Nâzım Hikmet (d.14 Ocak 1902; Selanik, Osmanlı İmparatorluğu – ö. 3 Haziran 1963; Moskova, SSCB), Türk şair ve yazardır. Şiirleri elliden fazla dile çevrilmiş ve eserleri birçok ödül almıştır. Türkiye'de serbest nazımın ilk uygulayıcısı ve çağdaş Türk şiirinin en önemli isimlerindendir. Uluslararası bir üne ulaşmıştır ve dünyada 20. yüzyılın en gözde şairleri arasında gösterilmektedir.

Komünist düşünceleri ve yasaklı Türkiye Komünist Partisi (TKP) üyeliği nedeniyle defalarca tutuklanmış ve yaşamının büyük bölümünü hapiste ya da sürgünde geçirmiş; Türkiye'de 11 ayrı davadan yargılanarak İstanbul, Ankara, Çankırı ve Bursa cezaevlerinde 12 yılı aşkın süre hapis yatmıştır. Yasaklı olduğu yıllarda Orhan Selim, Ahmet Oğuz, Mümtaz Osman ve Ercüment Er adlarını da kullanmıştır. 1951 yılında Türkiye'den ayrılması sonrasında Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığından çıkarılmış; bu karar ölümünden 46 yıl sonra, 5 Ocak 2009 tarihinde iptal edilmiştir.

Doğum adı Mehmet Nâzım olup, resmi olarak, 1935'te yürürlüğe giren Soyadı Kanunu gereği Ran soyadını, 1951'de vatandaşlıktan çıkarılması üzerine Polonya vatandaşlığına geçince ise, dedesinden dolayı Borzecki soyadını almakla birlikte, kendisi soyadı yerine babasının adını kullanarak hep Nâzım Hikmet ismini kullanmıştır.

1963 yılında Moskova'da kalp krizi sonucu ölmüştür. Mezarı hâlen Moskova'dadır.

Yaşam öyküsü

Ailesi
Babası, Matbuat Umum Müdürlüğü ve Hamburg Şehbenderliği yapmış olan Hikmet Nâzım Bey'dir (d. 1876). Hikmet Bey, Diyarbakır, Halep, Konya ve Sivas gibi illerde valilikler yapmış olan Mehmet Nâzım Paşa'nın (ö. 1926) oğludur. Mevlevi tarikatından olan ve özgürlükçü fikirlere sahip Nâzım Paşa, Selanik'in son valisidir.

Annesi Ayşe Celile Hanım (d. 1880), dilci ve eğitimci de olan Hasan Enver Paşa ile Leyla Hanım'ın kızıdır; piyano çalan, resim yapan, Fransızca bilen bir kadındır. Hasan Enver Paşa Polonya'dan 1848 Ayaklanmaları sırasında Osmanlı İmparatorluğu'na göç eden ve Osmanlı vatandaşı olunca Mustafa Celalettin Paşa adını alan Konstantin Borzecki'nin (Lehçe: Konstanty Borzęcki, d. 1826 - ö. 1876) oğludur. Mustafa Celaleddin Paşa, Osmanlı Ordusu'nda subay olarak görev yapmış ve Türk tarihi üzerine önemli bir eser olan Les Turcs anciens et modernes (Eski ve Yeni Türkler) kitabını yazmıştır. Celile Hanım'ın annesi Leyla Hanım ise Alman kökenli Osmanlı generali Mehmet Ali Paşa'nın, yani Ludwig Karl Friedrich Detroit'in kızıdır. Celile Hanım'ın kız kardeşi Münevver Hanım, şair Oktay Rifat'ın annesidir. Oğlu Nâzım tarafından "Alman, Polonyalı, Gürcü, Çerkes ve Fransız kökenli" olarak tarif edilen Celile Hanım, 3/8 Çerkes, 2/8 Leh, 1/8 Sırp, 1/8 Alman, 1/8 Fransız (Huguenot) kökenliydi.

Nâzım Hikmet'in babası Hikmet Nâzım Bey ile annesi Ayşe Celile Hanım 1901 Şubat ayında evlendiler.

Çocukluğu

Nâzım Hikmet, Mehmed Nâzım adıyla 15 Ocak 1902 tarihinde Selanik'te doğdu. O sırada Hariciye Nezareti memuru olarak Selanik'te çalışan Hikmet Bey, Nâzım'ın çocukluğunda memuriyetten ayrıldı ve ailesiyle birlikte, Halep'te bulunan babasının yanına gitti. Burada bulundukları sırada Hikmet-Celile çiftinin biri Ali İbrahim, diğeri Samiye adında iki çocuğu oldu, fakat Ali İbrahim dizanteriye yakalanıp öldü. Nâzım Paşa'nın Diyarbakır'a atanmasıyla birlikte, Hikmet Bey ve ailesi de Diyarbakır'a taşındı. Ancak burada bunalan Hikmet Bey, ailesiyle birlikte İstanbul'a taşındı. Hikmet Bey'in İstanbul'daki iş kurma denemeleri de iflasla neticelenince memuriyet hayatına geri döndü. Fransızca bildiği için 28 Şubat 1914'te Matbuat-ı Umumiye çevirmenliğine atandı. Bu sırada 1910 yılında emekli olan Nâzım Paşa da İstanbul'a, oğlunun yanına taşındı.

Nâzım Hikmet, ilk öğrenimini Göztepe Taş Mektebinde tamamladı. İlk şiiri Feryad-ı Vatan'''ı 3 Temmuz 1913'te yazdı. Aynı yıl Mekteb-i Sultanide ortaokula başladı, fakat bu okulun pahalı olması nedeniyle Nişantaşı Sultanisine geçti.

Bir aile toplantısında denizciler için yazdığı bir kahramanlık şiirini Bahriye Nazırı Cemal Paşa'ya okuyunca Bahriye Mektebine gitmesine karar verildi. 25 Eylül 1915'te Heybeliada Bahriye Mektebine girdi. O sırada Yahya Kemal de bu okulda öğretmenlik yapmaktaydı. Yahya Kemal'in, Nâzım'ın annesi Celile Hanım'la ilişkisi olduğu söylentileri, Hikmet-Celile çiftinin arasını bozdu ve çift, bir süre sonra boşandı. Hikmet Bey daha sonra Cavide Hanım'la evlendi, ondan Metin ve Fatma (Melda) adlarında iki çocuğu oldu; 1918-1922 yılları arasında Hamburg Başkonsolosu olarak görev yaptı. Celile Hanım ise resim dalında eğitim almak için Paris'e gitti.

Nâzım'ın Mehmed Nâzım imzasıyla yazdığı ve ilk yayımlanan şiiri olan Hala Servilerde Ağlıyorlar mı? 3 Ekim 1918'de Yeni Mecmua dergisinde çıktı. Nâzım aynı yıl 26 kişi içinden 8. olarak Bahriye Mektebinden mezun oldu. Karne değerlendirmelerinde zeki, orta derecede çalışkan ve ahlakî tavırları iyi bir öğrenci olmakla birlikte, elbisesine özen göstermediği ve sinirli olduğu belirtilmektedir. Mezun olduğunda dönemin okul gemisi Hamidiye gemisine güverte stajyer subayı olarak atandı. 1919 kışında zatülcenp hastalığına yakalandı, birkaç ay süren tedavisi sırasında sağlık kurulu 1920 Mayıs ayında Nâzım'ı askerlikten çürüğe çıkardı.

Millî Mücadele dönemi

Millî Mücadelenin ilk yılını hasta olarak geçiren Nâzım Hikmet, 19 yaşındayken, 1921 Ocak ayında arkadaşı Vâlâ Nureddin ile Kurtuluş Savaşına katılmak üzere ailesinden habersiz Anadolu'ya geçti. İnebolu'ya vardığında Anadolu halkının, özellikle köylünün çileli yaşayışını yakından gördü. Bu sırada Spartakistlerden Sadık Ahi (Mehmet Eti) adlı bir sosyalistle tanıştı ve ondan yeni fikirler öğrendi. Yedi günlük yaya yolculuk sonrasında Ankara'ya ulaştı. Cepheye gönderilmedi, Tedrisat-ı Taliye Müdürü Kâzım Nâmi'nin (Duru) yardımıyla 14 Haziran 1921'de Bolu Sultanisi kısm-ı iptidai muallimliğine atandı. Burada bir süre öğretmenlik yaptı, çevrenin tutucu olması nedeniyle zorlandı, hatta Milli Mücadeleye karşı padişahı destekleyen kişilerin düşmanlığını kazandı.

Ağustos 1921'de Bolu'dan ayrıldı. Düzce, Akçakoca, Zonguldak ve Trabzon'dan geçerek 30 Eylül'de Batum'a ulaştı. Burada bir süre yaşadı, yolculuğunda kendisine eşlik eden Vâlâ Nureddin'in yanı sıra Batum'da tanıştığı Ahmet Cevat (Emre) ve Şevket Süreyya (Aydemir) ile Temmuz 1922'de Tiflis'ten Moskova'ya gitti.

Moskova dönemi (1922-1928)
Nâzım Hikmet Temmuz 1922'de Moskova'ya vardığında Ekim Devrimi sonrasında başlamış olan Rus İç Savaşının son ayları yaşanıyordu. Nâzım Türkiye Komünist Partisi üyesi olarak burada Doğu Emekçileri Komünist Üniversitesinde felsefe, siyasal bilimler ve iktisat dallarından oluşan Marksizm-Leninizm eğitimi aldı.

Moskova'da SSCB'nin ilk yıllarına tanık oldu. Rus avangart şiirini inceledi; Bagritski, Mayakovski, Selvinski, İnber, Panov gibi edebiyatçıların eserlerini tanıdı. Rus fütüristleri ve konstrüktivistlerinden esinlendiği bu dönemde klasik biçimden sıyrılarak yeni bir biçim geliştirmeye başladı. 1923 Ocak ayında Mayerhold Tiyatrosunda düzenlenen Uluslararası Sanat Gösterisinde Yeni Sanat başlıklı şiirini okudu. 1924'te yayınlanan ve Türkiye Komünist Partisinin (TKP) kurucularından Mustafa Suphi ve 14 arkadaşının 28-29 Ocak 1921'de Trabzon açıklarından boğularak katledilmelerini anlatan ilk şiir kitabı 28 Kanunisani Moskova'da sahnelendi.

Ekim Devriminin lideri Lenin'in 24 Ocak 1924 günü ölmesi üzerine Nâzım, Lenin'in mezarında beş dakika nöbet tuttu.

Nâzım Hikmet Doğu Emekçileri Komünist Üniversitesinden mezun olup 1924 Aralık ayında Türkiye Komünist Partisinin ülke içindeki faaliyetlerine katılmak üzere yurda döndü fakat sadece yedi ay kalabildi. Bir yandan babasının çıkardığı Sinema Postası dergisinin teknik işlerine yardım etti, bir yandan da Türkiye Komünist Partisinin legal yayın çalışmalarında görev aldı. Bunlardan Aydınlık dergisine yazılar ve şiirler yazdı, 21 Ocak 1925 tarihinde yayımlanmaya başlayan Orak-Çekiç gazetesine de yazdı, bu gazeteyi sokaklarda sattı. Polis takibine takılması üzerine gizlice İzmir'e gitti.

1925 Mart ayında çıkan Takrir-i Sükûn Kanunu aracılığıyla liberal, sosyalist her türlü muhalif kuruluşlar ve yayın organları kapatıldı, birçok yazar tutuklandı. Nâzım Hikmet aranmasına rağmen bulunamadı, İstiklal Mahkemesinde gıyaben yargılandı ve 12 Ağustos 1925 tarihinde gizli komünist partisi üyeliğinden 15 yıl kürek mahkumiyetine çarptırıldı. Ay sonunda gizlice İstanbul'a gitti, annesinin yanına uğradı ve bir takaya binerek dönemin TKP lideri Şefik Hüsnü ile birlikte yurt dışına çıkıp TKP'nin 1926 Viyana Konferansına katıldı ve yeniden Moskova'ya gitti.

Türkiye'ye dönüşü (1928-1935)

1 Mart 1926 tarihinde kabul edilen Türk Ceza Kanunu uyarınca bir yıl önce aldığı 15 yıllık hapis cezası 1 yıla inince, Nâzım Hikmet yurda dönmek için Türkiye Büyükelçiliğine birkaç kez başvurdu fakat olumlu sonuç alamadı. Bunun üzerine Temmuz 1928'de partili yoldaşı Laz İsmail (1970'lerde TKP genel sekreteri olan, Marat kod adlı İsmail Bilen) ile birlikte ülkeye sahte pasaportla girdikten sonra Hopa'da yakalanıp burada iki ay tutuklu kaldıktan sonra Rize'ye, oradan İstanbul'a, oradan da Ankara'ya sevk edildiler. Burada Nâzım'ın 1925 İstiklal Mahkemesi mahkumiyet hükmü kaldırıldı, ikisine sahte pasaport kullanmaktan üç ay ceza verildi, fakat tutukluluk süreleri mahkumiyet süresini aşmış bulunduğu için serbest bırakıldılar.

Nâzım, Ankara'da eski TKP yöneticilerinden olup 1927 Tevkifatı sonrası Kemalizm ile uzlaşmayı tercih eden Şevket Süreyya Aydemir ve başkaları tarafından ya da onlar aracılığıyla kendisine yapılan Halkevi bünyesinde çalışma teklifini geri çevirip İstanbul'a gitti ve 1929'da Zekeriya Sertel ve Sabiha Sertel'in çıkardığı Resimli Ay dergisinin kadrosuna katıldı. Bu arada Muhsin Ertuğrul, Cemal Reşit Rey, Peyami Safa gibi ünlü isimlerle de çalıştı. Kısa sürede ülke çapında tanınan bir şaire ve düşünce adamına dönüştü.835 Satır adlı şiir kitabı edebiyat çevrelerinde geniş yankı uyandırdı; Ahmet Haşim gibi şairlerin övgüsüyle karşılaştı. Fakat bu süreçte Nâzım Hikmet'in Putları Yıkıyoruz başlığı altındaki yazı dizisinde eski edebiyatı yıkmak ve yeninin temellerini atmak yönündeki fikirleri, dönemin önde gelen edebiyatçılarının tepkisini çekti.1+1=1, 835 Satır, Jokond ile Si-Ya-U, Sesini Kaybeden Şehir ve Varan 3 adlı kitapları hakkında açılan davalar beraatla sonuçlandı. Kafatası adlı oyunu İstanbul Şehir Tiyatrosunda sahneye kondu.

Bu dönemde Nâzım, TKP içerisinde de hızla öne çıktı. Fakat parti içinde Komintern'den Moskova-Ankara hükûmetleri arasındaki ilişkiler olumlu seyrederken TKP'nin Kemalist rejime karşı sert muhalefet yapmaması yönünde gelen talimatlara itiraz eden "devrimci muhalefet" hareketinin liderliğini yapmasının ardından arkadaşlarıyla birlikte Troçkist vb. olmakla suçlanıp 1932'de partiden atıldı.

