Non-steroidal antiinflamatuar ilaçlar ya da steroid dışı yangı önleyici ilaçlar, kısaca NSAİİler, analjezik, antipiretik ve antiinflamatuar (ağrı, ateş ve inflamasyonu azaltıcı) ilaçlardır. "Non-steroidal" terimi bu ilaçları benzer etkileri olan (çok daha geniş etki alanları vardır) steroidlerden ayırmak için kullanılır. NSAİİ'ler narkotik değildirler. NSAİİ'ler bazen NSAİA (sondaki A-Analjezik kısaltması) olarak da adlandırılırlar. Bu grubun en çok bilinen üyeleri aspirin ve ibuprofendir. Parasetamol (asetaminofen) çok az anti-inflamatuar etki gösterdiği için NSAİ'ler içerisinde kabul edilmezler.

1829 un başlarında, salisilik asitin izolasyonuyla birlikte NSAİİ'ler ağrının (düşük dozlarda) ve inflamasyonun (yüksek dozlarda) ilaçla tedavisinin önemli bir kısmını oluşturmaya başladı. NSAİİ lerin popüler olmasında opioidlere göre çok az bağımlılık potansiyeli taşıması ve sedasyon veya solunum depresyonu yapmaması büyük rol oynadı. Buna rağmen NSAİİ lerin de kendine özel problemleri vardı. İbuprofen ve aspirinin de dahil olduğu bazı NSAİİler, görece güvenli olarak değerlendirildi ve tüm dünyada reçetesiz olarak satılmaya başlandı.

Etki mekanizmaları
Çoğu NSAİİler siklooksijenaz enzimini non-selektif olarak inhibe ederek etkirler. Siklooksijenaz-1 (COX-1) ve siklooksijenaz-2 (COX-2) izoenzimlerinin her ikisini de inhibe ederler. Siklooksijenaz araşidonik asitten tromboksan ve prostaglandin yapımında enzim görevi görür. Prostaglandinler inflamasyon oluşum sürecinde diğer görevli maddelerle birlikte iletim molekülü olarak rol oynar. Bu etki mekanizması John Vane tarafından ortaya çıkarıldı ve bilim insanı bu şekilde Nobel Ödülü sahibi oldu.

Örnekler
NSAİİ'ler kimyasal yapılarına göre geniş bir şekilde sınıflandırılırlar. Aynı grup içindeki NSAİİ'ler benzer özellik ve tolerabilite gösterirler. Aynı dozda kullanıldıklarında NSAİİ'lerin klinik verimlilikleri arasında çok ufak farklar vardır. Bazı çok bilinen örnekler aşağıda verilmiştir.

Parasetamol (asetaminofen), siklooksijenaz'ı inhibe etme etkisine bağlı olarak  bazen NSAİİ'ler ile birlikte aynı grupta gösterilebilir. Ancak Parasetamol, gerçekten önemli bir antiinflamatuar etki göstermediği için gerçekten bir NSAİİ değildir.

Salisilatlar
 Aspirin
 Amoksiprin
 Benorilat
 Kolin magnezyum salisilat
 Diflunisal
 Faislamin
 Metil salisilat
 Magnezyum salisilat
 Salisil salisilat (salsalat)

Arilalkanoik asitler
 Diklofenak (FDA tarafından güvenlik uyarısı.,
 Aseklofenak
 Asemetazin
 Bromfenak
 Etodolak
 İndometazin
 Ketorolak
 Nabumeton
 Sulindak
 Tolmetin

2-Arilpropiyonik asitler (profenler)
 İbuprofen
 Karprofen
 Fenbufen
 Fenoprofen
 Flurbiprofen
 Ketoprofen
 Loksoprofen
 Naproksen
 Tiyaprofenik asit
 Suprofen

N-Arilantranilik asitler (fenamik asitler)
 Mefenamik asit
 Meklofenamik asit

Pirazolidin türevleri
 Fenibütazon
 Azapropazon
 Metamizol
 Oksifenbütazon

Oksikamlar
 Piroksikam
 Lornoksikam
 Meloksikam
 Tenoksikam

COX-2 İnhibitörleri
 Selekoksib (FDA uyarısı 3/2005 )
 Etorikoksib
 Lumirakoksib
 Parekoksib
 Rofekoksib (geri çekme 2004 )
 Valdekoksib (geri çekme 2005 )

Sülfonanilidler
 Nimesulid

Diğerleri
 Likofelon
 Omega-3 yağ asitleri

Kullanım alanları
NSAİİler genellikler ağrı ve inflamasyonun olduğu yerdeki akut ve kronik durumun tedavisinde endikedir. Kolorektal kanserin önlenmesi ve kanser ile kardiyovasküler hastalık gibi diğer durumların tedavisindeki önleme potansiyelleri ile ilgili çalışmalar ise sürmektedir.

NSAİİler genellikle şu durumlarda semptomatik rahatlama için endikedirler: (Rossi, 2006)

 Romatoid artrit
 Osteoartrit
 İnflamatuar artropatiler (örneğin:  spondilit, psöriyatik artrit, Reiter's sendromu)
 Akut gut
 Dismenore
 Metaztatik kemik ağrısı
 Başağrısı ve migren
 Ameliyat sonrası ağrı
 İltihaplanma ve doku zedelenmesi yüzünden oluşan hafiften orta dereceye kadar ağrılar
 Ateş
 Böbrek sancısı

Aspirin, COX-1 i geri dönüşümsüz olarak inhibe edebilen tek NSAİİ olarak aynı zamanda platelet agregasyonu inhibisyonu içinde endikedir.Bu endikasyon arteriyel trombozun kontrol edilmesi ve ters kardiyovasküler etkilerin oluşumunun engellenmesi için gerekli bir etkidir.

2001 yılında, NSAİİ'ler Birleşik Devletlerde yıllık satışıyla 70,000,000 reçete ve 30 milyar raf arkası satış dozuna ulaşmıştır. (Green, 2001). NSAİİ'lerin yeni yeni ortaya çıkan endikasyonları ve bu yöndeki çalışmalar sonucu da bu rakamların gelecekte daha da artacağı tahmin edilmektedir.

Farmakokinetiği
Çoğu NSAİİ'ler zayıf asidiktirler ve pKa'ları 3-5 aralığındadır. Mide ve bağırsak mukozasından iyi emilirler. Plazma proteinlerine çok yüksek oranda bağlanırlar (tipik olarak >95%). Genellikle Albümine bağlanarak taşınırlar böylece dağılım hacimleri yaklaşık olarak plazma hacmine çok yakın değerdedir. Çoğu NSAİİ'ler karaciğerde oksidasyon ve konjugasyon ile inaktif metabolitlerine metabolize olurlar  ve tipik olarak idrarla atılırlar. Hastalık durumlarında metabolizma anormalleşebilir ve normal dozda dahi vücutta birikim oluşabilir.

İbuprofen ve diklofenak kısa yarı ömre sahiptir (2-3 saat). Bazı NSAİİ'ler (tipik olarak oksikamlar) çok uzun yarı ömre sahiptirler (örneğin 20-60 saat).

Yan etkileri
NSAİİ'lerin yaygın kullanımı bu görece güvenli olan ilaçların yan etkilerinin yaygınlaşarak artmasına yol açmıştır. Bu grubun ajanlarında görülen iki ana yan etki grubu; gastrointestinal ve renal yan etkilerdir.
Bu etkiler doza bağımlıdır ve birçok vakada ülserin nüksetmesi riski,üst gastrointestinal sistemde kanama ve ölüm bildirildiğinden bu ilaçların kullanımı bir parça da olsa sınırlanabilmiştir.

Kombinasyon riskleri
NSAİİ'ler COX-2 inhibitörleri ile kombine halde kullanılmazlar.,

Kardiyovasküler risk

Yakın zamanda yapılan bir analize göre plaseboyla karşılaştırıldığında yeni cox-2 antagonistleri ile geleneksel yüksek dozlu antiinflamatuarların miyokard enfarktüsü riskini % 80 oranında artırdığı saptanmıştır.(Kearney et al, BMJ 2006;332:1302-1308).

Gastrointestinal ADRs
NSAİİ kullanımı ile görülen başlıca advers etkiler gastrointestinal sistemde direkt ve indirekt irritasyondur. Asidik moleküller direkt olarak gastrik mukozayı tahriş eder ve COX-1 in inhibisyonu koruyucu prostoglandinlerin seviyesini düşürür.
Başlıca gastrointestinal advers etkiler şunlardır: (Rossi, 2006)

 Bulantı
 Dispepsi
 ülser/kanama
 Diyare

Ülserayon riski tedavinin süresi ve yüksek dozda ilaç kullanımı ile artar.
Bu risk ilaçtan ilaca değişir. İndometazin, ketoprofen ve piroksikam en fazla gastrik advers etkiler gösterirken düşük dozda olmak üzere ibuprofen  ve diklofenak da bu etki daha az görülür. (Rossi, 2006)

Aspirin gibi bazı NSAİİ'lerin  gastrointestinal yan etkileri azaltan enterik kaplı formülasyonları piyasaya sürülmüştür.

Kaynakça
Özel

Genel
 Bombardier C, Laine L, Reicin A, Shapiro D, Burgos-Vargas R, Davis B, et al. Romatoid artritli hastalarda rofekoksib ve naproksenin gastrointestinal toksisite üzerine etkisinin karşılaştırılması . N Engl J Med 2000;343(21):1520-8. PMID 11087881
 Buer, JK: «Origins and impact of the term 'NSAID'», Inflammopharmacology, vol. 22, no 5, 2014, p. 263-7. (PMID 25064056, DOI 10.1007/s10787-014-0211-2).
 Cervera R, Balasch J. The management of pregnant patients with antiphospholipid syndrome. Lupus 2004;13(9):683-7. PMID 15485103
 Chandrasekharan NV, Dai H, Roos KL, Evanson NK, Tomsik J, Elton TS, Simmons DL. COX-3, a cyclooxygenase-1 variant inhibited by acetaminophen and other analgesic/antipyretic drugs: cloning, structure, and expression. Proc Natl Acad Sci U S A 2002;99:13926-31. PMID 12242329
 Graham GG, Scott KF, Day RO. Tolerability of paracetamol. Drug Saf 2005;28(3):227-40. PMID 15733027
 Green GA. Understanding NSAIDS: from aspirin to COX-2. Clin Cornerstone 2002;3:50-59. PMID 11464731
 Moore DE. Drug-induced cutaneous photosensitivity. Drug Safety 2002;25:345-72. PMID 12020173
 Ostensen ME, Skomsvoll JF. Anti-inflammatory pharmacotherapy during pregnancy. Expert Opin Pharmacother 2004;5(3):571-80. PMID 15013926
 Rossi S, editor. Australian Medicines Handbook 2006. Adelaide: Australian Medicines Handbook; 2006. ISBN 0-9757919-2-3 (Avustralya ilaç el kitabı)
 Thomas MC. Diuretics, ACE inhibitors and NSAIDs – the triple whammy. Med J Aust 2000;172:184-185. PMID 10772593
 Wilkes JM, Clark LE, Herrera JL. Acetaminophen overdose in pregnancy. South Med J 2005;98(11):1118-22. PMID 16351032 (Gebelikte parasetamolün fazla dozda kullanımı.)
 http://www.fda.gov/Safety/MedWatch/SafetyInformation/SafetyAlertsforHumanMedicalProducts/ucm193047.htm

Dış bağlantılar
 ABD Milli Tıp Kütüphanesi: MedlinePlus® İlaç Bilgisi: Anti-inflamatuar İlaçlar, Nonsteroidal (Sistemik)

Nonsteroid antiinflamatuar ilaç


La famille Salliard ou Salliard Bouthet du Rivault est une famille subsistante de la noblesse française originaire du Lyonnais, puis partie s'installer en Poitou, où elle réside depuis plus de trois cents ans.

