Stephen Southwold () a fost un scriitor englez de literatură științifico-fantastică, pe care a publicat-o sub mai multe pseudonime (cel mai adesea Neil Bell).

Biografie
S-a născut în Southwold, Suffolk și a purtat inițial numele Stephen Henry Critten. A urmat studii la Colegiul St. Mark din Chelsea (1905-1907) și a lucrat ca învățător. A devenit un prolific scriitor britanic, folosind mai multe pseudonime. Primul pseudonim pe care l-a folosit, Stephen Southwold, i-a devenit numele real. Se pare că schimbarea numelui lui era o reacție împotriva tatălui său. A publicat cel mai adesea sub pseudonimul Neil Bell, dar și ca Miles, Stephen Green, S.H. Lambert și Paul Martens.

A scris inițial o serie de cărți științifico-fantastice, iar mai târziu s-a concentrat asupra romanelor convenționale. Mai multe povestiri pentru copii au fost publicate sub numele Southwold. Cele mai cunoscute romane științifico-fantastice sunt: The Seventh Bowl (despre nemurire), The Gas War Of 1940 (despre un viitor război) și The Lord of Life (despre sfârșitul lumii). Who Walk in Fear este o colecție de povestiri de groază.

Lucrări

 The Common Day (1915), poezii
 In Between Stories (1923) ca Stephen Southwold
 Listen Children: Stories for Spare Moments (1926) ca Stephen Southwold
 Once Upon a Time Stories (1927) ca Stephen Southwold
 Ten-Minute Tales (1927) ca Stephen Southwold
 The Children's Play Hour Book (1927), redactor
 Listen Again Children! (1928) ca Stephen Southwold
 Happy Families (1929) ca Stephen Southwold
 Man's Great Adventure (1929) ca Stephen Southwold
 The Seventh Bowl (1930) ca Miles, apoi ca Neil Bell
 True Tales of an Old Shellback (1930) ca Stephen Southwold
 Precious Porcelain (1931) ca Neil Bell
 Valiant Clay (1931), reeditată sub titlul The Gas War of 1940, ca Miles, apoi ca Neil Bell
 Life and Andrew Otway (1931) ca Neil Bell
 The Disturbing Affair of Noel Blake (1932) ca Neil Bell
 The Marriage Of Simon Harper (1932) ca Neil Bell
 The Lord of Life (1933) novel, ca Neil Bell
 Bredon And Sons (1933) ca Neil Bell
 Fiddlededee: A Medley of Stories (1933) ca Stephen Southwold
 Death Rocks the Cradle: A Strange Tale (1933) ca Paul Martens, apoi ca Neil Bell
 The Truth About My Father (1934) ca Paul Martens, apoi ca Neil Bell
 Winding Road (1934) ca Neil Bell
 The Days Dividing (1935) ca Neil Bell
 The Son of Richard Carden (1935) ca Neil Bell
 Mixed Pickles (1935) stories, ca Neil Bell
 Animal Stories (1935) ca Stephen Southwold
 More Animal Stories (1935) ca Stephen Southwold
 Forty More Tales (1935) ca Stephen Southwold
 Crocus (1936) ca Neil Bell
 Lucky Dip (1936) ca Neil Bell
 Strange Melody (1936) ca Neil Bell
 The Book of Animal Tales (1936) ca Stephen Southwold
 The Tales of Joe Egg (1936) ca Stephen Southwold
 Testament of Stephen Fane (1937) ca Neil Bell
 Pinkney's Garden (1937)
 Precious Porcelain (1938) ca Neil Bell
 Love And Julian Farne (1938) ca Neil Bell
 One Came Back (1938) ca Neil Bell
 The Smallways Rub Along (1938) ca Neil Bell
 Now For A Story (1938) ca Stephen Southwold
 Not A Sparrow Falls (1939) ca Neil Bell
 The Abbot's Heel (1939) ca Neil Bell
 So Perish The Roses: a novel of the life of Charles Lamb (1940) ca Neil Bell
 The Desperate Pursuit (1941) ca Neil Bell
 The Spice of Life (1941) ca Neil Bell
 Peek's Progress (1942) ca Neil Bell
 The Tower of Darkness (1942) ca Neil Bell
 Cover His Face: Thomas Chatterton (1943) ca Neil Bell
 Child of My Sorrow (1944) ca Neil Bell
 A Portrait of Gideon Power (1944) ca S. H. Lambert, apoi ca Neil Bell
 The Handsome Langleys (1945) ca Neil Bell
 Life Comes to Seathorpe (1946) ca Neil Bell
 A Romance in Lavender (1946) ca Stephen Southwold
 Alpha and Omega (1946), povestiri, ca Neil Bell
 Forgive Us Our Trespasses (1947) ca Neil Bell
 The Governess at Ashburton Hall (1948) ca Neil Bell
 Ten Short Stories (1948)
 Immortal Dyer. A Novel of the Life and Times of Jeff Lister, King of the Commons, the Pride of Norfolk (1948) ca Stephen Southwold
 Who Was James Carey? (1949) ca Neil Bell
 Scallywag (1949) stories
 Forty Stories (1949) ca Stephen Southwold
 I am Legion (1950) ca Neil Bell
 Three Pairs of Heels (1950) ca Neil Bell
 The Inconstant Wife (1950) ca Stephen Southwold
 The Dark Page (1951) ca Neil Bell
 One of the Best (1952) ca Neil Bell
 Life Comes to Seathorpe (1953) ca Stephen Southwold
 Who Walk in Fear (1953) short novels, ca Stephen Southwold
 The Secret Life of Miss Lottinger (1953), nuvelă și povestiri, ca Neil Bell
 Many Waters (1954) ca Neil Bell
 Tell Me Another (1954) ca Stephen Southwold
 My Writing Life (1955), autobiografie
 The Custody of the Child (1955)
 The Flowers of the Forest (1955) ca Neil Bell
 Luke Bramwhite – His Joyous Life and Happy Death (1955) ca Neil Bell
 The Captain's Woman: and other Stories (1955) ca Neil Bell
 All My Days (1956) ca Neil Bell
 Thy First Begotten (1957) ca Neil Bell
 What No Woman Knows (1957) ca Neil Bell
 Mrs Rawleigh and Mrs Paradock (1958) ca Neil Bell
 The Black Sheep (1958) ca Neil Bell
 At the Sign of the Unicorn (1959) ca Neil Bell
 Simon Dale (1959)
 Corridor of Venus (1960) ca Neil Bell
 My Brother Charles (1960) ca Neil Bell
 13 Piccadilly (1961)) ca Neil Bell
 The Endless Chain (1961) ca Neil Bell
 The Narrow Edge (1961) ca Neil Bell
 Village Casanova and other Stories (1961) ca Neil Bell
 I Paint Your World (1963) ca Neil Bell
 The Story of Leon Barentz (1963) ca Neil Bell
 The Ninth Earl of Whitby (1966) ca Neil Bell
 Missing from Home (1983) ca Neil Bell
 The House at the Crossroads
 Love and Desire and Hate stories, ca Neil Bell
 Hey, Diddle Diddle ca Stephen Southwold
 Ten Old Men ca Stephen Southwold
 The Last Bus and other stories
 The Sea Horses and other stories
 Yesterday and Long Ago, ca Stephen Southwold

Note

Legături externe
 https://web.archive.org/web/20110610013023/http://homepages.pavilion.co.uk/tartarus/s16.htm

Nașteri în 1887
Decese în 1964
Scriitori englezi de literatură științifico-fantastică
Scriitori cunoscuți sub pseudonimele folosite
Scriitori din secolul al XX-lea

Stephen Southwold


ඉස්ලා ෆිලිප්ස් මෙනවිය දෙවන එලිසබෙත් මහ රාජෝත්තමාවියගේ හා ෆිලිප් කුමරුගේ මුණුබුරෙකු වන පීටර් ෆිලිප්ස් මහතාගේ බාල හා දෙවන දියණිය වේ.

අයිලා ෆිලිප්ස් මෙනවිය


Yvonne Koenig (* 12. April 1987 in Dresden) ist eine deutsche Rennbootfahrerin.

Karriere
Yvonne Koenig startete 2001 ihre Laufbahn im Rennbootsport und belegte in der Deutschen Meisterschaftsklasse DMYV T-550 den fünften Rang.

Von 2002 bis 2006 fuhr sie in der Deutschen Meisterschaft des ADAC-Motorboot-Cup und erreichte 2006 mit dem zweiten Platz in der Meisterschaft ihr bestes Ergebnis in dieser Rennbootsport-Serie. 2005 wurde Koenig Deutsche Meisterin der Klasse S-550.

2007 wechselte sie in die Formel-500-Weltmeisterschaft, in der Outboard-Rennboote mit 200 PS Geschwindigkeiten von bis zu 170 km/h erreichen. In dieser Serie war der 10. Platz 2007 in der Gesamtwertung mit dem Shark Racing Team ihre beste Platzierung. Im selben Jahr belegte sie in der O-700-Weltmeisterschaft den vierten Platz.
Koenig startete 2008 und 2010 in der 1100-cm³-Weltmeisterschaft in der sie 2008 mit dem Thirlby Automotive Team den dritten Rang und ihre beste Platzierung in dieser Serie erreichte.

Ihr bis dahin größter Erfolg im Jahr 2009 war der Gewinn des Pro Nationals Titels der US-amerikanischen Meisterschaften in der 700-cm³-Klasse.

In der nordamerikanischen Formel-3-Meisterschaft belegte sie 2010 den vierten Platz. 2012 fuhr sie zusammen mit Simone Schuft beim 24-Stunden-Rennen auf der Seine in Rouen auf den zweiten Rang.

Karrierestationen

Weblinks
 Website von Yvonne Koenig

Einzelnachweise

Sportler (Dresden)
Motorsport (Dresden)
Motorbootsportler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1987
Frau

Yvonne Koenig


Skup indeksa je pojam iz teorije skupova.

U primjeru gdje su A i I skupovi, i gdje je 𝒫(A) partitivni skup skupa A, to jest to je skup svih podskupova skpa A. Indeksirana porodica skupova (porodica, familija) je svaka funkcija za koju vrijedi f : I → 𝒫(A) . Skup  I  je skup indeksa, te za svaki i ∈ I ne običavamo pisati  f(i), nego Ai .

Vidi
tijelo skupova

Izvori

Vanjske poveznice
Knjižnica Odjela za matematiku Sveučilišta J. J. Strossmayera u Osijeku Viša algebra II (sadržaj)

Teorija skupova

Skup indeksa (teorija skupova)


An Poa hartzii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michel Gandoger. An Poa hartzii in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa hartzii


Holocaustul în Albania a constat din crimele comise împotriva evreilor din Regatul Albaniei de către forțele germane și italiene și de către colaboraționiștii albanezi în timp ce țara se afla sub ocupație italiană și germană în timpul celui de al Doilea Război Mondial. De-a lungul războiului, aproape 2000 de evrei s-au refugiat în Albania propriu-zisă. Cei mai mulți dintre acești refugiați evrei au fost tratați bine de către populația locală albaneză, în ciuda faptului că țara a fost ocupată mai întâi de către Italia Fascistă, și apoi de către Germania Nazistă. Albanezii, după un obicei tradițional de ospitalitate cunoscut sub denumirea de , i-au adăpostit de multe ori pe evreii refugiați în satele de munte, și i-au transportat până la porturile de la Marea Adriatică de unde au fugit în Italia. Alți evrei s-au alăturat mișcărilor de rezistență din întreaga țară.

Pentru cei 500 de evrei care trăiau în Kosovo, zonă locuită predominant de albanezi, experiența a fost complet diferită și mulți nu au supraviețuit războiului. După capitularea Italiei în septembrie 1943, trupele germane au ocupat Albania, Kosovo și alte teritorii care fuseseră anexate la Albania. În 1944, s-a înființat o divizie albaneză a Waffen-SS-ului, care a arestat și predat germanilor alți 281 de evrei din Kosovo, care au fost ulterior deportați la  lagărul de concentrare Bergen-Belsen, unde mulți au fost uciși. La sfârșitul anului 1944, germanii au fost alungați din Albania propriu-zisă și țara a devenit un stat comunist, sub dictatura lui Enver Hoxha. În același timp, forțele Axei din Kosovo și vestul Macedoniei, regiuni anexate de Albania, au fost învinse de partizanii iugoslavi, care, ulterior, au reîncorporat aceste zone în nou-proclamata Republică Populară Federală Iugoslavia.

Aproximativ 600 de evrei au fost uciși în Albania Mare în timpul războiului. Albania propriu-zisă a ieșit din război cu o populație de evrei de unsprezece ori mai mare decât la început, numărând aproximativ 1.800 de persoane. Majoritatea acestor au emigrat ulterior în Israel, dar câteva sute au rămas până la căderea comunismului la începutul anilor 1990, după care au făcut același lucru. În 2011, 69 de cetățeni albanezi erau recunoscuți ca drepți între popoare pentru rolul jucat de ei în salvarea evreilor în timpul Holocaustului.

Context

Potrivit recensământului din 1930, în Albania trăiau 24 de evrei. În 1937, comunitatea evreiască, care atunci număra aproape 300 de persoane, a primit recunoașterea oficială în țară. Odată cu ascensiunea nazismului, mai mulți evrei germani și austrieci s-au refugiat în Albania, și ambasada Albaniei de la Berlin a continuat să emită vize pentru evrei până la sfârșitul anului 1938, într-un moment când nicio altă țară Europeană nu mai era dispusă să facă acest lucru. Înainte de izbucnirea celui de al Doilea Război Mondial, majoritatea albanezilor nu avusese niciodată contact cu evreii din cauza numărului mic al celor din țară. Ca urmare, antisemitismul era mai puțin răspândit în Albania decât în alte țări. Înainte de război, majoritatea  trăiau predominant în sudul țării. Comunitatea evreiască din Kosovo, parte a Regatului Iugoslaviei, număra aproximativ 500.

