Margaret Frazer, born Gail Lynn Brown (November 26, 1946 – February 4, 2013), was an American historical novelist, best known for more than twenty historical mystery novels and a variety of short stories. The pen name was originally shared by Frazer and Mary Monica Pulver Kuhfeld in their collaboration on The Novice's Tale, the first of the Sister Frevisse books featuring the Benedictine nun Dame Frevisse. Their collaboration came to an end with The Murderer's Tale, the sixth book in the series. Starting with the Edgar Award-nominated The Prioress' Tale, the Margaret Frazer pen name was used exclusively by Gail Brown. She also wrote the Player Joliffe mysteries, starring the medieval actor Joliffe.

Frazer was born and grew up in Kewanee, Illinois. An actress and member of the Society for Creative Anachronism, she lived and worked in Elk River, Minnesota. Frazer died on February 4, 2013, from breast cancer, aged 66.

Overview
The first six Dame Frevisse mysteries were written as a collaborative effort between Frazer and Mary Monica Pulver Kuhfeld. The rest of the series was written by Margaret Frazer alone. Frevisse is a nun at the small, fictional, 15th-century Oxfordshire convent of St. Frideswide's,  with its ten (more or less) nuns; the neighboring village of Prior Byfield belongs partly to the priory and partly to Lord Lovell (an historical figure). Six of the novels are set entirely at the priory and/or village; in others Frevisse leaves the convent, either to accompany another nun on some family or convent business or on business of her own. Many of the novels have the quality of "English village" murder mysteries, in which we see at close hand the everyday material life (and the intellectual and spiritual life) of various classes of people and observe the tensions within and between them; but here, the "everyday" is of the 15th century, carefully researched. Some of the later novels are primarily historical novels, in which Frevisse serves as an observer of the well-documented events and characters which brought on the Wars of the Roses, though there is always a murder for her to solve.

Dame Frevisse is related to Geoffrey Chaucer, author of the Canterbury Tales, by her aunt's marriage to Geoffrey's son, Thomas Chaucer. Titles of the Frevisse novels follow the format of Chaucer's Canterbury Tales, e.g., The Novice's Tale, The Prioress's Tale. There is no relation between Frazer's title characters and Chaucer's, even when they have the same role in life (e.g. Chaucer's Prioress is a dainty, sentimental woman while Frazer's is an ambitious, domineering one). However, there is the same implication that we are offered a variety of points of view. Each book begins with a chapter or passage focusing on the title character; this is followed by a change to Frevisse's perspective, which dominates the novel, though we return from time to time to the point of view of the title character. The role of the title character varies from book to book: murderer, victim, a person in power or a victim of others' power. Seven of the title characters in the Dame Frevisse mysteries have been women.

The novels of the series are set from 1431 to 1452, during the reign of Henry VI of England; they overlap William Shakespeare's Henry VI, part 1 and Henry VI, part 2. They proceed in chronological sequence, and the heroine ages from a thirtyish nun in 1431 through the next twenty years. In the early novels, Frevisse's uncle (by marriage) Thomas Chaucer, son of the poet, provides a contact point with historical events as he brings news of the world to St. Frideswide's; at his funeral (The Bishop's Tale), Frevisse establishes a relationship with her cousin Alice Chaucer, who is, in her third marriage, united to William de la Pole, count/marquis/duke (as the novels progress) of Suffolk, one of the most ambitious men around the king. In the same novel, Frevisse also impresses Bishop Beaufort, one of the most powerful men in the country. Out of these relationships come various missions in which Frevisse must assist Alice, Beaufort, or both in protecting various interests at the royal court. A character who occasionally appears is Joliffe, a man with a mysterious past.

Frazer's second set of mysteries, also set in 15th-century England, feature "Joliffe the Player", a spin-off character from the Dame Frevisse series, appearing first in The Servant's Tale and crossing paths with Frevisse again in The Prioress's Tale, The Bastard's Tale, and The Traitor's Tale. The Joliffe series is set in the mid-1430s; thus these novels sometimes feel like "prequels" to his appearances in Dame Frevisse novels set in a later decade.

The first three Joliffe novels present the life of an acting troupe traveling through the English countryside, with Lord Lovell as their patron after the end of the first novel. In the fourth, A Play of Lords, Joliffe is recruited as a spy for Bishop Beaufort and becomes involved in the political intrigues leading up to the Wars of the Roses. The fifth book, A Play of Treachery, takes him away from the players to France on behalf of Bishop Beaufort. When Joliffe again crosses paths with Dame Frevisse in The Traitor's Tale, he is employed as a spy for the Duke of York, after the death of Bishop Beaufort.

The sixth Joliffe mystery, A Play of Piety, is set in an English hospital where the actors' troupe has taken refuge. In this setting, strong personalities contend: women against the men who are supposedly in charge; a female medica or herbalist versus the male physician; and a toxic narcissist against everyone else. Playing the atypical role of a servant to the nursing sisters who run the hospital in open defiance of those who would dominate them, Joliffe solves the mystery.

Margaret Frazer was a Herodotus award winner, two-time Minnesota Book Awards nominee, and two-time Edgar award finalist.

Bibliography

Dame Frevisse series
 The Novice's Tale (1992)
 The Servant's Tale (1993)
 The Outlaw's Tale (1994)
 The Bishop's Tale (1994)
 The Boy's Tale (1995)
 The Murderer's Tale (1996)
 The Prioress' Tale (1997)
 The Maiden's Tale (1998)
 The Reeve's Tale (1999)
 The Squire's Tale (2000)
 The Clerk's Tale (2002)
 The Bastard's Tale (2003)
 The Hunter's Tale (2004)
 The Widow's Tale (2005)
 The Sempster's Tale (2006)
 The Traitor's Tale (2007)
 The Apostate's Tale (2008)

Joliffe series
 A Play of Isaac (2004)
 A Play of Dux Moraud (2005)
 A Play of Knaves (2006)
 A Play of Lords (2007)
 A Play of Treachery (2009)
 A Play of Piety (2010)
 A Play of Heresy (2011)

Other novels and short stories
 Neither Pity, Love, Nor Fear (1999)
 Strange Gods, Strange Men (Nov 2003)
 The Witch's Tale (1993)
 The Simple Logic of It (2000)
 The Midwife's Tale (1995)
 Volo te Habere (2000)
 A Traveller's Tale (2000)
 This World's Eternity (2002)
 That Same Pit (1998) (retitled Shakespeare's Mousetrap in 2010 for Kindle)
 The Death of Kings (1997)
 The Stone-Worker's Tale (2005)
 Winter Heart (2011)
 Heretical Murder (2001)
 Lowly Death (2002)
 Circle of Witches (2012)

Awards
The second in her Dame Frevisse series, The Servant's Tale received a nomination at the 1994 Edgar Awards in the "Best Paperback Original" category. The following year The Bishop's Tale received a "Best Novel" nomination at the 1995 Minnesota Book Awards convention. She was next nominated in 1998 with the novel The Prioress' Tale, again for the "Paperback Original" award at the Edgars. Her last novel to receive an award nomination was The Reeve's Tale which at the 2000 Minnesota Book Awards, again in the "Best Novel" category.

She also received the Herodotus Award for "Best Short Story Historical Mystery" in 2000 for her short story Neither Pity, Love, Nor Fear.

References

External links

1946 births
2013 deaths
20th-century American novelists
21st-century American novelists
American mystery writers
American historical novelists
American women novelists
Deaths from cancer in Minnesota
Deaths from breast cancer
People from Kewanee, Illinois
People from Elk River, Minnesota
Pseudonymous women writers
Writers of historical mysteries
Writers of historical fiction set in the Middle Ages
Women mystery writers
Novelists from Illinois
Novelists from Minnesota
20th-century American women writers
21st-century American women writers
Women historical novelists
20th-century pseudonymous writers
21st-century pseudonymous writers

Margaret Frazer


Plymouth est un village américain situé dans les comtés de Huron et de Richland, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Huron (Ohio)
Comté de Richland (Ohio)

Plymouth (Ohio)


تاسمرت بلدية بولاية برج بوعريريج في الجزائر.

مراجع

بلديات ولاية برج بوعريريج

تاسمرت


Als Gleichstrombremsen bezeichnet man in der Antriebstechnik eine Bremsmethode, bei der Drehstrommotoren mittels Gleichstrom abgebremst werden. Damit die Bremsung mittels Gleichstrom erfolgen kann, muss die Ständerwicklung vom Netz geschaltet und an eine Gleichspannungsquelle angeschlossen werden. Da die Bremswirkung der Gleichstrombremsung kurz vor dem Stillstand stark nachlässt, muss der Bremsvorgang mit einer mechanischen Bremse bis zum Stillstand beendet werden.

Funktion
Wenn der Stator an die Gleichspannungsquelle angeschlossen wird, fließt in der Wicklung ein Gleichstrom. Dieser Gleichstrom baut ein magnetisches Gleichfeld auf. Dieses Gleichfeld induziert in dem in ihm rotierenden Läufer eine Spannung. Da die Rotorwicklung kurzgeschlossen ist, wird in ihr ein Strom zum Fließen gebracht. Aufgrund des geringen Widerstands des Läufers genügen bereits kleine induzierte Spannungen, um im Läufer einen hohen Strom zu erzeugen. Dieser Strom erzeugt im Läufer ein Magnetfeld. Durch dieses Magnetfeld wird auf die stromdurchflossenen Leiter des Läufers eine Kraft ausgeübt, die gemäß der Lenzschen Regel so gerichtet ist, dass der Läufer abgebremst wird. Dadurch sinkt nun die Drehzahl des Motors. Gleichzeitig mit sinkender Drehzahl sinkt auch die Frequenz der im Läufer induzierten Spannung und damit auch der induktive Blindwiderstand des Läufers. Dadurch überwiegt nun der ohmsche Widerstand des Läufers. Aufgrund des nun überwiegenden ohmschen Widerstandes steigt die Bremswirkung mit abnehmender Drehzahl an. Das Bremsmoment bei der Gleichstrom-Auslaufbremsung fällt erst kurz vor dem Stillstand stark ab und sinkt beim Stillstand des Rotors gegen Null. Nach dem Stillstand kann, im Gegensatz zur Gegenstrombremsung, kein Hochlaufen des Motors in Gegenrichtung erfolgen.

Schaltung

Beim Gleichstrombremsen ist es erforderlich, dass zwei oder drei in Reihe geschaltete Stränge der Ständerwicklung mit Gleichstrom gespeist werden. Die beste Bremswirkung wird erzielt, wenn die Ständerwicklung entweder im Stern oder im Dreieck geschaltet ist. Der Anschluss der Gleichspannung erfolgt dann jeweils an zwei Anschlüssen der Ständerwicklung. Bei der Sternschaltung kann man entweder die offene oder die geschlossene Sternschaltung verwenden. Bei der offenen Sternschaltung bleibt ein Strang unbelegt, bei der geschlossenen Sternschaltung werden zwei Stränge zusammengeschlossen. Für die Erzeugung der Gleichspannung wird ein Trafo verwendet, dessen Wechselspannung über einen Brückengleichrichter gleichgerichtet wird. Damit die Gleichspannung auf die Ständerwicklung geschaltet werden kann, muss zuvor die Versorgungsspannung des Motors abgeschaltet werden. Damit der Gleichrichter bei der Umschaltung von Wechsel- auf Gleichspannung nicht durch generatorisch erzeugte Wechselspannungen der Ständerwicklung zerstört werden kann, wird die Höhe der Spannung über ein spezielles Spannungsrelais überwacht. Damit die Wicklungen durch den Gleichstrom nicht unzulässig erwärmt werden, wird die Gleichspannungsquelle wieder abgeschaltet, wenn der Bremsvorgang beendet ist.

Höhe der Gleichspannung
Da für den Gleichstrom nur der ohmsche Widerstand der Ständerwicklungen wirksam ist, muss die Höhe der verwendeten Gleichspannung erheblich unter dem Effektivwert der Motornennspannung liegen. Die Gleichspannung kann etwa zehn bis fünfzehn Prozent der Nennwechselspannung betragen. Allerdings richtet sich die Höhe der erforderlichen Gleichspannung nicht nur nach der Nennspannung des Motors, sondern auch nach der Motornennleistung. Für Motoren mit großer Motornennleistung werden bei gleicher Nennspannung des Motors niedrigere Spannungswerte benötigt als für Motoren mit kleiner Motornennleistung. Für ein mittleres Bremsmoment, das in etwa dem Motor-Bemessungsmoment entspricht, wird ein Gleichstrom benötigt, der etwa dem 2,5 fachen des Motornennstromes entspricht.

Anwendung
Die Gleichstrombremsung lässt sich bei Schleifringläufermotoren und bei Drehstrommotoren mit Kurzschlussläufer anwenden. Bei Schleifringläufermotoren lässt sich das der Drehzahl zugeordnete Bremsmoment mittels Läufervorwiderständen beeinflussen. Die Schwungmassenenergie der Arbeitsmaschine und auch die dem Stator zugeführte elektrische Leistung wird im Läufer in Wärme umgewandelt. Dadurch bedingt wird der Motor beim Bremsen erhitzt. Aus diesem Grund eignet sich dieses Bremsverfahren nicht zum Bremsen großer Schwungmassen. Auch für das periodische Bremsen ist dieses Verfahren nicht geeignet.

Literatur
 Detlev Roseburg: Elektrische Maschinen und Antriebe. Fachbuchverlag Leipzig im Carl Hanser Verlag, 1999, ISBN 3-446-21004-0

Einzelnachweise

Elektromotorentechnik
Elektrische Antriebstechnik

Gleichstrombremsen


بلدية ألكالالي (بالإسبانية: Alcalalí) هي بلدية تقع في مقاطعة أليكانتي التابعة لمنطقة بلنسية شرق إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية ألكالالي 1.433 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية ألكالالي

بلديات مقاطعة بلنسية
بلديات لقنت
أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت

ألكالالي


La Sociedad Brasileña de Matemática Aplicada y Computacional O SBMAC (Sociedade Brasileira de Matemática Aplicada e Computacional) fue creada el 1 de noviembre de 1978 en el Primer Simposio Nacional sobre numérica, que se celebró en las instalaciones del Instituto de Ciencias Exactas, Universidad Federal de Minas Gerais, en Belo Horizonte, Minas Gerais.

En ese momento también fue nombrado al Comité Organizador a cargo de lidiar con los procedimientos administrativos para la instalación y operación de la Compañía, así como la preparación del diseño preliminar del Estatuto.

Asociaciones de matemática


Hi I'm Dedimuni Malshi Lakshika. I am  IT Lecture and Journalist. I am from Sri lanka. My home town is Hikkaduwa. Womanly.lk/sinhala/author/malshi/ https://fancypebbles.com/author/malshi You can read my article following above links.

