Alicia Mabel Partnoy (1955, Bahía Blanca, Argentina) es una activista en derechos humanos, escritora, poeta, y traductora.

Biografía
Luego del fallecimiento del presidente Tte. Gral. Juan Perón, muchos militantes estudiantes del ala izquierdista del Partido Político Peronista, organizados con fervor en las Universidades del país, y con trabajadores, fueron perseguidos, torturados y encarcelados. Con el golpe cívico-militar del  y la dictadura cívico-militar, hasta 1983, innumerables sujetos comenzaron a convertirse en desaparecidos forzados. Partnoy fue una de las que sufrieron a través de durísimas pruebas para terminar convirtiéndose en una presa política. Partnoy había comenzado a militar como activista de la Juventud Peronista, en el brazo universitario JUP, mientras concurría a la Universidad Nacional del Sur.

Fue sacada violentamente, de su casa, con su hija de 18 meses de edad, el 12 de enero de 1977, por tropas de irregulares del Ejército Argentino, y desaparecieron por tres meses y medio. Durante ese periodo, las tuvieron clandestinamente prisioneras en el centro clandestino de detención La Escuelita en cercanías de la ciudad sureña bonaerense de Bahía Blanca Luego de ese periodo tenebroso, fue "blanqueada" y fue encarcelada por un total de tres años en diferentes establecimientos carcelarios. Durante tres meses y medio, Partnoy tuvo los ojos vendados, y fue brutalmente golpeada, hambreada, molestada y obligada a vivir en condiciones inhumanas. Y luego fue trasladada desde el campo clandestino de concentración a la prisión de Villa Floresta de Bahía Blanca, donde permaneció durante seis meses, sólo para ser trasladada nuevamente a otra cárcel. Pasó así un total de dos años y medio como prisionera de conciencia, sin cargos.

En 1979, fue obligada a abandonar el país, y se trasladó a Estados Unidos donde pudo reunirse con su hija y su esposo. En 1985, pudo contar su historia de lo que le había sucedido en "La Escuelita", en un libro del mismo nombre. El mundo comenzó a abrir los ojos sobre el tratamiento a mujeres y hombres, en referencia a las desapariciones de Latinoamérica y el adoctrinamiento de sus Fuerzas Armadas por parte de los estadounidenses.

Alicia Partnoy ha testificado ante las Naciones Unidas, la Organización de Estados Americanos, Amnesty International, y la Comisión Nacional sobre la Desaparición de Personas. Así sus testimonios fueron registrados en la compilación de testimoniales por dicha Comisión.

Actualmente vive en Los Ángeles, California, CA y enseña en la Loyola Marymount University

En junio de 2007, una colección de sus poemas aparecieron en la segunda edición de Poesía hebrea de vanguardia, en la revista de crítica Dakaa דקה - כתב-עת de Eran Tzelgov.

Educación
Alicia Partnoy estudiaba Literatura en la Universidad Nacional del Sur en Bahía Blanca, Argentina. Estudió desde el año 1973 hasta el año 1976 pero no pudo recibirse debido a su captura como presa política. Años después, estudió brevemente en la Universidad del Distrito de Columbia en Washington D. C., EE.UU.. Adicionalmente, obtuvo un Certificado en Traducción de la Universidad Americana en 1987. Hizo su maestría en Literatura de la Universidad Católica de América en 1991 y luego obtuvo el título de doctora en filosofía y letras en la misma institución.

Algunas publicaciones
 . 1996. The human rights of women. Editor Dickinson School of Law.

Libros
 . 2010. Río de Sangre. Traducido por Alicia M. Partnoy. 2ª edición de Red Hen Press, 88 pp. ISBN 1-59709-746-2

 . 2006. La escuelita. Caribe Sur. Editor La Bohemia, 123 pp. ISBN 987-1019-31-9

 ---------------------. 2005. Volando bajito. Editor Red Hen Press, 83 pp. ISBN 1-59709-002-6

 ---------------------. 1998. The little school: tales of disappearance & survival. Midnight Editions Series. Debut literature. 2ª edición	ilustrada, reimpresa de Cleis Press, 136 pp. ISBN 1573440299

 ---------------------. 1997. Discurso de la solidaridad en los poemarios testimoniales de Argentina, Chile y Uruguay. Editor Catholic University of America. 208 pp.

 ---------------------. 1997. The discourse of solidarity in testimonial "poemarios" from Argentina, Chile, and Uruguay. Editor Spanish-Catholic University of America, 416 pp.

 ---------------------. 1992. Revenge of the Apple/Venganza de la Manzana. Traducido por Alicia Partnoy. Edición ilustrada de Cleis Press, 99 pp. ISBN 0-939416-63-8 poemas en línea

 ---------------------. 1988. You can't drown the fire: Latin American women writing in exile. Editor Cleis, 258 pp. ISBN 0-939416-16-6
Happier as a Woman: Transforming Friendships, Transforming Lives. Alicia Partnoy y Martina Ramirez.

Exposiciones
 . 2011. What Books Press II, miércoles, 19 de enero de 2011, 19:30 a 22:00

 Como editora
 You can't drown the fire. Latin American women writing in exile. Cleis Press, San Francisco, Calif. 1988, ISBN 0-939416-16-6.

 Vida privada
Alicia Partnoy tiene tres hijas: la primera con Carlos Samuel Sanabria, Ruth Irupé, a quien menciona en sus cuentos y poesías escritos desde la prisión, y Eva Victoria y Anahí Paz, nacidas en Estados Unidos. Actualmente vive con su esposo Antonio en Los Ángeles.

 Véase también
 Montoneros
 Partido Justicialista
 Adolfo Pérez Esquivel

 Notas
 . 1990. "The little school" por Alicia Partnoy. El testimonio en la Argentina. En: Revista iberoamericana. Volumen 56, Nº. 151, ISSN 0034-9631, pp. 463–476, artículo en línea (PDF 806 kB)

 . 2007. "Women and Power in Argentine Literature. Stories, Interviews and Critical Essays". University of Texas Press, Austin TX 2007, ISBN 978-0-292-71649-0 (Texas Pan-American Literature in Translation Series'').

Referencias

Enlaces externos
 Su biografía en el sitio del Alto Comisionado para los Refugiados
 Video realizado y publicado en YouTube por Alicia Partnoy en adhesión al homenaje a los compañeros desaparecidos en La Noche de los Lápices. Lectura para el evento en la plaza María Clara Cioccini. 17 de septiembre de 2011

Detenidos desaparecidos por el Terrorismo de Estado en Argentina
Escritoras de Argentina del siglo XX
Escritoras de Argentina del siglo XXI
Escritoras de Estados Unidos
Profesoras de Estados Unidos
Escritores judíos
Judíos de Argentina
Traductores de Argentina
Escritores en español del siglo XX
Escritores en inglés
Exiliados argentinos en Estados Unidos
Torturados de Argentina
Expatriados argentinos en Estados Unidos
Alumnado de la Universidad Nacional del Sur
Prisioneros de conciencia de Amnistía Internacional
Bahienses
Sobrevivientes del terrorismo de Estado en Argentina

Alicia Partnoy


Ernst Viebig (* 24. September 1810 in Rokitten bei Meseritz, Provinz Posen; † 13. Oktober 1881 in Düsseldorf) war ein preußischer Verwaltungsjurist, Landrat und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben

Herkunft
Ernst Viebig wurde 1810 in Rokitten als Sohn eines Gutsbesitzers geboren. Er starb am 13. Oktober 1881 in Düsseldorf, wo er auch begraben liegt.

Werdegang
Nach einem juristischen Studium von 1829 bis 1832 in Berlin trat Ernst Viebig in den preußischen Staatsdienst ein. Er begann 1833 als Regierungsreferendar in Magdeburg und war 1838 Regierungsassessor in Merseburg. 1840 wurde Viebig interim. Landrat im Kreis Gnesen, Provinz Posen und 1845 wirkte er als Regierungsrat in Posen.

Ab dem 29. Mai 1848 war er Abgeordneter für den Wahlkreis Posen in der Frankfurter Nationalversammlung. Er schloss sich der Mehrheitsfraktion der Nationalliberalen, der sogenannten Kasino-Fraktion, an, der so bekannte Abgeordnete wie Friedrich Daniel Bassermann, Friedrich Christoph Dahlmann, Johann Gustav Droysen, Georg Waitz u. a. angehörten. Im Laufe der Verhandlungen über die Verfassung des künftigen Deutschlands spaltete sich im September 1848 die sogenannte Landsberg-Fraktion vom Kasino (die Fraktionen wurden im Allgemeinen nach ihrem Tagungslokalen benannt) ab, der sich auch Ernst Viebig anschloss. Die neue Fraktion plädierte für eine Stärkung der Zentralgewalt und des Parlaments und dem gemäß für eine Schwächung der einzelstaatlichen Befugnisse. Mit dem 21. Mai 1849 beendete Viebig seine Abgeordnetentätigkeit.

Er wurde danach als Regierungsrat zunächst in das 1849 preußisch gewordenen Sigmaringen versetzt, später dann, 1858, als Oberregierungsrat nach Trier. Schließlich wurde er 1868 stellvertretender Regierungspräsident in Düsseldorf, dieses Amt übte er bis zu seinem Tod 1881 aus.

Familie

Viebig war verheiratet und hatte zwei Söhne und eine Tochter, die Schriftstellerin Clara Viebig (1860–1952). Der Komponist Ernst Viebig war sein Enkel.

Einzelnachweise

Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Landrat (Provinz Posen)
Verwaltungsjurist
Deutscher
Geboren 1810
Gestorben 1881
Mann
Clara Viebig

Ernst Viebig (Verwaltungsjurist)


La route régionale 446 () est une route régionale allant de Kangasniemi jusqu'à Hankasalmi en Finlande.

Présentation
La seututie 446 est une route régionale de Savonie du Sud et de Finlande-Centrale.

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

446

Transport à Kangasniemi
Transport à Hankasalmi

Seututie 446


Hrvatska udruga studenata zrakoplovstva neprofitabilna je studentska udruga, nastala 1999. godine na Fakultetu strojarstva i brodogradnje, Sveučilišta u Zagrebu radi promicanja interesa studenata zrakoplovstva.

Cilj udruge je promicanje zrakoplovstva kao znanstvene discipline te povezivanje studenata kako na studiju zrakoplovstva u Zagrebu tako i s kolegama iz Europe i svijeta. Rad se udruge bazira u pomaganju studentima u pronalaženju studentskih praksi, sudjelovanjima u eksperimentalnom radu na najpoznatijim zrakoplovnim institutima u Europi te komunikaciji s profesorima i znanstvenicima iz zrakoplovstva i srodnih područja.

Udruga je članica EUROAVIA-e, Europske udruge studenata zrakoplovstva, što znatno olakšava suradnju s udrugama iz inozemstva. EUROAVIA je osnovana 1959. godine. Okuplja 31 članicu (Sveučilište) iz 17 europskih zemalja i predstavlja inicijalnu bazu za integraciju zrakoplovne industrije u Europi među mladim stručnjacima. Svake godine organizira se nekoliko događaja (kongresi, radionice, simpoziji i sl.) kroz koje studenti stječu iskustvo, te stvaraju mnoga europska poznanstva.

Neki od uspješnijih projekata su bespilotna letjelica "Marica" i raketni motor "RM1" kao i serija edukacijskih predavanja Let's Go Flying.

Trenutno su 4. najuspješnija udruga Air Cargo Challenge natjecanja u organizaciji EUROAVIA-e na kojem sudjeluju ekipe iz cijelog svijeta, a ne samo Europe. Ekipa EUROAVIA Zagreb s letjelicom HUSZ Tern je 2015. godine osvojila prvo mjesto na ACC-u organiziranom u Stuttgartu, a zatim su bili domaćini sljedećem Air Cargo Challenge natjecanju 2017. godine koji se onda organizirao u Zagrebu na aerodromu Lučko. U tijeku su pripreme za ACC 2022. koji organizira TU Munich.

Udruga surađuje s postojećom zrakoplovnom industrijom u Hrvatskoj, ali povezana je i s firmama iz IT, automobilske i drugih industrija zbog široke prirode zrakoplovstva kao znanstvenog područja, ali i manjka te industrije u Hrvatskoj.

Vanjske poveznice
 https://www.crocontrol.hr/mediji/novosti/hkzp-u-dodijeljena-zahvalnica-za-potporu-projektu-letjelice-husz-tern/
 https://www.cambridge.org/core/journals/aeronautical-journal/article/abs/mass-prediction-models-for-air-cargo-challenge-aircraft/514FAA316AC97B7FE9A3694E90ED1FDC
 https://www.youtube.com/watch?v=oRFTXcbkFO4

Hrvatske udruge

Hrvatska udruga studenata zrakoplovstva


Les Deux Petites Pièces, op. 106, sont un ensemble de pièces de la compositrice Mel Bonis, datant de 1914.

Composition
Mel Bonis compose ses Deux Petites Pièces pour violon et piano en 1914. Elles ont été éditées à titre posthume par les éditions Armiane en 2008.

Analyse
Les Deux Petites Pièces pour violon et piano font partie d'un corpus d'œuvres de la compositrice qui sont à destination pédagogique. Elles sont courtes et légères, et conviennent à des élèves de fin du premier cycle. L'accompagnement de piano peut également être joué par des élèves.

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre réalisée en 1914

Deux Petites Pièces


Mark McGuinness, né le  à Slough en Angleterre, est un footballeur irlandais qui évolue au poste de défenseur central  à Sheffield Wednesday en prêt de Cardiff City.

Biographie

En club
Né à Slough en Angleterre, Mark McGuinness est formé par l'Arsenal FC. Il signe son premier contrat professionnel avec les Gunners le .

