sometimes used as synonyms for a semi-automatic pistol are: self-loading pistol, autopistol, autoloading pistol, and automatic pistol.

A semi-automatic pistol recycles part of the energy released by the propellant combustion to move its bolt, which is usually housed inside the slide. After a round of ammunition is fired, the spent cartridge casing is extracted and ejected as the slide/bolt moves rearwards under recoil, the hammer/striker is cocked by the slide/bolt movement, and a new round from the magazine is pushed into the chamber when the slide/bolt returns forward under spring tension.  This sets up the following shot, which is fired as soon as the trigger is pulled again. Most pistols use a short recoil operation to perform this, but some pistols use simple blowback or gas operation mechanisms.

Most types of semi-automatic pistols rely on a removable box magazine to provide ammunition, which is usually inserted into the grip.  However, some pistols are based on receiver-style designs similar to existing semi-automatic rifles, and thus have the magazine inserted separately from the grip.

Terminology
The language surrounding "automatic", "semi-automatic", "self-loading", etc., often causes confusion due to differences in technical usage between different countries and differences in popular usage.  For example, the term "automatic pistol" technically refers to a fully automatic machine pistol, which is capable of continuously firing multiple rounds with a single pull of the trigger, although in popular American usage it is also used as a synonym for any self-loading pistol, the vast majority of which are semi-automatic.

In colloquial usage, because machine pistols are very rare on the market, an "automatic pistol", a "semi-automatic pistol" or a "self-loading pistol" usually all imply a semi-automatic handgun that is fed by a removable magazine, which discharges one round for each trigger pull.

Operation
Semi-automatic pistols use one firing chamber that remains fixed in a constant linear position relative to the gun barrel. In contrast, although double-action revolvers can also be fired semi-automatically, their rounds are not fired from a single chamber, but rather are fired from each of the chambers that are rotated into linear alignment with the barrel's position in turn just prior for each shot fired.

Typically, the first round is manually loaded into the chamber by pulling back and releasing the slide mechanism. After the trigger is pulled and the round is fired, the recoil operation of the handgun automatically extracts and ejects the shell casing and reloads the chamber.  This mode of operation generally allows for faster reloading and storing a larger number of cartridges than a revolver.

Some modern semi-automatic pistols are exclusively double-action (DA or DAO) trigger function; that is, once a round is chambered, each trigger pull cocks the hammer, striker, or firing pin, and additionally releases the same to fire a cartridge in one continuous motion. Each pull of the trigger on a DAO semi-automatic pistol requires the same amount of pressure. The Kel-Tec P-11 is an example of a DAO action.  DAO semi-automatic pistols are most generally recommended only in the smaller, self-defense, concealable pistols, rather than in target or hunting pistols.

A notable exception is the Glock range of pistols, which optimize preset triggers (similar to DAO), but the striker is partially cocked back as the slide closes. This allows for significantly shorter trigger pulls than DAO.  The trigger spring can be replaced with a lighter one and paired with a low-strength sear connector resulting in lightened trigger pulls to improve a shooter's accuracy (like models G34 and G35).

Standard modern semi-automatic pistols are usually double-action (DA), also sometimes known as double-action/single-action (DA/SA).  In this design, the hammer or striker may be either thumb-cocked or activated by pulling the trigger when firing the first shot.  The hammer or striker is recocked automatically during each firing cycle.

In double-action pistols, the first pull of the trigger requires roughly twice as much pressure as subsequent firings, since the first pull of the trigger also cocks the hammer (if not already cocked by hand). The Beretta 92F/FS is an example of this style of action.

A common mode of carry for DA semi-automatic pistols is with the magazine full, a round chambered, and the gun holstered and uncocked with the external safety unengaged or off. The Taurus PT145 is an example of a DA/SA weapon, as it has no decocker and thus has its striker primed from the moment of chambering and only enters double-action mode if a round fails to fire upon the pin's impact; at other times, it operates as a single-action striker-fired firearm.In contrast, a single-action (SA) semi-automatic pistol must be cocked by first operating the slide or bolt, or, if a round is already chambered, by cocking the hammer manually. The M1911 is an example of this style of action.  All SA semi-automatic pistols exhibit this feature and automatically cock the hammer when the slide is first "racked" to chamber a round. A round can also be manually inserted in the chamber with the slide locked back. Then the safety can be applied.

It is generally not a good idea to load a round manually as this can cause excessive wear on the extractor as semi-automatic firearms were designed to have cartridges loaded from the bottom via the magazine.

Cocking modes

The normal mode of carrying an SA semi-automatic pistol is condition 1, popularly known as cocked and locked. Condition 1 (a term popularized by Jeff Cooper) refers to having the magazine full, a round chambered, the hammer fully cocked, and the thumb safety engaged or on, at least for right-handed users. For many single-action, semi-automatic pistols, this procedure works well only for right-handed users, as the thumb safety is located on the left side of the pistol and is easily accessible only for those who are holding the pistol in the right hand. Many modern SA semi-automatic pistols have had their safety mechanisms redesigned to provide a thumb safety on both sides of the pistol (ambidextrous), thereby better meeting the needs of left-handed, as well as right-handed users.

Many SA semi-automatic pistols have a hammer position known as "half-cocked". Squeezing the trigger will not fire the gun when it is in the half-cocked position, and neither will dropping the gun in this state cause an accidental discharge. During World War II in the Pacific Theater, an unofficial and unapproved carry mode for the SA M1911 by left-handed US soldiers in combat was carrying the gun with the magazine full, a round chambered, the action in half-cocked position, and the thumb safety (accessible only to right-handed users) positioned in the off (or ready-to-fire) mode.

The primary advantage of the half-cocked position versus the uncocked position in that particular scenario was added sound suppression (of the click of the weapon being cocked). A secondary advantage was the avoidance of accidental discharges if the gun was accidentally dropped. The half-cock was revised by Colt in the 1970s and subsequently other manufacturers – the hammer will fall from half-cock if the trigger is pulled on most newer 1911 type guns.

Technology
A self-loading pistol reloads the chamber with a new round automatically each time the weapon is fired, without additional action being required by the user. For a semi-automatic pistol, this is typically accomplished by recoil operation. In a machine pistol, in contrast, this can be accomplished by blowback, or, less commonly, by gas operation, harnessing gases produced when the gun is fired. The Desert Eagle is a rare example of a semi-automatic pistol that siphons off some of the gases instead of relying on short recoil operation.

A revolver, which uses multiple chambers and a single barrel, and a derringer, which uses multiple chambers and multiple barrels, also fire one round per trigger pull, but achieve this in different ways and as such are not classified as being semi-automatic.

A semi-automatic pistol will fire only one shot per trigger pull, in contrast to a "fully automatic" or machine pistol, which continues to fire as long as the trigger is held or until all rounds have been fired. The Mauser M712 Schnellfeuer (German for "rapid fire"), a modified Mauser C96 pistol, is a notable example of a true machine pistol.

While both types of weapons operate on the same principles, fully automatic weapons must be built more ruggedly to accommodate the heat and stress caused by rapid firing, and it can be difficult (and illegal in most countries) to convert a semi-automatic pistol into a fully automatic mode of fire. A selective-fire action pistol, though, can be converted back and forth by means of a switch, and often includes a burst mode, typically for a three-round burst with each trigger pull. Selective-fire weapons are generally used by specialized law enforcement and security personnel such as SWAT teams, hostage rescue teams, anti-terrorist units, or government bodyguards for heads of state. In the United States, selective-fire weapons are not available to civilians unless they live in a state that allows civilian ownership of National Firearms Act or Title II weapons.

Actions: blowback versus locked breech

Self-loading automatic pistols can be divided into "blowback" and "locked breech" categories according to their principle of operation. The blowback operating principle is suitable for smaller, lower-powered calibers, such as .32 ACP and .380 ACP, as the resistance of the recoil spring and mass of the slide are sufficient to retard the opening of the breech until the projectile has left the barrel and breech pressure has dropped to a safe level. For more powerful calibers such as the 9 mm Parabellum (9 mm) and .45 ACP, some form of locked-breech is needed to retard breech opening, as an unlocked blowback pistol in these calibers requires a very heavy slide and stiff spring, making them bulky, heavy, and difficult to operate. A somewhat commercially successful blowback pistol design in the more powerful calibers was produced; the Spanish Astra 400 in 9 mm largo and the similar Astra 600 in 9 mm Parabellum.  U.S. manufacturer Hi-Point also produces a line of blowback-operated pistols in several calibers, including 9 mm and .45 ACP.  Virtually all other service-caliber pistols are locked-breech designs

History

After Hiram Maxim introduced his recoil-powered machine gun in 1883, several gunsmiths set out to apply the same principles to handguns, including Maxim. Maxim's designs for smaller firearms using his recoil-powered ideas never went into production.

In the 1880s, other designers worked on self-loading designs. The Salvator Dormus was the first semi-automatic pistol followed closely by the Schönberger-Laumann 1892.

The first model to gain any commercial success was Hugo Borchardt's C-93, which, together with the 7.65 mm Borchardt cartridge, had been designed in 1893 and made its public debut in 1894. Borchardt based the principle of the C-93's mechanism in large part upon Maxim's toggle-lock. The C-93 featured a locking mechanism modeled after the human knee, which is called Kniegelenk in German (knee joint). The C-93 proved mechanically reliable but was too large and bulky to receive widespread acceptance. Equipped with a screw-on wooden stock, the C-93 served well as a small pistol carbine.

In 1896, Paul Mauser introduced the first model of his Mauser "Broomhandle" semi-automatic pistol, the C96. This was the first mass-produced and commercially successful pistol to have a large-capacity, staggered-column magazine holding 10 or 20 rounds. Its original cartridge was called 7.63 mm Mauser, which was more powerful but otherwise identical to the 7.65 mm Borchardt.
The Mauser was one of the first self-loading pistols used extensively in battle, notably the Second Boer War of 1899–1902. These pistols were made in 7.63 mm Mauser, or 9×25 mm Mauser, along with some models eventually being made in 9 mm Parabellum and a small number in .45 ACP for China.

1898 saw the Schwarzlose Model 1898, a semi-automatic pistol invented by Prussian firearm designer Andreas Wilhelm Schwarzlose. It was chambered for the 7.65×25mm Mauser, but could also shoot the weaker Borchardt ammunition. The Schwarzlose design was most advanced and far ahead of its time, but not widely adopted with less than 1000 pieces being manufactured. Small lots were sold to members of the Russian Social-Democratic Party who were plotting insurrection but were confiscated at the Russian border and issued to the Imperial Russian Frontier Guards.

In Belgium in 1896 American gun designer John Browning developed self-loading semi-automatic pistols. His models were first manufactured in Europe by the Belgian firm of Fabrique Nationale (FN) and later by Colt in the U.S. Browning's first successful design was the Browning M1900. Like Georg Luger's work conducted around the same time in Germany, it was designed alongside a in 7.65 mm cartridge, but the 7.65 mm Browning (aka .32 Auto) differs substantially from Luger's 7.65 mm Parabellum. Browning went on to design .25, .38, .380, and .45 ACP cartridges for his semi-automatic pistol designs.

Browning must be given credit for developing the type of locked-breech action which is commonly used by the vast majority of modern large caliber semi-automatic pistols. One of Browning's most enduring designs was the Colt M1911, which was adopted by the U.S. military as its service pistol and is in active use since 1911 within some U.S. Special Forces and Marine Corps units, albeit in modernized forms (the M45A1 Pistol is a prime example). Browning also co-designed the FN Browning Hi-Power, announced in 1922, during the last years of his life, working on this design until his death in 1926. This was a 9 mm semi-automatic pistol capable of holding 13 rounds in the magazine (plus one chambered).

The next notable design was the 7.65 mm Luger by Georg Luger, which although successful in its function, nonetheless failed to have adequate stopping power and failed to win widespread acceptance. In 1902, Luger's subsequent and similar P08 in 9 mm Parabellum overcame the problem of inadequate stopping power and featured a greatly improved Borchardt-type Kniegelenk ("knee-joint") locking mechanism. Unlike Browning's locked-breech design, the barrel in a Kniegelenk design does not tip up and down while the gun is fired, thereby theoretically improving shooting accuracy. Luger's P.08 was adopted by the German military and served as their standard sidearm in World War I.

During World War II, Germany was the first nation to adopt a double-action pistol, the Walther P38, which could be carried loaded (with a cartridge chambered) and ready to fire without the risk of an accidental discharge if dropped. The P38 also used Luger's 9 mm Parabellum cartridge. Revolvers were still issued by various major powers, but their use was decreasing. Though the British firm Webley & Scott had developed several adequate self-loading pistols, one of which was adopted by the (normally unarmed) British police in 1911 and by the Royal Navy and Royal Marines before the First World War, revolvers were generally preferred by most British military. In the Soviet Union, the TT pistol replaced the Nagant M1895 revolver during the war. In the United States, the M1911A1 was adopted as the standard military sidearm. Both Colt and Smith & Wesson produced revolvers chambered for the same .45 ACP ammunition used in the M1911A1, because of the great demand for handguns and the need to adopt a common cartridge for use in both semi-automatic pistols and revolvers.

