Slusegårdbådene ved Pedersker på det sydlige Bornholm har været brugt som gravgemme for velhavende døde på et tidligt tidspunkt i jernalderen, før den nordiske tradition for bådgrave blev almindelig. Der er fundet 43 bådgrave i et af de største gravfelter i Danmark, en lille del af de ca. 1500 brand- og jordfæstegrave fra 50 f.Kr. til ca. 400 e.Kr.

Slusegård
En stor gravplads var kendt før der blev igangsat arkæologiske undersøgelser og udgravninger i årene 1958 til 1964 ved Slusegård på Bornholm. Gravfeltet ligger ved Øle Ås  udløb i Østersøen lidt vest for Dueodde på den sydlige del af Bornholm. Gravfeltet er delt af en oldtidsvej ind i landet. Arkæologen Ole Klindt-Jensen ledede udgravningerne på vegne af Nationalmuseet, og der blev fundet over 1.400 grave fra en periode på 500 år mellem ca. 100 f.Kr. og 400 e.Kr. Gravfeltet var så stort, at det tog 41 måneder til at undersøge et område på 6.000 m2. Prinsesse Margrethe, der studerede på Aarhus Universitet, deltog i undersøgelser på Slusegård i 1962 og 1964.

Mange af gravene indeholdt våben og andre genstande. Disse fund tyder på et voldeligt eller ufredeligt liv i og omkring en rig handelsby ved Slusegård. Stedet var velegnet til overnatning på Bornholm i overfarten mellem Skandinavien og den sydlige østersøkyst i jernalderen. Gravfeltet er interessant, fordi man kan spore ændringer i gravskikkene gennem et halvt årtusinde med en række forskellige gravtyper som brandgrave, jordfæstegrave og bådgrave.

Som en særlig nordisk skik havde bådgravene været almindelige i den sidste del af jernalderen og vikingetiden. Der er imidlertid fundet omkring 45 både fra mindst 500 år tidligere (fra ca. 100 til 250 e.kr.) De døde blev lagt i båden eller under en kølvendt båd. Bådene må have været af stor betydning for de gravlagte i perioden fra 100 e.Kr. til 200-250 e.Kr. I forbindelse med de handelsmæssige forbindelser i Østersøen og sejlads ved Bornholms kyster. En sådan bådgrav er ofte omgivet af sten eller dækket med en vold af jord, undertiden er båden lagt på toppen af gravkammeret.

Slusegårdbådene
Alle de bådgrave der blev undersøgt, havde synlige aftegninger af hele eller halve både der var rådnet helt væk i sandet, men det var muligt at fastslå bådenes størrelse og karakter i efterforskningen. De var udspændte stammebåde lavet i et stykke af en træstamme. Der var både i tre forskellige størrelser, den mindste på ca. 3 m, en mellemlang på 5 m, og den største på mindst 10 m i længden.

Den mindste Slusegårdbåd på omkring 3 meter var formodentlig lavet af korte og tykke træstammer i frisk eg, der er let at bearbejde ved brug af udspændingsteknik. De større fartøjer på 5 og 10 meter er slankere og var lavet af højere træer fra tæt skov. Ingen af de største både var nedlagt i fuld længde, men opdelt i to eller forkortet ved at afskære stævnene.

På de mindre fartøjer var stævnene aftegnet i sandet, og der kendes flere forskellige stævnformer. Nogle var udformet med et bredt "stævnskæg" andre med "spidst næb". Der blev også fundet almindelige stævnformer som U- eller V-formede. De fleste både der blev fundet i Slusegård var "spidsgattede" med spids stævn for og agter. Nogle havde en mere buttet forstavn som for eksempel den 2,8 m lange båd i grav nr. 1131, mens andre (som den fem meter lange båd i grav nr. 1072) havde en slankere akterstævn.

Bådene ver beregnet til brug langs Bornholms kyst. De mindre skibe på 3 og 5 meter blev sandsynligvis brugt lokalt til fiskeri og transport over korte afstande, mens de store både kunne benyttes på længere ture langs Bornholms kyst og på tværs af havet i stille vejr til andre kyster. Båd fra grav nr. 1072 er rekonstrueret, og havde sandsynligvis et fribord på 15 cm med fire mand eller en last på 150 kg om bord.

Det er fundet indfæstningspunkter (klamper) på indersiden til at fastgøre spanter, der spændte båden ud og holdt den sammen i ét stykke. Der blev ikke fundet af udstyr eller spor efter brug af sejl.

Eg − 'æja'
De stammebåde der hidtil er fundet ved Slusegård, var lavet af egetræ. De større fiskerbåde, der blev anvendt gennem århundreder i det gamle bornholmske fiskeri og forsvandt omkring 1872, blev kaldt æja, som er afledt af det danske ord ege. Betegnelsen på den nyere bådtype fra før 1850 kan have sin baggrund i de stammebåde, der blev fundet i gravene ved Slusegård.

Referencer

Se også
 Stammebåde i Danmark

Litteratur
 Bornholmske Samlinger III. Række - 10. bind 1996, artikel af Ole Crumlin-Pedersen, "Ole Crumlin-Pedersen, Skyggen i sandet. Slusegårdbådene og jernalderens bådtyper på Bornholm" Bornholms Historiske Samfund, artikeloversigt
 Grethe Jensen: Danmarkshistoriens hvor skete det, 2001.

Eksterne henvisninger
  Wikimedia Commons har flere filer relaterede til Slusegård –  Stammebåde
 "Stenalderens stammebåde"  fra Natmus.dk (Nationalmuseet)

Arkæologi i Danmark
Videnskab i 1958
Pedersker

Slusegårdbådene


Kozo Arai (født 24. oktober 1950) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1970||6||0
|-
|1971||4||0
|-
|1972||8||2
|-
|1973||5||0
|-
|1974||5||1
|-
|1975||3||1
|-
|1976||15||0
|-
|1977||1||0
|-
!Total||47||4
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Kozo Arai


الضيائية الكيميائية   هي إصدار ضوء نتيجة تفاعل كيميائي وتتسم بعدم تولد حرارة. فإذا كان لدينا مادتين أ وب لهما خاصية التألق الضوئي عند تفاعلهما، تتكون نتيجة التفاعل جزيئات مثارة، أي أن غلافها الذري مثار بحيث تصدر إلكتروناتها ضوء عندما تقفز من مدار طاقة عالية إلى مدار ذو طاقة أقل.

انظر أيضًا
 ضيائية حيوية
 ضيائية صوتية
 ضيائية

هوامش

مراجع

تفاعلات كيميائية
ضيائية
مطيافية الانبعاث

ضيائية كيميائية


Sjetvena konoplja (industrijska konoplja, lat. Cannabis sativa subsp. sativa), jedna od tri podvrste konoplje. u Republici Hrvatskoj njezin uzgoj legaliziran je početkom 2012. godine.

Sinonimi
 Cannabis chinensis Del.
 Cannabis culta Mansf.
 Cannabis erratica Sievers
 Cannabis foetens Gilib.
 Cannabis generalis E. H. L. Krause
 Cannabis gigantea Crevost
 Cannabis indica Lam.
 Cannabis lupulus Scop.
 Cannabis macrosperma Stokes
 Cannabis pedemontana Camp
 Cannabis sativa var. chinensis (Delile) Asch. & Graebn.
 Cannabis sativa subsp. culta Sereb. ex Sereb. & Sizov

Vanjske poveznice

Izvori

Konoplje

Industrijska konoplja


عنقود البط البري أو مسييه 11 Wild Duck Cluster هو عبارة عن عنقود نجمي مفتوح يقع في كوكبة الترس. أكتشفه غوتفريد كيرش عام 1681. وتم تسميته بهذا الأسم نسبتاً لنجومه الساطعة والتي تشكّل مثلثاً يشبه قطيع البط الطائر  (أو من زوايا أخرى يظهر كأنه بطة).

تاريخ أكتشافه
بعدما تم أكتشاف عنقود البط البري بواسطة عالم الفلك الألماني غوتفريد كيرش، مدير مرصد برلين، في عام 1681. كان يُعتقد بأنه سديم وكان عالم الفلك الإنجليزي ويليام ديرهام أول من قال بأنه عنقود نجمي وقام بدراسة نجومه في عام 1733. وكتب في أبحاثه:

(خمسة من هؤلاء الستة قد نظرت لهم بعناية من خلال التلسكوب العاكس ووجدتهم متشابهين إلى حد كبير؛ كو النقطة الساطعة التي تسبق لقدم اليمنى لكوكبة أنتينوس، والتيي هو ليست سديم، ولكنه مجموعة من النجوم، إلى حد ما مثل تلك التي هي درب التبانة.) وبعدها أدرجه شارل مسييه في كتالوجه الخاص في عام 1764. واصفاً ما رأه (مجموعة من عدد كبير من النجوم الصغيرة تقع بالقرب من النجم k أنتينوس بواسطة تلسكوب عادي يبلغ طوله 3 أقدام يشبه المذنب ويختلط هذا التجمع مع وهج خافت).

و في عام 1771، قدم ميسييه وصفًا أطول للعنقود قائلاً:

(في ليلة 30 إلى 31 مايو 1764، أكتشفت بالقرب من النجم كابا في كوكبة أنتينوس، عنقوداً يحتوي على عدد كبير من النجوم الصغيرة التي يراها المرء بأدوات جيدة؛ لقد وظفت لهذا التلسكوب الذي يصل تكبيره لـ 104 مرة. عندما نفحصها بتلسكوب كاسر عادي [غير لوني] يبلغ طوله 3 أقدام ونصف، فإن هذا الحشد النجمي يشبه المذنب. والمركز لامع، يوجد بين النجوم الصغيرة نجم واحد ساطع تبلغ درجة لمعانه 8+ ، هذا العنقود مختلط بضوء خافت، وقطره حوالي 4 دقائق قوسية).

و قدم الأدميرال ويليام هنري سميث الملاحظة التالية في يوليو من عام 1835 قائلاً فيها:

(مجموعة رائعة من النجوم، قريبة من الشرق والجنوب الشرقي للكائن الموصوف أعلاه [نجم ثنائي] ؛ تسبق القدم اليسرى لكوكبة أنتينوس، ويقع في كوكبة الترس. يشبه إلى حد ما البط البري، وهو عبارة عن تجمع من النجوم الدقيقة، مع شدّة لمعانه والتي تبلغ 8+ ولكن بكل المقاييس فهذه هي بالتأكيد بيننا وبين العنقود النجمي. ومع ذلك، لم يكن هذا رأي غوتفريد كيرش، مكتشفها، الذي وصفها، في عام 1681، بأنها بقعة صغيرة غامضة، يتألق من خلالها نجم، ويجعلها أكثر إشراقاً. قام الدكتور يليام ديرهام أولاً بحلها إلى نجوم، بتلسكوب عاكس يبلغ طوله 8 أقدام، كما هو موضح في المعاملات الفلسفية بالنسبة لعام 1733: وأنه ليس بسديم كما قيل، بل مجموعة من النجوم، إلى حد ما مثل تلك الموجودة في مجرة درب التبانة." ويقع كذلك في درب التبانة.

وضع الدكتور إدموند هالي وصفاً لعجائب السديم في عام 1716. والتي بلغ عددها حينها ستة؛ لكنه يقول: «هناك بلا شك المزيد الذي لم يصل إليه علمنا بعد». لم يكن بإمكانه توقع الأكتشافات الكثيرة التي سرعان ما حصلت؛ لكن منطقه كان عادلاً للغاية بالنسبة للبدء. «من خلال كل هذه البقع،» يلاحظ، «في المظهر ولكن القليل، ومعظمها ولكن قطرها بضع دقائق قوسية؛» ومع ذلك، نظراً لأنها من بين النجوم الثابتة، أي نظراً لعدم وجود أختلاف سنوي لها، فلا يمكن أن تفشل في أن تصبح كبيرة للغاية، وربما لا تقل عن نظامنا الشمسي بأكمله. في جميع هذه المساحات الشاسعة، يجب أن يبدو أن هناك يومًا غير متقطع دائم، والذي قد يقدم أمراً للتكهن، وكذلك لعالم الطبيعة الفضولي بالنسبة للفلكي).

خصائصه
يعد مجموعة عنقود البط الري واحد من أغنى وأكبر االعناقيد النجمية المفتوحة وأكثرها إحكاماً، وقد تمت دراستها على نطاق واسع. وقُدِّر عمرها بحوالي 200 ملييون سنة. تتراوح تقديرات كتلة العنقود ما بين 3700  - 11000 كتلة شمسية، يبلغ القدر الظاهري للعنقود 6.3+ وألمع نجم في العنقود (HIP 92507)HD 174512 وهو عبارة عن عملاق أبيض يبلغ قدره الظاهري 8.47+ ، ويمكن رؤية العنقود النجمي بدون تلسكوب على شكل نقطة باهتة في السماء فوق الأفق الجنوبي في نصف الأرض الجنوبي، ويحتوي العنقود على 2900 نجم على الأقل. والعنقود قريب من مركز امجرة حيث يقع العنقود بُعد 22,000 سنة ضوئية (6745 فرسخ فلكي) من مركز المجرة أي بالقرب من مستوى المجرة، ويبتعد عنا بسرعة 22 كم / ثانية.

تكوينه
يعتبر عنقود البط البري من أغنى العناقيد النجمية المفتوحة بالمعادن مع وفرة من الحديد على الرغم من أنه في شبابه، إلا أنه يظهر تعزيزاً لعناصر عملية ألفا.و من المحتمل أن يكون هذا بسبب السحابة الجزيئية الناتجة عن انفجار مستعر أعظم من النوع الثاني. و يحتوي العنقود على 82 نجم متغير متفوقاً على النجوم الثنائية.

