Bakteri (; tekil isim: bacterium), tek hücreli mikroorganizma grubudur. Tipik olarak birkaç mikrometre uzunluğunda olan bakterilerin çeşitli şekilleri vardır, kimi küresel, kimi spiral şekilli, kimi çubuksu, kimi virgül şeklinde olabilir. Yeryüzündeki her ortamda bakteriler mevcuttur. Toprakta, deniz suyunda, okyanusun derinliklerinde, yer kabuğunda, deride, hayvanların bağırsaklarında, asitli sıcak su kaynaklarında, radyoaktif atıklarda büyüyebilen tipleri vardır. Tipik olarak bir gram toprakta bulunan bakteri hücrelerinin sayısı 40 milyon, bir mililitre tatlı suda ise bir milyondur; toplu olarak dünyada beş nonilyon (5×1030) bakteri bulunmaktadır, bunlar dünyadan biyokütlenin çoğunu oluşturur. Bakteriler gıdaların geri dönüşümü için hayati bir öneme sahiptirler ve gıda döngülerindeki çoğu önemli adım, atmosferden azot fiksasyonu gibi, bakterilere bağlıdır. Ancak bu bakterilerin çoğu henüz tanımlanmamıştır ve bakteri şubelerinin sadece yaklaşık yarısı laboratuvarda kültürlenebilen türlere sahiptir. Bakterilerin araştırıldığı bilim bakteriyolojidir, bu, mikrobiyolojinin bir dalıdır.

İnsan vücudunda bulunan bakteri sayısı, insan hücresi sayısının yaklaşık olarak 1,3 katı kadardır, özellikle deride ve sindirim yolu içinde çok sayıda bakteri bulunur. Bunların çok büyük çoğunluğu bağışıklık sisteminin koruyucu etkisiyle zararsız kılınmış durumda olsalar ve ayrıca bir kısmı yararlı (probiyotik) olsalar da, bazıları patojen bakterilerdir ve enfeksiyöz hastalıklara neden olurlar; kolera, frengi, şarbon, cüzzam ve veba bu cins hastalıklara dahildir. En yaygın ölümcül bakteriyel hastalıklar solunum yolu enfeksiyonlarıdır, bunlardan verem tek başına yılda iki milyon kişi öldürür, bunların çoğu Sahra altı Afrika'da bulunur. Kalkınmış ülkelerde bakteriyel enfeksiyonların tedavisinde ve çeşitli hayvancılık faaliyetlerinde antibiyotikler kullanılır, bundan dolayı antibiyotik direnci yaygınlaşmaktadır. Endüstride bakteriler, atık su arıtması, peynir ve yoğurt üretimi, biyoteknoloji, antibiyotik ve diğer kimyasalların imalatında önemli rol oynarlar.

Bir zamanlar bitkilerin Schizomycetes sınıfına ait sayılan bakteriler artık prokaryot olarak sınıflandırılırlar. ökaryotlardan farklı olarak bakteri hücreleri hücre çekirdeği içermez, membran kaplı organeller de ender olarak görülür. Geleneksel olarak bakteri terimi tüm prokaryotları içermiş ancak, 1990'lı yıllarda yapılan keşiflerle prokaryotların iki farklı gruptan oluştuğu, bunların ortak bir atadan ayrı ayrı evrimleşmiş oldukları bulununca bilimsel sınıflandırma değişmiştir. Bu üst alemler Bacteria ve Archaea olarak adlandırılmıştır.

Bakteriyolojinin tarihçesi

Bakteriler ilk defa 1676'da Antonie van Leeuwenhoek tarafından, kendi tasarımı olan tek mercekli bir mikroskopla gözlemlenmiştir. Onlara "animalcules" (hayvancık) adını takmış, gözlemlerini Kraliyet Derneği'ne (Royal Society'ye) yazılmış bir dizi mektupla yayımlamıştır. Bacterium adı çok daha sonra, 1838'de Christian Gottfried Ehrenberg tarafından kullanıma sokulmuş, Antik Yunanca "küçük asa" anlamına gelen βακτήριον -α (bacterion -a)'dan türetilmiştir. Latince kullanımıyla Bacteria, bakteri sözcüğünün çoğulu, bacterium ise tekilidir.

Louis Pasteur 1859'da fermantasyonun mikroorganizmaların büyümesi sonucu meydana geldiğini ve bu büyümenin yoktan varoluş yoluyla olmadığını gösterdi. (Genelde fermantasyon kavramıyla ilişkilendirilen maya ve küfler, bakteri değil, mantardır.) Kendisiyle ayni dönemde yaşamış olan Robert Koch ile birlikte Pasteur, hastalık-mikrop teorisi'nin erken bir savunucusu olmuştur. Robert Koch tıbbi mikrobiyolojide bir öncü olmuş, kolera, şarbon ve verem üzerinde çalışmıştır. Verem üzerindeki araştırmalarında Koch mikrop (germ) teorisini kanıtlamış, bundan dolayı da kendisine Nobel Ödülü verilmiştir. Koch postülatları'''nda bir canlının bir hastalığın nedeni olduğunu belirlemek için gereken testleri ortaya koymuştur; bu postülatlar günümüzde hâlâ kullanılmaktadır.

On dokuzuncu yüzyılda bakterilerin çoğu hastalığın nedeni olduğu bilinmesine rağmen, antibakteriyel bir tedavi mevcut değildi. 1910'da Paul Ehrlich Treponema pallidum 'u (frengiye neden olan spiroket) seçici olarak boyamaya yarayan boyaları değiştirerek bu patojeni seçici olarak öldüren bileşikler elde etti, böylece ilk antibiyotiği geliştirmiş oldu. Ehrlich, bağışıklık üzerine yaptığı çalışmasından dolayı 1908 Nobel ödülünü kazanmış, ayrıca bakterilerin kimliğini tespit etmek için boyaların kullanılmasına öncülük etmiştir; çalışmaları Gram boyası ve Ziehl-Neelsen boyasının temelini oluşturmuştur.

Bakterilerin araştırılmasında büyük bir aşama, Arkelerin bakterilerden farklı bir evrimsel soya ait olduklarının 1977'de Carl Woese tarafından anlaşılmasıdır. Bu yeni filogenetik taksonomi, 16S ribozomal RNA'nın dizilenmesine dayandırılmış ve üç alanlı sistem'in parçası olarak prokaryot alemini 2 evrimsel alana (üst âleme) bölünmüştür.

 Köken ve erken evrim

Modern bakterilerin ataları, yaklaşık 4 milyar yıl önce, dünyada gelişen ilk yaşam biçimi olan tek hücreli mikroorganizmalardı. Yaklaşık 3 milyar yıl boyunca tüm canlılar mikroskopiktiler, bakteri ve arkeler yaşamın başlıca biçimleriydi. Bakteri fosilleri, örneğin stromatolitler, mevcut olmakla beraber, bunların kendine has morfolojilerinin olmaması, bunlar kullanılarak bakteri evriminin anlaşılmasına veya belli bakteri türlerinin kökeninin belirlenmesini engellemektedir. Ancak gen dizileri bakteri filogenetiğinin inşası için kullanılabilir, bu çalışmalar bakterilerin arke/ökaryot soyundan ayrılmış evrimsel bir dal olduğunu göstermiştir. Bakteri ve arkelerin en yakın zamanlı ortak atası muhtemelen yaklaşık 2,5-3,2 milyar yıl önce yaşamış bir hipertermofil'di.

Bakteriler, evrimdeki ikinci büyük ayrışmada, ökaryotların arkelerden oluşmasında da yer almışlardır. Bunda, eski bakteriler, ökaryotların ataları ile endosimbiyotik bir ilişki kurmuşlardır. Bu süreçte, proto-ökaryotik hücreler, alfa-proteobakteriyel hücreleri içlerine alıp mitokondri veya hidrojenozomları oluşturdular. Bu organeller günümüz ökaryotlarının tümünde hala bulunmaktadır ("mitokondrisiz" protozoalarda dahi aslında son derece küçülmüş olarak mevcutturlar). Daha sonraki bir dönemde, farklı bir olay sonucu, bazı mitokondrili ökaryotların, siyanobakteri-benzeri canlıları içlerine alması sonucunda, bitki ve yosunlardaki kloroplastlar oluştu. Hatta bazı yosun gruplarında bu olayı izleyen başka içe almalar meydana gelmiş, bazı heterotrofik ökaryotik konak hücrelerin, ökaryotik bir alg hücresini içine alması sonucunda "ikinci kuşak" bir plastid oluşmuştur.

 Morfoloji

Bakteriler, morfoloji olarak adlandırılan, şekil ve boyutları bakımından büyük bir çeşitlilik gösterir. Bakteriyel hücreler ökaryotik bir hücrenin yaklaşık onda biri boyundadır, tipik olarak 0,5-5,0 mikrometre uzunluktadırlar. Ancak, birkaç tür, örneğin Thiomargarita namibiensis ve Epulopiscium fishelsoni yarı milimetre boyunda olabilir ve çıplak gözle görülebilir. En küçük bakteriler arasında Mikoplazma cinsinin üyeleri bulunur, 0,3  mikrometre olan bu bakteriler en büyük virüsler kadar küçüktür. Bazı bakteriler daha da küçük olabilirler ama bu ultramikrobakteriler henüz iyi tanımlanmamıştır.

Çoğu bakteri türleri ya küresel ya da çubuksu şekilli olur. Küresel olanlar kokus (veya coccus; Antik Yunanca tohum anlamında kókkos 'tan), çubuksu olanlar basil (Latince çubuk anlamlı baculus 'tan) olarak adlandırılır. Vibrio olarak adlandırılan bazı çubuksu bakteriler biraz eğri veya virgül şekillidir; diğerleri spiral şekillidir, spirillum olarak adlandırılır, veya sıkıca sarılı olur, spiroket olarak adlandırılırlar. Az sayıda bazı türler tetrahedron veya küp benzeri şekilde olabilirler. Yakın zamanda keşfedilen bazı bakteriler uzun çubuk şeklinde büyür ve yıldız şekilli bir kesite sahiptir. Bu morfolojinin sağladığı yüksek yüzölçümü-hacim oranı bu bakterilere az besinli ortamlarda bir avantaj sağladığı öne sürülmüştür. Hücre şekillerindeki bu büyük çeşitlilik bakterinin hücre duvarı ve hücre iskeleti tarafından belirlenir. Hücre şekli, bakterinin gıda edinmesine, yüzeylere bağlanmasına, sıvı içinde yüzmesine ve doğal avcılarından kaçmasına etki eder.

Çoğu bakteriyel tür tek hücre halinde varlığını sürdürür, diğerleri ise kendilerine özgü biçimlerle birbirlerine bağlanır: Neisseria diploitler (ikililer) oluşturur, Streptokok zincir, Stafilokok üzüm salkımı gibi kümeler oluşturur. Bazı bakteriler iplik (filament) oluşturacak şekilde uzayabilir Actinobacteria'da olduğu gibi. İpliksi bakterilerde çoğu zaman içinde pek çok hücre bulunan bir kın vardır. Bazı tipleri, örneğin Nocardia cinsine ait bazı türler, hatta karmaşık, dallı iplikçikler oluşturur, bunlar küflerdeki miselyuma benzer.

Bakteriler yüzeylere bağlanıp biyofilm denen yoğun kümeler oluştururlar. Bu filmler birkaç mikrometre kalınlıktan yarım metre derinliğe kadar değişebilir, ve birden çok bakteri, Protista ve arke türü içerebilir. Biyofilmlererde yaşayan bakteriler, hücre ve hücre dışı bileşenler ile karmaşık bir düzen oluştururlar. Meydana gelen ikincil yapılar arasında mikrokoloniler de sayılabilir, bunların içinde bulunan kanal şebekleri gıdaların daha kolay difüzyonunu sağlar. Doğal ortamlarda, örneğin toprak ve bitkilerin yüzeyinde, bakterilerin çoğunluğu biyofilim aracılığıyla yüzeye bağlanır. Biyofimler tıpta da önemlidir, çünkü bu yapılar kronik bakteriyel enfeksiyonlarda ve vücut içine yerleştirilmiş tıbbi cihazlarda bulunurlar. Biyofilmler içinde kendini koruyan bakterilerin imhası, tek başına ve izole durumda olan bakterilerinkinden çok daha zordur.

Daha karmaşık morfolojik değişiklikler de bazen mümkündür. Örenğin amino asitlerden yoksun kalınca Myxobacteria'lar civarlarındaki diğer hücreleri algılamak için yeter çoğunluk algılaması () denen bir süreç kullanırlar. Bu süreçte bakteriler birbirlerine doğru hareket eder ve yaklaşık 100.000 bakteri içeren 500 mikrometre büyüklüğünde tohum yapıları () oluştururlar. Tohum yapılarında bulunan bakteriler farklı görevler yerine getirir; böylesi bir kooperasyon, çok hücreli organizasyonun basit bir tipini meydana getirir. Örneğin, her on hücreden biri bu tohum yapılarının tepesine göç eder ve miksospor adında özelleşmiş uyuşuk (dormant) bir yapı oluştururlar. Miksosporlar normal hücrelere kıyasla kurumaya ve diğer olumsuz çevresel şartlara daha dayanıklıdır.

 Hücresel yapı

 Hücre içi yapılar
Bakteri hücresi hücre zarı olarak adlandırılan bir lipit zarla çevrilidir. Bu zar, hücrenin içindekiler içine alıp besinler, protein ve sitoplazmanın diğer gerekli bileşenlerini hücrenin içinde tutar. Bakteriler prokaryot olduklarından dolayı sitoplazmalarında ender olarak zar kaplı organeller bulundururlar, içlerinde büyük boylu yapılardan az sayıda olur. Bakterilerde hücre çekirdeği, mitokondrisi, kloroplast ve ökaryotlarda bulunan, Golgi aygıtı ve endoplazmik retikulum gibi diğer organellerden yoktur. Bir zamanlar bakterilerin sadece sitoplazmadan içeren basit torbalar olduğu düşünülürdü ama artık karmaşık bir yapıları olduğu bilinmektedir, örneğin prokaryotik hücre iskeleti, ve bazı proteinlerin bakteriyel sitoplazmanın belli konumlarında stabil olarak konuşlanması gibi. Hücre içi organizasyonun bir diğer seviyesi mikrokompartımanlaşma ile sağlanır. Bunun bir örneği olan karboksizom, lipit membran yerine, polihedral bir protein kabukla çevrili olan bir bölmedir. Bu polihedral organeller, ökaryotlardaki zar kaplı organellere benzer bir şekilde, bakteri metabolizmasının bölümlerinin hücre içinde konuşlanmasını ve birbirlerinden ayrı tutulmasını sağlar.