Bir süre görece rahat bir dönem yaşanıp ardından yine baskılar artınca Nâzım yirmiye yakın takma ad kullanarak yazmaya devam etti. Destanlarla öne çıkan ustalık döneminin ilk kitabı sayılan Simavne Kadısı Oğlu Şeyh Bedrettin Destanı (1936) Türkiye'de sağlığında yayımlanan son eseri oldu. Bu tarihten 1968 yılına kadar eserlerinin Türkiye'de basım ve yayımı yasaktı.

Hapis hayatı (1938-1950)

Nâzım Hikmet ordu mensupları arasında komünizm propagandası ve örgütlenme faaliyetleri yürüttüğü iddiasıyla 17 Ocak 1938 gecesi gözaltına alındı, sonra Ankara'ya gönderildi. Harp Okulu Komutanlık Askerî Mahkemesinde "askerî kişileri üstlerine karşı kışkırtmak" suçlamasıyla yargılandı. 29 Mart 1938 tarihinde on beş yıl ağır hapsine ve ömür boyu kamu hizmetlerinden men edilmesine karar verildi. Aynı fiillerinden ötürü ayrıca Ağustos ayında 1938 Donanması Davası olarak da bilinen davada da o dönem TKP'nin önde gelen isimlerinden Hikmet Kıvılcımlı ile birlikte "donanmayı isyana teşvik" suçundan yargılanıp herhangi bir tanık veya kanıt olmamasına rağmen yirmi yıl ağır hapis cezası aldı. Böylece toplam hapis cezası, birtakım indirimlerden sonra, 28 yıl 4 ay oldu.

31 Ağustos 1938'de İstanbul Tevkifhanesine, oradan da 1940 Şubat ayında Çankırı Cezaevine gönderildi. Burada birlikte kaldığı Kemal Tahir ile dostluğu daha sonra mektuplarla sürdü. Çünkü sağlığının bozulması üzerine aynı yılın Aralık ayında Bursa Cezaevine nakledildi. Burada ise Orhan Kemal ve Balaban ile birlikte kaldı. Tüm bu süre zarfında edebi çalışmalarına cezaevinden devam etti, ailesi ve arkadaşlarıyla mektuplaştı. Cezaevindeyken Kuvâyi Milliye Destanı, Memleketimden İnsan Manzaraları gibi sayısız eserler üretti.

Cezaevinde kaldığı yıllar boyunca hakkında verilen kararın bozulması için çabalarını sürdürdü. Gerek büyük dayısı Ali Fuat Cebesoy ve başkaları aracılığıyla yapılan çabalar gerekse doğrudan kendisinin "Başvurabileceğim en inkılapçı baş sensin. Kemalizm'den ve senden adalet istiyorum. Türk inkılabına ve senin başına and içerim ki suçsuzum." gibi ifadeler içeren dilekçesi vb. hiç fayda etmedi.

Bu sırada, Komintern 1935'ten itibaren İtalya'da Faşizm ve Almanya'da Nazizm karşısında demokrasiyi savunmak için geniş birleşik cephe oluşturma politikası izlemiş, 1939'da başlayan II. Dünya Savaşı sırasında, özellikle 1941'de Almanya'nın Sovyetler Birliği'ne saldırmasının ardından bu politika uluslararası anti-faşist cephe oluşturulmasına yol açmış ve bu süreçte Nâzım da yeniden parti çizgisine uygun hareket eder olmuştu. 1945'te II. Dünya Savaşı sona erdiğinde bir yandan Türkiye'de tek parti rejiminden çok partili demokrasiye geçiş sancıları yaşanıyor, bir yandan da uluslararası planda yavaş yavaş Soğuk Savaş rüzgarları hissedilmeye başlıyor ve bu koşullarda tek cephe politikaları sürdürülmeye çalışılıyordu. 1945 yılı sonunda Komünist Partililerle Demokrat Partililerin Sabiha Sertel yönetiminde Görüşler adlı bir ortak dergi çıkarmaları dergi 1. sayısının çıkmasının hemen ardından patlak veren Tan Olayı ile tırmanan gerginlik ortamda akamete uğramış olsa da bunu 1949 yılında yine Demokrat Parti çevresinden birinin, Vatan gazetesinin liberal demokrat sahibi ve başyazarı Ahmet Emin Yalman'ın Nâzım Hikmet'e özgürlük kampanyası başlatması izledi.

Bursa'ya gidip cezaevinde Nâzım'la görüşen Ahmet Emin Yalman'ın 19 Ağustos 1949 tarihli gazetesinde [Tevfik] Fikret ve Nâzım Hikmet başlıklı başyazısını yayınlaması Nâzım Hikmet'in hapis sürecinde bir dönüm noktası oluşturdu. Liberal gazeteci Ahmet Emin Yalman'ın tek parti rejimi tarafından haksız yere hapsedilen komünist şair Nâzım Hikmet'in serbest bırakılması için bu şekilde başlayan bir dizi yazısı ve gazetenin avukatı olup bu aşamada Nâzım'ın avukatlığını da devralan Mehmet Ali Sebük'e yaptırdığı on yazıdan oluşan bir inceleme sonucunda kamuoyunda Nâzım Hikmet'in bir "adli hata" yüzünden cezaevinde olduğu görüşü ağırlık kazandı.

Avukatların yanı sıra Adnan Adıvar, Adnan Cemgil, Adnan Saygun, Ahmet Emin Yalman, Ahmet Hamdi Tanpınar, Ali Naci Karacan, Bedri Koraman, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Behice Boran, Cahit Sıtkı Tarancı, Falih Rıfkı Atay, Gazanfer Özcan, Halide Edip Adıvar, Hilmi Ziya Ülken, Mazhar Osman Uzman, Mehmet Ali Aybar, Melih Cevdet Anday, Mina Urgan, Mustafa Ekmekçi, Nadir Nadi, Neyzen Tevfik, Nurullah Ataç, Orhan Veli Kanık, Oktay Rifat, Refit Halit Karay, Sabahattin Eyüboğlu, Sabiha Sertel, Vâlâ Nureddin ve Zekeriya Sertel gibi aydınlar topluca imzaladıkları dilekçelerle cumhurbaşkanı İsmet İnönü'ye başvurdular. Yurt dışında da sanatçıların, hukukçuların öncülüğü ile benzer girişimler yapıldı. Paris'te Tristan Tzara'nın öncülüğünde "Nâzım Hikmet'i Kurtarma ve Yapıtlarını Yayma Komitesi" kuruldu; Albert Camus, Picasso, Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Aragon ve Yves Montand gibi aydın ve sanatçılar bu oluşuma destek verdiler. Birleşmiş Milletler nezdinde danışma organlarından biri statüsünde olan Uluslararası Hukukçular Derneği 9 Şubat 1950'de Nâzım Hikmet'in serbest bırakılması isteğiyle meclis başkanı ile milli savunma ve adalet bakanlarına birer mektup gönderdi.

İktidarın bu konuda bir türlü adım atmaması ve meclisin gündeminde bulunan af kanununu çıkarmadan tatile girmesi üzerine Nâzım 8 Nisan 1950'de açlık grevine başladı. Bu kamuoyunda büyük yankı uyandırıp imza kampanyaları başlatıldı, Nâzım Hikmet adlı bir dergi çıkarıldı. 9 Mayıs 1950'de annesi Celile Hanım, 10 Mayıs'ta şair Orhan Veli, Melih Cevdet ve Oktay Rifat da açlık grevine başladılar. CHP oylarının %40'ın altında kaldığı, Demokrat Partinin oyların %55'ten fazlasını alarak iktidara geldiği 14 Mayıs seçimleri sonucunda ortaya çıkan yeni durum üzerine, yeni meclise ve hükûmete zaman tanımak için avukatların ve dostlarının ricasıyla 19 Mayıs'ta greve ara verdi. Sonunda 14 Temmuz'da meclisten çıkarılan genel af kanununun ertesi gün Resmi Gazete'de yayınlanmasıyla 15 Temmuz 1950'de, 12 yılı aşkın aralıksız hapis hayatının ardından özgürlüğüne kavuştu.

22 Kasım 1950'de Dünya Barış Konseyi tarafından Julius Fučík, Pablo Picasso, Pablo Neruda, Paul Robeson ve Wanda Jakubowska ile birlikte kendisine Uluslararası Barış Ödülü verildi. Kendisi katılamadığı için törende onun adına ödülü alıp kabul konuşmasını yapan Neruda oldu.

Sürgün dönemi

Serbest bırakıldıktan sonra - yasal olarak yükümlülüğü olmamasına rağmen - askere çağrılınca, kötüleşen sağlık durumu da göz önünde bulundurulduğunda öldürülmek istendiği endişesiyle 17 Haziran 1951'de barış ödülü parasının bir kısmıyla satın aldığı ve kayınbiraderi Refik Erduran'ın kullandığı sürat motoruyla İstanbul'dan Karadeniz'e açılarak Romanya üzerinden Moskova'ya gitti. Bir daha Türkiye'ye dönemedi.

Ayrılışından bir ay sonra, 25 Temmuz 1951 tarihinde Bakanlar Kurulu kararıyla Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığından çıkarıldı. Bu gelişme üzerine "Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığından –hey gidi dünya– çıkarılmışım. Beni Türklükten, halkımın evlâdı olmaktan, milletime ölümsüz bağlı bulunmaktan kimse, hiçbir kuvvet çıkaramaz, ayıramaz" açıklamasında bulundu.

Sovyetler Birliği'ne 1920'li yıllar ve 1930'ların başlarından farklı olarak II. Dünya Savaşında faşizmi yenilgiye uğratan Kızıl Ordunun başkomutanı Stalin'e sevgi ve saygı duyarak geldi. Fakat Stalin ve Sovyet komünist partisi politbürosu Nâzım konusunda temkinli bir politika izledi. Gelir gelmez Nâzım'a en iyi sağlık hizmeti sağlanması, Moskova'da büyük bir daire tahsis edilmesi ve Rusça basılan eserleri için en yüksek seviyeden telif ödenmesi için politbüro kararı çıkarıldı fakat siyasi konularda, parti işlerinde ona güvenilmiyordu. Nâzım da Stalin Rusyasında toplumun tamamen susturulmuş ve sindirilmiş olduğunu, bürokratizmin ve kişiye tapınmacılığın hüküm sürdüğünü, hatta birçok TKP'li yoldaşının Sibirya'daki kamplara sürüldüğünü ve Stalin'in terör rejimi altında öldüğünü öğrendikçe bunlara tepki duyuyor fakat içinde bulunduğu şartları dikkate alarak düşüncelerini sadece eş dost arasında dillendirip kamuoyu önünde yasal siyasete uygun davranıyordu.

Ağırlıkla Nâzım'ın getirdiği bilgiler ve fikirleri ile Sovyet komünist partisine "TKP MK Politbüro üyesi Marat ve TKP üyesi Nâzım Hikmet" imzasıyla sunulan 23 Temmuz 1951 tarihli raporda Türkiye'deki durumun etraflı bir çözümlemesi yapıldıktan sonra TKP'nin güçlendirilmesi için çeşitli öneriler ve yardım talepleri yer alıyordu. Bunlar arasında yurt dışına yasal yoldan çıkamayan TKP yönetici ve üyelerinden Reşat Fuat Baraner, Mehmet Ali Aybar, Sabiha Sertel ve Kemal Tahir ile duygudaşlardan Zekeriya Sertel ve Yıldız Sertel'in yasa dışı şekilde çıkarılmasına yardım talebi de vardı (oysa o sırada Sertel ailesi zorlukları sonunda aşarak çoktan Paris'e varmışlar, Moskova'da olduğunu öğrendikleri Nâzım'la iletişim kurmaya çalışıyorlardı). Bu öneri ve yardım taleplerinden Dış Büro kurulması, (adı daha sonra Bizim Radyo olarak kararlaştırılan) "Bağımsız Türkiye Radyosu" adlı radyo yayınına başlanması gibi çoğu sonraki yıllarda adım adım uygulamaya kondu.

Nâzım'ın sürgündeki ilk uluslararası yolculuğu Ağustos 1951'de yine Sovyet Komünist Partisi politbüro kararıyla çıkan izinle ve yanında gizli servis elemanı biri olmak üzere Doğu Berlin'deki 3. Dünya Gençlik ve Öğrenci Festivaline onur konuğu olarak katılmak oldu. Fakat Moskova'daki yetkililer tarafından burada genç TKP'lilerden oluşan Türkiye delegasyonu ile zaman zaman Sovyet korumasını atlatarak yaptığı kimi görüşmeler, özellikle de Sevim Belli'ye Türkiye'ye dönüp gizli parti örgütleriyle bağlantı sağlama görevi vermesinin TKP'ye yönelik 1951 Tevkifatında önemli payı olduğu kanısı nedeniyle kendisiyle ilgili güven sorunu uzun yıllar devam etti.

Festivalin ardından, Eylül 1951'de Bulgaristan Komünist Partisinin daveti üzerine Bulgaristan'a gitti. İktidarın kurmaya çalıştığı sosyalist düzene, kooperatifleşmeye vb. Türk ve Müslüman azınlığın bütünleşmesinde sorunlar yaşanıyordu. Sonunda yeni düzeni benimsemeyenlerin Türkiye'ye göç etmesine izin verme kararı verilmiş ancak ülke nüfusunun onda birini bulan Türklerin neredeyse tümünün göç etmeye kalkışması üzerine bunun ekonomik sonuçlarından korkularak karardan dönülmüştü. Nâzım Hikmet'ten beklenen bu sorunun çözümüne yardımcı olmasıydı. Bunun üzerine Nâzım dört gün içinde yirmi köy dolaşıp binlerce insanla görüşerek bir yandan onları Türkiye'ye göç etmekten vazgeçirmeye, diğer yandan onların sorunlarını belirlemeye çalıştı. Sofya'ya dönünce parti ve hükûmet yetkililerine şu önerilerde bulundu: "Bu sorunu çözmek, Türk halkının burada sizlerle beraber kardeşçe yaşamasını istiyorsanız: 1- Onların dillerine, dinlerine saygı gösteriniz. 2- Onlar için Türkçe dersler veren okullar açınız. 3- Bu okullar için öğretmen okullarında öğretmen yetiştiriniz. 4- Onlar için Türkçe gazete, dergi, kitap vs. yayımlayınız. 5- Radyoda, Türkçe yayınlara ve Türk şarkılarına önem veriniz." Bulgar parti ve hükûmetinin bu önerileri ciddiye alması sonucunda ortam yumuşadı.

Bu sürgün yıllarında siyasal eylemlerinin ağırlıklı bir bölümünü oluşturan Dünya Barış Konseyi çalışmaları kapsamında Avusturya, Bulgaristan, Çin, Doğu Almanya, Fransa, Macaristan, Küba, Mısır gibi birçok ülkeye yolculuk yaptı; buralarda konferanslarda, savaş ve emperyalizm karşıtı etkinliklerde yer aldı.