Le , Mark McGuinness est prêté à Ipswich Town pour une saison.

Le , Mark McGuinness est recruté par Cardiff City. Il signe un contrat d'une durée de trois ans. Il inscrit son premier but pour Cardiff le , lors d'une rencontre de championnat face au Preston North End. Il égalise de la tête alors que les siens sont menés, puis Cardiff s'impose (1-2 score final).

Le , il est prêté à Sheffield Wednesday.

En sélection nationale
Mark McGuinness est sélectionné avec l'équipe d'Irlande des moins de 19 ans en 2019 pour un total de dix matchs et deux buts. Il marque son premier but contre la Russie le  (victoire 0-2 des jeunes irlandais). Avec cette sélection il participe au championnat d'Europe des moins de 19 ans en 2019. Lors de ce tournoi organisé en Arménie, il joue quatre matchs, tous en tant que titulaire et son équipe se hisse jusqu'en demi-finale, où elle est battue par le Portugal (4-0 score final).

Il joue son premier match avec l'équipe d'Irlande espoirs le , contre le Luxembourg. Il est titularisé et son équipe s'impose ce jour-là par deux buts à un.

Notes et références

Liens externes

Footballeur britannique
Footballeur irlandais
Joueur de l'Ipswich Town FC
Joueur du Cardiff City FC
Joueur du Sheffield Wednesday FC
Naissance en janvier 2001
Naissance à Slough

Mark McGuinness


Toto (stylized as TOTO) is an American rock band formed in 1977 in Los Angeles, California. Toto combines elements of pop, rock, soul, funk, progressive rock, hard rock, R&B, blues, and jazz. Having released 14 studio albums and sold over 40 million records worldwide, the group has received several Grammy Awards and was inducted into the Musicians Hall of Fame and Museum in 2009.

David Paich (keyboards, vocals) and Jeff Porcaro (drums) had played together as session musicians on several albums and formed the band; David Hungate (bass), Steve Lukather (guitar), Steve Porcaro (keyboards, vocals), and Bobby Kimball (vocals) were recruited before the release of the band's eponymous debut album in 1978. Led by the Top 5 single "Hold the Line", the album brought the band to mainstream attention, though it was their fourth album Toto IV (1982) which brought them global attention. "Africa" topped the Billboard Hot 100, while "Rosanna" reached number 2, helping Toto become one of the best-selling music groups of their era.

Following Toto IV, two of the original members, Hungate and Kimball, departed the band. Hungate was replaced on bass by Mike Porcaro, while Kimball was replaced by a number of different short-term vocalists, the longest serving of which was Joseph Williams. After Jeff Porcaro's death in 1992, he was replaced by Simon Phillips. While the band has not repeated the U.S. radio successes of their heyday in the late 1970s and early 1980s, they have continued to produce albums and tour more-or-less continuously to the current day (minus a few hiatuses) and have had many more top-ten albums and singles in places like Japan and Scandinavia. Steve Lukather remains the only original member who still records and tours with the band (Paich also remains an official member of the band, though he has mostly retired from touring). Since the 2010s, the band has increasingly relied on contracted touring musicians to continue to perform. As of 2023, they have released fourteen studio albums, eight live albums, one movie soundtrack (1984's Dune) and a number of compilation albums. Their final release was 2018's Old Is New before the band eschewed recording any further studio albums.

History

1977–1979: Formation and debut album

The members of Toto were regulars on albums by Steely Dan, Seals and Crofts, Boz Scaggs, Sonny and Cher, and many others, contributing to many of the most popular records of the 1970s. Keyboardist David Paich, son of musician and session player/arranger Marty Paich, rose to fame after having co-written much of Scaggs's Silk Degrees album. Having played on many sessions with drummer Jeff Porcaro (the son of session percussionist Joe Porcaro), whom he met while attending Grant High School, where they formed the band Rural Still Life, Paich began to discuss seriously with Porcaro the possibility of their forming their own band. They brought in bassist and fellow session veteran David Hungate, having played with him in the backing band for Scaggs. In addition, the duo asked fellow Grant High School students, guitarist Steve Lukather (who also played in Scaggs's band as a replacement for Les Dudek) and Jeff Porcaro's brother Steve Porcaro (keyboards) to join the team. Lukather and Steve Porcaro were in the same year at Grant and continued the band Rural Still Life (the name shortened to Still Life) after Paich and Jeff graduated. With the addition of former S.S. Fools singer Bobby Kimball, the group began to work on their first album in 1977 after signing with Columbia Records.

Once the band came together, David Paich began composing what would become the eponymous debut album, Toto. According to popular myth, at the first recording sessions, in order to distinguish their own demo tapes from other bands' in the studio, Jeff Porcaro wrote the word "Toto" on them. In the early 1980s, band members told the press that the band was named after Toto the dog from The Wizard of Oz. After the completion of the first album, the band and record were still unnamed. David Hungate, after viewing the name on the demo tapes, explained to the group that the Latin words "in toto" translated to "all-encompassing". Because the band members played on so many records and so many musical genres, they adopted the name "Toto" as their own..

Toto climbed the charts quickly, earning popularity with the hit single "Hold the Line", as well as the charting "I'll Supply the Love" and "Georgy Porgy", featuring Cheryl Lynn. Though the band was largely dismissed by music critics, it was nominated for a Grammy Award for Best New Artist. Shortly thereafter, in early 1979, Toto embarked on their first American tour in support of the debut album.
For the tour, Toto brought along two additional musicians, Tom Kelly (guitar, backup vocals) and Lenny Castro (percussion), to increase the depth of the sound. Castro had appeared with the group on their first album as a session musician and continued to play on every one of their albums for the next 40 years in varying capacities, with the exception of Turn Back. The band continued to hire additional touring musicians for all subsequent tours. (See the "Tour Musicians" section below).

1979–1981: Hydra and Turn Back
At the close of the first tour, the band began work on their next album, titled Hydra, which was released later that year and featured the single "99", inspired by George Lucas' cult film THX 1138. Nearly 30 years later, Steve Lukather confessed that, despite the song's popularity, he hated "99" and that it's one of his least favorite Toto songs, which is why it was rarely performed after Hydras tour. The band also released four promotional music videos for the album, including the title track, "99", "St George and The Dragon" and "All Us Boys". They were directed by Bruce Gowers and produced by Paul Flattery for Jon Roseman Productions International. Although the album Hydra failed to achieve the commercial success of Toto's first release, it still went gold. Following the album's release, the band set out on the "Hydra Tour", which featured both American and international dates. The tour lasted from February until June 1980.

In early 1981, Toto released their third album, Turn Back. The album was a venture into arena rock and featured heavier guitar and fewer keyboards than the previous two albums. Its disappointing chart performance and sales in almost every country except Japan and Norway put the band's career into further jeopardy, as they had not had a hit single in North America in almost two years at that point. The abnormal success of the album's lead single "Goodbye Elenore" in Japan proved to be the band's breakthrough there, and Japan has become a permanent staple of their touring schedule since.

1982–1985: Toto IV and Isolation

1982 marked the beginning of Toto's most successful era. After the poor sales of Turn Back, the band was under a great deal of pressure from the record company to produce a new hit record, akin to their first. With the Triple Platinum-certified Toto IV, the band delivered one of the most commercially successful records of the year. The album featured three singles that reached the Top 10 on the Billboard Hot 100 chart: "Rosanna", "Africa" and "I Won't Hold You Back". The album also appeared on several worldwide charts, introducing the band to new audiences around the globe. "Africa" topped the charts in February 1983 and was a constant presence on radios around the world, but it was "Rosanna" that earned the band multiple Grammy nominations. Toto IV earned six Grammy Awards, including "Record of the Year" for "Rosanna", "Album of the Year" for Toto IV and "Producer of the Year". At the time Steve Porcaro was dating actress Rosanna Arquette, but the song is not about her, according to writer David Paich. In the music video for the song, Cynthia Rhodes plays the title character. In addition to "Africa" and "Rosanna", Toto IV continued its successful run with the release of another single, "Make Believe". Toto toured throughout 1982 in support of Toto IV. Also, during this time, Steve Porcaro co-wrote and co-composed "Human Nature", which Michael Jackson recorded for his best-selling album Thriller (1982), turning the song into a smash hit. Jeff Porcaro and Steve Lukather also appeared on Thriller on multiple tracks, most notably the Jackson/Paul McCartney duet "The Girl Is Mine".

Directly after the release of Toto IV, bassist David Hungate left the band. Hungate, who had relocated to Nashville in 1980 to pursue a session/production career, felt that the fame surrounding Toto IV would prevent him from spending time with his family. A third Porcaro brother, Mike Porcaro, who had performed cello on a track from Toto IV, replaced Hungate on bass, while lead singer Bobby Kimball spent the early part of 1983 facing prosecution for drug-related charges. Kimball was ordered to stand trial, but pled not guilty. The charges were dismissed on May 28 of that year. However, Kimball was fired from the band in 1984 due to difficulty recording vocals and numerous missed sessions. Later that year, Toto composed most of the music for the soundtrack to the film Dune.

At one point, Richard Page of the band Mr. Mister was offered the lead singer spot, but turned it down to continue with his band. Fergie Frederiksen (formerly of bands Angel, Trillion and LeRoux) was brought in as the new vocalist and the band recorded Isolation, released in November 1984. While Isolation did not achieve the acclaim or sales of Toto IV, it did achieve Gold status, largely on the strength of the single "Stranger in Town". Isolations tour began in February 1985 and concluded three months later.

1985–1988: Fahrenheit and The Seventh One with Joseph Williams

At the close of the Isolation tour in 1985, Fergie Frederiksen was let go. Lukather claimed that the band was not meshing well with Frederiksen because he had a difficult time recording with them in the studio. The band held an audition and Joseph Williams, son of film composer John Williams and 1950s singer/actress Barbara Ruick, was chosen to take over lead vocals in early 1986.

With Joseph Williams now onboard officially, Toto wrote and recorded Fahrenheit, released in October 1986. While Williams performs lead vocals, Frederiksen had begun recording a few tracks and is featured as a background vocalist on the track "Could This Be Love".

Fahrenheit brought the band back from the heavier sound of Isolation to their pop/rock roots. "I'll Be Over You" and "Without Your Love", which were both ballads sung by Lukather, were the two hit singles. The band recruited several guest musicians for the album. They recorded an instrumental piece entitled "Don't Stop Me Now" with legendary jazz trumpeter Miles Davis. In addition, a then-unknown Paula Abdul appeared as a dancer in their "Till the End" music video. Michael McDonald provided backup vocals on the song "I'll Be Over You" (and appeared in the accompanying music video), while Eagles founder and songwriting giant Don Henley appeared on the Steve Porcaro penned track "Lea".

After its release, the band embarked on another world tour. Upon its conclusion in 1987, Steve Porcaro left the band to pursue a career in film and television scoring. Fahrenheit eventually went Gold on October 3, 1994. Steve Porcaro was never replaced and Toto decided to continue with only five members. Although Porcaro occasionally assisted the band on synthesizers for their subsequent studio albums (and appeared on their 1988 tour), David Paich handled most of the live keyboard work (with keyboard technician John Jessel assisting on certain dates) post 1988.

In 1988 Toto released their next album The Seventh One, featuring Jon Anderson of Yes on backup vocals on the single "Stop Loving You". The album's other single, "Pamela", became very popular and would be the band's last to hit the US Top 40. The Seventh One became the band's most successful release since Toto IV. The band toured from February through July 1988.

1988–1990: Past to Present and Jean-Michel Byron

Although "The Seventh One Tour" was very successful, after it was finished the band decided to replace lead singer Joseph Williams. Originally, the band wanted to reunite with original vocalist Bobby Kimball to record new songs for a greatest hits record, but the record company instead insisted they hire South African singer Jean-Michel Byron. Before Byron was brought in, the band recorded "Goin' Home" with Kimball. This song was later featured on the Toto XX album as an "unreleased song". When Byron was brought in (in 1989) he and Toto recorded four new songs which were included on their greatest hits album Past to Present 1977–1990, released in 1990. Toto then embarked upon the "Planet Earth" tour that lasted from September until December 1990. The band didn't get along with Byron, whose diva-like behavior and flamboyant stage presence caused friction during the tour. He was demoted to background vocals before ultimately being fired at the conclusion of the tour. During this time, the band also found that former singer Bobby Kimball was booking shows and billing himself and his backing band as "Toto". In April, mirroring the situation that had happened with Kimball seven years previously, former singer Joseph Williams was arrested on drug-related charges.

Lukather's first solo album was released in 1989, named Lukather, and featured musicians such as Eddie Van Halen and Richard Marx.

1991–1992: Kingdom of Desire and Jeff Porcaro's death
With Toto once again minus a lead vocalist, guitarist Steve Lukather stepped in to sing lead vocals and became the band's new front man. Toto played at the Montreux Jazz Festival in 1991 and the band recorded Kingdom of Desire, which was released on Columbia Records in most parts of the world and on Clive Davis' label Relativity Records in the United States.

Jeff Porcaro died in an accident on August 5, 1992, at the age of 38 while working in his garden. According to the Los Angeles Times Report, the Los Angeles County Coroner's office lists the cause of death to be a heart attack from the hardening of the arteries caused by cocaine use. Facing the prospect of a tour without Jeff, Toto almost broke up. However, Jeff Porcaro's family insisted the band continue. The band contacted Los Angeles-based Englishman Simon Phillips to replace Jeff Porcaro as they knew that Porcaro liked Phillips alongside Vinnie Colaiuta and Gregg Bissonette and because Lukather worked with Phillips on a previous tour with Santana and Jeff Beck in Japan in 1986.