Çoğu önemli biyokimyasal tepkime, örneğin enerji üretimi, membran aşırı bir konsantrasyon gradyanı ile, bir bataryadakine benzer şekilde, potansiyel fark oluşması sonucu meydana gelir. Bakterilerde genelde dahilî zarlı yapıların olmaması nedeniyle, elektron taşıma zinciri gibi bu tür tepkimeler, hücre zarının iki yanı arasında, yani sitoplazma ile periplazmik aralık veya hücre dışı arasında oluşur. Ancak, çoğu fotosentetik bakteride plazma zarı çok kıvrımlıdır, hücrenin çoğunu ışık enerjisi toplayan membran tabakaları ile doldurur. Yeşil kükürt bakterilerinde bu ışık toplayıcı komplekslerin kimisi klorozom adlı lipit örtülü yapılar oluşturur. Başka proteinler hücre zarından içeri besin ithal eder, veya atık maddeleri sitoplazmadan dışarı atar.

Bakterilerin genetik malzemeleri tipik olarak tek bir dairesel kromozomdan oluşur. Bakterilerde zar kaplı bir çekirdek yoktur ve kromozom tipik olarak sitoplazmada yer alan, nükleoit olarak adlandırılan düzensiz şekilli bir cismin içinde yer alır. Nükleoitte DNA, onunla ilişkili proteinler ve RNA bulunur. Planctomycetes ordosu, bakterilerde dahilî zarlı yapıların bulunmadığı kuralının bir istisnasını oluşturur, bunlarda bulunan nükloit zar çevrilidir, ayrıca bu bakteriler başka zar çevrili hücresel yapılara da sahiptirler. Tüm canlılar gibi bakterilerde de protein üretimi için ribozomlar bulunur, ancak bakteriyel ribozomların yapısı arke ve ökaryot ribozomlarınınkinden farklıdır.

Bazı bakteriler, hücre içinde glikojen, polifosfat, kükürt veya polihidroksialkanoat gibi besinler için depo granülleri oluştururlar. Bu granüller bakterinin daha sonradan kullanması için bu bileşikleri depolamasını sağlar. Bazı bakteri türleri, fotosentetik siyanobakteriler gibi, dahilî gaz vezikülleri oluştururlar, bunlar aracılığıyla hafifliklerini ayarlarlar, farklı miktarda ışık ve besin bulunan su seviyeleri arasında alçalıp yükselebilirler.

 Hücre dışı yapılar

Hücre zarının dışında bakteriyel hücre duvarı bulunur. Bakteriyel hücre duvarları peptidoglikan (eski metinlerde mürein olarak adlandırılırdı)'dan oluşur. Peptidoglikan, peptit zincirlerle birbirine çapraz bağlanmış polisakkarit zincirlerden oluşur, bu peptitler, hücredeki diğer protein ve peptitlerden farklı olarak, D-amino asitler içerir. Bakteri hücre duvarları bitki ve mantar hücre duvarlarından farklıdırlar; bitki hücre duvarları selülozdan, mantarlarınkiler ise kitinden oluşur. Bakteri hücre duvarları arkelerinkinden de farklıdır, bunlarda peptidoglikan bulunmaz. Hücre duvarı çoğu bakterinin varlığını sürdürmesi için gereklidir, bu yüzden bir antibiyotik olan penisilin tarafından peptidoglikan sentezinin engellemesi bakterilerin ölümüne neden olur.

Bakterilerde başlıca iki tip hücre duvarı olduğu söylenebilir, bunlar Gram-negatif ve Gram-pozitif olarak adlandırılır. Bu adlar, hücrelerin Gram boyasıyla tepkimesinden kaynaklanır. Bu, bakterilerin sınıflandırılmasında çok eskiden beri kullanılan bir testtir.

Gram-pozitif hücreler, pek çok peptidoglikan ve teikoik asit tabakasından oluşan kalın bir hücre duvarına sahiptir. Buna karşın, Gram-negatif bakteriler birkaç peptidoglikan tabakası bulunur, bunun etrafını ikinci bir hücre zarı sarar, bu zarda lipopolisakkaritler ve lipoproteinler bulunur. Çoğu bakteri Gram-negatif bir hücre duvarına sahiptir, sadece Firmicutes ve Actinobacteria'lar (bunlar daha evvel düşük G+C ve yüksek G+C Gram pozitif bakteriler diye bilinirdi) Gram-pozitif, düzene sahiptirler. Bu yapısal farklılık, antibiyotiklere duyarlılıkta farklılık yaratabilir; örneğin vankomisin Gram-pozitif bakterileri öldürmesine karşın, Haemophilus influenzae veya Pseudomonas aeruginosa gibi Gram-negatif patojenlere karşı etkisizdir.

Çoğu bakteride hücrenin dışını proteinlerden oluşmuş sert bir bir S-tabakası kaplar. Bu tabaka, hücre yüzeyine kimyasal ve fiziksel bir koruma sağlar ve makromoleküllerin difüzyonuna karşı bir engel oluşturur. S-tabakalarının çeşitli, ama az anlaşılmış işlevleri vardır. Kampilobakter'lerde virülans faktörü olarak etki ettikleri ve Bacillus stearothermophilus 'ta yüzey enzimleri içerdikleri bilinmektedir.

Kamçılar (flagellum, çoğul hali flagella), sert protein yapılardır, çapları yaklaşık 20 nanometre olup uzunlukları 20 mikrometreyi bulabilir, hareket etmeye yararlar. Kamçının hareketi için gereken enerji, hücre zarının iki yanı arasındaki bir elektrokimyasal gradyan boyunca iyonların taşınması sonucu elde edilir.

Fimbrialar ince protein iplikçiklerdir, sadece 2-10 nanometre çaplı olup uzunlukları birkaç mikrometreyi bulabilir. Hücrenin yüzeyine dağılıdırlar, elektron mikroskobunda ince saçlara benzerler. Fimbriaların, sert yüzeylere veya başka hücrelere bağlanmakla ilişkili oldukları sanılmaktadır, ve bazı bakterilerin virülansı için gereklidirler. Piluslar fimbrialardan biraz daha büyük hücresel uzantılardır, konjügasyon denen bir süreç ile bakteri hücreleri arasında genetik malzeme aktarılmasını sağlarlar (aşağıda bakteri genetiği ile ilgili bölüme bakınız).

Çoğu bakteri kapsül veya sümük tabakaları üreterek kendilerini bunlarla çevreler. Bu yapılar farklı derecede karmaşıklık gösterir: hücre dışı bir polimer olan sümük tabakası tamamen düzensizdir, kapsül veya glikokaliks ise çok düzenlidir. Bu yapılar, bakterileri makrofaj gibi ökaryotik hücreler tarafından yutulmaya karşı korur. Bunlar ayrıca antijen olarak etki edip hücre tanınmasında rol oynayabilir, ayrıca yüzeylere bağlanmak ve biyofilm oluşmasına yardımcı olabilir.

Bu hücre dışı yapıların bir araya gelmesi salgı sistemlerine dayalıdır. Bunlar proteinleri sitoplazmadan periplazmaya veya hücre dışı ortama aktarırlar. Çeşitli salgı sistemleri bilinmektedir ve bu yapılar virülans için gerekli olduğu için yoğun bir sekilde araştırılmaktdadır.

 Endosporlar

Bazı Gram-pozitif bakteri cinsleri, örneğin Bacillus, Clostridium, Sporohalobacter, Anaerobacter and Heliobacterium, endospor adlı çok dayanıklı, uyuşuk ('dormant') yapılar oluşturabilir. Hemen her örnekte üremeyle ilişkili olmayan bir süreç sonucunda bir hücreden bir endospor oluşur; ancak Anaerobacter durumunda bir hücrenin içinde oluşabilecek endospor sayısı yediyi bulabilir. Endosporların merkezinde, içinde DNA ve ribozomlar olan bir sitoplazma, bunun etrafında ise korteks tabakası, en dışta ise su geçirmez ve sert bir örtü bulunur.

Endosporlar bir metabolizma belirtisi göstermezler, aşırı kimyasal ve fiziksel baskılara dayanıklıdırlar, örneğin, morötesi ışın, gama ışınları, deterjanlar, dezenfektanlar, ısı, basınç ve kurutulma. Bu uyuşuk halde bu organizmalar milyonlarca yıl boyunca tekrar yaşama geri dönebilirler.  Endosporlar bakterilerin uzaydaki boşluk ve radyasyona dayanmalarını sağlar. Endospor oluşturan bakterilerin bazıları hastalık da yapar: örneğin şarbon hastalığı Bacillus anthracis endosporlarının teneffüsüyle kapılabilir, derin saplanma yaralarının Clostridium tetani endosporları ile kontamine olması da tetanosa yol açar..

 Metabolizma

Üst organizmalardan farklı olarak bakterilerde görülen metabolik tipler büyük bir çeşitlilik sergiler. Metabolik özelliklerin bir bakteri grubu içinde dağılımı geleneksel olarak onların taksonomisini tanımlamak için kullanılmıştır ama bu özellikler çoğu zaman modern genetik sınıflandırmaya karşılık gelmez. Bakteriyel metabolizmayı besinsel gruplara göre ayırırken üç ana kıstas kullanılar: büyüme için kullanılan enerji türü, karbon türü ve elektron vericisi. Solunum yapan mikroorganizmalar için kullanılan bir diğer kıstas, aerobik veya anaerobik solunum için kullanılan elektron alıcılarıdır.

Bakterilerde karbon metabolizması ya heterotrofiktir, organik bileşikler karbon kaynağı olarak kullanılır veya ototrofiktir, yani hücresel karbon, karbon dioksitin karbon fiksasyonu elde edilir. Tipik ototrofik bakteriler arasında fototrofik siyanobakteriler, yeşil kükürt bakterileri ve bazı mor bakteriler sayılabilir, ama pek çok kemolitrofik türler de, örneğin azotlayıcı ve kükürt yükseltgeyici bakteriler de bu grupta yer alır. Bakterilerin enerji metabolizması ya fototrofiye, yani ışığın fotosentez yoluyla kullanımına ya da kemotrofiye, yani enerji için kimyasal bileşiklerin kullanımıdır ki bu bileşiklerin çoğu oksijen veya ona alternatif başka elektron alıcıları yoluyla yükseltgenir (aerobik veya anaerobik solunum).

Nihayet, bakteriler ya inorganik ya da organik bileşikler elektron vericileri kullanmalarına göre, sırasıyla, litotrof veya organotrof olarak siniflanirlar. Kemotrofik organizmalar, hem enerji korunumu (solunum veya fermantasyon ile) hem de biosentetik tepkimeler için bu elektron vericilerini kullanır, buna karşın fototrofik organzmalar onları sadece biyosentetik amaçla kullanırlar.

Solunum yapan organizmalar enerji kaynağı olarak kimyasal bileşikler kullanırlar, bunun için elektronlar bir yükseltgenme-indirgenme (redoks) tepkimesi ile indirgenmiş bir substrattan bir son elektron alıcısına taşınır. Bu tepkimenin açığa çıkardığı enerji ile ATP sentezlenir ve metabolizma yürütülür. Aerobik organizmalarda oksijen elektron alıcısı olarak kullanılır. Anaerobik organizmalarda nitrat, sülfat veya karbon dioksit gibi başka inorganik bileşikler elektron alıcısı olarak kullanılır. Bunlar sonucunda ekolojide büyük önem taşıyan denitrifikasyon, sülfat indirgenmesi ve asetogenez süreçleri meydana gelir.

Kemotroflarda, bir elektron alıcısının yokluğu halinde, bir diğer olası yaşam yolu fermantasyondur, bunda indirgenmiş substratlardan elde edilen elektronlar yükseltgenmiş ara ürünlere aktarılarak fermantasyon ürünleri meydana getirir, örneğin laktik asit, etanol, hidrojen, butirik asit gibi. Substratların enerji seviyesi ürünlerinkinden daha yüksek olması sayesinde fermantasyon mümkün olur, böylece organizmalar ATP sentezler ve metabolizmalarını çalıştırırlar.

Bu süreçler, çevre kirlenmesine neden olan biyolojik tepkilerde de önemlidirler: örneğin sülfat indirgeyici bakteriler, cıvanın çok toksik şekillerinin (metil- ve dimetil-cıva) üretiminden büyük ölçüde sorumludur Solunum yapmayan anaeroblar fermantasyon yoluyla enerji üretip indirgeyici güç elde ederler, bu sırada metabolik yan ürünleri (biracılıkta etanol gibi) atık olarak salgılarlar. Seçmeli anaeroblar (fakültatif anaeroblar), içinde bulundukları çevresel şartlara göre fermantasyon ile farklı elektron alıcıları arasında seçim yaparlar.

Litotrofik bakteriler enerji kaynağı olarak inorganik bileşikler kullanırlar. Yaygın kullanılan elektron vericileri hidrojen, karbon monoksit, amonyak (nitrifikasyona yol açar), feröz demir ve diğer indirgenmiş metal iyonları, ve bazı indirgenmiş kükürt bileşikleridir. Metan gazı metanotrofik bakteriler tarafından hem bir elektron kaynağı hem de karbon anabolizmasında bir substrat olarak kullanılması bakımından dikkat çekicidir. Hem aerobik fototrofi hem de kemolitotrofide, oksijen nihai elektron alıcısı olarak kullanılır, anaerobik şarlarda ise inorganik bileşikler kullanılır. Çoğu litotrofik organizma otortorfiktir, buna karşın organotrofik organzmalar heterotrofiktir.

Karbon dioksitin fotosentezle fiksasyonuna ek olarak bazı bakteriler, nitrojenaz enzimini kullanarak azot gazını sabitlerler (azot fiksasyonu). Çevresel olarak önemli olan bu özellik, yukarıda sayılmış metabolik tiplerin her birindeki bazı bakterilerde görülür ama evrensel değildir.

