Tom și Jerry îl întâlnesc pe Sherlock Holmes (engleză Tom and Jerry Meet Sherlock Holmes) este un film animat de comedie și mister direct-pe-video, avându-le în distribuție pe faimoasele staruri Tom și Jerry. Este produs de studioul de animație Warner Bros. și lansat pe 24 august 2010. Filmul este notabil pentru a fi primul produs în întregime fără prezența creatorilor originali William Hanna și Joseph Barbera, regizorii desenelor cu Tom și Jerry timp de 70 de ani care erau deja decedați până la lansarea sa.

Premiera în România a filmului a fost pe 28 noiembrie 2011, prin lansarea pe DVD de către ziarul Libertatea, dublat în română. A avut și premiera televizată pe canalul Boomerang pe 12 martie 2017, folosind același dublaj făcut pentru DVD.

Premisă
În orașul Londra un escroc fură bijuterii în jurul lui Scotland Yard și Red, o cântăreață splendidă, e găsită vinovată pentru acest delict. Tom și Jerry, ca asistenți, trebuie să-l ajute pe Sherlock Holmes să caute indicii și să-l prindă pe adevăratul hoț pentru a salva cazul.

Legături externe

Filme din 2010
Filme în limba engleză
Filme de animație americane
Filme cu Tom și Jerry
Filme de animație Warner Bros.
Filme Warner Bros.
Tom și Jerry
Boomerang
Filme de animație din anii 2010
Filme de animație
Filme crossover
Filme cu Sherlock Holmes


Constantin Tutunaru (n. , Constanța) este un politician român, fost primar al sectorului 3 în perioada februarie 1992 - iunie 1996 din partea PNȚ-CD. A fost primul primar al sectorului 3 ales prin alegeri locale libere după 1989.

Referințe

Vezi și
 Lista primarilor sectoarelor bucureștene aleși după 1989

Legături externe
 O garsonieră pentru Tutunaru și Preduț - miscareaderezistenta.ro
 Promoția 1964 a Liceului "Mircea cel Bătrân" a strigat, ieri, catalogul - ziuaconstanta.ro

Primari ai sectoarelor Bucureștiului
Politicieni români în viață
Politicieni români din secolul al XX-lea
Membri PNȚCD
Constănțeni

Constantin Tutunaru


مول العرب هو مول ومركز تجارى كبير يقع في جمهورية مصر العربية بمدينة السادس من أكتوبر بميدان جهينة وهو أكبر مول بالمدينة وتم افتتاحه في 24 ديسمبر 2010 وتملكه شركة المراكز المصرية للتطوير العقاري التي يملكها بالتساوي ثلاثة أشقاء من عائلة الحكير بالمملكة العربية السعودية.

ويضم هذا المول عددا من المحلات التجارية وشركات الاتصالات والسينيمات واماكن الألعاب والرياضة والبنوك ونافورة راقصة وصالة مطاعم كبيرة ومجالات أخرى كثيره عالمية ومحلية وبه جراج كبير يسع لسيارات كثيرة

مصادر

مولات القاهرة

مول العرب (مصر)


Les  Québec Cinéma ont eu lieu le  pour honorer les réalisations du cinéma québécois en 2020.

Un gala en direct était animé par la comédienne Geneviève Schmidt. En raison de la pandémie de Covid-19 au Canada, cependant, il a été organisé différemment d'un gala de remise de prix traditionnel, avec des nominés présents dans le théâtre mais assis de manière à maintenir les exigences de distanciation sociale.

De plus, à la lumière des effets que la pandémie a eus sur la distribution des films en 2020, l'organisation n'a pas limité son Prix du public voté par le public aux cinq films les plus réussis commercialement de l'année, mais a simplement répertorié les 16 longs métrages qui ont reçu une sortie commerciale en salles. projections en 2020 comme éligibles au vote. Dix jours plus tard, ils ont également décidé d'ajouter tous les films documentaires éligibles au scrutin du prix du public, portant à 29 le nombre total de nominés dans cette catégorie.

Les nominations ont été annoncées le 26 avril. Les films les plus nominés sont La Déesse des mouches à feu d'Anaïs Barbeau-Lavalette et Souterrain de Sophie Dupuis.

Le gala des artisans, remettant les prix dans les catégories artisanales et techniques, s'est tenu le 3 juin 2021. La Déesse des mouches à feu a remporté le prix du meilleur film lorsque les gagnants ont été annoncés le 6 juin.

Palmarès

Références

23
Québec Cinéma
2021 au Québec
Juin 2021

23e gala Québec Cinéma


Hooghvorst ist der Familienname der folgenden Personen:

 Emmanuel d'Hooghvorst (1914–1999), belgischer Literat, Philosoph und Alchemist
 Emmanuel van der Linden d'Hooghvorst (1781–1866), niederländischer und später belgischer Politiker
 Joseph van der Linden d'Hooghvorst (1782–1846) belgischer Politiker

Hooghvorst


Ludwig Christian Gottlieb Strauch (* 24. Juli 1786 in Hamburg; † 27. März 1855) war ein deutscher evangelisch-lutherischer Geistlicher und Hauptpastor an der Hamburger St.-Nikolai-Kirche.

Werdegang
Nach Besuch der Gelehrtenschule des Johanneums in Hamburg studierte Strauch Theologie und Philosophie an der Universität Göttingen. Sein Studium schloss er mit der Promotion zum Dr. phil. ab. Er wurde Lehrkraft an seiner früheren Schule, zunächst als Hilfslehrer, dann als ordentlicher Lehrer und schließlich als Professor und fand bei dieser Tätigkeit auch Gelegenheiten, Predigten zu halten.
Aufgrund seiner Begabung als Prediger wurde er 1819 Hauptpastor an der Hamburger St.-Nikolai-Kirche. Nach dem Tode August Jacob Rambachs 1851 folgte Strauch ihm im Amt des Seniors des Hamburger Geistlichen Ministeriums.

Positionen und Auseinandersetzungen
Strauch war Mitbegründer des Hamburger evangelischen Missionsvereins und der Gustav-Adolf-Stiftung. In Religionsfragen vertrat er entschieden die klassischen Lehren der evangelisch-lutherischen Kirche, war jedoch aufgeschlossen gegen Andersgläubige. Nachdem sich der Hamburger Missionsverein mit anderen 1836 zur Norddeutsche Missionsgesellschaft zusammengeschlossen hatte, an der lutherische und evangelisch-reformierte Christen beteiligt waren, verteidigte Strauch diese Union gegen den radikalen Lutheraner Matthias Heyn, der unter Protest ausgetreten war.

Einen handfesten Streit begann Strauch jedoch mit Johann Gottfried Gurlitt, einem Verfechter des theologischen Rationalismus und Leiter der Gelehrtenschule des Johanneums, mithin Strauchs Lehrer. Gurlitt, enttäuscht von ehemaligen Schülern, die sich vom Rationalismus gelöst und neu-evangelischen Strömungen angeschlossen hatten, hielt seinen Abiturienten 1822 eine Brandrede zugunsten des Rationalismus, bei der er die Vertreter der orthodox-lutherischen Richtung und der Erweckungsbewegung scharf angriff. Strauch, der als Hauptpastor von Amts wegen zugegen war, fühlte sich persönlich beleidigt und beschwerte sich beim Hamburger Senat. Der Streit erhielt überregionales Interesse; Gurlitt gab seine Rede in Druck. Der mehrheitlich rationalistisch gesinnte Senat gab Strauch nicht recht, sondern gab für beide Seiten missverständliche Erklärungen ab. Strauch verfasste daraufhin eine Schrift, in der er seine Position noch einmal darlegte.

Familie
Strauch, Sohn eines Kornverwalters, war verheiratet mit Marie Charlotte Wilhelmine von Mengershausen; aus der Ehe gingen neun Kinder hervor.

Ehrungen
 Ehrendoktor der Theologie der Friedrich-Wilhelms-Universität Berlin, 1839

Schriften (Auswahl)
 Zur Berichtigung des Urtheils über eine hier gehaltene und im Druck erschienene Rede zur Empfehlung des Vernunftgebrauchs bei dem Studium der Theologie. Langhoff, Hamburg 1823 (Streitschrift gegen Johann Gottfried Gurlitt)
 Nachweis der Rechtfertigung für und von L. C. G. Strauch, Pastor zu St. Nicolai, Tramburgs Erben, Hamburg 1838 (Streitschrift gegen Matthias Heyn)

Literatur
 Ingrid Lahrsen: Zwischen Erweckung und Rationalismus. Hudtwalcker und sein Kreis, Wittig, Hamburg 1959
 Hans Schröder, A. H. Kellinghusen: Lexikon der Hamburgischen Schriftsteller bis zur Gegenwart, Bd. 7, Abschnitt 3949, S. 325–327

Weblinks

Lutherischer Geistlicher (19. Jahrhundert)
Lutherischer Theologe (19. Jahrhundert)
Gymnasiallehrer
Hauptpastor (Hamburg)
Ehrendoktor der Humboldt-Universität zu Berlin
Person (Gustav-Adolf-Werk)
Deutscher
Geboren 1786
Gestorben 1855
Mann

Ludwig Christian Gottlieb Strauch


El Cañón de los Dardanelos o la Gran Bombarda Turca (Şahi topu, o Şahi en turco) es un cañón de asedio del , específicamente una bombarda de gran tamaño, empleada en la Operación de los Dardanelos en 1807.

Historia
El Cañón de los Dardanelos fue fundido en bronce en 1464 por Munir Alí en la ciudad de Adrianópolis, tiene un peso de 16,8 a 18 toneladas y una longitud de 518 centímetros, siendo capaz de disparar balas de piedra de hasta 630 mm de diámetro. La recámara y su caña se unían mediante un mecanismo de tornillo, lo cual facilita el transporte del voluminoso cañón. Medía 8 metros de largo en dos piezas de bronce unidas entre sí, el espesor del bronce era de unos 20 centímetros, y su circunferencia de 80 centímetros en la recámara, y 280 centímetros en la caña, por donde se introducían los proyectiles esféricos de granito que pesaban entre 680 y 850 kilogramos. Su precisión era muy baja, ya que su proyectil podía caer en cualquier lugar en un radio de 1.600 metros. Su dotación de 200 hombres apenas podían hacer 7 u 8 disparos al día, ya que se tardaba 3 horas en recargarlo.

Las bombardas de gran tamaño habían sido empleadas en los asedios en Europa occidental desde principios del , siendo introducidas en el ejército otomano en 1453 por el fundidor de cañones húngaro Orbán durante el asedio de Constantinopla. Se asume que la pieza diseñada por Alí siguió el patrón de estos cañones.

Junto a una serie de otros cañones enormes, el Cañón de los Dardanelos aún estaba presente para servicio activo más de 340 años después en 1807, cuando una fuerza de la Royal Navy apareció y comenzó la Operación de los Dardanelos. Las fuerzas turcas cargaron las antiguas piezas con pólvora y proyectiles, y luego dispararon contra los barcos ingleses. La escuadra británica sufrió 28 muertos por este bombardeo.

En 1866, con ocasión de una visita oficial, el sultán Abdülaziz I dio el Cañón de los Dardanelos a la reina Victoria como un regalo. El cañón se convirtió en una parte de la colección de la Real Armería y se mostraba a los visitantes en la Torre de Londres y luego fue transportado a Fort Nelson en Portsmouth.

Notas

Referencias
 Ffoulkes, Charles, "The 'Dardanelles' Gun at the Tower", Antiquarian Journal, Vol. 10 (1930), p. 217–227
 Schmidtchen, Volker (1977a), "Riesengeschütze des 15. Jahrhunderts. Technische Höchstleistungen ihrer Zeit", Technikgeschichte 44 (2): 153–173 (153–157)
 Schmidtchen, Volker (1977b), "Riesengeschütze des 15. Jahrhunderts. Technische Höchstleistungen ihrer Zeit", Technikgeschichte 44 (3): 213–237 (226–228)

Enlaces externos

Imperio otomano
Armas de asedio
Cañones (artillería)
1464

Cañón de los Dardanelos


Mangham est un village de la paroisse de Richland, dans l'État de Louisiane, aux États-Unis. En 2020, elle compte une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2010, la ville comptait une population de , tandis qu'en 2020, elle s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Louisiane
Paroisse de Richland

Mangham (Louisiane)


Hrvatski nogometni klub Vrlika (HNK Vrlika; Vrlika) je nogometni klub iz Vrlike, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
U sezoni 2020./21. klub se natjecao u "2. ŽNL Splitsko-dalmatinskoj",  ligi petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.