Phillips joined the band and they went on the tour, which they dedicated to Jeff's memory. In 1993 they released a live album called Absolutely Live. From 1991 on, Steve Lukather would handle a majority of the vocals (until Bobby Kimball's return in 1998), but some older songs originally sung by Kimball, Fergie Frederiksen, and Joseph Williams were put in the set list and sung by new backup singers Fred White (who was replaced by John James in 1992), Jackie McGee (who had joined for the 1990 tour and was replaced by Donna McDaniel in 1992), and Jenny Douglas-McRae (who had also come aboard in 1990). Douglas-McRae formerly served as an actress as the librarian in the band's 1982 "Africa" music video. James sang "Stop Loving You" and Kimball's part on "Rosanna", McDaniel sang "Home of the Brave" and "Angel Don't Cry", and Douglas-McRae sang "Hold the Line".

On December 14, 1992, the Tribute to Jeff Porcaro Concert was held at Universal City's Universal Amphitheatre. Performers including Don Henley, Eddie Van Halen, Donald Fagen, Walter Becker, Boz Scaggs, James Newton Howard, Michael McDonald, David Crosby and special guest George Harrison performed various Toto songs along with the four remaining Toto members. At the close of the tour, the band then took a break to pursue individual projects as well as to keep up their session schedules.

From March to November 1993, Lukather and Phillips teamed up with friends David Garfield and John Pena on the side project Los Lobotomys and recorded the album Candyman.

1995–1997: Addition of Simon Phillips and Tambu
In 1995 Toto recorded Tambu, their first album with Simon Phillips, which saw the band back with CBS (now Sony). A departure from Toto's sound of the late 1970s and 1980s, Tambu was a very organic release and featured the single "I Will Remember", which received moderate radio play. Other singles released were "Drag Him To The Roof" and "The Turning Point". Tambu also featured John James and Jenny Douglas-McRae as backup singers on some of the tracks. Douglas-McRae even sang lead on the album's bonus track, "Blackeye", and also in a duet with Steve Lukather on "Baby He's Your Man". Tambu sold 600,000 copies worldwide.

The "Tambu Tour" proved to be another success, although there were no North American dates. Simon Phillips suffered from a back problem, so Gregg Bissonette had to fill in for him during the first leg of the tour in late 1995. The tour concluded in 1996. The rest of the tour personnel remained the same, with the exception of Donna McDaniel who had left in 1994 shortly after the "Night of the Proms" performances (which Douglas-McRae had missed since she was out touring with Joe Cocker). The song "Hold the Line" was now sung as a duet between James and Douglas-McRae.
Both James and Douglas-McRae were dropped from the band at the conclusion of the 1997 tour.

Lukather released his second solo album, Luke, which was a more "introspective" album than his previous solo album.

1997–2001: Toto XX, Bobby Kimball's return and Mindfields
1997 marked the band's 20th anniversary, and in order to commemorate it, David Paich and Steve Lukather started to go through several old tapes and demos for a special record of unreleased songs. In 1998 they released Toto XX with the single "Goin' Home". Toto went on a small promotional tour with former members Bobby Kimball, Steve Porcaro and Joseph Williams.

After the "Toto XX" tour, Bobby Kimball rejoined the band as lead singer after 14 years. The band released Mindfields in early 1999 and embarked on the "Reunion" tour, touring worldwide and returning to the United States for the first time in six years. The new album featured three singles, "Melanie", "Cruel" and "Mad About You", a song co-written by David Paich and former Toto vocalist Joseph Williams. Later that year, a live album titled Livefields was released. The tour officially concluded in 2000, but the band played a few shows throughout 2001. David Paich briefly took a break from touring in 2000, so Jeff Babko filled in on keyboards. Paich then resumed touring with Toto in 2001.

2002–2003: Through the Looking Glass and Toto's 25th anniversary
In 2002, in celebration of Toto's 25th anniversary, the band released Through the Looking Glass, a covers album that paid tribute to the band's musical influences, such as Bob Marley, Steely Dan, The Beatles, and Elton John. Two singles were released: "Could You Be Loved", a Bob Marley cover, and "While My Guitar Gently Weeps", a Beatles cover. The album was not a commercial success and many fans were upset about the release, thinking that the band should have written new material instead. However, the record gave the band material to promote their "25th Anniversary Tour", which started in 2002 and concluded in 2003. After the tour, Toto released a live album and DVD of the show titled Live in Amsterdam. Both the live album and the DVD were released in late 2003.

2003–2005: Greg Phillinganes joins and David Paich's semi-retirement

Beginning in June 2003, near the end of their "25th Anniversary Tour", keyboardist David Paich took a leave of absence from touring to spend time with a sick family member. Veteran keyboardist Greg Phillinganes filled in for Paich for the rest of the tour.

In late 2003, Toto headlined Night of the Proms for two months straight. Paich returned but was only able to play for a few weeks before he had to leave again, so Phillinganes once again filled in for the remainder of the shows. After Simon Phillips announced of illness, Jon Fariss and Ricky Lawson joined the band for the Night of the Proms. In early 2004, the band embarked on a world tour that went throughout 2004 and 2005. Paich only occasionally appeared, with Phillinganes playing at most of the shows. In 2005, Phillinganes was asked to become a regular member of the band and Paich retired from touring. Paich was still a member of Toto, however, as he continued to record and produce on all of Toto's releases.

In October 2003, Steve Lukather released a Christmas album named Santamental, featuring musicians such as Eddie Van Halen, Slash, Steve Vai, and Gregg Bissonette.

2006–2008: Falling in Between and the subsequent tour and live album

In early 2006, Toto released Falling in Between on the Italian label Frontiers, their first album of new material since 1999. The release featured extensive keyboard work from Steve Porcaro and a duet with Joseph Williams on the first single, "Bottom of Your Soul". Following the record's release, Toto embarked on an extensive worldwide tour in 2006, which continued into 2007 for a second leg. The 2007 leg featured Leland Sklar filling in on bass for Mike Porcaro due to an (at the time) undisclosed illness. Mike Porcaro's last show with the band would be on November 16, 2006, in Medina, Minnesota. The 2007 leg also featured extensive dates in both Europe and the United States, including an appearance at Moondance Jam in Walker, Minnesota. Former lead singer Fergie Frederiksen made a guest appearance at the Minneapolis date on May 5, 2007 and Joseph Williams also made a few guest appearances with the band in June 2007. The tour continued into 2008 and began in Mexico City, Mexico on January 31, 2008. They would tour Japan with Boz Scaggs, which additionally featured Joseph Williams singing lead and background vocals with Kimball, and also featured the return of David Paich.

Toto released a two-CD set Falling in Between Live on Eagle Records to commemorate the tour. This live set marked the fourth for the band, following 1993's Absolutely Live, 1999's Livefields, and 2003's Live In Amsterdam.

In 2008, a companion DVD of the show which was recorded on March 26, 2007, at Le Zenith in Paris was released.

2008-2010: First hiatus and subsequent reformation
On June 5, 2008 after a period of rumors and some allusions, Lukather posted a message on his official website, stating, "The fact is yes I have left Toto. There is no more Toto. I just can't do it anymore and at 50 years old I wanted to start over and give it one last try on my own."

As the main motivation for his decision, Lukather said: When Dave [Paich] retired that was REAL hard for me 'cause we started the band together. Hell, it's 35 years if you count High School where the core all met. When Mike [Porcaro] fell ill and had to leave that was it for me. If there isn't Paich or at least one Porcaro how can we even call it Toto? ... Honestly, I have just had enough. This is NOT a break. It is over. I really can't go out and play Hold The Line with a straight face anymore.Steve Lukather released his next solo album on February 22, 2008, titled Ever Changing Times.

On February 26, 2010, the band reformed and reunited for a brief tour of Europe in the summer to benefit Mike Porcaro, who had been diagnosed with ALS. The lineup featured David Paich, Steve Lukather, Steve Porcaro, Simon Phillips, Joseph Williams, and special guest Nathan East.

Steve Lukather stated that the band still existed:

On October 11, 2010, Steve Lukather released his next solo album, All's Well That Ends Well.

Another tour in the summer of 2011 took place with former backup singer Jenny Douglas once again joining. Their show on July 17, 2011, in Verona, Italy was recorded for a live DVD but has yet to be released because of a contractual issue with their former label. They once again toured Europe in 2012.

2013–2014: 35th anniversary, Simon Phillips's departure, and David Hungate's return
In 2013, celebrating their 35th anniversary, the band embarked on tour across Europe and North America, along with Japanese dates to follow in 2014. Their show on June 25, 2013, in Łódź, Poland was recorded for a live release and was released on April 29, 2014. On November 5, it was confirmed both on Toto's and David Paich's official Facebook pages that a new studio album was in the works and that the band planned to go into the studio early 2014.

On January 21, 2013, Steve Lukather released a solo album, Transition, featuring former Toto touring bassist Leland Sklar, as well as Gregg Bissonette and Chad Smith.

On January 18, 2014, former vocalist Fergie Frederiksen died after a long battle with liver cancer. After the 2013 leg of the 35th anniversary tour, it was revealed via the band's official website on January 23, 2014, that Simon Phillips had departed the band to pursue a solo career. Phillips was then replaced by Steely Dan drummer Keith Carlock.

While Keith Carlock was now part of the band, he did not join them for at least the North American tour and his role was filled by Shannon Forrest. Bass player Nathan East, who had been touring with them since 2010, left after the Japanese tour to pursue his own projects. Instead, original bass player David Hungate rejoined the band. They once again toured the United States in spring 2014 as co-headliners with Michael McDonald. It was their most comprehensive tour on the continent in years.

2015–2017: Toto XIV and Mike Porcaro's death
Toto released their fourteenth studio album and their first in nine years titled Toto XIV on March 20 (Europe), March 23 (UK and Oceania), and March 24, 2015 (North America). To promote the newly finished project, the band started a world tour running with an extensive European headline arena tour including appearances at key festivals, along with a North American tour to follow in the summer of 2015 and Asia later that year.

On March 15, 2015, former bassist Mike Porcaro died in his sleep at his home in Los Angeles, due to complications from his battle with ALS.

On April 6, 2015, Toto announced that they would embark on August 7, 2015, in Mashantucket, Connecticut, with the band Yes, on a joint summer tour of North America, due to end on September 12 in Coquitlam, British Columbia. Dave Santos took over bass from Dave Hungate for the final three dates of the tour and Shannon Forrest continued to perform as the band's drummer.

On September 29, 2015, Toto announced the first leg of their 2016 Tour in support of Toto XIV consisting of European and Japanese dates. Leland Sklar, who joined them on their 2007 and 2008 tours, replaced founding member Hungate. Sklar stopped touring with Toto in early 2017 and was replaced by Shem von Schroeck.

In June 2016, keyboardist Steve Porcaro released his first solo album, titled Someday/Somehow featuring Michael McDonald and Toto touring backing singer Mabvuto Carpenter.

2018–2019: 40th anniversary albums, Old Is New, and second hiatus
On February 9, 2018, Toto released their anniversary album 40 Trips Around the Sun. They then embarked on a world tour promoting the album and celebrating 40 years of music. The band's lineup consisted of Joseph Williams, Steve Lukather, David Paich, and Steve Porcaro, and their touring musicians: Lenny Castro, Shannon Forrest, Warren Ham, and Shem von Schroeck.

On July 20, 2018, Toto announced: "David Paich will not be performing on the band's planned North American tour. He plans on focusing on his health and looks forward to returning to the road when ready to do so. In the absence of the founding keyboardist's presence on the tour, Dominique 'Xavier' Taplin (formerly with Prince) will be sitting in for David performing with Toto."

After the European leg of the tour, Toto covered Weezer's song "Hash Pipe" in response to their cover of Toto's 1981 number 1 single, "Africa". The band added the cover to their setlist as the encore for the 2018 North American leg of the tour.

On September 18, 2018, guitarist Steve Lukather released his autobiography The Gospel According to Luke, a humorous review on his life in music. An Audiobook was released shortly after on Audible.

On November 6, 2018, the band released the box set All In which contained their fourteenth studio album Old Is New. This contained the three new tracks already released on 40 Trips Around the Sun plus completed recordings of four other older tracks featuring Jeff Porcaro on drums and either Mike Porcaro or David Hungate on bass plus other new recordings.

On January 2, 2019, Toto kicked off their 2019 leg of the 40 Trips Around The Sun tour in Byron Bay at the Falls Festival. Xavier Taplin remained in place of Paich through that tour. Toto embarked upon a brief tour of North America on September 20, 2019. Steve Lukather stated that the tour would be the band's last for "a while", and that tensions within the band and its management had increased due to legal troubles, such as an ongoing lawsuit with the widow of founding member and drummer Jeff Porcaro, Susan Porcaro-Goings (current wife of Rick Goings). David Paich made a special appearance with the group at the tour opener in Los Angeles, singing and playing on "Africa" and "Home of the Brave".

On October 16, 2019, Steve Lukather stated that after the final show in Philadelphia on October 20, 2019, it would mark the "end of this configuration of Toto". Steve Lukather had also announced that there is a film about Toto in the works, and hinted that he would be writing a new book, titled The New Testament According to Luke. David Paich made another special appearance at the final show in Philadelphia to again perform "Africa" and "Home of the Brave".

2020–present: Second reformation and Dogz of Oz Tour
On October 19, 2020, it was announced that Steve Lukather and Joseph Williams would return to touring under the band name, in a proposed worldwide tour in 2021, known as the Dogz of Oz Tour. The new band lineup would feature bassist John Pierce (Huey Lewis and the News, Pablo Cruise, and a long-time session player), drummer Robert "Sput" Searight (Ghost-Note, Snarky Puppy), and keyboardists Dominique "Xavier" Taplin (Prince, Ghost-Note) and Steve Maggiora (Robert Jon & the Wreck), as well as multi-instrumentalist Warren Ham. The tour began with a soft-opening: a worldwide live-streamed performance on November 21, 2020, during which David Paich appeared with the band for the final two songs. On April 12, 2021, the band announced that the Dogz of Oz World Tour would be pushed to 2022.

