Callinectes sapidus (from the Ancient Greek ,"beautiful" + , "swimmer", and Latin , "savory"), the blue crab, Atlantic blue crab, or regionally as the Maryland blue crab, is a species of crab native to the waters of the western Atlantic Ocean and the Gulf of Mexico, and introduced internationally.

C. sapidus is of considerable culinary and economic importance in the United States, particularly in Louisiana, the Carolinas, the Chesapeake Bay, Delaware, and New Jersey. It is the Maryland state crustacean and the state's largest commercial fishery. Due to overfishing and environmental pressures some of the fisheries have seen declining yields, especially in the Chesapeake Bay fishery.

Unlike other fisheries affected by climate change, blue crab is expected to do well; warming causes better breeding conditions, more survivable winters, and a greater range of habitable areas on the Atlantic coast. Whether this will have negative effects on the surrounding ecosystems from an increased crab population is still unclear.

Description

C. sapidus is a decapod crab of the swimming crab family Portunidae. The genus Callinectes is distinguished from other portunid crabs by the lack of an internal cartilaginous spine on the carpus (the middle segment of the claw), as well as by the T-shape of the male abdomen. Blue crabs may grow to a carapace width of . C. sapidus individuals exhibit sexual dimorphism. Males and females are easily distinguished by the shape of the abdomen (known as the "apron") and by color differences in the chelipeds, or claws. The abdomen is long and slender in males, but wide and rounded in mature females. A popular mnemonic is that the male's apron is shaped like the Washington Monument, while the mature female's resembles the dome of the United States Capitol. Claw color differences are more subtle than apron shape. The immovable, fixed finger of the claws in males is blue with red tips, while females have orange coloration with purple tips. A female's abdomen changes as it matures: an immature female has a triangular-shaped abdomen, whereas a mature female's is rounded.

Other species of Callinectes may be easily confused with C. sapidus because of overlapping ranges and similar morphology. One species is the lesser blue crab (C. similis). It is found further offshore than the common blue crab, and has a smoother granulated carapace. Males of the lesser blue crab also have mottled white coloration on the swimming legs, and females have areas of violet coloration on the internal surfaces of the claws. C. sapidus can be distinguished from another related species found within its range, C. ornatus, by number of frontal teeth on the carapace. C. sapidus has four, while C. ornatus has six.

The crab's blue hue stems from a number of pigments in the shell, including alpha-crustacyanin, which interacts with a red pigment, astaxanthin, to form a greenish-blue coloration. When the crab is cooked, the alpha-crustacyanin breaks down, leaving only the astaxanthin, which turns the crab to a bright orange-red color.

Organochlorides are found by Sheridan et al 1975 to be transferred to the C. sapidus hepatopancreas. They find that among organochlorides, DDT specifically is converted both to DDE and DDD in this crab.

Distribution
C. sapidus is native to the western edge of the Atlantic Ocean from Cape Cod to Argentina and around the entire coast of the Gulf of Mexico. It has recently been reported north of Cape Cod in the Gulf of Maine, potentially representing a range expansion due to climate change. It has been introduced (via ballast water) to Japanese and European waters, and has been observed in the Baltic, North, Mediterranean, and Black Seas. The first record from European waters was made in 1901 at Rochefort, France. In some parts of its introduced range, C. sapidus has become the subject of crab fishery, including in Greece, where the local population may be decreasing as a result of overfishing. In Italy, public awareness of the detrimental impact of this species on local molluscs is rapidly growing and, especially in the Po delta area and on the Adriatic sea coast, eradication efforts are undergoing, both by local authorities and by local fishermen.

Ecology
The natural predators of C. sapidus include eels, drum, striped bass, spot, trout, some sharks, humans, cownose rays, and whiptail stingrays. C. sapidus is an omnivore, eating both plants and animals. It typically consumes thin-shelled bivalves (such as clams, mussels, and oysters), crustaceans, annelids, small fish, plants (such as eelgrass), and nearly any other item it can find, including carrion, other C. sapidus individuals, and animal waste. In salt marshes, C. sapidus will eat marsh periwinkles, Littoraria irrorata during high tides. Although an aquatic predator, C. sapidus will remain in shallow pits in salt marshes at low tide and ambush intertidal prey such as fiddler crabs (e.g., Minuca pugnax) and purple marsh crabs (Sesarma reticulatum)  C. sapidus may be able to control populations of the invasive green crab, Carcinus maenas; numbers of the two species are negatively correlated, and C. maenas is not found in the Chesapeake Bay, where C. sapidus is most abundant.

C. sapidus is subject to a number of diseases and parasites. These include a number of viruses, bacteria, microsporidians, ciliates, and others. The nemertean worm Carcinonemertes carcinophila commonly parasitizes C. sapidus, especially females and older crabs, although it has little adverse effect on the crab. A trematode that parasitizes C. sapidus is itself targeted by the hyperparasite Urosporidium crescens. The most harmful parasites may be the microsporidian Ameson michaelis, the amoeba Paramoeba perniciosa and the dinoflagellate Hematodinium perezi, which causes "bitter crab disease".

In 2021, scientists from the University of Maryland completed DNA sequencing on C. sapidus's genome in Baltimore after six years of research to help better understand the species. This genetic map is expected to help scientists understand how the blue crabs will be affected by climate change and warmer water temperatures, along with which mutations cause disease, traits that influence meat production, and which females have the best reproductive ability.

Lifecycle

Growth
Eggs of C. sapidus hatch in high-salinity waters of inlets, coastal waters, and mouths of rivers, and are carried to the ocean by ebb tides. During seven planktonic (zoeal) stages, blue crab larvae float near the surface and feed on microorganisms they encounter. After the eighth zoeal stage, larvae molt into megalopae. This larval form has small claws called chelipeds for grasping prey items. Megalopae selectively migrate upward in the water column as tides travel landward toward estuaries. Eventually, blue crabs arrive in brackish water, where they spend the majority of their lives. Chemical cues in estuarine water prompt metamorphosis to the juvenile phase, after which blue crabs appear similar to the adult form.

A blue crab grows by shedding its exoskeleton, or molting, to expose a new, larger exoskeleton. After it hardens, the new shell fills with body tissue. Shell hardening occurs most quickly in low-salinity water where high osmotic pressure allows the shell to become rigid soon after molting. Molting reflects only incremental growth, making age estimation difficult. For blue crabs, the number of molts in a lifetime is fixed at about 25. Females typically exhibit 18 molts after the larval stages, while postlarval males molt about 20 times. Male blue crabs tend to grow broader and have more accentuated lateral spines than females. Growth and molting are profoundly influenced by temperature and food availability. Higher temperatures and greater food resources decrease the period of time between molts, as well as the change in size during molts (molt increment). Salinity and disease also have subtle impacts on molting and growth rate. Molting occurs more rapidly in low-salinity environments. The high osmotic pressure gradient causes water to quickly diffuse into a soft, recently molted blue crab's shell, allowing it to harden more quickly. The effects of diseases and parasites on growth and molting are less well understood, but in many cases have been observed to reduce growth between molts. For example, mature female blue crabs infected with the parasitic rhizocephalan barnacle Loxothylacus texanus appear extremely stunted in growth when compared to uninfected mature females. Blue crabs may reach maturity within one year of hatching in the Gulf of Mexico, while Chesapeake Bay crabs may take up to 18 months to mature. As a result of different growth rates, commercial and recreational crabbing occur year-round in the Gulf of Mexico, while crabbing seasons are closed for colder parts of the year in northern states.

Reproduction

Mating and spawning are distinct events in blue crab reproduction. Males may mate several times and undergo no major changes in morphology during the process. Female blue crabs mate only once in their lifetimes during their pubertal, or terminal, molt. During this transition, the abdomen changes from a triangular to a semicircular shape. Mating in blue crab is a complex process that requires precise timing of mating at the time of the female's terminal molt. It generally occurs during the warmest months of the year. Prepubertal females migrate to the upper reaches of estuaries, where males typically reside as adults. To ensure that a male can mate, he actively seeks a receptive female and guards her for up to seven days until she molts, when insemination occurs. Crabs compete with other individuals before, during, and after insemination, so mate guarding is very important for reproductive success. After mating, a male must continue to guard the female until her shell has hardened. Inseminated females retain spermatophores for up to one year, which they use for multiple spawnings in high salinity water. During spawning, a female extrudes fertilized eggs onto her swimmerets and carries them in a large egg mass, or sponge, while they develop. Females migrate to the mouth of the estuary to release the larvae, the timing of which is believed to be influenced by light, tide, and lunar cycles. Blue crabs have high fecundity; females may produce up to 2 million eggs per brood.

Migration and reproduction patterns differ between crab populations along the East Coast and the Gulf of Mexico. A distinct and large-scale migration occurs in Chesapeake Bay, where C. sapidus undergoes a seasonal migration of up to several hundred miles. In the middle and upper parts of the bay, mating peaks in mid- to late summer, while in the lower bay , peaks in mating activity occur during spring and late summer through early fall. Changes in salinity and temperature may impact time of mating because both factors are important during the molting process. After mating, the female crab travels to the southern portion of the Chesapeake, using ebb tides to migrate from areas of low salinity to areas of high salinity, fertilizing her eggs with sperm stored during her single mating months or almost a year before.

Spawning events in the Gulf of Mexico are less pronounced than in estuaries along the East Coast, like the Chesapeake. In northern waters of the Gulf of Mexico, spawning occurs in the spring, summer, and fall, and females generally spawn twice. During spawning, females migrate to high -salinity waters to develop a sponge, and return inland after hatching their larvae. They develop their second sponge inland, and again migrate to the high-salinity waters to hatch the second sponge. After this, they typically do not re-enter the estuary. Blue crabs along the southernmost coast of Texas may spawn year-round.

Commercial importance

Range of fisheries

Commercial fisheries for C. sapidus exist along much of the Atlantic coast of the United States, and in the Gulf of Mexico. Although the fishery has been historically centered on the Chesapeake Bay, contributions from other localities are increasing in importance. In the past two decades, most commercial crabs have been landed in four states: Maryland, Virginia, North Carolina, and Louisiana. Weight and value of harvests since 2000 are listed below.

History of the crab fishery
As early as the 1600s, the blue crab was an important food item for Native Americans and European settlers in the Chesapeake Bay area. Soft and hard blue crabs were not as valuable as fish, but gained regional popularity by the 1700s. Throughout their range, crabs were also an effective bait type for hook-and-line fisheries. Rapid perishing limited the distribution and hindered the growth of the fishery. Advances in refrigeration techniques in the late 1800s and early 1900s increased demand for blue crab nationwide.

Atlantic Coast
The early blue crab fishery along the Atlantic Coast was casual and productive because blue crabs were extremely abundant. In the lower Chesapeake Bay, crabs were even considered a nuisance species because they frequently clogged the nets of seine fishermen. Early on, the blue crab fishery of the Atlantic states was well documented. Atlantic states were the first to regulate the fishery, particularly the Chesapeake states. For example, after observing a slight decline in harvest, the fishing commissions of Virginia and Maryland put size limits into place by 1912 and 1917, respectively. Catch-per-unit-effort at the time was determined by packing houses, or crab processing plants.

Gulf of Mexico
The early history of the recreational blue crab fishery in the Gulf of Mexico is not well known. Commercial crabbing was first reported in the Gulf of Mexico in the 1880s. Early crab fishermen used long-handled dip nets and drop nets among other simple fishing gear types to trap crabs at night. Blue crab spoiled quickly, which limited distribution and hindered the growth of the fishery for several decades. The first commercial processing plant in Louisiana opened in Morgan City in 1924. Other plants opened soon after, although commercial processing of hard blue crabs was not widespread until World War II.

Louisiana fishery
Louisiana now has the world's largest blue-crab fishery. Commercial harvests in the state account for over half of all landings in the Gulf of Mexico. The industry was not commercialized for interstate commerce until the 1990s, when supply markedly decreased in Maryland due to problems (see above) in Chesapeake Bay. Since then, Louisiana has steadily increased its harvest. In 2002, Louisiana harvested 22% of the nation's blue crab. That number rose to 26% by 2009 and 28% by 2012. The vast majority of Louisiana crabs are shipped to Maryland, where they are sold as "Chesapeake" or "Maryland" crab. Louisiana's harvest remained high in 2013, with 17,597 metric tons of blue crab valued at $51 million. In addition to commercial harvesting, recreational crabbing is very popular along Louisiana's coast.

Chesapeake Bay fishery
The Chesapeake Bay has had the largest blue crab harvest for more than a century. Maryland and Virginia are usually the top two Atlantic coast states in annual landings, followed by North Carolina. In 2013, crab landings were valued at $18.7 million from Maryland waters and $16.1 million from Virginia waters. Although crab populations are currently declining, blue crab fishing in Maryland and Virginia remains a livelihood for thousands of coastal residents. As of 2001, Maryland and Virginia collectively had 4,816 commercial crab license holders. Three separate licenses are required for each of the three major jurisdictional areas: Maryland, the Potomac River, and Virginia waters. While the Bay's commercial sector lands the majority of hard crab landings and nearly all peeler or soft crab landings, the recreational fishery is also significant. In 2013, an estimated  of blue crab were harvested recreationally.

Recent decline
Blue crab populations naturally fluctuate with annual changes in environmental conditions. They have been described as having a long-term dynamic equilibrium, which was first noted after irregular landings data in the Chesapeake in 1950. This tendency may have made it difficult for managers to predict the severe decline of the Chesapeake's blue crab populations. Once considered an overwhelmingly abundant annoyance, the declining blue crab population is now the subject of anxiety among fishermen and managers. Over the decade between the mid-1990s to 2004, the population fell from 900 million to around 300 million, and harvest weight fell from . Revenue fell further, from $72 million to $61 million. Long-term estimates say that the overall Chesapeake population decreased around 70% in the last few decades. Even more alarming, the number of females capable of reproducing, known as spawning age females, has plummeted 84% in just a few decades. Survival and addition of juveniles to the harvestable crab population is also low. Many factors are to blame for low blue crab numbers, including high fishing pressure, environmental degradation, and disease prevalence. The 2018 reduction in H-2B visas available for seasonal workers is affecting Maryland's 20 crab processors, which typically employ about 500 foreign workers, but the effect this will have on the crab fishery is not yet clear.

Crabbing gear

Many types of gear have been used to catch blue crabs along the Atlantic and Gulf Coasts. Initially, people used very simple techniques and gear, which included hand lines, dip nets, and push nets among a variety of other gear types. The trotline, a long baited twine set in waters 5–15 feet deep, was the first major gear type used commercially to target hard crabs. Use of commercial trotlines is now mostly limited to the tributaries of the Chesapeake Bay. In the Gulf of Mexico, trotline use drastically declined after invention of the crab pot in 1938. Crab pots are rigid, box-like traps made of hexagonal or square wire mesh. They possess between two and four funnels that extend into the trap, with the smaller end of the funnel inside of the trap. A central compartment made of smaller wire mesh holds bait. Crabs attracted by odorant plumes from the bait, often an oily fish, enter the trap through the funnels and cannot escape.

Bycatch
Species other than blue crab are often caught incidentally in crab pots, including fish, turtles, conch, and other crab species. In Georgia, hermit crabs (Pagurus spp.), channeled whelk (Busycon canaliculatum), spider crabs (Libinia spp.), and stone crabs (Menippe mercenaria) were the most common species observed as bycatch in commercial crab pots. Of important concern is the diamondback terrapin, Malaclemys terrapin. The blue crab and diamondback terrapin have overlapping ranges along the East and Gulf Coasts of the United States. Because the funnels in a crab pot are flexible, small terrapins may easily enter and become entrapped. Traps are checked every 24 hours or less, frequently resulting in drowning and death of terrapins. Crab pot bycatch may reduce local terrapin populations to less than half. To reduce terrapin entrapment, bycatch reduction devices (BRDs) may be installed on each of the funnels in a crab pot. BRDs effectively reduce bycatch (and subsequently mortality) of small terrapins without affecting blue crab catch.

