Yangın, maddenin ısı ve oksijenle birleşmesi sonucu oluşan yanma reaksiyonlarının neden olduğu doğal afettir. Yangınların oluştukları coğrafî alanda maddi hasarlara neden olmasından ziyade, orada yaşayan canlılar ve ekolojik denge üzerinde de büyük derece olumsuz etkileri vardır.

Yangın sınıfları

A Sınıfı Yangınlar
Katı madde yangınlarıdır. Bunların yakıtı genelde odun, kömür gibi maddelerdir. Soğutma ve yanıcı maddenin uzaklaştırılması ile söndürülebilir.

B Sınıfı Yangınlar
Yanabilen sıvılar bu sınıfa girer. Benzin ve yağ gibi yanabilen sıvılardır. Soğutma (sis halinde su) ve boğma (Karbondioksit, köpük ve kuru kimyevi toz) ile söndürülebilir.

C Sınıfı Yangınlar
Likit petrol gazı, hava gazı, hidrojen gibi yanabilen çeşitli gazların yanması ile oluşan yangınlardır. Kuru kimyevi toz, halon 1301 ve halon 1211 kullanarak söndürülebilir. Elektrikli makine ve hassas cihazların yangınları da bu sınıfa dahil edilebilir.

Elektrik donanımlarının yanmasıyla oluşan yangınlar ayrı bir sınıf içinde değerlendirilmeyip C sınıfı yangınlar başlığı altında incelenebilir. Elektrik akımı kesilerek müdahale edilmeli ve karbondioksit gazı kullanılmalıdır.

D Sınıfı Yangınlar
Yanabilen  metallerin ve alaşımların (Magnezyum, Lityum, Sodyum, Seryum gibi) yanmasıyla meydana gelen yangınlardır. Etkili söndürücüsü olan trimotoksinboroksin bulunmadığı takdirde kum aynı işlemi görür. Özel kuru kimyevi tozlar (kuru toza, her metal ve alaşıma karşı ayrı ayrı geliştirilmiş kimyasallar katılır.) bu yangınları söndürmede kullanılırlar. Normal kuru kimyevi toz söndürücüleri ABC extinguisher olarak da anılır ve A, B ve C tipi yangınlara müdahalede etkilidirler. Yangını boğma etkisiyle söndürür.

F Sınıfı Yangınlar

Hayvansal ve Bitkisel içerikli yemeklik yağ yangınlarıdır. EN 3-7:2004+A1 standardında tanımlanmış olup yangın sınıfları içerisinde söndürülmesi en zor sınıftır. A, B, C, D tip yangınlarda yanıcı maddenin yüzey sıcaklığının yüksek olması  bir yangın nedenidir. Ancak F Tipi yangınlarda yakıtın (Pişirme yağları) tamamının sıcak olması yangının "asıl nedenidir". Uluslararası standartlarda yemeklik yağın tutuşma sıcaklığı 360 derece (+/- 10 derece) olarak verilmektedir. Dolayısı ile bilinen söndürme maddeleri ile F tipi yangınları söndürmek neredeyse imkânsızdır. Bu tip yangınları söndürmenin en etkili yolu Potasyum karbonat (K2CO3) asetat içerikli kimyasal sıvılardır. Sabunlaşma tekniği denmekte olan bir yöntemle sıcaklığı 360 derece olan yağı soğutmakta, sabunlaşarak yağın kimyasal özelliğini bozmakta ve söndürme gerçekleşmektedir.

Yangın nedenleri

Korunma Önlemlerinin Alınmaması
Nedenlerin başında yangına karşı önlemlerin alınmaması gelmektedir. Yangın elektrik kontağı, ısıtma sistemleri, LPG tüpleri, evlerde kullanılan tüpler, patlayıcı-parlayıcı maddelerin yeterince korunmaya alınmamasından doğmaktadır. Özellikle büyük yerleşim alanlarında, konut ve iş yerlerinde çıkan yangınların büyük bir kısmı elektriğin ve LPG tüplerinin yanlış kullanımına dayanmaktadır. Elektrik enerjisi aksamının teknik koşullara göre yapılmaması da yangını yaratan diğer bir neden olmaktadır. Bununla birlikte kaloriferlerde ve soba ile ısıtma yöntemlerinde, bacaların temizlenmesi ve parlayıcı-patlayıcı maddeler için gerekli önlemlerin alınması halinde yangın afeti olma olasılığında büyük bir azalma olacaktır.
Camların yerde uzun süre durmaları sonunda doğal ışınlar cam taneciklerine güneş ışılarını yayarve sonucun da yangın oluşabilir.

Bilgisizlik
Yangına karşı hangi önlemlerin nasıl alınacağını bilmemek ve bu konuda yeterli eğitimden geçmemek yangının önemli nedenlerindendir. Elektrikli aletlerin doğru kullanımını bilmemek, soba ve kalorifer sistemlerini yanlış yerleştirmek, tavan arasına ve çatıya kolay tutuşabilecek eşyalar koymak yangına davetiye çıkarır. Yangının oluşumunu önlemek ve oluşan bir yangının söndürülmesini bilmek eğitim ve bilgilenmeden geçer. Bu nedenle yangını önlemeyi öğrenmek kadar yangını söndürmede ilk müdahaleleri de öğrenmek gerekir.

İhmal
Yangın konusunda bilgi sahibi olmak da yeterli gelmeyebilir. Söndürülmeden atılan bir kibrit veya sigara izmariti, açık unutulmuş bir LPG tüp veya evde kullanılan tüp, alev alıp yangına yol açar.

Kazalar
İstem dışı oluşan olaylardan bazıları da (kalorifer kazanının patlaması, elektrik kontağı gibi) yangına neden olmaktadır. Ancak kendiliğinden gelişen bütün olaylar, başlangıçta yeterli önlemlerin alınmaması sonucu olabildiği gibi bilgisizlikten de kaynaklanmaktadır. Temelde bunlar olmaksızın kazaların yol açtığı yangınlar da olmaktadır.

Sabotaj
Yangına karşı gerekli önlemler alındığı halde; bazı insanlar çeşitli amaç veya kazanç uğruna kasıtlı olarak kişi ya da topluma ait bina ile tesisleri yakarak can ve mal kaybına neden olabilir.

Sıçrama
Kontrol atına alınmış veya alınmamış bir yangın ihmal veya bilgisizlik sonucu sıçrayarak, yayılarak veya parlayıp patlayarak daha büyük boyutlara ulaşabilir.

Doğa Olayları
Rüzgârlı havalarda kuru dalların birbirine sürtmesi ya da yıldırım düşmesi ve benzeri doğa olayları sonucunda yangın çıkabilir.

Yangın söndürmede kullanılan yöntemler

Soğutarak Söndürme

Su ile soğutma
Soğutarak söndürme prensipleri içinde en çok kullanılanıdır. Suyun elverişli fiziksel ve kimyasal özelliği yanıcı maddeyi boğma ve yanıcı maddeden ısı alarak yangının söndürülmesinde en büyük etken olmaktadır. yangın üçgenini oluşturan ısı oksijen ve yanıcı maddeden ısının düşmesi ve oksijenin azaltılarak söndürülmesinde en etkili söndürücüdür. Su yangın yerine kütlesel olarak gönderileceği gibi püskürtme lensleri ile de gönderilebilir.

Yanıcı maddeyi dağıtma
Yanan maddenin dağıtılmasıyla yangın nedeni olan yüksek ısı da bölünür, bölünen ısı düşer ve yangın yavaş yavaş söner. Akaryakıt yangınlarında bu tip söndürme yangının yayılmasına neden olacağından uygulanmaz.

Havayı keserek söndürme

Örtme
Katı maddeler (kum, toprak, halı, kilim vb) ve kimyasal bileşikler (köpük, klor, azot vb) kullanılarak yanan maddenin oksijen ile temasının kesilmesi ile yapılan söndürmedir. Akaryakıt yangınlarına örtü oluşturan sentetik veya protein esaslı foam köpüğü kullanılmaktadır.

Oksijensiz Bırakma
Yangının oksijenle temasının kesilmesi veya azaltılması amacıyla yapılan işlemdir. Özellikle kapalı yerlerde oluşan yangınlara uygulanır.

Yanıcı maddenin ortadan kalkması
Yanma koşullarından olan yanıcı maddenin ortadan kaldırılması sonucu yangının söndürülmesidir.

Söndürmede kullanılan araç ve malzemeler

Su

Su, yangın söndürmede yaygın olarak kullanılır. Küçük yangınları söndürmede nemli battaniye ve nemli gazete kullanılabilir. Su özellikle A tipi yangınlar için (katı) çok iyi bir söndürücüdür. Ancak elektrikle temasın olduğu durumlarda çarpılma riskine karşı su kullanımından kaçınılmalıdır.

Kum

Yanıcı maddelerin oksijenle ilişkisinin kesilerek söndürülmesinde kullanılır. Kullanma anında kumun yanıcı maddeyi tamamen örtmesi sağlanmalıdır. Oldukça emniyetli bir yangın söndürme metodudur.==== Karbondioksit gazı (CO2) ====
Yanan maddenin üzerini kaplayan karbondioksit gazı yanıcı maddeyi oksijensiz bırakarak yangının söndürülmesini sağlar. Havadan 1,5 kat daha ağır sıvı halden gaz haline geçişte -78 derece olan boğucu bir gazdır. Genellikle çelik veya yaygın olarak alüminyum gövdeli tüplerde basınç altında sıvı halde tutulur. Bu gazla açık alanlarda ve hava akımının olduğu yerlerde yangının söndürülmesi oldukça zordur.

Köpük
Köpük, yanan yüzeye yayılır ve 5 temel özelliğini kullanarak (boğma, su buharı yapma, soğutma,ısıyı yayma, üstünü kaplama) yangının durmasını ya da kontrol altına alınmasını sağlar.

HFC-227

HFC-227, Halon 1301 gazının kullanımının yasaklanması sonrasında piyasaya sürülen ve en yaygın kullanımı olan Halon alternatifi bir gazdır. Yangında önemli rol üstlenen kimyasal reaksiyonları kırma ve ısı enerjisini absorbe etme özelliği ile yangınları söndürmektedir. Özellikle A (katı) ve B (parlayabilen sıvılar) için idealdir. Kimyasal adı heptafluropropan olup, FE227 olarak da anılır.
Kimyasal ismi Heptafluoropropane dir. FM 200 gazi yanginı  kimyasal reaksiyonlari kirma ve isi enerjisini absorve etme özelligi ile yanginlari söndürmektedir.

Kimyasal formülü C F 3 -C H F-CF 3 veya C 3 HF 7'dir . Kaynama noktası −16,4 °C olan oda sıcaklığında bir gazdır. Suda az çözünür (260 mg / L).

Yangın söndürme maddesi olarak kullanılan HFC-227ea ticari adları şöyledir

FE-227 FM-200 (Dupont

FITECH - 227 (Fitech Mühendisleri)

Solkaflam 227 (Solvay Florlu)

MH-227 (Shanghai Waysmos)

LUKE 227 (Luke Alexander)

Chemori 227 (Chemori)

Orient 227 (Orient Corporation)

SR-200 (SRI)

NAF S 227 (Güvenlik Yüksek Teknolojisi)
FM200 Gazli Sistem Özellikleri

Renksizdir, kokusuzdur ve yalıtkan bir söndürme ajanıdır.

Ozonu yok etme katsayısı sıfırdır, Atmosferik ömrü 31-42 yıldır.

Fiziksel olarak söndürme yapar.

Gaz boşalması sonrası artık bırakmaz, temizliğe ihtiyaç yoktur, Gaz atmosfere yayılır.

İnsan bulunan mekanlarda güvenle kullanılabilir.

En yaygın kullanılan Halon 1301 alternatifidir.

Ekonomiktir.

Az yer kaplar.

Boşalma süresi 10 saniyedir.

FM-200 Gazlı Sistem Bileşenleri

FM-200 kimyasal ajanı ile başlıca dört bileşen ve bu bileşenlerin aksesuarlarından oluşmaktadır.

1. FM-200 Bileşenleri : FM-200 gazının depolandığı silindir, silindir koruyucusu, vana ve FM-200 tahliye nozülünden oluşur.

2. Kontrol Paneli : Sistemin beynidir, algılama sistemini ve ekipmanlarını görüntülemek, izlemek ve sistemi aktive etmek için kullanılır.

3. Algılama ve Uyarı Elemanları : Sistemdeki algılama dedektörleri ve aksesuarları, sesli ve görsel uyarı veren sirenler, sistemin göz ve kulak işlevini yerine getiren dış ekipmanlarıdır.

4. Tamamlayıcı Ekipmanlar : Uyarı levhaları, hortumlar, bağlantı fittingleri, basınç manometreleri veya solenoid valf ve silindir valfini çalıştırmak için gerekli aktüatörden oluşmaktadır.

Sistem Dizaynı Ve Çalışma Şekli : FM-200, gazı ile korunacak hacim için NFPA 12 ve ISO 14520 standartlarında ve kurallarına göre gereken gaz miktarı hesaplanır,

Gaz miktarına uygun FM-200 tüpü seçilir,

Çapraz zonlu yangın algılama sistemi ile teçhiz edilen odada gereken noktalara FM-200 boşaltma nozülleri yerleştirilir,

Duman dedektörlerinin aktive olması ile birlikte panelden FM-200 sistemi solenoid vanasına akım gönderilir,

Tüm FM-200 gazı en fazla 10 saniye içinde korunan hacme bosaltılır.

Sistemin çalisması otomatik veya manuel olarak yapılabilir.

Kullanıldığı Yerler:

Bilgisayar, server odaları.

Telefon ve telekomünikasyon odaları.

Trafo, janeratör ve güç dağitim odaları.

Elektrik dağıtım odaları / merkezleri,

Değerli malzeme depoları.

Laboratuvarlar.

Banka kasaları, Arşivler, Kütüphaneler.

Müzeler ve sanat galerileri

Türbinkabinleri v.b.  yerlerde FM-200 gazı güvenle kullanılabilir.

Yangından korunma
Binalarda yangından korunmaya ve can kayıplarının yaşanmasını önlemeye yönelik bir takım önlemler alınır. Bunların başında yangın kapısı, yangın merdiveni ve elektronik uyarı sistemleri gelir. Bu önlemlerle, yangın anında uyarı sistemlerinin devreye girmesiyle birlikte bina içerisindeki insanların yangın kapılarını ve yangın merdivenlerini kullanarak dışarıya en güvenli biçimde çıkmaları amaçlanır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sivil Savunma Genel Müdürlüğü - Yangın

Yangın


عشيرة أشيكاغا  كانت عشيرة ساموراي يابانية قامت بتأسيس شوغون موروماتشي وحكمت اليابان في الفترة بين 1336 إلى 1573.

انحسرت عشيرة أشيكاغا من عشيرة ميناموتو وقطنت أساسا مدينة أشيكاغا في مقاطعة شيموتسوكه (حالياً محافظة توتشيغي).

تفرع من عشيرة أشيكاغا العديد من العشائر الشهيرة منها هوسوكاوا، إيماغاوا، هاتاكه-ياما، كيرا، شيبا، هاتشيسوكا.

شخصيات بارزة
 أشيكاغا تاكا-أوجي
 أشيكاغا يوشي-ميتسو

مراجع

أشيكاغا (عشيرة)
ميناموتو

أشيكاغا (عشيرة)


Otto Ruff (Schwäbisch Hall, 12 de diciembre de 1871 - Breslavia, 17 de septiembre de 1939) fue un químico alemán.

Biografía

Otto Ruff nació en la localidad de Schwäbisch Hall en 1871. Tras recibir la formación elemental en su ciudad natal, estudió farmacia bajo la supervisión de Carl Magnus von Hell (conocido por la halogenación de Hell-Volhard-Zelinsky) en la Universidad de Stuttgart entre los años 1889 y 1891. Después de este período de formación, amplió sus conocimientos trabajando en Cuvet, Hamburgo, Berlín y Londres.

En 1894, se incorporó al grupo de Hermann Emil Fischer en la Universidad de Berlín, donde completó su formación química para lograr su título de farmacéutico. En 1897 consiguió el doctorado bajo la dirección de Oskar Piloty, antiguo pupilo y colaborador de Fischer. Tras doctorarse, Ruff trabajo como asistente en el laboratorio de Fischer. Fischer era conocido por su trabajo con carbohidratos y, con él, Ruff comenzó a desarrollar su carrera en el campo de la química orgánica.

En 1901, Ruff publicó su trabajo titulado Síntesis de azúcares: un nuevo método para la degradación de aldosas. La reacción descrita en este trabajo se conoce actualmente como degradación de Ruff.

Debido a la carencia de expertos en química inorgánica en las universidades europeas de la épica, Emil Fischer hizo que algunos de sus alumnos más brillantes perfeccionaran sus conocimientos en dicha rama de la química. Uno de estos alumnos fue el propio Otto Ruff, que se trasladó al Laboratorio Ostwald de Leipzig con ese fin. En 1903, después de ampliar su formación inorgánica, Ruff fue ascendido a profesor asociado y nombrado supervisor del departamento de química de la Universidad de Berlín.

