L'Acte de déclaration d'indépendance de l'Ukraine (en ukrainien , Akt proholochennia nezalejnosti Oukraïny) est l'acte d'indépendance adopté par le  le  et rétablissant l'indépendance de l'État ukrainien.

Texte

Adoption
Le texte est adopté au lendemain de la tentative de coup d'État en Union soviétique le , lorsque des dirigeants communistes conservateurs tentent de rétablir le contrôle central du parti communiste sur l'URSS. En réponse, au cours d'une session extraordinaire de 11 heures, le  approuve à une écrasante majorité l'Acte de déclaration adopté avec 321 voix pour, 2 voix contre et 6 abstentions (sur 360 participants). Le texte a été composé en grande partie dans la nuit du 23 au 24 août 1991, principalement par Levko Loukianenko, Serhiy Holovatyi, Mykhailo Horyn, Ivan Zayets et Viatcheslav Tchornovil.

Le Parti communiste d'Ukraine (PCU), persuadé dans les coulisses par Leonid Kravtchouk, membre du Parti et président du Soviet suprême, se sent obligé de soutenir la loi afin de se distancer du coup d'État. Le premier secrétaire du PCU, Stanislav Hourenko, a de même fait valoir que  si le PCU ne parvenait pas à soutenir l'indépendance et les membres du PCU avaient été troublés par la nouvelle de l'arrestation de l'ancien chef du parti Volodymyr Ivachko à Moscou, de la resubordination de l'armée soviétique aux dirigeants de la RSFS de Russie et de la mise sous scellés des locaux du Comité central du Parti communiste.

Le jour même (24 août), le parlement demande un référendum pour approuver cette déclaration d'indépendance, avec l'appui des leaders de l'opposition Ihor Ioukhnovsky et Dmytro Pavlytchko. Le parlement vote également la création d'une garde nationale de l'Ukraine et un nouveau statut pour les forces armées soviétiques situées sur le territoire ukrainien.

Dans les jours qui ont suivi, un certain nombre de résolutions et de décrets sont adoptés : nationalisation des biens du PCU, remis dès lors au Soviet suprême et aux conseils locaux ; amnistie pour tous les prisonniers politiques ; suspension de toutes les activités du PCU et gel de ses actifs et de ses comptes bancaires dans l'attente d'enquêtes officielles sur une éventuelle collaboration avec les putschistes de Moscou ; création d'une commission d'enquête sur les soutiens au coup d'État ; et création d'un comité sur les questions militaires liées à la création d'un ministère de la Défense de l'Ukraine.

Le 26 août 1991, le représentant permanent de la RSS d'Ukraine auprès des Nations unies (la RSS d'Ukraine était l'un des membres fondateurs des Nations unies), Hennadiy Udovenko, informe le bureau du Secrétaire général des Nations unies qu'il est désormais représentant de l'Ukraine. Le même jour, le comité exécutif de Kiev vote également le retrait de tous les monuments des héros communistes des lieux publics, y compris le monument de Lénine sur la place centrale de la Révolution d'Octobre. Le comité décide de même que la place serait rebaptisée Maidan Nezalezhnosti (Place de l'Indépendance) tout comme la station de métro sous cette place.

Lors du référendum sur l'indépendance du , le peuple ukrainien exprime un soutien franc et massif à l'Acte de déclaration d'indépendance, avec plus de 90 % de votes en faveur et une participation de 82 % des électeurs. Le référendum a lieu le même jour que la première élection présidentielle directe en Ukraine ; les six candidats à la présidence soutiennent tous l'indépendance et font campagne pour le « oui ». L'approbation du référendum met fin à toute chance réaliste d'un maintien de l'Union soviétique, même à une échelle limitée car l'Ukraine était le deuxième État membre de l'URSS le plus puissant, économiquement et politiquement.

Une semaine après les élections, le président nouvellement élu Leonid Kravtchouk se joint à ses homologues russe et biélorusse Boris Eltsine et Stanislaw Chouchkievitch pour signer, le , les accords de Minsk, qui actent la fin de l'Union soviétique. L'Union soviétique est officiellement dissoute le 26 décembre 1991.

Depuis 1992, le 24 août est célébré en Ukraine comme le Jour de l'Indépendance.

Reconnaissance internationale
La Pologne et le Canada sont les premiers pays à reconnaître l'indépendance de l'Ukraine, tous deux le 2 décembre 1991. Le même jour, l'émission de fin de soirée du journal télévisé Vesti annonce que Boris Eltsine a reconnu l'indépendance de l'Ukraine.

Notes et références

Liens externes
 Texte de l'Acte de déclaration d'indépendance en ukrainien, en anglais – Site officiel de la Verkhovna Rada.

Ukraine 1991
1991 en Ukraine
1991 en droit
Histoire de l'Ukraine
1991 en Union soviétique
Août 1991
24 août
1991 en politique
Politique en Ukraine
Politique en Union soviétique
Droit en Ukraine
Dislocation de l'URSS
République socialiste soviétique d'Ukraine
Ukraine au XXe siècle
Mouvement indépendantiste ukrainien

Déclaration d'indépendance de l'Ukraine (1991)


Philip Mulryne (Belfast, 1. siječnja 1978.) sjevernoirski je umirovljeni nogometaš, dominikanac i katolički svećenik. Nogometnu karijeru započeo je u Manchester Unitedu, a za Norwich City odigrao je više od 170 službenih susreta. Nakon što je punih deset godina igrao za Sjevernoirsku nogometnu momčad, odlazi u igračku mirovinu zbog ozljede. Krajem 2016. stekao je naslov đakona, a u srpnju 2017. održao je i svoju mladu misu.

Nogometna karijera
Iako rođen u sjevernoirskom Belfastu, kao junior odlazi u Manchester United, gdje je 1994. zaigrao i u mladoj momčadi. S njom je 1995. osvojio Kup mladih (»FA Youth Cup«), a za nacionalnu vrstu debitirao je prije nego za United. Bilo je to u veljači 1997. na međunarodnoj utakmici protiv Belgije. Za klupsku momčad prvi puta je nastupio u susretu Engleskog kupa protiv Ipswicha iz Suffolka. Iako je u klubu mogao igrati na mjestima središnjeg veznjaka, desnog beka ili stopera, sva ta mjesta držale su zvijezde David Beckham, Nicky Butt, Paul Scholes, Andy Cole i Ole Gunnar Solskjaer te se nije mogao probiti u prvu momčad.

Uvidjevši kako niti nakon četiri godine u Unitedu za njega nema mjesta, u ožujku 1999. potpisuje ugovor za Norwich City vrijedan pola milijuna funti. Već u prvom nastupu za klub zabio je pogodak osiguravši najmanju pobjedu (1:0) protiv prvoligaša Grimsbya. Ipak, zbog ozljede je morao propustiti ostatak igračke sezone. Zahvaljujući dobroj igri u doigravanjima za Premier ligu, krajem 2002. potpisuje trogodišnji ugovor s klubom, koji 2004. dovodi među prvoligaše. Nakon ispadanja iz prve lige nakon samo jedne sezone i isteka ugovora, potpisuje za velški Cardiff City, u kojem je u dvije godine odigrao svega četiri susreta.

Godine 2007. zaigrao je za niželigaše Leyton Orient i King's Lynn, nakon čega je odbio ponudu poljskog prvoligaša Legia Varšava. Najveći klupski uspjeh ostvario je u Norwichu, za koji je u šest godina igranja ostvario 178 nastupa i pritom zabio 20 pogodaka.

Iste godine kada je stupio u juniorske redove Manchestera, zaigrao je i za nacionalnu momčad do 15 godina. Igrao je u svim sastavima: do 16, 17, 18 i 21 godine, prije nego što je ostvario prvi nastup za Sjevernu Irsku. Za zeleno-bijele igrao je od 1997. do 2007. i upisao 27 nastupa uz tri pogotka.

Izvori

Vanjske poveznice
Miroslav Herceg: (VIDEO) Bivši nogometaš Manchester Uniteda postao svećenik!, 11. srpnja 2017.
I.V.: Bivši nogometaš Manchester Uniteda priprema se postati svećenik , bitno.net, 17. veljače 2012.

Sjevernoirski nogometaši
Nogometaši Cardiff Cityja
Nogometaši Manchester Uniteda
Nogometaši Norwich Cityja

Philip Mulryne


João Baptista de Oliveira Figueiredo (15. janúar 1918 – 24. desember 1999) var brasilískur herforingi og stjórnmálamaður sem var forseti Brasilíu frá 1979 til 1985. Figueiredo var síðasti forsetinn á tíma brasilísku herforingjastjórnarinnar og forsetatíð hans einkenndist af hægfara þróun aftur til lýðræðis sem lauk með stofnun nýrrar stjórnar árið 1985.

Æviágrip
João Figueiredo var sonur liðsforingja í brasilíska hernum og fetaði í fótspor föður síns með því að ganga í herinn. Þegar brasilískir herforingjar frömdu valdarán gegn borgaralegum stjórnvöldum árið 1964 var Figueiredo skipaður yfirmaður leyniþjónustunnar í Rio de Janeiro. Hann var síðan skipaður yfirmaður herlögreglunnar í São Paulo og gegndi ýmsum trúnaðarstörfum fyrir brasilísku herforingjastjórnina á næstu árum. Árið 1974 skipaði Ernesto Geisel, forseti Brasilíu, Figueiredo yfirmann allrar leyniþjónustu ríkisins.

Figueiredo var lítið áberandi sem meðlimur í ríkisstjórn Geisels og var stundum kallaður "þögli ráðherrann". Þrátt fyrir að herforingjastjórninn hefði frá upphafi lofað því að snúið yrði aftur til lýðræðis þegar aðstæður væru réttar gagnrýndi Figueiredo vestrænt lýðræði opinberlega. Vegna óvarlega ummæla Figueiredos var sérstakt auglýsingafyrirtæki fengið til að kenna honum hvernig hann átti að koma fram.

Ernesto Geisel féll vel að vinna með Figueiredo og tók hann því fram yfir aðra herforingja í stjórninni við val á eftirmanni sínum. Í byrjun ársins 1978 tilkynnti Geisel að Figueiredo myndi taka við af honum sem forseti Brasilíu við lok kjörtímabilsins næsta ár. Þrátt fyrir að herforingjarnir réðu vali á forsetanum hélt Figueiredo uppi virkri kosningabaráttu og ferðaðist vítt og breitt um Brasilíu til að kynna sig fyrir þjóðinni.

Figueiredo tók við af Geisel sem forseti Brasilíu þann 15. mars 1979 og sagðist við það tilefni ætla að sjá til þess að staðið yrði við loforð hersins um afturhvarf til lýðræðis. Þegar Figueiredo tók við völdum var efnahagsfarsældinni sem hafði einkennt fyrri ár herforingjastjórnarinnar lokið. Verðbólga nam rúmum fjörutíu prósentum, erlendar skuldir landsins voru háar og landbúnaður Brasilíu átti í vanda af náttúruvöldum, auk þess sem ójöfnuður í landinu hafði aukist gríðarlega.

Við upphaf forsetatíðar sinnar hélt Figueiredo áfram "slökunarstefnu" sem Geisel hafði viðhaldið frá árinu 1977. Herforingjastjórnin naut enn stuðnings flestra kaupsýslumanna, íhalds- og hægrimanna en brasilískir launþegar voru flestir andsnúnir henni auk þess sem rómversk-kaþólska kirkjan í landinu tók afstöðu gegn stjórninni.

Árið 1983 upphófust fjöldamótmæli gegn herforingjastjórninni vegna versnandi efnahagsástands. Atvinnuleysi nam þá um 40%, verðbólga 230% og meðallaun almennra verkamanna voru aðeins um 4.300 kr. á mánuði. Glæpatíðni fór hækkandi og milljónir landsmanna voru vannærðir. Háværar kröfur mótmælenda um að beinar kosningar yrðu haldnar um næsta forseta leiddi til þess að Figueiredo lét lýsa yfir takmörkuðu neyðarástandi í höfuðborginni Brasilíu og nærliggjandi héruðum í apríl 1984. Tilskipunin um neyðarástandið espaði mjög upp mótmælendur í höfuðborginni og leiddi til þess að hundruð stúdenta ruddust inn í þinghús borgarinnar. Árið 1984 felldi brasilíska þingið tillögu stjórnarandstæðinga um að kallað yrði til beinna forsetakosninga en í staðinn var kölluð saman kjörmannasamkunda sem falið var að kjósa nýjan forseta þann 15. janúar næsta ár.

Þann 15. janúar 1985 kaus kjörmannasamkundan stjórnarandstöðuleiðtogann Tancredo Neves nýjan forseta Brasilíu. Neves veiktist hins vegar og lést áður en hann gat tekið við embætti og því var það José Sarney, sem hafði verið kjörinn varaforseti af kjörmannasamkundunni, sem tók við af Figueiredo sem forseti Brasilíu þann 15. mars 1985. Figueiredo neitaði að vera viðstaddur embættistöku eftirmanns síns þar sem Sarney var liðhlaupi úr gömlum stjórnarflokki herforingjanna og var því álitinn svikari eða tækifærissinni.

Tilvísanir

Forsetar Brasilíu

João Figueiredo


L'épreuve masculine de big air aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu du 5 au  au Big Air Shougang de Pékin. L'épreuve fait son apparition au programme.

Birk Ruud s'impose comme le premier champion olympique de cette discipline, avec pour dauphin, Colby Stevenson. Henrik Harlaut,  au classement FIS, complète le podium. Les deux grands favori, Matěj Švancer et Andri Ragettli, ne parviennent pas à se qualifier pour la finale.

Qualification
Pour être admis au jeux olympiques, un athlète doit remplir trois conditions en plus des critères d'âge et médicaux :
 Comptabilisé 50 points au classement FIS de la discipline au ,
 Être classé dans le top 30 d'une épreuve comptant pour la Coupe du monde ou aux Championnats du monde,
 Un maximum de quatre athlètes de même nationalité est admis.

un total de 31 athlètes remplissent ces conditions.

Calendrier

Médaillés

Résultats

Qualifications
Chaque concurrent effectue trois sauts (ou run) et les jurys ne conservent que les deux meilleurs résultats. Chaque juré est amené à évaluer le saut et on élimine la meilleure et la moins bonne note. Les douze meilleurs se qualifient pour disputer la finale.

Finale
Chaque concurrent effectue trois sauts (ou run) et les jurys ne conservent que les deux meilleurs résultats. Chaque juré est amené à évaluer le saut et on élimine la meilleure et la moins bonne note.

Notes et références

Big air hommes

Big air masculin de ski acrobatique aux Jeux olympiques de 2022


Die Ulrichskirche ist eine evangelische Kirche in Siglingen, einem Ortsteil der Gemeinde Neudenau im Landkreis Heilbronn im nördlichen Baden-Württemberg.