After World War II, most nations eventually adopted 9 mm Parabellum caliber pistols employing some variant of Browning's locked-breech design for their standard-issue military pistols. The most popular early choice was the FN Browning Hi-Power mentioned above; another popular model was the locked-breech Walther P38 because of its many safety features. Over the course of the postwar 20th century, additional popular semi-automatic pistols were introduced, including the Smith & Wesson Model 59, Beretta 92, CZ 75, Glock, SIG Sauer P226, Walther P88, Heckler & Koch USP, Kel-Tec P-11, and Kel-Tec P-32, among many other models.

The almost universal trend since the 20th century has been for semi-automatic pistols to replace revolvers for military use, although the transition has been slower in police and civilian use. , revolvers are mainly used in jurisdictions that permit their use for civilian self-defense, hunting, plinking, and target practice. Semi-automatic pistols are by far the most popular for concealed carry by civilians, primary handguns for police and military use, backup guns for police use, and where the usual five or six shots of a revolver are deemed inadequate.

See also
 List of semi-automatic pistols
 Semi-automatic rifle
 Semi-automatic shotgun

References

External links
 Ballistics By The Inch showing relationship between barrel length and bullet velocity for handguns
 M1911.org – What happens when a handgun is fired

Firearm actions
Handguns
Firearm terminology

Semi-automatic pistol


تيم دي كلير (Tim de Cler) ، من مواليد 8 نوفمبر 1978 في لييدن في هولندا، لاعب كرة قدم هولندي.

يلعب مع نادي فيينورد روتردام منذ عام 2007.

بدأ باللعب مع منتخب هولندا لكرة القدم في عام 2005.

مسيرته الكروية
لعب تيم دي كلير خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في ستة عشر موسمًا وسجل خلالها 7 أهداف ضمن 365 مباراة. حيث فاز في أربعة مواسم بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض تيم دي كلير مسيرته مع نادي أياكس أمستردام في موسم 1997–98 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 75 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي إي زد ألكمار في موسم 2002–03 ليلعب معه خمسة مواسم، حيث شارك في 157 مباراة سجل خلالها 4 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي فاينورد في موسم 2007–08 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 87 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل إلى نادي أيك لارنكا في موسم 2011–12 ولمدة موسمين، مشاركًا في 46 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ليدن
أظهرة كرة قدم
رياضيون هولنديون مغتربون في قبرص
لاعبو ألكمار
لاعبو أياكس أمستردام
لاعبو الدوري القبرصي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو فاينورد
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم من لايدن
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو كرة قدم هولنديون مغتربون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
لاعبو نادي أيك لارنك
مواليد 1978
مواليد في لايدن

تيم دي كلير


بلدية كابيزون دي يبانا ، هي إحدى بلديات منطقة كانتابريا, المصنفة على أنها مقاطعة أيضاً، في شمال إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 727 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في كانتابريا
بلديات كانتابريا

كابيزون دي يبانا


La gare de Réghaïa ZI (ou gare de la zone industrielle de Réghaïa) est une gare ferroviaire algérienne située sur le territoire de la commune de Réghaïa, dans la wilaya d'Alger.

Situation ferroviaire

La gare est située au point kilométrique  sur la ligne d'Alger à Skikda, où elle est précédée de la gare de Rouïba SNVI et suivie de celle de Réghaïa.

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte
La gare est desservie par les trains du réseau ferré de la banlieue d'Alger de la liaison Alger - Thénia.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne d'Alger à Skikda
 Liste de gares en Algérie
 Réseau ferré de la banlieue d'Alger

Liens externes
 .

Gare dans la wilaya d'Alger
Gare du réseau ferré de la banlieue d'Alger
Gare-Réghaïa

Gare de Réghaïa ZI


Dibekacina este un antibiotic din clasa aminoglicozidelor, fiind un analog de kanamicină.

Note

Vezi și
 Kanamicină
 Amikacină

Aminoglicozide

Dibekacină


Les Petites sœurs de l'ouvrier sont une congrégation religieuse féminine enseignante et sociale de spiritualité ignacienneet de droit pontifical.

Histoire

En septembre 1880, le congrès des œuvres ouvrières décide de la création d'un institut religieux consacré uniquement à l'évangélisation de la classe ouvrière. Une congrégation est fondée dans ce but en 1880 à Grenoble par le jésuite Jules Sambin sous le nom de Petites sœurs de l'ouvrier, Filles du Cœur immaculé de Marie.

Le Père Sambin a pour collaboratrice Élisabeth Bacq, qui met à la disposition de l'œuvre sa communauté de religieuses qu'elle a fondée à Nancy avec Charles Lavigerie. La Mère Thérèse de Jésus Bacq est supérieure générale jusqu'en 1884, date à laquelle elle quitte l'institut pour fonder les Sœurs de Notre Dame de la Merci. L'institut reçoit le décret de louange le 28 septembre 1892.

Activités et diffusion

Les sœurs se consacrent à l'enseignement et à l'assistance aux travailleurs et à leurs familles.

Elles sont uniquement présentes en France (Sarcelles, Echirolles, Montluçon, et Sallaumines).

En 2017, la congrégation comptait 15 sœurs dans 4 maisons.

Notes et références

Congrégation catholique féminine
Congrégation enseignante catholique
Famille ignatienne

Petites sœurs de l'ouvrier


Richard Ziegelmüller (* 28. August 1950) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Ziegelmüller wechselte 1972 vom VfL Pfullingen zum SSV Reutlingen 05. Am Ende der Regionalligaspielzeit 1972/73, in der Richard Ziegelmüller einen Einsatz in der Regionalliga Süd absolvierte verfehlten die Reutlinger den Klassenerhalt. In der anschließenden Spielzeit war Ziegelmüller für den SSV Reutlingen in der 1. Amateurliga Schwarzwald-Bodensee aktiv. Er gewann mit seiner Mannschaft die Württembergische Amateurmeisterschaft und war dadurch für die Endrunde um die Deutsche Amateurmeisterschaft 1974 qualifiziert, in der er mit dem SSV Deutscher Amateurmeister wurde. In der Amateurligasaison 1974/75 erreichte Ziegelmüller in der 1. Amateurliga Schwarzwald-Bodensee mit dem SSV die Meisterschaft und nahm mit seinem Verein somit an der Aufstiegsrunde zur 2. Bundesliga teil. Durch 5 Siege in 6 Gruppenspielen schloss Richard Ziegelmüller mit dem SSV Reutlingen diese Aufstiegsrunde erfolgreich ab. Ziegelmüller war für den SSV in der Zweitligaspielzeit 1975/76 in 32 Profispielen im Einsatz und stieg mit seiner Mannschaft am Saisonende wieder ab.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (SSV Reutlingen 05)
Deutscher
Geboren 1950
Mann

Richard Ziegelmüller


M'Sila ( ,  ) er en af Algeriets 48 provinser (, ). Administrationscenteret er M'Sila.

Eksterne henvisninger

Provinser i Algeriet

M'Sila (provins)


Zadarska sfinga, kip sfinge u Zadru. Najveća je u ovom dijelu Europe. Dao ju je izraditi zadarski konzervator i slikar Giovanni Smirich (Ivan Smirić). Izrada se poklopila se gradnjom prve vile (villa Atilla) u zadarskoj uvali Maestral, s engleskim perivojem, u kojem je podigao eksedru i kip Sfinge. Objekti su podignuti u historicističkom stilu, odnosno izgled je posljedica romantičarskog i klasicističkog razmišljanja 19. stoljeća kad se osobito njegovala ljubav prema egzotičnom.

Smirich je dao izraditi kip Sfinge u spomen na voljenu suprugu Attiliju, koja je prerano umrla. Prema romantičnoj legendi, ispunjava ljubavne želje.

Sfinga je izrađena 1918. godine. Usmjerena prema istoku, i uobičajeni obrazac postavljanja sfingi. Baza je izvedena u kamenu. Ostatak je izliven u betonu, što navodi na zaključak da je Smirić se služio nekakvim kalupom. Ispred sfinge bio je bazenčić u školjkasta oblika u kojem su plivale zlatne ribice. Poput ostalih sfingâ, ima ljudsku glavu i lavlje tijelo. Od ostalih se razlikuje što su umjesto lavljih prednjih šapa ima ljudske ruke (poput uzora u Dioklecijanovoj palači) koje čvrsto drže mač. Mač je razbijen poslije drugoga svjetskog rata. Rep je privijen uz desni dio tijela. Kosa je skupljena u pletenicu. Na glavi sfing je nemes, tipično egipatsko pokrivalo, koji s bočnih strana rese hijeroglifi. Neobičnost je detalj hijeroglifa u obliku posvetnog natpisa koji je obično na prsima, a ovdje je na nemesu. Uloga im je dekorativna. Na prsima je pak bio reljef orla, uništen poslije drugoga svjetskog rata. Lice je dostojanstvena i stroga izraza. Neki su smatrali da je lice sfinge portret Smirićeve supruge kontese Atillije Spineda de Cataneis, što je odbačeno. Danas su zbog sustavna zapuštanja lokaliteta bazenčić i sfingine ruke djelimice pod zemljom. Urbane legende i ljudska gramzivost oštetile su spomenik. Neutemeljene urbane legende o zakopanom blagu ispod sfinge privukle su lovce na blago koji su zbog šuplje priče iskapanjima vrlo oštetili spomenik. Kružile su i legende da je ovo grobnica. Bilo je i zlobnih legendâ, gdje su tvrdili da je Smirićeva supruga bila toliko ružna da joj je iz osvete sagradio sfingu.

Sfingu i njezinu povijest istraživao je osobito Želimir Maštrović.

Grad Zadar prepoznao je danas njezin turistički potencijal te je revitalizira Sfingu i okolni park u kojem je smještena na Brodarici.

Izvori

Građevine u Zadru
Skulpture

Zadarska sfinga


الدوري التركي الممتاز أو دوري السوبر التركي  هو دوري لأندية كرة القدم المحترفة في تركيا، وقد تأسس عام 1959. يعتبر كدوري الدرجة الأولى من نظام كرة القدم التركية، ويقام الدوري تحت رعاية الاتحاد التركي لكرة القدم. تُرعى البطولة من قبل سبور توتو، وبالتالي تُعرف البطولة رسمياً باسم سبور توتو سوبر ليغ (بالتركية:Türkiye Spor Toto Süper Lig).

في السابق تنافس 18 نادياً في الظفر بلقب الدوري، حتى موسم 2019–20، حيث تم زيادة عدد الأندية إلى 21 نادياً في موسم 2020–21 ثم إلى 19 نادياً موسم 2022–23، ويسمح للفائز بالمشاركة مباشرة في بطولة دوري أبطال أوروبا مع صاحب المركز الثاني، بينما يتأهل أصحاب المراكز الثالث والرابع والخامس للمشاركة في منافسات الدوري الأوروبي. أيضاً ينافس الفريق الفائز بالدوري على لقب كأس السوبر التركي، مع الفريق الفائز بلقب كأس تركيا. ينطلق الدوري في شهر أغسطس وينتهي في شهر مايو من كل عام، لكن في موسم 2020–21 وبسبب جائحة فيروس كورونا انطلق الدوري في شهر سبتمبر 2020. يلعب كل فريق 42 مباراة منذ موسم 2020–21، ليصبح مجموع مباريات الدوري 394 مباراة في الموسم، وتلعب معظم المباريات بين يومي الجمعة والأحد، ولكن عدد قليل من المباريات تلعب خلال أمسيات منتصف الأسبوع.

فاز باللقب 6 أندية فقط وهي؛ غلطة سراي، نادي فنربخشة، نادي بشكتاش، طرابزون سبور وبورصة سبور وإسطنبول باشاك شهير. ويمتلك نادي غلطة سراي نصيب الأسد من الألقاب حيث فاز بلقب البطولة 22 مرة، يليه نادي نادي فنربخشة 19 مرة، ثم نادي بشكتاش 16 مرة. فقط 6 أندية استطاعت الفوز بلقب الدوري منذ نشأته في عام 1959 وهي: غلطة سراي صاحب الرقم القياسي بعدد مرات الفوز برصيد (22 بطولة)، يليه نادي فنربخشة (19 بطولة)، ثم نادي بشكتاش (16 بطولة)، ثم طرابزون سبور (7 بطولات)، ثم نادي بورصة سبور ونادي إسطنبول باشاكشهر كذلك ببطولة واحدة.

يعتبر التركي هاكان شوكور الهداف التاريخي لبطولة الدوري بعدما سجل 249 هدفاً، منها 217 هدفاً بلباس غلطة سراي. يليه مواطنه الآخر تانجو جولاك والذي سجل 240 هدافاً خلال 280 مشاركة. من جهة أخرى، يعتبر التركي الآخر أوموت بولوت أكثر اللاعبين مشاركة في منافسات الدوري بعدما شارك في 507 خلال مشواره من عام 1999 ولغاية يومنا هذا، يليه التركي الآخر أوغوز جيتين والذي شارك في 503 خلال فترة مشواره 1981–2000.