Malshi Mendis


La bloc oamenii mor după muzică este un film românesc din 2000 regizat de Cristian Nemescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Cătălin Cristuțiu, Luli Murgu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2000 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2000
Filme regizate de Cristian Nemescu

La bloc oamenii mor după muzică


පියර්ස් බ්‍රොස්නන් (උපත 1953 මැයි 16) අයිරිශ් ජාතික නළුවෙක්, චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයෙක් සහ පරිසරවේදියෙක්. අවුරුදු 16 දී පාසලින් නික්මීමෙන් පසු බ්‍රොස්නන් ලන්ඩොන් නාට්‍ය ආයතනයේ වසර 3ක් පුහුණුව ලබන ලදී. ඔහු වීදි නලුවෙකු ලෙස වෘත්තිය අරඹා Remington Steele (1982–87) යන රූපවාහිනි නාට්‍ය මාලාව තුලින් ප්‍රසිද්ධියට පත් විය.

Remington Steele ට පසු The Fourth Protocol සහ Mrs.Doubtfire යන චිත්‍රපටවල ඔහු පෙනී සිටියේය. 1995 දී ඔහු, රහස් පරීක්ශක ජේම්ස් බොන්ඩ් චරිතයට පන පෙවූ පස් වන නළුවා බවට පත් විය. 1995 සහ 2005 අතර කාලය තුල ජේම්ස් බොන්ඩ් චිත්‍රපට 4 කට ඔහු විසින් පන පොවන ලදී. 2004 දි නිකුත් වු ජේම්ස් බොන්ඩ් video game, Everything or Nothing සඳහා ඔහු හඬ කැවීමෙන් සම්බන්ධ විය. මෙම කාලය අතරතුර දී Dante's Peak සහ නැවත නිෂ්පාදනයක් වු The Thomas Crown Affair යන චිත්‍රපටවල ද ප්‍රධාන චරිතවලට පන පොවන ලදී. බොන්ඩ් චරිතයට සමුදීමෙන් පසු ඔහු අති සාර්ථකත්වයට පත් වූ The Matador (2005 Golden Globe සම්මානයට යෝජිත), Mamma Mia!(2008 ජාතික චිත්‍රපට සම්මානලාභි), සහ The Ghost Writer (2010) යන චිත්‍රපට වල ප්‍රධාන චරිත සඳහා සහභාගී විය.

1996 දි Beau St. Clair සමග එක්ව Irish DreamTime නම් ලොස් ඇන්ජලීස් පාදක කර ගත් නිෂ්පාදන සමාගමක් ඔහු විසින් පිහිටුවන ලදී. පසු කාලයේ දී ඔහුගේ සත්කාරක සහ පරිසර හිතකාමි ක්‍රියාවන් සඳහා ඔහු ප්‍රසිද්ධියට පත් විය.

ඔහු 1980 සිට 1991 දක්වා කසෑන්ඩ්‍රා හෑරිස් නම් ඔස්ට්‍රෙලියානු නිලිය සමග විවාහ වී සිටි අතර 2001 දි අමෙරිකානු මාධ්‍යවේදිනියක් වු කීලි ශ්ය්න් ස්මිත් සමග විවාහ වන ලදී. 2004 වර්ෂයේ දී ඔහු අමෙරිකානු පුරවැසියෙක් බවට පත් විය.

චිත්‍රපට

මූලාශ්‍ර

External links

1953 උපත්

පියර්ස් බ්‍රොස්නන්


علم الفلك الكَاشُوفِي أو علم الفلك الإشعاعي أو علم الفلك المَوْجِي أو علم الفلك اللاَسِلْكِي (أو علم الفلك الراديوي) هو فرع من علم الفلك، يهتم بدراسة الموجات كهرومغناطيسية التي تصدرها الأجسام الفضائية.

قياس الموجات الراديوية الكونية

تصدر كثير من الأجرام السماوية والسدم موجات راديوية وهي موجات معهودة لنا حيث يمكننا إنتاجها واستغلالها في المواصلات اللاسلكية وأول ما عرفت استغلت في إرسال واستقبال الراديو، كما بدأ استغلال تلك الأشعة في الرادار خلال الحرب العالمية الثانية لاكتشاف الطائرات المعادية عن بعد قبل وصولها. والموجات الراديوية الصادرة طبيعيا من الأجرام والسدم السماوية هي موجات كهرطيسية يمكننا باستقبالها وتحاليلها معرفة الكثير عن طبيعة تلك الاجرام والسدم.

وبسبب بعد المسافات الكونية الكبيرة والتي تقاس عادة بالسنة الضوئية فإن ما يصل إلينا من تلك الموجات الكهرطيسة الراديوية تكون ضعيفة جدا. ولذلك نتغلب على تلك المشكلة ببناء مراصد أو هوائيات ضخمة جدا لاستقبالها وقياسها. وعلى سبيل المثال يتكون مصفوف المراصد العظيم VLA الموجود في نيومكسيكو ب الولايات المتحدة الأمريكية من 27 هوائي يبلغ قطر كل منها 25 متر ويزن الواحد منها نحو 220 طن. وهي موزعة وتعمل متكاملة كمرصد واحد متكامل يشغل مساحة على الأرض تبلغ نحو 30 كيلومتر.

تضخم الموجات الراديوية الآتية من الكون بواسطة مضخمات إلكترونية وتخزن إلكترونيا إلى حين تحليلها ودراستها.

ومن القياسات تستطيع معرفة شدة إصدار تلك الأشعة وكذلك مكان مصدرها في السماء حيث توجه الهوائيات للقيام بمسح فلكي للبحث عن مناطق ترسل تلك الأشعة. واستكشاف منطقة في السماء تصدر تلك الأشعة لا تعطينا صورة للأشعة الراديوية بل تكون بمثابة نقطة فريدة هي مصدر الإشعاع.

وبما أن طول الموجة للموجات الراديوية أو الموجات اللاسلكية أطول كثيرا عن طول موجات أشعة الضوء فإن تباين الزاوية لهوائيات المرصد الراديوي تكون أصغر بكثير عن تباين الصور الضوئية المأخوذة بالمراقيب العادية التي تصور السماء عن طريق استقبال الضوء المرئي. وهذا يعني أن صورة قياسات كثيرة مأخوذة للأشعة الراديوية بالهوائيات تكون أقل تباينا (أي الفرق بين الأسود والأبيض في الصورة) عن الضور المأخودة بالمراقيب الضوئية. ولكن يمكن التغلب على ذلك بتجميع القياسات من عدة هوائيات بطريقة التداخل الموجي، بذلك تزيد المساحة الكلية لهوائيات الاستقبال، ويمكن تجميع صورة للمنطقة السماوية المصدرة لتلك الأشعة. وبما أن تباين الصورة الناتجة يعتمد على مساحة الهوائي فيمكننا تحسين وضوح الصورة بزيادة مساحة الهوائيات.

موضوعات الدراسة

حيث أن الأشعة الراديوية تمتص ضعيفا من الغبار الكوني ومن الضباب وجو الأرض فيمكننا بواسطتها رؤية
مناطق في السماء غنية بالغبار الكوني، مثل مركز المجرة أو المجرة القزمة المختفية خلف قرص المجرة، حيث لا يمكن رؤيتها بالضوء المرئي أو ب الأشعة تحت الحمراء الصادرة منها.

ونجد في نطاق الموجات الراديوية عدة خطوط للطيف الكهرومغناطيسي، منها خط هيدروجين I وهو يتميز بطول موجة قدرها 21 سنتيمتر (تعادل تردد 1420 ميجاهرتز)، وتصدرها ذرات الهيدروجين المتعادلة.
أي عند رؤيتها نعرف أن تلك المنطقة من السماء غنية بغاز الهيدروجين.

بواسطة قياس الأشعة الراديوية يمكننا دراسة المصادر الآتية:

 دراسة إشعاعات الشمس والأجرام السماوية الأخرى في المجموعة الشمسية،
 دراسة المستعرات العظمى والنجوم النابضة،
 الغازات الكونية والسدم،
 مركز المجرة،
 المجرات الراديوية.

اقرأ أيضا
 مصفوف مرصد أتاكاما المليمتري الكبير
 مرصد مولارد الراديوي
 مصفوف الكيلومتر المربع
 مصفوف باثفيندر الأسترالي
 مرصد سوبارو
 مرصد مونا كيا
 مرصد جيميني
 مرصد كيك
 مرصد هابل الفضائي
 مقراب جيمس ويب الفضائي
 موجة راديوية

المراجع

تخصصات فلكية فرعية
تصوير فلكي
علم الفلك الرصدي
مقاريب راديوية

علم الفلك الراديوي


Das Lied der Heuberger oder kurz Heuberg-Lied wurde 1933 von Häftlingen des KZ Heuberg bei Stetten am kalten Markt auf der Schwäbischen Alb geschaffen. In diesem Lager wurden vorwiegend politische Gegner des Nazi-Regimes aus dem südwestdeutschen Raum gefangen gehalten.

Entstehung und Bedeutung
Als Autor des Heubergliedes wurde von der politischen Polizei der kommunistische Häftling (März bis Juli) Albert Geiger aus Donzdorf verdächtigt, der seine Autorschaft jedoch leugnete. Das Lied wurde auf die Melodie des russischen Volksliedes "Stenka Rasin" gesungen. Mit der Verlegung der ca. 200 Heuberg-Häftlinge im Dezember 1933 in das KZ Oberer Kuhberg gelangte das Lied dorthin und wurde vermutlich auch dort gesungen. Nach der Befreiung im Jahr 1945 wurden verschiedene mündlich überlieferte Text-Fassungen ehemaliger Heuberg- und Kuhberg-Häftlinge dokumentiert.
Das Heuberglied gilt als "Hymne" der württembergischen KZ-Überlebenden. Im Gegensatz zu den meisten anderen der frühen KZ-Lieder besitzt das Heuberg-Lied einen "revolutionären Charakter" und droht den Nazis offen mit Rache.

Text
Auf des Heuberg rauhen Höhen
Eng umspannt mit Stacheldraht,
Liegt das Lager der Marxisten
Vom Faschismus hinverbannt.

Menschenrechte sind verloren
Und Beschwerden gibt es nicht.
Anstatt Fleisch gibt es nur Knochen,
Gutes Essen wäre Gift.

Menschen wollen wir erst werden,
bisher waren wir es nicht,
denn in jedes Häftlings Herzen
wächst der Rache stärkstes Gift.

Doch die Freiheit, die kommt wieder –
Dann, SA-Mann gebe acht!
Rotgardisten werden siegen,
rufen auf zur letzten Schlacht.

Rote Fahnen werden wehen
Auch auf diesem Lager dann!
Nicht SA hat dann die Waffen,
sondern nur der Arbeitsmann!

Bemerkung: Eine zweite Version umfasst sechs Verse und einige Abweichungen im Text und wurde in Fackler: "Des Lagers Stimme" S. 278, Anm. 461 abgedruckt.

Einzelnachweise

Literatur
 Klaus Drobisch, Günther Wieland: System der NS-Konzentrationslager: 1933–1939. Akademie-Verlag, Berlin 1993, ISBN 3-05-000823-7, S. 155.
 Guido Fackler: Des Lagers Stimme. Musik im KZ. Alltag und Häftlingskultur in den Konzentrationslagern 1933 bis 1936. Mit einer Darstellung der weiteren Entwicklung bis 1945. Diss. Edition Temmen, Bremen 2000, ISBN 3-86108-759-6.
 Thomas Friz, Erich Schmeckenbecher: Es wollt ein Bauer früh aufstehn – 222 Volkslieder. Verlag 'pläne', Dortmund 1979, S. 391 (Text und Noten).

Weblinks
 Concentration Camp Anthems
 Auf dem Album Und weil der Mensch ein Mensch ist von Die Grenzgänger
 Oberschulamt Tübingen: "Württembergisches Schutzhaftlager Ulm". Ein frühes Konzentrationslager im Nationalsozialismus (1933–1935) Informationen und Arbeitshilfen für den Besuch der Ulmer KZ-Gedenkstätte mit Schülern. (PDF; 4,9 MB) 2004, ISBN 3-9805396-6-0.
 Guido Fackler: Lied und Gesang im KZ. In: Lied und populäre Kultur/Song and Popular Culture. 46. Jahrgang, 2001, S. 141–198 Hrsg.: Deutsches Volksliedarchiv
 Eckhard John: Musik und Konzentrationslager. Eine Annäherung. In: Archiv für Musikwissenschaft. 48. Jahrgang, Heft 1, 1991, S. 1–36.

Politisches Lied
KZ-Lagerwiderstand
Stetten am kalten Markt
Kultur (Landkreis Sigmaringen)

Heuberg-Lied


Weatherwax ist der Familienname folgender Personen:

 Ken Weatherwax († 2014), US-amerikanischer Schauspieler
 Paul Weatherwax (1900–1960), US-amerikanischer Filmeditor
 Seema Weatherwax (1905–2006), US-amerikanische Fotografin

Sonstiges:
 Weatherwax-Gletscher, Gletscher im Viktorialand, Antarktika

Weatherwax


The lark bunting (Calamospiza melanocorys) is a medium-sized American sparrow native to central and western North America. It was designated the state bird of Colorado in 1931.

Taxonomy
The lark bunting was monotypic, the only member of the genus Calamospiza, and is not closely related to any other genera. It was first described by J. K. Townsend in 1837, from a specimen collected on a trip he took with Thomas Nuttall, under the name Fringilla bicolor. This is a preoccupied name, so Leonhard Hess Stejneger renamed the species in 1885 Calamospiza melanocorys. By then, the lark bunting had already been given its own genus, the one it is still placed in, by Charles Lucien Bonaparte in 1838.

Description

Lark buntings are small songbirds, with a short, thick, bluish bill. There is a large patch of white on the wings and they have a relatively short tail with white tips at the end of the feathers. Breeding males have an all black body with a large white patch on the upper part of the wing. Nonbreeding males and females look similar and are grayish brown with white stripes.

Measurements:

 Length:
 Weight:
 Wingspan:

Distribution and habitat

The lark bunting is the most prevalent of the passerine species found in the grasslands of North America. Their breeding habitat is prairie regions in central Canada and the mid-western United States. These birds migrate in flocks to winter southern Texas, Arizona and the high plateau of northern Mexico in the fall.

Behavior

Breeding
The birds typically nest in dispersed colonies. Males fly up over their territory and sing while descending to declare ownership of a nesting territory. The song consists of a mix of whistles and trills. The call is a soft hoo.

The nest is an open cup on the ground in a grassy area.

While the lark buntings are socially monogamous, there is extensive extra-pair mating, observed through extra-pair paternity. In songbirds, it is suggested that social monogamy exists because of limited opportunities for polygyny. As expected, there is considerable aggression between males and between females, competing for mates. Many males are unable to find a social mate, which can be attributed to male-biased breeding sex ratio, social monogamy, and the frequency of extra-pair paternity. Acquisition of a social mate is an essential element of a male's fitness, thus social mating success plays a significant role in variable selection of male traits.

Sexual selection in lark buntings is particularly interesting, as female mate choice is radically different from year to year. In different years, females show preference based on males' black coloring, size of wing patch, size of beak, as well as other characteristics. The consequence of this extreme variation of female choice from year to year is the maintenance of genetic variation in several different male sexual ornaments. A study measures body color, proportion of black versus brown feathers on rump and rest of body, wing patch size, wing patch color, body size, beak size, and residual mass, in order to evaluate the multiple characteristics potentially selected on by females. Social pairing success was measured as well as total annual fitness, finding female choice as the primary factor. Plasticity in female choice is favored for adapting to changes in ecological and social environments.