O klubu
Klub je osnovan 2006. godine, nakon izgradnje i otvaranja ŠRC Česma. Klub je s mlađim selekcijama počeo s ligaškim natjecanjima u sezoni 2007./08., a sa seniorima u sezoni 2009./10. Klub se posljednjih sezona najčešće natječe u 2. ŽNL Splitsko-dalmatinskoj.

Uspjesi

Pregled po sezonama

:Kategorija:Hrvatska nogometna natjecanja po sezonama (od 1991./92.)

Povezani članci
 Vrlika

Vanjske poveznice
 hnkvrlika.com, službene stranice

Izvori
 hnkvrlika.com, Ukratko o nama , pristupljeno 14. lipnja 2018.
 hnkvrlika.com, Povijest , pristupljeno 14. lipnja 2018.
 nszsd.hr, Nogometni klubovi, pristupljeno 14. lipnja 2018.

Vrlika
Vrlika

HNK Vrlika


An Tetraria flexuosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Peter Thunberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Baron Clarke. An Tetraria flexuosa in nahilalakip ha genus nga Tetraria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetraria

Tetraria flexuosa


Osmanlılarda tarih yazıcılığı, Osmanlı Beyliği'nin kuruluşundan 100-150 yıl sonra başlamıştır. Osmanlı tarih yazıcılığının geç başlaması, Anadolu'da Osmanlılardan önce tarih yazıcılığının gelişmemesi ile bağlantılıdır.

Beylikler Dönemi (1243 - 1318)

Anadolu'da 13. ve 14. yüzyılda yazılmış olan eserlerde Anadolu Selçukluları ve Anadolu Beyliklerinin tarihi anlatılmış, olaylar Osmanlı devletinin kuruluşuna kadar getirilmiştir.

Anadolu Selçukluları ve Beylikler döneminde (1075-1318) Anadolu'da daha çok Arapça ve Farsça eserlerin yazıldığı görülmektedir. Bu dönemde Arap dili "din ve hukuk" alanında, Fars dili "sanat ve edebiyat" konularında egemen olmuştur.

Türkçe olarak yazılmış "Danişmendname" ve "Battalname" gibi eserler, Anadolu'da Türkçe tarih yazıcılığını başlatmıştır. Ayrıca Taberi, İbn Kesir gibi İslam tarihçilerinin eserleri Türkçeye çevrilmiştir.

Dönemin ünlü tarih kitapları

 el-Evâmirü'l-Alâiyye fi'l-umûri'l-Alâiyye, İbn Bibi
 Müsâmeretü'l-Ahbâr ve Müsâyeretü'l-Ahyâr (Tezkire-i Aksarayi), Kerimüddin Mahmud-i Aksarayî
 Menakıbü'l-arifin, Eflakî

Osmanlı Dönemi

13. yüzyılın sonunda kurulmuş olan Osmanlı Devleti hakkında bilgi veren tarih kaynakları ancak 15. yüzyılın başlarından itibaren yazılmaya başlanmıştır. Bu bakımdan 15. yüzyılın ilk yarısı, özellikle II. Murat devri, Osmanlı tarih yazıcılığının başlangıcı olarak kabul edilmektedir.

15. yüzyıl Osmanlı tarihçileri ve eserleri

 Ahmedi (1334-1412,Amasya) Dasitan-i Tevarih-i Mülük-ü Al-i Osman (İskendername)

Osmanlı tarihinden bahseden en eski eser, Ahmedî'nin "İskender-nâme" adlı eserine müstakil bir kısım olarak ilâve ettiği "Dâsitân-ı Tevârîh-i Mülûk-i Âl-i 'Osmân" isimli manzum parçadır. 8754 beyitten oluşan ve uzun bir mesnevî özelliği taşıyan İskendername bir "evrensel tarih"tir; Âdem ile başlar, Makedonya kralı Büyük İskender'in hayatı ve kahramanlıklarını anlatır. 1390 yılında tamamlanmış ve Germiyanoğlu Süleyman Bey'e sunulmuştur. Ahmedî, daha sonra bu eserinin sonuna Yıldırım Bayezid'e kadar gelen bir Osmanlı tarihi eklemiş ve bunu 1410 yılında I .Bayezid'in oğlu Emir Süleyman'a takdim etmiştir. "Dâsitân-ı Tevârîh-i Mülûk-i Âl-i 'Osmân" adını taşıyan 340 beyitlik bu bölüm, Ertuğrul Gazi'den başlayarak Emir Süleyman'a kadar gelen ilk 200 yıllık Osmanlı tarihi hakkında bilgi verir.
Bu eserin İÜ'de kayıtlı olan en eski tarihli nüshasının, 1983 yılında İ. Erünsal tarafından tıpkıbasımı yapılmıştır.

 Şükrullâh Efendi (1388-1464?) Behcetü't Tevârîh,

II. Mehmed  (Fâtih, 1451-1481) devri tıpçılarından Şirvanlı Şükrullah ile karıştırılan müellif; 1456'da yazmaya başladığı eserini 1458'de tamamlamış ve devrin meşhur sadrazamı Mahmut Paşa'ya ithaf etmiştir. Behcetü't Tevârîh adlı eseri, 13 kısımdan meydana gelen umumî bir tarihtir. 13.kısım, II. Mehmet'in tahta çıkmasına kadar gelen Osmanlı tarihinden bahseder.

Çelebi Mehmet, II.Murat ve II. Mehmet zamanlarını (1413-1481) idrak eden müellifin 1407'den itibaren verdiği bilgiler çok önemli olup ana kaynak mahiyetindedir. Farsça olan eser Kanuni devrinde Türkçe'ye tercüme edilmiştir.
Eser Karamani Mehmet Paşa, Sarıca Kemal, Ruhi Çelebi, Mehmet Zaim ve pek çok tarihçi tarafından kaynak olarak kullanılmıştır.
Türk Boyları ve Osmanlı'larla ilgili son kısmı Nihal Atsız tarafından 1939-49'da iki defa Türkçe'ye çevrilerek neşredilmiştir.

3. Kaşifi Gaza-name-i Rum

"Gaza-name'-i Rum";Fatih Sultan Mehmed'in saray şehnamecisi Kaşifi tarafından yazılan ve padişaha sunulan en eski gazavat-name örneklerindendir. Farsça olarak kaleme alınan eser, Sultan II. Murad'ın tahttan çekilerek yerine oğlu II. Mehmed'i geçirmesiyle başlar ve Varna Savaşı'nın ayrıntılı bir biçimde tasvir edilmesinden sonra, Sultan II. Murad'ın tekrar tahta davet edilmesi ve akabinde meydana gelen olaylarla devam eder. Eserin en önemli özelliği; diğer tarih kaynaklarında Sultan II. Murad'ın ikinci kez tahta geçişi müstakil bir padişahlık gibi ele alınırken, Kaşifi'nin diğer kaynaklarda rastlanmadık bir biçimde II. Mehmed'in saltanatını hala devam eder gibi göstermesidir. Bunda kuşkusuz müellifin, II. Mehmed'e duyduğu özel yakınlığın büyük rolü olmalıdır.
Eserin günümüze ulaşan yegane nüshası, İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi, Farsça Yazmalar, nr.: 1388'de kayıtlıdır. 2005 yılında M. Esmail'in doktora tezine konu olan eser, dönemin diğer kaynaklarında yer almayan ciddi bilgiler içerdiği için, II. Murad döneminde yazılmış en eski ve en önemli vekayinameler arasında yer alır.

4. Oruç b. Âdil el-Edrenevî (Oruç Beg) Tevarih-i Al-i Osman,

1503'e (H. 908) kadar gelen olayları anlatır. Fatih Sultan Mehmed ve II. Bâyezid devirleri için ana kaynaktır. Her iki dönemi de ayrıntılarıyla verir. Yahşi Fakih'in "Menâkıb-nâme"sinden söz eder. Aşıkpaşazade ile Neşrî tarihlerini tamamlayacak değerdedir. Nesir tarzında yazılan en eski Osmanlı tarihidir.

5. Nişancı (Karamani) Mehmet Paşa Tevarihü's-Selatinü'l-Osmaniyye

Uzun yıllar nişancılık yaptığı için nişancı vasfı ile ün yapan Mehmet Paşa aslen Karamanlı bir Türk'tür.1 478-1481 senelerinde II. Mehmet'in sadrazamı iken padişahın ölümünü müteakip yeniçeriler tarafından öldürülen Karamani Mehmet Paşa, iki kısımdan ibaret bir Osmanlı Tarihini Arapça olarak kaleme aldı. 1.risale Osman Gazi'den II. Mehmet'in cülusuna kadar (1451), 2.risale 1451'den Mart 1480 arasındaki olayları anlatır. Bu eser yalnızca Osmanlı tarihinden bahsettiği için evrensel bir özellik taşımaz.

6. Aşıkpaşazade (1393-1481) Tevarih-i Al-i Osman

Çorum Elvançelebi'de 1393'te dünyaya gelen ve bu asrın sonlarına kadar yaşamış olan müellif,kendini Derviş Ahmet Aşıki olarak tanıtır. II. Murat'ın Balkan seferinde bulunmuş ve II. Mehmet'in bütün seferlerini yakından takip etmiştir.
15. yüzyıl Osmanlı devleti tarihi için en önemli kaynak mahiyetinde olan bu "menkıbe" tarzındaki eser tarih yazma amaçlı yazılmamıştır. Karşılıklı konuşma tarzında yazılan bu eser,Osmanlı padişahlarını birer Gazi olarak gösterir.Eser adeta gazaya giden ordunun maneviyatını artırmak için destani bir şekilde kaleme alınmıştır.Aynı zamanda bir halk destanı şeklindedir.Türkçe nesir (düzyazı) olarak yazılmış ilk Osmanlı tarihidir ve bütünüyle Osmanlı tarihini ele alan ilk Türkçe eserdir.
Bu eserinde ilk defa Osmanlı devletinin kuruluşunda rol oynayan 4 önemli zumreden bahseder: Gaziyan-ı Rum, Ahiyan-ı Rum, Abdalan-ı Rum ve Baciyan-ı Rum. Aşıkpaşazade, tarihini şahit olduğu yıllardan önceki devirlerini Orhan Gazi'nin imamının oğlu Yahşi Fakih'in menakıbnamesinden ve II. Murat devrinde Bursa naibi (vekili) olan bir zattan okuyup dinleyip naklettiğini söyler. Eserini 86 yaşında yazmıştır.

7. Enverî Düstûrnâme-i Enverî,

II. Mehmet ve II. Bayezid devirlerinde (1451-1512) yaşamış olan Enverî 1464 senesinde veziriazam Mahmut Paşa'nın emriyle genel bir İslam tarihi, Aydınoğulları ve Osmanlı tarihini ihtiva eden 3730 beyitten oluşan mesnevi tarzında "Düstûrnâme" isimli manzum bir eser yazmıştır.Bunun 842 beyti Osmanlı tarihine aittir ve 1466'ya kadarki Osmanlı tarihini içerir. Eser Türkçe yazılmış olup "evrensel tarih" özelliği taşır. Eserde Fatih ve Timur mukayese edilmiştir. Eser 3 bölüme ayrılır. Birinci bölümde genel İslam tarihi, ikinci bölümde Aydınoğulları tarihi geniş sayılabilecek şekilde anlatılır. Bu yüzden Enverî'nin eseri özellikle Aydınoğulları tarihini aydınlatmak bakımından büyük bir öneme sahiptir.

8. Mehmed Neşrî (ö.1520) Cihan-nüma,

II. Murat, II. Mehmet ve II. Bayezid devirlerinde yaşamıştır. II. Bayezid dönemi tarihçisidir. Eser evrensel olup Âdem'den başlar.8 kısımdan oluşur. Son kısmı Osmanlı tarihi ağırlıklı olup 1485 yılına kadar olan olayları anlatır. Neşrî'nin Cihan-nüma'sı "tarihi tarih için yazmada" ilk kıpırdanmayı gösterir. Neşrî'nin Cihannüma'sı "tenkitçi" tarzda yazılmış ilk eserdir.

