معهد كلاي للرياضيات Clay Mathematics Institute (CMI) هو مؤسسة غير ربحية في كامبريدج ماساتشوستس. يعمل المعهد على رفع مستوى المعرفة الرياضية. أسسه رجل الأعمال الأمريكي لندن كلاي، يعطي العديد من الجوائز والمنح لعلماء الرياضيات الواعدين. تأسس المعهد عام 1998 من قبل رجل الأعمال لاندون كلاي، الذي موله وعالم الرياضيات آرثر جاف من جامعة هارفارد الذي وضع سياسة المعهد وأفكاره. يقوم المعهد بمنح العديد من الجوائز وأهمها مسائل جوائز الألفية.

انظر أيضًا
 معهد ماكس بلانك للرياضيات

مراجع

بيتربورو (نيوهامشير)
تأسيسات سنة 1998 في الولايات المتحدة
معاهد أبحاث في الولايات المتحدة الأمريكية
معاهد مختصة في الرياضيات
منظمات أسست في 1998
منظمات غير ربحية
منظمات مقرها في دنفر (كولورادو)
تأسيسات سنة 1998 في نيوهامشير
معاهد أبحاث في كولورادو

معهد كلاي للرياضيات


Bursa de Valori din Budapesta ( Budapest Stock Exchange (BSE), ) este a 2-a cea mai mare bursă din Europa Centrală și de Est în privința capitalizării de piață și a lichidităților. Este situată în Szabadság tér (Piața Libertății) nr. 7, Budapesta, Ungaria, în districtul central de afaceri al orașului, cunoscut sub numele de Districtul V. În trecut, începând cu anul 1864, pe vremea Imperiului Austro-ungar, era situată în Palatul Bursei, dar la un moment dat a fost necesară o suprafață de tranzacționare mult mai mare. Schimbul este controlat de către emitenții listați, de către investitorii maghiari privați și de către banca centrală. Bursa de Valori din Budapesta (BSE) este membră a Federației Mondiale a Burselor și a Federației Europene a Burselor de Valori.

Bursa de Valori din Budapesta contabilizează toată cifra de afaceri a pieței maghiare și o mare parte a cifrei de afaceri a piețelor din Europa Centrală și de Est. În 2007, Bursa de Valori din Budapesta (BSE) a fost de acord să se mute pentru a elimina tranzacționarea fizică, astăzi tranzacțiile având loc prin intermediul sistemului Xetra, cu un etaj redundant de brokeri, având rolul de formatori de piață.
Xetra este piața de referință pentru toate tranzacțiile bursiere de acțiuni din Ungaria și fonduri tranzacționate la bursă. Prețurile de pe Xetra servesc ca bază pentru calcularea BUX, cel mai cunoscut indice de acțiuni din Ungaria. Xetra are 60% cotă de piață în Europa, cu peste 230 de participanți la tranzacții din 18 țări europene; mai mult, Hong Kong și Emiratele Arabe Unite sunt conectate și ele prin intermediul Xetra. Xetra de tranzacționare de la Budapesta se desfășoară de la 09:00 la 17:00 cu închiderea licitației de la 17:00-17:05, și post-tranzacționare până la ora 17:20. BSE a introdus o pretranzacționare de piață de la 08:15 la 08:30 și un apel de licitație de deschidere de la 08:30 până la 09:00.

Istoric

Perioada austro-ungară
Bursa din Ungaria, antecesoarea Bursei de Valori de astăzi din Budapesta (BSE), a început să funcționeze la 18 ianuarie 1864 la Pesta, pe malurile Dunării, într-o clădire a Companiei de Asigurări Lloyd. Comitetul însărcinat cu înființarea schimbului era condus de Frigyes Kochmeister, care a și fost ales primul președinte al tranzacțiilor (1864-1900). Când schimbul a fost lansat în 1864, au fost listate 17 acțiuni, un titlu de creanță, 11 valute străine și 9 cambii. După câțiva ani de creștere lentă, în 1872 a avut loc primul boom semnificativ al pieței, când ministrul comerțului a aprobat înființarea a 15 companii industriale și 550 de societăți financiare ale căror acțiuni au fost apoi cotate la bursă. BSE s-a mutat într-o clădire nouă în 1873 și până în 1905 și-a continuat operațiunile într-o clădire aflată pe colțul străzii Wurm (actuala Szende Pál). În 1905 s-a mutat în Palatul Bursei din Szabadság Tér (Piața Libertății).

Perioada comunistă
După perioada de încetare a activității din timpul celui de-AlDoilea Război Mondial, bursa budapestană se redeschide în august 1946, ca urmare a lansării forintului pe 1 august. Întrucât companiile au dat faliment din cauza plăților obligațiunilor emise anterior în coroane și pengő și întrucât societățile cu răspundere limitată nu au plătit dividende pe acțiunile lor din cauza războiului, prețurile au scăzut continuu. La două luni după naționalizarea din 1948 a majorității firmelor private maghiare, guvernul a dizolvat oficial Bursa de valori și de mărfuri din Budapesta, iar activele bursei au devenit proprietatea statului.

Redeschiderea Bursei din Budapesta
Primul punct de reper în redeschiderea Bursei de Valori din Budapesta a fost decizia Guvernului Ungariei de a da undă verde pregătirii Actului privind Valorile Mobiliare din 1989. Proiectul de lege a fost prezentat Parlamentului în ianuarie 1990 și a intrat în vigoare la 1 martie. La 21 iunie 1990, BSE și-a desfășurat adunarea generală statutară, iar Bursa și-a redeschis porțile. Cu 41 membri fondatori și un singur capital, IBUSZ, Bursa de Valori din Budapesta a fost înființată ca o organizație sui generis, o entitate juridică independentă.Restabilirea economiei de piață și privatizarea întreprinderilor au jucat un rol decisiv în operațiunile de schimb. Chiar dacă vânzarea întreprinderilor mari de stat a implicat adesea asistența investitorilor strategici, BSE a jucat un rol semnificativ în privatizarea multor companii maghiare de renume, printre care Rába, Grupul MOL, OTP Bank, Magyar Telekom, Danubius Hotels Group, Richter Gedeon Co, IBUSZ, Skála-Coop, Globus și multe altele.

Primul spațiu tranzacțional a fost la Centrul Comercial de pe strada Váci, urmat de mutarea acestuia în 1992 în clădirea cu aer istoric de pe strada Deák Ferenc din Belváros-Lipótváros, unde își continuă activitatea timp de 15 ani. În martie 2007, BSE s-a mutat în fostul Palat Herczog, din Bulevardul Andrássy 93. Sistemul open-out al tranzacțieilor fizice care a caracterizat piața spot a funcționat cu sprijin electronic parțial până în anul 1995. Din 1995 până în noiembrie 1998, tranzacționarea de valori mobiliare a avut loc simultan pe platforma de tranzacționare și într-un sistem de tranzacționare la distanță, când a fost lansat noul sistem de tranzacționare MultiMarket (MMTS), bazat exclusiv pe tranzacționarea la distanță. Tradiționalul "câmp de luptă" al tranzacționărilor fizice a încetat în termen de un an în septembrie 1999, moment în care tranzacția fizică a fost înlocuită în totalitate de platforma electronică de tranzacționare la distanță a pieței instrumentelor derivate. Piața de instrumente financiare derivate a BSE în contractele futures și opțiuni a fost pusă la dispoziția investitorilor începând cu 1995. Contractele BUX au fost disponibile pentru tranzacționare de la începutul pieței futures la data de 31 martie 1995. În luna iulie 1998 BSE a fost printre primele burse care au introdus contracte bazate pe acțiuni individuale. O altă serie de instrumente derivate standardizate pe piața opțiunilor a apărut în februarie 2000, iar la 6 septembrie 2004 a fost lansat cel de-al doilea indice al bursei budapestane, BUMIX. În ianuarie 2010, BSE a devenit membru al Grupului de Burse din Europa Centrală și de Est.

La 6 decembrie 2013, noul sistem de tranzacționare Xetra a înlocuit sistemul utilizat timp de 15 ani. În februarie 2015, BSE s-a mutat în locuri noi în Piața Libertății. Birourile actuale ale BSE sunt situate în centrul financiar al Budapestei, în apropierea fostului Palatului al Bursei. La 20 noiembrie 2015, Banca Națională a Ungariei a încheiat un contract de vânzare cu Austrian CEESEG AG și Österreichische Kontrollbank AG, entități care până în prezent dețin 68,8% din capitalul social al BSE.

Vezi și

 Listă de companii din Ungaria
 New York Stock Exchange

Note

Legături externe

 Website on trading and listing on the BSE
 BSE on LinkedIn
 BSE Holidays

Burse
Piețe financiare
Fondări în 1864
Economia Ungariei

Bursa din Budapesta


فرنجاكا بانجا (Врњачка Бања) هي مدينة في راشكا في مقاطعة وسط صربيا في صربيا.

توأمة
لفرنياتشكا بانيا اتفاقيات توأمة مع كل من:
 فيبو فالينتيا
 براني (2015 - )

أعلام

 ليوبودراغ سيمونوفيتش
 ألكسندر درينوفاك

مراجع

حمامات طبية في صربيا
أماكن مأهولة في صربيا
السياحة في صربيا
أماكن مأهولة في مقاطعة راشكا

فرنياتشكا بانيا


Star Wars Episode I – The Phantom Menace:  er et action-eventyrspil udviklet av Big Ape Productions og udgivet af LucasArts til PC og PlayStation. Spillet udkom den 30. april 1999 og er baseret på filmen med samme navn. Spilleren kan spille som Obi-Wan Kenobi, Qui-Gon Jinn, Queen Amidala og Captain Panaka, afhængig af banen.

Spillet fik blandede anmeldelser. Netsiden GameRankings gav spillet en score på 62,28% for PC versionen, mens PlayStation versionen fik 54,39%.

Referancer

Star Wars-videospil
Windows-spil
PlayStation-spil
Videospil udviklet af LucasArts
Videospil fra 1999

Star Wars: Episode I – The Phantom Menace (videospil)


John Godolphin Bennett (8 Haziran 1897 - 13 Aralık 1974), İngiliz matematikçi, asker, teknoloji araştırmacısı ve yazardır. İyi Türkçe bilen Bennett, İstanbul İşgal Komutanlığında istihbaratçı olarak çalışmıştır.

Başta İngiltere ve ABD olmak üzere Batı ülkelerinde ruhaniyet, maneviyat ve ruhani psikoloji gibi konularda ve P.D. Ouspensky ile özellikle Georgi Gürciyev'in öğretilerine dair yazdığı kitaplarıyla tanınmıştır.

Osmanlı Meclis-i Mebusan'ının İngiliz askerlerince basılıp İttihadçı milletvekillerin tutuklanmasında ve onların Malta Adası'na gönderilmesi operasyonunun başında da Bennett vardı.

Bennet, savaş sonrası ordudan ayrıldı ve bazı Osmanlı hanedanlarının vekaletlerini alarak onların adına miras işleriyle uğraştı. Aldığı vekaletler nedeniyle birçok eski Osmanlı coğrafyasında bulundu. Bu sırada Yunanistan'da hanedan miraslarıyla ilgili olarak uğraşırken tapularda tahrifat yaptığı iddiasıyla hapse atıldı ve ondan sonra miras takip işlerini bırakarak ruhani psikolojiye yöneldi. Bu yönelimde  İstanbul'da görevli bulunduğu sırada defalarca gittiği Mevlevi tekkelerinin etkisi olmakla beraber, esasen 1920'de tanıştığı Prens Sabahattin ile yaptığı görüşme ve temaslar ile prensin tanıştırdığı Georgi Gürciyev'in üzerinde bıraktığı etki çok belirleyici olmuştur. Bolşevik ihtilalinden sonra İstanbul üzerinden Avrupa'ya geçmiş olan ve İstanbul'da tanışmış olduğu Ouspensky ve Georgi Gürciyev'in sırasıyla müridi oldu. Fransa'da Georgi Gürciyev'in yanında geçirdiği bir dönem sonrasında İngiltere'ye döndü ve Londra yakınlarındaki önce 40'lı yıllarda Coombe Springs ve 1970'ten sonra da Sherborne Şatosu'nda kurduğu adeta tekke benzeri okullarda bir nevi ruhani lider/mürşid oldu. Bennet bu dönemde ruhaniyat konusunda kitaplar yazmakta ve nadir de olsa Türkiye ve Orta Doğu ülkelerine seyahat ederek şeyhler ile görüşüyordu. John Bennett çağımız Avrupa'sında, özelde de İngiltere'deki modern ruhaniyat düşüncesinin son yüzyıldaki önemli isimlerinden biri olarak tanınmakta ve kurduğu düşünce sisteminin birçok takipçisi bulunmaktadır.