Temporal flexibility in female choice parallels the phenomenon seen in Darwin's finches, with different beak sizes and shapes favored for changing food supply over years, defined as temporal selection in the context of natural selection. In lark buntings, a trait that is positively selected upon one year was likely negatively selected against in a previous year. These dramatic fluctuations highlight the importance of looking at sexual selection patterns over an extended period of time before drawing any conclusions. By looking at short time periods, however, it possible to identify female preference annually, however it is difficult to make any extrapolations for these assessments. An additional consequence of variation of female choice annually is the potential elimination of phenotypic selection for male trait exaggeration.

Males are characterized as weakly territorial prior to mating, however, there has been some evidence on territory features correlating with female settlement, thus female reproductive success. Studies have shown that shade is an important resource for female reproductive success. As a fitness-limiting feature, it would be reasonable to expect this could account for any existing tendencies for males being territorial. However, levels of male aggression do not change, which lends to the conclusion that female choice corresponds with changes in fitness-indicator traits. Extra-pair mating has been corresponded with nesting site quality, adding further characterization to male aggression. Many studies have showed territory characteristics as important for mate acquisition, however a recent study shows evidence of its decreased role comparatively to female choice.

Feeding
Lark buntings primarily forage on the ground, mainly eating insects in summer and seeds in winter; they sometimes take short flights in pursuit of insects. Outside of the nesting season, they often feed in flocks.

State bird
The lark bunting has been the state bird of Colorado since 1931.

Status
There has been a decrease in population with the loss of natural prairie habitat.

References

External links

Lark bunting species account - Cornell Lab of Ornithology
Lark bunting - Calamospiza melanocorys - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
Lark bunting videos on the Internet Bird Collection

lark bunting
lark bunting
Symbols of Colorado
Native birds of the Canadian Prairies
Native birds of the Plains-Midwest (United States)
lark bunting
lark bunting

Lark bunting


Karl Walter Lindenlaub (19 de junio de 1957, Bremen) es un director de fotografía alemán.

Biografía
Creció en Hamburgo, estudió en la Universidad de Televisión y Cine de Múnich y fue becado en la National Film and Television School de Reino Unido.

Al principio hizo películas estudiantiles y películas profesionales en Alemania. Con el tiempo atrajo así la atención de Roland Emmerich, con el que hizo Estación lunar 44 (1990). Estuvo tan impresionado con su trabajo, que, cuando se trasladó a Estados Unidos, Emmerich lo reclutó allí para sus siguientes trabajos. Así, a principios de la década de 1990 se pudo trasladar a Los Ángeles, Estados Unidos, donde realizaría sus mayores trabajos.

Con Emmerich hizo allí películas como Soldado Universal (1992) e Independence Day (1997). También hizo otras películas como Rob Roy (1995), Maid in Manhattan (2002) y Las crónicas de Narnia: el príncipe Caspian (2008). Finalmente Lindenlaub hizo películas y series para televisión tanto en Alemania como en los Estados Unidos.

Lindenlaub es miembro tanto de la Bundesverband Kamera como de la American Society of Cinematographers, las principales asociaciones de directores de fotografía de Alemania y de Estados Unidos. También recibió 2 Premios y 1 Nominación durante su carrera.

Adicionalmente tiene mucha experiencia en hacer publicidad colaborando en ello, a menudo, con los hermanos Snorri.

Filmografía
Dolphin Tale (2011).
Kill the Irishman (2011).
Ninja Assassin (2009).
Las crónicas de Narnia: el príncipe Caspian (2008).
Georgia Rule (2007).
Zwartboek (2006).
Guess Who (2005).
Because of Winn-Dixie (2005).
Maid in Manhattan (2002).
The Banger Sisters (2002).
City by the Sea (2002).
The Princess Diaries (2001).
One Night at McCool's (2001).
Isn't She Great (2000).
The Haunting (1999).
The Jackal (1997).
Red Corner (1997).
Independence Day (1996).
Íntimo y personal (1996).
Last of the Dogmen (1995).
Rob Roy (1995).
Stargate (1994).
CB4 (1993).
Casualties of Love: The Long Island Lolita Story (telefilme) (1993).
Polski Crash (telefilme) (1993).
Soldado Universal (1992).
Eye of the Storm (1991).
Das tätowierte Herz (1991).
Estación lunar 44 (1990).
Der schönste Busen der Welt (corto) (1990).
Todesvisionen - Geisterstunde (video) (1989).
Im Jahr der Schildkröte (1988).
Hollywood-Monster (1987).
Lebe kreuz und sterbe quer (1985).
Der fremde Donner (corto) (1984).
Alleingang (1983).
Tango im Bauch (1983).
Altosax (telefilme) (1980).

Referencias

Enlaces externos

 Karl Walter Lindenlaub - Director of Photography (en inglés)

Directores de fotografía de Alemania
Germano-estadounidenses
Alemanes del siglo XX
Alemanes del siglo XXI
Nacidos en Bremen

Karl Walter Lindenlaub


Teknik Veriler
 Üretici: ABD
 Namlu çapı: 175 mm
 Uzunluğu: 11,30 m
 Muharebe ağırlığı: 28,3 ton
 Yüksekliği: 3,47 m
 Genişliği: 3,15 m
 Yükselme: 0º +65º
 Yana dönüş açısı: Sağa ve sola 30º
 Mermi ağırlığı: 67 kg HE
 Azami menzil: 32,8 km
 Atış hızı: 1 mermi/dak.
 Hız: 56 km/sa.
 Motor:  GM, SV-71T, 450 bg / 2300 rpm
 Personel: 13

Kullanan Ülkeler

Kaynakça
http://en.wikipedia.org/wiki/M107_Self-Propelled_Gun
 Fas.org
 Globalsecurity.org
 Israeli weapons

Kundağı motorlu obüsler

M107 Kundağı Motorlu Obüs


Makinoa, monotipski rod jetrenjarki smješten u vlastitu porodicu Makinoaceae, dio reda Fossombroniales. Porodica je opisana 1943., a ime je dobila po rodu Makinoa.

Izvori

Fossombroniales

Makinoa


Petros Gaitanos', Drama, Yunanistan'da doğdu. Yunan besteci ve şarkıcıdır.

Albümleri
THE DILEMMA  (1990 - Polygram)
 Introduction(Yunanca:Εισαγωγή)1:54
 Wrong Season(Yunanca:Λάθος εποχή) 4:22
 How I love you(Yunanca:Πως σ' αγαπάω) 4:04
 The dilemma(Yunanca:Το δίλημμα) 4:10
 I've told you(Yunanca:Σου το 'χω πει ) 2:52
 I still ask for you(Yunanca:Και σε ζητάω ακόμα) 4:01
 What you are(Yunanca:Αυτό που είσαι ) 3:27
 The court of justice(Yunanca:Το δικαστήριο) 4:40
 Just a favour(Yunanca:Μια χάρη μόνο) 4:30
 Finale(Yunanca:Φινάλε) 0:33
GLASS RUNNER  (1992 - Polygram)
 And I fall into tears(Yunanca:Και με παίρνουν τα κλάματα) 3:42
 You will not become yesterday(Yunanca:Δε θα γίνεις χθες) 3:12
 Whoever dies forgets(Yunanca:Οποιος παθαίνει ξεχνά ) 3:23
 You marked me(Yunanca:Με σημάδεψες ) 3:45
 Tonight the house speaks to you(Yunanca:Απόψε σου μιλάει το σπίτι ) 4:08
 I am getting lost(Yunanca:Χάνομαι) 3:47
 Different pair (Yunanca:Ταίρι αλλιώτικο) 3:21
 In the old castle(Yunanca:Στο κάστρο το παλιό) 3:07
 You always getting away from me(Yunanca:Ολο μου φεύγεις) 2:54
 Authority(Yunanca:Εξουσία ) 2:27
 You will be getting lost into nothing(Yunanca:Θα χάνεσαι στο τίποτα ) 3:12
IN FIRST PERSON (1993 - Polygram))
 Sins and agonies(Yunanca:Αμαρτίες κι αγωνίες)3:35
 Like an undyed poster(Yunanca:Σαν αφίσα ξεβαμμένη )4:50
 Who is bargaining my life(Yunanca:Ποιός παζαρεύει τη ζωή μου ) 3:24
 The life cinema(Yunanca:Η ζωή σινεμά ) 2:49
 Shall I knock to you, or leave?(Yunanca:Να σου χτυπήσω ή να φύγω) 3:12
 In first person(Yunanca:Σε πρώτο πρόσωπο) 3:00
 You close the door(Yunanca:Την πόρτα κλείνεις ) 2:44
 Odyssey(Yunanca: Οδύσσεια ) 4:11
 I sent you away one night(Yunanca:Μια νύχτα σ' έδιωξα ) 5:01
 I will leave at night(Yunanca:Θα φύγω νύχτα ) 3:01
NINTH HOUR  (1995 - Polygram)
 Behold, the Bridegroom is coming(Yunanca:Ιδού ο Νυμφίος) 2:06
 Your wedding room(Yunanca:Τον νυμφώνα σου ) 1:32
 Today is suspended(Yunanca:Σήμερον κρεμάται ) 6:41
 They disrobed me(Yunanca:Εξέδυσάν με) 3:51
 You, whom You wear the light as clothes(Yunanca:Σε το Αναβαλόμενον) 9:16
 O my Christ amd my life, You were placed in a tomb(Yunanca:Η ζωή εν τάφω) 4:20
 It is right to magnify You (Yunanca:Αξιον Εστί)3:30
 All generations (Yunanca:Αι γενεαί πάσαι )4:22
 Today is the day of Resurrection (Yunanca:Αναστάσεως ημέρα )4:08
 Christ is risen (Yunanca:Χριστός Ανέστη)2:54
MIKIS THEODORAKIS STATE D' (1996 - Polygram)
 Let them laugh at us(Yunanca:Aσ' τους να μας κοροϊδεύουν) 2:51
 Silent Lady(Yunanca:Αρχόντισσα σιωπηλή) 4:19
 October's Girl(Yunanca:Κορίτσι του Οκτώβρη) 5:16
 It's not your fault that I am traveling(Yunanca:Δε φταις εσύ που ταξιδεύω ) 4:10
 Now that you leave(Yunanca:Τώρα που φεύγεις ) 2:48
 Cheap years(Yunanca:Χρόνια φτηνά ) 3:52
 Νights photographers(Yunanca:Νύχτες Φωτογράφοι ) 2:53
 Wait for me(Yunanca:Περίμενέ με) 4:09
 With the lost souls(Yunanca:Με τις χαμένες τις ψυχές ) 4:18
 In which homeland do you want to go to?(Yunanca: Σε ποιά πατρίδα θες να πάς) 3:46
 Drapetsona(Yunanca:Δραπετσώνα ) 3:50
PASSION WEEK (1997 -Polygram)
 Hallelujah - The Bridegroom is coming (Yunanca:Αλληλουάριον - Ιδού ο Νυμφίος έρχεται )8:22
 O Lord - The sinful woman (Yunanca:Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις )12:30
 When the Lord was coming for His voluntary passion (Yunanca:Ερχόμενος ο Κύριος)4:09
 They count the thirty silver coins - They offered me bile for food (Yunanca:Εστησαν τα τριάκοντα αργύρια - Εδωκαν εις το βρώμα μου χολήν )1:58
 The Lord says this(Yunanca:Τάδε λέγει Κύριος ) 3:37
 The begging of the Lord's passion (Yunanca:Των παθών του Κυρίου τας απαρχάς )4:41
 Let all mortal flesh be silent(Yunanca:Σιγησάτω πάσα σάρξ ) 4:41
 When Your mother was looking at You, suspended on the cross(Yunanca:Επί ξύλου βλέπουσα) 3:04
 They disrobed Me(Yunanca:Εξέδυσαν με τα ιμάτιά μου ) 3:11
 O my Christ and my life, You were placed in a tomb(Yunanca:Η ζωή εν τάφω ) 3:38
 It is right to magnify You(Yunanca:Αξιον εστί ) 4:01
 All generations(Yunanca:Αι γενεαί πάσαι) 3:38
 She looked for You in the tomb(Yunanca:Εις το μνήμα σε επεζήτησεν) 3:42
 The hymn of love(Yunanca:Ο ύμνος της αγάπης ) 12:14
FREE SEAS(1997 - Polygram)
 I am looking for the cause(Yunanca:Ψάχνω το γιατί ) 4:56
 Hello life(Yunanca:Γειά σου ζωή ) 3:45
 My mother Greece(Yunanca:Μάνα μου Ελλάδα ) 3:00
 Theories(Yunanca:Θεωρίες ) 2:53
 Life is a breath(Yunanca:Μια ανάσα είναι η ζωή ) 2:37
 West and East(Yunanca:Δύση και Ανατολή ) 4:28
 I make songs in order to see(Yunanca:Τραγούδια κάνω για να δω ) 2:41
 Like once upon a time in the city(Yunanca:Οπως κάποτε στην πόλη 3 ) 3:00
 My Ayia - Sofia(Yunanca: Αγιά - Σοφιά μου) 3:37
 Where to find you(Yunanca:Που να βρω ) 4:01
 Oracle (Yunanca: Χρησμός )2:43
 Free seas (I am looking for the cause)(Yunanca:Ελεύθερες Θάλασσες (Ψάχνω το γιατί ) 1:41

Dış bağlantılar
 Petros Gaitanos
 İKSEV - İzmir Festivali

 Petros Gaitanos-Tzivaeri(Cevahirim)
 Petros Gaitanos-ARHONTOGIOS PANTREVETE
 Petros Gaitanos-DODEKA EVZONAKIA
 Petros Gaitanos-STOPA KE STO XANALEO(Sto pa kai sto ksanaleo)(Sana söyledim ve tekrar söylüyorum)(Fırtına)
 Petros Gaitanos-STOPA KE STO XANALEO(Sto pa kai sto ksanaleo)(Sana söyledim ve tekrar söylüyorum)(Fırtına)(Video)

Yunan besteciler
Yunan erkek şarkıcılar
Yaşayan insanlar

Petros Gaitanos


Vahyt Sakhetmyratovich Orazsakhedov (en ruso: Вахыт Сахетмыратович Оразсахедов; Babarap, Turkmenistán, 26 de enero de 1992) es un futbolista profesional turcomano que juega como delantero.

Carrera profesional
Wahyt Orazsähedow se inició en el SK Avadan y en la Escuela de Deportes de la Juventud de Asjabad, la capital de Turkmenistán. Su carrera futbolística comenzó en el Talyp Sporty Aşgabat. Con 14 años de edad entró en la Academia Juvenil-15 de Kiev, Ucrania, y posteriormente a Kazán, con el Rubín.

Rubin Kazán

A los 16 años, se mudó a Kazán, al FC Rubin Kazán y en su primera temporada en los reservas anotó 7 goles en 24 partidos. Orazsähedow debutó con el primer equipo el 15 de julio de 2009 en 1/16 de Copa de Rusia ante el FC Volga Tver. Tres años más tarde, jugó su primer partido en la Liga Premier de Rusia al entrar como sustituto en el partido contra el FC Volga en Nizhny Novgorod.