Sous la monarchie, elle est pourvue d'armoiries et participe aux privilèges nobiliaires grâce aux charges occupées par ses représentants. La famille Salliard a toujours vécu noblement sans aucune dérogeance. La noblesse héréditaire lui a été définitivement conférée le 6 janvier 1815 par le roi Louis XVIII (confirmation de noblesse).

Sa filiation remonte à Étienne Salliard qui traita en 1398 avec Jean de la Beaume, lieutenant du comte de Savoie, pour la sauvegarde du Franc-Lyonnais.

Direction de la Monnaie de Poitiers

La famille Salliard est étroitement liée à l'histoire de la Monnaie de Poitiers par la fonction de direction qu'elle occupait au sein de cette institution :

Hugues Salliard, conseiller du roi, directeur-trésorier de la monnaie de la ville de Bourges, puis de celle de Poitiers fut initié à la fabrication et à l'administration des monnaies par son oncle Gaspard Perrin secrétaire du roi. Le 31 juillet 1725, il fut nommé Directeur de la Monnaie à Bourges, en remplacement de Roger de Seris, qui venait d'être destitué (Registre du Conseil d'État, Bibliothèque Nationale). Les lettres royales signées par le roi Louis XV furent données le 9 mai 1726. En 1730, à la suite de la mort de son oncle Gaspard Perrin, Hugues Salliard laissa la Direction de la Monnaie de Bourges pour lui succéder comme Directeur de la Monnaie de Poitiers. Les lettres de nomination sont datées du 2 mai 1730 (le roi en son conseil).

Hugues Salliard épousa le 9 novembre 1722 Marie-Hélène Hallou de la Beausse, fille de Jean-François Hallou, écuyer, Sieur de la Bausse, conseiller du roi, premier lieutenant de la maréchaussée générale du Poitou, et de Marie-Anne Nyvard.

De leur union naissent cinq enfants, à savoir:
 Hugues,  du nom;
 Jean-Jacques Salliard, docteur en médecine et licencié en droit, mort célibataire à 28 ans ;
 Marie-Thérèse-Jeanne Salliard ;
 Marie-Julie Salliard ;
 Marie-Angélique Salliard.
Hugues Salliard mourut à Poitiers dans sa maison le 20 août 1775. Il était âgé de 82 ans.

Hugues Salliard,  du nom, conseiller du roi, directeur-trésorier de la Monnaie de Poitiers, épousa le 24 août 1760, Suzanne Dupas de Chaumillon, fille de Jacques Dupas de Chaumillon, conseiller du roi, docteur en médecine, et de Suzanne Bertrand de Saint-Bonnet.

Guerre de Vendée
Jean-Baptiste Salliard (Chevalier de Saint-Louis, décoré de l'ordre de Lys) était licencié en droit quand éclata la Révolution de 1789. Au mois de juillet 1791, il alla rejoindre sur le Rhin l'armée des princes, s'engagea dans le régiment de Reine cavalerie, passa ensuite dans les chevaliers de la couronne, et enfin dans la cavalerie noble du prince de Condé.

Après le licenciement de l'armée de ce prince, il entra à la cour du Schleswig-Holstein, comme précepteur des pages de S.A.R le prince Hesse-Cassel.

Il revint en France en 1802, et le prince de Condé lui délivra plus tard un certificat élogieux constatant que "dans toutes les rencontres avec l'ennemi, il avait agi avec honneur et courage."

Pendant que Jean-Baptiste Salliard combattait sous les ordres des princes, son père, sa mère et ses sœurs expiaient dans les prisons de Poitiers pour leur foi religieuse, et leur convictions royalistes.

À son retour d'émigration, Jean-Baptiste Salliard épousa Henriette-Charlotte d'Escayrac de Bel-Castel, fille du comte Jean-Baptiste d'Escayrac de Bel-Castel, gentilhomme de la chambre, puis chambellan à la cour de S.A.R. Philippine de Hesse-Cassel, plus tard officier de Jousserant de Lairé; de ce mariage nait un fils qui mourut jeune, deuil auquel sa mère ne survécut pas.

Il épousa en secondes noces Madame Rivaud de la Raffinière, née Lelong de Longpré. Et en troisième noces, en 1813, Anne-Julienne Col-Puygelliers. Peu après ce troisième mariage, Louis XVIII le nomma chevalier de Saint-Louis et chevalier du Lys, capitaine de la garde royale à cheval du département de la Vienne, et capitaine de cavalerie noble pour prendre rang à dater du .

Quand Napoléon rentra en France, Jean-Baptiste Salliard reçut l'ordre de partir pour Poitiers, d'y passer la revue de la garde royale à cheval, et de conduire au roi les divers détachements de ce régiment.

Jean-Baptiste Salliard est ensuite désigné pour accompagner le roi Louis XVIII à Gant. Il affronta les hostilités des bonapartistes.

Louis-Joseph de Bourbon écrira "Pendant toutes les circonstances de l'usurpation, Jean-Baptiste Salliard se montra l'un des Français les plus éminemment dévoués aux Bourbons."

Personnalités

Jean Salliard du Rivault : Homme politique Français, il a servi au  régiment de dragons, parti sur le front en septembre 1914. Il a épousé le 6 avril 1921, Marguerite Savary de Beauregard, fille du Comte Charles Savary de Beauregard (frère du politicien Henry Savary de Beauregard) et de Isabelle de Brivazac. De ce mariage son nés 4 enfants.

Hugues Salliard du Rivault : Engagé au  régiment de hussards, il sortait de l'école de Saumur au moment de la mobilisation d'août 1914. Le lieutenant Salliard est cité à l'ordre de l'armée. "A un moment critique du combat, il a fait mettre pied à terre à son peloton, et avec un entrain et un courage magnifique a fait traverser les lignes d'infanterie entrainant et précédant même celle-ci et permettait ainsi d'occuper le village, tué glorieusement dans cette attaque." signé par le général Victor Louis Lucien d'Urbal commandant le détachement d'armée de Belgique.

Jean-Marc Salliard : Général.

Alliances

Irland - Famille d'Écosse, d'où elle est venue en Poitou au . On compte au nombre de ses membres Angélique Irland, héritière des puissants barons écossais de Murthlie, de Burnben, d'Aberscrumby, émigrés en France au , en la personne de Robert Irland, jurisconsulte célèbre, dont le nom est légendaire en Poitou. Cette Maison, qui n'a pas d'héritiers mâles aujourd'hui, a eu pour dernier représentant Pierre-Marie Irland de Bazoges, comte de Bazoges, lieutenant général du grand sénéchal du Poitou, puis député de la noblesse du Poitou en 1789, officier de chevau-légers pendant l'émigration.

Armes : D'argent, à deux fasces de gueules, surmontées de trois étoiles d'azur rangées en chef.

Nivard de la Richardière - Armes : D'azur, à un chevron d'or, accompagné de trois étoiles d'argent, 2 en chef et 1 en pointe.

Gaborit de la Brosse - Famille du Poitou, alliée aux Hallou de la Beausse par le mariage de Mlle Hallou de la Beausse, Dame de la Galinière, avec Jean-Baptiste Gaborit de la Brosse, Maire de Poitiers. C'est après ce mariage que s'est formée la branche des Gaborit de Monjou, encore représentée en Poitou. Fidèle à sa devise : "Urbis amator", elle a fourni à la ville de Poitiers, pendant deux siècles, des magistrats et des administrateurs intègres. La famille Gaborit de la Brosse a envoyé en 1793, deux de ses représentants combattre dans les rangs des émigrés : Jean-Baptiste Gaborit de la Brosse, écuyer, seigneur de la Brosse, ancien conseiller au présidial de Poitiers, garde du corps de Sa Majesté Louis XVI ; il fut parrain de Jean-Baptiste Salliard, qui l'accompagna en émigration ; et Jean Gaborit de la Brosse, chevalier, lieutenant de la  compagnie du régiment des grenadiers de Bourbon.

Armes : D'azur, à trois têtes de lion arrachées d'or, posées 2 et 1, et un croissant de même, posé en cœur, surmonté d'une étoile, le tout d'or.

Bertrand de Saint-Bonnet - Cette famille a fourni plusieurs officiers dans divers régiments français au . Louis  Bertrand de Saint-Bonnet, aïeul maternel de Suzanne Dupas de Chaumillon, était premier capitaine du régiment de Saintonge, lorsque de fausses accusations parties de la province furent envoyées contre lui en vertu desquelles il fut détenu au château d'Angoulême. Son innocence ayant été reconnue, il rentra comme capitaine au régiment d'Ile-de-France. Son père, Louis  Bertrand de Saint Bonnet, capitaine au régiment de Picardie, était mort en 1694, au service du roi Louis XIV. Louis , Bertrand de Saint Bonnet avait épousé Madeleine Rivaud des Verdonnières, d'une famille de la magistrature, donnant plus tard deux généraux célèbres, l'un d'eux bien connu, le comte Rivaud de la Raffinière, lieutenant général des armées du roi, grande croix de la Légion d'Honneur et commandeur de Saint-Louis.

Les Bertrand de Saint-Bonnet étaient catholiques. Les Bertrand de la Pommeraie et du Tuffeau étaient des huguenots convaincus.

Dupas de Chaumillon - Armes : D'or, à un chevron de geules, accompagné de trois trèfles de sinople, 2 chef et 1 en pointe.

d'Escayrac de Bel-Castel - Cette ancienne et illustre famille est originaire du Quercy, où elle était connue avant le . Elle s'est éteinte lors du décès du comte Jean-Baptiste Adolphe d'Escayrac de Bel-Castel, mort à l'Etang, près de Civray (Vienne), le 15 octobre 1875. Le dernier des Bel-Castel avait été porté sur les font baptismaux par Jean-Baptiste Salliard, et il a été parrain de l'ainé des petits-fils de ce dernier.

Armes : D'azur, à la tour d'argent, sommée de trois donjons de même, crénelée, ajourée et maçonnée de sable.

Jousserant de Lairé - Famille du Poitou qui a possédé le château de Lairé, près de Civray (Vienne) pendant plus de huit cents ans.

Armes : Cousu de gueules et d'azur, à une aigle au vol abaissé d'argent, becquée et membrée d'or brochant.

Col - Cette famille, originaire d'Espagne, et établie en Angoumois, se divisait avant 1789 en deux branches : Col de Puygelliers et Col de Villars.

Elie Col de Villars, était conseiller du roi, médecin de la reine, doyen de la faculté de médecine de Paris au , auteur d'une encyclopédie de médecine en 75 volumes offert à la ville d'Angoulême.

Le major Col de Puygelliers, chevalier de la légion d'honneur, était capitaine au  de ligne au milieu des officiers et des soldats de son régiment, devenus traitres à leur devoir, il sut résister aux offres du Prince Napoléon à Boulogne.

Pontenier - Famille ancienne du Poitou qui a fourni en 1513 à la ville de "Civray" un sénéchal d'épée, dont M. Beauchet-Filleau, dans son dictionnaire des familles du Poitou, relate plusieurs ordonnances.

Sudraud-Deisles - Ancienne famille originaire du Limousin, connue dans la magistrature, établie depuis plusieurs siècles à Aixe-sur-Vienne. À cette famille appartenait Jean-Baptiste Martial Sudraud-Desisles, conseiller à la Cour d'appel de Limoges, chevalier de la légion d'honneur, auteur de divers ouvrages de jurisprudence.