 Büyüme ve üreme

Çok hücreli organizmalardan farklı olarak, tek hücreli organizmalarda büyüme (hücre büyümesi) ve hücre bölünmesi yoluyla üreme sıkı bir sekilde birbirine bağlıdır. Bakteriler belli bir boya kadar büyür ve sonra eşeysiz üreme şekli olan ikili bölünme ile ürerler. En iyi şartlarda bakteriler büyük bir hızla büyür ve ürerler; bakteri topluluklarının sayısı her 9,8 dakikada ikiye katlanabilir. Hücre bölünmesinde birbirinin aynı iki yavru hücre meydana gelir. Bazı bakteriler, eşeysiz üremelerine rağmen, daha karmaşık yapılar oluşturur, bunlar yavru hücrelerin yayılmasını kolaylaştırır. Buna örnek miksobakteri'lerde tohum yapıları ve Streptomyces'te hif oluşumudur. Bazı bakterilerde ise tomurcuklanma olur, hücre yüzeyindeki meydana gelen bir uzantı kopunca bir yavru hücre meydana gelir.

Laboratuvarda bakteriler çoğu zaman katı veya sıvı ortamda büyütülürler. Katı büyüme ortamı olarak agar plakası kullanılır, bunlar aracılığıyla bir bakteri suşunun saf bir kültürü elde edilir. Ancak, büyümenin hızının ölçülmesi veya büyük miktarda hücrenin eldesi gerektiğinde sıvı büyüme ortamları kullanılır. Karıştırılan bir ortam içinde büyüyen bakteriler homojen bir hücre süspansiyonu olştururlar, böylece kültürün eşit olarak bölünmesi ve başka kaplara aktarımı kolay olur. Ancak sıvı ortamda tek bakteri hücrelerinini izole edilmesi zordur. Seçici ortam (belli besin maddeleri eklenmiş veya eksik bırakılmış, veya antibiyotik eklenmiş ortam) belli organizmaların kimliğinin tespitine yardımcı olur.

Bakteri büyütmek için kullanılan çoğu laboratuvar tekniğinde, çok miktarda hücrenin hızlı ve ucuz olarak üretilmesi için bol miktarda besinler kullanılır. Ancak, doğal ortamlarda besinler sınırlı miktradadır, bu yüzden bakteriler ilelebet üremeye devam edemez. Besin sınırlaması farklı büyüme stratejilerinin evrimleşmesine yol açar (bakınız: r/K seçilim teorisi. Bazı organizmalar besinler mevcut olunca son derece hızlı çoğalır, örneğin yaz aylarında bazı göllerde yosun ve siyanobakteriyel büyümelerinde olduğu gibi. Başka bazı organizmalar sert çevresel şartlara adaptasyonları vardır, örneğin Streptomyces'in rakip organizmaları engellemek için çoklu antibiyotik salgılaması gibi. Doğada çoğu organizma besin teminini kolaylaştıran ve çevresel streslere karşı koruyucu topluluklar halinde (biyofilm gibi) yaşar. Bu ilişkiler belli canlı veya canlı gruplarının büyümesi için şart olabilir (sintrofi).

Bakteriyel büyüme üç evre izler. Bir bakteri topluluğu yüksek besin bulunduran bir ortama ilk girdiğinde hücrelerin yeni ortamlarına adapte olmaları gerekir. Büyümenin ilk evresi bekleme aşamasıdır (latent dönem veya lag fazı), bu yavaş büyüme döneminde hücreler yüksek besili ortama adapte olup hızlı büyümeye hazırlanırlar. Hızlı büyüme için gerekli olan proteinler üretilmekte olduğu için bekleme döneminde biyosentez hızı yüksektir. Büyümenin ikinci evresi logaritmik faz (log fazı) veya üssel faz olarak adlandırılır. Bu evrede üssel büyüme olur. Bu evrede hücrelerin büyüme hızı (k), hücre sayısının iki katına çıkma süresi de jenerasyon zamanı (g) olarak adlandırılır. Besinlerden biri tükenip sınırlayıcı olana kadar süren log fazı sırasında besinler en yüksek hızla metabolize olur. Büyümenin son evresi durağan faz olarak adlandırılır, ve besinlerin tükenmiş olmasından kaynaklanır. Hücreler metabolik etkinliklerini azaltır ve gerekli olmayan hücresel proteinlerini harcarlar. Durağan faz, hızlı büyümeden bir strese tepki haline geçiş dönemidir, DNA tamiri, antioksidan metabolizması, ve besin taşıması ile ilişkili genlerin ifadesinde bir artış olur.

 Genetik

Çoğu bakteride tek bir dairesel kromozom bulunur, bunun büyüklüğü endosimbiyotik bir bakteri olan Candidatus Carsonella ruddii de 160.000 baz çiftinden, bir toprak bakterisi olan Sorangium cellulosumda 12,200,000 baz çiftine kadar uzanır. Borrelia cinsine ait spiroketler bu genel özelliğin bir istisnasıdır, Borrelia burgdorferi (Lyme hastalığı etmeni) gibi türlerde tek bir doğrusal kromozom bulunur. Bakteriyel kromozomlardaki genler genelde tek bir sürekli DNA parçasından oluşur, bazı bakterilerde intronlar bulunmuşsa da bunlar ökaryotlarda olduğundan çok daha enderdir.

Bakteriler aynı zamanda plazmidler de bulunabilir, bunlar kromozomdan ayrı DNA parçalarıdır, antibiyotik direnç genleri veya virülans faktörleri içerebilirler. Bir diğer tip bakteriyel DNA, kromozoma entegre olmuş virüslere (bakteriyofajlara) aittir. Çeşitli bakteriyofaj türleri vardır, bazıları sadece konak bakterilerini enfekte edip onu parçalar, diğerleri ise hücre içine girdikten sonra DNA'larını bakteriyel kromozoma dahil ederler. Bir bakteriyofaj konak hücresinini fenotipine katkıda bulunan genler taşıyabilir: örneğin Escherichia coli O157:H7'nin evrimi sırasında entegre olmuş bir fajın toksin genleri, zararsız bir atasal bakteriyi ölümcül bir patojene dönüştürmüştür.

Bakteriler, eşeysiz organizmalar olarak, ana hücrelerinin genlerinin kopyalarını devralırlar. Ancak tüm bakteriler, DNA'larındaki değişikliklerin (mutasyon ve genetik rekombinasyonun) seçilimi ile evrimleşir. Mutasyonlar DNA ikileşmesi sırasında meydana gelen hatalar veya mutajenlerden kaynaklanır. Mutasyon hızları farklı bakteri türleri ve hatta aynı bakterinin farklı suşları arasında büyük farklılıklar gösterir.

Bazı bakteriler ayrıca genetik malzemelerini hücreler arasında aktarabilirler. Bu üç yolla meydana gelebilir. Birincisi, bakteriler ortamlarıdaki yabancı DNA'yı içlerine alabilirler, buna transformasyon denir. Genler ayrıca transdüksiyon yoluyla, bir bakteriyofajın yabancı bir DNA parçasını kromozomun içine yerleştirmesiyle aktarılabilir. Gen aktarımını üçüncü yolu bakteriyel konjügasyondur, bunda DNA doğrudan hücresel temas yoluyla aktarılır. Başka bakteri veya ortamdan gen edinimine yatay gen transferi denir ve doğal şartlarda bu yaygın olabilir. Gen transferi özellikle antibiyotik direncinin oluşmasında önemlidir, çünkü bu, farklı patojenler arasında direnç genlerinin transferini sağlar.

 Hareket

Hareketli (motil) bakteriler Kamçı, bakteriyel kayma, seğirmeli hareket ve batmazlık (buoyuans) değişmesi yoluyla hareket ederler. Seğirmeli hareketlilikte bakteriler tip IV piluslarını bir kanca olarak kullanır, tekrar tekrar onu uzatır, bir yere saplar ve büyük bir kuvvetle (>80 pN) geri çeker.

Bakteriyel türler kamçılarının sayı ve düzenine göre farklılık gösterirler; bazılarının tek bir kamçısı vardır (tek kamçılı veya monotrik), bazılarının iki uçta birer kamçısı (iki kamçılı veya amfitrik), bazılarının uçlarında kamçı kümeleri (iki demet kamçılı veya lofotrik), diğerlerinin ise tüm yüzeylerine yayılmış kamçıları vardır (çok kamçılı veya peritrik). Bakteri kamçısı yapısı en iyi anlaşılmış hareketlilik yapısıdır, 20 proteinden oluşur, ayrıca onun düzenlenmesi ve inşası için yaklaşık 30 diğer protein gereklidir. Kamçının tabanında bulunan motor, membranın iki yanı arasındaki elektrokimyasal gradyanı güç için kullanır. Bu motor, bir pervane gibi çalışan iplikçiği döndürür.

Çoğu bakterinin (E. coli gibi) iki farklı hareket biçimi vardır: ileri hareket (yüzme) ve yuvarlanma (tumbling). Yuvarlanma sayesinde bakteri yönünü değiştirir ve izlediği yol üç boyutlu bir rassal yürüyüş şeklini alır (Aşağıda verilen dış bağlantılarda ilgili videoya bakınız) Spiroketlerin kamçısı periplamik boşlukta iki zar arasında bulunur. Bu bakterilerin kendilerine has sarmal bir gövdeleri vardır ve hareket ederken kıvrılırlar.

Hareketli bakteriler belli uyaranlar tarafından çekim veya itime uğrarlar, bunun neden olduğu davranışlara taksis denir: bunların arasında kemotaksis, fototaksis ve manyetotaksis bulunur. Myxobacterialerde, bireysel bakteriler beraber hareket ederek hücre dalgaları oluşturur, bunlar farklılaşıp içinde sporlar bulunduran tohum yapıları oluşturur. myxobacteria'lar yalnızca katı ortam üzerindeyken hareket ederler, buna karşın E. coli hem sıvı hem katı ortamda hareketlidir.

Birkaç Listeria ve Shigella türü, konak hücreler içinde hareket ederken, normalde organellerin hücre içinde taşınmasını sağlayan hücre iskeletini kullanırlar. Kendi hücrelerinin bir kutbunda aktin polimerizasyonunu sağlayarak bir cins kuyruk oluştururlar, bu onları konak hücre sitoplazması içinde iter.

 Sınıflandırma ve kimlik tespiti

Sınıflandırma, bakterileri benzerliklerine göre gruplandırıp adlandırarak onlardaki çeşitliliği betimlemeye yarar. Bakteriler hücre yapısı, hücresel metabolizma veya hücresel bileşenlerindeki (DNA, yağ asitleri, pigment, antijen ve kinonlar gibi) farklılıklara göre sınıflandırılabilirler. Bu yöntemler bakteri suşlarının kimliklerinin tespitini ve sınıflandırılmasına olanak sağlasa da, bu farklılıkların farklı türler arasındaki varyasyonları mı yoksa aynı tür içindeki varyasyonları mı yansıttığı belli değildi. Bu belirsizliğin nedeni, çoğu bakteride ayırdedici yapıların olmaması, ayrıca birbiriyle ilişkisiz türler arasında yatay gen transferi olmasıydı. Yatay gen trasnferi yüzünden birbirine akraba sayılabilecek bazı bakteri türleri çok farklı morfoloji ve metabolizmaya sahip olabilirler. Bu belirsizliğin üstesinden gelebilmek için modern bakteri sınıflandırması moleküler sistematiğe ağırlık verir, guanin sitozin oranının ölçümü, genom-genom hibridizasyonu, ayrıca yatay gen transferine uğramamış genlerin (ribozomal RNA gibi) dizilenmesi gibi genetik teknikler kullanır. Bakteri sınıflandırması International Journal of Systematic Bacteriology (uluslararası Sistematik Biyoloji) dergisi ve Bergey's Manual of Systematic Bacteriology kitapçığında yayımlanarak resmîleşir.

"Bakteri" terimi bir zamanlar tüm mikroskopik, tek hücreli prokaryotlar için kullanılırdı. Ancak moleküler sistematik sayesinde prokaryotik yaşamın iki ayrı sahadan oluştuğu gösterildi. Önceleri Eubacteria ve Archaebacteria diye adlandırılan, ama artık Bacteria and Archaea olarak adlandırılan bu iki canlı grubu, ortak bir atadan ayrı ayrı evrimleşmişlerdir. Arkeler ve ökaryotlar arasındaki yakınlık, her birinin bakterilerle olan yakınlığından daha çoktur. Bu iki saha (üst alem), Eukarya ile birlikte, günümüzde mikrobiyolojide en yaygın kullanılan sınıflandırma sistemi olan üç saha sisteminin temelini oluşturur. Ancak, moleküler sistematiğin yakın zamanda kullanıma girmesi ve genom dizileri elde edilmiş canlıların sayısındaki hızlı artış nedeniyle bakteri sınıflandırması hâlen hızle değişen ve gelişen bir bilim dalıdır. Örneğin, bazı biyologlar arke ve ökaryotların Gram-pozitif bakterilerden evrimleştiğini iddia etmektedirler.

Laboratuvarda bakteri kimlik tespiti özellikle tıpta çok önemlidir, çünkü doğru tedavi, enfeksiyona yol açan bakteri türüne bağlıdır. Dolayısıyla insan patojenlerinin kimliğinin tespiti, bakterilerin tanımlanma tekniklerinin gelişmesinin başlıca dürtüsü olmuştur.

1884'te Hans Christian Gram tarafından geliştirilmiş Gram boyama, bakterileri hücre duvarlarının yapısal özelliklerine göre tanımlamakta kullanılır. Bazı organizmalar Gram boyasından başka boyalarla en iyi tanınabilirler. Özellikle mikobakteriler ve Nocardia  Ziehl-Neelsen ve benzeri boyalarla asit eşliğinde boyanır. Başka organizmalar özel ortamlarda büyümeleriyle tanınırlar veya seroloji gib başka teknikleri gerektirirler.

kültür teknikleri, bakterilerin büyümesini sağlamak ve belli bakterilerin kimliğini tespit etmek, aynı zamanda da nümenede bulunan başka bakterilerin büyümesini sınırlamak için tasarlanmıştır. Çoğu zaman bu teknikler belli nümune türleri göz önüne alınarak geliştirilmiştir;  örneğin bir tükürük örneği pnömoniye yol açan organizmaları ortaya çıkaracak şekilde işleden geçirilir, bir dışkı örneği ise ishale yol açan organizalar tanımak için seçici ortamda kültürlenir, bu ortamda patojen olmayan bakteriler büyümez. Normal olarak steril olan örnekler, örneğin kan, idrar veya omurilik sıvısı, tüm organizmaların büyümesini sağlayan şartlarda kültürlenir. Patojen bir organizma izole edildikten sonra, morfolojisi, büyüme özellikleri (aerobik veya anaerobik büyüme, hemoliz şekilleri gibi) ve boyama ile daha ayrıntılı olarak karakterize edilebilir.