Referencias

Enlaces externos
Perfil en RFPL
Perfil en Rubín Kazán

Futbolistas de Turkmenistán
Futbolistas del FC Rubin Kazán
Futbolistas del Neftekhimik Nizhnekamsk
Futbolistas del FC Dacia Chișinău
Futbolistas del Osmanlıspor FK
Futbolistas del FK Rostov
Futbolistas del Səbail FK
Futbolistas del Istiklol
Futbolistas del FC Turan

Wahyt Orazsähedow


Future Project – Die 4. Dimension ist ein US-amerikanischer Science-Fiction-Film aus dem Jahr 1985. Der Film ist auch unter den Titeln The Future Project und Future Project – Das Geheimprojekt bekannt.

Handlung
Nahe der Dawson Air Force Base stürzte 1957 in der Wüste ein UFO ab. Schnell wurde es in Sicherheit gebracht, auseinandergenommen und erforscht.

1985 muss Michael Harlan sein Wissenschaftsprojekt mit einer guten Benotung abschließen, um überhaupt seinen Schulabschluss zu erhalten. Er selbst hat nur Autos im Kopf und kann an nichts anderes denken, als an seinem Pontiac GTO rumzuschrauben. Alles andere interessiert ihn nicht, weswegen ihm seine Freundin Crystal den Laufpass gibt. Das merkt Ellie Sawyer, die ihn deswegen um ein Date bittet. Um Crystal eifersüchtig zu machen, sagt er zu. Doch das Date verläuft eher so, dass er mit ihr in die heruntergekommene und verlassene Dawson Air Force Base einbricht, um nach irgendwelchem Schrott zu suchen, den er für sein Wissenschaftsprojekt nutzen könnte. Dabei fällt er in eine Luke, die zu einem Geheimraum führt. Dort findet er eine seltsame Maschine, die jede Form elektrischer Energie aufsaugen kann. Er nimmt sie mit und zeigt sie sowohl Ellie als auch seinem besten Freund Vince Latello.

Gemeinsam erleben sie, nachdem Michael das Gerät gereinigt hat, wie es funktioniert. Es saugt Energie auf, um damit ein Wurmloch in der Raumzeit herzustellen. Dadurch kann es lebende und tote Objekte aus anderen Zeiten in der Gegenwart materialisieren. Nachdem ihnen Sherman das erklärt hat, warten sie einen günstigen Augenblick ab, um es ihrem Lehrer Mr. Roberts zu zeigen. Dieser ist absolut begeistert davon und erkennt das Potential der Maschine, sodass er alles in Bewegung setzt, noch mehr Strom für die Maschine bereitzustellen, indem er sie mit Hilfe einer Steckdose an die städtische Stromversorgung anschließt. Dadurch saugt sie immer mehr Energie an. Roberts beginnt plötzlich mit ihr zu spielen, verliert scheinbar seinen Verstand und verschwindet spurlos. Damit die Maschine nicht noch mehr Strom saugt und außer Kontrolle gerät, machen sich Michael, Ellie und Vince auf, sich Sprengstoff zu besorgen, um die Leitungen zum städtischen Stromnetz zu sprengen. Nach der erfolgreichen Sprengung glauben Sie, dass sie die Maschine damit aufgehalten haben.

Detective Isadore Nulty erscheint und befragt kurz darauf Michael, ob er etwas über das Verschwinden von Mr. Roberts und dem verschwundenen Sprengstoff weiß. Da er nicht antwortet, nimmt er ihn kurzfristig mit aufs Polizeirevier. Derweil versucht Ellie die Maschine abzuschalten. Dabei erwischt sie Sherman der die Maschine entdeckt hat, und nun, ebenfalls wahnsinnig vor Macht, die Maschine wieder an die Stromversorgung anschließt. Dadurch saugt diese den Strom der Stadt auf, sodass in der Polizeistation die Lichter ausgehen und Vince und Michael fliehen können. Sie laufen sofort zur Schule, wo sie das Unheil erahnen können. Ein riesiges Wurmloch hat sich über ihrer Schule geöffnet. Sie betreten die Schule und sehen sich plötzlich mehreren Personen aus unterschiedlichen Zeiten gegenüber, darunter Nazis, Ägypter, Gladiatoren, prähistorische und auch postapokalyptische Menschen. Es kommt zu mehreren Kämpfen, die Sie alle siegreich beenden können. Nachdem auch ein Tyrannosaurus bekämpft und getötet wird, finden sie die bewusstlose Ellie, die neben der Maschine liegt. Michael kappt die Stromzufuhr zur Maschine und lässt das Wurmloch kollabieren, sodass alles wieder in die richtige Zeit geschickt wird. Dadurch erscheint auch Mr. Roberts wieder, der sich im Jahr 1969 beim Woodstock-Festival befand (wobei Hopper sein Billy-Kostüm aus Easy Rider mit Fransenjacke, Buschhut und Schnauzbart trägt).

Kritik

Hintergrund
Der Film enthält mehrere Anspielungen auf andere Filme. Vinnie deutet mit mehreren seiner Sprüche auf unterschiedliche Filme, wie Dirty Harry, Blob, Schrecken ohne Namen, Der Zauberer von Oz und Die Kanonen von Navarone an. Außerdem singt er die Titelmelodien von Speed Racer und Kobra, übernehmen Sie. Als Mr. Roberts aus dem Jahr 1969 wiederkehrt, trägt er exakt die gleiche Kleidung, wie sie Dennis Hopper in seiner Rolle des Billy in Easy Rider trug.

Regisseur und Drehbuchautor Jonathan R. Betuel meinte, dass die Idee zu diesem Film bereits in seiner Kindheit entstand. Als kleiner Junge spielte er oft auf einer Müllhalde und hoffte, dass irgendjemand irgendetwas Wichtiges dort vergessen hätte.

Der Film startete am 9. August 1985 in den US-amerikanischen Kinos und konnte dort etwas mehr als 4 Mio. US-Dollar an der Kinokasse wieder einspielen. In Deutschland wurde er am 15. Dezember 1986 direkt auf VHS veröffentlicht und lief zum ersten Mal am 17. Oktober 1993 auf RTL Television.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1985
US-amerikanischer Film
Science-Fiction-Film
Abenteuerfilm
Filmkomödie
Zeitreisen im Film

Future Project – Die 4. Dimension


An Vriesea vinicolor in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira ngan Raulino Reitz. An Vriesea vinicolor in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea vinicolor


Nacistička eugenika (njem. Nationalsozialistische Rassenhygiene, "nacionalsocijalistička rasna higijena") označava nacističku rasnu politiku koja je u središte ideologije postavljala po njima superiornu "arijsku rasu". U Reichu je eugenika bila poznata pod sinonimom rasna higijena, a završetkom rata oba termina postepeno su potisnuta iz upotrebe te ih je zamijenio termin ljudska genetika (Humangenetik)

Istraživanja eugenike u Njemačkoj prije i za vrijeme nacističke vladavine bila su slična istraživanjima koja su provođena u Sjedinjenim Američkim Državama. Dolaskom Hitlera na vlast istraživanja eugenike financirala su se od strane države i velikih investitora koji su se željeli približiti samom Hitleru i vrhu nacističke stranke te su se stoga istraživanja koristila kako bi opravdala Hitlerovu rasnu politiku i doktrinu.

Osobe koje su bile mete nacističke rasne ideologije bili su tada punopravni članovi društva koji su radili i živjeli skupa s tzv. "arijevcima". To su bili zatvorenici, invalidi, psihički bolesnici, epileptičari, osobe s manično depresivnim poremećajima, osobe s mišićnom distrofijom, gluhi i nijemi, homoseksualci i sl. Procjenjuje se kako je preko 400 000 osoba sterilizirano protiv vlastite volje, a preko 70 000 ljudi ubijeno je raznim otrovima (program eutanazije).

Hitlerovi pogledi na eugeniku

Adolf Hitler čitao je o eugenici ("rasnoj higijeni") još dok je bio zatvorenik u zatvoru Landsberg. Vjerovao je kako nacija postaje slabašna i zatrovana degenerativnim promjenama na ljudima.

Ideju u socijalnom darvinizmu Hitler je čuo čitajući austrijske novine tijekom 1920-tih godina. Teorija evolucije bila je tada općeprihvaćena teorija diljem Njemačke, ali do dolaska Hitlera nikad nije poprimila ni približno ekstreme interpretacije.
 U svojoj drugoj knjizi hvalio je Spartu te ju je ocijenio kao prvu nacionalističku državu na svijetu. Odobravao je spartansku eugeničku politiku prema djeci te u knjizi napisao ovako:
Spartu moramo smatrati kao prvu nacionalističku državu (Völkisch). Izlaganje bolesne, slabe i deformirane djece uništenju tisuću je puta humaniji potez nego bijedna ludost čuvanja najpatološkihij subjekata, i to pod svaku cijenu, te pritom uzimati živote stotina tisuća zdrave djece putem kontrole rađanja i abortusa kako bi se posljedično uzgojila vrsta degenerativnih ljudi opterećenih bolestima.

Vanjske poveznice
 Etika korištenja zdravstvenih podataka iz nacističkih eksperimenata
 Medicinski eksperimenti Holokausta i nacističke medicine
 Nacistički rasni zakoni
 Zakon o sterilizaciji u Njemačkoj
 Muzej Povijesti - Nacistička eutanazija
 Žrtve nacističke ere
 Nacistička Medicina
 Malo poznate činjenice... prije drugog svjetskog rata

Izvori

Nacizam

Nacistička eugenika


Piața Libertății din Satu Mare este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul municipiului Satu Mare.

Note

Monumente istorice din județul Satu Mare

Piața Libertății din Satu Mare


Prumnopitys andina er meðalstórt, sígrænt tré úr hlíðum Andesfjalla í S-Ameríku. Viðurin er gulur og af góðum gæðum. Köngulberin eru blá og notuð hrá eða í sultu.

Heimildir
Donoso, C. 2005. Árboles nativos de Chile. Guía de reconocimiento. Edición 4. Marisa Cuneo Ediciones, Valdivia, Chile. 136p.
Hechenleitner, P., M. Gardner, P. Thomas, C. Echeverría, B. Escobar, P. Brownless y C. Martínez. 2005. Plantas Amenazadas del Centro-Sur de Chile. Distribución, Conservación y Propagación. Universidad Austral de Chile y Real Jardín Botánico de Edimburgo, Valdivia. 188p.
Hoffman, Adriana 1982. Flora silvestre de Chile, Zona Araucana. Edición 4. Fundación Claudio Gay, Santiago. 258p.
Rodríguez, R. y M. Quezada. 1995. Gymnospermae. En C. Marticorena y R. Rodríguez [eds.], Flora de Chile Vol. 1, p 310-337. Universidad de Concepción, Concepción.
Bean. W. Trees and Shrubs Hardy in Great Britain. Vol 1 - 4 and Supplement. Murray 1981.
Huxley. A. 1992. The New RHS Dictionary of Gardening. MacMillan Press 1992

Tilvísanir

 Molloy, B. P. J. & Muñoz-Schick, M. 1999. The correct name for the Chilean conifer Lleuque (Podocarpaceae). New Zealand J. Bot. 37: 189–193. Available online (pdf file).
 Mill, R. R. & Quinn, C. J. 2001. Prumnopitys andina reinstated as the correct name for 'lleuque', the Chilean conifer recently renamed P. spicata (Podocarpaceae). Taxon 50: 1143 - 1154. **** Abstract.

Gagnviðarætt

Prumnopitys andina


ෆ්ලේමර්, ස්කයිවයිපර්, සහ  Skywiper (යළිත් ස්කයිවයිපර් නමුත් සියළු ඉංග්‍රීසි අකුරු කුඩාකුරු ලෙසින්) ලෙසින්ද හැඳින්වෙන , ෆ්ලේම්, වනාහී 2012දී සොයාගත් මොඩියුලීය පරිගණක අනිෂ්ට මෘදුකාංගයක් වන අතර එය විසින්  මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය භාවිතා කරන පරිගණක වෙත පහර එල්ල කරයි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

ෆ්ලේම් (අනිෂ්ට මෘදුකාංගය)


Drexel Jerome Lewis Bixby  () a fost un scriitor american de povestiri scurte și scenarist. A scris în 1953 povestirea  "It's a Good Life" care a fost ecranizată în 1961 ca un episod al serialului original The Twilight Zone și care a fost inclusă în Twilight Zone: The Movie (1983). A scris patru episoade ale seriei originale Star Trek: "Mirror, Mirror", "Day of the Dove", "Requiem for Methuselah" și "By Any Other Name". Cu Otto Klement, a scris povestirea pe care s-au bazat filmul  Fantastic Voyage (1966), seria TV și romanul lui Isaac Asimov. Ultima lucrare a lui Jerome Bixby a fost scenariul filmului SF din 2007, The Man from Earth.

El a scris pe lângă povestiri SF, lucrări western sub pseudonimele Jay Lewis Bixby, D. B. Lewis, Harry Neal, Albert Russell, J. Russell, M. St. Vivant, Thornecliff Herrick sau Alger Rome (pentru o colaborare cu Algis Budrys).

Lucrări scrise

Antologii
 Devil's Scrapbook (1964; retipărită sub denumirea Call for an Exorcist 1974)
 Space by the Tale (1964)
 Mirror Mirror: Classic SF by the Famed Star Trek and Fantastic Voyage Writer (2014)

Povestiri
 "Tubemonkey" (1949)
 "And All for One" (1950)
 "The Crowded Colony" (1950) [ca Jay B. Drexel]
 "Cargo to Callisto" (1950) [ca Jay B. Drexel]
 "The Whip" (1951) [ca Jerome D. Bixby]
 "Vengeance on Mars" (1951) [ca D. B. Lewis]
 "Page and Player" (1952) [ca Harry Neal]
 "Ev" (1952) cu Raymond Z. Gallun
 "Nightride and Sunrise" (1952) cu James Blish [ca  Jerome Bixby]
 "The Second Ship" (1952)
 "Sort of Like a Flower" (1952)
 "Angels in the Jets" (1952)
 "Zen" (1952)
 "It's a Good Life" (1953)
 "The Slizzers" (1953)
 "Share Alike" (1953) cu Joe E. Dean
 "Can Such Beauty Be?" (1953)
 "The Monster" (1953)
 "Underestimation" (1953) cu Algis Budrys [ca Alger Rome]
 "Where There's Hope" (1953)
 "One Way Street" (1953)
 "Little Boy" (1954) [ca Harry Neal]
 "The Holes Around Mars" (1954)
 "The Good Dog" (1954)
 "Halfway to Hell" (1954)
 "The Draw" (1954)
 "The Young One" (1954)
 "Small War" (1954)
 "Mirror, Mirror" (1954)
 "For Little George" (1954) [ca J. B. Drexel]
 "The Battle of the Bells" (1954)
 "The Murder-Con" (1954)
 "Our Town" (1955)
 "Laboratory" (1955)
 "Trace" (1961)
 "The Magic Typewriter" (1963)
 "The Bad Life" (1963)
 "The God-Plllnk" (1963)
 "The Best Lover in Hell" (1964)
 "Lust in Stone" (1964)
 "Sin Wager" (1964)
 "Kiss of Blood" (1964)
 "The Marquis' Magic Potion" (1964)
 "Natural History of the Kley" (1964)
 "The Magic Potion" (1976)

Romane
Day of the Dove (1978)

Filmografie

 Episoade Star Trek

 "Mirror, Mirror" (1967) (scenarist)
 "By Any Other Name" (1968) (poveste)
 "Day of the Dove" (1968) (scenarist)
 "Requiem for Methuselah" (1969) (scenarist)

 Episoade Men into Space
 "Is There Another Civilization?" (1960) (scenarist)

 Povestea It's a Good Life pentru franciza Twilight Zone

 "It's a Good Life" (1961) (povestire scurtă)
 Al treilea segment ("It's a Good Life"), Twilight Zone: The Movie (1983) (povestire)
 "It's Still a Good Life" (seria din 2002) (bazat pe personaje create de el)

 Filme
 Curse of the Faceless Man (1958) (scenarist)
 It! The Terror from Beyond Space (1958) (scenarist)
 Rampage (1963) (poveste)
 Fantastic Voyage (1966) (poveste)
 The Man From Earth (2007) (scenarist)
 The Man From Earth: Holocene (2018) (bazat pe personaje create de el)

Note

Legături externe
 Jerome Bixby in Gary Westfahl's Biographical Encyclopedia of Science Fiction Film

Vezi și
Listă de scriitori americani
Listă de scenariști americani

Nașteri în 1923
Decese în 1998
Scriitori americani
Scenariști americani
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică

Jerome Bixby


Gaby Grubea (n. 1910,  - d. 1991, ) a fost o violonistă română de origine evreiască, fondatoarea cvartetului radio și a orchestrei Teatrului Barașeum, artistă emerită a Republicii Populare Române și laureată a Premiului de Stat.