Mais aussi : Savary de Beauregard, de Froment, Charrette de la Contrie, Giraudet de Boudemange, Tabuteau des Touches, Gaymard, de Coudenhove, Trogoff du Boisguezennec, de Kerros, Joleaud des Forges de Saint-Maurice, Rosi Pollaci, Martin-Chave, Darcy, Terris etc.

La famille est par ailleurs membre de l'association des descendants La Rochejaquelein.

Références

Famille noble française

Famille Salliard


La microrregião de Jales es una de las microrregiones del estado brasilero de São Paulo perteneciente a la Mesorregión de São José do Río Preto. Tiene una población de 149.197 habitantes (IBGE/2010) y está dividida en 23 municipios. Posee un área total de 3.928,9 km².

Municipios

 Aparecida d'Oeste
 Aspásia
 Dirce Reis
 Dolcinópolis
 Jales
 Marinópolis
 Mesópolis
 Nova Canaã Paulista
 Palmeira d'Oeste
 Paranapuã
 Pontalinda
 Populina
 Rubinéia
 Santa Albertina
 Santa Clara d'Oeste
 Santa Fé do Sul
 Santa Rita d'Oeste
 Santa Salete
 Santana da Ponte Pensa
 São Francisco
 Três Fronteiras
 Urânia
 Vitória Brasil

Referencias

Véase también
 Diócesis de Jales

Enlaces externos

Jales

Microrregión de Jales


Rothmannia whitfieldii es una especie de pequeño árbol de la familia de las rubiáceas. Se encuentra en África.

Descripción
Es un arbusto o árbol pequeño, que alcanza un tamaño de 2 a 12 m  de altura. Tiene las flores fragantes y colgantes con la corola blanca en el interior y marrón aterciopelado en el exterior. El fruto estriado o liso casi, tintadode color negro.

Distribución
Se encuentra en los bosques en las regiones de sabana por Angola, Camerún, Congo Guinea Ecuatorial, Sudán y Gabón.

Taxonomía
Rothmannia whitfieldii fue descrita por (Lindl.) Dandy y publicado en Fl. Pl. Anglo-Egyptian Sudan 2: 461, en el año 1952.

Sinonimia
Gardenia malleifera Hook.
Gardenia whitfieldii Lindl.
Genipa malleifera (Hook.) Baill.
Randia cuvelierana De Wild.
Randia eetveldiana De Wild. & T.Durand
Randia homblei De Wild.
Randia malleiflora Walp.
Rothmannia eetveldiana (De Wild. & T.Durand) Fagerl.
Rothmannia malleifera (Hook.) Benth.

Referencias

whitfieldii
Flora de África tropical
Plantas descritas en 1952
Plantas descritas por Lindley
Plantas descritas por Dandy

Rothmannia whitfieldii


Por refinanciación se puede hacer referencia al acto de reemplazar una obligación de deuda existente por otra obligación de deuda bajo diferentes términos. Los términos y condiciones de la refinanciación pueden variar ampliamente en función del país, provincia o estado, así como sobre la base de multitud de factores económicos como el riesgo inherente, el riesgo proyectado, la estabilidad política del país, la estabilidad de la divisa, la regulación bancaria, la capacidad de repago del prestatario y la calificación de crédito de un país.

Referencias

Enlaces externos
Reforma concursal 2014: refinanciación y reestructuración de la deuda

Hipotecas
Deuda

Refinanciación


There are several places named Huttu:

 A town in Finland (Huttu, Finland)
 The Kunrei-shiki spelling for the city of Futtsu, in Chiba, Japan.

Huttu


Ka-50 takma adları Kara Köpekbalığı (Чёрная акула-Chyornaya akula ) veya Kurtadam (Werewolf)dır. Hokum A NATO'daki kod adıdır. Sovyet yapımı, tek koltuklu, karşıt pervaneli (kontra-rotor), fırlatma koltuklu, anti-tank helikopteridir. Kamov şirketi tarafından üretilmektedir.

1990'ların sonlarında Kamov ve İsrail Havacılık ve Uzay Sanayii, Türkiye'nin saldırı helikopteri yarışmasında rekabet etmek için Kamov Ka-50-2 "Erdoğan" (Rusça: Эрдоган) adlı iki kişilik kokpitli bir versiyon geliştirdi. Kamov ayrıca Kamov Ka-52 "Alligator" (Rusça: Аллигатор, NATO raporlama adı: Hokum B) adlı iki koltuklu bir başka varyantı da tasarladı.

Tasarım özellikleri
Tek rotorlu (döneçli) helikopterlerde, gövdenin pervanenin dönüş yönünün tersine dönmesini engellemek için kuyruk pervanesi bulunur. Kamov Ka-50'de ise bunun yerine birbirinin tersi yönde dönen iki rotor (döneç) mevcuttur. Dünyanın fırlatma koltuğuna sahip ilk helikopteridir. Koltuklar fırlatılmadan önce pervaneler gövdeden ayrılır.
Ka-50'lerin en büyük sorunu tek pilota sahip olmasıdır. Navigasyon (seyrüsefer) ve silah sistemlerinin tek mürettebat tarafından kontrol edilmesi Ka-50 pilotlarını germekte ve daha çok hata yapmalarına neden olmaktadır. Bu eksikliği fark eden üreticiler çift koltuklu Kamov Ka-52 Timsah (Alligator) versiyonunu üretmişlerdir. Ka-52'deki çift koltuklar diğer saldırı helikopterlerinden farklı olarak arka arkaya değil yan yana tasarlanmışlardır.

Gelişim
Kamov Ka-50, V-80Sh-1 prototipinden geliştirilen tek kişilik bir Rus saldırı helikopteridir. Keşif, hava muharebesi ve kara saldırısı gibi çeşitli rolleri yerine getirmek üzere tasarlanmıştır. Ka-50'nin en önemli özelliklerinden biri, döngüler, dönüşler ve "huni" (daire çizme) gibi gelişmiş akrobasi yeteneklerine ulaşmasını sağlayan eş eksenli kontra döner rotor sistemidir. Bu sistem aynı zamanda kuyruk rotoru ihtiyacını ortadan kaldırarak helikopterin çevikliğini artırır ve yerden ateşe karşı savunmasızlığını azaltır.

Ka-50, füzeler, bombalar ve 30 mm top dahil olmak üzere bir dizi silahla donatılmıştır. Ayrıca bir helikopter için nadir bir özellik olan NPP Zvezda K-37-800 fırlatma koltuğu ile donatılmıştır. Bu koltuk bir kaza ya da acil durumda rotor kanatlarını patlatarak ve roket devreye girmeden önce kanopiyi fırlatarak pilotu korumak üzere tasarlanmıştır.

Ka-50 ilk kez 1984 yılında Batı'da rapor edilmiş ve 1992 yılında Mosaeroshow'da tanıtılmıştır. Dümenindeki kurt adam resmi nedeniyle "Kurt Adam" lakabını almıştır. "Black Shark" filmindeki görüntüsü nedeniyle "Black Shark" olarak da bilinir. 1995'te Rus Ordusu'nda hizmete girdi, ancak Sovyetler Birliği'nin çöküşünü takiben savunma alımlarındaki azalma nedeniyle sadece bir düzine adet üretildi. Ka-50'nin üretimine 2006 yılında yeniden başlandı ve 2009 yılında Rus Hava Kuvvetleri 1990'ların ortalarından kalma tamamlanmamış uçak gövdelerinden inşa edilen üç adet teslim aldı.

Ka-50'nin "Night Shark" ve "Ka-50Sh" de dahil olmak üzere çeşitli varyantları geliştirilmiştir. Bu varyantlar geliştirilmiş gece yetenekleri ve ilave silah sistemleri ile donatılmıştır. Ka-50 öncelikle özel kuvvetler destek helikopteri olarak kullanılırken, Mil Mi-28 ana ordunun savaş helikopteri olarak hizmet vermektedir. İkinci Çeçen Savaşı ve Suriye İç Savaşı da dahil olmak üzere çeşitli çatışmalarda görev almıştır.

Ka-50-2 "Erdogan"
1997 yılında İsrail Havacılık ve Uzay Sanayii (IAI) ve Kamov Bürosu, Türkiye'ye 145 (daha sonra 50 olarak değiştirildi) savaş helikopteri sağlamak üzere 4 milyar dolarlık bir sözleşme için açılan tasarım yarışmasına Ka-50 helikopterinin tandem kokpitli bir varyantı olan Ka-50-2 Erdoğan ile katıldı. Ka-50-2, IAI tarafından üretilen modern bir "cam kokpit" aviyonik sistemine ve iniş izni için katlanabilen tarete monte 30 mm topa sahipti. Ayrıca gelişmiş tanksavar füzeleri ve IAI'nin Türkiye'nin operasyonel gereksinimlerini karşılamak ve gelecekteki büyümeye izin vermek için özelleştirilebilen esnek modüler aviyonik paketine sahipti. IAI'nin Core Avionics ile yapılan test uçuşlarında Ka-50-2, "cam kokpit" ekranlarını, uçuş navigasyonunu ve gece görevleri için Gece Görüş Gözlüğü ve Helikopter Çok Görevli Optronik Stabilize Yük (HMOSP) hedefleme sistemini kullanma yeteneğini gösterdi. Ka-50, Bell AH-1 SuperCobra, Eurocopter Tiger, AH-64 Apache, Denel Rooivalk ve A129 Mangusta'ya karşı yarışsa da, sözleşme 2007 yılında A129'a verildi.

Ka-52 "Alligator"

Kamov tasarım ekibi 1980'lerin başında savaş alanında keşif yapmaya, hedef belirlemeye ve Ka-60'a dayalı grup saldırı helikopteri operasyonlarını koordine etmeye adanmış bir helikopter için bir öneri geliştirdi. Ancak 1980'lerin sonunda yaşanan ekonomik zorluklar bu yeni geliştirme programını engellemiş ve keşif ve hedef belirleme sistemini kurmak için Ka-50'nin modifiye edilmiş bir versiyonunu seçmeye sevk etmiştir. "Kara Köpekbalığı" olarak bilinen bu modifiye versiyon, optronik/radar keşif paketini çalıştırmak için ikinci bir mürettebat gerektiriyordu ve Ka-52 olarak adlandırıldı. Ka-52, iki antenli bir radar sistemine ve iki dairesel tarette gündüz ve gece TV/termal görüş sistemine sahiptir. Ayrıca altı adet kanada monteli silah istasyonuna sahiptir ve çeşitli hava koşullarında kullanım için uygundur. İlk Ka-52'nin üretimine 1996 yılında başlanmış ve seri üretime 2008 yılında geçilmiştir. Rus Hava Kuvvetleri Ka-52'yi Mayıs 2011'de kullanmaya başladı ve 2011 yılında Hava Kuvvetleri'ne 2020 yılına kadar 146 adet Ka-52 sağlamak için uzun vadeli bir sözleşme imzalandı. Şubat 2018'de Rusya Savunma Bakanlığı, 2018-2027 Devlet Silahlanma Programı kapsamında Ka-52'nin 114 adet yeni versiyonunu satın almakla ilgilendiğini ifade etmiştir.