Cea mai puțin dezvoltată țară din Europa, Albania a fost supusă influenței economice și politice italiene de-a lungul anilor 1930. La 25 martie 1939, dictatorul italian Benito Mussolini i-a dat regelui albanez  un ultimatum, cerându-i acceptarea unui protectorat militar italian asupra Albaniei. Când Zog a refuzat să accepte, italienii  țara pe 7 aprilie 1939, și l-au detronat. După aceea, ei au restabilit statul albanez ca protectorat al Regatului Italiei, instalând un regim-marionetă condus de cel mai mare proprietar de pământ din țară, . S-a înființat o "adunare națională" albaneză, care a votat rapid uniunea economică și politică deplină a Albaniei cu Regatul Italiei, condusă de regele Victor Emmanuel al III-lea. Sub îndrumarea generalului vicerege , administrația italiană a pus în aplicare legi care interziceau imigrarea evreilor în Albania și obligau la deportare toți evreii străini din țară.

La o lună după instaurarea ocupației italiene, s-a înființat Partidului Fascist Albanez (în  sau PFSh). El a adoptat legi care i-au împiedicat pe evrei să intre în politică și care i-au exclus din anumite profesii, cum ar fi educația. Alcatuit din etnici albanezi și italieni cu reședința în Albania, partidul a existat ca ramură a Partidului Național Fascist Italian (în  sau PNF) și membrii săi au fost obligați să depună un jurământ de loialitate față de Mussolini. Erau obligați să adere toți albanezii care îi serveau pe ocupanții italieni, și a devenit singurul partid politic legal din țară.

Pe măsură ce războiul continua, Italia a transformat Regatul Albanez în Albania Mare, un protectorat al Italiei, care a inclus cea mai mare parte din Kosovo și o parte din vestul Macedoniei, teritorii predominant albaneze desprinse din Iugoslavia după invazia puterilor Axei din 1941. Albanezii din Kosovo au salutat cu entuziasm ocupația italiană. Deși, oficial, aceste teritorii erau sub ocupație albaneză, albanezii din Kosovo controlau regiunea și au fost încurajați să deschidă școli albaneze, care fuseseră interzise de statul iugoslav. Ei au primit și cetățenie albaneză de la autoritățile italiene și li s-a permis să arboreze drapelul albanez. Italienii au păstrat însă sute de mii de soldați în Albania și în zonele înconjurătoare. Sursele iugoslave arată că în Kosovo se aflau aproximativ 20.000 de soldați și 5.000 de polițiști și grăniceri italieni, iar în partea din Macedonia anexată de Albania se aflau 12.000 de soldați și 5.000 de polițiști și grăniceri. În același timp, autoritățile militare italiene au avertizat că cel puțin zece ostatici vor fi împușcați pentru fiecare soldat italian ucis sau răniți în aceste regiuni.

Holocaustul

1939-43

După invazia Iugoslaviei, comunitatea evreiască dn Albania a crescut, alăturându-i-se evrei din Macedonia și din nordul Serbiei, precum și refugiați evrei din Germania, Austria și Polonia, care au venit în Kosovo anexat de Italia și s-au stabilit în orașele Priștina, Prizren și Uroševac. Au sosit până la 1000 de refugiați, atribuiți de către sursele germane unei organizații evreiești responsabilă cu transferul clandestin al evreilor din țară. Refugiații nu au fost persecutați la nivelul cu care evreii se confruntau în teritoriile controlate de germani, pentru că italienii îi considerau a fi de importanță economică și "reprezentanți ai intereselor Italiei în străinătate". Italienii au arestat totuși aproximativ 150 de refugiați evrei și i-au transferat în orașul Berat din Albania, unde le-au acordat o șansă de a munci pentru a câștiga bani. Au fost arestați și 192 de evrei din  anexat de Italia, care au fost transferați în lagărele de concentrare naziste din Albania la 27 sau 28 iulie 1941, înainte de a fi transferați în lagăre situate în Italia. Până la 2000 de evrei s-au refugiat în Albania în timpul războiului.

Populația locală din Albania i-a protejat pe refugiați evrei. Mulți au fost transportați la porturile albaneze de la Marea Adriatică, de unde puteau călători în Italia. Alți evrei s-au ascuns în satele de munte izolate, în timp ce unii s-au alăturat mișcărilor de rezistență din țară. Tratamentul evreilor din partea albanezilor era conform tradițiilor albaneze de ospitalitate și  ("cuvânt de onoare"). Chiar și așa, au existat cazuri de cruzime față de evrei în Albania în timpul războiului, și în unele ocazii, evreii ce erau introduși ilegal în țară au fost uciși de către albanezi care le-au confiscat bijuteriile și banii.

În ianuarie 1942, germanii au estimat la Conferința Wannsee că Albania era locuită de 200 de evrei. În aceeași lună, evreii au fost internați de italieni într-o tabără la Priștina. Deși s-au temut că vor fi predați germanilor, comandantul italian al lagărului le-a promis că acest lucru nu se va întâmpla niciodată. La 14 martie 1942, italienii au asediat tabăra și i-au arestat pe evreii care erau reținuți acolo. Unii au fost predați germanilor și transportați apoi la , în apropiere de Belgrad, unde au fost uciși. Alții, împreună cu sârbii, au fost luate în tabăra din Berat, unde au fost reținuți până la capitularea Italiei. Se estimează că aproximativ 500 de evrei au fost internați în lagărele din Berat, Kruje și Kavaje în timpul ocupației italiene.

1943-45

Când Italia a capitulat în fața Aliaților, în septembrie 1943, toate lagărele de concentrare din Albania au fost dizolvate. La scurt timp după aceasta, germanii au invadat și ocupat Albania, și majoritatea soldaților italieni din țară s-au predat germanilor. Forțele germane au început apoi exterminarea tuturor evreilor care trăiau în Albania și în regiunile locuite predominant de albanezi din Iugoslavia ocupată. A fost vizată și comunitatea evreiască din vestul Macedoniei, care rămăsese neatinsă sub ocupație italiană, și mai multe grupuri de evrei au fost trimiși în lagărele de exterminare. Proprietățile și bunurile lor au fost luate mai târziu de mai multe organizații, instituții și persoane fizice.

Germanii au aranjat ca administrația Albaniei să fie reorganizată la scurt timp după ocupație. La 15 septembrie, a fost înființat Comitetul Național Albanez sub patronaj german. El a guvernat până la înființarea Consiliului de Regență, care a fost recunoscut de Germania ca guvern oficial al țării la 3 noiembrie 1943. , un albanez din Kosovo, aliat al germanilor în regiune, a fost numit apoi  al Albaniei. Deva avea apoi să fondeze în Kosovo , aliată cu naziștii, care a proclamat război sfânt împotriva slavilor, țiganilor și evreilor și a încercat să creeze o Albanie Mare purificată etnic. Cu o nouă administrație instalată, germanii au pretins autorităților albaneze să le dea liste de evrei de deportat. Autoritățile locale nu s-au conformat și chiar au furnizat familiilor evreiești documente false. Situația din Kosovo dominat de albanezi era însă diferită. Acolo, Deva a început să recruteze albanezi kosovari pentru Waffen-SS.  a fost înființată la 1 mai 1944. Divizia a fost însă cunoscută mai mult pentru abuzurile împotriva etnicilor sârbi decât pentru participarea la operațiuni de luptă în sprijinul efortului de război german, dar purificarea etnică pe scară largă a populației slave a fost întreruptă de sosirea partizanilor iugoslavi. La 14 mai, membri ai diviziei au făcut un raid în casele evreiești din Priștina, au arestat 281 de evrei autohtoni și străini, după care i-au predat germanilor. La 23 iunie, 249 dintre aceștia au fost duși la lagărul de concentrare Bergen-Belsen, unde au fost omorâți.

Albanezii din Kosovo au fost, în general, mai puțin ospitalieri cu evreii decât conaționalii lor din Albania. Din cauza experienței lor istorice cu sârbii și cu Imperiul Otoman, ei aveau tendința de a fi mai neprietenoși față localnicii nealbanezi. Ca urmare, mulți i-au susținut cu entuziasm pe germani. S-a susținut că albanezii kosovari i-au protejat pe evrei după ce forțele germane au preluat teritoriile pe care autoritățile italiene le controlaseră în timpul războiului, dar protecția pe care au primit-o evreii în Kosovo în primii ani de război a fost mai mult din partea autorităților italiene decât din cea a populației albaneze locale. Se estimează că 210 evrei din Kosovo au murit în timpul războiului. Un raport oficial al statului iugoslav publicat în 1964 înregistra 74 de evrei morți în timpul războiului în regiune. Aproximativ 600 de Evrei au fost uciși în Albania, Kosovo și în alte teritorii controlate de albanezi în timpul războiului. Un număr oarecum mai mare, precum și mai multe sute de refugiați, s-au ascuns și au supraviețuit, cu asistență din partea populației albaneze locale.

Urmări
Din octombrie până în noiembrie 1944, partizanii iugoslavi, susținuți de Aliații occidentali și de Uniunea Sovietică, și asistați de către forțele  și de două brigăzi de partizani albanezi, au recucerit regiunea Kosovo după ce germanii s-au retras. Zona a fost reintegrată în Republica Populară Federală Iugoslavia. Neavând nicio șansă de victorie, germanii în retragere i-au ajutat pe colaboraționiștii albanezi să fugă din țară pe măsură ce comuniștii se apropiau. Mulți nu au reușit să scape și au fost executați de comuniști de cum erau prinși. Pe 28 noiembrie 1944, forțele comuniste ale lui Enver Hoxha au ieșit victorioase în Albania. Hoxha a implementat apoi un regim totalitar stalinist, care a interzis toate religiile din țară.

Se estimează că în Albania erau 1800 de evrei la sfârșitul celui de al Doilea Război Mondial, de unsprezece ori mai mulți decât erau în țară în 1939. Comunitatea evreiască din Kosovo nu și-a mai revenit după război. Puțini evrei au mai rămas în Kosovo și mulți au emigrat în Israel în perioada comunistă. Similar, majoritatea evreilor din Albania au hotărât să emigreze după instaurarea comunismului. Circa 300 au mai rămas în țară până la începutul anilor 1990. Recensământul albanez oficial din aprilie 1989 a consemnat 73 de evrei în țară. După căderea comunismului, Albania a relaxat restricțiile asupra religiei și călătoriilor în străinătate, ceea ce a avut ca rezultat emigrarea practic întregii comunități evreiești în Israel. Din decembrie 1990 până în iunie 1991, 350 de evrei albanezi au fost transportați cu avionul din Albania în Israel în Operațiunea cu numele de cod "Covorul Zburător". Majoritatea din cei 60 de evrei rămași în Albania au plecat în 1997, după ce țara a fost cuprinsă de un .

În 2011, 69 de albanezi erau recunoscuți de către Yad Vashem ca drepți între popoare pentru ajutorul acordat evreilor din Albania pentru a supraviețui Holocaustului. Singurul spațiu public din Albania dedicat Holocaustului este un ecran mic, la  din Tirana, cu fotografii, texte, hărți și documente din timpul războiului. El a fost deschis pe 29 noiembrie 2004.

Note

Referințe

 Cărți

 Reviste

 Site-uri

Albania
Istoria Albaniei

Holocaustul în Albania


Das Klostergut Reinshof ist ein Klostergut der Klosterkammer Hannover und gehört zu der Ortschaft Niedernjesa in der Gemeinde Friedland in Südniedersachsen. Die Stadtgrenze von Göttingen durchschneidet den Hof des Klostergutes; deshalb liegen zwei der Gebäude des Klostergutes auf dem Gebiet der Stadt Göttingen, Ortsteil Geismar. Das Klostergut Reinshof steht im Leinetal an der B 27 zwischen Göttingen und Niedernjesa.

Das Klostergut Reinshof wurde als Vorwerk des Augustinerinnenklosters in Weende gebaut und von 1890 bis 1980 als selbständiges Klostergut bewirtschaftet. Im Jahr 1980 verpachtete die Klosterkammer Hannover das Klostergut Reinshof an die Georg-August-Universität Göttingen, die es seitdem als Versuchswirtschaft für Agrarökonomie und Agrartechnik nutzt.

Wenige 100 Meter westlich des Gutshofs befindet sich der 1969 im Zuge eines Kiesabbaus wenige Meter östlich der Leine entstandene Rosdorfer Baggersee, der ebenfalls auf Friedländer Gemeindegebiet liegt und vor allem von der Göttinger und Rosdorfer Bevölkerung seit den 1970er Jahren als Naherholungsgebiet und Badesee genutzt wird. Offiziell ist das Baden im See verboten. Die Abbaurechte für das Gebiet wurden 1967 an die Firma August Oppermann GmbH verpachtet, die Fischereirechte im See an den Sport-Angelklub Göttingen e. V.

Klima
Die jährlichen Niederschläge betragen im langjährigen Durchschnitt 645 mm; es fallen vom Mai bis Juli 203 mm und vom Mai bis September 310 mm. Relativ wenig Niederschläge sind recht gleichmäßig verteilt über durchschnittlich 121 Tage. Die mittlere Jahrestemperatur beträgt im langjährigen Durchschnitt 8,7 °C, nämlich vom Mai bis Juli 15,3 °C und vom Mai bis September 15,2 °C. Die Periode zwischen erstem und letztem Frost dauert 170 Tage. Die mittlere relative Luftfeuchtigkeit beträgt 77,3 %.

Lage
Das Klostergut Reinshof liegt nördlich von Niedernjesa auf einer Höhe von 150 m über NN. Zu den Besonderheiten der Hofanlage zählt der Taubenturm, ein quadratischer, dreigeschossiger Fachwerkbau mit flachem Zeltdach. Die Betriebsfläche des Reinshofes befindet sich im Wasserschutzgebiet (Wasserschutzzone III). Der überwiegende Teil gehört zum Landschaftsschutzgebiet "Leinebergland". Etwa 30 % der landwirtschaftlich genutzten Flächen liegen im Überschwemmungsgebiet von Leine und Garte.

Geschichte

Das Klostergut war als Vorwerk ein landwirtschaftlicher Gutshof des Augustinerinnenklosters in Weende. Es wurde von 1890 bis 1980 als selbstständiges Klostergut geführt.