اقرأ أيضا
 نجم
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود

مراجع

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1681
اكتشافات غوتفريد كيرش
الترس (كوكبة)
ذراع رامي القوس
عناقيد مفتوحة
فهرس مسييه

عنقود البط البري


Yuji Senuma (født 1. september 1990) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Yokohama FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuji Senuma


Agrilus dalensi é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti & Brûlé, 2011.

Referências

dalensi

Agrilus dalensi


Sanâa Alaoui (* in Casablanca, Marokko) ist eine marokkanische Schauspielerin.

Leben
Sanâa Alaoui wurde von ihren Eltern im Alter von vier Jahren zum Tanzunterricht geschickt und begann mit 15 Jahren in Werbespots aufzutreten. Mitte der 1990er Jahre übersiedelte sie nach Paris, wo sie rasch Anschluss an die dortige Werbe- und Filmbranche fand. Im Jahr 2000 nahm die Nachwuchskünstlerin Schauspielunterricht und schrieb sich bei der privaten Schauspielschule  Cours Florent ein. Zeitgleich (2000/01) spielte sie auch ein wenig Theater (in den Stücken L'usure du couple und Éveil et la fiancée des landes). Mit Beginn des neuen Jahrhunderts begann Sanâa Alaoui regelmäßig zu filmen.

Sie spielte tragende Neben- und mehrere Hauptrollen in französischen aber auch ausländischen Produktionen. In Deutschland wurde sie im April 2012 mit der Hauptrolle in dem 2010 gedrehten ZDF-Film Fischer fischt Frau einem breiten Publikum vorgestellt. In dieser Kulturschock-Komödie verkörperte Sanâa Alaoui die junge marokkanische Krabbenpulerin Mona, die sich in einen auf Brautschau in Marokko befindlichen deutschen Krabbenfischer verliebt und ihm in seine Heimat Ostfriesland folgt. Die der deutschen Sprache nicht mächtige Sanâa Alaoui erlernte ihren auf Deutsch gesprochenen Text rein phonetisch.

Auszeichnungen
Für ihre Leistung in dem Film La beauté éparpillé wurde Sanâa Alaoui auf dem nationalen Filmfestival von Tanger mit dem ersten Preis als beste Hauptdarstellerin ausgezeichnet. 2009 erhielt die Schauspielerin auf dem Medfilm Festival in Rom einen Preis als "Neues Talent".

Filmografie (Auswahl)
 1996: Der Schrei der Seide (Le cri de la soie)
 2001: Papillon de nuit
 2002: Noces d'été
 2002: L'ami d'enfance
 2003: Jeux de plage
 2003: Les grands frères
 2003: Face à face
 2004: Al otro lade
 2004: Le cadeau (Kurzfilm)
 2005: El khoubz el hafi
 2006: Poupiya (Kurzfilm)
 2006: La beauté éparpillé
 2007: Oud al ward
 2008: Un novio para Yasmina
 2008: Baja el mismo cielo
 2008: Julie Lescaut (zwei Episoden)
 2010: Boomerang
 2011: Fischer fischt Frau

Weblinks

 Künstleragentur

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Marokkaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Sanâa Alaoui


Survivors Zero ist eine finnische Death-Metal-Band aus Helsinki, die im Jahr 2006 gegründet wurde.

Geschichte
Im Jahr 2006 entschloss sich Sami Jämsén, bis zu diesem Zeitpunkt im Studio Perkele (Deathchain, Barathrum) als Produzent tätig, die Band Survivors Zero zu gründen, wobei er in dieser den Posten des Gitarristen einnahm. Im Jahr 2007 kam Tommi "Rotten" Virranta (ex-Deathchain) als Sänger zur Band. Kurze Zeit später kam Bassist Tapio Wilska (ex-Finntroll) zur Band, dem darauf Gitarrist J-V Hintikka (ex-Machine Men) folgte. Reima Kellokoski (Impaled Nazarene) übernahm das Schlagzeug.

Im Jahr 2008 begab sich die Band ins Jive Studio in Helsinki, um das Schlagzeug für das erste Demo namens Extinction unter der Leitung von Jukka Varmo aufzunehmen. Ein paar Wochen später wurden die Aufnahmen im Studio Perkele beendet. Das Demo wurde im Black Lounge Studio in Schweden unter der Leitung von Jonas Kjellgren abgemischt. Im  Oktober 2008 wurde J-V Hintikka durch Jani Luttinen ersetzt. Gegen Ende des Jahres erreichte die Band einen Vertrag mit Cobra Records und nahmen ihr Debütalbum unter der Leitung von Jonas Kjellgren auf. Das Album CMXCIX wurde im Februar und März 2009 in den finnischen Seawolf Studios aufgenommen. Abgemischt wurde es von Kjellgren im Black Lounge Studio, gemastert von Pelle Henricsson von Tonteknik Recording, Schweden.

Die Single Reclaim My Heritage erreichte Platz 14 der finnischen Charts, das Album selbst erreichte Platz 28 in den Albumcharts. Nach der Veröffentlichung folgte eine Tour durch Finnland zusammen mit Sotajumala und Deathchain. Am Ende der Tour verließ Reima Kellokoski die Band und wurde durch Seppo Tarvainen ersetzt. Im Januar und Februar 2012 folgte eine Tour mit Hypocrisy durch Europa, der im April eine Tour durch Nordamerika mit Finntroll, Swallow the Sun und Moonsorrow folgte.

Stil
Die Band spielt traditionellen Death Metal, wobei die anspruchsvollen Gitarren-Soli charakteristisch sind.

Diskografie

 2008: Extinction (Demo, Eigenveröffentlichung)
 2009: Reclaim My Heritage (Single, Cobra Records)
 2009: CMXCIX (Album, Cobra Records)
 2010: Slaughter At Lutakko (Split-DVD mit Sotajumala, Cobra Records)

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Death-Metal-Band
Finnische Band
Band (Helsinki)

Survivors Zero


Nakskov Brandmuseum eller Sprøjtehuset er et museum i Nakskov, der fremviser brandbiler og brandslukningsudstyr. Den ældste bil er et sprøjtekøretøj af mærket Plymouth fra 1934.

Museet deltager også til arrangementer i lokalområdet med deres brandbiler, heriblandt til beredskabsdag på Knuthenborg Safaripark sammen med Brandmuseet i Nykøbing Falster.

Historie
Brandvæsnet i Nakskov regnes for at være grundlagt i 1886, da 20 brandmænd blev ansat i byen.

Sprøjtehusets blev grundlagt, da Nakskov Brandmandsforening fik overdraget en gammel brandbil, der var blevet brugt af Nakskov Brandvæsen. I den forbindelse blev der dannet en forening, som kunne vedligeholde bilen. Man fik lov at bruge en gammel brandstation på Elvej i 2002, hvor der også havde været værksted.

I 2007 modtog man en Mercedes-Benz brandbil, der tidligere var blevet brugt af Falck.

I 2010 modtog museet en pumpe af typen BP25. Samme år fik man en vippesprøjte fra 1880'erne, der havde tilhørt Valløby. Restaureringen begyndte først i 2013, og den stod færdig i 2014. I 2011 blev museet udvidet.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Sprojtehuset.dk

Museer i Nakskov
Brandmuseum
Tekniske museer i Danmark
Museer etableret i 2003
Brandmuseum

Nakskov Brandmuseum


Horsens Havn ist der Seehafen der dänischen Stadt Horsens und liegt am Ende des rund 20 Kilometer langen Horsens Fjord im südöstlichen Kattegat. Er umfasst den Industriehafen Horsens Erhvershavn, der sich seit 2001 im Besitz der Aktiengesellschaft Horsens Havn A/S befindet, und den Yachthafen Horsens Lystbådehavn, Eigentum der Horsens Kommune.

Zwei größere Hafenbecken teilen Horsens Havn in einen Nordhafen (Nordhavn) und einen Südhafen (Sydhavn). Zu deren Anlagen führt eine 6,9 Meter tiefe Fahrrinne, die von 160 m langen, 24 m breiten Schiffen mit maximal 6,7 m Tiefgang befahren werden kann.

Horsens Havn ist Mitglied der Vereinigung Danske Havne, eines Zusammenschlusses der dänischen Gewerbehäfen.

Geschichte
An der Mündung der Bygholm Å entstand zur Wikingerzeit ein Auenhafen, der im Mittelalter zu einem für die Stadt bedeutenden Handelshafen ausgebaut wurde. Ab dem 17. Jahrhundert wurden auf der Nordseite entlang einer 200 m langen Schiffsbrücke, die Ladebrohoved genannt wurde, erste Fachwerkspeicher errichtet.

18. und 19. Jahrhundert
Zunehmende Versandung des Auenhafens im 18. Jahrhundert erforderten wiederholtes Reinigen des Hafens von Schlamm, was auf eine neue Fahrrinne hinauslief, die von 1785 bis 1804 angelegt wurde. Im Gleichzug mit der Ausdehnung und der frühen Industrialisierung der Stadt nahmen auch die Hafenaktivitäten zu; ein Zeugnis dieser Zeit ist das ehemalige Zollhaus von 1837 (heute Jensens Bøfhus). Von 1854 bis 1857 verliefen die Arbeiten am ersten großen Hafenbecken, das angelegt wurde, um die Dampfschifffahrt in Horsens Havn zu ermöglichen. Aufgrund der daraus folgenden Steigerung des Umschlags unterschiedlichster Handelswaren verlor der alte Auenhafen endgültig seine Funktion als Industriehafen.

Von der staatlichen Eisenbahngesellschaft Jysk-Fyenske Jernbaner wurde der Hafen 1873 an das Eisenbahnnetz angeschlossen und bis 1899 waren sämtliche Kais mit Schienen verlegt. Weitere Maßnahmen zur Hafenerweiterung waren 1883 die Vertiefung der Fahrrinne auf 15 Fuß und 1898 der Ausbau der Kaianlagen, dem der Bau von neuen Speichern und Silos folgte.

20. Jahrhundert
Der Innenteil des alten Auenhafens wurde 1903–1904 zugeschüttet und durch den Åboulevarden ersetzt, weil die in die Au geleiteten industriellen und häuslichen Abwasser neben Gestank auch das Risiko barg zu erkranken. Ende der 1980er Jahre wurde auch der Außenbereich zugeschüttet.

Nach Entwürfen des dänischen Architekten Viggo Norn (1879–1967) wurde 1913 ein Stückgutspeicher mit integriertem Hafenbüro gebaut, der an der Spitze des in den Nordhafen ragenden "Hafendreiecks" liegt. Der Ausbau des Hafens setzte sich fort mit der Anschaffung von Hafenkränen seit Ende der 1930er Jahre und dem Anlegen neuer Kaianlagen in den 1980er und 1990er Jahren.

Ausstattung, Umschlag und Verkehr
Zur Ausstattung zählen ein Portalkran und zwei Mobilkräne, von denen der größere Kran, der 2000 angeschafft wurde, eine Last von bis 80 zu Tonnen heben kann. Für das Jahr 2010 wurde ein Güterumschlag von rund 678.000 Tonnen verzeichnet, darunter befand sich sowohl Massen- als auch Stückgut.

Der Hafen ist über die dänische Autobahn Østjyske Motorvej, einem Teilstück der Europastraße 45, an das europäische Fernstraßennetz angeschlossen.

Siehe auch
 Liste von Seehäfen

Weblinks
 Horsens Havn Offizielle Webpräsenz (dänisch, englisch)
 Horsens Lystbådehavn Website des Yachthafens (dänisch, deutsch, englisch)

Einzelnachweise

Hafen (Ostsee)
Horsens
Bauwerk in Horsens Kommune
Hafen in Europa

Horsens Havn


An Heterotaxis fritzii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Isidro Ojeda ngan Germán Carnevali. An Heterotaxis fritzii in nahilalakip ha genus nga Heterotaxis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Heterotaxis

Heterotaxis fritzii


Xavier Malisse, (d. 19 Temmuz 1980, Kortrijk) Belçikalı emekli tenisçidir.

Bilgiler
Malisse, 2004'te Olivier Rochus'le beraber çift erkeklerde Belçika'ya ilk kez Grand Slam kupası getirdiler.

Dış bağlantılar
 Xavier Malisse hayranları sayfası
 ATP Profili

1980 doğumlular
Belçikalı erkek tenisçiler
Yaşayan insanlar

Xavier Malisse


A New World Record is the sixth studio album by Electric Light Orchestra (ELO). It was released on September 11, 1976 on United Artists Records in the U.S., and on 19 November 1976 on Jet Records in the United Kingdom. A New World Record marked ELO's shift towards shorter pop songs, a trend which would continue across their career.

Their second album to be recorded at Musicland Studios in Munich, the LP proved to be the band's breakthrough in the UK; after their previous three studio recordings failed to chart in their home market, A New World Record became their first top ten album in the UK. It became a global success and reached multi-platinum status in the US and UK. The album sold five million units worldwide within its first year of release. The cover art features the ELO logo, designed by Kosh, for the first time; this logo would be included on most of the group's subsequent releases. The album yielded four hit singles, including "Livin' Thing", the transatlantic Top Ten hit "Telephone Line", which became the band's first gold US single, the UK Top Ten hit "Rockaria!", and the US number 24 hit "Do Ya", a remake of the 1972 single by The Move, of which Lynne was a member between 1970 and 1972.

In 1977, four of the album's songs were featured on the soundtrack of the film Joyride. In 2006, the album was remastered and released with bonus tracks on Sony's Epic/Legacy imprint. "Surrender" was also issued as a promotional single and an iTunes download single, which entered the top 100 download chart. The track was originally written in 1976 for a cancelled film soundtrack and was finished in 2006. In July 2012, the all vinyl record company Music on Vinyl re-released A New World Record on 180 gram vinyl with an embossed cover.