Operasyonel Geçmiş
Ka-50 ve Ka-52 helikopterleri İkinci Çeçen Savaşı, Suriye İç Savaşı ve Rusya'nın Ukrayna'yı işgali de dahil olmak üzere çeşitli askeri operasyonlarda kullanılmıştır. İkinci Çeçen Savaşı'nda Ka-50 ilk kez gerçek düşmanlara karşı canlı silahlarla kullanıldı ve zorlu, dağlık arazide iyi bir performans gösterdi. Suriye İç Savaşı'nda Ka-52 Rus askeri müdahalesini desteklemek üzere konuşlandırıldı ve Lazkiye'deki Rus üssünün savunmasında, arama kurtarma helikopterlerine eşlik etmede ve Rus özel kuvvetlerini desteklemede görev aldı. Rusya'nın Ukrayna'yı işgali sırasında Ka-52 yoğun olarak kullanılmış ve bazı kaynaklara göre savaşın ilk 11 ayında yaklaşık 30 Ka-52 kaybedilmiştir. Ka-52 Ukrayna güçleri tarafından karadan havaya füzeler, tanksavar güdümlü füzeler ve MANPADS gibi çeşitli silahlar kullanılarak düşürülmüştür.

Varyantlar

 Kamov V-80
 Ka-50 için prototip versiyonu.
 Kamov Ka-50
 Tek koltuklu versiyon.
 Kamov Ka-50Sh
 Geliştirilmiş gece saldırısı kabiliyetine sahip Ka-50.
 Kamov Ka-50-2 "Erdogan"
 İki koltuklu tandem kokpitli versiyonu Türkiye'ye pazarlandı.
 Kamov Ka-52 "Alligator"
 Rus Hava Kuvvetleri için iki koltuklu yan yana kokpitli son derece geliştirilmiş versiyon.
 Kamov Ka-52E
 Mısır'a satılan ihraç versiyonu.
 Kamov Ka-52K "Katran"
 Katlanır kanatlara ve güçlendirilmiş iniş takımlarına sahip, gemilere yerleştirilmek üzere kanatları kısaltılmış ve Kh-35 ve Kh-38 füzelerini kullanması planlanan deniz versiyonu.

Operatörler

 Mısır Hava Kuvvetleri – 2022 itibarıyla 46 adet Ka-52.

 Rus Hava Kuvvetleri – 2022 itibarıyla 133 Ka-52 helikopteri.
 Rus Deniz Havacılığı

Ayrıca bakınız

İlgili geliştirmeler

 Kamov Ka-25
 Kamov Ka-27
 Kamov V-80|
Benzer helikopterler
 Agusta A129 Mangusta
 AgustaWestland Apache
 Bell AH-1 SuperCobra
 Bell AH-1Z Viper
 Boeing AH-64 Apache
 CAIC Z-10
 Denel Rooivalk
 Eurocopter Tiger
 HAL Hafif Savaş Helikopteri
 Harbin WZ-19
 IAIO Toufan
 Mil Mi-28
 Panha 2091
 TAI/AgustaWestland T129 ATAK

Video
 http://www.youtube.com/watch?v=aJegnG515iM&search=tiger%20helicopter

Kaynakça

Ka-050
Askerî helikopterler

Kamov Ka-50


Agrilus pluvialis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 1996.

Referências

pluvialis

Agrilus pluvialis


Giovanni Fontana (Melide, Švicarska, 1540. – Rim, 1614.) bio je dominikanski svećenik i kasno-maniristički arhitekt, brat arhitekta Domenica Fontane.

Fontana je, za obitelj Aldobrandini, sagradio jednu od najpoznatijih ruralnih vila u oblasti Campagna Romana, nedaleko Rima, u periodu 1601.—1605. Castello di Torrenova bila je izvorno srednjovjekovna seoska kuća koju je Fontana proširio i ukrasio renesansnim detaljima i bedemima. Pored tvrđave bila je sagrađena mala kasno-renesansna crkva za papu Klementa I., koji je bio patron pape Klementa VIII. koji je pripadao obitelji Aldobrandini.

Pored toga Fontana je zajedno s Carlom Madernom radio na izgradnji Bazilike sv. Petra te je 1612. godine izgradio fontanu Acqua Paolina.

Vanjske poveznice
Giovanni Baglione, Giovanni Battista Passari, Le vite de' pittori, scultori, architetti, ed intagliatori

Talijanski arhitekti

Giovanni Fontana


Akçe, Osmanlı'da madeni paralara verilen ad
 Akça, Dinar - Afyonkarahisar ili Dinar ilçesine bağlı köy
 Akça, Batman - Batman ili merkez ilçesine bağlı köy
 Akça, Hizan - Bitlis ili Hizan ilçesine bağlı köy
 Akça, Kemah - Erzincan ili Kemah ilçesine bağlı köy
 Akça, Cide - Kastamonu ili Cide ilçesine bağlı köy
 Akça, Lüleburgaz - Kırklareli ili Lüleburgaz ilçesine bağlı köy
 Akça, Kale - Malatya ili Kale ilçesine bağlı mahalle
 Akça, Kızıltepe - Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle

Akça


Homersko pitanje je pitanje o Homerovom postojanju.
Krajem 18. stoljeća razvila se sumnja u Homerovo postojanje i započele su rasprave o tzv. "homerskom pitanju". Istraživači su se podijelili na dva tabora. Prvi su bili analitičari – zastupali su mišljenje da pojedini dijelovi homerskih epova potječu od raznih autora, a drugi su bili unitaristi – branili su jedinstvo epova Ilijade i Odiseje i Homerovo autorstvo.

Ta dva tabora kasnije su se razvila u mnogo manjih tabora. Najpoznatije su teorije tih tabora:

a) Teorija o samostalnim pjesmama (Karl Lachmann)

Ilijada je složena od više kraćih i zaokruženih samostalnih pjesama koje su ispjevali različiti pjesnici u različito doba. Oni su uzimali građu iz iste priče. Te su se pjesme širile usmenim putem, a prerađivali su ih i proširivali kasniji pjesnici.

b) Teorija o jezgri ili proširenju (Gottfried Hermann)

Homer je ispjevao jezgru Ilijade i Odiseje. Te su jezgre bile u početku malene i kratke pjesme, koje su kasniji pjesnici prerađivali i proširivali, dok nisu od negdašnje male "Prailijade" i "Praodiseje" nastale sadašnja opsežna Ilijada i Odiseja.

c) Teorija o prvobitnom jedinstvu ili unitarska teorija (G. W. Nitzsch)

Izvori
 stranica Lektire hr.

Stara Grčka

Homersko pitanje


Bronte is a beachside Eastern Suburb of Sydney, in the state of New South Wales, Australia. Bronte Beach is located 7 kilometres east of the Sydney central business district, in the Waverley Council local government area of the Eastern Suburbs.

Bronte Beach sits on Nelson Bay, surrounded by Bronte Park. Bronte offers scenic cliff-top walking paths south to Coogee via the Waverley Cemetery and north to Tamarama and Bondi Beach. The cliff-top path offers views which extend from Ben Buckler in the north to Malabar in the south. Bronte is located about 2.5 km south of Bondi Beach.

The suburb has previously been declared the best of 641 Sydney suburbs by the Sydney Morning Herald'''s Good Suburbs Guide in 2008.History
First Australian history
There is no clear evidence for the name or names of the indigenous bands or clans who were the original custodians of the area prior to the 1788 European settlement of Australia. Most sources agree on the Cadigal, but some sources name the Biddigal and Birrabirragal bands as well. There was a large natural "bogey hole" at the southern end of the beach, the name of which derived from the local Aboriginal term for "swimming place", but the original bogey hole was substantially destroyed  during the late 19th and early 20th centuries, and the current bogey hole was articially constructed in the early 20th century.

Owing to the devastating effects of the European invasion on Aboriginal peoples, including forced displacement and the catastrophic impact of introduced European diseases such as smallpox, most or all of the original indigenous inhabitants of the area were killed by disease or forced to move further inland during the late 18th and early 19th century, resulting in the near-total loss of indigenous cultural knowledge about the area, and this had been compounded by the massive residential and commercial development of the area, which has destroyed nearly all archaeological evidence of the indigenous occupation and use of the land and seashore around what is now known as "Nelson Bay".

Modern history
Robert Lowe, who later became Viscount Sherbrooke, bought  of land from Mortimer Lewis, the English-born Australian Colonial Architect who was given a free grant of most of the frontage in the area in the 1830s. His home was completed in 1845 and was named Bronte House, for Lord Nelson, who was the Duke of Bronte, a place in Sicily, Italy. The house, a single-storey stone bungalow located in Bronte Road, is owned by Waverley Council and leased to private tenants who hold open days a few times a year. It is listed on the New South Wales State Heritage Register and on the (now defunct) Register of the National Estate.

Lowe became a member of the New South Wales Legislative Council. He later moved back to England where he became a writer with The Times.

Trams

The former Bronte tram line branched from the North Bondi via Bondi Junction line at Bondi Junction, running down Bronte Road and MacPherson Street to Bronte Beach. A feature of this line was the final approach to Bronte Beach in a rock cutting parallel to the Pacific Ocean. The line opened to Waverley in 1890, then to Bronte in 1911. Electric services started to Waverley in 1902, then Bronte in 1911. Through services ran from Circular Quay or Railway Square. The line was closed in 1960 and replaced by a bus service that follows the route between Bronte and Bondi Junction of bus 378 (440 from 2015 and 379 from early 2018).

 Heritage listings
Bronte has a number of heritage-listed sites, including:
 470 Bronte Road: Bronte House St Thomas Street: Waverley Cemetery

Demographics
According to the 2016 census of Population, there were 6,733 residents in Bronte. In Bronte, 62.8% of people were born in Australia. The most common countries of birth were England 7.9%, New Zealand 2.6%, United States of America 1.5% and South Africa 1.5%. 78.8% of people only spoke English at home. Other languages spoken at home included French at 2.0%. The most common responses for religion were No Religion 38.6%, Catholic 24.8% and Anglican 12.3%.

Culture

In recent years Bronte's eating scene has developed, with the introduction of several popular restaurants in Macpherson St.

Sport and recreation
Bronte has an important surfing culture. The Bronte Surf Lifesaving Club was founded in 1903 and claims to be the oldest surf lifesaving club in the world. An annual long-distance ocean swimming event is held in December each year between Bondi Beach and Bronte.

According to The Dictionary of Sydney, it is believed that the famous swimming style generally known as the "Australian crawl" was first seen at Bronte Baths in 1899.

Bronte is represented in one of the most popular sporting competitions across Australia, the National Rugby League competition, by the local team the Sydney Roosters, officially the Eastern Suburbs District Rugby League Football Club (ESDRLFC).

The Bronte Splashers Winter Swimming Club claims to be the oldest Winter Swimming club in the world founded in 1921 and compete against Bondi Icebergs Winter Swimming Club, South Maroubra Dolphins Winter Swimming Club, Cronulla Polar Bears Winter Swimming Club, Maroubra Seals Winter Swimming Club, Coolangatta Surf Life Saving Club, Clovelly Eskimos Winter Swimming Club, Coogee Penguins Winter Swimming Club, Wollongong Whales and Cottesloe Crabs in the Winter Swimming Association of Australia Championships.