Nördlich der Ortschaft Niedernjesa entstand im hochwassergefährdeten Einflussbereich der Leine und der Garte eine dörfliche Siedlung mit dem Namen Reynholdeshusen oder Reindeshausen auf einer sanften Anhöhe zwischen fruchtbaren und ertragreichen Feldern. Gemäß der Ortsnamenforschung wurde Reynholdeshusen oder Reindeshausen wegen der Endung im Ortsnamen -hausen oder -husen (= Gruppensiedlung) während der Ausbauzeit (Altsächsischer Landesausbau in frühmittelalterlicher Rodungszeit) zwischen 500 und 800 n. Chr. gegründet. Im Laufe der Zeit kaufte das Kloster Weende immer mehr Besitz in Reinshof. Die Mainzer Erzbischöfe beschenkten es 1189 mit acht Hufen Land und dem Zehnten und 1196 mit vier Hufen Land und der Mühle. In der Mitte des 14. Jahrhunderts wird Reynholdeshusen als Hof bezeichnet. Möglicherweise wurde das Dorf zur Wüstung oder das Land ging in den Besitz vom Vorwerk Reinshof des Klostergutes Weende über.

Das Klostergut Reinshof war 1448 ein mittelbares Amtsdorf des Amtes Friedland. Mittelbare Amtsdörfer waren adelige und klösterliche Amtsdörfer. Die Quellen belegen, dass der Reinshof dem Rat der Stadt Göttingen im Jahr 1553 für 3.500 Gulden verpfändet, aber bereits im Jahr 1561 vom Herzog Erich II. von Calenberg-Göttingen wieder eingelöst wurde. 1852 kam der Reinshof vom Amt Friedland zum Amt Göttingen. Zu seinen Besitzungen gehörten am Ende des 16. Jahrhunderts 586 Morgen Ackerland und 120 Morgen Wiese.

Der 1755 gemessene Grundriss des Kloster Weender Aushofes Reinholdeshausen... zeigt die damalige Lage und den damaligen Aufbau des Vorwerks Reinshof. Zu den Bauwerken gehörten damals beispielsweise zwei Wohnhäuser, Ställe für Pferde, Kühe und Schweine, Deputatistenwohnungen, Fruchtscheunen und ein Taubenhaus. Auch heute gehört zu den Besonderheiten der Hofanlage ein im 19. Jahrhundert entstandener Taubenturm. Er ist ein dreigeschossiger Fachwerkbau mit einem flachen Zeltdach, der auf einer quadratischen Grundfläche gebaut wurde. Das Klostergut Reinshof ist als Baudenkmal denkmalgeschützt.

Nach der preußischen Annexion Hannovers im Jahr 1866 gehörte das Amt Göttingen zu dem neugegründeten Kreis Göttingen. Am 1. April 1885 wurde das Amt Göttingen aufgelöst; es ging im Landkreis Göttingen auf. Der Landkreis Göttingen wurde aus den Ämtern Göttingen und Reinhausen gebildet. Der Reinshof blieb ein selbständiger Gutsbezirk im Landkreis Göttingen.

Im Jahr 1890 wurde die Verbindung mit Weende gelöst und Reinshof zum selbständigen Gut erhoben. Danach bildete das Vorwerk einen eigenen Gutsbezirk mit eigener Gemeindeverwaltung. Durch Gesetz vom 27. Dezember 1927 wurde der bis dahin selbständige Gutsbezirk Reinshof aufgehoben und mit der Gemeinde Niedernjesa vereinigt. Im Jahr 1980 verpachtete die Klosterkammer Hannover das Klostergut Reinshof an die Georg-August-Universität Göttingen, die es seitdem als Versuchswirtschaft für Agrarökonomie und Agrartechnik nutzt.

Das Klostergut besaß von ca. 1890 bis 1975 eine Landwirtschaftsbahn mit einem festen Gleis vom Gut bis zum Bahnhof in Rosdorf. Außerdem gab es verschiedene Stichgleise an den Feldwegen. Während der Zuckerrübensaison wurden bei Bedarf weitere Gleise verlegt. Als Vorspann dienten Pferde und Ochsen und in den Jahren 1974 bis 1975 Traktoren. Auf einem befestigten Feldweg, der vom Süden in das Gut führt, befinden sich noch Spurrillenschienen für die Doppelspurkranzräder, die im Kopfsteinpflaster eingebaut sind.

In der Topografie der Erinnerung in Südniedersachsen heißt es über die Zwangsarbeit in Friedland im Dritten Reich: Schon vor 1939 arbeiteten zahlreiche "Fremdarbeiter" als Saisonarbeitskräfte in der Landwirtschaft. Die Mehrzahl der Zwangsarbeiter während des Nationalsozialismus in der Region Friedland war ebenfalls in landwirtschaftlichen Betrieben untergebracht. Zumeist handelte es sich um polnische und sowjetische Personen. Als größter 'Arbeitgeber' trat dabei das Klostergut Reinshof in Niedernjesa auf. Mehr als 70 polnische und sowjetische ZivilarbeiterInnen waren hier über die Jahre beschäftigt und in drei Lagern untergebracht: eine Polen- und eine "Ostarbeiter"-Unterkunft auf dem Gelände, mehrere "Ostarbeiter" zudem im Gasthof Garteschänke in Geismar (Göttingen). Vom Klostergut sind Misshandlungen bekannt, sogar einen Schlägertrupp aus Göttingen oder Geismar soll der Aufseher einmal angefordert haben.

Versuchswirtschaft für Agrarökonomie und -technik der Georg-August-Universität Göttingen

Das Klostergut Reinshof wird seit 1980 als Versuchswirtschaft für Agrarökonomie und Agrartechnik der Georg-August-Universität Göttingen genutzt. Hier werden im Seminargebäude Arbeitstreffen, Kolloquien, Workshops usw. abgehalten. Auch Lehrveranstaltungen für die Studierenden und vorbereitende Sitzungen für Feldrundgänge finden hier statt. Auf einer 1 ha großen Fläche des Klostergutes Reinshof befindet sich die Versuchsstation des Instituts für Pflanzenbau und Pflanzenzüchtung mit Labor, Gewächshaus, Werkstatt, Maschinenhalle und Arbeitsräumen.

Die Versuchsgüter der Universität Göttingen stehen der agrarwissenschaftlichen Fakultät als Experimental-, Lehr- und Demonstrationsbasis zur Verfügung. Den Schwerpunkt für die Forschung bilden die einzelnen Versuchsanstellungen. Daneben werden auch Datenerhebungen auf Betriebszweigebene für Forschung und Lehre genutzt. Zusätzlich sind die Versuchsgüter durch Lehrkurse, studentische Übungen und Seminare in den Lehrplan des Fachbereiches Agrarwissenschaften eingebunden.

Der Betrieb des Klostergutes Reinshof hat eine Größe von 252,7 ha, davon sind 240 ha Ackerland und 3,2 ha Grünland. Vom Ackerland wurden 2010 insgesamt 31 ha ökologisch bewirtschaftet.

Das Feldversuchswesen war im Jahr 2010 wie folgt strukturiert:
 Zuchtgärten (Wechselflächen; 3- bis 6-jährig) und Dauerversuchsflächen ca. 25 ha
 gleiche Versuchsanlage in Marienstein mit ca. 31 ha
 Untersuchungen zum ökologischen Landbau ca. 25 ha
 Versuche in Feldbeständen ca. 12 ha

Die Versuchsgüter Klostergut Reinshof, Klostergut Marienstein und Klostergut Deppoldshausen verfügen insgesamt über 670 ha landwirtschaftliche Nutzfläche mit sehr unterschiedlichen Bodenarten. Etwa 1/3 der Fläche ist für Feldversuche geeignet.
Parzellenversuche finden überwiegend auf den homogenen Aulehmen des Reinshofes statt. Der Schwerpunkt der Versuchstätigkeit ist seit Beginn der 80er Jahre auf die Entwicklung umweltschonender Anbausysteme ausgerichtet. Durch langfristig konzipierte
Forschungsvorhaben werden praxisorientierte Nutzungssysteme (Extensivierung/integrierte Anbausysteme) entwickelt. Seit 1993 werden diese Untersuchungen durch Forschungsvorhaben des ökologischen Landbaus ergänzt.

Siehe auch
 Niedernjesa
 Kord Baeumer

Literatur
 Th. Saile: Eine spätneolithische Siedlung beim Reinshof im Leinegraben (Gde. Friedland, Ldkr. Göttingen). In: Nachrichten aus Niedersachsens Urgeschichte Bd. 66(01)/1997 Seite 157ff. Theiss 1997.
 Norbert Clement: Ackerbau-Systemversuch Reinshof. Ausgangszustand und erste Ergebnisse. Dissertation der Universität Göttingen 1991.

Weblinks

 Herzlich willkommen auf dem Versuchsgut Reinshof!
Siehe desgleichen

Einzelnachweise

Reinshof
Reinshof
Reinshof
Reinshof
Reinshof
Unternehmen (Landkreis Göttingen)

Klostergut Reinshof


Adeline may refer to:

People
Adeline (given name)
Yves-Marie Adeline (born 1960), French Catholic writer

Places
Adeline, Illinois, village in Maryland Township, Ogle County, Illinois, US

Arts and entertainment
Adeline Records, recording label in the US
Adeline Software International, discontinued video game developing company situated in France
Ballade pour Adeline, 1976 instrumental
Portrait of Mary Adeline Williams, the title of two separate oil on canvas paintings by Thomas Eakins
"Adeline" (song), a song by British indie rock band alt-J

Other uses
Adelines, Adeleorina blood parasites of the families Adeleidae and Legerellidae
Cyclone Adeline, two tropical cyclones near Australia: 1973 and 2005
Pépinières Arboretum Adeline, commercial nursery with arboretum in France
 Adeline (rocket), a reusable rocket concept from Airbus

See also
Sweet Adeline (disambiguation)
 Adline Adline Clarke and Adline Castelino

ca:Adeline
nl:Adeline
vo:Adeline

Adeline


MTP may refer to:

Economy, politics and society
  (Movement for Tolerance and Progress), a political party in Burkina Faso
  (Poznań International Fair), a trade fair in Poland
 Marseille Trop Puissant, an Olympique de Marseille supporters group
 Meet the Press, an American television program
 Macy's Thanksgiving Day Parade
 Mid Term Plan(ning), a firm's business plan for the next 2 or 3 years, usually based on quantitative risk management
 Movimiento Todos por la Patria, an Argentine guerrilla movement active from 1974 to 1976
 Motion to Proceed, a procedural tool sometimes used in the United States Senate during the development of legislation
 Sơn Tùng M-TP, a Vietnamese singer

Geography
 Mount Pleasant (Amtrak station), Iowa, United States, Amtrak station code
 Mount Pleasant, South Carolina, United States
 Montpellier, France

Science and medicine
 Massive transfusion protocol, a form of blood transfusion
 Medial tibial plateau, at the upper end of the tibia
 Medical termination of pregnancy, the termination of a pregnancy by the removal or expulsion of an embryo or fetus from the uterus
 Metatarsophalangeal joint, the joint between the foot and the toe
 Methadone treatment program, a form of treatment for heroin addiction
 Microsomal triglyceride transfer protein, a liver protein linked to LDL release
 Mitochondrial permeability transition pore
 Mitochondrial trifunctional protein, a protein which catalyzes several reactions in beta oxidation
 Microtiter plates or Microtitre plates, as defined by the SBS standard, used in biopharmaceutical applications

Technology
 Meteosat Transition Program, the EUMETSAT programme responsible for the Meteosat system of geostationary meteorological satellites
 Missile Test Project, a US Air Force program for tracking missiles on the Eastern Test Range
 Mail Transfer Protocol, an obsolete network protocol that has been replaced by SMTP
 Media Transfer Protocol, a Microsoft protocol for transferring images, music, etc. between a computer and a portable device
 Message Transfer Part, part of Signaling System 7 (SS7) used for communication in the public switched telephone network (PSTN)
 Micro Transport Protocol (µTP), a UDP-based reliable and ordered BitTorrent peer-to-peer file sharing protocol designed to mitigate poor latency and other congestion control issues vs. TCP-based BitTorrent
 "Multi-fiber Termination Push-on", a type of fiber cable terminator optical fiber connector
 Multipurpose Transaction Protocol, a proprietary data transport protocol produced by Data Expedition, Inc.
 Multi-Terrain Pattern, military camouflage developed for the British military
 Methanol To Propylene, which is a technology for production of Propylene using Methanol as feedstock.
Move To Production, installation of a new or modified program for general use
Multi-time programmable, a type of non-volatile memory (NVM), as opposed to one-time programmable (OTP) and few-time programmable (FTP)

Gaming
 Miles "Tails" Prower, a character in the Sonic the Hedgehog series
 Magic Tea Party, a derogatory term which tabletop RPG power gamers apply to freeform roleplaying.

MTP


Sırpsındığı Muharebesi veya Birinci Meriç Muharebesi 1364 yılında, Sırp İmparatorluğu, Macar Krallığı, İkinci Bulgar İmparatorluğu, Bosna Banlığı ve Eflak Prensliği'nden oluşan ittifakın, Osmanlı'yı Balkanlar'dan atmak için başlattıkları bir savaştır.

Sırpsındığı sözcüğünün anlamı
"Sırpsındığı" yapısı, birleşik kelimedir. "Sırp" ve "Sındık" kelimelerinin birleşiminden oluşmuştur. İlk kelime (Sırp) bir halkın adıdır. "Sındık" kelimesi ise sı- fiiline eklenen -n- fiilden fiil yapım eki ve -DIk sıfatfiil eklerini içerir. En sonuna da isim tamlaması gereği olarak iyelik eki almıştır. Sı- fiili "1. Kırmak, bozmak. 2. Yenmek, mağlup etmek." anlamlarını; genişlemiş şekli sın- fiili de "1. Kırılmak, parçalanmak, bozulmak. 2. Yenilmek, bozguna uğramak." anlamlarını belirtir.

Sırpsındığı Muharebesi, "Sırpların kırıldığı muharebe" demektir. Bunun yanında Sırpsındığı deyiminin Edirne'nin kuzeydoğusunda bulunan şimdiki adı Sarayakpınar olan bu savaşın geçtiği yerin eski adını ifade ettiği de iddia edilmektedir.

Bu muharebe ile ilgili tartışmalar
Bu savaşın tarihi ve yeri konusunda çeşitli anlaşmazlıklar bulunmaktadır. Çeşitli Türk ve yabancı kaynaklar bu savaşın Çirmen Muharebesi'nden ayrı bir muharebe olduğunu ve Çirmen Muharebesi'nin nedenlerinden birinin de Sırplarca bu savaşın intikamını almak olduğunu belirtilmektedir. Bunun ispatı olarak da Çirmen'in bugünkü Yunanistan topraklarında olmasına karşın, 1364 yılındaki savaşın bugünkü Türkiye sınırlarında kalan ve bu yerin uzağında bir köyde olduğu, diğer taraftan Papa V. Urban'ın Çirmen Muharebesi'nden önce öldüğü gibi fikirler belirtirler.