Biografie
S-a născut în familia unor muzicieni.

În 1947 a cântat ca solistă în cadrul concertului inaugural al Filarmonicii "Oltenia" din Craiova. Ca vioară f (I), alături de violonistul Isidor Wexler (vioara a II-a), violistul Marcel Gross (violă) și violoncelistul Ion Fotino (violoncel), a intrat în componența Cvartetului Radio, formație înființată în 1948. Alături de aceștia a susținut prima audiție românească a Cvartetului op.22 nr.2  în sol major de George Enescu, la mai bine de un an de la moartea compozitorului. A părăsit Cvartetul Radio în 1955. În anii '50 ai secolului al XX-lea a cântat în concerte simfonice apreciate, sub bagheta dirijorului Orchestrei Radio, Sergiu Comissiona. S-a remarcat ca solistă a Comitetului de Radio.

Mai târziu a emigrat din România.

Note

Nașteri în 1910
Decese în 1991
Violoniști români
Emigranți
Artiști emeriți ai Republicii Populare Romîne și ai Republicii Socialiste România
Laureați ai Premiului de Stat
Evrei români

Gaby Grubea


Osilo (sardinski: Ósile, sasarski: Ósili, galurski: Ósilu) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 672 metra i ima 3 059 stanovnika. Prostire se na 98,03 km². Gustoća naseljenosti je 31 st/km².Susjedne općine su: Cargeghe, Codrongianos, Muros, Nulvi, Ploaghe, Sassari, Sennori i Tergu.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Osilo


renvoie à plusieurs unités dans les armées des différentes nations :

Allemagne

Australie

Belgique
 14e bataillon médical

Canada

États-Unis

France
 14e bataillon de chars de combat
 14e bataillon de chasseurs alpins (et 14e bataillon de chasseurs à pied)
 14e régiment du génie (France)
 14e bataillon d'infanterie (France)
 14e bataillon d'infanterie de marine
 14e bataillon de tirailleurs algériens
 14e bataillon de tirailleurs sénégalais
 14e bataillon vietnamien

Inde

Italie

Union soviétique

Ukraine

14e bataillon


Pozantı, Adana iline bağlı bir ilçedir.

Tarihi boyunca Pozantı'ya çeşitli milletler tarafından değişik isimler verilmiştir. Pozantı'nın ilk çağlarda adı Pendonsis veya Pendosis idi. Araplar El Bedendum demişler, Türkler de Bozantı ismini vermişlerdir.

Tarihçe
Gülek Boğazı yolu birçok milletin konup göçtüğü Pendonsis şehri kalıntıları üzerine kurulmuş, tarihi boyunca coğrafi konumundan dolayı önemli bir konak yeri olmuştur.

Pozantı ve çevresi Hititlerin, Perslerin, İskender'in, Roma ve Bizans İmparatorluğunun idaresinde kaldıktan sonra, Abbasiler devrinde bilhassa Halife Harun Reşit zamanında bu bölgeye çok sayıda Türk aşiret ve boyu yerleştirildi. 1015 tarihinden itibaren Anadolu'ya başlayan Türk akınları buralara kadar uzandı. 1071 Malazgirt zaferinden sonra Türkler'in hakimiyetine alındı. Haçlı seferleri sırasında yeniden Bizansların eline geçen Pozantı daha sonra Kilikya Ermeni Krallığı ve Memlüklere bağlı Ramazanoğullarının eline geçtikten sonra Yavuz Sultan Selim'in 1517 seferi ile Osmanlı topraklarına katıldı.

Mondros Ateşkes Antlaşmasının imzalanmasından sonra Anadolu, işgal güçlerinin istilasına uğramakla Pozantı'da Fransızların işgaline maruz kalmıştır. 25 Mayıs 1920'de Pozantı düşman işgalinden kurtarılmıştır.

Bu esnada Adana da Fransızların işgali altındaydı. İl merkezi 5 Ağustos 1920 Pozantı kongresinden sonra, Pozantı'ya taşındı. 1954 yılına kadar bucak olan Pozantı bu tarihte ilçe olmuştur.

Turizm
Pozantı, Çukurova Bölgesini ve Akdeniz kıyılarını İç Anadolu'ya bağlayan en kolay ulaşım yolu üzerinde bulunmaktadır. Sözü edilen ulaşım kolaylığı aynı zamanda turizmin Pozantı'dan geçerek bir taraftan İç Anadolu'ya (Kapadokya, Ihlara Vadisi, Konya, Ankara, Kayseri) diğer taraftan Akdeniz Bölgesi (Adana, Mersin, Osmaniye, Gaziantep, Kahramanmaraş, Hatay) ve Güneydoğu Anadolu Bölgesinin (Şanlıurfa, Diyarbakır, Mardin) ulaşımını sağlamaktadır. Bölgede Aladağ Milli Parkı ve Demirkazık zirvesi,

Çiftehan kaplıcaları, Ulukışla Karagöl ile Bolkar dağları özellikle yazın turizmin yoğunlaştığı alanlardır. Bu alanlara giden insanlar Pozantı'da konaklayarak günübirlik gidip gelebilmektedir. Günübirlik konaklama giderek yaygınlaşmaktadır. Halihazırda bu kişilere ilçede konaklama dışında diğer turizm imkanları (organizasyon, turlar, turistik eşya satışı, alışveriş mekanları vb.) sunulamamaktadır.

Nüfus

Mahalleler
Pozantı'nın 21 mahallesinin 5'i merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 11.305 kişi (% 58,8) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 42,4 km uzaklıktaki Çamlıbel'dir. Merkez mahalleleri dışında nüfusu en fazla olan mahalle, 1.542 kişi ile Kamışlı'dır. Pozantı'nın nüfusu 2017 yılında % 0,76  azalmıştır.

Pozantı ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu

* Km,  Cumhuriyet Mahallesi'nde bulunan kaymakamlığa olan uzaklıktır.

Tarihi eserler
İlçe merkezinde bulunan tek tarihi eser, 1919 yılında kolordu komutanı Ahmet Cemal Paşa tarafından yaptırılan Cemal Paşa camii ve çeşmesidir. Bu camii sonradan onarılmıştır. Bugün ise bazı dini günlerde artan cemaata cevap verebilmesi için bir kat daha yükseltilmiş ve üzeri kubbeler ile örtülmüştür.

İlçe sınırları içerisindeki eski ve yeni Anahşa kaleleri Tekir tabyaları vardır. 1671 tarihinde Gülek'in girişindeki tarihi Anahşa kalesini gören Evliya Çelebi, orasının mamur bir kale olduğunu yazmaktadır. Araplar, Hüsnüs-Sekabile derdi.

Eski Konacık 4 km doğusundaki yalçın bir dönemecin gediği üzerine kurulu Anahşa kalesi de birkaç kez onarılmıştır. Tekir tepesini iki yönden kontrol altında tutan bugünkü E-90 karayolu kenarında üst kısmı yıkılmış, toprak altındaki bölümleri sağlam olan bir ara bölümünde bulunduğu Tekir tabyaları ise Mısırlı İbrahim Paşa zamanından kalmadır (19. yy başları). Aşçıbekirli köyü yakınlarındaki Fenese harabelerinin ise Bizans devrine ait bir şehir kalıntısı olduğu sanılmaktadır. Şeker pınarındaki tarihi taş köprü (Ak köprü) Ekim 1981'de meydana gelen sel taşkını sırasında yıkılmıştır. Bu köprünün tarihi hakkında kitabesinin kaybolması nedeniyle kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Ancak köprü eski yapısal özellikleri bozulmadan tekrar onarılmıştır. Kamışlı köyü sınırlarında bulunan Ören ve Asar yaylarının da eski birer şehir kalıntısı olduğu söylenmektedir. Bu da topraktan çıkan eskiye ait kalıntılar ve künkle (taş boru) su yolu bozuntusu ile eski su yolu deposu bozuntularından anlaşılmaktadır.

Yerel yönetim

Eylül 2016'da, FETÖ'ye yardım ve destek verdiği gerekçesiyle 5 Ağustos'ta tutuklanan belediye başkanı Mustafa Çay'ın yerine 1 Eylül 2016 tarihinde yürürlüğe giren 674 sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca belediye meclis üyesi Mahmut Sami Baysal atandı.

Kaynakça

 Kemal Çelik, Millî Mücadele'de Adana ve Havalisi (1918-1922), 1999, Türk Tarih Kurumu
 http://www.devletarsivleri.gov.tr/kitap/belge/994/020.doc

Adana'nın ilçeleri

Pozantı


Barbut er en portrætfilm instrueret af Ole Askman efter eget manuskript.

Handling
Harry Hviid Jensen, Barbut kaldet, er frisør med regelmæssige rutiner og rolige rytmer. Foran hans lille forretning på Vesterbrogade suser dagligt en hel verden travlt forbi. Men Barbut passer sit, som han har gjort det i mange år. Han udfører sit gamle frisørhåndværk på dagens enlige kunde med virtuost håndelag til ouverturen fra Rossinis "Barberen i Sevilla". "Barbut" er et stemningsfyldt, musikalsk nutidsbillede af en snart svunden epoke i stil med samme instruktørs smukke portræt af den dirigerende politibetjent i "Capriccio" (1968).

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1994

Portrætfilm fra Danmark

Barbut


Washingtonville est un village américain situé dans les comtés de Columbiana et de Mahoning, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Columbiana
Comté de Mahoning

Washingtonville (Ohio)


الدغري مسلسل اجتماعي كوميدي سوري، مقتبس عن قصة الكاتب التركي عزيز نيسين، أنتجه التلفزيون العربي السوري في العام 1992، من إخراج هيثم حقي وسيناريو وحوار د. رفيق الصبان ومكون من عشرين حلقة يحكي قصة شخص انتهازي محتال يستغل سذاجة القرويين.

الأحداث
تدور أحداث المسلسل في قرية صغيرة تدعى (كوم الحجر)، ولهذه القرية مجلس بلدي مكون من (إبراهيم بك الدغري) و(جاسم عباس) رئيس الدرك، و(الحاج بدر الفهمان) شيخ القرية و(البارودي) صاحب فندق صغير (قصر النعيم)، ورئيس البلدية (حمزة) وقائد الدرك (جاسم عباس)، ويضم المجلس أيضا عضو المعارضة الاشتراكي (قدري أفندي حقي)، وكذلك تضم القرية مستوصف طبي تعمل به (الدكتورة مها عبد الحميد)، ومدرسة يعمل بها (أحمد هلال).

يستغل الدغري سذاجة أهل البلدة والمجلس البلدي ويقوم بعمل مجموعة من الخدع والاحتيالات ليسرق أموالهم، ويساعده بذلك مساعده جلال، كما يقوم بخداع الجميع بعلاقاته مع الحكومة والمسؤولين، كما يستخدم الدوغري نفوذه ليصل إلى شخصيات مهمه مثل: القائم مقام والمحافظ.

كما يسعى للحصول على قلب الدكتورة مها بأساليب مختلفة، ويكتشف أن أحمد بعلاقه معها، فيدبر له المكائد ليبعده عنا وينجح بذلك. وفي النهاية يترشح للنيابة، ويفوز كنائب وينتقل للعيش مع زوجته الدكتورة مها في العاصمة، وتبدأ الدكتورة باكتشاف خداعه للبلدة والمجلس البلدي وتقرر الرجوع للقرية. يكتشف الدوغري في النهاية أن مساعده (جلال) قد تعلم منه أساليبه، وبدأ يعمل المكائد وقد بدأ بالدوغري نفسه.

الشخصيات
 دريد لحام: بدور (إبراهيم بيك الدوغري)، وهو شخصيه انتهازية تسعى للوصول للمنصب ولقلب الدكتورة مها بشتى الوسائل.
 أيمن زيدان: بدور (جلال البارودي) مساعد إبراهيم بيك الدوغري في كل أعماله وأساليبه الاحتيالية.
 جمال سليمان: بدور الأستاذ أحمد القادم إلى ضيعة كوم الحجر لتعليم أبنائها اللغة الإنكليزية بعد أن توفي المدرس السابق (عوني).
 عباس النوري: بدور (كريم الآغا) ابن الآغا، الذي يسعى للزواج من حبيبته الفقيرة ابنة المعارض (قدري افندي) برغم رفض أبيه الصريح.
 حسام تحسين بك: بدور (جوزيف كوكوريكو)، نصاب قام الدوغري باستخدامه للاحتيال على أهل البلدة.
 عمر حجو: بدور (حمزة بيك عرب اوغلي)، عضو المجلس البلدي ورئيس البلدية.
 جيانا عيد: بدور (الدكتورة مها)، التي يسعى الدوغري للزواج بها ويتزوج بها في النهاية وتعمل في المستوصف وتقوم بالتدريس في المدرسة.
 خالد تاجا: بدور (شريف آغا)، رجل غني ويعمل لديه فلاحون في مزارعه يرفض أن يتزوج ابنه (كريم) ابنة (قدري افندي) (جواهر).
 عبد الفتاح مزين: بدور جاسم عباس (رئيس الدرك) وعضو المجلس البلدي.
 حسن دكاك: بدور (الحاج بدر الفهمان)، شيخ القرية، عضو المجلس البلدي، ورئيس وحدة الإشراف الزراعي في البلدة، وأمين سر المجلس البلدي.
 عصام عبه جي: بدور (إسماعيل) عضو المجلس البلدي وتاجر ثري.
 أحمد عداس: بدور (البارودي) أبو العز، صاحب فندق (قصر النعيم) وعضو المجلس البلدي.
 : بدور (سعد الأطرش)، يعمل لدى (البارودي) وهو أبكم وأصم.
 : بدور (القائم مقام).
 رياض شحرور : بدور (المحافظ).
 تيسير ادريس: بدور (المحامي).
 صباح بركات: بدور (جواهر) ابنة (قدري افندي) وعشيقة (كريم)، والذان يتزوجان بالرغم من معارضة الآباء.
 مرح جبر: بدور (دهب) ابنة (قدري افندي)
 هدى شعراوي: بدور (خيرية الداية).
 زهير عبد الكريم: بدور (نوري المبيض) الأعور الذي يعمل كمبيض للطناجر ويعمل في مهنة الدهان.
 أحمد رافع: بدور () مدير المدرسة.
 محمد الحريري: بدور (صابر الديري) مزارع.
 محمد جبولي: بدور (أبو اسعد) مزارع.
 نجوى صدقي : بدور (أم إبراهيم الدوغري).
 يوسف حنا: بدور قدري أفندي حقي المعارض.

