ඉන්දියානු සාහිත්‍යය යන්නෙන් අදහස් වෙන්නේ 1947 දක්වා ඉන්දීය උප මහාද්වීපයෙහි  සහ ඉන් ඉක්බිතිව ඉන්දීය ජනරජයෙහි ප්‍රභූත සාහිත්‍යය වෙයි. ඉන්දීය ජනරජය තුල නිල වශයෙන් පිළිගත් භාෂා 22 ක් වෙති.

ඉන්දියානු සාහිත්‍යයෙහි ආදිතම කෘතීන් වාචිකව සම්ප්‍රේෂණය කෙරිණි. සංස්කෘත සාහිත්‍යය ඇරඹෙනුයේ 1500–1200 ක්‍රි.පූ කාලසීමාවට කාලනිර්ණය කොට ඇත්තාවූ පූජනීය භක්ති ගීතිකා සමුච්චයක් වන  සෘග් වේදය  වෙතිනි. රාමායනය සහ මහා භාරතය යන සංස්කෘත වීර කාව්‍යය එළිදැක්වුනේ ක්‍රි.පූ පළමුවන සහස්‍රකය අවසානයට වන්නටය. සම්භාව්‍ය සංස්කෘත සාහිත්‍යය මෙන්ම දෙමළ සංගම් සාහිත්‍යය,  සහ පාලි ත්‍රිපිටකයද සමෘද්‍ධ වූයේ ක්‍රියු පළමුවන සහස්‍රකයෙහි පළමු සියවස් කිහිපය තුලදීය .

මධ්‍යතන යුගයෙහිදී, කන්නඩ සහ තෙළිඟු භාෂාවන් හි සාහිත්‍යය එළිදැක්වුනේ පිළිවෙලින් 9වන සහ 11වන සියවස් තුලදීය.  පසුව, මරාති, බෙංගාලි, හින්දියෙහි විවිධ උපභාෂාවන්, පර්සියානු සහ උර්දු යන භාෂාවන්හී සාහිත්‍යයද එළිදැකීමට පටන් ගති. 20වන සියවසෙහි මුල කාලයෙහිදී, ඉන්දියාවෙහි පළමුවන නොබෙල් ත්‍යාගලාභියා බවට පත්වීමට  බෙංගාලි කිවි  රබින්ද්‍රනාත් තාගෝර් සමත්විය.  නූතන ඉන්දියානු සාහිත්‍යයෙහි, සාහිත්‍යක සම්මාන දෙකක් ඇත; ඒවා නම් සාහිත්‍ය ඇකඩමි අධිශිෂ්‍යත්වය සහ ඥාන්පිත් සම්මානය වෙති. හින්දි සහ කන්නඩ එක එකක් වෙනුවෙන් සතක් බැගින්ද ,  බෙංගාලි වෙනුවෙන් පහක්ද ,  මලයාලම් වෙනුවෙන් සතරක් සහ  ගුජරාටි, මරාති සහ උර්දු වෙනුවෙන් තුනක්ද වශයෙන් ඥාන්පිත් සම්මානයන් ප්‍රදානය කොට ඇත.

පෞරාණික ඉන්දීය භාෂාවල ඉන්දියානු සාහිත්‍යය

වේද සාහිත්‍යය

වේදික සංස්කෘත භාෂාවෙන් සිදු කළ අතීත නිර්මාණයන් අතර වේද හා උපනිෂද් ග්‍රන්ථ වැනි ශුද්ධ වූ හින්දු ලේඛණ අයත් වේ. වෙනත් උදාහරණ අතරට ජ්‍යාමිතියේ පැරණිතම ලේඛණ අතරට අයත් වන සුල්බා සූත්‍රයන් ගිනිය හැක.

සංස්කෘත වීර කාව්‍ය සාහිත්‍යය

ව්‍යාසාගේ මහාභාරතය හා වාල්මිකීගේ රාමායණය සංස්කෘත භාෂාවෙන් රචිත අතර ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ටතම වීර කාව්‍යයන් ගණයට ගැනේ.

සම්භාව්‍ය සංස්කෘතික සාහිත්‍යය
ප්‍රසිද්ධ කවියෙකු හා නාට්‍ය රචකයෙකු වූ කාලිදාසයන් විසින් "රඝුවංශ" (රජුගේ රජපෙළපතා) හා "කුමරසම්භව" (කුමාර් කාතික්‍යගේ උපත ) යන මහා කාව්‍ය රචනා කරන ලදී. ඒවා රචනා කිරීමේදී සම්භාව්‍ය සංස්කෘතිය භාවිතා කර ඇති අතර මහාකාව්‍ය සංස්කෘතිය භාවිතා කර නැත. "පානිනීගේ අශ්ඨධ්‍යාය", සම්භාව්‍ය සංස්කෘතියෙන් ලියන ලද තවත් කෘතියක්වේ. එහි අඩංගු ධ්වනි විද්‍යාව හා ව්‍යාකරණ විධිය සම්භාව්‍ය සංස්කෘතියට ප්‍රමිතියක් ගෙනදේ. "මානු නීති" යනු හින්දි දර්ශනයේ එන වැදගත් පාඨයකි. සම්භාව්‍ය සංස්කෘතියේ උසස්ම නාට්‍ය රචකයා ලෙස කාලිදාසයන් සලකනු ලබයි. ඔහු ප්‍රකට සංස්කෘතික නාටකයන් වන "ශකුන්තලාගේ ප්‍රත්‍යභිඥානය" සහ "මේඝධූත" රචනා කළේය. ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ ශේක්ස්පියර් සඳහා හිමිවන ස්ථානය, සංස්කෘතික සාහිත්‍යයේදී ඔහුට ලැබේ. ශුද්‍රක රචනා කල "ම්‍රිචකඨික", භාෂා රචනා කළ "ස්වප්න වසවඩත්තම" හා ශ්‍රී හර්ෂ විසින් රචනා කරන ලද "රත්නමාලී" යනු තවත් ප්‍රසිද්ධ නාටක කිහිපයකි. ජයදේවා විසින් රචිත "ගීතා ගෝවින්දා" පසුකාලීන සාහිත්‍යාත්මක කෘතියකි. චානක්‍යගේ "අර්ථශාස්ත්‍ර" සහ වත්ස්‍යායන ගේ "කාම සූත්‍ර" යනු තවත් ප්‍රසිද්ධ කෘතීන් අතරින් කිහිපයකි.

ප්‍රාකෘක සාහිත්‍යය
වඩාත් අවධානයට ලක්වන ප්‍රක්රිට් භාෂාව වන්නේ පාලිය. අශ්ඝෝෂගේ බොහොමයක් නාට්‍යය ශවුර්සෙනි ප්‍රක්රිට්වලින් ලියා ඇත. ශවුනි වලින් ලියන ලද තවත් විශාල සාහිත්‍යය අංගයක් වන්නේ කවමංජාරීය. කාලිදාස, හර්ෂ හා හාල් ඔවුන්ගේ සමහරක් නාට්‍යය හා පද්‍යය වලදී මහාරාෂ්ටීය රාකි භාවිතා කරන ලදී. ශෙම්බාර් ජේන්ගේ බොහොමයක් කටයුතුද මහාරාෂ්ට ප්‍රක්රිට්වලින් ලියා ඇත. බොහොමයක් නාට්‍යය ( අශ්වඝෝෂගේ වැනි ) හා ජේන්ගේ කාර්යන් ආර්ද මගඩි ප්‍රක්රිට්  මගින් ලියා ඇත.

පාලි සාහිත්‍යය

පාලි ශාස්ත්‍රයේ ඇත්තේ බොහෝ දුරට ඉන්දීය සම්භවයකි. පසු කාලීන පාලි සාහිත්‍යයන් ඉන්දීය උප මහද්වීපයේ ප්‍රධාන භූමියෙන් පිටත දී ඇති වුණ අතර ඊට ශ්‍රී ලංකාව හා නිරිත දිග ආසියාව අයත් වේ.

පාලි සාහිත්‍යයට අන්තර්ගත වන්නේ බෞද්ධ දාර්ශනික කටයුතු පද්‍යයන් හා ඇතැම් ව්‍යාකරණමය කටයුතුය. ප්‍රධාන පාලි ලේඛණ අතර ජාතක කතා, ධම්ම පදය, අට්ඨ කතා හා මහාවංශය අයත් වේ. ප්‍රධාන පාලි ව්‍යාකරණ ශිල්පීන් අතර කච්ඡායනා, මොග්ල්ලාන හා වරාරුසී (ඔහු ප්‍රක්රිත් ප්‍රකාශ් ලිවීය) අයත් වේ.

පොදු ඉන්දීය භාෂාවල ඉන්දියානු සාහිත්‍යය

හින්දි සාහිත්‍යය
මධ්‍යතන යුගයේ දී අවාදි හා බ්‍රිජ් වැනි උප භාෂාවන්ගේ දාර්ශනිකමය පද්‍යයන් හා ආගමික නිර්මාණයන් තුළින් හින්දි සාහිත්‍යය ආරම්භ විය. යුගයේ වඩාත් ප්‍රචලිත චරිත වන්නේ කබීර් හා තුල්සිදාස්ය. නූතන කාලයේ කාදි උප භාෂාව වඩාත් ප්‍රමුඛ වී ඇති අතර සංස්කෘත භාෂාවෙන් ද විවිධාකාර සාහිත්‍ය නිර්මාණයන් නිම වේ.
Chandrakanta, Devaki Nandan Khatri, විසින් රචිත නිර්මාණයක් වන අතර ප්‍රථම හින්දි ගද්‍ය නිර්මාණය ලෙස සැලකේ.  Munshi Premchand යනු වඩාත් ප්‍රසිද්ධතම හින්දි නවකතාකරුවාය. The chhayavadi පද්‍ය නිර්මාණකරුවන් අතරට Suryakant Tripathi 'Nirala', Jaishankar Prasad, Sumitranandan Pant, සහ Mahadevi Varma අයත් වේ. වෙනත් සුප්‍රසිද්ධ කවීන් අතරට Ramdhari Singh 'Dinkar', Maithili Sharan Gupt, Agyey, Harivansh Rai Bachchan,  සහ Dharmveer Bharti අයත් වේ.

කන්නඩ සාහිත්‍යය

ත්‍රීපාදි වෘත්තයෙන් ලියැවුණු දැනට ඉතිරිව තිබෙන පැරණිම කන්නඩ කාව්‍ය සාහිත්‍ය වාර්තාව කප්පෙ අරබත්ත නම් වූ (ක්‍රි.ව.700) ලේඛණයයි. නෘපතුංග අමොගවර්ෂ (850) විසින් රචිත කවිරාජ මාර්ග කෘතිය කන්නඩ භාෂාවෙන් ලියැවුනු දැනට ඉතිරිව තිබෙන මුල්ම ශාස්ත්‍රීය වර්ගයේ කෘතියයි. එය ලියැවි තිබෙන්නේ ශාස්ත්‍රීය විවේචනය සහ කාව්‍යමය කරුණු ගැනයි. කලින් ශතවර්ෂ වල කන්නඩ උප භාෂා වලින් ලියන ලද විවිධ සාහිත්‍ය කෘති ප්‍රමිතිකරණය කිරීමද එම කෘතියේ අරමුණකි. 6 වෙනි සියවසේ දුර්විනීත රජු සහ රවී කීර්ති වැනි මුල් කාලීන ලේඛකයින් විසින් කරන ලද කන්නඩ කෘතින්ට ද එම ලේඛණයෙන් අවධානය යොමු කරවයි. දැනට දක්නට ලැබෙන මුල් කාලීන ගද්‍ය කෘතියක් වූ ශිව කොටියාචාර්ය (ක්‍රි.ව.900) විසින් රචිත වද්දරධාන (Vaddaradhana) නම් ග්‍රන්ථයෙහි ශ්‍රවණබෙලගෝලා හි භද්‍ර බාහු ගේ ජීවිතය පිළිබඳ අලංකාර විස්තරයක් දක්වා ඇත. දැනට ඉතිරිව පවත්නා මුල්ම කන්නඩ කෘතිය කන්නඩ ව්‍යාකරණය සහ සාහිත්‍ය ශෛලීන් එක්කිරීමට මගපෙන්වීම ආදි කරුණු අරභයා ලියා තිබීමෙන් පෙනී යන්නේ කන්නඩ සාහිත්‍යය සියවස් ගණනාවකට ඉහත සිට ආරම්භ වන්නට ඇතැයි යනුවෙනි. මධ්‍යතන යුගයේ කෘතින් වලට මුල් වී ඇත්තේ ජෛන සහ හින්දු මූලධර්මයන්ය. "වචනා" යනු එම කාලය තුල සමාජ, ආගමික සහ ආර්ථික තත්වයේ සංක්ෂිප්ත විස්තරයකි. "වචනා" සාහිත්‍යයේ වැදගත් ලේඛකයින් අතර බසවන්නා, අල්ලමා ප්‍රභූ සහ අක්කා මහා දේවි යනාදී අය වූහ. කර්නාට භාරත කටමංජරි ලියු කුමාර ව්‍යාස පහළොස්වෙනි සියවසේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධ සහ බලවත් කන්නඩ ලේඛකයා විය. පහළොස්වෙනි සියවසේදි පමණ භක්ති ව්‍යාපාරය දාස සාහිත්‍යය ප්‍රාණවත් කළේය. මෙයින් වර්තමානයේ පවතින ආකාරයට කර්ණාටක සංගීතයේ පරිනාමයට සැළකිය යුතු දායකත්වයක් ලැබුනේය. මෙම කාලය පුරන්දරදාස වැනි මහා හරිදාස්වරු දක්නට ලැබුනේය. කනකදාස, ව්‍යාසතිර්ථ සහ විජයදාස නම් වූ අය කර්ණාටක සංගීතයේ පුරෝගාමියා ලෙස හඳුන්වනු ලැබු පුරන්දරදාස වැනි මහා හරිස්දාවරු වූහ. විසිවෙනි සියවසේ නවීන කන්නඩ භාෂාව ප්‍රධාන වශයෙන් නවෝද්යා, නව්‍ය, නවෝත්තර, දලිතා සහ බන්ධයා වැනි බොහෝ ව්‍යාපාර වලින් ආභාෂය ලැබීය. සමකාලීන කන්නඩ සාහිත්‍යය සමාජයේ සියලු පන්ති වල ජනතාව කරා ළඟා වීමේදි බොහෝ සාර්ථක විය. කන්නඩ සාහිත්‍ය කෘතින් ඥාන්පිත් සම්මාන හතක් දිනා තිබුනේය.  මෙය අනිකුත් ඉන්දියන් භාෂා සමග සැසඳූ විට ඉහළම ස්ථානයයි. මෙම සාහිත්‍යය, සාහිත්‍ය ඇකඩමි සම්මාන හතලිස් හතක්ද ලබා ගෙන ඇත.