Bunun aksi yönde Çirmen Muharebesi ile bu muharebenin aynı olduğunu iddia eden azınlık da özellikle yabancı kaynaklarda bulunmaktadır.

Bir kısım kaynak da 1364 yılında bahsi geçen büyük bir savaşın olduğunu ancak bu savaşın Sırpsındığı olarak değil Birinci Meriç Muharebesi olarak adlandırılması gerektiğini, esas Sırpsındığı Muharebesi'nin 2. Meriç Muharebesi olarak da adlandırılan Çirmen Muharebesi olduğunu iddia ederler.

Sebebi
Osmanlı Türklerinin Edirne'yi 1361'de ele geçirdikleri zaman Konstantinopolis'ten Avrupa'ya giden stratejik ana yol kesilmişti. Türk göçmenler çok sayıda ve çok hızla Trakya'ya yerleşmeye başlamışlardı. Osmanlıların 1363'te Filibe'yi ele geçirmeleri sırasında kaçan ve Sırbistan'a sığınan Bizans kumandanı Osmanlılar üzerine yürünmesini devamlı olarak tavsiye ediyordu. Bulgarlar ve Sırpların yanında Papa V. Urban'ın çabalarıyla Balkanlar'da bulunan Hristiyan devletler olan Macar Krallığı ile Eflâk ve Bosna prenslikleri birleşik olarak bir Haçlı seferi yapmaya karar verdiler ve Osmanlı Devleti'ne karşı ilk kez Haçlı ittifakı oluşturuldu.

Muharebe
1364 yılında Macar Kralı I. Lajos, Pirlepe bölgesinin Sırp kökenli beyi Vukašin Mrnjavčević, Jovan Uglješa, Eflak Prensi ve Bosna Prensi idaresindeki birliklerden oluşan 30.000 (bazı kaynaklar 60.000) kişilik bir Haçlı ordusu kurulup Macaristan Kralı Lajos komutasında Edirne üzerine yürümeye başladı.

Trakya'daki Osmanlı birlikleri Lala Şahin Paşa idaresinde olup 12.000'i geçmiyordu. Osmanlı hükümdarı olan I. Murad Karabiga Kalesi'ni ellerinde bulunduran, kendilerini Anadolu'ya getirten Bizanslılara isyan etmiş Katalan Paralı Asker Birliği kalıntıları ile uğraşmaktaydı. Murad Bey, kendisinden düşmanın sayıca fazlalığı sebebiyle yardım isteyen Lala Şahin Paşa'ya Haçlı ordusunun ilerleyişini yavaşlatma emri vermişti. Lala Şahin Paşa ise takviye gelene kadar Hacı İlbey emrine bir akıncı birliği verip Haçlı ordusunun Meriç'i geçişini durdurmakla görevlendirmişti.

Fakat Haçlı ordusu Meriç'i geçmiş ve Edirne'ye iki günlük rahat yürüyüşle gidilebilecek mesafede olan bir mevkide Meriç Nehri kıyısında kampa girmiş ve Edirne hemen ellerine geçeceğini umarak rahatlarına bakmaya düşmüşlerdi. Hacı İlbey, Lala Şahin Paşa'nın emrini dinlemedi, gece karanlığından yararlanarak askerlerinin kendilerini sayıca fazla göstermek için iki meşale taşımalarını istedi ve bu türden çeşitli taktiklerle kendi birliklerini sayıca fazla göstererek; komutasındaki daha çok hafif süvari, akıncı, şeklinde olan Osmanlı kuvvetleriyle Meriç'i çevreleyen bataklıkları aşarak Haçlı kampına saldırdı. Bu gece saldırısını beklemeyen, uykuda veya akşamki eğlenceleri dolayısıyla içkili olan Haçlı ittifakı askerlerinin çoğu, Osmanlı ordusunun tamamının üzerine geldiklerini zannedip, geldikleri yola doğru kaçıp çekilmeye çalıştılar. Fakat bu geri çekilme bir paniğe dönüştü. Birçoğu sel suları ile yüklü geniş ve derin Meriç'i yüzerek karşı tarafa geçmek isterken boğuldu.

Sonuçları
Muharebe'nin kazanılmasıyla Edirne ve Batı Trakya, Osmanlı Devleti için daha güvenli hâle geldi. Meriç Nehri, Osmanlı kontrolüne geçti. Balkanlar'daki Macar üstünlüğü kırıldı. Bulgaristan vergiye bağlandı ve Bulgar İmparatorluğu'nun düşüşü ve Bulgaristan'ın Osmanlı eline geçiş süreci hızlandı. Osmanlı ilk kez Haçlı ordusunu yendi. Balkanlar'a geçiş kolaylaştı. Bununla birlikte bu savaş Sırplarda intikam duygusu da uyandırdığından Çirmen Savaşı'nın yapılmasında Sırplar için başlıca nedenlerden biri olmuştur.

Hacı İlbey ise Lala Şahin Paşa tarafından, kimi kaynaklara göre kendi emrini dinlemediği için kimi kaynaklara göre ise kendisi kuvvet fazlalığından korkup padişahtan kuvvet isterken altındaki bir kimsenin düşmana saldırması ve başarı kazanmasını içine sindirememesi, mahcup duruma düşmesinden, zehirlenerek öldürüldü.

Kaynakça

Bulgaristan'ın muharebeleri
Osmanlı İmparatorluğu'nun muharebeleri
İkinci Bulgar İmparatorluğu'nun muharebeleri
Osmanlı-Sırbistan savaşları
Sırbistan'ın muharebeleri
1360'larda Osmanlı İmparatorluğu
1364'te Avrupa
1364'te çatışmalar
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Sırpsındığı Muharebesi


Indeks digitalnog gospodarstva i društva (na engleskom jeziku: The Digital Economy and Society Index - DESI) prati sveukupne europske digitalne performanse i prati napredak zemalja Europske unije u pogledu njihove digitalne konkurentnosti. Prati performanse država članica u digitalnom povezivanju, digitalnim vještinama, mrežnim aktivnostima i digitalnim javnim uslugama.

Rangiranje 2019. godine

Izvori

Europa
Europska unija
Indeksni katalog

Indeks digitalnog gospodarstva i društva (DESI)


Die Route nationale 733, kurz N 733 oder RN 733, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Rochefort und Royan verlief. Ihre Länge betrug 40 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 733 auf WikiSara (französisch)

733

Route nationale 733


La baie de Tōtaranui, parfois encore appelée  , est la seconde plus importante ria des Marlborough Sounds, en Nouvelle-Zélande.

Orientée vers l'est-nord-est, elle s'ouvre sur le détroit de Cook. Plus courte que la baie de Pelorus, elle est en revanche beaucoup plus touristique, notamment du fait de la présence de la ville de Picton sur sa rive sud. Elle est également très empruntée par les ferries effectuant la liaison entre les deux îles de la Nouvelle-Zélande.

Cette pression du tourisme et de la motorisation a été perçue plus tôt dans cette baie que dans d'autres sites moins menacés des Marlborough Sounds. Dès l'an 2000, l'association Guardians of the Sounds voit le jour pour préserver la nature de la baie et son potentiel écologique

Topographie et toponymie
La baie de Tōtaranui est en réalité une ria ouvrant sur la côte orientale des , donc sur le détroit de Cook. Elle est séparée du canal de Tory par l'île Arapaoa. La ria elle-même compte plusieurs îles, dont la principale est l'île Blumine.

En comptant tout son bassin versant, la baie de Tōtaranui mesure  carrés, dont 333.4 de terres émergées et 606,05 kilomètres carrés d'eau. La ria est longue d'environ 55 kilomètres pour une largeur très variable, d'un kilomètres et demi à huit environ.

Le nom « Tōtaranui » signifie, en maori, « arbre totara », c'est-à-dire .

Le nom britannique de « Reine Charlotte » fait quant à lui référence à Charlotte de Mecklembourg-Strelitz, épouse de George III.

Hydrologie
Aucune rivière importante ne se jette dans ce bras de mer, qui ne reçoit que des petits ruisseaux. La salinité de la ria est en conséquence quasiment constante depuis l'embouchure de la baie jusqu'à sa tête.

Faune et flore
La vie marine est assez présente dans le Tōtaranui.

Les îles Blumine et Motuara abritent des populations réintroduites de kiwis ainsi que de créadions rounoirs, et sont protégées à ce titre.

L'île Matapara abrite notamment des populations aviaires endémiques, comme les méliphages tui, les méliphages carillonneurs, les carpophages et les rhipiduras. C'est également un site de nidification pour le manchot pygmée et plusieurs espèces de requins. Au , les rats sont introduits et deviennent envahissants. Au début du , une campagne systématique de piégeage est menée par le Ministère de la Conservation, qui délègue cette mission au .

Activités humaines

Démographie
Les rives de la baie de Tōtaranui sont les seules de tout le système des  à abriter une véritable ville, Picton. En juin 2021, celle-ci est estimée à , contre  en 1996 ; la croissance annuelle moyenne sur vingt-cinq ans est donc de 0,73% ; mais, sur la période 2016-2021, elle s'élève à 0,99% par an. La ville est en outre le seul point de la région à être reliée au chemin de fer néo-zélandais.

Exploitation du bois
Dans les années 1930, la forêt de Farnham commence à être exploitée pour son bois ; cette production s'accroît dans les années 1960.

La déforestation a fortement accru l'érosion du bassin-versant, entraînant une accumulation de sédiments sur les fonds marins. Les espèces indigènes étaient principalement composées de nothofagus et de podocarpes, mais le reboisement initial comprenait beaucoup de pins, espèce invasive qui menaçait l'écosystème. Une campagne du  a donc été menée pour réduire l'importance des conifères.

Tourisme et navigation

De nombreux paquebots et navires de croisières pénètrent dans la baie de Tōtaranui, notamment pour aborder le port de Picton. Par ailleurs, de nombreuses activités récréatives y sont pratiquées, notamment le ski nautique, le jet-ski et le kayak.

Picton étant le port le plus proche de l'Île du Nord, de nombreux ferries y circulent, d'autant que les lignes ferroviaires arrivent jusqu'aux embarcadères.

Protection de la nature
Plusieurs îles de la partie aval de la baie sont constituées en réserve naturelle, en particulier pour la protection d'espèces aviaires rares ou endémiques : c'est le cas des Blumine, Motuara, ainsi que de Long Island, cette dernière étant en outre entourée d'un périmètre marin d'interdiction de toute activité humaine.

L'association  est constituée en août 2000. Son premier but est la lutte contre le passage trop rapide des ferries dans le canal de Tory et la baie de Tōtaranui. Son activité s'étend ensuite à .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Bras de mer des Marlborough Sounds

Baie de Tōtaranui


Perwomaiskoje (, , ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad (Gebiet Königsberg (Preußen)) und gehört zur Pogranitschnoje selskoje posselenije (Landgemeinde Pogranitschny (Hermsdorf)) mit Sitz in Sochowsnoje (Rippen) im Rajon Bagrationowsk (Kreis Preußisch Eylau).

Geographische Lage
Perwomaiskoje liegt 13 Kilometer nordöstlich der ehemaligen Kreisstadt Mamonowo (Heiligenbeil) an der russischen Fernstraße A 194 (ehemalige deutsche Reichsstraße 1). Die nächste Bahnstation ist Primorskoje-Nowoje (Wolittnick) an der Strecke von Kaliningrad (Königsberg) über Mamonowo nach Polen (ehemalige Preußische Ostbahn).

Geschichte
Der früher Pottlitten genannte Ort bestand vor 1945 aus einem Gut und ein paar Höfen. 1874 kam das Dorf in den neu errichteten Amtsbezirk Pohren (heute russisch: Rasdolnoje) im Landkreis Heiligenbeil im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Im Jahre 1910 waren in Pottlitten 116 Einwohner registriert.

Am 30. September 1928 kam es zum Zusammenschluss der beiden Gutsbezirke Pottlitten und Warnikam (heute nicht mehr existent) zur neuen Landgemeinde Pottlitten. In ihr lebten 1933 217 und 1939 227 Menschen.

Pottlitten kam 1945 infolge des Zweiten Weltkrieges mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion und erhielt 1947 die russische Bezeichnung "Perwomaiskoje". Bis 2009 war der Ort in den Pogranitschni selski sowjet (Dorfrat Pogranitschny (Hermsdorf)) eingegliedert und ist seither – aufgrund einer Struktur- und Verwaltungsreform – eine als "Siedlung" (russisch: possjolok) eingestufte Ortschaft der Pogranitschnoje selskoje posselenije (Landgemeinde Pogranitschny) im Rajon Bagrationowsk.

Kirche
Bei seiner überwiegend evangelischen Bevölkerung war Pottlitten bis 1945 in das Kirchspiel Bladiau (heute russisch: Pjatidoroschnoje) eingepfarrt, das zum Kirchenkreis Heiligenbeil (Mamonowo) innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union gehörte.

Heute liegt Perwomaiskoje im Einzugsgebiet der in den 1990er Jahren neu entstandenen evangelisch-lutherischen Gemeinde Mamonowo (Heiligenbeil). Sie ist eine Filialgemeinde der Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg) und Teil der Propstei Kaliningrad in der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER).

Einzelnachweise

Weblinks
 Perwomaiskoje bei bankgorodov.ru

Perwomaiskoje (Kaliningrad, Bagrationowsk)


An Actinoschoenus repens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Raynal. An Actinoschoenus repens in nahilalakip ha genus nga Actinoschoenus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Zambia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Actinoschoenus

Actinoschoenus repens


Gråbrødrekloster Museum er et underjordisk museum i Algade i Aalborg. Det er indrettet i ruinerne af det gråbrødrekloster som blev grundlagt i 1250 i byen og det fungerede frem til 1530 hvor det blev nedlagt. Klosteret fungerede i en tid som hospital i perioden omkring reformationen, men blev senere revet ned således at det kun er fundamentet der er at finde i dag.

I nyere tid havde man, gennem forskellige arkæologiske undersøgelser på omkringliggende bygninger, i flere år haft kendskab til et klosterkirke fundament, men helheden var ikke kendt. En større helhed blev dog etableret da Aalborg historiske museum i årene 1994-1995 foretog en større udgravning af det, i forbindelse med byggeriet af et beboelses- og forretningskompleks ved Algade 19.