Bakteri sınıflandırmasında olduğu gibi, bakteri kimlik tespiti de gittikçe daha sık olarak moleküler yöntemlerle yapılmaktadır. DNA'ya dayalı yöntemler, örneğin polimeraz zincir reaksiyonu, özgüllükleri ve çabuklukları nedeniyle, kültür yapmaya dayalı tekniklere kıyasla artarak popülerleşmektedir. Bu yöntemler sayesinde "yaşayan ama kültürlenemeyen", yani metabolik olarak aktif olan ama bölünmeyen hücrelerin kimliklerini tespit etmek mümkün olmaktadır. Ancak bu gelişmiş yöntemlerle dahi, bakteri türlerinin toplam sayısı bilinmemektedir ve bu sayı belli güven sınırları içinde tamin dahi edilememektedir. Mevcut sınıflandırmaya göre bilinen bakteri türlerinin (siyanobakteriler dahil) sayısı 9000'inin altındadır, ama bakteriyel çeşitliliğin büyüklüğü hakkındaki tahminlerde toplam tür sayısı 107'den 109'a kadar uzanır ve hatta bu tahminlerinlerin dahi birkaç büyüklük mertebesi kadar hatalı olabileceği düşünülmektedir.

 Diğer organizmalarla etkileşimler
Görünür basitliklerine rağmen, bakteriler diğer canlılarla karmaşık etkileşimler içindedir. Bu simbiyotik ilişkiler parazitizm, mutualizm ve komensalizm olarak üçe ayrılırlar. Komensal bakteriler her yerde bulunur, hayvan ve bitkiler üzerinde büyümeleri başka yüzeyler üzerinde büyümeleri ile aynıdır (ancak sıcaklık ve ter bunların büyümesini hızlandırabilir); insanlarda bu organizmalardan çok sayıda olması vücut kokusunun nedenidir.

 Mutualistler
Bazı bakteriler varlıklarının devamı için gerekli olan, mekânsal olarak yakın ilişkilere girerler. Bu tür mutualist ilişkilerden biri olan türler arası hidrojen transferi olarak adlandırılır, butirik asit veya propiyonik asit tüketip hidrojen tüketen anaerobik bakteriler ile, hidrojen tüketen metanojenik arkeler arasındadır. Bu ilişkide yer alan bakteriler kendi başlarına bu organik asitleri kullanamazlar çünkü bu reaksiyon sonucu aşığa çıkan hidrojen çevrelerinde birikir. Hidrojen tüketici arkelerle yakın ilişkileri sayesinde hidrojen konsantrasyonu yeterince düşük kalır ve bakteriler büyüyebilir.

Toprakta, rizosferde (kökün yüzeyi ve kökü bağlı olan topraktan oluşan bölgede) mikroorganizmalar azot fiksasyonu yaparlar, yani azot gazını azotlu bileşiklere dönüştürürler. Bu süreç sonucunda bitkilerin (ki onlar azot fiksasyonu yapamazlar) kolayca absorbe edebildiği bir azot kaynağı meydana gelir. pek çok başka bakteri, insan ve başka canlılarda simbiont olarak bulunurlar. Örneğin normal insan bağırsağındaki bağırsak florasındaki 1000'den fazla bakteri, bağırsak bağışıklığına, bazı vitaminlerin (folik asit, K vitamini ve biyotin) sentezine, süt proteinlerinin laktik asite dönüştürülmesine (bkz. Laktobasiller) katkıda bulunur, ayrıca sindirilmemiş kompleks karbonhidratların fermantasyonunu sağlar. Bu bağırsak floarası ayrıca potansiyle patojen bakterilerin büyümesini engellediği için (genelde rekabetçi dışlanım ilkesi ile) bu faydalı bakterilerin probiyotik besin katkısı olarak alınmasının olumlu etkileri bulunmuştur.

 Patojenler

Eğer bakteriler başka organizmalarla parazitik ilişkiler kurarlarsa patojen olarak sınıflandırılırlar. Patojen bakteriler insan larda ölüm ve hastalığın başlıca nedenidir; neden oldukları enfeksiyonlar arasında tetanos, tifo, tifüs, difteri, frengi, kolera, besin kaynaklı hastalıklar, cüzzam ve verem sayılabilir. Bilinen bir hastalığın patojenik kaynağının keşfi yıllar sürebilir, örneğin mide ülseri hastalığı ve Helicobacter pylori durumunda olduğu gibi. Bakteryel hastalıklar tarımda da önemlidir, bakteriler bitkilerde yaprak beneği, ateş yanıklığı ve solmaya, çiftlik hayvanlarında da paratüberküloz, mastit, salmonella ve şarbona neden olur.

Her patojen türün insan konağı ile etkileşimlerinin karakteristik bir spektrum oluşturur. Bazı organizmalar, örneğin Stafilokok veya Streptokok, deri enfeksiyonu, pnömoni, menenjit ve hatta sistemik sepsis (şok, masif vazodilatasyon ve ölümle sonuşlanan sistemik bir enflamasyon tepkisi) neden olur. Lakin bu organizmalar aynı zamanda normal insan florasına aittir, genelde insan derisi ve burnunda bulunur ve hiçbir hastalığa yol açmazlar. Buna karşın bazı başka organizmalar her durumda insanda hastalık yaparlar. Örneği Rickettsia, ancak başka canlıların hücrelerinin içinde büyüyüp çoğlabilen, zorunlu bir hücreiçi parazittir. Rickettsia'nin bir türü tifüse, bir diğeri ise Kayalık Dağlar benekli hummasına neden olur. Klamidya, zorunlu hücre içi paraziti bir diğer takımı içinde bulunan bazı türler pnömoni, veya idrar yolu enfeksiyonuna neden olabilir, ayrıca koroner kalp hastalığı ile de ilişkili olabilirler. Nihayet, bazı bakteri türleri, Pseudomonas aeruginosa, Burkholderia cenocepacia, ve Mycobacterium avium gibi, fırsatçı patojendirler ve sadece immün yetmezlik çeken veya kistik fibrozlu kişilerde hastalık yaparlar. PMID 14980298

Bakteriyel enfeksiyonlar antibiyotikle tedavi edilebilirler, bu antibiyotikler bakterileri öldürürse bakteriosidal, sadece onların çoğalmasını engelliyorsa bakteriostatik olarak sınıflandırılır. Pek çok antibiyotik vardır ve bunların her sınıfı patojende olup konağında olmayan bir süreci engeller. Antibiyotiklerin nasıl seçici toksiklik gösterdiğine bir örneği kloramfenikol ve puromisindir, bunlar bakteri ribozomlarını engellerler, ama yapısal olarak farklı olan ökaryotik ribozomlara etki etmezler. İnsan hastalıklarını tedavide kullanılan antibiyotiklerin hayvancılıkta da hayvanlarının büyümesini hızlandırmak için kullanılması, bakterilerde antibiyotik direnci gelişmesine neden olabilir.

Enfeksiyonları engellemek için antiseptik önlemler alınır, örneğin deri bir iğne ile delinmeden evvel sterilize edilir. Cerrahi ve dişçilik araçları da kontaminasyon ve bakteriyel enfeksiyonu önlemek için sterilize edilir. Çamaşır suyu gibi dezenfektanlar, eşya yüzeylerinde bulunan bakteri ve diğer patojenleri öldürüp kontaminasyonu önlemek ve enfeksiyon riskini daha da azaltmak amacıyla kullanılır.

 Teknoloji ve endüstride önemi
Bakteriler, çoğu zaman laktobasil türleri, maya ve küflerle beraber, fermante edilmiş gıdaların (peynir, turşu, soya sosu, sirke, şarap ve yoğurt gibi) hazırlanmasında binlerce yıldır kullanılmaktadır.

Bakterilerin çeşitli organik bileşikleri parçalayabilme yetenekleri dikkate değerdir ve atıkların işlenmesi ve değerlendirilmesinde (bioremediation) kullanılmıştır. Petroldeki hidrokarbonları sindirebilen bakteriler çoğu zaman petrol sızıntılarının temizlenmesinde kullanılır. 1989'da meydana gelen Exxon Valdez tanker kazasının ardından Prince William Sound kıyılarına gübre dökülerek bu doğal bakterilerin büyümesi teşvik edilmişti. Bu yöntem, çok fazla petrol kaplanmamış kıyılarda etkili olmuştu. Bakteriler ayrıca endüstriyel toksik atıkların değerlendirilmesinde de kullanılırlar. Kimya endüstrisinde, enantiyomerik olarak saf kimyasalların üretilmesinde (bunlar ilaç ve tarımsal kimyasalların hammadesidir) bakteriler önemli rol oynarlar.

Bakteriler ayrıca biyolojik haşare kontrolünde haşare ilaçlarının yerine kullanılabilirler. Bunun en yaygın örneği, Gram pozitif bir toprak bakterisi olan Bacillus thuringiensisdir (BT olarak da adlandırılır). Bu bakterinin alt-türleri kelebeklere (Lepidoptera türlerine) özgül bir böcek öldürücü olarak kullanılır. Spesifik olmalarından dolayı bu böcek öldürücüler çevre dostu olarak kabul edilir; insanlara, yabani hayvanlara, polinasyon yapan ve diğer faydalı böceklere etkileri çok az veya hiçtir.

Hızlı büyüme ve kolaylıkla manipüle edilebilmelerinden dolayı bakteriler moleküler biyoloji, genetik ve biyokimyada birer araç olarak kullanılırlar. Bakteri DNA'sında mutasyon yapıp bunun fenotipini inceleyerek bilimciler genlerin, enzimlerin ve metabolik patikaların işlevlerini belirleyebilmekte, sonra edindikleri bilgileri daha karmaşık canlılara uygulayabilmektedirler. Muazzam miktarda enzim kinetiği ve gen ifadesi verileri, canlıların matematiksel modellerinde kullanılarak hücrenin biyokimyasının anlanması amaçlanmaktadır. Çok çalışılmış bazı bakterilerde bu mümkündür, Escherichia coli metabolizmasının modelleri üretilmekte ve denenmektedir. Bakteri metabolizması ve genetiğinin bu seviyede anlaşılır olması sayesinde bakterilerin biyoteknoloji kullanılarak yeniden tasarımı mümkün olmakta, böylece onların tedavi amaçlı proteinleri (insülin, büyüme faktörleri veya antikorlar gibi) daha verimli sekilde üretmesi sağlanabilmektedir.

 Ayrıca bakınız
 Biyoteknoloji
 Denitrifikasyon
 Desulforudis audaxviator''
 Ekstremofiller
 Mikroorganizma
 Gram Boyama

Notlar

Daha fazla okumak için

Dış bağlantılar

 Bacterial DSMZ'den güncel bilimsel bakteri adlandırması
 En büyük bakteri
 Hayat ağacı: Eubacteria
  Yüzen bakteri videoları.
 Bakterilerin gezegeni (Stephen Jay Gould)
 Çevrimiçi bakteriyoloji ders kitabı
 Bakteri hücre yapısına animasyonlu rehber.
 Laboratuvarda bakteriler evrimsel bir sıçrama yapıyor
 bakteri metabolizması

Bakteri


Die Società T.A.U. war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Pietro Scaglione gründete 1924 in Turin das Unternehmen als Nachfolgeunternehmen von Rubino und begann mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete TAU. 1926 endete die Produktion nach etwa 100 hergestellten Exemplaren.

Fahrzeuge
Im Angebot standen der Tipo 95 und der Sportwagen Tipo 90, die auf Modellen von Rubino basierten, aber andere Motoren erhielten. Beide verfügten über einen Vierzylindermotor mit 2297 cm³ Hubraum. Der Tipo 95 hatte einen T-Kopf-Motor, der 45 PS leistete. Der Motor des Tipo 90 hatte eine obenliegende Nockenwelle und leistete 50 PS. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit war mit 100 bzw. 120 km/h angegeben. Das Getriebe beider Modelle verfügte über vier Gänge.

Literatur

 Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 3 P–Z. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Weblinks
 GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH (abgerufen am 12. Februar 2012)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Turin)

Società T.A.U.


Woolston Eyes is a Site of Special Scientific Interest located in the town of Warrington, England, alongside the Manchester Ship Canal. The eyes themselves are used for the deposition of dredgings from the Ship Canal under a Waste Management Licence issued by the Environment Agency.

The Woolston Eyes Conservation Group manages the site as a nature reserve with access by permit only. The rather strange name for the site is from Anglo-Saxon, ees meaning the land near a loop in a river.

Wildlife
It is the premier UK site for breeding black-necked grebes and a stronghold for the willow tit, and other breeding birds include little grebe, great crested grebe, shelduck, Eurasian teal, Northern shoveler, water rail, common cuckoo,  common kingfisher, common grasshopper warbler and Eurasian reed warbler. Woolston Eyes also supports nationally important wintering numbers of Northern shoveler, Eurasian teal gadwall and common pochard. There are 12 species of herpetofauna recorded, including sand lizard, smooth snake, natterjack toad and all three native British species of newt. It is also home to 21 species of Odonata, dragonflies and damselfies, out of 58 species found in Britain, as well as 26 species of butterfly.

Management
Woolston Eyes Conservation Group, a voluntary organisation formed in 1979, manages the rich and varied wildlife of the deposit grounds with the agreement of the Manchester Ship Canal Company. Its aim is to promote the study and conservation of the wildlife and habitat of the area with particular regard to the ornithology. The group undertakes management work to preserve or maximise the ornithological value of the Reserve, provides and maintains hides for the use of the public and permit holders, keeps the paths open and discourages disturbance. The group produces an Annual Report which summarises the work carried out and the results obtained including the scientific study of the flora and fauna of the Reserve. To carry out this work the group raises funds by the sale of Permits, Annual Reports and by applying for grants from various organisations.

References

External links

Woolston Eyes Website

Sites of Special Scientific Interest in Cheshire
Lakes and reservoirs of Cheshire
Geography of Warrington
Nature reserves in Cheshire

Woolston Eyes


Brandon Lee (født 1. februar 1965 i Oakland i Californien i USA, død 31. marts 1993 i Wilmington i North Carolina) var en amerikansk skuespiller.