ඕරියා සාහිත්‍ය

ඕරියාවට 13 වන සියවස තෙක් දිවෙන පොහොසත් සාහිත්‍ය උරුමයක් ඇත. 14 වන සියවසේදී ජීවත් වු සරලා දාස ඔරිස්සාහි වයිසා ලෙස හැදින්වේ. ඔහු මහා භාරතය කොරියානු භාෂාවට පරිවර්ථනය කරන ලදී. එමෙන්ම මහා භාරතය, රාමායනය හා ශ්‍රීමත් භාග්‍යභගම් වැනි සම්භාව්‍ය සංස්කෘතික ලේඛන පරිවර්ථනය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය තුලින් එම භාෂාව සම්මත කරණයට පත් විය. ජගන්නාත් ඩෑස් විසින් ශ්‍රීමත් භගභතම් කෝරියාවල්ට පරිවර්ථනය කළ අතර ඔහුගේ පරිවර්ථනය තුලින් භාෂාවේ ලිවීම් ආකාරය සම්මත කරණයට භාජනය විය. කොර්යා රාජ්‍යයට පද්‍ය පිලිබදව බලවත් සම්ප්‍රදායක් ඇත. (විහේෂයෙන් ආගමික භක්තිය පිලිබද පද්‍ය) වෙනත් ප්‍රසිද්ධ පුරාථන ඔරියා කවීන් අතරට කබි සම්රන් උපේනද්‍ර බන්ජා හා කබි සුර්යයා බාලා දේවි රතා ඇතුළත්ය.

19 වන සියවසේ දී කොරියානු සාහිත්‍යයේ ගද්‍ය හා පද්‍ය ලිවීමේ සුප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයන් වුයේ ෆකිර් මෝහන් සේනාපති (1843 – 1918), ගෞරි ශන්කර් රේ, ගෝපාල් චන්ද්‍ර ප්‍රහාරාජ්, පණ්ඩිත් නිල්මානි විද්‍යාරත්න, කබිබාර් රාධානාත් රේය. 20 වන සියවසේ ඔරියානු සාහිත්‍ය හා ඔරියානු භාෂාවට වටිනාකමක් ලබාදුන් පුද්ගලයන් අතරට ගොඩ භාෂි මොහොප්පත්‍රා, කාලිංග චරණ පණිභ්‍රහි, ඛණ්හු චාරන් මොහන්ති (1906 – 1997), ගොපිනාත් මොහන්ති, සචින්ද නන්ද රෞද්ද්‍රි, සුරේනද්‍ර මොහන්ති, මනෝජ් දාස්, ක්‍රිෂෝරි චරන්දාස්, සීත කාන්තා මොහොප්පත්‍රා , රාමකාන්ත රාත්, බිනපානි මොහන්ති, ජගදිස් මොහන්ති, සරෝජනි සචෝ, රාජේන්ද්‍ර ක්‍රිෂෝර් පාණ්ඩ, පද්මජ් පාල්, රාම චන්ද්‍ර බිහේරා හා ප්‍රතිබා සත්පති අයත්ය.

බෙංගාලි සාහිත්‍යය

බෙන්ගාලි සාහිත්‍යයේ ප්‍රථම සාක්ෂි චර්යා පාද හෝ චර්යාගීති ලෙස හැදින්වෙයි. ඒවා 8 වන සිය වසේ සිට වු බෞද්ධ ගීතිකා විය. චර්යා පාද බෙන්ගාලි භාෂාවෙන් ලියන ලද පැරණිතම ලිවීම් ආකාරය වෙයි. ප්‍රසිද්ධ බෙන්ගාල වාග්වේදී හර්ෂ ප්‍රෂාද් ශාස්ත්‍රි 1907 දී නේපාලයේ රෝයල් කෝට් පුස්තකාලයේදී චර්යා පාදයේ තල් කොළයක ලියන ලද අත්පිට පත සොයන ලදී. අන්තර්ජාතිකව වඩාත් ප්‍රසිද්ධ බෙන්ගාල ලේඛකයා වන්නේ නොබෙල් සාහිත්‍ය ලාභි රබීන්ද්‍රණාත් තාගෝර්ය. ඔහු ඔහුගේ ගීතාංජලි ග්‍රන්ථය සදහා 1913 දී සාහිතය සදහා වු නොබෙල් සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබීය. ඔහු විසින් ඉන්දියාවේ හා බංගලා දේශයේ ජාතික ගීතය ලියන ලද අතර පිලිවෙලින් නම් වශයෙන් ඒවා ජානා ගානා මානා හා අමාර් සෝනාර් බංගාලා නම් වේ. ඔහු නොබෙල් ත්‍යාගයක් දිනා ගන්නා ලද ප්‍රථම ආසියාතිකයා වේ. රවින්ද්‍රණාත් විසින් පද්‍ය, ගීත, වාක්‍ය රචනා, නව කතා හා නාට්‍ය හා කෙටි කතා විශාල ප්‍රමාණයක් ලියා තිබේ. ඔහුගේ ගීත අදටත් ජනප්‍රිය අතර අදටත් බෙන්ගාලයේ බහුලව ගායනයට ලක්වෙයි.

එක් පරම්පරා බාල වෙනත් පද්‍ය කරුවෙක් මේ හා සමානවම ජනප්‍රිය, වටිනා හා බලපෑම් ඇති කරවන නමුත් ඔහු වෙනත් රටවල එතරම් ප්‍රසිද්ධියක් නොවුසුලයි. ඔහු නමින් කාසි නස්රුල් ස්ලාම් නම් වේ. අනෙකුත් ප්‍රසිද්ධ ඉන්දියානු බෙන්ගාල ලේඛකයන් වන්නේ ශරත් චන්ද්‍ර චටෝපාදියයි, බන්කිම් චන්ද්‍ර චටෝපාදියයි හා මයිකල් මදුසුදාන් දත් ය. ඉන්දියාවේ දෙවෙනියට වඩාත් බහුලවම කතා කරන භාෂාව වන්නේ බෙන්ගාලියයි. 19 වන හා 20 වන සියවස්වල බෙන්ගාල පුනරුදයේ ප්‍රතිඵල ලෙස ඉන්දියාවේ බොහෝමයක් ප්‍රසිද්ධ හා සාපේක්ෂව නූතන සා‍හිත්‍ය, පද්‍ය හා ගීත බෙන්ගාලි බසින් ලියවී ඇත.

ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය

පසුගිය ශත වර්ෂයේදී ඉන්දියානු රචකයන් කිහිප දෙනෙකු සාම්ප්‍රදායික භාෂා වලින් ඔබ්බට ගොස් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙහි දීද සමත්කම් දක්වන ලදී. ඉන්දියවේ එකම සම්භාවනීය රචකයා වුයේ බෙන්ගාලි ජාතික ලේඛක රවින්ද්‍රණාත් තාගෝර්ය. ඔහු ඇතැම් ලේඛන කෙලින්ම ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ලියු අතර ඇතැම් ඒවා ඔහු විසින් බෙන්ගාලි භාෂාවෙන් ලියු මුල්කෘති වලින් ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කරන ලදී. ඉන්දීය තේමාවන් වලින් අභාෂය ලබා ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ලේඛන කටයුතු කළ ඉන්දීය හෝ ඉන්දියන් සම්බවයක් සහිත ලේඛකයන් අතර R. K. Narayan, Vikram Seth, Salman Rushdie, Arundhati Roy, Raja Rao, VS Naipaul, Amitav Ghosh, Rohinton Mistry, Vikram Chandra, Mukul Kesavan, Raj Kamal Jha, Vikas Swarup, Khushwant Singh, Shashi Tharoor, Nayantara Sehgal, Anita Desai, Kiran Desai, Ashok Banker, Shashi Deshpande, Jhumpa Lahiri, Kamala Markandaya, Gita Mehta, Manil Suri, Ruskin Bond හා Bharati Mukherjee ප්‍රමුඛ‍වේ.

1950 ගණන් වලදී ලේඛකයෙකු හා කවියෙකු P ලාල් විසින් කල්කටාවේදී ලේඛක වැඩ මුළුවක් පවත් වන ලදී. ඒ ඉන්දීය ලේඛන ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් සිදු කිරීමට හා‍ප්‍රකාශයට පත් කිරීමටය. Pritish Nandy, Sasthi Brata ඒ සදහා මූලිකව ක්‍රියා ක‍ෙළ්ය. එය අද දක්වාම අඛණ්ඩව පවතින අතර ඉන්දීය ඉංග්‍රීසි ලේඛන සදහා සන්දර්භයක් සපයයි.

මෑත අවුරුදු වලදී ඉන්දීය රචකයන්ගේ ඉංග්‍රීසි ලේඛන බටහිර රටවල් වල සීඝ්‍රයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

VS Naipaul, Salman Rushdie, Arundhati Roy හා Kiran Desai විසින් Man Booker ත්‍යාගය, දිනා ගන්නා ලදී.  with Salman Rushdie ලේඛකයන්ගෙත් ලේඛකයා සම්මානය දිනා ගත්තේය..
VS Naipaul සාහිත්‍ය සදහා නොබෙල් ත්‍යාගය දිනා ගත්තේය.

දෙමළ සාහිත්‍යය

දෙමළ සාහිත්‍යයට වසර 2000 කටත් වඩා පැරණි පොහොසත් හා දිගු සාහිත්‍ය සම්ප්‍රදායක් ඇත. වර්ථමානයේ දක්න‍ට ඇති පැරණිතම දෙමළ සාහිත්‍ය අංගය ලෙස සැලකෙන්නේ තොලෛක්කාප්පියම් ය. දෙමළ සාහිත්‍ය ඉතිහාසය තමිල් නාඩුවේ ඉතිහාසය අනුගමනය කර එමගින් එහි විවිධ කාලාන්තර වල සාමාජීය හා දේශපාලනකි ප්‍රවනතා සමීපව අනුගමනය කරන ලදී. මුල් කාලීන සංගම් පද්‍ය වල අගාරික ස්වභාවය මධ්‍යතන යුග අතර තුරදී වු ආගමික හා උපදේශාත්මක ස්වභාවයන්ගේ කාර්යය වලට මගපාදයි. තිරුක්කුලාල් යනු මිනිස් හැසිරීම් හා දේශපාලනික අදහස් පිලිබදව වු කටයුතු වලට හොදම උදාහරණක් වෙයි. ආගමික පුනර්ජීවන රැල්ල සාහිවයිට් හා වයිශ්නවිට් ලේඛකයන්ගෙන් අතිවිශාල සාහිත්‍ය ප්‍රතිදානයක් ලබාදීමට හේතු පාදක විය. මද්‍යතන යුගය අතරතුර වු ජේන් හා‍බෞද්ධ ලේඛකයන් හා පසුව මුස්ලිම් හා යුරෝපිය ලේඛකයන් දෙමළ සාහිත්‍යයේ දියුනු වීම් වලට තම දායකත්වය සපයන ලදී.

දෙමළ සාහිත්‍යයේ පුණර්ජීවනයේ අරමුණු 19 වන සියවසේ අගභාගයේ සිටය. එම කාලයේදී අගමික හා දාර්ශණික වටපිටාවකින් යුත් කටයුතු සාමාන්‍ය මහජනයාට පහසුවෙන් රසවිදිය හැකි ආකාරයේ රටාවකින් ලීවීම සදු කරන ලදී. ජාතිවාදි කවීන් මහජනයාට බලපාන අයුරින් පද්‍යයේ බලය පාවිච්චි කිරීම ආරම්භ කළහ. තවද මේ කාලයේදී කෙටි කතා හා නව කතා ද ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් ඇරඹුනි. දෙමළ සිනමාවේ ජනප්‍රියත්වය නූතන දෙමළ කවීන්ට මතුවීමට ඉතා හොද අවස්ථාවක් සපයයි.

තෙළිඟු සාහිත්‍යය

ඉන්දියාවේ භාවිතා වන තෙවනියට විශාල භාෂාව වන තෙළිඟු සාහිත්‍යමය සම්ප්‍රධායන් වලින් පොහොසත් වූ එහි මුල්ම ලිවීම් 7 වන සියවස දක්වා ඈතට දිව යයි. මහා කාව්‍යය සාහිත්‍යය සම්ප්‍රධාය තෙළිඟු හි ආදි කවි ලෙස හඳුන්වන නානයියා විසින් ආරම්භකතරන ලදී. ඔහු අයත් වන්නේ 10 වන හෝ 11 වන සියවසටයි. 14 වන සියවසේ ජීවත් වූ වෙමානා පොදු ජනයාගේ භාෂාව ලිවීම සිදුකරන ලදී ඔහු සරල රටාවකින් පද්‍යය ලියන ලදී. ඔහු ඔහුගේ පද්‍යවල දී පවතින මිථ්‍යා අදහස් හා සම්මුති හා ආගමික චාරිත්‍ර සාකච්ඡාවට බඳුන් කරන ලදී. ඔහුගේ දර්ශනය ඔහුව ස්වාධීන පද්‍යය කරුවෙකු බවට පත් කරන ලදී.  සාම්ප්‍රධායික නමුත් නිර්මාණශීලී සාහිත්‍යයක් සහිත විශ්වනාද සත්‍යයනාරායන් තෙළිඟු සඳහා ජනන්පිත් සම්මානය ලබා ගැනීමට වරම් ලද ප්‍රථම පුද්ගලයා වූ අතර ඉන්පසු C . නාරායන රෙඩි , අන්නාමයා, ගුරජඩ අප්පා රාවෝ,කන්දුකුරු , ශ්‍රී ශ්‍රී , දෙව්ලපල්ලි, ජෂුවා උන්නාවා ලක්ෂ්ම් නාරායන , බුච්චිබාබු , ට්‍රිපුරානෙනි ගෝපිචන් හා තෙළිගු මත යමු බලපෑමක් ඇති කළ බොහෝ දෙනෙක් මෙම සම්මානයට පාත්‍ර විය.