بطل موسم 2021–22 هو طرابزون سبور وذلك للمرة السابعة في تاريخه.

التاريخ

نظام البطولة

الإحصائيات

سجل الأبطال

 1959:  فناربخشة
 1959–60:  بشكتاش
 1960–61:  فناربخشة
 1961–62:  غلطة سراي
 1962–63:  غلطة سراي
 1963–64:  فناربخشة
 1964–65:  فناربخشة
 1965–66:  بشكتاش
 1966–67:  بشكتاش
 1967–68:  فناربخشة
 1968–69:  غلطة سراي
 1969–70:  فناربخشة
 1970–71:  غلطة سراي
 1971–72:  غلطة سراي
 1972–73:  غلطة سراي
 1973–74:  فناربخشة
 1974–75:  فناربخشة
 1975–76:  طرابزون سبور
 1976–77:  طرابزون سبور
 1977–78:  فناربخشة

 1978–79:  طرابزون سبور
 1979–80:  طرابزون سبور
 1980–81:  طرابزون سبور
 1981–82:  بشكتاش
 1982–83:  فناربخشة
 1983–84:  بشكتاش
 1984–85:  فناربخشة
 1985–86:  بشكتاش
 1986–87:  غلطة سراي
 1987–88:  غلطة سراي
 1988–89:  فناربخشة
 1989–90:  بشكتاش
 1990–91:  بشكتاش
 1991–92:  بشكتاش
 1992–93:  غلطة سراي
 1993–94:  غلطة سراي
 1994–95:  بشكتاش
 1995–96:  فناربخشة
 1996–97:  غلطة سراي
 1997–98:  غلطة سراي

 1998–99:  غلطة سراي
 1999–2000:  غلطة سراي
 2000–01:  فناربخشة
 2001–02:  غلطة سراي
 2002–03:  بشكتاش
 2003–04:  فناربخشة
 2004–05:  فناربخشة
 2005–06:  غلطة سراي
 2006–07:  فناربخشة
 2007–08:  غلطة سراي
 2008–09:  بشكتاش
 2009–10:  بورصة سبور
 2010–11:  فناربخشة
 2011–12:  غلطة سراي
 2012–13:  غلطة سراي
 2013–14:  فناربخشة
 2014–15:  غلطة سراي
 2015–16:  بشكتاش
 2016–17:  بشكتاش
 2017–18:  غلطة سراي

 2018–19:  غلطة سراي
 2019–20:  إسطنبول باشاكشهير
 2020–21:  بشكتاش
 2021–22:  طرابزون سبور
 2022–23:  غلطة سراي

الأكثر تتويجاً

 طلب بشكتاش رسمياً باعتماد البطولتين من كأس الاتحاد التركية والتي فاز بها مواسم 1956–57 و1957–58 ضمن بطولة دوري الدرجة الأولى من دوري كرة القدم التركي والمنظمة من قبل الاتحاد التركي لكرة القدم، على الرغم من أن دوري سوبر التركي قد إنشاً في عام 1959. وقد تم الإعلان عن الحكم في هذه المسألة في بيان صحفي صدر في 25 مارس 2002، والذي أشار إلى أن بطولة فاز بها بشيكتاش في كأس الاتحاد التركية ستعتبر بطولات وطنية في كأس الاتحاد التركية، ولا يمكن اعتبارها كبطولات دوري الدرجة الأولى من دوري كرة القدم التركي (سميت فيما بعد الدوري التركي الممتاز). وقد سمح الاتحاد التركي لكرة القدم باحتساب لقب البطولتين لأغراض نظام تصنيف النجوم، والتي تعتمد على عدد بطولات الدوري التي فاز بها النادي.
 يسمح للأندية الفائزة بخمسة ألقاب دوري أو أكثر بوضع نجمة ذهبية فوق شعار النادي على قميص النادي، بحيث تدل النجمة الواحدة على الفوز بخمس بطولات وطنية. نادي غلطة سراي حصد النجمة الرابعة في موسم 2015–16 بعدما فاز ببطولة الدوري رقم 20. ويمتلك فنربخشة 3 نجوم فقط، حيث فاز باللقب 19 مرة، بينما يسمح لبشكتاش بوضع نجمتين ذهبتين بعدما فاز بلقب الدوري 13 مرة. وأخيراً، سُمح أيضاً لطرابزون سبور بوضع نجمة واحدة بعدما فاز باللقب 6 مرات.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

المراجع

الدوري التركي
بطولات وطنية في تركيا
تأسيسات سنة 1959 في تركيا
تأسيسات سنة 1959
تركيا
دوريات رياضية أسست سنة 1959
دوريات كرة قدم في تركيا
دوريات كرة قدم وطنية من المستوى الأول في أوروبا

الدوري التركي الممتاز


Asbach ist ein Ortsteil der Stadt Schmalkalden im Landkreis Schmalkalden-Meiningen in Thüringen.

Lage
Asbach liegt in einem östlichen Seitental an einem Westhang zwischen Bergen, Tälern und Wäldern des Thüringer Waldes. Der den Ortsteil durchfließende Bach hat drei Quellen und ist gleichnamig. Verkehrsmäßig ist der Ortsteil direkt mit der Landesstraße 2610 und mit der Kernstadt sehr gut verbunden.

Geschichte
Asbach wurde zwischen 822 und 842 erstmals urkundlich genannt. Die Stadt geht vom Jahr 1340 aus. Es gab schon lange Zeit Bergbau und Schmelzhütten, Eisenhämmer und Schleifkotten, was eine zeitige Besiedlung bekräftigt. Der Ort gehörte zum Amt Schmalkalden der hessischen Herrschaft Schmalkalden.

Im 19. Jahrhundert war die Kleineisenindustrie Haupterwerbsquelle. Nebenerwerbsquellen waren die Landwirtschaft und Viehzucht. Die Dorfkirche wurde 1723 eingeweiht. Heute (2012) ist Asbach Kurort und besitzt 1500 Einwohner.

In Asbach ist die Schmalkaldener Ehrenbürgerin Petra Sonntag beheimatet.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Schmalkalden-Meiningen
Geographie (Schmalkalden)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Schmalkalden-Meiningen)
Ersterwähnung im 9. Jahrhundert
Gemeindeauflösung 1994

Asbach (Schmalkalden)


Suicide Squad er en amerikansk superheltfilm fra 2016. Filmen er skrevet og instrueret af David Ayer, og har Will Smith, Jared Leto, Margot Robbie, Joel Kinnaman, Jai Courtney, Cara Delevingne og Viola Davis i hovedrollerne.

Medvirkende
 Will Smith som Floyd Lawton/Deadshot
 Jared Leto som Jokeren
 Margot Robbie som Dr. Harleen F. Quinzel/Harley Quinn
 Ben Affleck som Bruce Wayne/Batman
 Jai Courtney som Captain Boomerang
 Joel Kinnaman som Rick Flag
 Cara Delevingne som June Moone/Enchantress
 Adewale Akinnuoye-Agbaje som Waylon Jones/Killer Croc
 Viola Davis som Amanda Waller
 Jay Hernandez som Chato Santana/El Diablo
 Karen Fukuhara som Tatsu Yamashiro/Katana
 Adam Beach som Christopher Weiss/Slipknot
 Common som Monster T

Eksterne henvisninger

Science fiction-film fra USA
Amerikanske film fra 2016
Actionfilm fra USA
Eventyrfilm fra USA
DC Extended Universe-film
Engelsksprogede film

Suicide Squad


كلية الطب البيطري هي إحدى كليات جامعة بغداد تأسست سنة 1955 تخرجت منها 52 دفعة منذ تأسيسها تعتبر من اقدمالجامعات بالعراق والوطن العربي بسبب الكادر التدريسي المتخصص من جميع دول العالم تقع في بغداد منطقة العامرية وتضم عدة اقسام منها قسم الامراض المشتركة والصحة العامة والتشريح البيطري وقسم الصحة البيطرية والجراحة والتوليد والامراض وامراض الدواجن والاسماك والطب الباطني والوقائي تم قصف إحدى القاعات وقتل واعتقال بعض الاساتذة وطلبة الاقسام الداخلية في الظروف المتدهورة للعاصمة بغداد من سنة 2003الى 2008 واصدرت وزارة التعليم العالي كتابا سنة 2009 ان تصيح جميع المناهج باللغة الإنكليزية وموافقة للمناهج بالجامعات العالمية بعد ما كانت بعض منها باللغة العربية وحدى خصائص هذه الكلية هو ان الطالب في المرحلة الأولى والأول على مرحلتة له الحق في التحويل إلى الطب البشري.

الفروع العلمية في الكلية
1.فرع الطب الباطني والوقائي البيطري:

يعد من أهم الفروع العلمية في كلية الطب البيطري/ جامعة بغداد كونه مرتبط ارتباطا مباشرا بتاهيل الطالب كي يكون طبيبا بيطريا ناجحا من خلال العمل على تدريسيه واطلاعه على كافة الجوانب المتعلقه بتعلم اساليب تشخيص الامراض وصرف العلاج للحالات المرضية وكيفية التعامل مع الاوبئة والامراض من خلال تعلم الطرق الصحيحة للسيطرة على الامراض من برامج وقائيه وتلقيحات دورية والعمل المستمر على رفد الجامعات والموسسات العلمية بالكوادر العليا من حاملي شهادة الدبلوم والماجستير والدكتوراة في الاختصاصات السريرية.
ومن مشاهير الفرع:
 أ.د.سليم امين حسو
 ا. عفاف عبد الرحمن يوسف
 أ.د.محمد مشجل زناد
 أ.م.د زيد صلاح حسين
 أ.م.د.عدي كريم لعيبي

2.فرع الجراحة والتوليد البيطري:

وهو أحد الفروع السريرية في كلية الطب البيطري/ جامعة بغداد يتطلع فرع الجراحة والتوليد ان يكون أحد الفروع السريرية المهمة في كلية الطب البيطري والتي ترفد المجتمع باطباء بيطرين ملمين بعلوم الجراحة البيطرية وامراض التناسل والتوليد البيطري كون هذا الاختصاص يشكل نصف شخصية الطبيب البيطري.
ومن مشاهير الفرع:
 أ.د.محمد جواد عيسى
 أ.م.د.راهي ناهي الاسدي
 أ.م.د.احمد حميد فتح الله

3.فرع الأحياء المجهرية:

العمل الجاد عن اعطاء طلبة المرحلة الثالثة المعلومات الكافية بجميع اختصاصات علوم الاحياء المجهرية من البكتريا المرضية والفايروسات والفطريات التي تصيب الحيوان والانسان والتطورات الحديثة في هذا المجال لكي يكون مدخلاً للعلوم الأخرى في السنوات اللاحقة منها الامراض المعدية وامراض الدواجن والامراض المشتركة.
وأعطاء الطلبة المعلومات الحديثة اللازمة في علم المناعة للاحياء المجهرية وكيفية مكافحتها بالمضادات واللقاحات.
وأعطاء دور للطبيب البيطري في العمل في مجال المختبرات والصحة العامة واللقاحات البيطرية.
ومن مشاهير الفرع:
 أ.م.د.اسماء حمودي عبد الله
 أ.م.د.اكرام عباس عبود
 أ.م.د.داليا عبد الكريم

4.فرع الصحة العامة:

 يعد فرع الصحة العامة البيطرية أحد الصروح العلمية الرصينة لكلية الطب البيطري منذ تأسيسها في عام 1955 وكان رافدا رائدا للكفاءات العلمية للتعليم العالي ووزارتي الزراعة والصحة على السواء وساندا ضروريا للقطاع الخاص معتمدا على القاعدة الرصينة في الخدمات العلمية وتخريج كوادر لمراقبة المحاجر في المنافذ الحدودية مع الدول المجاورة للسيطرة على امراض الحيوانات والاغذية الداخلة للوطن وتوفير الأمن الصحي والغذائي لشعبنا بالإضافة إلى مشاركة اساتذته في اللجان والدراسات والمؤتمرات والندوات والبحوث العلمية المتعلقة بالأمراض المشتركة بين الإنسان والحيوان وعلاجها.
ومن مشاهير الفرع:
 أ.م.د.ضرغام حمزه يوسف
 أ.م.د.معتز عبد الواحد عبد المنعم
 أ.م.د.نجم هادي نجم

5.فرع الطفيليات:

الرسالة الأساسية والمهمة لفرع الطفيليات هي تدريس علم الطفيليات الذي يعتبر من العلوم الأساسية والتي تدرس في الكليات الطبية والعلوم...
ويضم علم الطفيليات (الديدان، الاوالي، والحشرات) حيث يتم تدريسها إلى المراحل الأولية (المرحلة الثالثة) إضافة إلى الدراسات العليا حيث يتم تخريج أعداد من طلبة الماجستير والدكتوراه سنوياً من الفرع وتحت إشراف أساتذة مختصين في علم الطفيليات، إضافة لذلك فأن تدرسيوا الفرع ينجزون سنوياُ عدد من البحوث العلمية لأغراض الترقيات، كما يقدم الفرع العديد من الاستشارات العلمية في داخل الكلية وخصوصاً لطلبة الدراسات العليا من فروع أخرى وخارج الكلية إلى كليات علمية إضافة لذلك الاستشارات العلمية إلى بعض الوزارات كوزارة الزراعة ووزارة العلوم والتكنولوجيا.
ومن مشاهير الفرع:
 أ.م.د.مي حميد كوان
 أ.م.د.اثمار خضير عباس
 أ.م.د.عامر مرحم عبد

6.فرع الفسلجة والأدوية:

يشكل فرع الفسلجة والأدوية جزءا من كلية الطب البيطري/ جامعة بغداد لقد ساهم الفرع ومنذ تأسيسه من أوائل عام 1955 المساهمة الجادة في تدريس اختصاصات الفسلجة والأدوية والسموم والكيمياء الحياتية والكيمياء العامة في مراحل البكالوريوس والماجستير والدكتوراه. ومنذ تأسيسه والفرع في نمو وتطور مستمر وعلى جميع المستويات البشرية منها والبرامج الدراسية الجامعية والبحثية. ويعتبر فرع الفسلجة والأدوية من الفروع المهمة ويضم (38) تدريسيا في الاختصاصات المختلفة يساهمون إلى جانب واجباتهم الأكاديمية في البحث العلمي.
ومن مشاهير الفرع:
 أ.م.د.هدى فلاح حسن راضي القره غولي
 أ.م.د.لمى وليد خليل
 أ.م.د.مهند عبد الستار البياتي

7.فرع الامراض والدواجن:

1- شعبة امراض الدواجن Poultry Diseases
تضم هذه الشعبة استشاريين والاختصاصيين في اختصاص أمراض الدواجن والذين يقومون بالتدريس النظري، والعملي والسريريات لمراحل الخامس والرابع، وكذلك تدريس طلبة الدكتوراه، في اختصاص امراض الدواجن.
2- شعبة الامراض Pathology
تضم هذه الشعبة الاستشاريين بعلم الامراض والذين يقومون بالتدريس مادة النظري والعملي لعلم الامراض لطلبه المرحلة الثالثة.
3- شعبة امراض الاسماك Fish Disease
وتشمل هذه الشعبة الاستشاريين والاختصاصيين في تربية وتغذية وامراض الاسماك.
ومن مشاهير الفرع:
 أ.د.محمد جويد علوان
 أ.د.خليل حسن زناد
 أ.م.د.بشرى إبراهيم مصطفى

8.فرع التشريح والانسجة البيطرية:

ومن مشاهير الفرع:
 أ.د.شاكر محمود مرهش عرب
 أ.م.د.فرحان عوده ربيع سلمان
 أ.م.د.فايق جبار تقي حسين

9.وحدة الامراض المشتركة:

الموقع الإلكتروني
http://www.covm.uobaghdad.edu.iq

المراجع

تأسيسات سنة 1955 في العراق
كليات جامعة بغداد
كليات طب بيطري في جامعات العراق

كلية الطب البيطري (جامعة بغداد)


This is a list of cities and towns in the Republic of the Congo with population of 4,000 or more, according to 2007 census.

List

References

Congo, List of cities in the Republic of the
Congo, Republic
Cities


أنوشكا شارما  من مواليد (الأول من مايو 1988)،  هي ممثلة وعارضة هندية.
بدأت مسيرتها في بوليوود عام 2008 وكان عمرها 19 عاما، حيث لعبت دور البطولة في فيلم فيلم راب ني بانا دي جودي رفقة شاه روخ خان، الفيلم من إخراج أديتيا شوبرا، الذي أخرج أفلام شهيرة مثل ديلوالي دولهانيا لي جاينجي (1995) وومحاباتن (2000).، حقق راب ني بانا دي جودي نجاحا كبيرا وكان من أعلى الأفلام دخلا لسنة 2008، بعد شاركت أنوشكا في الفيلم الكوميدي شركة النصابين مع شاهد كابور وفي الإخراج لأول مرة، حقق الفيلم نجاحا متوسطا بعدها شاركت أنوشكا ومع نفس شركة الإنتاج ياش راج فيلم وفي إطار عقد 3 أفلام مع الشركة فيلم باند باجا بارات مع الوافد الجديد رانفير سينغ وتقمصت دور شروتي كاكار منسقة الأعراس حقق الفيلم نجاحا منقطع النظير بسبب التناغم الكبير الذي اشترك فيه طاقم العمل.

ترشحت أنوشكا لجائزة أفضل ممثلة في العديد من مهرجانات الجوائز، بعد سنتين وأخيرا فازت بجائزة أفضل ممثلة مساعدة عن فيلمها الثاني مع شاروخان والخامس مع شركة ياش راج جاب تاك هاي جان 2012 وتلقى آداؤها إعجاب النقاد، فقد جسدت دور أكيرا الفتاة المستقلة والطموحة. سنة 2014 كانت سنة كبيرة لدى أنوشكا حيث إشتركت مع عامر خان لأول مرة في الفيلم الأعلى دخلا في تاريخ بولييود بي كي من إخراج راجكومار هيراني. بعدها دخلت أنوشكا مجال الإنتاج سنة 2015 بإنتاجها لفيلها الأول والذي لعبت فيه دور البطولة NH10 الذي نجح بشكل كبير وفازت أنوشكا عنه بجائزة أفضل فيلم قليل الميزانية لسنة 2015، لعبت أنوشكا دورا صعبا وغير تقليديا لإمرأة تهاجم هي وزوجها من طرف قطاع طرق، وأخرج الفيلم أنوشكا من صورة الفتاة الأنيقة بل جعلها ممثلة تستطيع تجسيد أي دور، وشاركت في فيلم سلطان 2016
مع سلمان خان

خلفية

ولدت أنوشكا شارما لأسرة عسكرية في بنجالور، والدها العقيد أجاي كومار شارما وهو ضابط في الجيش ووالدتها أشيما شارما وهي ربة بيت. كان لديها شقيق أكبر يدعى كارنيش الذي كان لاعب الكريكيت على مستوى الدولة، والآن في البحرية التجارية.
درست في مدرسة الجيش وتخرجت من كلية جبل الكرمل تخصص فنون، بنجالور.

تقول شارما أنها لم لم تفكر يوما حينما كانت عارضة أن تدخل عالم التمثيل ولكن بعد دخولها له قالت أنها أحبت عالم التمثيل أكثر من عالم عرض الازياء.

بدأت مهنة عرض الأزياء في أسبوع الموضة «لكمي» كعارضة أزياء في عرض ويندل رودركس وأختيرت لكى تكون عارضة أزياء رودركس النهائي في ربيع صيف 2007، ومنذ ذلك الحين قامت بعمل إعلانات للحرير ومجوهرات نثيلا وفيات باليو.

أفلامها

قامت أنوشكا حتى الآن بعمل العديد من الأعمال، وأول دور تمثيل قامت به كان في أديتيا شوبرا (راب ني بانا دي جودي -2008) مع شاروخان، والفليم حقق نجاحا كبيرا.،

وثاني أفلامها كان مع شاهيد كابور (بادماش كمبني) (2010)، وثالث فيلم لها كان (باند باجا بارات) مع الممثل الجديد آنذاك رانفير سينغ والفيلم من إخراج مانيش شارما، وهذا الفيلم حقق نجاحا كبيرا، وقد فازت أنوشكا بجائرة أفضل ممثلة عن دورها في هذا الفيلم، وفازت أيضا بجائزة أفضل ثنائي مع الممثل رانفير سينغ، وتقول أنوشكا: أن فيلم باند باجا بارات هو أفضل عمل لها وقد أحب الناس شخصيتها في الفيلم (شروتي كاكر)، وبلغ تقييم هذا الفليم 7.3 وهذا أعلى فيلم تقييما بين أفلام أنوشكا الخمسة.
ورابع أفلامها كان مع أكشاي كومار والفيلم بعنوان بيت التمرد (بتيلا هاوس) (2011)

و الفيلم الخامس لانوشكا - هو (السيدات ضد ريكي باهل) مع الممثل رانفير سنيغ والفليم من إخراج مانيش شارما -نفس الممثل ونفس المخرج ونفس فريق العمل لفليم (باند باجا بارات),

والفيلم السادس لانوشكا مع شاروخان وكاترينا كايف ((جاب تاك هاي جان)).

و الفيلم السابع لأنوشكا Matru Ki Bijlee Ka Mandola مع عمران خان.

و الفيلم الثامن لأنوشكا بي كيه مع عامر خان 2014.

و الفيلم التاسع لأنوشكا nh10.

و الفيلم العاشر لأنوشكا Bombay velvet مع رانبير كابور 2015

و الفيلم الحادي عشر لأنوشكا dill dhadakne do مع فرحان اختر ' بريانكا شوبرا' انيل كابور ورانفير سينغ 2015

و من أبرز أفلامها هذا العام فيلم pk مع عامر خان وتصدر البوكس أوفس الهندي وحقق 120 مليون دولار أمريكي

و أيضأ لديها بعض الأعمال المهمة في قادم السنوات...

قائمة أفلامها

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أيوديا
حائزون على جوائز فيلم فير
خريجو جامعة بنغالور
عارضات أزياء من أتر برديش
عارضات أزياء هنديات
فاعلو خير هنود
ممارسو التأمل التجاوزي
ممثلات أفلام هنديات
ممثلات أفلام هندية
ممثلات من أتر برديش
ممثلات من بنغالور
ممثلات من مومباي
ممثلات هنديات في القرن 21
ممثلون وممثلات هنود
مواليد 1988
نباتيون هنود
نسويون هنود
هندوس هنود

أنوشكا شارما


Hybridkleben bezeichnet die Kombination zweier Klebstoffe miteinander zur Verbesserung oder Erzielung bestimmter gewünschter Eigenschaften, beispielsweise der Verträglichkeit einer Heißhärtung im Zuge der KTL-Beschichtung im Automobilbau. Beispiele für Hybridklebungen sind Hybrid-Polyurethan, einem auf Polyurethane (kurz: PUR) und Epoxidharz (kurz: EP) basierenden Klebstoffsystem, und silanvernetzende Polymerklebstoffe.

Literatur
 Detlef Symietz, Andreas Lutz: Strukturkleben im Fahrzeugbau. Eigenschaften, Anwendungen und Leistungsfähigkeit eines neuen Fügeverfahrens. In: Die Bibliothek der Technik. Verlag Moderne Industrie, 2006, ISBN 978-3-937889-43-6.

Klebverfahren

Hybridkleben


Uleiul de neem este un ulei vegetal presat de fructele și semințele neemului (Azadirachta indica), un copac mereu verde, endemic al subcontinentului indian, care a fost introdus în multe alte zone de la  tropice. Este cel mai important dintre toate produsele neem pentru comerțul ecologic și medicamentele disponibile pe piață.

Compoziție
Uleiul de neem variază în funcție de culoare; poate fi galben auriu, maro gălbui, maro roșcat, maro închis, maro verzui sau roșu strălucitor . Are un miros destul de puternic, despre care se spune că ar combina mirosurile de alune și usturoi. Acesta este compus în principal din trigliceride și conține mulți compuși triterpeni, care sunt responsabili pentru gustul amar. Este de natură hidrofobă; în scopul emulsionării în apă în scopuri de aplicare cu surfactanți.

Azadirachtinul este cea mai cunoscut și studiată triterpenă din uleiul de neem. Nimbinul este o altă triterpenă care a fost creditat cu unele dintre proprietățile uleiului neem ca antiseptic, antifungic, antipiretic și antihistaminic.  Uleiul de Neem conține steroli, inclusiv campesterol, beta-sitosterol și stigmasterol.

Extracție
Metoda de prelucrare este susceptibilă să afecteze compoziția uleiului, deoarece metodele folosite nu vor avea ca rezultat același amestec de componente în aceleași proporții. Randamentul de ulei de neem care poate fi obținut din boabele de semințe neem variază de asemenea în literatura de specialitate de la 25% la 45%.

Utilizare

Medicina ayurvedică
Uleiul de Neem are o istorie vastă de utilizare în medicina ayurvedică. Cu toate acestea, există foarte puține studii  care evaluează efectele uleiului neem la om. S-a demonstrat că este eficient în limitarea toxicității cutanate acute la chimioterapia cancerului de cap și gât care implică cisplatina.

Pesticid
Formule obținute din ulei de neem se găsesc, de asemenea, pe scară largă ca biopesticide pentru agricultura ecologică, deoarece îndepărtează o mare varietate de dăunători, printre care se numără insectele bovine, viermii de sfecla, afidele, viermele de varză, musculița, acarienii, larve, muște de ciuperci, omizi, nematode și gândacul japonez .   Neemul nu este cunoscut ca fiind dăunător pentru mamifere, păsări, râme sau alte insecte benefice, cum ar fi fluturii, albinele și păsările, dacă acestea nu sunt concentrate direct în zona lor de habitat sau pe sursa lor de hrană.