Türkiye'ye yönelik siyasal eylemleri ise Moskova Radyosu, Budapeşte Radyosu gibi radyoların Türkçe hizmetlerinde ve 1958'de İsmail Bilen yönetiminde Leipzig'de kurulan Bizim Radyo'da Sertellerle birlikte yaptığı radyo programları ve konuşmaları oldu. Türkiye'nin ABD ve NATO yörüngesinden çıkarak bunun yerine 1920'li yıllardakine benzer şekilde Sovyetlerle dostluk ilişkilerinin geliştirilmesi konularına ağırlık verilen bu radyo konuşmalarının bir kısmı günümüze ulaşmıştır.

Ölümü
3 Haziran 1963 sabahı saat 06.30'da gazetesini almak üzere ikinci kattaki dairesinden apartman kapısına yürüdüğü sırada, tam gazetesine uzanırken geçirdiği kalp krizi sonucunda öldü. Sovyet Yazarlar Birliği salonunda yapılan törene yerli ve yabancı yüzlerce sanatçı katıldı ve törenin görüntüleri siyah beyaz olarak kaydedildi. Ünlü Novodeviçi Mezarlığında () gömüldü. Meşhur şiirlerinden biri olan Rüzgâra Karşı Yürüyen Adam figürü siyah granitten yapılan mezar taşı üzerinde ebedileştirildi.

Kişisel yaşamı
Nâzım ilk gençlik yıllarında önce Rum kökenli Marika adlı bir kızla arkadaşlık etti.

Daha sonra eski bir valinin kızı olan Sabiha'ya aşık oldu; onun için Gözleri Siyah Kadın şiirini yazdı.

1915'te İstanbul'da tanıştığı Nüzhet Hanım'la (d. 1900) 1922'de gittiği Moskova'da yeniden karşılaştı. Arkadaşlıkları ilerleyince evlendiler, fakat çok geçmeden Nüzhet Hanım hastalandı, tedavi için 1923 yılında İstanbul'a dönmek zorunda kaldı, oradan Avrupa'ya gitti. Çift 1924'te Türkiye'de bir araya geldiklerinde, Nüzhet Hanım'ın teklif ve ısrarı üzerine anlaşarak ayrılmaya karar verdiler.

Nüzhet Hanım'la ayrılmasından sonra Moskova'dan okul arkadaşı Liyolya'yla birlikte olsa da, Türkiye'ye dönmesi gerektiği ve Liyolya Türkiye'ye gelemediği için ayrılmak zorunda kaldılar.

1924-25 yıllarında Türkiye'deki yedi aylık kalışından sonra döndüğü Moskova'da tanıştığı Lena Yurçenko ile 1926 yılında evlendi. Fakat Türkiye'ye tekrar döndüğünde Lena onunla gidemedi.

Nâzım 1930 yılında kız kardeşinin arkadaşı Piraye (Altınoğlu) ile tanıştı, 1932 yılında nişanlandı. Babası Hikmet Bey, kuduz ve tetanoz aşılarını yanlışlıkla peş peşe olduğu için hastalandı ve 19 Mart 1932 günü hayatını kaybetti.

Nâzım 31 Ocak 1935 tarihinde Piraye ile evlendi, böylece hayatına üvey oğlu Memet Fuat da girdi. 1938-1950 yılları arasında hapiste kaldığı süre boyunca Piraye ile yazıştı ve bazen hapishanede görüştü.

Mahkumiyetinin son dönemlerinde, o sırada Nurullah Berk ile evli olan, dayısının kızı Münevver (d. 1917) ile yakınlaştı ve eşi Piraye ile araları açıldı. Hapisten çıktıktan sonra Piraye'den boşandı, üç gün sonra, 26 Mart 1951 tarihinde, Münevver'den olan oğlu Mehmed Nâzım dünyaya geldi.

Nâzım Hikmet 17 Haziran 1951 tarihinde Türkiye'yi terk ettikten sonra Türk hükûmetinin engellemeleri nedeniyle Münevver ve oğlundan ayrı kaldı.

Temmuz 1951'de yuttaşlıktan çıkarılınca vatansız duruma düşmesinden sonra, büyük dedesi Mustafa Celâleddin Paşa'nın memleketi olan Polonya'nın vatandaşlığına geçerek Borzecki soyadını aldı.

1952 yılındaki Çin ziyaretinde kalp krizi geçirerek Moskova'ya döndüğünde dört ay hastanede kaldığı sırada tanıştığı doktoru Galina Grigoryevna ile sekiz yıla yakın bir süre boyunca birlikte yaşadı.

1956 Şubat ayında annesi Celile Hanım Ankara'da öldü.

1955'te tanışıp aşık olduğu, kendisinden 30 yaş küçük ve o sırada başkasıyla evli olan Vera Tulyakova (d. 1932) ile 1960'ta evlendi. Ardından Münevver'in Türkiye'den kaçtığını öğrendi; Varşova'da Münevver'le buluştu, fakat Vera'yla evlendiğini ve birlikte olamayacaklarını söyledi. Bu tarihten sonra hayatını Vera ile geçirdi. Münevver ve oğlu Mehmed Nâzım Ran ise Varşova'da kaldılar.

 Yeniden Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığına alınması
2006 yılında Bakanlar Kurulunun Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığından çıkarılan kişilerle ilgili yeni bir düzenleme yapması gündeme geldi. Yıllardır tartışılmakta olan Nâzım Hikmet'in Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığına yeniden kabul edilmesi yolu açılmış gibi görünmesine rağmen bu düzenlemenin sadece yaşamakta olan kişiler için olduğu ve Nâzım Hikmet'i kapsamadığını belirtilerek bu yöndeki talepler reddedildi. Daha sonra dönemin İçişleri Bakanı Abdülkadir Aksu TBMM İçişleri Komisyonunda "Tasarıda, şahsa bağlı hak olduğu için bizzat müracaat etmesi gerekir. Arkadaşlarım da olumlu şeyler belirttiler, komisyonda görüşülür, bir karar verilir" dedi.

2009 yılının 5 Ocak günü "Nâzım Hikmet Ran'ın Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığından çıkartılmasına ilişkin Bakanlar Kurulu kararının yürürlükten kaldırılmasına ilişkin önerge" Bakanlar Kurulunda imzaya açıldı. Nâzım Hikmet Ran'a yeniden Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığının iade edilmesine ilişkin bir kararname hazırladıklarını ve imzaya açıldığını ifade eden hükûmet sözcüsü Cemil Çiçek 1951 yılında vatandaşlıktan çıkartılan Nâzım Hikmet'in yeniden Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olmasına ilişkin önerinin Bakanlar Kurulu' tarafından oylanarak kabul edildiğini söyledi.

Bakanlar Kurulunun 5 Ocak 2009 tarihinde aldığı bu karar 10 Ocak 2009 tarihinde Resmî Gazete'de yayınlandı ve Nâzım Hikmet Ran 58 yıl sonra yeniden Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı oldu.

 Üslubu ve başarıları
Nâzım Hikmet ilk şiirlerini hece ölçüsü ile yazmaya başladı fakat bunlar içerik bakımından diğer hececilerden farklıydı. Şiirsel gelişimi arttıkça hece ölçüsü ile yetinmemeye ve şiiri için yeni formlar aramaya başladı. Sovyetler Birliği'nde yaşadığı ilk yıllar olan 1922 ile 1925 arasında bu arayış doruğa çıktı. Hem içerik hem de biçim bakımından dönemindeki şairlerden farklıydı. Hece ölçüsünden ayrılarak Türkçenin vokal özellikleri ile ahenk oluşturan serbest ölçüyü benimsedi. Mayakovski ve fütürizm taraftarı genç Sovyet şairlerinden esinlendi.

Nazım Hikmet'in eserleri dünya basınına ilk kez 1932 yılında yansıdı. Amerika'da yayımlanan The Bookman dergisinin ocak-şubat sayısında Nermin Muvaffak'ın şairle yaptığı röportajın yanı sıra tercüme ettiği şiirler yer aldı.

Şiirlerinden birçoğu Fikret Kızılok, Cem Karaca, Gülden Karaböcek, Selda Bağcan, İlhan İrem, Edip Akbayram, Fuat Saka, Grup Yorum, Ezginin Günlüğü, Zülfü Livaneli, Ahmet Kaya gibi sanatçılar ve gruplar tarafından bestelendi. Nazım Hikmet'in "Niye Böyle Geç Kaldın" adlı eseri Gülden Karaböcek, "Memleketim" adlı eseri Selda Bağcan, "Hoşgeldin Kadınım" adlı eseri İlhan İrem, "Güzel Günler Göreceğiz" adlı eseri Edip Akbayram, "Ben Bir Ceviz Ağacıyım Gülhane Parkı'nda", "Hep Kahır",  "Çok Yorgunum", "Mavi Liman", "Herkes Gibisin" adlı  adlı eserleri Cem Karaca tarafından yorumlanarak bestelenmiştir.,,,,,,, Ünol Büyükgönenç tarafından özgün bir şekilde yorumlanmış olan küçük bir kısmı ise 1979'da Güzel Günler Göreceğiz ismiyle kaset olarak çıktı. Birkaç şiiri ise Yunan besteci Manos Loizos tarafından bestelendi. Ayrıca bazı şiirleri Yeni Türkü grubunun eski üyesi Selim Atakan tarafından da bestelendi. Salkım söğüt adlı şiiri Ethem Onur Bilgiç'in 2014 tarihli animasyon filmine konu oldu.

Şairin anısına "Nazım Hikmet Memleket" adlı şarkı Leman Sam, İlhan Şeşen ve Edip Akbayram tarafından yorumlanmıştır.

UNESCO'nun ilan ettiği 2002 Nâzım Hikmet Yılı için besteci Suat Özönder Şarkılarda Nâzım Hikmet adlı bir albüm hazırladı ve Kültür Bakanlığının katkılarıyla Yeni Dünya plak şirketi tarafından hayata geçirildi.

2008 yılının ilk günlerinde Nâzım Hikmet'in eşi Piraye'nin torunu Kenan Bengü tarafından Piraye'nin evrakları arasında Dört Güvercin adında bir şiiri ve üç adet tamamlanmamış roman taslağı bulundu.

2020 yazında Kitap-lık dergisi TÜSTAV Komintern Arşivinde yaptığı çalışmalarla keşfedilen İstanbul'da 1 Mayıs, Beyanname, Gecenin Penceresinde, İtiraf ve Hayatımız Yirmi İki Kelimede'' isimli şiirlerini yayımladı.

Eserleri

Bestelenmiş şiirleri

 Ahmet Aslan, Geberiyorum
 Ahmet Kaya, Aynı Daldaydık
 Ahmet Kaya, Şeyh Bedrettin (Simavne Kadısı Oğlu Şeyh Bedreddin Destanı şiirinden uyarlama)
 Athena, Geberiyorum
 Bulutsuzluk Özlemi, Bedrettin albümü (Simavne Kadısı Oğlu Şeyh Bedreddin Destanı şiirinden uyarlama)
 Büyük Ev Ablukada, Güneş Yerinde (Yaşamaya Dair şiirinden uyarlama)
 Cem Karaca, Ceviz Ağacı
 Cem Karaca, Çok Yorgunum (Mavi Liman şiirinden uyarlama)
 Cem Karaca, Hasret (Davet şiirinden uyarlama)
 Cem Karaca, Herkes Gibi
 Cem Karaca, Hoşgeldin Kadınım (Hoş Geldin şiirinden uyarlama)
 Cem Karaca, Kerem Gibi
 Cem Karaca, Şeyh Bedrettin Destanı (Simavne Kadısı Oğlu Şeyh Bedreddin Destanı şiirinden uyarlama)
 Edip Akbayram, Gidenlerin Türküsü
 Edip Akbayram, Güzel Günler Göreceğiz (Nikbinlik şiirinden uyarlama)
 Edip Akbayram, Korkuyorlar
 Esin Afşar, Tahir ile Zühre Meselesi
 Ezginin Günlüğü, Japon Balıkçısı
 Ezginin Günlüğü, Seni Düşünmek Güzel Şey
 Fikret Kızılok, Akın Var
 Gülden Karaböcek, Niye Böyle Geç Kaldın
 Grup Baran, Güneşi İçenlerin Türküsü
 Grup Baran, Salkım Söğüt
 Grup Munzur, Kerem Gibi
 Grup Yorum, Ben Bir Asker Kaçağıyam
 Grup Yorum, Bu Memleket Bizim
 Grup Yorum, İnsanların İçindeyim
 Grup Yorum, Veda
 Hümeyra, Yaşamaya Dair
 Hüsnü Arkan, Bor Oteli
 İlhan İrem, Hoşgeldin Kadınım
 İlkay Akkaya, Beyazıt Meydanı
 Mesud Cemil, Kanatları Gümüş Yavru Bir Kuş
 Onur Akın, Sev Bakalım
 Onur Akın, Seviyorum Seni
 Ruhi Su, Kadınlarımız
 Ruhi Su, Masalların Masalı
 Ruhi Su, Onlar Ki
 Selda Bağcan, Nice Nice Yıllara
 Sümeyra Çakır, Hürriyet Kavgası
 Taci Uslu, Piraye
 Yeni Türkü, Beyazıt Meydanı'ndaki Ölü
 Yeni Türkü, Mapushane Kapısı
 Yeni Türkü, Öldükten sonra
 Yeni Türkü, Sen
 Zülfü Livaneli, Bulut Mu Olsam
 Zülfü Livaneli, Hoşçakal Kardeşim Deniz
 Zülfü Livaneli, Karlı Kayın Ormanı
 Zülfü Livaneli, Kız Çocuğu
 Zülfü Livaneli, Memetçik Memet
 Zülfü Livaneli, Saat Dört Yoksun
 Zülfü Livaneli, Şeyh Bedrettin Destanı (Simavne Kadısı Oğlu Şeyh Bedreddin Destanı şiirinden uyarlama)
 Zülfü Livaneli, Vapur

Hakkındaki eserler

 Mavi Gözlü Dev (Bursa cezaevi yıllarını anlatan film, 2007)
 Merhaba Güzel Vatanım (biyografik film, 2019)
 Bu Dünyadan Nâzım Geçti (Vâlâ Nureddin)
 Nâzım Üstüne (Abidin Dino)
 Mavi Gözlü Dev (Zekeriya Sertel)
 Nâzım Hikmet'in Son Yılları (Zekeriya Sertel)
 Nâzım Hikmet ile Serteller (Yıldız Sertel)
 Giderayak: Anılarımdaki Nâzım Hikmet (Gün Benderli)
 Nâzım'ın Özgürlük Savaşı (Mehmet Ali Sebük)
 Nâzım Hikmet: Yaşamı, Ruhsal Yapısı, Davaları, Tartışmaları, Dünya Görüşü, Şiirinin Gelişmeleri (Memet Fuat)
 Nâzım Hikmet'in Gerçek Yaşamı (6 cilt, Kemal Sülker)
 Komintern Belgelerinde Nâzım Hikmet (TÜSTAV)
 Hava Kurşun Gibi Ağır: Nazım Hikmet'in Romanı (Hıfzı Topuz)
 Nâzım'ın Siyasal Yaşamı ve Davaları (Atilla Coşkun)
 Nâzım (Can Dündar)
 Çizgilerle Nâzım Hikmet (Müjdat Gezen, Savaş Dinçel)
 Romantik Komünist (Saime Göksu, Edward Timms)
 Nâzım Hikmet ve Memleket (Göksel Aymaz)
 Nâzım Hikmet - Siyasi Biyografi (Hikmet Akgül)
 Sevdalınız Komünisttir: Nâzım Hikmet'in Siyasal Yaşamı (Emin Karaca)
 Tepeden Tırnağa Nâzım Hikmet (Emin Karaca)
 Nâzım (Aydın Aydemir)
 Nâzım Nâzım (Aydın Aydemir)
 Piraye'de Nazım Olmak (Nazan Arısoy)

Dış bağlantılar

 Nâzım'ın Hikâyesi web sitesi (Nâzım Hikmet Kültür ve Sanat Araştırma Merkezi)
 Nâzım Hikmet Ran web sitesi (Memet Fuat)
 Nâzım Hikmet Kültür ve Sanat Vakfı web sitesi
Moskova Nâzım Hikmet Vakfı web sitesi

Kaynakça
Genel

Nâzım'ın Hikâyesi  (Nâzım Hikmet Külür ve Sanat Araştırma Merkezi).