Geschichte
Über die frühe Geschichte der Kirche ist wenig bekannt. Sie war ursprünglich eine Filialkirche von Züttlingen und könnte gemeinsam mit der Neudenauer Laurentiuskirche nach dem Jahr 955, also nach der Schlacht auf dem Lechfeld, gegründet worden sein, als die Heiligen Ulrich und Laurentius beliebte Kirchenpatrone waren.

Aufgrund der Lage, der Gestalt des Turms und wegen eines bis in die jüngere Vergangenheit erhaltenen Gadens nimmt man an, dass die Siglinger Kirche als Wehrkirche angelegt war. Der Turm ist der älteste Bauteil der Kirche und weist romanische Stilmerkmale auf. Im 14. oder 15. Jahrhundert wurde die Kirche im Stil der Gotik umgebaut. Reste eines gotischen Daches haben sich an der Turmwand erhalten.

Im Zuge der Reformation durch den württembergischen Herzog Ulrich wurde die Kirche 1542 zur selbständigen Pfarrei mit den Filialorten Reichertshausen und Kreßbach erhoben. 1556 war die Kirche stark baufällig, woraufhin Herzog Christoph ihre Wiederherstellung anordnete. Der herzoglichen Anordnung wurde jedoch wohl nicht Folge geleistet, da aus den Jahren 1613 und 1614 noch urkundliche Belege über den schlechten Zustand der Kirche vorhanden sind. Am 13. Januar 1620 war der Baumeister Heinrich Schickhardt in Siglingen. Er beschrieb die vorgefundene gotische Kirche als schmalen einschiffigen Bau mit eingezogenem Ostchor und empfahl aufgrund ihres schlechten Zustandes den Abriss und nachfolgenden Neubau. Zwar ersuchte man Schickhardt 1620/21 um Zusendung von Plänen, die auch geliefert wurden, doch abermals geschah nichts.

Im weiteren Verlauf des inzwischen ausgebrochenen Dreißigjährigen Krieges wurde die Kirche im Jahr 1636 zerstört, als kaiserliche Truppen den Ort niederbrannten. Nach dem Krieg wurde die Kirche in ihrer heutigen Form wiederaufgebaut. Der Turm war 1650 vollendet. Bedeutende Renovierungen fanden 1867, 1955–61 und 1977 statt.

Literatur
Hartmut Gräf: Siglingen, Reichertshausen, Kreßbach – Ein Heimatbuch, Neudenau-Siglingen 1978, S. 171–180.

Einzelnachweise

Bauwerk in Neudenau
Siglingen
Siglingen
Siglingen
Siglingen
Siglingen
Siglingen

Ulrichskirche (Siglingen)


Travnati bambus (lat. Olyreae), tribus trava, dio potporodice bambusovaca. Sastoji se od tri podtribusa

Zbog slabo razvijenih rizoma ovi bambusi ne mogu postići krutost stapke i nemaju listove na stabljici.

Podtribusi
 Buergersiochloinae L.G. Clark & Judz.
 Olyrinae Kromb.
 Parianinae Hack.

Izvori

Vanjske poveznice

Bambusovci

Travnati bambus


The KATV tower was a -tall television mast (or antenna tower) built in 1965, which was located in Barraque Township, Arkansas, off of Arkansas Highway 365 (at ). At the time of its completion, it was the third-tallest man-made structure and second-tallest broadcast tower in the world (behind the  KVLY-TV mast in Blanchard, North Dakota), and the tallest structure in Arkansas. , the tower was tied with 15 other 2000-foot masts, all built after it, as the fifth-tallest structure in the world (sixth, counting the submerged Petronius oil platform).

In addition to the analog and digital transmitters of its namesake, Little Rock ABC affiliate KATV (channel 7), it also hosted the analog transmitter of KETS (channel 2), the Little Rock flagship station of Arkansas PBS.

History
In June 1964, KATV Inc. received approval from the Federal Communications Commission (FCC) to build a broadcast tower at a site  west-southwest of Redfield. The location of the tower was chosen as a compromise between the station and Pine Bluff's city government and chamber of commerce, amid a dispute over an earlier proposal filed with the FCC in 1962 to move KATV's transmitter facilities from its existing  tower near Jefferson to a new  tower atop Shinall Mountain, near Little Rock's Chenal Valley neighborhood (approximately  northwest of the existing transmitter site), which the FCC denied in January 1964. KATV—which was originally assigned to Pine Bluff, where it began operations in December 1954—had been operating a secondary studio in Little Rock (in addition to its original Pine Bluff studio) since 1955 and changed its city of license to Little Rock in 1958; in proposing to relocate its transmitter to neighboring Pulaski County, Pine Bluff city officials had accused KATV management of not complying with a 1961 agreement with the city that conditioned continued service to Pine Bluff (including maintaining transmitter facilities in Jefferson County, referencing the city in station IDs, and continuing public service efforts in the city).

The tower was activated on September 12, 1965. KATV agreed to lease space on the tower to the Arkansas Educational Television Commission (AETC) for a nominal annual fee to house the transmitter of educational station KETS (channel 2). KETS began transmitting from the tower when it signed on in April 1966, initially transmitting using equipment borrowed from the former Jefferson tower. The tower was considered as a prominent local landmark and served as the approximate halfway marker for travelers driving between Little Rock and Pine Bluff.

Collapse
On January 11, 2008, at 12:46 p.m. Central Time (1846 UTC), the tower collapsed. Although the exact cause of the collapse remains unknown, at the time, in an effort to improve its structural condition, engineering crews with McLean, Virginia-based Structural Systems Technology, Inc. (SST) were replacing older guy wire cables on the eighth and ninth levels of the tower. Engineers with the firm claimed that as they were loosening one of the large cables that kept the structure in place on the ninth level, the tower suddenly began to shake and then collapsed; the structure broke into three segments as it came crashing down, which was what it was designed to do. No serious injuries took place, although a maintenance worker on-scene had sustained minor injuries.

The collapse destroyed the analog transmitters of KATV and KETS, and the digital transmitter of KATV. Both stations remained available on Comcast's Little Rock-area systems and, in the case of KETS, Conway Corporation's cable system via direct feeds from their respective studio facilities. Comcast relayed the direct feed of KATV's high definition signal, which was initially interrupted, to other Central Arkansas cable systems, DirecTV and Dish Network, which had lost access to the station's off-air signal; some area cable providers that received the KETS analog feed were able to switch to its digital signal, although some smaller cable systems within its viewing area lost access to PBS programming from the Arkansas Educational Television Network (AETN) completely until KETS resumed analog broadcasts. KATV subsequently restored broadcast service later that week with the assistance of Little Rock-based Equity Media Holdings, which agreed to relay its digital signal on the third subchannel of MyNetworkTV affiliate KWBF-TV (channel 42, now KARZ-TV). KATV restored its analog signal on January 21 from an auxiliary tower on Shinall Mountain, which CBS affiliate KTHV (channel 11) loaned to KATV to set up a temporary analog transmitter. Despite the logistical and economical difficulties of restoring analog broadcasts with about one year until the original digital television transition deadline, on January 14, the AETC announced it would set up temporary analog facilities for KETS on an auxiliary antenna of the adjacent  Clear Channel Broadcasting Tower, where the station's digital signal transmitted since it signed on in 2004; KETS resumed analog broadcasts on the Clear Channel tower—which also housed the analog and digital transmitters of Pine Bluff-licensed CW affiliate KASN (channel 38)—on June 13.

KATV chose not to rebuild at Redfield and instead built a new  tower on Shinall Mountain (at ), where the majority of Little Rock's other major-network affiliates (including KTHV, KARZ, KARK-TV and KLRT-TV) were already located, along with KATV's temporary analog transmitter (on KTHV's backup tower) and digital signal (via the KARZ subchannel). Though the Shinall Mountain tower—which was completed in February 2009—is shorter (as KATV management suggested that tower heights comparable to the former KATV mast were thought to be obsolete, even though communications towers at or above that height had been constructed over the previous decade), the mountain's higher elevation raises KATV's antenna to a similar overall height.

On December 22, 2008, then-Arkansas Attorney General Dustin McDaniel (filing on behalf of KATV and AETN) and the tower's insurer, Boston-based OneBeacon America Insurance Co.—which paid KATV and then-owner Allbritton Communications $4 million in liabilities for the tower damage—each filed lawsuits against Structural Systems Technology with the U.S. District Court for the Eastern District of Arkansas for unspecified damages and litigation costs. The suit alleged multiple complaints of negligence, breach of contract and fraud, stating that SST failed to provide oversight of its engineers and safely supervise its workers during the guy cable replacement.

See also
 List of tallest structures

References

External links
 Skyscraperpage.com diagram
 USGS aerial image

1965 establishments in Arkansas
2008 disestablishments in Arkansas
Barraque Township
Building and structure collapses in 2008
Buildings and structures in Jefferson County, Arkansas
Demolished buildings and structures in Arkansas
Radio masts and towers in the United States
Towers completed in 1965
Towers in Arkansas

KATV tower


Kata Budanović (Subotica, 7. svibnja 1935.), naivna umjetnica u tehnici slame. Rodom je bačka Hrvatica.

Životopis
Rodila se u Subotici 1935. godine. Slikarskim se radom bavi od 1987. godine. Sudionica rada likovnih kolonija.
Skupno je izlagala na preko 43 izložbe u domovini i inozemstvu (Jastrebarsko, Budimpešta, Szolnok...).

Izvori

Vojvođanski Hrvati
Životopisi, Subotica
Hrvatski naivni slikari
Hrvatski umjetnici iz Vojvodine

Kata Budanović


Die Nordrach, im Jahre 1139 Norderaha dann 1209 Norderahe und um 1373 Norderache genannt, ist ein 15 km langer Fluss im westlichen Schwarzwald, der bei Zell am Harmersbach im Ortenaukreis in Baden-Württemberg von rechts und Nordnordosten mit dem Harmersbach zum kurzen Erlenbach zusammenfließt. Ihr oberster Lauf heißt Klausenbach.

Das Wort Nordrach ist abgeleitet vom altdeutschen Nor = Felsen und aha = Bach und bedeutet dementsprechend Felsenbach.

Geographie

Quelle und Verlauf
Die Nordrach entspringt als Klausenbach auf dem nördlichen Gemeindegebiet von Nordrach im Ortenaukreis im Mooswald südlich des Edelmannskopfes. Die mündungsfernste Quelle ist ein Brunnen, der etwa 1,2 km  östlich des Siedigkopf-Gipfels bei der Hilseckhütte auf etwa  liegt. Von hier an gräbt sich der junge Bach schnell einen tiefen, gut einen Kilometer langen und waldbestandenen Kerbtalabschnitt in Richtung Südosten, in dem ihn der Geißschleifweg nah begleitet. Dann läuft ihm auf ungefähr  der fast ebenso lange nördliche Quellast aus dem Sägloch zu. Nach etwa einem weiteren Kilometer fließt ihm auf etwa  ein Ast aus dem Glasloch hinzu, neben dem die K 5354 ins Tal absteigt, das es mit dem im Osten benachbarten Renchtal verbindet und daraufhin der Nordrach talabwärts fast bis zur Mündung folgt.

An dieser Stelle beginnt auf dem Talgrund die offene Flur und die ersten Häuser von Nordrach-Kolonie zeigen sich. Der Bach heißt von nun an Nordrach. Er zieht südwestwärts durch ein Kerbsohlental, auf dessen schmalem Grund immer wieder kleine Zinken der Gemeinde liegen. Von beiden Seiten laufen der  Nordrach hier nacheinander etliche Bäche von weniger als 2½ Kilometern Länge aus oft steilen und größtenteils bewaldeten Kerbtälern zu. Vor allem auf der linken Seite entfernt sich dabei die Waldgrenze am Hang – wenn man einen nicht seltenen, aber nirgends breiten Waldstreifen am unteren Hangfuß außer Acht lässt – bis zu einen Kilometer vom Lauf und steigt bis zu 300 Meter über den Talgrund, auf den offenen Hangabschnitten dazwischen sind viele Einzelgehöfte verstreut.

Nach etwa der Hälfte ihrer Flusslänge, kurz vor dem Dorf Nordrach, mündet von rechts und aus dem Norden  auf etwa  ihr längster Zufluss, das Ernsbächle. Der Talgrund weitet sich hier zu einer kleinen Ebene und die Nordrach zieht nun mit deutlich weniger Gefälle nach Südsüdwesten. Beim Gemeindeteil Untertal liegt über Gewerbebauten ein größeres Neubaugebiet am verglichen mit dem rechten sehr viel flacheren linken Hang, dessen Siedlungszeilen auf ihm fünfzig Höhenmeter einnehmen, danach wird die Besiedlung im Tal wieder sporadischer. Gleich nach dem letzten Nordracher Zinken Lindach tritt der Fluss auf etwa  in das Gebiet der ländlichen Kleinstadt Zell am Harmersbach ein, in dem er auf dem restlichen knappen Viertel seines Laufes verbleibt. Vor dem größeren Zinken Neuhausen zweigt rechts der dreiviertel Kilometer lange, etwas mäandrierende Sägkanal ab, der zwischen dessen Häusern wieder zurückfließt. Am nördlichen Siedlungsrand von Zell selbst geht nach links ein 1⅓ km langer, eher gerader Gewerbekanal zum Harmersbach ab. Am Westrand von Zell mündet die Nordrach schließlich von rechts und Nordosten in den Harmersbach, wenige Schritte nachdem dieser den Gewerbekanal aufgenommen hat. Der vereinte Fluss zieht dann unter dem Namen Erlenbach weiter in der Richtung der Nordrach und erreicht nach etwa zwei Kilometern die Kinzig.

Einzugsgebiet
Die Nordrach hat ein Einzugsgebiet von 40 km² Größe. Es ist ein etwa 14 km langer, südsüdwestlich laufender Schlauch, der sich schon bald nach der Nordspitze am Edelmannskopf im Mooswald auf gut vier Kilometer Breite ausgeweitet hat und sich dann langsam bis vor den Mündungskeil wieder auf etwas mehr als zwei Kilometer verengt. Im Norden und Nordosten liegt jenseits der Wasserscheide das Einzugsgebiet der Rench. Eine lange Bergkette im Südosten trennt das Einzugsgebiet der Nordrach von dem des Harmersbachs. Im Südwesten und Westen konkurriert der Reichenbach, im Nordwesten die Haigerach, die beide zur Kinzig entwässern.

Zuflüsse
Längen und Einzugsgebiete nach den Datensatzeinträgen auf LUBW-FG10 und LUBW-GEZG, Gewässernamen bevorzugt nach der Hintergrundkarte der LUBW-FG10.

Ursprung der Nordrach auf etwa  als Klausenbach aus einem Brunnen an der Hilseckhütte im südlich des Edelmannskopfes gelegenen Mooswald auf dem nördlichen Gemeindegebiet von Nordrach, etwa 1,2 km östlich des Sedigkopfes.