Museet blev indviet d. 9 Januar 2001, og snoren blev klippet af historiker og arkæolog Olaf Olsen. I 2004 blev museet en del af Nordjyllands Historiske Museum, der også tæller Aalborg Historiske Museum, som ligeledes ligger i byen.

Museet ligger 3 meter under Algade og Salling, og indgangen forgår primært via en elevator. Museet havde per april 2017 åbent fra 10-16 imellem november og april, samt 10-17 imellem april og november.

Museet udstiller arkæologiske genstande fra udgravningerne i og omkring ruinerne, og belyser således både klostret men også byens historie som eksempelvis inkludere en gammel markedsplads og bygninger der måtte vige pladsen for klosteret. Blandt de udstillede fund er både genstande fra vikingetiden, middelalderen, og mere specifikt inkludere det skeletter fra klostererts kirkegård.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Gråbrødrekloster Museum på Nordjyllands Historiske Museums hjemmeside

Museer i Region Nordjylland
Historiske museer i Danmark
Museer i Aalborg
Aalborgs historie

Gråbrødrekloster Museet


GIMP (GNU Image Manipulation Program, Türkçe: GNU Resim İşleme Programı), GNU Tasarısı dahilinde geliştirilen piksel tabanlı özgür ve ücretsiz bir görüntü işleme yazılımı. GIMP, Adobe Photoshop ve benzeri kapalı kaynak resim işleme araçlarına eşdeğer bir işlevler bütünü sunar. Linux, Windows, Mac OS gibi pek çok platformu destekler.

Linux dünyasının iki önemli grafiksel arayüz geliştirme kütüphanesinden biri olan GTK+, ilk olarak Gimp'in geliştirilmesi için yazılmıştır. Gimp'in ilk sürümü Ocak 1996'da yayınlanmıştır.

GIMP'in çok yüksek çözünürlükleri destekleyen ve hareketli görüntülere efekt uygulaması yapan CinePaint adlı bir türevi de bulunmaktadır.

Temel özellikleri
 Katmanlar, kanallar ve yollarla çalışabilme
 Çeşitli efekt araçları
 Eklentilerle sonradan yeni özellikler ekleyebilme
 Yüzlerce dosya biçimi desteği (XCF, SVG, TIFF, PDF, JPEG, PNG, GIF PostScript belgeleri (PS, EPS ya da sıkıştırılmış .ps.gz), BMP, Paintshop Pro dosyaları (PSP ya da TUB), Adobe Photoshop dosyaları (PSD)
 Dosya türleri arasında dönüşüm yapabilme
 Gelişmiş seçim ve çizim araçları
 Hazır logo, desen (pattern), site tuşları, reklam alanları oluşturabilme
 Gelişmiş kesme, döndürme, fırça araçları
 Grafik tablet desteği
 EXIF bilgilerini düzenleyebilme

Dosya biçimi
XCF ya da tam adıyla eXperimental Computing Facility, GIMP'in yerel dosya biçimidir. Görüntü içindeki katmanları, seçimlik alanları, renk kanalları, şeffaflık, yolları ve kılavuzları saklama yeteneğine sahiptir.

Kullanım ipuçları
 Gimp, üç pencere olarak kullanmak yerine tek bir pencere olarak kullanmak istenirse bunun içinde "Pencereler" menüsünde yer alan "Tek Pencereli Kip" seçeneğine tıklanması yeterlidir.
 Kovadan Dolum aracı CTRL tuşu ile birlikte kullanılarak ön plan rengi yerine arka plan rengi ile işlem yapılabilir.
 Döndür aracı CTRL tuşu ile birlikte kullanılarak 15 derecelik açılarla döndürme sağlanır.
 Katmanlar iletişim kutusundaki göz simgesine Shift tuşu ile birlikte basılarak o katman hariç tüm katmanlar gizlenebilir. İşlem tekrarlanarak tüm katmanlar görünür yapılabilir.
 Yapıştırılan Katman üzerinde işlem yapmadan önce sağ tıklanarak Yeni Katman seçeneğiyle yeni bir katmana dönüştürülmeli veya Katmanı Çıpala seçeneğiyle kendinden bir önceki katmana çıpalanmalıdır.
 Birçok eklenti yalnızca aktif olan katmanda çalışır. Eğer eklentinin tüm resim üzerinde çalışması isteniyorsa tüm katmanlar birleştirilmelidir (Resim > Resmi Düzleştir).
 Bazı efektler tüm resimlere uygulanamaz. Bunlar menüde gri ve sönük olarak gösterilmiştir. Resmin kipi değiştirilerek (Resim> Kip), katmana bir alfa kanal eklenerek (Katman > Şeffaflık > Alfa Kanalı Ekle) veya resim düzleştirilerek (Resim> Resmi Düzleştir) aktif olmayan efektler kullanılabilir.
 Seçim aracı kullanılırken Shift tuşu kullanılırsa yeni seçim önceki seçimlere eklenir. Eğer Ctrl tuşu kullanılırsa yeni seçim öncekilerden çıkarılır.
 Çizim araçları (Boya Fırçası, Sprey veya Kalem) kullanılırken Shift tuşuna basılırsa son çizim noktasından fare imlecinin o anki konuma kadar düz bir çizgi oluşturulur.
 Üzerinde daha sonra tekrar çalışılacak bir resmi GIMP'in yerel dosya biçimi olan XCF (.xcf) biçiminde saklayın. Böylece katmanlar ve bitmemiş tüm işler korunur. Proje bitirildikten sonra JPEG, PNG, GIF gibi biçimlerin birinde saklanabilir.
 Yollar aracı kullanılarak karmaşık seçimler yapılabilir ve var olan yollar düzenlenebilir. Yollar iletişim kutusu birden fazla yolla çalışılmasına ve yolların seçime dönüştürülmesine imkân sağlamaktadır.
 Basit kare veya çember çizimleri Düzenle > Seçimi Darbele ile yapılabilir. Bu oluşturulan seçim alanının kenarlarını darbeleyecektir. Daha karmaşık şekillerin çizimi içinse Yollar aracı veya Filtreler > Tarama > Gfig kullanılabilir.
 Boya araçları seçimi değiştirmek için kullanabilir. Bunun için resim penceresinin sol alt tarafındaki Hızlı Maskeleme butonu veya Shift+Q tuşları kullanılabilir. Resimde boyama yapılarak seçim değiştirilebilir ve Hızlı Maskeleme butonuna tekrar basılarak normal seçim moduna dönülebilir.

Eklentiler
GIMP, eklentileriyle zenginleştirilebilen açık kaynak bir yazılımdır. İhtiyacınızı karşılayan eklentileri edinip hayalinizdeki resim işleme programına sahip olabilirsiniz. GIMP'in içeriğe duyarlı ölçekleme, siyah beyaz fotoğrafları otomatik renklendirme, CMYK desteği, katman efektleri, İnternet için kaydetme, droste efekti gibi onlarca faydalı eklentisi bulunmaktadır.

GAP (Gimp Animasyon Paketi) eklentisi: Gimp ile hareketli görüntüler ve animasyonlar oluşturmaya yarayan eklentiler bütünüdür. Video, grafik ve İnternet sitesi tasarım işleriyle uğraşan birçok kullanıcı için önemli çözümler sunar.

UFRaw eklentisi: Sayısal kameralardan alınan ham verileri okumak ve işlemek için kullanılan UFRaw'ın Gimp üzerinde kullanmaya yarayan eklentidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Özgür yazılım
Taşınabilir yazılım
Grafik tasarım yazılımları
Teknik iletişim araçları
Çapraz platform yazılımları
Fotoğrafçılık yazılımları

GIMP


Gavril Coman () a fost delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. A fost judele (primarul) localității Vișeu de Jos. Pe data de 27 noiembrie 1918 Coman Gavril, poreclit "a lui Surdic", a fost ales împreună cu cei cinci delegați de pe Valea Vișeului să meargă ca delegat la Alba Iulia, delegații fiind votați chiar în localitate dânsului, Vișeu de Jos.

Date biografice
A fost membru al P.N.L. și primar în perioada interbelică în Vișeul de Jos.

Note

Bibliografie
Ioan I. Șerban (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1883
Decese în 1952
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Primari din România
Maramureșeni

Gavril Coman


Saubara es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2006 era de 11.781 habitantes. Se localiza en el Recôncavo Bahiano, entre los municipios de Salinas de la Margarita, Maragogipe, Santo Amaro de la Purificación y Cascada.

Historia

El municipio tuvo su constitución como poblado a partir de la construcción de una iglesia dedicada a São Domingos de Gusmão de la Saubara, construida por los moradores de Punta de Saubara

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Saubara


Erin Kennedy, née Wysocki-Jones le  à Wantage (Oxfordshire), est une rameuse handisport britannique servant de barreur. Elle fait partie de l'équipage du quatre avec barreur composé de Ellen Buttrick, Giedrė Rakauskaitė, James Fox et Oliver Stanhope.

Biographie
Elle fait ses études au Pembroke College à l'université d'Oxford dont elle sort diplômée en histoire et anglais. C'est dans cette université qu'elle commence l'aviron en 2011.

En 2016, elle est choisie comme remplaçante pour l'équipage du huit avec barreur qualifié pour les Jeux de 2016. L'année suivante, en tant que titulaire, elle est membre du bateau qui termine  aux Championnats d'Europe. En 2018, elle est intégrée à l'équipage du quatre avec barreur et rafle l'or aux Mondiaux, titre que l'équipage conserve aux Championnats du monde 2019.

En 2021, l'équipage se reforme et remporte coup sur coup les Championnats d'Europe en avril puis les Jeux paralympiques en septembre.

Palmarès

Jeux paralympiques

  médaille d'or en quatre barré aux Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo

Championnats du monde

  médaille d'or en quatre barré aux Championnats du monde d'aviron 2018 à Plovdiv
  médaille d'or en quatre barré aux Championnats du monde d'aviron 2019 à Ottensheim

Références

Liens externes

Rameuse handisport britannique (aviron)
Championne paralympique d'aviron
Championne paralympique britannique
Championne d'Europe d'aviron
Rameuse (aviron) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en août 1992
Naissance dans l'Oxfordshire

Erin Kennedy


Sarmaşık, Zonguldak ilinin Çaycuma ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Daha önceleri Bartın Merkez ilçesine bağlıyken, 5 Eylül 1944'te Çaycuma ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 62 km, Çaycuma ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çaycuma belde ve köyleri

Sarmaşık, Çaycuma


Geoffrey Angier "Geoff" Huston (nacido el  en Brooklyn, Nueva York) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó ocho temporadas en la NBA, además de jugar en la USBL. Con 1,88 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Red Raiders de la Universidad de Texas Tech, en las que promedió 9,1 puntos y 1,8 rebotes por partido.

Estadísticas

Profesional
Fue elegido en la quincuagésima posición del Draft de la NBA de 1979 por New York Knicks, donde jugó una temporada como suplente, promediando 3,1 puntos y 2,2 asistencias por partido.

Al año siguiente fue incluido en el Draft de Expansión que se celebró por la llegada de los Dallas Mavericks a la liga, siendo elegido por la nueva franquicia. Tuvo el honor, junto a Abdul Jeelani, Jerome Whitehead, Tom LaGarde y Winford Boynes de formar parte del primer quinteto inicial de la historia de los Mavs, en un partido ante San Antonio Spurs. Mediada la temporada, cuando Huston estaba liderando a su equipo con 16,1 puntos por partido, fue traspasado, junto con una futura tercera ronda del draft a Cleveland Cavaliers, a cambio de Chad Kinch y una primera ronda.

En los Cavs asumió el puesto de base titular, batiendo el 27 de enero de 1982 el récord de la franquicia, todavía vigente, de asistencias en un partido, con las 27 que dio ante Golden State Warriors, marca que se sitúa en la sexta mejor de la historia de la NBA. Esa temporada terminó con 10,3 puntos y 7,6 asistencias por partido. Jugó dos temporadas más en el equipo, hasta que poco después de comenzada la 1984-85 es despedido, jugando el resto del año en la USBL.

Antes del comienzo de la temporada 1985-86, y tras probar con los Sacramento Kings, ficha como agente libre por los Golden State Warriors. Jugó una temporada como suplente de Sleepy Floyd, promediando 4,2 puntos y 4,2 asistencias por partido. Al año siguiente ficha por Los Angeles Clippers, sin que los Warriors ejercieran su opción de retenerlo, pero tras 19 partidos es despedido, acabando su carrera de nuevo en la USBL.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas en la NCAA

Baloncestistas de Nueva York
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Texas Tech Red Raiders
Baloncestistas de los New York Knicks
Baloncestistas de los Dallas Mavericks
Baloncestistas de los Cleveland Cavaliers
Baloncestistas de los Golden State Warriors
Baloncestistas de Los Angeles Clippers
Baloncestistas de los Long Island Knights

Geoff Huston


De Crăciun ne-am luat rația de libertate este un film românesc din 1990 regizat de Cătălina Fernoagă, Cornel Mihalache.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1990 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1990
Filme regizate de Cornel Mihalache
Filme documentare românești


Aderus versabilis é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1902.

Distribuição geográfica
Habita no Congo.

Referências

versabilis
Coleópteros da República Democrática do Congo
Insetos descritos em 1902
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus versabilis


Krasnosélskoye  es un selo del raión de Dinskaya del krai de Krasnodar del sur de Rusia. Está situado en las llanuras de Kubán-Priazov, a orillas del río Kochety, afluente del río Kirpili, 9 km al noroeste de Dinskaya y 28 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai.  Tenía 3 060 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Krasnosélskoye.

Historia

Las tierras en las que se asienta la localidad fueron otorgadas al sotnik Yakov Kozinets en 1876. En la década de 1920 se establecieron cuatro localidades: Krasni (1923), Cherechechi (1923), Proletarski (1924) y N.º2 (Kochety Sudeste). En los tiempos de la colectivización de la tierra en la Unión Soviética se formaron dos koljoses, im. Kirova y Energiya que se unieron en uno con el nombre del primero en 1958.

Educación

En la localidad se halla la escuela nº21, construida en 1957.

Economía y transporte

Las principales actividades económicas de la localidad son la agricultura y la ganadería.