විදේශීය  භාෂාවල ඉන්දියානු සාහිත්‍යය

ඉන්දු පර්සියානු සාහිත්‍ය

මුල් කාලීන මුස්ලිම් කාලය අතරතුරදී පර්සියානු භාෂාව උප මහද්වීපයේ ප්‍රධාන භාසාව වු අතර බොහෝමයක් උගතුන් හා රජ්‍යයන් විසින් භාවිතා කරන ලදී. පර්සියාවේ තිබු පර්සියානු සාහිත්‍ය එහි ප්‍රසිද්ධ අතර ඉන්දියානුවන් කිහිප දෙනෙක් ප්‍රධාන පර්සියානු පද්‍ය කරුවන් බවට පත් වෙයි. ඔවුන් අතරට අමීර් කෘසෝ හා නූතන කාලයේ අලාමා ඉබ්බාල් ඇතුළත් වෙයි. පැරණි සංස්කෘත සාහිත්‍ය බොහෝමයක් ද පර්සියානු භාෂාවට පරිවර්ථනය කරන ලදී. යම් කාලයක් පුරාවට එය මෝගල් අධිරාජ්‍යයේ අධිකරණ භාෂාව ලෙස තිබු අතර පසුව එය උර්දු භාෂාව මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය විය. උර්දු වල ව්‍යාප්ත වීම නොසලකා හරිමින් පර්සියානු භාෂාව තවමත් එහි තත්ත්වය ඉන්දියාවේ බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයේ මුල් කාලීන වර්ෂ දක්වා ආරක්ෂා කර ගෙන සිටී. බොහෝමයක් බ්‍රිතාන්‍ය නිළධාරීන්ට ඉන්දියාවට පැමිණීමේදි පර්සියානු භාෂාව ඉගෙනීමට සිදු වු අතර ඔවුන්ගේ සාකච්ඡා පර්සියානු භාෂාවෙන් සිදු කිරීමට සිදු විය. කෙසේ නමුත් 19 වන සිය වසේ මුල් භාගයේදී බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් ඔවුන්ගේ බලපෑම ව්‍යාප්ති කිරීමේ උත්සාහයක් ලෙස පර්සියානු භාෂා භාවිතය නැවැත් වීමට රාජ්‍ය නීතියක් පැනවු අතර ඒ වෙනුවට ඉංග්‍රීසි භාෂා භාවිතය හදුන්වා දෙන ලදී. මේ නිසා උප මහද්වීපයේ ප්‍රධාන භාෂාවලෙස වු පර්සියානු භාෂාවේ පසු බැසීම ආරම්භ වු අතර එහි ස්ථානය ඉංග්‍රීසි භාෂාව විසින් හිමි කරගන්නා ලදී. බොහෝමයක් නූතන ඉන්දියානු භාෂා තවමත් අධික පර්සියානු බලපෑමේ සලකුණු පෙන්වයි. (වඩාත් විශේෂිතව උර්දු හා හින්දු)

සාහිත්‍යය

අධෝසටහන්

ඉන්දියානු සාහිත්‍යය
සාහිත්‍යය
ඉන්දියාව

ඉන්දියානු සාහිත්‍යය


An Fimbristylis pterygosperma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Fimbristylis pterygosperma in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis pterygosperma


Sarıhacılar, Antalya ilinin Akseki ilçesine bağlı bir mahalledir.

"Düğmeli ev" olarak adlandırılan mimari yapıları ile ünlüdür. Bir alternatif turizm alanı olan köy, düğmeli evlerinin yanı sıra eski camisi, müzesi nedeniyle ziyaretçilerin ilgisini çeker. Sarıhacılar, 2007 yılında Antalya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu tarafından "Korunması Gerekli Kültür Varlığı" olarak tescil edilmiştir.

Tarihçe
Mahallenin geçmişi Romalılara dayanıyor. Daha geçmişle ilgili bir bilgiye rastlanmamıştır. Köy daha sonra Selçukluların eline geçiyor ve burayı kervanın güvenliği için Sarıhacılar'a insan yerleştiriyor. Köy haline geliyor. Burada tarihi evler ve tarihi kalıntılar da mevcuttur.

Coğrafya
Antalya iline 158 km, Akseki ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Görüntüler

Akseki'nin mahalleleri

Sarıhacılar, Akseki


Zlatko Baloković (March 31, 1895 – March 29, 1965) was a Croatian violinist.

Early years
He was born in Zagreb, Croatia (at the time part of Austria-Hungary), and began violin lessons at age ten. He made such progress that, after three years, he was sent to Prague to continue his studies at the "Meisterschule" under the guidance of Otakar Ševčík. In 1913, already excellent and renowned, the invitation came to him to play with the Moscow Philharmonic Orchestra. That year he won the annual Austrian "Staatspreis" and soon made artistic tours to Berlin, Vienna, and Genova. He stayed in Trieste  during  World War I. After living in Britain from 1920 to 1923, he accepted an offer for an American tour, so on January 1, 1924, he left for New York City. In the same year, he settled permanently in the United States. In 1926, he married Joyce Borden, heiress to the Borden family fortune. In the 1920s and 1930s, the couple toured the European continent, performing predominantly for the continent's royalty.

Political activism
Upon the outbreak of World War II, he settled at Hillside Farm in Camden, Maine, where he became involved in many wartime political efforts and chaired six organizations: the Yugoslav Division of the U.S. Treasury War Bond Drives; the Russian War Relief's Nationalities Division, the United Committee of South Slavic Americans; the American Slav Congress of Greater New York; the American Croatian Congress, and the American Committee for Yugoslav Relief (with Eleanor Roosevelt as the president). He advocated Tito's Yugoslav cause. In November 1944, aided by Adlai Stevenson (his nephew by marriage), he went to Washington, D.C. to demand the shipment of medical supplies to the resistance forces. After seeing President Franklin D. Roosevelt, Vice President Henry A. Wallace, United States Secretary of State Edward Stettinius, Jr., Assistant Secretary of War John J. McCloy and Admiral Land, the deal was done and the requested supplies soon reached their destination.

In 1946 the couple returned to Yugoslavia as officials of the American Committee for Yugoslav Relief and were showered with that nation's gratitude. He gave 36 concerts and hundreds of speeches, while travelling the entire country in a private railroad car. He personally came to know many high-ranking figures in the Yugoslav government, including Marshal Josip Broz Tito, Georgi Dimitrov of Bulgaria, and Enver Hoxha of Albania.

Upon his return to the U.S. in 1947, he made a coast-to-coast tour to advocate for the people he had met. As a result of the ties to Yugoslav government and membership in wartime organizations, he had come to be considered "subversive". The couple was labelled as "fellow travellers" by the House Committee on Un-American Activities in 1949 but after an ordeal both were cleared. In 1954, he made a second "jubilee" tour. Tito presented him with the Grand Cross of the Yugoslav Flag in recognition of his artistic and humanitarian achievements benefiting nations.

He died in Venice on his way to Zagreb to celebration of his 70th birthday.

Baloković's 1735 "The King" Guarneri violin is kept at the Croatian Academy of Sciences and Arts in Zagreb.

References

External links

1895 births
1965 deaths
20th-century classical violinists
Croatian classical violinists
Burials at Mirogoj Cemetery
Musicians from Zagreb

Zlatko Baloković


Joseph Paelinck (født 20. marts 1781 i Oostakker ved Gent, død 19. juni 1839 i Bruxelles) var en belgisk maler.

Paelinck var elev af Jacques-Louis David, videre uddannet i Rom, akademiprofessor i Bruxelles og direktør for
akademiet i Tournai. Han malede, nærmest i Davidsk art, historiebilleder: Paris' dom (1804, Gents Museum), Psyches toilette (1823, Amsterdams Museum), Karl V's tronfrasigelse (1836) etc.

Kilder

Historiemalere
Malere fra Belgien

Joseph Paelinck


LinuxEDU este un sistem de operare bazat pe Ubuntu pentru computerele personale, creat pentru a servi preponderent mediului educational. Bazat pe ultima versiune stabila a sistemului de operare Ubuntu, LinuxEDU este ușor de instalat și folosit, des actualizat și neîngrădit de restricții legale.

Numele sistemului de operare este inspirat de cercetători români de prestigiu și este bazat pe sistemul de numerotatie al sistemului de operare Ubuntu. Cea mai recentă versiune este bazată pe sistemul de operare Ubuntu 14.10 si poarta numele George Emil Palade

Scurt istoric

LinuxEDU a fost lansat prima data la finalul anului 2015 si la versiunea initiala a avut cateva aplicatii specializate pentru matematica, chimie si fizica, aplicatii exclusive de software liber.

Caracteristici

Ușurința în folosire
LinuxEDU folosește ca si Ubuntu mediul de lucru Unity, al cărui scop este să ofere o interfață gratuită, simplă și intuitivă, dar în același timp și o pleiadă de aplicații și programe moderne. Suita de birou Libre Office, navigatorul web Mozilla Firefox și editorul grafic Gimp sunt câteva din programele distribuite implicit.

După instalarea sistemului de operare, utilizatorul este întâmpinat de un spațiu de lucru fără pictograme, în care culorile portocaliu și maro sunt predominante. Programele de uz general sunt instalate în meniul "Aplicații". Locațiile importante și cele mai des frecventate sunt grupate în meniul "Places". Modificarea parametrilor de funcționare se poate face cu ușurință din meniul "System". Ferestrele deschise pot fi vizualizate în bara din josul ecranului.

LinuxEDU ca si Ubuntu este localizat în peste 40 de limbi, inclusiv limba română. Utilizatorii se pot folosi de unealta de traducere Rosetta pentru a contribui corecturi și/sau traduceri noi.

Din dorința de a-l face mai ușor de folosit, dezvoltatorii au pus accent pe folosirea comenzii sudo. Această comandă permite utilizatorilor să îndeplinească sarcini administrative fără a iniția o sesiune cu drepturi administrative.

Metode de distribuție

LinuxEDU poate fi descărcat ca imagine ISO și încape cu ușurință pe un CD.

Începând cu versiunea 1.1, CD-ul de instalare LinuxEDU poate fi folosit și ca LiveCD. În acest fel, utilizatorul poate experimenta cu programele disponibile și verifica compatibilitatea sistemului de operare cu hardwareul existent fără a porni procesul de instalare. Există și un CD alternativ, pentru cei ce întâmpină probleme la instalarea de pe LiveCD, au un sistem slab performant sau pur și simplu doresc o instalare avansată folosind programul debian-installer.

Ușurința în instalare

LinuxEDU ca si Ubuntu poate fi instalat folosind un LiveCD. Utilizatorul trebuie să pornească computerul folosind acest LiveCD și nu discul dur. Urmează procesul de instalare, în care utilizatorul este ghidat de un program special. Informații amănunțite despre procesul de instalare se pot găsi pe situl oficial.

După instalare, LinuxEDU oferă o opțiune de actualizare automată. Cu permisiunea utilizatorului, sistemul de operare găsește, descarcă, instalează și configurează actualizările existente în mod automat.

Comunitate

LinuxEDU este parte a comunitatii Ubuntu atat locala cat si internationala..

Există un număr de forumuri oficiale unde discuția despre sistemul de operare este încurajată. Canonical găzduiește liste de discuții prin poșta electronică pentru dezvoltatori, liste ce sunt în același timp deschise publicului larg. Utilizatorii se pot informa din weblogul comunității cu privire la ultimele desfășurări de evenimente.

Versiuni

Fiecare versiune LinuxEDU este identificată printr-un număr și un nume de cod care poarta numele unui om de stiinta roman cunoscut.

Lista versiunilor

Cerințe de sistem

Cea mai recentă versiune necesită un minimum de 256 MO RAM și cel puțin 3 GO spațiu liber pe hard disc pentru o instalare standard.

Versiuni derivate și variante

Diversele derivate și variante Ubuntu se impart în două mari categorii:
 Variante dezvoltate de și în interiorul comunității Ubuntu. Reprezintă analogul distribuțiilor personalizate din jurul proiectului Debian.
 Derivate create de terți din afara comunității Ubuntu.

Suport tehnic
LinuxEDU beneficiază atât de suport tehnic specializat, furnizat contra cost, cât și de suport gratuit, oferit de către comunitate prin mai multe căi: forumuri web, camere de discuții IRC, documentație oficială, wiki.

Vezi și
Ubuntu
 GNU/Linux
 Software liber

Referințe

Legături externe
 Pagina oficială Ubuntu
 Ubuntu România
 Ubuntu în Moldova

Distribuții bazate pe Debian
Distribuții Linux

LinuxEDU


Cementerio de Arlington es una estación en la línea Azul del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 1000 North Memorial Drive en Arlington, Virginia. La estación Cementerio de Arlington fue inaugurada el 1 de julio de 1977.

Descripción
La estación Cementerio de Arlington cuenta con 2 plataformas laterales. La estación también cuenta con 18 espacios para bicicletas.

Conexiones
La estación cuenta con las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBus

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación Cementerio de Arlington
 Línea Azul del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1977
Estaciones de la línea Azul (Metro de Washington)
Transporte de Arlington

Cementerio de Arlington (Metro de Washington)


«I Will Be»  —español: «Seré»— es una canción de la cantante británica Leona Lewis, fue lanzada como el sèptimo sencillo y último de su álbum debut Spirit el 6 de junio de 2007. La canción es de la cantante canadiense Avril Lavigne, y fue incluida en la edición limitada de su tercer álbum de estudio, The Best Damn Thing, y solamente estaba disponible para pre-orden en iTunes.

Producción y grabación
«I Will Be» fue escrita por Avril Lavigne, Max Martin y Lukasz "Dr. Luke" Gottwald; quien la produjo en la compañía de Steven Wolf, Max Beckley y Smit. Lavigne grabó la canción para su tercer álbum de estudio The Best Damn Thing (2007), que fue incluida como bonus track. Durante ese mismo año, Leona creó su propia versión. Fue grabada en múltiples estudios de alrededor del mundo, incluyendo Conway Recording Studios y Westlake Recording Studios, en Los Ángeles, California; Henson Recording Studios, Opra Music, y Ocean Way Recording, todos localizados en Hollywood, California; el personal de Dr. Luke grabó la canción en un estudio de New York City; Atlantic Studios, Estocolmo, Suecia; Sarm West, Londres e Inglaterra.

Promoción

Presentaciones
Lewis interpretó la canción en el verano del 2008, en un concierto del festival Stripped, junto con «Bleeding Love», «Forgive Me» y «Better in Time». En el momento del lanzamiento en los EE. UU., Lewis realizó una interpretación de la canción en Late Show del animador David Letterman.

Video musical
El video musical de «I Will Be» se comenzó a filmar el 18 de diciembre de 2008 en Nueva York y fue dirigido por Melina Matsoukas, quien también dirigió la versión internacional de «Bleeding Love».

En el video, se presume que Lewis y el actor de Crawford robaron una gran cantidad de dinero, y están siendo perseguidos por las autoridades. Lewis dice que Crawford no pudo quedarse con él, y algún día se reunirá de nuevo con él. Después de salir de él, ella será atrapada por la policía y se sacrifica para que su novio pueda escapar. Ella es detenida por un NYPD, interpretado por Cedric Darío.