 (Quellast durchs Sägloch), von links auf etwa , 1,15 km. Entsteht etwa 0,7 km nordwestlich des Löcherberg-Gipfels im Hanselwald auf etwa .
 (Quellast aus dem Glasloch), von links am Nordostrand von Nordrach-Kolonie auf etwa , 1,947 km. Entsteht etwa 1,3 km südsüdöstlich des Edelmannskopfes bei der Hohtannhütte auf etwa .Mit diesem Zufluss wird der Bach zur Nordrach.
 Arnsbächle, von links bei Nordrach-Moosmatte auf etwa , 0,913 km. Entsteht am Bärhag  auf etwa  und durchläuft das Heiberloch.
 Moosbächle (vielleicht auch Moosbächlein), von rechts bei Moosmatte auf etwa , 2,045 km und 2,252 km². Entsteht etwa 0,6 km nördlich von Nordrach-Moosbach  auf etwa .
 Schornbach, von rechts bei Nordrach-Bärhag auf etwa , 1,214 km und 0,359 km². Entsteht etwa 0,3 km südwestlich des Rabenfels  auf etwa .
 Bechtenbach, von rechts kurz nach Bärhag auf etwa , 1,788 km und 1,027 km². Entsteht beim Wanderheim zwischen Kornebene und Schnaitberg auf etwa .
 Wippersbächle, von links zu Füßen des Nordracher Rautschhofs auf etwa , 2,244 km und 3,196 km². Entsteht etwa 1,0 km südwestlich des Rautschkopf-Gipfels auf etwa .
 (Bach aus dem Holzsack), von rechts bei Nordrach-Hintertal auf etwa , 1,334 km und 0,787 km². Entsteht im Holzsack am Südostabfall des Schnaitbergs auf etwa .
 Merkenbach, von rechts bei Hintertal auf etwa , 1,114 km. Entsteht am gleichnamigen Nordracher Zinken auf etwa .
 Rühlsbach, von links auf etwa , 1,055 km. Entsteht etwa 1,0 km WNW des Täschenkopf-Gipfels im Rutschbühl auf etwa .
 Regelsbach, von links in Nordrach-Hinter Schrofen auf etwa , 1,399 km und 0,744 km². Entsteht am Nordracher Zinken Flacken auf etwa .
 Ittersbach, von links in Nordrach-Vorder Schrofen auf etwa , 0,816 km und 0,342 km². Entsteht am Nordracher Zinken Unterflacken auf etwa .
 Ernsbächle, von rechts in Nordrach-Vor Ernsbach auf etwa , 2,807 km und 2,149 km². Entsteht am Südhang des Schnaitbergs auf etwa .
 Schanzbächle, von links in Nordrach gegenüber der Kirche auf etwa , 1,774 km und 0,802 km². Entsteht zwischen den Nordracher Zinken Flacken und Mühlstein auf etwa .
 Hutmacherbächle, von links bei Nordrach-Allmend auf etwa , 1,04 km. Entsteht beim Nordracher Zinken Buchbühl auf etwa .
 Hermersbächle, von links in Nordrach-Lindach auf etwa , 0,946 km. Entsteht etwa 0,5 km nördlich des Kuhhornkopf-Gipfels auf etwa .
 (Bach aus dem Klausenloch), von links  auf etwa , 0,881 km. Entsteht etwa 0,3 km südöstlich des Roßgabeneck-Gipfels auf etwa .
 Steinenbach, von links kurz vor den ersten Häusern von Zell am Harmersbach-Neuhausen auf etwa , 1,082 km. Entsteht etwa 0,4 km südwestlich des Kuhhornkopf-Gipfels im Eckwald auf etwa .
 (Sägkanal), von rechts nach den ersten Häusern von Neuhausen auf etwa , 0,757 km. Geht zwischen den beiden vorigen Mündungen auf rund  nach rechts ab und läuft in Schlingen.
 Eichgraben, von rechts im südlichen Neuhausen auf etwa , 0.916 km. Entsteht etwa 0,3 km östlich des Neugrabeneck-Gipfels auf etwa .
 → (Abgang des Gewerbekanals), nach links beim Sportgelände am Nordrand von Zell auf etwa , 1,394 km. Mündet knapp vor dem Zusammenfluss von Nordrach und Harmersbach in den letzten.

Zusammenfluss der Nordrach mit dem von links kommenden Harmersbach nach einem Lauf von 15,126 km und auf etwa  am Westrand von Zell am Harmersbach zum Erlenbach, der selbst nach weiteren nur 2,6 km in die Kinzig mündet.

Literatur
 Hans-Georg Kluckert: Nordrach: Geschichte, Menschen und Landschaft des Tals Gemeinde Nordrach, Nordrach 1989

Einzelnachweise

Weblinks

, insbesondere mit den Teilkarten/Layers
 der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)
 "LUBW-FG10": Fließgewässer 1:10.000
 "LUBW-GEZG": Gewässereinzugsgebiete

Fluss im Schwarzwald
Gewässer im Ortenaukreis
Nordrach
Zell am Harmersbach

Nordrach (Erlenbach)


Gene Nelson () a fost dansator, actor, scenarist și regizor american. A obținut în 1950 Premiul Globul de Aur pentru cel mai bun actor debutant.

Biografie
S-a născut cu numele de Leander Eugene Berg în orașul Astoria din Oregon și s-a mutat la Seattle când avea un an. A dorit încă din copilărie să devină dansator, urmărind filmele lui Fred Astaire și Ginger Rogers. După ce a servit în armată în cel de-al Doilea Război Mondial, în timpul căruia a jucat în musicalul This is the Army, Nelson a obținut primul său rol pe Broadway în spectacolul Lend an Ear, pentru care a primit Premiul World Theatre. A apărut pe scenă, de asemenea, în Follies, pentru care a obținut o nominalizare la premiul Tony, și în Good News. Partenera de dans profesionist a lui Nelson în anii 1950 a fost actrița JoAnn Dean Killingsworth.

Gene Nelson a jucat împreună cu Doris Day în spectacolul Lullaby of Broadway în 1951. A interpretat apoi rolul Will Parker în filmul Oklahoma!.

În 1959 a apărut împreună cu Keith Larsen și Buddy Ebsen în serialul Northwest Passage în rolul unui tânăr care încerca să-și dovedească nevinovăția într-un caz de crimă. Nelson a apărut în episodul din 17 martie 1960 al serialului You Bet Your Life, prezentat de Groucho Marx. El și fiica lui Groucho, Melinda, au interpretat împreună un număr de dans.

Nelson a regizat 8 episoade ale serialului The Rifleman în sezonul 1961-1962, un episod din Star Trek: Seria originală, câteva episoade din primul sezon al serialului I Dream of Jeannie, câteva episoade din serialele Gunsmoke, The Silent Force și The San Pedro Beach Bums. A regizat, de asemenea, două filme cu Elvis Presley: Kissin' Cousins (1964), al cărui scenariu l-a scris, și Harum Scarum (1965). Pentru scenariul filmului Kissin' Cousins a fost nominalizat la premiul WGA pentru cel mai bun musical. El a predat mai târziu la Departamentul de Artă Teatrală al San Francisco State University la sfârșitul anilor 1980.

A interpretat în 1971 rolul Buddy în musicalul Follies de pe Broadway, pentru care a obținut o nominalizare la Premiul Tony din 1972 pentru cel mai bun actor într-un musical. Spectacolul a avut muzica compusă de Stephen Sondheim și a fost coregizat de Michael Bennett și Harold Prince.

Pentru contribuția sa la industria cinematografică, Nelson a fost inclus în 1990 în Hollywood Walk of Fame. Steaua lui Nelson se află pe 7005 Hollywood Boulevard.

Nelson a murit de cancer, la vârsta de 76 de ani, în Los Angeles. I-au supraviețuit cei trei copii ai săi, Douglas, Victoria și Chris.

Filmografie

Actor

 Second Fiddle (1939) - rol minor (necreditat)
 Everything Happens at Night (1939) - Skater (necreditat)
 This Is the Army (1943) - soldat (necreditat)
 I Wonder Who's Kissing Her Now (1947) - Tommy Yale
 Gentleman's Agreement (1947) - al doilea soldat din restaurant (necreditat)
 The Walls of Jericho (1948) - procuror asistent (necreditat)
 Apartment for Peggy (1948) - Jerry (necreditat)
 The Daughter of Rosie O'Grady (1950) - Doug Martin
 Tea for Two (1950) - Tommy Trainor
 The West Point Story (1950) - Hal Courtland
 Lullaby of Broadway (1951) - Tom Farnham
 Painting the Clouds with Sunshine (1951) - Ted Lansing
 Starlift (1951) - Gene Nelson
 She's Working Her Way Through College (1952) - Don Weston
 She's Back on Broadway (1953) - Gordon Evans
 Crime Wave (1953) - Steve Lacey
 Three Sailors and a Girl (1954) - Twitch
 So This Is Paris (1954) - Al Howard
 The Atomic Man (1955) - Mike Delaney
 Oklahoma! (1955) - Will Parker
 The Way Out (1955) - Greg Carradine
 Shangri-La (1960, film TV) - Robert
 20,000 Eyes (1961) - Dan Warren
 The Purple Hills (1961) - Gil Shepard
 Thunder Island (1963) - Billy Poole
 Family Flight (1972, film TV) - căpitanul aeronavei
 S.O.B. (1981) - Clive Lytell

Regizor

 Life with Archie (1962, film TV)
 Hand of Death (1962)
 Hootenanny Hoot (1963)
 Your Cheatin' Heart (1964)
 Kissin' Cousins (1964)
 Archie (1964, film TV)
 Harum Scarum (1965)
 Where's Everett (1966, film TV)
 The Cool Ones (1967)
 Wake Me When the War Is Over (1969, film TV)
 The Letters (1973, film TV)
 Dan August: The Jealousy Factor (1980, film TV)

Premii și nominalizări

Note

Legături externe
 Gene Nelson at Apacheland Movie Ranch

 Gene Nelson at Memory Alpha (a Star Trek wiki)

Nașteri în 1920
Decese în 1996
Regizori de televiziune americani
Dansatori americani
Actori de film americani
Actori de televiziune americani
Scenariști americani
Decese cauzate de cancer
Americani de origine germană

Gene Nelson


La Commission béninoise des droits de l'homme (CBDH)  créée dans les années  1990,est l'institution nationale béninoise indépendante chargée de protection et de promotion des droits de l'homme, accréditée de statut auprès des Nations unies. Elle n'est assujettie à aucune autorité publique et exerce ses fonctions sans aucune ingérence.

Historique
La Commission béninoise des droits de l'homme (CBDH) est créée en 2012.Conformément à la Loi n° 2012-36 portant création de la Commission béninoise des droits de l'Homme délibéré et adopté en sa séance du 17 par l'Assemblée Nationale. Au regard de sa conformité aux "Principes de Paris", elle a été accréditée le 18 mars 2022 au statut "A" de l'Alliance Mondiale des Institutions Nationales des Droits de l'Homme(GANHRI). Avec cette accréditation, la commission sera amenée à prendre la parole devant le Conseil des droits de l'homme.

Composition
Dans la section II de la composition de la commission en son Article 5 de la loi n° 2012-36 portant création de la Commission béninoise des droits de l'Homme, la Commission comprend onze (11) membres choisis parmi les personnalités de nationalité béninoise jouissant de leurs droits civils et politiques et connues pour leur probité morale, leur indépendance d'esprit, leur expérience dans leurs domaines respectifs et leur intérêt pour les droits de l'Homme.

Mission
Conformément à la Loi n° 2012-36 portant création de la Commission béninoise des droits de l'Homme délibéré et adopté en sa séance du 17 par l'Assemblée Nationale, la commission a pour plusieurs missions principale la promotion et de sauvegarde des droits de l'homme en République du Bénin. A cet titre elle peut recommander la ratification d'instruments internationaux relatifs aux droits de l'homme, prendre part à la préparation des rapports que le gouvernement doit rédiger à l'intention des divers organes de l'ONU ou de toutes institutions internationales, gouvernementales ou non gouvernementales, ayant en charge des questions de droits de l'homme»

Notes et références

Association ou organisme pour la défense des droits et des libertés


Der Bhoot (englische Schreibweise für bhut, bedeutet auf Hindi "Geist") ist ein staubiger Wirbelwind in Indien. Er ist meist lokal begrenzt und mit losem Staub und Sand gefüllt. Die Drehrichtung des Bhoot ist gegen den Uhrzeigersinn. Er entspricht etwa einer Kleintrombe.

Einzelnachweise

Wind
Geographie (Indien)
Wetter und Klima Asiens

Bhoot (Wind)


Leka er eyjasveitarfélag í norðvesturhluta Þrændalögs í Noregi. Fjöldi íbúa í sveitarfélaginu er 556 (2022).

Meirihluti íbúa er á aðaleyjunni Leka, þar sem bæjarstjórnin er einnig. Það er líka byggð á eyjunni Madsøya. Þorpið Gutvík á meginlandinu tilheyrir einnig sveitarfélaginu.

Sveitarfélagið Leka á landamæri að sveitarfélögunum Nærøysund í austri og Bindal (Nordlandssýsla) í norðaustri.

Sveitarfélög í Þrændalögum

Leka (sveitarfélag)


James Young (* 18. Juli 1866 in Henderson, Texas; † 29. April 1942 in Dallas, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1911 und 1921 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Young besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Texas in Austin und seiner 1891 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Kaufman in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1910 wurde Young im dritten Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1911 die Nachfolge von Robert M. Lively antrat. Nach vier Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1921 fünf Legislaturperioden im Kongress absolvieren. In seine Zeit im Kongress fiel der Erste Weltkrieg. Außerdem wurden zwischen 1913 und 1920 der 16., der 17., der 18. und der 19. Verfassungszusatz ratifiziert.

1920 verzichtete Young auf eine weitere Kandidatur. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte er bis 1937 wieder als Anwalt. Im Jahr 1930 strebte er erfolglos die Nominierung seiner Partei für die Gouverneurswahlen an. 1937 zog er nach Dallas, wo er am 29. April 1942 starb.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1866
Gestorben 1942
Mann

James Young (Politiker, 1866)


HP-UX, HP'nin üretiği 9000 ve Itanium serisi sunucularda kullanılan UNIX varyantı bir işletim sistemidir.

İşletim sistemleri

HP-UX


«Come On Get It» es un sencillo del artista estadounidense Lenny Kravitz. La canción hace parte del álbum Black and White America, lanzado en 2011.

Video musical
La canción es utilizada en una publicidad de la NBA.