Entre los años 1902 y 1904, Ruff ayudó a diseñar el interior y el equipamiento del edificio del departamento de química de la Universidad Técnica de Danzig. A partir de 1904, Ruff llegó a ser director del departamento de química inorgánica y decano de la facultad de química de dicha universidad.

En 1916, Ruff se trasladó a Breslavia donde trabajó de profesor titular hasta 1939. El motivo por el que Ruff abandonó Danzig fue por los persistentes problemas de suministro eléctrico en el edificio del departamento de química, que impedian que pudiera desarrollar sus investigaciones con normalidad. Durante su estancia en Breslavia, Ruff colaboró habitualmente con la industria de Silesia y fue durante mucho tiempo el presidente de la rama silesiana de la Asociación de Químicos Alemanes. Entre los años 1933 y 1935 fue vicepresidente de la Sociedad Alemana de Química, sociedad que tres años antes (1930) le había otorgado la prestigiosa medalla Liebig.

Otto Ruff falleció en el año 1939. Sus últimos años de enseñanza fueron complicados por culpa de un profesor asociado llamado Helmut Hartmann, perteneciente al partido Nazi.

Otto Ruff contrajo matrimonio en 1902 con una farmacéutica, Meta Richter, con la que tuvo tres hijos.

Producción científica

Otto Ruff publicó 290 artículos científicos y dos libros. Dichos libros se titulan The Chemistry of Fluorine (La química del flúor, publicado en 1920 por Springer Verlag, Berlín) y Introduction to Chemical Practicum (Introducción a la práctica química, publicado en 1926 en Leipzig, segunda edición en 1937). Los artículos científicos de Otto Ruff abarcan temáticas que incluyen la química de azúcares, química del flúor, química de altas temperaturas, electrólisis de sales fundidas, plásticos, carburos y explosiones mineras.

Tras la muerte de Henri Moissan en 1907, Otto Ruff fue reconocido como una de las principales autoridades a nivel mundial en el campo de la química del flúor y en la química de altas temperaturas.

Ruff obtuvo y estudió el hexafluoruro de uranio (UF6), un compuesto cuya alta volatilidad (punto de ebullición = 57 °C) permite la separación de los isótopos 235U y 238U.

Otto Ruff es considerado uno de los protagonistas de los avances de la química inorgánica durante las primeras décadas del siglo XX, junto con Svante Arrhenius, Henri Moissan y Alfred Werner.

Referencias

Químicos de Alemania del siglo XX
Candidatos al Premio Nobel de Química
Miembros de la Leopoldina

Otto Ruff


භගවත් සුබ්‍රමාන්‍ය චන්ද්‍රසේකර් (අනියම් ලෙසින් චන්ද්‍රා; , ; උපත 17 මැයි 1945 මයිසූරයෙහිදී) යනු පා දඟ පන්දු යැවීමේ විශේෂඥයෙකු වූ හිටපු ඉන්දියානු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි.
ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ

භගවත් චන්ද්‍රසේකර්


Okrug Mahardah () je okrug u sirijskoj pokrajini Hama. Po popisu iz 2004. (prije rata), okrug je imao 143.953 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Mahardah.

Nahije
Okrug je podijeljen u nahije (broj stanovnika se odnosi na popis iz 2004.):
Mahardah (ناحية محردة):  80,165 stanovnika.
Kafr Zita (ناحية كفر زيتا):  39,302 stanovnika.
Karnaz (ناحية كرناز):  25,039 stanovnika.

Izvori

Vanjske poveznice

Sirijski okruzi
Pokrajina Hama

Mahardah (okrug)


Ženski košarkaški klub Pula je hrvatski košarkaški klub iz Pule.

Adresa kluba je Marulićeva 4, Pula, a adresa dvorane Marulićeva 4, Pattinaggio S.C.Mirna, Pula.
 Kroz povijest je mijenjao sponzore: Rockwool, Črnja Tours.

Povijest
Godine 1950. u Puli je osnovan DTO PARTIZAN te sekcije ženske košarke pri tom društvu. Priv je trener Mišić. Poslije se radu s djevojkama pridružio Vladimir Šešelja koje je igrao za momčad DTO PARTIZAN i trenirao i ženski sastav. Košarkašice DTO Partizan nižu uspjehe. Godine 1956. postale su juniorske prvakinje Hrvatske i izborile sudjelovanje na završnom turniru prvenstva FNRJ. Ušle su u finale juniorskog prvenstva FNRJ i tako postigle najveći uspjeh pulske ženske košarke. Nisu uspjele pobijediti Crvenu zvezdu te su ostale juniorske doprvakinje FNRJ. Poslije toga do 1962 god. košarkašice DTO Partizan uvijek su bile u vrhu hrvatske ženske košarke. Igračice velike generacije bile su Karmen Valčić, Konceta Milivoj, Sonja Crnobori, Klara Erdesi, Matilda Skorević, Dragica Štimac, Ružica Cetina, Mira Kalac, Zdenka Kovačević i Mirna Berić. Sonja Crnobori je otišla u Zagreb igrati za Mladost gdje je izvrsno igrala i nastavila športsko obrazovanje. Završila je Visoku školu za tjelesnu kulturu, magistrirala i bila jedina košarkašica u športskoj znanosti koja je doktorirala te predaje predaje na Kineziološkom fakultetu. Današnji klub ŽKK Istra nastao je spajanjem pulskih klubova Cement i DTO Partizan.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Šport u Puli
Hrvatski ženski košarkaški klubovi
Pula

ŽKK Pula


Güneybatı Afrika (Afrikaanca: Suidwes-Afrika; Almanca: Südwestafrika), Afrika kıtasında günümüzde Namibya devletinin kurulu olduğu, 1918 ile 1990 yılları arasında Milletler Cemiyeti manda yönetimi altında Güney Afrika Cumhuriyeti'ne bağlı bir bölge iken bölgeye verilen ad.

Bölgenin 1884 yılından itibaren Almanya'ya bağlı Alman Güneybatı Afrikası sömürge sistemini bir parçası olmasının 1918 yılında sona ermesi ile başlayan bu süreç bölgenin 1990 yılında Namibya Cumhuriyeti olarak bağımsızlığını kazanmasına kadar sürmüştür.
Bölge 1918 yılında Milletler Cemiyeti manda yönetimi altına girerek, Güney Afrika Cumhuriyeti'nin kontrolüne ve idaresine devredilmiştir. 1946 yılında Milletler Cemiyeti'nin kaldırılması sonrası Birleşmiş Milletler tarafından BM güvenilir bölge (İng.: United Nations trust territories)olarak ele alınmış ve idare edilmiştir. Bu adım Güney Afrika Cumhuriyeti devletinde kabul görmemiş, bu adım sonrası bölgeyi tüm birimleriyle ve bölgeleriyle kendi topraklarına dahil etme yoluna gidilmiştir. Bu doğrultuda bu bölgede yaşayan ve azınlık durumunda bulunan beyaz ırka, Güney Afrika Cumhuriyeti meclisine temsilci gönderebilme olanağı sağlanmıştır. Bu girişimler neticesinde Birleşmiş Milletler 1966 yılında Güney Afrika Cumhuriyeti'nin bölge üzerindeki kontrolünü tamamen geri çekerek kendi yönetimine bağlamış, iki yıl sonra da bölgenin Namibya Cumhuriyeti adı altında kendi kendine yönetebilme olanağı tanımıştır. Güney Afrika Cumhuriyeti'nin bu süreçte de devam eden bölge üzerindeki hak iddiaları 1971 yılında Uluslararası Adalet Divanı'nin bu kararların haksız ve yersiz olduğuna hükmetmesi ile son bulmuş ve bölge 1990 yılında Namibya Cumhuriyeti olarak bağımsızlığına kavuşmuştur.

Günümüzde Namibya'da Güneybatı Afrika ya da Güneybatı söylemleri pek hoş karşılanmamakta, ifadeler Alman sömürge dönemini ve Güney Afrika Cumhuriyeti yönetimi dönemindeki maruz kaldıkları ayrımcı hareketleri anımsatmaktadır.

Ayrıca bakınız
Alman Güneybatı Afrikası

Dış bağlantılar
1949 Uluslararası Adalet Divanı kararı (İngilizce/Fransızca)
1971 Uluslararası Adalet Divanı kararı (İngilizce/Fransızca)

1966 Birleşmiş Milletler kararı Sayfa 85  (İngilizce)
Birleşmiş Milletler bildirisi  (İngilizce)
Cedric Thornberry (2004). A Nation Is Born: The Inside Story of Namibia's Independence. Gamsberg Macmillan Publishers Ltd.

Afrika tarihindeki devletler
Namibya tarihi

Eski yer adları
Milletler Cemiyeti mandaları

1915'te kurulan bölgeler ve ülkeler
1990'da varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler

Güneybatı Afrika


Agha Achurov (en azéri: Ağa Hacı Aslan oğlu Aşurov), né en 1886 à Bakou et mort en  1936 à Rostov, est un  homme d'État azerbaïdjanais, ministre du Commerce et de l'Industrie, ministre de l'Alimentation et ministre des Postes et Télégraphes de la République Démocratique d'Azerbaïdjan, membre du Parlement d'ADR.

Famille
La famille Achurov d'origine de Bakou est mentionnée pour la première fois en 1707. Les Ashurov deviennent marchands de la première guilde en 1876. Ils participent à la vie sociale du vieux Bakou. Les Ashurov étaient des représentants de la Douma de la ville de Bakou et des organes directeurs de 1882 à 1918. A l'époque du tsar Nicolas II, les Achurov bénéficiaient de certains privilèges - exemption de recrutement, châtiments corporels, taxe de capitation - puisqu'en 1903 la famille est classée citoyenne d'honneur.

Études
Diplômé du gymnase de Bakou Agha Achurov poursuit ses études à l'université de technologie de Darmstadt en Allemagne en tant que technologue. Là, il épouse également une jeune fille d'origine allemande, nommée Anna. De retour dans son pays natal, il travaille dans l'administration de la Douma de la ville de Bakou.

Activité sociale
En 1905 il participe à la protection de la population de Bakou lors du massacre arméno-musulman, ainsi qu'à des négociations conciliantes avec les membres du Comité révolutionnaire, le Conseil national arménien et le consul d'Iran à Bakou Habibullah Khan. En 1908, sous la direction d'Achurov, un accord est signé pour la construction d'une nouvelle centrale électrique à Bakou. Il prend part à la tenue de l'eau Chollar à Bakou. Il est l'un des dirigeants de la société Nachri-Maarif, ainsi qu'un membre de la Douma de la ville de Bakou. Il est également membre du comité exécutif intérimaire du Conseil national musulman et participe au Congrès des musulmans du Caucase à Bakou.

Poste de ministre
il  est ministre du Commerce et de l'Industrie dans le IIe Cabinet des ministres de la République démocratique d'Azerbaïdjan, puis ministre de l'Alimentation. Après un certain temps, il est nommé au poste de ministre des Postes et des Télégraphes. Le 27 avril 1920, Agha Achurov devient le seul membre du parlement azerbaïdjanais à voter contre la reddition aux bolcheviks. Incapable d'émigrer en Turquie, il déménage à Rostov.

Références

Naissance en juin 1886
Ministre azerbaïdjanais de l'Alimentation
Ministre azerbaïdjanais du Commerce
Ministre azerbaïdjanais de l'Industrie
Ministre azerbaïdjanais des Postes
Décès en 1936
Décès à Rostov Veliki

Agha Achurov


بُوسَارِي هي قرية تقع في معتمدية بوحجلة بولاية القيروان في الوسط التونسي.

المراجع

قرى ولاية القيروان

بوساري


Amanda L. Aikens (nascida, Barnes; North Adams, 12 de maio de 1833 — Milwaukee, 20 de maio de 1892) foi uma editora de jornal e filantropa americana. Durante a Guerra Civil, foi uma das mulheres trabalhadoras mais notáveis, e foi através de suas manifestações públicas que trouxe a pauta da criação do Asilo Nacional Militar.

Aikens arrecadou dinheiro em Wisconsin para a Escola de Medicina Johns Hopkins, em Baltimore, com o objetivo de garantir a presença de mulheres nas mesmas condições de igualdade que os homens. Ela sempre se importou em ajudar o próximo e a trabalhar pela educação em seu estado. Aikens também foi fundamental na fundação da Wisconsin Industrial School for Girls, além de ter sido membro da Humane Society, do Woman's Club e do Athenaeum. Em 1887, ela começou a editar a seção "Woman's World" no jornal de seu marido, o Evening Wisconsin.

Infância e educação
Amanda Lovina Barnes nasceu em North Adams, Massachusetts, em 12 de maio de 1833. Seu pai se chamava Asahel Richardson Barnes. O nome de sua mãe quando solteira era Mary Whitcomb Slocum. O sobrenome Aikens surgiu diante de influências religiosas. Grande parte de sua educação foi por meio do Instituto Maplewood, na cidade de Pittsfield, em Massachusetts.

Carreira
Ela casou-se com Andrew Jackson Aikens no dia 4 de janeiro de 1854. Eles moravam na cidade de Milwaukee, estado de Wisconsin, onde, por muitos anos, ela foi líder em instituições de caridade da região, trabalhou na igreja e fez esforços para o desenvolvimento intelectual das mulheres. Eles tiveram quatro filhos, incluindo Mary Lydia Aikens e Stella Cramer, uma poetisa de grande relevância.

Em novembro de 1887, Aikens começou a trabalhar como editora da revista "The Woman's World", um departamento especial do The Evening Wisconsin, do qual seu marido era um dos proprietários, publicado em Milwaukee. Até então, ela era mais conhecida por seu interesse ativo e conexão íntima com inúmeras sociedades benevolentes. Ela foi uma vez presidente do Conselho de Caridades e Correções Locais, ficou dois anos na presidência do Clube da Mulher de Milwaukee, mais dois anos no controle do Comitê de Arte, esteve na vice-presidência da Escola Industrial de Wisconsin para Meninas, e, por dez anos, foi presidente do seu comitê executivo.

Durante a Guerra Civil, ela era uma trabalhadora incansável. Foi ela quem fez as manifestações públicas e os comunicados através da imprensa quando foi criado o Asilo Nacional Militar, feito para os soldados veteranos. Na obra History of Milwaukee, publicada em 1881, há um longo relato de seu trabalho ajudando os feridos durante a Guerra Civil.

Ela viajou com frequência pela Europa, e suas cartas como leitora eram alvos de crítica do mais alto nível. Ela foi uma das mais entusiasmadas e bem-sucedidas que arrecadaram dinheiro em Wisconsin para a Johns Hopkins Medical School, em Baltimore, com o objetivo de garantir as mulheres nas mesmas condições de igualdade que os homens. Ela ajudou em grande parte na organização do primeiro Clube Republicano Feminino de Wisconsin, e foi uma delegada estadual à Conferência Nacional de Caridades quando se reuniu em Baltimore. Em 1891, ela leu um artigo antes da Conferência Estadual de Caridades em Madison, Wisconsin.

Aikens deu muita importância em relação a culinária das escolas públicas de Milwaukee. Ela foi considerada, por quinze anos, como diretoria oficial da Art Science Class, uma organização literária com o objetivo de desenvolver o gosto pela arquitetura, pintura, escultura e ciência. Cento e cinquenta mulheres pertenciam a essa classe, e ela fez mais pela educação direta das mulheres nas artes e ciências do que qualquer outra instituição do estado.

Morte
Após o auge da pandemia de gripe de 1889-1890, Aikens contraiu o vírus em janeiro de 1892. No entanto, embora esteve doente e de repouso na cama, continuou gerenciando o departamento editorial da revista até três semanas antes de sua morte. Ela morreu em sua casa em Milwaukee, 20 de maio de 1892, após lutar por esta longa doença.

Bibliografia

Ligações externas
 Obras de ou sobre Amanda L. Aikens no Internet Archive (em inglês)
  (em inglês)

Mortos em 1892
Nascidos em 1833
Editores dos Estados Unidos
Jornalistas dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Amanda L. Aikens


نيتروزو هي مجموعة وظيفية في الكيمياء العضوية لها الصيغة الجزيئية RNO . تحضر مركبات النيتروزو من اختزال مركبات النيترو أو عن طريق أكسدة هيدروكسيل أمين. مثال على ذلك CH3)3CNO) الذي يعرف رسميا ب 2-ميثيل-2-نيتروزوبروبان أو ثالثي البوتان ويحضر بالطريق التالية:

(CH3)3CNH2 → (CH3)3CNO2
(CH3)3CNO2 → (CH3)3CNHOH
(CH3)3CNHOH → (CH3)3CNO

ميثيل 2 نيترزوبروبان هو مركب أزرق اللون يتواجد في اتزان في نفس الوسط مع دايمر عند درجة حرارة 80 سليزية.
في تفاعل يسمي إعادة ترتيب فيشر-هب تحضر مركبات 4-نيتروزو أنيلين من نيتروز أمين المقابل له. هناك تفاعل آخر لتحضير النيتروز هو تفاعل بارتون.