Notable residents
 Dave Brown (1913–1974) described by football historians as 'the Bradman of Rugby League' was raised near Bronte Beach where his parents operated the dressing sheds. His father, Denis 'Dinny' Brown, was Waverley Council's first lifeguard.
 Cressida Campbell - artist
 Ryan Clark, former child actor best known for playing Sam Marshall in Home and Away'', was raised in Bronte and still lives there with his family. He left the show in 2001 and is now a Waverley Council lifeguard.
 Bruce Hopkins - surf lifesaver
 Deborah Hutton - media personality
 Heath Ledger, Academy Award-winning actor, lived in Bronte from 2004 until 2006 when he sold his house due to intense bombardment from paparazzi.
 Peter Dodds McCormick (1834–1916) was the composer of the national anthem "Advance Australia Fair". He lived at Clydebank, 5 Virgil Street (now 20 Yanko Avenue) in Bronte and was an elder at Grahame Memorial Presbyterian Church.
 Jessi Miley-Dyer - surfer
 Alan Morrison - army general
 Scott Morrison – 30th Prime Minister of Australia, grew up in Bronte
 Marjorie O'Neill - politician
 Natasha Oakley - model
 Dick Persson - public servant
 Victor Radley - rugby league player
 Dick See - rugby league player
 Mia Wasikowska – actress

Gallery

References

External links

 Bronte surf lifesaving club
 Bronte Beach Guide
 Bronte House
 Sculptures By The Sea
  (CC-By-SA)

Suburbs of Sydney
Waverley Council

Bronte, New South Wales


Pašaga Mandžić – Murat (Tuzla, 6. svibnja 1907. – Sarajevo, 26. lipnja 1975.), bosanskohercegovački učesnik Narodnooslobodilačke borbe, društveno-politički radnik SFR Jugoslavije, SR Bosne i Hercegovine i narodni heroj Jugoslavije bošnjačkog podrijetla. Imao je presudnu ulogu u industrijskom razvoju Tuzle. U njegovo vrijeme grad je doživio vrhunac razvoja.

Životopis
Rođen je 6. svibnja 1907. godine u Tuzli, u radničkoj obitelji. Stolarski zanat izučio je u rodnom gradu. U međuratnom razdoblju bio među trojicom igrača i članova Slobode iz Tuzle. Od 1924. godine, aktivno je učestvovao u radničkom pokretu. Godine 1929, postao je član Komunističke partije Jugoslavije, a već 1932. bio je izabran za sekretara Mjesnog komiteta KPJ u Tuzli. Istovremeno je radio i u tehnici i redakciji ilegalnog lista Fabrika i njiva, koji je na inicijativu tuzlanskog Okružnog komiteta pokrenut 1932. godine. Bio je uhićen zbog komunističkog rada 21. prosinca 1932. i zatim na osnovu Zakona o zaštiti javne sigurnosti i poretka u državi osuđen u Beogradu na četiri godine robije. Kaznu je služio u zatvoru u Srijemskoj Mitrovici.

Nakon izlaska iz zatvora 1936. godine, bio je član Međustrukovnog odbora sindikata. Pored toga, radio je i na obnavljanju organizacija KPJ i SKOJ-a. Na Četvrtoj konferenciji Pokrajinskog komiteta KPJ za BiH, održanoj 1938. godine u Mostaru, bio je izabran za člana Pokrajinskog komiteta. Od tada je bio sekretar Oblasnog komiteta KPJ za tuzlansku oblast. Na Petoj zemaljskoj konferenciji KPJ, održanoj od 19. do 23. oktobra 1940. godine u Zagrebu, bio je jedan od članova delegacije iz Bosne i Hercegovine. Bio je i učesnik Oblasne konferencije KPJ za BiH, održane ožujka 1941. godine u Bistaračkoj školi, na kojoj su prihvaćene direktive Centralnog komiteta KPJ.

Nakon okupacije Jugoslavije 1941. godine, Mandžić je, kao rukovodilac vojnog rukovodstva i član Oblasnog štaba za tuzlansku oblast, radio na pripremama za oružani ustanak. U toku rata, bio je politički komesar Ozrenskog partizanskog odreda, Prvog bosanskog bataljona i Šeste istočnobosanske udarne brigade, član biroa Pokrajinskog komiteta KPJ za istočnu Bosnu, član Glavnog štaba NOP odreda Bosne i Hercegovine, vijećnik ZAVNOBiH-a od osnivanja i član njegovog predsjedništva i vijećnik na Drugom zasjedanju AVNOJ-a.

Nakon oslobođenja Jugoslavije, bio je ministar trgovine i snabdjevanja u prvoj vladi NR Bosne i Hercegovine, potpredsjednik Gospodarskog vijeća Savezne vlade, predsjednik Narodnog odbora sreza u Tuzli i ponovno član vlade NR BiH. Od 1945. godine, bio je biran za narodnog poslanika Savezne i Republičke skupštine. Također je bio i član Izvršnog komiteta Centralnog komiteta SK Bosne i Hercegovine, član Centralnog komiteta KPJ, član Savjeta federacije SFR Jugoslavije, član Saveznog odbora SSRN Jugoslavije i predsjednik SUBNOR-a BiH.

U povijesti Tuzle malo je ličnosti poput Mandžića, koji pokazuju jedinstvenu posvećenost unaprjeđenju lokalnih društveno-ekonomskih prilika - od kaldrmisanja tuzlanskih ulica, aktualiziranja problema tonjenja Tuzle i poticanja osnivanja Fonda tonjenja, obnavljanja rada nogometnog stadiona Sloboda i izgradnja stadiona Tušanj, puštanje u saobraćaj pruge Brčko-Banovići, izgradnja akumulacionog jezera Modrac u Lukavcu, otvaranje Rudnika soli Tušanj, pokretanje izgradnje Termoelektrane Tuzla, potpore i unaprjeđenje rudnicima uglja, razvijanje kemijske industrije u Tuzli u Lukavcu i pripremanje osnivanja Tehnološkog fakulteta. Pored toga, treba dodati i njegov poticaj iniciranju osnivanja odjela Glazbene akademije u Tuzli. Kretao se i bio omiljen među radnicima, naročito među rudarima i solarima. Prvi se u socijalističkoj Jugoslaviji usudio da "nezadovoljstvo radnika" - rudara 1968. godine označi "štrajkom", što se smatralo ideološkim svetogrđem.

Preminuo je 27. lipnja 1975. godine u Sarajevu.

Priznanja

  Partizanska spomenica 1941.
  Orden narodnog oslobođenja
  Orden bratstva i jedinstva sa zlatnim vijencem
  Orden zasluga za narod
  Orden za hrabrost
  Orden narodnog heroja (1953.)

Izvori

Bosanskohercegovački komunisti do 1945.
Bosanskohercegovački komunisti u drugoj Jugoslaviji
Narodni heroji Jugoslavije
Bosna i Hercegovina u Drugom svjetskom ratu
Životopisi, Tuzla

Pašaga Mandžić


Rudňany este o comună slovacă, aflată în districtul Spišská Nová Ves din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 4.514 locuitori.

Istoric
Localitatea Rudňany este atestată documentar din 1360.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rudňany


Antinaco bezeichnet:

 Antinaco (Catamarca), Ort in Argentinien
 Antinaco (La Rioja), Ort in Argentinien

Antinaco


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 Tourslu Martin, Tours piskoposu
Milano'lu Ambrosius, Milano episkoposu, teolog ve 4. yy'ın Kilise'ye ait en etkili figürlerinden birisidir - Kilise Babası - Kilise Doktoru (d. 340)

397


Sportvereniging Kampong Hockey, également connu sous le nom de SV Kampong ou simplement Kampong, est un club de hockey sur gazon néerlandais basé à Utrecht. Il a été fondé en 1902, ce qui en fait le deuxième club de hockey le plus ancien des Pays-Bas.

Les hommes et les femmes du 1er XI s'affrontent dans la Hoofdklasse, la ligue de premier plan du pays. L'équipe masculine a remporté la ligue en 2017, après 32 ans sans titre national, après un affrontement avec Rotterdam. Ils ont également participé à la Euro Hockey League.

Honneurs

Hommes
Hoofdklasse
 Champions (8): 1967–1968, 1971–1972, 1972–1973, 1973–1974, 1975–1976, 1984–1985, 2016–2017, 2017–2018
 Vice-champions (9): 1966–1967, 1976–1977, 1979–1980, 1981–1982, 1985–1986, 1989–1990, 2014–2015, 2018–2019, 2020–2021Euro Hockey League Champions (1): 2015-2016
 Vice-champions (1): 2017-2018Coupe d'Europe de hockey sur gazon des clubs champions Champions (1): 1986
 Vice-champions (1): 1974Coupe d'Europe de hockey sur gazon des clubs gagnants Champions (1): 1991Hoofdklasse en salle Champions (2): 2006-2007, 2012-2013

 Femmes Hoofdklasse Champions (2)''': 1993–1994, 1994–1995
 Vice-champions (1): 1995–1996Coupe d'Europe féminine de hockey sur gazon des clubs champions Champions (1): 1986
 Vice-champions (1): 1974Coupe d'Europe féminine de hockey sur gazon des clubs gagnants Champions (1): 1997Hoofdklasse en salle Champions (7):''' 2004–2005, 2005–2006, 2006–2007, 2008–2009, 2009–2010, 2010–2011, 2015–2016

Références

Liens externes
 Site officiel du SV Kampong

Club sportif fondé en 1902
Club sportif à Utrecht
Club de hockey sur gazon aux Pays-Bas

SV Kampong


Gianni Martucci (eigentlich Gian Antonio Martucci; * 1946 in Mailand) ist ein italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Martucci wirkte ab 1972 als Drehbuchautor und Regieassistent beim Film; zwischen 1975 und 1979 drehte er vier Genrefilme selbst. 1988 trat er mit dem Horrorfilm The Red Monks (mit amerikanisiertem Vornamen) in Erscheinung, den er von Lucio Fulci übernahm.

Filmografie als Regisseur
 1975: La collegiale
 1976: Der Kleine mit der großen Schnauze (La dottoressa sotto il lenzuolo)
 1978: Heroin (Milano… difendersi o morire) (& Drehbuch)
 1980: Trhauma (& Drehbuch)
 1988: The Red Monks (I frati rossi) (& Drehbuch)

Weblinks

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1946
Mann

Gianni Martucci


Carl Leopold Wegenstein () a fost un constructor de orgi din Timișoara.

Note

Nașteri în 1858
Decese în 1937
Oameni din Viena
Timișoreni
Constructori de orgi

Leopold Wegenstein


Bilgisayar illüstrasyonu veya dijital illüstrasyon, tamamen dijital araçlar kullanarak yapılan ve tablet, mouse gibi çizer kontrolü altında olan ve kendi hünerini kullandığı bazı işaretleyici cihazlar kullanarak oluşturulan illüstrasyon türüdür.
Sanatçının sadece tamamen bir bilgisayar kullanarak yarattığı matematiksel modeller olan "Bilgisayarca oluşturulan Sanat" (CG art)'tan ayrılır.

Dijital illüstrasyonlar için kullanılan iki ana araç vardır; Bitmap ve vektör. Bitmap programlarının en ünlüleri, Photoshop, Painter ve Paintshop Pro'dur. Vektör programların en ünlüleri ise Freehand ve Adobe Illustrator'dır. İlerleyen zaman ve dijital medyanın gelişmesiyle beraber daha birçok program ve araç geliştirilip sanatçıların kullanımına sunulmuştur.

Cihazlar
Fareler çizim için yeterince hassas değildir, bu nedenle bir grafik tablet, bir dijital illüstratör için önemli bir araçtır, çünkü kullanıcının doğal veya "canlı" çizgiyi yansıtacak şekilde herhangi bir yönde kolayca işaretleme yapmasına olanak tanır. Hareket esnekliğine ek olarak, endüstri standardı bir dijital çizim tableti, basınca duyarlı bir yüzeye sahiptir ve illüstratörün inceden kalına ve inceden genişe değişen işaretler yapmasına olanak tanır. Bu varyasyonlar, geleneksel ıslak ve kuru ortamı taklit eder. Dijital çizim tabletinde çizim yapmak, yaklaşık bir haftalık uygulamadan sonra doğal hissettirmeye başlar. Karma bir grafik tableti/ekranı yardımcı olabilir, çünkü sanatçı görüntüde kontürleri nereye yerleştireceğini daha doğru görebilir, ancak donanım şu anda çok daha pahalıdır.