Background

The band's frontman Jeff Lynne regarded his own songwriting at this point to have reached a new high.

– Jeff Lynne 2006; A New World Record remaster

Patti Quatro, Brie Brandt (both of Fanny) and Addie Lee sang uncredited backing vocals on the album.

Critical reception

The album was well received by the music press. In the UK, Harry Doherty of Melody Maker recalled that when Lynne and Roy Wood had formed ELO it was to create "a group that would merge the excitement and colour of rock and roll with the clear lines of classical music", and that "A New World Record is, I feel, the closest that the Electric Light Orchestra have come to realising this". In his opinion the album "takes a giant leap forward... the most striking progression on this album is the use of orchestra and choir. Strings are no longer a novelty." In conclusion, Doherty stated that "A New World Record is ELO's best album in its seven-year history, the most complete of them all. They're a band who haven't yet gained the attention in this country that they deserve. Acquiring this album would be a fine way to change all that." NMEs Bob Edmands complimented Lynne's songwriting, saying, "This is, in fact, a very ambitious album, possibly the most sophisticated the band have put out. But random experiments are no way to crack the States or to stay in favour there, and the complexity on this set is all in the service of strong melodic songs." Edmands also agreed with Doherty that ELO deserved to be recognised as a major outfit in the UK, saying, "Lynne and his band are in the front rank of the nation's rock experts, and it's time their standing was properly acknowledged at home".

Robin Smith of Record Mirror said, "Combining electric guitars with highbrow symphonies is a pretty crazy combination, but for the ELO it works. Often the music borders on clumsiness and the lyrics are sometimes silly, but the band's sense of fun carries them through." Tim Lott of Sounds declared that "with A New World Record Lynne has captured the essential atmosphere of sophisticated pop without sounding overblown or cheap. Each of the nine tracks is immediate, commercial, professional." He noted some minor failings with the record, but that they were outweighed by the album's positive aspects, and concluded, "There ain't a duff track anywhere. And trying to balance the superlatives with useless nitpicking and the 'relevance' of supposed old farts like Lynne would be sheer crap."

In the U.S. Alan Niester had some reservations in his review for Rolling Stone, feeling that the record was something of a "treading of the creative waters" and that the group were at that point "a band, now peaking in popularity, that is attempting to supply audiences with exactly the sound they want to hear". However, Niester then went on to note that "Lynne has always been rather deft with the melodic hook, and both 'Livin' Thing' and 'So Fine' are irresistible additions to his list of catchiest tunes. Numbers like 'Mission (A World Record)' and 'Shangri-la' continue the history of classy orchestral stylings that really rock." He concluded, "By Christmas, A New World Record should be a staple in a million homes". Robert Christgau stated that it was the album that changed his mind about the band, who he said had "made a Moody Blues album with brains, hooks, and laffs galore".

In his retrospective review for AllMusic Bruce Eder compared A New World Record with ELO's follow-up, the double album Out of the Blue, and felt that the former album was the better of the two, being "a more modest-sized creation chock full of superb songs that are produced even better... A New World Record contains seven of the best songs ever to come out of the group. The Beatles influence is present, to be sure, but developed to a very high degree of sophistication and on Lynne's own terms, rather than being imitative of specific songs."

Cash Box said that "the album holds together, with haunting cuts like 'Above The Clouds' juxtaposed against faster numbers like 'Tightrope.'"

Track listing

The cassette tape version consisted of "Tightrope", "Rockaria!", "Mission", and "Shangri-La" on side one, with side two the same as the LP version's side two except for "Telephone Line" at the end in place of "Shangri-La".

Personnel
Sourced from the original album liner notes unless where noted.
 Jeff Lynne – lead vocals, electric and acoustic guitars, percussion, Wurlitzer 200 electric piano
 Bev Bevan – drums, percussion, Minimoog "drum", backing vocals
 Richard Tandy – Wurlitzer 200 electric piano, Minimoog, Micromoog, clavinet, piano, SLM Concert Spectrum, Mellotron M400, electric guitar, percussion, backing vocals
 Kelly Groucutt – bass guitar, percussion, backing vocals, lead vocals
 Mik Kaminski – violin
 Hugh McDowell – cello, percussion
 Melvyn Gale – cello

Additional personnel
 Mary Thomas – operatic vocals
 Patti Quatro – uncredited backing vocals
 Brie Brandt – uncredited backing vocals
 Addie Lee – uncredited backing vocals
 Mack – engineer
 Orchestra and choral arrangements – Louis Clark, Jeff Lynne, Richard Tandy
 Orchestra conducted by Louis Clark
 Duane Scott – Engineer for USA edit

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

1976 albums
Albums produced by Jeff Lynne
Electric Light Orchestra albums
Epic Records albums
Jet Records albums
United Artists Records albums

A New World Record


Lápida (Inglés: Tombstone) (Lonnie Lincoln) es un supervillano ficticio que aparece en los cómics estadounidenses publicados por Marvel Comics. Un gran hombre albino con dientes limados, Lápida es un jefe criminal notorio en la ciudad de Nueva York. Es principalmente un enemigo de Spider-Man, Daredevil y padre de Janice Lincoln.

El personaje ha aparecido en varios medios, incluyendo dos series animadas (Spider-Man: The Animated Series y The Spectacular Spider-Man), y la película animada Spider-Man: Un nuevo universo.

Historial de publicaciones
El personaje fue creado por Gerry Conway y Alex Saviuk y apareció por primera vez en Web of Spider-Man #36 (marzo de 1988). El personaje se estableció de inmediato para tener una historia con el personaje de apoyo de Spider-Man, Joseph "Robbie" Robertson, y fue presentado como un personaje habitual en The Spectacular Spider-Man, que luego fue escrito por Conway. Conway explicó por qué creó Tombstone: Mi motivación general fue la necesidad de trabajar con los personajes que no eran fundamentales para el título The Amazing Spider-Man, ya que ese era el libro principal. Eso significaba que tenía que centrar mi atención en la tía May o Mary Jane, o incluso J. Jonah Jameson, pero en personajes secundarios de segundo o incluso tercer nivel. Joe Robertson fue uno de esos. El segundo motivo tenía que ver con mi deseo de recuperar al despiadado gángster que había sido Hammerhead, pero no a él mismo. Simplemente vino a mí como un tipo de personaje. Una cosa llevó a la otra, y a medida que su historia de fondo se expandió, los lectores respondieron bien.

Biografía del personaje
Nacido como Lonnie Thompson Lincoln en Harlem, en la ciudad de Nueva York, comenzó como un joven con problemas que fue acosado por sus compañeros porque era el único albino afroamericano de Harlem. Más alto y más fuerte que los otros niños, se convirtió en un matón escolar, extorsionando el dinero de protección de sus compañeros de clase. El periódico de la escuela, editado por Joseph "Robbie" Robertson, iba a publicar una historia sobre las actividades de Lonnie, pero lo sacó cuando Lonnie utilizó tácticas de miedo para intimidar a Robertson. Lonnie permitió que sus demonios personales dirigieran el curso de su vida y se convirtió en una vida de grave crimen como un sicario y ejecutor, utilizó su albinismo a su favor. Archivó sus dientes y uñas en puntos, dándole la apariencia de un vampiro. Con frecuencia esto sorprendió a sus oponentes con la guardia baja, haciendo que sea más fácil matarlos. También levantó pesas y participó en muchas peleas callejeras para perfeccionar sus habilidades de lucha. Como adulto, se paró más de seis pies, siete pulgadas de alto. Una noche, Robertson, que ahora trabaja para un periódico local, fue a reunirse con una fuente solo para ver cómo Lincoln mataba a la fuente. Amenazó con matar a Robertson si la historia era revelada. Robertson mantuvo el secreto durante más de veinte años, mientras que Lincoln se convirtió en un poderoso ejecutor de la mafia, matando a muchos otros.

Ahora conocido como "Lápida" en la calle, regresó a la ciudad de Nueva York como el asesino a sueldo de Kingpin. Lápida arrojó al Hobgoblin por la ventana del Arranger. Lápida capturó un mutante conocido como Persuader para el Arranger. Lonnie regresó al barrio de Robertson. Finalmente, Robertson acudió a la policía, lo que resultó en el encarcelamiento de Lápida, pero no antes de que Lápida se enfrentara y lastimara gravemente a Robertson, dañando casi permanentemente la columna vertebral de Robertson. Lápida luego se encontró con Spider-Man en Atlanta, Georgia; Lápida fue derrotado y enviado a la penitenciaría estatal de Filadelfia.

Robertson también fue encarcelado por supresión de evidencia. Al enterarse de esto, Lápida obtuvo una transferencia a la Penitenciaría Estatal de Lewsiburg, donde Robertson fue encarcelado. En la cárcel, Lápida mató al guardaespaldas de Robertson, Bruiser. Lápida finalmente se escapó de la prisión, pero fue confrontado por Spider-Man; eludió ser capturado después de una desgarradora batalla en la que casi derrotó a Spider-Man hasta que Robertson lo detuvo. Lápida y Robertson fueron derribados en el río Susquehana. Lápida llevó a Robertson con una herida grave a una familia Amish para que Robertson pudiera recuperarse lo suficiente como para darle una pelea decente. Cuando Lápida finalmente hizo su movimiento para matar a Robertson en represalia por atacarlo durante la pelea con Spider-Man, Robertson apuñaló a Lápida con una horquilla y luego escapó. Lápida se unió a una organización criminal, encabezada por Hammerhead y el Camaleón, y luego salvó a Robertson de Hobgoblin para que pudiera matar a Robertson por su cuenta. Robertson recibió un perdón total por ayudar a recuperar a Lápida.

Lápida finalmente ganó una constitución física sobrehumana. Lápida encontró a Robertson en la planta química de Osborn. Robertson le disparó a Lápida y lo atrapó en una cámara de prueba hermética que contenía un gas experimental. El gas fue absorbido por el torrente sanguíneo de Lápida y tuvo un efecto mutagénico en su cuerpo, aumentando su fuerza y aumentando sus otras capacidades físicas. Lápida luego canceló su venganza contra Robertson en agradecimiento. Lápida fue derrotado más tarde por Daredevil y el Punisher mientras competía contra el Taskmaster en un juego real de Assassin patrocinado por La Mano.

Lápida fue contratado por el Duende Verde para formar parte del grupo de matadores de Spider-Man, Doce Siniestros, pero fue derrotado.

Lápida fue contratada por Lily Lucca para fingir que secuestró a Lily y para luchar contra Daredevil, pero Lápida fue derrotado por Daredevil.

Lápida se unió al ejército de criminales de Capucha. Más tarde volvió a molestar a Deadpool en la miniserie: Deadpool - Suicide Kings.

Lápida estaba con Capucha cuando presenta el traje del Escorpión a cualquier ladrón de bajo nivel que lo impresiona hasta que la fiesta es estrellada por el Escorpión que roba el traje.

Durante la historia de "El origen de las especies", el Doctor Octopus invita a Lápida a unirse a un equipo de supervillanos a cambio de algunos artículos. Tanto el Dr. Octopus como Shocker atacan al bebé de Amenaza en un restaurante hasta que Spider-Man interfiere. Más tarde, Lápida se enfrenta a Carlie Cooper. Sin embargo, la policía llega y Lápida se escapa, pero luego se dobla para seguir a Cooper después de descubrir que Cooper sabe quién es realmente Amenaza. Arrincona a Cooper, Mary Jane Watson y Amenaza, pero Amenaza logra noquearlo activando el planeador Duende y enviándolo a estrellarse contra él. La policía pronto llegará y se llevará a Lápida.

Más tarde se reveló que Lápida es el padre del nuevo Escarabajo (Janice Lincoln).

Lápida tiene una batalla con Spider-Man. Durante un tiroteo de la policía, Lápida hirió gravemente a un amigo de la policía Yuri Watanabe, el cuarto Wraith. Lápida fue puesto en libertad por el juez, ya que Lápida salvó a su esposa del cáncer. Sin embargo, el Señor Negativo le entregó a Watanabe evidencia de que Lápida había detenido al juez y los puso a ambos en prisión. El juez fue asesinado por un prisionero que trabajaba para Lápida. Cuando Black Cat, un demonio interno disfrazado de maestro del crimen y los Enforcers intentaron romper la cárcel, el Demonio Interno disparó a Lápida en el cofre.

Más tarde, el Sr. Pez se acerca a Lápida y le advierte sobre la pandilla de Black Cat que lo persigue y su imperio criminal en la próxima guerra de pandillas en Harlem. Más tarde, Lápida y el Sr. Pez son visitados por Alex Wilder, quien habla del negocio familiar de su padre Geoffrey Wilder, ya que ambos lo conocieron cuando aún estaba vivo. También le dice a Lápida y al Sr. Pez que está comenzando una nueva encarnación del Orgullo que comenzará en Harlem. Después, Alex Wilder vence a Lápida y usa un hechizo mágico para enviar al Sr. Pez al infierno. Después de recuperarse del ataque, Lápida rescata a Sr. Pez del Infierno con la ayuda de Black Talon.

Durante la historia de Infinity Wars, Lápida se encuentra entre los villanos que acompañan a Turk Barrett a su reunión con la Guardia del Infinito en Central Park.

Poderes y habilidades
Lonnie Lincoln, sufrió una mutación genética desde su juventud, siendo el origen de sus poderes. Posee fuerza física que ha aumentado más allá de sus límites originales hasta niveles sobrehumanos. El cuerpo de Tombstone es altamente resistente a las lesiones físicas y es capaz de soportar temperaturas extremas, grandes fuerzas de impacto, balas de alto calibre y gases tóxicos sin sufrir lesiones. Sus reflejos, velocidad y resistencia también aumentan más allá de un rango alcanzable para los seres humanos normales.