Formatos
Digitales

Materiales

Posicionamiento en las listas
Luego del lanzamiento del álbum Spirit en el Reino Unido, «I Will Be» debutó y alcanzó el lugar ciento sesenta de la UK Singles Chart. En los Estados Unidos, «I Will Be» debutó en la Billboard Pop Songs en la posición treinta y cuatro la semana del 31 de enero de 2009, una semana después del lanzamiento digital en el país. En la segunda semana de permanencia, cayó al puesto treinta y uno, mientras que la semana entrante subió al número veinte y ocho. Finalmente, alcanzó el número veinte y cuatro y se mantuvo en la lista por ocho semanas. El 14 de febrero de 2009 ingresó a la Billboard Hot 100 en el número noventa y cuatro.  Alcanzó el número sesenta y seis y salió del chart en el número ochenta. También el 7 de marzo de 2009 ingresó a la US Adult Pop Songs en el número treinta y nueve, alcanzando el puesto veinte y tres en su quinta semana de permanencia. Debutó y alcanzó el número sesenta y cinco de la US Hot Digital Songs. En Canadá, la canción debutó en el número ochenta y seis, siendo esa su mejor posición.

Rankings

Semanales

Historial de lanzamientos

Referencias

Sencillos de 2009
Sencillos de Leona Lewis
Canciones de Leona Lewis
Canciones en inglés

I Will Be


Rutavi bijeli sljez (rutava altea, dlakavi sljez, lat. Althaea hirsuta ili Malva setigera K.F.Schimp. & Spenn.), jednogodišnja zeljasta biljka uključivana u rodove bijeli sljez (Althaea) i sljez (Malva).

Rasprostranjena je najviše po Mediteranu, manje po Srednjoj Europi i nekim dijelovoima Azije (Turkmenistan, Iran, Turska, južni Kavkaz).

Naraste do 60 cm visine, razgranate uspravne ili povijene stabljike prekrivena hrapavim dlakama. Listovi na dugim peteljkama razdijeljeni su na 3 do 5 režnjeva i nazubljeni. Cvjetovi su dvospolni, svjetlih rozih latica. Cvate u srpnju i kolovozu. Plod je kalavac.

Sinonimi
 Althaea hispida Moench
 Althaea mutica J.Gay ex Ball
 Axolopha hirsuta (L.) Alef.
 Dinacrusa hirsuta (L.) G.Krebs

Izvori

Vanjske poveznice

Malveae
Flora Hrvatske

Rutavi bijeli sljez


Branimir Janković (Vinkovci, 1980.), hrvatski povjesničar i javni povjesničar, docent Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.

Životopis
Diplomirao povijesti i hrvatskog jezika i književnosti 2006. na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Godinu dana kasnije upisuje poslijediplomski doktorski studij "Moderne i suvremene hrvatske povijesti u europskom i svjetskom kontekstu". Od 2009. zaposlen je kao znanstveni novak na Odsjeku za povijest Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu. Na istom fakultetu doktorirao 2014. radom "Teorijske i metodološke preobrazbe hrvatske historiografije 1970-ih i 1980-ih godina".

Nastavne i znanstvene interese usmjerio je prema javnoj povijesti, teoriji i metodologiji povijesne znanost, povijesti historiografije, odnosu historiografije i nacionalizma, suvremenoj historiografiji i hrvatskoj historiografiji 19-21. stoljeća. Urednik je portala i stranice za popularizaciju povijesti i posredovanje između akademske zajednice i zainteresirane javnosti Historiografija.hr  te urednik stranice Javna povijest/Public History pri Facebooku.

Od 2009. docent na Odsjeku za povijest Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu, gdje sudjeluje u izvođenju nastave na preddiplomskom i diplomskom studiju povijesti na predmetima "Povijest historiografije", "Javna povijest", "Historiografija i nacionalizam", "Historiografija o Francuskoj revoluciji" te seminaru iz "Europske i svjetske povijesti 19. stoljeća (1789-1918)".

Objavljene monografije

 Mijenjanje sebe same. Preobrazbe hrvatske historiografije kasnog socijalizma, Zagreb: Srednja Europa, 2016.

Izvori

Vanjske poveznice
 Odsjek za povijest Filozofskog fakulteta u Zagrebu - službeni životopis i detaljni popis objavljenih radova
 CROSBI - Hrvatska znanstvena biografija - detaljni popis objavljenih radova

Hrvatski povjesničari
Suvremeni hrvatski povjesničari

Branimir Janković


Karl Jesper Hakon Hjelmquist (o Hjelmqvist) ( 1905 -1999), fue un botánico, y fitogeógrafo sueco, y profesor de la Universidad de Lund en Suecia.

Algunas publicaciones

Libros
 . 1955. Die älteste Geschichte der Kulturpflanzen in Schweden (La historia más antigua de las plantas cultivadas en Suecia). Con resumen en inglés, y con ilustraciones, incluye una carta. Editorial Stockholm. Serie Opera botanica, vol. 1 Nº. 3. 186 pp.

 ------------------------------------. 1944. Studien über Pflanzenchimären. Editorial pl. I. Lund; Leipzig. Serie Lunds Universitets Årsskrift. N.f. avd. 2. tomo 40 Nº. 7. 67 pp.

 Honores
 Epónimos
 (Rosaceae) Cotoneaster hjelmqvistii'' Flinck & B.Hylmö

Notas

Enlaces externos

Botánicos de Suecia del siglo XX
Profesores de Suecia
Escritores en sueco
Escritores en inglés
Miembros de la Real Academia de las Ciencias de Suecia

Karl Jesper Hakon Hjelmquist


Margaret Heafield Hamilton (født Heafield 17. august 1936 i Paoli i Indiana) er en amerikansk datalog, systemanalytiker og iværksætter. Hun var tidligere direktør for softwareafdelingen på MIT Instrumentation Laboratory, der udviklede on-board flight software til Apollo-programmet. På et kritisk tidspunkt i løbet af Apollo 11-missionen afværgede arbejde udført af Hamiltons gruppe, at månelandingen blev afbrudt. I 1986 grundlagde hun Hamilton Technologies Inc. i Cambridge, Massachusetts , hvor hun er også er administrerende direktør. Virksomheden blev udviklet omkring Universal Systems Language der bygger på hendes idéer om "Development Before the Fact" (DBTF) indenfor system- og softwaredesign.

Hamilton har udgivet mere end 130 videnskabelige artikler, kongresberetninger og rapporter relateret til 60 projekter og seks store programmer som hun har været involveret i.

De tidlige år
Margaret Heafield var datter af Kenneth Heafield og Ruth Esther Heafield (født Partington). Hun gik ud fra Hancock High School 1954 og læste siden til bachelor i matematik med filosofi som sidefag ved Earlham College, hvor hun afsluttede studierne 1958. Efter sin eksamen underviste hun i matematik og fransk i gymnasiet i en kortere periode, mens hendes mand afsluttede sin akademiske grunduddannelse. Hun flyttede til Boston, Massachusetts for at påbegynde sin PhD i abstrakt matematik ved Brandeis University. I 1960 fik hun en midlertidig ansættelse ved MIT for at udvikle software der kunne beregne vejrprognoser med brug af af LGP-30- og PDP-1-computere (ved Marvin Minskys Project MAC) for professor Edward Norton Lorenz ved institutet for meteorologi. På dette tidspunkt havde datalogi og programmering endnu ikke blevet selvstændige discipliner, og de der lærte sig kode gjorde det gennem hårdt arbejde ved siden af de andre arbejdsopgaver.
Fra 1961 til 1963 arbejdede hun med SAGE Project ved Lincoln Labs hvor hun var en af verdens første programmør der skrev software til den første AN/FSQ-7-computer (også kaldet XD-1), med formål at kunne søge efter og overvåge  "fjendtlige" fly. Hun skrev også software for Air Force Cambridge Research Laboratories.

NASA

Hamilton begyndte hos Charles Stark Draper Laboratory ved MIT som på det tidspunkt arbejdede med Apollo-programmet. Der blev hun efterhånden direktør og ansvarlig for softwareudviklingen til Apollo og Skylab.

Hos NASA var Hamiltons gruppe ansvarlig for den software, der var nødvendig for at kunne navigere til, og lande på, månen. Den samme software blev senere brugt i en række missioner, herunder Skylab. Hun arbejdede på at få erfaringer i en tid hvor der ikke var nogen reel uddannelse i programmering og software-design.
Hun er blandt andet ekspert i systemdesign og softwareudvikling, procesmodellering, udviklingsmetoder, modelleringssprog for formelle systemer, automatiseret livscyklus-styring, metoder til at sikre softwares pålidelighed og mulighed for genbrug, domæneanalyse.

Apollo 11-missionen
Hamiltons arbejde forhindrede at Apollo 11s landing på månen blev afbrudt. Tre minutter før månelanderen nåede månens overflade, var en række alarmer gået i gang. Computeren var overbelastet af indgående data fordi radarsystemet, som ikke var nødvendig for at foretage den egentlige landing, hele tiden opdaterede en tæller i computeren, hvilket betød at navigations-computeren ikke kunne afvikle alle sine opgaver i tide og måtte udskyde nogle af dem. Takket være dens robuste arkitektur kunne computeren fortsætte med at fungere, og den software der var blevet udviklet til månelandingerne, der benyttede sig af asynkron afvikling, fik højere prioritet end de enklere operationer. Fejlen blev sporet til en fejl på en tjekliste.

Because of the flight software's system-software's error detection and recovery techniques that included its system-wide "kill and recompute" from a "safe place" restart approach to its snapshot and rollback techniques, the Display Interface Routines (AKA the priority displays) together with its man-in-the-loop capabilities were able to be created in order to have the capability to interrupt the astronauts' normal mission displays with priority displays of critical alarms in case of an emergency. This depended on our assigning a unique priority to every process in the software in order to ensure that all of its events would take place in the correct order and at the right time relative to everything else that was going on.

Privat virksomhed
Fra 1976 til 1984 var Hamilton administrerende direktør for et firma som hun var var med til at grundlægge, Higher Order Software (HOS). HOS udviklede produktet USE.IT som var baseret på HOS-metodologi.

I 1986 grundlagde hun Hamilton Technologies, Inc. i Cambridge, Massachusetts, hvor hun også er administrerende direktør. Selskabet blev udviklet omkring Universal Systems Language (USL) og dets tilhørende, automatiserede miljø, 001 Tool Suite, som er bygget på hendes idé om "Development Before The Fact" (DBTF) for systemdesign og softwareudvikling.

Arven efter Margret Hamilton

Hamilton anses for at have opfundet udtrykket "software engineering".

Da Hamilton begyndte at anvende udtrykket "software engineering", blev softwareudvikling () ikke taget alvorligt sammenlignet med andre former for ingeniørfag, og det blev heller ikke betragtet som en videnskab. Hun begyndte at anvende udtrykket "software engineering" under de tidlige Apollo-missioner, for at give software den samme legitimitet som andre ingeniør-discipliner, som f.eks. hardware-udvikling, nød. Over årene har udtrykket "software engineering" vundet den samme respekt som de andre discipliner.

"At MIT she assisted in the creation of the core principles in computer programming as she worked with her colleagues in writing code for the world's first portable computer".

Hamiltons innovationer rækker langt udover at spille en vigtig rolle i at sætte mennesker på månen. Hamilton udfordrede, sammen med andre kvindelige ingeniører, den tids mandsdominerede teknologibranche, hvilket har været med til at gøre det lettere for kvinder at gå ind i STEM (Science, Technology, Engineering and Mathematics - ).

Priser
 1986, Augusta Ada Lovelace Award, Association for Women ind i Computing.
 2003, NASA Exceptional Space Act Award for scientific and technical contributions. Prisen inkluderede $37,200 den største pengesum der er blevet tildelt en person i NASAs historie.
 2009, Outstanding Alumni Award, Earlham College.
 2016, Presidential Medal of Freedom, NASA

Udgivelser
 M. Hamilton (1994), "Inside Development Before the Fact," cover story, Special Editorial Supplement, 8ES-24ES. Electronic Design, Apr. 1994.
 M. Hamilton (1994), "001: A Full Life Cycle Systems Engineering and Software Development Environment," cover story, Special Editorial Supplement, 22ES-30ES. Electronic Design, Jun. 1994.
 M. Hamilton, Hackler, W. R.. (2004), Deeply Integrated Guidance Navigation Unit (DI-GNU) Common Software Architecture Principles (revised dec-29-04), DAAAE30-02-D-1020 and DAAB07-98-D-H502/0180, Picatinny Arsenal, NJ, 2003-2004.
 M. Hamilton and W. R. Hackler (2007), "Universal Systems Language for Preventative Systems Engineering," Proc. 5th Ann. Conf. Systems Eng. Res. (CSER), Stevens Institute of Technology, Mar. 2007, paper #36.
 M. Hamilton and W. R. Hackler (2007), "A Formal Universal Systems Semantics for SysML", 17th Annual International Symposium, INCOSE 2007, San Diego, CA, Jun. 2007.
 M. Hamilton and W. R. Hackler (2008), "Universal Systems Language: Lessons Learned from Apollo", IEEE Computer, Dec. 2008.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dataloger fra USA
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

Margaret Hamilton


Johann Christian Hasse (* 24. Juli 1779 in Kiel; † 18. November 1830 in Bonn) war ein deutscher Rechtsgelehrter.

Leben
Nach dem Besuch der Husumer Gelehrtenschule studierte Hasse an der Universität Kiel, wo er ein Schüler von Anton Friedrich Justus Thibaut wurde und ab 1798 das Schassische Stipendium erhielt. An dieser Bildungseinrichtung wurde er 1805 Privatdozent und Syndikus. 1811 promovierte er daselbst zum Doktor der Rechte und wurde 1811 als Professor der Rechte an die Universität Jena berufen. In Jena wurde er auch Oberappellationsgerichtsrat. 1813 wechselte Hasse an die Universität Königsberg, wo er sich im Sommersemester 1815 als Prorektor der Alma Mater an den organisatorischen Aufgaben der Hochschule beteiligte.

1818 folgte er einem Ruf an die Universität Berlin als Professor für Pandekten und deutsches Privatrecht. 1821 zog Hasse als Professor der Rechte an die Universität Bonn. Hier wirkte er 1825/26 als Rektor der Hochschule. Ab 1828 war er an der Seite von Friedrich Bluhme, Georg Friedrich Puchta und Eduard Puggé Mitherausgeber des juristischen Fachjournals Das rheinische Museum für Jurisprudenz. Im gleichen Jahr 1828 machte Hasse mit Kritiken in Richtung der Historischen Rechtsschule auf sich aufmerksam, der er eine rückwärtsgewandte Antikisierung ihrer Methoden vorwarf, statt Reformen zur Bewältigung der Lebenswirklichkeit in Angriff zu nehmen und sich programmatisch zu erneuern.