Özel

Nâzım Hikmet


Beatlemania war ein sprachiges Magazin, das von 1982 bis 2010 erschien. Zusammengetragene Information (Berichte, Recherchen, Neuigkeiten, Reviews, Interviews u. v. m.) über die britische Band The Beatles, deren einzelne Mitglieder – Paul McCartney, Ringo Starr, George Harrison und John Lennon – und alles, was Bezug zu der Gruppe hatte, bildete den Inhalt. Die Herausgeber Hartmut und Evelyn Schwarz betrieben das Magazin nebenberuflich als Hobby.

Geschichte

Das Magazin entstand zunächst in Form eines Informationsblattes im Sommer 1982 in Berga/Elster im DDR-Bezirk Gera (Thüringen).

In den öffentlich zugänglichen Medien der DDR gab es einen Mangel an Information zum Thema Beatles. Daher fand ein reger Informationsaustausch in privaten Fankreisen statt. Dieses gesammelte Wissen konzentrierte Beatlesfan Hartmut Schwarz 1982 in seiner Freizeit in einem Newsletter, der an Interessierte verschickt wurde.

Die ersten Ausgaben unter der Überschrift "Beatlemania" waren – auf einer Schreibmaschine selbstgeschriebene – Informationsschreiben, anfangs jeweils nur ein bis zwei DIN-A4-Blätter, die unregelmäßig verschickt wurden. Später fand ein Wechsel zur DIN-A5-Heftform statt, diese Ausgaben wurden damals illegal in Volkseigenen Betrieben mittels Thermokopierverfahren vervielfältigt und anschließend verbreitet. Zur selben Zeit begann Beatlesfan und Tauschpartnerin Evelyn Rabe (später: Schwarz) mitzuagieren. 1984 erschienen die Hefte als Xerox-Kopien weiterhin illegal, da man staatlicherseits keine Druckerlaubnis bekam. Zwei Jahre später siedelten die Herausgeber ins thüringische Erfurt um.

Erst als die Mauer fiel, gab es eine offizielle Druckerlaubnis für das Heft. Ausgabe BM #36 erschien dann bereits im Offsetdruckverfahren, spätere Ausgaben erschienen im Digitaldruck. Ab 1990 bis 2006 wurden sechs Ausgaben pro Jahr herausgegeben im eigens dafür gegründeten Verlag BM Publications. 2007/2008 war die Erscheinungsweise des Heftes viermal pro Jahr und 2009/2010 erschien jeweils nur eine Ausgabe im Jahr.

Mit dem Heft BM #145 wurde im September 2010 das Magazin in gedruckter Form eingestellt. Das Magazin existierte daraufhin Online auf Beatlemania.de bis 2021.

Weblinks
 Inaktive Beatlemania Magazin-Website (WayBack-Machine Link)

Musikzeitschrift (Deutschland)
Ersterscheinung 1982
Erscheinen eingestellt 2010
Antiquarische Zeitschrift (Deutschland)
The Beatles
Deutschsprachige Zeitschrift

Beatlemania (Magazin)


Linda Naeff, née à Bagnolet le 22 février 1926 et morte à Carouge le 20 février 2014, est une artiste peintre et sculptrice suisse.

Biographie
Elle commence à peindre en 1987 à l'âge de soixante-et-un ans. Elle crée  (peinture et sculpture) dont 500 sculptures et  4000 peintures.

En 2012, l'écrivaine Douna Loup publie Les Lignes de ta paume, roman dans lequel elle raconte l'histoire de l'artiste alors âgée de quatre-vingt-cinq ans, à partir des entretiens qu'elles ont eus ensemble.

Elle figure dans les collections permanentes de la  Collection de l'art brut de Lausanne, du musée d'art et d'histoire de Genève  , du musée Ariana , du musée d'art brut de Montpellier et du Muséum im Lagerhaus à Saint-Gall et dans les bibliothèques de Genève et Lausanne avec ses livres-objets.

Expositions
 Ferme de la chapelle : 2014
 Musée de Carouge : 2016, les couleurs habillent la souffrance.
 Musée du Lagerhaus, 2020, Matricule II.

 Filmographie
 2014 : Film documentaire, Mario Del Curto, Linda Naeff - Les couleurs habillent la souffrance. Sur Vimeo

 Bibliographie
  2012 : Douna Loup, Les Lignes de ta paume'', Paris, Mercure de France, 2012 .

Galerie de Peintures

Galerie de Sculptures

Notes et références

Liens externes

 Linda Naeff a créé 7000 œuvres à partir de 61 ans, à sa mort Aperçu de son œuvre sur l'article de la Tribune de Genève
 Linda Naeff au musee de Carouge sur Léman bleu
 Entrevue de Douna Lou et son livre sur Linda Naeff sur la Radio télévision suisse
 Dossier de presse sur Calaméo
 Linda Naeff sur Télérama

Naissance à Bagnolet
Naissance dans le département de la Seine
Naissance en février 1926
Art brut en Suisse
Art naïf
Femme peintre suisse
Peintre suisse du XXIe siècle
Peintre suisse du XXe siècle
Peintre d'art brut
Sculptrice suisse
Sculpteur suisse du XXe siècle
Sculpteur suisse du XXIe siècle
Décès en février 2014
Décès à Carouge
Décès à 87 ans
Coiffeur

Linda Naeff


Landskap is common Scandinavian word which means landscape or province and can refer to:

Districts of Norway, the historical provinces of Norway
Provinces of Sweden, the historical provinces of Sweden and Finland
Historical provinces of Finland, the subset of historical provinces in current day Finland
Regions of Finland, the regions of Finland from 1997 till 2009
Åland, an autonomous and unilingually Swedish province of Finland

See also
 Län
 Lands of Sweden

Landskap


An Lysichiton americanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oskar Eric Gunnar Hultén ngan Harold St.John. An Lysichiton americanus in nahilalakip ha genus nga Lysichiton, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lysichiton

Lysichiton americanus


Louise McKinney (Frankville, 22 de setembro de 1868 - Claresholm, 10 de julho de 1931) foi uma política canadense, defensora do movimento da temperança e ativista dos direitos das mulheres. Ela foi a primeira mulher eleita para a Assembleia Legislativa de Alberta e a primeira a servir em uma legislatura no Império Britânico. Serviu na legislatura de Alberta de 1917 a 1921 como membro da Non-Partisan League. Mais tarde, foi uma das Cinco Famosas que fez campanha com sucesso pelo direito das mulheres canadenses de serem nomeadas para o Senado.

McKinney estava fortemente envolvida na União Cristã de Temperança Feminina e serviu como presidente da filial de Alberta por 22 anos, de 1908 a 1930. Em 1930, ela foi eleita presidente do "Dominion WCTU" e organizou a Convenção Mundial de 1931 em Toronto. Apoiou leis de imigração mais rígidas e a criação de instituições para pessoas "deficientes mentais". Em 2009, o Senado do Canadá votou para que ela outras integrantes das Cinco Famosas fossem senadoras honorárias do Canadá.

Primeiros anos
Louise Crummy nasceu em 22 de setembro de 1868 em Frankville, Ontário, sendo a sexta de dez filhos de Richard Crummy e Esther Empey. Seu pai imigrou da Irlanda para se estabelecer no Alto Canadá em 1842, trazendo mais tarde sua esposa em 1857. McKinney se formou na Athens High School com a intenção de se tornar médica, mas enfrentou dificuldades para entrar na faculdade de medicina devido ao seu gênero. Assim, ela frequentou a Escola Normal de Ottawa para se tornar professora. Ela lecionou por quatro anos em Ontário antes de se mudar para Dakota do Norte, onde exerceu o magistério por mais três anos.

Envolvimento na União Cristã de Temperança Feminina

Enquanto lecionava em Dakota do Norte, McKinney se interessou pela União Cristã de Temperança Feminina. Em 1894 ela se tornou uma das organizadoras locais, viajando pelo estado para pregar sobre os perigos do álcool. Enquanto trabalhava nessa função, ela conheceu James McKinney, com quem se casou em março de 1896. Eles tiveram um filho, Williard, cujo nome foi dado em homenagem a Frances Williard, a fundadora da WCTU. Louise foi eleita presidente do distrito da WCTU de Dakota do Norte em 1898 e representou sua área na Convenção Nacional no ano seguinte. Os McKinneys continuaram a cultivar em Dakota do Norte até 1903, quando se mudaram para os Territórios do Noroeste (atual Alberta) e se estabeleceram perto de Claresholm.

Poucas semanas depois de chegar a Alberta, Louise McKinney já havia decidido estabelecer uma filial local da WCTU. No ano seguinte, ela se reuniu com mulheres dos Territórios do Noroeste para discutir a formação de uma entidade maior. Foi estabelecida a WCTU dos Territórios do Noroeste, que mais tarde foi renomeada como WCTU de Alberta e Saskatchewan quando se tornaram províncias em 1905. Em 1912, a organização tinha tantos membros que se dividiu em grupos separados para cada província. McKinney serviu como presidente da WCTU de Alberta  por 22 anos, de 1908 a 1930. No mesmo período, atuou como vice-presidente da Dominion WCTU. Em 1930, ela foi eleita presidente da Dominion WCTU e organizou a Convenção Mundial de 1931 em Toronto, onde foi eleita vice-presidente do WCTU Mundial.

Carreira política
McKinney concorreu a uma cadeira no Legislativo de Alberta pelo distrito eleitoral de Claresholm nas eleições gerais de 1917, a primeira eleição em que as mulheres puderam votar. Ela derrotou o incumbente liberal William Moffat coma candidato da Non-Partisan League. Ao vencer a eleição, ela se tornou a primeira mulher eleita para uma legislatura no Império Britânico. Grande parte de seu mandato foi focado em trabalhar para uma proibição mais eficaz, e ela ganhou a reputação de debatedora competente.. Juntamente com Henrietta Muir Edwards, ela redigiu e apresentou uma moção que assegurava que as viúvas receberiam uma parte dos bens de seus maridos.. Depois de aprovado, tornou-se conhecido como Dower Act.

Várias de suas colegas membros do Famous Five, incluindo Parlby, Murphy e McClung, apoiavam o movimento de eugenia em Alberta. Não se sabe se McKinney apoiou a esterilização obrigatória de "deficientes mentais", mas ela defendeu a criação de instituições para prevenir a reprodução de pessoas com problemas mentais. McKinney também apoiou indiretamente o movimento eugenista ao promover leis de imigração mais rígidas.

Ela concorreu a um segundo mandato nas eleições gerais de Alberta em 1921 como membro do United Farmers, mas foi derrotada pelo candidato independente Thomas Milnes, por uma margem de 46 votos. Embora nunca tenha concorrido a um cargo político novamente, ela permaneceu ativa e foi uma das quatro mulheres, e a única mulher do oeste do Canadá, selecionada para assinar a Base da União para a Igreja Unida do Canadá em 1925.

O Caso das Pessoas

McKinney foi uma das cinco famosas, junto com Irene Parlby, Henrietta Muir Edwards, Emily Murphy e Nellie McClung, um grupo de cinco mulheres que lutaram pelo direito de serem consideradas "pessoas" e serem elegíveis para servir no Senado do Canadá. O caso é oficialmente intitulado Edwards v Canada (AG), mas é popularmente conhecido como Caso Pessoas. Em 1927, o caso foi levado à Suprema Corte do Canadá, que decidiu que as mulheres não eram elegíveis para servir no Senado. Em 1929, a decisão foi apelada ao Comitê Judicial do Conselho Privado, a mais alta corte do Canadá na época. O Comitê Judicial anulou a decisão da Suprema Corte, e a primeira mulher, Cairine Wilson, foi nomeada para o Senado no ano seguinte.

Morte
McKinney adoeceu durante a Convenção Mundial WCTU em junho de 1931, e sua doença piorou após seu retorno a Claresholm. Ela morreu depois de voltar para casa no mês seguinte, menos de dois anos após sua vitória no Caso Pessoas. Sua morte foi um choque para a WCTU, e homenagens vieram de todo o país e do mundo.

Em 1939, o governo do Canadá reconheceu McKinney como uma pessoa de importância histórica nacional. Uma placa comemorativa está em exibição no correio em Claresholm. Em 1997, o caso Pessoas foi reconhecido como um evento histórico nacional. Em 2000, dois monumentos idênticos foram criados em Calgary, Alberta, e perto do Edifício do Senado do Canadá, em Ottawa, Ontário. Os monumentos, chamados Mulheres são Pessoas!, retratam os membros das Cinco Famosas lendo as notícias sobre sua vitória no Caso Pessoas. Os monumentos foram posteriormente apresentados na nota de $ 50 da série Jornada Canadense. Em outubro de 2009, o Senado votou para nomear McKinney e o restante das Cinco Famosas do Canadá como as primeiras "senadoras honorárias".

Bibliografia

Feministas do Canadá
Políticos do Canadá

Louise McKinney


Eugen Pîrvulescu () este un senator român, ales în 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Senatori români 2020-2024
Nașteri în 1973
Oameni din Alexandria, Teleorman

Eugen Pîrvulescu


Money Monster (titlul în română Mașina de bani) este un film american de genul thriller lansat în 2016, regizat de Jodie Foster după un scenariu de Alan Di Fiore, Jim Kouf și Jamie Linden.  George Clooney (care a și co-produs) are rolul lui Lee Gates, o personalitate TV care acordă sfaturi spectatorilor în domeniul comerțului și despre Wall Street, și care este interogat forțat de Kyle Budwell (Jack O'Connell), un spectator falit și nervos care și-a pierdut banii în urma unui sfat dat anterior de Gates; din distribuție mai fac parte Julia Roberts, Giancarlo Esposito, Dominic West și Caitriona Balfe.

Filmările au început pe 27 februarie 2015 în New York City. Filmul a fost lansat de Sony Pictures Entertainment prin TriStar Pictures pe 13 mai 2016. A primit recenzii mixte din partea criticilor și a avut încasări de peste 93 milioane de dolari.