Efforts to manage fisheries

Because of its commercial and environmental value, C. sapidus is the subject of management plans over much of its range. In 2012, the C. sapidus population in Louisiana was recognized as a certified sustainable fishery by the Marine Stewardship Council. It was the first and remains the only certified sustainable blue crab fishery worldwide. For the state to maintain its certification, it must undergo annual monitoring and conduct a full re-evaluation five years after the certification date.

Sports
The blue crab is the namesake of the Jersey Shore BlueClaws team in minor-league baseball playing in the South Atlantic League. They are located in Lakewood, New Jersey and are a high-A affiliate of the Philadelphia Phillies.

Blue crabs are also the namesake of the Southern Maryland Blue Crabs, a professional baseball team located in Waldorf, Maryland.

See also
Beautiful Swimmers, a Pulitzer Prize-winning book with an extensive discussion of the crabs and their lifecycle
Chesapeake (novel), by James Michener with a story about C. sapidus titled "Jimmy the crab"
Crab cake
She-crab soup
Soft-shell crab

References

External links

Female Blue Crab Anatomy - Callinectes sapidus - Dana Point Fish Company
Crab diagram
Blue crab life cycle
The Maryland Blue Crab
Boy crabs boogie to bring females out of hiding – the wild dance of male blue crabs propels a jet of pheromones to attract would-be lovers, New Scientist, 7 April 2008
Chesapeake watermen fear blue crab not coming back – Associated Press, July 16, 2008
 Blue Crab Info
 Carolina Blue Crab
 Blue Crab - North Carolina Division of Marine Fisheries
 Blue Crab - North Carolina Watermen
 Blue Crab Fact Sheet

Portunoidea
Edible crustaceans
Commercial crustaceans
Crustaceans of the Atlantic Ocean
Crustaceans of North America
Crustaceans of the United States
Arthropods of the Dominican Republic
Crustaceans described in 1896
Taxa named by Mary J. Rathbun
Crabs of the Atlantic Ocean
Crabs

Callinectes sapidus


تم تقسيم مناطق الكويت إلى عشرة دوائر انتخابية لاختيار 50 نائب في مجلس الأمة الكويتي، وقد بدأ تطبيق هذه التقسيمه في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 وحتى انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1975.

في عام 1961 تم تقسيم الكويت لأول مرة في تاريخها إلى 20 دائرة انتخابية طبقاً للقانون رقم 25 والخاص بنظام انتخاب أعضاء المجلس التأسيسي على أن يُنتخب نائب عن كل منطقة. ولكن لم يتم تفعيل هذا القانون وتم تعديله قبل العمل به، حيث صدر قانون في تاريخ 7 أكتوبر من العام نفسه ينص على أن يكون التقسيم إلى عشرة دوائر انتخابية تنتخب كل منها عضوين، وهو القانون الذي على أساسه تم انتخاب أعضاء المجلس التأسيسي المكون من عشرين نائبا.

وفي عام 1962 ظل تقسيم العشرة دوائر انتخابية كما هو، ولكن تم تعديل عدد الأعضاء المنتخبين إلى خمسة أعضاء عن كل دائرة بدلاً من أثنين وذلك طبقا لنص المادة 51 من القانون رقم 35 في شأن انتخابات أعضاء مجلس الأمة. وعلى أساسه تم إجراء أول انتخابات لمجلس الأمة الكويتي سنة 1963.

وظل قانون الدوائر الانتخابية كما هو حتى سنة 1976 (وهي السنة التي بها تم حل المجلس حلاً غير دستورياً) دون أن تطرأ عليه أية تغيرات جوهرية في أساسه، ولكن تمت بعض التعديلات الطفيفة من خلال تعديل أسماء بعض الدوائر ونقل بعض المناطق إلى دوائر أخرى.

الدوائر الانتخابية والمناطق التابعة لها

تم تقسيم المناطق في تلك الفترة إلى الدوائر العشر.

الدائرة الأولى

 الشرق
 دسمان
 بنيد القار
 المطبة
 البلوش
 الصوابر

الدائرة الثانية

 القبلة
 المرقاب
 الصالحية

الدائرة الثالثة

 الشويخ
 الصليبيخات
 الجهراء
 منطقة البر
 مدينة العمال

الدائرة الرابعة

 الشامية
 الروضة
 الفروانية
 جليب الشيوخ
 العضيلية

الدائرة الخامسة

 كيفان
 الخالدية
 أبرق خيطان
 السرة

الدائرة السادسة

 القادسية
 المنصورية
 الفيحاء
 الحديقة

الدائرة السابعة

 الدسمة
 الدعية
 فيلكا
 سائر الجزر

الدائرة الثامنة

 حولي
 النقرة
 الجابرية
 العديلية

الدائرة التاسعة

 السالمية
 الرميثية
 البدع
 الراس
 منطقة الشعب

الدائرة العاشرة

 الأحمدي
 المقوع
 واره
 الصبيحية
 جعيدان
 البرقان
 الفحيحيل
 الشعيبة وما يليها جنوبا
 أبو حليفة
 المنقف
 الفنطاس
 الفنيطيس

المراجع

وصلات خارجية

مجلس الأمة الكويتي

الدوائر الانتخابية في الكويت (1961–1976)


Dokk1 Station er en letbanestation i Aarhus Midtby. Stationen består af to spor med hver sin sideliggende perron, der ligger delvis placeret under biblioteket og kulturhuset Dokk1, som letbanen passerer under og gennem. På hver perron er der en kort læskærm, bænke og en rejsekort-billetautomat.

Denne del af letbanen var tidligere en del af den enkeltsporede jernbane Grenaabanen, hvis Europaplads Station lå omtrent her. Betjeningen af den ophørte ved et ekstraordinært køreplansskift 21. marts 2005 for at sikre en stabil drift på banen, indtil der kunne indsættes tog med bedre acceleration. I praksis blev det dog ikke til noget med genåbningen. Til gengæld anlagdes Dokk1 henover banen nogle år efter. Kulturhuset stod færdig i 2015 og kunne byde på noget så specielt som en jernbaneoverskæring med bomme for fodgængere under huset. Året efter gik arbejdet med letbanen i gang med etablering af den nye station og udvidelse til dobbeltspor.

Strækningen mellem Aarhus H og Universitetshospitalet, hvor stationen ligger, åbnede den 21. december 2017.

Galleri

Noter

Stationer på Aarhus Letbane
Etableret i 2017

Dokk1 Station


An Ischaemum decumbens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Bentham. An Ischaemum decumbens in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum decumbens


An Arthrostylidium obtusatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pilg.. An Arthrostylidium obtusatum in nahilalakip ha genus nga Arthrostylidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arthrostylidium

Arthrostylidium obtusatum


Bošnjaci u Turskoj su osobe koje se u Turskoj izjašnjavaju kao etnički Bošnjaci, podrijetlom iz Bosne i Hercegovine, Sandžaka i drugih bivših jugoslavenskih republika.

Zemljopis
Na popisu stanovništva u Turskoj 1965. godine 17.627 turskih državljana je navelo da govori bošnjački jezik kao prvi jezik, što je oko 0,05% od ukupnog broja stanovnika u Turskoj. Bošnjaci u Turskoj uglavnom žive u pokrajinama Kocaeli (1.2%), Sakarya (0.7%), Kırklareli (0.4%) i İzmiru (0.2%). Bošnjački jezik kao drugi jezik, navelo je 34.892 osobe.

Treba istaći, da je broj Bošnjaka u Turskoj mnogo veći i da se pretpostavlja da je broj Bošnjaka koji žive u Turskoj između 101.000 i 2 milijuna građana Turske.

Poznati Bošnjaci u Turskoj
Bülent Ecevit, političar
Cem Adrian, pjevač
Ayşe Kulin, pisac
Ekrem Akurgal, arheolog
Emir Preldžić, košarkaš
Hüseyin Beşok, košarkaš
Kıvanç Tatlıtuğ, glumac
Metin Boşnak, znanstvenik
Ömer Çatkıç, nogometaš
Cem Uzan, biznismen
Hedo Türkoğlu, košarkaš
Meliha İsmailoğlu, vaterpolist
Tuncel Kurtiz, glumac
Semih Erden, košarkaš
Suat Atalık, šahist
Sabiha Gökçen, zrakoplovac
Mirsad Türkcan, košarkaš
Emina Jahović Sandal, pjevačica
Cedi Osman, košarkaš
Saffet Sancaklı, nogometaš
Asım Pars, košarkaš
Nedim Dal, košarkaš
Ediz Bahtiyaroğlu, nogometaš

Izvori

Bošnjaci u Turskoj


Die Division 1 1980/81 war die 43. Austragung der professionellen französischen Fußballliga. Meister wurde zum zehnten Mal seit 1957 die AS Saint-Étienne.

Erster Spieltag war der 24. Juli 1980, letzter Spieltag der 2. Juni 1981. Es gab diesmal eine längere Winterpause zwischen 20. Dezember und 25. Januar.

Vereine
Teilnahmeberechtigt waren die Vereine, die die Vorsaison nicht schlechter als auf dem 17. Platz abgeschlossen hatten, dazu zwei direkte Aufsteiger aus der zweiten Division und der Gewinner der Relegationsrunde. Somit spielten in dieser Saison folgende Mannschaften um den Meistertitel:
 drei Klubs aus dem äußersten Norden (OSC Lille, US Valenciennes-Anzin, Racing Lens),
 zwei aus Paris beziehungsweise der Bourgogne (Paris Saint-Germain, Aufsteiger AJ Auxerre),
 vier aus dem Nordosten (FC Metz, AS Nancy, Racing Strasbourg, FC Sochaux),
 vier aus dem Nordwesten (Titelverteidiger FC Nantes, Stade Laval, SCO Angers, Aufsteiger FC Tours),
 einer aus dem Südwesten (Girondins Bordeaux),
 fünf aus dem Südosten (AS Saint-Étienne, Relegationssieger Olympique Lyon, Olympique Nîmes, OGC Nizza, AS Monaco),
 einer aus Korsika (SEC Bastia).

Saisonverlauf
Es galt die Zwei-Punkte-Regel; bei Punktgleichheit gab die Tordifferenz den Ausschlag für die Platzierung.

Von Saisonbeginn an entwickelte sich zwischen Saint-Étienne und Nantes ein Zweikampf um die Meisterschaft, in den, abgesehen von den ersten Wochen, auch kein anderer Titelaspirant mehr einzugreifen vermochte. Der Abstand zwischen Verts und Canaris – als "Grüne" beziehungsweise "Kanarienvögel" oder "Gelbe" wurden und werden die Spieler der beiden Klubs aufgrund ihrer Dressfarben benannt – betrug dabei nie mehr als zwei Punkte, so dass die Entscheidung tatsächlich erst am 38. Spieltag fiel. Die direkten Aufeinandertreffen der beiden Kontrahenten endeten jeweils mit einem Unentschieden. Ausschlaggebend für die Tatsache, dass am Ende die ASSE die Oberhand behielt, war deren Auswärtsstärke; in den gegnerischen Stadien holten sie 26:12 Punkte und damit drei mehr als der FCN. Dazu kam eine nahezu "historische" 0:1-Heimniederlage der Gelben gegen Aufsteiger Auxerre, mit der die Mannen von Trainer Guy Roux Anfang April 1981 im Stade Marcel-Saupin eine beeindruckende Serie beendeten: erstmals nach 92 ungeschlagenen Spielen seit Mai 1976 verlor Nantes wieder ein Punktspiel vor eigenem Publikum.

Für Saint-Étienne bedeutete diese Spielzeit mit dem zehnten Titelgewinn aber zugleich das Ende einer gut anderthalb Jahrzehnte währenden Dominanz im französischen Fußball; Beaudet nennt dies "die letzte Krone vor dem Absturz". Im Frühjahr 1981 kamen in der Öffentlichkeit erstmals Gerüchte auf, dass Präsident Roger Rocher eine "schwarze Kasse" führte – ein Verdacht, der sich bald zur Gewissheit verdichtete und im folgenden Jahr zu Rochers Rücktritt führen sollte. Und anders als der FC Nantes, der seit Mitte der 1960er Jahre beständig mit der ASSE um die Vorherrschaft in Frankreich gerungen und in dieser Zeit auch fünf Meisterschaften errungen hatte, gewann diese während über drei Jahrzehnten keinen einzigen nationalen Titel mehr.

Im Tabellenkeller stand bereits nach 36 Runden der Abstieg von Angers und den "Krokodilen" aus Nîmes fest. Um den Relegationsplatz allerdings stritten bis zum letzten Spieltag noch vier Teams, von denen dann drei sogar nur durch die Tordifferenz getrennt waren. Es war schließlich der Neuling aus Tours, der in die Barrages gegen den Zweitliga-Dritten gehen musste; der Mannschaft um Torschützenkönig Onnis gelang darin anschließend gegen den FC Toulouse aber der Klassenerhalt. Zur folgenden Spielzeit ergänzten aus der Division 2 Stade Brest und Montpellier La Paillade SC den Kreis der Erstligisten.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Relegation

|}

Die Meistermannschaft AS Saint-Étienne

Dazu kam ein Eigentor.

Erfolgreichste Torschützen

Siehe auch
 Division 2 1980/81
 Coupe de France 1980/81

Literatur
 Hubert Beaudet: Le Championnat et ses champions. 70 ans de Football en France. Alan Sutton, Saint-Cyr-sur-Loire 2002, ISBN 2-84253-762-9
 Sophie Guillet/François Laforge: Le guide français et international du football éd. 2009. Vecchi, Paris 2008, ISBN 978-2-7328-9295-5
 Jean-Philippe Rethacker: La grande histoire des clubs de foot champions de France. Sélection du Reader's Digest, Paris/Bruxelles/Montréal/Zurich 2001, ISBN 2-7098-1238-X

Weblinks
 Statistiken auf lfp.fr

Anmerkungen und Nachweise

1980/81
Fußballsaison 1980/81

Division 1 1980/81


الخيط الأبيض هو مسلسل سوري تلفزيوني من إنتاج عام 2004، عن عالم الصحافة ودورها في كشف الفساد. إخراج الفنان هيثم حقي وسيناريو وحوار نهاد سيريس.

بطولة
 جمال سليمان
 جومانا مراد
 هناء نصور
 أسعد فضة
 سليم كلاس
 سيف الدين سبيعي
 عبير شمس الدين
 نبيلة النابلسي
 أحمد رافع

المصادر

مسلسلات تلفزيونية سورية
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 2004

الخيط الأبيض (مسلسل)


Lucio Calpurnio Pisón Frugi puede referirse a las siguientes personas de la Antigua Roma:

 Lucio Calpurnio Pisón Frugi (cónsul 133 a. C.).— Cónsul en el año 133 a. C.
 Lucio Calpurnio Pisón Frugi (pretor 113 a. C.).— Pretor en Hispania.
 Lucio Calpurnio Pisón Frugi (pretor 74 a. C.).— Pretor en el año 74 a. C.
 Lucio Calpurnio Pisón Frugi Liciniano.— Heredero del emperador Galba.