مصادر

مجموعات وظيفية
مركبات النتروزيل

نتروزو


බලංගොඩ මානවයා යනු පළමුවෙන්ම  වපෙ 34,000 කාලයෙහිදී ශ්‍රී ලංකාවෙහි විද්‍යාමානවූ ව්‍යුහ විද්‍යාත්මක වශයෙන් නූතන මනුෂ්‍ය වර්ගයකි.

හැඳින්වීම
තෙත් කලාපය තුළ අවුරුදු හතලිස් දහසේ සිට ජීවත් වූ බලංගොඩ මානවයාගේ තොරතුරු ලැබෙනා ගල් ලෙන් රාශියක් වේ. පාහියන් ලෙනේ මීට අවුරුදු හතලිස් අට දහසකට පෙර සිට ප්‍රාග් ඓතිහාසික මානවයෝ ජීවත් වූහ. කුරුවිට බටදොඹ ලෙනෙන් හමුවන පැරණිම මානවයාගේ වයස අවුරුදු විසි අට දහසකි. කිතුල්ගල බෙලි ලෙනේ මානවයාගේ ඉතිහාසයද එතරම්ම පැරණිය. බෙල්ලන්බැඳිපැලැස්‌ස එළිමහන් භූමියෙන් හමුවන මිනිස්‌සු එතැන ජීවත්වීම පටන් අරන් තිබුණේ මීට අවුරුදු දොළොස්‌දහස් හත්සියයකට එපිටදීය.

අත්තනගල්ල අලවල ගුහාවේ පුරාණ මානවයා එතැන ජීවත්ව සිටියේ මීට අවුරුදු දාහතර දහසකට එපිටිනි. මේ මිනිසුන් මෙම ලෙන් වල ජීවත් වූයේ අවුරුද්දේ එක් කාලයක් පමණි. වර්ෂා කාලයේදී ඇදහැලෙන ධාරානිපාත වර්ෂාව නිසා සාපේක්‌ෂව සත්ව ඝනත්වය අඩු තෙත් කලාපික වනාන්තර තුළ දඩයක්‌කාර අතීත මිනිසාට ජීවත්විය හැකි අවස්‌ථාවන් අවම වී තිබුණේය. ඒ කාලවලදී හේ තෙත් කලාපයෙන් පිටවූයේය. දඩබිම් සොයා ගියේය. බහුලව දඩයම් හමුවන ප්‍රදේශයන්හි වැඩි කාලයක් ගත කළේය.

මෙසේ පිටව වියළි කලාපයට පිවිසියේ යෑයි සිතිය හැකි මං පෙත් කීපයක් වේ. වර්ෂාව පැමිණීමත් සමග බටදොඹලෙන, කිතුල්ගල, අත්තනගල්ල වැනි තෙත් කලාපික ප්‍රදේශවල ජීවත්වූ අතීත මානවයා බලංගොඩ කූරගල හරහා උඩවලව නිම්නය ඔස්‌සේ වියළි කලාපයට පිවිසුණහ. බෙල්ලන්බැඳිපැලැස්‌ස මේ ගමන්මගේ හමුවන එක් එළිමහන් භූමියකි. දකුණු දිග බෙලිඅත්ත පල්ලෙමලල වැනි ප්‍රදේශවලින් තවමත් අතීත මානව හැසිරීම් ගැන කියෑවෙනා ගල් ආයුධ ගැන තොරතුරු ලැබෙන්නේය. හෝර්ටන් තැන්න ආශ්‍රිතව ජීවත්වූ මිනිස්‌සු නකල්ස් හරහා වස්‌ගමුව වනාන්තරයටත් එතැනින් මීමුරේ ඔස්‌සේ සීගිරියටත් එතැනින් උතුරු ප්‍රදේශයටත් සංක්‍රමණය වූහ.

ඒ අනුව ආදිකල්පික මානවයන් වියළි කලාපයෙන් තෙත් කලාපයටත්, තෙත් කලාපයෙන් වියළි කලාපයටත් පිවිසි ප්‍රධාන ප්‍රවේශ දෙක අතරින් උතුරු ප්‍රවේශය ගැන තොරතුරු සීගිරිය පොතාන ගුහාවෙන් ලැබෙන්නේය. දකුණු ප්‍රවේශය දැනටත් කැණීම් කරගෙන යන කූරගලින් මතුවන්නේය.

සම්භවය
වපෙ 300,000 කාලයෙහිදී හා සමහරවිට වපෙ 500,000 තරම් ඈත අතීතයෙහිදී ශ්‍රී ලංකාවෙහි පැරැණි ශිලා (හෝමෝ එරෙක්ටස්) ජනයා දිවි ගෙවූ බවට සාධක සපයා ගෙන ඇත. වපෙ 125,000 පමණ වන විට ශ්‍රී ලංකාව තුල ප්‍රාග් ඓතිහාසික ජනාවාස පැවැති බවට බලවත් සාක්ෂි පවතියි.

ක්‍රියුපෙ 1000 පමණ කාලයෙහිදී යකඩ කර්මාන්ත වෙතට සංක්‍රමණය වීම දක්වා ශ්‍රී ලංකාව තුල අවිච්ඡින්නව පැවැතුන බවට පෙන්නුම් කරන දෙවන ශිලා යුගය කාල සීමාවෙහි තදන්තර සංස්කෘතිය ට අයත් ලෙසින් කාල නිර්ණය කෙරී ඇති මානව විද්‍යාත්මක ලෙසින් වඩාත් නූතන මනුෂ්‍ය නෂ්ටාවශේෂ සොයා ගෙන ඇත. මෙම මධ්‍ය ශිලා සංස්කෘතිය හැඳින්වෙන්නේ  බලංගොඩ සංස්කෘතිය ලෙසිනි.

ඔවුන්ගේ අස්ථීන් හැඩිදැඩි වූ අතර, ගනකමැති හිස්කබල-අස්ථින්ද, උන්නත බැම-ගැටිද, පහතට එබුනු නාසයන්ද, දැඩි හනුද සහ කෙටි ගෙලද සහිත වූහ. ආචාර්ය සිරාන් දැරණියගල 1992දී බලංගොඩ මානවයාගේ අස්ථි සම්බන්ධව සිදුකල ගණනය කිරීම් වලදී පුරුෂ බලංගොඩ මානවයෙකුගේ සාමාන්‍ය උස සෙන්ටිමීටර් 174ක් බවත් ස්ත්‍රියකගේ උස සෙන්ටිමීටර් 166ක් බවත් පෙනීගොස් තිබෙනවා. මේ අනුව බලංගොඩ මානවයින් අද ලාංකිකයෙකු හා සසඳන විට උසින් වැඩි ශක්තිමත් මිනිසුන් පිරිසක් වූ බව පැහැදිලියි.

ඝණ ඇහිබැම, පුළුල් නාසය, විශාල දත් හා ශක්තිමත් හකුපාඩා යන ලක්ශණවලින් යුතුවුනු බලංගොඩ මුත්තාගේ පරපුරේ අස්ථිද බරින් වැඩි, ඉතා ශක්තිමත් ඒවා බව පර්යේෂණ පත්‍රිකාවේ සඳහන් වනවා. ඔවුන් ජීවත්වූ පරිසරය (biotic environment) පෝෂ්‍යදායි ආහාර සුළභවූ, උණුසුමෙන් අඩු, සුවදායි පරිසරයක් වීම මෙයට එක් හේතුවක් විය හැකියි. ශක්තිමත් සිරුරක් ඇවසිවූ රළු දඩයක්කාර දිවිපෙවෙත තවත් හේතුවක් වන්නට පුලුවන්.

කොහොම වුනත් අපි මතක තියාගන්න ඕනෑ බලංගොඩ මානවයා කියන්නේ වානරයාට වඩා සමානවුනු, පරිණාමය නොවූ, වඳුරුපෙනුමක් ඇති මිනිසෙකු නොව, නූතන, බුද්ධිමත් හෝමෝ සැපියන් මානවයෙකු බවයි. බලංගොඩ මානවයා පිලිඹිඹු කෙරෙන රූපසටහන් බොහොමයක ඔහුව නියැන්ඩර්තාල් ගණයේ මානවයෙකු ලෙස හෝ ඊටත් පැරණි අර්ධ මානවයෙකු ලෙස පෙන්නවනවා. මෙය ඉතාමත් වැරදි දැක්මක්.

බලංගොඩ මානවයාගේ මෙවලම් කට්ටලයෙහි විශිෂ්ටත්වය වූයේ, කුඩා  (සෙමී 4 ට වඩා දිග අඩු) තිරුවාණ පතුරු සහ (දුලබ ලෙසින්) අර්ධ චන්ද්‍රාකාර, ත්‍රිකෝණාකාර සහ ත්‍රපීසියමාකාර හැඩ තල ගැන්වුනු කහඳු යන දෙයින් සමන්විතවූ ජ්‍යාමිතික ක්ෂුද්‍ර ශිලාවන් එහි පැවැතීමයි. ශ්‍රී ලංකාවේ, හිටපු  පුරා විද්‍යා අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්  එස්. යූ. දැරණියගල පවසන පරිදී, මෙවන් ජ්‍යාමිතික ක්ෂුද්‍ර ශීලාවන් යුරෝපයෙහිදී පලමුවෙන් නිශ්චිත කෙරුණු මධ්‍ය ශිලා යුගයෙහි ප්‍රමුද්‍රාවක් ලෙසින් සාම්ප්‍රදායිකව සලකනු ලැබෙයි. යුරෝපයෙහි ජ්‍යාමිතික ක්ෂුද්‍ර ශීලාත්මක සම්ප්‍රදාය සඳහා ආදිතම දිනයන් ලෙස සැලකෙන්නේ වපෙ 12,000 පමණ කාලයයි. එම නිසා මෙවැනි මෙවලම්, වපෙ 31,000 තරම් ඈත අතීතයෙහිදී  බටදොඹලෙන හිදී ද, වපෙ 28,000 දී බුන්දල හි වෙරළාශ්‍රිත අඩවි දෙකකහිදී ද,  සහ වපෙ 30,000 ට පෙරදී  බෙලිලෙන හිදී ද හමු වීම පුදුම දනවන සුලු විය.

දඩයම් ජීවිකාව
ක්‍රිපූයු 4500 ට පමණ මධ්‍ය ශිලා යුගයට කාල නිර්ණය වන සුනඛ ඇටසැකිලි ශේෂයන් නිල්ගල ලෙනෙන් හා බෙල්ලන්බැඳි  පැලැස්ස වෙතින් හමුවීමෙන් ගම්‍ය වන්නේ දඩයම් ලුහු බැඳ යෑම සඳහා බලංගොඩ මානවයන් ගෘහස්ත සුනඛයන් තබා ගෙන ඇති බවක්ය. සිංහල දඩ බල්ලා සහ කාඩර් බල්ලා වැනි ශ්‍රී ලාංකික සුනඛයන් හට පොදු ප්‍රාග්-ඓතිහාසික පූර්වජයෙකු සිටින්නට ඇතැයි අදහස් ඉදිරිපත්ව ඇත. වලි කුකුළා, ඌරා, මී හරකා සහ කිසියම් ගෝ (1940 ගණන් වලදී නෂ්ට ව ගිය ශ්‍රී ලාංකික එළ ගවයා ගේ පූර්වජයන් වන්නට ඇත) වර්ගයක් බලංගොඩ මානවයා විසින් හීලෑ කරගන්නට ඇත.

තොරතුරු ලැබෙන්නේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික ලෙන් කැනීම් වලින් මතුව එන සත්ත්ව අවශේෂ වලිනි. බලංගොඩ මිනිසාගේ උතුරු ප්‍රවේශය ලෙස පෙනෙනා සීගිරියේ පොතාන ගුහාවේ කළ කැනීම් වලින් වැදගත් තොරතුරු හමුවුණේය. මේ කැණීමේදී කිලෝ දාහකට වඩා විශාල ඇස්තමේතු කලහැකි මෝරෙකුගේ දතක් ලැබිණි. මුහුදු ගිරවා ලෙස හඳුන්වන ගල්මාළුවාගේ අවශේෂ ලැබිණි. එපමණක් නොව දැනට වඳවී ගිය හිපපොටේමස් සතෙකුගේ දතක් ලැබිණි. සීගිරිය ඇත්තේ මුහුදට බොහෝ ඈතිනි. එහෙත් සීගිරියෙන් මුහුදු ජීවීන්ගේ අවශේෂ ලැබෙන්නේය. හිපපොටේමස් සතුන්ගේ පොසිල ලැබෙන්නේ රත්නපුරයේ මැණික් පතල් වලිනි. එහෙත් තෙත් කලාපික වනාන්තර වාසී හිපපොටේමස් ගේ දත් ද සීගිරියෙන් ලැබෙන්නේය.

මුහුදේ ජීවත්වන මොරුන්ගේත් මඩුවන්ගේත් මුහුදු ගිරවු ඇතුළු මත්ස්‍යයන්ගේත්, මුහුදු කකුළුවන්ගේ හා බෙල්ලන්ගේත් අවශේෂ රට අභ්‍යන්තරයේ ඇති බලංගොඩ මානවයාගේ ජනාවාස වලින් පොදුවේ හමුවුණේය. තිත් මුවා වියළි කලාපයට ආවේණික සතෙකි. තිත් මුවාගේ ඇටකටු තෙත් කලාපයේ මානව ජනාවාස වලින් ලැබුණේය. හුංගම මුත්තා ලෙස හැඳින්වූ අවුරුදු හයදහස් පන්සියයක පමණ කාලනිර්ණය කළ හම්බන්තොට ප්‍රදේශයේ හුංගම මිණිඇතිලියේ තිබූ ආදි මිනිසාගේ ජනාවාසයෙන් තෙත් කලාපයට පමණක් ආවේණික පුවක්‌බෙල්ලන් හමුවූයේය. එම බෙල්ලන්ම ගොඩවාය ප්‍රාග් ඓතිහාසික ජනාවාසයෙන්ද හමුවූයේය. එමෙන්ම තෙත් කලාපික වනාන්තරවල ඇති කැකුණ ඇට ද මේ ජනාවාසවලින් ලැබිණි. ප්‍රාග් ඓතිහාසික මානවයා මෙම කැකුණ ඇට භාවිත කර තිබුණේ ආහාරයකටත් වඩා ඉන්ධනයක් ලෙසිනි. මේ පුරාණ ජනාවාස වලින් හමුවන අළු තට්‌ටු අතර සියයට හැත්තෑපහක්‌ම ඇත්තේ කැකුණ ඇටවල අඟුරුය.

ප්‍රාග් ඓතිහාසික මානව ජනාවාස වලින් හමුවන මේ සත්ත්ව අවශේෂවල සංකීර්ණ විවිධත්වය පිළිබඳව සමහර විද්වත්තු විවිධ මත පළ කරති. සමහරු ඒ වකවානුවේ පැවති හුවමාරු ක්‍රමයක් ගැන කතා කරති. එහෙත් තේරුම්ගත යුත්තේ මේ සංකීර්ණ සත්ත්ව අවශේෂ වලින් කියෑවෙන්නේ බලංගොඩ මුත්තාගේ සංචාරක ජීවිතය බවය. මුහුදුබඩ ප්‍රදේශ වල සංචාරයේදී මුහුදු බෙල්ලන්, කොරල් හා මාළු අවශේෂවලින් ප්‍රයෝජනයට ගතහැකි දේ ඔවුහු රැගෙන ආහ. මාළු කටු බොහෝවිට භාවිත කර තිබුණේ කුඩා ආයුධ ලෙසය. මෝර දත්, සමහර බෙල්ලන් ඔවුන් විසින් පළඳනා ලෙස භාවිත කර තිබිණි.

කෘෂිකර්මය
සතුන් දඩයම සඳහා ගස් පුළුස්සා දැමූ බලංගොඩ මානවයා වෙත මධ්‍ය කඳුකරයෙහි හෝටන් තැන්න නිමැවීමේ වගකීම පැවරෙයි. කෙසේවෙතත්, වපෙ 15,000 පමණ කාල නිර්ණය කෙරුනු ඕට් සහ බාර්ලි සානුව මතදී සොයා ගැනීම නිසා ඒත්තු යන්නේ ඔවුන් කෘෂිකර්මයෙහි ද නියැලී සිටි බවයි.

කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ පුරාවිද්‍යා පස්චාත් උපාධි ආයතනයේ විද්‍යාඥයෙකු වන ආචාර්ය රත්නසිරි ප්‍රේමතිලක මහතා 2006 වසරේදී ඉන්දියාවේ ලක්නව් නුවර පැවැත්වුනු ඉපැරණි කෘෂිකර්මාණ්තය පිලිබඳව ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණයක් වූ "First Farmers in Global Perspective" සම්මන්ත්‍රණයට ඉදිරිපත් කල  "The emergence of early agriculture in the Horton Plains, central Sri Lanka" ලෙස නම්කොට තිබූ පර්යේෂණ නිබන්ධනයකට අනුව හෝර්ටන් තැන්නේ දඩයම් කරමින් සිටි බලංගොඩ  මානවයා දඩයමට අමතරව ගොවිතැන් කිරීමද අරඹමින් දිවයිනේ පලමු ගොවීන් බවට පරිවර්තනය වෙමින් සිටි බව විද්‍යාත්මක සාක්ශි ඉදිරිපත් කරයි. පර්යේෂණ නිබන්ධනයේ අරමුණ පැහැදිලි කිරීම සඳහා ආචාර්ය ප්‍රේමතිලක මෙලෙස පවසයි "මෙම ලිපියේ උත්සාහය වන්නේ මධ්‍යම ශ්‍රී ලංකාවේ හෝර්ටන් තැනිතලාවේ පැලියෝ-පාරිසරික සොයාගැනීම් ස්වරූපයෙන් කෘෂිකර්මාන්තයේ මුල් සාක්ෂි සහ දේශගුණික විපර්යාස හා පුරාවිද්‍යාව සමඟ එහි ඇති සම්බන්ධතා පිළිබඳ විස්තරයක් සැපයීමයි ..."

හෝර්ටන් තැන්නේ පස් සාම්පල වලින් ලැබුණු පාෂාණිභූත පරාග (මල් රේණු ) රේඩියෝ-කාබන් ක්‍රමයට කාළනිර්ණය කිරීමෙන්  එම පරාග ක්‍රි.පූ 5000 (මීට වසර 7000කට පෙර) කාළයට අයත් බව සනාතවී ඇති අතර ඒ අනුව හෝර්ටන් තැන්නේ බලංගොඩ මානවයා ගිණිතබා පස සකස්කොට සිදුකරන හේන් ගොවිතැන් ක්‍රමයට (slash & burn cultivation) බෝග වගාකොට ඇති බවත් මෙම බෝගවල පරාග අතර පැරණි කැලෑ සහල්වලට (wild rice) අයත් පරාගද විශාල ලෙස හමුවූ බැවින් බලංගොඩ මානවයා මීට වසර 7000කට පෙර හෝර්ටන් තැන්නේ හේන් ගොවිතැන් ක්‍රමයට වීවගාවේ යෙදෙන්නටද ඇතැයි අනුමාන කලහැකි බව යෝජනා කරයි. මීට පෙර වී වගාව, යකඩ නිශ්පාදනය හා අශ්වයින් හා වෙනත් ගෘහාශ්‍රිත සතුන් ඇතිකිරීම පිලිබඳව සාක්ශි හමුවී ඇත්තේ ක්‍රි.පූ 900 නම් මීට වසර 2900කට පමණ පෙර අනුරාධපුරයෙනි.

කලා නිර්මාණ
බලංගොඩ මානව ජනාවාසවලින් රතු නැත්නම් කහ හිරියල් උරච්චි කරල ගෑව මිනිස් ඇටකටු හමුවී තිබෙනවා. බටදොඹලෙන අවුරුදු 31,000ක් පරණ පස් තට්ටුවෙන් කහපාට ගුරුගල් ආලේප කළ මිනිස් කොදු ඇටයක් හා අවුරුදු 7,700 පමණ පැරණි පස් තට්ටුවෙන් ගුරුගල් පාට ගෑව මිනිස් දත් හමුවී තිබෙනවා. ෆා-හියන් ලෙනේ අවුරුදු 5,400ක් පරණ පස් තට්ටුවෙන් රතු ගුරුගල් ගෑව ඇට කෑලිත් පුරාවිද්‍යාඥයින්ට හමුවෙලා. රාවණා ඇල්ල ගුහාවෙන් හිස් මුදුන හිල් කරල පැත්තකින් සියුම් සිදුරකුත් විදල ගුරුගල් ගෑව හිස් කබල සුවිශේෂයි. මේ ගැන පුරාවිද්‍යාඥයෝ විවිධ මත පල කරනවා. අත්තනගල්ල පොත්ගුල් ලෙනේ ඉහළ මට්ටමේ අවුල් පස්තට්ටුවකින් හමුවුණු ගුරුගල් පාට ගෑව ඔලුකටු කෑල්ලත් මේ ගොඩට එකතුවෙනවා. තෝරාගත් අස්ථිවල වර්ණ ආලෙඔපය ආදි-වාසී වැද්දන් හෝ පැරණි සිංහලයන් අතර තිබුණු බවට සාදක නෑ. මේ බලංගොඩ මානවයට සීමාවුණු පුරුද්දක් බවයි පේන්නේ. හැබැයි බලංගොඩ මිනිසා මොන අදහසකින් මේ දේ කළාද යන්න ගැන නිෂ්චිත මතවාදයක් බිහිවෙලා නෑ.

බලංගොඩ මිනිසා තමන්ගේ ඥාතීන්ගේ සිරුරු භූමිදාන කරන විට බොහෝවිට හිස යොමුකරල තියෙන්නේ බටහිර දිසාවට. අදත් අපි ඒ විදිහටම කරනවා. සිරුරු වකුටු ආකාරයට තබලා භූමදානය කරලා තියෙනවා.

බටදොඹලෙන දළ වශයෙන් අවුරුදු 28,500ක් විතර පරණ පස් තට්ටුවෙන් හමුවුණු බෙලිකටු පබළුව ලංකාවේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයෙන් හමුවන පැරණිම පළඳනාව විදිහට සැලකෙනවා. තනි කට්ටක් තියෙන මුහුදු බෙල්ලෙකුගේ ඉහළ කෙලවර කොටසකින් ක්‍රමවත්ව ඉවත් කළ වටකුරු කටු කෑල්ලකින් මේ පබළුව හදල තියෙන්නේ. මිලිමීටර් 13.7×15.3×1.5 ප්‍රමාණයේ මේ පබළුව දුඹුරු රතුවන් පාටයි. දෙපසින්ම සියුම්ව විදලයි මැද සිදුර හදල තියෙන්නේ. මේවා ඉන්දියාව වගේම වෙනත් රටවලින් ලැබෙන මධ්‍යශිලා පබළුවලට වඩා පරණයි. මේ පබළුව බලංගොඩ මානවයාගේ නිර්මාණයක් විධියට සලකනවා.

බටදොඹලෙන වසර 16,000-14,300 කාලෙට අයිති පස් තට්ටුවෙන් ලැබුණු දෙපියන් මුහුදු බෙල්ලෙකුගේ කටු කෑල්ලකින් හදපු මිලිමීටර් 8.2×6.3×0.6 ප්‍රමාණයෙ ඕවලාකාර පබළුවත් කලාත්මක නිර්මාණයක්. මෙය ලා රෝස මිශ්‍ර රිදිවන් අළු පැහැතියි. ඒ පළඳනාවේ එක් පැත්තක දාරයේ සියුම් දැති ආකාර රටාවක් කපලා තිබෙනවා. මෙහි මැදත් සියුම් සිදුරක් සකසල තියෙනවා. ඒ පස් තට්ටුවෙන්ම ලැබුණු අනෙක් පළදනාව තනි කටුවේ මුහුදු බෙල්ලෙකුගේ ඉහළ කොටසින් හදල තියෙනවා.

හැඩයෙන් ඕවලාකාර ලා කහ පාට මේකේ ප්‍රමාණය මිලිමීටර් 8.7×7.7×1.5ක්. පිට දාරය සියුම් විදිහට හදල මැද සියුම් සිදුරක් විදල තියෙනවා. බටදොඹලෙනේම දළ වශයෙන් අවුරුදු 13,500 කාලේ පස් තට්ටුවෙන් ලැබුණු දෙපියන් බෙල්ලෙකුගේ කටු කෑල්ලකින් හදපු පබළුව තරමක් දුරට ත්‍රිකෝණ හැඩය එන විදිහට අතුල්ලා නිවා තිබෙනවා. කෙළවරක සියුම් සිදුරක් විද තිබෙනවා. උපරීම උස මිලිමීටර් 16.9ක් හා පළල හා ඝණකම මිලිමීටර් 10.0×0.6ක් වන මෙය අළු පැහැතියි.

ෆා-හියන් ලෙනේ මිශ්‍ර පස් තට්ටුවකින් ලැබිල තියෙන මුහුදේ ඉන්න කොටි මෝර දතකින් හදපු ගෙල පළඳනාව බලංගොඩ මිනිසාගේ තවත් වැදගත් නිමැවුමක්. දතේ පහළ දෙපසින්ම විදල පළදනාවක් විදිහට හදලා. අත්තනගල්ල පොත්ගුල්ලෙන කැනීමේදිත් මේ වගේ නිර්මාණ කීපයක්ම ලැබිල තියෙනවා. මෙතැනත් කොටි මෝර දතකින් හදපු ගෙල පළදනාවක් වගේම මුහුදු බෙලිකට්ටකින් හදපු කොටු හැඩයේ පළදනාවකුත් ලැබුනා.

මහාචාර්ය රාජ් සෝමදේව මැතිතුමා කළ අළුගල්ගේ කැනීමෙනුත් මොර දත් පළඳනාවක් ලැබිල තියෙනවා. සත්ව විද්‍යාඥයෝ කියන විදිහට මේ කොටි මෝරාගේ දත් හොයාගන්න එක ලෙහෙසිපහසු නැහැ. ගැඹුරු මුහුදේ ඉන්න මේ මාළුවා මියගියහම මුහුදේ ගිලෙනවා මිසක් ගොඩබිමට ගසාගෙන පැමිණීම විරලයි.

ප්‍රාග් ඓතිහාසික ලෙන් හා අඩවි නාමාවලිය
 බෙලිලෙන – කිතුල්ගල
 වවුල්පනේ – රත්නපුර
 බටදොඹලෙන – කුරුවිට
 පාහියන් ලෙන – කළුතර
 බෙල්ලන්බැඳි  පැලැස්ස – Pansadara Chena, Balangoda
 හෝටන් තැන්න
 දොරවක ලෙන – කෑගල්ල

ආශ්‍රීත

මූලාශ්‍ර
 Kenneth A. R. Kennedy, "Fa Hien Cave", in Encyclopedia of Anthropology ed. H. James Birx (2006, SAGE Publications; ISBN 0-7619-3029-9)
 Kenneth A. R. Kennedy and Siran U. Deraniyagala, Fossil remains of 28,000-year old hominids from Sri Lanka, Current Anthropology, Vol. 30, No. 3. (Jun., 1989), pp. 394-399.
 Kenneth A. R. Kennedy, T. Disotell, W. J. Roertgen, J. Chiment and J. Sherry, Biological anthropology of upper Pleistocene hominids from Sri Lanka: Batadomba Lena and Beli Lena caves, Ancient Ceylon 6: 165-265.
 Kenneth A. R. Kennedy, Siran U. Deraniyagala, W. J. Roertgen, J. Chiment and T. Disotell, Upper Pleistocene fossil hominids from Sri Lanka, American Journal of Physical Anthropology, 72: 441-461, 1987.
 Annual Review of Anthropology: 1980 By Siege, Bernard J. Siegel - Page 403 & 416
 [1] Propaedia: outline of knowledge and guide to the Britannica.--[2]-[11] Micropaedia: ready reference and index.--[12]-[30] Macropaedia: knowledge in depth.

බාහිර  සබැඳි
 Archaeology
 කේව් එක්ස්ප්ලරේෂන් ටුවර්ස් ඉන් ශ්‍රී ලංකා
 ප්‍රී- ඇන්ඩ් ප්‍රොටෝහිස්ටරික් සෙට්ල්මන්ට් ඉන් ශ්‍රී ලංකා
 හිය දේ ලිව්ඩ් ඇන්ඩ් ඩයිඩ්
 ප්‍රී- ඇන්ඩ් ප්‍රොටෝහිස්ටරික් සෙට්ල්මන්ට් ඉන් ශ්‍රී ලංකා

පාෂාණීය ධාතු විද්‍යාත්මක අඩවි
මධ්‍ය ශිලා
ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගය - ශ්‍රී ලංකාව

බලං‌ගොඩ මානවයා


An Eriodes barbata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Allen Rolfe. An Eriodes barbata in nahilalakip ha genus nga Eriodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriodes

Eriodes barbata


Der Dachverband Erneuerbare Energie Österreich, abgekürzt EEÖ, ist eine Interessensvertretung der Spartenverbände für erneuerbare Energie in Österreich. EEÖ setzt sich für die Anliegen aller erneuerbaren Energieträger ein (Solarenergie und Photovoltaik, über feste (Holz), flüssige (Biodiesel, Bioethanol) und gasförmige (Biogas) Biomasse sowie Windenergie und Wasserkraft).

Ziele und Aufgaben
Der Verband  setzt sich für den Umstieg auf 100 % erneuerbare Energien ein. Oberstes Ziel des Verbandes ist es, in den Bereichen Wärme, Strom und Mobilität mittelfristig die Energiewende umzusetzen. Durch Publikationen, Öffentlichkeitsarbeit und Lobbyismus wirkt der Verband in dieser Hinsicht.

Zudem versteht sich der Verband als Informations- und Beratungsstelle für alle Fragen rund um Energiepolitik und Umweltpolitik und nimmt am Meinungsbildungsprozess teil. Vor allem die Förderung erneuerbarer Energieträger soll nach Ansicht des Verbandes zur Stärkung einer krisensicheren Energieversorgung beitragen.

Der Verband entwickelt in Arbeitsgruppen konkrete Vorschläge und Maßnahmen in den Bereichen Wärme, Strom und Mobilität. Das 2011 beschlossene Klimaschutzgesetz sieht einen Klimaschutzbeirat vor, dem der Verband EEÖ als Mitglied angehört. Der Verband arbeitet in den Arbeitsgruppen aktiv an der Weiterentwicklung und Umsetzung der Österreichischen Energiestrategie mit.

Geschichte und Mitglieder
Der Verband wurde im Februar 2011 gegründet. Die Gründungsmitglieder sind: Kompost & Biogas Verband (zuvor: ARGE Kompost und Biogas), Austria Solar, IG Windkraft, Kleinwasserkraft Österreich,  Österreichischer Biomasse-Verband, Oesterreichs Energie, Photovoltaic Austria und proPellets Austria. Seit der Gründung kamen die IG Holzkraft sowie der Verein Geothermie Österreich hinzu. Somit ist der Verband der Zusammenschluss von zehn Branchenvertretungen im Bereich nachhaltiger Energien. Neun der Mitglieder sind auch Vorstandsmitglieder bei Erneuerbare Energie Österreich.

Der Verband war an der Vorbereitung des österreichischen Ökostromgesetzes beteiligt, welches im Juli 2011 vom Österreichischen Nationalrat verabschiedet wurde und arbeitete auch intensiv zum Erneuerbaren-Ausbau-Gesetz.

Josef Plank war bis 2015 Präsident des Verbandes, danach übernahm Peter Püspök die Position. Seit Anfang 2020 ist Christoph Wagner der Präsident von Erneuerbare Energie Österreich.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Dachverband
Organisation (Erneuerbare Energien)

Energiepolitik (Österreich)
Gegründet 2011
Verein (Wien)
Erneuerbare Energien (Österreich)

Erneuerbare Energie Österreich


Deniz alanları sınırsız değildir ve coğrafyanın ülkeleri yakınlaştırdığı yerlerde denizin hukuk tarafından sınırlandırılması kaçınılmaz olabilir. İlgili deniz alanının dar olması, kıyı şekilleri, bölgede ada veya adacıkların bulunması ve benzeri nedenlerle iki veya daha fazla ülkenin talep ettikleri deniz yetki alanları çakışabilmektedir. Bazı durumlarda, tarihi hakların varlığı veya bu yöndeki iddialar da çakışmanın nedenleri olabilmektedir. Bu durumda ilgili ülkelerin deniz alanlarını ayıracak bir deniz sınırının belirlenmesini gerektirecektir. Belirtilen şekilde ortaya çıkan bir deniz sınırlandırma sorununun çözümünü taraflar kendi aralarında diledikleri bir sınırlandırma metodunu uygulayarak çözümleyebilirler. Ancak, çözüm uluslararası hukukun ilgili kuralları temelinde olacaksa, aşağıdaki prensip ve kuralların uygulanması gerekmektedir.

Deniz alanlarının sınırlandırılması da belli ilkelere ve geçmişte oluşmuş kural ve geleneklere bağlıdır. Bu ilkeler temelde şunlardır:

1. Genel Sınırlandırma Prensipleri: Hakkaniyet Prensipleri ve Hakça Çözüm

2. Coğrafyanın Üstünlüğü Prensibi

3. Diğer Faktörlerin Dikkate Alınmasına İlişkin Prensipler

4. 'Oransallık' ve 'Kapatmama' Prensipleri

Deniz hukuku

Deniz alanlarının sınırlandırılması hukuku


O orçamento secreto é uma prática legislativa brasileira iniciada em 2020 para destinação de verbas do orçamento público a projetos definidos por parlamentares sem a devida identificação. A caracterização como "secreto" surgiu na mídia, justamente, devido à falta de transparência quanto aos valores de cada repasse e dos nomes dos parlamentares envolvidos. Estima-se que o orçamento foi de cerca de 16 bilhões de reais em 2021 e terá valor similar em 2022.