Aparte de estas ventajas, es un excelente combatiente cuerpo a cuerpo con años de experiencia en peleas callejeras e, incluso antes de ganar poderes, era fácilmente capaz de matar a alguien con sus propias manos. Ahora combina sus habilidades de lucha callejera con su fuerza sobrehumana para crear un estilo de lucha único. También es muy hábil con las armas de fuego convencionales y está bien conectado en el bajo mundo del crimen organizado.

Como albino, Lápida es sensible a la luz solar debido a una deficiencia natural de melanina. Por lo general, se lo representa solo como capaz de hablar en susurros. Sin embargo, después de la exposición al gas en OsCorp, se lo ha representado hablando en tonos que se acercan a los tonos vocales normales.

Lápida ha limado todos sus dientes a fin de que tengan puntas afiladas.

Otras versiones

MC2
Una versión anterior de Lápida aparece en la serie de cómics digitales Spectacular Spider-Girl, ambientada en el universo MC2. Silvermane le había pagado para que realizara un éxito en Spider-Girl. A pesar de sus años avanzados, Lápida todavía demostró ser un oponente difícil de derrotar.

Conoció a Spider-Girl y luchó con ella, pero cuando vio a otra Spider-Girl salvando a la gente de un edificio en llamas en la TV, Lápida se puso furioso y terminó rápidamente con ella.

Cuando Lápida conoció a la Blue Spider-Girl, él le reveló que mató a la otra Spider-Girl, lo que hizo que ella lo atacara con rabia. Lápida se sorprendió de que ella tuviera poderes de simbionte y fuera derrotada. Al principio, pensará que pronto volverá a estar en las calles, ya que cree que los héroes no pueden matar, la Blue Spider-Girl lo asfixia y lo mata.

Marvel Noir
Lápida aparece en Luke Cage Noir, como un delincuente albino de Harlem.

En otros medios

Televisión
 Tombstone / Lonnie Lincoln apareció en Spider-Man: The Animated Series, con la voz de Dorian Harewood. Esta versión fue desfigurada en el mismo accidente de laboratorio responsable de sus superpoderes, culpando a Robbie Robertson por el accidente. Los intentos de venganza de Tombstone en su antiguo amigo de la infancia lo pusieron en conflicto regular con Spider-Man, mientras estaba bajo el empleo de varias figuras del crimen como Silvermane y Richard Fisk.
 Tombstone / L. Thompson Lincoln aparece en The Spectacular Spider-Man, expresado inicialmente por Keith David (episodio piloto) y posteriormente por Kevin Michael Richardson (episodios posteriores). Esta versión se describe como un señor del crimen inteligente y calculador conocido como el "Big Man" del crimen con la imagen pública de un benevolente filántropo rico y Hammerhead como un secuaz que sustituye a Kingpin como líder. En el piloto, Hammerhead contrata a los Enforcers para eliminar a Spider-Man. Más tarde, Tombstone recluta a Norman Osborn para crear súper villanos, como el Hombre de Arena y Rhino. Más tarde, una guerra de pandillas estalla entre Tombstone, Doctor Octopus y Silvermane por el control del inframundo de Nueva York, que culmina en una cumbre donde Hammerhead enfrenta a los tres señores del crimen. Después de una larga batalla, Tombstone es derrotado y expuesto por Spider-Man y luego descubre que su posición de Big Man ha sido tomada por el Duende Verde.

Película

 Marvin "Krondon" Jones III da la voz a Tombstone en la película animada Spider-Man: Un nuevo universo. Esta versión está bajo el empleo del Kingpin. Lucha contra los diferentes héroes Spider en la casa de May Parker junto a Escorpión, Prowler y Doctor Octopus. Es derrotado por Spider-Man Noir en la batalla final, y luego se le ve detenido.

Videojuegos

 Lápida aparece en Marvel Heroes, con la voz de Nolan North.
 Lápida aparece como un jefe de misión lateral en el videojuego Spider-Man 2018, con la voz de Corey Jones. Esta versión es un líder narcotraficante, poderoso y conocido del narcotraficante y pandillero en la ciudad de Nueva York que estuvo expuesto a una sustancia química en su juventud que se endureció y se volvió blanca, eliminando también su sensación de dolor y por lo tanto haciendo que se considere a sí mismo "inmortal". Durante su investigación sobre la pandilla Demonios Internos, liderada por Martin Li, Mary Jane Watson descubre que Lápida y su tripulación están construyendo algún tipo de vehículo blindado para los Demonios Internos. En una misión secundaria, Spider-Man encuentra su escondite y lo involucra a él y a sus secuaces en una pelea. A pesar de la fuerza bruta y las habilidades de combate de Lápida, Spider-Man es capaz de implementar un medicamento destinado a corregir la condición de Lápida, lo que lo hace lo suficientemente vulnerable para sangrar y sentir dolor. Spider-Man es finalmente victorioso y, cuando lo deja para la policía, Lápida se da cuenta de que ser "mortal" hace que su vida de crimen sea más emocionante y afirma que no puede esperar una revancha con Spider-Man.

Referencias

Enlaces externos

 Lápida en Marvel.com

Afroamericanos ficticios
Empresarios ficticios
Criminales ficticios
Gánsteres ficticios
Enemigos de Spider-Man
Villanos de Marvel Comics
Personajes creados por Gerry Conway
Albinos ficticios
Personajes de Spider-Man
Mutados de Marvel Comics
Personajes de Marvel Comics con fuerza sobrehumana

Lápida (Marvel Comics)


Michael Barrett (né en 1984) est un homme politique canadien en Ontario. Il représente la circonscription fédérale ontarienne de Leeds—Grenville—Thousand Islands et Rideau Lakes à titre de député conservateur à partir d'une élection partielle en 2018.

Biographie
Né à Arnprior en Ontario, Barrett fréquente le Collège algonquin d'Ottawa avant de s'enrôler ensuite dans les Forces armées canadiennes. Ensuite, il s'engage dans les Forces armées canadiennes avant de devenir responsable des ressources humaines. Il entame une carrière publique en devenant conseiller municipal du canton d' pendant quatre ans.

Élu lors d'une élection partielle en 2018. et réélu en 2019, il est nommé au cabinet fantôme au poste de ministre pour l'éthique. Une lettre de Barrett au commissaire à l'éthique Mario Dion a entrainé une enquête sur le premier ministre Justin Trudeau et sur le ministre des Finances Bill Morneau sur leur conduite dans le dossier du scandale avec WE Charity. Réélu en 2021, Barrett est nommé leader adjoint conservateur de la Chambre et coprésident de la planification avec James Bezan. Un remaniement de la nouvelle cheffe Candice Bergen en février 2022 amène au poste de ministre fantôme de la Santé et à siéger à titre de vice-président du comité permanent en matière de Santé.

Résultats électoraux

Références
Michael Barrett - Chambre des communes du Canada

Actuel député fédéral canadien
Naissance en 1984
Député du Parti conservateur du Canada
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Conseillers municipaux ontariens

Michael Barrett (homme politique canadien)


Domhnall Gleeson (født 12. maj 1983 i Dublin) er en irsk skuespiller, manusforfatter og instruktør. Han er søn af Brendan Gleeson, som også er skuespiller. Domhnall Gleeson er mest kendt for rollen som Bill Weasley i Harry Potter-filmene.

Karriere
Gleeson lavede sit eget tv-show i Irland i 2010, som hedder Your Bad Self. Her spillede han forskellige roller og skrev selv manus til hele projektet. Samme år fik han også en rolle i dramafilmen Never Let Me Go med Carey Mulligan, Andrew Garfield og Keira Knightley. Senere på året spillede han Bill Weasley i Harry Potter og Dødsregalierne - del 1 og ti gange Oscar-nominerede True Grit med Jeff Bridges, Matt Damon, Hailee Steinfeld og Josh Brolin. Han gentog rollen som Bill Weasley i Harry Potter og Dødsregalierne - del 2 i 2011.

I 2015 spillede han rollen som General Hux i Star Wars: The Force Awakens.

Filmografi

Film
 American made .... Monty Schafer
 Star Wars: The Force Awakens ....General Hux
 About Time (2013) .... Tim
 Anna Karenina (2012) .... Levin
 Shadow Dancer (2012) .... Connor
 Harry Potter og Dødsregalierne - del 2 (2011) .... Bill Weasley
 True Grit (2010) .... Moon (The Kid)
 Harry Potter og Dødsregalierne - del 1 (2010) .... Bill Weasley
 Never Let Me Go (2010) .... Rodney
 Sensation (2010) .... Donal
 Perrier's Bounty (2009) .... Clifford
 A Dog Year (2009) .... Anthony Armstrong
 Studs (2006) .... Trampis
 Boy Eats Girl (2005) .... Bernard

Fjernsyn
 When Harvey Met Bob (2010) .... Bob Geldof (TV-film)
 Your Bad Self (2010) .... Varierte karakterer (6 episoder)
 The Last Furlong (2005) .... Sean Flanagan (3 episoder)
 Rebel Heart (2001) .... Byrne (1 episode)

Kortfilm
 Corduroy (2009) .... ???
 Stars (2005) .... Brian (stemme)
 Six Shooter (2004) .... Cashier

Instrutør / manusforfatter
 Your Bad Self (2010) .... (6 episoder) – manus
 Noreen (2010) .... regi og manus
 What Will Survive of Us (2009) .... regi og manus

Eksterne henvisninger

Personer fra Dublin
Skuespillere fra Irland

Domhnall Gleeson


عبد الله ملك (28 مارس 1957 -)، ممثل ومخرج بحريني. وكانت بداياته منذ العام 1980 ومنذ ذلك الحين عمل في العديد من الأعمال في المسرح والتلفزيون والسينما، كما شارك خلال التسعينات بتقديم برنامج «فكر وأربح» لصالح التلفزيون البحريني.

من أعماله

في التلفزيون
 غناوي بوتعب
 أولاد بوجاسم
 حسن ونور السنا
 طعم الايام
 جروح باردة
 عجايب زمان
 اخر الرجال
 دموع الرجال
 دروب
 ظل الياسمين
 حظ يانصيب
 خيوط ملونة
 تصانيف
 متلف الروح
 لولو مرجان
 صديقات العمر
 جرح السنين
 الخطايا العشر
  دفعة بيروت
 كف و دفوف

في المسرح
 درب العدل
 السوق
 نواخذة الفريج
 الملك هو الملك
 خور المدعي
 عذاري
 ثعلوب الحبوب (مخرج)
 سوق المقاصيص (مخرج)
 روميو الفريق (مخرج)
 ليلة عرس رشدان (مخرج)

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون وممثلات بحرينيون
مواليد 1957

عبد الله ملك


أنخيالوس (Αγχίαλος) هي قرية في بلدية خالكيدونيا في ثيسالونيكي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1245  نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

أنخيالوس


Jang Won-young (hangeul: 장원영), née le  à Séoul, est une chanteuse, mannequin et animatrice de télévision sud-coréenne révélée en tant que membre du girl group nippo-sud-coréen Iz*One en 2018. Elle est depuis 2021 membre du nouveau groupe Ive sous le label Starship Entertainment.

Elle est considérée par les médias coréens comme une « icône représentative de la génération MZ ».

De octobre 2021 à janvier 2023, elle est par ailleurs coprésentatrice de l'émission Music Bank avec Park Sung-hoon du groupe Enhypen, puis avec l'acteur Lee Chae-min.

Vie privée
Jang Won-young est née à Séoul le 31 août 2004. Elle a une grande sœur qui se nomme Jang Da-ah et qui est également une artiste sous Starship Entertainment.

À la suite de ses débuts dans Iz*One, le label du groupe, Off the Record, annonce que Wonyoung va quitter le collège Yonggang qu'elle fréquentait pour poursuivre sa scolarité à domicile à partir d'avril 2019. En février 2023, Wonyoung devient diplômée de son lycée artistique, le School of Performing Arts Seoul.

Wonyoung possède de bonnes compétences en anglais grâce à l'école maternelle anglophone qu'elle a fréquenté durant son enfance.

Wonyoung commença sa carrière d'idole de K-pop en 2018 dans le groupe Iz*One à l'âge de 14 ans.

Mode et publicité
Parallèlement à ses activités de groupe, Wonyoung fait la couvertures de nombreux magazines de mode coréens afin de promouvoir divers produits de marque tels que Dior, Miu Miu, ou Laura Mercier.

Début 2021, elle est la vedette de l'édition de février de Elle Korea où elle promeut la nouvelle collection de la marque de haute couture italienne Miu Miu avec sa collègue Kim Min-ju. Lors de la Fashion Week automne-hiver 2021, Wonyoung a été mentionnée comme l'une des icônes coréennes représentative de Miu Miu avec Im Yoona. Wonyoung apparait ensuite dans des films promotionnels notamment pour les marques Chaumet et à nouveau Miu Miu.

En , il est annoncé que Wonyoung a été choisie comme nouvelle ambassadrice mondiale de la marque de cosmétiques naturels Innisfree. En octobre, c'est pour la marque de marque de vêtements Kirsh qu'elle devient la muse. En fin d'année, Wonyoung fait la couverture du magazine Harper's Bazaar Korea en tant qu'ambassadrice officielle de la marque Miu Miu et devient la plus jeune mannequin à être à l'affiche du magazine.

En 2022, Wonyoung devient modèle exclusif pour les marques SK Telecom, Hapa Kristin et Eider, mais également ambassadrice de la marque de vêtements de golf Gospheres. En août, il est annoncé que Wonyoung a été choisi pour être la première artiste coréenne ambassadrice de la marque française de joaillerie FRED.