مراجع

روابط خارجية

http://www.youtube.com/watch?v=Qj_OjoMPsG8

أعمال عن طبيبات
مسلسلات تلفزيونية سورية

الدغري (مسلسل)


L'amore medico (título original en italiano; en español, El amor médico) es una ópera en dos actos con música de Ermanno Wolf-Ferrari y libreto de Ènrico Golisciani, basada en la comedia de Moliere L'Amour médecin. Se estrenó el 4 de diciembre de 1913 en la Ópera Semper en Dresde bajo el título de Der Liebhaber als Arzt.

El estreno en los Estados Unidos tuvo lugar el 25 de marzo de 1914 en la Metropolitan Opera de Nueva York.

Personajes

Grabaciones
No hay una grabación comercial disponible de la ópera entera, sin embargo la obertura y el intermezzo están incluidos en:

Wolf-Ferrari: Orchestral Works, Orquesta Filarmónica de la BBC.
Director: Gianandrea Noseda
Fecha de granación: 2009
Sello discográfico: Chandos, 10511 (CD)

Notas y referencias

 Waterhouse, John C.G. (1992), 'Amore medico, L' in The New Grove Dictionary of Opera, ed. Stanley Sadie (Londres) ISBN 0-333-73432-7

Enlaces externos

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Ermanno Wolf-Ferrari
Óperas en italiano
Óperas de 1913
Óperas estrenadas en Dresde
Óperas basadas en obras de Molière

L'amore medico


Die Telfer Mine ist ein Kupfer-Gold-Bergwerk, das bei Telfer, einer Bergarbeiterstadt, in der Großen Sandwüste in Western Australia, Australien liegt. Das Bergwerk befindet sich im Eigentum des australischen Unternehmens Newcrest Mining, dem größten Goldförder-Unternehmen Australiens, das ferner zu einem der zehn größten der Erde zählt.

Die Telfer Mine ist eines von vier Bergwerken von Newcrest Mining in Australien.

Im Rechnungsjahr 2010/2011 wurden in der Telfer Mine 32.078 Tonnen Kupfer und 621.629 Unzen Gold gefördert.

Geschichte

Das Bergwerk befindet sich auf dem traditionellen Land der Aborigines der Marthu.

Entdeckt wurde die Kupfer-Gold-Lagerstätte 1972 von Newmont Mining, dem Vorläufer von Newcrest Mining, die 1966 gegründet wurde. Der erste Abbau begann 1977 mit einem Joint Venture von BHP Billiton und Newmont Mining. 1990 fusionierte Newmont Australia Limited und BHP Gold Limited zur Newcrest Mining 1997 hatte das Bergwerk 5 Millionen Unzen Gold gefördert. Der Tagebau wurde August 2000 wegen hoher Kosten geschlossen.

2004 eröffnete Newcrest Mining das Bergwerk als Tagebau und 2006 Untertagebau in dem anliegenden Hartgestein erneut und hatte eine Anlage mit einem Kraftwerk von 138 Megawatt zur Abscheidung von Kupfer und Gold mit einer 450 Kilometer langen Gaspipeline von Port Hedland gebaut.

Im Juni 2008 wurde die Förderung des Bergbaus durch die Gaskrise in Western Australia wegen der Explosion der Anlage auf Varanus Island erheblich beeinträchtigt, was zu einer Entlassung von 400 Beschäftigten der Telfer Mine führte.

2010 gab Newcrest bekannt, dass die Telfer Mine bis 2017 im Untertagebau und bis 2023 im Tagebau betrieben werden kann.

Zufahrt
Die Telfer Mine ist über die Telfer Mine Road erreichbar, eine von der Bergwerksgesellschaft gebaute und unterhaltene Outbackpiste, die nach Nordwesten über die Rippon Hills Road und die Marble Bar Road an den Great Northern Highway angebunden ist.

Produktionszahlen
Produktionszahlen:

Gold

Kupfer

Weblinks
 Western Australian Mineral and Petroleum Statistics Digest 2008 (PDF; 3,8 MB) S. 34: Principal Mineral and Petroleum Producers - Gold
 Webseite von MINEDEX

Einzelnachweise

Kupferbergwerk in Australien
Goldmine in Australien
Aktives Bergwerk
Wirtschaft (Western Australia)
Bergwerk in Australien und Ozeanien

Telfer Mine


Adlumia, biljni rod iz porodice makovki. Postoje dvije vrste, jedna iz istočne Azije i Ruskog dalekog istoka (A. asiatica) i druga s istoke Sjeverne Amerike (A. fungosa).

Rod je dobio ime po američkom vinogradaru Johnu Adlumu (1759. – 1836.).

Vrste
 Adlumia asiatica Ohwi
 Adlumia fungosa (Aiton) Britton, Sterns & Poggenb.

Sinonimi
 Bicuculla Borkh.

Izvori

Makovke

Adlumia


Le Sandhan est un village sur la côte du golfe de Kutch à une trentaine de kilomètres à l'ouest de Mandvi, dans le district d'Abdasa Taluka de Kutch, dans le Gujarat, en Inde.

Histoire
Le village est probablement le Sindhan décrit par les Arabes. C'était le Jagir ou bhayat (confrérie en langue kutchhi) de 12 villages de l'état princier kutch. En raison de son importance géographique, le ra (roi) Tamachiji de Kutch a commencé à construire le fort de Sandhan. Plus tard ra Godji continua la construction du fort. Le fort de sandhan est l'un des hauts murs fortifiés de kutch. Le sandhan jagir avait activement participé sous la direction de kudadharji à la guerre de zara contre le Gulansha kalora, le roi de la région du sindh. Les ruines de la frappe de canon sur le fort pendant la bataille peuvent être vues même aujourd'hui. le sandhan jagir a les canons de l'armée de gulamsha comme preuve de la victoire. sandhan jagir contre le roi de la région du sindh.

Notes et références

 Cet article incorpore du texte du domaine public de Imprimé au Government Central Press. 1880. p. 250.

Pages avec des traductions non relues

Sandhan


The AC1 Sentinel was a cruiser tank designed in Australia in World War II in response to the war in Europe, and to the threat of Japan expanding the war to the Pacific or even a feared Japanese invasion of Australia. It was the first tank to be built with a hull cast as a single piece, and the only tank to be produced in quantity in Australia. The few Sentinels that were built never saw action as Australia's armoured divisions had been equipped by that time with British and American tanks.

History
When design work began in November 1940, the AC1 was originally intended to be a 2 pounder gun-equipped vehicle, a true Cruiser tank, with a weight of between 16 and 20 tonnes. Due to a lack of home grown experience in tank design, a mission was sent to the US to examine the M3 design and Colonel W.D. Watson MC, an artillery officer with many years of tank design experience was provided by the UK. He arrived in December 1940. Like the Canadian Ram, the Australian Cruiser was to be based on the engine, drive train, and lower hull of the American M3 Medium tank, mated to an upper hull and turret built closely along the lines of a British Crusader. By 1942, attempting to keep pace with German tank developments, the design specification had become more like an American medium tank, resulting in a heavier design and a higher silhouette profile.

The Australian Cruiser tank Mark 1 (AC1) was designated "Sentinel" in February 1942. Manufactured by the New South Wales Railway Company, fabrication took place at Sydney's Chullora Tank Assembly Shops with serial production vehicles emerging in August 1942, the premises also being used as a testing ground. The design used existing parts where available from other tank designs, simplified where necessary to match the machining capacity present in Australia. The hull was cast as a single piece, as was the turret; a technique not used on the hull of any other tanks of the era.

The Sentinel was designed to mount either a QF 2 pounder or a QF 6 pdr (57 mm, 2.25 in). However, as the production order for 6 pounder tank guns had not been acted on, none of these were available and the first 65 tanks were built with the 2 pounder. Two Vickers machine guns were carried as secondary armament, one in the hull and a second mounted coaxially beside the main gun. The preferred engines suitable to power a 28 tonne tank, a Pratt & Whitney Wasp single row petrol radial, or a Guiberson diesel radial, were not available within Australia, so the Sentinel was powered by the combined output of three Cadillac V8 engines – petrol car engines with a displacement of  each. The three engines were installed in a clover-leaf configuration (two engines side-by-side to the front and a single to the rear) with all feeding power to a common gearbox.

Sixty-five production vehicles had been completed by June 1943. The completed Sentinel tanks were used for evaluation purposes only and were not issued to operational armoured units. The Australian Cruiser tank programme was terminated in July 1943 as it was thought better for Australia to put the effort spent on the AC tanks towards building her own railway locomotives and supporting the large number of US tanks due to arrive. The tanks that had been produced were placed in storage until the end of the war. In 1943, the 3rd Army Tank Battalion was equipped with a squadron of AC1 tanks that had been modified to resemble German tanks. These tanks were used in the filming of the movie The Rats of Tobruk. This appears to have been the only time a squadron of Sentinels was used for any purpose.

Further experiments

The Sentinel was to be succeeded by the AC3 Thunderbolt, a much improved design with better armour protection, and most importantly increased firepower. The next step up in firepower available in Australia was the 25 pounder (87.6 mm, 3.45 in) gun-howitzer. This was quickly redesigned as a tank gun, work that would later prove useful for the design of the Short 25 Pounder.

In an effort to further improve the firepower of the Australian produced tanks, a new turret was built and placed on the first of the earlier development vehicles to assess the vehicle's ability to mount the foremost Allied anti-tank gun of the day – the British 17 pounder (76 mm, 3 in). This was achieved by mounting two 25 pounder gun-howitzers that, when fired together, would significantly exceed the recoil of a 17 pounder. It was later fitted with a 17 pounder and after successful gunnery trials the 17 pounder was selected for the AC4 tank. On the AC4 tank, the 17 pounder was to be mounted in a new and larger turret, attached by a 70 inch (1778 mm) diameter turret ring, the space for which was accommodated by changes to the upper hull permitted by the compact nature of the "Perrier-Cadillac". The design for the AC4 tank was not finalised before the programme ended.

Survivors

All but three tanks were disposed of by the Australian government in 1945. The 65 tanks that were not required to serve as a physical record in war museums in Australia and the UK were sold off by the Commonwealth Disposals Commission.

Of the three that were retained, the first is at the RAAC tank museum at Puckapunyal Victoria (AC1 serial number 8030), the second is at the Bovington Tank Museum (AC1 serial number 8049), the third and only completed AC3 (serial number 8066) is located at the Treloar Resource Centre at the Australian War Memorial in Canberra.

From those that were sold, mostly for agricultural use, a third AC1 was reassembled at the Melbourne Tank Museum using the hull of AC1 8006 and the turret of AC1 8040. This tank was sold to the Military Vehicle Technology Foundation when the Melbourne Tank Museum closed in 2006, and subsequently bought by Wargaming when the MVTF collection was partly auctioned in 2014. It was placed on exhibit at the Camp Mabry Museum in Austin, Texas, for a period before being shipped to the Australian Armour and Artillery Museum to be repainted and put on display. A second Australian cruiser tank is also on display at the AAAM. This tank, acquired from the MTM, has a largely uncut hull, with turret, gearbox and running gear, otherwise bare inside. This vehicle consists of the hull of AC1 8040 and an AC3 turret. The tank was externally restored in 2014. It now has a 17 pounder barrel in an attempt to represent the AC4 prototype; the mantlet and gun mount were fabricated by the AAAM. An AC3 mockup was assembled from unused AC3 armour castings and a mix of AC3 and AC1 parts at the Melbourne Tank Museum in 1996–97, this piece was sold to a private collector in 2006.

Variants
AC IA
1x QF 6-pounder gun
1x Vickers machine gun
3x Cadillac V8 engines
AC IB
1x QF 25 pounder gun
1x Vickers machine gun
3x Cadillac V8 engines
AC III "Scorpion" An AC1 that was to be produced in Victoria with mostly components imported from the US. Not related to the AC3 Thunderbolt.
1x QF 2-pounder gun
2x Vickers machine gun
1x single-row Wasp radial engine

See also

Tanks of comparable role, performance, and era

 Australia Thunderbolt
 British Cromwell
 Canadian Ram II
 German Panzer IV
 Hungarian Turán III
 Italian Carro Armato P 40
 Italian P43 (proposal)
 Japanese Type 3 Chi-Nu
 Romanian 1942 medium tank (proposal)
 Soviet T-34
 Swedish Stridsvagn m/42
 United States M4 Sherman

Other Commonwealth tanks of the Second World War
 Bob Semple tank – New Zealand indigenous tank design
 Grizzly tank – Canadian licence built M4A1 Sherman
 Schofield tank – New Zealand indigenous tank design
 Australian experimental light tank – Australia's second effort at producing a locally made tank.

Notes
Footnotes

Citations

References

Further reading

External links

Armour in Focus
World War II vehicles
Toadman's Tank Pictures
Net-Maquettes gallery

Cruiser tanks of Australia
World War II tanks of Australia
Military vehicles introduced from 1940 to 1944

Sentinel tank


Hedwigiaceae, porodica pravih mahovina u redu Hedwigiales. Postoji nekoliko rodova.

Rodovi
 Braunia Bruch & Schimp.
 Hedwigia P. Beauv.
 Hedwigidium Bruch & Schimp.
 Metarhacocarpus Nog.
 Pararhacocarpus J.-P. Frahm
 Pseudobraunia (Lesq. & James) Broth.

Izvori

Hedwigiales

Hedwigiaceae


Maiensäss (også kaldet Maiensäß, Maisäss/Maisäß, Maien, Vorsäss/Vorsäß, Niederleger og Unterstafel - på engelsk betegnes det Alpine Transhumance) er en landbrugsform, som er helt særlig i dele af Alperne. Det er et afskovet område med hytter og stalde. Hver mark/eng består af mindst ét lille hus/hytte og en stald. Samlet har det landsbymæssig karakter, især dem med egen kirke. En Maiensäss ligger under trægrænsen i cirka 1200 til 1600 meters højde.
Maiensäss hører især til i de schweiziske kantoner Graubünden og Wallis i det vestlige Tyrol, samt i Vorarlberg i Østrig.

Oprindelse og former
Ordet er første gang dokumenteret i 1380 i Vorarlberg. I Schweiz er det dokumenteret i formen meiensess i 1540.