Lucio Calpurnio Pisón Frugi


El término Dzidzilché puede hacer referencia a:

 Dzidzilché, una hacienda localizada en el Municipio de Cacalchén, Yucatán, México;
 Dzidzilché, una población localizada en el Municipio de Cantamayec, Yucatán, México;
 Dzidzilché, una hacienda y población localizada en el Municipio de Mérida, Yucatán, México;
 Dzidzilché, una hacienda localizada en el Municipio de Tekom, Yucatán, México;
 Dzidzilché, una hacienda localizada en el Municipio de Temozón, Yucatán, México;
 Dzidzilché, una población localizada en el Municipio de Valladolid, Yucatán, México.

Dzidzilché


Lidija Seničar (djevojački: Lazović; Beograd, 19. listopada 1973.) srbijanska je povjesničarka umjetnosti, kustosica, selektorica i kulturna djelatnica, poznata po međunarodnim poduhvatima kreativnosti djece i mladih.

Urednica je umjetničkih programa Dječjeg kulturnog centra Beograda, gdje uređuje i međunarodni likovni natječaj "Radost Europe". Autorica je Istraživačkog arhiva dječje kreativnosti "Izrastanje" i drugih.

Životopis

Obrazovanje
U Beogradu je završila osnovnu školu i Dvanaestu gimnaziju (kulturno-jezični) odjel za stranog dopisnika. Diplomirala je 1999. godine, na katedri za povijest umjetnosti Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Beogradu, na Katedri za nacionalnu povijest umjetnosti novog vijeka, s temom "Krunidba Bogorodice kao ikonografska tema u srpskom baroknom slikarstvu", ocijenjenom summa cum laude.

U organizaciji Ministarstva kulture i informisanja RS pohađala je seminare iz muzeologije. Titulu kustosice stekla je 2006. godine.

Karijera
O sceni suvremene umjetnosti u Beogradu pisala je u redakciji Ekspres Politike, 2001-2002. godine. Radila je 2004. godine u umjetničkoj skupini FIA kao koordinator posjeta muzejima i suorganizator poduhvata "Publikum kalendar 2005. Fenomen: karlssonwilker".

Zaposlila se kao kustosica pripravnica 2005. godine. u Muzeju primijenjene umjetnosti u Beogradu, u odjelu za odnose s javnošću i kao suradnik Odjela za obrazovanje.

S kolegama kustosima iz beogradskih muzeja — Narodnog muzeja, Etnografskog muzeja, Prirodoslovnog muzeja, Muzeja historije Jugoslavije ... — osnovala je 2006. "Centar — Centar", nedobitnu društvenu udrugu posvećenu približavanju kulturnih sadržaja osobama s invaliditetom i predstavljanju njihove kreativnosti, s ciljem da kulturu učini dostupnom svima. Ostvarene su mnoge zapažene radionice i izložbe.

Zaposlena je u Dječjem kulturnom centru Beograda 2010. godine kao glavna urednica Galerije, gdje osmišljava i provodi izložbeni i obrazovni program Galerije (oko 25 izložbi godišnje), promičući umjetničko stvaralaštvo djece i približavajući umjetnost djeci i mladima. Od 2012. urednica je umjetničkih programa Dječjeg kulturnog centra Beograda.

Njezin urednički angažman uključuje i projekte poput Međunarodnog likovnog natječaja "Radost Europe"; "Svjetovi i heroji" — posvećeni srbijanskom lutkarstvu i kazalištu za djecu; "Tvoj čarobni svijet" s Goethe institutom; Natječaj za nagradu "Bogomil Karlavris" za istaknute rezultate i poseban doprinos u području umjetnosti i obrazovanja djece i mladih; "Mudrost osjetila — dječja umjetnost", izložba studenata Fakulteta likovnih umjetnosti i Fakulteta primijenjenih umjetnosti i dizajna u okviru predmeta Nastavne metode likovnih umjetnosti (metodička praksa u predškolskim ustanovama, osnovnim i srednjim školama — srednjim stručnim školama, gimnazijama i umjetničkim školama, školama za djecu s invaliditetom, domove za djecu bez roditeljskog staranja); Tradicionalni paneli "Likovna pedagogija — aktualna pitanja, dileme i perspektive"; projekt "Lego - suvremena igračka" i drugi.

Recenzent je udžbenika likovnih umjetnosti za peti i šesti razred osnovne škole u izdavačkoj kući "Klett". Suradnica je Muzeja primijenjene umjetnosti u Beogradu u okviru Dječjeg listopadskog salona.

Autoričini projekti (izbor)

 "Izrastanje", projekt praćenja umjetničkih senzibiliteta odraslih i likovno oblikovanih osoba od rane dobi, na principu da je umjetnička kultura ranog djetinjstva nužna za formiranje ličnosti (od 2011. godine; jedna izložba i okupljanje godišnje)
 Međunarodni natječaj za strip-pasicu (od 2011; godišnje)
 Arhiva za istraživanje kreativnosti djece (2015);
 "Od antičkog hrama do čovjeka nove individualnosti — povijest civilizacije kroz vizualni rječnik modernog doba" (2016)

Izvori

Vanjske poveznice

 Dječji kulturni centar Beograd, službena stranica

Srbijanski povjesničari umjetnosti
Životopisi, Beograd

Lidija Seničar


පුරාණ ග්‍රීසියෙහි විසූ බලවත් ග්‍රීක දාර්ශනිකයෙකු වූ ඇරිස්ටෝටල් ප්‍රධාන මූලද්‍රව්‍ය 4ක් ඇති බවට යෝජනා කරන ලදී. ඒවා නම් සුළඟ, ජලය , පස හා ගින්දරයි. මෙම මූලද්‍රව්‍ය සියල්ල ප්‍රතික්‍රියා කොට වෙනත් ද්‍රව්‍ය සෑදේ. උදාහරණ :- පස හා ගින්දර එකතු වී ලාවා සෑදේ. කෙසේ වෙතත් නියම රසායනික මූලද්‍රව්‍ය සොයා ගැනීම ඇරඹීමත් සමඟම මෙම මතය බැහැර කෙරිණි. විද්‍යාඥයින්ට මෙම මූලද්‍රව්‍යවල තොරතුරු පහසුවෙන් වාර්තා කර තබා ගත හැකි, පහසුවෙන් නැවත ලබා ගත හැකි හොඳින් සංවිධානය වූ දත්ත ගබඩාවක් අවශ්‍ය විය. මෙය *ආවර්තිතා වගුව* නම් විය.
මුල්ම ආවර්තිතා වගුව සකසන ලද්දේ උප පරමාණුක අංශු හෝ පරමාණුක ව්‍යුහ පිළිබඳ නූතන ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ සිද්ධාන්ත සොයා ගැනීමට පෙරයි. මෙම මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුක ස්කන්ධයේ ආකාරයට පෙළ ගස්වා, ඒවායේ අනෙක් නිශ්චිත ගුණාංග පරමාණුක ස්කන්ධයට එදිරිව ප්‍රස්තාර‍ගත කළ විට පරමාණුක ස්කන්ධයේ ශ්‍රිතයක් ලෙස මෙම ගුණාංගවල ක්‍රමානුකූල උච්චාවචනයක් හෝ ආවර්තයක් දැකිය හැකිය. මෙම ක්‍රමානුකූලභාවය මුලින්ම හඳුනාගත්තේ ජර්මන් රසායනඥයෙකු වන ජොහැන් වුල්ෆ් ගැන්ග් ඩර්බරයිනර්ය. 1829 දී  ඔහු සමාන ගතිගුණ දරන මූලද්‍රව්‍ය ත්‍රික කිහිපයක් හඳුනාගන්නා ලදී.
1829 දී ඩර්බරයිනර් ඔහුගේ ත්‍රික පිළිබඳ නියමය යෝජනා කළේය. ත්‍රිකයේ මැද ඇති මූලද්‍රව්‍යයේ පරමාණු ස්කන්ධය ත්‍රිකයේ ඇති අනෙක් මූලද්‍රව්‍ය දෙකෙහි පරමාණුක ස්කන්ධවල මධ්‍යන්‍ය අගයට සමාන වේ. සමහර ත්‍රික වල ඝනත්වයන්ද එම රටාව අනුගමනය කරයි. නමුත් වැඩි කල් නොගොස් අනෙක් විද්‍යාඥයින් විසින් මෙම මූලද්‍රව්‍ය ත්‍රිකවලින් ඔබ්බට ගිය සම්බන්ධතාවයක් මූලද්‍රව්‍ය අතර පවතින බව සොයා ගන්නා ලදී. Cl/Br/I කාණ්ඩයට F එක් කරන ලදී. S, O, Se , හා Te තවත් එක් කාණ්ඩයක් යටතට ගොනු කරන ලදී. N, P, As , Sb හා Bi ද තවත් කාණ්ඩයකට ගොනු කරන ලදී.

සමහර ත්‍රික කිහිපයක්
මූලද්‍රව්‍ය	මවුලික ස්කන්ධය
(g/mol)	ඝනත්වය
(g/cm³)
ක්ලෝරීන්	35.453	0.0032
බ්‍රෝමීන්	79.904	3.1028
අයඩීන්	126.90447	4.933

කැල්සියම්	40.078	1.55
ස්ට්‍රොන්ටියම්	87.62	2.54
බේරියම්	137.327	3.594

දිමිත්‍රි මෙන්ඩලියෙව්, ආවර්තිතා වගුවේ පියා
මෙම සංකල්පය අනුව ගමන් කළ ඉංග්‍රීසි ජාතික ජෝන් නිව්ලන්ඩ්ස් විසින් 1865 දී හඳුනාගන්නා ලද පරිදි, පරමාණුක ස්කන්ධය වැඩි වන පිළිවෙලට මූලද්‍රව්‍ය සකස් කළ විට මූලද්‍රව්‍ය අටෙන් අටට සමාන රසායනික හා භෞතික ගුණ අඩංගු මූලද්‍රව්‍ය ආවර්තනය බව පෙණිනි. ඔහු මෙය සංගීතයේ අඩංගු අෂ්ටකවලට සම කළ අතර, ඔහුගේ මෙම අෂ්ටක නියමය ඔහුගේ සමකාලීන විද්‍යාඥයින් විසින් හාස්‍යයට බඳුන් කෙ‍රිනි. මෙම නියමය මූලද්‍රව්‍ය සමහරක් සමඟ හොඳින් ගැලපුණ ද ප්‍රධාන හේතු දෙකක් නිසා අසාර්ථක විය.
1.	එය Ca ට ඉහල පරමාණුක ස්කන්ධය ඇති මූලද්‍රව්‍ය සඳහා වලංගු නොවීය.
2.	උච්ච වායු වැනි මූලද්‍රව්‍ය (He, Ne, Ar) තවදුරටත් සොයා ගැනීමත් සමඟම ඒවා ඔහුගේ ආවර්තිතා වගුවේ ඇතුළත් කළ නොහැකි විය.
අවසානයේ දී 1869 දී රුසියානු ජාතික රසායන විද්‍යා මහාචාර්යවරයෙකු වූ දිමිත්‍රි මෙන්ඩලියෙව් හා ඊට මාස හතරකට පසුව ජර්මන් ජාතික ජූලියස් ලෝ ද මේයර් එකිනෙකාගෙන් ස්වාධීනව, මූලද්‍රව්‍ය ස්කන්ධය අනුව සකස් කිරීම මඟින් මුල්ම ආවර්තිතා වගුව නිර්මාණය කරන ලදී. කෙසේ වෙතත් මෙන්ඩලියෙව් මූලද්‍රව්‍ය කිහිපයක් ඒවායේ ස්කන්ධ අනුක්‍රමයට විරුද්ධ ව හා ඒවායේ යාබද මූලද්‍රව්‍යවල ගුණවලට වඩාත් ගැලපෙන පරිදි වගුවට ඇතුළත් කර , සමහර මූලද්‍රව්‍යවල පරමාණුක ස්කන්ධය ගණනය කිරීමේ වැරදි නිවැරදි කළ අතර ඔහුගේ වගුවේ හිස් කොටුවල පැමිණිය යුතු මූලද්‍රව්‍ය හා ඒවා ගුණ පිළිබඳ අනාවැකි පළ කිරීමක් ද සිදු කළේය. මෙන්ඩලීයෙව්ගේ මෙම වගුව නිවැරදි බව 19 වන ශත වර්ෂයේ අගභාගයේ හා 20 වන ශත වර්ෂයේ මුල් භාගයේ දී මූලද්‍රව්‍යවල ඉලෙක්ට්‍රෝන සැකැස්ම සොයා ගැනීමත් සමඟම තහවුරු විය.
මුල් කාලයේ දී මූලද්‍රව්‍ය ඒවායේ අන්තර් සම්බන්ධතා මත පෙළ ගැස්වීම සඳහා පදනම් කර ගන්නා ලද්දේ (උදාහරණයක් වශයෙන් නිව්ලන්ඩ්ස්) පරමාණුක ස්කන්ධයයි. ආවර්තිතා වගුව සකස් කිරීමේ දී මෙන්ඩලියෙව්ගේ ප්‍රධාන පරමාර්ථය වූයේ මූලද්‍රව්‍යවල පුනරාවර්තී රසායනික ලක්ෂණ ඉස්මතු වන පරිදි ආවර්තිතා වගුව සකස් කර (මෙහිදී සමහර මූලද්‍රව්‍ය ඒවායේ සක්න්ධ අනුපිළිවෙලට නොගැලපිණි) සොයා නොගත් මුලද්‍රව්‍යයන්ට එහි ඉඩ වෙන් කිරීමයි. මෙන්ඩලියෙව් ඔහුගේ ආවර්තිතා වගුව මඟින් මෙම සොයා නොගත් මූලද්‍රව්‍ය පිළිබඳ අනාවැකි පළ කළ අතර පසුව ඒවා සත්‍ය වශයෙන්ම සොයා ගන්නා ලද අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් පළ කළ අනාවැකි සමඟ නිවැරදිව ගැලපුණි.
පරමාණුක ව්‍යුහය සම්බන්ධ සිද්ධාන්ත වල වැඩි දියුණු වීමත් සමඟ (උදාහරණයක් වශයෙන් හෙන්රි මෝස්ලිගේ සොයා ගැනීම්) මෙන්ඩලියෙව් සිය ආවර්තිතා වගුවේ මූලද්‍රව්‍ය සකස් කර ඇත්තේ වැඩි වන පරමාණුක ක්‍රමාංකයේ අනුපිළිවෙලට බව පැහැදිලි විය.(එනම්  පරමාණුවේ න්‍යෂ්ටියෙහි ශුද්ධ ධන ආරෝපනයයි.) මෙම අනුපිළිවෙල වැඩිවන පරමාණුක ස්කන්ධයටද ආසන්න වශයෙන් ගැළපේ.
මූලද්‍රව්‍යවල ගුණාංගවල පුනරාවර්තනය විදහා දැක්වීම සඳහා මෙන්ඩලියෙව් විසින් සිය ආවර්තිතා වගුවේ නව තීරු ආරම්භ කළ අතර එමඟින් සමාන ගුණ ඇති මූලද්‍රව්‍ය එකම සිරස් පේළි (කාණ්ඩ) වලට ඇතුළත් විය.
නූතන ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසය පිළිබඳ සිද්ධාන්තවල දියුණුවත් සමඟ වගුවේ සෑම තිරස් තීරුවක්ම (ආවර්තයක්) ක්වොන්ටම් කවචයක ඉලෙක්ට්‍රෝන පිරීමට අනුරූප වන බව පැහැදිලි විය. මෙන්ඩලියෙව්ගේ මුල් ආවර්තිතා වගුවේ සෑම ආවර්තයක්ම සමාන දිගින් යුක්ත විය. නූතන ආවර්තිතා වගුවල කාණ්ඩයේ පහළටයත්ම ක්‍රමයෙන් ආවර්ත ක්‍රමයෙන් දිගින් වැඩි වන අතර ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසය පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබා ගැනීම සඳහා s-, p-, d- හා f- යන ගොනුවලට මෙම මූලද්‍රව්‍ය වෙන් කර ඇත.
1940 දී ග්ලේන් ටී. සීබෝග් විසින් සොයා ගන්නා ලද යුරේනියම්වලට වඩා ඉහල පරමාණුක ක්‍රමාංකයක් ඇති ලැන්තනයිඩ් හා ඇක්ටිනයිඩ් ශ්‍රේණි‍යට අයත් මූලද්‍රව්‍ය වගුව තුළ හෝ වගුවට පහළින් තැබිය හැකිය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Periodic_Table_of_the_Elements#History

ඉතිහාසය මූලද්‍රව්‍ය


Margo MacDonald (* 19. April 1943 in Hamilton; † 4. April 2014) war eine schottische Politikerin und ehemaliges Mitglied der separatistischen Scottish National Party. MacDonald besuchte die Hamilton Academy und das Dunfermline College. Anschließend war sie kurz als Lehrerin, dann als freischaffende Journalistin und letztlich im Mediensektor tätig. Sie war mit dem Politiker Jim Sillars verheiratet.