İstanbul'un düşmanlar tarafından işgal edildiği dönemde Beyoğlu Krocker Otel'de çok sayıda Türk'e kırbaçla hunharca işkenceler yapmıştır. Daha sonra "Deli Türkler" tarafından saldırıya uğramış ve bunun neticesinde bir ayağının sakat kaldığı iddiası yayılmıştır. Bu vatansever grubun içinde görev alan Manastırlı Deli Ömer bu olayları anılarında detaylı olarak anlatmıştır. Buna karşın Bennett'le 1972 yılında röportaj yaparak "Atatürk'e Nasıl Vize Verdim" adlı kitabı yazan ve Mayıs 2012'de vefat etmiş olan gazeteci Nezih Uzel'e dair internet sitesinde bu konu yalanlanmakta ve Nezih Uzel'in 2012 Şubat'ında yaptığı şu açıklama yer almaktadır: "... Pek çok kaynağın kullandığı Maslak'taki vurulma olayı uydurmadır. Sanırım benim Galatasaray'da da tarih hocam olan Samih Nafiz Tansu uydurdu veya aldığı yere aldandı. Bennett'in bedeninde bir arıza yoktu. Son resimlerden birinde koşarken görülüyor. Londra'da bir grafik okulu kuran Bülent Rauf Beyin bir ayağı sakattı. Onunla karıştırmış olacaklar..."

1962 yılında Türkiye'de tanıştığı, sufi ve melami şeyhi Hasan Lütfi Şuşud'dan da etkilenmiştir. Şuşud'un "Hacegan Hanedanı" adlı kitabını onun nezaretinde tercüme ederek "Masters of Wisdom" adlı kitabının ilk bölümlerini oluşturmuştur. Bennett önce Şuşud'la beraberce bu kitabı yazmak istemişse de, Hacegan Hanedanı ile Georgi Gürciyev arasında direkt bir ilişki kurmak arzusunda olmasından rahatsız olan ve katıksız bir Müslüman olan Hasan Lütfi Bey buna razı olmamış ve müşterek yazarlı bir kitap yayımlanamamıştır.

Bennett'in, ilk baskısı 1962 yılında ve genişletilmiş baskısı 1974'te yapılan ve Osmanlı ve Türkiye Cumhuriyeti'nin yakın geçmiş tarihiyle ilgili önemli bilgilerin de içeren Witness (Tanık) adında bir  otobiyografisi vardır. Genişletilmiş baskısı esas alınan Witness (Tanık); Çiçek Öztek'in çevirisiyle 2007 yılında Türkçe olarak da yayımlanmıştır.

Türkçede yayımlanmış kitapları
 Tanık, 2007 (çeviren: Çiçek Öztek)

Kaynakça

1897 doğumlular
1974 yılında ölenler

John Godolphin Bennett


بلدية يوسا (بالكاتالانية: Lluçà) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 252 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

يوسا


Hacıali, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Antalya iline 90 km, Manavgat ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Manavgat'ın mahalleleri

Hacıali, Manavgat


Kürsü, Balıkesir'in Bigadiç ilçesine bağlıdır.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 83 km, Bigadiç ilçesine 45 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bigadiç'in mahalleleri

Kürsü, Bigadiç


est une chanson du groupe de rock britannique The Rolling Stones parue pour la première fois lors de la réédition de l'album Exile on Main St. en 2010. Elle est également parue en single le  en édition limitée dans les magasins indépendants en l'honneur du Record Store Day avec en face B All Down the Line.

La chanson s'est classée deuxième au classement américain des singles vendus physiquement quarante-deuxième au classement américain rock. Le single s'est classée quinzième en France, et y est resté pendant une semaine. Le clip a été réalisé par Jonas Odell.

 provient des sessions de l'album Exile on Main St. sur laquelle des ajouts de voix et de guitares de Mick Jagger et de Mick Taylor ont été fait plus récemment en 2009 dans un studio à Londres.

Personnel
Crédités:
 Mick Jagger : chant, guitare acoustique, percussion
 Keith Richards : guitare rythmique
 Mick Taylor : guitare solo
 Bill Wyman : basse
 Charlie Watts : batterie
 Nicky Hopkins : piano, orgue
 Bobby Keys : saxophone
 Lisa Fischer et Cindy Mizelle : chœurs

Classements

Notes

Single musical sorti en 2010
Chanson de 1971
Chanson interprétée par les Rolling Stones
Chanson écrite par Jagger/Richards
Chanson produite par Don Was
Single publié par Universal Music Group

Plundered My Soul


معركة المسلخة دارت أحداثها في ريف البوكمال في سوريا، بين المقاومين من عشائر العقيدات ووحدات من الجيش الفرنسي، حيث اختلف على روايتها وأسباب نشوبها كثيرٌ من رجال العشائر حتى يومنا هذا.

من شهداء المعركة
ذكر الباحث «مازن الشاهين» في كتابه (تاريخ محافظة دير الزور) أسماء عدد من شهداء المعركة:

«..من شهداء المعركة: «حامد التركي؛ عبيد المحمد الحسين؛ محيميد عبيد الهزاع؛ هلال الكحيص؛ ومزعل العون» ومن الجرحى: «حمد الفارس الصياح؛ خليفة العبد؛ وسودة النجم»». صفحة 206 من الكتاب.

مراجع

سوريا في 1941
تاريخ سوريا
معارك الثورة السورية الكبرى
معارك سوريا
نزاعات في 1941

معركة المسلخة


التصفيات التاهيلية لبطولة أوروبا للشباب تحت 21 سنة 2011 ستبدأ مبارياتها في 27 مارس 2009 مع انتهاء التصفيات في 13 أكتوبر 2010، قبل أن تبدأ البطولة النهائية المحدد اقامتها في صيف 2011 في شهر يونيو. نهائي المسابقة سيقام في ملعب باركن، كوبنهاغن.

المرحلة الأولى من التصفيات هي مرحلة المجموعات تليها خوض دور إقصائي. كل بطل مجموعة، وكذلك أفضل أربعة مراتب في جميع المجوعات، سوف يعبرون إلى مرحلة الدور الإقسائي. مرحلة الملحق الإقسائي سوف يحدد سبعة منتخبات ستنضم إلى الدنمارك لخوض النهائيات في عام 2011. الدنمارك بصفها البلد المستضيف، يحصل على الدخول مباشرتاً.

المجموعات

ملخص
المنتخبات التي قد تاهلت إلى مرحلة الدور الإقسائي هي بلون الأخضر. تم ترتيب المنتخبات على موقف المراكز النهائية.

في حالة وجود نقاط على قدم متساوية، يتم تصنيف الفرق التي سجلها رئيس لرأس :
 عدد النقاط
 فارق الأهداف
 الأهداف المسجلة
 الأهداف المسجلة خارج ملعبه.
وإذا كان بعض من الفريقين متساوية بدون أن يكسر التعادل بينهما يتم إسخدام المعايير التالية:
 فارق الأهداف الشاملة
 الأهداف المسجة الشاملة
 الأهداف الشاملة المسجلة خارج ملعبه
 سلوك اللعب النظيف.

المجموعة الأولى

المجموعة الثانية

المجموعة الثالثة

المجموعة الرابعة

المجموعة الخامسة

المجموعة السادسة

المجموعة السابعة

المجموعة الثامنة

المجموعة التاسعة

المجموعة العاشرة

مرحلة الدور الإقسائي

مباريات الذهاب من هذه المرحلة سوف تلعب في 9 أكتوبر 2010، بينما مباريات الإياب يوم 13 أكتوبر 2010.

ترتيب اصحاب المركز الثاني
لأنا المجموعة الأولى والثانية تضم ستة منتخبات، فقط تعتبر نتائج المجموعات ثات خمسة منتخبات.

معايير الترتيب
 عدد النقاط المحصول عليها
 فارق الأهداف
 الأهداف المسجلة
 الأهداف المسجلة خارج ملعبه
 السجل التأديبي
 الترتيب الذي يوضع في الفريق حين سحب القرعة

مراجع

روابط خارجية
 الموقع الرسمي

بطولة أوروبا تحت 21 سنة لكرة القدم 2011
كرة القدم الأوروبية في 2009–10
تصفيات بطولة أوروبا تحت 21 سنة لكرة القدم

تصفيات بطولة أوروبا تحت-21 لكرة القدم 2011


David Benioff (; născut David Friedman , ) este un producător de televiziune, scriitor și regizor american. Împreună cu colaboratorul său DB Weiss, este cel mai bine cunoscut ca co-creatorul și scenaristul serialului Urzeala tronurilor, adaptarea HBO a seriei de cărți de George R. R. Martin "Cântec de gheață și foc".

Biografie

Autor

Note

Legături externe

Nașteri în 1970
Nașteri pe 25 septembrie
Dramaturgi americani
Absolvenți ai Trinity College, Dublin
Regizori de televiziune americani
Scriitori americani de literatură fantastică
Scenariști de televiziune americani
Americani de origine româno-evreiască
Americani în viață
Urzeala tronurilor
Oameni din New York

David Benioff


Dumb-Hounded es un cortometraje animado de 1943 dirigido por Tex Avery. Fue el primer cortometraje en el que apareció el personaje Droopy.

Trama
Un lobo escapa de prisión y para su captura la policía suelta a varios perros sabuesos que intentan rastrearlo. Entre ellos se encuentra Droopy, un basset hound de aspecto triste y que se mueve lentamente. Droopy encuentra al lobo en la habitación de un edificio y le dice que se quede en aquel lugar mientras va a llamar a la policía. El lobo escapa y llega a una cabaña en las montañas, donde descubre que el perro lo estaba esperando. Durante el resto del cortometraje se muestra al lobo huyendo a diversos lugares, siendo sorprendido siempre por Droopy. Al final, Droopy logra capturar al fugitivo lanzándole una gran roca desde un edificio. El perro es posteriormente felicitado por su trabajo y le entregan una gran cantidad de dinero, lo cual genera una reacción enérgica de Droopy quien termina diciendo: "¿saben algo? Estoy feliz".

Otras versiones
En 1946 se estrenó un cortometraje de Droopy titulado Northwest Hounded Police. La trama es similar a Dumb-Hounded, con el lobo huyendo en numerosas ocasiones y encontrándose con Droopy en todos los lugares.

Referencias

Enlaces externos
 Dumb-Hounded en The Big Cartoon Database.

Películas dirigidas por Tex Avery

Dumb-Hounded


Proiecționistul este un film românesc din 2015 regizat de Norbert Fodor. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Alex Mărgineanu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2015 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2015
Filme documentare românești

Proiecționistul


Små Mennesker Venter er en dokumentarfilm instrueret af Christian Krüger-Johnsen efter manuskript af Christian Krüger-Johnsen.

Handling
Palæstinenseren Nadi har arbejdet som kok i en jødisk families café i Tel Aviv i over ti år. Desværre er grænsen til Gaza blevet lukket, og Nadi er blevet fanget i et større politisk spil og kan ikke fortsætte arbejdet i Israel. Han bliver generet af israelske soldater og overfaldet af andre palæstinensere. Situationen er håbløs. Nadi kan kun vente.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Dokumentarfilm fra Danmark

Små Mennesker Venter


Najljepši urok (Bella Calamidades) romantična je telenovela na španjolskom jeziku, producirana od strane RTI Producciones za Caracol TV i Telemundo za SAD. Riječ je o ljubavnoj priči u kojoj se pojavljuje žena koju muči loša sreća.

Snimanje je započelo krajem 2009. i završilo 2010., no kraj serije se prikazao 16. rujna 2013. kada je serijal debitirao na Telemundu. Serija se u Hrvatskoj prvi put prikazivala na RTL-u u 2010. godini, a nakon par godina i na RTL 2. U glavnim ulogama Danna García, Segundo Cernadas, Gustavo Angarita, Katie Barberi.

Radnja
Prekrasnu mladu Dolores Carrero (Danna Garcia) svi u gradu zovu Lola, i svi je se trude izbjegavati. Kada je imala samo jedanaest godina, njezin je samohrani otac rudar poginuo, ostavivši je u nemilosti zemljoposjednika Aquilesa Barraze (Gustavo Angarita), ekstravagantnog pokvarenjaka. Očajnički pokušavajući pobjeći, Lola je utočište potražila kod svoje tete, gdje također nije našla ništa dobro. Okrutna stara gospođa Lolu je tjerala raditi neprimjerene poslove, zbog čega se djevojka bila pobunila. Neočekivan slijed događaja izazvao je tetinu nesreću, zbog čega se Lola osjećala krivom. Nemajući gdje dalje otići, Lola se vraća u svoj rodni grad Hornero, gdje se počinje skrivati na groblju. Tamo je pronalazi čuvar, koji je iz samilosti i smatrajući je mentalno zaostalom, ne prijavi vlastima. Međutim, vrlo brzo ljudi primijete prisutnost nepoznate djevojke na groblju, počinjući širiti priče o nemirnoj duši koja živi na groblju, pateći zbog starih grijeha. Naposljetku, Lolu uhapsi gradski komesar Elias Romero (Herbert King), te je zaključa u zatvorske tamnice. A želi je poslati i u ludnicu.

Serija se dalje razvija te naposljetku Lola završi u s Marcelom.

Uloge
Glavne uloge u redoslijedu pojavljivanja

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Kolumbijske telenovele
Televizijske serije iz 2009.

Najljepši urok


Rugby Africa este forul administrativ al rugbyului de pe continental african aflat sub autoritatea World Rugby, care este federația mondială de rugby.

Din 2018, Rugby Africa are 37 de membri și organizează câteva turnee pentru echipele naționale, printre care Cupa Africii care este competiția principală de rugby în XV din Africa.