Referințe

Uleiuri vegetale

Ulei de neem


În jargonul politic și jurnalistic, un idiot util este un termen derogatoriu pentru o persoană percepută ca făcând propagandă pentru o cauză fără a înțelege pe deplin obiectivele ei, și care este folosită cinic de promotorii cauzei. Termenul a fost folosit inițial în timpul Războiului Rece pentru a descrie necomuniștii considerați susceptibili la propaganda și manipularea comunistă. Termenul a fost adesea atribuit lui Vladimir Lenin, dar această atribuire nu este fundamentată.

Origine
Sintagma "idiot util" a fost adesea atribuită lui Vladimir Lenin,  deși nu s-a probat vreodată că ar fi folosit-o. Într-un articol din The New York Times, din 1987, jurnalistul american William Safire a investigat originea termenului, menționând că un bibliotecar senior de referință de la Biblioteca Congresului nu a putut să găsească fraza în lucrările lui Lenin și a conchis că, în absența unor noi dovezi, termenul nu poate fi atribuit lui Lenin. În mod similar, Dicționarul Oxford Englez spune în definirea "idiotului util": "fraza nu reflectă nicio expresie folosită în Uniunea Sovietică".

Termenul a apărut într-un articol din New York Times, în iunie 1948, despre politica italiană contemporană ("Schimbarea comunistă în Europa"), citând publicația social-democrată centristă L'Umanità. L'Umanità scria că social-democraților de stânga, care au intrat într-un front popular cu Partidul Comunist Italian în timpul alegerilor din 1948, li se va oferi opțiunea fie să se contopească cu comuniștii, fie să părăsească alianța. Time a folosit prima dată expresia în ianuarie 1958, scriind că unii creștin-democrați italieni îl considerau pe activistul social Danilo Dolci un "idiot util" pentru cauza comunistă. De atunci a reapărut în articolele acelui periodic.

Sinonim: inocent util
Un termen similar, "inocenți utili", apare în cartea din 1947 a economistului austro-american Ludwig von Mises, Planned Chaos. Von Mises scria că termenul era folosit de comuniști cu referire la liberali, pe care von Mises îi descrie drept "simpatizanți confuzi și rătăciți". Termenul "inocenți utili" apare și într-un articol din 1946 în Reader's Digest intitulat "Lecția tragică a Iugoslaviei pentru omenire", scris de Bogdan Raditsa, care activa pentru guvernul iugoslav în exil în timpul celui de al Doilea Război Mondial, l-a susținut pe Josip Broz Tito (deși nu pe comuniști înșiși) și a servit, pentru scurt timp, în noul guvern iugoslav al lui Tito, înainte de a pleca la New York. "În limba sârbo-croată", spune Raditsa, "comuniștii au o expresie pentru adevărații democrați, care consimt să colaboreze cu ei în numele «democrației». Este vorba despre Korisne Budale sau «inocenți utili»".

Utilizare
În 1959, congresmanul Ed Derwinski din Illinois l-a folosit într-un editorial al Chicago Daily Calumet, referindu-se la americanii care au călătorit în Uniunea Sovietică pentru a promova pacea drept "ceea ce Lenin numește idioții utili în jocul comunist". În 1961, jurnalistul american Frank Gibney a scris că Lenin a inventat sintagma "idiot util". Gibney a scris că expresia era o bună descriere a "simpatizanților comuniști", de la Jean-Paul Sartre, la socialiștii de stânga din Japonia, până la membrii Frontului Popular din Chile. Într-un discurs din 1965, Spruille Braden, un diplomat american care a stat într-o serie de țări din America Latină în anii 1930 și 1940, a declarat că termenul a fost folosit de Iosif Stalin pentru a se referi la ceea ce Braden a numit "nenumărați nevinovați, deși bine intenționați, sentimentaliști sau idealiști" care au ajutat agenda sovietică.

Scriind în The New York Times în 1987, William Safire a discutat despre utilizarea din ce în ce mai răspândită a termenului "idiot util" împotriva "oricui insuficient de anticomunist în viziunea utilizatorului expresiei", inclusiv parlamentari care i-au susținut pe sandiniștii anti-Contras din Nicaragua, și socialiștii olandezi. După ce președintele Ronald Reagan a încheiat negocierile cu liderul sovietic Mihail Gorbaciov cu privire la Tratatul forțelor nucleare cu rang intermediar, liderul conservator Howard Phillips l-a declarat pe Reagan un "idiot util pentru propaganda sovietică".

Vezi și
 McCarthyism

Referințe

Legături externe

 Idioți utili: documentarul . Serviciul Mondial BBC . 2010.
Termeni politici
Termeni peiorativi pentru oameni

Idiot util


مصابيح ألتيزا أو مصابيح لكزس-ستايل  هي مصابيح خلفية تستخدم في تعديل السيارات وأحياناً تكون السيارة مزودة بها من المصنع.

تتكون من وحدة أو أكثر من المصابيح المغطاة بطبقة شفافة من الأكريليك، وبعضها يحتوي على إشارات جانبية أول من استعمل هذه المصابيح هي شركة لكزس.

الأصل

بدأ استخدام هذا التصميم من المصابيح في الجيل الأول من طراز لكزس آي إس والتي كانت تباع باليابان تحت اسم تويوتا ألتيزا. أصبح هذا التصميم من وحدات المصابيح معروفاً باسم مصابيح ألتيزا أو مصابيح لكزس-ستايل.

تم استخدام هذا التصميم في طراز تويوتا سوبرا مارك 4 قبل طراز ألتيزا ومن هنا كانت البداية. حازت مصابيح ألتيزا شهرة كبيرة بسبب طلاء البينيات داخل المصباح بالكروم بينما في طراز سوبرا كانت باللون الرمادي.

السوق

تم تصنيع مصابيح ألتيزا من قبل شركة أ بي سي لطراز هوندا أكورد 1994-1995 والتي تشابهت كثيرا في الشكل والحجم مع مصابيح طراز تويوتا ألتيزا. أصبحت مصابيح ألتيزا شائعة هذه الأيام وليست محدودة على قطع غيار ما بعد البيع، إذ أن بعض الطرازات تأتي مثبتة بها مصابيح ألتيزا من المصنع.

أصبحت مصابيح ألتيزا متوفرة لمعظم طرازات السيارات الشائعة ومعظمها يتم تصنيعه بالصين وتايوان، ونتيجة للتنافس بين شركات قطع الغيار على إنتاج قطع غيار ما بعد البيع بأقل التكاليف ظهرت عدة مشاكل مع مجموعة من هذه القطع مثل صعوبة التركيب، قلة جودة اللدائن المستخدمة وتسريب المياه.

انظر أيضاً
 لكزس آي إس
 تويوتا سوبرا

تعديل المركبات

مصابيح ألتيزا


Hesten i vesten er en dansk kortfilm fra 1985, der er instrueret af Lone Scherfig og Steen Haakon Hansen.

Handling
Drømmen om frihed og venskab symboliseret gennem et møde mellem en butler og en slags lejemorder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1985

Hesten i vesten


Die Baureihe P war die 13. Generation von Straßenbahn-Triebwagen der Straßenbahn München. Die P-Wagen waren als letzte Hochflurfahrzeuge der Münchner Verkehrsgesellschaft (MVG) bis 2020 im Einsatz. 1960 lieferte die Waggonfabrik Josef Rathgeber die ersten zwei Prototypen der Baureihe P 1.65. Da sich aber wider Erwarten herausstellte, dass in diesen Zügen unter anderem weiterhin zwei Schaffner benötigt wurden, kam es zu keinen weiteren Bestellungen. Erst 1963 begannen die Planungen für eine neue leistungsstarke Baureihe erneut. Es entstanden zwei weitere Prototypen der Baureihe P2. Sie wurden mit einer Lizenz von Hansa Waggonbau wieder bei Rathgeber gebaut und wiesen Ähnlichkeiten mit dem Kurzgelenkwagen GT4 der Straßenbahn Bremen auf. Da sich die Fahrzeuge vor allem in Hinblick auf das vor dem Bau der U-Bahn München geplante Stadtbahnnetz wegen ihrer hohen Leistung bewährten, bestellten die damaligen Münchner Verkehrsbetriebe weitere 42 Triebwagen und 38 Beiwagen. Die Auslieferung erfolgte von 1967 bis 1969.

Geschichte

Typ P 1

Vorgeschichte und Einsatzgeschichte

1960 betrieb die Landeshauptstadt München 24 Straßenbahnlinien. Diese wurden mit 302 Triebwagen und 380 Beiwagen befahren. Die Triebwagen reichten aber nicht aus, um das starke Verkehrsaufkommen zu bewältigen. Die Straßen in der Münchner Altstadt waren vor allem in der Hauptverkehrszeit überfüllt, sodass die Straßenbahnen meist nur ziemlich langsam vorankamen. Als Lösung wurde eine U-Straßenbahn angesehen. Die Straßenbahnlinien sollten in der Innenstadt unterirdisch verlaufen, um in den Außenbezirken wieder an die Oberfläche zu gelangen. Für die Unterpflasterbahn sollte auch eine neue Triebwagenbauart entstehen. Der erste Prototyp der Baureihe P 1.65 wurde von der Waggonfabrik Josef Rathgeber hergestellt und im Frühjahr 1960 ausgeliefert. Er erhielt die Betriebsnummer 101, der später gelieferte zweite Wagen die Nummer 102.

Zum Einsatz kamen die beiden Triebwagen auf der Linie 12 vom Herkomerplatz zum Wettersteinplatz sowie zur Erprobung auch auf den Linien 3, 8, 25 und 29. Nach ersten Analysen 1961 stellte sich heraus, dass die neue Baureihe nicht den Erwartungen entsprach. Vor allem stellte sich die erhoffte Personaleinsparung nicht ein, weil wegen des damals noch üblichen personenbedienten Fahrkartenverkaufs weiterhin zwei Schaffner pro Zug notwendig waren. Außerdem verlängerten sich die Einstiegszeiten im Gegensatz zum Typ M, da beim Typ P 1 nur fünf statt sechs Türen vorhanden waren. Der Wartungsaufwand der Züge des Typ P 1 war wegen der Gelenkkonstruktion höher als bei den Zügen des Typ M. 1976 wurden die Triebwagen aufgrund der hohen Wartungskosten ausgemustert. Der Wagen 102 ist, nachdem er viele Jahre im Hannoverschen Straßenbahn-Museum zubrachte, seit Juni 2015 wieder in München.

Technik

In der Konstruktion entsprachen die Wagen im Wesentlichen der Baureihe M. Die Züge bestanden aus je einem Lenkdreiachser-Trieb- und Beiwagen, die durch ein schwebendes Mittelteil verbunden waren. Sie erhielten statt der Teleskopschiebetüren der bisherigen Lieferserien der Baureihe M größere Außenschwingtüren, die danach auch in der letzten Serie M 5 und bei den Baureihen P 2 und P 3 verwendet wurden. Zusätzlich waren sie mit einer elektropneumatischen Steuerung von Kiepe ausgestattet, sodass die Züge in Tunnelstrecken im Zugverband verkehren konnten. Wegen seiner Länge von 26,35 Metern erhielt er von den Fahrgästen den Spitznamen Tatzelwurm.

Typ P 2

Entstehungsgeschichte

Da sich der Prototyp P 1 nicht bewährte, bestellten die Münchner Verkehrsbetriebe am 16. Juni 1962 statt weiteren Wagen dieser Baureihe alternativ 24 Züge des Typs M. Für die neuen Tunnel- und stadtbahnähnlichen Strecken waren aber leistungsstärkere Typen zu beschaffen. Der Einsatz von Duewag-Einheitswagen war in München nicht möglich, da die Kurvenradien zu klein sind. Der neue Chef des Unternehmens Rathgeber war früher der Vorstand von Hansa Waggonbau in Bremen, sodass er den Bau von Kurzgelenkwagen in Lizenzbau von Hansa vorschlug.

Am Anfang des Jahres 1963 wurden jedoch weitere M-Wagen bestellt, die die Vorkriegsbauserien ablösen sollten. Am 7. Juni 1963 wurden zwei Prototypen der Bremer Wagen von Hansa Waggonbau bei Rathgeber bestellt. Die Züge sollten im Winter 1964/65 geliefert werden, um erste Probefahrten durchzuführen. Der Termin konnte aber nicht eingehalten werden, da die Münchner Verkehrsbetriebe einige Änderungen an den Fahrzeugen verlangten. In den Prototypen wurden zwei verschiedene elektronische Einrichtungen getestet, sodass beide eine eigene Typenbezeichnung erhielten.

Wagen 201 erhielt die Baureihenbezeichnung P 2.12, Wagen 202 wurde unter der Baureihe P 2.13 in das Baureihenschema eingeordnet. Die Beiwagen wurden als Baureihen p 2.14 und p 2.15 bezeichnet und trugen die Wagennummern 2001 und 2002.