Barndom

Lee blev født i 1965 i Oakland som søn af den legendariske kampsportudøver Bruce Lee og kone Linda Lee. Da han var tre måneder gammel flyttede familien til Los Angeles i Californien. Da faren efterhånden fik problemer med at få filmroller, flyttede de til Hongkong i 1971. Efter farens død i 1973 tog moren Brandon og hans søster, Shannon, med tilbage til USA, først til Seattle og så til Los Angeles.

Privatliv
Lee mødte Eliza Hutton i 1990. De flyttede sammen tidligt i 1991 og forlovede sig i oktober 1992. De havde planlagt at gifte sig i Mexico den 17. april 1993, men han døde 17 dage før.

Karriere
Lee medvirkede i flere film og tv-serier, men det var først i filmen The Crow (1992) at han fik sit internationale gennembrud i rollen som Eric Draven. Tragisk nok døde han under indspilningen på grund af et uheld med et skydevåben. Filmen blev alligevel færdiggjort, og blev en kultfilm. Han blev nomineret som bedste mandlige skuespiller for rollen som Eric Draven i The Crow til MTV Movie Awards. Ironisk nok handlede filmen om en mand (Eric Draven) som blev dræbt dagen før han skulle gifte sig.

Ulykken
En revolver som skulle bruges under indspilningen blev ladet med ægte patroner uden krudt. Da tændhætten indeholder krudt, dannes der et smæld, men trykket i patronhylsteret er for lille til at projektilet forlader løbet, men bliver siddende fast i løbet pga af friktionen. Samme revolver blev så brugt i en anden scene, og ladet med løspatroner uden projektil, dette uvidende om at der sad et projektil i løbet. En løspatron er ladet med krudt og laver et meget større tryk end en patron uden krudt. Trykket som opstod var da nok til at få projektilet som allerede sad i løbet til at forlade løbet, og ramte Lee i maveregionen. Hastigheden på projektilet var lavere end normalt i et skydevåben, men det var nok til at skade Lee så meget at livet ikke stod til at redde. Han blev erklæret død klokken 13:30 31. marts 1993. Han blev begravet på Lake View Cemetery i Seattle, ved siden af sin far.

Eftermæle

I et interview lige før sin død citerede Lee et stykke fra Paul Bowles bog, The Sheltering Sky. Stykket er nu indgraveret på hans gravsten:

2 måneder efter Lees død blev filmen Dragon: Legenden om Bruce Lee udgivet, hvilket var en biografi om hans fars karriere. Jason Scott Lee (ingen forbindelse til Bruce Lee) spillede rollen som faren, og filmen blev dedikeret til Brandon.

Filmografi

Film

TV

Litteratur
 Pilato, Herbie J.The Kung Fu Book of Caine: The Complete Guide to TV's First Mystical Eastern Western 1993.
 Dyson, Cindy. They Died Too Young: Brandon Lee. Philadelphia: Chelsea House, 2001.
 Baiss, Bridget. The Crow: The Story Behind The Film. London: Making of The Crow Inc, 2000.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Oakland

Brandon Lee


Normalizasyon (Ayrıştırma), veritabanlarında çok fazla sütun ve satırdan oluşan bir tabloyu tekrarlardan arındırmak için daha az satır ve sütun içeren alt kümelerine ayrıştırma işlemidir.

Fransız bilim insanı Hubert Francesci tarafından ortaya atılan 3 esnek kuralına uygun protonlar tarafından entegre edilen bir sisteme sahiptir. Satır başlarında yapılan tekrar veritabanında ayrıştırma işlemine tabii tutularak depolanır.

Eğer bir ilişki belirli bir normal formda (3NF, BCNF, vs.) ise, problemlerin bazıları oluşmaz, bu yüzden şemanın daha fazla ayrıştırılmasına gerek yoktur.

Farzedelim ki R ilişkisi A1,..,An niteliklerini içersin. R'nin ayrıştırılması R'yi bir ya da daha fazla ilişkiyle yer değiştirmektir. Öyle ki;

 Her bir yeni ilişki şeması, R'nin niteliklerinin bir alt kümesini içerir.R'de olmayan hiçbir nitelik bu yeni ayrıştırılmış şemalarda yer alamaz.
 Her R niteliği bu ilişkilerden birinin bir niteliği olarak gözükür.

R'nin ayrıştırılması ile ayrıştırmanın ürettiği ilişki şemalarının örnekleri depolanır.

Normal formlar

 1NF (Birinci Normal Form): Bütün niteliklerin öz alanından (domain) aldığı değerler atomik olmak zorundadır. İlişkisel veri tabanı modelinin temel kuralıdır ve her nitelik ancak atomik veriler alabilir. Örneğin kitap tablosunda, birden fazla yazarı olan kitap için yazar1, yazar2, yazar3 diye alanlar açsaydık, bu kurala uymamış olurduk. Böyle bir durumda, ayrıca yazarlar tablosu da oluşturarak kuralı çiğnememiş oluruz.
 2NF (İkinci Normal Form): Eğer R'deki herhangi bir birincil olmayan nitelik A, R'nin hiçbir anahtar niteliğine kısmi fonksiyonel bağımlı değilse bu ilişki şeması 2NF'dir denir. Burada kısmi fonksiyonel bağımlılıktan şunu anlamalıyız: Eğer X --> Y geçerli ise ve bir nitelik A X'in elemanı ise ve A, X'ten çıkarıldığı halde söz konusu bağımlılık hala geçerli ise burada bir kısmi fonksiyonel bağımlılık vardır.
 3NF (Üçüncü Normal Form): Eğer R'deki herhangi bir birincil olmayan (non-prime) nitelik A, R'nin hiçbir anahtar niteliğine geçişli (transitively) fonksiyonel bağımlı değil ve halihazırda 2NF'da ise, bu ilişki şeması R 3NF'dadır denir. Burada geçişli fonksiyonel bağımlılıktan şunu anlamalıyız: Eğer X --> Y ve R'nin herhangi bir anahtarının altkümesi olmayan nitelikler kümesi Z söz konusu ve de X --> Y ve Y --> Z birlikte geçerli olmamalıdır.
Eğer bir ilişki şeması R 3NF'da ise ve R'de bir fonksiyonel bağımlılık X --> A söz konusu ise; ya X, R'nin bir süperanahtarıdır (superkey) ya da A, R'nin birincil niteliğidir (prime attribute). Birincil nitelik demekle anahtarı oluşturan niteliklerin her birini kastediyoruz.

Bir R ilişkisinin 3NF ilişkilerine kayıpsız-birleştirme (lossless-join) ve bağımlılıkların-korunması (dependency-preserving) ayrıştırması her zaman mümkündür.

BCNF (Boyce Codd Normal Form): Eğer bir ilişki şeması R'de bir fonksiyonel bağımlılık X --> A söz konusu olduğunda, X nitelikler kümesi R'nin süperanahtarı ya da A, R'nin birincil niteliği ise, bu ilişki şeması R BCNF'dadır.

Sorunlar
 Bazı sorgular daha fazla gerçekleştirim süresi gerektirir, yani daha pahalı olurlar. Bu problemi ortadan kaldırmak ancak söz konusu sorgulara özgü bazı önlemler alarak mümkündür.
 Ayrıştırılmış ilişkilerin elde edilmiş örneklerinden orijinal ilişkinin örneğine karşılık geleni tekrar elde edemeyebiliriz. Bu problem ancak kayıpsız-birleştirme garanti altına alınırsa ortadan kalkar.
 Bazı bağımlılıkların sağlanıp sağlanmadığını kontrol edebilmek için ayrıştırılmış ilişkilerin örneklerinin birleştirilmesi gerekebilir. Bu problem bağımlılıkları-koruma garanti altına alınırsa ortadan kalkar.

Dış bağlantılar
Normalizasyon için seviyelerin açıklandığı kaynaklar:
 Bilgisayar Kavramları: Birinci Normal Şekil
 Bilgisayar Kavramları: İkinci Normal Şekil
 Bilgisayar Kavramları: Üçüncü Normal Şekil
 Bilgisayar Kavramları: Dördüncü Normal Şekil
 Veritabanı Normalizasyonu

Veri modelleme
Veritabanları

Ayrıştırma


An Philodendron opacum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan Michael Howard Grayum. An Philodendron opacum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron opacum


Sumo sacerdote de Ptá era a autoridade máxima do clero do deus Ptá, ocupando um lugar essencial na administração do Antigo Egito. Foi por vezes referido como "o Maior dos Mestres do Artesanato" (wr-ḫrp-ḥmwt), um título que refere-se a Ptá como o deus patrono dos artesãos. O ofício desse sumo sacerdote estava localizado em Mênfis, no Baixo Egito. O templo de Ptá em Mênfis foi dedicado ao deus artesão, sua consorte Sacmis e seu filho Nefertum.

História
Os sumos sacerdotes de Ptá são mencionados em inscrições que datam pelo menos da IV dinastia. No túmulo do nobre Debhen, por exemplo, há a descrição de uma visita do faraó Miquerinos ao canteiro de obras de sua pirâmide "Divino é Miquerinos". O faraó é acompanhado por um comandante naval e dois sumos sacerdotes de Ptá.

Costumava haver dois sumos sacerdotes até a VI dinastia. Foi provavelmente durante o reinado de Pepi I que os dois cargos foram unificados. No túmulo de Sabu chamado Thety em Sacará, o proprietário menciona que "Sua Majestade me nomeou como único Sumo Sacerdote de Mênfis. [...] O templo de 'Ptá ao Sul de Sua Parede' em todos os seus lugares estava sob minha responsabilidade, embora nunca tenha havido um único Sumo Sacerdote de Ptá antes."

Um grande complexo de templos que data da época de Ramessés II está localizado no local moderno de Mit Rahina. O Templo de Ptá desta época foi um dos maiores complexos de templos do Egito. Pouco deste complexo foi escavado porque uma grande parte do local fica muito perto da cidade moderna.

Continuou a ser um ofício importante no Reino Ptolemaico, e a família sacerdotal ocupou muitos cargos sacerdotais importantes. Os sumos sacerdotes coroaram alguns dos monarcas ptolemaicos e também serviram como escribas no culto dinástico de Arsínoe II. Eles também tinham conexões familiares com a dinastia, através de Berenice, filha de Ptolemeu VIII, que era casada com um dos sumos sacerdotes.

O posto parece ter desaparecido durante o domínio romano do Egito; é atestado pela última vez em 23 aC.

Sacerdote sem

Era comum que o sumo sacerdote também tivesse o título de sem de Ptá. O sacerdote sem podia ser reconhecido pelo fato de usar uma peruca curta com uma trança lateral e estava vestido com uma pele de pantera.

Lista de sumos sacerdotes de Ptá

Império Antigo
Ptah-Du-Auu, da IV dinastia
Ptaxepsés viveu durante os reinados de Miquerinos e Raturés
Ranefer da V dinastia, reinados de Seberquerés e Userquerés
Canefer da V dinastia, reinado de Sefrés
Cuiptá da V dinastia, reinado de Neferircaré
Ptaxepsés II da V dinastia, reinado de Unas
Sabu também chamado de Ibebi da V e VI dinastias reinado de Unas e Teti
Sabu também chamado de Ibebi. Época de Teti, possivelmente para Pepi I (VI dinastia).
Sabu também chamado de Kem. Época de Teti, possivelmente para Pepi I (VI dinastia).

Império Médio
Ptahemheb, da XI dinastia.
Sehetepebre-anque time of Sesóstris I (Estátua no Museu do Brooklyn, Genealogia de Anquefensequemete Berlin 23673)
Seneuoserete-Anque na época de Sesóstris I?
Cacaré-anque na época de Amenemés II, conhecido da Genealogia de Anquefensequemete (Berlin 23673)
Nebecauré-anque na time of Sesóstris III, conhecido da Genealogia de Anquefensequemete (Berlin 23673)
Ouaete na época de Sesóstris III
Nefertem
Seetepebreanque-nejém na época de Sesóstris III para Amenemés III.
Nebpu na época de Amenemés III.
(..)hotepib(rê?) Xeri na época de Amenemés III
Impy I na época de Amenemés III - Amenemés IV

Segundo Período Intermédio
Sergém (Sumo sacerdote de Ptá). Época de Ibi I (XIII dinastia)
Sobecotepe (Hacu), conhecido de uma estátua e um selo
Senbui
Seneber... (nome não totalmente preservado), conhecido de um papiro encontrado em Lahun
Impi II
Ptaemate, XV dinastia

Império Novo

XVIII dinastia
Paemerede. Época de Amenófis I
Senefer. Época de Amenófis II
Ptamósis I. Época de Tutemés III
Ptamósis II. Época de Tutemés IV – Amenófis III?
Pembenebés. Época de Amenófis III. Só conhecido de uma estela atualmente em Berlim.
Uermer. Época de Amenófis III. Só conhecido de uma estela atualmente em Berlim.
Ptamósis, filho de Tutemés. Filho do vizir Tutemés, reinado de Amenófis III.
Ptamósis, filho de Menqueper. Filho de Menqueper, reino de Amenófis III.
Thutmose. Filho de Amenófis III e rainha Tí. Época de Amenófis III.
Paemenejer, filho de Ptamósis. Época de Amenófis III.
Ptaemate, chamado Ti. Época de Tutancâmon e/ou Aí.
Meriptá. Final da XVIII dinastia. Possivelmente desde a época de Aí e Horemebe.