Neşrî, Cem Sultan ile II.Bayezid arasında geçen taht mücadelesinde Cem'in tarafını tutmuş, Cem ölünce II. Bayezid'den af dileyip saraya kabul edilmiştir. II.Bayezid'i öven kasidesi vardır.
Neşrî'nin Cihan-nüma'sı kendinden sonraki tarihçilere kaynaklık etmesi açısından önemlidir ve 15. asır için en önemli kaynaklar arasındadır. Eser Türk Tarih Kurumu Yayınları'nca yayınlanmıştır.

9. Dursun Bey Tarihi-i Ebu'l Feth-Sultan Mehmet Han,

İstanbul'un zaptında bizzat bulunmuştur. Divan katibi, Anadolu ve Rumeli defterdarlığı makamlarında da bulunmuş olan Dursun Bey "Tarih-i Ebu'l Feth-Sultan Mehmet Han" isimli II. Mehmet'in ve II. Bayezid'in saltanatının ilk 6 senesini içeren bir eser bırakmıştır. Yazar, Sultan II. Murat devrini kısaca özetledikten sonra Fatih devrini ve II. Bayezid devrini anlatır. Bu kitap 1497-1500 seneleri arasında yazılmıştır.

Eser, 1977 yılında Mertol Tulum tarafından İstanbul Fetih Cemiyeti yayınları arasında yayınlanmıştır.

10. Sarıca Kemal Dasitan-ı Ali Osman (Selatin-name),

Bergamalı olan müellif 1490 yılında II.Bayezid'in emriyle 300 beyitten oluşan Dasitan-ı Ali Osman veya Selatin-name adıyla bilinen Türkçe bir tarih yazmıştır. Yazar Osmanlı komutanlarının kahramanlıklarını över, özellikle Osmanlı Türklerinin Anadolu'ya gelmelerini ve Sultan Alaaddin ile karşılaşmalarını tasvir eder.

11. Behiştî Sinan Çelebi

Asıl ismi Ahmed bin Sinan olup "Behiştî" mahlâsı ile şöhret bulan müellif, İstanbul'un ilk subaşısı olan Karıştıran Süleyman Bey'in oğludur. II. Bâyezid döneminde sancak beyliği yapmış olan Behiştî, tezkire kitaplarında Dîvân edebiyatında ilk "hamse"yi yazan, asrının en büyük şairleri arasında zikredilir. II. Bayezid döneminde, işlediği bir suçtan dolayı pâdişahın hışmından korkarak Herat'a kaçan müellif, burada tanıştığı Molla Câmî ve Ali Şir Nevâî'nin şefaati sayesinde affedilerek tekrar İstanbul'a dönmüş ve eski vazifesine yeniden tayin edilmiştir.
"Leylî-vü Mecnûn", "Yûsuf-u Züleyhâ", "Vâmık-u Azrâ", "Hüsn-ü Nigâr" ve "Süheyl-ü Nev-bahâr" adlarını taşıyan şiir kitaplarından günümüze yalnız "Leylî-vü Mecnun" adlı eseri ulaşmış olup, yegâne nüshası İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi'nde (TY, no.: 5591) kayıtlıdır.

Şairliğinin yanı sıra tarihle de meşgul olan Behiştî, kuruluştan II. Bayezid'in saltanatının ilk yıllarına kadar gelen bir "Tevârîh-i Âl-i 'Osmân" kaleme almıştır. Eserini yazarken Âşık Paşa-zâde, Neşrî ve Anonim târihlerden yararlanmıştır. Eserin British Museum nüshası ve Topkapı Revan yazması üzerinde Fatma Kaytaz tarafından bir doktora tezi hazırlanmıştır.

Behiştî'nin vekâyînâmesinin II. Bayezid dönemiyle ilgili kısmı, A. Moser tarafından yayınlanmıştır. Münşiyâne bir üslûpla, manzum ve mensur olarak kaleme alınan eserin, İstanbul Araştırmaları Merkez Kütüphanesi'nde kayıtlı ilk üç cildini içine alan nüshası ve Yıldırım Bâyezid'den Fâtih Sultan Mehmed'e kadarki diğer 4 padişahla ilgili ciltleri içine alan British Museum nüshası ile, Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi'ndeki II. Bâyezid'in ilk yıllarını anlatan son cildi Hakan Yılmaz tarafından yayına hazırlanmaktadır.

12. Ruhi Çelebi

Ruhinin hayatı hakkında kesin bir bilgi yoktur. Müellifin eserinin birinci kısmına Mebadi, ikinci kısmına Metâlib adı verilmektedir. Ruhi'nin eseri 1511 yılına kadar devam etmektedir. 16. yüzyıl tarihçilerinden Ali, Ruhi'yi kaynaklarında sık sık zikreder. Müneccimbaşı da Ruhi'den faydalanmıştır.

13. Hasan b. Mahmûd el-Bayâtî, Câm-ı Cem-Âyîn,

Fatih Sultan Mehmed ve II. Bayezid dönemlerinde yaşamış olan Hasan bin Mahmûd el-Bayâtî, Fâtih Sultan Mehmed'in saltanatının son yılında, 1481 (h. 886)'da çıktığı bir Hacc yolculuğu esnasında padişahın küçük şehzadesi Cem Sultan'la karşılaşmış ve tarih ve "ensab" ilmine meraklı olan şehzadenin isteği üzerine, yanında bulunan bir "Oğûz-nâme" nüshasına dayanarak, Osmanoğulları'nın nesep silsilesini kronolojik bilgiler ışığında anlatan "Câm-ı Cem-Âyîn" adlı silsilenâmesini yazmıştır. Eser, içerdiği bilgiler ve kurgulama tarzı bakımından alanında tek olması nedeniyle büyük bir değer taşımaktadır. Nitekim söz konusu eserin Türkler'in her peygamber döneminde İslâm dinini tasdik ettiklerine ve müslümanlıkla tanışmalarının bilinenin aksine, sonraki asırlarda değil, bizzat Muhammed peygamber döneminde gerçekleştiğine dair ciddî tarihsel veriler içermesi; onun daha önce Reşîdüddin'in "Câmi'ü't-Tevârîh"inde verdiği bazı bilgileri tasdik edecek yapıda ve tarihin akışını tamamen değiştirecek bir tarzda, Türk tarihi açısından son derece kıymetli ve önemli bilgiler içeren eşsiz bir kaynak olduğunu ortaya çıkarmaktadır.

Eserin, Ali Emîrî Efendi tarafından Yanya'nın Delvino kazasında bulunan nüshası, müellif tarafından hicrî 1331 yılında "Nevâdirü'l-Eslâf" külliyatının 5. eseri olarak basılmış; daha sonraki yıllarda yine Ali Emîrî tarafından, eserin öncekine nisbetle imla yönünden daha tam olan başka bir nüshası bulunarak Millet Kütüphanesi'ndeki Tarih koleksiyonuna katılmıştır. Ali Emîrî Efendi'nin kütüphanesine sonradan kazandırdığı bu ikinci nüsha, Fahrettin Kırzıoğlu tarafından sadeleştirilerek Atsız'ın "Osmanlı Tarihleri" içinde yayınlanmıştır. (Türkiye Yayınevi, İstanbul, 1949.) Yakın zamana kadar yegâne nüshası Ali Emirî nüshasından ibaret sanılan eserin, Hakan Yılmaz tarafından yurt içi ve yurt dışı kütüphanelerinde yapılan araştırmalar neticesinde 4 nüshası daha bulunduğu tespit edilmiş ve mevcut 5 nüsha karşılaştırılarak, Ali Emîrî ve Nûruosmâniye nüshalarının tıpkıbasımları ile birlikte transkripsiyonlu olarak neşredilmiştir. (İstanbul, 2007.) Bu neşrin giriş kısmında, diğer Osmanlı kaynaklarında yer alan "Oğuz-nâme" kaynaklı bilgiler ayrıntılı olarak incelenmiş (Bk. a.g.e., Giriş, s. XI-XXIV.) ve ayrıca metin kısmında "Câm-ı Cem-Âyîn"deki bilgilerle kıyaslanarak malûmat tenkidi verilmiştir.

16. yüzyıl Osmanlı tarihçileri

1. İdris-i Bitlisi Heşt bi-hişt (Sekiz cennet)

Uzun Hasan'ın oğlu Yakup Bey'in sarayında kâtip iken 1501'de Osmanlı devletine sığınan İdris-i Bitlisî, 1502 senesinde II.Bayezid'in emri üzerine Farsça olarak büyük bir Osmanlı tarih kaleme aldı. Böylece ilk defa bir padişah emri üzerine bir tarih kitabı yazıldı. Bitlisi burada sekiz Osmanlı hükümdarını her biri birer defter teşkil edecek şekilde "sekiz cennet" adıyla kaleme aldı. 8000 beyitten oluşan bu eser 13 ayda tamamlandı.

Heşt bi-Hişt oldukça güç bir lisanla yazıldığı için diğer Türkçe eserler tarafından gölgede bırakıldı. Bu yüzden yazma kopyalarının sayısı azdır.

Bitlisi'den sonra Osmanlı Tarih yazıcılığında iki ekol ortaya çıkmıştır.Bunlar 1
İran tarzı tarih yazıcılığı
Arap tarzı tarih yazıcılığı.
İran tarzı tarih yazıcılığı,olayları abartılı bir şekilde ele almayı gerektirir.
Yavuz döneminde Mısır seferiyle birlikte Osmanlı Tarih yazıcılığına Arap tarzı girmştir. Bundan önce görülen ilk Arap tarih yazıcılığı örneği Kemal Paşazade'dedir. Özellikle İbn-i Fahd'ın Kemal Paşazade'nin üzerinde etkisi büyüktür.

Heşt bi-Hişt iki defa Türkçeye çevrilmiştir. Çevirenlerden birisi müellifin büyük oğlu Ebu'l-Fadıl Mehmet'tir. Türkçe tercümesi İstanbul Üniversite kütüphanesinde numara 430'da ayrıca Viyana kütüphanesinde bulunmaktadır.

Nuruosmaniye kütüphanesi numara 3078'de kayıtlı bulunan eserin "Heşt-Behişt Tercümesi" olduğu iddia edilmişse de, bu eser Kemal Paşa-zâde'nin "Tevârîh-i Âl-i Osmân"ının I., II. ve IV. Defter'lerinin bir arada bulunduğu bir mecmuâdan ibârettir.

2. Keşfî Mehmed Çelebi (ö.1524) Selim-name

Yavuz sultan Selim'in İran ve Mısır seferinde sır katibi olarak hazır bulundu. Arapça ve Farsça manzumelerle karışık olarak telif etmiş olduğu Selim-name'yi 1521'de bitirdi.

3. Şükrî-r Bitlisî Selim-name

İlk yazdığı "Selim-nâme" Koçi Bey tarafından hatalı bulununca kendisi tarafından imha edilmiş ve yerine yenisi yazılmıştır. "Selîm-nâme"si 1490'da I. Selim'in (Yavuz) Trabzon'a vali olmasıyla başlar ve Kanûnî Sultan Süleyman'ın cülusundan hemen sonrasına, 1521-1523'e kadar devam eder. Eserini I. Süleyman'a ve sadrazam İbrahim Paşa'ya sunmuş, mükâfat olarak kendisine bir tımar ihsan olunmuştur. Ayrıca Şükrî'den bir de "Süleyman-nâme" yazması istenmiş fakat bunu gerçekleştirememiştir.

Şükrî'nin Selim-nâme'si olayları gözleriyle görenlerin nakillerine dayanılarak yazıldığından yüksek bir tarihî değeri vardır.

Yazmaları Viyana'da, Upsala'da, Dresden'de, Londra'da ve İstanbul Millet Kütüphanesinde kayıtlı bulunmaktadır.

4. Hadîdî Tevarih-i âl-i Osman

II. Bayezid, Yavuz I. Selim ve Kanûnî I. Süleyman'ın ilk yıllarında yaşamıştır. Eseri 6646 beyitten oluşan manzum bir "Tevârîh-i Âl-i 'Osmân"dır. Eserde Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan 1523'e kadar gelen olaylar anlatılır.
Eser üzerine 1986'da Necdet Öztürk tarafından İstanbul'da bir doktora tezi hazırlanmış, daha sonra bu tez 1992 yılında Marmara Üniversitesi Yayınları tarafından basılmıştır.