Technik

Beide Fahrzeuge waren zweiteilige Kurzgelenkwagen, die für 158 Fahrgäste im Triebwagen und für 177 Fahrgäste im Beiwagen ausgelegt waren. Nur noch im Beiwagen fuhr ein Schaffner mit, sodass der Erwerb von Fahrscheinen nur noch im Beiwagen erfolgen konnte. Die Wagenkasten waren 16,7 Meter lang und 2,35 Meter breit. Dies entspricht eine Nutzfläche von circa 25 Quadratmetern. In jedem Triebwagen waren vier Gleichstrommotoren vorhanden. Wagen 201 erhielt SSW-Motoren des Typs GB 197/17, Wagen 202 Motoren der Bauart US 5057 a von der AEG. Alle Motoren besaßen eine Leistung von 110 PS. Die Höchstgeschwindigkeit lag bei 80 km/h und wurde durch eine Automatik begrenzt. Jeder Wagen war mit vier Außenschwingtüren ausgestattet. Diese wurden mit Druckluft betrieben. Die Türen im vorderen Triebwagen wurden vom Fahrer gesteuert, die im Beiwagen vom Schaffner. Die Triebwagen erhielten Einholm-Stromabnehmer des Unternehmens Dozler.

Der Führerstand wurde ähnlich wie bei den M-Wagen aufgebaut. Es entstand für die Starkstromsteuerung ein neuer Doppelnockenfahrschalter. Der Fahrschalter besaß beim Wagen 201 20 Fahr- und 17 Bremsstufen. Der Wagen 202 war mit 16 Fahr- und 17 Bremsstufen ausgestattet. Der Triebwagen 201 erhielt zusätzlich eine Simatic-Steuerung, der Triebwagen 202 eine Geamatic-Steuerung. Diese dienten zur Steuerung von mehreren Triebwagen von einem Fahrerstand. Die Wagendecke des Triebwagens 201 war mit Lochplatten ausgestattet, der Triebwagen 202 erhielt eine Dachverkleidung, in der mehrere Lüftungsschlitze integriert waren.

Einsatzgeschichte und Umbauten
Im Juni 1965 wurde der Triebwagen 201 fertiggestellt und auf der Internationalen Verkehrsausstellung der Öffentlichkeit präsentiert. Der Beiwagen wurde am 4. September 1965 geliefert. Die Jungfernfahrt fand am 2. November 1965 statt. Die offizielle Inbetriebnahme war am 11. Dezember 1965. Der Wagen wurde am 23. Dezember 1965 den Münchner Verkehrsbetrieben übergeben. Wagen 202 wurde am 14. August 1965 abgegeben, er stand aufgrund der technischen Inbetriebsetzung jedoch erst am 17. März 1966 zur Verfügung. Der Beiwagen wurde am 22. Januar 1966 geliefert und am 7. April 1966 in Betrieb genommen. Die Züge wurden im Betriebshof 7 beheimatet und kamen auf der Straßenbahnlinie 25 vom Max-Weber-Platz nach Grünwald zum Einsatz. Ab 1967 kamen sie auf der Linie 8 von Hasenbergl nach Fürstenried West zum Einsatz. Wegen der geringen Bodenfreiheit der Triebwagen und dem damit verbundenen Anstoßen an den Bordsteinkanten, kamen sie allerdings bald wieder auf der Linie 25 zum Einsatz. Von Mai 1968 bis März 1970 wurden die Züge an die Serienwagen des Typs P 3 angepasst. Dabei wurde im Beiwagen ein Fahrkartenautomat eingebaut, sodass die Züge nun schaffnerlos verkehrten. Am Fahrkartenautomat konnten Fahrgäste Tageskarten und Streifenkarten kaufen, beim Fahrer konnte man Einzelfahrkarten erwerben. Nach dem Umbau wiesen die Züge aber immer noch einige Unterschiede zu den Serienfahrzeugen auf. Am 18. Juni 1968 erhielten die Triebwagen 201 und 202 neue Wagennummern. Diese entsprachen dem Baureihenschema der Serienfahrzeuge und waren die Nummern 2001 und 2002. Die bisher mit diesen Nummern versehenen Beiwagen wurden in 3001 und 3002 umnummeriert.

1970 wurden die Züge zum Betriebshof 3 umbeheimatet und kamen von dort auf den Linien 19 und 29 zum Einsatz. Selten kamen die Züge auch auf den Linien 8 und 16 zum Einsatz. 1972 wurde die Kupplung der Züge umgebaut, sodass sie auch mit einem Beiwagen des Typs P 3 eingesetzt werden konnten. 1976 wurde der elfenbeinfarbene Zierstreifen unter dem Fensterband entfernt. Die Züge erwiesen sich aber in den folgenden Jahren als zu störungsanfällig. Deshalb wurde im Januar 1981 beschlossen, dass bei größeren Schäden die Züge ausgemustert werden. Als am 22. Januar 1981 eine Kurzüberholung für den Triebwagen 2001 anstand, wurde er abgestellt. Seit dem 7. Oktober 1981 wird der Triebwagen von der Feuerwache 2 an der Aidenbachstraße für Übungszwecke genutzt. Im Dezember 1980 wurde der Triebwagen 2002 nach einem Unfall am 29. Juli 1980 abgestellt. Im Herbst 1982 wurde er in Kolbermoor verschrottet. Die Beiwagen erhielten jedoch noch eine Hauptüberholung. Während der Überholung des Beiwagens 3002 wurde festgestellt, dass Asbest als Dämmmaterial verwendet wurde. Der Beiwagen 3002 wurde sofort im Betriebshof 3 abgestellt, der Beiwagen 3001 fuhr noch bis zum Fristablauf am 1. Dezember 1989 und wurde dann abgestellt. Der Beiwagen 3001 diente als Lagerwagen für den Verein Freunde des Münchner Trambahnmuseums, nachdem aus ihm der Asbest entfernt worden war. Der Wagen 3002 wurde verschrottet.

Typ P 3

Entstehungsgeschichte
Da die Baureihe P 2 bis auf wenige Mängel überzeugen konnte, wurde im 9. Wagenbeschaffungsprogramm der Straßenbahn München beschlossen, weitere Züge des Typs P zu kaufen. Hauptvorteil des Typs P war, dass pro Zug nur ein Schaffner benötigt wurde und somit Personal eingespart werden konnte. Im Mai 1966 wurden 22 Triebwagen und 20 Beiwagen bei Rathgeber bestellt. Auf die elektronische Fahrschaltersteuerung Geamatic wurde verzichtet, was vor allem finanzielle Gründe hatte. Jeder Triebwagen kostete 410.000 D-Mark, für die Beiwagen wurde ein Preis von 218.776 D-Mark veranschlagt. Die Triebwagen wurden als Typ P 3.16 bezeichnet und erhielten die Wagennummern 2003 bis 2024. Im April 1967 wurde die zweite Serie bestellt. Die schon ab Werk mit Geamatic ausgestatteten Triebwagen kosteten jeweils 371.485 D-Mark, diese erhielten die Wagennummern 2025 bis 2044. Die Beiwagen bekamen die Wagennummern 3023 bis 3040 und kosteten jeweils 210.990 D-Mark.

Technik
Die Züge des Typs P 3 wiesen keine Zierleiste auf. Sie erhielten einen zusätzlichen Mittelscheinwerfer, welcher für Rückwärtsfahrten gedacht ist. Die Fahrzeuge des Typs P 3 erhielten im Gegensatz zum Typ P 2 an den Seiten Zielschildkästen, welche dort nur an den Heckpartien vorhanden waren. Die Züge der zweiten Serie waren weiterhin mit einer Handkurbel zum Stellen der Zielschildkästen ausgestattet, später wurden die Züge der ersten Bauserie mit einer Handkurbel nachgerüstet. Als Deckenverkleidung dienten die im Wagen 201 verwendeten Lochplatten und im Führerstand wurden nur einige Knöpfe und Hebel versetzt. Statt des beim Typ P 2 verwendeten Einholmstromabnehmers wurde beim P 3-Triebwagen ein Schnellfahr-Einarmstromabnehmer verwendet. Als Motor diente der schon im Wagen 202 verwendete Typ US5057a von AEG, mit dem eine Höchstgeschwindigkeit von 70 km/h erreicht wird.

Einsatzgeschichte
Die Auslieferung der Züge begann im September 1967. Die Züge wurden in den Betriebshöfen 4 an der Soxhletstraße und 6 an der Hofmannstraße stationiert. Ab dem Fahrplanwechsel im Dezember 1967 kamen die Fahrzeuge auf der Linie 8 zum Einsatz. Nachdem im Sommer 1968 auch die Auslieferung der zweiten begann, wurden die Fahrzeuge der ersten Serie auf die Linien 19 und 29 verdrängt. Später wurden die Züge der ersten Serie in den Betriebshöfen 2 in Steinhausen und 3 an der Westendstraße stationiert. 1968 konnten durch die neuen Fahrzeuge des Typs P noch zahlreiche Vorkriegsfahrzeuge aus dem Verkehr gezogen werden. Am 21. Mai 1969 wurde das letzte Fahrzeug mit der Wagennummer 2044 geliefert, die Lieferung verzögerte sich, da die bei den anderen Fahrzeugen schon festgestellten Qualitätsmängel bei diesem Zug noch ausgebessert werden konnten. Von 1970 bis 1972 wurden die Fahrzeuge auf schaffnerlosen Betrieb umgebaut. Im Beiwagen wurde ein Fahrkartenautomat eingebaut, hier konnten die Fahrgäste Tageskarten und Streifenfahrkarten erwerben. Der Fahrer verkaufte Einzelfahrkarten. In der Folgezeit kamen die Triebwagen auf fast allen Linien zum Einsatz. Eine Ausnahme bildete der Bereich im Stadtteil Neuhausen-Nymphenburg, hier war der Einsatz der breiten P-Wagen für längere Zeit nicht möglich, da sich die Wagen in Kurven berührt hätten.

In den Jahren 1990 bis 1991 wurde die Geamatic-Steuerung entfernt, da sie immer störungsanfälliger wurde und die Ersatzteilbeschaffung immer schwieriger wurde. Ab 1992 erhielten alle Züge, die hauptüberholt wurden, eine neue Farbgebung. Das traditionelle Straßenbahnblau und Elfenbein wurde durch Brillantblau und Altweiß abgelöst. Die Dächer wurden statt hellgrau dunkelgrau angestrichen. Ab Januar 1997 wurde der P-Wagen 2031 in der Hauptwerkstätte zu einem Partywagen umgebaut. Der Umbau wurde allerdings nie vollendet. 1997 sollten die letzten Hauptuntersuchungen durchgeführt werden. Ab Ende der 1990er-Jahre wurden die P-Wagen sukzessive durch die Niederflurwagen der Baureihe R 3.3 abgelöst.

Ursprünglich war geplant, die letzten P-Wagen im Dezember 2011 durch die neuen Variobahnen der Baureihe S zu ersetzen. Diese wurden jedoch nur vorläufig zugelassen, im März 2012 mussten neun von insgesamt elf der neuen Triebwagen wegen Schäden an den Rädern aus dem Verkehr gezogen werden.

Da der Takt einzelner Linien zwischenzeitlich erhöht wurde und die Variobahnen wegen technischer Mängel und Zulassungsproblemen zeitweise nicht eingesetzt werden konnten, fuhren ab April 2012 wieder bis zu drei P-Züge auf den Linien 17, 21 und 27. Nachdem ab dem 30. Juni 2012 nur noch ein Zug auf der Linie 17 im Einsatz war, kündigte die MVG am 24. Juli 2012 überraschend die Wiederaufarbeitung bereits abgestellter Züge an. Daraufhin erhielten die Triebwagen 2031, 2028, 2006 und 2010 sowie die Beiwagen 3014, 3039 und 3037 eine neue Hauptuntersuchung sowie neue Fahrkartenautomaten und Entwerter. Sie kehrten zwischen November 2012 und Januar 2013 auf die Linien 17 und 27 zurück. Bis Dezember 2013 wurden außerdem Triebwagen 2005 und Beiwagen 3005 hauptuntersucht, sodass fortan sechs Triebwagen und fünf Beiwagen betriebsfähig waren.

Ab Dezember 2013 kamen die P-Wagen wechselnd auf den Linien 15, 18, 21, 22, 28 sowie auf der temporären Baustellenlinie 38 zum Einsatz. Mit Fristablauf wurde Wagen 2021 Ende September 2014 und Wagen 2028 am 30. November 2014 abgestellt. Mit der Abstellung von Wagen 2031 im Jahr 2016 waren nur noch zwei Triebwagen und vier Beiwagen im Einsatzbestand.

Da es im Netz zu Problemen mit dem Fahrstrom kam, blieben die P-Wagen ab Oktober 2020 abgestellt im Betriebshof. Am 25. Juli 2022 wurde die letzte abgestellte P-Wagen-Garnitur in die Hauptwerkstätte in der Ständlerstraße überführt. Damit endete offiziell der Einsatz der P-Wagen für den regulären Fahrgastbetrieb in München.