XIX dinastia
Socarensafe. Época de Seti I, conhecido da Genealogia de Anquefensequemete (Berlin 23673)
Nejeruiotepe. Época de Seti I
Iri-Iri. Época de Ramessés II
Hui. Época de Ramessés II
Paemenejer. Época de Ramessés II
Didia. Época de Ramessés II
Caemuasete, filho de Ramessés II e Iseteneferte
(Pa)Raotepe. Época de Ramessés II
Neferronpete. Época de Ramessés II
Hori I. Filho do Príncipe Caemuasete. Tornou-se sumo sacerdote no ano 65/66 do reino de Ramessés II. Continuou a servir sob seu tio Merneptá (Hori pode ter sido sumo sacerdote de c. 1214 - c. 1203 aC).
Iyri. Época de Seti II
Naqui

XX dinastia
Ptahemhat. Época de Ramessés III (1186-1155 aC)
Neferrenpet. Época de Ramessés IX (1129-1111 aC)

Terceiro Período Intermédio

XXI dinastia egípcia
Ptaemaquete
Axaquete I c. 1062-1047. Época de Amenemnesu
Pipi A c. 1047-1027. Época de Psusenés I. Filho de Axaquete A.
Harsiese  c. 1027-1017. Época de Psusenés I. Filho de Pipi A
Neterqueperre Meriptá, chamado Pipi II c. 1017-997. Época de Psusenés I, Amenemopé, Osocor, o Velho e Siamom.
Axaquete II c. 997-982. Filho do sumo sacerdote Pipi II. Pai do Sumo Sacerdote Anquefensequemete.
Anquefensequemete (A)  c. 982-962. Filho de Axaquete. Datado da época de Siamom.
Xedesu-nefertum c. 962-942. Fim da XXI dinastia, início da XXI dinastia, incluindo Sisaque I. Xedesu-nefertum era um dos filhos do sumo sacerdote Anquefensequemete.

XXII dinastia
Xoxenque C  c. 920-895. Filho do sumo sacerdote Xedesu-nefertum. Pai do sumo sacerdote Osorcom A. Época do rei Osocor I?
Osorcom A c. 895 –870. Época dos reis Osocor I, Taquelote I e Osocor II? Filho de Xoxenque C.
Xoxenque D c. 870-851. Filho do rei Osorcom II e da rainha Caromama (B). Época do rei Osocor II.
Meremptá (sumo sacerdote de Ptá), c. 851-830. Época de Taquelote II
Taquelote B c. 830-810. Época de Taquelote II e Sisaque III. Filho de Xoxenque D
Pediesete  c. 810-770. Filho do sumo sacerdote Taquelote B e da princesa Jesbasteperu.
Pefejauauibaste (sacerdote) c. 790-780. Filho do sumo sacerdote Pediesete e Tairi. Época de Sisaque III
Harsiese II (sacerdote). Filho do sumo sacerdote Pefejauaibaste ou filho de Pediesete c. 780-760. Época de Pami.
Anquefensequemete (B),  c. 760-740. Época de Sisaque IV, filho de Harsiese.

XXV dinastia
Pedecons?

Época Baixa
Pedepepe, temp. Psamético I
Pefeteuemauibaste

Reino Ptolemaico
Os sumos sacerdotes de Ptá em Mênfis tornaram-se muito importantes durante o Período Ptolemaico.

Nesisti-Pedubast, filho de Anemor I eRempete-neferete. Casado com Rempete-neferete e Nefersobeque. As crianças incluíam Pedubaste, Consiu, Amenor II, Nefertiti e Neferibré.
Pedubaste I (sumo sacerdote), filho de Nesisti-Pedubaste e Nefersobeque.
Amenor II, filho de Nesisti-Pedubaste e Nefersobeque. Casou com Heranque. As crianças incluem Jedor, Horemaqueete e possivelmente Horemotepe.
Jedor, filho de Amenhor II e Heranque.
Horemaquete (223 BCE), filho de Amenor II e Heranque.
Nesisti (c. 190 BCE), filho de Horemaquete e Nefertiti. Sucedeu Horemaquete como sumo sacerdote de Mênfis provavelmente entre 194/3 e 180
Pedubaste II (sacerdote), filho de Paxeriemptá e Taimotepe. Neto de Horemaquete e Nefertiti.
Paxeriemptá II, filho de Pedubaste II
Pedubaste III (sumo sacerdote) (103 BCE), filho de Paxeriemptá II e Berenice (provavelmente filha de Ptolemeu VIII)
Paxeriemptá III (76 BCE), filho de Pedubaste III e Heranque-beluje
Imotepe-Pedubaste (39 BCE), filho de Paxeriemptá III e Taimotepe
Pserenamom I (30 BCE), cunhado de Paxeriemptá III. Filho de Ca-hapi e Heranque
Pserenamom II (27 BCE), filho de Pserenamom I e Taneferer.

Sacerdotes do Egito
Religião no Antigo Egito

Sumo sacerdote de Ptá


اتوفيزياء أو فيزياء الاتو  هي أحد فروع الفيزياء التي تكون فيها النبضات ذات المدة اتوثانية للالكترونات أو للفوتونات مُستعملة للبحث في العمليات الديناميكية للمادة في فصل زمني قصير للغاية. هذا الفرع من الفيزياء الذي ينطوي فيه دراسة بعض من أسرع الأحداث الفيزيائية هي أيضاً معروفة باسم علم الاتو Attoscience. تُحقق غالبية علوم الاتو بأسلوب مماثل لاستخدام الأنوار الوهاجة strobe lights والفيلم ذات السرعة العالية لدراسة إجمالي أنشطة المادة في تجارب المسبار-المضخة. ظهرت قياسات الفصل الزمنية العالية لأول مرة في التجارب الروائية مثل الصورة الشهيرة لرصاصة تخترق التفاحة، وفي السلسلة الصورية لإيادويارد مويبردج Eadweard Muybridge من القرن التاسع عشر التي أثبتت بأن حوافر الخيول لا تلمس الأرض مؤقتاً أثناء جريانها.

و اليوم، يدرس الكثيرين من الاتوفيزيائيين الظاهرة الجزيئية، مثل كيف للبروتين معين بأن يتكسر تحت قصف أشعة إكس. «إن واحدة من الأهداف الأولية لعلوم الاتوثانية هو توفير المزيد من المعلومات لفهم العمليات الديناميكية للألكترونات الذرية.»

المراجع

 Stopping Time: What can you do in a billionth of a billionth of a second?

بصريات
فيزياء
فيزياء الجسيمات
فيزياء ذرية وجزيئية وبصرية
ميكانيكا الكم

أتوفيزياء


Elena Andreea Taloș (născută Panțuroiu, ) este o atletă română, specializată în triplusalt.

Carieră
Primul rezultat notabil l-a obținut în 2013 la Campionatul European de Juniori de la Rieti, Italia, unde a cucerit medalia de argint la proba de triplusalt.

O altă performanță remarcabilă este titlul de vicecampioană de la Europenele de Juniori de la Tallinn din 2015. În urma rezultatului de la Campionatul Național de juniori de la București din 2016 (14,15 m), a îndeplinit baremul de participare la Jocurile Olimpice de la Rio, participând în premieră la o competiție de asemenea anvergură.

În anul 2017 a obținut medalia de aur la Europenele de Tineret de la Bydgoszcz. La Campionatul Mondial în sală din 2018 de la Birmingham s-a clasat pe locul 4 în urma spaniolei Ana Peleteiro. La sezonul în aer liber a stabilit un nou record personal cu o săritură de 14,47 m, iar la Campionatul European de la Berlin s-a clasat din nou pe locul 4 în urma Anei Peleteiro. Apoi a fost numită cea mai bună atletă română al anului de Federația Română de Atletism. În anul 2020 sportiva s-a căsătorit și a devenit mamă.

La Campionatul European din 2022 de la München sportiva a obținut locul 8.

Palmares competițional

Recorduri personale

Note

Legături externe

Nașteri în 1995
Nașteri pe 24 februarie
Oameni din Câmpulung
Atleți olimpici români
Oameni în viață
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Triplusaltiști
Campioni naționali de atletism ai României

Elena Taloș


Theodore Meir Bikel ( ; May 2, 1924 – July 21, 2015) was an American actor, folk singer, musician, composer, unionist, and political activist. He appeared in films, including The African Queen (1951), Moulin Rouge (1952), The Kidnappers (1953), The Enemy Below (1957), I Want to Live! (1958), My Fair Lady (1964), The Russians Are Coming, the Russians Are Coming (1966), and 200 Motels (1971). For his portrayal of Sheriff Max Muller in The Defiant Ones (1958), he was nominated for the Academy Award for Best Supporting Actor.

He made his stage debut in Tevye the Milkman in Tel Aviv, Israel, when he was in his teens. He later studied acting at Britain's Royal Academy of Dramatic Art, and made his London stage debut in 1948 and in New York in 1955. He was also a widely recognized and recorded folk singer and guitarist. In 1959, he co-founded the Newport Folk Festival, and created the role of Captain von Trapp opposite Mary Martin as Maria in the original Broadway production of Rodgers & Hammerstein's The Sound of Music. In 1969, Bikel began acting and singing on stage as Tevye in the musical Fiddler on the Roof, a role he performed more often than any other actor to date. The production won nine Tony Awards, and was one of the longest-running musicals in Broadway history.

Bikel was president of the Associated Actors and Artistes of America until 2014, and was president of Actors' Equity in the late 1970s and early 1980s. He served as the chairman of the board of directors of Partners for Progressive Israel, where he also lectured.

Early years
Theodore Bikel was born into a Jewish family in Vienna, Austria, the son of Miriam (née Riegler) and Josef Bikel, from Bukovina. As an active Zionist, his father named him after Theodor Herzl, the founder of modern Zionism. Following the German annexation of Austria in 1938, Bikel's family fled to Mandatory Palestine, where his father's contacts helped the family obtain British passports. Bikel studied at the Mikve Yisrael agricultural school and joined Kibbutz Kfar HaMaccabi.

Bikel started acting while in his teens. He performed with Habimah Theatre in 1943, and was one of the founding members of the Cameri Theatre, which became a leading Israeli theatre company. He described his acting experience there as similar to, if not better than, the method acting techniques taught at the Actors Studio in New York. "The Habimah people were much closer to the Method, indeed, than Lee Strasberg was, because they were direct disciples of Stanislavski."

In 1945, he moved to London to study at the Royal Academy of Dramatic Art. Finding work almost immediately, from the mid 40s to the late 50s, Bikel appeared in a slew of British B-movies, and the occasional 'A' film too, usually playing heavies and  crooks of various European  nationalities despite having perfected his English accent. He played the lead role in 1956 English film drama, 'Flight from Vienna'. Despite his success in the UK, the ever-ambitious Bikel travelled to the States in 1954 to pursue his career in the more lucrative Hollywood movie industry and on Broadway, becoming a naturalized citizen in 1961.

Bikel did not return to live in Israel, nor did he take part in the 1948 Arab–Israeli War. Bikel wrote in his autobiography, Theo: "A few of my contemporaries regarded [not returning to Israel] as a character flaw, if not a downright act of desertion. In me there remains a small, still voice that asks whether I can ever fully acquit myself in my own mind."

Career

Actor

In 1948, Michael Redgrave recommended Bikel to his friend Laurence Olivier as understudy for the parts of both Stanley Kowalski and Harold "Mitch" Mitchell in the West End premiere of Tennessee Williams' A Streetcar Named Desire. Aside from being an understudy, Bikel's main role in the production was the relatively minor part of Pablo Gonzales. He graduated from supporting actor and understudy, though, to star opposite the director's wife, Vivien Leigh, with a sudden, unplanned performance when a co-star, playing the role of Mitch, came down with a case of flu. Bikel showed up backstage and went directly to Leigh's dressing room to ask if she wanted to rehearse with him, to make sure he was right for the role. She replied that she did not need to: "Go and do it," she said. "You are a professional, and Larry gave you this job because he trusted you to do it well." After the show, Leigh told him, "Well done."

For most of his acting career, he was known for his versatility in playing characters of different nationalities; he claimed he took on those different personalities so his acting would "never get stale." On television, he played an Armenian merchant on Ironside, a Polish professor on Charlie's Angels, an American professor on The Paper Chase, a Bulgarian villain on Falcon Crest, a Belarusian on Star Trek: The Next Generation, and an Italian on Murder, She Wrote.

In movies, he played a German officer in The African Queen (1951) and The Enemy Below (1957), a Southern sheriff in The Defiant Ones, and a Russian submarine captain in the comedy The Russians Are Coming, the Russians Are Coming (1966). He also portrayed the sadistic General Jouvet in The Pride and the Passion (1957), and was screen tested for the role of Auric Goldfinger in the James Bond film Goldfinger (1964), though the part ultimately fell to German actor Gert Fröbe. In My Fair Lady (1964), he played the overbearing Hungarian linguist Zoltan Karpathy.

He made his Broadway debut in 1955 in Tonight in Samarkand, and in 1958 was nominated for a Tony for The Rope Dancers. In 1959, he created the role of Captain von Trapp in the original production of The Sound of Music, which earned him a second Tony nomination. Bikel did not like his role because his ability to sing was underused; neither did he like performing the same role of the captain repeatedly. When the composers, Rodgers and Hammerstein, realized Bikel was an accomplished folksinger, they wrote the song "Edelweiss" specifically for him to sing and accompany himself on the guitar.

In 1964, he played Zoltan Karpathy, the dialect expert, in the film version of My Fair Lady. Since his first appearance as Tevye in the musical Fiddler on the Roof (1967), Bikel had performed the role more often than any other actor (more than 2,000 times). When an injury required 74-year-old fellow Israeli performer Chaim Topol (veteran of many productions of the stage show and star of the motion picture Fiddler on the Roof) to withdraw from a high-budget, much-promoted 2009 North American tour of the musical, Bikel substituted for him in several appearances in 2010.

Bikel was a guest star on many popular television series. He appeared in an episode of the 1954 NBC legal drama Justice based on cases from the Legal Aid Society of New York. He also appeared in the episode entitled "The Faithful Pilgrimage" of CBS's Appointment with Adventure anthology series. The particular episode was written by Rod Serling. He also appeared in a second episode of Appointment with Adventure entitled "Return of the Stranger". Bikel also appeared in an acting role in Frank Zappa's experimental film 200 Motels (1971).

Bikel later guest-starred on Rod Serling's The Twilight Zone (episode "Four O'Clock" as Oliver Crangle). He appeared on episodes of Wagon Train, Combat! in the season-three episode "Mountain Man" as Francois Perrault, Hawaii Five-O, Columbo (1977, "The Bye-Bye Sky High I.Q. Murder Case"), Charlie's Angels, The San Pedro Beach Bums, Cannon, Little House on the Prairie, Mission: Impossible, Gunsmoke, Dynasty, All in the Family, Knight Rider, Murder, She Wrote, Fantasy Island, Law & Order, and Mickey Spillane's Mike Hammer (episode "Elegy for a Tramp" as Gerringer that aired on January 28, 1987).