La carretera federal M4 Don Moscú-Novorosíisk pasa al sur de la localidad. La estación de ferrocarril más cercana se halla en Dinskaya, en la línea Krasnodar-Tijoretsk.

Personalidades

 Nikolái Gorovói (*1937), Héroe del Trabajo Socialista.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Красносельское (Краснодарский край).
 Sitio web oficial de la localidad .
 El municipio en el sitio web del raión .
 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Dinskaya del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en los años 1920

Krasnosélskoye (Krasnodar)


Linguistic nationalism may refer to:

 a dominant culture's use of language to exercise its dominance, see Linguistic imperialism
 the use of linguistics to support nationalistic ideologies, see Historiography and nationalism

Linguistic nationalism


Toma Bašić (Zagreb, 25. studenoga 1996.) hrvatski je nogometaš i reprezentativac koji trenutačno nastupa za Lazio. Igra na poziciji veznjaka.

Klupska karijera
Kao rođeni Zagrepčanin, u mlađim kategorijama nastupao je za klubove iz svoga rodnog grada. Nogomet je počeo igrati u svom kvartovskom klubu, NK Dubravi. Godine 2007. njegov talent primjetili su u tadašnjem hrvatskom prvoligašu NK Zagrebu. U Zagrebu je proveo sedam godina i pritom prešao u splitski Hajduk.

U Hajduku su ga prvo odlučili poslati na posudbu u NK Rudeš do kraja sezone. Po završetku posudbe vratio se u Hajduk u kojem je igrao većinom za rezervni sastav. Svoju šansu u prvom sastavu dočekao je 10. kolovoza 2015., kada je debitirao u utakmici protiv Lokomotive. Prvi ligaški pogodak za seniorski sastav postigao je 14. svibnja 2016. u utakmici protiv svojeg bivšeg kluba, Zagreba.

U kolovozu 2018. potpisao je četverogodišnji ugovor s francuskim prvoligašem Bordeauxom. Za ovaj transfer je splitski Hajduk inkasirao 3,5 milijuna eura, što je jedan od najvećih transfera u povijesti kluba. Svoj prvi nastup za Bordeaux upisao je 12. kolovoza 2018. u domaćem porazu (0:2) od Strasbourga. Prvi pogodak za francuski klub postigao je 19. prosinca 2018. godine u utakmici kupa protiv Dijona. Bašić je na toj utakmici bio jedini strijelac i omogućio je svojoj momčadi iduću fazu natjecanja.

Reprezentativna karijera
Bašić je do sada nastupao samo za omladinske reprezentacije Hrvatske. Svoj prvi seniorski nastup za reprezentaciju upisao je 11. studenoga 2020. u prijateljskoj utakmici protiv Turske.

Reprezentativna statistika
Zadnji put ažurirano 11. studenoga 2020.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Soccerway
 Profil, Transfermarkt

Hrvatski nogometaši
Hrvatski nogometni reprezentativci
Nogometaši Girondins de Bordeauxa
Nogometaši Hajduka
Nogometaši S.S. Lazija
Nogometaši NK Rudeša
Životopisi, Zagreb
Aktivni nogometaši

Toma Bašić


Carlos Edwin Colón Ring adı (Carlito) (d. 21 Şubat 1979), Porto Rikolu profesyonel güreşçi.

Carlito ilk kez 2000 senesinde Smackdown'da güreşmiştir. 2003 yılında RAW'a çıkmıştır. Ayrıca sürekli olarak birilerine tükürür. 2006 ve 2007'deki giriş filmlerinde sürekli olarak tükürür. Rakibini tuş etmeden önce bitirici hareketi olan Back Stabber ve Neckbreaker hareketlerini kullanır. Ve kendisinin hep cool olmasından bahseder.

2007'de Chris Masters'ı yenmiştir. Draft Lottery 2008'de Smackdown'a transfer olmuştur. Bugüne kadar Intercontinental Şampiyonu, United States of America Şampiyonu ve kardeşi Primo Colon ile WWE Tag Team Şampiyonu olmuştur. WrestleMania 25'te kardeşi Primo World Tag Team Şampiyonluğu'nu da alarak aynı anda 2 şampiyonluk taşıdılar. Daha sonra kemerlerini Chris Jericho ve Edge'e kaybettiler. Hile ile kemerleri kazanan Jericho ve Edge yüzünden Carlito kardeşi Primo'ya saldırmıştır. Bunun ardından aralarında bir süre çekişme yaşanmıştır. Primo 6-man tag maçında Kofi ve MVP'ye maçı kazandırınca aralarındaki çekişme sona ermiştir. Carlito tekrar kötü adam olmuş ve bir süre Kofi ile çekişmiş US Championship maçını kaybetmiştir. Ardından Royal Rumble 2010'da girişte iyi performans göstermiş ancak Shawn Michaels tarafından elenmiştir. Şu anda RAW ve NXT brandlarında boy göstermektedir. NXT'de Michael Tarver'in menejerliğini yapmaktadır. İkili şu an, Christian ve Heath Slater ikilisiyle çekişmektedirler. WrestleMania 26'daki Money in The Bank maçına katılmak için Christian ile maç yapmıştır ama bu maçta Killswitch hareketinden sonra tuş olmuştur. 6 Mayıs 2010, WWE Superstars şovunda kardeşi Primo ile olan maçta, maçın ortasında mikrofon ile kardeşi ile barışmak istediğini söyleyip maçı durdurmuştur. Kardeşi Primo bunu kabul etmiştir ve The Colons geri dönmüştür.
21 Mayıs 2010 tarihinde WWE'nin Wellness Programı'ya uymadığı için ve rehabilitasyon merkezine gitmeyi reddettiği için WWE kadrosundan çıkarılmıştır.

Dış bağlantılar

 Güreşmania:Amerikan Güreşi

1979 doğumlular
Yaşayan insanlar
Porto Rikolu profesyonel güreşçiler
San Juan doğumlular

Carly Colón


Not to be confused with Al Diwaniyah.

Al-Qadisiyah Governorate (), also known as Al-Diwaniyah Governorate ( ad-Dīwānīyah), is one of the governorates of Iraq.  It is in the center-south of the country. The estimated population of the province is about a million and a half million people, according to the census of 2014. Its capital is Al Diwaniyah. Before 1976, it was part of the ad-Diwāniyah Governorate, along with al-Muthannā and Najaf. The province is named after the historical city of Al-Qādisiyah, the site of the Battle of al-Qādisiyah, where in 636 CE the Islamic Rashidun forces defeated the forces of the Sassanid Empire. The governorate is predominantly Shia Arab. It includes the Mesopotamian marsh of Hor Aldelmj.

Education
There is one public university known as the University of Qadisiyah, which was founded in the late 1980s, and includes colleges such as nursing, pharmacy, law, literature, education, agriculture, medicine and others. The student population is mostly derived from districts and areas of the province and neighbouring provinces. The university is on the old road leading to the city of Hilla. The technical institute of Al-Qadisiyah is approximately 6 km from the city centre.

Provincial Government
 Governor: Sami Al Hasnawi
 Deputy Governor: Hussain Al Mosawi
 Provincial Council Chairman (PCC): Jubayyir Al Jubouri

Demographics

Districts
Hamza
Shamiya
Afak
Diwaniya

References

External links
Iraq Inter-Agency Information & Analysis Unit Reports, Maps and Assessments of Iraq's Governorates from the UN Inter-Agency Information & Analysis Unit

Governorates of Iraq

Al-Qādisiyyah Governorate


Abdal, Türk tasavvufunun daha radikal formlarında karşılaşılan en üst mânevî mertebenin bir adıdır.

Sünnî İslam dışında kalan birçok Türkmen dinsel topluluğunda rastlanmakta, Derviş veya Baba da denmekteydi.

Özellikleri
Bir abdal Allah'tan başka dünyadaki her şeyden vazgeçmiş kişidir. Abdallık mertebesine ermiş kişi hakikatın mutlak ve doğrudan bilgisine erişebilmektedir. Toplumsal bir şahsiyet olarak abdal zayıf, ezilmiş ve baskı altında olanlara yardım elini uzatan, toplum içinde ahlaksızlıklara karşı mücadele veren bir otoritedir. Daha ziyade göçebe Türkmenler arasında yaygın olan abdallar Selçuklu veya Osmanlı yerleşik devlet otoritesi karşısında çevre halkının hoşnutsuzluklarını dile getirmişler ve çeşitli isyan hareketlerinin başlatıcısı olmuşlardır.

Türkiye'de en çok İç Anadolu bölgesinde bulunurlar. Kırşehir, Keskin, Balâ yörelerinde abdallar hayatlarını müziğe adamış şekilde yaşamaktadırlar. Balâ ve Keskin yöresinin kültürel havzası aynıdır. Balâ ve Keskin'de genelde halaylar çekilir. Kırşehirli abdalların misyonu farklıdır. Kırşehir'in oyun havaları meşhurdur. Balâ ve Keskin'li abdallar Hacı Taşan'ı "Toplumun en mümtaz şahsiyeti" olarak kabul ederler. Kırşehirli abdallar ise Neşet Ertaş'ı "Toplumun örnek alınmaya lâyık en gözde kişisi" olarak kabul ederler. Bu iki yörenin de çalgıları farklılık göstermektedir. Geçim kaynakları kendilerine özgü enstrümanları çalıp, söyleyip para kazanmaktır. Müziğe yetenekleriyle ünlüdürler. Müzik kulakları çok gelişmiştir. Nota bilmezler. Balâ ve Keskin'deki abdalların bugün İran topraklarında yer alan Horasan bölgesinden geldikleri söylenmektedir.

Tarihsel Nitelikleri
Abdallar İslam dini ile Türklerin İslam öncesi şamanizmini şahıslarında birleştirmişlerdi. Eskiden Kök Tengri ile mânevî bağlantı kurabilen "Kam" karakteri, İslamlaşmayla beraber yerini "Abdal" kişiye bırakmıştır.

Abdal Akhunlar ile ilişkilendirilen bir isimdir. Eynu halkının alternatif adıdır;

Orhan Köprülü'ye göre Türkiye'nin Abdalları, Akhunlar'ın soyundan gelebilir. Albert von Le Coq, Türkiye Abdalları ile Doğu Türkistanlı Eynular arasındaki ilişkiyi bazı ortak kelimelere sahip olmaları ve her ikisinin de kendilerini Abdallar olarak adlandırmaları ve kendi aralarında özel bir dil konuşmaları ile zikretmektedir. Azerbaycanlılar, Türkmenler (Ata, Chowdur, Ersary, Saryk), Kazaklar, Özbek-Lokaylar, Türkler ve Volga Bulgarları'nın (Savirler) bileşiminde de bazı Abdal unsurlara rastlanmaktadır.

Anadolu'nun 11. yüzyıldan başlayarak Türkmen göçüne maruz kalması abdalları ve babaları da buraya getirmiştir. Sarı Saltuk gibi bazı abdallar Osmanlılardan önce Balkanlara geçerek dinsel etkinliklerde bulunmuşlardır. Baba İshak'ın 1239/1240'ta Adıyaman bölgesinde başlattığı Babaî İsyanı Anadolu Selçuklu Devleti'nin zayıflamasına ve 1243'te Moğol saldırısına karşı koyamamasına yol açmıştır.

Söğüt-Bilecik bölgesinde ortaya çıkan Osmanlı Beyliği'nde abdallar (Edebali, Geyikli Baba) Osmanlı Beylerine (Osman Gazi, Orhan Gazi) yakın duran kişilerdi. Osmanlı erken döneminde abdallar gerek Batı Anadolu, gerekse Balkanlardaki Hristiyan nüfusun İslamlaşmasında etkili olmuşlardır. Bunda, İslamın değişmez ve şartlarını empoze eden kitabî yaklaşım yerine yerel geleneklerle uyuşmaya yatkınlık, yani yerel geleneklerle İslam geleneklerini uyum içine sokan tutumun payı belirleyiciydi.

15. yüzyılda abdallar giderek Osmanlı Devleti'nin merkezîleşme ve bürokratik bir imparatorluğa dönüşme sürecinin dışında kalmışlar ve Sünnî İslam'ın Edirne ve 1453'ten itibaren İstanbul'da yerleşmesi sonucunda düzendışı bir niteliğe bürünmüşlerdir. İran'da Safevî Devleti'nin kurulması ve Kızılbaş etkinliğinin Anadolu'da yayılması ile birlikte abdallar Kızılbaş hareketiyle bütünleşmiştir.

Kültürel Nitelikleri
Halk sufiliğinde, abdalların istedikleri zaman istedikleri mekânda olabileceklerine inanılır. Yani inanışa göre; zaman ve mekân sınırlarını aşabilme gücüne sahip olduklarına inanılır. "Onlar, bazı müstesna varlıklar dışında kimseye görünmezler." İnanışa göre gizli güçleri olan ve büyü gücüne sahip olan abdallar, bol yağmur yağması, bereketin artması ve belalardan korunmak için Allah'tan ne dilerse kabul edilir.

Abdal hakkındaki görüşler, Türk halk inanışlarında da kendine yer edinmiştir. Örneğin, Dağıstan'da yaşayan Türk topluluklarından bir kısmında yaygın olan inanışa göre, eğer dokuz aylık bebek, anne rahminde ölmüşse, bunu Abdal götürmüş demektir. Söylenenlere göre uzun ak sakallı olan Abdal, dağlarda yaşar, dağ keçileri arasında dolaşıp onları korur. Kimselere görünmez. Avcılar onun adına dua edip kurban verirlerse avları uğurlu olur. Eğer bunu yapmazlarsa ne kadar usta avcı olurlarsa olsunlar o avdan eli boş dönecekleri kesindir.

Abdal, insanların yalvarışlarını dinler. Onlara acır, ancak verdiği nasihatlerin de dinlenmesini ister. Bazı mitolojik metinlerde Abdal'ın ölmüş dağ keçisini dirilttiği ve yeniden hayat verdiği bile anlatılmıştır.

Bugünkü Saka Türkçesinde, erkek Şamanlara lakap olarak "Abıdal" şeklinde bir sözcük vardır. Bu sözcüğün "Abdal" sözcüğüne benzerliği dikkat çekicidir. Azerbaycan'da bir zamanlar aşıklar yetiştirmekte ünlü olmuş, Abdal adında bir şehir bile vardır. Ayrıca "Abdal" sözü, tarihte "Ağ Hun" adıyla bilinen Eftalitler'in adıyla da bağlantıdır.