Dijital teknikler
Photobashing, konsept sanatçıları tarafından yaygın olarak kullanılan bir tekniktir. Süreç, sanatçının son bir sanat eseri oluşturmak için resim yaparken fotoğrafları ve/veya 3 boyutlu varlıkları birleştirmesini ve harmanlamasını içerir. Bu teknik, video düzenlemede birleştirme işlemine çok benzer. Bu teknik, konsept sanatçısı tarafından üretkenliklerini daha yüksek doğrulukla artırmaya yardımcı olmak için yaygın olarak kullanılır.

Illüstrasyon yazılımları
Dijital gösterim için kullanılan iki ana araç türü vardır: bitmap ("raster" olarak da bilinir) ve vektör uygulamaları. Bitmap uygulamalarına genellikle Adobe Photoshop gibi "boyama" programları denirken, Adobe Illustrator gibi vektör uygulamalarına "çizim" programları denir. Bu terimler, her bir program türünde oluşturulan görüntüler arasındaki görünüm ve his farkını yansıtır. Bir bitmap uygulamasıyla içerik, görüntünün farklı kısımlarını daha kolay izole etmek ve işlemek için ayrı katmanlarda oluşturulabilen sabit piksel satırları ve sütunlarında dijital olarak depolanır. Bir bitmap görüntüsü, her pikselin tonu (renk), parlaklık ve doygunluk (renk yoğunluğu) hakkında bilgi içerir. İşaret aygıtı görüntünün bir alanı üzerinde hareket ettiğinde, alttaki piksellere yeni renkler ve değerler uygulanır. Boyama araçları, parlamalar ve yumuşak gölgeler gibi efektler ve kürk, kadife, taş ve cilt gibi dokular dahil olmak üzere "bulanık" görüntülerin kolayca oluşturulmasına olanak tanır ve fotoğraf rötuşlarında yoğun olarak kullanılır.
Dokunmatik ekranlı mobil cihazların geliştirilmesinden bu yana, cep telefonlarında dijital illüstrasyon yazılımları mevcut ve dijital illüstrasyonu daha erişilebilir ve uygun fiyatlı hale getiriyor. Mobil illüstrasyon yazılımları, daha geniş bir sanatçı yelpazesinin dijital çizim ve boyama işine girmesine izin vermişti.

Dijital sanat
Tasarım
İllüstrasyon
Bilgisayar sanatı

Dijital illüstrasyon


يدو أحداث الكتاب عن أعلام المهندسين في الإسلام ومنهم: عمر الوادي، عبد الله بن محرز، الحجاج بن يوسف، عمران بن الوضاح، شهاب بن كثير، بنو موسى بن شاكر، الماهاني، الجوهري، يحيى بن منصور الحكيم، يعقوب بن اسحاق الكندي الحراني، ابن كرنيب، ابن أبي رافع، الكرابيسي، المكي، يوحنا القس، ابن أبي الرداد، والفرغاني مهندس ابن طولون، وعلي بن أحمد، الصاغاني، الحراني، ابن دهب، أبو أيوب، السري، ابن أبي عيسى الأنصاري، الأقليدي، البوزجاني، أبو بكر بن محمد، ابن غنام، ابن الصفار، الناشي، ابن السمح، ابن الهيثم، سعيد بن محمد الطليطلي، ابن برغوث، ابن الخياط، ابن مرشد، السرقطسي، علي بن نجدة، ابن خلدون الحضرمي، ابن الليث، ابن خميس، الكلبي، الكرماني، ابن حي، الواسطي، ابن العطا ابن الجلاب، العدوي، علم الدين البغدادي، الكلوزي، الزهراوي، ابن الوقشي، أمية بن أبي الصلت، الباهلي، الكلاعي، ابن أبي يعيش الطرابلسي وغيرهم من المهندسين في الإسلام.

كتب أحمد باشا تيمور
كتب سير وتراجم

أعلام المهندسين في الإسلام (كتاب)


Pelitçik, Çamlıdere - Ankara ili Çamlıdere ilçesine bağlı mahalle
 Pelitçik, Kargı - Çorum ili Kargı ilçesine bağlı köy
 Pelitçik, Osmancık - Çorum ili Osmancık ilçesine bağlı köy
 Pelitçik, Ovacık - Karabük ili Ovacık ilçesine bağlı köy
 Pelitçik, Şalpazarı - Trabzon ili Şalpazarı ilçesine bağlı mahalle

Pelitçik


Međunarodna geodetska studentska organizacija (znana kao International Geodetic Student Organisation (IGSO)) je međunarodna, samostalna, ne politička i neprofitna organizacija koju vode studenti geodezije i mladi inženjeri.

Cilj
Ciljevi IGSO-a su:
 Ujediniti organizacije studenata geodezije svih država
 Zastupati studente geodezije u javnosti
 Organizirati veze između udruga članica
 Uspostaviti i ojačati suradnju s vlastima

Ovi ciljevi su organizirani i realizirani na međunarodnom susretu studenata geodezije (eng. International Geodetic Student Meeting, IGSM) i na Generalnoj skupštini.

Struktura
Članovi IGSO-a su udruge sveučilišta koje zastupaju studente geodezije.

IGSO se sastoji od sljedećih institucija:
 Generalna skupština.
 Međunarodna geodetska studentska agencija (Glavni tajnik, Blagajnik i Aktuar)
 Revizori računa.

Struktura IGSO-a i realizacija iste na IGSM-u 2004 prezentirana je na susretu ISPRS 2006.

Susreti i aktivnosti
Svake godine IGSO organizira međunarodni susret studenata geodezije (IGSM) u drugoj državi. Ovi susreti omogućuju studentima da razmijene iskustva te da upoznaju običaje i kulturu drugih zemalja.

Povijest
Prvi IGSM organizirali su u Nizozemskoj studenati geodezije s TU Delft. IGSO je osnovan kasnije, tijekom četvrtog IGSM-a u Grazu, Austrija.

Prošli susreti:

Partneri
IGSO je partnerska organizacija s International Federation of Surveyors (FIG)

Vanjske poveznice
 http://www.igso.info/

Bilješke

Geodezija


Žehňa este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.177 de locuitori.

Istoric
Localitatea Žehňa este atestată documentar din 1330.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Žehňa


Dholavira je arheološko nalazište u indijskoj državi Gujarat. Ime je dobilo po suvremenom selu koje se nalazi 1 kilometar južno od njega. Lokalno poznato i kao Kotada timba, nalazište sadrži ruševine drevne civilizacije doline Inda. Dholavira se nalazi na Rakovoj obratnici. Dholavira je jedno od pet najvećih harapskih nalazišta i najistaknutije arheološko nalazište u Indiji koja pripada civilizaciji doline Inda. Također se smatra najvećim gradom svog vremena. Četverokutni grad od 47 hektara ležao je između dviju rijeka, Mansare na sjeveru i Manhara na jugu. Smatralo se da je mjesto osnovano oko 2650. pr. Kr., a krah je doživio 2100. pr. Kr, no ponovno je naseljen 1450. pr. Kr.

Loaklitet je između 1967. – 1968. otkrio J. P. Joshi.  Iskopavanje je trajalo od 1990. godine.

Godine 2021. grad je uvrđen na UNESCO-ovu Svjetsku baštinu.

Izvori

Svjetska baština u Indiji

Dholavira


Mary Hughes est une actrice, modèle et groupie américaine née le  à Hollywood et morte le  à Malibu, en Californie. Sa plastique lui vaut de jouer des petits rôles dans plusieurs « films de plage » entre 1964 et 1967.

Elle entretient des liaisons avec les musiciens Eric Clapton et Roger Daltrey et Jeff Beck, qui la cite nommément dans sa chanson Psycho Daisies.

Biographie
Archétype de la  (), elle est repérée par le metteur en scène William Asher et joue dans plusieurs « films de plage » pour public adolescent des petits rôles de blonde sexy : Muscle Beach Party, Bikini Beach et Pajama Party, tous trois aux côtés de Frankie Avalon et d'Annette Funicello (1964), puis Beach Blanket Bingo, , How to Stuff a Wild Bikini et Dr. Goldfoot and the Bikini Machine en 1965, The Ghost in the Invisible Bikini,  et  en 1966, Thunder Alley en 1967. Sa plastique (cheveux blond platine, peau bronzée, , mensurations de « 91-56-91 ») lui vaut sa célébrité, alors que ses rôles ne lui font que rarement prononcer la moindre phrase à l'écran.

Dans les années 1960 elle pose comme modèle pour plusieurs magazines.

Venue à Londres pour tourner son dernier film, la comédie musicale britannique Croisière surprise en 1967 où elle tourne aux côtés d'Elvis Presley, elle y a des liaisons avec les musiciens Jeff Beck, Eric Clapton et Roger Daltrey. Jeff Beck compose pour elle la chanson Psycho Daisy, où elle est mentionnée deux fois :

Elle rentre aux États-Unis après avoir épousé le chanteur  en décembre 1968. Le couple s'installe en Californie du Nord où il élève des animaux sauvages, puis divorce dix-huit ans plus tard après qu'ils ont eu deux enfants. Elle se remarie avec un nommé Paul Zimmerman et emménage à Malibu où elle enseigne le yoga et le fitness. Elle y meurt d'un cancer le .

Références

Voir aussi

   des Yardbirds, avec des images de film de Mary Hughes.

Groupie
Naissance en février 1944
Naissance à Hollywood
Décès en décembre 2007
Décès à Malibu (Californie)
Décès à 63 ans
Mort d'un cancer aux États-Unis
Actrice américaine de cinéma

Mary Hughes


Mártires es una película de terror escrita y dirigida por Pascal Laugier. Fue proyectada por primera vez durante el Festival de Cine de Cannes en 2008. La película fue estrenada en Francia el 3 de septiembre de 2008.

En 2015 se estrenó una versión estadounidense, dirigida por Kevin y Michael Goetz.

Argumento
Una joven llamada Lucie (Jessie Pham) escapa de un viejo y desolado edificio utilizado para torturar sujetos de prueba, donde había sido encarcelada y maltratada físicamente por un largo período de tiempo. No hay signos de abuso sexual, y los autores y sus motivaciones siguen siendo un misterio. Lucie es internada en un orfanato, donde entabla amistad con una joven llamada Anna (Erika Scott). Anna pronto descubre que Lucie cree que está constantemente siendo aterrorizada por una mujer desfigurada y cubierta de cicatrices.

Quince años después, Lucie (Mylène Jampanoï) irrumpe en la casa de una familia y los mata a todos con una escopeta. Lucie llama a Anna (Morjana Alaoui) para decirle que por fin ha encontrado y matado a las personas responsables de su abuso en la infancia, y le pide ayuda para enterrar los cuerpos. Al llegar, Anna está horrorizada ante la masacre, y teme que Lucie pudiera haber asesinado a la gente equivocada. Anna descubre más tarde que la madre todavía está viva y trata de ayudarla a escapar, pero las dos son descubiertas por Lucie, que golpea a la madre hasta matarla. Tras esto, Lucie es nuevamente atacada por la mujer llena de cicatrices, pero Anna solo ve que es la propia Lucie quien se está haciendo daño. En un flashback se explica que la "criatura" es una manifestación psicológica de la culpa de Lucie por dejar atrás a otra chica que también estaba encarcelada en el lugar donde ella fue torturada durante su infancia. Lucie le dice a la aparición que había matado a sus verdugos y que ya puede descansar, pero no tiene ningún efecto. Al ver que la aparición sigue allí, Lucie sale de la casa y se corta la garganta.