Sinopsis

Prezentatorul flamboaiant și expertul financiar Lee Gates este în mijlocul emisiunii moderate de el, Money Monster. Cu mai puțin de 24 de ore în urmă, acțiunile companiei IBIS Clear Capital s-au prăbușit inexplicabil, aparent din cauza unei erori în algoritmul de trading, lucru ce a costat investitorii 800 milioane de dolari. Lee plănuise să îl aibă invitat în studio pe CEO-ul IBIS, Walt Camby, pentru a discuta despre această prăbușire, dar Camby pleacă pe neașteptate într-o călătorie de afaceri la Geneva.

În mijlocul emisiunii, un agent de livrări intră pe platou, scoate un pistol și îl ia ostatic pe Lee, forțându-l să îmbrace o vestă cu explozibili. Agentul este Kyle Budwell, care a investit 60.000 de dolari—economiile sale de o viață—în IBIS după ce Lee i-a făcut reclamă companiei în emisiunea sa. Kyle a fost ulterior eliminat din schemă împreună cu ceilalți investitori. Dacă nu primește niște răspunsuri, el îl va arunca în aer pe Lee, după care se va sinucide. După ce poliția este anunțată, aceștia descoperă că receptorul vestei este localizat deasupra rinichiului lui Lee. Singura cale de a distruge receptorul—și odată cu asta, pârghia de reușită a lui Kyle—este de a-l împușca pe Lee și de a spera că va supraviețui.

Cu ajutorul regizoarei de emisie, Patty Fenn, Lee încearcă să-l calmeze pe Kyle și să dea de Camby, cu toate că Kyle nu este mulțumit atunci când atât Lee cât și purtătorul de cuvânt al IBIS, Diane Lester, se oferă să-i compenseze pierderile. El nu este mulțumit nici de insistența lui Diane cum că algoritmul este de vină. La rându-i, nici Diane nu este mulțumită de acest răspuns și decide să sfideze conduita și îl contactează pe cel care a creat algoritmul. Acesta se află în Seul și insistă că algoritmul nu poate fi dezechilibrat decât dacă cineva a umblat la el.

Lee apelează la spectatori pentru ajutor, căutând să recupereze investiția pierdută, dar aceștia îl refuză. Poliția din New York City o găsește pe prietena însărcinată a lui Kyle și îi permit să vorbească cu Kyle printr-un apel video. Când află că el a pierdut totul, ea îl ceartă violent, după care poliția încheie apelul. Lui Lee începe să-i pară rău de Kyle și decide să îl ajute pe agresorul său să afle care a fost problema.

Odată ce Camby se întoarce, Diane se uită în pașaportul său și descoperă că el a călătorit la Johannesburg, nu la Geneva. Cu acest indiciu, dar și cu mesajele din telefonul lui Camby, Patty și echipa Money Monster încearcă să contacteze un grup de hackeri islandezi pentru a afla adevărul. După ce un lunetist îl ratează pe Lee, el și Kyle decid să îl înconjoare pe Camby la Memorialul Național al Sălii Federale, acolo unde Camby se îndreaptă, conform lui Diane. Pleacă împreună cu un cameraman al emisiunii, iar pe drum sunt înconjurați de poliție și grupuri de fani și huiduitori. Kyle trage din greșeală și îl rănește pe producătorul Ron Sprecher atunci când acesta îi aruncă lui Lee o cască nouă. Kyle și Lee îl confruntă pe Camby cu dovezile video primite de la grupul de hackeri.

Din dovezi se poate vedea cum Camby a mituit un sindicat de mineri din Africa de Sud, plănuind ca IBIS să investească 800 milioane de dolari într-o mină de platină în timp ce minerii erau în grevă. Greva a făcut ca acțiunile minei să se prăbușească, permițându-i lui Camby să o cumpere la un preț mic. Dacă planul lui Camby ar fi avut succes, IBIS ar fi generat un profit de miliarde de dolari atunci când minerii ar fi reînceput munca și acțiunile minei ar fi crescut din nou. Problema a apărut în momentul în care sindicatul a decis să continue protestele. Camby a încercat să mituiască liderul sindicatului pentru a opri greva, dar acesta a refuzat și a continuat greva, cauzând acțiunile IBIS să se prăbușească complet.

În ciuda dovezilor, Camby refuză să își recunoască vina. Kyle ia vesta cu explozibili de pe Lee și o pune pe Camby. Acesta își recunoaște acum vina în fața lui Kyle și în fața camerei ce transmite totul în direct. Mulțumit de scuză, Kyle aruncă detonatorul, dar apoi, spre tristețea lui Lee, este împușcat fatal de poliție. Ulterior, Comisia Americană de Securitate în Comerț anunță că IBIS va fi pusă sub investigație, iar Camby este acuzat de încălcarea prevederilor din Legea Practicilor Corupte Externe.

Distribuție

 George Clooney în rolul lui Lee Gates
 Julia Roberts în rolul lui Patty Fenn
 Jack O'Connell în rolul lui Kyle Budwell
 Dominic West în rolul lui Walt Camby
 Caitriona Balfe în rolul Dianei Lester
 Giancarlo Esposito în rolul căpitanului Marcus Powell
 Christopher Denham în rolul lui Ron Sprecher
 Lenny Venito în rolul lui Lenny (Cameramanul)
 Chris Bauer în rolul locotenentului Nelson
 Dennis Boutsikaris în rolul CFO-ului IBIS, Avery Goodloe
 Emily Meade în rolul lui Molly
 Makhaola Ndebele în rolul lui Moshe Mambo
 Condola Rashād în rolul lui Bree (Asistenta)
 Aaron Yoo în rolul lui Won Joon
 Olivia Luccardi în rolul Arlenei
 John Ventimiglia în rolul Liderului Echipei A
 Grant Rosenmeyer în rolul lui Dave
 Greta Lee în rolul lui Amy
 Cenk Uygur în rol propriu

Producție

Dezvoltare
Proiectul Money Monster a fost pentru prima oară anunțat de Deadline pe 7 februarie 2012, atunci când Daniel Dubiecki și-a fondat propria companie de producție cinematografică, The Allegiance Theater. Acesta a fost primul film produs de companie. IM Global a venit cu finanțarea, iar Dubiecki și Stuart Ford au produs filmul.

Alan Di Fiore și Jim Kouf au scris scenariul. Pe 11 octombrie 2012, a fost anunțat că Jodie Foster va regiza filmul. Lara Alameddine a fost unul dintre producători.  Povestea a fost schimbată de la scenariul inițial, în care erau incluse eroarea pieței bursiere și prăbușirea companiei Cynk Technologies.

Pe 25 iulie 2014, TriStar Pictures a câștigat drepturile de a finanța și a lansa filmul, a cărui ultimă versiune de scenariu a fost scrisă de Jamie Linden. Clooney și Grant Heslov au fost producătorii din partea companiei Smoke House Pictures.

Casting
Pe 8 mai 2014, a fost anunțat că George Clooney a fost alegerea regizoarei Foster pentru rolul personalității TV, Lee Gates, dar înțelegerea nu era încă făcută. Implicarea lui Clooney a fost confirmată în luna iulie 2014. Jack O'Connell și Julia Roberts au primit rolurile pe 14 noiembrie 2014 de a juca alături de Clooney în film. Caitriona Balfe s-a alăturat distribuției pe 29 ianuarie 2015, pentru a o juca pe purtătoarea de cuvânt a companiei în speță. Dominic West a semnat pe 25 februarie 2015 pentru a-l juca pe CEO-ul companiei. Christopher Denham s-a alăturat distribuției pe 4 martie 2015, primind rolul lui Ron, producătorul emisiunii.

Filmări
În octombrie 2012, filmările erau programate să înceapă la începutul anului 2013. În iulie 2014, a fost anunțat că producția va începe după ce Clooney va termina de filmat la pelicula fraților Coen, Hail, Caesar!. Filmările au început pe 27 februarie 2015 în New York City.

Clooney a fost observat pe 1 martie intrând la Studiourile Kaufman din Astoria, NYC pentru filmări. Pe 8 aprilie, au fost desfășurate filmări pe Wall Street, în Financial District din Manhattan, filmări ce s-au desfășurat pe parcursul a 15 zile. A fost turnată o secvență și la Memorialul Național al Sălii Federale. Anumite refilmări au avut loc la mijlocul lunii ianuarie 2016 în New York City pe William Street și Broad Street.

Lansare
În august 2015, Sony Pictures Entertainment a programat lansarea filmului pentru 8 aprilie 2016. Filmul a fost ulterior amânat pentru 13 mai 2016.
Money Monster a avut premiera la Cannes pe 12 mai 2016, acolo unde au participat și anumiți actori din distribuție.

Primire

Încasări
Money Monster a încasat 41 milioane $ în Statele Unite și Canda, și 52,3 milioane $ în restul teritoriilor, pentru un box office global de 93,3 milioane $. Bugetul net de producție a fost de 27 milioane $.

În America de Nord, a fost prognozat că filmul va încasa 10–12 milioane $ de la 3.104 de cinematografe în weekendul de deschidere. Filmul a câștigat 600.000 de dolari după avanpremierele de joi și 5 milioane $ în prima zi. A ajuns să câștige 14,8 milioane $ în weekendul de deschidere, întrecând așteptările și terminând pe locul 3 în ierarhia box office, după Căpitanul America: Război civil (72,6 milioane $) și Cartea Junglei ($17.1 million). A scăzut cu 53%, la 7 milioane $ în al doilea weekend, terminând pe locul 6.

Reacția criticilor

Money Monster a fost întâmpinat cu recenzii mixte din partea criticilor. În aprilie 2018, filmul avea un rating de 57% pe Rotten Tomatoes bazat pe 255 de recenzii, iar recenzia de pe site notează: "Distribuția puternică și povestea solidă a lui Money Monster comprimă un curent oportun de nervi socioeconomici, care este destul de puternic să evite o abordare vagă a tematicilor respective." Pe Metacritic, filmul are un scor de 55 din 100, bazat pe 44 de recenzii, indicând "recenzii mixte sau mediocre". Audiențele de pe CinemaScore i-au acordat filmului nota "B+" pe o scală de la A+ la F, în timp ce comScore raportează un rating pozitiv de 81%, în timp ce 56% dintre spectatori ar recomanda cu siguranță filmul.

Performanța lui Clooney a fost lăudată de critici. A.O. Scott de la The New York Times a spus "calitatea jocului actoricesc îmbunătățește credibilitatea poveștii, dar îi scoate în evidență verigile slabe". Christy Lemire de la RogerEbert.com, într-o recenzie mixtă, a lăudat "carisma enormă" a lui Clooney, dar a criticat filmul "care se încheie fără a fi la fel de captivant sau provocator precum premisa sa". Chris Hewitt de la Empire a lăudat și el filmul.

Anumiți recenzenți au lăudat atmosfera de suspans. Sandra Hall de la The Sydney Morning Herald a lăudat filmul, în special regia și abilitatea lui Foster de a "ține lucurile în mișcare". Richard Brody de la The New Yorker a scris că Foster "menține acțiunea puternică și suspansul la cote mari", dar a scris că filmul este "acaparat de senzaționalismul impersonal și agresiv care îl ridiculizează".

Anumiți recenzenți au criticat scenariul. Wendy Ide de la The Guardian i-a acordat filmului o recenzie negativă, scriind că filmului îi lipsesc "nervii autentici" din filme precum Brokerii apocalipsei și "precizia de lunetist" din filme precum Rețeaua, și criticând "lipsa totală de sinceritate" a lui Clooney. Peter Travers de la Rolling Stone a spus că scenariului îi lipsește "substratul emoțional" dar compensează prin distribuția "fastuoasă". Într-o recenzie mixtă, Robbie Collin de la The Telegraph a numit filmul "un thriller cu ostatici răgușit care se eschivează de la sentimentul de împlinire", concluzionând cu "în momentele culminante, fanfara și nervii lui Money Monster te țin captivat". Josh Lasser de la IGN a criticat amestecul de comedie cu dramă al filmului, spunând că tranzițiile sunt "prea rapide și scot audiența din drama în desfășurare".

Vezi și
 Jim Cramer, gazda emisiunii TV Mad Money

Referințe

Legături externe

 Money Monster la Box Office Mojo
 Money Monster la Fandango

 Money Monster Trailer
 Money Monster pe Twitter

Filme americane
Filme cu acțiunea în New York
Filme din 2016
Filme în limba engleză
Filme TriStar Pictures
Sony Pictures Entertainment
Thrillere

Mașina de bani


Karl Friedrich Ludwig Goedeke (également Karl Ludwig Friedrich Goedeke, pseudonymes Ernst Fröhlich et Karl Stahl ; né le  à Celle et mort le  à Göttingen) est un écrivain et historien de la littérature prussien. Il est l'éditeur des éditions classiques de  et devient célèbre pour ses œuvres littéraires et historiques, surtout pour son ouvrage Grundriß zur Geschichte der deutschen Dichtung (1857-1881), qui se poursuit encore aujourd'hui et, sous le nom de "Goedeke", et qui représente l'une des plus importantes bibliographies collectives de recherche en littérature germanique. Le Goedeke est l'un des ouvrages standard les plus utilisés par les antiquaires et les amateurs de livres en tant qu'encyclopédie la plus complète de l'histoire littéraire allemande.

Biographie
Karl Goedeke est le fils d'un maître maçon. Il étudie d'abord au lycée de Celle, puis à partir de 1828 au lycée royal d'Ilfeld, afin d'étudier la philologie et l'histoire de 1833 à 1838 à l'université de Göttingen. Ses professeurs sont , les frères Grimm, Georg Gottfried Gervinus, Friedrich Dahlmann et Karl Otfried Müller. Goedeke quitte l'université sans diplôme après avoir travaillé comme journaliste dans l'Augsburger Allgemeine Zeitung pour la première fois à partir de 1837 à l'occasion de la protestation des Sept de Göttingen, puis aussi pour d'autres journaux.

En 1838, il retourne dans sa ville natale de Celle, où il écrit "des correspondances politiques et littéraires, livre des critiques et des contributions romanesques" pour divers journaux des états allemands du Nord.

En 1842, Goedeke s'installe à Hanovre, entame une étroite amitié avec  et - bien qu'il soit temporairement contraint de quitter Hanovre - publie plusieurs ouvrages, dont la première biographie d'Adolph Knigge avec la . En 1843, Goedeke devient membre de l'Association des artistes de Hanovre. À partir de 1845, Goedeke est rédacteur en chef du  publié par . Goedeke est directeur de district à Hanovre ; En 1848, il est élu comme l'un des deux représentants à la deuxième chambre de l'Assemblée des États du royaume de Hanovre. De 1851 à 1855, Goedeke établit sa méthode biographique et bibliographique d'études littéraires à Hanovre.

En 1859, Goedeke retourne à Göttingen, où il travaille d'abord comme chercheur privé et à partir de 1862, il obtient un doctorat honorifique de la faculté de philosophie de l'Université de Tübingen. En 1863, il épouse Sophie Lohmeyer (1828-1905) de Verden, qui a 14 ans sa cadette. En 1873, il est nommé professeur agrégé d'histoire littéraire à Göttingen.