Britisches Unterhaus
Erstmals trat Gray bei den Britischen Unterhauswahlen 1970 zu nationalen Wahlen an. Sie bewarb sich um das Direktmandat des Wahlkreises Paisley, erhielt jedoch nur rund 7,3 % der Stimmen. 1973 bewarb sie sich bei den Neuwahlen im Wahlkreis Glasgow Govan um das Direktmandat. Sie erhielt die höchste Stimmenanzahl und zog erstmals in das House of Commons ein. Bei den folgenden Unterhauswahlen im Februar 1974 verlor sie ihren Parlamentssitz an den Labour-Politiker Harry Selby. Ihre Amtszeit betrug somit nur 112 Tage. Bei den Britischen Unterhauswahlen Oktober 1974 konnte sie ihr Mandat nicht zurückgewinnen. Zwischen 1974 und 1979 war sie dann stellvertretende Parteichefin der SNP. Ein letztes Mal versuchte MacDonald, bei den Neuwahlen im Wahlkreis Hamilton im Jahre 1978 einen Sitz im Unterhaus zu erringen, unterlag jedoch dem Labour-Kandidaten George Robertson.

Schottisches Parlament
Zu den ersten Schottischen Parlamentswahlen 1999 bewarb sich MacDonald um das Direktmandat des Wahlkreises Edinburgh South, unterlag aber dem Labour-Kandidaten Angus MacKay. Da sie auch auf dem ersten Rang der Regionalwahlliste der SNP für die Wahlregion Lothians gesetzt war, zog sie infolge des Wahlergebnisses als einer von sieben Kandidaten der Wahlliste in das neugeschaffene Schottische Parlament ein. Nach parteiinternen Unstimmigkeiten wurde MacDonald auf der Regionalwahlliste für die Parlamentswahlen 2003 vom ersten auf den fünften Rang gesetzt, wodurch ihre Wiederwahl praktisch ausgeschlossen war. Als Reaktion darauf kündigte sie an, als unabhängige Kandidatin anzutreten, und wurde in der Folge aus der SNP ausgeschlossen. Bei den Wahlen konnte sie als unabhängige Kandidatin 10,2 % der Stimmen auf sich vereinen und verteidigte damit ihren Parlamentssitz. Bei den Parlamentswahlen in den Jahren 2007 und 2011 verteidigte sie abermals jeweils ihr Mandat. Mit MacDonalds Ableben im April 2014 reduzierte sich erstmals die Anzahl der Abgeordneten im schottischen Parlament während einer Wahlperiode. Da für sie, als unabhängige Listenkandidatin, kein Nachfolger existieren kann, blieb der Sitz bis zu den folgenden Parlamentswahlen unbesetzt.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Abgeordneter des House of Commons (Vereinigtes Königreich)
Mitglied der Scottish National Party
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Schotte
Brite
Geboren 1943
Gestorben 2014
Frau

Margo MacDonald


Richard Edgar Quine (born Richard Edgar Quine on 16 August 1934) is a Manx politician.  After serving in the Hong Kong Police Force, he was elected to the House of Keys in 1986, where he represented Ayre until 2004.

Edgar Quine was the leader of the Manx political party, the Alliance for Progressive Government and served as deputy Speaker of the House of Keys between 2002 and 2004.

He also serves as President of Ayre United F.C.

He married his wife Ann in Hong Kong on 15 July 1959. The couple celebrated their 50th wedding anniversary in 2009.

Ministerial positions
Minister of Local Government and the Environment, 1996-1999

Speeches
On democracy in relation to the Isle of Man (October 2005):
http://www.positiveactiongroup.org/Edgar_Quine_Peel_Cathedral_lecture.pdf

References

1934 births
Living people
Members of the House of Keys 1986–1991
Members of the House of Keys 1991–1996
Members of the House of Keys 1996–2001
Members of the House of Keys 2001–2006
Manx football chairmen and investors
20th-century Manx politicians
21st-century Manx politicians

Edgar Quine


Olaylar
 Gnaeus Pompeius Magnus, Pontus Kralı VI. Mithridates'in ordusu ile yaptığı savaşta, Mitridates'in ordusunu yendi, ülkesini Roma'ya bağlı bir devlet haline getirdi.
 Yabancılar tarafından gerçekleştirilen yasadışı vatandaş halklarına cevap olarak Roma senatosu Les Papia' yı geçirdi ve tüm yabancıları ülkeden sürgün etti.
 Ermenistanlı Tigranes, Pompey tarafından yakalandı. Bu da Kuzeydoğu sınırlarında Roma için bütün düşmanlıkları bitirdi.

Doğumlar
 8 Aralık - Quintus Horatius Flaccus, Augustus döneminin en önemli Romalı şairi (d. MÖ 8)
 tarihi bilinmeyen
 Küçük Cicero, ya da Marcus Tullius Cicero Minor, Roma konsülü

Ölümler

MÖ 65


Joseph Pleigneur dit Manda, né le  et décédé en , est un criminel français.

Biographie
Apprenti polisseur sans emploi à Paris, Joseph Pleigneur dit Manda s'impose comme chef de la bande des Orteaux après avoir vaincu lors d'un combat à mains nues un Apache du nom de Paulo l'Arrangeur. La bande vit de rackets, cambriolages et proxénétisme.

En 1898, à l'âge de 22 ans, il rencontre Amélie Élie dite Casque d'or et devient son souteneur. Quatre ans plus tard, la jeune femme le quitte pour François Leca dit le Corse, le chef de la bande de Popincourt. Jaloux, Manda s'en prend à son rival en le poignardant. Durant les jours qui suivent de véritables batailles rangées se produisent entre les deux bandes apaches.

C'est à l'occasion de cette affaire que Le Petit Journal popularise le mot apache pour désigner le membre d'une bande de la pègre parisienne :  écrit Le Petit Journal le . La presse ne signale pas l'origine ouvrière de Manda et de Leca.

.

Pendant son procès qui passionne l'opinion publique, Manda justifie son geste par l'amour, lançant à ses juges : .

il est condamné à perpétuité au Bagne de la Guyane française. Il fait partie des bagnards interrogés par Albert Londres pour donner matière à son reportage intitulé Au bagne, paru en 1923.

Manda est libéré en 1922 mais sans le droit de retourner en Europe, comme les autres anciens bagnards. Il n'est pas intégré à la population guyanaise et en souffre, comme il le dit lui-même : .

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Naissance en avril 1876
Naissance dans le 20e arrondissement de Paris
Personnalité condamnée à un emprisonnement à perpétuité en France
Bagnard en Guyane française
Décès à Cayenne
Prisonnier français

Joseph Pleigneur


Vineri 13: Capitolul final este un film din 1984 regizat de Joseph Zito, al patrulea din seria de filme de groază slasher Vineri 13. A avut un buget de 2,6 milioane $ și încasări de 33 de milioane $.

Context

Jason Voorhees este personajul principal din serialul de vineri al 13-lea. A apărut pentru prima dată vineri, 13 octombrie 1980, ca tânăr fiu al doamnei Voorhees, care a fost portretizat de Ari Lehman. Creat de Victor Miller, cu contribuțiile lui Ron Kurz, Sean S. Cunningham și Tom Savini, Jason nu intenționa inițial să poarte seria ca principal antagonist. Personajul a fost ulterior reprezentat în diverse alte media, printre care romane, jocuri video, cărți de benzi desenate și un film încrucișat, cu un alt personaj de film de groază, Freddy Krueger.

Personajul a fost în primul rând un antagonist în filme, fie prin urmărirea și uciderea celorlalte personaje, fie acționând ca o amenințare psihologică pentru protagonist, așa cum este cazul Vineri 13: Un început nou. De la portretul lui Lehman, personajul a fost reprezentat de numeroși actori și cascadori, câteodată de mai multe ori; acest lucru a provocat unele controverse cu privire la cine ar trebui să primească credit pentru portret. Kane Hodder este cel mai cunoscut dintre cascadorii care îl interpretează pe Jason Voorhees, jucând personajul în patru filme consecutive.

Aspectul fizic al personajului a trecut prin numeroase transformări, cu diverse artiști speciali de machiaj care își fac amprenta asupra designului personajului, inclusiv artistului de machiaj Stan Winston. Designul inițial al lui Tom Savini a stat la baza multor încarnări ulterioare. Masca de portari de hochei marcată nu a apărut până vineri, 13 a treia parte. De vineri, al 13-lea Parte VI: Jason Lives, regizorii au dat puterea lui Jason supraumană, puteri regenerative și aproape invulnerabilitate. El a fost văzut ca un personaj simpatic, a cărui motivație de ucidere a fost citată ca fiind condusă de acțiunile imorale ale victimelor sale și de furia sa asupra faptului că s-au înecat drept copil. Jason Voorhees a fost prezentat în diverse reviste de umor, referindu-se la filme de lung metraj, parodiat în seriile de televiziune, și a fost inspirația pentru o bandă de punk de groază. Mai multe linii de jucărie au fost lansate pe baza diferitelor versiuni ale personajului de la filmele de vineri, 13. Masca de hochei a lui Jason Voorhees este o imagine larg recunoscută în cultura populară.

Prezentare

Distribuție
 Corey Feldman - Tommy Jarvis
 Kimberly Beck - Trish Jarvis
 E. Erich Anderson - Rob Dier
 Barbara Howard - Sara
 Joan Freeman - Tracy Jarvis
 Peter Barton - Doug
 Crispin Glover - Jimmy
 Judie Aronson - Samantha
 Camilla and Carey More - Tina and Terri
 Lawrence Monoson - Ted
 Alan Hayes - Paul
 Bruce Mahler - Axel
 Lisa Freeman - Nurse Robbie Morgan
 Bonnie Hellman - Hitchhiker
 Ted White - Jason Voorhees ()

Note

Legături externe

Filme din 1984Filme de groază din anii 1980
Filme slasher
Filme în limba engleză
filme regizate de Joseph Zito

Vineri 13: Capitolul final


Matematikte, bir kısmi diferansiyel denklem birkaç değişkenli bir fonksiyon ile bu fonksiyonun değişkenlere göre kısmi türevleri arasındaki ilişkiyi inceler.

Kısmi Türevli Denklemler
İçinde en az iki bağımsız ve en az bir bağımlı değişken ile bağımlı değişkenin bağımsız değişkene göre çeşitli basamaktan kısmi türevlerini belirten eşitliklere (özdeşlik değil) bir kısmi türevli denklem denir.
 bağımlı  ve  bağımsız değişkenler olmak üzere bir kısmi türevli denklem genel olarak

şeklindedir.

Burada

dir.

Cauchy-Riemann sistemi iki bağımlı,iki bağımsız değişkene sahip kısmi türevli denklemlere örneklerdir.

Kısmi Türevli Denklemlerin Elde Edilmesi
Verilen bir yüzey ailesinin sağladığı en küçük basamaktan kısmi türevli denklemi elde edebilmek için yüzey ailesindeki bağımlı değişken, bağımsız değişken, bağımsız değişkenlere göre yeterince türetilip verilen yüzey ile hesaplanan türevler arasında keyfi fonksiyonlar ve bunların türevleri yok edilir. Verilen yüzey ailesi, bu denklemin genel çözümü olabileceği gibi, genel çözümün parametremlere bağlı bir alt sınıfı da olabilir. Bu durumda verilen yüzeyle türevler arasında keyfi parametre yok edilir.

Ayrıca bakınız
 Adomian bozunma metodu

Çok değişkenli hesap
Kısmi diferansiyel denklemler

Kısmi diferansiyel denklem


Yoshikazu Kotani (; ) este un actor japonez și artist solo din Tokyo. A jucat rolul Takashi Kawamura în mai multe adaptări ale Prince of Tennis, inclusiv musical-uri, Tenimyu și film.

Legături externe
 Blog oficial
 Site oficial

Nașteri în 1982
Oameni în viață
Nașteri pe 25 martie
Actori japonezi

Yoshikazu Kotani


Rudi Graetz, né le  et mort le , est un espérantiste allemand.

Biographie
Rudi Graetz nait le  à Rostock, en Allemagne.

Il apprend l'espéranto dans sa jeunesse et est un membre actif du mouvement des travailleurs espérantistes entre les deux guerres mondiales. Il est président du "Cercle central des travailleurs amis de l'espéranto", qui faisait partie de l'Association culturelle quasi-gouvernementale de l'ancienne République démocratique allemande, et membre du comité de l'Association universelle d'espéranto.

Après la renaissance de l'espéranto en République démocratique allemande en 1965, Graetz a été choisi comme représentant de l'espéranto au Congrès mondial d'espéranto et à d'autres réunions internationales. Il a également été fonctionnaire du Mondpaca Esperantista Movado (Mouvement espérantiste pour la paix dans le monde). Ses articles ont été publiés dans les revues PACO et Der Esperantist

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Espérantiste allemand
Espérantisation en 1919
Naissance en juin 1907
Naissance à Rostock
Naissance dans le grand-duché de Mecklembourg-Schwerin
Décès en octobre 1977
Décès à Berlin-Est
Décès à 70 ans

Rudi Graetz


O All Out (2021) foi um evento de wrestling profissional produzido pela All Elite Wrestling (AEW) e transmitido em formato pay-per-view (PPV). Aconteceu durante o fim de semana do Dia do Trabalho em 5 de setembro de 2021, na Now Arena no subúrbio de Chicago em Hoffman Estates, Illinois. Foi o primeiro evento da cronologia All Out a ser realizado em um domingo. Foi também o primeiro pay-per-view da AEW realizado fora do Daily's Place em Jacksonville, Flórida, desde o início da pandemia de COVID-19 em março de 2020. O evento foi ao ar por provedores de PPV tradicionais, bem como o B/R Live na América do Norte e FITE TV internacionalmente. Esse foi o terceiro evento da cronologia do All Out.

Dez lutas foram disputadas no evento, incluindo uma no pré-show The Buy In. No evento principal, Kenny Omega derrotou Christian Cage para reter o AEW World Championship. Em outras lutas importantes, CM Punk derrotou Darby Allin (que também foi a luta de estreia de Punk na AEW e a primeira luta de wrestling profissional de Punk em sete anos); Chris Jericho derrotou MJF em uma luta em que sua carreira estava em jogo; Lucha Brothers (Penta El Zero Miedo e Rey Fénix) derrotaram The Young Bucks (Matt Jackson e Nick Jackson) em uma luta steel cage para vencerem o AEW World Tag Team Championship; a Dr. Britt Baker, DMD derrotou Kris Statlander para reter o AEW Women's World Championship; e Miro derrotou Eddie Kingston para reter o AEW TNT Championship na luta de abertura. O evento também viu as estreias na AEW de Minoru Suzuki, Adam Cole, Ruby Soho (que venceu a Casino Battle Royale feminina) e Bryan Danielson.