5. Kemal Paşa-zade (ibn-i Kemâl) (1468-1534) Tevârih-i âl-i Osman

II. Bayezid döneminin en önemli tarihçisidir. Hayata ümera sınıfında atılıp daha sonra ilmiye sınıfına geçerek bu alanda hızla yükselmiştir. 300'ün üzerinde eseri vardır. Kanuni Sultan Süleyman döneminde şeyhülislamlığa getirilmiştir. Tıpkı İdris-i Bitlisî gibi, II. Bayezid'in emriyle Türkçe bir Osmanlı tarihi kaleme almıştır. 1505'te tamamlanan eser 10 defterden oluşur, her padişah bir defteri teşkil eder. Eserinde olayların ön plana çıktığı ve bu olayları neden-sonuç ilişkisi içerisinde sade bir üslupla değerlendirdiği için, ilmi tarihçilik Kemal Paşa-zâde ile başlar. Eseri bu yönüyle Arap tarih yazıcılığına da bir örnektir. Eserinin sonunu teşkil eden "Mohaç-nâme" müellifin bizzat sefere iştiraki dolayısıyla ayrıca bir kıymet oluşturmaktadır.

"Tevârîh-i Âl-i Osmân"ın Prof. Dr. Şerafettin Turan tarafından hazırlanan I., II. ve VII. defterleri Turk Tarih Kurumu tarafından Ankara'da basılmış; bu neşri Prof. Dr. Ahmet Uğur'un hazırladığı VIII. Defter'in son kısmını ve IX. Defter'in mukaddimesini içeren "Selim-nâme" adlı çalışma takip etmiştir. 1997 Yılında Şefaettin Severcan tarafından hazırlanan X. ve Ahmet Uğur tarafından hazırlanan VIII. Defter'le, 2000 yılında Koji Imazava tarafından hazırlanan IV. Defter de yine Turk Tarih Kurumu yayınları arasında neşredilmiştir. Son olarak, mevcut bütün defterlerin neşrini tamamlamak üzere; günümüze yalnız birer nüshası ulaşan III. ve VI. Defter'lerle, IX. Defter'in ayrıntılı bir neşri de Hakan Yılmaz tarafından baskıya hazır hâle getirilmiştir.

6. Matrâkçı Nasûh Beyân-ı Menâzil-i Sefer-i Irâkeyn

Kanûnî Sultan Süleyman zamanında yaşayan Nasuh b. Abdullah, bu hükümdarın cülusundan (1520), 1547 yılına kadar devam eden "Mecmâ'u't-Tevârîh" adında bir eser yazmıştır. En meşhur eseri Kanûnî Sultan Süleymân'ın Irakeyn Seferi'nde takip ettiği menzilleri minyatürler eşliğinde anlatan "Beyân-ı Menâzil-i Sefer-i Irâkeyn"dir. Müverrihin diğer bir eseri ise "Tuhfetü'l-Guzzât"tır.

"Beyân-ı Menâzil-i Sefer-i Irâkeyn" eseri Türk Tarih Kurumu yayınları arasında neşredilmiştir.

7. Muhyittin Cemali (ö.1554) Tevarih-i âl-i Osman

Meşhur şeyhülislam Zenbilli Ali Efendi'nin oğludur. Tevarih-i Ali Osman'ı yazmıştır. Yazma nüshaların çoğu 1557'de bitmektedir.

8. Rüstem Paşa (1500-1561) Tevarih-i âl-i Osman

1500'lü yıllarda Bosna'da doğdu. Vezirlik ve Sadriazamlik yapmıştır. Karısı, Kanuni Sultan Suleyman'in kızı Mihr-imah Sultandır. Eseri 1560 yılına kadar gelir. Neşrî tarihinden yararlanmıştır.

9. Lütfi Paşa (ö.1564) Tevarih-i âl-i Osman

Kaleme aldığı Tevarih-i Ali Osman başlangıçtan 1553 senesinin sonuna kadar olan olayları içerir.

10. Ferdi Süleymanname

Hammer ve Karabecek tarafından iddia edildiğine göre Ferdi, Kanuni Sultan Süleyman'nin 1515'te doğan ve Konya Ereğlisi'nde 1553'te boğdurulan şehzade Mustafa'nın mahlasıdır.

Ferdi,Süleyman'ın cülusu 1520'den 1542'ye kadar olan zamanı anlatan bir Süleyman-name adlı eser kaleme almıştır. Esere bu devrin baş kaynaklarından biri olarak bakılabilir.

11. Taşköprülüzade Ahmet (1494-1561) Şaka'ikü'n-Nu'maniye fi-Ulemai'd-Devletü'l-Osmaniye

Osmanlı ulemasından olup eserinde Osman Gazi'den I. Süleyman'a kadar yaşayan 552 alim ve şeyhlerin terceme-i halini (özgeçmiş) yazmıştır. Arapça'dır.

1852 yılında Mehmet Necmi tarafından Türkçe baskısı yapımıştır.

12. Za'îm mir Mehmed Kâtib (ö. 1592) Câmi'u't-Tevârîh

Câmi'u't-Tevârîh adını taşıyan ve Sokullu Mehmet Paşa'ya sunulmuş olan bu eser beş kısma ayrılmıştır. 5. kısımda Osmanlı tarihi başlar. Bu dönemde müellifin kullandığı kaynaklar arasında Hadidi'nin "Tevârîh-i Âl-i 'Osmân"ı sık sık geçmektedir. Müellif ayrıca Neşrî'nin "Kitâb-ı Cihân-nümâ"sından ve Oruç Beg Târihi'nden de yararlanmıştır.

Eserin kuruluştan III. Murad devri başlarına kadar gelen Osmanlılar'la ilgili kısmı, Hakan Yılmaz tarafından neşre hazırlanmaktadır.

13. Koca Nişancı (ö. 1567) Tabakatü'l-Memalik fi-Derecatü'l-Mesalik

Asıl adı Celâlzâde Mustafa Çelebi'dir. Kastamonu Tosya'da doğdu. Nişancılık ve Tezkirecilik (belli bir meslekte tanınmış kişilerin özellikle şairlerin yaşam öykülerinin toplandığı eserler yazan) yapmıştır. Reisülküttaplıkta (katiplerin başı) bulunmuştur ve divan-ı humayun'un dört asıl üyesinden biridir.

Tabakatü'l-Memalik fi-Derecatü'l-Mesalik adlı eseri Osmanlı toplumunun tabakaları ve derecelerinden bahseder. Bu eserinde yazdığı otuz tabakadan otuzu da Kanuni'den bahseder. Kanuni'den bir sene sonra (1567) ölmüştür. 46 yıllık Kanuni döneminin tarihini yazdığından önemli bir tarihçidir. 30. tabaka, Kanuni'yi en iyi anlatan tabakadır.

Kanuni dönemini anlatan en iyi eser budur. Koca Nişancı ayrıca Osmanlı kanunlarını tedvin eden (bir araya getiren) insanlardan birisidir. Koca Nişancı'nın bundan başka bir Selim-name'si de vardır.

14. Mehmet Paşa (Küçük Nişancı) (ö.1571) Tarih-i Nişancı

Eseri Tarih-i Nişancı ilk evrensel tarihtir. Yaratılışla başlar. Özelliği: 1561'e kadar gelen Osmanlı tarihini mufassal (tasvirli-ayrıntılı) olarak yazmıştır. Eserin dörtte üçünü Osmanlı Tarihi oluşturur.

15. Feridun Ahmet (ö.1583) Münşe'aü's Selatin

Reisülküttap, nişancı ve sancak beyi olmuştur. Veziriazam Rüstem Paşa'nın kızıyla evlenmiş ve 1583'te ölmüştür.
Münşe'atü's-Selatin adlı eserinde kuruluştan III.Murat'ın cülusuna kadar olan Osmanlı tarihine ait 1880 resmi vesikayı içermek iddiasında bulunmuştur. Bu eserin değeri büyük olmakla birlikte, birçok sahte vesikayı da içerdiğinden tedbirle istifade edilmelidir.

16. Mustafa Cenabi (ö.1590) el-Aylamü'z-zahir veya Tarih-i Cenabi

Doğum tarihi ve doğduğu yer kesin olarak bilinmiyor. Çeşitli yerlerde müderrisliklerde bulunmuş ve 1587 yılında Halep kadılığına getirilmiştir.

Eseri, geniş içerikli ilk umumi tarih olup dili Arapça'dır. III. Murat'a ithaf edilmiştir. İnsanın yaratılışından başlar ve evrensel bir tarihtir.Eserin sade,anlaşılır bir dili ve üslubu vardır. Eser 82 bab üzerine kurulmuştur ve her bab bir hanedandan bahseder. Bunların sonuncusu Osmanlı hanedanına ayrılmış olup 1588 yılına kadar olan olaylardan bahseder.

17. Hoca Sâdeddin Efendi (1536-1599) Tâcü't-Tevârih (Tarihlerin tacı)

Meşhur alim Ebussuud Efendi'nin talebesidir. 1571'de Sahn mertebesine çıkmış, 1574'te III. Murat'ın şehzade hanlığını yapmıştır. 1598'de şeyhülislam makamına getirildi. 1599'da öldü.

Hoca Sâdeddin Efendi kendi yaşadığı dönemi yazmadı. Eseri Osman Gazi'den I. Selim'in ölümüne kadar olan tarihi içerir. Sonuncu 5. cildi dönemin düşünür ve bürokratlarının biyografilerini barındırması açısından önemlidir.

Eseri İsmet Parmaksız tarafından 5 cilt halinde Türkçeye çevrildi. İngilizce'ye, Fransızca'ya, Latince'ye ve İtalyanca'ya tercümesi yapılmıştır.

18. Gelibolulu Mustafa Âlî (1541-1599) Künhü'l-Ahbâr

Gelibolu'da Nisan 1541'de dünyaya geldi. İyi bir medrese tahsili yaptıktan sonra saraya intikal etmiş birçok himmetleriyle Lala Mustafa Paşa'nın hizmetine girerek Suriye ve Mısır'da bulunmuş, sonra uzun zaman defterdarlık yapmıştır.

Fakat düşmanlarının entrikaları sonucu sancak beyi vazifesine indirilmiştir. Bundan sonraki hayatı açık değildir. Cidde'de 1599'da öldüğüne göre Arabistan'a sürgüne gönderildiği tahmin edilmektedir. 16. yüzyılın en şöhretlisi kabul edilen Mustafa Ali, bir genel tarih mahiyetinde olan Künhü'l-Ahbar adlı dört kısımdan oluşan bir eser yazmıştır. Bu eser Mustafa Ali'ye gerçek ününü kazandıran eserdir. İlmi-tenkitçi tarih anlayışıyla kaleme aldığı bu eser,okuduğu 160 kitabın özüdür. Sırasıyla Peygamberler Tarihi, İslam Tarihi, Türk ve Moğol Tarihi ve nihayet Osmanlı Tarihi anlatılır. Osmanlı tarihi 1596'da sona erer.

Yaşadığı dönemin gereği olarak ilim adamları için gerekli olan patronaj ilişkisi Mustafa Ali için de gerekli idi.Bu yüzden Künhü'l-Ahbar'a kadar olan bütün eserlerini sürekli birilerine ithaf etmişti. Ancak hayatı boyunca nişancılık makamını elde etmek istemesi, ancak bunu başaramaması üzerine kırgın ve dargın bir ruh haliyle yazdığı Künhü'l-Ahbar'ı diğer eserlerinin aksine hiç kimseye ithaf etmemiştir.

Mustafa Ali'ye göre Batı'nın etnolojisi ile Doğu'nun kültürü birleşecek, ortaya çok nadide ve eşsiz bir toplum çıkacaktı ve Osmanlı kültürünün kendine özgü kimliği, etnik ve dinsel toplulukların iç içe geçmesiyle doğrudan bağlantılıydı. Bu yüzden Osmanlı devletinin başarısı için Müslüman kimliği yeterli değildir. Bir siyasal yapılanma aynı zamanda İslami dini kültürle bağlantılı olarak olgun evrenselci entelektüel ve tinsel gelenekleri geliştirmek zorundaydı. Ali vücut ve ruh dikotomisinden (Birbirinin zıddı olan ancak biri olmadan diğerinin anlam ifade etmeyeceği şeyleri anlatan sosyal ve siyasal bilim terimi./ doğada olan zıtlıkların birlikteliği.) söz eder; Osmanlı sınır halkı güçlü vücutlar ve savaşçılar sağlıyordu, ruh ve zihin ise artbölgenin medreselerinden geliyordu. Yüksek kültürü sınır boylarına getiren alimler gelecek kuşaklara öğrenme isteğini ve saygısını miras bıraktılar. Osmanlı devletinin büyük bir kültür oluşturmasını da bu sağladı.