Publications (sélection)

Œuvres de fiction
 Politische Gedichte. Basel, 1838 (Ursprünglicher Titel: Gedichte eines Hannoveraners; wurde nicht ausgeliefert und ist verschollen)
 König Kodrus, eine Mißgeburt der Zeit. Leipzig, 1839
 Novellen. Celle, 1841

Anthologies éditées par Goedeke
 Novellen-Almanach für das Jahr 1843. Hannover, 1842
 Deutschlands Dichter von 1813 bis 1843. Eine Auswahl von 872 charakteristischen Gedichten aus 131 Dichtern. Hannover, 1844
 Edelsteine. Eine Festgabe der schönsten Gedichte aus den neuesten Dichtern. Hannover, 1851

Travaux littéraires
 Knigge's Leben und Schriften. Hannover, 1844
 Elf Bücher Deutscher Dichtung. Von Sebastian Brant (1500) bis auf die Gegenwart. Leipzig, 1849
 Deutsche Dichtung im Mittelalter. Hannover, 1854
 . Hannover, 1856
 Grundrisz zur Geschichte der deutschen Dichtung. 3 Bde. Hannover (später: Dresden), 1859–1881, (Neubearbeitung 1884–1887)
 siehe Wikisource
 Fortführung unter dem Titel: Deutsches Schriftsteller-Lexikon 1830–1880 durch die Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften (BBAW)
 Goethe und Schiller. Hannover, 1859
 Deutsche Dichter des 17. Jahrhunderts. (15 Bde.), 1867–1876
 Deutsche Dichter des 16. Jahrhunderts. (18 Bde.), 1867–1883
 Emanuel Geibel. Stuttgart, 1869
 Gottfried August Bürger in Göttingen und Gelliehausen. Hannover, 1873

Écrits politiques
 Hannovers Antheil an der Stiftung des deutschen Fürstenbundes. Hannover, 1847
 Hannover und Deutschland. Darstellung des Conflicts zwischen Regierung und Ständen in Betreff der deutschen Sache. Hannover, 1849
 Die Auflösung der zweiten Cammer. Hannover, 1849

Bibliographie

 Wilhelm Rothert: Allgemeine Hannoversche Biografie, Band 1: Hannoversche Männer und Frauen seit 1866. Sponholtz, Hannover 1914, S. 341.
  (Hrsg.): Briefwechsel Emanuel Geibel und Karl Goedeke. Stadtbibliothek, Lübeck 1939 (= Veröffentlichungen der Bibliotheken der Hansestadt Lübeck N.R. Bd. 1)

 Hugo Thielen: Goedeke, Karl. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen (Hrsg.): Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche Verlagsgesellschaft, Hannover 2002 , S. 132 u.ö. (Google-Books).
 Hugo Thielen: Goedeke, Karl. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009 , S. 224.
 Barbara Scheuermann: Karl Friedrich Ludwig Goedeke (1814–1887). Göttinger Student, Privatgelehrter, Professor – ein litterarischer Gothaer. In: Göttinger Jahrbuch, Bd. 64 (2016), S. 87–108.

Liens externes

 Aperçu de l'histoire de la poésie allemande à partir des sources, table des matières et liens de téléchargement sur Wikisource
 Manuscrits de Goedeke dans les bibliothèques et archives allemandes

Références

Historien de la littérature
Lexicographe du XIXe siècle
Bibliographe
Député de la seconde chambre de l'Assemblée des États du royaume de Hanovre
Professeur à l'université de Göttingen
Naissance en avril 1814
Naissance à Celle (Allemagne)
Naissance dans le royaume de Hanovre
Décès en octobre 1887
Décès à Göttingen
Décès dans la province de Hanovre
Décès à 73 ans

Karl Goedeke


මෙය, පිලිපීනයේ රජයේ නිවාඩු දින ලැයිස්තුවකි.

නිවාඩු වර්ග
පිලිපීනයේ කම්කරු සංග්‍රහය විසින් නිවාඩු වර්ග දෙකක් ගෙන හැර දක්වයි: "විධිමත් නිවාඩු" සහ "විශේෂ වැඩ-නොකරන දින".

මේවා හැරුණු විට, ඔහුගේ විවේක දිනයක නිවාඩු දින යෙදුනු විටෙක  (අමතර 30%) හෝ, ඔහු අතිකාල වැඩ කල විට (පැයකට අමතර 25%; විවේක දිනයක නම්, පැයකට  අමතර 30%) හෝ,    සේවකයෙකුට අමතර ගෙවුමක් කිරීම සිදු වෙයි.

දේශ-ව්‍යාප්ත සිහිකිරීම්

විධිමත් නිවාඩු

ආශ්‍රිත

පිලිපීනයේ රජයේ නිවාඩු දිනයන්


Archilochus é um gênero de aves apodiformes pertencente à família dos troquilídeos, que inclui os beija-flores. O gênero possui duas espécies, ambas distribuídas desde ao sul do Canadá, seguindo à região oeste dos Estados Unidos, América Central, ao norte do México. As espécies do gênero estão dentro da tribo Mellisugini, por sua vez, pertencente à subfamília Trochilinae.

Taxonomia
Este gênero foi introduzido primeiramente em 1854, pelo naturalista alemão Ludwig Reichenbach, tendo como espécie-tipo Archilochus alexandri, o beija-flor-de-garganta-preta. O nome do gênero deriva do grego antigo, em homenagem ao poeta lírico grego Arquíloco, que viveu na ilha de Paros por volta de 650 AEC.

Troquilídeos
Archilochus
Apodiformes

Archilochus


Israel Kleiner ist der Name folgender Personen:

* Israel Kleiner (Biochemiker) (1885–1966), US-amerikanischer Biochemiker
 Israel Kleiner (Mathematiker) (* vor 1967), kanadischer Mathematiker und Mathematikhistoriker

Israel Kleiner


Yazıhan, Malatya iline bağlı bir ilçedir. Yazıhan Malatya'ya 40 km uzaklıkta 900 rakımında, doğusunda Fırat Nehri'nin kolu (Kuruçay) ve Elazığ il sınırı, batısında Hekimhan, kuzeyinde Arguvan-Hekimhan, güneyinde Malatya il merkezi ile Akçadağ bulunmaktadır.

Tarihçe
Yazıhan ilçesinin tarihi tam olarak incelenememiştir. Yazıhan ilçesi Çin'in başkenti Pekin'den başlayıp MS 14. yüzyıla kadar uzanan İpek Yolu - Bakır Yolu kervanlarının konakladığı Suriye-Malatya, Gürün-Kayseri, Hekimhan-Sivas, tali yolu üzerinde yer almış, tarihi MÖ'ye kadar dayanmaktadır.

Yerleşim yeri olarak 16. Yüzyıla dayanan Fakat Buzluk mahallesindeki yapay mağaralardan anlaşıldığına göre, ilk yerleşmenin milattan önceki yıllara kadar uzandığı bilinmektedir. Özellikle Fethiye Köyü içinde bulunan höyük ve Kuruçay boyuca sıralanmış olan höyükler Geç Hitit dönemi yerleşmelerinin tipik özelliklerini göstermektedir. Ayrıca Ansır vadisine yer alan tarihi yerleşmeler ise Roma, Bizans ve Hrsitiyanlık dönemi izleri taşımaktadır.

Günümüze kadar çeşitli toplulukların yönetiminde kalan ilçe toprakları Osmanlı Devleti'nin eline geçtikten sonra imar görmeye başlamıştır. Yazıhan'da yerleşim, mezra olarak başlamış 1936 yılında demiryolunun, 1937 yılında karayolunun gelmesiyle önce köy; daha sonra 1947 yılında nahiye statüsünü kazanmıştır. Yazıhan Malatya'ya 40 km.uzaklıkta 900 rakımında, doğusunda Fırat Nehri'nin kolu (Kuruçay) ve Elazığ il sınırı, batısında Hekimhan, kuzeyinde Arguvan-Hekimhan, güneyinde Malatya il merkezi ile Akçadağ bulunmaktadır.

İlçeye isim olan Han da, bu dönemden kalan en önemli tarihi yapılardan biri sayılır. Merkez ilçeye bağlı bir köy iken, 9 Mayıs 1990 tarih ve 3644 sayılı kanunla ilçe haline getirilen Yazıhan'da belediye teşkilatı 20 Ağustos 1990 tarihinde kurulmuştur.

Coğrafya
İlçe, yeryüzü şekli itibarıyla güneyden kuzeye bir eğim göstermektedir. Kuzey tarafından dağlık ve vadilik alanlar, arazinin % 50'sini oluşturmaktadır. İlçenin % 50'si yarı sulu düz arazi olmakla beraber tarıma ve yerleşime müsaittir. İlçe arazisinin % 60'ı dağlık, % 40'ı ise tarıma elverişlidir.

Nüfus

Ekonomi
Yörenin geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Tarımda makineleşme, gübreleme ve ilaçlama gelişmiş, halk boş zamanlarda genellikle halıcılıkla uğraşmaktadır.

Kültür ve sanat
İlçede tarihi eser olarak Fethiye mahallesi Hasan Patrik Camii, 1556 yılında Beylerbeyi Abdullah Selamoğlu Mustafa Paşa tarafından yaptırılmıştır. MÖ'sine ait olduğu kabul edilen İriağaç mahallesi Ünür mezrası kalesini sayabiliriz.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yazıhan Belediyesi

Yazıhan


İksirler yenileyici ve şifa verici olduğu inanılan içkilerdir. Bu terim ilk önceden simyagerler tarafından (aynı zamanda felsefe taşı olarak bilinen) basit metalleri altına dönüştüren, hastalıkları tedavi eden ve yaşamı uzatan maddeyi tanımlamak için kullanılırdı. Simyagerler her ne kadar bu kelimeyi türetmişlerse de, böyle bir madde konusundaki inanç simyadan önce de vardı ve sürekli olarak mitoloji ve din tarihinde rastlanır.

Kelimenin kökeni

Bu kelime, Latince elixir kelimesinden kaynaklanır ve eliksir de Arapça el-iksir kelimesinin Latinceleşmiş bir şeklidir. Grekçe'de tıp ve simya dönüşümü için kullanılan kuru bir toz olan xerion sözcüğüne akrabadır.

Özelliği ve önemi

Din, mitoloji ve peri hikâyelerinde bir yerlerde yaşlıyı genç kılan, hastayı iyileştiren, veya ondan bir yudum, soluk veya parça ısıracak kadar şanslı, bilge veya kurnaz olana refah ve sonsuz yaşam veren bir ot, pınar, taş, sarhoş edici içki veya cadı kazanında hazırlanan zehirleyici bir karışım olduğu fantezisi oldukça yaygındır. Gılgameş Destanında Uruk'un görkemli kralı sonsuz yaşamın sırrını bulmak için yolculuğa çıkar ve denizin dibinde sonsuz yaşam otunu bulma şansını sahip olur. Onu yerinden söker ama dikkatsiz bir şekilde onu ortalıkta bırakır ve bir deniz yılanı onu çalar.

Gılgameş'in kaybettiği şeyi bulmak için sayısız insan çabalamıştır. Sağlık, refah ve sonsuz yaşamı bağışlayabilen sihirli bir maddenin varlığı konusunda inanç insanların ölüme meydan okuması kadar eski bir düşünsel dilektir. Ölümü yaşamın doğal sonucu olarak kabul etmekten uzak, her yerde insanlar ölümü cehalet ve kötü niyetin sonucu olarak görmüşlerdir. İnsanların bir zamanlar ölümsüz oldukları ve halen olmaları gerektiği inancı ölümün dünyaya nasıl girdiğini anlatan mitolojik öykülerde içerilmektedir. Gılgameş Destanındaki gibi bir deniz yılanın ölümsüzlük otunu çalması motifi dünyanın her tarafında tekrarlanmaktadır. Hepsi bir yılan veya deniz canavarının kutsal bir ölümsüzlük pınarı, yaşam ağacı, gençlik pınarı, altın elma vs. koruduğu mitinin varyasyonlarıdır. Bütün bu mitlerin arkasında tanrıların kıskanç olduğu ve ölümsüzlük iksirini insanların ulaşamayacağı yerlerde sakladığı korkusu yatar (Tekvin 3:22'e bakınız). İnsanlar öz hakkı olan ölümsüzlüğü geri kazanmak için tanrıları ayartmak veya atlatmak için gerek fiziksel, gerekse de ruhsal olarak büyük çaba harcamışlardır.

Yaşam Suları

Mısır, Hint, Grek, Babil ve İbrani yaratılış efsanelerine göre hayat, her şeyin özünü taşıyan ilkel madde olan sudan çıkar. Tufan efsanelerinde hayat sulara (şekilsiz biçim) geri döner, buradan yeni şekillerle yeniden ortaya çıkabilir. Vaftiz töreni suyun hayatın kaynağı olduğu ve dolayısıyla yeniden doğma ve ölümsüzlüğün kaynağı olduğu inancından doğmuştur. Bu şekilde su nihai büyüsel ve tıbbi madde olmaktadır. Arındırır, gençliği yeniler ve bu yaşamda ve gelecek yaşamda ölümsüzlüğü temin eder. Bu sihirli "ab-ı hayat"a (yaşam suyu) birçok isim verilmiştir - soma, haoma, ambrosya, şarap - her biri insanlara ve tanrılara bilgi, güç ve ölümsüzlük başlayabilecek kutsal bir içecektir.

Hem aylık yinelenmesinden dolayı, hem de hayatın kaynağı su üzerindeki kontrolünden dolayı ay yinelenmenin nihai sembolüdür. Ayı deniz suyu, yağmur, bitkisel yaşam, dişi bereket, doğum, ölüm, inisiyasyon ve yinelemeye ilişkilendiren sembolizm Neolitik çağına dek iner. Güneş de güçlü bir yineleme ve ölümsüzlük sembolüdür. Güneş ve ayla ilgili mitolojik ve dini bağlantılar, insanların bu gök cisimlerine ilintili sıvı, bitki, hayvan, mineral ve metalleri kullanarak neden iksirler hazırlamak istediklerini açıklar.

İlkel Kavim ve Kadim Dinler

Şamanizm'in temsil ettiği ilkel kavim ve kadim dinlerinde iksirler, topluluğa psikotik maddeler şeklinde sağlanıyordu. Şaman ve takipçilerini yaşadıkları dünyadan da daha gerçek bir ruh alemiyle irtibat kurmalarını sağlayan vizyon ve vecit halleri yaratma açısında psikotikler, halüsyonojenler ve uyuşturucular çok önemlidir. Bu vizyonlar sefalet, hastalık ve ölümün içinde bulunmadığı doğaüstü bir alemin varolduğu inancını desteklemektedir (ve belki de üretmektedir). Ölümsüzlük vizyonundan ölümsüzlük arayışına geçiş küçük bir adımdır. Vizyonu yaratan madde şifa ritüellerinde kullanılıyordu veya da ilaç olarak veriliyordu. Bazen Vedik ritüellerde soma için ve Kuzey Amerika düzlük Kızılderililerin kullandığı psikotik madde "Baba Peyote" için yapıldığı gibi onlara bizzat tanrılaştırıp tapılıyordu. İnsanlar bu tanrıları elle tutabileceklerini ve onları yiyip güç ve ölümsüzlüklerini özümseyebileceklerine inanıyorlardı. Bunun arkasındaki inanç insan yediği şey olduğu ve hayvan, insan ve ilahi gücü sindirim sistemi ile özümseyebileceği fikri yatmaktadır. Bu inancın ciddi veya mecazi olarak alınması, değişik dini akımlarda kurbanların yenilmesi için zemin hazırlamıştır (Dionysis, Attik, Eleusis, Hristiyan).