Rugby Africa a fost înființată în 1986 sub numele Confederația Africană de Rugby pentru a promova, dezvolta, organiza și administra jocul de rugby în Africa. A fost redenumită în Rugby Africa în decembrie 2014.

Președintele Rugby Africa este marocanul Abdelaziz Bougja.

Cel mai important partener oficial al Rugby Africa este principala firmă de consultanță în relații cu media din Africa și Orientul MIjlociu, APO Group.

Istoria
Confederația Africană de Rugby a fost lansată oficial în ianuarie 1986 în Tunis. Membrii fondatori prezenți la acea întâlnire au fost Coasta de Fildeș, Kenya, Madagascar, Maroc, Senegal, Seychelles, Tanzania și Tunisia. În iulie 1992, la Casablanca, a avut loc o întrunire pentru a admite federația sud-africană în confederație.

Competiții internaționale

Turneele organizate de Rugby Africa includ:
'''Cupa Africii, pentru echipe naționale masculine de rugby în XV care se desfășoară anual pe mai multe divizii:
Gold Cup: divizia în care evoluează cele mai bune șase naționale.
Silver Cup: divizia a două, împărțită în divizii Nord și Sud a câte trei echipe fiecare.
Bronze Cup: divizia a treia, alcătuită din patru naționale.
Competiții Regionale: divizia a patra, împărțită în două divizii a până la zece echipe fiecare.
Africa Men's Sevens – turneul anual continental pentru echipe naționale masculine de rugby în 7
Africa Women's Sevens - turneul anual continental pentru echipe naționale feminine de rugby în 7
Programe de dezvoltare

Membri

Următoarele federații sunt membre ale World Rugby:

În plus, următoarele federații nu sunt membre ale World Rugby, dar sunt ori membre depline sau afiliate ale Rugby Africa, sau sunt țări ne-membre care lucrează cu confederația africană:

Note

Referințe

Legături externe
  Site-ul oficial al Rugby Africa

Federații de rugby
Fondări în 1986

Rugby Africa


Swallowed by the Ocean's Tide debitantski je studijski album njemačkog death metal-sastava Sulphur Aeon. Album je 11. siječnja 2013. godine objavila diskografska kuća Imperium Productions.

Popis pjesama

Osoblje
Sulphur Aeon
 D. – bubnjevi
 M. – vokali, ilustracije, logotip, raspored ilustracija, tekstovi
 T. – gitara, bas-gitara, tekstovi
Dodatni glazbenici
 Marcel Schiborr – solo gitara (na pjesmi 11), sintesajzer
Ostalo osoblje
 Simon Werner – snimanje
 Lina Unger – fotografija
 Philipp Schulte – tekst (na pjesmi 4)
 Ola Larsson – naslovnica

Izvori

Albumi iz 2013.
Njemački glazbeni albumi

Swallowed by the Ocean's Tide


Avalon es una estación en la línea Verde del Tren Ligero de Los Ángeles y es administrada por la Autoridad de Transporte Metropolitano del Condado de Los Ángeles. La estación se encuentra localizada entre Century Freeway y Avalon Boulevard en la comunidad de South Los Angeles en Los Ángeles, California.

Conexiones de autobuses
Metro Local: 48, 51, 52, 53, 352
LADOT DASH: Watts
Los Angeles County Department of Public Works: Hahn's Trolley

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web de Metro

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1995
Estaciones de la línea C (Metro de Los Ángeles)

Avalon (Metro de Los Ángeles)


Patrick Francis Daniel Farmer  (born 14 March 1962) is an Australian ultra-marathon athlete, motivational speaker, and former politician. He served as a Member of the Australian House of Representatives, representing the seat of Macarthur in south-west Sydney from 2001 to 2010, as a member of the Liberal Party.

Farmer has an established reputation in international and national ultra-marathons. Between April 2011 and January 2012, Farmer successfully completed the world's longest ultra-marathon, a "Pole to Pole Run"  from the North Pole to the South Pole, raising 100,000 for Red Cross International. On 17 April 2023, Farmer set out from Hobart, Tasmania, to complete an 14,400 km run around Australia in support of the Indigenous Voice to Parliament.

Early life and education
Patrick Francis Daniel Farmer was born on 14 March 1962 in the Sydney suburb of Ultimo, one of seven children to Mary and Frank Farmer. He grew up in Sydney's western suburbs, attending  TAFE in Granville.

He started his working life as a motor mechanic, from 1977 to 1984.

Running career and achievements
From 1984 to 2000, Farmer commenced his passion of ultra-marathon running while working with his brother Tony as a landscape gardener, and later as a motivational speaker.

During this period, Farmer set a number of ultra-marathon Australian and world records, which placed him in the elite of the sport. Before entering politics in 2001, he raised significant funds for Diabetes Australia, Lifeline, Careflight International, and the Westmead Millennium Institute for Medical Research.

He is perhaps best known for his record-breaking  Centenary of Federation run around all of Australia in 1999, taking 191 days. This event raised considerable funds for charity.

2011–2012: Pole to Pole Run
In his valedictory speech to Parliament on 23 June 2010, Pat Farmer formally announced his long-held goal of running from the North Pole to the South Pole, covering some , to raise funds for clean water programs for Red Cross International. Farmer departed the North Pole on 8 April 2011 and finished at the South Pole on 19 January 2012, raising  for his efforts. Though the project is called "Pole to Pole" he had stages where he was allowed to take vehicles. Therefore, the record has never been ratified. In March 2012, John Howard launched Farmer's memoirs on the journey, called Pole to pole: one man, 20 million steps. Interviewed on Radio National Breakfast, Farmer stated that proceeds of book sales would go to Red Cross's campaign for clean water programs.

2023: Run for the Voice
On 17 April 2023, Farmer set out from the capital of Tasmania, Hobart, beginning his  run around Australia. His goal is to raise awareness, support and engagement for the Indigenous Voice to Parliament, ahead of the referendum on the matter scheduled for later in the year. The marathon starts with a run in Tasmania, before Farmer flies to Perth and runs around the entire continent in a clockwise direction, finishing in Uluru in central Australia. He trained by running  every single day, with a gym session most afternoons.

The launch was attended by prime minister Anthony Albanese.

Political career
Following his ultra-marathon Centenary of Federation run in 1999, Farmer was approached by John Howard in 2000 and encouraged to seek Liberal endorsement for the Sydney-area seat of Division of Macarthur. The seat had been reconfigured to be a notional Labor seat after losing nearly all of its rural territory, but Farmer retained it for the Liberals on a swing of seven percent, and actually won enough primary votes to take the seat without the need for preferences. He was returned in 2004 with an increased margin.

During his time in Parliament, Farmer served on a range of House of Representatives committees including: Education and Training from 26 September 2002 to 31 August 2004; Communications, Information Technology and the Arts from 4 November 2003 to 31 August 2004. On 26 October 2004 he was appointed Parliamentary Secretary to the Minister for Education, Science and Training (with special responsibility for Western Sydney).

Farmer suffered a 10.43% swing against him at the 2007 federal election, in which the Howard government lost to Kevin Rudd's Labor Party. Farmer retained his seat with a margin of 0.7 percent, becoming the first opposition MP in the seat's history. After the election he was appointed the Shadow Minister for Youth and Sport.

In January 2008 he moved to Mosman on Sydney's harbourside against the advice of then Liberal Party leader Brendan Nelson, but stated that it would not affect his ability to represent his electorate in the city's western suburbs. On 22 September he was dropped from the shadow ministry by the newly elected opposition leader Malcolm Turnbull. In August 2009 Farmer was reported to be considering standing for the New South Wales Legislative Assembly after a redistribution erased his already tenuous margin in Macarthur, making it notionally Labor.

In a Liberal Party pre-selection ballot for Macarthur held on 30 October 2009, Farmer was defeated by Russell Matheson, and retired from politics at the 2010 federal election. His stock was considerably weakened in 2007 when he moved to the North Shore suburb of Mosman, far outside his electorate.

On 2 February 2015, Farmer announced that he would be contesting the 2015 New South Wales state election as the Liberal candidate in Macquarie Fields, which included a small slice of his old federal seat.  He got a significant boost from a redistribution that made the Labor-held seat notionally Liberal.  However, he was defeated on a nearly 10-point swing by Labor candidate Anoulack Chanthivong.

Farmer unsuccessfully contested Maroubra as the Liberal candidate at the 2019 New South Wales state election.

Recognition
In 2000 Farmer was named Achiever of the Year at the Australian of the Year Awards, presented by prime minister John Howard.

In May 2000, he was awarded the Australian Sports Medal, as a "Multi-world record holder for ultra-marathon running & extremely successful charity fundraiser.

In the Queen's Birthday list in June 2015, he was made a Member of the Order of Australia, "For significant service to the community through fundraising support for charitable organisations, to ultra-marathon running, and to the Parliament of Australia".

Personal life
In 1992, he married Lisa Bullivant, and they bought land in Catherine Field, where they began building their family home. They went on to have two children, Brooke and Dillon. In 1998, Lisa, aged 34, died unexpectedly of mitral valve prolapse and Farmer was left to raise his two children on his own.

Publications

Footnotes

References

Further reading

External links

2014 Middle East Peace Run on Budo for Peace

2014 Middle East Peace Run

1962 births
Living people
Liberal Party of Australia members of the Parliament of Australia
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Macarthur
Australian ultramarathon runners
Australian sportsperson-politicians
Members of the Order of Australia
Australian male long-distance runners
Male ultramarathon runners
21st-century Australian politicians
Politicians from Sydney

Pat Farmer


La Brigade est un film français réalisé par Louis-Julien Petit et sorti en 2022.

Synopsis

Cathy a toujours voulu être cheffe dans un restaurant. Aujourd'hui âgée de 40 ans, elle n'a pas du tout réalisé son rêve. Elle est contrainte d'accepter un poste dans la cantine d'un foyer d'accueil de jeunes migrants.

Fiche technique
 Titre original : La Brigade
 Réalisation : Louis-Julien Petit
 Scénario : Louis-Julien Petit, Liza Benguigui, Sophie Bensadoun et Thomas Pujol
 Musique : Laurent Perez del Mar
 Décors : Cécile Deleu et Arnaud Bouniort
 Costumes : Élise Bouquet
 Photographie : David Chambille
 Montage : Nathan Delannoy et Antoine Vareille
 Producteur : Liza Benguigui
 Sociétés de production : France 3 Cinéma, Odyssée, Elemiah, Pictanovo Région Hauts de France et Apollo Films
 Société de distribution : Apollo Films et Charades
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur — 2,35:1
 Genre : comédie
 Durée : 97 minutes
 Dates de sortie :
 France :
  (festival de l'Alpe d'Huez)
  (sortie nationale en salles)
 Suisse romande
 20 avril 2022

Distribution
 Audrey Lamy : Cathy Marie
 François Cluzet : Lorenzo
 Chantal Neuwirth : Sabine
 Fatoumata Kaba : Fatou
 Yannick Kalombo : GusGus
 Mamadou Koita : Djibril
 Alpha Barry : Alpha
 Yadaf Awel : Yadaf
 Aiham Deeb : Aiham
 Stéphane Brel : Mikaël
 Charlotte Léo : Anne-Marie
 Amadou Bah : Mamadou
 Demba Guiro : Demba
 Boubacar Balde : Boubacar
 Mohamat Hamit Moussa : Mohamat
 Irakli Maisaia : Irakli
 Sayed Farid Hossini : Sayed
 Saikat Barua : Saikat
 Amadi Diallo : Amadi
 Jeremy Charvet : régisseur émission télé

Production
Le film est inspiré d'une histoire réelle, s'étant déroulée en Corrèze.

Accueil

Critique
La critique est partagée. Pour Ouest-France, « Audrey Lamy brille dans la nouvelle comédie sociale feel-good [...] populaire et jamais misérabiliste (...) ». Pour Les Dernières Nouvelles d'Alsace, « la comédie sociale lui [Audrey Lamy] va formidablement bien, son humour et son autodérision arment un militantisme souriant ». La Voix du Nord est plus nuancée et estime que « sans doute que l'ensemble est prévisible. (...) Mais nous sommes ici dans la grande tradition d'un cinéma social et humaniste assez salutaire, auquel Audrey Lamy insuffle ce qu'il faut d'empathie et d'énergie ». Les Échos trouvent ce film « inégal mais sympathique ». De même, pour L'Obs, « Le premier quart d'heure est mis en scène, le reste, phagocyté par l'ambition louable de Louis-Julien Petit (« les Invisibles ») de mettre en avant la nature formidable des gamins (Yannick Kalombo, Alpha Barry), issus d'un vrai centre d'accueil, au détriment de la tenue de son film, aux airs de sous-Nakache et Toledano ». Les Inrockuptibles parlent même d'un « haut-le-cœur ». Hubert Heyrendt, dans La Libre, déplore que le réalisateur ait « abdiqué (...) toute ambition de mise en scène » et trouve la fin du film « ridicule ».

Le site Allociné donne une moyenne de 3/5 pour un consortium de 18 titres de presse.