Os ingressos para o All Out esgotaram em um dia e o evento contou com a presença de mais de 10.000 pessoas. Ele também recebeu mais de 200.000 compras de pay-per-view, tornando-se o evento PPV de wrestling profissional não-WWE mais comprado desde 1999. O All Out recebeu aclamação da crítica, principalmente no que diz respeito à luta steel cage e às estreias surpresas, e também foi altamente avaliado pelos fãs.

Produção

Conceito
O All Out é um pay-per-view (PPV) realizado anualmente durante o fim de semana do Dia do Trabalho pela All Elite Wrestling (AEW) desde 2019. É um dos "Big Four" PPVs da AEW, que também inclui Double or Nothing, Full Gear e Revolution, seus quatro maiores shows produzidos trimestralmente. Anunciado em 31 de maio de 2021, o terceiro evento All Out estava programado para ser realizado em 5 de setembro no subúrbio de Chicago em Hoffman Estates, Illinois, retornando o evento para a Now Arena (antiga Sears Center Arena), que é onde o All Out inaugural foi realizado. Foi o primTeiro PPV da AEW realizado fora do Daily's Place e do adjacente TIAA Bank Field em Jacksonville, Flórida, desde o início da pandemia de COVID-19 em março de 2020, após a retomada da turnê ao vivo da AEW em julho de 2021. A pré-venda de ingressos estava disponível em 8 de julho antes de serem colocados à venda em 9 de julho para o público em geral e esgotaram rapidamente.

Após o episódio de 3 de setembro do Rampage, a TNT exibiu um especial de televisão de meia hora chamado Countdown to All Out, que teve uma média de 361.000 espectadores. "Champion Sound" de Cypress Hill foi a música tema oficial do evento.

Rivalidades
O All Out apresentou lutas profissionais de wrestling que envolveram lutadores diferentes de rivalidades e histórias pré-existentes com roteiro. Os lutadores retratavam heróis, vilões ou personagens menos distinguíveis em eventos roteirizados que criavam tensão e culminavam em uma luta ou série de lutas. As storylines foram produzidas nos programas semanais da AEW Dynamite, Rampage, Dark e Elevation e a série do YouTube dos The Young Bucks, Being The Elite.

Kenny Omega detém o AEW World Championship desde 2 de dezembro de 2020, quando conquistou o título de Jon Moxley no Winter Is Coming. Em março de 2021, quando Christian Cage estava prestes a fazer sua primeira aparição no Dynamite, Omega e seu empresário Don Callis interromperam o segmento, levando a um confronto entre Omega e Christian. Depois de Christian acumular oito vitórias, ele foi colocado em agosto de 2021 como o candidato número um ao AEW World Championship, A luta foi posteriormente agendada para o All Out. Antes do evento, Christian derrotou Omega para vencer o Impact World Championship no episódio de estreia do Rampage em 13 de agosto, que foi a primeira derrota individual de Omega desde o evento Full Gear de 2019.

A partir de julho de 2021, começaram a circular rumores de que o ex-lutador da WWE CM Punk, que estava afastado do wrestling profissional desde 2014, havia assinado com a AEW. No Fight for the Fallen em 28 de julho, Darby Allin anunciou que queria enfrentar o "melhor do mundo", alcunha que Punk havia usado durante seu tempo na WWE. No The First Dance em 20 de agosto, Punk fez sua tão esperada estreia pela AEW e desafiou Allin para uma luta no All Out.

Em setembro de 2020, Maxwell Jacob Friedman (MJF) iniciou uma história com Chris Jericho sobre se MJF poderia se juntar à facção de Jericho, The Inner Circle. No evento Full Gear em 7 de novembro de 2020, MJF derrotou Jericho, portanto, de acordo com a estipulação da luta, ele se juntou à facção de Jericho. Em 10 de março de 2021 no Dynamite, quando Jericho estava prestes a expulsar MJF da facção por conspirar contra ele, MJF revelou que havia secretamente construído sua própria facção: The Pinnacle, que atacou e expôs o The Inner Circle. No Blood and Guts em 5 de maio, The Pinnacle derrotou The Inner Circle em uma luta Blood and Guts quando MJF ameaçou jogar Jericho do topo da jaula de aço, levando o The Inner Circle a se render. Apesar disso, MJF jogou Jericho de cima da jaula. Quando Jericho perseguiu uma luta contra MJF, o último em julho lançou a Jericho um desafio em que MJF escolheria os tipos de lutas e oponentes de Jericho em uma série de cinco lutas, mas Jericho não poderia perder nenhuma luta se quisesse enfrentar MJF na quinta luta. Na série de lutas que foi batizada de "Labors of Jericho", Jericho derrotou Shawn Spears, Nick Gage, Juventud Guerrera e Wardlow, mas perdeu a luta final contra MJF no Dynamite de 18 de agosto, onde "Judas" foi banido, incluindo seu movimento característico, o Judas Effect, que MJF usou em Jericho. Na semana seguinte, Jericho desafiou MJF para outra luta no All Out, estipulando que se Jericho perdesse, ele nunca lutaria outra luta na AEW; e MJF aceitou.

No evento inaugural do All Out em 2019, os Lucha Brothers (Penta El Zero Miedo e Rey Fénix) derrotaram os The Young Bucks (Matt Jackson e Nick Jackson) em uma luta Escalera de la Muerte. Em 7 de novembro de 2020 no Full Gear, os Young Bucks conquistaram o AEW World Tag Team Championship dos FTR (Dax Harwood e Cash Wheeler). Depois que os The Young Bucks conduziram várias defesas de título com sucesso devido à interferência ilegal de sua facção, The Elite, foi anunciado no episódio de 18 de agosto de 2021 do Dynamite .que os Young Bucks defenderia o título em uma Steel Cage no All Out para evitar qualquer interferência externa, e seus adversários seriam determinados por um torneio eliminatório composto por quatro duplas. Na semana seguinte, os Lucha Brothers derrotaram os Varsity Blonds (Brian Pillman Jr. e Griff Garrison) para avançar para as finais do torneio, que ocorreu no episódio de 27 de agosto do Rampage, onde os Lucha Brothers derrotaram o Jurassic Express (Jungle Boy e Luchasaurus) para se qualificar para a luta pelo título.

Em 30 de maio, a Dr. Britt Baker, DMD derrotou Hikaru Shida no Double or Nothing para vencer o AEW Women's World Championship. Enquanto isso, Kris Statlander voltou à televisão em março de 2021, após ficar afastada com uma lesão no ligamento cruzado anterior desde junho de 2020. Statlander teve uma seqüência de vitórias e acabou se tornando a desafiante número um na divisão feminina; devido a isso, a AEW anunciou em 25 de agosto que Statlander desafiaria Baker pelo título no All Out.

Miro derrotou Darby Allin pelo AEW TNT Championship no episódio de 12 de maio do Dynamite. No episódio de 25 de agosto do Dynamite, Miro, como "O Redentor", desafiou Eddie Kingston por ser um "pecador". No episódio de 27 de agosto do Rampage, após Miro atacar e desmascarar Fuego Del Sol, Kingston atacou Miro. Uma luta pelo TNT Championship entre os dois foi agendada para o All Out.

Em fevereiro de 2021, foi relatado que a AEW estabeleceu uma relação de trabalho com a New Japan Pro-Wrestling (NJPW). No episódio de 25 de agosto do Dynamite, Jon Moxley disse que havia enviado um desafio aberto aos lutadores japoneses, mas apenas o lutador da NJPW Satoshi Kojima havia aceitado, portanto ele e Kojima lutariam no All Out.

No episódio de 11 de agosto do Dynamite, quando QT Marshall e seus aliados atacaram o filho do comentarista Tony Schiavone, o colega comentarista Paul Wight veio em auxílio dos Schiavones. Na semana seguinte, Wight anunciou que enfrentaria Marshall no All Out, marcando sua primeira luta na AEW após ter assinado com a empresa como comentarista em fevereiro.

Em 2 de setembro, uma luta de quintetos colocando Best Friends (Orange Cassidy, Chuck Taylor e Wheeler Yuta) e Jurassic Express (Jungle Boy e Luchasaurus) contra o Hardy Family Office (Matt Hardy, Private Party (Isiah Kassidy e Marq Quen), e The Hybrid 2 (Angélico e Jack Evans)) foi anunciado para o pré-show The Buy-In.

Luta cancelada
No episódio de 11 de agosto do Dynamite, foi marcada uma luta entre Andrade El Idolo e Pac para o All Out. Em 1º de setembro, foi anunciado que a luta aconteceria em um episódio futuro do Rampage devido a Pac ter problemas de viagem relacionados à pandemia de COVID-19 na Inglaterra.

Evento

The Buy In
No pré-show 'Buy-In', os Best Friends (Chuck Taylor, Orange Cassidy e Wheeler Yuta) e Jurassic Express (Jungle Boy e Luchasaurus) enfrentaram o Hardy Family Office (Matt Hardy, Isiah Kassidy, Marq Quen, Angélico e Jack Evans). Luchasaurus executou o "Tail Whip" em Angélico, após o qual Jungle Boy prendeu Angélico no "Snare Trap" para a vitória por submissão. Após a luta, The Butcher fez seu retorno à AEW atacando Cassidy e ingressando no Hardy Family Office. Jurassic Express, Varsity Blonds, Dante Martin e alguns membros da Dark Order salvaram Cassidy de ter seu cabelo cortado pelo Hardy Family Office.

Na luta de abertura do pay-per-view, Miro defendeu o AEW TNT Championship contra Eddie Kingston. Quando Miro executou um german suplex em Kingston, o último puxou um protetor do turnbuckle. Kingston acertou um DDT, mas o árbitro foi temporariamente distraído pelo turnbuckle, levando Miro a sair da tentativa de imobilização. O árbitro impediu Kingston de jogar Miro no turnbuckle exposto. Com a visão do árbitro encoberta, Miro acertou um golpe baixo em Kingston. Miro seguiu com um roundhouse kick e um "Machka Kick", imobilizando Kingston e mantendo o título.

Em seguida, Jon Moxley enfrentou Satoshi Kojima da NJPW. Moxley evitou o lariat de Kojima e realizou duas vezes o "Paradigm Shift" para a vitória. Após a luta, Moxley foi confrontado pelo lutador da NJPW Minoru Suzuki fez a sua estreia AEW. Eles trocaram golpes antes que Suzuki finalmente acertasse um "Gotch-style Piledriver" para derrubar Moxley.

A terceira luta viu Britt Baker (acompanhada por Jamie Hayter e Rebel) defendendo o AEW Women's World Championship contra Kris Statlander (acompanhada por Orange Cassidy). Baker evitou o respingo da "Area 451 Splash" de Statlander e escapou da submissão "Spider Crab". Statlander escapou de duas tentativas de contagem, uma depois que Baker acertou um "Pittsburgh Sunrise" e outra depois que Baker acertou um curb stomp.  Baker aplicou o "Lockjaw" para a vitória por submissão mantendo o título com sucesso.

Em entrevista, Andrade El Idolo falou sobre sua futura luta contra o PAC.

Em seguida foi a luta Steel Cage onde os Young Bucks (Matt Jackson e Nick Jackson) defenderam o AEW World Tag Team Championship contra os Lucha Brothers (Penta El Zero Miedo e Rey Fénix). A primeira equipe foi acompanhada por Brandon Cutler e Don Callis que se juntou aos comentários, enquanto a última equipe foi acompanhada por Alex Abrahantes e teve o rapper Muelas de Gallo apresentando seu tema de entrada ao vivo. Os Young Bucks realizaram o "More Bang for Your Buck" em Fénix, mas Penta quebrou a imobilização.  Os Young Bucks usaram um sapato coberto de tachinhas passadas a eles por Cutler, e então acertaram um "BTE Trigger" em Penta, mas Fénix quebrou a imobilização. Fénix usou o sapato de tachinha e acertou um "Black Fire Driver" em Matt, mas Matt conseguiu o kick out. Fénix, Penta e Nick estavam ensanguentados. Os Lucha Brothers aplicaram um diving stomp em um "Fear Factor" piledriver em Nick, mas Matt quebrou a imobilização. Fénix saltou do topo da gaiola com um crossbody em cima dos outros três.  Finalmente, os Lucha Brothers realizaram um "LB Driver" em Nick. Penta imobilizou Nick, com Fénix restringindo Matt. Como resultado, os Lucha Brothers venceram a luta e os títulos.

A próxima luta foi o Casino Battle Royale feminina para determinar a próxima candidata ao AEW Women's World Championship. A participante final foi Ruby Soho, fazendo sua estreia não anunciada na AEW. As últimas três mulheres restantes na luta foram Soho, Thunder Rosa e Nyla Rose; Rosa chutou Rose para fora do apron do ringue para eliminá-la. No apron, Soho acertou um enzuigiri kick para eliminar Rosa e vencer a luta.

A sexta luta viu Chris Jericho enfrentando MJF, onde a carreira de Jericho na AEW estava em jogo. O guitarrista da Fozzy, Billy Gray, tocou "Judas", a música de entrada de Jericho. Jericho aplicou um powerbomb em MJF no apron do ringue, danificando a parte inferior das costas de MJF. Wardlow caminhou em direção ao ringue, mas foi atacado por Jake Hager, atraindo dois outros árbitros para parar a briga e distraindo Aubrey Edwards, a árbitra no ringue. MJF atingiu Jericho com o taco de beisebol de Jericho e depois com um "Judas Effect". Edwards contou uma imobilização bem-sucedida para MJF porque ela não viu o pé de Jericho colocado na corda inferior, mas Paul Turner, um dos árbitros que havia saído, corrigiu seu erro e a luta foi reiniciada. Jericho rebateu o armlock "Salt of the Earth" de MJF, posteriormente colocando MJF no "Walls of Jericho" fazendo MJF se submeter e assim, vencendo a luta por submissão. Após a luta, o Inner Circle comemorou a vitória de Jericho.

Em seguida, CM Punk enfrentou Darby Allin, na primeira luta de wrestling de CM Punk desde 2014. Quando Punk acertou o "Go to Sleep" pela primeira vez, Allin caiu para o lado de fora do ringue. Mais tarde, Punk sentou-se para evitar o "Coffin Drop" de Allin , então escapou da tentativa de um "Last Supper" cradle de Allin. Allin tentou um poison rana, mas Punk contra-atacou em outro "Go to Sleep" para a vitória. Após a luta, Sting apareceu e apertou a mão de Punk, então Punk apertou a mão de Allin.

Na penúltima luta, Paul Wight enfrentou QT Marshall, que estava acompanhado por Nick Comoroto e Aaron Solow. Wight se defendeu de Comoroto e Solow, então acertou um chokeslam em Marshall, levando a uma vitória.

Evento principal
No evento principal, Kenny Omega (acompanhado de Don Callis) defendeu o AEW World Championship contra Christian Cage. Christian lançou Omega para fora do apron do ringue através de uma mesa. Quando Christian aplicou um high-angle modified cloverleaf hold, Callis chamou os Good Brothers (Doc Gallows e Karl Anderson) para interferir, mas Christian afastou Anderson e fez Omega dar uma joelhada em Gallows. Christian executou o "Killswitch" em Omega, mas Omega conseguiu o kick out. Quando Christian tentou um "Killswitch" da corda superior, Omega acertou os olhos de Christian e executou um "One-Winged Angel" da corda superior, imobilizando Christian para vencer e reter o título.