In the early 1990s, he appeared on Star Trek: The Next Generation, in the episode "Family", playing Sergey Rozhenko, Worf's  Belarusian-born adoptive father. Bikel performed two roles in the Babylon 5 universe, in 1994 as Rabbi Koslov in the first-season episode "TKO" and in 1998, as Ranger leader Lenonn in the TV movie Babylon 5: In the Beginning.

Bikel was nominated for the Drama Desk Award in 2010 for outstanding solo performance for Sholom Aleichem: Laughter Through Tears, an off-Broadway play that he also wrote. In 2012, Bikel played the title role in Visiting Mr. Green with the Harold Green Jewish Theatre Company in Toronto, Ontario. In 2013, Bikel starred in Journey 4 Artists, a documentary that celebrates the power of music and religious diversity.

Folk singer and composer
In 1955, at the suggestion of Jac Holzman of Elektra Records, Bikel began recording songs, including several albums of Jewish folk songs and songs from Russia and other countries, making over 20 contemporary and folk music albums during his career. For those, he played acoustic guitar alone or accompanied by other musicians. He was able to sing in 21 different languages, including Yiddish, Hebrew, German, Russian, Hungarian, Romanian, French, medieval Spanish, Zulu, and English. His early albums included Israeli Folk Songs (1955) and Songs of Russian Old & New (1960).  Bikel's live performances were issued on two albums: Bravo Bikel (1959), and Bikel on Tour (1963).

In 1959, Bikel co-founded the Newport Folk Festival (together with Pete Seeger, Harold Leventhal, Oscar Brand, and George Wein). He performed a number of recorded duets with Judy Collins at various festivals and on television. During an interview, when asked what inspired him to become involved in organizing a folk festival, he said that music was "one of the few answers to the chaos that we have," one of the only recourses to avoid social strife, and a means of giving youth hope for a better world.

Bikel viewed then 21-year-old Bob Dylan as one of those young performers expressing emotional and social messages through song. In 1963, Bikel joined Dylan, Seeger, Peter, Paul and Mary, and Joan Baez for the festival grand finale as they sang "Blowin' in the Wind" and "We Shall Overcome". Following the festival, Bikel, Seeger, and Dylan traveled to a planned rally in Greenwood, Mississippi, to perform Dylan's newly written song, "Only a Pawn in Their Game", about the man who murdered Medgar Evers. Originally, only Bikel and Seeger were scheduled to perform, but Bikel wanted Dylan to go with them. He told Dylan's manager, Albert Grossman, "I'll tell you what. Buy him a ticket. Don't tell him where it came from. Tell him it's time to go down and experience the South."

Bikel's close friendship with Seeger was sometimes tested as a result of the Newport festival's choice of performers. On one occasion, Seeger became infuriated during Bob Dylan's legendary 1965 performance accompanied by the Paul Butterfield Blues Band. Seeger expected Bikel to support him: "Theo, for Chrissake—tell them. Set them straight!" Bikel stepped forward and told Seeger, "Peter, this band, these rebels—they are us. They are what we were 20 years ago. Remember?" Seeger stared at him "like a trauma victim", as Bikel succeeded in calming Seeger down enough to let the group finish their songs. In 1965, Bikel, as well as Seeger, was shocked when Bob Dylan turned electric at the festival, an event some call "Dylan's declaration of musical independence."

In 1962, Bikel became the first singer besides Dylan to perform "Blowin' in the Wind" in public. His album A Folksinger's Choice (1964) featured Jim McGuinn (as he was then known) on banjo. Bikel (with business partner Herb Cohen) opened the first folk music coffee house in Los Angeles, The Unicorn. Its popularity led to the two opening a second club, Cosmo Alley, which, in addition to folk music, presented poets such as Maya Angelou and comics including Lenny Bruce. Bikel became increasingly involved with civil-rights issues and progressive causes, and was a Eugene McCarthy delegate to the 1968 Democratic Convention.

Personal life

Bikel was married four times. He married Ofra Ichilov in 1942. They divorced the following year. His second marriage was in 1967 to Rita Weinberg Call, with whom he had two children. They divorced in 2008. He married conductor Tamara Brooks later that year. She died in 2012. He married journalist and foreign correspondent Aimee Ginsburg on December 29, 2013.

Political activism
Bikel was a longtime activist in the civil-rights and human-rights movements, participating as a fundraiser with performances. He co-founded the Actors Federal Credit Union in 1962, and in 1968, he was a delegate to the Democratic National Convention in Chicago. He was president of Actors' Equity from 1977 to 1982, in which office he supported human-rights causes. Since 1988, he had been president of the Associated Actors and Artistes of America.

Upon hearing of his death, Actors' Equity wrote: "From the time he joined Equity in 1954, Bikel has been an advocate for the members of our union and his extraordinary achievements paved the way for so many. No one loved theater more, his union better, or cherished actors like Theo did. He has left an indelible mark on generations of members past and generations of members to come. We thank you, Theo, for all you have done."

Bikel was an active supporter and campaigner for John F. Kennedy. He did some of his campaigning during the run of The Sound of Music, which got him into trouble with the producers, who did not think it was becoming for an actor. He recalls, "I would go out sometimes between matinee and evening performances, go to a rally and speak from a flat-bed truck, and then come back to the theater." The producers stopped complaining, however, when after one show he was picked up backstage by a limousine carrying Eleanor Roosevelt, and he accompanied her to a Democratic rally as her special guest.

In 1968, Bikel supported the presidential campaign of Eugene McCarthy and attended the 1968 Democratic National Convention after being elected as a pro-McCarthy delegate in New York.

At the 1977 AFL–CIO Convention, Bikel welcomed Russian dissident Vladimir Bukovsky upon his release from the Soviet Union. He was arrested in front of the Soviet Embassy in Washington in 1986 while protesting the plight of Soviet Jews.

President Jimmy Carter appointed him to serve on the National Council for the Arts in 1977 for a six-year term. In 2007, he served as chair of the Board of Directors of Meretz USA (now Partners for Progressive Israel).

He was a member of the high-IQ collective Mensa International.

Death
Bikel died on July 21, 2015, at Ronald Reagan UCLA Medical Center in Los Angeles of natural causes, according to publicist Harlan Boll, survived by Ms. Ginsburg, his sons from his second marriage, Robert and Daniel, and three grandchildren. He was buried at Hillside Memorial Park Cemetery in Culver City, California.

Filmography
The African Queen (1951)
 Moulin Rouge (1952)
 The Kidnappers (1953)
 The Enemy Below (1957)
 The Defiant Ones (1958) as Sheriff Max Muller
 I Want to Live! (1958)
 My Fair Lady (1964)
 The Russians Are Coming, the Russians Are Coming (1966)
 200 Motels (1971)
Immigrants - We all came to America (1974), a Post-Newsweek Productions documentary film by Ray Hubbard with narration by Theodore Bikel

Bibliography

Awards and recognition

1959 – Academy Award nomination for The Defiant Ones
1992 – Honorary Doctorate of the University of Hartford
1997 – Lifetime Achievement Award from the National Foundation for Jewish Culture
2005 – Star on the Hollywood Walk of Fame (6233 Hollywood Blvd.)
2008 – Golden Rathausmann of Vienna (November 27)
2009 – Austrian Cross of Honour for Science and Art, 1st class (November 15)
2014 – Lifetime Achievement Award from Rhode Island International Film Festival (August)

Discography

Folk Songs of Israel (1955), Elektra
An Actor's Holiday (1956), Elektra
A Young Man and a Maid (with Cynthia Gooding) (1957), Elektra
Theodore Bikel Sings Jewish Folk Songs (1958), Elektra
To Broadway, To Life!: The Musical Theater of Bock and Harnick
Folk Songs from Just about Everywhere (with Geula Gill) (1959), Elektra
More Jewish Folk Songs (1959), Elektra
Bravo Bikel (Town Hall Concert) (1959), Elektra
Songs of Russia Old and New (1960), Elektra
Newport Folk Festival 1960 (5 songs), Elektra
The Sound of Music (Original Broadway Cast) (1960), Columbia Records
From Bondage to Freedom (1961), Elektra
A Harvest of Israeli Folk Songs (1961), Elektra
The Poetry and Prophecy of The Old Testament (1962), Elektra
The Best of Bikel (1962), Elektra
Theodore Bikel on Tour (1963), Elektra
A Folksinger's Choice (1964), Elektra
The King and I (1964), Columbia Records
Yiddish Theatre and Folk Songs (1965), Elektra

Songs of the Earth (with The Pennywhistlers) (1967), Elektra
Theodore Bikel Is Tevye (1968), Elektra
A New Day (1970), Reprise Records
Silent No More (Soviet Jewish Underground) (1972), Star Records
Theodore Bikel for the Young (1973), Peter Pan Records
Theodore Bikel Sings Jewish Holiday Songs (1987)
A Passover Story (1991), Western Wind
A Chanukkah Story (1992), Western Wind
Theodore Bikel Sings Jewish Folk Songs (CD reissue, 1992), Bainbridge Records
Theodore Bikel Sings More Jewish Folk Songs (CD reissue, 1992) Bainbridge Records
Rise up and Fight–Songs of Jewish Partisans (1996), Holocaust Museum
Tevye the Dairyman and the Railroad Stories (1996) Macmillan audio
A Taste of Passover (1998), Rounder Records
Classic Jewish Holiday & Shabbat Songs (2000), Sameach Records
A Taste of Chanukkah (2000), Rounder Records
Theodore Bikel's Treasury of Yiddish Folk & Theatre Songs (2004), Rhino Handmade
In My Own Lifetime  (2006), Jewish Music Group
Our Song (with Alberto Mizrahi) (2007), Opus Magica Musica

Filmography

Film

Television

See also

 List of German-speaking Academy Award winners and nominees
 Long-running musical theatre productions

Notes

References

External links

 Part 1 of 2 of interview by Jerry Williams on WMEX Radio in Boston hours after the Kennedy Assassination
 Part 2 of 2 of interview by Jerry Williams on WMEX Radio in Boston hours after the Kennedy Assassination
 Interview with Theodore Bikel – Ames Tribune, 24 10 January 2015.

1924 births
2015 deaths
20th-century American male actors
21st-century American male actors
Alumni of RADA
American male film actors
American male musical theatre actors
American male television actors
American memoirists
American political activists
Austrian emigrants to Israel
Burials at Hillside Memorial Park Cemetery
Elektra Records artists
Israeli Ashkenazi Jews
Israeli emigrants to the United States
Jewish American male actors
Jewish American musicians
Jewish emigrants from Austria after the Anschluss to the United States
Jewish folk singers
American trade union leaders
Male actors from Vienna
Mensans
Meretz politicians
Musicians from Vienna
Recipients of the Austrian Cross of Honour for Science and Art, 1st class
Yiddish-language singers
21st-century American Jews
Presidents of the Actors' Equity Association
Yiddish-language singers of the United States

Theodore Bikel


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

 21. lipnja – Jean-Paul Sartre, francuski filozof, romanopisac, esejist, dramaturg, scenarist i kritičar († 1980.)

Smrti

 24. ožujka – Jules Verne, francuski romanopisac, pjesnik i dramatičar (* 1828.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 17. rujna – Vladan Desnica, hrvatski i srpski književnik († 1967.)
 4. studenog – Dragutin Tadijanović, hrvatski pjesnik († 2007.)

Smrti

 20. rujna – Vjenceslav Novak,  hrvatski romanopisac, novelist, publicist, glazbeni kritičar i pedagog (* 1859.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1905.


Thank You for the Music ist ein Lied der schwedischen Popgruppe ABBA, das 1977 auf dem fünften Studioalbum der Gruppe ABBA – The Album erschien. Das Stück war ebenfalls 1978 auf der B-Seite der Single Eagle enthalten und wurde 1983 mit der B-Seite Our Last Summer nochmal als eigene Single herausgegeben.

Entstehung und Veröffentlichung
Das Stück wurde von Benny Andersson und Björn Ulvaeus für das Mini-Musical The Girl with the Golden Hair geschrieben, das außer diesem Song auch noch aus den drei anderen Liedern I Wonder (Departure), I'm a Marionette und Get on the Carousel bestand. Bereits im Frühjahr 1977 wurde Thank You for the Music auf ABBAs Europa-Australien-Tournee in Zusammenhang mit dem Musical aufgeführt, allerdings mit einem leicht anderen Text als in der heutigen Version. Zum Zeitpunkt der Aufführungen existierten noch keine Studioversionen dieser Lieder.

Ein erster Versuch, das Stück im Studio aufzunehmen, fand am 2. Juni 1977 statt. Allerdings stellte diese erste Version die Musiker nicht zufrieden, weswegen am 21. Juli 1977 ein weiterer Versuch unternommen wurde, der schließlich zum Endergebnis führte. Abgemischt wurde Thank You for the Music im November 1977. Die Strophen wurden von Agnetha Fältskog gesungen, im Refrain ist auch Anni-Frid Lyngstad zu hören.

Im Januar 1980 wurde das Lied als Gracias Por La Música auf Spanisch erneut aufgenommen und im März desselben Jahres als B-Seite der Single Fernando in Spanien veröffentlicht. In Argentinien, Mexiko und Uruguay wurde Gracias Por La Música als A-Seite veröffentlicht. Beide Singles wurden ausgekoppelt, um das gleichnamige Album Gracias por la música zu bewerben, das am 23. Juni 1980 erschien.

Erfolg
Die Originalversion von Thank You for the Music wurde im Mai 1978 zunächst als B-Seite der Single Eagle veröffentlicht, die in vier Ländern in die Top Ten der Charts kam. In Südafrika, Simbabwe und Costa Rica erschien das Lied als A-Seite und erreichte die Top Five. Die Single-Veröffentlichung als A-Seite im Herbst 1983 kam nur in vier Ländern in die Charts, darunter in Frankreich (# 58) und Großbritannien (# 33). Die spanische Version Gracias Por La Música mit der B-Seite ¡Dame! ¡Dame! ¡Dame! war vor allem in den lateinamerikanischen Ländern wesentlich erfolgreicher.