Box-office
Le jour de sa sortie, le film se place en première position du box-office français des nouveautés en réalisant , dont  en avant-première, pour 424 copies. La comédie dramatique est suivi par le film familial Le Temps des secrets (). Au bout d'une semaine d'exploitation en France, le film se place en  position du box-office en réalisant  entrées, devant Notre-Dame brûle () et derrière le blockbuster américain Ambulance (). Le film passe en  position du box-office français la semaine du 30 mars, derrière Notre-Dame brûle (), devant Le temps des secrets (), en engrangeant  entrées supplémentaires. La semaine suivante, le film engrange moitié moins d'entrées (), descend à la  place derrière Notre-Dame brûle () et devant Le temps des secrets ().

Distinctions
 Audrey Lamy a reçu le prix d'interprétation féminine du festival international du film de comédie de l'Alpe d'Huez 2022.

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2022
Comédie française
Film sur la cuisine
Film sur l'immigration

La Brigade (film, 2022)


Platanvej er en gade på Frederiksberg i København, der går fra Frederiksberg Allé til Vesterbrogade. Gaden blev oprindeligt anlagt af gartner Hintze, der også plantede de platantræer på stedet, som gaden fik sit navn efter omkring 1866.

Bygninger og beboere

Oprindeligt var gaden en villavej, men de fleste villaer er nu forsvundet til fordel for højhuse og etageejendomme. For eksempel er tre villaer, der blev opført i nr. 7, 9 og 11 efter tegninger af Henning Wolff revet ned, og i stedet ligger der nu to boligblokke fra 1982-1983 på stedet.

Hjørnerne ved Vesterbrogade har i tidens løb været præget af flere markante bygninger. I 1874 opførte arkitekten Theodor Stuckenberg således en af sine mest ejendommelige bygninger for etatsråd, departementschef P.T.J. Benzon-Buchwald i form af en villa med en stor vinterhave udenom. Villaen blev revet ned i 1938. Året efter indrettedes Platan Biografen i en nyopført bygning opført i Art Deco-stil efter tegninger af Ernst Kühn med senere ombygning i 1959 af Ole Hagen. Biografen ophørte i 1976, og der blev efterfølgende indrettet et supermarked i bygningen. På gavlen mod Platanvej blev der i 2019 opsat en stor gengivelse af Storm P.'s oliemaleri Børsherren, der blev lavet til Esbjerg Centralbibliotek i begyndelsen af 1930'erne. Det viser en børsherre, der studerer aktiekurser i avisen uden sans for den park, han går igennem.

På det modsatte hjørne ligger Hintzes Villa, der blev opført i 1887 efter tegninger af J.E. Gnudtzmann for gartner Peter Vilhelm Hintze. Det husede senere Mekanisk Musik Museum gennem en årrække, indtil det lukkede i 1980'erne. Bagved ligger intimteatret Teatret ved Sorte Hest fra 1978. Teatret har til huse i en gammel lagerbygning, der oprindeligt var udstyret med vognport og tjenerbolig for de tjenestefolk, som arbejdede i villaen. Sorte Hest er i øvrigt en tidligere landevejskro fra 1600-tallet, der ligger ved siden af villaen på Vesterbrogade.

I nr. 22-28 ligger etageejendommen Platanhusene, der består af et højhus og to lavere fløje vinkelret på det. I alt rummer de 128 lejligheder, der varierer fra 32 til 140 m². Ejendommen blev opført i 1969-1970 med Jac. Hartmann som bygherre, Ole Hagen og Chr. P. Jensen & L. V. som arkitekter og Timmermann A/S som entreprenør. Ved opførelsen blev der benyttet armeret beton, hvor delene blev støbt på stedet. Bygningssiderne er beklædt med gule mursten, og på tagene er der lagt tagpap.

I den nordlige ende ved Frederiksberg Allé ligger Frederiksberg Allé Station på metrostrækningen Cityringen, der åbnede i 2019. I forbindelse med etableringen blev en villa fra 1935, der var opført i røde mursten i funktionalistisk stil, revet ned. Villaen var i øvrigt i en periode ejet af filmproducenten John Olsen.

Andet
Axel Bentzen malede i 1929 et oliemaleri med titlen Platanvej. Sommer, hvor træerne på den billøse gade ses.
Maleriet er i Statens Museum for Kunsts besiddelse.

Noter

Gader på Frederiksberg

Platanvej


الداقمة إحدى قرى الجمهورية التونسية، تقع في ولاية منوبة، شمال غربي مدينة تونس.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية منوبة.

قرى ولاية منوبة

الداقمة


Mauretaniens fodboldlandshold repræsenterer Mauretanien i fodboldturneringer og kontrolleres af Mauretaniens fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Afrika

Mauretaniens fodboldlandshold


جامعة هونغ كونغ (اختصارا HKU) هي أقدم مؤسسة للتعليم العالي في هونغ كونغ. شعار الجامعة هو "Sapientia ét Virtus" باللغة اللاتينية، ويعني «الحكمة والفضيلة». لغة التدريس الرسمية هي اللغة الإنكليزية.

في عام 2008 احتلت الجامعة المرتبة 26 عالميا ، مما جعلها ثالث أفضل جامعة في آسيا (بعد جامعة طوكيو وجامعة كيوتو). وفي عام 2009، احتلت المرتبة الأولى آسيويا.

التاريخ

تعود أصول جامعة هونغ كونغ إلى سابقتها كلية هونغ كونغ الطبية للصينيين، التي تأسست من قبل جمعية تبشير لندن في عام 1887. وباعتماد تاريخ 1887 كتاريخ تأسيس الجامعة تعد جامعة هونغ كونغ أقدم جامعة في الصين العظمى سابقة لجامعة نانجينغ التي تأسست بعدها بعام (1888).

تأسست الجامعة نفسها عندما اقترح السير فريدريك لوغارد حاكم هونغ كونغ إنشاء جامعة في هونغ كونغ. رأي لوغارد حاجة ملحة لإنشاء جامعة في الصين لتنافس غيرها من القوى العظمي التي كانت تفتتح جامعات في الصين، وعلى الأخص بروسيا والتي كانت قد افتتحت جامعة تونغجي في شانغهاي.

أنشأت الجامعة رسميا في عام 1911 وكان حفل الافتتاح في عام 1912.

شعار الجامعة

صمم شعار جامعة هونغ كونغ وفقا لتوصية من كلية الشعارات في بريطانيا وظهر الشعار والمستخدم اليوم في 14 مايو 1913. استلمت جامعة هونغ كونغ في أكتوبر 1912 على التصميم من كلية الشعارات البريطانية. ورغم أن المصمم غير معروف، إلا أنه من المفترض أن يكون شخص له دراية بتصميم شعارات المدراس. من هذا التصميم، يمكن للمرء أن يستشف نظرة جامعة هونغ كونغ المبكرة إلى الجمع بين الشرق والغرب.

خلال الذكرى السنوية السبعين للجامعة في عام 1981، طلبت جامعة هونغ كونغ من كلية الشعارات إعادة تصميم شعار وإضافة خوذة وحيوانات على جانبيه وتم إقراره عام 1984. ونتيجة لذلك أصبحت هونغ كونغ هي الجامعة الوحيدة في هونغ ذات شعار أسلحة كامل.

الحرم الجامعي

يغطي الحرم الجامعي الرئيسي في الجامعة حوالي 160,000 متر مربع من الأراضي عن طريق بونهام وبوك فو لام في منتصف جزيرة هونغ كونغ. بعض المباني القليلة المتبقية في جامعة هونغ كونغ هي أمثلة على الطراز المعماري للمستعمرة البريطانية في هونغ كونغ.

تقع كلية لي كا شينغ للطب إلى حوالي 4.5 كم إلى الجنوب الغربي من الحرم الرئيسي، في المنطقة الجنوبية قرب خليج ساندي وبوك فو لام. ويشمل الحرم الجامعي الطبي في مستشفى كوين ماري، ومبنى وليام م.و. مونغ وبعض المرافق البحثية. كما تقع كلية طب الأسنان في مستشفى الأمير فيليب السني.

كما تشرف الجامعة أيضا على مركز البحوث الزراعية كادوريه والذي يحتل مساحة 95,000 متر مربع من الأراضي في المناطق الجديدة، ومعهد سواير لعلوم البحار في الطرف الجنوبي من شبه جزيرة دوأغيلار في جزيرة هونغ كونغ.

المبنى الرئيسي

تم رعاية أقدم هيكل في جامعة هونغ كونغ على يد السير هورموسجي ناوروجي مودي وصممه المهندس المعماري ميسير ليغ أند أورانج. شيد المبنى في الفترة بين 1910 و1912، وكان في الأصل يتألف من اثنين من الأفنية في طراز مرحلة ما بعد النهضة مبنية من الطوب الأحمر والغرانيت. في أعلى المبنى أربعة أبراج دفاعية مع برج الساعة المركزي (هدية من السير بول تشاتر في 1930). تم إضافة اثنان من الأفنية في الجنوب في عام 1952 وطابق واحد في نهاية المبنى في عام 1958. كان المبنى يستخدم كقاعات للدراسة والمختبرات لكلية الطب والهندسة أما الآن فيستخدم كمتابع لكلية الآداب.

السمعة

وفقا لملحق تايمز للتعليم العالي لترتيب الجامعات في العالم لعام 2008، جاءت جامعة هونغ كونغ في المرتبة السادسة والعشرين في العالم، والثالثة في آسيا والأولى في الصين العظمى (المنطقة التي تضم جمهورية الصين الشعبية، ومنطقة هونغ كونغ الإدارية الخاصة، ومنطقة ماكاو الإدارية الخاصة وتايوان). أدرجت جامعة هونغ كونغ أيضا في ترتيب مجلة نيوزويك لعام 2006 كأفضل 100 جامعة عالمية.

الإدارة
مستشار الجامعة هو الرئيس التنفيذي لهونغ كونغ، دونالد تسانغ. نائب المستشار هو الأستاذ لاب-تشي تسوي. المستشار الاختصاصي هو ديفيد لي، نائب رئيس الجامعة هو الأستاذ ر. ي. س. وونغ.كما يوجد في الجامعة أكثر من 800 أستاذ.

البحث والهبات
جامعة هونغ كونغ هي من الأعضاء المؤسسين ليونيفرسيتات 21، المجتمع الدولي للجامعات الرائدة في المجال البحثي. تتمتع جامعة هونغ كونغ بميزانية تشغيل كبيرة مقدمة من مصادر تمويل حكومي تقارن مع العديد من البلدان الغربية. منذ عام 1991، منح مجلس منح الأبحاث جامعة هونغ كونغ ما يصل مجموعه إلى 893 مليون دولار هونغ كونغ، وهو أكبر مبلغ من بين كل الجامعات الثمانية في أراضي هونغ كونغ. كما أن الأساتذة في جامعة هونغ كونغ هم من بين الأعلى أجرا في العالم أيضا، حيث أن مرتباتهم تعادل أو تتجاوز تلك لنظرائهم الأمريكيين في الجامعات الخاصة.

الوحدات الدراسية
تضم الجامعة 10 كليات وعدد من الوحدات الغير أكاديمية، التي تقدم برامج دراسية ودورات دراسية للطلاب:

كليات
 كلية الهندسة المعمارية
 كلية الآداب
 كلية الأعمال والاقتصاد
 كلية طب الأسنان
 كلية التربية
 كلية الهندسة
 كلية الحقوق
 كلية الطب - لي كا شينغ
 كلية العلوم
 كلية العلوم الاجتماعية

مدرسة التعليم المهني والتعليم المستمر
أنشأت مدرسة التعليم المهني والتعليم المستمر في جامعة هونغ كونغ في عام 1956 لتوفير مستويات مختلفة من التعليم المستمر لطائفة واسعة من المواضيع، على سبيل المثال، دورات تعليم اللغة اليابانية ودورات تعليم اللغة الصينية الفصحى. تدير هذه المدرسة برامجها دون معونة مالية من حكومة هونغ كونغ، وأخيرا تحولت إلى كلية على شكل مؤسسة اجتماعية.

المكتبات
تأسست مكتبات جامعة هونغ كونغ في العام 1912 وهي أقدم مكتبة أكاديمية في هونغ كونغ حيث تضم مع ما يزيد على 2.3 مليون قطعة. في حين أن إجمالي المخزون المادي في المجلدات قد تزايد، كذلك فإن المجموعات الإلكترونية هي أيضا في توسع سريع. وهناك على شبكة الإنترنت فهرس المكتبة المسمى «دراغون»، والذي يسمح بالبحث في كتب مجلات وغيرها من موارد مكتبة جامعة هونغ كونغ.

تضم جامعة هونغ كونغ الآن مكتبة رئيسية بالإضافة إلى ستة مكتبات متخصصة فرعية.تقع هذه المباني في أنحاء الحرم الجامعي مع تفاوت ساعات العمل.

مبادرة مكتبة جامعة هونغ كونغ الرقمية
تتركز مبادرة مكتبة جامعة هونغ كونغ الرقمية من خلال مشاريع التحويل الرقمي، وفتح الباب أمام إمكانية الوصول إلى المطبوعات المحلية بشكلها الرقمي. بدأت أول مبادرة رقمية في عام 1996 وتم تقديم العديد من المشاريع العلمية على أساسها. كما يجري تطوير المزيد من التكنولوجيا الرقمية لإعداد مشاريع مستمرة لتوفير الوصول إلى المحتوى الرقمي. وتقدم الخدمة الآن إمكانية الاتصال بالعديد من الدوريات الطبية باللغتين الإنكليزية والصينية في هونغ كونغ.