On April 14, 2021, the band announced that they would release a new live album, With a Little Help from My Friends, through Mascot Label Group/The Players Club. Released on June 25, the album contains the streamed performance of November 2020, and was preceded by the release of two singles, live renditions of "Til The End" and "You Are The Flower". On June 28, 2021, Lukather stated that the group has no plans to record any future studio albums, though he was open to working with Williams on solo projects.

Toto began 2022 with a 40-city tour through major U.S. basketball and hockey arenas, serving as the opening act for Journey. David Paich joined Toto for the final four songs (Home of the Brave, With a Little Help From My Friends, Rosanna and Africa) in several shows. He also joined the band for the European leg of the tour at the Amsterdam show on July 15, 2022. On August 16, 2022, Greg Phillinganes returned to the Toto lineup for the first time since the Falling In Between tour in 2008, filling in for regular touring keyboardist, Dominique "Xavier" Taplin, who was forced to return home shortly before the end of the European leg of the tour, citing family reasons. Phillinganes' brief stay with the band was only temporary though, as Taplin returned to the band on August 23, 2022 for their show in Luxembourg.

Toto toured with Journey again in early 2023, before performing several concerts on its own in Japan during the summer. The band is scheduled to perform in November and December in Belgium and Germany for the Night of the Proms 2023, beginning in Antwerp.

It was announced on September 25, 2023 that Toto and Journey would tour North America together for the third straight year, with concerts scheduled from February-April 2024.

Session work (1970s to early 1990s)
Before, and during Toto, the members did various session work for a slew of notable musicians. The first such session, which also led to the birth of the band was with Boz Scaggs, in which Jeff Porcaro, David Paich, David Hungate, and Joe Porcaro (regular Toto guest contributor and father of Jeff, Steve, and Mike) played on his smash hit album Silk Degrees. The members had done smaller scale work before this album working with the likes of Steely Dan, Seals and Crofts, and Sonny & Cher. Steve Lukather provided the main guitar work on Michael Jackson's hit "Beat It", although Eddie Van Halen played the guitar solo in the bridge. Jeff Porcaro played drums on the track, while Steve Porcaro programmed synthesizer for the Thriller album and also wrote and composed "Human Nature".

In 1982, the rock band Chicago brought in David Foster to produce their album Chicago 16. They had considered using him for their 1980 album Chicago XIV, but went with Tom Dowd instead. Under Foster's direction, the band adopted more of a soft rock sound, shed most of its jazz fusion/horn section sound, and brought in many session musicians. Of the musicians chosen, three were Steve Lukather, David Paich, and Steve Porcaro, the three core members of Toto.

In 1978, under David Foster's direction, he brought in David Hungate, Steve Lukather, Steve Porcaro, and Toto vocalist Bobby Kimball to play on Alice Cooper's 1978 album From the Inside. They have also played with legendary jazz player Miles Davis. Other artists/bands whom the members of Toto have collaborated with include Larry Carlton, Pink Floyd, Quincy Jones, Eric Clapton, Paul McCartney, James Newton-Howard, Michael McDonald, the Eagles, Earth, Wind & Fire, Yes, Eddie Van Halen, Los Lobotomys, Yoso, Richard Page (of Mr. Mister, who was proposed to replace Bobby Kimball), and Ringo Starr & His All-Starr Band (also featuring Richard Page).

Band members

Current members
 Steve Lukather – guitar, lead and backing vocals, bass guitar
 David Paich – keyboards, lead and backing vocals
 Joseph Williams – lead and backing vocals, additional keyboards Current touring members Warren Ham – saxophone, harmonica, flute, backing and occasional lead vocals, percussion
 Dominique "Xavier" Taplin – keyboards, backing vocals
 John Pierce – bass
 Steve Maggiora – keyboards, backing and occasional lead vocals
 Robert "Sput" Searight – drums, percussion, backing vocals

DiscographyStudio albums Toto (1978)
 Hydra (1979)
 Turn Back (1981)
 Toto IV (1982)
 Isolation (1984)
 Fahrenheit (1986)
 The Seventh One (1988)
 Kingdom of Desire (1992)
 Tambu (1995)
 Mindfields (1999)
 Through the Looking Glass (2002)
 Falling in Between (2006)
 Toto XIV (2015)
 Old Is New (2018)Soundtrack albums'''
 Dune (1984)

Awards and nominations
Grammy Awards

|-
|  || rowspan="2"| Toto || Best New Artist ||
|-
| rowspan="8"|  || Producer of the Year ||
|-
| rowspan="5"| Rosanna || Record of the Year ||
|-
| Song of the Year ||
|-
| Best Pop Vocal Performance by a Duo or Group ||
|-
| Best Vocal Arrangement for Two or More Voices ||
|-
| Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocal(s) ||
|-
| rowspan="2"| Toto IV || Album of the Year ||
|-
| rowspan="3"| Best Engineered Recording, Non-Classical ||
|-
|  || Tambu ||
|-
|  || Mindfields'' ||

Other awards
In 1986 Toto won a Crystal Globe award, signifying sales of more than 5 million records outside of their home country.

Tours

 1979 – Toto Tour
 1980 – Hydra Tour
 1982 – Toto IV Tour
 1985–1986 – Isolation Tour
 1986–1987 – Fahrenheit Tour
 1988 – The Seventh One Tour
 1990 – Planet Earth Tour (Past to Present Tour)
 1991 – 1991 Summer Tour
 1992–1993 – Kingdom of Desire Tour
 1993 – 1993 Summer Tour
 1995–1996 – Tambu Tour
 1997 – South African Tour
 1998 – Toto XX Tour
 1999–2000 – Mindfields Tour
 2001–2002 – 2001 Summer Tour
 2002–2004 – 25th Anniversary Tour (Through the Looking Glass Tour)
 2004–2005 – 2004 Summer Tour
 2006–2008 – Falling in Between Tour
 2010 – Mike Porcaro Honor Tour
 2011 – In the Blink of an Eye Tour
 2012 – 2012 Summer Tour
 2013–2014 – 35th Anniversary Tour
 2015–2016 – Toto XIV Tour (Yes & Toto Co-Headlining North American Summer Tour 2015)
 2017 – An Evening With Toto Tour
 2018–2019 – 40 Trips Around the Sun Tour (40th Anniversary Tour)
 2021-2024 – Dogz of Oz Tour (2022-24 selected dates with Journey in North America)

References

External links

 Toto at WorldMusicDatabase

1977 establishments in California
American musical quintets
American musical sextets
American pop rock music groups
American soft rock music groups
American supergroups
Grammy Award winners
Hard rock musical groups from California
Musical groups disestablished in 2008
Musical groups disestablished in 2019
Musical groups established in 1977
Musical groups from Los Angeles
Musical groups reestablished in 2010
Progressive rock musical groups from California
Sibling musical groups
Musical groups reestablished in 2020
Rock music supergroups

Toto (band)


Togo, resmî adıyla Togo Cumhuriyeti, Batı Afrika'da yer alan bir ülkedir. Kuzeyde Burkina Faso, doğuda Benin ve batıda Gana ile komşudur. Güneyde Gine Körfezi içerisinde yer alan Benin Körfezi'ne kıyısı bulunur. Başkenti ülkenin güneybatı ucundaki Lomé'dir. Yaklaşık 8 milyonluk nüfusu ve 57.000 km²'lik yüzölçümüyle Afrika'nın en küçük ülkelerinden biridir. Gana ve Benin sınırları arasında ortalama uzaklığı yalnızca 115 km olan Togo ayrıca dünyanın en dar ülkelerindendir.

Togo tarihi 11-16. yüzyıllar arasında çeşitli kabilelerin bölgeye yerleşmesiyle başlar. 16-18. yüzyıllarda Togo kıyıları Avrupalıların köle satın almak için uğradıkları önemli bir ticaret merkezi haline geldi. Bu nedenle Togo ve çevresine "Köle Sahili" denmiştir. 1884'te Almanya bölgeyi Togoland ismiyle himayesi ilan etti. I. Dünya Savaşı'nın ardından Fransa'ya devredilen Togo 1960'ta bağımsızlığını kazandı. 1967'de Gnassingbé Eyadéma bir askerî darbeyle iktidara geldi ve ülkeyi antikomünist bir tek parti devletine dönüştürdü. 1993'te Togo çok partili sisteme geçti, ancak usulsüzlüklerle lekelenen seçimlerle Eyadéma üç kez daha başkan seçildi. 38 yıl devlet başkanlığı yapan Eyadéma öldüğünde modern Afrika tarihinin en uzun görev yapmış lideriydi. 2005'te başkan seçilen oğlu Faure Gnassingbé hâlen görevini sürdürmektedir.

Togo tropikal kuşakta yer alan bir Sahra altı ülkesidir. Ülke iklimi tarıma elverişli olup ülke ekonomisi büyük oranda tarıma dayanır. Resmi dil Fransızcadır, başta Gbe dilleri olmak üzere birçok Afrika dili de konuşulmaktadır. Ülke nüfusunun çoğu yerli dinlere inanmaktadır, Hristiyan ve Müslüman azınlıklar da mevcuttur. Togo Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği, İslam İşbirliği Teşkilatı, Güney Atlantik Barış ve İşbirliği Bölgesi, Uluslararası Frankofoni Örgütü ve Batı Afrika Ülkeleri Ekonomik Topluluğu üyesidir.

Ülke ismi
Ülkenin ismi Ewe dilinden gelmektedir. Ewe dilinde Togo kelimesi to (Türkçe:su) ve go (Türkçe:liman) kelimelerinden oluşmaktadır. Almanya'nın burada kurduğu ilk sömürge düzeninde bölgeyi Togoland ismi verilmiş, buradan da esinlenerek ülkenin tamamına genelinde Togo ismi kullanılmış, bağımsızlık sonrası da bu isim yeni ülkenin ismi olarak da seçilmiştir.

Coğrafya
Bakınız: Togo coğrafyası

Togo sahip olduğu 56.785 km2 yüzölçümü ile Afrika kıtası standartlarına göre küçük bir ülke konumundadır. Kıta üzerinde bu yüzölçümünden daha az bir yüzölçümüne sahip olan çok az sayıda ülke bulunmaktadır. Ülke uzun ve dar bir yapıya sahip olup, kuzey-güney yönünde uzunluğu 550 km olup, batı-doğu yönünde en dar bölgesi 50 km en geniş bölgesi ise 140 km'dir. Atakora Sıradağları ülkeyi çapraz bir şekilde bölerken, sıra dağların ortalama yüksekliği 600 m düzeyindedir. Ülke topraklarının %16'sı ormanlar ile kaplı konumdayken, %25 tarım alanı, %3,5 ise yaylalardır. Togo'nun orta bölgeleri yükseltilerle kaplı iken, kuzeyinde ise hafif engebeli savan bölgesi yer alır. Ülkenin güneyinde ise ormanlık platolar, lagün ve bataklıklar görülür.

Ülkenin toplamda sahip olduğu 1.647 km'lik sınırından 664 km'si Benin, 126 km'si Burkina Faso, 877 km'si Gana ile oluşurken, ülkenin ayrıca Atlas Okyanusu'na da 56 km'lik sahil şeridi bulunmaktadır.

Togo'da bulunan en yüksek dağ 986 m ile Agou Dağı, en uzun nehri ise 50 km'si deniz taşımacılığına da uygun olan ve kuzey-güney yönünde akan 400 km'lik Mono nehridir.

İklim
Togo'da yıl boyu tropikal ve nemli bir iklime sahiptir. Yıl boyunca ortalama sıcaklıklar ülkenin kuzeyinde 30 °C, güneyinde ise 27 °C konumdayken, yıl içerisinde gece sıcaklık oranlarında ise küçük oranlarda değişiklik yaşanmaktadır.

Ülkenin kuzeyinde savan iklimi hakim konumdayken, en sıcak ayları Şubat ve Mart aylarıdır. En kurak dönem Ocak ayı içerisinde yaşanmakta olup, Mayıs ile Ekim arasında yağan yağmurlar özellikle Ağustos ayında şiddetini arttırmaktadır. Ülkenin güney bölümünde ise Nisan-Haziran ve Eylül-Kasım dönemlerinde yağışın en bol olduğu dönemler olmakla birlikte en çok yağmur Haziran ve Ekim aylarında yağmaktadır.

Bitki örtüsü ve yaban hayat
Togo'nun doğal bitki örtüsü kurak mevsimde savan, yağışlı mevsimde ise maki ve çalıdır. Deniz kıyısındaki bölgelerde lagünlerin çevresinde oluşmuş sazlık arazilere rastlanır. Atakora Sıradağları'nda görülebilen tropikal yağmur ormanları belli ırmak vadilerinde de görülebilmektedir. Günümüzde orman alanlarının bilinçsiz kesilmesi ve ormanlık arazilerin tarımsal arazilere çevrilmesi nedeniyle Togo çölleşme tehlikesiyle karşı karşıya olan bir ülke konumundadır.

Togo'da yaban hayat genellikle kuzey bölgelerde yaşam bulmakta olup, güney bölgelerde neredeyse yok olma noktasına gelmiştir. Aslan, fil, su aygırı, maymun, timsah sık görülen vahşi hayvanlardandır.

Nüfus
Togo'da son olarak 2010 yılında gerçekleştirilen resmi sayım sonuçlarına göre 6,191,155 nüfus tespit edilmiştir. Bu güncel olarak son resmi sayım konumunda olup, 2018 tahmini nüfus sonuçları verilerine göre 8,176,449 kişi yaşamaktadır. Togo'nun 2010 resmi nüfus sayım sonuçlarına göre en büyük nüfusu başkent Lomé'dir.