O presidente da Câmara dos Deputados Arthur Lira (deputado federal por Alagoas e filiado ao Progressistas, PP) é considerado como um dos principais arquitetos da prática. Diferente das emendas parlamentares já existentes, não há divisão igualitária entre os congressistas na destinação do orçamento secreto, nem critérios estabelecidos para distribuição entre bancadas ou regiões do país. O orçamento secreto favoreceu a relação entre o governo Bolsonaro e o Centrão, permitindo maior governabilidade ao presidente. Levantamento do jornal O Globo, a partir de amostra do orçamento secreto, indica que os políticos mais beneficiados foram: Davi Alcolumbre (senador pelo Amapá, então filiado ao Democratas), Ciro Nogueira (senador pelo Piauí, filiado ao PP), Fernando Bezerra Coelho (senador por Pernambuco, filiado ao Movimento Democrático Brasileiro, MDB), Domingos Neto (deputado federal pelo Ceará, filiado ao Partido Social Democrático, PSD) e Arthur Lira. Somente 4% do orçamento foi destinado a parlamentares da oposição ao governo.

Em 2021, a ministra da suprema corte Rosa Weber suspendeu os repasses, que foram retomados após Weber voltar atrás em sua decisão, com a condição de que fosse dada maior transparência à prática. Apesar da decisão, não foi revelado qual parlamentar foi atendido em suas solicitações de destinação de verbas no orçamento e qual o destino do dinheiro em quase metade do valor total de dezembro de 2021, conforme esforço do relator-geral do orçamento, o senador pelo Acre Márcio Bittar (então filiado ao Partido Social Liberal, PSL), de preservar o nome dos parlamentares contemplados. Um artifício utilizado para tal fim é a nomeação de um "usuário externo" nos documentos oficiais. O "usuário externo" é o nome de um requerente de verbas para um município, que só serão liberadas mediante o apadrinhamento de um parlamentar, cujo nome pode ser mantido em sigilo.

Denúncias de corrupção
Diversas denúncias de corrupção com as verbas do orçamento secreto ganharam notoriedade nacional. As denúncias incluem superfaturamento na compra de tratores, de ônibus escolares e caminhões de lixo. As quantidades compradas são destinadas desproporcionalmente para redutos eleitorais de políticos influentes. Uma em cada cinco ambulâncias compradas, por exemplo, foi destinada para o Piauí, reduto de Ciro Nogueira, quase o dobro da quantidade destinada para o estado de São Paulo.

As primeiras prisões relacionadas a desvios do orçamento secreto ocorreram em outubro de 2022. Os irmãos Roberto e Renato Rodrigues de Lima foram presos pela Polícia Federal suspeitos de fraudar o Sistema Único de Saúde (SUS). A Operação Quebra Ossos identificou um número elevado de atendimentos médicos alegadamente feitos na cidade de Igarapé Grande, no Maranhão. O número de consultas médicas no município subiu de 123 mil por ano em 2018 para 761 mil, após a recepção de verbas do orçamento secreto. Em 2020, a cidade informou ter realizado 12,7 mil radiografias de dedo, superando o número de habitantes da cidade (11,5 mil). O município registrou uma média de dezenove extrações dentárias por habitante. A suspeita é que os dados informados na planilha enviada ao SUS pela cidade tenham sido falsificados para desviar verbas públicas. Os documentos de liberação da verba indicam que Roberto Rodrigues de Lima, um dos presos na operação, foi o responsável pela solicitação do montante na condição de "usuário externo"; dessa forma, o nome do parlamentar responsável pela liberação permanece oculto.

Relações da Companhia de Desenvolvimento dos Vales do São Francisco e do Parnaíba (Codevasf), comandada pelo "Centrão", com empreiteiras têm sido alvo de operações da Polícia Federal e de auditorias do TCU, desde que a estatal foi agraciada por um substancial aporte orçamentário: aos 9 bilhões de reais autorizados pelo governo Jair Bolsonaro,  somam-se mais R$ 2,1 bilhões provenientes de emendas parlamentares, com destaque para as emendas do relator (1,2 bilhão de reais apenas em 2022). Em Pernambuco, onde a superintendência regional da CODEVASF teria recebido 300 milhões em emendas do orçamento secreto, o TCU estima em um bilhão de reais o valor das fraudes em licitações em obras de pavimentação em função do estabelecimento de um "cartel do asfalto" . O agravante político seria o fato de que o Ministro relator do caso no TCU, Jorge Oliveira, considerado um amigo pessoal de Bolsonaro no órgão, teria contrariado o relatório técnico do próprio TCU que recomendava a suspensão dos contratos. Caso semelhante teria sido revelado pela Operação Odoacro, da Polícia Federal, no Maranhão: apontou-se que a empreiteira vice-líder em contratos com o atual governo federal, a Construservice, vinha fraudando licitações, no montante de R$ 140 milhões, com a anuência de um servidor que recebia propina. Na Bahia, a Controladoria-Geral da União detectou sobrepreço de R$ 3,4 milhões em leilões de equipamento para obras hidráulicas..

Preocupação Internacional
Em março de 2022, a organização independente Transparência Internacional enviou ao Grupo de Trabalho Antissuborno da OCDE um relatório sobre retrocessos recentes que estariam ocorrendo no combate à corrupção no Brasil. O monitoramento do caso brasileiro ocorre porque o Brasil é signatário da Convenção contra o Suborno Transnacional, da OCDE, desde o ano 2000. Dentre os retrocessos recentes, o "orçamento secreto" teve grande destaque, juntamente com a perda de autonomia por parte do Ministério Público Federal, da Polícia Federal, Receita Federal e do COAF. O orçamento secreto foi mencionado como um caso de "retrocesso na transparência do processo legislativo", juntamente com o afrouxamento da Lei de Improbidade Administrativa.

No mesmo ano, a organização do terceiro setor UNAC Coaliation , juntamente à Transparência Internacional, fez uma avaliação sobre o nível de comprometimento das autoridades brasileiras com relação à Convenção das Nações Unidas contra a Corrupção (UNCAC). A síntese dos resultados foi entregue à própria Controladoria-Geral da União (CGU), com a lista dos retrocessos brasileiros em relação àquela convenção internacional da qual o Brasil é signatário. Mais uma vez, o orçamento secreto teve destaque, porque teria sido uma "forma encontrada pelo Executivo e Legislativo para usar o orçamento como moeda de troca sem a mínima possibilidade de controle da sociedade e dos órgãos de fiscalização sobre o critério e destinação desses recursos".

Declaração de inconstitucionalidade pelo STF
No dia 15 de dezembro de 2022, o Supremo Tribunal Federal retomou o julgamento do orçamento secreto, quando a Ministra relatora, Rosa Weber, apresentou voto contrário à legalidade da prática, afirmando que esta era operada "à margem da legalidade". A sessão do dia 15 foi interrompida com o placar de 5 votos integralmente contra o orçamento secreto e 4 votos a favor da manutenção dada que fossem feitas alterações para aumentar a transparência do dispositivo; faltavam dois votos para encerrar o julgamento, marcados para o dia 19 de dezembro. Com a iminência da suspensão do orçamento secreto, um projeto de lei que promovia alterações nas RP-9 a fim de manter a prática foi votado na Câmara e no Senado no dia 20 de dezembro. O projeto foi aprovado com voto favorável de 328 deputados e 44 senadores, contando com o apoio dos principais partidos, inclusive o PT e o PL. Ainda assim, ao retornar o julgamento no STF, o ministro Ricardo Lewandowski votou pela inconstitucionalidade do orçamento secreto, formando maioria na corte.

Continuidade no governo Lula
Apesar da decisão do STF, práticas semelhantes continuaram durante o governo Lula. Anteriormente, a prática era feita por meio das emendas chamadas de RP9; já o governo Lula passou a utilizar da rubrica RP2, a mesma que se utiliza para os repasses ministeriais. Mantém-se, porém, a indicação de destino das verbas pelo Congresso Federal, com falta de transparência e barganha entre o poder executivo e legislativo. O Ministério da Integração destinou 124 milhões de reais em 2023 para a Codevasf em Alagoas, controlada por João José Pereira Filho, primo de Arthur Lira. Entre os 10 prefeitos beneficiados, há mais dois primos de Lira.

Durante a aprovação da reforma tributária em julho, o Ministério da Saúde liberou 17,9 milhões de reais ao Hospital Veredas, em Maceió. A diretora financeira do hospital é Pauline Pereira, prima de Artur Lira e indicada por ele. Até aquele mês o Ministério já havia liberado 679 milhões, dos quais 29% foram para Alagoas.

Emendas PIX
As "emendas PIX" (EC 105) surgiram em 2019 por meio de uma Proposta de Emenda à Constituição (PEC) apresentada pela deputada Gleisi Hoffmann (PT-PR), presidente do Partido dos Trabalhadores, e relatada pelo deputado Aécio Neves (PSDB-MG). Diferentemente do orçamento secreto, que foi considerado inconstitucional pelo Supremo Tribunal Federal em 2022, os recursos das "emendas individuais" são uma modalidade em que os autores das indicações são conhecidos. No entanto, de acordo com especialistas, o problema reside na falta de obrigatoriedade de prestação de contas sobre o destino desses recursos. Em março de 2023, o Tribunal de Contas da União (TCU) determinou que a responsabilidade pela fiscalização da regularidade dessas despesas recai sobre os órgãos locais, incluindo os tribunais de contas de cada região.

Conforme o texto, essas "emendas de transferência especial" têm as seguintes características: a) são repassadas diretamente ao município ou estado beneficiado, dispensando a necessidade de celebrar convênios ou instrumentos similares. Os valores são repassados inclusive para prefeituras inadimplentes com o governo federal; b) pertencem ao estado ou município assim que ocorre a transferência; c) são destinadas a programas escolhidos pelas prefeituras ou governos estaduais. Na época, os parlamentares justificaram essa medida como uma forma de simplificar o uso das emendas parlamentares e agilizar a liberação dos recursos.

Em quatro anos, as emendas somaram treze bilhões de reais, segundo a Transparência Brasil, o volume e a facilidade de acesso são inversamente proporcionais à transparência: entre 2020 e 2023, R$ 10,4 bilhões em emendas PIX não têm o destinatário final especificado na Lei Orçamentária Anual (LOA).

A ministra Rosa Weber, relatora de ações em julgamento no Supremo Tribunal Federal (STF) que contestam a constitucionalidade do orçamento secreto, disse que as chamadas "emendas Pix" são um "verdadeiro cheque em branco": "A transferência das titularidades desses valores realizada sem as condicionantes próprias, sem vinculação a qualquer programa governamental, caracteriza verdadeiro cheque em branco, expondo esses recursos à manipulação política".

Ver também

 Anões do Orçamento
 Corrupção no Brasil

Escândalos de corrupção no Brasil
Governo Jair Bolsonaro
Poder Legislativo do Brasil
Finanças

Orçamento secreto


Jesús Antonio Cova Cabello (Cumaná, Venezuela, 14 de octubre de 1898 - Caracas, Venezuela, 25 de noviembre de 1964) fue un pedagogo, periodista, historiador y escritor venezolano.

Historia
Hizo estudios secundarios en el Colegio Federal de Cumaná hasta licenciarse en Filosofía y Letras. Fue su profesor de grado y enseñanza global Silverio González Varela ("El Maestro Silverito"). El 1º de noviembre de 1919, día de Todos los Santos, comunicaron a Cova la orden gubernamental que le obligaba a desocupar Cumaná después de varios meses de cárcel, por haber pronunciado en  acto público palabras francamente revolucionarias  y consideradas en ese entonces irreverentes. Era su iniciación política.

Llegó a Caracas y seis años más tarde, en 1926, contrajo matrimonio con la caraqueña Doña Lulú (Luisa Amelia) Padrón Yánez, mujer noble y excepcional, su compañera de toda la vida. De dicha unión nacieron dos hijos, Beatriz y José Antonio, y cuatro nietos, Freddy Lares Cova (a quien formó como su hijo menor), y Thaís Eugenia, José Antonio y Juan Andrés Cova Sosa.

Fue diputado al Congreso Nacional por el Estado Mérida, 1929-1935 durante el gobierno del Gral. Juan Vicente Gómez. En 1930, J. A. Cova elabora un Pensum de Educación (antes era elaborado por extranjeros) y textos para primaria y secundaria, pensum y textos   adoptados por el Gral. Juan Vicente Gómez quien decreta la obligatoriedad del uso de estos en los colegios y escuelas de todo el país, siendo los únicos permitidos durante los últimos años su gobierno dictatorial. Desde 1930 y hasta 1935 fue miembro del Consejo Nacional de Educación.

Fue director y miembro fundador de dos editoriales, en 1941 la "Editorial Cecilio Acosta" en Caracas y en 1942 la "Editorial Venezuela" en Buenos Aires, Argentina. También fue fundador y copropietario, junto a Don Emilio Ramos, de "Librería Las Novedades", en Caracas.

Entre 1949 y 1954, desempeñó varios cargos gubernamentales: Embajador de Venezuela en Misión Especial ante los Gobiernos de Colombia, Ecuador, Perú, Bolivia y Panamá (1949); Ministro Plenipotenciario ante el Gobierno de Nicaragua (1950); Ministro Plenipotenciario ante el Gobierno de Cuba (1950); Embajador en Misión Especial ante el Gobierno de Panamá en los Actos Conmemorativos del Cincuentenario de la Constitución de la República (1954).

En el Ministerio de Relaciones Interiores J. A. Cova desempeñó el cargo de Presidente (Ad-honorem) de la Junta Protectora y Conservadora del Patrimonio Histórico de la Nación, junta integrada por Héctor Parra Márquez, Carlos Raúl Villanueva, Pedro Centeno Vallenilla y Leopoldo García Quintero en el período 1953-1958.
Fue elegido senador por el Estado Sucre, 1953-1958 durante el gobierno del Gral. Marcos Pérez Jiménez.

Entre sus labores como periodista fue colaborador habitual de La Prensa, La Nación y "Crítica" en Buenos Aires, Argentina; de ABC en  Madrid, España. En Venezuela, de "El Nuevo Diario" en donde fue Jefe de Redacción primero y luego Director, sustituyendo a José Gil Fortoul, hasta 1935, año en que fue saqueado; de Últimas Noticias (Jefe de Redacción) donde publicaba su columna "Crisol"; de los diarios "Ahora", "La Esfera" y  "El Heraldo" (Jefe de Redacción), así como de la mayoría de los periódicos y revistas editados en Caracas y la provincia hasta su fallecimiento. Dirigió la revista "Guarania" con Don J. Natalicio González y la revista "Santo y Seña" junto a Don Mariano Picón Salas. Sus últimos escritos fueron publicados en su columna "Como decíamos ayer" en el diario "La Esfera" de Caracas.

Cargos desempeñados
 Miembro de Número de la Academia Nacional de la Historia, donde fue 2º vicedirector de la misma, y su Bibliotecario-Archivero por muchos años, hasta su muerte.
 Miembro de Número de la Academia Venezolana de la Lengua.
 Miembro Correspondiente de la Real Academia de la Historia Española.
 Miembro Correspondiente de la Real Academia Española.
 Miembro de la Real Academia de Bellas Artes de Toledo, España.
 Miembro de la Academia de Ciencias Históricas de Toledo, España.
 Miembro del Instituto de Bellas Artes, París, Francia.
 Miembro de la Legión de Honor de Francia.
 Miembro de la Academia de la Historia de Cuba.
 Miembro del Instituto Histórico de la Independencia de América de Buenos Aires, Argentina.
 Miembro del Instituto Panamericano de Geografía e Historia.
 Miembro Honorario del Círculo "Rubén Darío", de la Universidad de León, Nicaragua.
 Fundador de la Sociedad Bolivariana del Ecuador.
 Fundador de la Sociedad Bolivariana de la Argentina.
 Miembro de la Liga Internacional Bolivariana de Nueva York, EUA.
 Miembro Titular del Instituto de Cultura Hispánica de Madrid, España.
 Fundador y Primer Director del Instituto Venezolano de Cultura Hispánica, Caracas, Venezuela.
 Miembro de la Real Sociedad Geográfica de Londres, Inglaterra.
 Miembro Fundador del "Pen Club" de Venezuela.
 Miembro Fundador de la Sociedad Interamericana de Prensa SIP.
 Miembro Fundador del Instituto Bernardo O'Higgins de Buenos Aires, Argentina.

Condecoraciones
 Medalla de Honor de la Instrucción Pública en Venezuela.
 Orden del Libertador. Venezuela.
 Caballero de la Legión de Honor, Francia.
 Orden de las Palmas Académicas, Francia.
 Orden de Caballeros de la Cruz de Lorena, Francia.
 Caballero de la Orden de Isabel la Católica, España.
 Orden de Alfonso X el Sabio, España.
 Caballero de la Orden de San Gregorio Magno, Vaticano.
 Orden Gran Cruz de Boyacá, Colombia.
 Orden Nacional del Mérito, Paraguay.
 Orden del Sol, Perú.
 Orden Francisco de Miranda. Venezuela.
 Orden del Mérito por Servicios Distinguidos, Perú.
 Orden Internacional Eloy Alfaro, Ecuador.
 Orden de la Sociedad Bolivariana. Venezuela.
 Orden del Mérito, Ecuador.
 Orden Andrés Bello. Venezuela.