حياة الطلاب

الخدمات الطلابية
الجامعة ينص على غير ذلك من الخدمات لتلبية الطلاب الشخصية، بما في

 التعليم المهني والتنسيب للمركز
 مركز الحاسوب
 ومركز تنمية الموارد للطلبة
 تنمية الشخصية ومركز الاستشارات
 البرامج الرياضية والترفيه / المرافق
 خدمات طب الأسنان في الجامعة
 جامعة الخدمات الصحية
 متحف الجامعة، ومعرض الفنون (سابقا فونغ شان بينغ المتحف)

سكن الطلاب وقاعات الدراسة

نزل الطلاب

يقطن معظم الطلاب من الذكور والإناث في غرفة مشتركة:

 كلية سانت جونز، جامعة هونغ كونغ (مختلطة بين الطلاب الجامعيين وطلاب الدراسات العليا، كلية المؤسسة الانجيلية، غرفة واحدة)
 قاعة موريسون (الذكور الجامعيين ومختلطة من طلاب الدراسات العليا)
 قاعة ريتشي (للذكور فقط، والتي يديرها الآباء اليسوعيين، وغرفة لشخص واحد)
 قاعة السيدة هو تونغ  (للإناث فقط، غرفة مشتركة)
 قاعة الجامعة (للذكور فقط)
 كلية روبرت بلاك (للدراسات العليا والزوار فقط)
 قاعة سواير
 قاعة ك.ي. سيمون لي
 قاعة لي هايسان
 قاعة آر. سي. لي
 قاعة واي لون
 إقامة السيدة س.ه. لطلاب الطب
 إقامات طريق بوكفيلد
 دار الخريجين (الدراسات العليا فقط)
 قاعة ستار  (أكبر قاعة في سكن جامعة هونغ كونغ)
 إقامات باتريك مانسون للطلبة
 قاعة لي شاو كي
 قاعة سوين تشي سون

قاعات غير سكنية
 قاعة هورنيل (للذكور فقط)
 قاعة الدوقة كنت (للإناث فقط)
 قاعة لي تشي هونغ (للتعليم المختلط)

المنظمات الطلابية

هناك مجموعيتن طلابيتين معترف بهما رسميا تمنح الفرص للطلاب للمشاركة في الأنشطة الخارجية.

اتحاد طلبة جامعة هونغ كونغ (HKUSU) الذي يخدم في المقام الأول طلاب المرحلة الجامعية الأولى. كما إن رابطة طلاب الدراسات العليا (PGSA) تمثل طلاب الدراسات العليا.

خريجون من جامعة هونغ كونغ
على اعتبار أنها من أقدم والجامعة الوحيدة في هونغ كونغ لعقود من الزمن، فقد تخرج الكثير من الناس المعروفين من هذه الجامعة. واحد منهم كان الدكتور صن يات سين، الرئيس المؤسس لجمهورية الصين الشعبية، الذي كان تخرج من كلية هونغ كونغ للطب الصيني سلف جامعة هونغ كونغ. كما أن أكثر من من 40 عضو لمجالس الأمناء الدائمين والمجلس التنفيذي وأعضاء المجلس التشريعي لحكومة منطقة هونغ كونغ هم من خريجي جامعة هونغ كونغ. كما أن الكثير من خريجي الجامعة يعملون في فرق الإدارة العليا للعديد من المؤسسات الكبيرة في القطاع الخاص، والتي تغطي العديد من المجالات التجارية والمهنية.

التطوير المستقبلي
في عام 2003 وضعت إدارة جامعة هونغ كونغ خطة تنموية إستراتيجية بهدف يتمثل في وضع جامعة هونغ كونغ بين أفضل الجامعات في العالم بحلول العقد المقبل.

حيث تخطط الجامعة لبناء حرم جديد، باسم حرم المئوية، إلى الغرب من الحرم الرئيسي. بدأ بناء الحرم الجديد في عام 2008، وسوف تستكمل الأعمال بحلول عام 2011.

بالإضافة إلى زيادة البحث العلمي والتطوير، تهدف جامعة هونغ كونغ إلى تشجيع التعليم المستمر لعامة الناس، من خلال تحسين الروابط بين الجامعة ومدرسة التدريب المهني والتعليم المستمر (سبيس).

ملاحظات ومراجع

وصلات خارجية
 صفحة جامعة هونغ كونغ
 خريطة ثلاثية الأبعاد

جامعات وكليات أسست في 1911
تأسيسات سنة 1911 في هونغ كونغ
جامعات في هونغ كونغ
هونغ كونغ
هيئات تعليمية أسست في 1911

جامعة هونغ كونغ


La  est l'une des huit circonscriptions législatives que compte la préfecture de Shizuoka au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La deuxième circonscription de la préfecture de Shizuoka regroupe les villes de Shimada, Yaizu, Fujieda et Makinohara ainsi que le district de Haibara et une partie de la ville d'Omaezaki.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Deuxième circonscription de la préfecture de Shizuoka


Roma er en mexicansk dramafilm fra 2018 lavet af Alfonso Cuarón. Cuarón har skrevet, instrueret, fotograferet og produceret filmen, som er løst baseret på sin opvækst. Navnet på filmen kommer fra området Colonia Roma  i Mexico City. Filmen vandt 3 Oscars, for bedste udenlandske film, bedste fotografgering og bedste instruktør.

Medvirkende
 Yalitza Aparicio som Cleodegaria "Cleo" Gutiérrez
 Marina de Tavira som Sofia
Fernando Grediaga som Antonio
Jorge Antonio Guerrero som Fermín
Marco Graf som Pepe
Daniela Demesa som Sofi
Diego Cortina Autrey som Toño
Carlos Peralta som Paco
Nancy García som Adela
Verónica García som Teresa
José Manuel Guerrero Mendoza som Ramón
Latin Lover som Professor Zovek

Eksterne Henvisninger

Film fra 2018
Film fra Mexico
Dramafilm fra Mexico

Roma (film)


Leucopleura este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Leucopleura

Leucopleura


Davies Nkausu (Lusaka, Zambia, 1 de enero de 1986), futbolista zambiano naturalizado sudafricano. Juega de defensa y su actual equipo es el Pretoria University FC de la Premier Soccer League de Sudáfrica.

Selección nacional

Ha sido internacional con la Selección de fútbol de Zambia, ha jugado 6 partidos internacionales.

Clubes

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de Zambia
Futbolistas del Pretoria University
Futbolistas del SuperSport United Football Club
Futbolistas del Bloemfontein Celtic Football Club
Nacidos en Lusaka

Davies Nkausu


Cadaverina sau pentametilendiamina este o diamină toxică cu un miros foarte neplăcut, ce are formula chimică  NH2-(CH2)5-NH2. Cadaverina este un produs de decarboxilare al aminoacidului numit lizină, iar împreună cu putresceina este responsabilă pentru mirosul specific materiilor aflate în procesul de putrefacție.

Obținere biochimică
Cadaverina se obține ca urmare a procesului de decarboxilare a aminoacidului lizină. Totuși, nu este întotdeauna asociată proceselor de putrefacție, fiind produsă în cantități mici și în celulele vii, fiind parțial responsabilă de mirosul urinei și al spermei.

Vezi și
 Putresceină
 Scatol

Referințe

Diamine

Cadaverină


HMAS Broome (J191), named for the town of Broome, Western Australia, was one of 60 Bathurst-class corvettes constructed during World War II and one of 20 built for the Admiralty but manned by personnel of and commissioned into the Royal Australian Navy (RAN).

Design and construction

In 1938, the Australian Commonwealth Naval Board (ACNB) identified the need for a general purpose 'local defence vessel' capable of both anti-submarine and mine-warfare duties, while easy to construct and operate. The vessel was initially envisaged as having a displacement of approximately 500 tons, a speed of at least , and a range of  The opportunity to build a prototype in the place of a cancelled Bar-class boom defence vessel saw the proposed design increased to a 680-ton vessel, with a  top speed, and a range of , armed with a 4-inch gun, equipped with asdic, and able to fitted with either depth charges or minesweeping equipment depending on the planned operations: although closer in size to a sloop than a local defence vessel, the resulting increased capabilities were accepted due to advantages over British-designed mine warfare and anti-submarine vessels. Construction of the prototype  did not go ahead, but the plans were retained. The need for locally built 'all-rounder' vessels at the start of World War II saw the "Australian Minesweepers" (designated as such to hide their anti-submarine capability, but popularly referred to as "corvettes") approved in September 1939, with 60 constructed during the course of the war: 36 ordered by the RAN, 20 (including Broome) ordered by the British Admiralty but manned and commissioned as RAN vessels, and 4 for the Royal Indian Navy.

Broome was laid down by Evans Deakin and Company at Brisbane on 3 May 1941, launched on 6 October 1941 by Mrs. M. J. McKew, wife of the shipyard's works manager, and commissioned on 29 July 1942.

Operational history
The corvette operated during World War II, and was awarded the battle honours "Pacific 1942-45" and "New Guinea 1942-44" for her service.

HMAS Broome paid off on 24 August 1946, was sold to the Turkish Navy and renamed Alanya. The vessel left Turkish service in 1975. The ship's bell was recovered before the sale, and returned to Broome. It was presented to the Broome Road Board in June 1952, who then passed the bell on to Broome State School in November. The bell later ended up at the town's Returned and Services League club.

Citations

References
Books

Journal and news articles

Bathurst-class corvettes of the Royal Australian Navy
Ships built in Queensland
World War II corvettes of Australia
1941 ships
Bathurst-class corvettes of the Turkish Navy
Corvettes of the Cold War

HMAS Broome (J191)


Venera i tri gracije razoružavaju Marsa (fr.: Mars désarmé par Vénus) posljednja slika koju je naslikao francuski neoklasicistički slikar, Jacques-Louis David.

Rad na slici slikar je započeo 1822. godine u 73. godini života, dok je bio u egzilu u Bruxellesu i dovršio ju je 1824. godine, oko 20 mjeseci prije nego što je stradao u nesreći 1825. godine. Sliku je poslao na izložbu u Pariz iz svog egzila u Belgiji znajući da je romantizam postao aktualan na Pariškom Salonu. Slika je od 2007. godine izložena u središnjoj dvorani Kraljevskog muzeja lijepih umjetnosti u Bruxellesu (fr. Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique).

Slika prikazuje prizor iz rimske mitologije u kojoj se rimski bog rata Mars prepušta ljubavnim čarima božice Venere. Ishod njihova odnosa još je neizvjesan jer Mars i dalje u ruci drži koplje, dok Venera oklijeva da mu na glavu stavi krunu, simbol prepuštanja tjelesnim užitcima. Slika prikazuje i tri gracije koje preuzimaju oružje iz Marsovih ruku kao i Kupida koji mu razvezuje sandale. Mars je na Davidovoj slici prikazan nag dok mu spolne organe zaklanjaju golubice koje služe kao smokvin list. Venera je prikazana izrazito blijede puti i vitkija nego je to uobičajeno na drugim slikama. U prvim skicama iz 1817. Venera je prikazana okrenuta prema promatraču, s nagim grudima, nagnuta na Marsa, ali je slikar u naknadnim skicama odustao od tog prikaza i odlučio se za udaljeniji i hladniji prizor, prihvatljiviji suvremenicima iz razdoblja Burbonske restauracije. Prva skica danas je pohranjena u Muzeju za umjetnost Sveučilišta Harvard.

Mitološka priča koja je poslužila kao inspiracija za nastanak ove slike govori o tome kako je bog Vulkan, osakaćeni muž božice Venere, otkrio kako ga Venera vara sa svojim ljubavnikom Marsom, zbog čega je odlučio da dovede sve rimske bogove kako bi ih zatekli u preljubu i ismijali. Legenda govori i o tomu kako do erupcija vulkana dolazi zbog Vulkanove ljutnje kada Venera odlazi svome ljubavniku Marsu.

Pojedini kritičari u slici Venera i tri gracije razoružavaju Marsa vide "slučajnu" parodiju Davidove rane slike Zakletva Horacijeva iz 1784. godine. Naime, kako se Mars prepušta Veneri dok njegov pospan pogled dovodi u pitanje i njegovu sposobnost da odgovori na Venerin prilazak, dok se u Zakletvi Horacijevoj tri sina uspinju kako bi dohvatili mačeve i do smrti se borili da domovinu. Ova se slučajna parodija uočava u povijesnoj paraleli Francuske revolucije iz 1789. (koju predstavlja Zakletva Horacijeva) i naknadnim razdobljem Burbonske restauracije usmjerene prema ukidanju posljedica Revolucije (koju predstavlja ova slika).

Izvori

Vanjske poveznice
Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique, službena stranica

Slike Jacquesa-Louisa Davida
Slike iz 1820-ih

Venera i tri gracije razoružavaju Marsa


An Plocoglottis glaucescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Plocoglottis glaucescens in nahilalakip ha genus nga Plocoglottis, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. g. cleistogama
 P. g. glaucescens

Mga kasarigan

Plocoglottis

Plocoglottis glaucescens


Le complexe muséal national d'art et de culture de Mystetskyi Arsenal, également connu sous le nom de Mystetskyi Arsenal (), est un musée et un complexe d'expositions d'art situé à Kiev, en Ukraine.