Aleviler'da Abdallık kültürünün varlığı, Hazar Denizi'nin güney kıyısında yaşayan Türkmen boylarında Abdal adını taşıyan insanlara rastlanabilmesi, Abdalların gizli dillerinin olması, Anadolu'daki Abdalların, daha çok göçebe hayatı sürerek, çalgıcı, türkücü ve masalcı olmaları, Köroğlu masallarını söylemekte meşhur olmaları, kendilerine Alevi diyen bu insanların Ehl-i Beyt'in kulları olduklarını söylemeleri, Muharrem ayında Kerbela şehitlerine yas tutmaları, (Anadolu Abdallarına, en çok Alevilerin sıklıkla yaşadığı yerlerde rastlanır) ve bunlar gibi birçok örnek, gerçekten bu sözcüğün çok eski tarihi kökleri olduğunu gösteriyor.

Değişik kaynaklardan edinilen bilgiye göre bu sözcük, İran'da 11. ve 14. yüzyıllarda kaleme alınmış edebi metinlerde "Derviş", 15. yüzyıla ait metinlerde ise "Divane" anlamında kullanılmıştır. Kimi zaman onlardan bahsedildiğinde de "ışık" sözcüğü kullanılmıştır. Daha sonraları Bektaşiliğin onu içine aldığı, bir kısmını değiştirdiği ve hatta erittiği yönünde görüşler de vardır.

Ayrıca bakınız
 Eren

Kaynakça

 Ahmet T. Karamustafa : God's unruly friends: Dervish groups in the Islamic later middle period, 1200-1550 (Salt Lake City: University of Utah Press, 1994)
 Ahmet Yaşar Ocak : La révolte de Baba Resul, ou, la formation de l'hétérodoxie musulmane en Anatolie au XIIIe siècle (Ankara: Türk Tarih Kurumu, 1989).
 Marjinal Bir Grup Olarak Abdallar

Tasavvuf

Abdal


Johann Bergmüller (* 14. Dezember 1738 in Türkheim; † 28. Februar 1792 in Krumbach) war ein deutscher Kistler, Tischler, Schreiner, Menuisier und Kunsthandwerker.

Leben
Bergmüller war der Sohn des Dominikus Bergmüller und der Bruder Franz Joseph Bergmüllers. Die Ausbildung absolvierte er vermutlich bei seinem Vater. Das Bürgerrecht von Krumbach erwarb er sich 1765. Er betrieb dort zeitlebens eine Schreinerwerkstatt. Er widmete sich vor allem dem Altarbau.

Werke
St. Martin in Günzburg, Hochaltar von 1777 bis 1778
Kloster Klosterbeuren, Hochaltar, 1769
St. Michael in Krumbach, Hochaltar nach 1775 zusammen mit seinem Bruder Franz Joseph Bergmüller
Schloss Neuburg an der Kammel, Schlosskapelle, Paramentenschränke für die Sakristei

Literatur

Kunstschreiner
Deutscher
Geboren 1738
Gestorben 1792
Mann

Johann Bergmüller (Kunsthandwerker, 1738)


Fotoluminiscencija je vrsta luminescencije koja nastaje kao posljedica obasjavanja određenih kemijskih tvari svjetlošću svih valnih duljina. J. W. Goethe i Thomas Johann Seebeck (1770. – 1831.) izlagali su 1792. uzorak Cascariolovog kamena (barijev sulfid) svjetlu koje je prošlo kroz optičku prizmu i time postigli prva važnija zapažanja ove vrste luminescencije. Oni su opazili posebno jaku emisiju kada je taj kamen bio postavljen izvan vidljivog dijela spektra, na strani ljubičastog zračenja. J. W. Ritter našao je 1801. da je ova pojava pobuđena nevidljivim, ultraljubičastim zračenjem koje je padalo na kamen. Time je i otkrio ultraljubičasto zračenje. Učinak se vidio i na nekim drugim luminescentnim tvarima. Gotovo u isto vrijeme bilo je pomoću luminescencije otkriveno nevidljivo infracrveno zračenje. Tada su J. W. Ritter i T. J. Seebeck ustanovili da infracrveno zračenje smanjuje fosforescentnu emisiju. Kasnije je pronađeno da je to svojstveno samo za neke tvari i za pobudno zračenje nekih valnih duljina. Sa zračenjem drugih valnih duljina i drugih tvari dobiva se stimulirani učinak. Primijećeno gašenje emisije pobuđeno infracrvenim zračenjem tumači se činjenicom da to zračenje pretvara (konvertira) potencijalnu emisijsku energiju u toplinu umjesto u svjetlost.

Luminiscencija

Luminiscencija (engl. luminescence: svijetljenje, svjetlucanje) je emisija elektromagnetskoga zračenja (pretežito svjetlosti, ali i ultraljubičastog i infracrvenoga zračenja) koje nije pobuđeno toplinskim (termičkim) procesom i povišenom temperaturom tvari, nego je posljedica primanja energije u nekom drugom obliku. Po tome se razlikuje više oblika luminiscencije: bioluminiscencija, elektroluminiscencija, radioluminiscencija (posljedica djelovanja ionizirajućega zračenja), triboluminiscencija (nastaje prilikom lomljenja nekih kristala), luminiscencija trenja, kemijska luminiscencija ili kemiluminiscencija (nastaje u vezi s kemijskim promjenama u nekim tvarima), kristaloluminiscencija (nastupa kod kristalizacije nekih tvari), termoluminiscencija (nastaje zagrijavanjem nekih tvari, ali samo ako su prije toga bile izložene nekomu zračenju, na primjer ionizirajućemu zračenju), fotoluminiscencija (posljedica obasjavanja određenih tvari svjetlošću svih valnih duljina). Tvar luminiscira kada se primanjem energije jednim od navedenih načina elektroni u atomu prvo pobude u više energetsko stanje, a zatim se emisijom dijela ili ukupne primljene energije u obliku zračenja vraćaju u osnovno stanje. Ako se luminiscencija pojavljuje za vrijeme trajanja pobude ili najviše 10–8 sekundi nakon toga, riječ je o fluorescenciji, a opaža li se luminiscencija i pošto pobuda prestane, govori se o fosforescenciji.

Luminiscencija je bila podvrgnuta mnogim pokusima i teoretskim istraživanjima, a tek je kvantna mehanika uspjela riješiti osnovna pitanja u vezi s tom pojavom. Spektar luminiscentnoga zračenja svojstven je za svaku pojedinu tvar, pa se može vrlo uspješno iskoristiti da se odredi prisutnost neke tvari u uzorku. Time se bavi luminiscentna analiza; ona se na primjer upotrebljava i pri određivanju pojedinih vrsta dragoga kamenja. Luminiscencija se primjenjuje u različitim izvorima svjetlosti, najviše za fluorescentnu rasvjetu. Kod te vrste rasvjete primarnu ulogu ima elektroluminiscencija, iako se uz nju rabi i fotoluminiscencija. Ekonomičnija je od obične, toplinske električne rasvjete (električna žarulja), jer je utrošak električne energije za jednaki svjetlosni tok manji, kao i zato što se većina ultraljubičastoga, za oko nevidljivoga zračenja, fotoluminiscentnim procesom pretvara u vidljivi dio spektra. Prikladnim izborom fluorescentne tvari mogu se dobiti sve boje vidljive svjetlosti. U nekim slučajevima, na primjer pri scenskoj rasvjeti, za postizanje specijalnih učinaka (svjetleći zidovi, zavjese i slično) sve se više primjenjuje i fosforescencija.

Izvori

Fizika čvrstog stanja
Elektromagnetsko zračenje
Luminiscencija

Fotoluminescencija


Albrecht af Preussen (også Albrecht af Brandenburg-Ansbach og Albrecht von Hohenzollern, født 16. maj 1490 i Ansbach, død 20. marts 1568 i Tapiau) var søn af Frederik af huset Hohenzollern og Sofia, som var datter af Kasimir IV af Polen og Elisabet af huset Habsburg. Han var Den tyske ordens sidste højmester med territorialmyndighed og Preussens første hertug. Han indførte reformationen i Preussen og grundlagde den preussiske Landeskirche. Han grundlagde også Albertina-universitetet i Königsberg.

Albrecht blev den 13. februar 1511 optaget i den Tyske Orden i Zschillen i Sachsen og udnævnt til dens højmester. Efter freden i Toruń (1466) var Den tyske Ordens resterende preussiske områder kommet under den polske krones lensoverhøjhed, men Albrecht nægtede at aflægge troskabseden over for den polske konge og førte krig mod polakkerne fra 1519. Krigen kom til en foreløbig afslutning i 1521, da der blev indgået en fireårig våbenstilstandsaftale. Albrecht anvendte denne tid til rejser i Tyskland for at vinde forbundsfæller. Under denne rejse stiftede han bekendtskab med reformationen og sluttede sig til denne.

Albrecht støttede reformationen ved at indsætte den tidligere franciskanerpater Johannes Briessmann som domprædikant i Königsberg i 1523 og ligeledes Paul Speratus til hofprædikant i 1524 og Johann Poliander (Gramann) til sognepræst ved "Altständische Kirche" i Königsberg i 1525. Under beskyttelse af de reformationsvenlige ordensbiskopper Georg von Polentz af Samland og Erhard von Queis af Pomesania udøvede de tre og deres medhjælpere en hektisk reformatorisk aktivitet.

I 1525 sluttede han fred med den polske konge Sigismund I af Polen. Han anerkendte denne som overherre og fik samtidig Østpreussen som arveligt, verdsligt len. Han organiserede Østpreussens forvaltning og indførte der den lutherske lære.

I 1526 blev han gift med Dorotea af Danmark, datter af kong Frederik I og Anna af Brandenburg. Under Grevens Fejde i Danmark virkede han på svogeren Christian IIIs og Gustav Vasas side.

Fra 1542 til 1543 foretog han kirkevisitats i hele hertugdømmet.

Albrecht var en varm støtte for videnskab og grundlagde i 1544 universitetet i Königsberg, efter ham selv benævnt Collegium Albertinum eller Albertina. I den osiandriske strid stod han helt under indflydelse af Andreas Osiander, som han i 1549 havde gjort til sognepræst i "Altständische Kirche" og til professor ved universitetet.

Noter

Eksterne henvisninger

Hertuger af Preussen
Huset Hohenzollern
Salmedigtere fra Tyskland
Den Tyske Orden
Hertuger fra Tyskland
Kaliningrad
Reformationen
Personer fra Grevens Fejde
Tyskere i 1400-tallet
Tyskere i 1500-tallet

Albrecht af Preussen


Eleanor Jean Parker (født 16. juni 1922, død 9. december 2013) var en amerikansk tv- og filmskuespiller. Hun medvirkede op i mere end 80 film og tv-shows i løbet af sit liv. Ofte kaldt "alsidig" og forfatter Doug McClelland kaldte hende "en kvinde af tusind ansigter"; Han skrev også en biografi om Parker med samme titel.

I 1941, i en alder af 18 år skrev Eleanor Parker kontrakt med Warner Brothers. Hun blev nomineret til en Oscar bedste kvindelige hovedrolle tre gange i 1950'erne; for Indespærret, Politistation 21 og Sangen, der forstummede. For sin præstation i Indespærret vandt hun en pris under Venedig Film Festival. En af hendes mest berømte roller er Elsa von Schraeder i filmmusicalen The Sound of Music, der vandt en Oscar for bedste film. Parker døde i 2013 i en alder af 91 år på grund af lungebetændelse.

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Ohio
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Eleanor Parker


An Garnotia patula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Munro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni William Munro och George Bentham. An Garnotia patula in nahilalakip ha genus nga Garnotia, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: G. p. mutica.

Mga kasarigan

Garnotia

Garnotia patula


Akondroplazi, FGFR3 genindeki bozukluklardan kaynaklanan kalıtsal bir cücelik tipidir. Gövde normal büyüklükteyken kol ve bacaklar anormal derecede kısa ve baş normalden büyüktür.

Prof. Dr. Gavriil Abramovich Ilizarov tarafından bulunmuş yöntem ile kemikler uzatılabildiği için günümüzde tedavisi mümkündür.

Otozomal dominat geçişli, değişik derecelerde olmakla birlikte, tüm kemiklerde endokondral kemikleşme bozukluğu görülen kalıtsal bir hastalıktır. Yeni doğanda orantısız cücelik vardır. Gövdenin normal görünümüne rağmen, ekstremiteler (kol ve bacaklar) oldukça kısa, baş ise büyüktür. El ve ayakları künt yapıda olan bu kişiler yavaş yürüdüklerinde salınımlarıyla, hızlı yürüdüklerinde ise sekmeleri ile dikkat çekerler. Normal endokondral kemikleşmede yetersizlik vardır. Membranöz kemikleşmede sorun olmadığı için kafaları vücutlarına göre büyüktür. Uzun kemikler endokondral kemikleşme ile (kıkırdak taslağın kalsifiye olmasıyla); yassı kemikler ise membranöz kemikleşme ile (kıkırdak aşaması olmadan, doğrudan osteoide kalsiyum çökmesi ile) büyürler.

Kaynakça

Konjenital bozukluklar
Büyüme bozuklukları

Akondroplazi


Island på cykel! er en dokumentarfilm fra 1998 instrueret af Stig Hartkopf efter manuskript af Stig Hartkopf.

Handling
Den cyklende livsjæger, Stig Hartkopf har været ude med kameraet og denne gang besøgt Island på sin vej verden rundt. Han gengiver den menneskelige og dagligdags side af afsides liggende samfund på en nærværende og ægte måde med interviews og kameraets registrering. Filmene er humoristiske og giver præcise billeder af de besøgte steder i slutningen af det 20'ende århundrede.

Referencer

Se også
 Grønland på cykel!
 Færøerne på cykel !

Eksterne henvisninger

Island
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1998

Island på cykel!


"Both of Us'" je pjesma američkog repera B.o.B-a, objavljena 22. svibnja 2012., kao treći singl s njegovog drugog studijskog albuma, Strange Clouds'' (2012.). Pjesma sadrži vokale američke kantautorice Taylor Swift. Umjetnici su zajedno sa Ammarom Malikom i producentima pjesme, Dr. Lukeom i Cirkutom, napisali pjesmu, što je jedina suradnja između njih i Swift.