Togo genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre nüfusun %58,76'sı 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,57'si 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %39.73 (erkek 1,716,667/kadın 1,703,230)
15-24 yaş: %19.03 (erkek 817,093/kadın 820,971)
25-54 yaş: %33.26 (erkek 1,423,554/kadın 1,439,380)
55-64 yaş: %4.42 (erkek 179,779/kadın 200,392)
65 yaş ve üzeri: %3.57 (erkek 132,304/kadın 175,074)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %43,9 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,48 düzeyindedir.

Etnik gruplar
Ülke nüfusunun %40,1'i Ewe etnik grubuna mensuptur. Eweler ülke içerisinde çoğunluğu oluşturmakta olup, çoğunlukla ülkenin güney bölgelerinde yaşamaktadırlar. Ülke içerisinde ikinci kalabalık etnik grubu ise %23,1 ile Temba etnik grubu oluşturmakta ve ağırlıklı olarak ülkenin orta kesimlerinde ve kuzey kesimlerinde yaşamaktadırlar.

Dil

Ülkenin Fransa sömürgesinden kurtularak bağımsızlığını ilan etmesi sonucu ülkenin resmi dili koloni ülkesi Fransa'nın dili olan Fransızca seçilmiştir. Fransızcanın yanı sıra ülke genelinde ulusal diller olarak kabul edilen Ewece ve Kabiyece dilleri de belli bir nüfus tarafından iletişim dili olarak konuşulmaktadır. Bu dillere ulusal dil özelliği 1975 yılında dönemin devlet başkanı Eyadéma tarafından verilmiştir. Bu dillerin yanı sıra toplum arasında konuşulan birçok yerel dil de mevcuttur.

Din
Togo'da din özgürlüğü mevcuttur ve %51 ile halkın yarıdan fazlası doğacılık inancına sahiptir. Ülkede %29'luk bir kesim Hristiyan inancına göre yaşarken, giderek artan ve güncel olarak %20'lik bir kesimi oluşturan topluluk ise İslamiyet inancına göre yaşamaktadır. Ayrıca sahil bölgesinde az da olsa Yahudi toplulukları yaşamakta, çok az bir kesim ise de Vudu inancına göre yaşamını sürdürmektedir. Yerel dinler arasında en önemlisi, Togo'da ortaya çıkmış ve Benin, Nijerya, Burkina Faso gibi ülkelere de sirayet etmiş bulunan, bölge kültürünün ve sanatının oluşmasında önemli katkılarda bulunan vudu dini, daha sonraki dönemlerde Avrupalılarca toplanan Togolu ve Beninli köleler tarafından Haiti'ye götürülmüş ve burada da yaygın hale getirilmiştir.

Sosyal durum

Sağlık
Togo genelinde gıda ve tıbbi malzeme ihtiyaç sıkıntısı yüksek düzeyde yaşanmaktadır. Ülkede temiz su kaynaklarına ulaşabilen nüfusun oranı 2012 tahmini verilere göre %60 düzeyinde olup, geri kalan %40 nüfus temiz kaynaklardan su temin edememektedir. Nüfusun sadece %11,3'ü tam teçhizatlı sağlık hizmetlerinden yararlanabilen ülkede, nüfusun %88,7'si daha ilkel şartlarda sağlık hizmetini alabilmektedir. AIDS, Afrika kıtasının genelinin aksine düşük oranda görülmekte olup, bu oran 2012 verilerine göre %2,9 düzeyindedir. Ülke genelinde sıtma, menenjit, hepatit, tifo, kuduz çok görülen hastalıklar arasında yer almaktadır.

Eğitim
Ülkede uygulanan kesintisiz eğitim süresi mecburi altı yıldır. Eğitim sisteminde öğretmenlerin az olması ve eğitim için gerekli olan malzeme ve maddelerin zor bulunması, özellikle şehir dışında öğrenim gören öğrencileri zor konumda bırakmaktadır. 2003 yılı verilerine göre ülkede okuma yazma bilmeyenlerin oranı %46,8 dolayındadır.

Tarih

Koloni öncesi dönem
16. yüzyıldan itibaren günümüzde Togo'nun da yer aldığı sahil kesimi Avrupalılar için köle ihtiyacını karşıladıkları kaynak olarak görüldüğü Avrupalılar tarafından köle sahili olarak adlandırılmaktaydı. Bu bölgede yer alan küçük ülkeler de o dönem Avrupa ülkelerinin bu ticaretinden kendileri adına yararlanabilmek adına ticarette yer almışlardır. Günümüzdeki Togo sahil kesimlerinin batı ve doğu kesimlerinin aksine Togo sahilinde Avrupalıların oluşturduğu ilk merkez 1884 yılında gerçekleşmiş, bu bağlamda sadece Aného önemli bir ticaret merkezi haline gelmiştir.

Togo çevresinde yer alan diğer bölgelerin aksine, günümüzde Togo'nun var olduğu topraklarda koloni öncesi dönemde birçok küçük ülke kurulmuş, bölgede kurulan ülkelerin çoğu da batıda yer alan Ashanti Krallığı ile doğuda yer alan Dahomey Krallığı'nın etkisi altında kalmıştır.

Koloni dönemi

Almanya himaye bölgesi

5 Temmuz 1884 tarihinde günümüzde Togo içerisinde yer alan belli şehirlerin o dönemin kralı III. Mlapa'nın temsilcisi ile Almanya'nın batı Afrika elçisi Gustav Nachtigal ortak açıklamasında Almanya himaye bölgesi olarak ilan edilmiştir. Bu olaydan iki ay sonra 5 Eylül 1884 tarihinde sözlü olarak gerçekleştirilen bu antlaşma yazılı hale getirilerek bölgenin korunması için Almanya ile dönemin Lomé büyükelçisi Kaufmann Randad ile Porto Seguro kralı arasında himaye antlaşması imzalanmıştır. 24 Aralık 1885 yılında imzalanan bir protokol ile Fransa, Aného'daki Almanya egemenliğini kabul ettiğini beyan etmiştir. Koloni bölgesinin diğer komşu koloniler ile sınırlarının belirlenerek çizilmesi adına Almanya ile Fransa arasında 23 Temmuz 1897 tarihinde Alman-Fransız Antlaşması imzalanmıştır. Bu antlaşma haricinde Togo'nun Fransa kontrolünde olan Dahomey Krallığı (günümüzde Benin) ile Fransız Sudanı ile olan sınırları 28 Eylül 1912 tarihinde yapılan antlaşma ile belirlenmiştir. Fransa ile yapılan bu antlaşmaların paralelinde Birleşik Krallık ile de sınır ile ilgili antlaşmalar 1 Temmuz 1890 ve 14 Kası 1914 tarihinde yapılmış ve Togo'nun tüm sınırları kontrol altına alınmıştır. Bu ülkeler ile gerçekleştirilen antlaşmalar neticesinde Togo 1914 yılında 87.200 km2'lik bir yüzölçümüne sahip bir bölge konumuna gelmiştir.

Almanya imzalanan himaye antlaşması çerçevesinde 1886 yılında itibaren Towe, Kewe, Agotime, Agome-Palime ile 1887 yılında Liati üzerindeki hakimiyeti ele alarak alanını genişletmiştir. 1888 yılında itibaren bölgenin iç kısımlarına da ilerlemeye başlayan Almanya, buradaki yerel idareciler ile de himaye antlaşmaları yaparak iç kesimlerde de üsler oluşturmuştur.

18 Temmuz 1905 tarihinde Togo'nun ilk demiryolu hattı olan 44 km'lik uzunluğa sahip Lomé–Aného demiryolu hattı hizmete açılmıştır. 1914 yılında Togo sekiz idari bölgeden oluşmaktaydı: Lome-Şehir, Lome-Kırsal, Anecho, Misahöhe, Atakpamé, Kete Krachi, Sokodé ve Sansane-Mangu.

Milletler Cemiyeti manda bölgesi ve BM mütevelli bölgesi
I. Dünya Savaşı'nın başlaması ile birlikte bölge Fransa ve Birleşik Krallık tarafından işgal edilmiş, sonucunda da Alman polis birlikleri 27 Ağustos 1914 tarihinde teslim olarak Togo'nun idaresini bırakmışlardır.

I. Dünya savaşının sona ermesi ile birlikte bölge toprakların üçte ikisini kapsayan doğu kısımları sahil kesimi ile birlikte Fransa'ya verilmiş (Fransız Togoland), batı kesiminin idaresi de Milletler Cemiyeti tarafından manda yönetim bölgesi biçiminde gerçekleştirilebilmesi adına Birleşik Krallık'a (Britanya Togoland) devredilmiş, bölge Milletler Cemiyeti bölgesi olmasına rağmen aslen Altın Sahili yönetimi tarafından yönetilmiştir. II. Dünya Savaşı sonrası bölge Birleşmiş Milletler mütevelli bölgesi olarak ilan edilmiştir.

1957 yılında Britanya Togosu halk oylaması sonucu bağımsızlığını ilan eden Gana'ya dahil olmuş, Fransa tarafında kalan bölüme ise 1955 yılında Fransa tarafından özerklik verilmiş, bölge de 1960 Togo adı bağımsızlığına kavuşmuştur.

Bağımsızlık

27 Nisan 1960 tarihinde tam bağımsızlığa kavuşan Togo'da ilk devlet başkanlığı görevine Sylvanus Olympio getirilmiştir.

Ülkede bağımsızlığın kazanılmasından sonra belirli alanda sıkıntılar baş göstermeye başlamıştı. Togo'nun komşusu olan Gana, 1956 yılında yapılan bir halk oylaması neticesinde topraklarına kattığı Togo'nun belli bir bölümünden daha fazlasına talip olma isteği ve bu uğurda Olympio muhalifi parti liderlerinin Gana liderlerine gösterdiği ilgi ve alaka bu sıkıntıların ilki olarak ön plana çıkmaktaydı. Ayrıca Cezayir Savaşı sonrasında Fransa silahlı kuvvetlerinden çıkarılan 676 adet askerin, kendilerine ülkeleri silahlı kuvvetlerinde Olympio'nun dayanak olarak gösterdiği mali sorunlar nedeniyle yer bulamaması ve halkın büyük kısmının devletin ülkenin güneyinde yaşayanlara ayrıcalıklı davrandığını düşünmesi ülkenin diğer büyük sorunları olarak ortaya çıkmaktaydı.
Tüm bu sorunlarla boğuşulduğu dönemde üç ayrı suikastı (Mayıs ve Aralık 1961, Ocak 1962) atlatan Olympio, 13 Ocak 1963 tarihinde içerisinde ilerleyen yıllarda Togo'yu uzun yıllar yönetecek olan Gnassingbé Eyadéma'nın da yer aldığı Emmanuel Bodjollé önderliğinde küçük bir askeri grubun gerçekleştirdiği darbe sonucu hayatını kaybetmiş, bu darbe sonucu Nicolas Grunitzky ordu tarafından devlet başkanlığı görevine getirilmiştir. Bu darbeden 4 yıl sonra 13 Ocak 1967 yılında Gnassingbé Eyadéma önderliğindeki ordu güçlerinin devlet başkanına gerçekleştirdiği bir darbe sonucu kısa bir süre Kléber Dadjo'nun üstlendiği görevi 14 Nisan 1957 yılında Eyadéma devralarak kendisini Togo'nun yeni devlet başkanı olarak ilan etmiştir. 1967 yılında iktidarı ele geçirmesinde sonra Afrika kıtası ülkeleri içerisinde en uzun sürede görevde kalan devlet başkanı olarak ülkeyi hayatını kaybettiği 2005 yılına kadar yöneten Eyadéma bu süre içerisinde bağımsız çok partili seçimlerin gölgesinde ülkeyi diktatör rejim ile yönetmiştir. 1974 yılında bir uçak kazasından sağ kurtulan Eyadéma, 1975 yılında Étienne Eyadéma olan ismini Gnassingbé Eyadéma olarak değiştirmiştir. Özellikle 1990 yılından itibaren toplum arasında baş gösteren huzursuzluk, ülke içerisinde şiddet olaylarına neden olmuştur. Avrupa'nın ülke genelinde insan haklarının ihlal edilmesinin yanı sıra başkent yakınlarında bulunan 28 cesedin ortaya çıkması neticesinde Eyadéma'ye ye uyguladığı baskılar neticesinde Gnassingbé Eyadéma ulusal bir komitenin kurulması için çağrıda bulunmuştur. Joseph Kokou Koffigoh önderliğinde oluşturulan geçici hükûmet Koffigoh'un tavsiye kararlarının dışına çıkmasının yanı sıra Eyadéma ile de yasaklı RPT üyesi eski bakanların yeni hükûmete alınması konusunda yaptığı çalışmalar ile yine Eyadéma'nin orduyu muhalefet partisi üyelerin karşı baskı aracı olarak kullanması nedeniyle başarılı olamamıştır. Tüm demokratikleşme çalışmalarına rağmen istenilen adımları atmada gerekli özeni gösteremeyen Eyadéma, 5 Şubat 2005 tarihinde Fransa'ya yurt dışı gezisi düzenlediği bir dönemde uçak Tunus üzerinde bulunduğu sırada geçirdiği kalp krizi neticesinde ölmüştür.