Mustafa Ali'nin eserleri üçe ayrılır: Edebi,tarihi ve sosyal içerikli eserler. Mustafa Ali'nin diğer eserleri: Mihr-ü Mah'da aşkı anlatmıştır. Nadirü'l Meharib yazarın ilk eseri olup Bayezid-Cem arasındaki taht kavgasını anlatır.
Eserleri Şunlardır:

Tarih:
 Künhü'l-Ahbâr . *Menâkıb-ı Hünerverân. *Hâlâtü'l-Kâhire mine'l-Âdâti'z-Zâhire. *Fusûlü'l-Hallü ve'l-Akd fî Usûli'l-Harcı ve'n-Nakd. *Nusretnâme. *Fursatnâme . *Nâdirü'l-Mehârib.
 Heft-Meclis . *Zübdetü't-Tevârih . *Mirkatü'l-Cihâd .
 Câmiü'l-Buhûr der-Mecâlis-i Sûr

Edebi:
 Dîvan.
 Farsça Dîvan . *Mihr ü Mâh . *Mihr ü Vefâ . *Tuhfetü'l Uşşâk . *Riyâzü's-Sâlikin

Sosyoloji:
 Nushatü's-Selâtin . *Mevâidü'n-Nefâis fî Kavâidi'l-Mecâlis . *Mehâsinü'l-Âdâb . *Hülâsatü'l-Ahvâl der-Letâif-i Mevâiz-i Sahîh-i Hâl . *Tuhfetü's-Sulehâ

Diğer :
 Nevâdirü'l-Hikem . *Hakâyıku'l-Ekâlim . *Menşeü'l-İnşâ . *Münşeât;

19. Selaniki Mustafa (ö.1599) Tarih-i Selanik

Selaniki,Kanuni'nin son zamanları ile II. Selim, III. Murat ve III. Mehmet devirlerini yaşamıştır. Sokullu Mehmet Paşa'nın emrinde çeşitli görevlerde bulunmuştur. Kanuni'nin son ve 13. seferi olan Zigetvar seferine katılmış ve gördüklerini eserine nakletmiştir.

Tarih-i Selanik adlı eseri 1563-1599 arası Osmanlı tarihinden bahseder. Selaniki'nin eseri bu dönem için çok önemlidir. Eserde Kıbrıs'ın Fethi (1571), İnebahtı Deniz Savaşı (1571) ve Tunus'un Fethi gibi önemli hadiseler vardır. Divan kâtipliği görevinde bulunduğu sırada devletin sır olarak kabul ettiği arşiv belgelerinin yönetiminden dolayı bu belgeleri bizzat görüp yazdığı için "birinci el kaynak" teşkil eder.

Prof.Dr. Mehmet İpşirli tarafından 1989'da İstanbul Üniversitesi; 1999'da Türk Tarih Kurumu Yayınlarından neşredilmiştir.

17. yüzyıl Osmanlı tarihçileri

1. Mehmet bin Mehmet (ö.1640) Nuhbetü't-Tevarih ve'l-Ahbar

İki kısımdan oluşan eser 1087 sülaleden bahseder.

2. Ayni Ali (Müezzinzade) Kavanin-i Ali Osman ve Hülasa-i Mezamin-i Defter-i Divan

I. Ahmet zamanında hazine kahyası iken Murat Paşa'nın emriyle tımar ve zeamet müesseselerine ait kanunları toplamış ve kritik ederek fenalıkların ortadan kalkması çarelerini öne sürmüştür.

3. Mustafa Koçi Bey (ö.1650'ler) Risale-i Koçi Bey

I. Ahmet'ten IV. Murat zamanlarına kadar hükümdarların hizmetinde bulunmuş ve Risale-i Koçi Bey adı verilen eserini Sultan IV. Murat için yazmıştır. Babinger'in tabiriyle Osmanlıların Montesquieu'sü kabul edilen Koçi Bey, III. Murat'tan başlayarak IV. Murat'a kadar göze çarpan bütün intizamsızlıklardan bahsetmiştir. Ayrıca eski devlet düzenine aykırı hareketleri, bu düzenin ihmal edilmesini yaklaşmakta olan yıkılışın başlıca sebebi olarak göstermektedir. 1630'da yazılmış eser ancak son zamanlarda büyük önem kazanmıştır.

İlk baskısı Ahmet Vefik Paşa tarafından yapılmıştır. Almanca, Macarca, Fransızca ve Rusça tercümeleri vardır. Yazma nüshaları Berlin, Viyana, Münih, St. Petersburg, Kahire ve İstanbul Esat Efendi Kütüphanesi'nde bulunmaktadır.

4. İbrahim Peçevî (1574-1650) Tarih-i Peçevî

1574'te Macaristan'ın Peçu kentinde doğmuştur. Anne tarafı Sokullu ailesine mensuptur. Sinan Paşa'nın Macaristan seferinde, Gran kuşatması, Eğri seferi ve Petervaradin kuşatmasında bulundu. Tokat'ta ve Temeşvar'da defterdarlık yaptı. 1641'de emekliye ayrılarak görevi bıraktı.

Daha gençliğinde tarih incelemelerine aşırı bir eğilim gösteren İbrahim Peçevî 1520-1639 yılları için en önemli kaynaklardan biri kabul edilen tarih kitabını yazmıştır. Özellikle 1593'ten sonraki olayları bizzat yaşamış olması, padişah ve sadrazamlarla görüşmesi sebebiyle, birinci el kaynak sayılabilir.

Eserini kaleme alırken yerli kaynakların yanı sıra Macar tarihçilerin eserlerine de bakmış ve böylece her hâlde yabancı kaynaklara da bakan ilk Osmanlı Tarih yazarı olmuştur. IV. Murat'ın İran seferinden dönüşünün anlatılması eserin son bölümünü oluşturur.

5. Kâtip Çelebi (Haci Halife Kalfa) (1609-1657) Fezleke-i Tarih

1609'da İstanbul'da doğan Mustafa b.Abdullah birçok memuriyetlerde bulunmuş 1657'de ölmüştür.

Katip Çelebi Osmanlıların en büyük Polihistor(çok bilen)'larındandır. Toplam 15 eseri bulunmaktadır.
 Fezleke-i Tarih: 1592-1654 seneleri olaylarını içeren, yaratılıştan yaşadığı döneme kadar gelen Arapça bir dünya tarihidir.
 Keşfü'z-Zünun, büyük bir bibliyografya kamusudur. Katip Çelebi'nin en büyük eseridir. 1653'te ikmal edilen bu eserde okuduğu ve bildiği 14.500 kitap ismini alfabe sırasıyla teskip etmiştir.
 Tuhfetü'l-Kibar fi Esfari'l-bihar: 1656 yılında yazılmış olan eser Osmanlı deniz gücü hakkında bilgi verir.
 Takvimüt Tevarih; 1648
 Cihannüma; 1648'de yazmaya başlamıştır. Bitmemiş olan bu eser ilk ve tek dünya coğrafyasıdır.
 Sultanü'l-Vusul-ila Tabakatü'l – Fühul ; meşhur adamların biyografisi.
 Mizanü'l-hak fi İhtirarü'l-ahak; 1656'nın dini tartışmalarını anlatır.

6. Kara Çelebizade Abdülaziz Efendi (1591-1658) Ravzatü'l-Ebrar Süleyman-name

1591 yılında İstanbul'da doğmuş, medrese tahsilini bitirdikten sonra müderris olmuş ve kadılığa kadar yükselmiştir. Ravzatü'l-Ebrar adlı eseri dünya yaratılışından 1646 senesine kadar gelen genel bir tarih olup 4. kısmı yalnız Osmanlı tarihine aittir. Ayrıca yazarın II. Süleyman'ın hayatını anlatan Süleyman-name adlı bir eseri daha vardır

7. Solakzade Mehmet Hemdemi (ölm.1657) Fihrist-i Şahan veya Solakzade Tarihi

IV. Mehmet'in saltanatı zamanında (1648-1687) Fihrist-i Şahan ismiyle bir Osmanlı tarihi kaleme almıştır. Bu eser sonradan kısaca Solakzade Tarihi ismiyle tanınmıştır. Bu eser özellikle IV. Murat (1623-1640) devri için başlı başına önemlidir.

8. Evliya Çelebi (1611-1682 ?) Seyahatname

9. Müneccimbaşı (Ahmet b. Lütfullah) Sahayifül-Ahbar.

Arapça bir genel tarih yazmıştır. Sahayifül-Ahbar adlı bu eser 1672'ye kadar olan olaylardan bahseder.

10. Mustafa Naima (1655 - 1716) Ravzatü'l Hüseyin fi Hülasat-ı Ahbarü'l-Hafikin (Tarih-i Naima)

İlk Osmanlı vakanüvisi olan Mustafa Naimâ Efendi, genellikle "Naimâ Tarihi"olarak bilinen hicri 1000 yılından sonraki olayları ayrıntılarıyla veren bir Osmanlı tarihi yazmıştır.
Bu çalışmada Osmanlı vekayi'nameleri arasında önemli bir yere sahip olan "Târih-i Na'îmâ" "Ravzatü'l-Hüseyn fî hulâsati ahbâri'l-hafikayn" adıyla da bilinir.

Âli'nin Künhü'l-Ahbar'ıyla başlayan ve Naimâ döneminde tarih geleneğinin yerleşik parçası haline gelmiş bulunan nasihatnâme tarzındaki siyasal eleştiri, büyük ölçüde Naimâ Tarhi'nde de yer almıştır. Aynı zamanda olayları tenkidî bir tarih anlayışla ve olayların sebep-sonuçları üstünde durarak izah etme yoluna gitmiştir. Naima da İbn Haldun'un tarih anlayışından etkilenmiş ve İbn Haldun'un beş dönemle ilgili nazariyesini özetleyerek Osmanlı tarihini dönemlerini bu şemaya göre açıklamaya çalışmıştır. Naimâ'dan sonra çöküş dönemi yazarları, İbn Haldun'un fikirlerini Osmanlı tarihinin takip ettiği gidişatı açıklayan bir nazariye olarak kabul etmişlerdir.

Naîma Mustafa Efendi'nin bu eseri Prof. Dr. Mehmet İpşirli tarafından hazırlanmış ve  Türk Tarih Kurumu tarafından 4 cild olarak yayınlanmıştır.

11. Fındıklılı Mehmet Ağa Silahtar Tarihi

Katip Çelebi'nin Fezleke'sinin devamı olarak bir Osmanlı tarihi yazmış ve 1654 ile 1695 senelerini tasvir etmiştir. Özellikle İmparatorluğun iç durumu hakkında kıymetli bir kaynak niteliğindedir.

12. Bostan-zade Yahya Efendi Târîh-i Sâf (Tuhfetü'l-Ahbâb) Vak'a'-i Sultân Osmân Hân

Fâtih dönemi ilim ve devlet adamlarından Bostan Mehmed Efendi'nin üç oğlunun en küçüğü olan Bostân-zâde Yahyâ Efendi, I. Ahmed döneminde kazaskerlik ve Divan kâtipliği görevlerinde bulunmuştu. En meşhur eseri, yakın zamana kadar Taşköprîzâde'ye ait olduğu zannedilen Târîh-i Sâf (Tuhfetü'l-Ahbâb)tır. Eser, I. Ahmed'e kadarki ilk on dört padişahın şemâillerini ve özelliklerini, geçmişteki İslâm hükümdarlarıyla karşılaştırarak anlatır. Genç Osman döneminde de devlet hizmetini sürdüren Yahyâ Efendi, II. Osman (Genç Osman)'ın tahttan indirilişi ve devamında gelişen, bizzat kendi müşahadelerine dayanarak kaydettiği olayları ise Vak'a'-i Sultân Osmân Hân adlı eserinde tafsilatlı olarak anlatmıştır.

Târîh-i Sâf (Tuhfetü'l-Ahbâb) eseri Terakkî Matbaası tarafından basılmıştır.

18. yüzyıl Osmanlı tarihçileri

1. Mehmet Raşid (ö.1735) Tarih-i Raşid

1714-1721 yılları arasında sarayda vakanüvislik yapan Raşid, Halep ve Mekke kadısı olmuş,sonra da İstanbul kadılığında bulunmuştur. 1734'te Anadolu Kazaskerliğine (Osmanlı'da en yüksek ilmi rütbe, günümüzün adalet bakanı-Kadı ve müderrislerin atama ve tayin işleri ile ordu mensupları ile ilgili davalara ve devleti ilgilendiren davalara bakmaktan sorumlu olan kişi) tayin edilmiştir. 1735'te ölmüştür.