Após a luta, Omega comemorou com o resto da Elite, incluindo os Young Bucks. Quando a Elite atacou Christian, Jurassic Express (incluindo Marko Stunt) tentou ajudar, mas foram atacados. Omega proclamou que as únicas pessoas que tinham chance de vencê-lo não estavam na AEW, estavam aposentadas ou já estavam mortas. Omega foi interrompido por Adam Cole em sua estreia não anunciada na AEW, que deu um superkick em Jungle Boy e abraçou a Elite; Cole declarou que a Elite era imparável. Enquanto Omega dava boa noite à multidão, ele foi interrompido por Bryan Danielson em sua estreia não anunciada na AEW, e sua primeira aparição na televisão desde 30 de abril de 2021, que se aliou a Christian e Jurassic Express. Isso reacendeu uma briga. Omega fugiu e a Elite perdeu a briga, culminando com um running knee de Danielson na cabeça de Nick Jackson.

Recepção
O presidente e CEO da AEW, Tony Khan, afirmou após o evento que o All Out foi o PPV da AEW mais assistido de todos os tempos. Dave Meltzer, escrevendo para o Wrestling Observer Newsletter, afirmou que o All Out teve mais de 205.000 compras de PPV, por uma receita estimada de $10 milhões em PPV, dos quais a AEW receberia cerca de $4,01 milhões. Meltzer escreveu ainda que este foi o PPV de wrestling profissional não-WWE mais comprado de todos os tempos, superando o Spring Stampede 1999 e o Uncensored de 1999, ambos da WCW. 10.164 ingressos foram vendidos, rendendo à AEW $ 700.000.

O All Out foi aclamado pela crítica, principalmente no que diz respeito à luta steel cage e às estreias surpresa dignas de notoriedade. Dave Meltzer afirmou que All Out é candidato ao melhor programa PPV baseado nos Estados Unidos da história. Embora "alguns" outros programas fossem melhores do que o All Out com base na "qualidade da luta", Meltzer sentiu que o All Out realmente se destacava em sua "atmosfera, valor de notícias, multidão, anunciando profundidade e criatividade da luta". No Wrestling Observer Radio, Meltzer e Bryan Alvarez concordaram que a luta Lucha Brothers-Young Bucks foi a melhor luta steel cage que eles já viram e uma das melhores lutas da AEW de todos os tempos. Meltzer avaliou a luta com 5,75 estrelas, Omega-Christian 4,25 estrelas, enquanto Miro-Kingston, Moxley-Kojima e Baker-Statlander receberam 4,00 estrelas.

Escrevendo para o Pro Wrestling Dot Net, Jason Powell escreveu que o All Out foi só "acertos" e nenhum "erro", um de seus "eventos pay-per-view favoritos de wrestling profissional", com uma "ótima atmosfera". O All Out superou suas expectativas, pois "a empresa entregou algumas grandes surpresas" e "Punk realmente brilhou em seu retorno", sem nenhuma ferrugem "claramente óbvia" devido ao longo tempo longe de um ringue de wrestling. Powell acrescentou que Allin se tornou "uma grande estrela por ter uma luta competitiva com Punk". O formato da luta steel cage é "livre para todos, jogado de acordo com os pontos fortes de ambas as equipes", removendo as regras tradicionais de tag team. Powell elogiou as equipes por "não exagerarem ridiculamente com spots no topo da enorme gaiola". Enquanto isso, o battle royale feminino foi descrito como "a escolha perfeita" para seguir a "excelente" luta steel cage, já que as "entradas e eliminações mantiveram os fãs engajados", enquanto a finalização do Soho-Rosa foi "forte e dramática". Por fim, a luta do pré-show foi "um bom spot-fest" que "despertou a multidão ao vivo.

Brent Brookhouse, do CBSSports.com, afirmou: "O que já prometia ser um dos maiores shows da história da AEW superou todas as expectativas razoáveis" com "algumas das melhores lutas da história da promoção" e, mais importante, "memórias duradouras" fornecidas pelo estreias de Adam Cole e Bryan Danielson. Lucha Brothers-Young Bucks foi extremamente "selvagem" e foi classificado como A+, Moxley-Kojima apresentou "ação contundente" e foi classificado como A−, Omega-Christian foi classificado como B+, "muito bom", mas a multidão cansada "claramente começou a queimar" no final, enquanto Wight-Marshall pretendia "trazer a multidão de volta para baixo ... e jogou exatamente como tal, não entregando muito de nada", sendo classificado como C+.

Justin Barasso, da Sports Illustrated, descreveu o All Out como "um excelente pay-per-view do início ao fim, com [Bryan] Danielson servindo como o ponto de exclamação perfeito para encerrar uma noite histórica no wrestling profissional". Barasso descreveu a exibição de CM Punk como "impressionante", declarando que Punk e Danielson eram estrelas que poderiam elevar a AEW "para o próximo nível em termos de comercialização, avaliações e presença internacional". Baker-Statlander continuou com sucesso a "ascensão de Baker ao estrelato", que contou com Statlander recebendo "uma tremenda surra de Baker" enquanto ela mesma tinha "ofensa suficiente". Omega-Christian foi "lutado", mas as suspeitas de "surpresas pós-luta" cercaram a luta, levando à estreia de Danielson "mudando para sempre a trajetória da AEW e de todo o wrestling profissional."

Escrevendo para o Pro Wrestling Torch, Wade Keller afirmou que as estreias de Adam Cole e Bryan Danielson foram "selvagens", "funcionaram muito bem lado a lado" e ofuscaram o resto do show. A luta na jaula foi avaliada em 4,50 estrelas, "muito criativa, emocionante e contundente o tempo todo", e não foi muito longa. Jericho-MJF foi avaliado com 3,00 estrelas, "decente a bom na maior parte do caminho, mas a multidão realmente elevou os minutos finais com as quase quedas inteligentes e o final falso". Punk-Allin foi classificado com 3,50 estrelas, o que "funcionou para o momento e para esta fase do retorno de Punk", e "a maioria dos fãs da luta gostava de ambos os lutadores". Miro-Kingston foi avaliado com 2,75 estrelas, por "dar o tom" bem sem "queimar a multidão", a "mistura de estilos se combinou bem" e a luta "foi intensa e acirrada o tempo todo".

O Pro Wrestling Dot Net entrevistou os espectadores sobre como eles avaliariam o evento, com 87% dando ao All Out uma nota 'A' e 9% dando uma nota 'B'. Para a melhor luta do evento, 68% dos telespectadores escolheram a luta steel cage, enquanto 19% escolheram Punk-Allin.

Depois do evento
Duas lutas promovidas durante o All Out ocorreram  no episódio seguinte do Dynamite em 8 de setembro, Malakai Black derrotou Dustin Rhodes, enquanto Andrade El Idolo derrotou Pac no episódio seguinte do Rampage em 10 de setembro.

Na terceira luta promovida no All Out, Minoru Suzuki foi derrotado por Jon Moxley na cidade natal deste último, Cincinnati, Ohio, no Dynamite de 8 de setembro. Moxley e Eddie Kingston então se uniram para lutar contra Suzuki e Lance Archer no episódio Rampage: Grand Slam que foi ao ar em 24 de setembro, onde Kingston derrotou Archer. Mais tarde, no pré-show do Rampage em 15 de outubro, Suzuki perdeu para Bryan Danielson. Suzuki encerrou sua excursão americana no final de outubro de 2021.

Enquanto a The Elite fazia discursos no Dynamite de 8 de setembro, eles foram interrompidos por Bryan Danielson em sua primeira aparição no Dynamite. Quando eles o atacaram, ele foi salvo por Christian Cage, Jurassic Express e Frankie Kazarian. A primeira luta de Adam Cole na AEW o viu derrotando Kazarian no Dynamite de 15 de setembro. Depois que Danielson e Cole lançaram desafios, Danielson lutou com Kenny Omega em um empate com limite de tempo de 30 minutos em uma luta sem título no Dynamite: Grand Slam de 22 de setembro, enquanto Cole, Nick Jackson e Matt Jackson derrotaram Christian Cage, Jungle Boy e Luchasaurus no Rampage: Grand Slam em 24 de setembro, quando Cole derrotou Luchasaurus.

No dia 8 de setembro no Dynamite, CM Punk fez um discurso agradecendo Darby Allin, Sting e os fãs. Enquanto Punk discutia o que viria a seguir para ele, ele foi interrompido pelo comentarista Taz para iniciar uma rivalidade entre Punk e o grupo de Taz, que incluía Powerhouse Hobbs e Hook. Punk derrotou Hobbs por pinfall no Rampage: Grand Slam em 24 de setembro.

Ruby Soho fez sua estreia no Dynamite em 8 de setembro, sua primeira aparição na TNT ao derrotar Jamie Hayter, uma aliada de Britt Baker. Soho então derrotou Rebel, a outra aliada de Baker, em uma luta de trios no Rampage de 10 de setembro entre Soho, Kris Statlander e Riho contra Baker, Hayter e Rebel. Mais tarde, em uma luta pelo AEW Women's Championship em 22 de setembro no Dynamite: Grand Slam, Baker derrotou Soho por finalização após Hayter interferir no meio da luta.

No Dynamite de 8 de setembro, MJF afirmou que a luta no All Out entre ele e Jericho foi reiniciada devido ao preconceito extremo contra ele. MJF então insultou a filha, a mãe e a tia de Brian Pillman Jr., iniciando uma rixa entre os dois homens. MJF derrotou Pillman por submissão no Dynamite: Grand Slam de 22 de setembro.

No Dynamite de 8 de setembro, Tully Blanchard convocou uma luta entre Shawn Spears e Darby Allin, como parte da rivalidade de Blanchard com Sting. Depois que Allin derrotou Spears no Dynamite de 15 de setembro, Allin e Sting brigaram com Blanchard e FTR, resultando em Sting recebendo um piledriver e tendo sua pintura facial removida. Mais tarde, em 22 de setembro no Dynamite: Grand Slam, Allin e Sting derrotaram FTR, com Sting finalizando Harwood.

Em seguida, Miro defendeu com sucesso seu TNT Championship contra Fuego Del Sol no Rampage em 17 de setembro. Miro continuou atacando Del Sol após a luta, levando Sammy Guevara a salvar Del Sol. No episódio de 29 de setembro do Dynamite, Miro perdeu o TNT Championship para Guevara, em parte devido à interferência de Del Sol.

Como Dan Lambert estava lançando um desafio aberto em nome da American Top Team e Men of the Year (Ethan Page e Scorpio Sky) no Rampage de 15 de setembro, ele foi interrompido por Chris Jericho e Jake Hager, iniciando uma rivalidade. O Men of the Year derrotou Jericho e Hager no Rampage: Grand Slam em 24 de setembro, quando Lambert interferiu.

Em seguida, os Lucha Brothers defenderam com sucesso seu AEW World Tag Team Championships contra Butcher e Blade no Rampage que foi ao ar em 17 de setembro.

Como parte da rivalidade entre os Best Friends e o Hardy Family Office, Matt Hardy dirigiu Jack Evans para lutar contra Orange Cassidy em uma luta Hair vs Hair. Cassidy derrotou Evans no Rampage de 1º de outubro e os Best Friends rasparam o cabelo de Evans.

No episódio de 24 de novembro do Dynamite, o vídeo da Casino Battle Royale do All Out foi repetido, o que mostrou que Riho não foi realmente eliminada daquela luta; portanto, Riho foi premiada com uma luta não válida pelo título contra a campeã Britt Baker, que se Riho vencesse, resultaria em uma futura disputa pelo título. A luta, anunciada como Black Friday Deal, foi realizada mais tarde naquela noite, indo ao ar no episódio de 26 de novembro do Rampage, onde Riho derrotou Baker, garantindo a ela a futura luta pelo título. A luta aconteceu em 8 de janeiro de 2022 no AEW Battle of the Belts em Charlotte, que Baker venceu por submissão.

Resultados
{{Resultados de wrestling profissional|pre-tempo1=10:25|pre-estip1=Luta de quintetos|pre1=Best Friends (Orange Cassidy, Chuck Taylor, e Wheeler Yuta) e Jurassic Express (Jungle Boy e Luchasaurus) (com Marko Stunt) derrotaram Hardy Family Office (Matt Hardy, Private Party (Isiah Kassidy e Marq Quen), e The Hybrid 2 (Angélico e Jack Evans) (com The Blade) por submissão|luta1=Miro (c) derrotou Eddie Kingston|luta2=Jon Moxley derrotou Satoshi Kojima|luta3=Dr. Britt Baker, D.M.D. (c) (com Jamie Hayter e Rebel) derrotou Kris Statlander (com Orange Cassidy) por submissão|luta4=Lucha Brothers (Penta El Zero Miedo e Rey Fénix) (com Alex Abrahantes) derrotaram The Young Bucks (Matt Jackson e Nick Jackson) (c) (com Brandon Cutler)|luta5=Ruby Soho venceu eliminando por último Thunder Rosa|luta6=Chris Jericho derrotou MJF por submissão|luta7=CM Punk derrotou Darby Allin|luta8=Paul Wight derrotou Q. T. Marshall (com The Factory (Aaron Solo e Nick Comoroto))|luta9=Kenny Omega (c) (com Don Callis) derrotou Christian Cage|estip1=Luta individual pelo AEW TNT Championship|estip2=Luta individual|estip3=Luta individual pelo AEW Women's World Championship|estip4=Luta Steel Cage pelo AEW World Tag Team Championship|estip5=Casino Battle Royale por uma luta futura pelo AEW Women's World Championship|estip6=Luta individual|estip7=Luta individual<ref name=PunkVsAllin>

AEW World Tag Team Championship Eliminator Tournament

Casino Battle Royale entradas e eliminações

* Embora Riho tenha sido considerada eliminada da Battle Royale no All Out por Jamie Hayter na época do evento, evidências em vídeo foram mostradas durante o Dynamite de 24 de novembro de 2021 de que Riho não foi eliminada adequadamente.

Referências

Ligações externas

AEW
Eventos da AEW

All Out (2021)


Lalisa Manobal (tajlandski: ลลิสา มโนบาล; Bangkok, Tajland, 27. ožujka 1997.), poznatija kao Lisa (hangul: 리사), tajlandska je reperica, pjevačica i plesačica. Od kolovoza 2016. godine članica je ženskog K-pop sastava Blackpink. Postala je globalna ambasadorica robne marke Celine u rujnu 2020. godine.

U rujnu 2021. godine izdala je svoj debitantski samostalni album Lalisa. Spot za istoimenu pjesmu s albuma je na dan objavljivanja skupio 73,6 milijuna pregleda na YouTube-u što ga čini najgledanijim spotom nekog solo izvođača u prva 24 sata na platformi.

Izvori

Životopisi, Tajland
Tajski pjevači
Tajski plesači
Hip hop glazbenici

Lalisa Manobal


أرنست ماندال (Ernest Mandel) (ولد في 1923-توفي في 1995) ماركسي بلجيكي. مؤسس وقائد الأمانة المتحدة للأممية الرابعة. معروف كأحد الاقتصاديين الماركسيين البارزين.

حياته
ولد ارنست ماندل سنة 1923 بفرانكفورت من عائلة ثورية شيوعية. كان أبوه عضوا في حركة سبارتكوس بوند، حيث ناضلت روزا لوكسمبورغ، في هذا المناخ، حيث كان «نتصف ليل القرن»، ترعرع الشاب ماندل. والتحق وعمره 17 سنة بصفوف الأممية الرابعة ببلجيكا حيث لجأت أسرته.