Gnassingbé Eyadéma'nin ölümü sonrasında anayasaya aykırı bir şekilde oğlu Faure Gnassingbé ordu tarafından yeni devlet başkanı olarak belirlenmiştir. Uluslararası alanda oluşan büyük baskılar neticesinde 25 Şubat 2005 tarihinde görevi bırakan Gnassingbé'nin boşalttığı göreve geçici süre ile meclis başkanı vekalet etmiştir. 24 Nisan 2005 tarihinde gerçekleştirilen genel seçimlerde tartışmalar ışığında seçimleri kazanan Gnassingbé Togo'nun seçilmiş devlet başkanı olarak göreve başlamıştır. Tartışmalı seçimin sonrası ülke genelinde baş gösteren şiddet olaylarında yüzlerce kişi hayatını kaybederken, binlerce kişi de ülkeyi terk ederek komşu ülkelere sığınmışlardır.

Siyaset

Togo 1967 yılından bu yana başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Söz konusu tarihten itibaren 2005 yılındaki ölümüne kadar ülkeyi diktatör bir rejim ile yöneten Gnassingbé Eyadéma, 1993 yılında uluslararası baskılar neticesinde liberal bir anayasaya geçişi sağlasa da yönetiminde ve iktidara kalma mücadelesinde kendi yöntemlerini uygulamaya zaman zaman devam etmiştir.

Ülkenim meclisi konumunda olan Assemblée Nationale du Togo (Türkçe:Togo Ulusal Meclisi) güncel olarak 91 sandalyeye sahiptir. 2013 seçimlerine kadar 81 sandalyeye sahip olan meclis, bu seçimlerden sonra 10 sandalye arttırılarak 91'e çıkartılmıştır. Ülke genelinde son genel seçimler 25 Temmuz 2013 tarihinde gerçekleştirilmiş olup, bir sonraki seçimler 2018 yılı için planlanmaktadır.

Mecliste partilerin sandalye dağılımları seçim yıllarına göre şu şekildedir:

2020 Togo cumhurbaşkanlığı seçimi ise 22 Şubat 2020 tarihinde yapıldı. Cumhuriyet için Birlik partisinin başkanı Faure Gnassingbé, ilk turdaki oyların %71'i ile dördüncü dönemine yeniden seçildi.

Kaynak:

Parantez içerisinde belirtilen rakamlar kesin bilgileri göstermemektedir. Başka kaynaklarda farklı seçim sonuçları gösterilmektedir.

İdari yapılanma

Togo idari ve coğrafi şartlar göz önünde bulundurularak beş bölgeye ayrılmıştır. Bu beş bölge ise ayrıca 30 idari bölge ve bir komüne ayrılmıştır. Togo'da en büyük idari birim olan bölgeler, idari bölgeleri de kapsar.
Togo, 1950'li yılların başında Fransa'ya bağlı bir bölge iken altı seçim bölgesine ayrılmış konumdaydı. 1955 yılında bugün de var olan dört bölgeye (Centre, Maritime, Plateaux ve Savanes) ayrılan Togo'da 1966 yılında tüm bölge ve idari bölgeler kaldırılmış, 1970 yılında ise yeniden oluşturulmuştur. 1970 yılında yeniden oluşturulan dört bölgeye ilaveten Centrale ve Savanes bölgelerin bir bölümü alınarak 1981 yılında oluşturulan Kara bölgesi de dahil edilmiştir.

Ulaşım

Demiryolu

Ülke genelinde 2008 verilerine göre 568 km demir yolu mevcut olmasına rağmen demiryolu taşımacılığı çok küçük mesafeler hariç geçtiğimiz yıllarda durdurulmuştur. Demiryolu ulaşımının ilk temeli Almanya'nın sömürge bölgesi olduğu dönemlerde atılmış olan ülkede, 44 km'lik bir uzunluğa sahip olan Lomé-Aného demiryolu hattı döşenerek hizmete açılmıştır.

Denizyolu
Ülkenin ithalat ve ihracatını gerçekleştirdiği tek büyük limanı ise Lomé'de bulunmaktadır. Ülke genelinde yük ve insan taşımacılığının yapılmasının mümkün olduğu 50 km'lik su yolu mevcuttur.

Karayolu
Togo genelinde 2376 km'si asfaltlanmış konumda olan toplam 7520 km karayolu bulunmaktadır. Dakar-Lagos Otoyolu üzerinde bulunan başkent Lomé bu hattın önemli duraklarında birini oluşturmaktadır. Bu otoyol ile doğu da yer alan Benin ve Nijerya, batı bölümünde de yer alan Gana ve Fildişi Sahili ile çoğu asfaltlanmış yol ile bağlantılarını sağlayabilen Togo, proje genişletildiğinde ve çalışmalar sonlandığında Sierra Leone ve Liberya ile de bağlantı sağlamış olacaktır.

Havayolu
Ülkenin Lomé Havalimanı (IATA-Code LFW) ve Niamtougou Havalimanı (IATA-Code LRL) olmak üzere iki adet de uluslararası standartlara sahip havalimanı vardır. Bu iki havaalanının haricinde asfaltlanmamış pistlere sahip altı adet havaalanı daha mevcuttur.

Spor
Ülkenin geleneksel sporları arasında güreş ve futbol yer almaktadır.

Ülkenin millî futbol takımı Togo millî futbol takımı uluslararası turnuvalarda yer almakta olup, güncel olarak bir başarı elde edememiştir. Bugüne kadarki tek FIFA Dünya Kupası katılımını 2006 yılında başaran Togo, Almanya'da gerçekleştirilen 2006 FIFA Dünya Kupası'nda birinci turda elenmiştir. Togo millî takımı özellikle Angola'da gerçekleştirilen 2010 Afrika Uluslar Kupası öncesinde Cabinda bölgesinde isyancıların takım otobüsüne saldırması sonucu dünya gündemine gelmiş, bu saldırıda üç Togo millî takım görevlisinin hayatını kaybetmesi ve içerisinde futbolcuların da olduğu bir grubun da yaralanması sonucu Togo hükûmetinin bildirisiyle turnuvaya katılmaktan vazgeçmiş, bu tutum nedeniyle Afrika Futbol Konfederasyonu tarafından bu ve bundan sonraki iki turnuvadan men edilmiş, Togo açıklanan ceza ile ilgili hukuki adımlar atacağını açıklamış ancak bu ceza daha sonra CAF'ın FIFA ile yapılan görüşmeleri neticesinde kaldırılmıştır.

Togo millî takımı ayrıca Eylül 2010'da yaşanan bir olay nedeniyle yine manşetler çıkmış, sahte futbolculardan oluşan sözde Togo millî takımı Bahreyn millî futbol takımı ile Bahreyn'de 7 Eylül 2010 tarihinde dostluk maçı yapmış ve maçı 0-3 kaybetmiştir. Bahreynli teknik kadronun rakip oyuncularının tecrübesiz ve zayıf görüntüsü nedeniyle kuşkulanması ve olayı sorgulaması neticesinde ortaya çıkan durum sonrasında Fédération Togolaise de Football (Türkçe:Togo Futbol Federasyonu) yaptığı açıklamada söz konusu tarihte söz konusu maç için millî takımı göndermediğini açıklamıştır.

Togo'nun Afrika Uluslar Kupası'na katılım yılları ve aldığı dereceler şu şekildedir:

Ekonomi
Ülke ekonomisinin en önemli bölümünü tarımsal faaliyetler oluşturmaktadır. Ülke çalışan nüfusunun üçte ikisi tarımsal faaliyetlerde bulunmaktadır. Mısır, yams, manyok, darı, yer fıstığı, sorgum, kahve ülke genelinde ekilen ve yetiştirilen en önemli tarım ürünlerini oluşturmaktadır.

Yıllık %3 ekonomik büyüme gösteren Togo, bu büyümeden yeterince faydalanamamaktadır. Ülke ekonomisi toplumun kendi geçimini sağlamak için yaptığı tarımsal faaliyete ve kısmi olarak da ticarete bağlıdır. Ülke ihtiyacı olan gıda maddelerini ise yurt dışından ithal etmektedir.

Ülke genelinde gerçekleştirilen özelleştirmelere rağmen günümüzde birçok önemli sektör devletin kontrolü altındadır. Togo, 16 üyeli Batı Afrika Devletleri Ekonomik Topluluğu'nun üyesi konumuda olup, topluluğun kalkınma fonu merkezi başkent Lomé'dedir. Bunun haricinde CFA Frangı kullanan sekiz devletin üye olduğu Batı Afrika Ekonomik ve Parasal Birliği'nin (UEMOA) de Burkina Faso, Benin, Fildişi Sahili, Gine Bissau, Mali, Nijer ve Senegal ile birlikte üyesidir. UEMOA'ya bağlı bir kuruluş olan Batı Afrika Kalkınma Bankası'nın (BOAD) merkezi de Lomé'dir.

İhracat
Ülkenin 2012 verilerine göre ihracat yaptığı ilk sekiz ülke şu şekildedir:
 Hindistan %14.2
 Lübnan %10.6
 Burkina Faso %7.6
 Benin %7.5
 Çin %6.1
 Nijer %5.8
 Hollanda %5.2
 Gana %4.4

İthalat
Ülkenin 2012 verilerine göre ithalat yaptığı ilk dört ülke şu şekildedir:
 Çin %40.4
 Hollanda %7.9
 Fransa %5.4
 Birleşik Krallık %5.3

Kültür
Togo kültürü Ewe, Mina, Kabiye gibi başlıca büyük kabilelerin kültürünü yansıtmaktadır. Bunun haricinde vudu dininin yaygın olduğu yerlerde bu dinin kültüre olan etkileri de görülebilmektedir. Heykeller, ahşap maske, boyalı kumaş gibi sanat eserleri ülkede sık görülen el sanatlarının başında gelmektedir.

1975 yılında kurulan Lomé Ulusal Müzesi, etnografik, tarihi ve mimari açıdan öneme sahip eserleri bünyesinde barındırmaktadır. Lomé Ulusal Müzesi dışında Aneho, Kara, Savanes ve Sokode'de de bölgesel müzeler yer almaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Republic of Togo Togo resmi sitesi
 National Assembly of Togo Togo Ulusal Meclis resmi sitesi
 Togo Woezon Tourism
 Britannica Ansiklopedisi
 www.tasam.org

Afrika Birliği ülkeleri

Cumhuriyetler
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Batı Afrika ülkeleri

Togo


Der Spiraltang (Fucus spiralis, auch Kleiner Blasentang oder Schraubentang) ist eine Fucus-Art aus der Gruppe der Braunalgen, der unter anderem in der Nordsee und Ostsee vorkommt.

Beschreibung
Der Spiraltang ist eine Großalge (Seetang), die bis zu vier Jahre alt wird und ausgewachsen eine Größe von 3,5 bis 40 Zentimeter erreicht. Das monatliche Wachstum liegt bei etwa 1,1 Zentimetern. An der Basis ist er mit einer Haftplatte mit dem Untergrund verbunden. Der lederartig derbe, braungrüne Thallus ist abgeflacht, in einer Ebene gabelig verzweigt und von einer Mittelrippe durchzogen. Er besitzt weder Gasblasen (wie Blasentang) noch einen gesägten Rand (wie Sägetang). Manchmal ist der Thallus spiralig gedreht, worauf sich der deutsche Name bezieht. Die vegetativen Thallusenden sind flach, nach starker Besonnung auch aufgebläht und hohl. Durch die Brandung oder Fraß beschädigte Thalli können an den Wundflächen neue büschelige Sprosse regenerieren.

Lebensweise
Spiraltang verbringt 90 Prozent seiner Lebenszeit im Wasser. Die Großalge ist sehr resistent gegen Austrocknung und toleriert einen Wasserverlust von 70 bis 80 Prozent. Die Wasserpflanzen kommen mit einer Meeresströmung von bis zu 6 Knoten zurecht, bevorzugen jedoch moderatere Strömung zwischen einem und drei Knoten.

Fortpflanzung
Fucus-Arten sind Diplonten ohne Generationswechsel. Von April bis Oktober trägt der Spiraltang dick geschwollene fruchtbare Thallusenden (Rezeptakeln), die mit Gallerte gefüllt sind. Die Rezeptakeln enthalten krugförmig in die Oberfläche eingesenkte Konzeptakeln, in denen die Gameten gebildet werden. Der Spiraltang ist zwittrig. In jedem Konzeptakel entstehen Eizellen und Samenzellen (Zoosporen). Daher kommt häufig Selbstbefruchtung vor. Die befruchteten Eizellen setzen sich fest und wachsen zu neuen diploiden Algen heran.

Vorkommen

Das Verbreitungsgebiet des Spiraltangs umfasst die Küsten des Nordatlantiks und die amerikanische Nordpazifik-Küste. Im östlichen Nordatlantik ist er von Norwegen bis zu den Kanarischen Inseln und Marokko verbreitet und kommt auch in der Nordsee und Ostsee vor.

Der Spiraltang besiedelt die oberste Gezeitenzone. Von den verwandten Fucus-Arten, mit denen er oft gemeinsam vorkommt, ist er am weitesten oben zu finden. Er erholt sich besser von Austrocknung als die verwandten Arten und toleriert sowohl hohe als auch niedrige Temperaturen, wobei er in Wassertemperaturen unterhalb von 23 Grad Celsius anzutreffen ist.

Systematik
Die Erstbeschreibung von Fucus spiralis erfolgte 1753 durch  in Species plantarum, Band 2, S. 1159. Der Spiraltang gehört zur Gattung Fucus in der Familie der Fucaceae innerhalb der Ordnung der Fucales.

Synonyme von Fucus spiralis  sind Fucus areschougii , Fucus areschougii f. nanus , Fucus areschougii var. borealis , Fucus sherardii f. spiralis  und Fucus vesiculosus var. spiralis .

Eine ähnliche Art ist der erst 2011 von  et al. beschriebene Fucus guiryi (Synonym: Fucus spiralis var. platycarpus ). Er unterscheidet sich durch einen sterilen Rand um die Rezeptakeln und seine monopodiale, nicht gabelige Verzweigung, längeren Thallus (bis etwa 50 cm) und längeren Stiel. Fucus guiryi wächst in der Gezeitenzone etwas niedriger als der Spiraltang und etwas höher als der Blasentang.