Naima'nın devamı niteliğinde 1660 ile 1721 yıllarına kadar olan zaman için esas kaynak teşkil edilen ve genellikle Tarih-i Raşid ismiyle anılan bir eser bırakmıştır.

2. Süleyman b.Şemdanizade (Fındıklılı Süleyman) Müri't-Tevarih

Müri't-Tevarih(Müriyyü't-Tevarih) isimli genel bir tarih olan eserine Osmanlı tarihini de ilave etmiştir.

Şemdanizade'nin özellikle birçok kaynaktan yararlanarak yazmış olması eserine ayrıca bir kıymet vermektedir. En önemli kısmı kendi yaşadığı devri teşkil eder.

3. Ahmed Resmî Efendi (1700-1783) Hülasatü'l-itibar

Birçok memuriyetlerde bulunmuş ve diplomatlık da yapmıştır. Viyana ve Berlin'e elçi olarak gönderilmiş ve bu münasebetle gördüğü işleri kaleme almıştır. Küçük Kaynarca anlaşmasını müteakip (1774) Rus harbi ve sulh müzakeresine ait Hülasatü'l-itibar unvanıyla bir risale (kitapçık, broşür) ile Osmanlı devletinde, toplumdaki ve devletin işleyişindeki aksamaların nedenlerini ve çözüm yollarının konu edildiği yazılarını yaymıştır. Bu risale daha çok saraya sunulmak üzere hazırlanmıştır edebi dilinkullanıldığı eserdir..

4. Yirmisekiz Mehmed Çelebi

1720-1721'de Fransa kralı XIV. Louis'e elçi olarak gönderilmiş ve buna ait bir eser bırakmıştır.

5. Ahmet Vasif (ö.1806) Mehasinü'l-Asar ve Haka'ikü'l-Ahbar

Bağdatlı Ahmet Vasıf, Türk-Rus harbinde Ruslara esir düşmüş, fakat Katerina'nın sulh müzakeresine ait mektubu ile geri gönderilmiştir. O müzakere esnasında epey rol oynamış ve 1772'de Ruslar ile yapılan Bükreş Antlaşması'nda vakanüvis vazifesini ifa etmiştir. 1783'te devlet vakanüvisliği makamına gelmiş, ertesi yıl Madrid'e elçi olarak gönderilmiştir. 1791'de Ruslarla yapılan sulh müzakeresinde önemli rol oynamıştır. Bir süre için gözden düşen hatta sürgün edilen Ahmet Vasıf tekrar yükselerek baş defterdar olmuştur.

Ahmet Vasıf'ın eseri Mehasinü'l-Asar ve Haka'ikü'l-Ahbar ismini taşır. 1752-1774 senelerini içerir. 1788'e ait ikinci cildin büyük kısmı Enverî'ye aittir.

6. Ahmet Asim Burhan-i Kat'ı (Türkçe çevirisi)

1789'da Antep'ten İstanbul'a gelerek yedi senelik bir çalışmadan sonra herkesçe bilinen Farsi Kamus olan Burhan-ı Kat'ı Türkçeye çevirmiştir. 1807'den itibaren devlet vakanüvisliği vazifesine getirilmiştir. Telif ettiği (yazdığı) tarihi Sistov anlaşmasının akdi (sözleşme) ile başlar. II. Mahmut'un tahta cülusu ile 1808'de biter.

7. Halim Giray Gülbün-i Hanan

Kırım Hanının neslindendir. Çatalca'da oturtulmuş ve burada şiir ve edebiyat ile meşgul olarak yaşamıştır.Bundan başka bir de Gülbün-i Hanan adlı mufassal (ayrıntılı) bir Kırım tarihi de yazmıştır.Eser 1466'da başlar ve 1801'de Midilli'de ölen Bahıt Giray'a kadar gelir.

8. Kefeli İbrahim b. Ali Tevarih-i Tatar Han ve Dağıstan ve Moskov ve Deşt-i Kıpçak Ülkeleri

Kırım Hanı Fatih Giray'ın divan kâtipliğini yaptı. Eserini 1736'da yazmıştır.

9. Mehmet Said (Faraizci Zade) (ö.1835) Gülşen-i Ma'arif

Bursalıdır. Ulemadan olup 1835'te ölmüştür. Eseri iki kısımdan ibaret bir genel tarihtir. Bunun ikinci kısmı Osmanlı tarihine ait olup Küçük Kaynarca Antlaşması'na kadar gelir.

19. yüzyıl Osmanlı tarihçileri
1. Hayrullah Efendi (d.1817) Tarih-i Devlet-i Aliyye-i Osmaniyye
1817'de İstanbul'da doğmuştur. Meşhur tıp ve ilahiyat alimi Abdülhak Molla'nın oğludur. İyi bir medrese tahsili görmüş ve müderris olmuştur. Sonra özellikle eğitim işleriyle meşgul olmuştur. Şair-i azam Abdülhak Hamit Tarhan'ın babası olan Hayrullah Efendi ilk defa olarak Batı kaynaklarından da yararlanmak suretiyle Osmanlı tarihini yazan bir Türk tarihçidir.

Hayrullah Efendi, Osmanlı tarihini dünya tarihinin bir parçası gibi almış ve yalın bir dille aynı devirde yaşayan İslam ve Hristiyan hükümdarları hakkında bakış açısı ve tefsirler bulunmuştur. Hayrullah Efendi'nin yararlandığı başlıca batı kaynakları Fransızca idi. Joseph von Hammer-Purgstall'in Osmanlı tarihini de Fransızca'dan okumuştur. Eseri III. Ahmet devrine (1603-1617) kadar gelir.

2. Atabey (1810-1880) Ata Tarihi
Asıl ismi Tayyarzade Ataullah Ahmet olan müellif büyük memuriyetler işgal etmiş olan Ata'nın kaleminden Ata Tarihi ismiyle bilinen beş ciltlik Osmanlı tarihini yazmıştır.

Bu eser özellikle tasnif (düzenleme) özelliği ile ve bu zamana kadar belli olmayan bazı eski kaynaklardan yararlanılarak yazılmasından dolayı kendisinden önceki tarihlerden çok farklıdır. Saray hayatında teşrifat (protokol), sadrazamlardan, Osmanlı siyasetinde rol oynayan diğer büyük şahsiyetlerden ve alimlerden bahsedilmektedir.

Özellikle II. Mahmud ve Abdülmecid devri için çok önemlidir.

3. Mustafa Nuri Paşa Netayicü'l vukuat
Asıl adı Seyyid Mustafa Nuri Paşa'dır. Mısır'dan yahut Tunus'tan İzmir'e gelen Mansûrîzâde ailesine mensup olup 1814'te İzmir'de doğdu. Defter-i Hakani (Osmanlı yönetiminde tapu ve kadastro genel müdürlüğü'nün karşılığı olan kuruluş- Osmanlıca hukuk terimi, meali: tapu sicili) nazırı (bakani) iken Osmanlı tarihine ait Netayicü'l vukuat adlı bir eser yazmıştır. O, eski vakanüvisçilerin yazış tarzını bırakarak vakaları tenkitçi (eleştirel) gözüyle görmek ve anlayışlı bir dil kullanmak yolunu seçmiştir. Eser 4 cilttir.

4. Ahmet Vefik Paşa (1823-1891) Fezleke-i Tarih-i Osmanî
XIX. asrın en büyük Türk bilginlerinden olan Ahmet Vefik Paşa, Türk dilinden başka Osmanlı tarihi ile de meşgul olmuş ve bir tarih el kitabı hazırlamıştır. Sultan Abdülaziz'e kadar Osmanlı tarihini içeren eseri Fezleke-i Tarih-i Osmanî'dir.

5. Ahmet Cevdet Paşa (1822-1895) Mecelle, Tarih-i Cevdet
6. Sadullah Enveri (? - 1789)
7. Halil Nuri (? - 1798)
8. Mehmed Emin Edîb (?- 1881)
9. Ahmed Vâsıf (? 1806)
10. Mehmed Pertev (?-?)
11. Ömer Âmir (?- 1814)

Osmanlı vakanüvisleri

XVII. yüzyılda kurulan resmi kronolojik tarih yazarları olan Osmanlı vakanüvisleri ve anlattıkları dönemler sırasıyla şöyledir:
 Sadullah Enveri Efendi (1775-1779),
 Mehmed Edib Emin Efendi (1792),
 Halil Nuri Efendi (1794-1798),
 Vasıf Efendi (1753-1774),
 Pertev Efendi (müsveddeleri Mütercim Asım Efendi'nin tarihine eklenmiştir),
 Amir Efendi (müsveddeleri Mütercim Asım Efendi'nin tarihine eklenmiştir),
 Mütercim Asım Efendi (1788-1808),
 Şânî-zâde Mehmed Ataullah Efendi (1808-1820),
 Mehmed Esad Efendi (1821-1824 ve Yeniçeri Ocağı'nın ilgası hadiselerini yazılması),
 Mehmed Recai Efendi (eser bırakmamıştır),
 Nail Efendi (eser bırakmamıştır),
 Cevdet Paşa (1773-1825),
 Ahmed Lütfi Efendi (1825-1848),
 Muallim Naci Efendi yalnız ismen
 Abdurrahman Şeref Bey son vakanüvis.

Kaynakça
    Abdulbaki Uçan, XVIII. VE XIX. YÜZYILLAR ARASINDA OSMANLI DEVLETİNDE TARİH YAZIMI VE OSMANLI VAKANÜVİSLERİ, http://yyu.academia.edu/AbdulbakiUcan

Osmanlı tarihçiler listesi


Otto Wichterle (; 27 October 1913 – 18 August 1998) was a Czech chemist, best known for his invention of modern soft contact lenses.

Wichterle is the author or co-author of approximately 180 patents and over 200 publications. The studies and independent books covered various aspects of organic, inorganic and macromolecular chemistry, polymer science and biomedical materials. He had an even higher number of patents out for organic synthesis, polymerization, fibres, the synthesis and shaping of biomedical materials, production methods and measuring devices related to biomedical products. This was typical of his attitude to scientific research which, he considered, ought to serve society and its requirements by any means possible, without distinction as to "pure" and "applied" science.

Schooling and chemistry background

Wichterle's father Karel was co-owner of a successful farm-machine factory and small car plant but Otto chose science for his career. After finishing high school (today's Wolker Grammar School) in Prostějov, Wichterle began to study at the Chemical and Technological Faculty of the Czech Technical University (now the independent University of Chemistry and Technology, Prague) but he was also interested in medicine. He graduated in 1936 and stayed at the university. In 1939 submitted his second doctorate thesis on chemistry, but the Protectorate regime blocked any further activity at the university. However, Wichterle was able to join the research institute at Baťa's works in Zlín and continue his scientific work.

At Baťa's institute Wichterle led the technical preparation of plastics, namely polyamide and caprolactam. In 1941, Wichterle's team invented the procedure to throw and spool polyamide thread thus making the first Czechoslovak synthetic fiber under the name silon (the invention came independently of the original American nylon procedure in 1938). Wichterle was imprisoned by the Gestapo in 1942 but was released after a few months.

After World War II Wichterle returned to the university, specializing in organic chemistry, and was active in teaching general and inorganic chemistry. He wrote an inorganic chemistry textbook, the concept of which was ahead of its time, and also wrote a German and Czech organic chemistry textbook. In 1949 he expanded his second doctorate with the technology of plastics and devoted himself fully to the establishment of a new department of plastics technology.

Contact lenses

Prototype development
In 1952 he was made the dean of the newly established Institute of Chemical Technology in Prague. From that time Wichterle devoted himself to studying the synthesis of cross-linking hydrophilous gels, with the aim of finding a material suitable for use in permanent contact with living tissues. Wichterle accepted the help of one of his colleagues, Drahoslav Lím, and together they succeeded in preparing a cross-linking gel which absorbed up to 40% water, exhibited suitable mechanical properties and was transparent. This new material was the Poly(2-hydroxyethyl methacrylate) (pHEMA), that they patented in 1953.
Wichterle thought pHEMA might be a suitable material for contact lenses and gained his first patent for soft contact lenses. In 1954 this material was first used as an orbital implant. In 1957 Wichterle produced around 100 soft lenses from closed polystyrene molds but the edges split and tore as the lenses were removed. In addition, they required hand finishing. He was determined to find a better way.
Unfortunately, Wichterle and other prominent teachers had to leave the Institute of Chemical Technology after a political purge staged by its Communist leadership in 1958. Research into contact eye lenses at the Institute of Chemical Technology came to an end. The International Symposium on Macromolecular Chemistry held in Prague in 1957 convinced the state leadership of the need to establish a centre for research into synthetic polymers. The Institute of Macromolecular Chemistry of the Czechoslovak Academy of Sciences (CSAS) came into being in 1958, with Professor Wichterle appointed its director. Since the institute's building was under construction at that time, Professor Wichterle conducted the decisive experiments to transform hydrogels into a suitable contact lens shape at his home.