Véase también
 Discografía de Lenny Kravitz

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial de Lenny Kravitz

Sencillos de 2011

Come On Get It


اللغة الإخطاطية  أو اللغة الممتدة هي لغة برمجة معدة للتحكم بتطبيق برمجي معين. عادة ما تعامل الأكواد النصية (الإسكريبتات) على أنها غير البرامج حيث أن البرامج تنفذ باستقلالية دون الحاجة إلى تطبيق برمجى معين.كما أنها مختلفة عن الأكواد الأساسية للبرنامج التي تعمل بداخله فهي في العادة تكون بلغة أخرى أيضًا.
من أمثلتها:
 جافا سكريبت
 أكشن سكريبت
 أوتوات

مراجع

أنماط برمجة
لغات برمجة نصية

لغة إخطاطية


مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي  مؤسسة خاصة غير ربحية مكرسة لتعزيز التعاون بين الدول وترويج التزام الولايات المتحدة الفاعل على الساحة الدولية. أسّسها أندرو كارنغي عام 1910 كمؤسسة غير حزبية.

الأهداف

تعمل مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي على تحقيق نتائج عمليّة. من خلال الأبحاث والمنشورات وعقد الاجتماعات، وأحياناً إنشاء مؤسّسات جديدة وشبكات دولية، يصوغ الباحثون في المؤسسة مقاربات جديدة حول السياسات. تشمل اهتماماتهم مختلف المناطق الجغرافيّة والعلاقات بين الحكومات والأعمال والمنظّمات الدولية والمجتمع الأهلي مع التركيز على القوى الاقتصادية والسياسية والتكنولوجية التي تحرّك التغيير العالمي ولها في ذلك عدة برامج من بينها:

برنامج الديمقراطية وسيادة القانون

تشكل جهود دعم الديمقراطية في الخارج فكرة مركزية في السياسة الخارجية الأميركية، خصوصاً في ضوء اهتمامها الجديد بقضية التغير الديمقراطي في الشرق الأوسط. وواقع الأمر أن البحث عن طرق فعالة يمكن بها للولايات المتحدة أن تدعم التغير الديمقراطي في العالم وتخلق في صفوفها توازن بين مصالحها الاقتصادية والأمنية من جهة والديمقراطية من جهة أخرى يشكل تحدياً كبيراً في الحلقة الراهنة.

في هذا السياق يشكل مشروع الديمقراطية وسيادة القانون بمؤسسة كارنيغي للسلام الدولي مصدراً رائداً للأبحاث والمقالات والتحليلات الموضوعية حول التغير السياسي في أقاليم العالم المختلفة. يقوم الباحثون بالمشروع بالبحث في جهود الولايات المتحدة وغيرها من الأطراف الدولية لدعم الديمقراطية وبطرح وتوفير الأفكار الموضوعية والعملية حيال كيفية انجازها بصورة جدية.

يركز مشروع الديمقراطية وسيادة القانون على المجالات التالية:

1 -  الإصلاح السياسي في الشرق الأوسط:
تفاعلاً مع موجة الاهتمام الهائل بإمكانية التغير الديمقراطي في الشرق الأوسط، يقوم الباحثون بالمشروع بأنشطة تؤدي إلى تطوير رؤى موضوعية حول إمكانيات الإصلاح في المنطقة وكيف يمكن للولايات المتحدة ولكافة الأطراف الدولية أن تقدم إسهامات إيجابية في هذا الصدد. تتضمن هذه الأنشطة:

 إطلاق مبادرة خاصة تدرس مسألة مشاركة الإسلاميين في الحياة السياسية؛
 تنظيم سلسلة من الدراسات تشخص الإصلاحات الجوهرية التي ينبغي حدوثها في الدول العربية المختلفة من أجل دفع التحول الديمقراطي إلى الأمام؛
 إصدار نشرة باللغة العربية والإنجليزية بعنوان "نشرة الإصلاح العربي"، وهي نشرة إلكترونية شهرية تعمل على تقييم التطورات السياسية في المنطقة؛
 عقد وُرش عمل مع مراكز أبحاث في العالم العربي وأوروبا من أجل دفع الحوار حول قضايا الإصلاح السياسي.

2 - إعادة بناء مؤسسات الدولة العصرية:
يحاول المجتمع الدولي مساعدة تلك الدول التي أخفقت أبنيتها السياسية والاقتصادية على نحو أوجد أزمات عميقة مستمرة. ويقوم العاملون في المشروع بدراسة نتائج هذه الجهود في أنحاء مختلفة من العالم وانعكاسات هذه التجارب على حالات مثل العراق وأفغانستان.

3 - تطور الأحزاب السياسية:
لقد ثبت أن تطور الأحزاب السياسية من أكثر الجوانب تعقيداً لمحاولات التحول الديمقراطي في العديد من دول العالم. ويتم في هذا الإطار النظر في طرق وإستراتيجيات لمساعدة في بناء أحزاب سياسية فعالة وتطويرها.

4 - الإدارة الأميركية ودعم الديمقراطية العالمية:
لقد أدت الحرب على الإرهاب إلى رفع مستوى الاهتمام الأميركي بدعم الديمقراطية في عدد من الدول، مفرضة في الوقت ذاته ضغوطاً على الولايات المتحدة لزيادة تعاونها الاستراتيجي والأمني مع العديد من الدول التي تقودها حكومات غير ديمقراطية على نحو أنتج عدداً من التناقضات في الخطاب والمواقف. ويحلل العاملون في المشروع السياسة الأميركية في بعض مناطق العالم لتقييم الوضع العام للجهود الأميركية لدعم الديمقراطية.

5 - سيادة القانون:
تحظى الجهود الهادفة إلى نشر مبادئ سيادة القانون في العالم باهتمام متزايد في الحلقة الراهنة، إلا أن التقييم الموضوعي لنتائجها العملية ما يزال غائباً إلى حد كبير. في هذا الصدد يتم البحث في عدد من القضايا المرتبطة من خلال باحثين ومختصين وعبر مجموعات للدراسة وغيرها من الأنشطة.

مشروع كارنيغي للشرق الأوسط

مشروع كارنيغي للشرق الأوسط تأسس في 2002 من أجل تقديم وجهات نظر تحليلية وفهم مقارن واسع لكيفية حدوث التحولات السياسية وخبرة إقليمية عميقة للتأثير على مسألة التطور السياسي في العالم العربي. أصبح المشروع معروفا بتحليلاته المبنية على الفهم العميق الخالي من التصورات الأيديولوجية المسبقة. كوّن المشروع شبكة عالمية من باحثين وصحافيين ومؤسسات، وبالذات في الشرق الأوسط.

أهداف مشروع الشرق الأوسط
 بناء فهم أفضل للإصلاح السياسي والاقتصادي في الشرق الأوسط، من خلال تعميق فهم المجتمع السياسي والرأي العام حول التيارات السياسية والأفكار والمناظرات التي من شأنها أن تسرع أو تعرقل مثل هذه الجهود.
 مساعدة الشخصيات السياسية في العالم العربي على فهم التحديات التي تواجههم على المستوى الدولي بشكل أفضل.
 إضافة بُعد مقارن إلى المناظرات والتحليلات (في العالم العربي وكذلك في الولايات المتحدة وأوروبا) الخاصة بالإصلاح في البلاد العربية.
 تطوير برنامج أبحاث يعتمد على التعاون مع باحثين ومؤسسات في العالم العربي، أوروبا، روسيا، الصين والولايات المتحدة بهدف إشراك أصوات محورية في حوارات تعتمد المنهج الفكريّ.
 تطوير برنامج تدريبي في بيروت للباحثين الصغار من الشرق الأوسط، مبنيا على شاكلة برامج كارنيغي الناجحة في واشنطن وموسكو، يتم تصميمه خصيصاً لتلبية احتياجات وظروف المنطقة.

العناصر المحورية لعمل مشروع الشرق الأوسط
 نوعية جديدة من الأبحاث من تأليف باحثي المؤسسة ومعاونين من مؤسسات أخرى، تتضمن قراءات تحليلية لقضايا رئيسية تهم المنطقة.
 نشرة الإصلاح العربي وهي نشرة إلكترونية شهريّة تُحلّل التطوّرات السياسية الآنيّة في الشرق الأوسط بدقّة وموضوعيّة.
 ولتكميل دور مشروع الشرق الأوسط، تقوم المؤسسة بطرح أداة فريدة في انتشارها الأوسع بإصدار مجلّة «السياسة الخارجية»، وهي من المجلاّت الرائدة في العالم التي تُعنى بالسياسة والاقتصاد الدوليَّين، وتصل إلى القرّاء في أكثر من 120 بلداً وبلغات عدّة.
 لقاءات في واشنطن، الشرق الأوسط وأوروبا تجمع لاعبين رئيسيين للتناظر والنقاش في دوائر مختلفة مثل مجموعات عمل صغيرة وحلقات دراسية ومؤتمرات.
 باحثون زائرون لواشنطن يزودون النقاشات السياسية الأمريكية بوجهات نظر نابعة من المنطقة.
 شراكات دولية – في 2006 طورت كارنيغي عدد متزايد من النشاطات المشتركة مع معاهد بحثية في الشرق الأوسط. هذه الشراكات الإقليمية ستستمر وستتسع أكثر من خلال مركز كارنيغي للشرق الأوسط الجديد بيروت.

مكاتب المؤسسة حول العالم

للمؤسسة خمسة مكاتب حول العالم في:
 واشنطن
 موسكو
 بيكين
 بيروت
 بروكسيل

مركز كارنيغي للشرق الأوسط (مكتب بيروت)

يضم «مركز كارنيغي للشرق الأوسط»، الذي أسسته في العام 2006 مؤسسة «كارنيغي للسلام الدولي»، مجموعة من الخبراء في السياسة العامة وهو يشكّل مركز أبحاث مقره بيروت في لبنان. ويُعنى المركز بالتحديات التي تواجه التنمية والإصلاح الاقتصاديين والسياسيين في الشرق الأوسط والعالم العربي وهو يضم كوكبة من كبار الباحثين في المنطقة من الذين يتابعون أبحاث معمقة حول القضايا الحيوية التي تواجه دول المنطقة وشعوبها، ويسعى المركز إلى إلقاء الضوء على عملية التغيير السياسي في العالم العربي والشرق الأوسط ومواكبة الأحداث الجارية وزيادة فهم القضايا الاقتصادية والأمنية المعقدة المطروحة والتي تؤثر في حاضر ومستقبل هذه المنطقة من العالم.

ويقوم عمل المركز على إجراء أبحاث مبنية على التجربة العملية وقوامها الملاحظة والاختبار وتتعلق بعدد من المواضيع السياسية والاجتماعية الاقتصادية الرئيسة. وتتوجه هذه الدراسات إلى جمهور واسع يضم صانعي السياسة وأصحاب المهن الحرة والإعلاميين في العالم العربي ومنطقة الشرق الأوسط وأوروبا والولايات المتحدة وروسيا والصين، فضلاً عن العاملين في منظمات المجتمع المدني والمواطنين العاديين في دول الشرق الأوسط الذين من شأنهم الاستفادة من عمل المركز.

أنشئ المركز في خريف سنة 2006 بمبادرة من «مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي» الواقع مقرها في واشنطن العاصمة. وتندرج هذه الخطوة في إطار الرؤية الجديدة للمؤسسة الرامية إلى الارتقاء بالمؤسسة لتصبح مركز أبحاث متعدد الجنسيات وتوسيع نطاقه على المستوى العالمي. وقد أتى قرار إنشاء مركز الشرق الأوسط إثر النجاح الكبير الذي عرفه «مركز كارنيغي في موسكو» الذي تأسس في العام 1994، كما تزامن مع مبادرات جديدة أطلقتها مؤسسة كارنيغي في بيجينغ وبروكسيل.

ويشكل «مركز كارنيغي للشرق الأوسط» جزءاً من «برنامج الشرق الأوسط» المعروف وهو سيعتمد على المعايير والمقاربات التي طورها باحثو البرنامج خلال السنوات الماضية. وما من شك بأن عمل المؤسسة اكتسب أهميته من التعاون القائم في إطار مشاريع معينة بين عدد من الباحثين الذين يتوزعون على مراكز كارنيغي في واشنطن وموسكو وبكين، فضلاً عن مجموعة كبيرة من مراكز الأبحاث في الشرق الأوسط وأوروبا ما يمنح ثقلاً إضافياً لعمل المركز. وتقدم هذه المقاربة الرفيعة لصانعي القرار وأصحاب المهن والناشطين في الدول كافة دراسات تحليلية وتوصيات ترتكز على معلومات معمقة تستند إلى وجهات نظر وآراء مستقاة من مصادر موثوقة في المنطقة، ما يعزز إمكانية مواجهة التحديات المحورية في المنطقة بشكل فعال.

وتعمل مؤسسة كارنيغي حالياً على إنشاء مجلس استشاري لمركز الشرق الأوسط يضم شخصيات وطنية ودولية مرموقة من مختلف دول المنطقة وناشطة في مجالات السياسة والأعمال والمجتمع المدني. وسيعنى المجلس بتقديم المشورة والدعم للمركز.

مراجع

وصلات خارجية
 مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي

مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي
أندرو كارنيغي
تأسيسات سنة 1910 في الولايات المتحدة
حركات سلام مقرها في الولايات المتحدة
منظمات عالمية
منظمات غير ربحية
مؤسسات فكر ورأي سياسية خارجية وإستراتيجية في الولايات المتحدة
مؤسسات فكر ورأي سياسية واقتصادية في الولايات المتحدة

مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي


Tablica množenja matematička je tablica, koja se koristi za definiranje operacije množenja za algebarski sustav.

Tablica decimalnog množenja tradicionalno se uči kao bitan dio elementarne aritmetike širom svijeta, jer postavlja osnovu za aritmetičke operacije s brojevima baze deset. U školi se uči memorirati tablicu obično do 9 × 9.

Najstarije poznate tablice množenja koristili su Babilonci prije oko 4000 godina. Međutim, koristili su bazu od 60. Najstarije poznate tablice s bazom od 10 kineske su decimalne tablice množenja na bambusovim trakama koje datiraju iz oko 305. godine pr. Kr., tijekom razdoblja kineskih zaraćenih država.

Tablica množenja ponekad se pripisuje drevnom grčkom matematičaru Pitagori (570.–495. pr. Kr.) Na mnogim jezicima naziva se i Pitagorina tablica (npr. francuski, talijanski i ruski), ponekad i na engleskom. Grčko-rimski matematičar Nikomak (60. – 120. godine), sljedbenik neopitagoreizma, uključio je tablicu množenja u svoj "Uvod u aritmetiku", dok je najstarija preživjela grčka tablica množenja na voštanoj tablici iz 1. stoljeća i trenutno je smještena u Britanskom muzeju.