"Both of Us" je izdana uz pohvale kritike, većina je hvalila Swiftovu značajku, a neki su tu suradnju nazvali slatkom i melodičnom zaraznom pjesmom. Debitirala je na australskoj ljestvici singlova na 46. mjestu. Pjesma je prodana u 143 000 primjeraka u prvom tjednu od objavljivanja u Sjedinjenim Državama, debitirala je na 18. mjestu US Billboard Hot 100 i postala top debi tjedna.

Ljestvice

Izvori

Singlovi iz 2012.
Skladbe Taylor Swift

Both of Us (pjesma)


Baisseeae, tribus zimzelenovki, dio potporodice Apocynoideae. Postoje 4 roda (Afrika, Madagaskar)

Tribus je opisan 2007.

Rodovi
 Baissea A.DC.
 Dewevrella De Wild.
 Motandra A.DC.
 Oncinotis Benth.

Izvori

Apocynoideae

Baisseeae


ළදරු ආසාදන ලෙස සලකණු ලබනුයේ උපතේ සිට පළමු සති 04 ඇතුලත සෑදෙන රෝගාබාධ වේ. මේවා වර්ග තුනකින් සලකා බැලිය හැක. එනම් මව් කුස තුලදී, උපත සිදුවන විට කුහරය තුලදී (perinatal),හො උපතින් පසු. සමහර ආසාදන උපත සිදුවන විට බලාපොරුත්තු විය හැක, නමුත් අනෙක් ආසාදන උපතින් පසු සතියකින් හො මසකින් ඇතිවිය හැක. HIV, hepatitis B, malaria වැනි ආසාදන උපතට පෙර ඇතිවන නමුත් බොහො කලක් යනතෙක් නොපෙනේ.

There is a higher risk of infection with preterm or low birth weight neonates. Respiratory tract infections contracted by preterm neonates may continue into childhood or possibly adulthood with long-term effects that limit one's ability to engage in normal physical activities, decreasing one's quality of life and increasing health care costs. In some instances, neonatal respiratory tract infections may increase one's susceptibility to future respiratory infections and inflammatory responses related to lung disease.

References

ළදරු ආසාදන


Dârü'l-Muallimât; 1870 yılında Osmanlı Devleti'nde, ilk ve orta öğretim kız okullarına öğretmen yetiştirmek için açılan eğitim kurumu. Kız öğretmen okulu.

Osmanlı Devleti'nde, kızlar için ilk iptidâiye (ilkokul) ve rüştiye (ortaokul) mektepleri, 1858 yılında açıldı. 1869 Maârif-i Umûmiyye Nizamnâmesi'nde (Genel Eğitim Yönetmeliği'nde), bu okullara öğretmen yetiştirmek amacıyla bir kız öğretmen okulunun açılması öngörüldü. Okulun açılması, 26 Nisan 1870'te gerçekleşti; Dârülmuallimât adıyla, İstanbul'da Sultanahmet semtinde bir konakta açılan okulda eğitime başlandı. Tanzimat süresince de tek bir okul olarak kaldı.

Bu ilk kız öğretmen okulu, Dârülmuallimât-ı Sıbyan ve Dârülmuallimât-ı Rüştiye bölümlerinden meydana geliyordu. Ayrıca bu bölümler de müslim ve gayri müslim olmak üzere ikiye ayrılıyordu. Sıbyan muallimliğinin öğretim süresi iki, rüştiye muallimliğinin dört yıldı.

1893'te yapılan bir düzenleme ile okula 6 yıllık ihtiyat bölümü eklendi. İhtiyat bölümü, rüştiye düzeyinde idi ve Dârülmuallimât'a öğrenci yetiştirmekteydi. Buradan veya kız rüştiyelerinden mezun olanlar Dârülmuallimât'a sınavsız alınmakta idi. Diploması olmayanlar ise sınava alınıyor, başarılı durumlarına göre sıbyan veya rüştiye şubelerine ayrılıyordu. İhtiyacı olan öğrencilere, günümüzdeki öğrenci kredisi benzeri maaş bağlanmakta idi. 5 yıllık zorunlu hizmet karşılığında verilen bu ücret, hizmet yapmayanlardan geri alınyordu.

Okulun programında ulûm-ı diniyye, kırâat-ı Türkiyye, Arabî, Farisî, lisan-ı Osmanî ve imlâ, inşâ-yı Türkî, kavâid ve imlâ, imlâ ve inşâ, resim, sülüs, rık'a, dikiş, makine, nakış, coğrafya, tarih-i Osmanî, hesap dersleri yer alıyordu. Darülmuallimin (Erkek Öğretmen Okulu) adlı okullarla aralarında pek bir ders farkı yoktu. 1879'da programa "eğitim" üzerine bir ders konmuş, Aristokli Efendi bu dersi vermekle görevlendirilmişti ancak ders, bir sene sonra kaldırıldı. 1891'de Ayşe Sıdıka Hanım'ın çabaları ile ders programına "Eğitim Yöntemi" dersi eklenmiş ve bu dersi okutma görevini de kendisi üstlenmiştir.

Maarif Nezâreti'nin Dârülmuallimât'a öğrenci alımı için açtığı ilk sınava katılan 32 öğrencinin hepsi de başarılı bulunmuş ve bunlardan 20'si 1872-73 ders yılında mezun olmuştur. Böylece 1873 yılında ilk defa kız rüstiyelerinde nakış dışındaki derslere hanım öğretmenler girmeye başladı. Bu hanımlar, Türk eğitim tarihinde resmi okuldan yetişerek görev alan ilk öğretmenler ve devletin ilk kadın memurları idi.

1910-1911 döneminde okulu yatılı taşradan öğrenci gererek okul yatılı hale getirme düşüncesi gerçekleştirilemedi; alınan öğrenciler Fatih Çarşamba'daki Saip Paşa Konağı'na yerleştirildi ve Kız Sanayi Mektebi'nin derslerine devam ettiler. 1918'de Dârülmuallimât'ın Çapa'daki Derviş Paşa Konağı'na taşınmasından sonra Çarşamba'daki yatılı Kız Sanayi Okulu kaldırılıp Dârülmuallimât ile birleştirilmiş; böylece Dârülmuallimât yatılı okul haline gelmiştir.

1913'te Dârülmuammilat'ın eğitim süresi 5 yıla çıkarıldı. Bu kuruma öğretmen yetiştirmek üzere Dârülmuammilat-ı Aliye açıldı. Aynı yıl bazı büyük vilayet merkezlerinde de, yeni Dârülmuallimâtlar açıldı. 1914'te 253 olan öğrenci sayısı, 1919 yılında İzmir, Ankara, Konya, Adana, Edirne, Eskişehir, Beyrut, Halep ve Bursa'da bulunan Dârülmuallimatlarla birlikte okulun öğrenci sayısı 6000'e yaklaşmıştı.

1916'da, Dârülmuallimât için, yeni bir nizamnâme ve müfredat programı oluşturuldu. Buna göre Dârülmuallimât, iptidâî, izhârî ve âlî olmak üzere üçe ayrıldı.

1918'de çıkan Fatih yangını sırasında okulun yanması üzerine mektep, Çapa'daki binasına taşınmıştı. İlk uygulamalı dersler, burada başlatıldı. 1922'de Maârif Vekâleti'ne bağlanan Dârülmuallimât, 1924'te Kız Muallim Mektebi adını aldı.

Osmanlı Devleti'ndeki üniversiteler
Türkiye'deki eğitim kurumları
Osmanlı eğitim kurumları
II. Abdülhamid döneminde kurulan okullar

Dârülmuallimât


عبد العزيز البشري (1886 - 1943) هو كاتب مصري، ولد وتوفي بالقاهرة وكان يطلق عليه جاحظ العصر الحديث، درس في الأزهر، وعمل بعد تخرجه في مناصب عدة، كان آخرها في مجمع اللغة العربية بالقاهرة مراقبًا إداريًا.

كان البشري يكتب في المجلات، وقد جمع ما كتبه من مقالات في كتب، منها قطوف (في جزأين)، وفيه يصوّر ألوان التفكير المصري وبيئاته، و«المختار» وهو مجموعة مقالات في الأدب والوصف والتراجم. وقد تناول في الأدب موضوعات عن تطور الأدب العربي وفوضى النقد، وفي التراجم ذكر سيرة أناس يعرفهم ويختلط بهم.

نشأته
كان والده الشيخ سليم البشري شيخاً للأزهر الشريف وإمام الحديث في عصره. حفظ إخوته القرآن الكريم صغارا ودرسوا علوم الدين والعربية في الأزهر كبارا وسار البشري على خطاهم، وقد تأثر البشري بالعلامة الأزهري سيد المرصفي مثله في ذلك مثل الزيات وطه حسين وغيرهما من الأدباء.

أدبه
لم يقم البشري بتأليف الكتب باستثناء كتابين مدرسيين ألفهما استجابة لوزارة المعارف في التربية الوطنية وتاريخ الحقبة المعاصرة للأدب في كتابي «المفصل» وَ«المنتخب»، وبالرغم أنه لم يؤلف كتبا إلا أنه اتخذ المقالة متنفساً له فكتب المقالة النقدية والمقالة الاجتماعية والمقالة الوصفية حتى قُرن أسلوبه بأسلوب الجاحظ.

يقول الأستاذ محمد كرد علي عن عبد العزيز البشري: «وهو نسيج وحده في أسلوب الجد في الهزل والهزل في الجد، ساعده على هذا الإبداع تمكنه من ناصية اللغة وقبضه على قياد الأدب إلى ما فطر عليه من ظرف شفاف إذا تنادر وإذا تهكم. والبشري كالجاحظ إذا عرضت له النكتة قالها لا يبالي وإذا اقتضته الحال أن يتهكم يدخل السرور على قلب قارئه ويعلمه ولا يشق عليه».

تحدث البشري في كتاباته عن زعماء السياسة وأبطال الاقتصاد والقانون والإدارة والبيان والفن كما تحدث عن شتى طوائف الشعب من المقرئين والشحاذين وماسحي الأحذية والنادبين في المآتم والصائحين في الأفراح وغيرها من المواضيع.

منهجه في الأدب
يقول البشري:

كتبه
قد جمع البشري مقالاته في كتب (المختار) و (المرآة) و (قطوف).

روابط خارجية

المراجع

خريجو جامعة الأزهر
كتاب وكاتبات مصريون
مواليد 1886
وفيات 1943

عبد العزيز البشري


දොන් ජුවන් ධර්මපාල (පෘතුගීසි: Dom Joaõ Dharmapala) ශ්‍රී ලංකාව පාලනය කළ රජ කෙනෙකි. ඒ වසර 1551 සිට 1597 මැයි 27 දක්වාය. ඔහු අගනුවර කෝට්ටේ අවසාන සැබෑ රජු සහ පාලකයා ලෙසද හැඳින්වේ. ඔහු හත්වන බුවනෙකබාහු රජ තුමාගේ මුණුපුරා ද වීදිය බංඩාරගේ හා සමුද්‍රදේවියගේ පුත්‍රයා ද වේ.  බුවනෙකබාහු රජුගේ මරණින් පසුව ධර්මපාල කුමාරයා රාජාභිෂේක ලැබීය. ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ පළමු කතෝලික රජු විය. ඉතා දුර්වල පාලකයෙකු ලෙස සැළකෙන මෙතුමා කෝට්ටේ රාජධානිය පෘතුගීසීන්ට තෑගි ඔප්පුවක් මගින් පවරදුන්හ. මෙතුමා ඉතා ලබාල අවදියේදී පෟතුගීසින්ගේ වුවමනාවට සිහසුනට පත්වුවෙකු විය. පෘතුගීසීන් විසින් ඔටුනු පළඳවීම සඳහා මොහුගේ රන් පිළිමයක් පෘතුගාලයට යවන ලදී. සිංහල ඉතිහාසය තුල සිහසුනට පත්වූ එකම කතෝලික සිංහල රජු ඔහුවිය. මෙතුමා කතෝලික දහම වැලදගෙන භෞතිස්ම ලැබූවෙක් විය. කෙසේ වෙතත් මෙතුමාට වැඩිකලක් සිහසුන හෙබවීමට නොහැකිවිය. කතොලික රජකු වීම නිසාත් දුර්වල පාලනය නිසාත් මහජන ප්‍රසාදය ලබාගැනීමට නොහැකිවිය. සිහසුන හැරදමා පෘතුගීසි ආරක්ෂාව යටතේ කොළඹ පිහිටි බලකොටුවේ සිටියදී මිය ගියහ.

මූලාශ්‍ර සහ සටහන්

තවද බලන්න
 සිංහලේ රාජාවලිය
 දෝන කැතරිනා රැජින

අඩවියෙන් බැහැර පිටු

 Kings & Rulers of Sri Lanka
 Codrington's Short History of Ceylon

ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු
රජවරු - කෝට්ටේ රාජධානිය
සිරි සඟ බෝ රාජ වංශය

දොන් ජුවන් ධර්මපාල රජ


Die Bahnstraße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße. Sie liegt im Stadtteil Rölsdorf.

Lage

Die Straße beginnt an der Straße Papiermühle, unterquert die Bahnstrecke Düren – Aachen, kreuzt zunächst die Valencienner Straße, danach die Monschauer Straße und endet an der Einmündung Monschauer Straße / Lendersdorfer Straße / Monschauer Landstraße. Sie ist teilweise als Bundesstraße 399 klassifiziert und eine wichtige Verbindungsstraße in die Nordeifel.

Die Straße führt am Betriebsgelände der Firma Macherey-Nagel vorbei. Mehrere Gewerbebetriebe liegen an der Bahnstraße.

Geschichte
Die Straße ist nach der am 6. Oktober 1908 eröffneten Dürener Kreisbahn (DKB) benannt. Zwischen den Kreuzungen Valencienner Straße und Monschauer Straße wurde sie von der Ringbahn und der Straßenbahnstrecke Rölsdorf – Gürzenich der DKB durchfahren. Der Abschnitt nördlich der Valencienner Straße und der etwa in Nord-Süd-Richtung liegende Abschnitt südlich der Monschauer Straße wurden später auf der stillgelegten Trasse der Ringbahn errichtet. Direkt südlich der Monschauer Straße befanden sich der Güterbahnhof Rölsdorf und das Straßenbahndepot der DKB.

Siehe auch

 Liste der Straßen in Düren

Quellen

 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF-Datei; 56 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Bahnstraße (Düren)