Weitere verwandte Fucus-Arten sind die Braunalgen Fucus distichus und der Sägetang, Fucus serratus.

Literatur
 Carl von Linné: Species plantarum. Band 2, S. 1159 (biodiversitylibrary.org).
 P. Kornmann, P. H. Sahling: Meeresalgen von Helgoland – Benthische Grün-, Braun- und Rotalgen. Biologische Anstalt Helgoland, Hamburg 1983, , S. 162–164 (Abschnitt Beschreibung, Fortpflanzung).

Weblinks

 Michael D. Guiry, G. M. Guiry: Fucus spiralis In: Algaebase – World-wide electronic publication, National University of Ireland, Galway (algaebase.org), abgerufen am 20. März 2012 (Abschnitt Systematik, Vorkommen)

Einzelnachweise

Braunalgen

Spiraltang


لويس ماسينيون  Louis Massignon 25 يوليو 1883م - 31 أكتوبر 1962م من أكبر المستشرقين الفرنسيين وأشهرهم، وقد شغل عدة مناصب مهمة كمستشار وزارة المستعمرات الفرنسية في شؤون شمال أفريقيا، وكذلك الراعي الروحي للجمعيات التبشيرية الفرنسية في مصر.

تعليمه
تعلّم لويس العربية والتركية والفارسية والألمانية والإنكليزية وعني بالآثار القديمة، وشارك في التنقيب عنها في العراق (1907 – 1908) حيث أدى ذلك إلى اكتشاف قصر الأخيضر. درس في الجامعة المصرية القديمة (1913) وخدم في الجيش الفرنسي خمس سنوات خلال الحرب العالمية الأولى. استهواه التصوف الإسلامي فدرس الحلاج دراسة مستفيضة ونشر «ديوان الحلاج» مع ترجمته إلى الفرنسية وكذلك «مصطلحات الصوفية» و«أخبار الحلاج» و«الطواسين»، كما كتب عن بن سبعين الصوفي الأندلسي، وعن سلمان الفارسي. تولى لويس تحرير «مجلة الدراسات الإسلامية» وأصدر بالفرنسية «حوليات العالم الإسلامي» حتى عام 1954.

ارتباطه الوثيق بفرنسا
رغم الدراسات الكثيرة التي قدمها ماسينيون إلا أن ارتباطاته الفرنسية قد جعلته موضع شبهة. فهناك الكثير من الآراء السلبية عنه وعن تصرفاته وأقواله. وهذا موقف عام من الاستشراق والمستشرقين في أحيان كثيرة. يجب أن لا ننسى أن ماسينيون هو ابن بيئته ومجتمعه ورغم بعض أقواله التبشيرية التي تبدو سمجة وغير مقبولة في يومنا الحاضر إلا أنه قدم أعمالاً أدبية كثيرة، وأعاد اكتشاف الكثير من التراث العربي والإسلامي بتقدير واحترام كبيرين. أما ارتباطه بالاستعمار الفرنسي للشرق العربي وكذلك حملات التطهير للبسطاء والأميين فهو مثار جدل، وقد يكون حقيقياً.

دراساته وأعماله
درس ماسينيون حياة الحسين بن منصور الحلاج دراسة مستفيضة وله فضل كبير في إعادة اكتشاف ذلك المتصوف الإسلامي. سأورد هنا الصلاة الأخيرة أو صلاة السجن من كتاب «الطواسين» الذي حققه ماسينيون وصدر عام 1913 في باريس باللغتين العربية والفرنسية. هذه الصلاة هي الدعاء الذي تلاه الحلاج عشية تعذيبه في 25 آذار 922 وهناك أربع صيغ لها سأورد منها اثنين.
 الصيغة الأولى:
1. نحن شواهدك نلوذ بسَنا عزَّتك لتبدي ما شئت من شأنك ومشيئتك،
2. أنت الذي في السماء إله وفي الأرض إله،
3. يا مدهِّر الدهور ومصوِّر الصور، يا من ذلَّت له الجواهر، وسجدت له الأعراض، وانعقدت بأمره الأجسام، وتصوَّرت عنده الأحكام،
4. يا من تجلَّى لما تشاء [كما تشاء] كيف شاء مثل التجلِّي في المشيئة لأحسن الصورة [وفي نسخة: «مثل تجليك في مشيئتك كأحسن الصورة»]،
5. والصورة هي الروح الناطقة التي أفردته بالعلم والبيان والقدرة،
6. ثم أَوعزت إلى شاهدك في ذاتك الهوى اليسير،
7. لما أردت بدايتي وأظهرتني عند عقيب كراتي ودعوت إلى ذاتي بذاتي،
8. وأبديت حقائق علومي ومعجزاتي،
9. صاعداً في معارجي إلى عروش أزلياتي، عند القول من بريَّاتي،
10. إني أُحتضَر وأُقتَل وأُصلَب وأُحرَق وأُحمَل على السافيات الذاريات،
11. وإن لذرة من ينبوع مظانِّ هيكل متجلِّياتي لأعظم من الراسيات.
 الصيغة الثانية:
1. نحن بشواهدك نلوذ، وبسَنا عزتك نستضيء، لتبدي ما ثبت من شأنك،
2. وأنت الذي في السماء عرشك، وأنت الذي في السماء إله وفي الأرض إله،
3. [...].
4. تجلَّى كما تشاء مثل تجلِّيك في مشيئتك كأحسن صورة ولا صورة،
5. والصورة فيها الروح الناطقة بالعلم والبيان والقدرة والبرهان،
6. [...].
7. كيف أنت إذا مثلت بذاتي عند عيانك ذاتي،
8. وأظهرت معراج علومي بعجزي،
9. [...].
10. إني أُخِذتُ وحُبِست وأُحضِرت وصُلِبت وأُحرِقت واحتملتْ الزياداتُ أجزائي،
11. وإن ما بقي في معناي متخلياً أعظم من زوال الراسيات.

الأبعاد الروحية لاستشراق ماسينيون
يذكر ماسينيون أنه قد تعرض للتوقيف من قبل السلطات العثمانية في أيار 1908 واتهم بالجاسوسية وسجن وهدّد بالموت، ويذكر أيضاً نوعاً من الرؤيا الروحية حيث يقول: رأيت ناراً داخلية تحاكمني وتحرق قلبي وكأنني أمام حضور إلهي لا يمكن التعبير عنه، حضور خلاق يوقف إدانتي بصلوات أشخاص غير مرئيين، زوار لسجني، التمعت أسماؤهم فجأة في مخيلتي"، ولأول مرة أصبح قادراً على الصلاة وكانت تلك الصلاة باللغة العربية. حين أفرج عنه بفضل عائلة من العلماء العرب المسلمين في بغداد توسطت له، قرّر أن يلتزم بدراسة الإسلام عميقاً وجدياً. من الأفكار المهمة التي آمن بها ماسينيون كانت فكرة "البَدَليّة": وتفهم كشفاعة الأنبياء والمُخلصين ومثالها "الحلاج" الذي درسه ماسينيون بعمق وأنجز أطروحة الدكتوراه عنه عام 1914، وقد أظهر فيها تطور المراحل في حياة المتصوف عبر التوبة ونكران الذات والتطهر، إلى نوع من تجربة الاتحاد في ذات الله. وقد طبّق على الحلاج فكرة البدلية وهو يرى أن حياة الحلاج وشفاعة موته من أجل أمته تمتد إلى ما بعد إعدامه. واعتبر أن موت الحلاج نوع من الألم البطولي تحمله من أجل الآخرين، منتمياً بذلك إلى سلسلة البدائل أو الشواهد.

أما بالنسبة للإسلام فكان ماسينيون يعتقد أنه تعبير حقيقي عن الإيمان التوحيدي المتحدر من إبراهيم عن طريق إسماعيل، وأن له رسالة روحية إيجابية بتأنيب عبدة الأوثان وإعطاء المسيحيين نموذجاً للإيمان والاستسلام. وكان ماسينيون يهتم بالأماكن التي يستطيع أن يشترك فيها المسيحيون والمسلمون في الصلاة كالقدس ومقام إبراهيم في الجليل ومزار «أهل الكهف السبعة في أفسس».

مع موقفه اللاعنفي «الغانديّ»، أصبح ماسينيون يوسع تضامنه مع البشر حتى أقاصي الأرض، وتوسعت آفاق «البدلية» عنده (وهي كما يعرّفها الجماعة المسيحية المكرسة للشفاعة من أجل الإسلام)، وإن بقيت مؤصلة في نذره مع ماري كحيل في دمياط، وكان الثالث في الجماعة البدلية راهباً اسمه الأب دو بونفيل. استطاع ماسينيون أن يربط بين موقف صديقه ومرشده الأخ شارل دو فوكو وبين خبرة غاندي الروحية والسياسية عبر شهادة الحلاج حيث يرى فيه متصوفاً حاول أن يعطي للبعد الروحي دوراً واضحاً في حياة الأمة الإسلامية. وإن ماسينيون يعد فوكو والحلاج وغاندي بين سلسلة الأبدال في فكرة البدلية.

من علاقات لويس ماسينيون العميقة والمهمة كانت علاقته بالشاعر بول كلوديل وقد تبادل معه الرسائل ومنها رسالة في آب 1908 تدور حول قرار ماسينيون إما اتباع صديقه شارل دو فوكو في الصحراء في حياة مكرسة للصلاة والتوحد في الصحراء مع القبائل العربية، أو متابعة حياة العالِم المنفتح على الآخرين.

عمل ماسينيون عميقاً في نفسه، وبصبر، لتحقيق أمنيته في الانتماء إلى سلسلة البدائل متشوقاً إلى الاستشهاد في الصحراء كصديقه شارل دو فوكو، معيداً للمسلمين ما سبق أن قدموه له (حين سبق وأخلي سبيله ورعته عائلة مسلمة في بغداد) ليصبح من الرجال الذين تستمر شفاعتهم عبر الأجيال ويشكلون تلك السلسلة من النفوس البطولية، أو كما يدعوهم أصدقاء الله، وكما يسمون في المسيحية في مواضع أخرى بشركة القديسين، وإن هذه السلسلة هي العمود الفقري للتاريخ البشري. إن الحلاج بوصفه أحد البدائل قد قبل ظلم مجتمعه وطلب الاستشهاد، وصلب مرفوضاً ومنبوذاً ومهمشاً.. لكنه عبر العصور، رويداً رويداً، تقبّله الوعي الأخلاقي للعالم الإسلامي وها هو يقوم بعمله البَدَلي في حياة الناس بعد قرون طويلة كما في حياة ماسينيون نفسه. إن هذا الإيمان الكوني قد دفع بماسينيون ليقوم بنشاطات اجتماعية كثيرة كزيارة المساجين وتعليم المهاجرين الجزائريين وممارسة الاحتجاج اللاعنفي على تجاوزات الحكم الاستعماري الفرنسي (انطلاقاً من إيمانه بفضيلة الضيافة الإبراهيمية التي يلغيها الوجود الفرنسي، هذه الفضيلة التي تعكس وجود الله في الغريب والمنفي والمضطهد).

لعل تماهي ماسينيون بشخصية الحلاج المتصوف قد وصل قمته ساعة الموت وراح مثله يردد هاتين الآيتين الكريمتين اللتين طالما رددهما في حياته:
 «لن يجيرني من الله أحد» الجن 22
 «يستعجل بها الذين لا يؤمنون بها والذين آمنوا مشفقون منها ويعلمون أنها الحق» الشورى 18.

قصة أهل الكهف
هي قصة وردت في القرآن في سورة الكهف وفي الأدب المسيحي (وليس في الكتاب المقدس). وهي تحكي عن فتية آمنوا بالله وجاهدوا في سبيله وفضلوا العزلة على ارتكاب الخطيئة. ومختصر القصة أن فتية في زمن سابق قد وحّدوا الله وآمنوا به مخالفين قومهم ولما شعروا بالخطر لجؤوا إلى كهف وباتوا فيه مع كلب لهم. وأراد الله أن يجعلهم آية من آياته، فناموا في كهفهم مدة ثلاثمئة وتسع سنين، ثم بعثهم فأفاقوا من سباتهم واتصلوا بالناس، لكن الزمن قد تغير وإن العملة التي استعملوها كانت قد تغيرت أيضاً فاكتشف الناس الآية وتيقنوا قدرة الله. وهناك اختلاف على موضع الكهف لكن الأبعاد الدينية والروحية والإنسانية أعمق وأهم من الموضع.

لقد اهتم ماسينيون بهذه القصة كنقطة لقاء بين المسيحية والإسلام وقرأ فيها الكثير من المعاني الروحية من حيث غلبة الإيمان، وفكرة الموت والبعث، وبساطة التسليم لقدرة الله، وفضيلة الحياة المشتركة والتعاون والتآخي.