Werke
 Beiträge zu einer Revision der bisherigen Theorie von der ehelichen Gütergemeinschaft, nach deutschem Privatrecht. Kiel 1808
 Diss. inaug. Disquirens: an novatio voluntaria ese possit citra stipulationem? Kiel 1812
 Die Culpa des römischen Rechts. Kiel 1815, 1838
 Giebt es nach dem Sachsenspiegel ein Eigenthum an beweglichen Sachen und wird dieses aufgegeben durch die bloße freiwillige Entfernung aus dem Wehre? In: Archiv für die civile Praxis. 1. Bd. 1. Heft, Berlin 1815
 Sollte der L. 14. pr. D. de aquae pluviae arcendae nicht ohne Abänderung des Textes zu helfen sein? In: Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft. 3. Bd. 1. Heft 1818
 Anzeige und Beurteilung einer zuerst 1764, dann wieder, nebst einer Abhandlung Pothiers, Paris 1813 abgedruckten Schrift des Parlamentsadvokaten le Beim über die Culpa und deren Präsentation. In: Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft. 4. Bd. 2. Heft, Nr. 2, 1819
 Skizze des Güterrechts der Ehegatten nach einigen älteren deutschen Rechtsquellen. In: Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft. 4. Bd. 2. Heft, S. 60–112
 Versuch einer genaueren Auslegung d. L. 1. D. de jure dotium und der L. 20. D. sol matrim. In: Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft. 5. Bd., 3. Heft, S. 311–337
 Ueber universitates juris et rerum u. über Universal- und Singularsuccession. In: Archiv für die civile Praxis. 5. Bd., 1. Heft, 1822
 Ueber d. Compensation und ihre Liqudität. In: Archiv für die civile Praxis. 7. Bd., 2. Heft, S. 145–207, 1824
 Das Güterrecht der Ehegatten, nach römischen Recht. Berlin 1824, 1. Bd.
 Von der Bestellung der Servituten durch simple Verträge und Stipulationen. In: Das rheinische Museum für Jurisprudenz. 1. Bd. 1. Heft S. 64–128, Bonn 1827
 De variis eorum sententiis, qui in explananda l. 7 § 1 D. soluto matrim. vulgatam interpretationem reliquerunt. 1827
 Wie werden die Früchte d. dos aus d. letzten Jahre beim Schluß d. Ehe zwischen dem, der dieselbe zurück zu fordern, und dem der sie zurück zu geben hat, verteilt? In: Das rheinische Museum für Jurisprudenz. 1. Heft
 Kann das was juristisch dos heist, bei einer Ehe mit Conventio in manum statt finden? In: Das rheinische Museum für Jurisprudenz. 1. Heft
 Ueber Gellii Noct. Attic. 10, 2. In: Das rheinische Museum für Jurisprudenz. 1. Heft
 Von dem Recht d. lex Cincia. In: Das rheinischen Museum. In: Das rheinische Museum für Jurisprudenz. 5. Heft S. 185–248

Literatur

 Julius August Schmidt: Neuer Nekrolog der Deutschen. (1830) Verlag Bernhard Friedrich Voigt, Ilmenau, 1832, Bd. 8, Teil 2, S. 801 f. (Online)
 Detlev Lorenz Lübker, Hans Schröder: Lexikon der Schleswig-Holstein-Lauenburgischen und Eutinischen Schriftsteller von 1796 bis 1828. Verlag K. Busch Nachfolger K. Aue, Altona, 1829, Bd. 1, S. 225 (Online)
 Franz von Holtzendorff: Encyclopädie der Rechtswissenschaft in systematischer und alphabetischer Bearbeitung. Verlag Duncker und Humblot, Leipzig 1870, 1. Bd., 2. Teil, S. 539 (Online)

Einzelnachweise

Rechtswissenschaftler (19. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Christian-Albrechts-Universität zu Kiel)
Hochschullehrer (Friedrich-Schiller-Universität Jena)
Hochschullehrer (Albertus-Universität Königsberg)
Hochschullehrer (Humboldt-Universität zu Berlin)
Rektor (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn)
Deutscher
Geboren 1779
Gestorben 1830
Mann

Johann Christian Hasse


Borje es una localidad de Croacia en el municipio de Kalnik, condado de Koprivnica-Križevci.

Geografía

Se encuentra a una altitud de 316  a 66 km de la capital nacional, Zagreb.

Demografía

En el censo 2011, el total de población de la localidad fue de 137 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades del condado de Koprivnica-Križevci

Borje


Paul Julius Gottlieb Nipkow (22 August 1860 – 24 August 1940) was a German technician and inventor. He invented the Nipkow disk, which laid the foundation of television, since his disk was a fundamental component in the first televisions. Hundreds of stations experimented with television broadcasting using his disk in the 1920s and 1930s, until it was superseded by all-electronic systems in the 1940s.

Nipkow has been called the "father of television", together with other early figures of television history like Karl Ferdinand Braun.

The first public television station in the world, Fernsehsender Paul Nipkow, was named in his honour.

Beginnings
Nipkow was born in Lauenburg (now Lębork) in the Prussian province of Pomerania, now part of Poland. While at school in neighbouring Neustadt (now Wejherowo), in the province of West Prussia, Nipkow experimented in telephony and the transmission of moving pictures. After graduation, he went to Berlin in order to study science. He studied physiological optics with Hermann von Helmholtz, and electro-physics with Adolf Slaby.

Nipkow disk

While still a student he conceived an "electric telescope", mainly known for the idea of using a spiral-perforated disk (Nipkow disk), to divide a picture into a linear sequence of points. Accounts of its invention state that the idea came to him while sitting alone at home with an oil lamp on Christmas Eve, 1883. Alexander Bain had transmitted images telegraphically in the 1840s but the Nipkow disk improved the encoding process.

He applied to the imperial patent office in Berlin for a patent covering an "electric telescope" for the "electric reproduction of illuminating objects", in the category "electric apparatuses". This was granted on 15 January 1885, retroactive to 6 January 1884. It is not known whether Nipkow ever attempted a practical realization of this disk, but one may assume that he himself never constructed one. The patent lapsed after 15 years owing to lack of interest. Nipkow took up a position as a designer at an institute in Berlin-Buchloh and did not continue work on the broadcasting of pictures.

First TV systems
The first television broadcasts used an optical-mechanical picture scanning method, the method that Nipkow had helped create with his disk; he could claim credit for the invention. Nipkow recounted his first sight of television at a Berlin radio show in 1928: "The televisions stood in dark cells. Hundreds stood and waited patiently for the moment at which they would see television for the first time. I waited among them, growing ever more nervous. Now for the first time, I would see what I had devised 45 years ago. Finally, I reached the front row; a dark cloth was pushed to the side, and I saw before me a flickering image, not easy to discern." The system demonstrated was from the company Telefunken.

From the early 1930s, total electronic picture scanning, based on the work of Manfred von Ardenne, became increasingly prevalent, and Nipkow's invention was no longer essential to the further development of television.

"Paul Nipkow" Transmitter
The world's first public television station, started in Berlin in 1935, was named Fernsehsender "Paul Nipkow" after Nipkow – the "spiritual father" of the core element of first-generation television technology. He became honorary president of the "television council" of the "Imperial Broadcasting Chamber". Nipkow's glory was used by Hitler and the Nazi government as a tool of National Socialist scientific propaganda. Nipkow died in Berlin in 1940 two days after his 80th birthday and had an official ceremony organised by the Nazi government.

See also
German inventors and discoverers
History of television

Bibliography
SCHMIDT, Claus-Dietrich, Paul Nipkow. Erfinder des Fernsehens (1860–1940). Sein Leben in den technischen Fortschritt, Lębork Museum, 2009. The only detailed biography on Nipkow.

References

External links

   "Seeing by Electricity" The Electrical World, New York, November, 14, 1885
 The Television System of Paul Nipkow
 "Une idée et son mythe : le disque de Nipkow" at Histoire de la télévision, site edited by André Lange

1860 births
1940 deaths
People from Lębork
People from the Province of Pomerania
19th-century German inventors
Television pioneers

Paul Gottlieb Nipkow


La statue-menhir de Baissas est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Le Bez, dans le département du Tarn en France.

Généralités
La statue a été découverte en 2007 par Mme Bernot à proximité d'une crête dominant la vallée de l'Agout au nord. Elle a été gravée sur une dalle en granite d'origine locale de  de hauteur sur  de largeur et  d'épaisseur.

Description
La statue est cassée dans sa partie sommitale. C'est une statue masculine. Elle a été gravée. Elle ne comporte ni visage, ni membre supérieur qui n'ont peut-être d'ailleurs jamais existé : la position très haute du baudrier et du fourreau ne paraissent pas compatibles avec la présence des bras. Le personnage porte une ceinture avec boucle, un baudrier et un fourreau.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Tarn
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Baissas (construit par stéréophotogrammétrie)

Baissas
Site mégalithique dans le Tarn

Statue-menhir du Baissas


عادل بن سالم بن سعيد الكلباني «أبي عبد الإله» (3 أبريل 1959 -) (25 رمضان 1378 هـ -) إمام وخطيب سعودي من مواليد الرياض، كان إمامًا لجامع الملك خالد بالرياض زهاء 20 عامًا، وكُلِّف بالمشاركة في إمامة المصلين بالحرم المكي في تراويح رمضان 1429هـ، وبعد انقضاء الشهر، انتهى تكليفه وعاد للرياض.

عمل في بداية حياته في الخطوط الجوية السعودية لمدة ست سنوات. وتتلمذ على يد عدد من الشيوخ ومنهم الشيخ أحمد مصطفى والشيخ محمد بن نبهان بن حسين والشيخ عبد الله بن جبرين وغيرهم كما أن لديه إجازة في بعض قراءات القرآن.

عمله
كان قد تولى إمامة عدد من المساجد بالرياض وكان أبرزها جامع الملك خالد بن عبد العزيز زهاء 20 عامًا. وفي يوم 4 رمضان 1429 صدر تكليفه بإمامة صلاة التراويح في الحرم المكي بمرسوم ملكي. وفي يوم 5 رمضان ليلة 6 رمضان أم بالمصلين آخر ركعتين من التراويح إضافة لصلاتي الشفع والوتر. وقد أُعفي من الإمامة في الحرم المكي بعد انتهاء تكليفة بإمامة المصلين خلال شهر رمضان، ولذا فقد عاد للرياض وقام بإمامة لجامع المحيسن بحي أشبيلية في شمال شرق الرياض الذي تم افتتاحه يوم الثلاثاء 1430/6/30 هـ، حتى تاريخ 1442/09/02 هـ.

وقد شارك الشيخ في الكثير من الأنشطة الدعوية في أرجاء السعودية، إضافة لإقامته للكثير من المحاضرات الدعوية، كما أنه شارك في الكثير من البرامج التلفزيوينة من خلال عدة قنوات كـ قناة الأخبارية السعودية وقناة الكويت وقناة العربية من خلال برنامج إضاءات وغيرها.

وفي بداية صيف 2010 صرح الشيخ في إحدى وسائل الاعلام عن فتوى تحليل الغناء والمعازف مضيفا بعدم وجود دليل يحرمه. مما أدّى لقيام حملة ضده من قبل العديد من الدعاة السعوديين كان أبرزهم المفتي العام للسعودية، وصالح اللحيدان، حتى أن الشيخ عبد الرحمن السديس إمام وخطيب الحرم المكي طالب «بتطبيق الحجر عليه»، فيما كتب الشيخ سعود الشريم إمام وخطيب الحرم المكي «قصيدة عتاب» بسبب هذه الفتوى.

العمل الإعلامي

 يكتب في جريدة (الرياض) السعودية من عام 2012.
 قدّم برنامج (مع الكلباني) على القناة السعودية في شهر رمضان عام 2019.
 المشرف العام على مسابقة (عطر الكلام) للقرآن الكريم والأذان.

مراجع

وصلات خارجية

 صفحته على موقع طريق الإسلام.

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الرياض
أعلام سعوديون من أصل إماراتي
أئمة الحرم المكي
أئمة القرن الـ 20
أئمة القرن الـ21
أئمة سعوديون
أئمة سنة
حفاظ القرآن
حفاظ القرآن في القرن 20
خريجو جامعة الملك سعود
سعوديون من أصل إفريقي
سلفيون سعوديون
عرب من أصل إفريقي
علماء دين سنة سعوديون
علماء مسلمون في القرن 15 هـ
فقهاء
قادة دينيون إسلاميون سعوديون
قراء سعوديون
كتاب سعوديون
منتقدو الشيعة
مواليد 1378 هـ
مواليد 1959

عادل الكلباني


Svenseid Station (Svenseid stasjon) var en jernbanestation på Sørlandsbanen, der lå i Nome kommune i Norge.

Stationen blev åbnet som holdeplads 15. december 1925, da banen blev forlænget fra Bø til Lunde. Den blev opgraderet til station 1. november 1951. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. april 1969, efter at krydsningssporet var blevet fjernet 12. august 1968. Betjeningen med persontog ophørte 10. januar 1999, og senere blev stationen helt nedlagt.

Stationsbygningen og pakhuset blev opført i henholdsvis 1922 og 1923. De blev begge tegnet af Gudmund Hoel og Ragnvald Utne ved NSB Arkitektkontor. Bygningerne er nu solgt fra til private.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Sørlandsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1925
Jernbanestationer i Telemark

Svenseid Station


Elosuchus es un género extinto de crocodiliforme neosuquio que vivió durante el Cretácico Inferior de lo que ahora es el norte de África (Marruecos, Argelia y Níger).
El género contiene dos especies, E. cherifiensis de Argelia y Marruecos, anteriormente descrita como una especie de Thoracosaurus por Lavocat, y E. felixi de Níger. El género ha sido reconocido como separado de Thoracosaurus por Broin en 2002, quien creó la familia Elosuchidae que también contiene al género Stolokrosuchus de Níger.
Elosuchus tenía un hocico alargado como un gavial y era probablemente un animal completamente acuático.

Referencias

Crocodilomorfos del Cretácico
Crocodylomorpha
Crocodilomorfos extintos de África

Elosuchus


Dies Domini (lat. Dan Gospodnji), drugi je studijski album popularne duhovne i liturgijske glazbe zagrebačkoga Zbora mladih Maranatha, objavljen 2020. u Zagrebu.

Prvi je nosač zvuka u Hrvatskoj na kojemu su na jednom mjestu redom snimljeni svi misni dijelovi, odnosno, cjelokupni glazbeni repertoar koji prati euharistijsko slavlje tj. jednu svetu misu, od ulazne do izlazne pjesme.

Album je službeno predstavljen na nedjelju Krista Kralja i blagdan sv. Cecilije 22. studenoga 2020. u župnoj crkvi Blažene Djevice Marije Žalosne u zagrebačkom Španskom.

Nepromijenjivi misni dijelovi ("Kyrie Eleison", "Slava Bogu na visini", "Svet i Blagoslovljen" i "Jaganjče Božji") dio su Mise zbora mladih Maranatha iz 2003.