Obras Publicadas
 "El Superhombre", Vida y Obra del Libertador. Editorial "Las Novedades", 1943.
 "Sucre, ciudadano de América: Vida del Gran Mariscal de Ayacucho". Editorial Victoria, 1959.
 "San Martín, Aníbal de los Andes". Editorial Venezuela, 1947.
 "Miranda, el Venezolano del Fuego Sagrado". Tip. Vargas, 1949.
 "Solano López y la Epopeya del Paraguay".Sociedad Hispano-Venezolana de Ediciones, 1956. Buenos Aires: Venezolana, 1948.
 "El Centauro", Vida del General José Antonio Páez. Ed. Venezuela, 1974.
 "Don Simón Rodríguez", Maestro y Filósofo Revolucionario. Primer socialista americano. Vida y obra del gran civilizador. Buenos Aires: Venezuela, 1947 .
 "Comentarios de la Edición facsimilar de "Sociedades Americanas" de Don Simón Rodríguez. Tip- Vargas. 1959.
 "Ensayos de Crítica e Historia".
 "Entre Barrotes", Diario de un Periodista en la Cárcel. Ediciones La Torre, 1938.
 "Francisco de Miranda", Discursos.
 "Urdaneta, Arquetipo de la Venezolanidad", Discursos.
 "Vida de Bolívar", Microbiografía dedicada a los Miembros de la Sociedad de Historia de Buenos Aires, Argentina.
 "Páez y la Independencia de Cuba", Discursos. Impr. El , 1949.
 "Por la Gloria de Vargas", Discursos.
 "Descubridores, Conquistadores y Colonizadores de Venezuela".
 "Glosas del Diario de Bucaramanga".
 "Máximos y Menores Poetas Venezolanos".
 "Guzmán Blanco, su Vida y su Obra". Editorial Ávila Gráfica, 1950.

 "Bocetos de Hoy para Retratos de Mañana".
 "Del Uno al Otro Mundo".
 "El Monólogo de Hamlet", discursos y conferencias.
 "Quinta y Sexta columnas", Crónicas Periodísticas.
 "Discursos y Conferencias".
 "Ideario Político de Simón Bolívar",Selección y Notas de J. A. Cova, Prólogo de Marius André.
 Francisco de Miranda, el precursor de precursores.
 La Guerra a Muerte ante la historia universal.
 "Don Simón Rodríguez, Aristóteles de Bolívar", Discursos en el Congreso de la República por el Dr. Carlos Travieso y  J. A. Cova.
 "Filosofía Política del Libertador", Discurso.
 "Elogio del Gral. Santiago Mariño", Discurso.
 Discurso de Elogio Público en las exequias de Don Rufino Blanco Fombona en la Academia Nacional de la Historia.
 Discurso de bienvenida del gobierno venezolano al Gral. Manuel Odría, Presidente del Perú, ante el Congreso Nacional.
 Discurso de bienvenida al Gral. Alfredo Stroessner, Presidente del Paraguay, ante el Congreso Nacional.
 Contestación al Discurso de Incorporación como Académico de la Historia del Dr. Ambrosio Perera.
 Contestación al Discurso de Incorporación como Académico de la Lengua del Dr. Luis Beltrán Guerrero.
 Discurso de inauguración del Busto de Francisco de Paula Aristiguieta en Cumaná, Estado Sucre.
 Dirigió la publicación del Archivo del Mariscal Juan Crisóstomo Falcón;  de la Historia Constitucional y de la Filosofía Constitucional del Dr. José Gil Fortoul;  y de varias de las obras de  Don Rufino Blanco Fombona.

Obras inéditas

 Historia Integral de Venezuela.
 El Gómez que yo conocí.
 Historia y Evolución de la Literatura Venezolana.
 Efemérides Nacionales.
 La España que he visto y he vivido.
 Venezuela Independiente.
 Origen, Evolución y Síntesis de la Literatura Venezolana.
 Memorias de Primavera, Otoño e Invierno.(Memorias)
 Diccionario de Apellidos Españoles en Venezuela.

Referencias

Cumaneses
Escritores de Venezuela
Pedagogos de Venezuela
Políticos de Venezuela
Diplomáticos de Venezuela
Periodistas de Venezuela
Senadores de Venezuela
Miembros de la Cámara de Diputados de Venezuela
Embajadores de Venezuela en Cuba
Embajadores de Venezuela en Nicaragua
Miembros de la Academia Venezolana de la Lengua
Caballeros de la Legión de Honor
Caballeros de la Orden de Isabel la Católica
Condecorados con la Orden de Alfonso X el Sabio
Caballeros de la Orden de San Gregorio Magno

Antonio Cova


Legiunea Academică (în ) a fost o organizație militară format din studenții din Viena în perioada Revoluției de la 1848. Ea a jucat un rol important în răsturnarea guvernului condus de Klemens Metternich și în grăbirea retragerii sale pe 13 martie 1848. Legiunea a fost dizolvată în octombrie 1848, când autoritățile au zdrobit Rebeliunea de la Viena.

Istoric
Legiunea, formată în 1848, a fost compusă din aproximativ 6.000 de studenți. Deși studenții erau bine reprezentați în avangarda revoluționară a majorității orașelor afectate de revoluție în acele vremuri, nicăieri nu au avut un rol atât de important și proeminent în mișcarea revoluționară precum în Viena. Studenții au exercitat o influență preponderentă în "comitetul central", corpul administrativ al revoluționarilor, care era format dintr-un număr egal de studenți și de membri ai miliției cetățenești. Delegații ale orășenilor și țăranilor au venit din toate părțile Austriei pentru a-și prezenta plângerile și petițiile către "Aula", cartierul central al studenților, care s-a transformat brusc, după opinia mulțimii, într-o autoritate atotputernică.

Atunci când guvernul imperial a fost pe punctul de a promulga o nouă lege de presă, care desființa cenzura, dar conținea încă multe restricții, președintele său, Franz von Pillersdorf, a cerut studenților să-și exprime opinia cu privire la această lege. Pe 15 mai 1848, studenții, în fruntea revoluționarilor, au obligat guvernul să revoce constituția pe care o impusese și să promită convocarea unei adunări constituante care să elaboreze o nouă constituție. Studenții au evitat cu succes diversele încercări ale guvernului de a dizolva organizația lor. Ei au obligat guvernul să fie de acord cu înlăturarea armatei din orașul Viena și cu formarea unui comitet de siguranță publică, care urma să fie format în principal din membrii organizației studențești. O putere atât de independentă și atât de vastă i-a fost încredințată acestui comitet că era egală, în câteva aspecte importante, cu cea a guvernului. Fără consimțământul său, de exemplu, nu putea fi folosită nici o forță militară în oraș. Astfel, s-ar fi putut spune fără prea multă exagerare că, pentru o perioadă de timp, studenții din Viena au guvernat Austria.

În Amintirile sale, Carl Schurz descrie uniformele purtare de reprezentanții Legiunii Academice la Conferința Studenților de la Eisenach din 25 septembrie - 4 octombrie 1848:

În timpul acestei conferințe au început să vină vești cu privire la evenimentele care se petreceau la sfârșitul dominației Legiunii Academice în politica austriacă. Aflând aceste rapoarte, reprezentanții vienezi s-au întors acasă. În această perioadă guvernul imperial trimisese trupe în Ungaria pentru a potoli tulburările de acolo. În replică, revoluționarii vienezi au ieșit pe străzi. Ei l-au linșat pe ministrul austriac de război, contele Theodor Franz Baillet von Latour, și au alungat din oraș trupele guvernamentale conduse de contele Auersperg. Pe 23 octombrie, feldmareșalul austriac Alfred de Windischgrätz a sosit cu un corp mare de întăriri și până pe 31 octombrie rebeliunea a fost înăbușită, iar membrii Legiunii au fugit sau au fost uciși sau capturați.

Listă de membri
 Matthäus Joseph Aigner
 Hans Balatka
 Adolf Fischhof
 Robert Hamerling
 Friedrich Hassaurek
 Eduard Lasker
 Oswald Ottendorfer (este discutabil dacă Ottendorfer a fost implicat)

Note

Bibliografie

Legături externe

Vezi și
 Rebeliunea de la Viena

Revoluțiile de la 1848
1848 în Austria
Organizații studențești
Viena

Legiunea Academică (Viena)


Olaylar
 1-7 Ocak - Sovyetler Birliği ile Finlandiya arasında Ratte Yolu Muharebesi gerçekleşti.
 13 Mayıs - Winston Churchill başbakan olarak ilk konuşmasını yaptı.
 15 Mayıs - ABD'nin Kaliforniya eyaletinde ilk McDonald's restoranı hizmete girdi.
 14 Haziran - Alman ordusu Paris'e girdi.
 9 Eylül - Macar ordusu 87 Roman'ı ve 6 Yahudiyi öldürmüştür. Bu olay daha sonra da Treznea Katliamı olarak anılmıştır.
 28 Ekim - İtalya Yunanistan'a saldırdı.

Doğumlar

Ocak
 4 Ocak – Gao Xingjian, Çin doğumlu yazar, Nobel Edebiyat Ödülü sahibi
 19 Ocak :
 Mike Reid, İngiliz sinema oyuncusu (ö. 2007)
 Güngör Mengi, Türk gazeteci (ö. 2023)
 22 Ocak – John Hurt, İngiliz sinema oyuncusu (ö. 2017)
 27 Ocak :
 Ahmet Kurtcebe Alptemoçin, eski Bursa milletvekili, bakan, iş insanı.
 James Cromwell, Amerikalı sinema oyuncusu
 28 Ocak – Carlos Slim, Meksikalı iş insanı
 29 Ocak – Katharine Ross, Amerikalı sinema oyuncusu

Şubat
 15 Şubat - İsmail Cem, Türk politikacı ve gazeteci
 19 Şubat - Saparmurat Türkmenbaşı, Türkmenistanın ilk cumhurbaşkanı

Mart
 2 Mart - Aydın Ilgaz, Türk yazar ve yayıncı, Rıfat Ilgaz'ın oğlu.
 26 Mart - James Caan, Amerikalı oyuncu
 26 Mart - Nancy Pelosi, Amerikalı politikacı

Nisan
 25 Nisan - Al Pacino, Amerikalı Aktör,Yapımcı,Yönetmen,Senarist

Mayıs
 12 Mayıs - Abbas Abdulla, Azeri şair (ö. 2019)
 20 Mayıs
 Ahmedrıza Ahmedi, İranlı şair ve senarist (ö. 2023)
 Rasim Özdenören, Türk öykü ve deneme yazarı (ö. 2022)

Haziran
 15 Haziran - Zübeyde Servet, Mısırlı oyuncu (ö. 2016)
 22 Haziran - Abbas Kiyarüstemi, İranlı yönetmen
 28 Haziran - Muhammed Yunus, Nobel Barış Ödülü sahibi Bangladeşli bankacı

Temmuz
 1 Temmuz - Cahit Zarifoğlu, Türk şair, yazar, fikir adamı.
 6 Temmuz - Nursultan Nazarbayev, Kazak politikacı, cumhurbaşkanı.
 15 Temmuz - Robert Winston, İngiliz politikacı, bilim insanı.

Ağustos
 7 Ağustos - Thomas Barlow, Amerikalı siyasetçi (ö. 2017)
 27 Ağustos - Amalia Fuentes, Filipinli oyuncu (ö. 2019)

Eylül
 3 Eylül - Eduardo Galeano, Uruguaylı gazeteci
 7 Eylül
Dario Argento, İtalyan film yönetmeni, yapımcı ve senarist
Erkut Taçkın, Türk müzisyen (ö. 2020)
 9 Eylül - Cihangir Gaffari, İranlı aktör
 11 Eylül - Brian De Palma, Amerikalı film yönetmeni

Ekim
 9 Ekim - John Lennon, The Beatles grubunun kurucusu, yazar, eylem adamı (ö. 1980)
 19 Ekim - Michael Gambon, İrlanda doğumlu sinema ve tiyatro oyuncusu.
 23 Ekim - Pelé, Brezilyalı futbolcu

Kasım
 6 Kasım - Clara Janés, İspanyol şair, yazar ve çevirmen
 27 Kasım - Bruce Lee, Uzak Doğu dövüş sanatları ustası ve oyuncu (ö. 20 Temmuz 1973)

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler

 Aşık Hüdai, (asıl adı Sabri Orak), halk şairi (ö. 2001)
 Mehmet Kuşman - dünyada Urartuca yazıp okuyan 12 kişiden biri

Ölümler

Ocak
 21 Ocak - Einar Benediktsson, İzlandalı şair ve avukat

Mart
 16 Mart - Selma Lagerlöf, Alman yazar (d. 20 Kasım 1858)
 22 Mart - İsmail Saip Sencer, Türk kütüphaneci (d. 31 Ocak 1873)

Mayıs
 7 Mayıs - Louis Allyn, Amerikalı kimyager (d. 1874)
 14 Mayıs - Emma Goldman, anarko-komünist yazar (d. 1869)

Haziran
 29 Haziran - Paul Klee, Alman kökenli İsviçreli ressam

Ağustos
 21 Ağustos - Lev Troçki (d. 1879)

Kasım
 11 Kasım - Muhittin Akyüz, Türk asker, diplomat, siyasetçi (d. 1870)

Aralık
 21 Aralık - F. Scott Fitzgerald, İrlanda asıllı Amerikalı yazar.

1940 Nobel ödülünü kazananlar

 Fizik – yok
 Kimya – yok
 Tıp – yok
 Edebiyat – yok
 Barış – yok

1940


O Caso Nina refere-se à morte de uma gata, ocorrida no dia 8 de janeiro de 2019, em um supermercado no Rio de Janeiro. O caso gerou repercussão nacional, semelhante ao Caso Manchinha cachorra que foi morta pelo segurança.

O crime
Nina foi morta pela uma segurança do supermercado, no Rio de Janeiro, Após, Ela foi arranhada depois de pisar descuidadamente no rabo da gata.

Investigações e prisão
Investigações na polícia, Segundo a polícia, a gata foi brutalmenta morta para tratar dos animais, a mulher foi presa. A mulher foi alertada pela denúncia de seus maus tratos aos animais. A mulher foi multada em R$ 1 milhão pelo ocorrido, e o supermercado também foi multado em R$ 1 milhão pelo ocorrido.

Repercussão
O caso gerou repercussão nacional.  O caso foi justificado e serviu de base para a proposição de leis mais rígidas contra a crueldade animal, o caso nina foi associado ao caso Manchinha, em ambos os casos os animais foram espancados até mortes.

2019 no Brasil
Gatos famosos
Animais mortos por espancamento

Caso Nina


Magnolia Beach ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Magnolia Beach (Alabama)
 Magnolia Beach (Florida)
 Magnolia Beach (Texas)
 Magnolia Beach (Washington)

Magnolia Beach


Muzej osjeta u Splitu
Muzej osjeta u Zagrebu
Muzej osjeta u Pragu
Muzej osjeta u Bukureštu

Muzej osjeta


سفاح بني مزار هو لقب أطلقه الإعلام على القاتل الذي قام بقتل عشرة أفراد  3 رجال، و3 من الإناث، و4 أطفال، في مدينة بني مزار في صعيد مصر عام 2005. ولا يزال الفاعل مجهولا بعد أن برأت المحكمة المتهم بذلك.

تفاصيل الحادث
تعود أحداث تلك المجزرة إلى عام 2005 حيث اكتشف قتل 10 أشخاص والتمثيل بجثثهم، حيث استئصلت الأعضاء التناسلية للرجال، وبُقِرت بطون النساء.

وقد وجهت الداخلية المصرية الاتهام إلى شخص مختل عقليا هو محمد على أحمد عبد اللطيف. وأكد تقرير الحادثة أن عملية استئصال الأعضاء التناسلية للرجال تمت بطريقة فنية لا يقوم بها إلا المحترفون والمتمروسون في العمليات الجراحية. كما تم شق البطن من الجانب الأيسر في جميع الضحايا. مما يُرجح وجود خلفية طبية لدى القاتل.

وكان محامي المتهم هو طلعت السادات قد أكد أن هناك عدد من الأدلة الدامغة على براءة موكله، منها الحذاء الذي تم ضبطه في المحرزات والذي مقاسه 42 في حين يلبس موكله مقاس 45.

الحكم ببراءة المتهم
وبعد ثلاثة سنوات على الحادثة أصدرت المحكمة حكمها ببراءة المتهم مما أُسند إليه.