Rg Veda'da anlatılan Soma ritüeli bir iksirin hazırlanışını ve kullanışını anlatan en eski kayıtlı dini törendir. Soma'nın ne olduğu konusunda farklı fikirler ortaya atılmıştır. R. Gordon Wasson'un araştırmaları (1969) soma'nın sıvısı öldürücü bir zehir olan, ama sulandırıldığında psikotik bir madde olan Amanita Muscaria mantarından hazırlandığı olasılığını oldukça inandırıcı kılmaktadır. İçkinin neden olduğu ölümsüzlük vizyonları içkinin kendisiyle özdeşleşmiştir. Bu konuda şiirler de yazılmıştır:

Somayı içtik ve ölümsüzleştik
Tanrıların keşfettiği ışığa eriştik
Bize artık hangi şerlik işler ki?
Ve ölümlülerin kini bize karşı ne yarar ki? ey Ölümsüz Tanrı

Soma'nın kullanımı Vedik dönemin sonuna dek ortadan kalktı. Bazı alimler bu gelişmeyi Hint-Avrupalıların mantarın yetiştiği bölgelerden uzak yerlere göçmelerine atfetmektedirler. Belki de daha inandırıcı bir görüşe göre zamanla ruhban sınıfın daha çok hakim olduğu kurumsallaşmış ve daha az coşkulu bir din anlayışı yaygınlaşmıştı.

Dünya dinleri ve iksir

Şamanizm'in yerine yavaş yavaş daha organize dinler geçerken, zihinsel farklılaşım yaratan druglar şeklinde iksirlerin ritüel kullanımı giderek ruhban sınıfın tekeliyle sınırlandı. Zamanla tamamen terk edildi veya ruhban sınıfın kontrolü altında (etkisiz maddelerin kullanıldığı) sembolik ritüeller yerini aldı. Bu durum hem Hint ibadette ravent suyu ve diğer sıvıların somanın yerine aldığı Vedik sonrası döneminde, hem de haoma'nın içimi Zerdüşt tarafından vazgeçirildiği İran'ın erken Zerdüşt döneminde yaşanmıştı. Bireysel vecit özelliklerine dayanan Şamanların transları, hiyerarşi ve muhafazakarlık üzerinde kurulu dini teşkilatlara ters düşmektedir. Eleusis Misterlerde kukeoni içme ritüeli teşkilatlı dinlerin bireysel vecit deneyimleri nasıl bir takdis edilmiş bir rahip tarafından toplumsal bir olaya dönüştürüldüğü konusunda bir örnek oluşturmaktadır.

Diğer bir örnek de Hristiyanlıkta komünyon ayinidir. Bir iksir kavramında ölümsüzlük vaadi bu ritüelin esasını oluşturur. Yuhanna İnciline göre (6:51) ekmek ve şarap tam anlamıyla İsa'nın bedeni ve kanıdır ve onu sindiren kişiye sonsuz yaşam verir. Antakya'lı Ignatius (Ölümü M.S. 113) ekmeği ebediyet ilacı ve ölüme karşı çare olarak tanımladı. Ancak Hristiyan teologlar komünyon doktrininde İsa'nın gerçek varlığında saklı tanrılaşma ve (ahlaki terbiye gerekmeden imanın hidayet için yeterli olduğu) antinomyanizim fikirlerinin tehlikelerinin farkındaydı ve sürekli olarak bu iki konuda uyarılarda bulunuyorlardı. Aziz Pavlus'ın erken Hristiyanlar tarafından kutlanan Aşk Ziyafeti Agape'yi kınaması (bakınız 1 Cor. 10-11), coşkunun heteredoks inançlara yol açabileceği korkusunu yansımaktadır. Kilise güç kazandıkça eki Şamanik uygulamaları devam eden bireyler din sapkınları olarak afişlendiler ve kıyıma uğradılar. Cadıların, majisyenlerin ve simyagerlerin kaderi buydu.

Simya ve İksir

Hem doğu, hem de batı simyagerler insanları ölümsüz kılan iksirler ürettiklerini iddia etmişlerdir. Ama Çin simyagerler Hint, Grek ve batı simyagerlere kıyasla fiziksel ölümsüzlük arayışında daha da ısrarcı bir tutum içindeydiler. Batı düşüncesine o denli has olan bu dünya ve öte dünya arasındaki fark Çin simyagerler tarafından göze alınmıyordu, ayrıca Grek ve Hint simyagerler gibi kozmostan kurtulmayı da ummuyorlardı. Çinliler için madde ve ruh tek bir organik bütünün parçalarıydı ve iksirlerin işlevi bir nevi sürekli tutkal gibi hareket edip beden ve ruhu sonsuza dek bir bütün olarak tutup "cevheri" (şen) korumaktı.

Çinliler her zaman yaşamı uzatmakla ilgilenirlerdi, ancak görünüşe göre ölümsüzlük iksiri fikri erken Taoist felsefesinin harfi tefsirinden dolayı ilk kez dördüncü asırda ortaya çıktı. Esasında Tao kelimesi fiziksel bedenlerin gelişmesi ve çalışmasını sağlayan yaşam gücü anlamına gelmişti. Zamanla Taoist simyagerler bu soyut ilkeyi içilir veya yenilir bir iksire dönüştürdü. Tek sorun Tao'nın maddi yapısını tayin etmek ve yenilir bir şekle sokmaktı. Genel görüşe göre özellikle dayanıklılığından dolayı altın ve renginden dolayı zincifre en gözde adaylardı. Dünyanın her tarafında insanlar altının mükemmel ve yok edilmez özelliğini kendileri dahil mükemmel olmayan şeylere aşılamaya çalışmışlardır. Bunu başarmak için altın tozunu yemişler ve altınlı içkiler içmişlerdir. (Batı simyagerler Musa için simyager demişler, bunun sebebi Çıkış 32:20'de İsrailoğullarını altın buzağıyı toz haline getirip suyla karıştırıp içmelerine zorlamıştır).

Zincifrenin iksir için ideal madde olduğu fikri onun rengi ve kimyasal yapısına dayanmaktaydı. Zincifre kanın rengi kırmızıdır ve cıva kükürt karışımı cıva sülfat olduğu için metallerin en canlısı saf cıvaya dönüştürülebilir. Tabii ki, burada önemli bir sorun var, zincifre zehirlidir, ama ölümsüzlük güçlü bir hayaldi ve simyagerler başkaları gibi çileyi gerekli bir bedel olarak kabul etmişlerdi. M.S. 820 ve 659 yılları arasında tam altı Çin İmparatoru sonsuza dek yaşama dileği ile aldıkları iksirlerden zehirlendiler. Joseph Needham (1957) dokuzuncu asırdan sonra Çin simyasının gözden düşmesinin sebebi için zehirlenmenin önemli bir unsur olduğunu ortaya atmıştır.

Simyasal bir iksirin fikri Orta Çağlarda Batıya İslam aracılığı ile gelmiştir. Ancak Hristiyanların madde ve ruh ayrımı ve ahrette yaşam üzerinde durmaları simyagerlerin bu yaşamda ölümsüzlüğü kabul etmelerini zorlaştırdı. Yine de bazı simyagerler ölümsüzlük iksirini yaratmaya çalıştılar ve deneyleri tıbbi teori ve uygulamalara katkıda bulundu, çoğu simyager ise basit metalleri altına çevirecek daha sınırlı ve dünyevi amaca yöneldiler. Seçkin bir grup ruhsal simyagerler her iki amacı hor gördüler ve ruhu yüceltip ilahi menşeine götürecek ruhsal iksirler aradılar.

Ölümsüzlük iksirini arayan bütün bu simyagerler arasında, bildiğimiz kadarıyla hiçbiri başaramadı. Ancak insanoğlunu sefalet, hastalık ve ölümden kurtaracak bir maddenin olduğu fikri dini, felsefi ve bilimsel düşünceye güçlü bir dürtü olmuştur.

Ayrıca bakınız
 Simya
 Simyager

Kaynakça
 Alison Coudert, Potions

Simyasal maddeler
Okültizm
Mitolojik kavramlar
Mitolojik nesneler
Ölümsüzlük

İksir


Selekt é um canal de televisão por assinatura generalista espanhol, operado pela AMC Networks International Iberia. O canal exibe seleções de programas de vários canais irmãos do grupo usando inteligência artificial. Suas transmissões começaram em 4 de fevereiro de 2021.

História
O canal nasceu como AMC Selekt, lançado como plataforma VOD em 15 de junho de 2020, onde os espectadores podiam desfrutar de conteúdo audiovisual sob demanda dos canais da AMC Networks na plataforma TV Everywhere da Vodafone TV.

No entanto, a primeira intenção da AMC Networks era criar um canal com blocos de programação que reunissem os programas de vários canais irmãos satisfazendo as necessidades do espectador. O canal entrou em operação em 4 de fevereiro de 2021, utilizando tecnologia de inteligência artificial para sua programação.

Canais de televisão da Espanha
Canais de televisão fundados em 2021
AMC Networks

Selekt


Robert McClelland (August 1, 1807 – August 30, 1880) was a US statesman, serving as U.S. Representative from Michigan, the ninth governor of Michigan, and United States Secretary of the Interior.

Early life in Pennsylvania
He was born in Greencastle, Pennsylvania, the son of a prominent Franklin County doctor. He entered Dickinson College at Carlisle, Pennsylvania, and graduated among the top of his class in 1829. He studied law and was admitted to the Pennsylvania bar in 1831 and practiced law in Pittsburgh for a short time before moving in 1833 to Monroe in what was then the Territory of Michigan.

Life and politics in Michigan
McClelland became a member of the Michigan bar and established a successful law practice in Monroe, and he was a member of the constitutional convention in 1835. After Michigan became a state, Governor Stevens T. Mason offered the positions of state Bank Commissioner and state Attorney General, both of which he declined in order to develop his private practice, although he maintained an active role in the new state's Democratic Party. In 1836, McClelland married Sarah Elizabeth Sabine, with whom he had six children.

McClelland served on the board of regents of the University of Michigan in 1837 and again in 1850. He represented Monroe County in the Michigan House of Representatives in 1838, 1840 and was speaker of the house in 1843. He served as the mayor of Monroe in 1841. He was elected in 1842 as U.S. Representative from Michigan's 1st congressional district, serving from 1843 to 1849 in the 28th, 29th, and 30th congresses. Going against the general opinion of the Democratic Party, he was a strong advocate of the Wilmot Proviso, which would have restricted the spread of slavery to new states. He was active in supporting his friend Lewis Cass's unsuccessful run for president in 1848 and did not seek reelection in that year.

McClelland played a prominent role in the Michigan's constitutional convention of 1850. Due to changes adopted in that constitution, he was elected to a one-year term as Governor of Michigan in 1851. He was re-elected to a full two-year term in 1852. During his tenure, he softened his support of the Wilmot Proviso and instead urged support for the Compromise of 1850. He played a prominent role at the national Democratic convention of 1852. He resigned as governor in March 1853 to become the Secretary of the Interior under Franklin Pierce, and was succeeded by his second Lieutenant Governor Andrew Parsons.

Retirement and death
Following the inauguration of James Buchanan in 1857, McClelland retired from public office and began a private law practice in Detroit. In 1867, he briefly returned to public service as a member of the Michigan constitutional convention.

McClelland died in Detroit at the age of 73, and is interred at Elmwood Cemetery.

His former residence at 47 East Elm Avenue in Monroe, Michigan, was listed on the National Register of Historic Places in 1971 as the Governor Robert McClelland House, and is today privately owned.

References

External links
Robert McClelland entry at the National Governors Association
Robert McClelland entry at The Political Graveyard

|-

|-

|-

|-

1807 births
1880 deaths
Delegates to the 1850 Michigan Constitutional Convention
Politicians from Franklin County, Pennsylvania
American people of Scotch-Irish descent
United States Secretaries of the Interior
Pierce administration cabinet members
Buchanan administration cabinet members
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Michigan
Democratic Party governors of Michigan
Speakers of the Michigan House of Representatives
People from Monroe, Michigan
19th-century American politicians
Dickinson College alumni
Regents of the University of Michigan
Burials at Elmwood Cemetery (Detroit)
Delegates to the 1835 Michigan Constitutional Convention

Robert McClelland (American politician)


{notabilitet}

Mihaela Oprea (f. 1974 i Brasov, Rumænien) er violinist, solist og koncertmester i 2. violingruppen i Sønderjyllands Symfoniorkester.

Hun begyndte at spille violin som seks-årig og vandt som ung en lang række priser i Rumænien. Som 11-årig fik hun sin solistdebut med Brasov Filharmoniske Orkester.

Som ung begyndte Mihaela Oprea et musikstudium ved Cluj Musikgymnasium og senere på Bukarest Musikkonservatorium. Som 13-årig var hun solist i en violinkoncert af Henryk Wieniawski.

Hun har flere gange optrådt som solist med Sønderjyllands Symfoniorkester og er aktiv musiker i kammerkoncerterne ProMusica i Alsion i Sønderborg. Mellem 2006 og 2009 studerede hun ved Kim Sjøgren og fik solistdiplomeksamen fra Det Jyske Musikkonservatoriums solistklasse.

I november 2018 udsendte Mihaela Opera sit første soloalbum, Tango Jalousie - Hora staccato & other Danish and Romanian Pieces (Danacord), i samarbejde med den danske pianist Jakob Alsgaard Bahr.

Mihaela Oprea har opnået dansk statsborgerskab

Diskografi
 Tango Jalousie - Hora staccato & other Danish and Romanian Pieces, 2018 (Danacord).

Eksterne henvisninger
 Profil Sønderjyllands Symfoniorkesters hjemmeside
 Interview med Mihaela Oprea
 Mihaela Opreas Youtube-profil

Violinister fra Danmark

Mihaela Oprea


Die Gabelzahnmoose (Dicranum) sind eine Gattung von Laubmoosen aus der Familie Dicranaceae.

Merkmale
Moose dieser Gattung sind meist kräftige Pflanzen in oft ausgedehnten Rasen oder größeren Polstern. Die meist aufrechten, einfachen oder gegabelten Stämmchen können bis über 10 Zentimeter groß sein und sind mit einem mehr oder weniger dichten, weißlichen bis rotbraunen Rhizoidenfilz besetzt. Die Blätter sind gewöhnlich lanzettlich, oft sichelförmig einseitswendig, seltener gerade, oben oft rinnig-hohl und scharf oder stumpf gespitzt, besitzen differenzierte Blattflügelzellen und eine einfache bis zur Blattspitze reichende oder austretende Rippe. Die Blattzellen sind länglich-rechteckig bis linealisch, im oberen Blattteil oft kürzer bis rundlich-quadratisch. Die lange Seta trägt eine aufrechte bis geneigte und gerade oder gekrümmte Sporenkapsel mit lang geschnäbeltem Deckel und 16 bis zur Mitte gegabelten Peristomzähnen.