Album

Popis pjesama

Sudionici
Klavijature i orgulje: Mato Matošević
Gitara: Andrija Martinec (1., 8.)
Flauta: Ana Toman (6.)
Violina: Ozana Tomić (11.)
Snimanje, postprodukcija, mix i mastering: Ivan Škunca
Grafičko oblikovanje: Doria Plačković
Izdavač: župa Blažene Djevice Marije Žalosne, vlč. Mato Matić

Zbor
Tenori: Ivša Ivan Galić, Dominik Jelić, Ivan Tomić, Ivan Paleka
Basi: Hrvoje Ivanković, Bruno Batista, Filip Kokorić, Dominik Tomić, Andrija Martinec
Soprani: Mihaela Solomun, Sara Jurički, Viktorija Solomun, Petra Strika, Sara Vrdoljak, Matea Čuvalo, Ana Rojc, Karla Budimir, Hanna Lujić, Ana Toman, Marija Bubalo, Ivana Martić
Alti: Mateja Škaro, Janja Petra Vulić, Ena Sokić, Ivana Đerek, Zrinka Đerek, Paola Jelušić Jovanović, Marija Novak, Ozana Tomić, Tea Sekulić, Franka Šindler, Klara Tomić, Kristina Jelić

Umjetnički voditelji: Matija Škvorc, mag. mus. i Mato Matošević, mag. mus.

Izvori

Vanjske poveznice
  Pjesme s albuma: "Dođite s hvalama" i "Tvoja Krv"

Albumi iz 2020.
Crkvena glazba u Hrvatskoj
Hrvatski glazbeni albumi

Dies Domini (2020.)


An Isolepis moseleyana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni A. Muthama Muasya. An Isolepis moseleyana in nahilalakip ha genus nga Isolepis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isolepis

Isolepis moseleyana


Infidelele (titlul original: în ) este un film de comedie dramatică italian,
realizat în 1953 de regizorii Mario Monicelli și Steno, după un subiect de Ivo Perilli. Filmul este produs de Carlo Ponti și Dino De Laurentiis, protagoniști fiind actorii Gina Lollobrigida, Pierre Cressoy, May Britt și Marina Vlady.

Deși a fost semnat de cei doi regizori din motive contractuale, filmul a fost regizat de Monicelli singur. El povestește despre viața a trei femei de vârstă mijlocie, Luisa, Liliana și Lulla, toate necredincioase soților lor și Osvaldo, un aventurier cinic care profită de slăbiciunile lor.

Conținut

Distribuție
 Gina Lollobrigida – Lulla Possenti
Pierre Cressoy – Osvaldo
May Britt – Liliana
Tania Weber – prietena lui Lulla
Marina Vlady – Marisa
Irene Papas – Luisa Azzali
Anna Maria Ferrero – Cesarina
Tina Lattanzi – Carla Bellaris
Carlo Romano – Giovanni Azzali
Giulio Calì – Cantagalli
Margherita Bagni – mama lui Marisa
Milko Skofic – Guido
Carlo Mazzarella – Luigi
Paolo Ferrara – comisarul

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1953
Filme regizate de Mario Monicelli
Filme regizate de Steno
Filme în limba italiană
Filme alb-negru
Filme de comedie
Filme dramatice

Infidelele


هذه الصفحة تتناول كل القوات الجوية الألمانية عبر تاريخ ألمانيا، يشمل مصطلح القوات الجوية الألمانية القوات التالية:

 القوات الجوية الألمانية القيصرية - 1884-1918
 سلاح جو جيش الشعب الوطني - 1956-1990 ، سلاح الجو للجمهورية الألمانية الديمقراطية.
 سلاح الجو الألماني (فيرماخت) - 1935-1945 (فيرماخت)
 سلاح الجو الألماني 1956- حتى الوقت الحاضر (الجيش الألماني)

القوات الجوية الألمانية (توضيح)


Die katholische Pfarrkirche St. Maria Magdalena ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Husen, einem Stadtteil von Lichtenau im Kreis Paderborn (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die neuromanische, genordete Hallenkirche mit eingezogenem und halbrund geschlossenen Chor wurde 1903/04 unter der Leitung des Kirchenbaumeisters Franz Mündelein errichtet. Die Wände wurden aus hammerrechtem Bruchstein gemauert. Der Südturm ist durch ein Sandsteinportal begehbar. Im Innenraum ruhen von Gurtbögen gegliederte Kreuzgratgewölbe auf schlichten Rundpfeilern.

Ausstattung
 Der barocke Hochaltar stammt aus der Kapelle der Wüstung Vesperthe. Das Altarblatt wurde 1870 erneuert.
 Die reichbeschnitzte Brüstung der Orgelempore mit Heiligenfiguren, ist mit 1712 bezeichnet.
 Die Doppelmadonna aus Holz ist eine Schnitzarbeit von der Mitte des 18. Jahrhunderts. Sie stammt ursprünglich aus dem Kloster Dalheim.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Husen
Baudenkmal in Lichtenau (Westfalen)
Husen
Erbaut in den 1900er Jahren
Husen, Maria Magdalena
Husen
Husen
Bauwerk in Lichtenau (Westfalen)
Husen

St. Maria Magdalena (Husen)


Hombres de negro III (Men in Black III en inglés) es una película dirigida por Barry Sonnenfeld y protagonizada por Will Smith, Tommy Lee Jones y Josh Brolin. Escrita por Etan Cohen, la película se estrenó el 25 de mayo de 2012 en 3D y es la secuela de Hombres de negro (1997) y Hombres de negro II (2002).

Argumento

Hace 40 años, el agente K (Tommy Lee Jones) había arrestado a Boris el Animal, un asesino intergaláctico (amputándole medio brazo); y lo había encarcelado en una prisión secreta en la Luna, llamada "LunarMax". K también pudo desplegar un sistema de defensa (denominado "Arc Net"), y evitar una invasión boglodita, logrando así su extinción. Sin embargo, Boris logra escapar de su prisión y destruye gran parte de la cárcel, asesinado en el proceso a su compañero de celda Obadiah Price, otro alienígena que estaba encerrado por realizar viajes en el tiempo ilegales, finalmente Boris escapa y se va en búsqueda de K para cobrar venganza de él.

En la Tierra, un satélite cae de su órbita (probablemente por la fuga de Boris). El agente J (Will Smith) explica a una sorprendida audiencia lo que ocurrió, la neuraliza (es decir, borra su memoria), y se dirige con K al centro de los MIB para atender los honores que se realizan al antiguo jefe de los Hombres de Negro, Z el cual falleció recientemente. En este, habla K y también la nueva jefa, la agente O (Emma Thompson).

Los agentes J y K se reúnen en un restaurante chino, donde K descubre que el cocinero vende comida hecha con seres galácticos. En medio de la discusión, el local es invadido por individuos extraterrestres; los cuales aniquilan con éxito. Mientras J lucha con un enorme pez alienígena, K recibe la visita de Boris. Este le dice que, sin saberlo, ya está muerto (dando a entender que ya había viajado en el tiempo). Esto deja molesto a K, quien cree que debió matarlo en lugar de encarcelarlo. Debido a esto, tiene un altercado con J y lo envía a casa. K intenta hablar con J, pero este le cuelga después de haber actuado tan egoísta, violento y grosero.

Mientras tanto, se miran los efectos del dispositivo que permite viajar en el tiempo. Así, Boris el Animal se desplazó a 1969 y asesinó a K en el pasado, logrando destruirlo en el futuro y evitando que active el sistema de defensa ARC Net que le fue entregado por Griffin el Arcaniano. J amanece pidiendo leche con chocolate, lo cual hace que la agente O descubra que alguien alteró el tiempo; y le informa sobre un alien que puede orientarlo para viajar en el tiempo. A raíz de eso, J (luego de haber entendido la situación) se ve obligado a viajar al pasado para salvar la vida de K y evitar una invasión boglodita a la Tierra.

Para lograr viajar en el tiempo, J visita el local de Jeffrey Price, hijo de Obadiah, el cual le exige saber a donde y cuando envió a Boris el Animal, tras revisar la bitácora descubre que Boris viajó al 16 de julio de 1969, aunque según Jeffrey tuvo que hacerlo porque Boris iba a matarlo y piensa que su amigo K en términos cronológicos solo es un punto en la línea de tiempo, sin embargo J le muestra por las televisiones de su local la transmisión de la invasión Boglodita a la Tierra y se da cuenta de que es peor de lo que imagino, ante esta situación Jeffrey le pregunta a J cual es su plan y este le menciona que quiere que lo envié al 15 de julio de 1969, aunque Jeffrey considera que es un pésimo plan porque envío previamente a Boris al día posterior al que quiere ir, pero J le menciona que tiene la intención de matar al Boris joven antes de que su homólogo del futuro aparezca. Para ello Jeffrey le entrega un dispositivo para viajar en el tiempo bastante raro y antiguo, similar al que Boris uso previamente, sin embargo para que funcione, ambos se trasladan hasta la azotea del Edificio Chrysler, donde Jeffrey programa el dispositivo para el día y el año que J desea ir y que lo único que debe hacer es saltar al vacío, en un principio J considera que eso sería un suicidio, pero decide hacerlo. En eso Jeffrey le explica que para el dispositivo se active, J debe esperar al que el mismo cargue un líquido verde en su totalidad con la caída, pero antes de irse le advierte a J que no pierda bajo ninguna circunstancia el dispositivo o de lo contrario se quedaría varado en 1969. Antes de saltar, J le cuestiona a Jeffrey sobre por qué solo el recuerda a K y no los demás y Jeffrey le menciona a J que de alguna forma el estuvo ahí y que si vuelve tiene que contárselo todo, pero cuando J trata de indagar más, la invasión Boglodita finalmente llega a Nueva York y se ve forzado a saltar y consigue activar el dispositivo para viajar a 1969. Al llegar a dicho año J trata de orientarse y descubre la violencia racial y la época hippie de los 60s, en eso se roba el auto de un de un huésped de un hotel cercano para ir Coney Island he interceptar al Boris joven, del cual sabe que cometerá un asesinato en dicho lugar, pero antes de que pueda ejecutarlo, el joven K lo intercepta y lo electrocuta con un Taser, dejándolo inconsciente. Más tarde J despierta en la agencia, donde el joven K trata de averiguar quien es y de donde viene, pero en múltiples ocasiones trata de evitar decir que viene del futuro hasta que por sugerencia del entonces jefe de la agencia, X le ordena llevarlo al código 43, es decir llevarlo a un enorme neuralizador para borrarle la memoria, ante tal situación J se ve forzado a decirle todo y que deben detener a Boris antes que sea demasiado tarde, pero dado que K parece no creerle su historia antes de que el dispositivo lo neuralice, J le advierte a K que cuando vea a Boris al día siguiente no lo arreste sino que lo asesine, con esto K le cree lo suficiente y desconecta en el último segundo el neuralizador. En ese viaje al pasado conocen a Griffin el arcaniano (alienígena procedente de la Quinta dimensión), el cual puede predecir diversos futuros posibles, y le da a K el Arc Net. Boris (el viejo) conoce a Boris (el joven), explicándole todo lo que sucederá y se alían para asesinar a K. Mientras tanto, J y K se dirigen hacia Cabo Cañaveral, donde será el lanzamiento del Apolo 11, ya que el dispositivo debe ser desplegado en el espacio exterior.

Al llegar a dicho lugar J y K luchan juntos para matar a los Boris, por un lado J logra matar al Boris viejo haciéndolo caer en un escape de fuego del cohete, mientras que por otro lado K consigue vencer al Boris joven, haciendo que este pierda el brazo izquierdo como sucedió originalmente y logra colocar el dispositivo ARC Net en la punta del cohete y rápidamente escapa del lugar del despegue hacia la playa para encontrarse con el Coronel que los ayudó a entrar a la base.

Cuando el despegue inicia, estos observan como el Apolo 11 hace su lanzamiento exitoso y el dispositivo ARC Net finalmente es activado en el espacio, en eso K le menciona al Coronel de que si quiere conocer más podría hacer que este se una a los Hombres de Negro, ante esto J observa todo escondido en la vegetación y se despide de K antes de regresar a la actualidad, sin embargo y de forma infortunada el Boris joven se aparece sorpresivamente por la escotilla y el Coronel intenta dispararle, pero desafortunadamente Boris le dispara una espina en el pecho matándolo, salvando a K del ataque, en eso Boris reta al agente K a arrestarlo, pero en lugar de hacerlo como lo hizo anteriormente este le menciona diciendo: "No esta vez" y luego le dispara con su arma matándolo definitivamente, en eso J deduce lo que le había mencionado Griffin previamente: "Donde hay muerte, siempre habrá muerte", dando a entender que a eso se refería.

Mientras K observa el cuerpo sin vida del Coronel lamentándose no poder salvarlo, inesperadamente un niño sale de una camioneta y pregunta por su padre y el niño resulta ser James Darrell Edwards III (la versión joven de J). El agente K, incapaz de decirle la verdad de la muerte de su padre decide neuralizarlo y solo le dice que su padre es un héroe y le propone caminar por la playa. Ante esta revelación J comprende todo lo que realmente pasó con su padre,  que  no se había ido como él había creído todos estos años, sino que había muerto a manos de Boris, en sí como un héroe y la razón por la que K no quería que J se involucrara en el caso de Boris era para protegerlo y que el no tratara de tomar el asunto como algo personal si se enteraba de todo. Con esta revelación J, queda conmovido y satisfecho de saber toda la verdad y regresa al futuro ahora con otra perspectiva de su mentor.

De vuelta en el presente, J se encuentra con K en una cafetería, donde le pregunta si sucedió los acontecimientos reales como por ejemplo lo ocurrido en el restaurante chino y  si los blogloditas se extinguieron hace 40 años, K le responde que si y que además le colgó la llamada anoche. J tranquilamente admite que lo hizo y pone su antiguo reloj que le dio su padre sobre la mesa y le menciona que fue por todos los secretos que el universo no sabe. En ese entonces K intuye que el ya se enteró de la verdad y J ahora le dice que ahora comprende que anoche fue hace mucho tiempo y le da las gracias por todo lo que ha hecho por él hasta la fecha.

Al final aparece Griffin observando todo desde un banco al lado de K y J. Y rompiendo con la cuarta pared le dice a la audiencia que ese es su nuevo momento favorito en la historia humana, pero después comenta en tono alarmado: «a menos que sea el futuro cuando K olvida dejar la propina» y se ve como un meteoro esta a punto de caer a la Tierra, pero momentos después vuelve K a la cafetería y deja la propina, declarando que casi lo olvida. Luego la escena vuelve a enfocar a la Tierra y se ve que el meteorito que iba cayendo hacia el planeta es interceptado por un satélite, el cual aparece en su trayectoria y se estrella contra este, salvando de milagro a la Tierra. Posteriormente la cámara vuelve a enfocar a Griffin quien le dice a la audiencia, con alivio sarcástico: «eso estuvo cerca».