Verbleib
Zwei Fahrzeuge wurden in ihren letzten Einsatzjahren für Sonderzwecke verwendet, hierzu waren der Fahrkartenautomat und die Entwerter zeitweise entfernt. Der 1997 zum Partywagen umgebaute P-Wagen 2031 kam dabei regelmäßig bei Sonderfahrten zum Einsatz, der P-Wagen 2006 wurde ab 1994 regelmäßig in der Adventszeit als Christkindl-Tram eingesetzt. Beide stehen heute (Stand Januar 2014) wieder im Liniendienst. Der Wagen 2009 war bis Januar 2016 im MVG Museum ausgestellt und wird jetzt als Ersatzteilspender verwendet.

21 Triebwagen und 22 Beiwagen wurden auf Vermittlung des Münchner Straßenbahnvereins in den Jahren 2000 bis 2005 an die Straßenbahn Timișoara abgegeben. Dort setzt die Societatea de Transport Public Timișoara sie unter ihren alten Betriebsnummern aber mit neuer Lackierung teilweise bis heute ein. Am 31. Mai 2008 waren noch 13 Züge betriebsbereit, ein weiterer Beiwagen diente als Ersatzteilspender. Die übrigen wurden durch jüngere Wegmann-Stadtbahnwagen aus Bremen ersetzt. Bis 2014 verringerte sich der Bestand auf acht Triebwagen und vier Beiwagen. In Timișoara verkehren die P 3-Triebwagen teilweise auch solo.

Zwei weitere Züge gingen bereits im Dezember 1998 an die Straßenbahn Bukarest in der rumänischen Hauptstadt. Dort kamen sie jedoch nie in den planmäßigen Einsatz, Nummer 2008 wurde zu einem Partywagen umgebaut, die restlichen drei Wagen verschrottet.

Fahrzeuge

Literatur

Weblinks

 Daten der Baureihe P auf mvg.de
 Beschreibung der Fahrzeuge der Baureihe P auf strassenbahn-muenchen.de

Einzelnachweise

Munchen P
Baureihe P
Schienenfahrzeug (Rathgeber)
Schienenfahrzeug (Spurweite 1435 mm)

Straßenbahn München Baureihe P


An Oestlundia luteorosea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard ngan Henri Guillaume Galeotti, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wesley Ervin Higgins. An Oestlundia luteorosea in nahilalakip ha genus nga Oestlundia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oestlundia

Oestlundia luteorosea


عالی قندی ، قرية صغيرة تتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك إحدى قرى « إقليم گودة»، وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. تقع هذه القرية ما بين قرية دهنك وقرية تدرويه.

حدود قرية عالی قندی
حدود عالی قندی: من الشمال: جاشورك، ومن الجنوب ايلود، ومن الغرب « دهنك »، ومن الشرق تنتهي بـقرية تدرويه.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (225) نسمه تشكل (52 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الفارسية باللهجة المحلية. لهم مسجد ومدرسة مشتركة، ومجموعة من البرك لحفظ مياه الأمطار إذا سالت الأودية، وحوالي 500 نخلة مثمرة. تقع القرية على بعد كيلومترين من قرية دهنك، وتبعد عن قرية تدرويه حوالي 3 كيلومترات.

مهنة السكان
يمتهنون السكان بمهنة الزراعة وتربية المواشي والأغنام.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372..
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

وصلات خارجية
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزغان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

عالي قندي


Marcus Antistius Labeo (died 10 or 11 AD) was a Roman jurist.

Marcus Antistius Labeo was the son of Pacuvius Labeo, a jurist who caused himself to be slain after the defeat of his party at Philippi. Since his name was different from his father's, he was presumably adopted by an otherwise unknown Antistius. A member of plebeian nobility in easy circumstances, young Labeo entered public life early. Marcus Antistius rose quickly to the praetorship; but undisguised antipathy for the new regime and the brusque manner he occasionally gave expression to Republican sympathies in the Senate – what Tacitus calls his incorrupta libertas – proved an obstacle to his advancement. His rival, Ateius Capito, a loyal client of new ruling powers, was promoted by Caesar Augustus to the consulate even though Labeo was in line for the job. Smarting under the wrong done him, Labeo declined the office when it was offered to him in a subsequent year.

From this time he seems to have devoted his whole time to jurisprudence. His training in the science had been derived principally from Trebatius Testa. To his knowledge of the law he added a wide general culture, devoting his attention specially to dialectics, philology (grammatica), and antiquities, as valuable aids in the exposition, expansion, and application of legal doctrine. Down to the time of Hadrian his was probably the name of greatest authority; and several of his works were abridged and annotated by later hands.

While Capito is hardly ever referred to, the dicta of Labeo are of constant recurrence in the writings of the classical jurists, such as Gaius, Ulpian and Julius Paulus; and no inconsiderable number of them were thought worthy of preservation in Justinian's Digest. Labeo gets the credit of being the founder of the Proculian school, while Capito is spoken of as the founder of the rival Sabinian one; but it is probable that the real founders of the two scholae were Proculus and Masurius Sabinus, followers respectively of the methods of Labeo and Capito.

Labeo's most important literary work was the Libri posteriores, so called because published only after his death. It contained a systematic exposition of the common law. His Libri ad Edictum embraced a commentary, not only on the edicts of the urban and peregrine praetors, but also on that of the curule aediles. His Probabilium lib. VIII., a collection of definitions and axiomatic legal propositions, seems to have been one of his most characteristic productions.

References

 Johann Maier Eck, De vita, moribus, et studiis M. Ant. Labeonis (Franeker, 1692), in Oelrichss Thes. nov., vol. i.
 Johannes Jacobus Mascovius, De sectis Sabinianorum et Proculianorum (1728)
 Lothar Anton Alfred Pernice, Marcus Antistius Labeo. Das römische Privatrecht im 1. Jahrhundert der Kaiserzeit (Halle, 1873–1892)

10s deaths
1st-century Romans
1st-century writers
Ancient Roman jurists
Ancient Roman writers
Labeo, Marcus
Golden Age Latin writers
Imperial Roman praetors
Year of birth unknown

Year of death uncertain

Marcus Antistius Labeo


Northwestern State Demons (en español los demonios de Northwestern State) es el nombre que reciben los equipos deportivos de la Universidad Estatal del Noroeste, situada en Natchitoches, Louisiana. Los equipos de los Demons y Lady Demons participan en las competiciones universitarias organizadas por la NCAA, y forman parte de la Southland Conference, de la cual son miembros de pleno derecho desde 1987.

Apodo y mascota
El apodo de los equipos deportivos es el de Demons, y la mascota se llama Vic the Demon. La elección del nombre se produjo en 1922 entre los alumnos, mientras que el nombre de la mascota, Vic, es la abreviatura de Victoria.

Programa deportivo
Los Demons y Lady Demons participan en las siguientes modalidades deportivas:

Baloncesto
El equipo de baloncesto masculino ha conseguido ganar en una ocasión el Torneo de la Southland Conference, en 2006, llegando al Torneo de la NCAA, en el que derrotaron a Iowa en primera ronda. Dos de sus jugadores han llegado a jugar en la NBA, se trata de John McConathy y Trey Gilder.

Instalaciones deportivas
 Prather Coliseum es la instalación donde disputan sus partidos los equipos de baloncesto y voleibol. Construido en 1964, tiene capacidad para 3.400 espectadores.

 Harry Turpin Stadium es el estadio donde juega el equipo de fútbol americano. Tiene una capacidad para 15.971 espectadores, y fue construido en 1977.

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial de los Demons

Equipos de la National Collegiate Athletic Association
Clubes y equipos deportivos del estado de Luisiana
Southland Conference

Northwestern State Demons


Le Jack F. Paulus Skiway   est un aéroport situé à proximité de la base antarctique Amundsen-Scott au pôle Sud.

Cet aéroport ainsi que ses installations servent en grande partie à l'armée de l'air américaine qui s'y rend pour réapprovisionner la base Amundsen-Scott, une station de recherche en Antarctique. C'est pourquoi il accueille régulièrement des missions scientifiques qui atterrissent ici.

L'aéroport reçoit peu de vols touristiques et il n'existe pas de vols réguliers. Entre octobre et février, il y a plusieurs vols par semaine d'avions LC-130. La station dispose d'une piste pour avions de  de long.

La capacité dimensionnelle du fret des avions Lockheed LC-130 Hercules doit être prise en compte pour tout le soutien logistique de la station. Les grands matériels scientifiques et les structures telles que celles prévues pour la construction de la nouvelle station, sont décomposées en pièces modulaires et réassemblées sur place.

Les limites et le coût de l'avion Hercules ont été cités par la National Science Foundation comme l'une des principales raisons de la création de l'autoroute du pôle Sud permettant l'approvisionnement par voie terrestre ( sur la glace) de la base Amunsen-Scott, depuis la base côtière McMurdo.

C'est l'un des aéroports les plus au sud de la planète.

Étymologie
Jack F. Paulus était un pilote qui a effectué neuf déploiements en Antarctique entre 1969 et 1981.

Articles connexes
 Liste des aéroports en Antarctique

Notes et références

Liens externes

 Météo actuelle pour NZSP

Aéroport en Antarctique
États-Unis en Antarctique

Aérodrome Jack F. Paulus Skiway


Phil Foden er enskur knattspyrnumaður sem spilar sem miðjumaður með Manchester City og enska landsliðinu.

Foden er spilaði ungur með Manchester City og hóf frumraun sína með aðalliðinu 2017. Sama ár vann hann gullskóinn á heimsmeistarakeppni U-17. Hann hóf leik með aðallandsliðinu á móti Íslandi haustið 2020. Í seinni leiknum í Þjóðadeildinni á móti Íslandi skoraði hann 2 mörk. Hann komst einnig í fréttirnar þegar hann bauð stúlkum inn á Hótel Sögu ásamt Mason Greenwood í trássi við reglur.

Foden er yngstur til að spila í Meistaradeild Evrópu og yngstur til að vinna ensku úrvalsdeildina fyrir City.

Titlar og viðurkenningar

Manchester City
Premier League: 2017–18, 2018–19, 2020–21, 2022-2023
FA Cup: 2018–19, 2022-2023
EFL Cup: 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2020–21
FA Samfélagsskjöldurinn: 2018, 2019
Meistardeild Evrópu: 1. sæti, 2022-2023, 2. sæti: 2020–21

England
England U17
HM U-17 : 2017

Einstaklingsverðlaun
Besti ungi leikmaðurinn í Premier League 2020-2021
HM U-17 gullknötturinn: 2017

Enskir knattspyrnumenn
Fólk fætt árið 2000

Phil Foden


A computação nativa em nuvem é uma abordagem no desenvolvimento de software que utiliza a computação em nuvem para "criar e executar aplicações escaláveis em ambientes modernos e dinâmicos, como nuvens públicas, privadas e híbridas ".   Essas tecnologias, como contêineres, microsserviços, computação sem servidor, processadores nativos para nuvem e infraestrutura imutável, implantadas por meio de código declarativo, são elementos comuns nesse estilo de arquitetura.   As tecnologias nativas em nuvem se concentram em minimizar a carga operacional dos usuários.

Essas técnicas permitem sistemas com baixo acoplamento, que são resilientes, gerenciáveis e observáveis. Combinados com uma alta automação, eles permitem que os engenheiros façam alterações de alto impacto frequentemente e previsivelmente com o mínimo de esforço.

Frequentemente, os aplicativos nativos da nuvem são criados como um conjunto de microsserviços executados em contêineres compatíveis com a Open Container Initiative, como o Containerd, e podem ser orquestrados no Kubernetes e gerenciados e implantados usando fluxos de trabalho DevOps e Git CI  (embora haja uma grande quantidade de código aberto concorrente que oferece suporte ao desenvolvimento nativo para nuvem). A vantagem de usar contêineres é a capacidade de empacotar todo o software necessário para execução em um pacote executável. O contêiner é executado em um ambiente virtualizado, isolando o aplicativo de seu ambiente.

Veja também

 Fundação para Computação Nativa em Nuvem
 Processador nativo para nuvem
 Dapr

Referências

Computação em nuvem

Computação nativa em nuvem


Sahashia, monotipski rod paprati smješten u potporodicu Botrychioideae, dio porodice jednolistovki. Jedina vrsta je S. stricta iz istočne Azije  (Kina, Japan, Sjeverna i Južna Koreja, Ruski daleki istok)

Rod je opisan 2020.

Sinonimi
 Botrypus strictus (L.) Underw.
 Botrychium strictum Underw.
 Japanobotrychum strictum (Underw.) Nishida ex Tagawa
 Osmundopteris stricta (Underw.) Nishida

Izvori

Jednolistovke
Flora Ruskog dalekog istoka
Flora Kine
Flora Sjeverne Koreje
Flora Južne Koreje
Flora Japana

Sahashia


The Benguela Current  is the broad, northward flowing ocean current that forms the eastern portion of the South Atlantic Ocean gyre. The current extends from roughly Cape Point in the south, to the position of the Angola-Benguela front in the north, at around 16°S. The current is driven by the prevailing south easterly trade winds. Inshore of the Benguela Current proper, the south easterly winds drive coastal upwelling, forming the Benguela Upwelling System. The cold, nutrient rich waters that upwell from around  depth in turn fuel high rates of phytoplankton growth, and sustain the productive Benguela ecosystem.