Early models
By late 1961 Wichterle succeeded in producing the first four hydrogel contact lenses on a home-made apparatus built using a children's building kit (Merkur), a bicycle dynamo belonging to one of his sons, and a bell transformer. Wichterle also made all the moulds and glass tubing needed to dose them with monomer. On Christmas afternoon, with the help of his wife Linda, using the machine on his kitchen table, Wichterle finally succeeded. He tried the lenses in his own eyes and although they were the wrong power they were comfortable. Thus, he invented a new way of manufacturing the lenses using a centrifugal casting procedure. A few days later, he completed his patent application and produced over 100 lenses by spin casting. He built several new prototype machines using Merkur toys with increasing numbers of spindles which required the stronger motor taken from his gramophone. With these rudimentary devices, in the first four months of 1962, Wichterle and Linda made 5,500 lenses. The early experimental lenses were called Geltakt and the later production lenses Spofalens after the state enterprise SPOFA which manufactured them.

Patent
In 1965 National Patent Development Corporation (NPDC) bought the American rights to produce the lenses and then sublicensed the rights to Bausch & Lomb which started to manufacture them in the USA. In 1977 the patents were challenged, mainly by Continuous Curve Contact Lenses and in May 1977 the CSAS sold these patents to avoid any liability if the court case failed.  However, Wichterle and NPDC won the court case in 1983.

Later recognition and Czechoslovakia reform

Wichterle came to be well-known beyond the frontiers of his country not only through his achievements but also because of his activities in international organizations, chief among which was the International Union of Pure and Applied Chemistry (IUPAC). He took part in the preparations for its Prague symposia in 1957 and 1965, which were much applauded by participants; he had a hand in the inauguration of its fifth, macromolecular, division, of which he was to become the first president, and he gained further credit by combining within it what were for normal administrative purposes the separate fields of pure and applied chemistry.

In 1970, Wichterle was expelled again from his position in the institute, this time for signing "The Two Thousand Words"—a manifesto asking for the continuation of the democratization process begun in 1968 during the Prague Spring. Punishment by the regime included removing him from his executive positions and making his research more and more difficult mainly by cutting off contacts from abroad and limiting his teaching opportunities. Full recognition did not come until the Velvet Revolution in 1989. In 1990, he was made president of the Czechoslovak Academy of Sciences till the dissolution of Czechoslovakia and was the honorary president of the Academy of Sciences of the Czech Republic after that.

Honors and achievements
Wichterle was a member of a number of foreign academies of science, he received many awards and honorary doctorates from several universities.
In 1991 Otto Wichterle was awarded honorary doctoral degrees from the University of Illinois at Chicago and from the Polytechnic University in Brooklyn, NY.
The asteroid number 3899 was named after Wichterle in 1993.
A high school in Ostrava (in the district of Poruba) in the Czech Republic was named after him on September 1, 2006.
On 27 October 2021, Google celebrated Wichterle's 108th birth anniversary with a doodle on its homepage.

Publications
Allgemeine organische Chemie, Berlin : Akademie-Verlag, 1955, 2nd ext. ed. 1959

References

External links
 ASCR Academy of Sciences of the Czech Republic Archives
 Troublemaking Genius A biographical documentary about Otto Wichterle
 The History of Contact Lenses (article)
 Contact Lens History

1913 births
1998 deaths
People from Prostějov
People from the Margraviate of Moravia
Czech chemists
Czech inventors
Recipients of the Order of Tomáš Garrigue Masaryk
Czech Technical University in Prague alumni
Members of the German Academy of Sciences at Berlin
Czechoslovak inventors

Otto Wichterle


Nicolae Berechet () a fost un pugilist român, campionul României în 1935 la categoria ușoară. A murit în timpul Jocurilor Olimpice din 1936 de la Berlin, fiind probabil otrăvit. Autoritățile germane de atunci l-au îngropat, refuzând repatrierea corpului neînsuflețit și investigarea cazului.

La 11 august 1936 a fost eliminat în prima rundă a categoria ușoară după ce a pierdut lupta cu Evald Seeberg.  La câteva zile după meci, el a murit misterios din cauza otrăvirii sângelui și a fost înmormântat în Berlin.

Note

Legături externe
 Misterioasa moarte a boxerului roman Nicolae Berechet, la Olimpiada nazista din 1936! Ce a rămas scris in raportul oficial al Gestapo-ului, 13 august 2013, Sport.ro

Nașteri în 1915
Boxeri olimpici români
Decese în 1936
Boxeri la Jocurile Olimpice de vară din 1936

Nicolae Berechet (pugilist)


Resident Evil je horor videoigra preživljavanja koju je razvio i objavio Capcom izvorno za PlayStation 1996. godine, a prva je igra u seriji Resident Evil. Radnja igre prati Chrisa Redfielda i Jill Valentine, članove elitne radne skupine poznate kao S.T.A.R.S., dok istražuju predgrađe Raccoon Cityja nakon nestanka članova njihovog tima. Ubrzo postaju zarobljeni u vili napadnutoj zombijima i drugim čudovištima. Igrač, koji se na početku igre odlučio igrati kao Chris ili Jill, mora istražiti ljetnikovac kako bi otkrio njegove tajne.

Prvi je zamislio producent Tokuro Fujiwara kao remake svoje ranije horor igre Sweet Home (1989.), razvoj Resident Evil-a vodio je Shinji Mikami. Prošao je kroz nekoliko redizajna. U početku igra se trebala igrati iz prvog lica u 3D-prostoru te je kasnije odlučeno da će se igrati iz trećeg lica (kamera koja slijedi lika, a ne iz njegove perspektive). Igranje se uglavnom sastoji od akcije trećeg lica s dodatnim naglaskom na upravljanje zalihama, istraživanje i rješavanje zagonetki. Resident Evil uspostavlja mnoge konvencije viđene kasnije u seriji, uključujući shemu upravljanja, sustav inventara, sustav spremanja i upotrebu 3D modela koji su postavljeni na prethodno prikazane pozadine.

Resident Evil je vrlo dobro primljen kritički i komercijalno, dobivajući pohvale za grafiku, igranje, zvuk i atmosferu, iako je dobio nekoliko kritika zbog svoje glasovne glume. Osim videoigara, Resident Evil zaslužan je za ponovnu popularizaciju zombija u glavnoj popularnoj kulturi od kasnih 1990-ih nadalje (zajedno s The House of the Dead), što je dovelo do ponovnog zanimanja za zombi filmove tijekom 2000-ih. Resident Evil od tada je proglašen jednom od najutjecajnijih i najvećih videoigara svih vremena. Njegov je uspjeh iznjedrio multimedijsku franšizu koja uključuje videoigre, filmove, stripove, romane i drugu robu. Igra je dobila namjenske priključke za Sega Saturn, Windows i Nintendo DS. 2002. godine objavljen je istoimeni remake za GameCube koji sadrži ažuriranu grafiku, zvuk i promjene u igri i priči. Nastavak, Resident Evil 2, objavljen je 1998., a prequel, Resident Evil Zero, 2002. godine.

Igra
Igračev lik pripadnik je posebne radne skupine za provođenje zakona koji je zarobljen u vili naseljenoj opasnim mutiranim bićima. Cilj igre je otkriti misterij vile i na kraju pobjeći živ. Grafika igre sastoji se od 3D poligonalnih likova i predmeta u stvarnom vremenu, koji su postavljeni na unaprijed prikazane pozadine s fiksnim kutovima kamere. Uređaj kontrolira lik gurajući D-pad ili analogni štap lijevo ili desno za okretanje lika, a zatim pomiče znak naprijed ili nazad gurajući d-pad gore ili dolje (kontrole spremnika).

Da bi ispunio cilj igre, igrač otkriva razne dokumente koji pružaju izlaganje o narativu igre, kao i tragove koji im pomažu u rješavanju različitih zagonetki u vili. Dostupne su i ključne stavke koje igraču omogućuju pristup drugim predmetima ili novim područjima. Igrač može naoružati svog lika oružjem kako bi se obranio od neprijatelja, iako je streljivo dostupno za svako vatreno oružje ograničeno i igrač mora naučiti čuvati streljivo koje ima u situacijama kada će mu zaista trebati. Da bi vratio zdravlje liku, igrač koristi sprejeve za prvu pomoć ili tri vrste ljekovitog bilja koje se mogu kombinirati u različitim kombinacijama radi različitih ljekovitih učinaka. Nosivost igrača je ograničena, ovisno o liku i predmeti koje igrač trenutno ne želi nositi mogu se pohraniti u okvir s predmetima koji će se dohvatiti za kasniju upotrebu. Da bi sačuvao napredak, igrač mora uzeti vrpcu s tintom i upotrijebiti je na bilo kojoj od pisaćih strojeva rasutih po ključnim mjestima u igri. Međutim, opskrba vrpcama s tintom koju igrač može nabaviti ograničena je slično kao i municija i ljekovita zaliha igrača. Igrači će se susresti i boriti protiv različitih zaraženih bića kao što su zombiji koji jedu meso i psi zombiji, divovski pauci, morski psi i druga čudovišta. Karakteru igrača također će tijekom igre pomagati drugi lik (Rebecca Chambers ili Barry Burton).

Okoliš
Niz bizarnih ubojstava dogodio se na periferiji grada Raccoon, s ostacima žrtava s znakovima kanibalizma. Specijalna taktika i spasilačka služba policijske uprave rakuna S.T.A.R.S.) dodijeljena je istrazi ubojstava. S.T.A.R.S. podijeljen je u dvije ekipe: Alpha i Bravo. Prvo se šalje Bravo Team, ali nakon što se kontakt s njima izgubi, Alpha Team se šalje da istraži njihov nestanak.

Likovi

Igrači mogu birati između dva člana Alpha tima Chrisa Redfielda ili Jill Valentine, svaki sa svojim jedinstvenim diferencijalnim sposobnostima. Jill ima više vatrene moći i posjeduje bravu koja joj omogućuje lak pristup područjima i predmetima, kao i inventar dovoljno velik da primi do osam predmeta, dok Chris ima ograničenu vatrenu moć, ali je trajniji u pogledu nanošenja štete neprijateljima, te manji inventar u koji se može smjestiti samo šest predmeta.

Sporedni likovi igre uključuju Barry Burton, stručnjak za oružje Alpha tima koji Jill pruža dodatnu vatrenu moć; Rebecca Chambers, preživjela članica Bravo tima koja podržava Chrisa svojom medicinskom stručnošću; Albert Wesker, kapetan S.T.A.R.S. i vođa Alpha tima; i Brad Vickers, pilot helikoptera koji im šalje transmisije dok ih pokušava pronaći u helikopteru.

Ostali članovi S.T.A.R.S. uključuju Josepha Frosta, šestog člana Alpha tima čija iznenadna smrt pokreće priču, Enrico Marini, vođa Bravo tima koji igraču daje najkritičniji zaplet u igri, Richard Aiken, koji daje igraču radio koji je nekada primao Bradove transmisije, Kenneth J. Sullivan, član Bravo tima ubijen neposredno nakon dolaska Alpha tima, i Forest Speyer, čije tijelo na balkonu pronalazi igrač.

Priča
24. srpnja 1998., kada se na periferiji izmišljenog srednjozapadnog grada Raccoon Cityja dogodila serija bizarnih ubojstava, policijska uprava Raccoon City S.T.A.R.S. tim je dodijeljen za istragu. Nakon gubitka kontakta s Bravo Teamom, Alpha Team je poslan da istraži njihov nestanak. Alpha Team pronalazi srušeni helikopter Bravo Tima i slijeće na to mjesto, gdje ih iznenada napadne čopor čudovišnih pasa, usmrtivši člana tima Josepha Frosta. Nakon što pilot helikoptera Alpha Teama, Brad Vickers, uspaniči i poleti sam, preostali članovi tima (Chris Redfield, Jill Valentine, Albert Wesker i Barry Burton) prisiljeni su potražiti utočište u obližnjem napuštenom dvorcu.