Al día siguiente, después del luto por la muerte de su amiga, Anna intenta limpiar la casa y descubre un pasadizo secreto. La joven descubre que en una habitación subterránea hay una mujer torturada y cubierta de cicatrices, con un artefacto de metal clavado en la cabeza. Mientras Anna intenta cuidar de ella y limpiar sus heridas, un grupo de desconocidos llegan y matan a la mujer torturada. Capturada por los recién llegados, Anna conoce a su líder, una mujer de edad avanzada a quien sus subalternos se refieren como  Mademoiselle (Catherine Bégin). Ella explica que pertenece a una sociedad secreta que busca descubrir los secretos de la vida después de la muerte a través de la creación de "mártires". Los miembros de la sociedad ejercen actos sistemáticos de tortura en contra de mujeres jóvenes, en la creencia de que su sufrimiento se traducirá en una visión trascendente de un mundo más allá del que todos pueden percibir. Hasta ahora, todos sus intentos han fracasado.

Anna se convierte en la nueva prisionera de la sociedad, siendo encerrada en la cámara subterránea. Después de un determinado período de tiempo, durante el cual fue golpeada reiteradamente y degradada, Anna alucina una conversación con Lucie, quien le dice que debe "entregarse" para no tener más miedo. Poco después, se menciona que Anna ha progresado más que cualquier otro sujeto de la prueba, y es sometida a una "etapa final". La joven es llevada ante un cirujano y desollada viva. Anna sobrevive al procedimiento, y entra en un estado que se describe como "euforia", similar a alcanzar la trascendencia. Mademoiselle llega al lugar dispuesta a hablar con Anna acerca de su experiencia. La joven se dirige entonces a la mujer y le susurra su experiencia al oído.

Los miembros de la sociedad comienzan a reunirse en la casa para aprender de la visión compartida por Anna a Mademoiselle. Mientras Mademoiselle se prepara, un miembro duda y le pregunta si lo que Anna dijo era claro y preciso. Mademoiselle le contesta que no hay margen para la interpretación, y le pregunta si podía imaginar lo que viene después de la muerte. Cuando él dice que no, la mujer le dice que siga dudando, y pone una pistola en su boca y se dispara a sí misma. Un texto informa a la audiencia que "mártir" en griego significa "testigo".

Reparto

 Morjana Alaoui: Anna Assaoui
 Erika Scott: Anna joven
 Mylène Jampanoï: Lucie Jurin
 Jessie Pham: Lucie joven
 Catherine Bégin: Mademoiselle
 Isabelle Chasse: La criatura
 Robert Toupin: El padre
 Patricia Tulasne: La madre
 Juliette Gosselin: Marie
 Xavier Dolan: Antoine

Producción
Pascal Laugier dijo:

También comenta que la principal dificultad aparte de las cuestiones técnicas, como los efectos especiales fue mantener a la actriz llorando todo el tiempo, y que eso fue demasiado exigente.

Recepción
Mártires recibió una respuesta mixta por parte de la crítica cinematográfica. La película posee un 64% de comentarios favorables en Rotten Tomatoes, basado en un total de 39 reseñas.

La película fue clasificada como un nuevo ejemplo de "Las nuevas películas de terror francés". Mártires es similar a la película francesa À l'intérieur con respecto a los niveles de violencia que representa. La película recibió +18 de calificación en Francia que los productores de la película apelaron. La Sociedad Francesa de Directores de Cine (SRF) también ha pedido al Ministerio de Cultura de Francia de volver a examinar la decisión señalando que "esta es la primera vez que una película de género francés amenazó con tal calificación". La Unión de Periodistas de Cine ha adoptado la misma posición que la SRF, alegando censura.

Referencias

Tortura en películas
Películas de terror de Francia
Películas de violación y venganza
Películas de The Weinstein Company
Películas gore

Mártires (película)


Institut des sciences et industries du vivant et de l'environnement (Agro ParisTech) er et fransk ingeniør-institut tilknyttet Université Paris-Saclay.

Instituttet blev oprettet i 2007 og har i dag omkring 2000 studerende.

Alumni
Forretningsmand
Jacques Arnould (promotion 1981)
Politiker
Jacques Diouf, Directeur général de la FAO (promotion G1959)
Forfatter, kunstner
Michel Houellebecq, 2010 Prix Goncourt (promotion 1975)
Alain Robbe-Grillet, Académie Française (promotion 1943)

Eksterne henvisninger

Noter

Uddannelsesinstitutioner i Frankrig
Tekniske universiteter


Janosik can refer to:
 Janosik (1921 film), a Slovak film
 , a Polish comedy film
 Janosik (TV series), a Polish TV series
 Janosik. Prawdziwa historia, a Polish historical film
 Jánošík (disambiguation)

Janosik


سِيدِي خَلِيف قرية تقع بولاية سيدي بوزيد من الوسط التونسي، على الطريق الجهوية رقم 73، شمال شرقي قرية فائض وشمال غربي مدينة أولاد حفوز. يقع غربيها جبل سيدي خليف.

قرى ولاية سيدي بوزيد

سيدي خليف


Traíra je rijeka koja većim dijelom svog toga čini dio granice Kolumbije i Brazil. Lijeva je pritoka rijeke Apaporís i pripada porječju rijeke Amazone.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Rijeke u Brazilu
Pritoke Apaporísa

Traíra


Reus, Katalonya'da Tarragona İli'nde şehir. Tarragona İli'nin Baix Camp ilçesinin merkezidir. Şehrin yüzölçümü 52.71 km² nüfusu ise 100.000 kişidir. Şehrin rakımı 134 metredir. 1852 yılında ünlü Katalan mimar Antoni Gaudí bu şehirde vaftiz edilmiştir.

Kişiler
 Don Joan Prats
 Domènec Sovereign Mestres i - 19. yüzyıl doğumlu ressam ve ressamlar ve öğretmen Baldomer Galofré I Jiménez, Josep Baro Tapira i I Llovera Josep Bofill.
 Josep Baro Tapira i 7 Şubat 1836 - Tangier, 4 Ekim 1913, ressam
 Josep Maria bernat Fortuny Marsal i Roma Reus1838-1874 Ressam.
 Josep Bofill Llovera i Ressam doğumlu 7 Ocak 1846 - 1896
 Baldomero Galofre Jiménez ressam 24 Mayıs Reus-Barselona 1849, 26 Temmuz 1902
 Antoni Gaudí, mimar, 25 Haziran, Barselona Reus ve 1852 yılında öldü
 François Tosquelles, psikiyatrist 22 Ağustos 1912 doğumlu.

Dış bağlantılar
 Reus Havalimanı
 Reus Resmi İnternet Sitesi*

İspanya'daki şehirler
Tarragona ili

Reus


Hrvatski nogometni kup 2019./20. je dvadeset i deveto izdanje Hrvatskog nogometnog kupa. U natjecanju sudjeluje ukupno 48 klubova. Prošlogodišnji pobjednik natjecanja za sezonu 2018./19. je Rijeka.
Kao posljedica pandemije COVID-19 u svijetu i Hrvatskoj, u ožujku je došlo do prekida odigravanja nogometnih natjecanja u Hrvatskoj
6. svibnja 2020. Hrvatski nogometni savez je donio odluku o konačnom prekidu natjecanja za 2. HNL i sve ostale niže lige, te se njihov trenutni poredak uzima kao konačan, dok se natjecanje kupa i 1. HNL nastavlja.

Aktualni branitelj naslova "Rijeka" obranio je naslov u finalu kupa odigranom 1. kolovoza 2020. u Šibeniku.

Sudionici
U natjecanju sudjeluje 48 klubova i to:

 16 najuspješnijih klubova po koeficijentu uspješnosti u natjecanju za Hrvatski nogometni kup u zadnjih pet godina
 21 klub – pobjednici natjecanja za Županijski kup (pod rukovodstvom Županijskih nogometnih saveza)
 11 klubova finalista natjecanja za Županijski kup iz 11 županijskih nogometnih saveza s najvećim brojem registriranih nogometnih klubova
Klubovi kvalificirani preko županijskih kupova startaju u natjecanju od pretkola, a preko koeficijenta od šesnaestine završnice

U zagradama prikazan rang lige u kojoj klub nastupa u sezoni 2019./20.

Rezultati

Pretkolo
Ždrijeb parova pretkola kupa, u kojem sudjeluju 32 kluba kvalificirana preko županijskih kupova, je održan 30. srpnja 2019. godine. Utakmice su na rasporedu 28. kolovoza 2019. s početkom u 16 sati.

Šesnaestina završnice
Prvi dio natjecanja na rasporedu je 25. rujna 2019. godine u 15:30 sati, no između klubova moguće je odigravanje utakmica i u drugom terminu.

Osmina završnice

Četvrtzavršnica

Poluzavršnica

Završnica

Povezani članci
 1. HNL 2019./20.
 2. HNL 2019./20.
 3. HNL 2019./20.
 4. rang HNL-a 2019./20.
 5. rang HNL-a 2019./20.
 6. rang HNL-a 2019./20.
 7. rang HNL-a 2019./20.
 8. rang HNL-a 2019./20.

Vanjske poveznice
 Službena stranica Hrvatskog nogometnog saveza: Hrvatski kup

Izvori
 hrnogomet.com, Hrvatski nogometni kup - Sezona 2019-2020
 rsssf.com, Hrvatska 2019./20., Kup
 sportnet.hr, Hrvatski nogometni kup 2019./20.

2019-20
 kup

Hrvatski nogometni kup 2019./20.


The year 1652 in science and technology involved some significant events.

Publications
 Elias Ashmole publishes his anthology of English alchemical literature, Theatrum Chemicum Britannicum.
 Gerard Boate's Natural History of Ireland is published posthumously.
 Nicholas Culpeper publishes his herbal, The English Physitian, or, An astrologo-physical discourse on the vulgar herbs of this nation, being a compleat method of physick, whereby a man may preserve his body in health, or cure himself, being sick.
 Priest, statesman, economist and poet Robert Arnauld d'Andilly publishes La manière de cultiver les arbres fruitiers. Par le Sieur Le Gendre, curé d'Hénonville. Où il est traité des pepinieres, des espaliers, des contr'espaliers, des arbres en buisson, & à haute tige in Paris, advocating the training of fruit trees on espaliers.

Births
 April 21 – Michel Rolle, French mathematician, known for Rolle's theorem (died 1719)
 late in year – John Radcliffe, English physician (died 1714)

Deaths
 October 8 – John Greaves, English astronomer (born 1602)
 November 4 – Jean-Charles de la Faille, Flemish mathematician (born 1597)
 November 21 – Jan Brożek, Polish mathematician, physician and astronomer (born 1585)

References

17th century in science
1650s in science

1652 in science


Abelova nagrada (norv. Abelprisen) norveška je međunarodna nagrada koju od 2003. godine dodjeljuje Norveška akademija znanosti za izuzetan doprinos na području matematike. Nazvana je prema norveškom matematičaru Nielsu Henriku Abelu te je, zajedno s istoimenom zakladom, uspostavljena na 200. obljetnicu njegova rođenja. Po uzoru na Nobelovu nagradu, dobitnik nagrade dobiva novčani iznos od 6 milijuna norveških kruna (oko 700.000 američkih dolara).

Smatra se sestrinskom nagradom Holberove nagrade, koju norveška vlada dodjeljuje na područjima prava, humanističkih znanosti, teologije i umjetnosti. Abelova nagrada svake se godine dodjeljuje u predvorju zgrade Pravnog fakulteta Sveučilišta u Oslu, gdje se Nobelova nagrada dodjeljivala u razdoblju između 1947. i 1989. godine. Prilikom dodjele nagrade, Norveško matematičko društvo održava višednevni Abelov simpozij na kojem se raspravlja o nedavnim otkrićima u matematici i njihovoj primjeni.