Discographie

Crédits musicaux

Émissions de télévision

En tant qu'animatrice
 2021—2023 : Music Bank (KBS2)
 Depuis 2021 : Asia Artist Awards (KBS2)
 2022 : Stars' Top Recipe at Fun-Staurant (KBS2) - ép. 117 et 118
 2022 : Boss in the Mirror (KBS2) - ép. 151 et 152
 2022 : KBS Song Festival (KBS2)

En tant que participante
 2018 : Produce 48 (Mnet)

Distinction

 2022 : Korea Youth Hope Award - Entertainment

Notes et références

Naissance en août 2004
Chanteuse sud-coréenne
Animatrice sud-coréenne de télévision

Jang Won-young


Das Edle Warmblut, aufgrund seines Zuchtgebietes auch Edles Warmblut der DDR genannt, war eine deutsche Pferderasse. Sie vereinte die Reitpferdezuchten der Deutschen Demokratischen Republik (DDR) von 1971 bis 1990.

Exterieur
Das Zuchtziel des Edlen Warmbluts strebte ein Pferd an, das einen edlen, trockenen ausdrucksvollen Kopf haben soll. Dieser soll leicht am gut getragenen Hals angesetzt sein. Der Unterhals sollte schwach bemuskelt sein, der Widerrist lang und ausgeprägt, der Rücken sollte fest sein, dabei aber gut schwingen; die Kruppe sollte eine gute Bemuskelung haben. Ziel war ein trockenes Fundament mit klaren Gelenken und guter Einscheinung sowie elastische, gut geformte Hufe.

Interieur
Angestrebt wurde ein Pferd, das eine harte Konstitution hat und über eine schnelle Regenerationsfähigkeit verfügt. Es sollte gutartige Charaktereigenschaften haben, dabei ein lebhaftes Temperament bei nervlicher Ausgeglichenheit. Für die Nutzung im Sport wurde eine Eignung für alle Arten des Reit- und Fahrsports sowie der Touristik angestrebt. Hierzu sollte das Edle Warmblut über taktmäßige raumgreifende Bewegungen verfügen; Ziel waren flache Tritte im Schritt und Trab und ein schwingender ausbalancierter Galopp.

Zuchtgeschichte

Nach dem Zweiten Weltkrieg

Im Zweiten Weltkrieg musste die Pferdezucht im Gebiet der späteren DDR schwere Einschnitte verzeichnen. Zudem gingen als Reparationsleistung viele Pferde in die Sowjetunion. Im Gegenzug erhöhte sich der Bestand aber auch durch die Pferde, die die Flüchtlinge aus den deutschen Ostgebieten mitbrachten.

Durch die Bodenreform, die ab 1945 in der Sowjetischen Besatzungszone stattfand, gab es nun viele Kleinbauern. Diese benötigten für ihre Arbeit dringend Pferde für die Arbeit auf dem Feld. Daher wurde der Bestand an Warm- und Kaltbluthengsten in den Landgestüten, die nun den Namen Hengstdepot trugen, zielstrebig ausgebaut. Die Zucht war zu dieser Zeit auf das heranziehen von Pferden für die nach der Bodenreform entstandenen Betriebe fixiert.

In den 1960er Jahren kam es in DDR zu einem Wandel in der Landwirtschaft, der massive Auswirkungen auf die Pferdezucht hatte: Nach Abschluss der Schaffung von Landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaften mit großflächigen Feldern und zunehmender Technisierung wurde das Pferd in der Landwirtschaft überflüssig. Die Pferdebestände sanken deutlich. In Folge wurde die Aufzucht der Fohlen nicht mit staatlichen Futtermittelzuwendungen gestützt, Kraftfutter musste von den Kapazitäten anderer Viehbestände abgezweigt werden.

Unter der Trägerschaft der Gesellschaft für Sport und Technik stieg jedoch die Nutzung der Pferde im Sport durch die Landjugend. Infolgedessen wurde 1961 der Deutsche Pferdesport-Verband unterhalb des Deutschen Turn- und Sportbundes gegründet. Für den Export von Pferden zum Erwerb ausländischer Devisen wurden ab den 1960er Jahren verstärkt Vollblutpferde eingekreuzt.

Eine neue Pferderasse
In Folge dieser Entwicklungen wurde die Zentralstelle für Pferdezucht beim Landwirtschaftsministerium der DDR als Leitungsorgan der Pferdezucht gebildet. Diese organisierte die Umorganisation der Pferdezucht in den 1970er Jahren. Zum 1. Januar 1971 trat ein neues Zuchtziel für die Pferdezucht in der DDR in Kraft. Ziel war eine weitere Vereinheitlichung der Warmblutpopulation der DDR, die zu einer qualitativ höheren Sportpferdeeignung führen sollte. Zeitgleich wurde das neue Brandzeichen eingeführt, mit diesem wurde die einheitliche Pferderasse Edles Warmblut begründet.

Aus den bestehenden Pferderassen wurden die Pferde mit Eignung im Reit- und Fahrsport in die Zucht übernommen. Die Hengsthaltung wurde endgültig staatlich monopolisiert, erste Landwirtschaftsbetriebe mit dem Produktionszweig Pferdezucht erhielten die Auszeichnung "Betrieb mit staatlich anerkannter Pferdezucht" (BaP).

Fast zeitgleich mit der Umstellung der Pferdezucht endete aber die Förderung des Pferdesports in der DDR: Während die Sowjetunion bis 1991 im Dressurreiten (zum Beispiel bei den Europameisterschaften im Dressurreiten) hoch erfolgreich war, wurde nach den Olympischen Sommerspielen 1972 die Reitsportförderung in der DDR eingestellt. Die Dressurmannschaft um Horst Köhler, Wolfgang Müller und Gerhard Brockmüller war die letzte Mannschaft der DDR bei internationalen Championaten.

Im Jahr 1971 wurde am Hengstdepot Neustadt/Dosse ein Zentraler Exportstall eingerichtet. Dieser war für die Vermarktung von Sportpferden ins westliche Ausland zuständig, es wurden rund 400 Pferde pro Jahr exportiert.

Pferdezucht in den Neuen Bundesländern
Nach 1990 besann man sich mit der Neugründung der Bundesländer auch wieder der alten, regionalen Pferderassen. In der Warmblutzucht wurden nun das Mecklenburger Warmblut, das Brandenburger Warmblut, das Sachsen-Anhaltiner Warmblut, das Sächsische Reitpferd und das Thüringer Warmblut gezüchtet. Die Pferde des Edlen Warmbluts gingen in diesen Zuchten auf.

Das Zuchtbuch des Mecklenburger Warmbluts zum Beispiel definiert hierzu:

Im Jahr 2003 gründeten die Pferdezuchtverbände der neuen Bundesländer außer Mecklenburg-Vorpommern mit dem Deutschen Sportpferd ein gemeinsames Ursprungszuchtbuch für ihre Reitpferdepopulation.

Nachwirkungen des Edlen Warmbluts
Mit der deutschen Wiedervereinigung hatten Reiter und Pferde nun auch die Chance, im internationalen Turniersport zu starten. Bekannte Beispiele sind zum Beispiel Gallus (mit Christian Zehe Teilnehmer an den Vielseitigkeits-Europameisterschaften 1991, Pferd des Jahres 1991) und Missouri (im Sport zunächst erfolgreich mit Holger Wulschner, 1996 mit Kamal Bahamdan Teilnahme an den Olympischen Sommerspielen).

Prägend für die Zucht des Edlen Warmbluts der 1980er und der Nachfolgerassen ab den 1990er Jahren war der Hengst Kolibri. Dieser hat bis in die 2010er Jahre viele Nachkommen im Sport hinterlassen.

Siehe auch
 Liste von Pferderassen

Weblinks

 Fotografie des Brandzeichens des Edlen Warmbluts

Literatur

Einzelnachweise

Pferderasse

Edles Warmblut


Dies ist eine Liste der Poll-Gewinner (Leser und Kritiker) der Zeitschrift Down Beat in den 1980er Jahren:

1980
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Max Roach
 Big Band: Toshiko Akiyoshi - Lew Tabackin
 Jazz Gruppe: Art Ensemble of Chicago
 Altsaxophon: Art Pepper
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Pepper Adams
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Albert Mangelsdorff
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: Lew Tabackin
 Gitarre: Joe Pass
 Violine: Stephane Grappelli
 Bass, akustisch: Charlie Haden
 Bass, elektrisch: Jaco Pastorius
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Milt Jackson
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Chick Corea
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Carla Bley
 Vokalkünstler: Joe Williams
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Label: Inner City Records, ECM
 Produzent: Michael Cuscuna
 Blues-Künstler: Stevie Wonder
 Jazz-Album des Jahres: Air Air Lore (Arista/Novus)
 Reissue des Jahres: Charles Mingus Mingus at Antibes (Atlantic)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Dexter Gordon
 Jazzmusiker des Jahres: Dexter Gordon
 Jazz-Album des Jahres: Jack DeJohnette Special Edition
 "Beyond"-Album des Jahres: The Clash London Calling
 Big Band: Toshiko Akiyoshi/Lew Tabackin
 akustische Jazz-Gruppe: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Woody Shaw
 Posaune: Bill Watrous
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: McCoy Tyner
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Toshiko Akiyoshi
 Arrangeur: Toshiko Akiyoshi
 Vokalkünstler: Al Jarreau
 Vokalkünstlerin: Flora Purim
 "Beyond"-Gruppe: Earth, Wind & Fire
 Blues-Musiker: Stevie Wonder

1981
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Bill Evans (Pianist)
 Jazz-Album des Jahres: Art Ensemble of Chicago Full Force (ECM)
 Big Band: Toshiko Akiyoshi/Lew Tabackin
 Akustische Band: Art Ensemble of Chicago
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Pepper Adams
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: Lew Tabackin
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Milt Jackson
 Bass (akustisch): Niels-Henning Ørsted Pedersen
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Violine: Stephane Grappelli
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Joe Zawinul
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans, Harmonika
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Toshiko Akiyoshi
 Label: Concord Records
 Vokalkünstler: Joe Williams
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Blues-Künstler: Stevie Wonder
 Produzent: Michael Cuscuna
 Reissue des Jahres: Lennie Tristano Requiem (Atlantic)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Art Blakey
 Jazzmusiker des Jahres: Miles Davis
 Jazz-Album des Jahres: Miles Davis Man with the horn (Columbia)
 "Beyond"-Album des Jahres: Steely Dan Gaucho
 Big Band: Toshiko Akiyoshi/Lew Tabackin
 Akustische Jazz-Gruppe: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Freddie Hubbard
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: Lew Tabackin
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: Oscar Peterson
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Toshiko Akiyoshi
 Arrangeur: Toshiko Akiyoshi
 Vokalkünstler: Al Jarreau
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 "Beyond"-Gruppe: Steely Dan
 Blues-Musiker: Stevie Wonder

1982
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Fats Navarro
 Big Band: Toshiko Akiyoshi - Lew Tabackin
 Jazz-Gruppe: Art Ensemble of Chicago
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Archie Shepp
 Baritonsaxophon: Pepper Adams
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Lester Bowie
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: James Newton
 Gitarre: Jim Hall
 Violine: Stephane Grappelli
 Bass, akustisch: Charlie Haden
 Bass, elektrisch: Steve Swallow
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Milt Jackson
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Sun Ra
 Electric Keyboard: Chick Corea
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Arrangeur: Toshiko Akiyoshi
 Komponist: Toshiko Akiyoshi
 Vokalkünstler: Joe Williams
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Label: Concord Jazz, HatHut Records
 Produzent: Giovanni Bonandrini, Carl Jefferson
 Blues-Künstler: Stevie Wonder
 Jazz-Album des Jahres: Old and New Dreams Playing (ECM)
 Reissue des Jahres: Steve Lacy Evidence (Prestige)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Art Pepper
 Jazzmusiker des Jahres: Wynton Marsalis
 Jazz Album des Jahres: Wynton Marsalis Wynton Marsalis (Columbia)
 "Beyond"-Album des Jahres: The Police In the machine
 Big Band: Toshiko Akiyoshi/Lew Tabackin
 Akustische Jazz Gruppe: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Pepper Adams
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: Benny Goodman
 Flöte: Lew Tabackin
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: Oscar Peterson
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Toshiko Akiyoshi
 Arrangeur: Toshiko Akiyoshi
 Vokalkünstler: Al Jarreau
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 "Beyond"-Gruppe: Earth, Wind & Fire
 Blues-Musiker: Stevie Wonder

1983
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Albert Ayler
 Big Band: Toshiko Akiyoshi - Lew Tabackin
 Jazz-Gruppe, akustisch: Art Blakey
 Jazz-Gruppe, elektrisch: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Pepper Adams
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Lester Bowie
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: James Newton
 Gitarre: Jim Hall
 Violine: Stephane Grappelli
 Bass, akustisch: Charlie Haden
 Bass, elektrisch: Steve Swallow
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Gary Burton
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Joe Zawinul
 Sonstige Instrumente: Howard Johnson (Tuba)
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Carla Bley
 Vokalkünstler: Joe Williams
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Label: Elektra/Musician
 Produzent: Giovanni Bonandrini
 Blues-Künstler: Ray Charles
 Jazz-Album des Jahres: Muhal Richard Abrams Black Forever (Black Saint)
 Reissue des Jahres: Pee Wee Russell Pied Piper of Jazz (Columbia, Commodore)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Stephane Grappelli
 Jazzmusiker des Jahres: Wynton Marsalis
 Jazz Album des Jahres: Miles Davis Star People (Columbia)
 "Beyond"-Album des Jahres: The Police Synchronicity
 Big Band: Count Basie
 Akustische Jazz Gruppe: Art Blakey's Jazz Messengers
 Elektrische Jazz Gruppe: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: Benny Goodman
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Gitarre: Pat Metheny
 Klavier: Oscar Peterson
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Carla Bley
 Arrangeur: Gil Evans
 Männlicher Vokalkünstler: Al Jarreau
 Weibliche Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 "Beyond"-Gruppe: The Police
 "Beyond"-Künstler: Donald Fagen