عمله

شارك في مقاومة الحرب والاحتلال النازي مدافعا عن وجهة نظر أممية جريئة (بخلاف التيارات البورجوازية والستالينية) وصلت حدود توزيع مناشير ثورية وسط الجنود الألمان. أقنع، بمعية أبراهام ليون، الصهيونيين اليساريين داخل منظمة شومير هازيير (الحرس الفتي) ـ التي كانت قطعت مع الحزب الشيوعي بعد ميثاق هتلر ـ ستالين ـ بتبني الماركسية الثورية. أسس ماندل بصفته مناضلا في أنوية ثورية وسط*الحزب الاشتراكي الثوري، سلف الحزب العمالي الاشتراكي عمال المناجم وعمال صناعة التعدين في شارل لوروا ولييج. اعتقله المحتل مرات عديدة لكنه يفر كل مرة. وفي نهاية الحرب نفي إلى معسكرات العمل بألمانيا، لكنه فر مرة أخرى (أبريل 1945) عندما أوشكت هزيمة النازية والتحق برفاقه ببلجيكا.

انخرط في الحركة النقابية بعد الحرب، وأصبح أحد المستشارين الرئيسيين لأندري رونارد (الكاتب العام المساعد للفدرالية العامة لعمال بلجيكا FGTB الذي كان يقود اليسار النقابي)، كانا قد التقيا في الحرس الاشتراكي الفتي JGS بلييج خلال مقاومة الفاشية حيث كان رونارد يقوم بدور قيادي.

في الفدرالية العامة لعمال بلجيكا FGTB كان ماندل من الدافعين ببرنامج» الشركات الكبرى Holdings والديمقراطية الاقتصادية «وخطة الإصلاحات الهيكلية المعادية للرأسمالية. وساهم بالموازاة في تأسيس جريدة» اليسار «التي تجمع يسار الحزب الاشتراكي البلجيكي PSB برمته والتي كان رئيس تحريرها.

هيأ نشاط الحركة النقابية هذا الإضراب العام في ديسمبر 1960 ـ يناير 1961 ضد القانون الوحيد Loi Unique الذي أصدره الوزير الأول غاستون إيسكينس.
جرى طرد ماندل سنة 1964 ـ شأنه شأن اليسار المعادي للرأسمالية برمته ـ من الحزب الاشتراكي البلجيكي PSB الذي كان يشارك في الحكومة بجانب CVP ويعمل بشكل تدريجي على تمرير كل التدابير التي تضمنها القانون الوحيد مع قوانين ضد الإضرابات.

كان ارنست ماندل آنذاك نشيطا للغاية في التضامن مع الثورات المناهضة للاستعمار: الجزائر وكوبا... استدعاه تشي غيفارا إلى كوبا قصد المساهمة في النقاش الدائر حول التنظيم الاقتصادي للثورة الكوبية (1963-1964). كان الالتزام الأممي طبيعة ثانية عند ماندل. كان يدعو علانية في المعسكرات النازية إلى تضامن العمال الفرنسيين والبلجيكيين ضد الرأسمال الكبير، والتحق سنة 1949 بألوية دعم الشعب اليوغوسلافي وثورته التي يهدد ستالين بسحقها. أدرك كامل أهمية سنة 1968، ذلك الانعطاف في الوضع العالمي (ماي 68 وربيع براغ وهجوم Têt في الفيتنام). رفضت الحكومة الفرنسية السماح له بدخول أراضيها، ومنع من تأشيرات دخول كل من الولايات المتحدة الأمريكية والألمانيتين وأستراليا ونيوزيلاندا...
كان ارنست ماندل أحد مؤسسي رابطة العمال الثورية سنة 1971(أصبحت الحزب العمالي الاشتراكي POS) ببلجيكا نتيجة اندماج يسار الحركة العمالية الاشتراكية المناهض للرأسمالية والمجموعات الراديكالية الجديدة في الشبيبة، وساهم بنشاط في قيادة الحزب العمالي الاشتراكي حتى وفاته.

كرس ماندل كل حياته لوضع نظرية ماركسية جذرية ومفتوحة. حقق مؤلفه «النظرية الاقتصادية الماركسية» انتشارا واسعا منذ صدوره عام 1962، وتُرجم إلى عدة لغات وكان له تأثير كبير على تكوين جيل جديد من الاقتصاديين النقديين. من بين أهم أعماله: «تشكل فكر ماركس الاقتصادي» مقدمة طبعة الرأسمال الصادرة عن دار نشر بيليكان و«موجات التطور الرأسمالي الطويلة» ولاسيما «شيخوخة الرأسمالية»، تشكل هذه الدراسة، حسب بيري أندرسون، «أول تحليل نظري للتطور العام لنمط الإنتاج الرأسمالي منذ الحرب العالمية الثانية، وحول الرقابة العمالية والمجالس العمالية والتسيير الذاتي، ونقد الشيوعية الأوروبية، ومن الكومونة إلى ماي 68» إلخ.

السنوات الأخيرة

كتب مؤخرا «إلى أين يسير الاتحاد السوفياتي في ظل غورباتشوف» ولاسيما «السلطة والمال». أصدر أيضا مجموعة مذهلة من المقالات في صحافة فروع الأممية الرابعة (كان ماندل يجيد الكتابة والتحدث بعدة لغات) ورسائل وتحاليل علاوة على وثائق سياسية.
عقد آمالا كبيرة خلال 1989-1990 على التطورات السياسية بألمانيا. شارك في أحداث أوروبا الشرقية بمتابعة نضال المعارضة اليسارية ضد الستالينية والرأسمالية. وساهم في نقاش قيادة الحزب الشيوعي السوفياتي حول الدلالة السياسية لنضال تروتسكي.

رغم الهزائم بأوربا الشرقية والوضع الصعب للحركة العمالية العالمية، جاب ارنست ماندل القارات الخمس للدفاع عن أفكاره دون عصبوية وبتفاؤل واقتناع راسخ. ساهم بعدة مواقع في مد الجسور بين مختلف التيارات اليسارية وتقوية تحالفات جديدة. كسب من ذلك اقتناعا بأن اليسار، رغم صعوبات الوضع العالمي، حامل لآمال جديدة في ماركسية نقدية غير دوغمائية وحازمة وجذرية. وتعززت تلك القناعة بتطور الأحداث بالبرازيل والفلبين والشرق الأوسط وأوروبا الغربية.
لكن نشاطه المتواصل أثر على صحته، إذ نادرا جدا ما قبل الراحة، وفقط في الأشهر الأخيرة من حياته أجبره تدهور صحته على تقليص نشاطه.

وفاته

يوم 20 يوليوز 1995 وإثر أزمة قلبية حادة وافت المنية هذا الثوري الذي شارك باستماتة في نضالات الإنسانية. وقد عبر مرة أخرى في يونيو 1995 عن حماسه، خلال المؤتمر 14 للأممية الرابعة، بخصوص الإمكانيات المفتوحة بوجه أمميتنا النشيطة أكثر من أي وقت مضى في السعي إلى أشكال تنظيم جديدة لليسار المناهض للرأسمالية على المستوى السياسي والدولي.

أعماله
 مدخل إلى الاشتراكية العلمية.
 ليون تروتسكي: دراسة في دينامية فكره.
 لماذا لا غنى عن منظمة أممية؟.
 العناصر التكوينية لنظرية تروتسكي حول الفاشية.
 محاضرات في الاقتصاد السياسي الماركسي.
 الأممية الرابعة: أربعون سنة بعد تأسيسها.
 دفاعا عن ثورة أكتوبر.
 التصور الثوري والتصور الإصلاحي''.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من فرانكفورت
أعضاء مقاومة بلجيكيون
أعضاء مقاومة يهود خلال هولوكوست
ألمان مهاجرون إلى بلجيكا
اشتراكيون يهود
اقتصاديون ماركسيون
بلجيكيون من أصل يهودي بولندي
تروتيسكيون
سياسيون من فرانكفورت
شيوعيون بلجيكيون
صحفيون
صحفيون بلجيكيون
صحفيون بلجيكيون في القرن 20
صحفيون في القرن 20
صحفيون ماركسيون
كتاب بلجيكيون
كتاب غير روائيين بلجيكيون
كتاب ماركسيون
مدفونون في مقبرة بير لاشيز
ملحدون يهود
منظرون ماركسيون
مواليد 1923
مواليد في فرانكفورت
مؤرخو الشيوعية
مؤرخون ماركسيون
مؤرخون ماركسيون بلجيكيون
وفيات 1995
يهود بلجيكيون
يهود مناهضون للصهيونية

أرنست ماندل


El frutero pechinaranja (en Ecuador) (Pipreola jucunda), también denominado frutero pechirrojo (en Colombia), frutero de pecho naranja (en Colombia) o granicera de pecho anaranjado,  es una especie de ave paseriforme perteneciente al género Pipreola de la familia Cotingidae. Es nativo de los Andes del noroeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye por la pendiente occidental de los Andes occidentales de Colombia (al sur desde el sur de Chocó) y Ecuador (al sur hasta el este de Guayas).

Esta especie es considerada poco común en su hábitat natural, el estrato medio y bajo del bosque húmedo de montañas bajas y de estribaciones de los Andes, principalmente en el bosque de niebla, entre los 600 y 1900 m de altitud.

Descripción
Mide 18 cm de longitud. El pico es rojo y las patas verde grisáceo. El macho presenta cabeza y garganta negras brillantes; dorso y alas verde pasto; pecho anaranjado, bordeado de negro, con color naranja que se extiende en una línea delgada hasta los oídos ; vientre amarillo y flancos verdes. La hembra tiene color verde pasto en la cabeza y la garganta, además del dorso; sus las partes inferiores presentan rayado verde y amarillo.

Vocalización

El canto es fino y de timbre alto, por ejemplo un «psiiiiiiít» prolongado y ascendiente.

Sistemática

Descripción original
La especie P. jucunda fue descrita por primera vez por el zoólogo británico Philip Lutley Sclater en 1860 bajo el mismo nombre científico; localidad tipo «Cachillacta, Pichincha, Ecuador».

Etimología
El nombre genérico femenino «Pipreola» es un diminutivo del género Pipra, demostrando alguna afinidad entre los mismos; y el nombre de la especie «jucunda», proviene del latín «iucundus»: delicioso.

Taxonomía
Es pariente próxima con Pipreola lubomirskii, P. aureopectus y P. pulchra; todas tratadas algunas veces como conespecíficas, pero difieren bastante en el plumaje y no hay indicaciones de intergradación entre ellas. Se sobrepone con P. aureopectus en el suroeste de Colombia (Nariño), sin intergradación. Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Pipreola jucunda en The Internet Bird Collection.
 Sonidos y mapa de distribución de Pipreola jucunda en xeno-canto.
Shaw, Ryan (2008) Foto
Foto

jucunda
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1860
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Pipreola jucunda


البعثة العلمانية الفرنسية : هي إحدى مؤسسات قانون 1901، وهي مؤسسة غير ربحية، تأسست في عام 1902، ومعترف بدورها الاجتماعي العام. هدفها نشر اللغة والثقافة الفرنسية خارج فرنسا عن طريق التعليم.

انظر أيضا
 المعهد الفرنسي للمغرب.

المراجع

 André Thévenin, La Mission laïque française à travers son histoire 1902-2002, 2002, Éd. Mission laïque française, 239 p.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

العلمانية في فرنسا
تعليم اللغة الفرنسية
جمعيات في مدارس
مدارس دولية فرنسية
منظمات أوروبية
منظمات أسست في 1902
منظمات تعليم اللغة

البعثة العلمانية الفرنسية


ටියේ (ක්‍රි.පූ. 1398 - 1338, හෙවත් ටේයා, ටිය් සහ ටියි) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ යුයා සහ ට්ජුයු (හෙවත් තුයු) ගේ දියණියයි. ඇය ඊජිප්තු පාරාවෝවරයකු වූ IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ මහා රාජකීය භාර්යාව වූවා ය. ඇය අක්නාටන්ගේ මෑණියන් වූ අතර, ටූටන්ඛාමූන්ගේ මිත්තණිය ද වූවා ය. ඇගේ මමිය 2010දී IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සොහොන්ගැබේ (KV35) තිබී සොයාගත් අතර, එය "වැඩිමහල් යුවතිය" ගෙස නම්කෙරිණි.

පවුල සහ මුල්කාලීන දිවිය
ටියේගේ පියා වූ යුයා රාජකීයයකු නොවූ අතර උතුරු ඊජිප්තු නගරයක් වූ අඛ්මිම් හි ධනවත් ඉඩම් හිමියකු විය. එසේම ඔහු එම නගරයේ පූජකයකු සහ යුධ රථ සෙන්පතියකු හෝ ගව පාලකයකු ලෙස කටයුතු කොට තිබේ. ටියේගේ මව වූ තුයා බොහෝ ආගමික කටයුතු සඳහා දායක වී ඇති බව ඇගේ නොයෙකුත් පදවි මගින් පැහැදිළි වේ. (මේ අතර හාතොර්ගේ ගායිකාව, අමුන් සහ මින් (දෙවියා)මින් දෙවිවරුන්ගේ ප්‍රධාන විනෝදය ගෙනදෙන්නිය... වැනි පදවි පැවතිණි),ඒ අනුව ඇය රාජකීය පවුලේ සාමාජිකාවක බව පෙනේ.

ඊජිප්තුවේදීන් යෝජනා කරන්නේ ටියේගේ පියා වූ යුයා විදේශීය සම්භවයක් ඇත්තකු බවයි. එයට සාක්ෂි ලෙස ඔවුහු එම මමියේ ඇති ලක්ෂණ සහ නාමයේ ඇති විවිධ උච්චාරණයන් හේතුවෙන් එම නාමයට ඊජිප්තු-නොවන සම්භවයක් ඇති බව පවසති. ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ රැජිනගේ ශක්තිමත් දේශපාලන සහ ආගමික දැක්මට හේතුවන්නට ඇත්තේ ඇගේ ශක්තිමත් චරිතය නොව විදේශීය සම්භවය වන්නට ඇති බවයි.

ටියේගේ සහෝදරයා වූ අනෙන්, අමුන්ගේ දෙවන වක්තෘවරයා ලෙස කටයුතු කළේ ය. සෙසු ඊජිප්තුවේදීන් අනුමාන කරන්නේ ටූටන්ඛාමූන්ගේ අනුප්‍රාප්තික පාරාවෝවරයකු වූ ආයි ද ටියේගෙන් පැවත එන්නකු බවයි. නමුත් මේ දෙදෙනා අතර සම්පන්ධය සනාථ කෙරෙන කිසිදු පැහැදිළි දිනයක් හෝ ස්මාරකයක් හමුවී නැත. නමුත් මෙම ඊජිප්තුවේදීන් මෙම අනුමානයට පෙළඹී ඇත්තේ ආයිගේ සම්භවය ද අඛ්මිම්හි සිදු වී ඇති නිසායි. එසේම ඔහු විසින් IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ රාජ සභාවේ ටියේගේ පියා වූ යුයාගේ බොහෝ පදවි උසුලා ඇති නිසාත් ය.

IIIවන අමෙන්හොටෙප් රජු විසින් ටියේ සරණපාවා ගත්තේ සිය දෙවන රාජ්‍ය වර්ෂයේදී ය. ඔහු සිය පියාගේ දෙවන බිසවකට උපන් හෙයින්, රාජකීය පෙළපත පවත්වා ගැනීමට ශක්තිමත් බැඳීමක් අවශ්‍ය විය. ඔහුගේ සිංහාසනාරූඪය ඇතැම්විට සය සහ දොළහ අතර වයසක ළමාවියේ දී සිදු වන්නට ඇති බව පෙනේ. ඔහුට සහ ටියේට අවම වශයෙන් දරුවන් සත්දෙනකුවත් (හෝ ඊට වැඩි ගණනක්) සිටින්නට ඇත:

1) සිටාමුන්- වැඩිමහල්ම දියණියයි. ඇගේ පියාගේ 30වන රාජ්‍ය වර්ෂය අවට දී ඇයව මහා රාජකීය භාර්යාව ධුරයට ඔසවා තබන ලදී.