Povijest
Prvo ozbiljnije razmatranje o uspostavljanju međunarodne matematičke nagrade s imenom Nielsa Abela prvi put je predstavljeno 1902., na Abelovom festivalu prilikom 100. obljetnice njegova rođenja. Naime, nakon Abelove smrti, Norveško matematičko društvo zadalo si je tri cilja:

 dostojna svečanost i proslava 100. obljetnice njegova rođenja;
 podizanje spomenika u njegovu čast i
 uspostavljanje međunarodne nagrade s njegovim imenom.

Već 1899. norveški matematičar Sophus Lie, prijatelj Alfreda Nobela, predložio je uspostavljanje nagrade po Nobelovu obrascu. To je uključivalo zamisli o osnivanju zaklade koja će svakih 5 godina dodjeljivati (novčanu) nagradu za značajna otkrića u matematici.Još veći poticaj za ostvarivanje Lieovih zamisli bila je činjenica da Nobel prilikom osnivanja svoje zaklade i uspostavljanja (Nobelove) nagrade nije uveo kategoriju matematike.

Kriteriji
Norveška akademija znanosti pobjednika proglašava prema izboru Odbora za dodjelu nagrade, koji čini čini pet osoba, predstavnika norveških istraživačkih ustanova imenovanih od strane Međunarodne matematičke zajednice i Europskog matematičkog društva. Nagradu dobitniku svečano uručuje norveški kralj. Norveška vlada novčano potpomaže zakladu s 20 milijuna dolara godišnje. Preraspodjelu novca nadgledaju akademici Norveške akademiji znanosti.

Kao i kod Nobelove nagrade, ne postoji starosno ograničenje za predlaganje kandidata. Kandidati se ne mogu sami prijaviti ili predložiti za nagradu. Kandidati moraju biti živi, ali, ako Odbor tako odluči, nagrada se može dodijeli i posmrtno (postumno). Osim Norvežana i norveških državljana, članovi Odbora za dodjelu nagrade mogu biti i stranci, ako su ih na taj položaj predložili Međunarodna matematička zajednica i Europsko matematičko društvo te odobrila i potvrdila Norveška akademija znanosti.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice

Znanstvene nagrade
Matematika
Znanost i tehnologija u Norveškoj

Abelova nagrada


Sprite is an experimental Unix-like distributed operating system developed at the University of California, Berkeley by John Ousterhout's research group between 1984 and 1992. Its notable features include support for single system image on computer clusters and the introduction of the log-structured filesystem. The Tcl scripting language also originated in this project.

Early work

Early work on Sprite was based on the idea of making the operating system more "network aware", and thereby at the same time make it invisible to the user. The primary area of work was the building of a new network file system which made heavy use of local client-side caching in order to improve performance. After opening the file and some initial reads, the network is only used on-demand, and most user actions occur against the cache. Similar utilities allow remote devices to be mapped into the local computer's space, allowing for network printing and similar duties.

Many of the key Unix files are based on the network, including things like the password file. All machines in a network share the root directory as well. Other common Unix utilities such as finger were re-written to make them network aware as well, listing all of the people logged on across the network. This makes a Sprite network appear as if it were a single large time-sharing system, or a single-system image.

Another key addition to Sprite is process migration, which allows programs to be moved between machines at any time. The system maintains a list of machines and their state, and automatically moves processes to idle machines to improve local performance. Processes can also be "evicted" from machines to improve their performance, causing the original starter to move it to another machine on the network, or take control of it locally again. Long tasks (like compiling the Sprite system) can appear very fast.

Further development

Work on the "early" Sprite outlined above ended around 1987, but was improved during the next year. Starting in 1990 Sprite was used as the basis for development of the first log-structured file system (LFS), development of which continued until about 1992. LFS dramatically increases the performance of file writes at the expense of read performance. Under Sprite, this tradeoff is particularly useful because most read access is cached anyway—that is, Sprite systems typically perform fewer reads than a normal Unix system. LFS-like systems also allow for much easier crash recovery, which became a major focus of the project during this period. Additional experimentation on striped file systems, both striped across different machines as well as clusters of drives, continued until about 1994.

Discontinuation

Sprite was not a microkernel system, and suffers the same sort of problems as other Unixes in terms of development complexity, becoming increasingly difficult to develop as more functionality was added. By the 1990s it was suffering and the small team supporting the project was simply not able to keep up with the rapid changes in Unix taking place during this time. The project was slowly shut down by 1994.

See also

 Amoeba (operating system)
 Plan 9 from Bell Labs

References

External links
 Sprite home page
 Booting a Sprite harddisk image on an emulated DECstation 5000/200
 Sprite Source Code on Github

Unix variants
Software using the MIT license
Discontinued operating systems
Distributed operating systems

Sprite (operating system)


Anna Schober, geb. Gäbler, (* 17. April 1847; † 10. Januar 1929) war eine deutsche Schriftstellerin, die vor allem Erzählungen für junge Mädchen schrieb.

Sie war eine Tochter des Juristen Ernst Wilhelm Johannes Gäbler.

Anna Schober war verheiratet mit Pfarrer Karl Wilhelm Emil August Schober (1840–1901).
Sie lebten seit 1879 in Groß Neuendorf nahe Frankfurt (Oder).

Werke (Auswahl)
 Unserm Töchterchen. 14 Erzählungen für Mädchen im Alter von 7 bis 10 Jahren, illustriert R. Tönsmann, Globus, Berlin [ca. 1880],
 Magdalene, Gahl, Berlin [ca. 1880], .
 Aus dem Mädchenleben. Ißleib, Berlin 1888, .
 Susanne, Berlin 1891
 Trübe und frohe Stunden. Bilder aus der Märchenwelt, Berlin [ca. 1910]
 Gretel, das Gemeindekind. Eine Dorfgeschichte aus dem Harz, Berlin [ca. 1920]
 Magdalena, Rekord, Breslau 1920,  (= Die neuen Record-3-Mark-Bücher, Band 4).
 Der verlorene Sohn, Ein Küstenroman. Weber, Heilbron 1922,  (= Bunte Sammlung interessanter Erzählungen, Band 104).
 Margarete, Familienroman, Verlagshaus für Volksliteratur und Kunst, Berlin 1923,  (= Loreley-Romane, Band 73).
 Fräulein Unverstand, Reutlingen 1924
 Käte: eine Backfischgeschichte, illustriert von Wanda Lehre, Meidinger's Jugendschriften-Verlag, Berlin [ca. 1925], .

Literatur
 Rätsel um Jugendliteratin Anna Schober gelöst! Wiener Zeitung, 18. Februar 2011.

Autor
Deutscher
Geboren 1847
Gestorben 1929
Frau

Anna Schober (Autorin)


[
  {
    "type": "ExternalData",
    "service": "geomask",
    "ids": "Q1032",
    "properties": {
    "fill": "#CBE0D5",
    "fill-opacity": 0.5,
    "stroke": "#000000",
    "stroke-width": 1,
    "stroke-opacity": 1
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [5.2077, 13.7795] },
    "properties": {
      "title": "Massalata",
      "marker-symbol": "village",
      "marker-color": "970302",
      "marker-size": "large"
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [2.1111, 13.5086] },
    "properties": {
      "title": "Niamey",
      "description": "Hauptstadt Nigers",
      "marker-symbol": "city",
      "marker-color": "BFBFBF",
      "marker-size": "small"
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [7.9889, 16.9742] },
    "properties": {
      "title": "Agadez",
      "description": "Regionalhauptstadt",
      "marker-symbol": "city",
      "marker-color": "BFBFBF",
      "marker-size": "small"
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [12.6089, 13.3156] },
    "properties": {
      "title": "Diffa",
      "description": "Regionalhauptstadt",
      "marker-symbol": "city",
      "marker-color": "BFBFBF",
      "marker-size": "small"
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [3.2039, 13.0472] },
    "properties": {
      "title": "Dosso",
      "description": "Regionalhauptstadt",
      "marker-symbol": "city",
      "marker-color": "BFBFBF",
      "marker-size": "small"
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [7.12, 13.5] },
    "properties": {
      "title": "Maradi",
      "description": "Regionalhauptstadt",
      "marker-symbol": "city",
      "marker-color": "BFBFBF",
      "marker-size": "small"
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [5.2667, 14.8833] },
    "properties": {
      "title": "Tahoua",
      "description": "Regionalhauptstadt",
      "marker-symbol": "city",
      "marker-color": "BFBFBF",
      "marker-size": "small"
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [1.4528, 14.2119] },
    "properties": {
      "title": "Tillabéri",
      "description": "Regionalhauptstadt",
      "marker-symbol": "city",
      "marker-color": "BFBFBF",
      "marker-size": "small"
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [8.9881, 13.8069] },
    "properties": {
      "title": "Zinder",
      "description": "Regionalhauptstadt",
      "marker-symbol": "city",
      "marker-color": "BFBFBF",
      "marker-size": "small"
    }
  },
  {
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [8.7203, 17.8392] },
    "properties": {
      "title": "Idoukal-n-Taghès",
      "description": "höchster Berg Nigers",
      "marker-symbol": "mountain",
      "marker-color": "BFBFBF",
      "marker-size": "small"
    }
  }
]
Massalata ist ein Dorf in der Stadtgemeinde Birni-N'Konni in Niger.

Geographie
Das von einem traditionellen Ortsvorsteher (chef traditionnel) geleitete Dorf befindet sich rund drei Kilometer westlich des Stadtzentrums von Birni-N'Konni, der Hauptstadt des gleichnamigen Departements Birni-N'Konni in der Region Tahoua. Massalata liegt am Fuß des Hügels Baba Doutchi. Am nördlichen Ortsrand verläuft die Nationalstraße 1, die wichtigste Fernstraße des Landes. Etwa vier Kilometer südlich des Dorfs befindet sich die Staatsgrenze mit Nigeria.

Geschichte
Der Überlieferung nach wurde Massalata von zwei Brüdern aus Birni-N'Konni gegründet, die den traditionellen religiösen Praktiken der Azna anhingen und einen Vertrag mit dem islamischen Anführer von Birni-N'Konni schlossen, sich hier niederlassen zu dürfen. Die neugegründete Ortschaft wurde nach und nach von Zuwanderern aus Birni-N'Konni besiedelt. Anfang der 1960er Jahre lebten geschätzt 4000 Azna in und um Massalata, beispielsweise auch im Dorf Dossey. Bei einer Untersuchung im Jahr 1990 wurde beim Befall mit der Saugwürmer-Art Schistosoma haematobium unter den 14- bis 15-Jährigen im Ort eine Prävalenz von 43,3 Prozent festgestellt.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte Massalata 5801 Einwohner, die in 793 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 3909 in 629 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 belief sich die Einwohnerzahl auf 2618 in 438 Haushalten.

Kultur
Trotz fortschreitender Islamisierung hat sich Massalata seinen Status als Azna-Zentrum erhalten. Hier findet alljährlich zu Beginn der Ackerbau- und Jagdsaison die mehrtägige, nur für Männer zugelassene Zusammenkunft Fête des Aznas oder Arwa statt. Zu deren Zeremonien zählen Geisterbeschwörungen, rituelle Opfer und Tänze in Trance.

Literatur

Einzelnachweise

Tahoua (Region)
Ort in Niger
Ort in Afrika

Massalata


An Cercestis camerunensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ntépé-nyamè, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Josef Bogner. An Cercestis camerunensis in nahilalakip ha genus nga Cercestis, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cercestis

Cercestis camerunensis