La surface d'exposition totale est de , l'une des plus grandes d'Europe. L'institution se donne pour mission de moderniser la société ukrainienne en la sensibilisant aux problèmes sociaux, en favorisant la communication avec la communauté internationale et en présentant au monde des artistes locaux et internationaux importants.

Le complexe a accueilli  en 2018. Le site abrite également la plus grande foire annuelle du livre d'Ukraine, drainant .

Histoire
Ce complexe artistique est situé dans un bâtiment édifié en 1798 par l'architecte d'origine allemande Karl Johann Shpekle et conçu à l'origine comme un atelier de fabrication, réparation et stockage de munitions et de canons.

Le bâtiment de l'Arsenal fut le premier bâtiment de Kiev réalisé dans le style du classicisme. Il est construit en briques jaunes de Kiev : en raison des propriétés de l'argile locale, la brique locale a acquis une teinte jaune-ambre.

Le complexe muséal national d'art et de culture de Mystetskyi Arsenal a été créé à l'initiative du président ukrainien Viktor Iouchtchenko en vertu décret du gouvernement ukrainien  du 3 mars 2005.

En 2010, l'ensemble du complexe a obtenu le statut de monument national et les travaux de conservation se poursuivent tandis que l'installation reste ouverte au public.

Événementiel

Liens externes

Musée à Kiev
Art à Kiev

Mystetskyi Arsenal


Swartzieae,  tribus mahunarki iz potporodice Faboideae. Pripada mu sedam rodova.

Rodovi
 Trischidium Tul. (5 spp.)
 Cyathostegia (Benth.) Schery (2 spp.)
 Ateleia Sessé & Moc. ex D. Dietr. (24 spp.)
 Bobgunnia J. H. Kirkbr. & Wiersema (2 spp.)
 Swartzia Schreb. (201 spp.)
 Bocoa Aubl. (4 spp.)
 Candolleodendron  R. S. Cowan (1 sp.)

Izvori

Faboideae

Swartzieae


Nichols est un village du comté de Tioga, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2010, il compte une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2010, la ville comptait une population de , tandis qu'en 2019, elle est estimée à .

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté de Tioga (New York)
Village dans l'État de New York

Nichols (village, New York)


.jo Ürdün için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Jo
İnternet ülke alan kodları
1997 tanıtımları

.jo


Wilson Edelber Graniolatti Cha (Nueva Palmira, Uruguay, 13 de julio de 1962) es un exfutbolista y actual entrenador de fútbol uruguayo.

Futbolista

Jugaba de defensa, si bien hizo gran parte de su carrera en México, inició como futbolista profesional en su natal Uruguay en el Nacional, aunque Atlante es el equipo de México en el cual fue campeón como jugador en la temporada 1992/93, definitivamente en el club azulgrana es donde vivió su mejor etapa como jugador.

Se retiró como jugador en Chile, jugando por Deportes Concepción.

Entrenador

En el Apertura 2002 tras la salida de Ricardo La Volpe del Toluca, al ser requerido por la selección de México, Wilson Graniolatti hace su debut como estratega al tomar el timón de los diablos rojos. Sin embargo al tener diferencias internas en el seno del club, renuncia en plena liguilla por el título.

Posteriormente dirigió a varios clubes de la Primera División de México (San Luis, Veracruz, Santos Laguna, Tijuana Toluca y Atlante) sin pena ni gloria.

El 8 de marzo del 2015 el Atlante anuncia la llegada de Wilson Graniolatti como relevo de Gabriel Pereyra en la dirección técnica de los potros, en la Liga de Ascenso. Esta será su segunda etapa como entrenador de los Potros de Hierro. El 13 de marzo su debut es muy desafortunado, ya que es goleado por el Zacatepec 0-3 en Cancún.

Trayectoria

Como jugador

Como entrenador

Palmarés

Como jugador

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en BDFA.com
 Ficha en Playerhistory.com

Nacidos en Nueva Palmira
Futbolistas de Uruguay
Futbolistas del Club Nacional de Football en los años 1980
Futbolistas del Deportivo Toluca Fútbol Club en los años 1980
Futbolistas del Deportivo Toluca Fútbol Club en los años 1990
Futbolistas del Club Santos Laguna
Futbolistas del Querétaro Fútbol Club
Futbolistas del Club de Fútbol Atlante en los años 1990
Futbolistas del Club Deportes Concepción en los años 1990
Entrenadores de fútbol de Uruguay
Entrenadores del Tiburones Rojos de Veracruz
Entrenadores del Club Tijuana
Entrenadores del Club de Fútbol Atlante
Entrenadores del Deportivo Toluca

Wilson Graniolatti


Cheiul Kutuzov, cunoscut anterior sub numele de Cheiul Francez, (în ) este o stradă situată pe malul stâng al râului Neva, în centrul orașului Sankt Petersburg. Ea a fost cunoscută sub numele de Cheiul Francez la începutul secolului al XX-lea, deoarece aici se afla clădirea ce adăpostea Ambasada Franței. Strada a fost redenumită mai târziu după feldmareșalul-prinț Mihail Kutuzov, comandantul Armatei Ruse în timpul Războiului Ruso-Francez din 1812-1814.

Localizare
Strada continuă cheiul Robespierre, începând de la intersecția acestuia cu Liteinîi Prospekt în dreptul Podului Liteinîi, și se termină la confluența râului Fontanka cu râul Neva, traversat de podul Prașcecinîi (podul spălătoriei), unde Cheiul Kutuzov devine Cheiul Palatului. Cheiul Kutuzov este locul de unde încep Liteinîi Prospekt, străduța Kricevski, strada Gagarin și cheiul Fontanka.

Istoric
Inițial, cheiul Kutuzov nu era decât partea de început a Cheiului Palatului. Această parte a fost redenumită cheiul Gagarin în 1860, deoarece depozitele de cânepă ale familiei Gagarin se aflau vizavi, de cealaltă parte a râului Neva. Cheiul a purtat apoi numele de cheiul francez, începând din 1902, în perioada alianței franco-ruse, căci aici se afla sediul Ambasadei Franței în Rusia.

Cheiul Francez a primit numele de cheiul Jaurès în 1918, în onoarea militantului socialist francez, și în 1945 de cheiul Kutuzov, ca un omagiu adus învingătorului lui Napoleon. Feldmareșalul rus a locuit în clădirea de la nr. 30.

Note

Străzi din Sankt Petersburg

Cheiul Kutuzov


La base aérienne de Tchervone  () est une base située près de la ville de Hloukhiv, 22 km au nord-est, dans l'Oblast de Soumy, en Ukraine.

Histoire

Situation

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Références

Aéroport en Ukraine
Oblast de Soumy
Force aérienne ukrainienne

Tchervone-Poustohorod


Samuel McKee (* 5. November 1833 in Mount Sterling, Montgomery County, Kentucky; † 11. Dezember 1898 in Louisville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1865 und 1869 vertrat er zweimal den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Samuel McKee besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Danach studierte er bis 1857 an der Miami University in Oxford (Ohio). Nach einem anschließenden Jurastudium an der Cincinnati Law School und seiner 1858 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Mount Sterling in diesem Beruf zu arbeiten. Während des Bürgerkrieges war er Hauptmann im Heer der Union.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1864 wurde McKee im neunten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1865 die Nachfolge von William H. Wadsworth antrat. Bis zum 3. März 1867 konnte er eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. In dieser Zeit endete der Bürgerkrieg. Außerdem wurde damals der 13. Verfassungszusatz ratifiziert, der die Sklaverei abschaffte. Seit 1865 war die Arbeit des Kongresses von den Spannungen zwischen den Republikanern und Präsident Andrew Johnson überschattet, die in einem nur knapp gescheiterten Amtsenthebungsverfahren gipfelten.

Im Jahr 1866 unterlag McKee bei den Kongresswahlen. Nach einem erfolgreichen Protest gegen den Wahlausgang konnte er am 22. Januar 1868 seinen Sitz im Parlament wieder einnehmen und bis zum 3. März 1869 die laufende Legislaturperiode beenden. Inzwischen war er Mitglied der Republikanischen Partei geworden. 1868 verzichtete McKee auf eine erneute Kandidatur. Im Jahr 1866 war er Delegierter auf einer Konferenz von Politikern aus dem Süden, die während des Bürgerkriegs der Union treu geblieben waren. Zwischen 1869 und 1871 arbeitete er für die Stadt Louisville im Rentendezernat. Danach praktizierte er wieder als Anwalt. Samuel McKee starb am 11. Dezember 1898 in Louisville.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1833
Gestorben 1898
Mann

Samuel McKee (Politiker, 1833)


51895 Biblialexa este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
51895 Biblialexa este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec și Peter Kušnirák. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,01 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 11,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 51001-52000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

51895 Biblialexa


Cet article présente les différentes campagnes européennes réalisées par le Slavia Prague depuis sa première participation à la Coupe des villes de foires en 1967.

Le club réalise sa meilleure performance européenne en date lors de la saison 1995-1996 en atteignant à cette occasion les demi-finales de la Coupe UEFA.

Résultats en compétitions européennes

Légende du tableau

Résultats
Note : dans les résultats ci-dessous, le score du club est toujours donné en premier.

Bilan

Notes et références

Lien externe
 Historique du Slavia Prague en compétition européennes sur EU-Football.info.

Slavia Prague
Slavia Prague

Historique du parcours européen du SK Slavia Prague


Numidia was an ancient berber kingdom located in the region of North Africa that today comprises  Algeria and parts of today Tunisia , Libya and Morocco. The kingdom existed from the 3rd to the 1st century BC.  Rome established it as a client kingdom after the Second Punic War and annexed it, first in 46 BC and again in 25 BC after a brief period of restored independence under King Juba II (30 BC – 25 BC).

List of kings
All dates are BC.

Kings of the Massylii (Eastern Numidia)
The last ruler of the Massylii conquered the Masaesyli and created the unified Numidian kingdom.
Zelalsen (Unknown, possibly shuphet)
Gala (died 207 BCE)
Ozalces (207–206 BCE)
Capussa (206–206 BCE)
Lacumazes (206–206 BCE)
Masinissa  (206–202? BCE)

Kings of the Masaesyli (Western Numidia)
Syphax (bef. 215–202)
Vermina (202–???)
Archobarzane (???–???)

Kings of Numidia

The three sons of Massinissa originally shared the kingdom, dividing responsibility. Micipsa later tried the same thing with his three heirs, but the result was a civil war. The Roman Republic defeated Numidia during the Jugurthine War. Gauda thus succeeded to a reduced Numidian kingdom. He divided the kingdom geographically between his two sons, establishing two different lines of Numidian kings. They were briefly displaced by a certain Hiarbas, but Roman intervention restored them.
Massinissa I (202–148)
Micipsa (148–118), son of Massinissa
Gulussa (148–145), son of Massinissa
Mastanabal (148–14?), son of Massinissa
Hiempsal I  (118–117), son of Micipsa
Adherbal (118–112), son of Micipsa
Jugurtha  (118–105), son of Mastanabal
Gauda  (105–88), son of Mastanabal
Hiarbas (??–81)

Eastern Numidia
This was the main Numidian kingdom after 81.
Hiempsal II (88–60), son of Gauda
Juba I (60–46), son of Hiempsal II
Annexed to Rome as province Africa Nova (46–30).
Juba II (30–25), son of Juba I
Annexed to Rome as province Africa Proconsularis (25 BCE - 193 CE).

Western Numidia
This was a much smaller chiefdom than Eastern Numidia

Masteabar (88–81)
Massinissa II (81–46)
Sittius (46–44), a Roman mercenary leader
Arabio (44–40)
Annexed to Rome as part of province Africa Nova (40–30).
Juba II (30–25), son of Juba I
Annexed to the Kingdom of Mauretania (25 BCE - 40 CE).

References

Lists of monarchs in Africa
3rd-century BC establishments
1st-century BC disestablishments
Lists of Berber people

List of kings of Numidia


Josh Helman, født 22. februar 1986 i Adelaide, South Australia, er en australisk skuespiller.
Hans mest kendte rolle er som Lew "Chuckler" Juergens i tv-serien The Pacific.
Han har også medvirket i film som: All My Friends Are Leaving Brisbane (2007) og Animal Kingdom (2010). Han spiller William Stryker i X-Men: Days of Future Past (2014) og X-Men: Apocalypse (2016).

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Australien

Josh Helman


Belisario Betancur (født 4. februar 1923, død 7. december 2018) var en colombiansk politiker og landets 26. præsident fra 1982 til 1986. Han var medlem af Colombias konservative parti Partido Conservador Colombiano.