ليسيه لويس ماسينيون
تخليدا لاسم لويس ماسينيون فقد أطلق اسمه على إحدى مدارس الليسيه - الثانوية الفرنسية - وهي بالتحديد (ليسيه لويس ماسينيون) في العاصمة الإماراتية (أبوظبي) وجاء ذلك عام 1982، علما أن المدرسة تأسست عام 1972 باسم إيكول دي سوسييتيه فرانسيز (مدرسة الجالية الفرنسية)

روابط خارجية

المصادر

  ماسِنْيون - الأعلام، خير الدين الزركلي، 1980
 صفحة مدرسة ليسيه لويس ماسينيون باللغة الإنجليزية على ويكيبيديا ويكيبيديا:en:Lycée Louis Massignon

أساتذة كوليج دو فرانس
أشخاص من نوجينت سور مارن
أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
أعضاء مجمع اللغة العربية بالقاهرة
أعضاء هيئة تدريس كلية الدراسات المتقدمة
خريجو ثانوية لويس الأكبر
دارسون فرنسيون
روم كاثوليك
رومان كاثوليك فرنسيون
عسكريون فرنسيون في الحرب العالمية الأولى
علماء الدراسات الإسلامية
فرنسيون باحثون عن الإسلام
كهنة كاثوليك رومان في القرن العشرين
مستعربون فرنسيون
مسيحيون علماء بالإسلام
مواليد 1300 هـ
مواليد 1883
وفيات 1382 هـ
وفيات 1962
وفيات في باريس

لويس ماسينيون


El escudo de Cabuérniga es el único símbolo del municipio de Cabuérniga (Cantabria), ya que carece de bandera oficial. Dicho escudo queda organizado de la manera siguiente: escudo mantelado: 1.º de azur, lucero, de oro; 2.º de plata, oso rampante, de sable; 3.º de gules, anzuela, de plata y mango de oro. Va timbrado con la corona real española.

El escudo fue adoptado por el Ayuntamiento, y autorizado por el Ministerio del Interior el día , previo informe favorable emitido por la Real Academia de la Historia con algunas sugerencias debidamente observadas.

Referencias

 El contenido de este anexo incorpora la descripción oficial extraída del boletín oficial citado en las referencias, la cual se encuentra en el dominio público de conformidad con lo dispuesto en el artículo 13 de la Ley de Propiedad Intelectual española.

Cabuérniga
Cabuérniga

Escudo de Cabuérniga


රෝලි  යනු උතුරු කැරලයිනා ජනපදයෙහි අගනුවර සහ දෙවන විශාලතම නගරය මෙන්ම  වේක් ප්‍රාන්තයෙහි ආසනයද වෙයි.

රෝලි, උතුරු කැරලයිනා


Atli Barkarson, né le  à Reykjavik en Islande, est un footballeur international islandais, qui évolue au poste d'arrière gauche à SønderjyskE.

Biographie

En club
Né à Reykjavik en Islande, Atli Barkarson est formé par le Íþróttafélagið Völsungur avant de rejoindre l'Angleterre et le club de Norwich City, où il poursuit sa formation.

Non conservé par Norwich à l'été 2019, il s'engage librement avec le Fredrikstad FK le .

En 2020 il retourne en Islande, signant avec le Víkingur Reykjavik. Il remporte la Coupe d'Islande avec cette équipe, jouant la finale en tant que titulaire, le  contre le ÍA Akranes. Son équipe s'impose par trois buts à zéro ce jour-là.

Le , Atli Barkarson s'engage en faveur de SønderjyskE pour un contrat courant jusqu'en juin 2026.

Le 18 août 2023, Barkarson inscrit son premier but pour SønderjyskE, lors d'une rencontre de championnat face au Kolding IF. Il entre en jeu et participe à la victoire de son équipe par trois buts à un.

En sélection
Avec les moins de 17 ans, Barkarson marque un but lors d'une rencontre amicale face à la Pologne, en août 2017.

Atli Barkarson représente l'équipe d'Islande des moins de 19 ans de 2018 à 2019. Avec cette équipe il joue huit matchs, tous en tant que titulaire, et inscrit un but, le  contre l'Albanie, lors des éliminatoires de l'Euro. Son équipe l'emporte par quatre buts à deux ce jour-là.

Avec les espoirs, il délivre deux passes décisives en septembre 2021, contre la Biélorussie et la Grèce. Ces deux rencontres rentrent dans le cadre des éliminatoires du championnat d'Europe espoirs 2023.

Le 12 janvier 2022, Atli Barkarson honore sa première en sélection avec l'équipe nationale d'Islande face à l'Ouganda. Il est titulaire lors de cette rencontre qui se solde par un match nul (1-1).

Palmarès
 Víkingur Reykjavik
 Championnat d'Islande (1) :
 Champion : 2021.

 Coupe d'Islande (1) :
 Vainqueur : 2021.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international islandais
Joueur du Fredrikstad FK
Joueur du Víkingur Reykjavik
Joueur de SønderjyskE
Naissance en mars 2001
Naissance à Reykjavik

Atli Barkarson


Hay Flat, parfois orthographié Hayflat, est une ville fantôme des comtés de Loving et Winkler au Texas.

Géographie
Hay Flat était située à environ  () de la ville de Kermit, à la frontière des comtés de Loving et de Winkler.

Toponymie
Le village fantôme tire son nom du bureau de poste de Hay Flat, qui a été nommé du fait que les hautes herbes de la région étaient aplaties par les voyageurs passant dans la région (Hay signifiant foin/paille en anglais, tandis que Flat signifie aplati).

Histoire
Le village est créé en 1900 après l'approbation d'une loi permettant à sa création. Plusieurs colons s'y installent au ranch T-Bar, à la frontière des deux comtés. Après une pétition, un bureau de poste est établi en 1910, l'année de la création du comté de Winkler. L'école est ouverte la même année. Pendant les années d'opération du bureau de poste, le courrier passe à Hay Flat par des facteurs à cheval venus de Pyote (comté de Ward). En 1913, l'école est consolidée à celle de Kermit et le bureau de poste finit par fermer. La consolidation des écoles est considérée illégale et une nouvelle école pour desservir Hay Flat est ouverte à Wink en 1928. De 1916 à 1920, une sécheresse pousse les habitants à quitter le village. Hay Flat n'apparaît plus sur les cartes routières à partir de 1972.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Liens externes

Comté de Loving
Comté de Winkler
Ville fantôme au Texas

Hay Flat


Trenica je naseljeno mjesto u općini Novi Travnik, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se južno od Novog Travnika.

Povijest

Godine 1947. izgrađena je željeznička pruga Bila – Trenica u duljini od 7,7 km. Od 1. lipnja 1975. promet se u potpunosti obustavlja i ukida.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 475

 Muslimani - 284
 Hrvati - 161
 Srbi - 20
 Jugoslaveni - 4
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 6

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 373

 Bošnjaci - 291
 Hrvati - 81
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Novi Travnik

Trenica


Fernando Antônio Brochini CSS (* 10. November 1946 in Rio Claro) ist ein brasilianischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Itumbiara.

Leben
Fernando Antônio Brochini trat der Ordensgemeinschaft der Stigmatiner bei und empfing am 8. Dezember 1973 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 12. Februar 2001 zum Koadjutorbischof von Jaboticabal. Der Bischof von Jaboticabal, Luíz Eugênio Pérez, spendete ihm am 3. März des nächsten Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Hélio Paschoal CSS, Bischof von Livramento de Nossa Senhora, und Antônio Ribeiro de Oliveira, Erzbischof von Goiânia. Als Wahlspruch wählte er Testemunho de Comunhão.

Mit der Emeritierung Luíz Eugênio Pérez' am 25. Juni 2003 folgte er ihm als Bischof von Jaboticabal nach.

Papst Franziskus ernannte ihn am 15. Oktober 2014 zum Bischof von Itumbiara. Die Amtseinführung fand am 3. Januar des folgenden Jahres statt.

Am 13. Juli 2023 nahm Papst Franziskus seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Koadjutorbischof
Stigmatiner
Person (Itumbiara)
Brasilianer
Geboren 1946
Mann

Fernando Antônio Brochini


Dabke (Arapça: دبكة, debke, dabka veya dabkeh), Levant olarak bilinen Doğu Akdeniz bölgesindeki Arap nüfus arasında yaygın olan geleneksel halk oyunu. Lübnan ve Filistin'in ulusal halk oyunudu olmasının yanında ayrıca Irak, Ürdün, Mısır, Türkiye ve Suriye'de de özellikle düğün ya da kutlamalarda oynanan yaygın bir halk oyunudur. Kelime anlamı olarak dabke, birlikte ayağı yere sertçe vurma olarak ifade edilir.  . Sadece kadınlar ya da erkekler oynayabildiği gibi, kadın-erkek karışık olarak da bu oyunu oynayabilir.

Ortaya Çıkışı ve Oynanışı
Ortaya çıkışına ilişkin en muteber görüş, Levant'ta yani Doğu Akdeniz'de özellikle çatı yapım tekniklerinin gereği olarak yardımlaşmaya duyulan ihtiyaçtan kaynaklandığıdır. Bu anlamda bir işin yapılması ve yardımlaşmaya ilişkin ortaya çıktığı söylenmektedir. Dabke ve onun ritimli müziği sayesinde işlerin hem birlikte hem de eğlenceli geçmesine yaradığı öne sürülmüşür.

Bir sıra halinde dizilmiş kişilerin oynadığı bir dans türü olan dabkede, halaydaki halay başına benzer bir lider bulunur. Bu lidere raas (baş) ya da lawweeh (sallanan) adı verilir. Lider, değişmeli olarak diğer dansçılardan biri olurken lider olan oyuncu da yüzünü seyircilere dönerken aynı zamanda sıra boyundaki tüm dansçıları da görebileceği bir konum alır. Başının üzerinde burulmuş bir mendil ya da tesbih döndürerek dansın ritmini yönetir. Lider ayağını sertçe yere vururken aynı zamanda dik durmalıdır.

Çeşitleri

6 çeşit dabke türü vardır:

 el-Şamaliyya (الشمالية): En yaygın ve ünlü olan dabke türüdür. Yarım daire şeklinde toplanan grupla oynanır. Genellikle çalınan dabke müziğine iki şarkıcı da sözlerle eşlik eder. Lider lawweeh ayak hareketleri ile grubu yönetir ve grubun uyum içinde bir ritme uygun dans etmesini sağlar. Bu dabke türü, özellikle düğün, sünnet, bir yolcunun dönüşü, haisten çıkışın kutlanması gibi kutlamalarda oynanır. Ayrıca ulusal kutlamalarda da oynanması dabke türüne ulusal bir nitleik kazandırır; özellikle Lübnan ve Filistin açısından dans, ulusal bir sembol haline gelmiştir.
 el-Şaraviyya (الشعراوية): Güçlü ve sert ayak vuruşlarıyla sembolleşen, erkeklere özgü bir türüdür.
 el-Karaadiyya (الكرادية): Lidersiz oynanan bir türdür. Oyunun özelliği ise yavaş hareketlerden oluşması ve flüt benzeri bir çalgı çalan azif (عازف)adındaki oyuncunun çember haline gelmiş topluluğun ortasında oyunu yönetmesidir.
 el-Farah (الفره): Dabke çeşitleri arasında en hızlı olanıdır ve ustalık gerektirir.
 el-Gazal (الغزل): Özellikle sağ ayakla yapılan 3 güçlü ve sert ayak vuruşuyla simgeleşmiş, zor ve yorucu bir oyun türüdür.
 el-Sahja (السحجة): Özellikle Filistin'de yaygın olan ve İsrail'in kuruluş günü olan 15 Mayıs 1948, yani felaket günü olarak bilinen Nakba Günü (يوم النكبة, Yawm an-Nakbah, Felaket Günü) ile özdeşleştirilen bir oyundur. Bu sayede hem Filistin sorunu ve yaşanan acılar akıllarda taze tutulurken hem de birlik bilincinin oluşmasına yardımcı olmaktadır. Bu tür oyun Filistin'in orta ve kuzey bölgeleri ile güney bölgesinde iki ayrı çeşide ayrılmıştır: es-Samir (السامر) ve el-Dahiyya (الدحية).

Müzik Aletleri
Dabke için en çok kullanılan müzik aletleri:
 Def (دف) : Geniş haldeki tefe benzeyen İran kökenli vurmalı bir çalgı,
 Darbuka : Ortadoğu'da ve Türkiye'de yaygın bir vurmalı çalgı. Def ile birlikte ritmin hızlanmasını ve yavaşlamasını sağlayan ana unsurlardır.
 Micviz (مجوز): Suriye'de ve Dürzi bölgelerinde yaygın olan yerel çalgı
 Argul (أرغول ya da يرغول): Antik Mısır uygarlığında da rastlanan Mısır kökenli üflemeli bir çalgı. (Filistin'de yaygın olan adıyla yargul). Türkçede de Çifte, Argun, Argul, Kargın ya da Zambır gibi çeşitli adlara sahiptir.

Günümüzde

Dabke dansı 20. yüzyılda özellikle Lübnanlı yapımcılar Assi ve Mansour Rahbani kardeşler ve önemli Arap şarkıcılar sayesinde gittikçe yaygınlaştı. Bu şarkıcılar arasında Zaki Nassif, Feyruz, Wadih el Safi, Nasri Şemseddin ve Lübnan'ın en ünlü dabke topluluğu Firkat el Arz. Feyruz (Fairouz) ile Nasri Şemseddin (Shamsaddin)'in birlikte söyledikleri ve arkadaki ekibin dabket oynadığı görüntü için:

2009 yılında Montreal'de Tullâb adlı Lübnan Öğrenci Federasyonu önderliğinde toplanan 4,475 kişilik grup, Marcelin Wilson's Park'ta beş dakikadan fazla dabke oynayarak rekor kırmıştır. Br önceki rekor ise 2,743 kişiyle Akka'da oynadıkları oyunla rekoru elde eden Akkalı Araplara aitti.

Türkiye'de en çok bilinen dabke şarkısı, Erkin Koray'ın Şaşkın (Ala Ain Moulayiteen) adlı şarkısıdır. Özellikle Arap kökenli Türk vatandaşları tarafından Hatay'daki birçok düğünde oynanan bir oyundur.

Dış bağlantılar
 http://en.wikipedia.org/wiki/Dabke
 http://www.youtube.com/watch?v=VHxiaK2xTn4
 https://archive.today/20120918072739/http://www.sourat.com/dabke.htm

Arap Dansları
Halk dansları

Dabke