Godine 493., Viktorije od Akvitanije napisao je tablicu množenja s 98-kolona, koja je dala (u rimskim brojevima) proizvod svih brojeva od 2 do 50 i redovi su bili "popis brojeva koji počinju s jednom tisućom, spuštajući se za po stotinu do sto, zatim se spuštajući za po deset do deset, zatim za po jedan do jedan, a zatim frakcije do 1/144."

U knjizi iz 1820. godine s naslovom "Filozofija aritmetike", matematičar John Leslie objavio je tablicu množenja do 99 × 99, koja omogućava da se brojevi množe u parovima brojki odjednom. Leslie je također preporučio mladim učenicima, da zapamte tablicu množenja do 50 × 50.

Ilustracija prikazuje tablicu do 12 × 12:

Izvori

Aritmetika

Tablica množenja


Gara Arcești este o stație de cale ferată care deservește comuna Pleșoiu, județul Olt, România.

Arcești

Gara Arcești


Portland Timbers este un club de fotbal profesionist din Portland, Statele Unite. Clubul a fost fondat în 2009 și a început să evolueze în Major League Soccer (MLS) din 2011. Clubul este a patra franciza de fotbal cu sediul în Portland, care să includă numele Timbers, nume care își are originea în echipa inițială fondată în 1975.

În sezonul 2013, Timbers a terminat pe primul loc în Conferința de Vest, obținând prima apariție în play-off și un loc în Liga Campionilor CONCACAF. În sezonul 2015, Portland a câștigat finala Conferința de Vest și s-a calificat în finala MLS Cup 2015, unde a învins echipa Columbus Crew SC 2-1, câștigând primul lor titlu.

Lotul actual

Palmares

Național

 MLS Cup
 Campioană: 2015
 Conferința de Vest
 Câștigătoare Playoff: 2015
 Câștigătoare sezon regulat: 2013

Referințe

Legături externe

Cluburi de fotbal din SUA
Fondări în 2009
Portland, Oregon

Portland Timbers


වර්නියර් කැලිපරය යනු දිග මනින උපකරණයකි. මෙමගින් 10mm දක්වා ඉතා නිවැරදිව මැනගත හැකි අතර කුඩාම පටාංකය වන්නේ 0.1 mm ය (නමුත් විශේෂ වර්නියර් කැලිපර තිබිය හැක. බහුලව භාවිත වන්නේ 0.1 mm පරිමාණයේ වර්නියර් කැලිපරයන්ය.). මෙහි වර්නියර් මූලධර්මය භාවිත වේ.

භාවිතය
යම් කිසි වස්තුවක දිග, සිලින්ඩරයක විෂ්කම්භය (පිටත මෙන්ම ඇතුලත), කුහරයක ගැඔුර , වස්තුවක පළල, ඝනකම , ගෝලයක විෂ්කම්භය ආදිය මැනගත හැක.

උපකරණය ගැන

වර්නියර් කැලිපරයහි ප්‍රධාන කොටස්වල කාර්යය

වර්නියර් කැලිපරය


Go, Prison Break dizisinin yirmibirinci bölümüdür. Matt Olmstead senaryosunu, Dean White ise yönetmenliğini üstlenmiştir. Bölüm ilk kez 8 Mayıs 2005'te Amerika'da yayınlanmıştır. Türkiye'de ilk olarak 2 Eylül 2006 tarihinde CNBC-e kanalında gösterilmiştir.

Bölüm Özeti
Gardiyan Mack telsizden Pope'a Bellick'in arabasının park yerinde olduğunu söyler. Michael Pope'u zorlayarak Bellick'in özel izin kullandığını söylemesini sağlar. Michael, Lincoln'nün revire transfer edilmesini söyler. Pope telsizden bu emri verdikten sonra Michael onun ağzını bağlar ve özür dileyerek dolabın içine sokar. O Pope'a Bellick'i gardiyanların odasının altında bulabileceklerini söyler ve kafasına telsizle vurarak bayıltır. Michale dolabın kapısını kapatır, masaya döner ve telefonla arama yapar, avizeyi masanın üzerine bırakır ve dışarı çıkar.

Odadan dışarı çıkınca Becky'e Pope'un telefon görüşmesi yaptığını ve rahatsız edilmek istemediğini
söyler. Becky başını sallayarak anladığını belirtir ve Michale'a Pope'un onun hakkındaki düşüncelerini söyler. Michael arkasını döner ve odadan ayrılır.

Bellick hâlâ yeraltında saklıdır, kızgın bir halde demire bağlı olduğu ipi sürtmeye devam etmektedir.

Michael hücresine geri döner. Sucre heyecanlı bir şekilde ranzasında oturmuş beklemektedir. Michael saatini kontrol eder, serbest zamana beş dakika vardır ve bir saat içinde Fox River'dan uzaklaşmaları gerekmektedir. 	Westmoreland gözlüğünün kılıfını ağzına koyar ve kanayan yarasını temizler. Aynı zamanda Tweener hapishane iş kollarında kullandıkları kıyafeti oksijenli su ile beyazlatmaktadır. Kıyafetteki mavi lekeleri görünce bir an panikler. Sonradan kaçmak için fikrini değiştirince işleme geç başlamıştı.

C-Note ranzasından kalkar ve Trumpets'in (Anthony Fleming) hücresinden ona doğru baktığını fark eder. Trumpets C-Note'a işaretle öldüreceğini anlatır. Sucre istifra eder ve Michael onun korktuğunu fark eder. Hücrelerin kapıları açılır, Michael vidaları sökerken Sucre'ye "artık geri dönüş yok" der.

Mahkûmlar hücrelerinde dışarı yavaş yavaş çıkarlar. Michael ve Sucre hücrenin kapısında dikilmektedir. Oraya ilk önce Abruzzi gelir ve beyaz kaçış elbisesini Sucre'ye verir. Sucre elbiseyi yatağın altına saklar. Takımın diğer üyeleri de kaçış için hücrenin önüne gelir. C-Note Trumpets'in aşağıda onu beklediğini bilmektedir. Tweener da gelir ve elbisesini Sucre'ye verir. Sucre elbisedeki mavi lekeleri görünce sinirlenir. Michael tuvaletin vidalarını sökerken kapının önünü kapatmalarını söyler.

Trumpets Michael'ın hüceresine girmeye çalışır. Abruzzi önünü keser ve C-Note'u görmediğini söyler.
Trumpets içeri girmekte ısrar edince Abruzzi kenara çekilir ve hücreye girer. Michael ranzasında oturmaktadır ve Trumpets'e bakarak "bir şey mi lazım" der. Trumpets yatağın altına bakar fakat C-Note'u hiçbir yerde bulamaz. Bu sırada C-Note duvarın arka tarafında sessizce oturmaktadır.

Bellick sonunda elindeki bağlardan kurtulur. Dışarıdan sesler duyar. C.O. Mack ve C.O. Patterson kahve almak için odaya gelmişlerdir. Bellick sesini duyurmaya çalışır fakat ağzı bağlı ve zeminin altında olduğu için bunu başaramaz.

Nick, Veronica'nın karşında oturmaktadır, silahı ikisinin arasındaki sehpanın üzerindedir. Nick en başından beri yalan söylemediğini anlatmaya çalışmaktadır. O, Lincoln'nün masum olduğuna inandığı için yardıma gediğini söyler ve Abruzzi'nin adamlarının dava üzerine çalışırken onu bulduğu anlatır. Abruzzi'nin ona babasının yerine zaten öbür boyu mahkûm olmuş birini suçu kabul etmesini sağlayacağı sözünü verdiğini söyler. Nick, eğer Michael Fibonacci'nin yerini Abruzzi'ye söylerse her şeyin biteceğini söyler. Veronica Nick'in bu enayiliğine çok şaşırmıştır. Nick'in cep telefonu çalar. O silahını Veronica'ya doğrultur ve onu zorla götürür.

Westmoreland duvarın arkasına geçerken Michael ona beyaz elbisesini verir. Takım ayrılırken Sucre kapıyı kapatmak için kapının önüne beyaz çarşaf asar. Michael cebine bir miktar pudra döker bu sırada Sucre o an revirin anahtarını hallettin mi diye sorar. Michael emin değilim der. Bu sırada Sara Michigan Gölünün kenerında dikilmektedir, Michael'ın istediği zihninde ağır basmaktadır.

Mahkûmlar buhar odasındaki dolabı kenara çeker ve isyan sırasında Michael'ın açtığı delik ortaya çıkar. Michael onlara planın on dakika gerisinde olduklarını söyler. Duvarın içinden geçer ve diğer mahkûmlar da onu takip eder. Michael birkaç tünelden geçer. Boruların içinden geçerlerken Bellick'in yardım çağrısını duyarlar. Michael durur ve bir süre Bellick'in tekrar bağırmasını dinler. Aynı zamanda gardiyanlar ses duydukları için odaya gelirler.

T-Bag hemen Bellick'in arkasında belirir ve eliyle onun ağzını kaptığı sırada Mack ve Patterson
üstlerindeki odaya gelir. T-Bag bellick'in boğazına bıçak dayar ve beklemeye başlarlar.Eğer bağırmaya çalışırsa ona soluk borusunu deşeceğini söyler. Mack ve Patterson odaya bakınır ve hiç kimseyi göremezler. Mack bir şeyler duyduğuna yemin eder ve sonra dışarı çıkıp yollarına devam ederler. Michael, T-Bag'e Bellick'in ceketine ve şapkasına ihtiyacı olduğunu söyler. T-Bag Bellick'i borunun içinde sürüklemeye başlar.

Tancredi arabasında düşüncelerini toplamakla meşguldür. Sonra arabadan çıkar ve Fox River'a gider. Aynı zamanda Veronica Nick'in arabasında onu serbest bırakması için ona yalvarmaktadır. Nick eğer Michael onların duymak istediklerini söylerse ona bir şey olmayacağını yineler. Nick onu zorla hareket ettirir ve kafasına yastık kılıfını geçirir.

Daha sonra Nick Veronica'nın Montana'ya gitmesi için havaalanına gitmesine izin vererek onu taksiye bindirir. Ardından Nick babasını arar ve kendi dairesinin anahtarının onda olup olmadığını sorar. Babasına beklemesini söyleyip onun yanına gider. Daireye girdiğinde babası Nick'in karşısındadır ve babasından hemen hazırlanmasını ister. Ama bir sorun vardır. John Abruzzi'nin adamlarından biri Nick'in babasının kafasına silah doğrultmuştur. Ve Nick'e Veronica'nın nerede olduğunu sorar. Nick hemen söylemeyince Nick'in babasını öldürür. Bir şans daha verir Nick'e ama o da bilmiyorum ama bulurum deyince silahlı adam Nick'i önce sol omzundan vurur. Daha sonra Nick' "Veronica buradan milyarlarca kilometre uzakta" deyince Adam Nick'in beynini patlatır.

Yeraltındaki boruların içinde Bellick dizlerinin üstünde Michael'ın onun üniformasını giymesini beklemektedir. Bellick kötü bir ses tonuyla Michael'a  "demek grubun beyni sendin" der. Bellick Tweener'ı borudan çıkarken görünce gözlerine inanamaz. Bellick Twener'a bakarken onlara nasıl ihanet ettiğini söyle der. Tweener onun suratı bir yumruk atar ve ağzını bantla kapatır. Michael onlara beyaz kıyafetleri giymelerini kendisinin birazdan geri geleceğini söyler. Michael deliler koğuşunun yangın alarmını çalıştırır. Hepsi dışarı çıkarlar. Kaçış ekibi delilerin arasına karışarak içeri girerler. Adam sorun çıkarır. Michael onu iğne ile bayıltır. Revire giderler. Sara kapıyı kilitlememiştir. Revire girerler. Lincoln ü koruyan gardiyanı bayıltırlar ve Lincoln de dahil olur. Pencereyi kırarlar. Parmaklıkları da itfaiye hortumu yardımı ile sökerler. Teker teker karşıya geçerler. Bu sırada Pope un sekreteri Pope u bulur. Pope kaçıyorlar alarmı çalıştırın der. Hepsi kaçarlar ama bir tek Manche yakalanır. O da kilolu olduğu için kablo onu taşımaz ve kablo yerinden sökülür. O da yere düşer ve gardiyanlar onu yakalarlar. Bir de Westmorelend kan kaybından dolayı ölür. Diğerleri hepsi kaçarlar ama uzaklaşmak için zamanları kalmamıştır. Bu kötü olmuştur. Yine de artık ekibimiz kaçmıştır. Şimdi tek hedef yakalanmamaktır. Çünkü kaçış gerçekleşmiştir. 1.Sezonun en heyecanlı bölümüdür. Sonunda  Westmoreland ölür, kaçış gerçekleşir.

Dış bağlantılar
 Sezon 1 Bölüm 21 - Fox

Büyük Kaçış bölümleri

Go (Büyük Kaçış bölümü)


Mennsdorf ist ein Ortsteil von Paitzdorf im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Die Gemeinde Paitzdorf und der Ortsteil Mennsdorf liegen etwa 15 Kilometer östlich von Gera. Beide Dörfer sind über Ortsverbindungsstraßen erreichbar. Ronneburg ist 5 Kilometer südwestlich gelegen.  Ganz in der Nähe befand sich das Uranbergbaugebiet der SDAG.

Geschichte
1181/1214 wurde der Ortsteil erstmals urkundlich erwähnt. Am 1. Juli 1950 wurde Mennsdorf nach Paitzdorf eingemeindet. Im Ortsteil leben 390 Einwohner.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Paitzdorf
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Ersterwähnung im 12. Jahrhundert
Gemeindeauflösung 1950

Mennsdorf


Jonathan Edwards henviser til blandt andre:

 Jonathan Edwards (teolog) (1703–1758), amerikansk vækkelsesprædikant
 Jonathan Edwards den yngre (1745-1801) – amerikansk teolog
 Jonathan Edwards (atlet) (født 1966), britisk trespringer

Jonathan Edwards


Renato Júnior Luz Sanches (født 18. August 1997)  er en portugisisk fodboldspiller (central midtbane) hos Lille OSC og på Portugals landshold.

Renato startede sin professionelle karriere i Benfica og har også spillet for Bayern München i Tyskland. For Portugals landshold var han med til at vinde guld ved EM 2016 i Frankrig efter finalesejr over værtsnationen.

Eksterne henvisninger

Personer fra Lissabon
Fodboldspillere fra Portugal
Fodboldspillere fra S.L. Benfica
Fodboldspillere fra FC Bayern München
Fodboldspillere fra Swansea City A.F.C.
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020

Renato Sanches


Thomas Urban (født 20. juli 1954 i Leipzig) er en tysk journalist og forfatter af bøger om østeuropæisk historie.

Hans forælder stammer fra Breslau. Allerede i 1955 flygtede familien fra DDR, og Urban voksede op i Bergheim i nærheden af Köln, hvor han senere studerede romansk og slavisk filologi samt østeuropæisk historie på Universität zu Köln, i Tours, Kijev og på M.V. Lomonosov Moskva statsuniversitet.