Boundaries
Source waters for the Benguela include cold upwelled waters from the depths of the Atlantic Ocean close inshore, joined further off-shore by nutrient poor water that has crossed the Southern Atlantic from South America as part of South Atlantic Gyre. Eddies from the warm South Indian Ocean Agulhas current along South Africa's east coast come round the Cape of Good Hope from time to time to join the Benguela current. The Benguela current is 200 to 300 km wide and widens further as it flows north and northwest. Its western, seaward edge is well-defined, with many temporary and seasonal eddies and meanders. There is however a well-defined thermal front between the waters associated with the Benguela Upwelling System and those of the eastward flowing Atlantic currents which are not deflected northward by the African continent.

The icy Benguela and the warm, south-flowing Agulhas current do not meet off the Cape of Good Hope (see diagram on the right, above), but there is a body of water off the South African south coast, east and particularly west of Cape Agulhas that consists of eddies from both currents, so that offshore water temperatures along the south coast of Africa vary chaotically.

Upwelling and primary production
Northward winds along the coast result in Ekman transport offshore and upwelling of nutrient-rich deep water to the euphotic zone. The intensity of the upwelling event is determined by wind strength. Variations in wind strength result in pulses of upwelling, which propagate to the south along the coast with speeds of 5 to 8 m/s. The pulses are similar to a Kelvin wave, except on a scale of 30 to 60 km instead of 1000 km, and can propagate around the Cape depending on wind systems.

Pulses of upwelling induce biological production. In the Benguela system, phytoplankton growth requires a period of upwelling followed by a period of stratification and relatively calm waters. The phytoplankton bloom usually lags the upwelling event by 1 to 4 days and blooms for 4 to 10 days. In order for zooplankton to have a continuous food supply, the phytoplankton blooms must not occur too far apart. Pulses of upwelling in the Benguela system regularly have a duration of 10 days, an optimal period for biological production. It is estimated that the annual biomass production in the Benguela system is 4.7× gC/y, making the Benguela system 30 to 65 times more productive per unit area than the global ocean average.

While upwelling promotes abundant primary and secondary production in the upper parts of the water column and near the coast, deeper waters with limited oxygen exchange create hypoxic areas called oxygen minimum zones at the coastal shelf and upper coastal slope. The Benguela oxygen minimum zone starts around a depth of 100 m and is a few hundred meters thick. Bacteria that use sulphur rather than oxygen, called sulphur-reducing bacteria, reside in the oxygen minimum zone.

The most abundant fishes in the Benguela system are Sardinops and Engraulis. The Southern African pilchard (S. s. ocellatus), was intensely fished in the 1950s and peaking in 1968 with landings over 1.3 million tons. Since then, fishery of the Sardinops has declined and fishery of the Southern African anchovy (Engraulis capensis) has taken over.

Benguela Niño
Similar to the Pacific El Niño, a thick slab of warm, nutrient-poor water enters the northern part of the Benguela upwelling system off the Namibia coast about once per decade. During the Benguela Niño, warm, salty waters from the Angola Current move southward, between 15°S and 25°S. This slab of warm salty water extends to  offshore and to  depth. Heavy rains, changes in fish abundance, and temporal proximity to the Pacific El Niño have been observed; however, the causes and effects of the Benguela Niño are not well understood. One research team has shown that the Benguela Niño is caused by winds in the west-central equatorial Atlantic Ocean that propagate as subsurface sea temperature anomalies to the African coast.
A recent study has demonstrated the importance of local winds in the development of the Benguela Niño off the coast of Namibia and Angola. This local process together with the remote signal from the equatorial regions form the basis of the formation mechanism in which both processes sometimes reinforce each other.

See also
 Cape Peninsula
 Cape Point
 Humboldt Current, the Benguela's analogue in the South Pacific Ocean

References

External links
 Benguela current
 Hydrogen Sulfide and Dust Plumes along the Coast of Namibia - Earth Observatory (NASA) August 10, 2010

Marine ecoregions
Currents of the Atlantic Ocean
Geography of the Southern Ocean
Temperate Southern Africa

Benguela Current


An Dinochloa glabrescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elizabeth A. Widjaja. An Dinochloa glabrescens in nahilalakip ha genus nga Dinochloa, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dinochloa

Dinochloa glabrescens


O Prêmio Sharp de Música Brasileira de 1990 foi a 3ª edição da premiação. A cerimônia de entrega da premiação foi realizada em 15 de novembro, no Teatro D. Pedro I, Rio de Janeiro.

Além da apresentação dos artistas premiados, o programa mostrou também dez números musicais, com a participação, entre outros, de Elba Ramalho, Fagner, Lobão, Nana Caymmi e Paulinho da Viola, que cantaram músicas do repertório da cantora Maysa, a homenageada do evento. Com direção artística de José Possi Neto, a premiação mostrou imagens da artista e textos sobre ela, alguns lidos pela atriz Irene Ravache.

Vencedores e indicados

Especiais

Instrumental

Canção Popular

MPB

Pop/Rock

Regional

Samba

Ligações externas
 Site oficial do Prêmio da Música Brasileira

1990
Prémios de música em 1990


{{Album ratings
|rev1 = Metal Storm
|rev1score = <ref>{{cite web | url = http://www.metalstorm.net/pub/review.php?review_id=266 | title = Kamelot - Epica | accessdate = 2012-10-15 | first = Ivan | last =  | date = 18 September 2003 | publisher = Metal Storm}}</ref>
|rev2 = Sea of Tranquility
|rev2score =
|rev3 = Sputnikmusic
|rev3score =
|rev4 = The Metal Crypt
|rev4score =
|rev5 = Metal Temple
|rev5score =
|rev6 = Amazon.com
|rev6score =
|rev7 = The Metal Circus
|rev7score =
|noprose=yes
}}Epica este cel de-al șaselea album de studio lansat de formația americană Kamelot pe 3 martie, 2003, prin Noise Records. Acest album, împreună cu continuarea sa, The Black Halo (2005), este o operă rock inspirat din povestea lui Goethe, Faust. Epica'' spune partea întâi a poveștii, iar The Black Halo spune partea a doua. (Faust are 2 părți). Cele mai multe versuri au fost scrise înainte ca melodiile să fie compuse.

Listă melodii
Toate melodiile sunt scrise de Roy Khan și de Thomas Youngblood.

Personal

Membrii formației
 Roy Khan – vocalist
 Thomas Youngblood – chitară, voce de fundal
 Glenn Barry – chitară bas
 Casey Grillo – baterie

Invitați
 Voce feminină – Mari Youngblood (melodiile 2, 13, 16)
 Clape si aranjamente orchestrale – Miro
 Chitare suplimentare – Sascha Paeth
 Solo de chitara pe "Descent of the Archangel" – Luca Turilli
 Clape – Günter Werno și Jan P. Ringvold
 Cor – Robert Hunecke-Rizzo, Cinzia Rizzo, Annie și Herbie Langhans
 Bandoneón pe "Lost & Damned" – Fabricio Alejandro
 Orchestra Rodenberg
 Bas acustic pe "On the Coldest Winter Night" – Olaf Reitmeier
 Djembe pe "On the Coldest Winter Night" – Robert Hunecke-Rizzo
 Maestrul de ceremonii pe "At the Banquet" și spiritul râului pe "Helena's Theme" – John Wilton
 D-bass pe "On the Coldest Winter Night" – Andre Neygenfind

Referințe

Albume din 2003
Albume conceptuale
Albume de Kamelot
Albume symphonic metal

Epica (album)


Kokborok, Çin-Tibet dillerinden bir Tibet dilidir. Hindistan ve Bangladeş'te konuşulur. Kokborok dil bilgisi de Kokborok dilinde konuşabilme ve yazabilmeyi sağlayan kurallar bütünüdür.

Sözcük dizilişi
Olumlu cümlelerdeki başlıca dizilişler şöyledir:

a) Özne Tamamlayıcı
      Naisok              chwrai kaham.
     (Naisok)              (erkek çocuğu iyi).
      Naisok iyi bir çocuktur.

b) Özne Nesne Yüklem
      Naisok              mai            chao.
     (Naisok)           (pirinç)          (yemek).
      Naisok pilav yer.

c) Sahiplik Özne Soru
      Nini                mung              tamo?
     (Senin)              (isim)             (ne)
      İsmin nedir?

d) Özne Soru Fiil
       Nwng            tamoni bagwi      phai?
      (Sen)            (ne için)        (gelmek)
       Neden geldin?

e) Özne Fiil+Soru
      Nwng             thangnaide?
     (Sen)             (gidecek?)
      Gidecek misin?

f) Özne Fiil+Emir kipi
      Nwng            thangdi.
     (Sen)            (gitmek)
      Git.

Cinsiyet
Kokborok'ta dört cinsiyet vardır, eril, dişil, nötr ve ortak cinsiyetler. Dişi olabilecek sözcükler dişil, erkek olabilecek sözcükler eril, hem erkek hem de dişil olabilecek sözcükler ortak, ne erkek ne de dişi olabilecek sözcükler de nötr cinstendir. Örneğin;

    borok - (adam) - eril
    bwrwi - (kadın) - dişil
    chwrai - (çocuk) - ortak
    buphang - (ağaç) - nötr

Sözcüklerin cinsiyetlerini değiştirmenin çeşitli yolları vardır:
Farklı sözcükler kullanmak.

     bwsai - koca     bihik - bayan eş
     phayung - erkek kardeş  hanok - kız kardeş
     kiching - arkadaş (erkek)      mare - arkadaş (kadın)

Eril sözcüğün sonuna in eki eklemek. Eğer eril sözcük a ile bitiyorya bu harf bu eklemeden sonra düşer.

     sikla - genç adam   sikli - genç kadın
     achu - büyük baba   achui - büyük anne

Eril sözcüğün sonuna jwk eklemek.

     bwsa - erkek evlat    bwsajwk - kız evlat
     kwra - kayın peder    kwrajwk - kayın valide

sa, chwla, jua gibi eklerle biten sözcüklerin büyük çoğunluğu eril, ma, jwk, bwrwi ekleri eklenen sözcüklerin de büyük çoğunluğu dişildir..

     pun - keçi    punjua - erkek keçi    punjuk - dişi keçi
     tok - kümes hayvanı    tokchwla - horoz    tokma - tavuk
     takhum - kuğu   takhumchwla - erkek ördek   takhumbwrwi - ördek

Diller
Doğal diller
Dillerine göre dilbilgisi

Kokborok dilbilgisi


Thorns vs. Emperor jest split album koji sadrži pjesme dvaju norveških black metal-sastava: Emperora i Thornsa. Objavljen je u srpnju 1999., a objavila ga je diskografska kuća Moonfog Productions. Album sadrži obrade, izvorne pjesme i ponovno snimljene inačice starih pjesama. Album je naknadno ponovno objavljen s Thornsovim demoalbumima Grymyrk i Trøndertun.

Popis pjesama

Zasluge

Emperor
Samoth – gitara, produkcija, inženjer zvuka, mastering
Ihsahn – vokal, gitara, klavijature, bas-gitara, produkcija, inženjer zvuka
Trym Torson – bubnjevi
Thorns
S.W. Krupp – gitara, klavijature, programiranje, produkcija, inženjer zvuka
Dodatni glazbenici
Satyr – vokal, produkcija, inženjer zvuka
SA Titan – programiranje

Ostalo osoblje
Union Design – dizajn, ilustracije
Thorbjørn Akkerhaugen – produkcija, inženjer zvuka
Christopher Szpajdel – logotip
Espen Berg – mastering
Claus Eriksen – inženjer zvuka
Svein Solberg – inženjer zvuka

Izvori

Vanjske poveznice
Thorns vs. Emperor na Discogs

Albumi sastava Emperor
Albumi iz 1999.

Thorns vs. Emperor


El colipinto ecuatoriano, colibrí colipinto ecuatoriano, colibrí serrano blanco, colibrí cola multicolor, cola-pintada ecuatoriano, colipunto ecuatoriano o colapinto ecuatoriano (Phlogophilus hemileucurus), es una especie de colibrí en la familia Trochilidae.

Distribución y hábitat
Se encuentra en Colombia, Ecuador y Perú. Su hábitat natural son los bosques húmedos tropicales o subtropicales de montaña. Cada vez es más raro encontrarlo debido a la pérdida de hábitat.

Referencias

Enlaces externos

hemileucurus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por John Gould
Animales descritos en 1860

Phlogophilus hemileucurus


An Tainia scapigera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jacobus Smith. An Tainia scapigera in nahilalakip ha genus nga Tainia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tainia

Tainia scapigera