Reparto
 Will Smith como el agente J; un agente cansado quien deberá salvar al futuro desde el pasado. Descubrirá la verdad de su padre, al que tomó ausente.
 Tommy Lee Jones como el agente K. En esta película, está molesto consigo mismo por no haber matado a un delincuente extraterrestre.
 Josh Brolin como el joven agente K. El Agente K joven está enamorado de la joven agente O, pero las restricciones le impiden. Deberá aliarse con J para salvar al mundo y a sí mismo.
 Emma Thompson como la agente O. La agente O toma el cargo de MIB, tras la muerte de Z; le informará a J sobre los viajes en el tiempo y dará su discurso sobre Z.
 Alice Eve como la joven agente O de los años 60.
 Jemaine Clement como Boris el animal, el principal villano. Boris aparece molesto porque el agente K le había amputado medio brazo, e irá al pasado para convencer a su variante joven de matarlo.
 Nicole Scherzinger como Lily Poison, una villana secundaria.
 Bill Hader como Andy Warhol/Agente W.
 Michael Stuhlbarg como Griffin. Griffin tiene habilidad de ver lo que ocurrirá en el futuro y de saber qué ocurriría con otras posibilidades. Acompañará a los protagonistas en gran parte de la película.
 Yuri Lowenthal como Knuckles (Voz).

Producción
El 1 de abril de 2009, el presidente de Sony Pictures Entertainment anunció la película por primera vez durante una presentación de Sony ShoWest.
, después de un año, en abril de 2009 Barry Sonnenfeld confirma el regreso de Tommy Lee Jones y Will Smith a la tercera entrega de MIB, como los agentes K y J.
Además, también regresaron de la precuela anterior los productores Walter F. Parkes y Laurie MacDonald, y como productor ejecutivo Steven Spielberg, Jeff Blake, el presidente a nivel mundial de mercadotecnia y distribución de Sony Pictures comentó que «están muy emocionados por tener al equipo original de producción responsable de las dos películas anteriores en Hombres de negro 3, ya que saben que este capítulo tendrá "twist" para los admiradores de la franquicia mientras presentan a Hombres de negro a una nueva generación de cinéfilos».

El guion escrito por Ethan Cohen -quien fue guionista de las dos películas anteriores- fue reescrito por David Koepp, para mejorar el trabajo original. Mientras que un tercer escritor, Jeff Nathanson, fue contratado para escribir la escena del viaje en el tiempo, ya que la película trata sobre un viaje al pasado a 1969.

Estreno
A principios de mayo de 2010, Columbia Pictures anunció que Hombres de negro 3 llegará a los cines de todo el planeta el 25 de mayo de 2012 en formato tridimensional.

Recepción
La película recibió comentarios generalmente favorables de los críticos, especialmente en comparación con la segunda entrega Hombres de negro II (2002), la cual nunca terminó por agradar al público. De hecho, se sugirió una posible continuación a esta taquillera saga.

En la revisión del sitio web Rotten Tomatoes se informa de un índice de aprobación del 68% con una puntuación media de 6,1/10, sobre la base de una suma de 251 comentarios. El consenso dice: "No es exactamente un argumento persuasivo para la continuación de la franquicia -, pero Hombres de Negro III es mejor que su predecesora y logra superar las expectativas, en gran parte debido a la impresionante actuación de Josh Brolin".

Mientras tanto, tiene una puntuación de 58 en Metacritic basada en 38 comentarios, lo que indica "críticas mixtas o medias".

Allen O'Brien, de The Times of India le dio a la película 4 estrellas de 5, concluyendo: "Lamentablemente, es el 3D que realmente no arregla el drama, pero una vez que sabes que estás en algún verdadero MIB-ísmo, es algo que realmente no importa".

Banda sonora
La banda sonora cuenta de nuevo con la batuta del compositor Danny Elfman, responsable de las anteriores entregas. Elfman es muy conocido por sus colaboraciones con el realizador Tim Burton en películas como Frankenweenie, Sombras Tenebrosas, Batman, Mars Attacks! y El cadáver de la novia, entre otras. También ha compuesto la banda sonora de películas como Spider-Man (Sam Raimi, 2002), Hulk (Ang Lee, 2003) o el popular tema de la serie animada Los Simpson.

Al final de la película, cuando el agente J vuelve en el tiempo al Nueva York del año 2012, suena la canción "Empire State of Mind". Detrás del agente puede verse el One World Trade Center, edificio construido después de los Atentados del 11 de septiembre de 2001.

El tema principal de Hombres de negro 3, llamado "Back In Time", es interpretado por el cantante cubano-estadounidense Pitbull, que en esta ocasión toma el relevo de la trilogía. Will Smith había interpretado el tema principal en las dos anteriores entregas.

«Back In Time», ha sido compuesta para la película por Armando C. Pérez (Pitbull), Marc Kinchen, Adrian Trejo y Urales Vargas e incluye un sample del éxito de los años 50, «Love is Strange», escrita por Sylvia Robinson, Ellas McDaniel y Mickey Baker e interpretada por el dúo Mickey y Sylvia, que llegó a ser número uno en las lista de grandes éxitos. Afirmó Pitbull: «Es un increíble honor ser parte de una franquicia tan asombrosa como Men in Black y respeto muchísimo a Will Smith, especialmente por nuestro similar origen y referente musical», y respecto a la música de la película afirma: «Como deseábamos que la música fuera alegre pero a la vez moderna, utilizamos el eslogan de la película y la adaptamos a la canción de manera que para entender el futuro, hay que retroceder en el tiempo».

Reinicio/Posible Crossover
Will Smith ha respondido sobre Men in Black 4, película que ya está en fase de desarrollo.

Ese podría ser su hijo Jaden Smith pero tampoco quiere que su hijo participe en la popular franquicia de alienígenas.

En septiembre de 2015, los productores Walter Parkes y Laurie MacDonald han hablado del futuro de la franquicia Men in Black, que han confirmado que se encuentra en pleno proceso de reinventar la franquicia con una nueva trilogía, siendo el inicio de esta MIB: Internacional, en esta entrega los protagonistas son la agente M y el agente H de la oficina de Hombres de Negro de Londres quienes tras un asesinato luchan contra las mayores amenazas a la humanidad: una invasión de la colmena y un infiltrado en la organización de Hombres de Negro.

Véase también
 Hombres de negro
 Hombres de negro (película)
 Hombres de negro II
 Hombres de negro: Internacional (Secuela-Spin-Off)

Referencias

Enlaces externos
 Web de Men in Black 3 en español

 http://www.cinemascomics.com
 Men in Black (Hombres de negro) (Men in Black (MIB))
 MIIB: Hombres de negro II (Men in Black 2) (Men in Black 2 (MIB 2))
 Men In Black 3 (Hombres de negro III) (Men in Black 3)
 Hombre de negro internacional (Men in Black International)
 Hombres de Negro: La serie animada (Serie de TV) (Men in Black: The Animated Series (MIB) (TV Series))

Películas de 2012
Películas de ciencia ficción de Estados Unidos
Películas basadas en Marvel Comics
Películas de Will Smith
Películas de Tommy Lee Jones
Secuelas de películas
Películas dirigidas por Barry Sonnenfeld
Películas sobre extraterrestres
Películas sobre viajes en el tiempo
Películas sobre la amistad
Películas de Columbia Pictures
Películas de Amblin Entertainment
Películas ambientadas en Florida
Películas ambientadas en los años 1960
Representaciones culturales de Andy Warhol
Películas ambientadas en 1969
Películas ambientadas en 2012

Hombres de negro III


ديومينا, ديومينو  هي مدينة في مقاطعة ستافروبول كراي في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 4319   نسمة.

مدن كراي ستافروبول

ديومينا (ستافروبول)


São Fidélis es un municipio en el estado brasileño de Río de Janeiro. Tenía una población de 37.543 habitantes em 2010, y tiene un área de 1031,5km².

Historia

El municipio fue fundado en 1870, después de haber sido separado del municipio de Campos dos Goytacazes. Su actual prefecto (de 2008 a 2011) es Luiz Carlos Fernández Fratani (PMDB).

Ubicación

La ciudad está ubicada a 5 km de la capital del estado, la ciudad de Río de Janeiro. Sus municipios vecinos son:
 Cambuci – norte y noroeste
 Italva – noreste y norte
 Cardoso Moreira – este
 Campos dos Goytacazes– este a suroeste
 São Sebastião do Alto – oeste
 Itaocara – oeste

Referencias

Localidades de Río de Janeiro

São Fidélis


The Watcher in the Water is a fictional creature in J. R. R. Tolkien's Middle-earth; it appears in The Fellowship of the Ring, the first volume of The Lord of the Rings. Lurking in a lake beneath the western walls of the dwarf-realm Moria, it is said to have appeared after the damming of the river Sirannon, and its presence was first recorded by Balin's dwarf company 30 or so years before the beginning of The Fellowship of the Ring.

The origins of the creature are not described in Tolkien's works, but critics have compared it to the legendary kraken and to Odysseus's passage between the devouring Scylla and the whirlpool Charybdis. Its presence in combination with the barrier lake and the formidable Doors of Durin have been likened to the multiple obstacles often found in Norse mythology.

Literature
In The Lord of the Rings, the Fellowship of the Ring are on a quest to Mount Doom to destroy the One Ring made by the Dark Lord Sauron. During their journey, they face two evil choices to cross the Misty Mountains: over the mountain of Caradhras through the Redhorn Gate pass, or through Moria, a dark labyrinth of tunnels and pits. They first try the mountain pass, but the weather proves too severe, and the Fellowship turn back and approach Moria's West Gate, beside which the Watcher lived in a lake.
It is said to have appeared after the damming of the local river Sirannon, and its presence was first recorded by Balin's dwarf company 30 or so years before the beginning of The Fellowship of the Ring. When the party approaches the Gate, the Watcher seizes Frodo Baggins with a long, pale-green, luminous, fingered tentacle, succeeded by twenty more. The Company rescue Frodo and retreat into Moria, and the Watcher seals the Doors of the West Gate shut. As Gandalf commented, "Something has crept or been driven out of the dark water under the mountains. There are older and fouler things than orcs in the deep places of the world." He privately notes that the creature reached for Frodo, the Ring-bearer, first out of all the members of the company.

Later, the Fellowship find the Book of Mazarbul, a record of Balin's failed expedition of Dwarves to reclaim Moria. In the last pages of the book, the scribe, revealed to be Ori, relates: "We cannot get out. We cannot get out. They [the Orcs] have taken the Bridge and second hall. ... the pool is up to the wall at Westgate. The Watcher in the Water took Óin. We cannot get out. The end comes ... drums, drums in the deep ... they are coming."

Concept and creation

The "Watcher in the Water", or just "the Watcher", is the only name Tolkien gave to this creature.

An early version of the Fellowship's encounter with the Watcher is found in The Return of the Shadow. Tolkien's account of the creature at this stage is practically the same as in the final published version.  Its emergence, physical appearance, abilities, attack on the Fellowship, and the breaking of the Moria Gate are already present in his initial writings.

Analysis

In The Complete Tolkien Companion, J. E. A. Tyler suggests that the Watcher was a cold-drake: "these dragons rely on their strength and speed alone (the creature that attacked the Ring-bearer near the Lake of Moria may have been one of these)".

The essayist Allison Harl writes that the Watcher may be a kraken created and bred by Morgoth in Utumno, and that it represents a gatekeeper whose goal, in the context of the archetypal journey, is to keep the heroes from entering into new territory, psychologically or spiritually. This "guardian theory" has been echoed by writers such as Joseph Campbell and Bill Moyers.

The scholar of English literature Charles A. Huttar suggests possible origins for the Watcher in the Classical world. He compares the combination of the tentacled monster and the "clashing gate" when the Fellowship pass through the Doors of Durin, only to have the Watcher smash the rocks behind them, to Greek mythology's  Wandering Rocks near the opening of the underworld, and to Odysseus's passage between the devouring Scylla and the whirlpool Charybdis.

The scholar Jonathan Evans describes the monster as "the vague Watcher in the Water" and "a many-tentacled creature". He notes Gandalf's description, and compares this with Gandalf's later statement that "the world is gnawed by nameless things" in Moria's deepest places, older even than Sauron "and unknown even to him".

Marjorie Burns, a scholar of English literature, situates the Watcher in the Water as part of a triple obstacle to entering Moria: "ominous obstructing waters, the Watcher within, and highly resistant doors". She comments that such a "piling up of opposition" is characteristic of Norse mythology, in which it is common for there to be massive obstacles, unwelcoming gates, aggressive dogs and "persistent guardians".

Adaptations

The Watcher in the Water appears in Peter Jackson's The Fellowship of the Ring (2001). In Jackson's adaptation, the Watcher is portrayed as a colossal, octopus-like monster. Jackson stated in the commentaries that the original idea was to have the Watcher drag Bill the pony, who was carrying the party's baggage, underwater. In the concept art gallery feature on the DVD, the artists John Howe and Alan Lee explain that the Watcher was one of the most difficult creatures to design as Tolkien had written so little about it.

The Lord of the Rings Strategy Battle Game by Games Workshop, based on Jackson's film, calls the Watcher in the Water the "Guardian of the Doors of Durin".

References

Primary

Secondary

Middle-earth animals
Literary characters introduced in 1954
Sea monsters
Characters in British novels of the 20th century
Fictional monsters
Middle-earth monsters

fi:Veden valvoja

Watcher in the Water


Colin Louis Masters (né le  à Perth, en Australie occidentale) est un neuropathologiste australien qui étudie la maladie d'Alzheimer et d'autres troubles neurodégénératifs. Il est professeur lauréat de pathologie à l'Université de Melbourne.

Carrière
Masters a étudié la médecine à l'Université d'Australie-Occidentale. Il a opté pour une année supplémentaire d'études pré-médicales en 1967, qu'il a passées à faire des recherches en neuropathologie, et a obtenu son diplôme MBBS en 1970. Il a obtenu son doctorat en neuropathologie médicale en 1977 après avoir obtenu des bourses de recherche à l'Université d'Australie-Occidentale et au Massachusetts General Hospital. Après des postes de scientifique invité à l' et de boursier Humboldt à l'Université de Heidelberg, il est retourné en Australie-Occidentale et à l' en 1981 en tant que clinicien-chercheur. En 1989, il a déménagé à l'Université de Melbourne où il a passé le reste de sa carrière en tant que pathologiste consultant et professeur de pathologie, devenant professeur lauréat en 2002 et pendant six ans doyen associé de la recherche à la faculté de médecine et de médecine dentaire.