Gennem en supplerende uddannelse i journalistik kom han ind i medieverdenen og var fra 1988 til 2012 østeuropakorrespondent for "Süddeutsche Zeitung" i Warszawa, Moskva i Kyiv. Fra 2012 har Urban været avisens korrespondent i Spanien.

Bøger
 Deutsche in Polen. Geschichte und Gegenwart einer Minderheit. München: C.H.Beck, 1993;
 Polen. München: C.H.Beck, 1998;
 Vladimir Nabokov – Blaue Abende in Berlin. Berlin: Propyläen, 1999;
 Von Krakau bis Danzig. Eine Reise durch die deutsch-polnische Geschichte. München: C.H.Beck, 2000;
 Russische Schriftsteller im Berlin der zwanziger Jahre; Berlin: Nicolai, 2003;
 Der Verlust. Die Vertreibung der Deutschen und der Polen im 20. Jahrhundert; München: C.H.Beck, 2004;  (dansk udgave: Tabet - fordrivelsen af tyskere og polakker i det 20. århundrede. Oversat af Jens Ellekær. Slagelse: Ellekær, 2012; )
 Polen; München: C.H.Beck, 2008 (Bogserie: Die Deutschen und ihre Nachbarn. Udgiver: Helmut Schmidt i Richard von Weizsäcker);
 Schwarze Adler, Weiße Adler. Deutsche und polnische Fußballer im Räderwerk der Politik; Göttingen: Die Werkstatt, 2011;
 Katyn 1940. Geschichte eines Verbrechens; München: C.H.Beck, 2015;  (dansk udgave: Katyn 1940 — historien om en forbrydelse. Oversat af Jens Ellekær. Slagelse: Ellekær, 2017; )
 Die Irrtümer des Kremls. Warum wir den Krieg im Osten Europas stoppen müssen; München: Süddeutsche Zeitung, 2015; .
 Katyń. Zbrodnia i walka propagandowa wielkich mocarstw; Warszawa: Bellona, 2019;
 med Matthias Drobinski: Johannes Paul II. Der Papst, der aus dem Osten kam. München: C.H.Beck, 2020;
 Verstellter Blick. Die deutsche Ostpolitik. Edition.fotoTAPETA, Berlin 2022,
 Lexikon für Putin-Versteher. Legenden Lügen LGBT. Edition.fotoTAPETA, Berlin 2023,

Henvisninger

Journalister fra Tyskland
Personer fra Leipzig

Thomas Urban


Ty Keegan Simpkins (n. 6 august 2001, New York) este un actor american. Rolurile care i-au adus recunoaștere internațională includ Iron Man 3 (2013), alături de horrorurile lui James Wan Insidious (2010) și Insidious: Chapter 2 (2013), dar și Jurassic World (2015). A apărut alături de sora lui, Ryan Simpkins, în filme precum Pride and Glory (2008), Revolutionary Road (2008) și Arcadia (2012).

Filmografie

Film

Televiziune

Jocuri video

Legături externe

 Ty Simpkins pe Facebook
 The Simpkins Kids

Nașteri în 2001
Actori americani din secolul al XXI-lea
Nașteri pe 6 august
Americani în viață

Ty Simpkins


Otto Didrik Schack er navnet på flere personer:

 Otto Didrik Schack (1652-1683) – lensgreve og stiftamtmand
 Otto Didrik Schack (1710-1741) – lensgreve og kammerherre
 Otto Didrik Schack (1758-1809) – lensgreve, kammerherre og generalmajor
 Otto Didrik Schack (1810-1856) – lensgreve og kammerherre
 Otto Didrik Schack (1882-1949) – lensgreve, kammerherre, hofjægermester og amtmand

Otto Didrik Schack


වර්ථමානයේ මසකට 500 ක් තරමේ විශාල සීඝ්‍රතාවයකින් යුතුව මේ වන විට සෞරග්‍රහ මණ්ඩල තුළ සියදහස් ගණනක් ග්‍රාහක හදුනාගෙන ඇත. 400000 කට අධික ප්‍රමාණයක් අප්‍රධාන ග්‍රහයින් ලෙස (minor planets) ලේඛන ගත කරන ලද ඒවා වන අතර 185000 කට නිත්‍ය නිල ලෙස වෙන් කළ හැකිතරමට හොදින් හදුනාගෙන ඇති කක්ෂ පවා ඇත. මෙයින් 14336 ක් නිල වශයෙන් නම් කර ඇත. අවම සංඛ්‍යාගත, නම් නොකරන ලද අප්‍රධාන ග්‍රහයා 175629 ලැම්බර්ටිනිය. වර්තමාන ඇස්තමේන්තු මගින් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ඇති 1km ට වැඩි විශ්කම්භයක් ඇති මුළු ග්‍රාහක සංඛ්‍යාව මිලියන 1.1-1.9 අතර බව දක්වයි. 975x909km විශ්කම්භයක් ඇති සෙරස් වරක් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය තුළ විශාලම ග්‍රාහකය ලෙස සලකනු ලැබූවත් එය නැවතත් වාමන ග්‍රාහලොවක් ලෙස වර්ගීකරණය කරනු ලැබීය. මෙම වෙනස දැන් 500km පමණ විශ්කම්භයක් ඇති 2-පෙලොස් හා 4 වෙස්ටාටද බලපා ඇත. සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රධාන ග්‍රාහක වළල්ලේ ඇස්ටොරයිඩවලින් සමහර අවස්ථාවලදී පියවි ඇසට දර්ශනය වන එකම ග්‍රාහකය 4 වෙස්ටාය. කෙසේ වුවද ඉතා දුර්ලභ අවස්ථාවන්හිදී පෘතුවියට ආසන්න ග්‍රාහක පවා කෙටි කාලයකට තා‍ක්ෂණික සහයකින් තොරව දර්ශනය කරගත හැක. (99942 ඇපෝෆිස් බලන්න)

වමේ සිට දකුණට 4 වෙස්ටා, 1 සිරස්, පෘතුවි චන්ද්‍රයා

අගහරු හා බ්‍රහස්පති කක්ෂ අතරින් වැටී ඇති ප්‍රධාන ග්‍රාහක වළල්ලේ වස්තූන්ගේ මුළු  ස්කන්ධය 3.0 – 3.6 x 1021kg පමණ බවට ඇස්තමේන්තු කර ඇති අතර මෙය චන්ද්‍රයාගේ ස්කන්ධයෙන් 4% ක් පමණ වේ. මෙයින් මුළු ස්කන්ධයෙන් 32% පමණ වන 0.95 x 1021kg ස්කන්ධයක් සිරස්ට අයත් වේ. ඉතිරි විශාලතම ග්‍රාහකයින් 3 හි ස්කන්ධ, 4 වෙස්ටා 9%, 2 පෙලාස් 7%, 10 හයිජියා (3%) ලෙස වන අතර ඒවා මෙම අගය 51% දක්වා ගෙන එයි. ඉතිරි විශාලම ග්‍රාහකයින් තිදෙනා වන 511 වැඩිඩා (1.2%) , 704 ඉන්ටරුමේනියා (1%) හා දුජුනෝ (0.9%) ට අයත් වන්නේ මුළු ස්කන්ධයෙන් 3% ක් පමණය. මෙසේ ඉතිරි ග්‍රාහක ගණන සංඛ්‍යාවෙන් සීඝ්‍රයෙන් වැඩි වුවද ඒවායේ තනි තනි ස්කන්ධයන් අඩුවේ.

ප්‍රාධාන ග්‍රාහක වළල්ලෙන් පිට විවිධ පන්තිවලට අයත් ග්‍රාහකයින් අනාවරණය කොට ගෙන ඇත. පෘතුවිය සමීපයේ ඇති ග්‍රාහකවලට පෘතුවි කක්ෂයට ආසන්න කක්ෂ ඇත. ෙට්‍රාජන් ඇස්ටෝරයිඩ ග්‍රහලොවක් සමග සමමුහුර්තකරණය වෙමින් ගුරුත්වාකර්ෂණයෙන් අගුළු වැටී ඇති අතර ඒවා අදාල ග්‍රහලොවේ එහි කක්ෂයේ ඉදිරියෙන් හෝ පසුපසින් යයි. මේවායින් බොහෝමයක් බ්‍රහස්පති සමග සම්බන්ධ වී ඇති අතර කිහිපයක් අගහරු හා නේප්චූන් සමග කක්ෂ ගත වී ඇත. බ්‍රහස්පති හා නෙප්චූන් අතර කක්ෂගතව පවතින ග්‍රාහක සෙන්ටොර්ස් නමින් හදුන්වන අතර මෙයින් ඔබ්බේ නෙප්චූන් වඩ‍ා දුරින් ඇති වස්තූන්ගෙන් (trans Neptunian Objects) පිරී ඇත. සූර්යයාට ඉතා ළගින් බුධගේ කක්ෂයට ආසන්නව වල්කැනොයිඩ්ස් නමින් හැදින්වෙන ග්‍රාහක කාණ්ඩයක් ඇති බවට සැක කෙරෙන මුත් මේවා කිසිවක් තවමත් සොයා ගෙන නැත.
සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය

සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය තුළ ව්‍යාප්තීන්


An Nastus reholttumianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Soenarko. An Nastus reholttumianus in nahilalakip ha genus nga Nastus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Nastus (Poaceae)

Nastus reholttumianus


Waikouaiti est une petite ville de l'East Otago, en Nouvelle-Zélande, dans les limites de la ville de Dunedin. La ville est proche de la côte et de l'embouchure de la rivière Waikouaiti.

Aujourd'hui, Waikouaiti est un centre de commerce de détail et de services pour le district environnant, dont l'élevage de moutons est la principale activité primaire. Un important producteur d'œufs, Zeagold Foods, une filiale de Mainland Poultry LTD, y possède un élevage industriel de . Hawksbury, à  au sud-ouest de Waikouaiti, possède une fromagerie et une boutique, une piscine et des logements développés à partir de l'ancien établissement de santé mentale, Cherry Farm . Karitane,  au sud-est a un petit port de pêche.

Histoire
Avant l'arrivée des Européens, la région était occupée par les Maoris, qui possédaient un kaik, ou colonie non fortifiée, à la place de Karitane d'aujourd'hui, et un pa, ou colonie fortifiée, sur la péninsule adjacente de Huriawa.

Un croquis de 1826 de la côte est de l'Otago montre les promontoires et les plages de ce qui sont aujourd'hui Karitane et Waikouaiti.

Waikouaiti a été la première colonie européenne du sud de la Nouvelle-Zélande à être principalement basée sur l'agriculture et l'une des premières colonies européennes durables à Otago. À partir de 1837, il y avait eu une station baleinière appelée aussi confusément « Waikouaiti » à proximité du côté sud de l'estuaire à la place de ce qu'on appelle maintenant « Karitane ». Ayant déjà acheté de vastes étendues de terres dans l'île du Sud (dont une grande partie a ensuite été déclarée invalide), Johnny Jones a envoyé des colons de Sydney, en Australie, dans le Magnet pour cultiver le district en 1840, huit ans avant la fondation de la colonie. C'était la première ferme de la région d'Otago.

Jones lui-même n'a déménagé à Waikouaiti qu'en 1843, après des pertes financières lors d'une dépression économique à Sydney. Sa ferme d'origine et certains des bâtiments associés de son manoir colonial, connu sous le nom de Matanaka Farm, qui se dressent toujours à Cornish Head, datent de cette époque. Les bâtiments de la ferme, sauf la ferme, appartiennent à Heritage New Zealand et sont ouverts au public. Ce sont les plus anciens bâtiments de ferme encore existants en Nouvelle-Zélande.

Jones a déménagé à Dunedin en 1854 mais a été influent dans le développement de Waikouaiti pendant de nombreuses années après. L'église anglicane St. John's au toit de bardeaux de bois à Waikouaiti proprement dite, inaugurée en 1858, a été financée par Jones. Il a été conçu par Benjamin Mountfort de Christchurch qui a également conçu le bâtiment du Conseil provincial là-bas. En 1861, le  Chapman, à la demande de Jones, devint le premier médecin généraliste du district.

Les presbytériens ont construit une église en bois en 1863. Elle a été déplacée sur Kildare Street en 1876 et existe toujours. Elle est devenue l'école du dimanche lorsqu'une église en brique a été construite en 1914, conçue par J.Louis Salmond mais ce bâtiment a fermé en 2008 et a été démoli en 2009.

Alerte au saturnisme en 2021
Début février 2021, des niveaux élevés de plomb ( le niveau acceptable de ) ont été détectés à Waikouaiti et à proximité de l'approvisionnement en eau potable de Karitane. Les niveaux élevés de plomb ont été détectés pour la première fois le , mais l'alerte a été envoyée par courrier électronique à un membre du personnel du conseil municipal de Dunedin qui était en vacances. En réponse, le directeur général de la santé, Ashley Bloomfield, a offert des tests sanguins gratuits aux résidents de Karitane et de Waikouaiti. Le conseil municipal de Dunedin a également envoyé des réservoirs d'eau et du personnel pour aider et rassurer les résidents locaux. Le Premier ministre Jacinda Ardern a qualifié les niveaux de plomb dans les deux villes d'"inacceptables". Le , le conseil municipal a distribué gratuitement des fruits et des légumes aux résidents de Waikouaiti, Karitane et Hawksbury en raison de préoccupations concernant la consommation de cultures irriguées avec de l'eau contaminée.

Suite à l'alerte au plomb, le conseil municipal de Dunedin a annoncé le  qu'il vidangerait un réservoir d'eau brute et remplacerait cinq kilomètres de vieilles canalisations afin de rassurer les résidents de Waikouaiti, Karitane et Hawksbury. Le , le Southern District Health Board a confirmé que  avaient été testées, les résultats des tests sanguins indiquant que personne n'avait de plombémie nécessitant une hospitalisation et que l'exposition à long terme au plomb provenant de l'approvisionnement en eau était limitée. En juillet 2021, le conseil municipal a retiré sa recommandation de ne pas boire de l'approvisionnement en eau de la zone.

Noms de lieux
La ville de Waikouaiti s'appelait initialement « Hawksbury », un nom qui s'applique toujours à la zone humide de la lagune de Hawksbury au centre de la ville, connue en maori sous le nom de Matainaka et également adoptée au nom du réaménagement résidentiel/industriel à l'ancien hôpital Cherry Farm. Le nom Waikouaiti est maori et proviendrait de phrases signifiant « petites eaux amères » ( wai-kawa-iti ) ou « ruisseaux tressés » ( wai-koua-iti ). Ce nom de lieu s'appliquait autrefois à une station baleinière à Karitane, mais a ensuite dérivé jusqu'à l'emplacement actuel.

Transport

Route
Waikouaiti est située sur la State  /  à  au nord du centre-ville de Dunedin et à  de la cité de Picton.