Systematik und Arten
Manche Arten wurden in der Vergangenheit in die Gattung Orthodicranum (Bruch & Schimp.) Loeske ausgegliedert, beispielsweise die Arten Dicranum flagellare (Orthodicranum flagellare) oder Dicranum montanum (Orthodicranum montanum). Entsprechend der Systematik nach Stech & Frey wird dieser Abspaltung hier nicht gefolgt.

Angaben über die weltweite Artenanzahl sind je nach Quellen stark abweichend: nach Stech & Frey sind es 92 Arten, nach anderen Quellen 140 bis 150 Arten.

In Deutschland, Österreich und der Schweiz vorkommende Arten sind:

 Dicranum acutifolium
 Dicranum bonjeanii
 Dicranum brevifolium
 Dicranum dispersum
 Dicranum elongatum
 Dicranum flagellare
 Dicranum flexicaule
 Dicranum fulvum
 Dicranum fuscescens
 Dicranum majus
 Dicranum montanum
 Dicranum muehlenbeckii
 Dicranum polysetum
 Dicranum scoparium
 Dicranum spadiceum
 Dicranum spurium
 Dicranum tauricum
 Dicranum transsylvanicum
 Dicranum undulatum
 Dicranum viride

Quellen
 Jan-Peter Frahm, Wolfgang Frey: Moosflora (= UTB. 1250). 4., neubearbeitete und erweiterte Auflage. Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8252-1250-5.
 Wolfgang Frey, Michael Stech, Eberhard Fischer: Bryophytes and Seedless Vascular Plants (= Syllabus of Plant Families. 3). 13th edition. Borntraeger, Berlin u. a. 2009, ISBN 978-3-443-01063-8.
 Martin Nebel, Georg Philippi (Hrsg.): Die Moose Baden-Württembergs. Band 1: Allgemeiner Teil, spezieller Teil (Bryophytina I, Andreaeales bis Funariales). Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 3-8001-3527-2.
 .

Weblinks

Einzelnachweise

Dicranaceae (Familie)
Dicranaceae

Gabelzahnmoose


Louis Querbes (Lyon, 21 de agosto de 1793 - Vourles, 1 de septiembre de 1859), fue un sacerdote católico francés, venerado por la Iglesia Católica y fundador de la Congregación de los Clérigos de San Viator.

Biografía

Niñez
José Querbes y de Juana Brebant se casaron en la ciudad de 150.000 habitantes, formaron un hogar cristiano. Luis Querbes nació el 21 de agosto de 1793 bajo el nombre de Juan Luis José María, en medio del "Reinado del Terror." Este período se llevó a cabo durante la Revolución Francesa, en la cual muchos sacerdotes fueron asesinados y las iglesias fueron destruidas. La Iglesia Católica fue vista como un aliado de la realeza francesa. Debido a esto, fue bautizado el mismo día de su nacimiento, no sin grandes dificultades, pues la Iglesia de Lyon era una "Iglesia de catacumbas", con una red de comunicaciones y de culto clandestinos y con unos sacerdotes que, con peligro de sus vidas, aseguraban un servicio pastoral a los cristianos.

Juventud
Luis asistió al catecismo en la parroquia de San Nicecio. Recibió la primera comunión a los 12 años (junio de 1805). Luis aprendería a leer y escribir, no sabemos con quién, pero no con su madre, pues era analfabeta.

Ese mismo año, en octubre, ingresó en la escuela clerical de San Nicecio, una especie de preseminario. Quienes ingresaban a las escuelas clericales eran los niños que cantaban o ayudaban en las ceremonias. Admitían a aquellos que tenían aptitudes para servir en la iglesia u ofrecían alguna esperanza de vocación para clérigo. Un lujo para la época, en la que la escuela no estaba aún organizada.

A los 14 años (1807) recibió el sacramento de la Confirmación y al mes siguiente, la tonsura, por la que entraba ya en el estado clerical.

Este año marca una opción decisiva: el voto de castidad: "Yo, Luis José María Querbes hago voto de castidad para toda mi vida". El texto está escrito en un pequeño trozo de cartón, recubierto por una imagen que representa la Anunciación. Vemos en este voto un signo definitivo en esa época de juventud de Luis: la 1ª comunión, la confirmación, la tonsura y la rúbrica de su entrega a Dios en el voto de castidad.

Querbes tuvo un educador que le marcó: Guido Mª Deplace. Además de ser un buen profesor, era un maestro de vida y un maestro cristiano. Guido muestra a Luis una atención personal y afectuosa. Le da confianza, ánimos y consejos amistosos.

Aspiraciones religiosas
El 20 de junio de 1816 le ordenan de diácono y el 17 de diciembre de sacerdote. Detalla sus resoluciones: "Pido al Espíritu Santo que haga descender en mí, especialmente, el espíritu de fortaleza y de vigor…; el espíritu de recogimiento y oración…; el espíritu de humildad y de dulzura para comportarme como conviene con mis superiores y con mis semejantes, para reprimir mi acritud, para alegrar mi semblante sombrío y monótono, para alejar las ideas tristes que me persiguen". En septiembre de 1812 (19 años), solicita la exención del servicio militar obligatorio: "Yo, el que suscribe, clérigo de la iglesia de San Nicecio, declaro que mi intención ha sido y será siempre la de consagrarme al estado eclesiástico".

En 1814, los jesuitas abren un noviciado en París. Luis sueña con ser jesuita. Trata de ingresar al noviciado, pero parece ser que sus superiores le niegan la autorización.

En 1815 recibe el subdiaconado. Como aún no tenía la edad requerida para recibir el diaconado, Luis fue enviado como profesor a la escuela clerical de S. Nicecio. Fue su período de prácticas. Es a la vez profesor, catequista, animador del canto litúrgico y sacristán, viviendo en cierta forma de antemano la vocación de los viatores que fundaría.

La dedicación pastoral

Después de ser ordenado, Querbes es destinado a su parroquia, S. Nicecio, a petición de su párroco. Se convirtió en un sacerdote de la parroquia durante sus terribles secuelas. Las condiciones de vida eran deplorables para los jóvenes y las escuelas estaban en ruinas. Sus tareas:
 Es responsable de la Escuela Clerical. Se dedica totalmente a la formación religiosa de los niños, orientando su oración de la mañana y su reflexión de la tarde. También se dedica a la catequesis.
 Se hace presente en el mundo de los adultos. Anima varias cofradías. Da charlas a hombres, jóvenes y señoritas. Era un buen predicador, por ello es llamado a predicar fuera de la parroquia y participa en las "misiones", una especie de retiros intensivos a base de charlas, ejercicios de piedad, que tenían por objeto la "conversión" manifestada por la confesión general de los pecados y por la celebración de la Eucaristía con comunión. También dedica un tiempo importante a las confesiones, las visitas a los enfermos, entierros…
 Los pobres constituyen una preocupación para Luis, le llegan al corazón.
El 25 de octubre de 1822 fue nombrado párroco de Vourles, pueblo cercano a Lyon.

Párroco de Vourles
Vourles, pueblo de unos 1000 habitantes, se ganó en la Revolución el sobrenombre de "Vourles el Valeroso". Querbes encuentra en Vourles un panorama desalentador: la práctica religiosa era escasa, sobre todo entre los hombres, la iglesia estaba en ruinas y la casa cural no valía mucho más.

Llega con espíritu emprendedor y renovador. Utiliza los métodos pastorales de la época: Predicación, invitación a la práctica de los sacramentos, desarrollo de cofradías piadosas, etc. Utilizó su talento de predicador para conmover los espíritus y los corazones.

Pero lo que más le preocupaba era la educación y la educación cristiana de los niños. No solo por ver a los niños sin escuela, desasistidos, sino porque educar cristianamente a los niños era primordial para rehacer la mentalidad cristiana. Llamó a las Hermanas de San Carlos para dirigir una escuela de niñas, la única de la región dirigida por religiosas. Para la escuela de niños solicitó ayuda a los HH. Maristas y a los de La Salle. Nadie enviaba un maestro solo, sino que ofrecían enviarlos de tres en tres. Y él no tenía dinero para alimentar a tres hermanos. ¿Cómo educar cristianamente a los niños de los pueblos pequeños?

Mucha gente vio el clero como la fuente de todas sus angustias. No fue un momento muy prometedor para un joven sacerdote. Pero Querbes estaba preparado para ello. Era un hombre de fe profunda inteligencia y la visión. Él se preocupó mucho por la gente y sabía que era el miedo y la ignorancia que los llevó a culpar a otros por sus propios fracasos y la infelicidad. Trabajó incansablemente en disipar ambos.

Como pastor de una pequeña y destartalada iglesia en el pueblo de Vourles, cerca de la gran ciudad de Lyon, Francia, recibió varias notas anónimas y amenazantes de hombres del pueblo que apoyó la Revolución y se resentía de la Iglesia Católica. Una de esas notas decía: "La gente está correcto en llamarle valiente, porque no existe actualmente muy pocos sacerdotes que se atreven a predicar, tan abiertamente como lo hace, en contra de los males causados por la Revolución. Diga lo que quiera, ahora, y encontrar excusas para el clero. Antes que pedante clerical mantuvo al mundo en la ignorancia, pero nuestros ojos se han abierto por fin ha. Ahora nos damos cuenta de que el clero es la fuente de todos nuestros problemas. Continuar a decir y hacer lo que quiera, pero nunca más va a ser capaz de controlar a la gente como si fueran marionetas. "

El P. Querbes se ganó el respeto de su pueblo, respondiendo a este tipo de ataques desde el púlpito. Nos encontramos con esta respuesta entre sus sermones: "Cada mañana, desde hace algún tiempo, he descubierto las cartas en mi patio, obviamente, arrojados allí durante la noche. Ya que no llevan una firma, no puedo responder en privado a los que me honran por tomarse el tiempo para escribirme. En la posibilidad de que el autor, posiblemente, podría estar en esta audiencia, le ofrezco mi respuesta al público. "Luego leyó las cartas, deteniéndose de vez en cuando para aclarar y comentar sobre las acusaciones principales. Con habilidad y con la verdad, él respondió a sus argumentos, señalando en el lenguaje cotidiano la falsa lógica de sus conclusiones. La oposición se desarmó. Las cartas anónimas cesado.
Fr. Querbes se animó comprensible por su éxito con la gente de Vourles, pero se dio cuenta de que aún quedaba mucho por hacer. Escuelas en toda Francia se sigue deplorable. La desorganización y la confusión después de la revolución que supuso el abandono muy grave. Pocos centros de educación existentes, prácticamente ninguno en las áreas fuera de las ciudades más grandes. Los maestros estaban mal preparados y siempre mal pagados. Parroquias, también, del personal suficiente, a sus pastores con exceso de trabajo y luchando contra el desánimo. Ellos necesitaban ayuda.

Fundación de los Clérigos de San Viator
La primera intuición fundadora que tuvo el Padre Querbes fue la de crear un centro de formación y una sociedad de maestros para las escuelas parroquiales. Recibirían una formación pedagógica para "enseñar a educar a los niños, a dirigir las escuelas" y una formación para la pastoral parroquial ("secundar a los curas encargados de las parroquias"). La casa de la sociedad serviría también como centro de acogida para los maestros retirados. "El proyecto -dice el P. Querbes- es formar una verdadera escuela normal, que sea para la diócesis un semillero de maestros para las escuelas cristianas parroquiales, los cuales sean en nuestras parroquias rurales, acólitos y sacristanes de los párrocos, siempre a sus órdenes, como también a las del Obispo, ya sean célibes o casados".

La naciente Asociación llevaría el nombre de "Clérigos parroquiales o Catequistas de San Viator". Clérigos parroquiales: se encargarán de la liturgia, del canto en la iglesia, del servicio a los altares. Catequistas: enseñarán la doctrina cristiana a los niños en las escuelas rurales.

Querbes ideó un plan que él llamó una "Pía Asociación de Auxiliares laicos." Se dedicarían a instruir a los católicos al servicio de enseñanza, al mismo tiempo que también ayudaría a sus pastores con la liturgia. Originalmente, el grupo no estaba destinado a convertirse en una congregación religiosa. Es decir, no profesarían los votos necesarios en un religioso, y con la pertenencia se abrió a los hombres seglares, casados y solteros. La asociación garantizaría los beneficios espirituales, intelectuales, profesionales y materiales para sus profesores. Sin embargo, la iglesia tenía otros planes para esta "Pía Asociación de Auxiliares de Lay," y en 1831 se convirtió en una nueva congregación religiosa llamada los Clérigos de San Viator.

Querbes habló de la misión de su sociedad como "la enseñanza de la doctrina cristiana y el servicio del Altar Santo." Según explicó al Papa Gregorio XVI, la sociedad sería una congregación de religiosos que pronunciarían los votos simples, con muy pocos sacerdotes y se compondría de clérigos parroquiales ("servicio del Altar Santo") y catequistas que enseñarían la doctrina cristiana y temas seculares en las escuelas primarias. El arzobispo de Lyon, en su carta a Gregorio XVI, hizo hincapié en "el espíritu muy bueno, el celo, virtud y el final totalmente eficaz y encomiable" del instituto. También dejó en claro que la sociedad ya se había dedicado a la educación de los pobres en las áreas rurales de los alrededores de Lyon.

Con la aprobación pontificia de la congregación empezó a crecer y expandirse. La comunidad intentó una base en Saint Louis, Missouri en 1841 que duró sólo hasta 1847. La fundación de L'Industrie, Canadá tuvo mucho más éxito. En 1859 había 45 religiosos en Canadá. En Francia, la comunidad también creció en tamaño. En el momento de la muerte del fundador en 1859, había más de 200 catequistas de San Viator en Francia. Pueblos cada vez más que sólo podían permitirse un hermano a su vez a la comunidad Querbes ", porque sus hermanos podrían ser encargó individualmente y no en los grupos habituales de tres.

Su lema: "Adorado y amado sea Jesús", condensa el dinamismo evangélico que quiso trasmitir a sus sucesores.

Fallecimiento
En el verano de 1859 la diabetes que sufría comenzó a hace mella en él. Después de recibir la Unción de los enfermos el 19 de agosto, Querbes exhorta a sus hermanos que están reunidos alrededor de su cama para que obedezcan a su sucesor, el Padre Favre, como a él mismo, destierren todo espíritu de división entre ellos, sean obedientes y compartan sus recomendaciones con las que están ausentes. Tras ello, bendijo a los asistentes. El Padre Querbes falleció dos días después, el jueves 1 de septiembre, a la edad de 66. Está enterrado en el cementerio de Vourles. Su lápida lo describe como un "sacerdote de gran celo, desinteresado y admirable caridad."

Véase también

 San Viator

Referencias

Religiosos de Francia del siglo XIX
Querbes
Fundadores de una orden o congregación católica
Nacidos en Lyon

Luis Querbes


24104 Vinissac este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
24104 Vinissac este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Fountain Hills (Arizona) de Charles W. Juels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 7,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 24001-25000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

24104 Vinissac