1984
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Sun Ra
 Big Band: Count Basie
 Jazz Gruppe, akustisch: Art Blakey
 Jazz Gruppe, elektrisch: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Pepper Adams
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: John Carter
 Flöte: James Newton
 Gitarre: Joe Pass
 Violine: Stephane Grappelli
 Bass, akustisch: Charlie Haden
 Bass, elektrisch: Steve Swallow
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Milt Jackson
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Joe Zawinul
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Carla Bley
 Vokalkünstler: Joe Williams
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Label: Black Saint/Soul Note
 Produzent: Giovanni Bonandrini
 Blues-Künstler: Ray Charles
 Beyond-Gruppe: The Police
 Jazz Album des Jahres: Charlie Haden The Ballad of the Fallen (ECM)
 Reissue des Jahres: Thelonious Monk The Complete Blue Note Recordings of Thelonious Monk (Mosaic)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Oscar Peterson
 Jazzmusiker des Jahres: Wynton Marsalis
 Jazz Album des Jahres: Miles Davis Decoy (Columbia)
 "Beyond"-Album des Jahres: Bruce Springsteen Born in the USA
 Big Band: Count Basie
 Akustische Jazz Gruppe: Wynton Marsalis Quartet
 Elektrische Jazz Gruppe: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: Buddy DeFranco
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Charlie Haden
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: Oscar Peterson
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Carla Bley
 Arrangeur: Gil Evans
 Vokalkünstler: Bobby McFerrin
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 "Beyond"-Gruppe: The Police
 "Beyond"-Künstler: Michael Jackson

1985
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Zoot Sims
 Jazz-Album des Jahres: Verschiedene: That's the way I feel now - a tribute to Thelonious Monk
 Big Band: Sun Ra
 Akustische Band: Art Ensemble of Chicago
 Elektrische Band: Miles Davis
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Pepper Adams
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: John Carter
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Milt Jackson
 Bass (akustisch): Charlie Haden
 Elektrischer Bass: Steve Swallow
 Violine: Stephane Grappelli
 Gitarre: Jim Hall
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Joe Zawinul
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans, Harmonika
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Carla Bley
 Label: Black Saint/Soul Note
 Vokalkünstler: Joe Williams
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Blues-Künstler: Stevie Wonder
 Produzent: Giovanni Bonandrini
 Reissue des Jahres: Clifford Brown The complete Blue Note and Pacific Jazz Recordings (Mosaic)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Sarah Vaughan
 Jazzmusiker des Jahres: Wynton Marsalis
 Jazz Album des Jahres: Jack DeJohnette Album Album (ECM)
 "Beyond"-Album des Jahres: Sting The Dream of the Blue Turtles
 Big Band: Count Basie
 akustische Jazz-Gruppe: Phil Woods
 elektrische Jazz-Gruppe: Miles Davis
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Buddy DeFranco
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Steve Swallow
 Gitarre: Stanley Jordan
 Klavier: Oscar Peterson
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Carla Bley
 Arrangeur: Gil Evans
 Vokalkünstler: Bobby McFerrin
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 "Beyond"-Gruppe: Sting
 "Beyond"-Künstler: Sting

1986
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Gil Evans
 Jazz-Album des Jahres: James Newton The African Flower
 Big Band: Count Basie
 Akustische Band: Art Blakey and the Jazz Messengers
 Elektrische Band: Miles Davis
 Altsaxophon: Ornette Coleman
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Pepper Adams
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Lester Bowie
 Posaune: Jimmy Knepper
 Klarinette: John Carter
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Milt Jackson
 Bass (akustisch): Charlie Haden
 Elektrischer Bass: Steve Swallow
 Violine: Stephane Grappelli
 Gitarre: John Scofield
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Chick Corea
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans, Harmonika
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Carla Bley
 Label: Black Saint/Soul Note
 Vokalkünstler: Joe Williams
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Blues-Künstler: Ray Charles
 Beyond-Künstler: Stevie Wonder
 Produzent: Michael Cuscuna
 Reissue des Jahres: Charles Mingus The Complete Candid Recordings (Mosaic), Ben Webster Complete Ben Webster on EmArcy (EmArcy/Polygram)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Stan Getz
 Jazzmusiker des Jahres: Wynton Marsalis
 Jazz Album des Jahres: Pat Metheny, Ornette Coleman Song X (Geffen)
 Blues Album des Jahres: Stevie Wonder In Small circles (Motown)
 "Beyond"-Album des Jahres: Whitney Houston Whitney Houston (Arista)
 Big Band: Count Basie
 akustische Jazz-Gruppe: Art Blakey and the Jazz Messengers
 Elektrische Jazz-Gruppe: Miles Davis
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Eddie Daniels
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Steve Swallow
 Gitarre: Pat Metheny
 Klavier: Oscar Peterson
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Toshiko Akiyoshi
 Arrangeur: Gil Evans
 Vokalkünstler: Bobby McFerrin
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Blues-Künstler: Stevie Wonder
 Blues-Gruppe: Neville Brothers
 "Beyond"-Gruppe: Sting
 "Beyond"-Künstler: Sting

1987
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Johnny Dodds, Thad Jones, Teddy Wilson
 Big Band: Gil Evans
 Jazz Gruppe, akustisch: Art Blakey's Jazz Messengers
 Jazz Gruppe, elektrisch: Ornette Coleman and Prime Time
 Altsaxophon: Ornette Coleman
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Lester Bowie
 Posaune: Ray Anderson, Jimmy Knepper
 Klarinette: John Carter
 Flöte: James Newton
 Gitarre: Jim Hall
 Violine: Stephane Grappelli
 Bass, akustisch: Charlie Haden
 Bass, elektrisch: Steve Swallow
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Milt Jackson
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Chick Corea
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Carla Bley
 Vokalkünstler: Bobby McFerrin
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Label: Black Saint/Soul Note
 Produzent: Giovanni Bonandrini
 Blues-Künstler: Ray Charles
 Beyond-Künstler: Paul Simon
 Jazz-Album des Jahres: Ornette Coleman, Pat Metheny Song X (Geffen)
 Reissue des Jahres: Duke Ellington The Blanton/Webster Years (RCA, Bluebird), Thelonious Monk The Complete Riverside Recordings (Riverside)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Lionel Hampton
 Jazzmusiker des Jahres: Ornette Coleman
 Jazz Album des Jahres: Michael Brecker Michael Brecker (Impulse!)
 "Beyond"-Album des Jahres: Paul Simon Graceland (Warner)
 Big Band: Gil Evans
 Akustische Jazz Gruppe: Art Blakey and the Jazz Messengers
 Elektrische Jazz Gruppe: Pat Metheny Group
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Michael Brecker
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Eddie Daniels
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Charlie Haden
 Elektrischer Bass: Marcus Miller
 Gitarre: Pat Metheny
 Klavier: McCoy Tyner
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Carla Bley
 Arrangeur: Gil Evans
 Vokalkünstler: Bobby McFerrin
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 "Beyond"-Gruppe: Sting
 "Beyond"-Künstler: Paul Simon

1988
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Kenny Clarke
 Jazz-Album des Jahres: Ornette Coleman In all languages (Caravan of Dreams)
 Big Band: Sun Ra
 Akustische Band: Phil Woods Quintet
 Elektrische Band: Ornette Coleman and Prime Time
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: Ray Anderson
 Klarinette: John Carter
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Milt Jackson
 Bass (akustisch): Charlie Haden
 Elektrischer Bass: Steve Swallow
 Violine: Stephane Grappelli
 Gitarre: Jim Hall
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Chick Corea
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans, Harmonika
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Henry Threadgill
 Label: Black Saint/Soul Note
 Vokalkünstler: Bobby McFerrin
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Blues-Künstler: Ray Charles
 Beyond-Künstler: Sting
 Produzent: Giovanni Bonandrini
 Reissue des Jahres: Herbie Nichols The complete Blue Note Recordings (Mosaic)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Jaco Pastorius
 Jazzmusiker des Jahres: Wynton Marsalis
 Jazz Album des Jahres: Wynton Marsalis Standard Time (Columbia)
 "Beyond"-Album des Jahres: Sting Nothing like the sun (A & M)
 Blues Album des Jahres: Stevie Wonder Characters (Motown)
 Big Band: Gil Evans
 akustische Jazz-Gruppe: Phil Woods
 elektrische Jazz-Gruppe: Chick Corea Electric Band
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Michael Brecker
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Eddie Daniels
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Milt Jackson
 Akustischer Bass: Charlie Haden
 Elektrischer Bass: Steve Swallow
 Gitarre: Pat Metheny, John Scofield
 Klavier: Oscar Peterson
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Henry Threadgill
 Arrangeur: Gil Evans
 Vokalkünstler: Bobby McFerrin
 Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 "Beyond"-Gruppe: Sting
 "Beyond"-Künstler: Sting

1989
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Chet Baker
 Big Band: Sun Ra Arkestra
 Jazz Gruppe, akustisch: Phil Woods
 Jazz Gruppe, elektrisch: Miles Davis
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Steve Lacy
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: Ray Anderson
 Klarinette: John Carter
 Flöte: James Newton
 Gitarre: John Scofield
 Violine: Stephane Grappelli
 Bass, akustisch: Charlie Haden
 Bass, elektrisch: Steve Swallow
 Schlagzeug: Max Roach
 Percussion: Naná Vasconcelos
 Vibraphon: Milt Jackson
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Sun Ra
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Arrangeur: Benny Carter
 Komponist: Henry Threadgill
 Vokalkünstler: Joe Williams
 Vokalkünstlerin: Betty Carter
 Label: Black Saint/Soul Note
 Produzent: Giovanni Bonandrini
 Blues-Künstler bzw. -Gruppe: Ray Charles
 Beyond-Künstler: Sting
 Jazz-Album des Jahres: Jack DeJohnette Audio Visualscapes (Impulse)
 Reissue des Jahres: Charlie Parker The Complete Charlie Parker on Verve (Verve)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Woody Shaw
 Jazzmusiker des Jahres: Wynton Marsalis
 Jazz Album des Jahres: Pat Metheny Letter from Home (Geffen)
 "Beyond"-Album des Jahres: Prince Batman (Warner Bros. Records)
 Big Band: Sun Ra
 Akustische Jazz-Gruppe: Phil Woods
 Elektrische Jazz-Gruppe: Miles Davis
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Branford Marsalis
 Trompete: Wynton Marsalis
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Eddie Daniels
 Flöte: James Newton
 Schlagzeug: Jack DeJohnette
 Percussion: Tito Puente
 Vibraphon: Milt Jackson
 Akustischer Bass: Charlie Haden
 Elektrischer Bass: Steve Swallow
 Gitarre: Pat Metheny
 Klavier: Oscar Peterson
 Elektrisches Keyboard: Joe Zawinul
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Henry Threadgill
 Arrangeur: Toshiko Akiyoshi
 Vokalkünstler: Bobby McFerrin
 Vokalkünstlerin: Betty Carter
 "Beyond"-Gruppe: Sting
 "Beyond"-Künstler: Sting

Weblinks
 Down-Beat-Poll-Sieger im DownBeat Magazine (englisch)

Downbeat 1980
Downbeat 1980
Liste (Preisträger)

Liste der Down-Beat-Poll-Sieger der 1980er Jahre


Daphnis et Églé (Dafnis y Egle) es una pastoral heroica (ópera) en un acto con música de Jean-Philippe Rameau y libreto de Charles Collé. Se estrenó el 30 de octubre de 1753 en Fontainebleau.

Daphnis et Églé fue la única colaboración artística entre Collé y Rameau.  Paul F. Rice ha comentado que esta colaboración no fue feliz, y especula que esto se debió a las demandas de Rameau de que Collé cortase su libreto. Esto hizo que Collé guardara resentimiento hacia Rameau, incluso después de la muerte del compositor.

Fue la primera ópera que Rameau compuso después del estallido de la Querelle des Bouffons y parte de la música muestra influencia italiana.  La partitura contiene 23 aires de danza.

Argumento
La ópera narra la historia de un pastor, Dafnis, y una pastora, Eglé, quien cree que son sólo amigos hasta que Cupido revela que en realidad están enamorados.

Personajes

Notas y referencias

 Libreto original: Daphnis et Églé; Pastorale Heroïque en un acte, Représentée devant le Roi à Fontainebleau, Le 30 Octobre 1753, Paris, Ballard s.d. (accesible de forma gratuita en Internet en books.Google)

 Girdlestone, Cuthbert, Jean-Philippe Rameau: His Life and Work, Nueva York: Dover, 1969  (edición rústica)
Holden, Amanda, (Ed.), The New Penguin Opera Guide, Nueva York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-140-29312-4

 Sadler, Graham, (Ed.), The New Grove French Baroque Masters  Grove/Macmillan, 1988

Óperas de Jean-Philippe Rameau
Óperas en francés
Óperas de 1753
Parejas famosas ficticias o reales en arte y literatura
Óperas estrenadas en Fontainebleau
Egle

Daphnis et Eglé


La Mohawk Warrior Society ou Rotisken'rakéhte (aussi connue comme la Kahnawake Warrior Society) est une organisation mohawk qui cherche à protéger l'intégrité du territoire iroquois et les citoyens qui s'y trouvent ainsi qu'à affirmer l'autorité mohawk sur les terres traditionnelles de la nation mohawk, y compris par l'utilisation de tactiques telles que des barrages routiers, des expulsions et des occupations. Ses membres, et l'organisation par extension, sont communément connus sous le nom de Warriors.