2) අයිසිස්- මැයව ද මහා රාජකීය භාර්යාව ධුරයට උසස් කෙරිණි.

3) හෙනුට්ටනෙබ්- ඇගේ නාමය කාර්ටුෂයක අවම වශයෙන් එක් වරක්වත් සඳහන් වී තිබුණ ද, ඇය රැජිනක වූ බවට සාක්ෂි නොමැත.

4) නෙබෙටාහ්- ඇතැම්විට ඇගේ සොයුරාගේ රාජ්‍ය සමයේ ඇයව බෙකෙටාටන් ලෙස යළි නම්කෙරුණා විය හැකියි.

5) කිරුළහිමි තුත්මෝස් කුමරු- කිරුළහිමි කුමරු සහ ප්ටාහ්ගේ ප්‍රධාන පූජකවරයායි. සිය පියාණන්ට පෙර මියගියේ ය.

6) IVවන අමෙන්හොටෙප්/අක්නාටන්- දිය පියාගෙන් පසු පාරාවෝ බවට පත් විය. නෙෆර්ටිටි රැජිනගේ සැමියායි. ටූටන්ඛාමූන් සමග විවාහ වූ අන්ඛෙසෙනමුන්ගේ පියායි.

7) ස්මෙන්ඛ්කරේ- සම්ප්‍රදායිකව අක්නාටන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයකු ලෙස සැලකේ. වර්තමානයේ ඒඩන් ඩොඩ්සන් වැනි ඇතැම් ඊජිප්තුවේදීන් විශ්වාස කරන්නේ ඔහු නෙෆර්නෙෆරුආටන් පාරාවෝවරිය‍ගේ පූර්වප්‍රාප්තිකයා බවත්, ඔහුට ස්වාධීන පාලන සමයක් නොපැවති බවත් සහ අක්නාටන්ගේ කනිෂ්ඨ සම-රාජ්‍යාධිකාරිවරයා වූ බවත් ය. ඇතැම් අවස්ථාවල KV55 සොහොන්ගැබේ මමිය ඔහුගේ යැයි පැවසේ. එසේ වී නම්, ඔහු ටූටන්ඛාමූන්ගේ පියා වනු ඇත.

8) KV35 සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ ලාබාල යුවතිය – IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ටියේගේ දියණියකි. ටූටන්ඛාමූන්ගේ මවයි. KV55 මමිය හිමි තැනැත්තාගේ සොයුරිය සහ භාර්යාවයි. ඇතැම්විට IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ටියේගේ හඳුනාගත් දියණියකගේ වන්නට ද පුළුවන.

9) බෙකෙටාටන්- ඇතැම් අවස්ථාවල ටියේ රැජිනගේ දියණියක යැයි විශ්වාස කරන්නේ ශිලා ස්තම්භයක බෙකෙටාටන්ගේ රුව ටියේ රැජිනට යාබදව අක්නාටන් සහ නෙෆර්ටිටි සමග රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක නිරූපණය කොට ඇති නිසායි.

ස්මාරක

ඇගේ සැමියා විසින් ඇය වෙනුවෙන් පූජාසන කිහිපයක්ම ඉදිකළ අතර, නූබියාවේ සෙඩෙඉන්ගාහි ඇය වෙනුවෙන් දෙවොලක් ඉදිකරන ලදී. එම දෙවොලේ ඇයව හාතොර්-ටෙෆ්නුට් දෙවඟනගේ ස්වරූපයක් ලෙස සලකා වන්දනාමාන කෙරිණි. එසේම ඔහු විසින් සිය 12වන වර්ෂයේ ඇය වෙනුවෙන් කෘත්‍රිම විලක් තනවා ඇත. ඇමරිකානු ඊජිප්තුවේදීන් වන ඩේවිඩ් ඕ'කොනර් සහ එරික් ක්ලයින් මෙසේ සඳහන් කරයි:

මාලිගයේ බලපෑම

ටියේ රැජින සිය සැමියාගේ මෙන්ම සිය පුත්‍රයාගේ ද සමයේ විශාල බලයක් භුක්ති වින්දා ය. IIIවන අමෙන්හොටෙප් දක්ෂ ක්‍රීඩකයකු, ප්‍රේමවන්තයකු සහ ශ්‍රේෂ්ඨ රාජ්‍ය පාලකයකු ද විය. ඔහුට නිතරම මිටැනියෙහි ටුෂ්රට්ටා සහ බැබිලෝනියාවේ Iවන කඩාෂ්මන්-එන්ලිල් වැනි විදේශ රජවරුන්ගෙන් රන් සඳහා ඉල්ලීම් සහ සිය සියණියන්ට විවාහ යෝජනා ඉදිරිපත් විය. පුරාතන ඊජිප්තුවේ රාජකීය පෙළපත පවත්වා ගෙනගියේ කාන්තාවන් විසිනි. රාජකීය කාන්තාවක හා විවාහ වන්නකුගේ දරුමුණුපුරන් සිහසුනට සුදුසුකම් හිමි කරගනිති. ටියේ සිය සැමියාගේ විශ්වාසවන්ත උපදේශිකාව සහ හිතවතිය වූවා ය. බුද්ධිමත්, නැණවත්, ශක්තිමත් සහ රෞද්‍ර ඇයට විදේශයන්ගේ පවා බුහුමන් හිමි විය. විදේශ නායකයන් පවා ඇය සමග ඍජුව ගනුදෙනු කළහ. ක්‍රියාකාරීව විදේශ සබඳතා මෙහෙයවූ ඇය නීතිමය පණතක සිය නම වාර්තා කරගත් ප්‍රථම ඊජිප්තු රැජිනිය ද වේ.

ටියේ ඇතැම්විට ඇගේ පුත්‍රයා වූ අක්නාටන් සිහසුනට පත්වූ පසු ඔහුට ද උපදෙස් සපයන්නට ඇත. ඇගේ පුත්‍රයා මිටැනියෙහි රජු වූ ටුෂ්රට්ටා සමග පැවැත්වූ ලිපි හුවමාරුවේ ඇය රාජසභාවේ දැරූ දේශපාලන බලය ඉහළින් වර්ණනා කර ඇත. EA 26 නැමැති අමර්ණ ලිපිය මගින් මිටැනියෙහි රජු වූ ටුෂ්රට්ටා ටියේ සමග ඍජුවම ලිපි හුවමාරු සිදු කරයි. එහි එකල ඔහු ඇය සහ ඇගේ මියගිය සැමියා සමග පැවැත්වූ යහපත් සබඳතා පිළිබඳ අතීතාවර්ජනය කර ඇත. එසේම ඇගේ පුත්‍රයා වූ අක්නාටන් සමග ද තවදුරටත් මිත්‍රත්වය පවත්වා ගැනීමට ඔහු තුළ වූ අපේක්ෂාව ද ඉන් හෙළි වේ.

IIIවන අමෙන්හොටෙප් මියගියේ ඔහුගේ 38 හෝ 39 වන රාජ්‍ය වර්ෂයේ (ක්‍රි.පූ. 1353/1350) ය. ඔහුගේ දේහය රජුන්ගේ නිම්නයේ WV22 සොහොන්ගැබේ භූමදානය කෙරිණි. නමුත් ටියේ වසර දොළහක් පමණ ඉන් අනතුරුවත් ජීවත්ව ඇති බවට හඳුනාගෙන තිබේ. ටියේ තවදුරටත් අමර්ණ ලිපිවල සහ ශිලා ලේඛනවල සඳහන් කෙරුණේ රජුගේ ප්‍රියයා සහ රැජින ලෙසයි. ටියේ වෙත ලියා ඇති EA 26 නැමැති අමර්ණ ලිපිය අක්නාට්න රාජ්‍ය සමයට අයත් යැයි කාලනිර්ණය කර ඇත. අක්නාටන්ගේ නව අගනුවර වූ අක්ටාටන් (අමර්ණ) නගරයේ ඇයට නිවසක් පැවති බව හඳුනාගෙන තිබේ. එසේම ඇයව හුයාගේ සොහොන්ගැබේ බිත්තිවල නිරූපණය කොට ඇත. හුයා යනු "රජුගේ මෑණියන්, මහා රාජකීය භාර්යා ටිය්ගේ නිවසේ ආරක්ෂකයා" ය. එහි ඇය, අක්නාටන්, නෙෆර්ටිටි සහ ඔවුන්ගේ පවුලේ සාමාජිකයින්ගේ රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක් නිරූපිත අතර, අනතුරුව ඇයව රජු විසින් ඇගේ හිරුමුවාව වෙත ඇරලවන අයුරු නිරූපිත ය. අක්නාටන්ගේ රාජ්‍ය සමයේ 12වන වර්ෂයේ නොවැම්බර් 21ට (ක්‍රි.පූ. 1338) නිර්ණිත ශිලාලේඛනයක ඇය සහ ඇගේ මිණිපිරිය වූ මෙකෙටාටන් අවසන් වරට සඳහන් කොට තිබේ. එම දිනයෙන් මඳ කලකට පසු ඔවුන් මියගියේ යැයි සිතිය හැක. මේ බව සනාථ කරමින් අක්නාටන් විසින් ඇය වෙනුවෙන් ඉදිකළ පූජාසනය හමු වී ඇත. මෙය පසුව තීබ්ස්හි KV55 අමර්ණ සොහොන්ගැබේ තිබී හමු විය. එම පූජාසනයේ පාරාවෝවරයාගේ 9වන වර්ෂයෙන් පසුව පමණක් භාවිතා වූ ආටන්ගේ නාමයේ පසුකාලීන ස්වරූපය සටහන් කොට තිබේ.

ටියේ රැජින අක්නාටන්ගේ 12වන රාජ්‍ය වර්ෂයෙන් (ක්‍රි.පූ. 1338) පසුව මියගියේ නම්, ඇගේ උපත ක්‍රි.පූ. 1398 අවට සිදුවූ‍යේ යැයි සිතීමට සිදු වේ. එසේම IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ඇගේ විවාහය එකොළොස් හෝ දොළසෝවන වියේ සිදු වන්නට ඇත. එවිට ඇය වැන්දඹුවක් බවට පත්වූයේ හතලිස්-අටේ සිට හතලිස්-නවය දක්වා වූ වයසක දී වන්නට ඇත. එවිට විවිධ මතයන් අනුව IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ඔහුගේ පුත් අක්නාටන් අතර හවුල් පාලන සමය වසර දොළහකට වැඩි කාලයක් පවතින්නට ඇත. නමුත් වර්තමානයේ බොහෝ විද්වතුන් විශ්වාස කරන්නේ වසරකට අඩු කාලයක් පැවති හවුල් පාලන සමයක් පැවති බව හෝ කිසිසේත්ම හවුල් පාලන සමයක් නොපැවති බවයි.

භූමදානය සහ මමිය

ටියේගේ දේහය, ඇගේ මිණිපිරිය වූ මෙකෙටාටන් සහ ඇගේ පුත්‍රයාගේ දේහය සමග මුලින් අමර්ණහි අක්නාටන්ගේ රාජකීය සොහොන්ගැබේ භූමදානය කරන්නට ඇත. මේ බවට සාක්ෂි ලෙස මීට කෙටි කලකට පෙර සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ ඇගේ මිනීපෙට්ටියේ යැයි සැලකිය හැකි පුරාවස්තු කොටසක් නිසායි. ඇගේ රන් ආලේපිත භූමදාන පූජාසනය (ඇය සහ අක්නාටන් නිරූපිත) KV55 සොහොන්ගැබෙන් හුමවූ අතර, ඇයට අයත් ෂැබ්ටි රූප IIIවන අමේනහොටෙප්ගේ WV22 සොහොන්ගැබෙන් හමු විය.

ඇගේ මමීකෘත දේහය තවත් මමී දෙකක් සමග IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ KV35 සොහොන්ගැබේ ප්‍රතිවිරුද්ධ කුටියක තිබී සොයාගන්නා ලද්දේ 1898දී වික්ටර් ලොරෙට් විසිනි. සෙසු මමී දෙක නම් දසවන වියේ දී පමණ මියගිය වෙබෙන්සෙනු හෝ තුත්මෝස් කුමරුගේ යැයි සිතිය හැකි පිරිමි දරුවකුගේ මමියක් සහ තරුණ හඳුනා නොගත් කාන්තාවකගේ මමියකි. මෙම මමී තුන පෙළට නිර්වස්ත්‍රව තබා තිබූ අතර, එය සොහොන්ගැබෙහි වූ කුඩා පැති කුටීරයක තිබී හමු විය. මෙම මමී තුනට පුරාතන නිධන් සොරුන් අතින් බෙහෙවින් හානි සිදු වී තිබේ. පළමුව, පර්යේෂකයින් හට මෙම කාන්තා මමී ද්විත්වය හඳුනාගත නොහැකි වූ අතර, ටියේ රැජිනගේ මමියට 'වැඩිමහල් ආර්යාව' යන නාමයත් අනෙක් කාන්තාවට 'ලාබාල ආර්යාව' යන නාමයත් ලබා දෙන ලදී. ඇතැම් පර්යේෂකයන් යෝජනා කළේ වැඩිමහල් ආර්යාව යනු ටියේ රැජින බවයි. ඇතැමුන් පැවසූයේ ඇගේ මුණුපුරා වූ ටූටන්ඛාමූන්‍ගේ සොහාන්ගැබෙන් හමුවූ ඇගේ නාමය කැටයම් කළ කුඩා මිනී පෙට්ටි දයාබර මිත්තණියකගේ ත්‍යාගයන් බවයි. මෙම මතයට එකඟ නොවූ බ්‍රිතාන්‍ය විද්වතුන් වූ ඒඩන් ඩොඩ්සන් සහ ඩියෑන් හිල්යන් වැනි ඇතැම් විද්වතුන් වරක් ප්‍රකාශ කළේ "IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සොහොන්ගැබේ තිබී හමුවූ 'වැඩිමහල් ආර්යාව' නැමැති මමිය ඇගේ විය නොහැකි බවයි".

2010 වන විට, ශ්‍රේෂ්ඨ ඊජිප්තු පුරාවස්තු කවුන්සිලයේ ලේකම් ජනරාල්වරයා වූ සාහි හවාස්ගේ අනුග්‍රහය යටතේ පැවැත්වූ DNA විශ්ලේෂණයකින් පෙනීගියේ වැඩිමහල් ආර්යාව නැමැති මමිය ටියේ රැජිනගේ බවයි.එසේම ටූටන්ඛාමූන්ගේ සොහොන්ගැබ ඇතුළත තිබී හමුවූ කෙස් ගස්, වැඩිමහල් ආර්යාවගේ DNA සමග ගැළපිණි.

මූලාශ්‍ර

ක්‍රි.පූ. 1390 දශකයේ උපත්
ක්‍රි.පූ. 1338 මරණ
ක්‍රි.පූ. 14වන සියවසේ කාන්තාවන්
අමර්ණ යුගය
ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ අගබිසෝවරුන්
මව් බිසෝවරුන්
පුරාතන ඊජිප්තු මමී
ඊජිප්තු කෞතුකාගාරය
අමෙන්හොටෙප් III

ටියේ