Waikouaiti est desservie par le service de bus de Dunedin à Palmerston exploité par . Le bus circule trois fois par jour dans chaque sens du lundi au vendredi (hors jours fériés).

Chemin de fer
La ligne ferroviaire , entre Christchurch et Invercargill passe par Waikouaiti. Elle a été construite dans les années 1870 avec des trains de voyageurs quotidiens à travers Waikouaiti jusqu'à la suppression du  en . Actuellement, le seul service de passagers est un service touristique exploité par la compagnie Taieri Gorge Railway. Appelé le , il fonctionne entre Dunedin et Palmerston, une à deux fois par semaine pendant les mois d'été et occasionnellement pendant l'hiver, alors que les trains de marchandises traversent Waikouaiti plusieurs fois par jour.

Bibliographie
 Entwisle, P (1998) Voici la Lune, l'occupation européenne du district de Dunedin 1770-1848 Dunedin, Nouvelle-Zélande : Port Daniel Press .
 Entwisle, P (2005) Taka a Vignette Life of William Tucker Dunedin, NZ : Port Daniel Press .
 Knight, H & Coutts, P (1975) Matanaka Dunedin, Nouvelle-Zélande : John McIndoe.

Notes et références

Otago
Pages avec des traductions non relues

Waikouaiti


Adana kebabı, Adana'ya özgü, "zırh" adı verilen, satıra benzer bir bıçak ile elde kıyılan parça etten yapılan Türk mutfağında bir kebap veya şiş köfte çeşidi.

Adana kebabını diğer kebaplardan ayıran en belirgin özellik kullanılan ettir. Et, doğal ortamda ve kendine has bir floraya sahip bölge yaylalarında yetiştirilmiş erkek koyunlardan elde edilmiş olmalıdır. Üretim tekniği ve ustalık da ürüne önemli ölçüde farklılık katar. Karışım hazırlanırken kullanılan malzemeler kırmızı pul biber, kuyruk yağıdır. Adana kebabının servisi, tamamlayıcı unsurlar olan yeşillik, sumaklı soğan salatası ve salatayla yapılmalıdır.

Kuzu eti, kuzu kuyruk yağı, pul biber ve tuz ile yapılır. Mevsiminde ise pul biber elde edilen ve yörede kök biber denilen kırmızı biber,taze olarak minik küpler halinde doğranıp eklenir. Bunların dışında hiçbir baharat konulmaz.
Adana Kebabı Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Hazırlama şekli
Yaylalarda doğal ortamda yetiştirilmiş, en az bir yaşındaki erkek koyundan elde edilen et, yağ, sinir, damar ve zarlarından ayrılır. Ayıklanan et parçalar halinde bir gün dinlendirilir. Dinlenmiş et zırh tabir edilen ve iki elle kullanılan keskin bıçakla kıyılır. Kıyılmış et miktarının % 30'u kadar kuyruk yağı zırh ile ayrıca kıyılır. Kıyılmış et ile kıyılmış kuyruk yağı,kırmızı pul biber ve tuz ilave edilerek yoğrulur. Karışım Adana kebabının ana unsurunu oluşturur. Yoğrulmuş karışım ikinci kez zırh ile kıyılır. En az 4-5 saat buzdolabında dinlendirilir. Hazırlanan karışım, 0,5 cm kalınlığında, 3 cm eninde 90–120 cm uzunluğunda şişlere sıvanır gibi saplanır. Şişlendikten sonra 1 saat kadar şişte dinlendirilir. Bu dinlendirme el suyunun etten akması içindir. Saplama esnasında el suya batırılıp şiş üzerindeki et sıvazlanır. Bu işlem etin şişten dökülmemesi için yapılır. Elde kalan su az olmalıdır, çok olursa et haşlanır, kebabın tadı bozulur. Bir kişilik Adana kebabı 180 gramdır. Bir buçuk tabir edilen Adana Kebabı'nın eti ise 270-280 gramdan az olamaz.

Pişirme şekli
Adana kebabı alevsiz, durgun, korlu meşe kömürü ateşinde pişirilir. Pişirme derecesi etin kırmızıdan koyu kahverengine dönmesine kadar devam eder. Pişirme sırasında şişler sık sık çevrilir. Yağı pide ekmekle alınır. Bu işlem yapılmazsa yağ ateşe düşerek alevlenir ve kalitenin bozulmasına neden olur.

Adana kebabı coğrafi tescilli olup üretimi için Adana Ticaret Odası'ndan izin alınmalıdır.

Servis şekli
Tipik bir servis Adana kebabı porsiyonu; kömürde pişmiş etin yanında közlenmiş domates ve biber, mevsim salata, nane-maydanoz-süs biberi-limon tabağı, soğan salatası ve ezme ile gelir. Yöresel bir içecek olan şalgam suyu, ayran veya rakı ile tüketilir. Adana'ya özgü olsa da tüm Türkiye'de kebapçıların menülerinde yer alır.

Galeri

Kaynakça
 Adana Ticaret Odası Adana Kebap Yönergesi

Orta Doğu mutfağı
Akdeniz mutfağı
Türk mutfağındaki kebaplar
Kebap
Şişe geçirilen kebaplar

Adana kebabı


Wales je jedan od četiri države koja čini Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Sjeverne Irske.

Prapovijest
Prvi tragovi nastanjenosti na području današnjeg Walesa mogu se pratiti od paleolitika. U 3. tisućljeću pr. Kr. na to su područje došli mezolitički lovci, skupljači i ribari, a u 2. tisućljeće pr. Kr. neolitičko stanovništvo, koje je gradilo monumentalne megalitske nastambe (Teir Drew i Teir Breidd). Gradnja megalitskih građevina nastavila se i u brončano doba, koje je u Walesu započelo oko 1800. pr. Kr. Željezno doba, obilježeno gradnjom visinskih gradinskih naselja, započelo je seobom Kelta, koji su oko 600. pr. Kr. doselili u Wales. Međutim, prilikom seobe potisnuli su potomke predkeltskog domorodačkog stanovništva.

Stari vijek
U doba rimske invazije na sjeverne dijelove Velike Britanije, tijekom 1. stoljeća, područje današnjeg Walesa bilo je podijeljeno između pet plemena britskih Kelta (Dekangi, Ordovičani, Demeti, Silurci i Kornvolci). Ona su pružala otpor rimskim legijama, koje su Wales osvojile tek pod vodstvom rimskih namjesnika u Britaniji, Seksta Julija Frontina (74. – 77.) i Gneja Julija Agrikole (77. – 84.) Isprva se Wales nalazio u sastavu rimske provincije Britanije, a od početka 2. stoljeća u sklopu Gornje Britanije (Britannia Superior). Wales je ostao pod rimskom vlašću sve do 407. godine, kad su se Rimljani povukli iz Britanije. Nakon toga u Walesu su se sukobljavali britski i goidelski Kelti.

Srednji vijek
U 6. stoljeću u Walesu se već širilo kršćanstvo. Kada je potkraj 6. stoljeća počela najezda Anglosasa, oba su se keltska plemena (poznata kao Kimri) udružila protiv zajedničkoga neprijatelja, koji ih je nazivao Velšanima (Welsh), što je na anglosaskome značilo "stranac". Tada su Velšani živjeli razdvojeno u klanovima pa je takav poredak onemogućio organizaciju jedinstvene države.

U 8. stoljeću Offa, kralj Mercije, uspio je osvojiti područje između rijeka Severn i Wye, čime je potisnuo Velšane u planinski kraj na zapadu. Wales je također bio zahvaćen naletom Normana u 9. stoljeću, koji se ondje ipak nisu uspjeli učvrstiti budući da im je žestoki otpor pružio Hywel Dda. On je 918. priznao vrhovništvo anglosaskog kralja Eduarda Starijeg, što mu je omogućilo da, pod zaštitom njega i njegovih nasljednika, svoju vlast između 942. i 950. proširi na cijeli današnji Wales. Nakon njegove smrti, Wales se ponovno raspao na niz manjih feudalnih kraljevstva i klanskih područja. Do ponovnog ujedinjenja došlo je tek za vladavine Llywelyna ap Gruffudda, koji je uspio potisnuti Anglosase i zavladati cijelim Walesom.

Osvojivši Englesku 1066., Normani su pokušali izvesti napad na Wales, koji im je pružio žestok otpor. Unatoč tome, istočni dijelovi Walesa pali su pod vlast Normana, koji su za zaštitu tog posjeda podigli niz snažnih utvrda. Tijekom 12. i 13. stoljeća Wales je bio podijeljen na kraljevstva Gwynedd, Powys i Deheubarth, a njegovi južni jugoistočni dijelovi bili su pod vlašću Engleske. Za vladavine kralja Llewelyna ap Iorwetha (1194. – 1240.) došlo je do naglog jačanja Gwynedda, teritorij kojega je do 1234. proširio na Powys i Deheubarth. Za njegove vladavine Wales se pomalo feudalizirao po uzoru na susjedno englesko-normansko kraljevstvo.

Sukobi s Englezima, koji su započeli već za vladavine Llewelyna ap Iorwetha, nastavili su se i za njegovih nasljednika te 1267. završili porazom. Tada je njegov unuk, Llewelyn ap Gruffudd, morao Mirom u Montgomeryju priznati vrhovništvo engleskog kralja Henrika III., koji mu je zauzvrat priznao naslov princa od Walesa. Međutim, kad se Llewelyn ap Gruffudd pobunio protiv engleskog vrhovništva, kralj Eduard I. Dugonogi zaratio je s Walesom i, nakon niza mukotrpnih vojnih kampanja, zagospodario zemljom te je Llewelyn 1277. ponovno morao priznati englesko vrhovništvo. Kada je 1282. ponovno podigao ustanak protiv Engleske, pao je u borbi, a njegov brat Dafydd bio je 1283. zarobljen i smaknut, čime je velška dinastija potpuno izumrla.

Nakon pada velške dinastije kralj Eduard I. posebnim je statutom podvrgnuo njezine zemlje engleskoj kruni i podijelio ih u grofovije na čelu s engleskim plemićima, a svojeg je sina, engleskog prijestolonasljednika, proglasio 1301. princom od Walesa. Iako je u Walesu sagradio niz garnizona koji su osiguravali englesku dominaciju, Eduard je domaće plemstvo uglavnom ostavljao na vlasti. Jedan od njih, Oven Glendower, podigao je 1400. ustanak protiv Engleza i proglasio se neovisnim princom od Walesa. Zbog podrške Francuske i dijela domaćeg plemstva, Glendower je poražen tek nakon 1405. godine.

Novi vijek
Za vladavine dinastije Tudor (koja i sama po Owenu Tudoru, djedu Henrika VII., potječe iz Walesa) obje su se zemlje sjedinile na temelju Zakona o Uniji 1535. i 1542., pa je Wales dobio i svoje predstavnike u engleskom Parlamentu. Crkvena reformacija u 16. stoljeću isprva se teško širila u katoličkom Walesu, a učvrstila se tek kada su crkvene knjige i Biblija bile prevedene na velški.

Tijekom Engleskog građanskog rata u 17. stoljeću Wales, kao i Irska, podržali su kralja Karla I. u borbi protiv Parlamenta. Uklapanjem Walesa u engleski državni okvir s jednakim pravima svih građana i povijesnih zemalja na britanskom otočju te podjelom Walesa na dvanaest grofovija koje su stekle pravo slanja zastupnika u britanski Donji dom, konačno je riješeno višestoljetno velško pitanje, premda je narod ostao privržen svojim običajima i svojemu jeziku. Živa težnja za očuvanjem vlastitog identiteta potaknula je u 18. stoljeću nastanak mnogobrojnih vjerskih pokreta i udruga, koji su kritički bili raspoloženi prema službenoj Anglikanskoj Crkvi. To je gibanje 1811. godine rezultiralo udaljavanjem velških metodista od anglikanstva.

Nakon Prve industrijske revolucije južni Wales dobio je u Ujedinjenom Kraljevstvu značajnu ulogu, jer se u njemu nalaze velike zalihe ugljena i željezne rude. Interesi industrijalaca, zastupnika načela slobodne trgovine, učinili su Wales jakim utjecajem građanskog liberalizma. U prvoj polovici 19. stoljeća (1839. – 1844.) u Walesu izbijaju velike pobune kojima je uzrok bilo nezadovoljstvo poljoprivrednog stanovništva Zakonom o žitu, što ga je izglasao engleski Parlament, a koji je štetio seljačkim interesima.

U doba jačanja čartističkoga pokreta u Walesu je bilo i oružanih sukoba 1848. godine. Narod se bunio i protiv anglikanske crkvene desetine, što je također dovodilo do oružanih sukoba s policijom (1886. – 1891.). Potkraj 19. stoljeća osnovan je pokret velških autonomista, koji su težili za tim da Wales upravlja sam sobom (Home Rule). Taj pokret, međutim, nije imao širega zamaha. U 20. stoljeću razvila su se oko rudnika i željezara velika gradska središta.

Suvremeno doba
U britanskoj Vladi osnovano je 1949. savjetodavno Vijeće za Wales. Od listopada 1951. Wales je bio u nadležnosti nižeg ministra (doministra), a od listopada 1964. državnog tajnika za Wales; u travnju 1965. utemeljen je posebni Ured za Wales. U prosincu 1965. glavnim gradom Walesa proglašen je Cardiff, a zakonom iz 1967. velški jezik dobio je pravo službene upotrebe.

Većoj samostalnosti nastavila je težiti Stranka Walesa (velški: Plaid Cymru – PC, utemeljena 1925.) Tijekom 1970-ih bili su izraženiji zahtjevi za upotrebom velškog jezika u masovnim medijima (početkom 1977. BBC je započeo radijski program na velškom). Na referendumu održanom početkom ožujka 1979. većina građana nije prihvatila uvođenje samouprave. U studenom 1982. pokrenut je prvi televizijski program na velškom jeziku. Zakonom iz 1993. velški je potvrđen kao službeni jezik. Na referendumu u rujnu 1997. s malom većinom podržano je uvođenje samouprave te je, nakon donošenja zakona (koncem srpnja 1998.), u Cardiffu u svibnju 1999. osnovana Nacionalna skupština za Wales, čime je prestao djelovati Ured za Wales.

Na parlamentarnim izborima 1999., 2003. i 2007. pobijedila je Laburistička stranka. U srpnju 2006. britanski Parlament zakonom je proširio ovlasti Nacionalne skupštine za Wales. Laburisti su ostali vodeća stranka i nakon izbora 2011. i 2016. godine.

Literatura
 Wales, Hrvatska enciklopedija

Vanjske poveznice
 Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments of Wales
 National Library of Wales official website - includes historical information and resources
 BBC History – Wales
 History and Ancestry webpage from the Welsh Government

Povijest Walesa


Marco Villa (født 8. februar 1969 i Abbiategrasso) er en forhenværende cykelrytter fra Italien. Hans foretrukne disciplin var banecykling, hvor han har vundet medaljer ved verdens- og olympiske mesterskaber.