Histoire
La société est fondée en 1971 à Kahnawake au Québec (Canada). Elle gagne d'abord en notoriété en 1973 lorsqu'elle, avec des militants du Mouvement des Indiens d'Amérique, confronte la Sûreté du Québec à Kahnawake. Elle se fait aussi davantage connaître lorsqu'elle joue un rôle actif dans la crise d'Oka à Kanesatake en 1990. Les Warriors occupent une place de premier plan dans l'espace médiatique québécois lors de cet événement, ils participent aux revendications territoriales qui ont cours, notamment par des affronts avec les forces de l'ordre.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Mohawks de Kahnawake
 Autochtones du Québec
 Crise d'Oka
 Iroquois

Organisation nationaliste
Organisme fondé en 1971
Association ou organisme ayant son siège au Québec
Mohawk
Crise d'Oka

Warriors mohawks


කුරුමිණියා are a group of insects that form the Taxonomic rank|order Coleoptera, in the superorder Endopterygota.

කුරුමිණියා


Vellezzo Bellini ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Pavia in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 10 Kilometer nordnordwestlich von Pavia am Roggia Mischia.

Geschichte
Urkundlich erwähnt wird der Ort erstmals 1116 in einem Dokument Paschalis II.

1872 wurden die damals noch eigenständigen Gemeinden Giovenzano und Origioso als Ortsteile eingemeindet.

Verkehr
Die frühere Strada Statale 35 dei Giovi (heute eine Regionalstraße) von Genua nach Como-Ponte Chiasso begrenzt die Gemeinde im Osten.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Lombardei

Vellezzo Bellini


Slaget ved Buttington stod i år 893 mellem en vikingehær og en alliance af angelsaksere og walisere.

Annalerne for 893 skriver, at en stor vikingehær var gået i land ved Lympne flodmunding i Kent, og at en mindre styrke var gået i land ved Themsens munding under den danske kong Hasting. De blev yderligere styrket af skibe fra danere, der allerede havde bosat sig i East Anglia og Northumbria, hvorfra et kontingent sejlede rundt om kysten og belejrede forskansede steder (en burh) og Exeter, der begge lå i Devon. Den engelske kong Alfred den Store ledte sin beredne mænd til Exeter, da han hørte om angrebet. Han lod Æthelred, ealdorman af Mercia og rådmændene Æthelhelm, Æthelnoth og andre om at forsvare de øvrige byer mod vikingehæren.

Kongens thegner formåede at samle en stor hær af både saksere og walisere. Den samlede hær belejrede vikingerne, der havde bygget en forskansning ved Buttington. Efter adskillige uger brød de sultende vikinger ud af deres forskansning blot for at blive slået af den store hær der ventede dem. Det drev mange vikinger på flugt.

Referencer

Buttington, Slaget ved
Buttington
Begivenheder i 893
Essex

Slaget ved Buttington


Kongepesel (på tysk Königspesel) er et museum på Hansvarftet på hallig Hoge i Nordfrisland i det vestlige Sydslesvig. Museet er indrettet i en pesel (≈storstue, i daglig tale: den gode stue) i en af halligens frisergårde og viser dørmalerier, møbler, bibelfliser, porcelæn, glas og andet inventar fra nordfrisernes søfartsepoke fra 1600 til 1800-tallet. Udstillingen dokumenterer, hvad det økonomiske opsving har betydet for det daglige liv på øerne ved den hhv. slesvigske og jyske vestkyst i den tid. Gården selv er fra 1776 og er bygget af rederen og kaptajnen Tade Hans Bandix. Bygningen er fredet.

Museet har fået sit navn efter, at den danske kong Frederik 6. i 1825 måtte overnatte på småøen, da en stormflod forhindrede ham i at rejse videre (Land under). Frederik var kommet til Hoge, for at besigtige omfanget af den store stormflod på halligerne samme år (februarflod 1825). Frederik stiftede efterfølgende en fond til hjælp for alle på halligerne, der ville forhøje deres varfter.

Eksterne henvisninger
 Museerne Slesvig-Holsten: Kongepesel

Hallig Hoge
Nordfrisland
Historiske museer

Kongepesel


ස්නායුවේදීන්  ඉහත දැක්වෙන රෝග නිර්ණය කිරීමට සහ ප්‍රතිකාර කිරීමක් සදහා බැදී සිටිති. ස්නායු රෝග සදහා ශල්‍ය කර්මයක් මගින් ප්‍රතිකාර කිරීම අවශ්‍ය වූ විට ස්නායු වෛද්‍යවරයා එම රෝගියා ස්නායු  ශල්‍ය වෛද්‍ය වරයෙකු වෙතට යොමු කරයි.  ඇතැම් රටවල ස්නායු වෛද්‍ය වරයෙකු සතුව ඇති නීතිමය වගකීමක් වනුයේ රෝගියෙකු මියගොස් ඇති බවට සැක ඇති වූ අවස්තාවන්වල දී මොළය මරණයට පත්වී ඇති බවට නිගමනය කිරීමයි. ස්නායු වෛද්‍යවරුන් විසින් ඇතැම් ප්‍රවේනිගත රෝගවල ප්‍රධාන රෝග ලක්ෂණයන් ස්නායු පද්ධතිය හා ආශ්‍රිතව ඇති වන විට ඒ සදහා ප්‍රතිකාර කරනු ලබයි. කොදු ඇට පෙළ සිදුරුකොට සුශුම්නාවෙන් තරල කොටස් ලබාගැනීමත් බොහෝ අවස්තාවන්හි දී සිදුකරනු ලබන්නේ ස්නායු වෛද්‍ය වරයෙකු මගිනි. ඇතැම් ස්නායුවේදීන් අමතක වීම, චාලක රෝග, හිසරදය, අපස්මාරය, නින්ද හා සම්බන්ධ රෝග, කාලිකව ඇතිවන වේදනාව පාලනය කිරීම,  multiple sclerosis හා අනෙකුත් ස්නායු රෝග යන උපක්ෂේත්‍රයන් කෙරෙහි වැඩි කැමැත්තක් දක්වති.

අතිපිහිත වන ක්ෂේත්‍ර

විශේෂ ක්ෂේත්‍රයන්හි සිදුවන අතිපිහිත වීම් රටකින් රටකට සහ එකම රටක විවිධ භූගෝලිය වෙනස්කම් අනුව  විවිධ වේ. හිසට ඇතිවන අනතුරක් මගින් වන දුබලතාවයන් සනායු ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු මගින් ප්‍රතිකාර කරනු ලබන අතර ඒ අනතුර හේතුවෙන් පසුකාලීනව ඇති වන ප්‍රතිවිපාක වලට ස්නායු වෛද්‍ය වරයෙක් මගින් විශේෂ පුනරුත්තාපන වෛද්‍ය ක්‍රම මගින් ලබාදෙනු ලැබේ. ආඝාතය ඇති රෝගීන් සදහා රෝහල්  තුළ සම්ප්‍රදායිකව ප්‍රතිකාර ක්‍රම ලබාදුන්න ද ස්නායු පද්ධතියෙහි ධමනිවල සැත්කම් සිදුකරන ස්නායු ශල්‍ය වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රයක් බිහිවීමත් සමගත ආඝාතය ඇති රෝගීන් සදහා සුවිශේෂ ප්‍රතිකාර ක්‍රම ලබාදීමට හැකිවේ. JCAHO ආඝාත මධ්‍යස්ථාන පිහිටු වීමත් සමගම ස්නායු වෛද්‍යවරුන් මගින් ප්‍රාථමික සහ තෘතීය මට්ටමෙන් රෝහල් මගින් ලබාදෙන ප්‍රතිකාර ක්‍රමවල කැපී පෙනෙන වෙනස්කම් ඇති කෙරුණි. ස්නායු පද්ධතියෙහි ඇතැම් ආසාදිත රෝග , ආසාදිත රෝග සදහා විශෙෂඥවරුන් මගින් ප්‍රතිකාර කරනු ලැබේ. සාමාන්‍ය වෛද්‍යවරු මගින් හිසරදය ඇතිවීමට මූලික හේතුව සොයාබලා බොහෝ අවස්තාවල දී ප්‍රතිකාර කරනු ලැබේ. සයටිකාව හා අනෙකුත් කාර්මික දෝෂ නිසා ඇති වන ස්නායු පද්ධතියෙහි රෝග තත්වයන් සදහා ප්‍රතිකාර කරනු ලබන්නේ සාමාන්‍ය වෛද්‍යවරුන් මගින් වන අතර ඔවුන් විශේෂ ප්‍රතිකාර ක්‍රම සදහා ස්නායු වෛද්‍යවරුන් හෝ ස්නායු ශල්‍ය වෛද්‍යවරුන්වෙත යොමු කරනු ලැබේ. නින්දයාම හා සම්බන්ධ රෝග සදහා ශ්වසන රෝග පිළිබදව විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන් ද ප්‍රතිකාර කරති. මස්තිෂ්කයෙහි දුර්වල තත්වයන් නිසා ඇතිවන Cerebral Palsy නම් රෝගය සදහා මුල් අවස්ථා වල දී ප්‍රතිකාර කරනු ලබන්නේ ළමා රෝග විශේෂඥවරුන් මගින් වන අතර රෝගියා එක් වයස් කාණ්ඩයක් දක්වා පැමිණි කල වැඩිහිටියන්ගේ ස්නායු රෝග සදහා ප්‍රතිකාර කරනු ලබන ස්නායු වෛද්‍යවරයෙක් වෙත යොමු කෙරේ.

සායනික ස්නායු මානසික විශේෂඥවරු (Clinical Neuropsychologist) රෝග නිර්ණය, පුනරුත්තාපන ක්‍රමෝපායන්,  සංජානන හැකියාවන් සහ දුර්වලතා වාර්තාකරණය සහ ඒවා කාලයත් සමග වෙනස්වන ආකාරය පිළිබද මැන බැලීම සදහා මොළයෙහි හැසිරීම හා සම්බන්ධ සම්බන්ධතාවයන් පිළිබද අධ්‍යයනය කරති.

සායනික ස්නායු භෞතිකවේදය සදහා ඇති සම්බන්ධතාව

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය හා ජර්මනිය වැනි ඇතැම් රටවල ස්නායු වෛද්‍යවරු ඉහත කී ක්ෂේත්‍රයෙහි විශේෂඥ දැනුම ලබා ඇත. මෙම ක්ෂේත්‍රය මගින් EEG, EMG  සහ ස්නායු පද්ධතියේ සන්නයන කෘත්‍ය පිළිබදව හැදැරේ. මෙය එක්සත් ජනපදය හා ස්වීඩනය වැනි රටවල ස්වාධීන ක්ෂේත්‍රයකි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Neurology#Clinical_tasks

සායනික කෘත්‍යයන්


Le campus Simone-Veil ou campus d'Aurillac est un centre pédagogique et universitaire qui comprend une bibliothèque, des départements de l'IUT et une antenne de l'Institut national supérieur du professorat et de l'éducation (INSPé) de l'Université Clermont-Auvergne, un atelier Canopé et un restaurant universitaire du CROUS de Clermont-Ferrand. Il s'étend sur 10 757 m² (surface SHON).

Situation
Le campus est situé 100, rue de l'Egalité, au Nord-Ouest de la ville d'Aurillac, sur les hauteurs, à proximité du château Saint-Etienne.

Historique

Le campus est né en 1957 avec la construction du bâtiment de l'Ecole Normale et l'implantation de celle-ci ; l'inauguration a lieu le 19 janvier 1958.

En 1990, l'École Normale devient IUFM, puis ESPE en 2013 et enfin INSPé en 2019.

En 2020, l'INSPé a ouvert un « Campus connecté » dans le cadre d'un projet porté conjointement par l'UCA et le conseil départemental du Cantal.

En 1990, la Faculté de droit de Clermont-Ferrand a implanté un DEUG AES jusqu'en 2005.

C'est lors du conseil des ministres du 7 mai 1991 que la création d'un département de l'IUT de Clermont-Ferrand, « Gestion des entreprises et des administrations », à Aurillac est décidée. Son ouverture n'aura lieu qu'à la rentrée de 1992 avec l'option « Petites et Moyennes Organisations » ; deux autres options suivront (Gestion Comptable et Financière et Ressources Humaines plus tardivement).  En 1994, s'ajoutera un département Génie Biologique, avec l'option Agronomie. En 1995, c'est l'option Génie de l'Environnement qui ouvre et en 2000 l'option Bioinformatique. Le bâtiment qui abrite dorénavant le département Génie biologique et le laboratoire Terana (ex-Laboratoire départemental d'Analyses et de recherche vétérinaire) est inauguré en 1997. Une serre expérimentale de  a été ajoutée à ce bâtiment pour répondre aux besoins de la recherche en physiologie végétale.

Le campus a, par ailleurs accueilli, des licences professionnelles au cours de son expansion.

Le  département, STID option Cybersécurité, verra le jour en 2019.

En 2021 les DUT deviennent BUT avec des parcours sur 3 ans.

La Bibliothèque universitaire est présente sur le site depuis l'ouverture de l'AES.

Le campus est devenu campus Simone-Veil le 7 octobre 2019.

L'unité mixte de recherche sur le Fromage (UMRF) est associée au campus.

Actuellement, toutes filières confondues, l'Université Clermont Auvergne compte sur ce site 746 étudiants.