Referencer

Colombias præsidenter
Politikere fra Colombia

Belisario Betancur


Melvins/Isis es un EP de Melvins e Isis, puesto a la venta por Hydra Head Records en 2010, cada banda aporta dos temas en el respectivo álbum. Isis con "Way Through Woven Branches" que anteriormente sólo había estado disponible como una pista adicional en la edición japonesa de su último larga duración, titulado Wavering Radiant, mientras que "Pliable Foe" fue una canción exclusiva para este extended play. Ambos tracks fueron registrados en las sesiones de Wavering Radiant. Mientras tanto, los Melvins aparecen reversionando dos temas del álbum The Bride Screamed Murder El álbum fue lanzado el 13 de julio de 2010 en formato de CD, las copias en vinilo estuvieron disponibles una semana antes del lanzamiento oficial por Vacation Vinyl en Los Ángeles.

Lista de canciones

Personal
 Aaron Turner  -  Arte
 Mackie Osbourne - Diseño
 Brian Gardner  - Mastering en tracks 3 y 4
 Evil Joe Barresi - Producción, Grabación y mezcla en tracks 3 y 4
 Toshi Kasai - Grabación en tracks 1 y 2
 Isis - Letra y coproducción en tracks 3 y 4
 Melvins - Letra y coproducción en tracks 1 y 2

Intérpretes
 A. Harris
 A. Turner
 C. Meyer
 Coady Willis
 Dale Crover
 Jared Warren
 J. Caxide
 King Buzzo
 M. Gallagher

Véase también
 Discografía de Melvins
 Isis

Referencias

Melvins
Álbumes de Isis
Álbumes de Melvins
Álbumes de 2010
Álbumes en inglés
Álbumes de música experimental

Isis / Melvins


Eden er íslensk kvikmynd frá 2019 eftir Snævar Sölva Sölvason.

Leikarar
 Telma Huld Jóhannesdóttir sem Lóa
 Ævar Örn Jóhannsson sem Óliver
 Arnar Jónsson
 Steinunn Ólína Þorsteinsdóttir
 Tinna Sverrisdóttir
 Gunnar Maris

Tenglar

Íslenskar kvikmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2019

Eden (kvikmynd)


Retrato de una mujer casada es una producción cinematográfica mexicana de 1979, dirigida por Alberto Bojórquez Patrón.

Ganadora de una Diosa de Plata, "Retrato de una mujer casada" es uno de los grandes proyectos fílmicos hechos por Bojórquez, cuyo legado aún sigue vigente debido a su manera para contar las historias cotidianas.

Esta producción cinematográfica, enclavada a fines de los 70, relata la vida de una mujer que, además de estudiar una carrera universitaria, es ama de casa y se enfrenta al machismo absurdo de su esposo, que desea controlarla.

También expone a esa mujer de los 70 y 80 que se enfrenta a nuevos tiempos, donde comienza a tener una voz social.

Entre los filmes más destacados del cineasta Alberto Bojórquez se encuentran: Los meses y los días, lograda en 1970, así como Lo mejor de Teresa, de 1976 y Retrato de una mujer casada, de 1979, en la que hace una clara descripción de la mujer que busca romper con el tradicionalismo de la época.

Sinopsis
Crónica de los problemas cotidianos de una joven ama de casa, estudiante de clase media con deseos de superación, quien a pesar de sus buenas intenciones, tiene que separarse de su marido por la violencia física y psicológica cuando él descubre la infidelidad de ella
con un compañero de escuela. Ya separada, ella trabaja para mantener económicamente a sus hijos y a ella para salir adelante, pero el destino la alcanza y perece en un asalto, si bien, queda abierta la interpretación de haber sido asesinada por un sicario contratado por su ex marido.

Ficha artística
 Alma Muriel .... Irene González
 Gonzalo Vega .... Guillermo Contreras
 Ernesto Gómez Cruz  .... Guillermo Rivas
 Patricia Reyes Spíndola .... Luisa
 Yara Patricia .... Alfonsina
 Jorge Victoria .... Abogado de Irene
 Paco del Toro .... Felipe Diego (aparece en los créditos como Francisco del Toro)
 Jorge Fegán .... Juez
 Ignacio Retes .... Papá de Irene
 Sara Guasch .... Mamá de Irene
 Beatriz Martínez .... Amiga de Irene (aparece en los créditos como Betty Catania)
 Luis Mario Quiroz .... Luis Mario Contreras González
 Rebeca Rivera Bustos .... Rebeca Contreras González
 Mario Valdez
 Juan Manuel Sepúlveda

Películas dramáticas de México
Películas dramáticas de los años 1980
Películas dirigidas por Alberto Bojórquez Patrón
Películas de Gonzalo Vega
Películas de Patricia Reyes Spíndola
Películas de Ernesto Gómez Cruz
Películas feministas

Retrato de una mujer casada (1979)


Le système de fortification terrestre et maritime d'Helsinki (, ) est un ensemble de forteresses de la première Guerre mondiale construites autour d'Helsinki en Finlande.

Présentation
La forteresse faisait partie du système de fortification maritime de Pierre le Grand et sa mission était de protéger les postes finlandais d'artillerie côtière qui protégeaient le golfe de Finlande, les bases navales d'Helsinki et Saint-Pétersbourg de tentatives de  débarquements allemands.
Le centre du système de fortification était la forteresse de Sveaborg, aujourd'hui connue sous le nom de Suomenlinna.

Le contexte
À la suite de la guerre de Finlande de 1808–1809, la Suède cède à l'Empire russe
le Grand-Duché de Finlande et la forteresse de Sveaborg, l'actuelle Suomenlinna.
La forteresse protégeait le sud de la Finlande et devint une base navale pour la flotte de la Baltique.
Après les guerres napoléoniennes, de nombreux nouveaux bâtiments ont été construits pour améliorer les conditions de vie sur la forteresse, mais les fortifications ont été négligées.

Après le début de la guerre de Crimée en 1853, la construction de nouvelles fortifications a commencé sur les autres îles voisines et sur la rive sud de la péninsule d'Helsinki.
En 1854, une flotte navale anglo-française pénètre dans la mer Baltique, accélérant les travaux.
Ces fortifications protègent les flancs de la forteresse et donnent de la profondeur à la défense, mais le problème de l'artillerie obsolète n'est pas résolu.
Ainsi, lorsque la flotte navale anglo-française attaque la forteresse le , elle peut bombarder la forteresse pendant deux jours à une distance de 4 à  tandis que les meilleurs canons russes ont une portée maximale de
.

Après la guerre de Crimée, les fortifications de Viapori sont améliorées en construisant des casemates d'artillerie et de nouveaux bâtiments à l'épreuve des bombes. L'ile Vallisaari, juste à l'est de Suomenlinna, est le premier site des nouveaux travaux de construction.
La dure répression de l'insurrection polonaise de  et la critique qui en a résulté ont aigri les relations entre la Russie et l'Europe occidentale et la Russie a accéléré les travaux de fortification.

Entre 1863 et 1864, des redoutes sont construites sur les îles de Vallisaari, Kuninkaansaari et Santahamina.
Dans les années 1860 et 1870, la Russie a acheté puis construit sous licence de nouveaux canons prussiens Krupp à chargement par la culasse qui sont installés à Viapori.
Au total, 32 nouvelles poudrières en pierre à l'épreuve des bombes seront construites au début des années 1870, améliorant encore les défenses.

La Guerre russo-turque de 1877-1878 est la crise suivante menaçant la paix entre la Russie et l'Angleterre, et de nouvelles batteries sont construites à Viapori sur l'île Kuninkaansaari et les plus anciennes sont rénovées.

On commence à utiliser de nouvelles technologies, le télégraphe, les lignes de chemin de fer et les projecteurs.
Les améliorations de l'artillerie et des munitions obligent a renforcer les protections des canons en recouvrant les anciens murs et fortifications d'épais murs de terre.
Avec l'apparition des obus explosifs à la fin du , la terre et la pierre ne suffisent plus et les premières fortifications en béton avec des portes en acier sont construites à Viapori.

L'amélioration continue des armes à feu leur confère une portée plus longue, nécessitant des télémètres, tandis que des armes à feu et des munitions plus lourdes nécessitent d'améliorer les jetées, les routes, les grues et les chariots de munitions pour transporter les armes à feu ou déplacer les munitions.
Toutefous, malgré les améliorations, les fonds et les ressources alloués à la forteresse ne suffisent pas pour suivre le rythme de l'évolution de la technologie militaire.

Tandis que certaines parties de la forteresse sont améliorées et que de nouvelles armes ou équipements sont reçus, l'état général de la forteresse est de plus en plus obsolète, et la vulnérabilité des flancs et de l'arrière est un problème récurrent.

À la fin des années 1880 et au début des années 1890, Viapori ne peut plus être considérée comme une véritable forteresse mais seulement comme une position côtière, capable de se défendre uniquement contre un ennemi venant directement de la mer.
Le rôle principal de la forteresse devient plus un rôle de politique intérieure, car elle  aidera les Russes à garder le contrôle d'Helsinki.

Armement

Canons côtiers

Canons de campagne

Mines

Front terrestre
Pour protéger Krepost Sveaborg et en particulier la base navale d'une attaque allemande depuis la terre, des fortifications sont construites pour protéger la forteresse.

Les premières fortifications sont construites à la hâte en 1914 pour bloquer l'accès à la péninsule d'Helsinki et pour garder le flanc Est de Laajasalo et Santahamina par une ligne de fortifications éparses à Ruskeasuo-Pasila-Käpylä-Koskela-Viikki-Herttoniemi-Roihuvuori.
Lauttasaari, Meilahti et Laajasalo sont aussi partiellement fortifiées.

Il était aussi prévu de fortifier Kulosaari et Vartiosaari.
Ces premières fortifications étaient situées à 6- du centre-ville d'Helsinki, la défense étant concentrée dans des redoutes fortifiées au sommet d'une colline.

Au début 1915, il est décidé de construire de nouvelles défenses plus éloignées du centre-ville.
Les nouvelles défenses seront des fortifications plus solides avec des positions creusées dans la roche ou creusées dans le sol.
Les fortifications sont construites en bois et en pierre ainsi qu'en béton avec un réseau de structures défensives, avec des tranchées, des fosses à fusils, des nids de mitrailleuses, des enchevêtrements en fil de fer barbelé, des abris et des routes.
Les batteries d'artillerie sont installées à 0,5– derrière la ligne de front, souvent situées sur une pente. Les batteries d'artillerie avaient 2 à 6 canons, le plus souvent quatre.
Des caponnières solidement fortifiées assurant le feu de flanc ont été construites sur les places de la ligne de front.

La première ligne du nord a été construite à Leppävaara-Kaarela-Pakila-Pukinmäki-Myllypuro-Vartiokylä.

La construction d'une ligne de l'ouest, s'étendant de Leppävaara à Westend via Tapiola a commencé peu de temps après.

Fin 1915, il est décidé de construire une ligne de défense extérieure sur les secteurs Nord et Est, étendant les fortifications vers le nord et l'est de Pukinmäki à Malmi, Mellunkylä et Vuosaari.

Les travaux de fortification se poursuivront jusqu'à la Révolution de février 1917, et certains travaux sont effectués jusqu'au début 1918.

Le front terresrre est divisé en trois secteurs, Est, Nord et Ouest avec   .

Les bases sont généralement construites au sommet des collines .

Front maritime

La guerre civile finlandaise
Après la Révolution d'Octobre, le traité de Brest-Litovsk met fin à la participation de la Russie à la Première Guerre mondiale.
Le traité affirme l'indépendance de la Finlande et oblige les troupes russes à quitter le pays.

Sur les quelque  et marins russes qui se trouvaient autour d'Helsinki en , la plupart sont démobilisés et renvoyés chez eux ou sont simplement partis le
Environ un millier ont rejoint les gardes rouges finlandais dans la guerre civile finlandaise.
Les dirigeants soviétiques ordonnent au quartier général de Krepost Sveaborg de commencer les préparatifs pour abandonner la forteresse et détruire ce qui ne pouvait pas être évacué au cas où elle tomberait aux mains des Allemands. Certains canons de campagne sont emportés en Russie, mais tous les canons côtiers sont laissés.

Le , la division allemande de la mer Baltique débarque à Hanko, sur sollicitation du Sénat blanc de Vaasa pour combattre les gardes rouges  dans la guerre civile finlandaise.
Les officiers de la flotte russe de la Baltique ont conclu un accord avec les Allemands permettant un départ en toute sécurité des navires de guerre et désarmant la forteresse.
La plupart des navires russes sont partis à la mi-avril, mais les derniers navires ne sont partis qu'en mai-.

Le désarmement, a dû être réalisé en secret car un accord entre le gouvernement soviétique et les gardes rouges finlandais cédait à ces derniers toutes les fortifications.

Lorsque les Allemands sont arrivés à Helsinki, la Garde rouge ne pouvait utiliser que certaines des fortifications du front terrestre à Leppävaara et Ruskeasuo, et les Allemands avec une force numériquement supérieure bien équipée et entraînée ont rapidement conquis Helsinki entre le 11 et le .
Les gardes russes céderont les forts côtiers aux soldats allemands  conformément leur accord.
Le  Krepost Sveaborg est renommée Suomenlinna pour célébrer la nouvelle indépendance de la Finlande.