Maiensäss er unik i kulturlandskabsmæssig sammenhæng og er opstået i forbindelse med et slags skiftebrug/vangebrug, hvor man, til forskel fra den traditionelle form, flyttede hele gårdens drift til højereliggende områder. Det er både personel og materiel, der blev trukket med op på Maiensäss, og mælkeprodukterne fremstillet dér frem for på hovedgården, hvor man tilbragte vintermånederne. Som navnet antyder, foretog man skiftet omkring maj måned.

De huse/hytter, der blev benyttet i sommermånederne, består mestendels af to rum, med et køkken/alrum som man træder ind i, og en stue eller et kammer som tilstødende rum. Staldene består som oftest med et loftsområde til opbevaring af hø. Samtidigt havde man anordninger sammentømret af lægter ude ved markerne, så høsten og høet ikke skulle transportes så langt. Der fandtes også en særlig byggeform, Tiaja, hvor sovekammer, køkken/alrum, forrådskammer og stald var under samme tag.

Den dag i dag er de færreste Maiensäss ikke benyttet i traditionel forstand, men bygningerne er som oftest bevarede til overnattende turister. Selve traditionen med at drive kvæg op til de højereliggende marker er bevaret, her skal det ceremonielle aspekt ved at hente dem ned igen i efteråret bemærkes.

Østrigsk kultur
Kultur i Schweiz
Alperne
Vorarlberg
Tyrol (region)
Graubünden

Maiensäss


Isangrim (mort le ) est le dixième évêque de Ratisbonne de 930 à sa mort.

Biographie
Comme les autres premiers évêques de Ratisbonne, il devient également abbé mineur de Saint-Emmeran.

Le diocèse de Ratisbonne est dévasté par les . Au moment où Arnulf de Carinthie se réconcilie avec Henri de Germanie, seuls quelques abbés se réunissent lors d'un synode provincial le  dans la cathédrale de Ratisbonne sous la présidence de l'archevêque Adalbert de Salzbourg. Parmi les participants figurent l'évêque d'Eichstatt Uodalfrid, Wolfram de Freising et Gerhard de Passau.

Notes et références

Liens externes

Évêque de Ratisbonne
Évêque du Xe siècle
Abbé allemand
Abbé du Xe siècle
Décès en 941
Personnalité du haut Moyen Âge par nom

Isangrim


Nott Corona je korona, geološka formacija u obliku krune, koja se nalazi na planetu Veneri na . Smještena je u četverokutu Isabella. Ime je dobila po Notti, skandinavskoj božici Zemlje.

Geografija i geologija
Nott Corona pokriva kružno područje promjera oko 150 km.

Izvori

Venera
Površinske karakteristike tijela Sunčevog sustava

Nott Corona


FIVB World Tour Finals de 2022 é a 7ª edição da competição que reúne as melhores duplas do Circuito Mundial de Vôlei de Praia, em ambos os gêneros, inicialmente previsto para o período entre 26 a 29 de janeiro de 2023 na cidade de Doha, em conformidade dos protocolos saniários no enfrentamento da Covid-19

Fórmula de disputa

A competição  reuniu por 10 duplas por gênero, destas, oito equipes qualificadas através do Ranking Mundial após a etapa de Torquay, Austrália, acrescidas de duas duplas convidadas. Em cada naipe são distribuídas proporcionalmente em dois grupos, A e B, onde todos se enfrentam, a dupla primeira colocada de cada grupo avançam diretamente às semifinais, já as segundas e terceiras colocadas de cada grupo, se enfrentam  na fase eliminatória, em sistema de eliminação simples (quartas de final), os vencedores, enfrentam os outros semifinais.Os vencedores da fase semifinal disputam a final e os perdedores definem o terceiro posto.

Local dos jogos

Campeões

Torneio Masculino

Participantes

Fase classificatória

Grupo A

|}

Grupo B

|}

Fase eliminatória

Quartas de final

Semifinais

Terceiro lugar

Final

Classificação final

Torneio Feminino

Participantes

Fase classificatória

Grupo A

|}

Grupo B

|}

Fase eliminatória

Quartas de final

Semifinais

Terceiro lugar

Final

Classificação final

Ligações externas

Circuito Mundial de Voleibol de Praia
Eventos esportivos sediados no Catar
Desporto no Catar em 2023

FIVB World Tour Finals de 2022


Aude Herlédan, née le  à Paris est une artiste contemporaine française. Elle vit et travaille à Paris.

Biographie
Après avoir passé son enfance à Kinshasa au Congo, elle obtient son baccalauréat à Londres, au Lycée Français Charles de Gaulle. Diplômée de l'École Estienne en 1989, sections arts graphiques, Aude Herlédan commence sa carrière à New-York où elle est lauréate du concours de la Parsons School.
Son enfance passé au Congo lui a donné le goût de l'Afrique.
Pour l'ONU, elle réalise des missions photographiques à Nairobi au Kenya où elle crée un laboratoire photographique pour les journalistes kényans.

De retour en France, en 1992, elle explore peinture et le dessin de nu à l'École Nationale des Beaux Arts de Paris et elle parachève sa formation académique à l'École du Louvre. En parallèle, elle crée son premier atelier de sculpture et se fait connaître pour ses toiles abstraites. Ses monochromes blancs et compositions colorées font sa réputation auprès des collectionneurs. En 2013, elle crée la galerie 1831 à Paris avec Jean-Louis Herlédan, son mari. « 1831, C'est l'année de publication de nos romans favoris, Le Rouge et le Noir et La Peau de chagrin. »

Dans le cadre de Carré Rive Gauche en 2018, elle participe à l'exposition « Vibrato ». L'année suivante, l'architecte Jean-Michel Wilmotte redécore la Suite présidentielle de l'Hôtel Lutetia à Paris et choisit d'y accrocher notamment une toile abstraite d'Aude Herlédan.

Son travail est exposé lors de grandes foires d'art contemporain : soloshow à Art Paris en 2020, Modern Art Fair à Paris en 2021, Salon du Dessin en 2022, Brafa à Bruxelles par la Galerie Rosenberg & Co en 2022.

Les deux pratiques de la peinture et de la sculpture sont indissociables pour Aude Herlédan. Elle réalise également des céramiques, des créations textiles et depuis 2022 des œuvres en verre. Ses créations abstraites ou figuratives s'inspirent de ses rencontres et de ses voyages et sont marquées par son enfance et sa vie en Afrique. Toutes ses sculptures rendent hommage aux femmes. La condition féminine étant un thème central dans son œuvre, illustré par la liberté, la maternité et la féminité.

Publications
 Aude Herlédan, monographie
 Les paysages de l'âme, Aude Herlédan, 2017, Editions 1831, Paris
 Encounters, monographie des peintures et sculptures de 2015 à 2020, Aude Herlédan, 2020, Editions 1831, Paris
 Âme vagabonde, monographie de sculptures, Aude Herlédan, 2022, Editions 1831, Paris

Liens externes

Notes et références

Naissance en décembre 1966
Naissance à Paris
Artiste contemporain français
Plasticienne française
Peintre française
Sculptrice française

Aude Herlédan


الشاطئ الرابع (بالإيطالية:La Quarta Sponda) هو مصطلح أطللقه بينيتو موسوليني على شاطئ ليبيا عندما كانت مستعمرة إيطالية. أشتق المصطلح بسبب وجود ثلاث شواطئ في شبه جزيرة إيطاليا (الأدرياتيكي والتيراني والأيوني) واعتبرت ليبيا الرابعة.

تاريخ المصطلح
مثّل الشاطئي الرابع الجزء الجنوبي لإيطاليا العظمى، وقد كان مشروعاً فاشيا لتوسيع رقعة إيطاليا في بداية الأربعينيات. استُعمل المصطلح لترغيب الشعب الإيطالي في فكرة احتلال ليبيا التي اعتبرت جزءً من إيطاليا وكأنها تمثل «أمريكا» الجديدة للمهاجرين الإيطاليين. لقد كان حافز إيطاليا الرئيسي من وراء إعادة اكتشاف أثار لبدة الكبرى هو تجسيد حق إيطاليا في احتلال المنطقة، كما احتلها أجدادهم الروم من قبلهم.

انحلالات سنة 1943 في إفريقيا
إيطاليا في الحرب العالمية الثانية
تأسيسات سنة 1911 في إفريقيا
تاريخ تونس
دول سابقة في إفريقيا
دول وأقاليم انحلت في 1943
دول وأقاليم أسست في 1911
دول وأقاليم أسست في 1934
ليبيا في عقد 1910
ليبيا في عقد 1920
ليبيا في عقد 1930
ليبيا في عقد 1940
ليبيا الإيطالية

الشاطئ الرابع


කල්මුනේ යනු නැගෙනහිර පළාතේ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි. නාගරික සම්පූර්ණ ජනගහණය ( 2011 දි ) 106780 ක් විය.

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

කල්මුනේ


Juan José Urruti Acosta (Rosario, Santa Fe, 24 de mayo de 1962) es un exfutbolista argentino. Jugaba de delantero y su primer club fue Racing de Córdoba.

Trayectoria

Comenzó su carrera en 1979 jugando para Racing de Córdoba. Juega para el club cordobés hasta 1983. Ese año se fue con rumbo hacia España para formar parte del Valencia CF, en donde estuvo ligado hasta 1986. Ese año regresó a la Argentina para formar parte de las filas de Rosario Central, en donde fue campeón de Primera División en 1987, y se mantuvo ligado hasta el año 1988. Ese mismo año se trasladó a Bolivia para formar parte del plantel de Bolívar, en donde juega hasta 1990. En 1991 regresó a la Argentina, en donde probó suerte en Platense. Ese año regresó a Bolivia para formar parte nuevamente de las filas del Bolívar, en donde juega hasta 1992. En 1993 formó parte de las filas de Jorge Wilstermann. Juega para el club hasta el año 1995. En 1996 forma parte del plantel de CD San José. En 1997 se fue a Chile, en donde terminó su carrera como futbolista profesional en el Huachipato. Es el actual técnico de la Asociación Atlética Banda Norte (Río Cuarto, Córdoba - Argentina).

Ha sido internacional con la Selección de fútbol de Argentina en 1980 y la Sub-20 en 1981 con la cual participó de Copa Mundial de Fútbol Juvenil de 1981 que se jugó en Australia donde la selección Argentina fue eliminada rápidamente igualmente  Juan José Urruti convirtió un gol ante Inglaterra en el empate entre ambas selecciones por 1-1.

Familia

Es el padre de Maximiliano Urruti, exjugador de Newell's Old Boys, actualmente en FC Dallas.

Clubes

Títulos

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos

 Ficha del jugador de Valencia

Futbolistas de Rosario

Futbolistas del Club Atlético Racing
Futbolistas del Valencia Club de Fútbol en los años 1980

Futbolistas del Club Atlético Rosario Central en los años 1980
Futbolistas del Club Bolívar
Futbolistas del Club Deportivo Jorge Wilstermann
Futbolistas del Club San José
Futbolistas del Club Deportivo Huachipato en los años 1990

Juan José Urruti


හිරෝෂිමා (ජපන්:  広島市 හිරොෂිමා-ශි) යනු ජපානයේ නගරයක් වන අතර හිරෝෂිමා දිස්ත්‍රික්කයේ අගනුවරද වේ. එමෙන්ම එය ජපානයේ විශාලතම දූපත වන හොන්ෂු දූපතේ බස්නාහිර ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇති චූගොකු ප්‍රදේශයේ විශාලතම නගරයද වේ. ජපන් බසින් හිරෝෂිමා (広島) යන්නෙන් අදහස් වන්නේ "පුළුල් දූපත" යන්නයි. 1889 අප්‍රේල් 1 වැනිදා සිට හිරෝෂිමාව 'නගරයක්' ලෙස සලකන ලදී. 1980 අප්‍රේල් 1 වැනිදා එය රජය විසින් නියම කරන ලද නගරයක් හෙවත් නාමෝද්දේශිත නගරයක් ලෙස නම් කරන ලදී. 2006 වසරේ ඇස්තමේන්තුගත සංඛ්‍යාලේඛන වලට අනුව හිරෝෂිමාවේ 1,154,391ක ජනගහනයක් පදිංචි වී සිටී. 2011 අප්‍රේල් මාසයේ සිට කසුමි මත්සුයි හිරෝෂිමාවේ නගරාධිපති ධූරය හොබවයි.

හිරෝෂිමාව ලෝකයා විසින් වඩාත් හොඳින් හඳුනාගෙන තිබෙන්නේ න්‍යෂ්ටික ප්‍රහාරයකට ලක් වූ ලොව ප්‍රථම නගරය ලෙසය. ඒ එක්සත් ජනපද යුධ හමුදා ගුවන් හමුදාව (USAAF) විසින් දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසන් වීමට දින කිහිපයකට පෙර, එනම් 1945 අගෝස්තු 6 වැනිදා පෙ.ව. 8:15ට හිරෝෂිමා නගරයට ගුවනින් පරමාණු බෝම්බයක් හෙලීමෙන් අනතුරුවයි.

ඉතිහාසය

සෙන්ගොකු යුගය (1589–1871)

ජපානයේ බලවත් යුධ හමුදා අණදෙන නිලධාරියෙකු වූ මෝරි තෙරුමොටෝ විසින් 1589 දී සෙටෝ අභ්‍යන්තර මුහුදු ඉවුරේ ගංගා ඩෙල්ටාවේ හිරෝෂිමා නගරය පිහිටුවන ලදී. අකි පළාතේ කෝරියාමා මාලිගය හැරදා පැමිණි ඔහු, හිරෝෂිමාව ඔහුගේ අගනුවර බවට පත්කර ගත්තේය. හිරෝෂිමා මාලිගය ඉතා ඉක්මනින් ඉදිකළ ඔහු 1593 දී එහි පදිංචි විය. එම කාලය වන විට ඔහු සෙකිගහරා සටන පරාජය වෙමින් සිටියේය. එම සටනේ ජයග්‍රාහකයා වූ ටෝකුගාවා ඉයෙයාසු පසුව හිරෝෂිමාව සහ අකි පළාත සියතට ගත් අතර, එයින් අකි පළාත ඔහුට සහය දැක්වූ දයිමියෝවරයෙකු වූ මසනොරි ෆුකුෂිමා වෙත ලබාදෙන ලදී.

අධිරාජ්‍ය යුගය (1871–1939)

1871 දී හන් ක්‍රමය අවලංගු කිරීමෙන් පසුව හිරෝෂිමාව, හිරෝෂිමා දිස්ත්‍රික්කයේ අගනුවර බවට පත්විය. අධිරාජ්‍ය යුගය තුල ජපාන ආර්ථිකය ප්‍රථමික ග්‍රාමීය මට්ටමේ සිට නාගරික මට්ටමට මාරුවීමේදී, හිරෝෂිමාව ප්‍රධාන නාගරික මධ්‍යස්ථානයක් බවට හැරිණි. 1870 දශකයේදී රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලැබූ ඉංග්‍රීසි පාසල් හතෙන් එකක් හිරෝෂිමාවේ පිහිටවනු ලැබීය. හිරෝෂිමාව වැදගත් වරාය නගරයක් බවට පත්කරමින්, 1880 දශකයේදී එවකට හිරෝෂිමා ආණ්ඩුකාර සඩාකි සෙන්ඩාගේ  මූලිකත්වයෙන් උජිනා වරාය ඉදිකරන ලදී.