Réalisations scientifiques
Masters et son ancien collègue de Heidelberg  ont été les premiers à caractériser la protéine amyloïde qui forme les plaques cérébrales observées dans la maladie d'Alzheimer (MA) et le Syndrome de Down (DS, également connue sous le nom de trisomie 21). Connu sous le nom de bêta-amyloïde (Aβ), ce peptide est dérivé de la protéine précurseur de l'amyloïde (APP), qui a ensuite été cartographiée dans la région du chromosome 21 qui est altérée dans le DS. L'idée que Aβ cause la MA, appelée , a gagné en force grâce aux études génétiques qui ont retracé les formes familiales de la maladie jusqu'aux variations du gène APP. Masters est devenu un éminent partisan de l'hypothèse amyloïde, développant des stratégies pour les traitements anti-Alzheimer qui suppriment les enzymes bêta-sécrétase et  qui clivent l'APP pour former Aβ, ou modifient les interactions entre les ions métalliques et Aβ qui sont importants pour ses effets toxiques. Malgré deux décennies de recherche intensive, cependant, ces approches n'ont pas produit de médicaments utiles.

Prix et distinctions
Masters et Beyreuther ont tous deux reçu le prix de recherche Max-Planck en 1991. Ils ont également remporté conjointement le  et le . En 1997, ils ont reçu le Prix international Roi-Fayçal de médecine, avec , pour leurs contributions à la compréhension des maladies neurodégénératives. Masters a remporté la médaille Florey en 2002. En 2006, il a reçu le Grand Hamdan International Award for Medical Sciences dans le domaine de la pathologie moléculaire et cellulaire des troubles neurologiques. Il a également reçu un prix pour l'ensemble de ses réalisations en recherche sur la maladie d'Alzheimer de l'. Il est membre de l'Académie australienne des sciences, du Collège royal des pathologistes d'Angleterre et du Collège royal des pathologistes d'Australie. Il a été élu membre de l'Académie australienne des sciences de la santé et de la médecine (FAHMS) en 2015. Il est docteur honoris causa en lettres de l'Université d'Australie occidentale (2008). Il a été nommé Officier de l'Ordre d'Australie à l'occasion du Jour de l'Australie 2017.

Références

Liens externes

Naissance en février 1947
Officier de l'ordre d'Australie
Maladie d'Alzheimer
Neuroscientifique
Médecin australien du XXe siècle
Médecin australien du XXIe siècle
Docteur honoris causa de l'université d'Australie-Occidentale

Colin Masters


الملاعب صحيفة رياضية سورية أسبوعية تصدر عن مجموعة علكوش التجارية صباح كل يوم ثلاثاء بـ 16 صفحة بقطع أصغر من القطع النصفي بقليل.

أثناء الدوري السوري تصدر الصحيفة مرة ثانية في الأسبوع يوم السبت بقطع أصغر قليلاً من إصدار الثلاثاء كي تقوم بتغطية أخباره ولذلك فإن إصدار السبت غالباً ما يتوقف بانتهاء الدوري.

تقوم الصحيفة أحياناً بإصدار ملحق أثناء دوري كرة القدم أو السلة.

تاريخ الصحيفة

في 1 آذار عام 2002 صدر العدد الأول منها .

سمات الصحيفة

تهتم الصحيفة بالأخبار بالدرجة الأولى بنسبة 45%.

تحتل الأخبار الرياضية المحلية أولوية النشر فيها حيث تنشر في صفحات متقدمة وتخصص لها مساحات أكبر.

تبلغ نسبة الأحاديث الصحفية فيها 11%، وتركز في معظمها على المسؤولين في الأندية الرياضية ونادراً ما تنشر أحاديث مع اللاعبين.

تهتم الصحيفة بأخبار كرة القدم بنسبة 71%، وبأخبار كرة الطائرة بنسبة 11%، وبالسباقات بنسبة 5%، وبالتالي فإنها تركز على الرياضات الشعبية وتهمل الرياضات الأخرى.

تهتم الصحيفة بالأحداث الرياضية المحلية بنسبة 54% ، وتفرد صفحتين للأحداث الرياضية العالمية، بينما يلاحظ أنها فقيرة بالموضوعات التي تتناول أحداث عربية وإقليمية.

تبلغ نسبة الصور الشخصية في هذه الصحيفة 48%، مقابل 31% للصور الموضوعية، بالإضافة إلى بعض الكاريكاتير والرسوم البيانية.

تكثر الصحيفة من نشر الصور المفعمة بالحركة.

46% من الموضوعات التي تنشرها الصحيفة مجهولة المصدر، بينما 33% مصدرها مراسلو الصحيفة في المحافظات، والباقي يكتبه العاملون في مقر الصحيفة.

المصادر

الصحافة المتخصصة – للدكتورة سميرة شيخاني والدكتور محمد خليل الرفاعي.

صحف رياضية سورية
صحف أسبوعية
تأسيسات سنة 2002 في سوريا
منشورات أسست في 2002

صحيفة الملاعب


Funariales, red pravih mahovina. Sastoji se od porodice Funariaceae i fosilnog roda Gomankovia.

Sistematika
 familia Funariaceae Schwägr.
 genus Gomankovia Ignatov

U red su nekada uključivane i porodice:
 Disceliaceae, danas u Disceliales
 Ephemeraceae,
 Gigaspermaceae, danas u Gigaspermales
 Oedipodiaceae, u Oedipodiales
 Splachnaceae u Splachnales
 Splachnobryaceae

Izvori

Funariidae

Funariales


Demetrios Vikelas (Δημήτριος Βικέλας), također Bikelas (Ermoupolis, Siros, 15. veljače 1835. – Atena, 20. srpnja 1908.), bio je grčki gospodarstvenik, prevoditelj, pisac i prvi predsjednik Međunarodnoga olimpijskog odbora.

Vikelas je preveo Shakespearea, Goethea i H. C. Andersena na grčki, a volio je književnost, povijesna i politička djela. Najpoznatije njegove djelo priča je Lukis Laras, koja je prevedena na više jezika.

Često bolestan u mladosti, Vikelas nije imao izravnu športsku pozadinu kada je 1894. došao u Pariz, kao predstavnik Grčke pri osnivanju MOO-a. Uspjelo mu je međutim uvjeriti prisutne da moderne Olimpijske igre trebaju zaživjeti u Ateni, u obliku ljetnih igara, da bi ih se povezalo s antičkim olimpijskim igrama.
Prvotni planovi bili su o održavanju prvih Olimpijskih igara u Parizu.

Po pravilima koja je predložio Pierre de Coubertin, otac olimpijskog pokreta i drugi predsjednik MOO-a, predsjednik je trebao biti iz zemlje organizatorice Olimpijskih igara, tako da je Demetrius Vikelas postao prvi predsjednik MOO-a. Poslije Igara u Ateni 1896., Vikelas se posvetio pitanjima školstva u Grčkoj.

Izvori

Vanjske poveznice

 Demetrios Vikelas  olympic.org. Međunarodni olimpijski odbor.

Grčki književnici
Olimpijske igre
Prevoditelji
Športski djelatnici

Demetrios Vikelas


Zurna, Türkiye'nin birçok yerinde kullanılır. Tahta, metal ve kamış kullanılarak yapılan, yüksek sesli, bu yüzden büyük davul ile birlikte çalınan, yine bu yüzden açık havada kullanıma uygun, nefesli saz çeşididir.

Güneydoğu Anadolu Bölgesinin folklorunda genellikle (Mardin'de Gaziantep, Diyarbakır ve Şanlıurfa'nın iç bölgelerinde) ancak mutlaka bas davul eşliğinde kullanılan, ahşap, yedi delikli nefesli bir sazdır.

Mehter takımları ve bunun modern şekli bando mızıka takımlarının eskiden hükümdarların hükümdarlık işareti olarak fermanlarını zurna eşliğinde okutmalarından geliştiği tahmin edilmektedir.

Etimoloji
Codex Cumanicus'ta suruna olarak kayıtlı olan enstrüman  adının Farsça surna kelimesinden ödünç alındığı yaygın kanaattir: Farsça'da sur "festival" + nay "kamışlı"

Bununla birlikte Arapça sûr "boynuzdan yapılma büyük boru" + Farsça "kamış" ihtimali de gözden çıkarılmamalıdır. Eski İran dilinde "sur" kelimesi bir boynuz çeşidi olarak kayıtlı olup ikinci ihtimali güçlendirmektedir.

Anadolu'da düğünlerde, askere uğurlama törenlerinde, halk oyunlarında, seyirlik köy oyunlarında davulla birlikte kullanılmaktadır. Anadolu'da şimşir, dişbudak, ıhlamur, kızılcık, ceviz ve ardıç ağacından imal edilen zurna büyüklük ve ses rengine göre kaba zurna, orta kaba zurna ve cura zurna (Zil Zurna) olmak üzere üç çeşittir.

Coğrafyası ve tarihçesi
Türkiye'de olduğu gibi Fas'tan Çin'e kadar uzanan iklim kuşağındaki her ülkede kullanıldığı da bilinmektedir. Ayrı-ayrı türleri Orta Doğu ve Kafkasya halkları arasında çok geniş yayılmıştır. Eski insan meskenlerinden biri olan Mingeçevir arazisinde yapılmış arkeoloji kazıntılar zamanı maral boynuzundan hazırlanmış dört adet zurna aşkar edilmiştir. Bilim adamlarının hesaplamalarına göre, yüksek zevkle yapılmış bu çalgıların üç bin yıl yaşı vardır.

Kuruluşu

Esasen erik, ceviz,  yabanı söğüt ve dut ağacından yontularak yapılır. Tüm uzunluğu 302–317 mm-dir. Yüzeyinde 7, altında ise 1 oyuk açılır. Gövdesinin baş tarafına maşa takılır. Maşanın görevi çalgının kök kaidesini düzenlemektir. Gövdesinin baş hissesi 20 mm olup, aşağıya doğru genişlenerek 60–65 mm-e ulaşıyor. Zurnanın ağzı tarafında bir delik daha vardır ki, bu da kök üçündür. Bürünç, mis, yahut gümüş plakadan hazırlanmış "mil" maşaya takılır. Esasen kuru yerde bitmiş iki ince, yonulmuş kamıştan özel usulle yapılmış ağızlık 710 mm uzunluğunda olur.

Çalgıçı aleti seslendirmek için ağız boşluğuna yığdığı havanı ağızlıktan düzenle üfler. Sedef, kemik ve bürünçten hazırlanan dairevi makara (dayak) milin yaklaşık orta kısmına, yuvarlak tabaka bağlanılır. Makara, bir tür, dudak için dayak rolünü oynar. Üflenen hava ağızlık, mil ve maşadan geçerek gövdenin içine girer ve alet parmakların yardımıyla gövdedeki oyukları açıp-bağlamakla seslendirilir.

Zurnanın ahengi küçük oktavın "si bemol" sesinden üçüncü oktavın "do" sesine kadardır. Yorumcunun yeteneğinden asılı olarak, birkaç ses de artırmak mümkündür. Bu sesleri Azerbaycan zurnacıları "sefir (büyükelçi) sesler" adlandırır. Zurna, esasen, açık havada geçirilen el şenliklerinde geniş istifade edilir.

Çeşitleri

Zurnanın boy ve şekil olarak çok çeşitleri vardır. Zurnadan zurnaya küçük değişikliklerle aynı olan özellikleri:
 Büyük parçasının sert bir ağaçtan yapılması (dağ eriği, ceviz, vs..)
 İçinin açılarak sesi tam karşıya gönderecek şekilde olması (uzunlama kesiti parabola benzer)
 İç boru deliğinin kamışa en yakın tarafının önce şimşir sonra da metal parça ile daha da daralması.
 Sesinin, küçücük bir kamış silindirin, nem ve ısı eşliğinde ezilerek daracık bir elips haline getirilmiş dış deliğinin açılma kapanma titremeleriyle çıkması
 Kamışın özelliğinden sesinin ancak yüksek basınç sonucu, aşırı tiz, ve aşırı kuvvetli çıkması
 Yüksek basıncın gereği nefes çevirerek (şişirtilmiş avurtlardaki havayı kullanırken burundan nefes alıp devam ederek yani ezgiyi hiç nefes almak için kesmeden) çalınması.
 Büyük davulun hem bas, hem de kuvvetli sesi ile zaten ritim belirterek çalmaya pek uygun olmayan zurna ile hep birlikte çalınması

Terminoloji
Zurnayı oluşturan parçalar Anadolu terminolojisinde yöresel farklılıklar göstermektedir . :

Baş ve çatal bölümü
zaynak -Ankara
nazik -Abdal
lardaula -Uludağ
çatal -Çankırı
zinak -Diyarbakır
nezik -Gaziantep
fasla -Kırklareli

Boru kısmı
metef -Ankara
metem -Abdal-lar
çığırdan -Uludağ
demir -Çankırı
bülbülük -Diyarbakır
kanel -Kırklareli
lüle -Sivas

Kaynakça

 Zurna FAQ @ wayback machine. archived from fromnorway.net/yaylas/zurna/zurna_faq.htm, Satilmis Yayla, 1996 Oslo, Norway

Azerbaycan halk müziği çalgıları
Ermeni halk müziği çalgıları
Gürcü halk müziği çalgıları
İran halk müziği çalgıları
Özbek halk müziği çalgıları
Tacik halk müziği çalgıları
Türk halk müziği çalgıları
Türkmen halk müziği çalgıları
Iğdır'ın yöresel çalgıları

Zurna


Longueuil es una ciudad canadiense ubicada en la provincia de Quebec. Es la sede de la región administrativa de Montérégie y se encuentra en la costa sur del río San Lorenzo directamente a través de Vace Shocker. La población a partir de la Canadá Censo de 2011 fue de  lo que la hace la tercera ciudad más grande del Gran Montreal, la quinta ciudad más poblada de Quebec y el decimonoveno mayor centro en Canadá. La ciudad se compone de tres distritos: Vieux-Longueuil, Saint-Hubert y  Greenfield Park. Los residentes de Longueuil se conocen como Longueuillois en francés.

Historia
El nombre de la ciudad proviene de la iglesia Longueil cerca de Dieppe, en Normandía.

Longueuil fue oficialmente fundada en 1848, y se convirtió en ciudad en 1874. En 1961 se fusionó con Montréal-Sud, pero su nombre se mantuvo. Continuó para mantener su nombre en 1969 cuando se fusionó con Ville Jacques-Cartier. En 2002 se fusionó con un nuevo Longueuil y Boucherville Brossard, Greenfield Park, LeMoyne, Saint-Bruno-de-Montarville, Saint-Hubert y Saint-Lambert. En 2006, Boucherville, Brossard, Saint-Lambert y Saint-Bruno-de-Montarville se separaron de nuevo.

Véase también

 Anexo:Ciudades de Quebec
 Longueuil (aglomeración)
 Franco-canadienses

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Longueuil  (en francés)

Municipios de la aglomeración de Longueuil
Ciudades de Quebec

Longueuil