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Suomenlinna

Liens externes
 Krepost Sveaborg

Fort en Finlande
Suomenlinna
Base navale de la marine russe et soviétique
Bâtiment à Helsinki
Histoire de la Russie pendant la Première Guerre mondiale
Bâtiment à Espoo
Bâtiment à Vantaa
Environnement culturel construit d'importance nationale en Finlande
Histoire militaire de la Russie

Krepost Sveaborg


Lenya Rún Taha Karim (f. 18. desember 1999) er íslensk stjórnmálakona og varaþingmaður Pírata. Samkvæmt fyrstu lokatölum í Alþingiskosningum 2021 náði Lenya kjöri sem jöfnunarmaður í Reykjavíkurkjördæmi norður, en þar með hefði hún verið yngsti þingmaður sögunnar. Í kjölfar endurtalningar í Norðvesturkjördæmi daginn eftir kosningarnar urðu miklar sviptingar á úthlutun jöfnunarmanna sem urðu til þess að Lenya missti þingsætið.

Tilvísanir

Þingmenn Pírata

Lenya Rún Taha Karim


الرزانية قرية سورية سكنها تركمان الجولان قبل أن يتم تهجيرهم من قبل إسرائيل التي احتلت القرية في حرب 1967. تقع الرزانية جنوب شرق قرية القادرية وتفصلها عن القنيطرة مسافة 16 كم باتجاه الجنوب الغربي، كانت بيوتها من الحجارة البازلتية بسقوف من الخشب والطين وصفائح التوتياء، وبعضها ذات أسقف قرميدية.

كانت فيها مطحنة وجامع ومدرسة وهي من قرى المنطقة الجنوبية الغربية من القطاع الأوسط، وتتبع من الناحية الإدارية لناحية الخشنية في محافظة القنيطرة.

يحدها من الشمال مزرعة عين القرة التركمانية، ومن الشرق مزرعة عين وردة، ومن الجنوب قرية السلوقية، ووادي الوشاشة، ومن الغرب قريتا ضبية والقادرية.

بلغ عدد سكانها قبل عام 1967 م قرابة 500 نسمة.

اشتهرت الرزانية بزراعة العنب والتين والحبوب كالقمح والشعير والذرة البيضاء والبقوليات، وبتربية المواشي كالأبقار والأغنام. فيها نبع ماء شرقي المطحنة وهو شرقي القرية ويسمى نبع المشبك.

المراجع
محمد خير عيد - عيون الزمان لمن سكن الجولان من عشائر التركمان

قرى الجولان المدمرة

الرزانية (سوريا)


La microrregión de Lapa es una de las microrregiones del estado brasileño de Paraná perteneciente a la mesorregión Metropolitana de Curitiba. Su población fue estimada en 2009 por el IBGE en 47.281 habitantes y está dividida en dos municipios. Posee un área total de 2.232,468 km².

Municipios

 Lapa
 Porto Amazonas

Lapa

Microrregión de Lapa


ذوات الدم البارد  وهو مصطلح عام يصف مجموعة معقدة من صفات تحدد التنظيم الحراري للحيوان. وهي التي تتحكم درجة حرارة البيئة المحيطة بدرجة حرارة أجسامها. وهي من صفات المتعضيات مثل الأسماك والزواحف والبرمائيات.

يعتبر المصطلحان ذوات الدم الحار و«ذوات الدم البارد» غير دقيقين في المعنى لدى العلماء، لأن أنواع درجات حرارة الجسم ليست أصناف منفصلة. حيث يستبدل كل مصطلح بآخر أو أكثر (انظر القسم التالي). وطريقة المحافظة على درجات حرارة الجسم (التنظيم الحراري) يضم مجموعة واسعة من التقنيات المختلفة التي ينتج عنها درجة حرارة للجسم مستمرة.

الصفات
يشير مصطلح ذوات الدم البارد إلى ثلاثة جوانب منفصلة من التنظيم الحراري:
 خارجية الحرارة (ectothermy): التي تتحكم بدرجة حرارة أجسامها من خلال وسائل خارجية، مثل التعرض لحرارة الشمس.
 متغيرة الحرارة (poikilothermy): التي درجة حرارتها الداخلية متغيرة، وغالبا ما تكون مساوية لدرجة حرارة البيئة المحيطة.
 بطيئة الأيض (bradymetabolism): تنظيم حراري تستخدمه المخلوقات لتحافظ على «راحة» متدنية لمعدل الأيض عندها، ولديها القدرة لتغيير كبير في معدل الأيض عند توفر الغذاء أو الحرارة. العديد من كائنات بطيئة الأيض يتوقف الأيض لديها في الصحاري أو في الشتاء القارس حتى تصل لحالة لاتستطيع المواصلة وتعود للعمل إذا تحسنت ظروف المعيشة. ويسمى ذلك السبات.

انظر أيضا
 ذوات الدم الحار

المراجع

تنظيم حراري
فيزيولوجيا الحيوان

ذوات الدم البارد


තලාජා ලෙන් පිහිටා ඇත්තේ ඉන්දියාවේ ගුජරාට් ප්‍රාන්තයේ භාව්නගර් දිස්ත්‍රික්කයේ තලාජා හි ය. මෙම ලෙන් කැන ඇත්තේ කේතු ආකාර කන්දක ය. මෙම සමූහයේ ලෙන් 30ක් පමණ ඇති අතර, ඉන් 15ක ජල රැඳවුම් ඇත. මෙම ලෙනෙහි අනන්‍ය වූ ගෘහනිර්මාණ සැලැස්මක් ඇති අතර එය ඒභාල් මණ්ඩප යනුවෙන් හඳුන්වයි. මෙහි ශාලා චාම් ය. "එහි ප්‍රාසාද මුහුණතෙහි චෛත්‍ය කවුළු දක්නට ලැබේ."  මෙහි වූ චෛත්‍ය සහ කුටි ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ බුද්ධාගමේ බලපෑම මත නිර්මාණය විය.

ක්‍රි.ව. 2වන සියවසේ ක්ෂත්‍රප' රාජ්‍ය සමයේ මෙම ශාලාවල සහ කුටිවල ජෛනාගමික සංකේත කැටයම් කොට ඇත. මෙම ලෙන් කැන ඇත්තේ මහාරාෂ්ට්‍රයේ ශෛලකර්ම ගෘහනිර්මාණ ඇරඹීමට පෙර ය.

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
ගුජරාටයේ ලෙන්
ඉන්දියානු ශෛලමයගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ විහාර

තලාජා ලෙන්


Évènements
17 janvier : Apparition mariale de Pontmain
11 mars : Encyclique Ubi Prima de Pie IX sur les églises schismatiques de Constantinople à la suite de la publication de « Reversurus » le 12 juillet 1867
23 mars : Saint Alphonse de Liguori est proclamé Docteur de l'Église par Pie XI.
17 avril : le théologien allemand Ignaz von Döllinger est excommunié pour avoir mis en doute l'infaillibilité du pape.
15 mai : Encyclique Ubi Nos de Pie IX, remerciement des fidèles pour leur comportement lors de la suspension du concile Vatican I
24 mai : A Paris, pendant la Commune, assassinat de six otages dont l'archevêque de Paris,  Darboy.
26 mai : A Paris, pendant la Commune, massacre de la rue Haxo.
4 juin : Encyclique Beneficia Dei de Pie IX, sur la suspension du concile Vatican I et les persécutions de l'Église de France
13 juin : Canonisation de Maxime de Naples, évêque du
5 août : Encyclique Saepe, Venerabiles de Pie IX, sur les persécutions dont étaient victimes les états pontificaux

 En Allemagne, début du Kulturkampf

Naissances
 19 janvier : Ludwig Maria Hugo, prélat allemand, évêque de Mayence († )
 12 janvier : Bienheureux Gaspard Stanggassinger, prêtre rédemptoriste allemand († )
 6 février : Paul Joüon, prêtre jésuite français membre de l'Institut biblique pontifical († )
 4 mars : Henri Delépine, prêtre, enseignant, éditeur, maître de chapelle et compositeur français († )
 16 mars : Albertine Duhamel, fondatrice des Guides de France († )
 26 mars : Bienheureuse Assunta Marchetti, religieuse missionnaire italienne († )
 13 avril : Bienheureux Jurgis Matulaitis, prélat polono-lituanien, évêque de Vilnius († )
 28 avril : Gustave Arnaud d'Agnel, prêtre et historien français († )
 1er mai : Fidelis von Stotzingen, religieux bénédictin allemand († )
 9 mai : Pietro Boetto, cardinal italien, archevêque de Gênes, « Juste parmi les nations » († )
 29 juin : Ange-Marie Hiral, évêque français actif au Québec et en Afrique, vicaire apostolique du canal de Suez († )
 5 juillet : Miguel Asín Palacios, prêtre, écrivain et islamologue espagnol († )
 7 juillet : Norbert-Georges-Pierre Rousseau, prélat français, évêque du Puy-en-Velay († )
 9 juillet : Auguste-Léopold Huys, évêque belge, missionnaire au Congo-Kinshasa († )
 25 juillet : Enrico Gasparri, cardinal italien de la Curie romaine († )
 26 juillet : Bienheureux Valentín Palencia, prêtre espagnol, martyr († )
 3 août : Matthias Ehrenfried, prélat allemand, évêque de Wurtzbourg († )
 16 août : Léon Girod, prélat et missionnaire français, vicaire apostolique de Loango († )
 2 septembre : Jean Louveau, missionnaire français en Afrique († )
 14 septembre : Karl Joseph Schulte, cardinal allemand, archevêque de Cologne († )
 15 septembre : Aloys de Löwenstein-Wertheim-Rosenberg, président du Comité central des catholiques allemands de 1920 à 1948 († )
 17 septembre : Luca Ermenegildo Pasetto, prélat italien, dernier patriarche latin d'Alexandrie († )
 20 septembre : Julien Rouquette, prêtre, historien des religions et archiviste français († )
 9 octobre : Georges Gauthier, prélat québécois, archevêque de Montréal († )
  : Francesco Marchetti-Selvaggiani, cardinal italien de la Curie romaine († )
 4 novembre : Charles Charlebois, prêtre et chef nationaliste québécois († )
 7 novembre : Pierre Rivière, prélat français, évêque de Monaco († )
 16 novembre : Marie des Anges, religieuse italienne déclarée « Vénérable » († )
 18 novembre : Robert Hugh Benson, prêtre anglican puis catholique et écrivain britannique († )
 26 novembre : Luigi Sturzo, prêtre et homme politique italien († )
 6 décembre : Adam Hefter, prélat allemand, évêque de Gurk († )
 18 décembre : Henri Caumont, prélat et missionnaire français, évêque d'Ajmer († )
 27 décembre : Louis de Lacger, prêtre et historien français († )

Décès
 3 janvier : Saint Kuriakose Elias Chavara, religieux indien de rite syro-malabar (° )
 20 janvier : Hermann Cohen, prêtre carme, pianiste et compositeur allemand (° )
 21 janvier : Jean-Marie Doney, prélat français, évêque de Montauban (° )
 29 janvier : Jules Level, prélat français converti du judaïsme (° )
 2 février : Jean-Baptiste Boone, ecclésiastique belge (° )
 7 février : Bienheureuse Eugénie Smet, religieuse française (° )
 12 février : Eugène Charles Miroy, prêtre français, résistant durant la guerre de 1870, exécuté (° )
 27 février : Bienheureux Joseph Tous y Soler, religieux capucin espagnol (° )
 12 mars : Pierre-Julien Pichon, prélat et missionnaire français, vicaire apostolique du Sétchouan Méridional (° )
 28 mars : Pierre Wirth, tertiaire franciscain allemand (° )
 8 avril : Benoît-Agathon Haffreingue, ecclésiastique et architecte autodidacte français (° )
 9 avril : Marcelle Mallet, religieuse canadienne déclarée vénérable (° )
 24 mai :
 Georges Darboy, archevêque de Paris fusillé par les communards (° )
 Gaspard Deguerry, prêtre français fusillé par les communards (° )
 26 mai :
 Anatole de Bengy, prêtre jésuite fusillé par les communards (° )
 Pierre Olivaint, prêtre jésuite français fusillé par les communards (° )
 Henri Planchat, prêtre français fusillé par les communards (° )
 27 mai : Auguste-Alexis Surat, ecclésiastique français fusillé par les communards (° )
 6 juin : Louis-Auguste Delalle, prélat français, évêque de Rodez (° )
 10 juillet : Amand-René Maupoint, prélat français, évêque de Saint-Denis de la Réunion (° )
 24 juillet : René-Nicolas Sergent, prélat français, évêque de Quimper (° )
 26 juillet : François-Augustin Delamare, prélat français, archevêque d'Auch (° )
 28 juillet : Modeste Demers, prélat et missionnaire canadien, premier évêque de l'île de Vancouver  (° )
 7 août : Bienheureux Edmond Bojanowski, laïc et fondateur polonais (° )
 26 novembre : Théodore Ryken, religieux néerlandais (° )
 21 décembre : Jean-Baptiste Pompallier, évêque français, missionnaire en Océanie, évêque d'Auckland (° )
 22 décembre : Enrico Orfei, cardinal italien, archevêque de Ravenne (° )
 29 décembre : Frederick Rese, prélat américain d'origine allemande, évêque de Détroit (° )

Notes et références

1871
XIXe siècle dans le catholicisme

1871 dans le catholicisme