مراجع

وفيات مشكوك فيها

سفاح بني مزار


නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලි

සංචාලනයට යන්න සෙවීම සඳහා පනින්න

මෙම ලිපිය නැගෙනහිර පල්ලි ගැන කතෝලික පල්ලිය සමඟ සම්පුර්ණයෙන්ම සම්බන්ධ වේ. අනෙකුත් නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි පල්ලි සඳහා, නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි ධර්මය බලන්න.

එරිත්‍රියන්

ආර්මේනියානු චාරිත්‍රය

ආර්මේනියානු

බයිසන්ටයින් චාරිත්‍රය

ඇල්බේනියානු බෙලාරුසියානු බල්ගේරියානු ක්‍රොටේෂන් සහ සර්බියානු ග්‍රීක් හංගේරියන් ඉතාලෝ-ඇල්බේනියානු මැසිඩෝනියානු මෙල්කයිට් රොමේනියානු රුසියානු රුතීනියානු ස්ලෝවැක් යුක්‍රේන්

ලතින්

බටහිර සිරියැක් චාරිත්‍රය

කතෝලික පල්ලිය (සාමාජිකත්වය අනුව).

සිරෝ-මලබාර් පල්ලියේ බැසිලිකාව යනු නැගෙනහිර නැගෙනහිර කතෝලික බැසිලිකාව වන අතර ආසියාවේ තුන්වන උසම කුළුණ වේ.

නැඟෙනහිර කතෝලික පල්ලි හෝ පෙරදිග කතෝලික පල්ලි, නැඟෙනහිර-චාරිත්‍රානුකූල කතෝලික පල්ලි හෝ හුදෙක් නැගෙනහිර පල්ලි ලෙසද හඳුන්වනු ලබන අතර සමහර historical තිහාසික අවස්ථාවන්හිදී යුනියට්ස් ලෙස හැඳින්වේ, [අ] නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි සූයි අයිරිස් (ස්වාධීන) විශේෂිත පල්ලි විසිතුනකි. කතෝලික පල්ලියේ, රෝමයේ පාප්තුමා සමඟ පූර්ණ එකඟතාවයකින්. ඔවුන් එකිනෙකා හා ලතින් හෝ රෝමානු පල්ලිය (බටහිර පල්ලිය ලෙසද හැඳින්වේ) සමඟ එක්සත් වී ඇත. විශේෂයෙන්, ඔවුන් රදගුරු විද්‍යාලය තුළ රෝමයේ රදගුරු තුමාගේ කේන්ද්‍රීය කාර්යභාරය සහ හිටපු ආසන දෙව්මැදුර කතා කිරීමේදී ඔහුගේ වැරදිසහගත බව හඳුනා ගනී. නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලිවලින් බහුතරය නැගෙනහිර ඕතඩොක්ස් පල්ලිය, පෙරදිග ඕතඩොක්ස් පල්ලි සහ නැගෙනහිර of තිහාසික පල්ලියේ කණ්ඩායම් වන අතර පල්ලි සබඳතාවලට බලපෑම් කරන දේශපාලන හා සංස්කෘතික තත්වයන් දුරු කිරීම හේතුවෙන් රෝමයේ රදගුරු තුමා සමඟ නැවත සම්බන්ධ වී ඇත. එනිසා ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියානු චාරිත්‍රය, ආර්මේනියානු චාරිත්‍රය, බයිසැන්තියානු චාරිත්‍රය, නැගෙනහිර සිරියැක් චාරිත්‍රය සහ බටහිර සිරියැක් චාරිත්‍රය ඇතුළු නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලි විසිතුනේ පූජනීය සම්ප්‍රදායන් පහ වෙනත් නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි පල්ලි සමඟ බෙදාගෙන ඇත. [3] එහි ප්‍රති the ලයක් වශයෙන් කතෝලික පල්ලිය පූජනීය චාරිත්‍ර හයකින් සමන්විත වේ. නැඟෙනහිර කතෝලික පල්ලිවල ඉහත සඳහන් කළ ආගමික වත්පිළිවෙත් පහක් සහ ලතින් පල්ලියේ ලතින් පූජනීය චාරිත්‍ර ද ඇතුළුව.

කුලදෙටුවන්, අගනගරයන් සහ ප්‍රධාන අගරදගුරුවරුන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලි පාලනය කරනු ලබන්නේ නැගෙනහිර පල්ලිවල කැනන් සංග්‍රහයට අනුකූලවය. එහෙත් සෑම පල්ලියකටම තමන්ගේම කැනන් සහ නීති ඇතත්, ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදායන් ආරක්ෂා කර ගැනීම. පැහැදිලිවම ධෛර්යමත් කර ඇත. කතෝලික පල්ලියේ වාර්ෂික නාමාවලිය අනුව ඇනුවාරියෝ පොන්ටිෆියෝ (කතෝලික පල්ලියේ වාර්ෂික නාමාවලිය) අනුව විවිධ පල්ලිවල මුළු සාමාජික සංඛ්‍යාව මිලියන 18 ක් පමණ වන අතර, එමඟින් කතෝලික පල්ලියෙන් සියයට 1.5 ක් පමණ වන අතර, ඉතිරි සාමාජිකයින් බිලියන 1.3 කට වඩා වැඩි ය. ලතින් පල්ලියට.

නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලි අතරින් සැමවිටම ශුද්ධාසනය සමඟ පූර්ණ සම්බන්ධතාවයක් පවත්වා ගෙන ගිය එකම පල්ලිය ලෙස මැරොනයිට් පල්ලිය සැලකේ. අනෙක් පල්ලි බොහොමයක් 16 වන සියවසේ සිට එක්සත් විය. කෙසේ වෙතත්, මෙල්කයිට් ග්‍රීක කතෝලික පල්ලිය සහ ඉතාලෝ-ඇල්බේනියානු කතෝලික පල්ලිය ද නිරන්තර එකඟතාවයකට හිමිකම් කියයි. සාමාජිකත්වය මත පදනම් වූ විශාලතම පල්ලි හය නම්: යුක්රේන ග්‍රීක කතෝලික පල්ලිය (බයිසැන්තියානු චාරිත්‍රය), සිරෝ-මලබාර් පල්ලිය (නැගෙනහිර සිරියැක් චාරිත්‍රය), මැරොනයිට් පල්ලිය (බටහිර සිරියැක් චාරිත්‍රය), මෙල්කයිට් කතෝලික පල්ලිය (බයිසැන්තියානු චාරිත්‍රය), කල්දිවරුන් කතෝලික පල්ලිය (නැගෙනහිර සිරියැක් චාරිත්‍රය) සහ ආර්මේනියානු කතෝලික පල්ලිය (ආර්මේනියානු චාරිත්‍රය). මෙම පල්ලි හය නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලිවල සාමාජිකත්වයෙන් 85% ක් පමණ වේ.

පුර්ණ හවුල යනු නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලි සහ ලතින් පල්ලිය අතර අන්‍යෝන්‍ය පූජනීය හුවමාරුවකි. සමහර දේවධර්මීය කාරණා නිසා නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලි අනෙකුත් නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි පල්ලිවලින් බෙදී ගියද, පෙරදිග කැනන් නීතිය මගින් පාලනය වන පරිදි, ඔවුන් පසුකාලීන සාමාජිකයන් සත්ප්‍රසාදය හා අනෙකුත් පූජා සඳහා පිළිගනී. [ආ] විශේෂයෙන්, නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලි බොහොමයක් ලතින් පල්ලියට වඩා ලිපිකරු බ්‍රහ්මචාරීභාවයට වෙනස් ප්‍රවේශයක් වන අතර විවාහක පුරුෂයන් පූජක තන්ත්‍රයට පැවිදි කිරීමට ඉඩ දෙයි (එපිස්කෝපියාවට නොවුනත්).

නැගෙනහිර කතෝලික පල්ලි වල මූලාරම්භය ඇත්තේ මැද පෙරදිග, නැගෙනහිර අප්‍රිකාව, නැගෙනහිර යුරෝපය සහ ඉන්දියාවයි. කෙසේ වෙතත්, 19 වන ශතවර්ෂයේ සිට ඩයස්පෝරාව බටහිර යුරෝපය, ඇමරිකාව සහ ඕෂනියාව දක්වා ව්‍යාප්ත වී ඇත්තේ පීඩා නිසා ය. ලතින් පල්ලියේ රදගුරු පදවියට අනුගාමිකයන්ට සේවය කිරීම සඳහා එපාර්චරීස් පිහිටුවා ඇත. ඇමරිකාව සහ ඕෂනියාව දක්වා ව්‍යාප්ත වී ඇත්තේ හිංසා පීඩා නිසා ය. මැදපෙරදිග ලතින් කතෝලිකයන් සාම්ප්‍රදායිකව රැකබලා ගනු ලබන්නේ ජෙරුසලමේ ලතින් කුලදෙටුවන් විසිනි

පෙරදිග කතෝලික සභාවන්


Kanyon aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Kanyon, Dünya yüzeyinde nehirlerce oluşturulmuş derin vadi
 Kanyon, İstanbul'da bulunan alışveriş merkezi

Kanyon (anlam ayrımı)


Kurt Bender (* 3. Mai 1885 in Mannheim; † 15. Mai 1960) war ein deutscher Manager.

Werdegang
Bender war Vorsitzender der Vereinigten Korkindustrie AG Mannheim (VKI) sowie der Suberit-Fabrik AG.

Ehrungen
 1953: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland

Literatur
 Walter Habel (Hrsg.): Wer ist wer? Das Deutsche Who's Who. Arani, Berlin 1955

Einzelnachweise

Manager (Deutschland)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Person (Mannheim)
Deutscher
Geboren 1885
Gestorben 1960
Mann

Kurt Bender


Karl David Uitti   (* 10. Dezember 1933; † 11. November 2003) war ein US-amerikanischer Romanist und Mediävist.

Leben und Werk
Uitti studierte an der University of California, Berkeley, schrieb 1953 die Master-Arbeit Conceptions of pure poetry in French and English from Poe to Yeats and Valéry und promovierte  1959 mit der Arbeit Pensée et création littéraires dans l'oeuvre de Remy de Gourmont (erschienen u. d. Titel: La Passion littéraire de Remy de Gourmont, Princeton/Paris 1962). 1959 ging er an die Princeton University und blieb dort bis zu seinem Tod (von 1972 bis 1978 als Chair of the Department of Romance Languages and Literatures, anschließend als Professor für Französisch und Italienisch und John Woodhull Professor of Modern Languages). Er leitete die Computerisierung der Lancelot-Manuskripte (Charrette-Projekt).

Uitti war Herausgeber der "Edward C. Armstrong Monographs on Medieval Literature" (ab 1979)  und Mitherausgeber der Zeitschriften French Forum und Romance Philology.

Weitere Werke
The Concept of self in the Symbolist novel, Den Haag 1961
Linguistics and literary theory, Englewood Cliffs 1969 (spanisch: Madrid 1977)
Story, myth and celebration in Old French narrative poetry, 1050-1200, Princeton 1973
(Hrsg. mit Alfred Foulet) Chrétien de Troyes: Le chevalier de la charrette (Lancelot), Paris 1989,  2006, 2010 (Classiques Garnier)
(Hrsg. mit Joseph Miller) Gordon Douglas McGregor, The broken pot restored. Le jeu de la feuillée of Adam de la Halle, with an English version of Le jeu la feuillée by G. McGregor and Jan Heckenkamp Logan and of selected Fatrasies d'Arras by G. McGregor, Lexington, Ky. 1991
(mit Michelle A. Freeman) Chrétien de Troyes revisited, New York 1995

Literatur
Translatio studii. Essays by his students in honor of Karl D. Uitti for his sixty-fifth birthday, hrsg. von Renate Blumenfeld-Kosinski u. a., Amsterdam 2000
Dame philology's charrette. Approaching medieval textuality through Chrétien's Lancelot. Essays in memory of Karl D. Uitti, hrsg. von Gina L. Greco und Ellen M. Thorington, Tempe 2011
Peter F. Dembowski: Necrology - In memoriam: Karl David Uitti (1933-2003), in: Romance Philology 57, 2004, S. 109–116

Weblinks

 http://www.princeton.edu/pr/pwb/03/1124/2a.shtml (mit Bild)
 http://www.remydegourmont.org/sur_rg/rub2/uitti/notice01.htm (mit Bild)
 http://www.johnvfleming.com/writing/writing_lancelot.html

Romanist
Hochschullehrer (Princeton University)
US-Amerikaner
Geboren 1933
Gestorben 2003
Mann

Karl David Uitti


A Medalha de Comenda é uma condecoração militar dos Estados Unidos de nível médio, apresentada por atos contínuos de heroísmo ou serviço meritório. Cada ramo das Forças Armadas dos Estados Unidos emite sua própria versão da Medalha de Comenda, com uma quinta versão existente para atos de serviço militar conjunto realizados sob o Departamento de Defesa .

A Medalha de Comenda era originalmente apenas uma fita de serviço e foi concedida pela primeira vez pela Marinha dos EUA e pela Guarda Costeira dos EUA em 1943. Uma fita de louvor do Exército foi lançada em 1945 e, em 1949, as fitas de louvor da Marinha, da Guarda Costeira e do Exército foram renomeadas como "Fita de Louvor com Pingente de Metal". Em 1960, as Fitas de Comenda foram autorizadas como medalhas completas e posteriormente chamadas de Medalhas de Comenda.

Prêmios adicionais das Medalhas de Comenda do Exército e do Ar e do Espaço são indicados por conjuntos de folhas de carvalho de bronze e prata. A Medalha de Comenda da Marinha e do Corpo de Fuzileiros Navais e a Medalha de Comenda da Guarda Costeira são estrelas autorizadas de ouro e prata de 5/16 polegadas para denotar prêmios adicionais. O Dispositivo de Distinção Operacional (dispositivo "O") é autorizado para uso na Medalha de Comenda da Guarda Costeira mediante aprovação da autoridade de concessão. A Ordem de Precedência segue a Medalha do Ar, mas antes da Medalha do Prisioneiro de Guerra e todas as medalhas de campanha. Cada um dos serviços militares também concede Medalhas de Conquista separadas que estão abaixo das Medalhas de Comenda em precedência.

Variantes
Por ações valorosas em contato direto com um inimigo, mas de grau menor do que o exigido para a atribuição da Medalha Estrela de Bronze, é concedida uma Medalha de Comenda com Dispositivo "V" ou Combate "V" (Marinha/Corpo de Fuzileiros Navais/Guarda Costeira); o dispositivo "V" pode ser autorizado para uso na fita de serviço e suspensão da medalha para denotar valor. Em 7 de janeiro de 2016 foi criado o Dispositivo "C" ou Combate "C" que pode ser autorizado para uso na fita de serviço e suspensão da Medalha de Comenda para distinguir um prêmio por serviço meritório ou conquista nas mais árduas condições de combate (enquanto o soldado/marinheiro/fuzileiro naval foi pessoalmente exposto a ação hostil ou em uma área onde outros militares estavam ativamente envolvidos). Uma Medalha de Comenda com Dispositivo de Combate é chamada não oficialmente de "Comenda de Combate" e é frequentemente considerada uma forma de nível superior da Medalha de Comenda, independentemente do Ramo que a concede. A concessão retroativa do dispositivo "C" não é aprovada para medalhas concedidas antes de 7 de janeiro de 2016.

Medalhas de Comenda por serviço e ramo

Serviço Conjunto

A Joint Service Commendation Medal ( JSCM ) foi autorizada em 25 de junho de 1963 e é concedida em nome do Secretário de Defesa aos membros das Forças Armadas dos Estados Unidos que, após 1º de janeiro de 1963, se distinguiram por mérito ou serviço em regime de serviço conjunto.

Este prêmio é destinado ao serviço sênior em uma equipe militar conjunta e é sênior em precedência às Medalhas de Comenda específicas do serviço. Como tal, é usado acima das Medalhas de Comenda de serviço em um uniforme militar.

 Dispositivos

 Grupo de folhas de carvalho (para prêmios subsequentes)
 Dispositivo "V" (para ações valiosas em contato direto com um inimigo)

Exército

A Medalha de Comenda do Exército é concedida a qualquer membro das Forças Armadas dos Estados Unidos que não sejam Oficiais Gerais que, servindo em qualquer cargo no Exército dos EUA após 6 de dezembro de 1941, se distinguiram por heroísmo, conquista meritória ou serviço meritório. A medalha pode ser concedida a um membro de outro ramo das Forças Armadas dos EUA ou de uma nação estrangeira amiga que, após 1º de junho de 1962, se distinguir por um ato de heroísmo, conquista extraordinária ou serviço meritório significativo que tenha sido de mútuo beneficiar a nação amiga e os Estados Unidos.

 Critérios e aparência

A Medalha de Comenda do Exército é concedida a militares americanos e estrangeiros no grau O-6 ( coronel do Exército dos EUA) e abaixo que tenham prestado serviços notáveis em qualquer cargo no Exército dos Estados Unidos. O serviço qualificado para a concessão da medalha pode ser por realização e serviço meritório distintivo, atos de coragem que não envolvam risco voluntário de vida ou desempenho meritório sustentado do dever. A aprovação do prêmio deve ser feita por um oficial no grau de Coronel (O-6) ou superior.