Literatur
 Carl Magnus Palm: Abba. Story und Songs kompakt. Bosworth Edition, Berlin 2007, ISBN 978-3-86543-227-8 (deutsche Übersetzung: Cecilia Senge)
 Carl Magnus Palm: Licht und Schatten. ABBA – Die wahre Geschichte. Bosworth Edition, Berlin 2006, ISBN 978-3-86543-100-4 (deutsche Übersetzung: Helmut Müller)

Weblinks

Einzelnachweise

ABBA-Lied
Lied 1977
Popsong
Lied von Benny Andersson
Lied von Björn Ulvaeus

Thank You for the Music


الهطول (جمع الهَطْل ) في علم الطقس: نزول الماء المتكاثف على شكل مطر أو ثلج أو بَرَد، أي يمكن أن يكون بشكل ماء سائل أو ماء مجمد. وتختلف كمية الهطولات ونوعها من منطقة إلى أخرى في العالم أو من مناخ إلى آخر.

تقاس نسبة الهطول على سطح مستوٍ في حالة عدم جريانه في العادة بالمليمتر، ويستعمل كذلك الإنش كوحدة قياس. وفي بعض أقمار الكواكب يحدث هطول من غاز الميثان المتجمد.

انظر أيضا

 هطول قاعدي

مراجع

ظواهر جوية
غيوم وضباب وأمطار

هطول


Vodom aktivirane baterije vrsta su pričuvnih baterija. Medij koji ju aktivira je slatka ili morska voda. Vrsta je nalivne baterije, baterija aktiviranih tekućinom. Gotovo svaka mokra baterija može se sastaviti tako da joj se elektrolit dolijeva tek pred uporabu. Na mjestu elektrolita nalazi se nekakva smjesa, a baterija je radi sprječavanja prijevremenog aktiviranja hermetično zatvorena. U posebne svrhe izrađuju se baterije koje se aktivira uronjavanjem u vodu (slatku ili slanu). Drugi posebni način izrade je da se odgovarajućim mehanizmom voda (ili druga tekućina) iz posebnog spremnika spakiranog uz bateriju prebaci u bateriju. Mehanizam je nerijetko daljinski upravljan. Ovakve baterije česte su u vojne svrhe.

Izvori

Baterije

Vodom aktivirana baterija


Pierre Gasly (Rouen, Francuska, 7. veljače 1996.) je francuski vozač Formule 1 za momčad Alpine F1 Team. Godine 2013. osvojio je naslov u Eurocup Formula Renault 2.0 prvenstvu, a 2016. naslov u GP2 seriji. Bio je doprvak 2014. u Formuli Renault 3.5 i 2017. u Super Formuli. U Formuli 1 se natječe od 2017., a najbolji rezultat mu je pobjeda na Velikoj nagradi Italije 2020. na stazi Monza.

Početak utrkivanja

Karting

Gasly se utrkivao u kartingu od 2006. do 2010. Prvi veći uspjeh ostvario je 2008. u prvenstvu French Championship - Cadet, kada je završio na 4. mjestu ukupnog poretka vozača. Sljedeće 2009. završava na 3. mjestu ukupnog poretka vozača u četiri kategorije: French Championship KF3, Grand Prix Open Karting - KF3, SKUSA SuperNationals XIII - TaG Junior, i CIK-FIA World Cup - KF3. Godine 2010. osvojio je 3. mjesto u Monaco Kart Cup - KF3 kategoriji i titulu viceprvaka iza Alexandera Albona u CIK-FIA European Championship - KF3 prvenstvu, što mu je ostao najbolji rezultat u kartingu.

Francuska Formula 4

Pierre je debitirao u jednosjedu 2011. u Francuskoj Formuli 4. Sezona koja je sadržavala sedam rundi, po dvije utrke na svakoj od njih, započela je 9. travnja na stazi Lédenon, a završila 30. listopada na stazi Paul Ricard. Gasly je na prvoj rundi upisao dva odustajanja, a na drugoj rundi na stazi Paul Armagnac osvojio je prve bodove. Na prvoj utrci na stazi Pau, koja je bila treća runda, Gasly osvaja prvo postolje, a na drugoj utrci pete runde na Spa-Francorchampsu i svoju prvu pobjedu. Na posljednje dvije runde, na Albi i Paul Ricardu, upisuje tri pobjede i jedno postolje. S osvojena 104 boda, Francuz završava na 3. mjestu ukupnog poretka vozača.

Formula Renault
Od 2012. do 2014., Gasly se utrkivao u četiri kategorije Formule Renault.

Eurocup Formula Renault 2.0

Nakon trećeg mjesta u Francuskoj Formuli 4, Gasly se 2012. natjecao u Eurocup Formula Renault 2.0 prvenstvu. Vozio je za momčad R-ace GP, a momčadski kolege su mu bili Nyck de Vries i Andrea Pizzitola. Sezona je sadržavala sedam rundi, na kojima su se vozile po dvije utrke. Prvu utrku prve runde 5. svibnja na Aragónu nije završio, a sutradan na istoj stazi je sedmim mjesto osvojio prve bodove. Na prvoj utrci druge runde na Spa-Francorchampsu osvaja prvo postolje, a na drugoj utrci treće runde na Nürburgringu osvaja posljednje postolje. Do kraja sezone još je tri puta osvajao bodove na stazama Moscow Raceway i Barcelona-Catalunya, te s osvojenih 49 bodova, završio na 10. mjestu ukupnog poretka vozača.

Sljedeće 2013. promijenio je momčad. Natjecao se za Tech 1 Racing, a momčadski kolege su mu bilo Jegor Orudžev i Matthieu Vaxivière. Na prvoj utrci prve runde na Aragónu, Gasly je 3. mjestom stigao do prvog postolja u sezoni. Nakon još dva postolja na Spa-Francorchampsu, na prvoj utrci treće runde na stazi Moscow Raceway, Francuz stiže do prve pobjede. Na Red Bull Ringu, Gasly osvaja još jedno postolje, a na Hungaroringu drugu pobjedu. Na šestoj i sedmoj rundi na Paul Ricardu i Barceloni, Gasly osvaja treću pobjedu i još jedno postolje, te sa 195 bodova osvaja naslov prvaka Eurocup Formule Renault 2.0 ispred Olivera Rowlanda.

Sjevernoeuropska Formula Renault 2.0

Paralelno s Eurocup Formulom Renault 2.0, Gasly se 2012. natjecao i u Sjevernoeuropskoj Formuli Renault 2.0, no povremeno. Jednako kao i u Eurocup Formuli Renault 2.0 te godine, vozio je za momčad R-ace GP, a momčadski kolege su mu bili Nyck de Vries i Andrea Pizzitola. Prvu utrku prve runde na Hockenheimringu je odustao, što mu je bilo jedino odustajanje u sezoni, a na drugoj utrci na istoj stazi je osvojio prve bodove. Na prvoj utrci druge runde na Nürburgringu osvaja jedino postolje u sezoni. Na Oscherslebenu i Assenu nije vozio, a vratio se na petoj rundi na Red Bull Ringu gdje je osvojio po jedno peto i šesto mjesto. Na posljednje tri runde na stazama Most, Zandvoort i Spa-Francorchamps nije nastupao. Sezonu je završio na 23. mjestu ukupnog poretka vozača, s osvojenih 78 bodova.

Formula Renault 2.0 Alps

Eurocup Formula Renault 2.0 2012. i 2013. bila je glavna Gaslyjeva preokupacija, te isto kao što se 2012. u Sjevernoeuropskoj Formuli Renault 2.0 natjecao privremeno, i 2013. u Formuli Renault 2.0 Alps vozio je s vremena na vrijeme. Nastupao je za momčad Tech 1 Racing, a na prvoj utrci prve runde na stazi Vallelunga, Francuz je stigao do prvog postolja. Drugo postolje osvaja na prvoj utrci druge runde na Imoli, a na sljedeće tri runde na stazama Spa-Francorchamps, Monza i Misano nije nastupao. Vratio se na Mugellu gdje osvaja još jedno postolje. Na posljednjoj sedmoj rundi, opet u Imoli, nije nastupao. Sezonu je završio na 6. mjestu sa 72 osvojena boda.

Formula Renault 3.5

Nakon osvajanja naslova 2013. u Eurocup Formuli Renault 2.0, Gasly se 2014. natjecao u Formuli Renault 3.5 - najvišoj klasi Formule Renault. Vozio je za momčad Arden Motorsport u bolidu Dallara FR35-12 sa Zytekovim motorom, a momčadski kolega mu je bio William Buller. Sezona se sastojala od devet rundi, a na svim rundama su se vozile po dvije utrke, osim u Monaku gdje se vozila samo jedna utrka. Ukupno 17 utrka bilo je raspoređeno u kalendaru Formule Renault 3.5, koja je započela 12. travnja u Monzi, a završila 19. listopada na Jerezu. Sa 192 boda, Gasly je osvojio titulu viceprvaka Formule Renault 3.5 te sezone, iza osvajača naslova Carlosa Sainza u DAMS-u koji je upisao sedam pobjeda. S druge strane Gasly nije pobijedio ni jednom, ali redovita postolja i kontinuirani dobri rezultati, bez ijednog odustajanja te sezone, doveli su Francuza na drugo mjesto. Prvo postolje osvojio je na prvoj utrci prve runde na Monzi, a drugo na stazi Aragón, koja je bila druga runda. Jedinu utrku u Monaku je završio na sedmom mjestu, da bi sljedeća dva postolja osvojio na Spa-Francorchampsu i stazi Moscow Raceway. Nakon što je na Nürburgringu osvojio tek četiri boda, na Hungaroringu osvaja još dva postolja. Na stazi Paul Ricard dolazi do jedinog pole positiona u sezoni, no ne uspijeva pobijediti. Obje utrke na domaćoj stazi je završio na drugom mjestu, oba puta iza Sainza. Na posljednjoj rundi na Jerezu osvojio je šesto i četvrto mjesto.

GP2 Series

Caterham (2014.)

Krajem 2014. dok je prvenstvo Formule Renault 3.5 bilo još u tijeku, Gasly se pridružio GP2 seriji na posljednje tri runde, odnosno šest utrka. Zamijenio je sunarodnjaka Toma Dillmanna, nakon što je ovaj napustio GP2 seriju, kako bi se posvetio Porsche Supercup prvenstvu. Gasly je vozio za momčad Caterham Racing u bolidu Dallara GP2-11 s Renaultovim motorom, a momčadski kolega mu je bio Rio Haryanto. Prvu utrku odvozio je 6. rujna na Monzi koja je bila deveta runda u sezoni. Utrku je završio na 17. mjestu iza kolege Haryanta, a sprint utrku sljedeći dan nije završio. Glavnu utrku desete runde na Sočiju je završio na 11. mjestu - 0,317 sekundi iza desetoplasiranog Nathanaëla Berthona koji je osvojio posljednji bod. Sprint utrku na Sočiju, te obje utrke na Yas Marini, također završava izvan bodova. Bez osvojenog boda, Gasly završava na 29. mjestu ukupnog poretka vozača, odvezavši 6 od 22 utrke u kalendaru GP2 serije 2014.

DAMS (2015.)

Sljedeće 2015. Gasly je potpisao za DAMS - francusku momčad s kojom je Jolyon Palmer 2014. osvojio naslov prvaka GP2 serije. Gaslyjev momčadski kolega bio je Alex Lynn, a bolid s kojim je vozio Dallara-Mecachrome. Sezona koja je počela 18. travnja, a završila 29. studenog, sadržavala je 11 rundi, s po dvije utrke na svakoj od njih. Na glavnoj utrci prve runde na Sakhiru, Gasly je osvojio 9. mjesto u kvalifikacijama, s 0,640 sekundi zaostatka za osvajačem pole positiona Stoffelom Vandoorneom, odnosno 0,278 sekundi zaostatka za momčadskim kolegom Lynnom na 3. mjestu. U 4. krugu utrke došlo je do sudara između Normana Nata, Marca Sørensena i Arthura Pica, pri čemu se Picov bolid izvrtio točno ispred nadolazečeg Gaslyja, koji udara u bočni dio bolida Arthura Pica, te tako odustaje. Zbog odustajanja u glavnoj utrci, sprint utrku je startao tek s 21. mjesta, a završio jednu poziciju više. Nakon trećeg mjesta u kvalifikacijama na stazi Barcelona, Gasly je u glavnoj utrci stigao do prvih bodova, a sutradan u sprint utrci do prvog postolja. Na trećoj rundi u Monaku nije osvojio bodove, a na Red Bull Ringu šestim mjestom u sprint utrci osvaja četiri boda. Peta runda na Silverstoneu donijela je Gaslyju drugo postolje u sezoni, a na Hungaroringu dolazi do najboljeg rezultata u sezoni. Osvaja drugo mjesto s 3,707 sekundi zaostata za momčadskim kolegom i pobjednikom Alexom Lynnom. Nakon što na Spa-Francorchampsu nije uspio osvojiti bodove, na Monzi dolazi do prvog pole positiona u sezoni. Utrku je dobro startao i poveo, te vodio sve do osmog kruga, kada je pozvan u boks. Promjena u boksu je protekla dobro, no kada se Francuz vratio na stazu, nije mogao naći brzinu, te je odustao zbog kvara na bolidu. Na glavnoj utrci devete runde na Sočiju, Gasly drugim mjestom iza pobjednika Alexandera Rossija, osvaja četvrto i posljednje postolje u sezoni. Na posljednje dvije runde je osvojio dva pole positiona, no nije uspio pobjediti.

Prema (2016.)

Formula 1

Toro Rosso (2017. − 2018.)

2017.

2018.

Red Bull / Toro Rosso (2019.)

2019.

AlphaTauri (2020. − 2021.)

2020.

2021.

Rezultati

* U tijeku.

Izvori

Vanjske poveznice
Pierre Gasly - Driver Database
Pierre Gasly - Stats F1

Francuski vozači Formule 1

Pierre Gasly


La blanca esbelta (Leptidea sinapis) es una especie de mariposa de la familia Pieridae. Se encuentra distribuida en Europa, hacia el este a través del Cáucaso, Asia Menor, Oriente Medio, Kazajistán y desde el sur de Siberia a la región de los montes Baikal.

Subespecies
Leptidea sinapis sinapis
Leptidea sinapis pseudodiniensis (Pfeiffer, 1927)
Leptidea sinapis melanoinspersa (Verity, 1911)

Referencias

Enlaces externos

sinapis
Lepidópteros de Europa
Lepidópteros del Asia paleártica
Insectos descritos en 1758
Taxones descritos por Carlos Linneo

Leptidea sinapis


بلدية كاناليس (بالإسبانية: Canales) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية كاناليس 50 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية كاناليس

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

كاناليس