Villa blev professionel i 1994, hvor han først kørte for holdet Amore & Vita - Galatron. I 1995 blev han verdensmester i parløb sammen med Silvio Martinello, hans makker gennem mange år, og de gentog præstationen året efter. Villa startede i 153 seksdagesløb og vandt 24. Blandt sejrene var Københavns seksdagesløb i 1998 med Martinello, i øvrigt det eneste løb, der er afviklet i Brøndby Hallen.

I begyndelsen af sin karriere kørte han også landevejscykling, og han deltog i to udgaver af Giro d'Italia.

Han deltog i OL 2000 i Sydney, hvor han stillede op i to discipliner. Først var han en del af det italienske hold i 4000 m holdforfølgelsesløb, som blev nummer elleve i kvalifikationen og dermed ikke kom i kvartfinalen. Senere deltog han sammen med Silvio Martinello i parløb, og de blev nummer tre i det fjorten par store felt. Australierne Scott McGrory og Brett Aitken vandt med 26 point, mens belgierne Etienne De Wilde og Matthew Gilmore blev toere med 22 point, og Villa og Martinello lykkedes akkurat i sidste spurt med at hente de to point, der bragte dem på 15 point og sikrede bronzen foran briterne Bradley Wiggins og Rob Hayles.

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Italien
Vindere af Københavns seksdagesløb
Deltagere for Italien ved sommer-OL 2000
Olympiske bronzemedaljevindere fra Italien

Marco Villa (cykelrytter)


Iulia Rugină (n. 2 august 1982, București) este o regizoare, scenaristă și scenografă română.

Biografie

Iulia Rugină a studiat regia de film și televiziune între 2002 și 2006, fiind absolventă a Universității de Artă Teatrală și Cinematografică I.L. Caragiale din București. Ulterior, în 2011, a absolvit un masterat în arta regiei de film.

Filmografie
Iulia Rugină a realizat filme de scurt și de lung metraj.

Scurt metraje
 2003 - Pierdut cap păpușă
 2003 - Lebada nr. 3
 2006 - Vineri in jur de 11
  2006 - Bună Cristina! Pa Cristina!
  2009 - Muzeul relațiilor destrămate
  2010 - Captivi de Crăciun
 2010 - O femeie urmărește un bărbat
 2011 - Raluca +1
 2012 - Sink
 2014 - Scurt/4: Istorii de inimă neagră
 2014 - Să mori de dragoste rănită

Lung metraje
 2013 - Love Building
 2015 - Alt Love Building
 2016 - Breaking News

Referințe

Legături externe
 Prezentare Iulia Rugină la IMDB
 Adevărul.ro - Articol despre Iulia Rugină
 CineMarx

Nașteri în 1982
Nașteri pe 2 august
Bucureșteni
Regizori de film români
Scenariști români
Scenografi români

Iulia Rugină


Acest articol descrie primul tur al Ligii Campionilor EHF Feminin 2017-2018.

Format
Cele 16 echipe au fost împărțite în patru grupe de câte patru. Fiecare echipă a disputat câte un joc pe teren propriu și unul în deplasare împotriva fiecărui adversar din grupă. Primele trei echipe clasate au avansat în grupele principale, de unde primele patru echipe au avansat în fazele eliminatorii. Tragerea la sorți a avut loc pe 30 iunie 2017, de la ora 21:00.

Distribuția
Distribuția echipelor a fost publicată pe 27 iunie 2017. 16 echipe au fost implicate în acest proces, fiind împărțite în patru urne valorice de câte patru.

Tragerea la sorți
Cele 16 echipe din urnele valorice au fost trase la sorți în patru grupe de câte patru echipe, unde au jucat fiecare câte două meciuri una împotriva celeilalte, pe teren propriu și în deplasare, în total câte șase meciuri. Echipele clasate pe primele trei locuri în fiecare grupă au avansat în cele două grupe principale, de unde primele patru clasate din fiecare grupă s-au calificat în fazele eliminatorii.

Tragerea la sorți a fost efectuată de Božidar Đurković, președintele Comisiei de Competiții a EHF, și handbalista slovenă Tamara Mavsar de la RK Krim.

Calendarul de mai jos respectă ora EET:

Grupa A

Grupa B

Grupa C

Grupa D

Note

Legături externe
Faza grupelor  pe pagina EHF

Liga Campionilor EHF Feminin 2017-2018

Liga Campionilor EHF Feminin 2017-2018 - faza grupelor


بلدية هيرينسيا ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 8.580 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

توأمة
لهيرينسيا (سيوداد ريال) اتفاقيات توأمة مع:

أعلام
 خوسيه مولينا

مراجع

أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
بلديات سيوداد ريال

هيرينسيا (سيوداد ريال)


Povijest Afganistana potječe od prije 50 000 godina, od kada potječu najraniji dokazi o ljudskom djelovanju na tome području. Prve gradske civilizacije počele su se razvijati na afganistanskomu teritoriju oko 3000. godine prije Krista. Srednjoazijska i indijska carstva poput Kušanskoga i Maurijskoga Carstva vladala su afganistanskim teritorijem. U 7. stoljeću, Afganistan su osvojili muslimani i od tada je islam prevladavajuća religija. Krajem srednjega vijeka, teritorij su osvojili Mongoli. Temelje modernog Afganistana postavio je Ahmad Šah Durani sredinom 18. stoljeća.

Predpovijesno razdoblje

Prema arheološkim iskopinama, može se pretpostaviti da su prvi stanovnici živjeli na području današnjeg Afganistana prije više od 50.000 godina. Tamošnja poljoprivredna društva među najstarijima su na svijetu. Urbana se civilizacija počela razvijati oko 3000. godine prije Krista. Vjerojatno je imala kontakte s okolnim kulturama poput kulture rijeke Ind. Moguće je čak, da je lokacija Mundigah (sjeverno od Kandahara) pripadala kulturi rijeke Ind.

Kultura koja je postojala na području Afganistana i središnje Azije općenito između 2200.-1700. pr. Kr. naziva se baktrijsko-margijski arheološki kompleks. Moguće je da su pripadnici te kulture bili upravo oni Indoeuropljani ili Protoindoarijevci koji su s krajem lokalne kulture migrirali na jug, gdje su prekinuli vladavinu harapanske kulture.

Srednjovjekovno i predislamsko razdoblje
Nakon nekoliko stoljeća "mračnog" razdoblja, prve državne tvorevine pojavljuju se u regijama: Gandara, Arija, Baktrija i Arahozija. Dio područja kontroliralo je Medijsko Carstvo do oko 550. pr. Kr., kada ga je naslijedila dinastija Ahemenida. Osvojili su cijelo područje današnjeg Afganistana i ostali na vlasti više od 200 godina. Dvadesetih godina 4. stoljeća prije Krista, Aleksandar Veliki srušio je Carstvo, a nedugo zatim područje današnjeg Afganistana postalo je dijelom Seleukidskog Carstva. Godine 305. pr. Kr., Seleukidi su dali i Gandaru i Arahoziju Maurijskom Carstvu kao dokaz novouspostavljene zajednice, a zauzvrat su dobili 500 ratnih slonova. Baktrija i Arija ostale su u rukama Seleukida. Promjena se dogodila tek 250. pr. Kr., kada se baktrijski satrap Diodot I. pobunio i osnovao Grčko-Baktrijsko Carstvo, koje je uključivalo Gandaru i Ariju.

Kada je Maurijsko Carstvo srušila dinastija Sunga, Grčko-Baktrijsko Carstvo započelo je napade na Indijsko Carstvo. U 2. stoljeću prije Krista nestalo je Grčko-Baktrijsko Carstvo, a istočni dio Afganistana postao je dijelom Indo-Grčkog Carstva.

U 1. stoljeću prije Krista na to su se područje naselili Saki, koje je raselila etnička skupina Yuezhi i tako su nastali Saka, odn. Indo-Skiti. Pobijedili su posljednjeg grčkog vladara Baktrije, Heliokla, 140. pr. Kr. Ubrzo nakon toga, Indo-Skiti osvojili su Arahoziju od Indo-Grčkog Carstva, pri čemu je Arahozija preimenovana u Sistan. Indo-Skitsko Carstvo poraženo je od strane Partsko Carstvo, nakon čega se indo-skitska etnička skupina preselila na južni dio Indijskog potkontinenta i utemeljila državu Zapadnih Satrapa.

U međuvremenu, na sjeverozapadnom rubu Indijskog potkontinenta nastalo je Kušansko Carstvo. Tijekom vladavine Kušana, područje Afganistana postalo je središte kulture i obrazovanja. Cvjetali su budistički centri (npr. u Bamyanu i Haddi), a gandarska umjetnost dosegla je svoj vrhunac.

Dolazak islama

Godine 642. Arapi su osvojili Perzijsko Carstvo i sa zapada prodrli na teritorij Afganistana. Zajedno s njima, islam je uveden na ovo područje. U to je vrijeme Afganistan imao niz lokalnih vladara koji su bili pod utjecajem kineske dinastije Tang. Međutim, Arapi nisu osvojili cijelo područje Afganistana, južni i istočni dio zadržali su relativnu neovisnost od arapskih osvajača, najprije pod vlašću Heftalita (tzv. Kušan-Heftaliti), a od kraja 9. st. pod vlašću dinastije Hindušah. Međutim, u 11. stoljeću cijeli afganistanski teritorij, uključujući i ova područja, osvojio je Gaznavidsko Carstvo.

Mahmud Gaznavi (998.–1030.) dodatno je učvrstio prevlast Gaznavidskog Carstva. Gaznavidi su poraženi tek 1148. od Guridskog Carstva.

Mongolska vladavina
Početkom 13. stoljeća cijelu središnju Aziju osvajaju Mongoli predvođeni ujediniteljem mongolskih plemena, slavnim osvajačem Džingis-kanom. Njegova ogromna vojska sravnila je sa zemljom afganistanska središta kao što su: Balh, Herat i Gazni. Afganistan je zajedno s drugim zemljama koje su osvojili Mongoli, tako postao dio Mongolskog Carstva. Za vrijeme vladavine Džingis-kanova sina Čagataja, znatan dio Afganistana postao je dio Ilhanidskog Carstva.

Između 16. i 18 stoljeća, Afganistan je de facto podijeljen na nekoliko dijelova. Na sjeveru su se naselili Uzbeci, zapadni dio bio je pod vlašću Safavida, a istok je pripadao Paštunima-Mogolima. Početkom 18. stoljeća, Paštuni su došli na vlast i pod vodstvom Mirvajsa Hotaka iz plemena Hotak svladali Perzijance i istjerali ih s afganistanskog teritorija. Afganistanci su uspjeli osvojiti grad Isfahan 1722. Nakon daljnjih borbi s Perzijancima, sredinom 18. stoljeća Afganistanci su konačno uspjeli zavladati teritorijem Afganistana.

Moderna povijest

Godine 1747. Ahmad Šah Durani preuzeo je vlast u Kandaharu i tako postavio temelje Afganistanskom Carstvu, koje je zauzvrat postalo temelj moderne države Afganistan. Nakon njegove smrti 1772. vlast je prešla na njegove potomke. Afganistansko Carstvo pokrivalo je područje: današnjeg Afganistana, sjeverne Indije, veći dio Pakistana i istočnog Irana.

Godine 1826. vlast je preuzeo Dost Muhamed Kan. U narednom razdoblju afganistanski teritorij i cijela središnja Azija postali su poprište takozvane Velike igre između Britanskog i Ruskog Carstva. Afganistan je ležao na strateškom položaju, a britanski napor da učinkovito kontroliraju Afganistan rezultirao je nizom ratnih sukoba između V. Britanije i Afganistana.

U razdoblju od 1919. do 1929. vladar Afganistana bio je Amanulah Kan, pod čijom je vladavinom zemlja doživjela brojne društvene i političke reforme. Amanulah je uspostavio diplomatske odnose sa zapadnim zemljama. Kralj Muhamed Zahir vladao je zemljom između 1933. i 1973. Godine 1973. Zahirov šogor Muhamed Daud Kan pokrenuo je državni udar bez krvi. Daud i cijela njegova obitelj ubijeni su 1978. kada je afganistanska komunistička partija izvela državni udar i preuzela vlast u zemlji.

U kolovozu 1979. američka vlada počela je financirati protuvladine mudžahedine kako bi prisilila sovjetsku vladu na intervenciju. Dana, 24. prosinca 1979. SSSR je intervenirao u Afganistanu. Dva dana kasnije, uz pomoć sovjetskih specijalnih snaga, predsjednik Hafizullah Amin ubijen je i na njegovo mjesto postavljen je Babrak Karmal. Tako je započela sovjetska intervencija u Afganistanu, koji je trajao 10 godina (1979. - 1989.).

Kada su talibani optuženi za terorističke napade 11. rujna 2001., Sjedinjene Američke Države i njihovi saveznici intervenirali su u Afganistanu i svrgnuli talibansku vladu. Krajem 2001. čelnici afganistanskih oporbenih stranaka sastali su se u Bonnu kako bi dogovorili novu vlast u Afganistanu. U prosincu 2001. Hamid Karzai postavljen je na čelo privremene vlade, 2002. za tzv. privremenog predsjednika, a 9. listopada 2004. pobijedio je na redovitim predsjedničkim izborima.

Godine 2021. američke snage i saveznici povukli su se iz Afganistana, što je omogućilo talibanima jačanje svoje pobueu. Dana 15. kolovoza 2021., kada su talibani ušli u Kabul, predsjednik Ašraf Gani pobjegao je u Tadžikistan, a afganistanska vlada koju su podržavale SAD pala je. Antitalibanske snage formirale su Frontu nacionalnog otpora Afganistana i pokrenule ustanak iz doline Pandžšir.

Dana 7. rujna 2021. talibani su objavili privremenu vladu na čelu s Hasanom Ahundom, iako je vlada ostala međunarodno nepriznata.

Zapadne zemlje obustavile su većinu humanitarne pomoći Afganistanu nakon što su talibani preuzeli vlast u zemlji u kolovozu 2021. Sjedinjene Američke Države zamrznule su oko 9 milijardi dolara imovine koja pripada afganistanskoj središnjoj banci, blokirajući talibanima pristup milijardama dolara na američkim bankovnim računima. U listopadu 2021. više od polovice od 39 milijuna ljudi u Afganistanu suočilo se s akutnom nestašicom hrane.

Izvori

Povijest Afganistana


DIN 6914 er en DIN-standard for en konstruktionsbolt.

DIN 6914 bliver erstattet af EN 14399-4.

Kilde
 Konstruktionsbolte DIN 6914
DIN-standarder

DIN 6914