1894 වසරේදී සන්යෝ දුම්රිය මාර්ගය හිරෝෂිමාව දක්වා දීර්ඝ කෙරිණි. පළමු චීන-ජපන් යුද්ධය පැවති සමයේදී යුධමය කටයුතු සඳහා හිරෝෂිමා ප්‍රධාන දුම්රියපළේ සිට වරාය දක්වා ද දුම්රිය මාර්ගයක් තනන ලදී. එම යුද්ධය අතරතුර කාලයේදී ජපාන රජය තාවකාලිකව හිරෝෂිමාවේ පිහිටුවන ලද අතර, මෙයිජි අධිරාජ්‍යයා විසින් 1894 සැප්තැම්බර් 15 සිට 1895 අප්‍රේල් 27 දක්වා කාලය තුල සිය මූලස්ථානය හිරෝෂිමා මාලිගය තුල පවත්වාගෙන යනු ලැබීය. චීන-ජපන් යුද්ධය අවසන් කිරීම සඳහා චීන සහ ජපන් නියෝජිතයින් අතර පළමු වටයේ සාකච්ඡා 1895 පෙබරවාරි 1 සිට 4 දක්වා කාලය තුල හිරෝෂිමාවේදී පැවැත්විණ. 19 වන සියවසේ අගභාගයේදී කපු මෝල් ඇතුළු තවත් කර්මාන්තශාලා රැසක් මෙම නගරයේ ස්ථාපනය කරන ලදී. 1904 වසරේ රුසියානු-ජපාන යුද්ධය පැවතී සමයේදී යුධමය සැපයුම් නිෂ්පාදනය හා සංවර්ධනය කිරීම සඳහා හිරෝෂිමා නගරය තවදුරටත් කාර්මිකකරණය විය. හිරෝෂිමා දිස්ත්‍රික් වාණිජ ප්‍රදර්ශන ශාලාව 1915 දී ඉදිකරන ලද්දේ නව නිෂ්පාදන වෙළදාම් කිරීමේ සහ ප්‍රදර්ශනය කිරීමේ මධ්‍යස්ථානයක් ලෙසය. පසුව එහි නම හිරෝෂිමා දිස්ත්‍රික් නිෂ්පාදන ප්‍රදර්ශන ශාලාව ලෙසත්, ඊටත් පසුව එය හිරෝෂිමා දිස්ත්‍රික් කාර්මික ප්‍රවර්ධන ශාලාව ලෙසත් වෙනස් කෙරිණි.

පළමු ලෝක යුද්ධය පැවති සමයේදී ජපානය මිත්‍ර පාක්ෂික හමුදාවක් ලෙස යුද්ධයට එක්වීමත් සමග හිරෝෂිමාව යුධ කටයුතු වල කේන්ද්‍රස්ථානයක් බවට පත්විය. එම කාලයේදී ජර්මානු යුධ සිරකරුවන් 500ක් පමණ හිරෝෂිමා බොක්කේ පිහිටි නිනොශිමා දූපතේ සිර කර සිටියහ. පළමු ලෝක යුද්ධයෙන් අනතුරුව තවදුරටත් නගරයක් වශයෙන් වර්ධනය වූ හිරෝෂිමාවට 1923 මැයි 4 දින කතෝලික පල්ලිය විසින් අපෝස්තළුවරයෙක්ද පත්කරන ලදී.

දෙවන ලෝක යුද්ධය සහ පරමාණු බෝම්බ ප්‍රහාරය (1939-1945)

දෙවන ලෝක යුද්ධය පැවති සමයේදී ජපාන දෙවන සාමාන්‍ය හමුදාවත්, චූගොකු ප්‍රාදේශීය හමුදාවත් සිය මූලස්ථානය බවට පත්කරගෙන තිබූයේ හිරෝෂිමා නගරයයි. හමුදා නාවික අංශයේ මූලස්ථානය උජිනා වරායේ පිහිටුවා තිබුණි. නගරය තුල යුධ සැපයුම් ගබඩා රැසක් තිබූ අතර එය වැදගත් නාවික තොටුපලක්ද විය.

දෙවන ලෝක යුධ සමයේදී ටෝකියෝ සහ ජපානයේ තවත් නගර රැසකට එල්ල වූ බෝම්බ ප්‍රහාර නිසා විශාල වශයෙන් ජීවිත හා දේපල හානි සිදුවිය. උදාහරණයක් වශයෙන් 128,000ක පිරිසක් ජීවත් වූ ටොයෝමා ප්‍රදේශයට එල්ල වූ ප්‍රහාර වලින් එම නගරය මුළුමනින්ම පාහේ විනාශ වූ අතර, ටෝකියෝවට එල්ල වූ ප්‍රහාර වලින් 100,000ක් පමණ මියගියහ. නමුත් එවැනි ගුවන් බෝම්බ ප්‍රහාර හිරෝෂිමාවට එල්ල වූයේ නැත. එහෙත් නගරයට එවැනි තර්ජනයක් තිබෙන බව බලධාරීහු හඳුනාගෙන සිටියහ. එබැවින් හිරෝෂිමාව එවැනි ප්‍රහාර වලින් ආරක්ෂා කරගැනීම සඳහා නිවාස කඩාදමා ගිනිබාධක ඉදිකිරීමට වයස අවුරුදු 11-14 ත් අතර පාසල් සිසුන් යොදවන ලදී.

1945 අගෝස්තු 6 වැනි සඳුදා දින පෙ.ව. 8:15 ට හිරෝෂිමා වැසියන් 80,000ක් පමණ සෘජුවම ජීවිතක්ෂයට පත්කරමින්, කර්නල් පෝල් ටිබෙට්ස් විසින් පදවන ලද බෝයිං බී-29 සුපර්ෆෝට්‍රස් වර්ගයට අයත් එනෝලා ගේ නමැති ඇමරිකානු බෝම්බ හෙලීමේ ගුවන්යානය විසින් ලිට්ල් බෝයි නමැති පරමාණු බෝම්බය හිරෝෂිමාවට හෙලන ලදී. එම වසර අවසානය වනවිට එම ප්‍රහාරයෙන් තුවාල ලැබීම නිසා සහ අහිතකර විකිරණයන්ට නිරාවරණය වීම නිසා මියගිය ගණන 90,000-166,000 අතර විය. පරමාණු බෝම්බ ප්‍රහාරයට පෙර නගරයේ ජනගහනය 340,000-350,000 අතර විය. දලවශයෙන් නගරයේ ගොඩනැගිලිවලින් 70%ක් පමණ සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ වූ අතර තවත් 7%ක් දරුණු හානි වලට ලක්විය.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව ජයග්‍රාහී කණ්ඩායම විසින් ජපානය අත්පත්කරගෙන සිටි කාලය තුලදී, හිරෝෂිමා නගරයේ විනාශය දැක්වෙන ඡායාරූප සහ පරමාණු බෝම්බ ප්‍රහාරය පිලිබඳ පරීක්ෂණ කල කොමිසමේ වාර්ථා ලෝක ප්‍රජාවට හෙලිකිරීම වාරණය කර තිබුණි. එම වාරණය ඉවත් වූයේ ජපානයට ස්වයං පාලන බලය ලබාදුන් 1951 සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ සාම ගිවිසුමින් පසුවය.

නගරයේ නිල පුෂ්පය වනුයේ කනේරු මලයි. එලෙස කනේරු මල යොදාගැනීමට හේතුව වනුයේ, පරමාණු බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් පසුව නගරයේ පළමුව පිපුණු මල් වර්ගය වූයේ කනේරු මල් නිසාය.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 ජපානය
 හිරෝෂිමා ප්‍රාන්තය

විකිපීඩියා ආසියානු මාසය 2015
ආසියාව
ජපානය
ජපානයේ නගර
දෙවන ලෝක යුද්ධය
නගර

හිරෝෂිමා


Worli est un des quartiers de la ville de Bombay (Mumbai) en Inde. C'est une des quatre péninsules de la ville, les autres étant Colaba, Bandra et Malabar Hill.

Worli était une des sept îles de Bombay, jusqu'à son rattachement aux autres îles au .

Elle a été cédée par les portugais aux anglais en 1661.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Quartier de Bombay

Worli


تأسست شركة ستانت أون مغنتيكس  لإنتاج الأجهزة السمعية سنة 1946، حيث يفضل مستعملوا الدي جي منتجات الشركة. وهي تابعة كليا لمجموعة inMusic.

كما اشتهرت الشركة كثيرا بإنتاجها للخراطيش المغناطيسية وتعتبر سلسلة 500 لستانت أون من أكبر الخراطيش شعبية في الولايات المتحدة الأمريكية.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للشركة بالإنجليزية

ديرفيلد بيتش
شركات أمريكية
شركات مقرها في فورت لاودردال (فلوريدا)
صناعة السمعي-بصري

ستانت أون مغنتيكس


Die Kathedrale von Lille (Basilique-cathédrale Notre-Dame-de-la-Treille de Lille) ist die Bischofskirche des römisch-katholischen Erzbistums Lille in Lille, Region Hauts-de-France. Sie wurde 1854 im neugotischen Stil als monumentaler Schrein für das Gnadenbild Unserer Lieben Frau von Treille begonnen und 1999 mit der modernen Westfassade vollendet. Seit 1904 ist sie Basilica minor, seit 1913 Kathedrale des neu errichteten Bistums Lille. Mit diesem wurde sie 2008 zum Metropolitansitz erhoben.

Marienbild
Das Gnadenbild Unserer Lieben Frau von Treille war eine Holzskulptur Marias mit dem Kind vom Ende des 12. Jahrhunderts, die seit Mitte des 13. Jahrhunderts in der Stiftskirche Saint-Pierre in Lille aufbewahrt und als wundertätig verehrt wurde. Ihr Fest am Sonntag nach Dreifaltigkeit wurde mit Wallfahrt, Prozession und Jahrmarkt begangen. Seit 1634 war Unsere Liebe Frau von Treille Stadtpatronin von Lille.

Bei der Zerstörung und Abtragung von Saint-Pierre im Verlauf der Französischen Revolution barg ein Stiftsgeistlicher die Statue. 1801 kam sie in die Kirche Sainte-Cathérine, wo sie zunächst unbeachtet blieb. Mit dem Renouveau catholique wurde auch die Verehrung Unserer Lieben Frau von Treille wiederbelebt, und Ende der 1840er Jahre fassten wohlhabende Bürger von Lille den Plan, der Stadtpatronin im historischen Stadtzentrum eine große Kirche im Stil der französischen Kathedralgotik zu bauen.

1874, zwanzig Jahre nach der Grundsteinlegung, wurde das Gnadenbild im fertiggestellten Chor der Kirche feierlich gekrönt.

Im Juli 1959 wurde das altverehrte Marienbild gestohlen. An seiner Stelle schuf Marie Madeleine Weerts eine Nachbildung.

Kirche

Baugeschichte und Architektur
Der Grundstein der Marienkirche von Lille wurde am 1. Juli 1854 gelegt, wenige Monate vor der Dogmatisierung der Unbefleckten Empfängnis Mariens. Das Projekt stieß mit seiner Größe an die Grenzen des Realisierbaren, was sich in der langen Bauzeit und im letztlich unvollendeten Zustand der Kirche widerspiegelt. Die Pläne für die gewaltige Basilika auf Kreuzgrundriss schuf Charles Leroy aus Lille.

Bis 1869 war der fünfjochige Umgangschor mit polygonaler Apsis fertiggestellt und wurde geweiht. 1874, anlässlich der Krönung des Marienbildes, wurde der Basilika ein großes Geläut gestiftet, für das eilig auf der Südseite ein freistehender dreigeschossiger Glockenturm gebaut wurde. Bei diesem Provisorium blieb es bis heute. Bis 1897 folgte die Chorscheitelkapelle, eine Saalkirche, danach bis 1908 die weiteren vier Oktogone des Kapellenkranzes. Vor Beginn des Ersten Weltkriegs konnte noch die Sakristei angefügt werden.

Im 20. Jahrhundert trieb Achille Kardinal Liénart, Bischof von Lille von 1928 bis 1968, den Bau maßgeblich voran.

Von 1922 bis 1938 wurde an den beiden dreischiffigen und dreijochigen Armen des Querhauses mit den großen, figurenreichen Portaltympana gebaut. Gleichzeitig wurde die Krypta vollendet, mit 2.500 m2 die größte Europas. 1941, im Zweiten Weltkrieg, begann der Bau des sechsjochigen Langhauses, das 1947 bis zur Höhe des Triforiums vollendet war. Zu diesem Zeitpunkt wurde ein Baustopp beschlossen und das Langhaus erhielt eine provisorische Westwand.

1953 fiel die Entscheidung, die Gewölbe niedriger und einfacher als geplant auszuführen. Dennoch dauerte ihre Fertigstellung bis 1974. 1991 schließlich wurde beschlossen, den provisorischen Westabschluss abzubrechen und statt der vorgesehenen neugotischen Westfassade mit Maßwerk-Rosette und zwei großen Türmen eine postmoderne, nur anspielungsweise gotisierende Schauseite mit Rundfenster zu errichten. Diese entstand bis 1999 als selbstständige Konstruktion aus überwiegend transparenten Materialien nach einem Entwurf von Peter Rice († 1992) und Pierre-Louis Carlier.

Ausstattung
Die Marienbasilika von Lille hat die Raumwirkung einer hochgotischen Kathedrale. Mehrere Altäre und Skulpturen vor allem im älteren Ostteil des Bauwerks und in den Kapellen zeigen die Formen des Historismus. In bewusstem Kontrast dazu wurden die liturgischen Elemente der Altarinsel in der Vierung in den 2000er Jahren in starken Rot- und Goldtönen mit alttestamentlichen Motiven vollständig neu geschaffen. Die zahlreichen großflächigen Bleiglasfenster aus dem 19. und 20. Jahrhundert durchfluten den Raum mit farbigem Licht. Eine Sonderstellung hat das Rundfenster der Westfassade von Ladislas Kijno. Es verbindet heilsgeschichtliche mit weltgeschichtlicher und astrophysikalischer Symbolik.

Orgel

Die Kathedrale besitzt eine große Danion-Gonzalez-Orgel mit 7600 Pfeifen in 102 Registern auf vier Manualen und Pedal. Sie wurde 1966 für Radio France gebaut und 2007/08 von der Firma Klais in der Kathedrale von Lille installiert. Die kleinere Chororgel ist ein Werk des berühmten Orgelbauers Aristide Cavaillé-Coll von 1869.

 Koppeln: II/I, III/I, IV/II, III/II, IV/II, IV/III (auch als Sub- und Superoktavkoppeln), I/P, II/P, III/P, IV/P (auch als Superoktavkoppel)

Einzelnachweise

Weblinks

  (französisch)

Kathedrale
Kathedrale
Römisch-katholische Kathedrale in Frankreich
Basilica minor
Basilika (Bautyp)
Neugotisches Bauwerk in Frankreich
Neugotisches Kirchengebäude
Bauwerk der Postmoderne in Frankreich
Liebfrauenkirche
Kirchengebäude im Erzbistum Lille
Lille
Disposition einer Orgel
Bauwerk des Historismus in Hauts-de-France
Monument historique (Kathedrale)
Monument historique seit 2009

Kathedrale von Lille