O medalhão da Medalha de Comenda do Exército é um hexágono de bronze, 1 polegadas de largura. No medalhão está uma águia careca americana com as asas abertas horizontalmente, segurando em suas garras três flechas cruzadas. Em seu peito está um escudo de treze peças e um chefe . O reverso traz um painel para nomeação entre as palavras PARA MILITARES acima e MÉRITO abaixo, todas colocadas acima de um ramo de louro. A fita é 1 polegadas de largura principalmente de murta verde . Tem bordas brancas e no centro há cinco finas listras brancas igualmente espaçadas.

 Dispositivos

 Grupo de folhas de carvalho (para prêmios subsequentes)
 Dispositivo "V" (para ações valiosas em contato direto com um inimigo)
 Dispositivo "C" (para serviço meritório ou conquista em condições de combate. Chamado não oficialmente de Comenda de Combate. Prêmios retroativos não são autorizados para medalhas concedidas antes de 7 de janeiro de 2016)
 Dispositivo "R" (para impacto direto e imediato em operações de combate a partir de um local remoto)

Marinha, Corpo de Fuzileiros Navais e Guarda Costeira

Após a Primeira Guerra Mundial, o Departamento da Marinha autorizou a Estrela de Comenda da Marinha, um dispositivo de fita a ser colocado na Medalha de Vitória da Primeira Guerra Mundial . OA estrela de prata  polegadas era idêntica à Estrela de Citação do Exército, mas não comparável, pois a mais tarde reconhecida "bravura em ação", enquanto a Estrela de Comenda da Marinha denotava aqueles que haviam sido citados e elogiados pelo desempenho do dever pelo Secretário do Marinha .

Uma fita de louvor da Marinha independente foi criada em novembro de 1943. Em 22 de março de 1950, um pingente de metal (com o mesmo desenho do pingente da Medalha de Comenda do Exército) foi autorizado e a Fita de Comenda foi renomeada para Fita de Comenda da Marinha com Pingente de Metal. Este prêmio foi redesignado como Medalha de Comenda da Marinha em setembro de 1960 e renomeado como Medalha de Comenda da Marinha e do Corpo de Fuzileiros Navais em 1994. Esta condecoração era anteriormente atribuída apenas aos comandantes operacionais de patente, exigindo a assinatura de um almirante ou oficial-general no grau de O-7, permitindo a interpretação dos critérios pelos quais a medalha pode ser atribuída. A autoridade para conceder esta condecoração foi posteriormente expandida para capitães e coronéis no grau de O-6, atualmente ocupando o comando operacional como comodoro, comandante de ala aérea de porta-aviões ou oficial comandante.

Em contraste com o Exército, a Força Aérea e a Força Espacial, na Marinha dos EUA e no Corpo de Fuzileiros Navais dos EUA, a Medalha de Comenda da Marinha e do Corpo de Fuzileiros Navais historicamente considerou sua medalha de recomendação como uma condecoração de nível superior e com menos frequência. Fora dos casos em que foi concedido para ação de combate com um "V" de combate, normalmente foi reservado para oficiais de nível de chefe de departamento no nível O-4, suboficiais sênior da Marinha (CPO) e pessoal não oficial do Corpo de Fuzileiros Navais. Oficiais Comissionados (SNCO) no nível E-8 e E-9 como um prêmio de "fim de turno" em um determinado comando/organização/unidade e, após uma carreira completa, como um prêmio de aposentadoria para o pessoal alistado entre os níveis salariais E -6 e E-9. Para pessoal mais júnior, ocasionalmente foi concedido como um "prêmio de impacto" por uma contribuição significativa de serviço, para incluir as instâncias de serviço de combate em que incluiu o Combat "V". Em contraste, a concessão da Medalha de Comenda do Exército no Exército dos EUA e da Medalha de Comenda do Ar e do Espaço na Força Aérea dos EUA e na Força Espacial dos EUA não se limita a militares seniores e pode ser concedida a NCOs juniores no grau de E-6 e abaixo (com alguns destinatários tão baixos quanto E-3 ) e oficiais subalternos no grau O-3 e abaixo. No entanto, desde o início dos anos 2000, a Medalha de Comenda da Marinha e do Corpo de Fuzileiros Navais tem sido cada vez mais concedida a oficiais juniores da USN no nível salarial O-3 como um prêmio de "fim da turnê" em um determinado comando / unidade / organização de maneira semelhante ao empregado pelo Exército dos EUA, Força Aérea dos EUA e Força Espacial dos EUA desde o final dos anos 1960.

Os membros destinatários do Corpo de Fuzileiros Navais dos EUA sempre receberam a medalha de recomendação da Marinha e não há uma medalha de recomendação separada destinada apenas aos fuzileiros navais. Essa falta de diferença foi reconhecida em 19 de agosto de 1994, quando o secretário da Marinha, John Howard Dalton, mudou o nome da Medalha de Comenda da Marinha para Medalha de Comenda da Marinha e do Corpo de Fuzileiros Navais .

A Guarda Costeira dos EUA concede uma Medalha de Comenda da Guarda Costeira separada, com uma fita semelhante em design à de sua contraparte da Marinha e do Corpo de Fuzileiros Navais. Inicialmente estabelecida como a Faixa de Comenda da Guarda Costeira em 1947, foi redesignada como a Medalha de Comenda da Guarda Costeira em 1959. Os critérios para sua concessão foram paralelos aos da Marinha e do Corpo de Fuzileiros Navais.

Veja também

 Prêmios e condecorações das forças armadas dos Estados Unidos

Leitura adicional

  reprinted 1990,

links externos

 Instituto de Heráldica do Exército dos EUA: Medalha de Comenda do Exército
 Departamento do Exército, DoD Army Commendation Medal 578.20
 Instituto de Heráldica do Exército dos EUA: Medalha de Comenda de Serviço Conjunto
 Perguntas frequentes sobre prêmios conjuntos da HRC
Prêmios estabelecidos em 1994
Prêmios estabelecidos em 1963
Prêmios estabelecidos em 1958
Prêmios estabelecidos em 1945
Prêmios estabelecidos em 1943
Fundações nos Estados Unidos em 1958

Medalha de Comenda


عتاب (30 ديسمبر 1947 - 19 أغسطس 2007)، مغنية سعودية. اسمها الحقيقي «طروف عبد الخير آدم هوساوي»  تعتبر من أوائل المطربات في السعودية بجانب ابتسام لطفي، وتوحة، وقد اشتهرت بغنائها الإستعراضي، توفيت في مصر التي عاشت فيها لسنوات طويلة.

عن حياتها
ولدت في مدينة الرياض وكانت واحدة من أشهر مغنيات الأفراح والمناسبات السعيدة في المجتمع السعودي في السبعينيات، حققت شهرة كبيرة ومثلت الأغنية السعودية واقتربت من كونها نجمة استعراضية، اكتشفها قبل ذلك الفنان طلال مداح عام 1959 وكان عمرها آنذاك 13 عاماً وقدم لها أغنيات سجلتها في السعودية ولبنان، وبدأت التفرغ الفعلي للفن عام 1972، وشكّلت مع الفنان حيدر فكري ثنائياً مميزاً في الجلسات الفنية. انطلقت شهرتها بشكل أكبر في العالم العربي عندما قدمها العندليب عبد الحليم حافظ في إحدى حفلاته في مصر بداية السبعينيات الميلادية.

في القاهرة
انتقلت عتاب إلى القاهرة عام 1980، وبدأت فيها نشاطها الفني عام 1985، حيث طرحت أغنية «جاني الأسمر» من ألحانها وألحان الفنان فوزي محسون. تُعد أول سعودية تشتهر بالغناء الاستعراضي (الرقص) على المسارح خارج المملكة مما دعى الملك خالد لإبعادها عن البلاد وهي اختارت مصر لتكمل مسيرتها الفنية فغادرت إلى مصر نهائياً مع زوجها المصري محب فاروق عبد الصبور الباحث المالي بوزارة الداخلية المصرية سابقاً الذي كان مقيماً في السعودية، وأكملت بعدها مشوارها في الطرب والغناء من مدينة القاهرة، حيث تعاونت مع الملحن محمد الموجي في أغنية (فك القيود) وأيضاً مع ملحنين مصريين آخرين.

مسيرتها الفنية
وقال عنها النقاد: إنها فرضت اللهجة السعودية في مصر، وحققت شهرة عربية، وهي متمسكة بالكلمة السعودية، وأيضاً فتحت المجال لظهور أصوات نسائية خليجية أخرى. طرحت مجموعة من الأغنيات المصورة فيديو كاسيت تحت عنوان ((عتاب شو)) وكذلك طرحت العديد من الألبومات غنت فيها بعضاً من أشهر أغانيها لأشهر الشعراء مثل: الشاعر الكويتي فائق عبد الجليل وعبد اللطيف البناي ويوسف ناصر والشاعر اليمني الكبير حسين المحضار والأمير خالد الفيصل والأمير بدر بن عبد المحسن بن عبد العزيز آل سعود والأمير خالد بن يزيد وصالح جلال والشاعرة ثريا قابل وغيرهم، أما أبرز الملحنين فهم: الفنان طلال مداح والفنان الكبير طارق عبد الحكيم والملحن محمد شفيق والفنان فوزي محسون والفنان الدكتور عبد الرب إدريس والموسيقار سراج عمر والفنان سلامة العبد الله وفهد بن سعيد والملحن الكويتي يوسف المهنا.

شاركت في تقديم برنامج «جلسة طرب» لمحطة اوربت الفضائية لفترة مع الشاعر الكويتي الكبير بدر بورسلي، نالت كأس أفضل مطربة خليجية في استفتاء مجلة صوت الغنائية، ولقب مطربة 1989 في استفتاء جريدة الاعتدال السورية وتصدر في ولاية نيوجيرسي بالولايات المتحدة الأمريكية، وهي عضو اتحاد الفنانين العرب، وعضو نقابة المهن الموسيقية بالقاهرة، وعضو مجموعة فناني الجيزة، عاشت في مصر لقرابة العقدين، ثم قررت عام 2003 الاتجاه للإمارات العربية المتحدة بنيّة الاستقرار، لتكون قريبة من والدتها التي تحمل الجنسية الإماراتية.

عاشت عتاب في السنوات الأخيرة في صفوف المحرومين، قانعة بما قدمت ومسرورة بحب الناس ولتنضم لقائمة المبتعدين عن الفن، وتقدم نتاجاً فنياً أقل من مستواها الحقيقي لا لشيء ما ولكن رغبة في الحضور والتواصل مع جمهورها.

آخر زياراتها للسعودية كانت قبل أشهر من وفاتها حيث واصلت علاجها في أحد مستشفياتها وكان الوسط الفني ممثلاً بكبار موسيقية سراج عمر وسامي إحسان ومحمد شفيق مرافقيها في هذه الرحلة العلاجية بعدها غادرت إلى القاهرة لتكون الوفاة بعد يوم واحد من وصولها إلى مصر جراء الإصابة بالمرض ودفنت بمقابر الأسرة بمدينة 6 أكتوبر.

من أبرز أغانيها
 أحطك في قلبي.
 ارجع وأقول غلطان.
 اسمعوا شكوتي.
 البارحه خذت القرار.
 الله حسيبك.
 الله من عبرة.
 بشروني.
 جاني الأسمر.
 حبك مسافة.
 حبيبي ما همه غير الشكشكة.
 خلاص من حبكم.
 دنياك حلوة.
 ردي على.
 الصوت.
 سبحانه.
 على سطح البلكونه.
 علشانه.
 عين ورمني.
 مجاريح.
 من اجلكم عشنا.
 نمن فارق الخلا.
 من فينا يا هل ترى.
 وقلنا نتوب.
 يا سعودي يا سعودي.
 يا عيوني ليه تبكين الحبيب.
 يا قلم بسم الله.
 يا معوض من صبر.
 يا هلا هذا قمرنا.
 مرو علي اثنين يابا

ألبوماتها
 1980 أسمر وعيونه وسيعة - إنتاج موريفون
 1984 جاني الأسمر - إنتاج شركة النظائر
 1987 من فينا يا هل ترى
 1997 علشانه - إنتاج شركة النظائر
 1987 القرار الصعب. - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1987 انتظرتك (صدر مابين 1980-1985 لكن النسخة القديمة مجهوده والمتوفرة والمنتشره طبعة 1987)
 1988 انساه - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1988 طير السعد - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1989 يا حبي لك - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1989 ألبوم أشهر أغاني (الجزء الأول)+(الجزء الثاني) نسخة CD فقط - إنتاج شركة ريلاكس أن
 1990 ألبوم جلسة طلال مداح وعتاب (الجزء الأول)+(الجزء الثاني) - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1992 شوابيش - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1993 دلعوك اهلك - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1994 شي لله - إنتاج مؤسسة فنون الامرات
 1995 شكنكري - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1997 مطار العين -إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1998 حفلة تلفزيون دولة الكويت - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 1999 عتاب 99 (تسأل) - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 2001 أغاني اعجبتني رقم 3 - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 2002 وش لي بالتعب - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة

أغاني منفردة في ألبومات
 1987 أغنية يا سعودي من ألبوم أغاني المنتخب رقم1 - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 02-05-1990 أغنية اعتقد ما في داعي من ألبوم منوعات فنون الجزيرة 3 - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 10-05-1993 أغنية يا مقطقط من ألبوم مهرجان فنون الجزيرة 4 - إنتاج مؤسسة فنون الجزيرة
 أغنية صدفة مصورة (أغنية صدفة تلاقينا بلا ميعاد) مجهولة المعلومات
 أغنية في ألبوم من إنتاج شركة فنون الامرات للشعارة هتان

وفاتها
توفيت في يوم 19 أغسطس 2007 في القاهرة بعد معاناة طويلة مع مرض السرطان عن عمر يناهز 59 عاماً.

انظر أيضاً
 ابتسام لطفي
 توحة

المراجع

أشخاص من البادية السعودية
أشخاص من الرياض
سعوديون من أصل إفريقي
مغنيات سعوديات في القرن 20
مواليد 1367 هـ
مواليد 1947
مواليد في الرياض
وفيات 1428 هـ
وفيات 2007
وفيات بسبب سرطان الكبد
وفيات في القاهرة

عتاب (مغنية)


ඉරාකයේ සහ ලෙවන්තයේ ඉස්ලාමීය රාජ්‍යය (අයිඑස්අයිඑල්; ), ඉරාකයේ සහ සිරියාවේ ඉස්ලාමීය රාජ්‍යය (අයිඑස්අයිඑස්, ) හෝ ඉරාකයේ සහ අෂෙම් හී ඉස්ලාමීය රාජ්‍යය, ඉස්ලාමීය රාජ්‍යය (අයිඑස්), හෝ ඩෑෂ් (,  ලෙසින්ද හැඳින්වෙන,  ), යනු,   සේලෆි ජිහාඩ්වාදී අන්තවාදී සටන්කාමී කණ්ඩායමක් සහ ස්වයං-ප්‍රකාශිත  ඉස්ලාමීය රාජ්‍යයක් සහ  කලීෆා රාජ්‍යයක් වන අතර, ඉරාකයේ සහ සිරියාවේ  සුන්නි අරාබිවරුන් විසින් නායකත්වය සපයන සහ ඔවුන් වෙතින් ප්‍රධාන ලෙසින් සමන්විත වෙයි.   2015 මාර්තු  මස වන විට, ඉරාකයේ සහ සිරියාවේ, මිලියන දහයක් වසන භූමි ප්‍රදේශයක පාලනය  එය සතුව පැවති අතර,  ලිබියාවේ, නයිජීරියාවේ සහ නැගෙනහිර දිග  ඇෆ්ගනිස්තානයේ නන්ගරාර් පළාතේ කුඩා ප්‍රදේශ වල නාමික පාලනය සතු විය.  දකුණු ආසියාව ඇතුළු ලෝකයේ අනෙකුත් කොටස් තුල මෙම කණ්ඩායම ක්‍රියාත්මක වෙමින් හෝ අනුබද්ධිත සංවිධාන සහිත හෝ වෙති.

ත්‍රස්තවාදය
ත්‍රස්තවාදී සංවිධාන
ඉස්ලාමීය මූලධර්මවාදය
ඉස්ලාමීය රාජ්‍යය
ඉස්ලාම්වාදය

ඉරාකයේ සහ ලෙවන්තයේ ඉස්ලාමීය රාජ්‍යය


Moritz Wilhelm ist der Name folgender Herrscher:

 Moritz Wilhelm (Sachsen-Zeitz) (1664–1718), Herzog von Sachsen-Zeitz
 Moritz Wilhelm (Sachsen-Merseburg) (1688–1731), Herzog von Sachsen-Merseburg

Moritz Wilhelm


Macrocoma verschureni é uma espécie de escaravelho de folha da República Democrática do Congo, descrito por Selman em 1972.

Referências

verschureni
Coleópteros da República Democrática do Congo
Coleópteros descritos em 1972

Macrocoma verschureni