Composantes et services

 IUT
 INSPé
 Bibliothèque universitaire
 Canopé
 Services pour les étudiants
 Restaurant universitaire (CROUS)
 Sport (SUAPS)
 SUC
 Infirmerie

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

 Campus d'Aurillac sur le site de l'IUT Clermont Auvergne
 Campus d'Aurillac sur le site de l' INSPé de l'Université Clermont-Auvergne

Aurillac
Enseignement supérieur en Auvergne-Rhône-Alpes
Simone Veil

Campus Simone-Veil


Şota Rustaveli (Gürcüce: შოთა რუსთაველი, 1166 - 1220 sonrası) ya da kısaca Rustaveli, Orta Çağ'da yaşamış Gürcü şair. Gürcistan'ın Altın Çağı'nın öne çıkan en önemli şairidir ve Gürcü edebiyatına en çok katkı yapan yazarlardandır. Rustaveli, Gürcüler'in milli epik şiiri Kaplan Postlu Şövalye'nin (Gürcüce: შოთა რუსთაველი, translitere: vepkhist'q'aosani) yazarıdır.

Yaşamı
Şota Rustaveli'nin yaşamı hakkında günümüze ulaşmış az bilgi vardır. 1166 yılında doğmuştur. 1191 yılında Kraliçe Tamar'a haznedarlık hizmetinde bulunmaya başlamıştır. Şiirinin giriş kısmı kimliği hakkında bir ipucu vermektedir: şair kendini "gerçek bir Rustveli" olarak tanımlamaktadır. "Rustveli" bir soyad değil, Rustavi'den gelen, Rustavili gibi bir anlama gelmektedir. 15. yüzyıldan 18. yüzyıla kadarki ileriki dönem yazarları kendisi hakkında daha çok bilgiye sahiptirler; Kudüs'te eskiden bir Gürcü manastırı olan Kutsal Haç Manastırı'ndaki bir belgede ve bir freskte korunmuş olan adı Şota Rustaveli olarak teşhis etmede fikir birliği içindedirler. Fresk, Gürcü hacı Timote Gabashvili tarafından 1757-58 yıllarında kaydedilmiş ve 1960 yılında Gürcü akademisyenler tarafından ortaya çıkarılmıştır. Aynı Kudüs belgesi, Şota'yı manastırın bir hamisi ve mechurchletukhutsesi (Orta Çağ Gürcistan'ında kraliyet haznedarı) olarak kaydetmiştir ki bu durum Tamar'ın hazinedarı olduğuna ve ilerleyen yaşlarında manastıra çekildiğine dair yaygın bir efsaneyle örtüşmektedir. Efsaneye göre Şota Rustaveli, Kraliçe Tamar'ı gördüğü an ona aşık olmuş ve bu aşkla yaşamıştır. Tamar, Şota'nın aşkına karşılık vermeyince de Şota kendini Kudüs'te manastıra kapatmış ve Kudüs'te vefat etmiştir. Kimi anlatılar ise Tamar'ın da Şota'ya aşık olduğunu söylese de böyle düşünenlerin sayısı çok değildir. Bir halk efsanesi ve 17. yüzyıl kraliyet şairi Arçil'e göre Rustaveli, köyü Rustavi'nin (günümüzde Aspindza, Tiflis'teki Rustavi kentiyle karıştırılmamalıdır) de yer aldığı Güney Gürcistan'da bir bölge olan Meskheti'nin yerlisidir. Efsaneye göre Rustaveli Orta Çağ Gürcü akademileri Gelati ve İkalto'da ve sonrasında Yunanistan'da (Bizans İmparatorluğu) eğitim görmüştür. 1180 öncesine kadar büyük çapta bir eser üretmemiş olmalıdır, ilk eserlerini muhtemelen 1205-1207'de vermiştir. 1245-1250 yılları arasında ölmüştür.

Rustaveli Farsça'ya hakimdi ve bu sayede kendi ifadesiyle hatalı çevirilere takılmayıp Farsça'nın şairane güzelliğini okuyup takdir edebilmekteydi. Rustaveli Farsça dizeler de yazmış olabilir.

Kaplan Postlu Şövalye

Kaplan Postlu Şövalye birçok dile çevrilmiştir. İlk baskısı Gürcistan'ın başkenti Tiflis'te yapılmıştır. Kaplan Postlu Şövalye'nin el yazmaları Gürcistan'da üretilmiş eserler arasında önemli bir yer kaplamaktadır.

Metnin 16. yüzyıla dayanan iki foliosu ve 14. yüzyıla dayanan kimi satırları Tiflis'te Gürcistan Milli El Yazmaları Merkezi'nde tutulmaktadır. Şiirin öbür tüm kopyaları 17. yüzyıla dayanmaktadır.

Rustaveli'nin günümüze ulaşmış olan destanı, 1.587 dörtlükten oluşur. Bu yapıtındaki başarısından dolayı Rustaveli, Gürcü edebiyat dilini yaratıcısı sayılır. Destan, egzotik bir ortamda geçer. Rustaveli destanında, başka ülkeleri konu edinerek Gürcüstan'ı anlatmıştır. Destana göre Arap komutan Avtandil, Şah Rostevan'ın kızı Tinatin'e âşık olur, ama aşkına karşılık bulamaz. Tinatin, tahta çıkma törenleri sırasında, babasının kuvvetlerini yenen kaplan postlu şövalye Tariel'i getirmesi halinde Avtandil'le evlenmeye söz verir. Ancak Avtendil, Hint şövalye Tariel'le karşılaşınca onunla dost olur. Sevgilisi Nestan Darecan'ı bulmasında ona yardımcı olur. Destanın sonunda, hem Tairel, hem de Avtandil sevgililerine kavuşur.

Rustaveli'nin bu destanı Kaplan Postlu Şövalye adıyla Türkçeye de çevrilmiştir.

Kudüs'te Rustaveli duvar portresi
Şota Rustaveli'nin günümüze ulaşmış bilinen tek portresi Kudüs'teki Kutsal Haç Manastırı'nın kilisesinin güneybatı sütununun doğu yüzüne çizilidir. Azizlerin çok daha büyük iki resminin altında, ayak kısmında Gürcüce yazıtla yer almaktadır.

Portre, 2004 Haziran'ında Rustaveli'nin yüzünü ve Gürcüce yazıtın bir kısmını kazıyan kimliği belirsiz bir saldırgan tarafından tahrip edilmiştir. Gürcistan bu olayın üzerine İsrail'e resmi şikayette bulunmuştur. Portre ve yazıt günümüzde restore edilmiştir.

Kültürel mirası
Gürcistan devletinin sanat ve edebiyat alanında verdiği en yüksek ödül Şota Rustaveli Devlet Ödülü'dür. Tiflis'in en işlek yolunın adı Rustaveli Bulvarı'dır. Tiflis'te Rustaveli Tiyatrosu, Gürcistan Milii Bilim Akademisi'nin Şota Rustaveli Gürcü Edebiyatı Enstitüsü, Şota Rustaveli Tiflis Uluslararası Havalimanı ve Rustaveli metro istasyonu gibi Rustaveli'nin adını taşıyan birçok mekan bulunmaktadır.

3 Eylül 2001'de İsrail ve Gürcistan Şota Rustaveli'nin anısına posta pulları basmışlardır. Yitzhak Granot tarafından tasarlanan İsrail pulu, arkasında İbranice metinle birlikte yazarı göstermektedir.

Özbekistan Taşkent'te; Ukrayna'da Kiev, Lviv ve Ternopil'de; Ermenistan Gümrü'de Rustaveli adlı birer sokak ve bunların yanı sıra Kudüs'te yolu Kutsal Haç Manastırı'na çıkan Rustaveli adlı bir patika bulunmaktadır.

Gürcü besteci Tamara Vakhvakhishvili Rustaveli'nin şiirlerini müzikle birleştirerek bestesi Citation'da kullanmıştır.

Mihály Zichy
19. yüzyıl Macar ressamı Mihály Zichy, Rustaveli şiirlerinin baskılarında sıkça kullanılan klasik illüstrasyonları üretmesiyle Gürcistan'da ulusal ressam mertebesine yükseltilmiştir. Tiflis'te bir heykel ve bir sokak, Zichy'nin eserlerinin anısını yaşatmaktadır.

Kaynakça

Dış Bağlantılar

 Kaplan Postlu Şövalye tam metni, İngilizce

Edebiyatta

 Tite Margwelaschwili. "Der Mann in Pantherfell".- "Georgica", Londra, 1936 (Almanca)
 Zviad Gamsakhurdia. "Tropology of The Knight in the Panther's Skin" (monograf), Tiflis, 1991, 352 pp (Gürcüce, İngilizce özet ile birlikte)
 Shota Rustaveli. The Lord of the Panther-Skin, Albany: SUNY Press, 1977, 240 pp, çeviren R.H. Stevenson, UNESCO Collection of representative works: Series of translations from the literatures of the Union of Soviet Socialist republics
 Shota Rustaveli. The Man in the Panther's Skin, Londra: The Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland, 1912, çeviren Marjory Scott Wardrop, yeniden baskı. 1966.
 Shota Rustaveli. The Knight in Panther Skin, Londra: The Folio Society, 1977, Katharine Vivian tarafından ücretsiz bir çeviri.
 Beynen, G. Koolemans. "Murder, Foul and Fair, in Shota Rustaveli's The Man in the Panther Skin", in Medieval and Early Modern Murder, Larissa Tracy, ed. (Woodbridge: The Boydell Press, 2018), pp. 350–70.

Gürcü şairler
12. yüzyıl şairleri
Meshetililer
Hristiyan şairler

Şota Rustaveli


يستخدم التدوين الرياضي  في الرياضيات، وفي العلوم الفيزيائية، الهندسة، والاقتصاد. تتراوح درجة تعقيد هذا التدوين من علامات بسيطة نسبياً كالأعداد 1 و2، رموز التوابع كتابع الجيب إلى رموز المفاهيم مثل النهاية الرياضية lim، المشتق dy/dx، إلى المعادلات والمتحولات.

التعريف
يعرف التدوين الرياضي على أنه نظام كتابة يستخدم لتسجيل المبادئ في الرياضيات. أو هو النظام الذي تستخدم فيه الرموز الرياضية للتعبير عن التعابير الرياضية المنطقية.

الأدوات المستخدمة في التدوين الرياضي بشكل عام تتضمن الورق والقلم، السبورة والطبشور، أو الوسائط الالكترونية.

التعابير
التعبير الرياضي هو سلسلة من الرموز التي من الممكن تقييمها. على سبيل المثال، إذا كان التعبير مؤلفاً من أرقام، فإنه يتم تقييم التعبير باتباع ترتيب العمليات من اليسار إلى اليمين، بإجراء العمليات ضمن الأقواس، ثم الرفع إلى قوة وحساب الجذور، ثم الضرب والقسمة، وأخيراً الجمع والطرح.

تاريخ التدوين الرياضي

العد
يعتقد أن التدوين الرياضي تم تطويره لأول مرة قبل 50.000 عام من أجل المساعدة في العد، بعد أن كان العد يستخدم مجموعة من الحجارة، العيدان، العظام، تم اختراع عصا الحساب. وعلى الأرجح فإن أقدم النصوص الرياضية الموجودة تعود إلى حضارة سومر. كما كان لتطور الصفر واستخدامه كعدد من أهم التطورات في الرياضيات القديمة. فقد تم استخدامه كخانة عددية من قبل البابليين، والمصريين الإغريق، ومن ثم كعدد من قبل شعب المايا، الهنود، والعرب. راجع (تاريخ العدد 0)

الهندسة التحليلية
استغرق تحول الأعداد والكسور أكثر من ألف عام للحصول على كميات مستمرة، وذلك باختراع الهندسة التحليلية من قبل العالم ديكارت. وعندها بدأ استخدام بعض الاختصارات للدلالة على المفاهيم الرياضية في المنشورات لبراهين النظريات الهندسية.

أتمتة العد
بعد ظهور الجبر المنطقي أصبح من الممكن إنشاء دارات بسيطة للقيام بعمليات العد، بداية باستخدام وسائل ميكانيكية كالمسننات باستخدام الدوران والانتقال لتمثيل التغير في الحالة، ومن ثم باستخدام وسائط كهربائية بتغير شدة الجهد الكهربائي لتمثيل الكميات المستمرة. اليوم تستخدم الحواسيب دارات قياسية لتخزين ليس فقط الأرقام بل الصور، الأصوات، الحركة والتحكم.

التدوين الرياضي الحديث
شهد القرنين الثامن عشر والتاسع عشر تطورات كبيرة في التدوين الرياضي أعطاه الشكل الذي هو عليه اليوم. العالم الرياضي أويلر كان من أبرز المؤثرين على التدوين الرياضي الذي نستخدمه في يومنا هذا. مثلاً استخدام a,b,c لتمثيل الثوابت، x,y,z لتمثيل المتحولات e لتمثيل أساس للوغاريتم الطبيعي، سيغما (Σ) لتتعبير عن المجموع، الحرف i كواحدة للأعداد العقدية وغيرها.

التدوين الرياضي المحوسب
اليوم يستخدم التدوين المعتمد على لوحة المفاتيح من أجل كتابة التعابير الرياضية وإرسالها عبر البريد الإلكتروني. إن الاستخدام الواسع للغات البرمجة والتي تعلم مستخدميها الحاجة إلى التخاطب باستخدام تعابير رياضية (وإلا فإن المترجم لن يفهم التعبير) قد ساهمت بشكل كبير في ترسيخ أسس التدوين الرياضي وتوحيده.

التدوين الرياضي بغير استخدام الحروف اللاتينية
يعتمد التدوين الرياضي العربي الحديث على الأبجدية العربية بشكل خاص، ويستخدم بشكل كبير في العالم العربي، وخاصة في مرحلة التعليم ما قبل الجامعي.

مراجع

منطق رياضي

تدوين رياضي


La candidature (en néerlandais kandidaats) était un diplôme universitaire sanctionnant la réussite d'un premier cycle de deux ans. Depuis l'année académique 2005-2006, ce diplôme n'est plus délivré, car il a été remplacé dans le cadre du processus de Bologne par le bachelier, d'une durée de trois ans.

Références

Diplôme
Enseignement supérieur en Belgique

Candidature (Belgique)