Ovisno o tome nad kojim likom igrač preuzima kontrolu, Chris ili Barry odvojeni su od ostatka ekipe tijekom potjere i ne prolaze u ljetnikovac. U ovom se trenutku tim odlučuje razdvojiti kako bi istražio. Tijekom igre lik igrača može naići na nekoliko članova Bravo Tima, uključujući Enrico Marini, kapetan Bravo Tima, koji otkriva da je jedan od članova Alpha Tima izdajnik prije nego što ga je neviđeni napadač ubio i ubio. Lik igrača na kraju saznaje da je tajni istraživački tim izvodio niz ilegalnih eksperimenata pod nadzorom i nadzorom biomedicinske tvrtke Umbrella Corporation. Stvorenja koja lutaju ljetnikovcem i okolnim područjima rezultat su ovih eksperimenata koji su osoblje dvorca i razne životinje i insekte izložili vrlo zaraznom i mutagenom biološkom sredstvu poznatom kao T-virus.

Na kraju, lik igrača otkriva tajni podzemni laboratorij koji sadrži Umbreline eksperimente. U laboratoriju igrač susreće Weskera koji otkriva da je dvostruki agent koji radi za Umbrelu i planira upotrijebiti Tyranta, divovskog humanoidnog nadvojnika, da ubije preostalog S.T.A.R.S. članova. Međutim, u sukobu koji je uslijedio, Wesker je navodno ubijen, a lik igrača pobjeđuje Tiranina. Nakon aktiviranja sustava samouništenja u laboratoriju, lik igrača dolazi do heliodroma i uspijeva kontaktirati Brada radi vađenja, a u tom se trenutku Tyrant posljednji put može suočiti s Tyrantom. Igra sadrži više završetaka, ovisno o igračevim radnjama u ključnim točkama tijekom igre.

Završteci
Svaki lik ima četiri završetka, s tim da se ishod određuje jesu li spasili druga dva S.T.A.R.S. preživjeli ili ne. Lik kojeg igrač ne odabere bit će zatvoren u osamljenoj ćeliji u podzemnom laboratoriju vile. Da bi pristupio ćeliji, igrač mora prikupiti set MO diskova raspoređenih unutar vile i koristiti ih u različitim uređajima za dekodiranje kako bi otključao vrata. Da bi dobio najbolji završetak, igrač mora spasiti i drugog protagonista pored dodijeljenog mu partnera.
Najbolji kraj su Chris i Jill koji pobježu iz vile zajedno s trećim S.T.A.R.S. član (Rebecca ili Barry, ovisno o tome tko je lik igrača) nakon što je pobijedio Tiranina i uništio ljetnikovac.
Drugi najbolji kraj je lik igrača (Chris ili Jill) koji pobježe sa svojim partnerom (Rebecca ili Barry) nakon što je pobijedio Tiranina i uništio ljetnikovac.
Drugi najgori kraj su Jill i Chris koji su pobjegli kao dvoje jedinih preživjelih, a ljetnikovac je još uvijek netaknut, a tiranin je pušten u šumu.
Najgori kraj je karakter igrača kao jedinog preživjelog, s ljetnikovcem koji je još uvijek netaknut, a Tiran je pušten u šumu.

Remake

Remake igrice pod istoimenim nazivom napravljen je i objavljen je 2002. godine.

Izvori

Akcijske videoigre
Resident Evil

Resident Evil (videoigra 1996.)


Teleankenævnet er et privat klagenævn godkendt af Teleindustrien i Danmark og Forbrugerrådet Tænk. Nævnet blev oprettet i 2003 og behandler klager over teletjenester. Teleankenævnet  og dets sekretariat, består af  jurister, juridiske assistenter og kontoransatte, der alle er til huse i kontoret på Axeltorv i København. Kontoret deles  med brancheforeningen Teleindustrien, der repræsenterer tilsluttede teleselskaber.

Kilder og henvisninger

 Teleankenævnets websted

Forbrugerorganisationer

Teleankenævnet


Sivas  este un film turcesc dramatic din 2014. Este regizat și scris de Kaan Müjdeci și produs de Yasin Müjdeci, cu actorii Doğan İzci, Çakır  și Hasan Özdemirl în rolurile principale. A primit premiul special al juriului la al 71-lea Festival Internațional de Film de la Veneția

Distribuție
 Doğan İzci ca Aslan
 Çakır ca Sivas
 Hasan Özdemir ca Hasan
 Ezgi Ergin ca Ayșe
 Furkan Uyar ca Osman
 Ozan Çelik ca Șahin
 Banu Fotocan ca mama
 Hasan Yazılıtılaș ca tatăl
 Okan Avcı ca profesor

Note

Legături externe
 Official website
 Official website (Japan)

Vezi și
Cinematografia turcă

Filme din 2014
Filme turcești
Filme germane
Filme în limba turcă
Debuturi regizorale
Filme dramatice

Sivas (film)


Adolph Hinrich Strodtmann (født 5. august 1753 i Preetz, død 10. oktober 1839 i Haderslev) var en dansk-tysk præst, provst og konsistorialråd, med virke blandt andet i Haderslev.

Liv og karriere
Søn af købmand Johann S. (d. 1757)og dennes 3. Hustru, Margrethe Elisabeth f. Nordtmann (d. 1801). Han gennemgik Slesvig Domskole 1761-72 og studerede derefter 2 år i Gøttingen og 2 år i Kiel. Derpå var han huslærer i Glückstadt hos Enkegrevinde Ahlefeldt, underkastede sig teologisk eksamen i Neumünster 1777 og blev 1778 rektor i Haderslev.

Dette embede beklædte han i 7 år, indtil han 1785 blev valgt til Præst i St. Peter Sogn i Ejdersted og 1795 tillige valgt til provst. 1779 havde han giftet sig med Magdalene Elisabeth Cretschmer (d. 1803), datter af konsistorialråd, Provst Cretschmer i Haderslev. Denne ønskede på grund af sin fremrykkede alder i 1796 svigersønnen som medhjælper; men Strodtmann undskyldte sig med sin ukyndighed i dansk. Svigerfaderen overvandt dog hans betænkeligheder, i det han lovede selv at ville udføre de danske ministerielle handlinger, og det lykkedes ham at få Strodtmann adjungeret med successionsløfte (Okt. 1796); men allerede i februar 1798 døde Cretschmer, og Strodtmann blev hans efterfølger i det forenede sognekald og provsteembede. Det danske sprog lærte han dog aldrig; men skulle angiveligt have været en dygtig præst, som ved mindre lejlighedsskrifter og i den periodiske presse har givet mange indlæg til besvarelse af kirkelige og praktisk-økonomiske spørgsmål. 1835 blev han konsistorialråd. Han var en stor haveelsker, og under arbejdet med sin have faldt han den 10. oktober 1839 pludselig død om.

Da hans hustru Magdalene Cretschmer døde, indgik han et nyt ægteskab, med Sophie Amalie Mygind (d. 1842), præstedatter fra Flemløse på Fyn. Som 67årig enke giftede hun sig 1841 med praktiserende læge i Haderslev, krigsråd C. C. Boll, der havde boet i samme hus siden 1814.

Kilder
 Biografi, i Dansk Biografisk Leksikon, første udgave

Præster fra Danmark
Provster fra Danmark
Personer i Dansk Biografisk Leksikon

Adolph Hinrich Strodtmann


El Suplemento Literario Télam (o SLT) fue una sección diaria publicada en Argentina por la Agencia de noticias Télam y que se imprimió en papel los días jueves junto al Reporte Nacional.

Historia
El lunes 5 de diciembre de 2011, la Agencia de Noticias Télam Sociedad del Estado, (por decisión de su presidente Carlos Martín García), hizo la presentación formal del Suplemento Literario Télam, creado por el escritor Carlos Aletto. El lanzamiento de este espacio, en su versión digital (a partir del 21 de noviembre de 2011) y también en papel (salió los días jueves junto al Reporte Nacional desde el 8 de diciembre de 2011), cuenta con los trabajos —además de los producidos por la sección de Cultura— de prestigiosos escritores y columnistas, entre ellos: Vicente Battista, Claudia Piñeiro, Guillermo Saccomanno, Juan Martini, Mario Goloboff, Gustavo Nielsen, Daniel Freidemberg, Jorge Boccanera y Leonardo Huebe.
Una de las características de este suplemento dedicado a las letras fue que sumó voces jóvenes a la de los escritores ya consagrados.
Las secciones fijas correspondían a los géneros literarios: ensayo, poesía, cuento, novela, teoría y crítica y teatro. Sus siglas, SLT, fueron el anagrama del prestigioso TLS (The Times Literary Supplement)], el suplemento literario que surgió del diario inglés The Times y que desde 1914 es una publicación independiente. En julio de 2018, Hernán Lombardi decidió cerrar y despedir a los empleados del suplemento.

Columnas
 La poética, por Guillermo Saccomanno.
 Los Jueves de Claudia Piñeiro.
 El Punto de Vista de Vicente Battista.
 El Cronista accidental, por Juan Martini.
 Milanesa napolitana, por Gustavo Nielsen.
 Todos bailan, por Daniel Freidemberg.
 Relecturas, por Mario Goloboff.
 Diálogos con Jorge Boccanera.
 Tiempo recuperado, por Luis Soto.

Directores
Carlos Aletto (2011- )

Notas

Enlaces externos
 Página web del Suplemento Literario Télam
 Página web de la Agencia Télam

Periódicos de Argentina
Publicaciones fundadas en 2011
Periódicos semanales

Suplemento Literario Télam


Déjà vu este un film românesc din 2013 regizat de Dan Chișu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ioana Flora, Mirela Oprișor, Dan Chișu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2013 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2013
Filme regizate de Dan Chișu
Filme dramatice românești

Déjà vu (film)


Bağdadi, ahşap üzerine 1-2 cm aralıklarla yatay olarak çakılan çıtaların üstüne sıva vurulması şeklinde yapılır. Ahşap karkas yapılarda duvar yüzeylerinin sıva ile kaplanabilmesi için boşlukların tuğla, kerpiç vs malzemelerle doldurulması ya da sıva taşıyıcı ahşap çıtaların çakılması gerekir. Sıva harcının bu çıtaların arasına girip yüzeye tutunması ile yapılan sıva tekniği "bağdadi sıva"dır.
Bugün ise; bağdadi usulünde yapılar yapılmakta fakat daha çok tel ile yapılmış kafes örgüler kullanılmaktadır. Çıtaların yerini, tel kafes örgüler ve kontrplaklar almıştır.

Mimarlık terimleri

Bağdadi (mimarlık)


Gara Hoboken-Polder (în ) a fost deschisă pe 10 iunie 1878, împreună cu linia de la Gara Hoboken la Gara Antwerpen-Sud. Gara Hoboken-Polder este situată în fosta comună Hoboken, devenită, începând din ianuarie 1983, district al orașului belgian Antwerpen. Hoboken-Polder este o stație de pe calea ferată 52, care leagă Puurs de Antwerpen-Sud. Gara a fost închisă în 1984, dar redeschisă câțiva ani mai târziu, în 1988.

Gara s-a numit inițial doar "Hoboken". Începând din 26 mai 1974, când a fost reorganizată linia 52, numele de "Hoboken" a fost atribuit gării Hoboken-Kapelstraat, iar stația a fost redenumită "Hoboken-Polder".

Caracteristici

Gara nu este deservită de personal. În stație sunt instalate automate pentru bilete. Gara dispune de o parcare gratuită pentru automobile și de una pentru biciclete.

În apropierea gării există stația "Hoboken Van Traynellaan" în care opresc autobuzele liniei 13 a De Lijn.

Orarul trenurilor
Gara Hoboken-Polder este deservită de câte o pereche de trenuri de tip L pe oră în toate zilele lucrătoare. În orele de vârf, aceste trenuri sunt suplimentate cu garnituri care circulă către Antwerpen-Centraal, Puurs sau Sint-Niklaas. Gara nu este deservită în zilele nelucrătoare.

Note

Gări din Antwerpen
Fondări în 1878
Desființări în 1984

Gara Hoboken-Polder


Das Haus Pölkenstraße 37  ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt.

Lage
Es befindet sich in der historischen Neustadt Quedlinburgs und gehört zum UNESCO-Weltkulturerbe.

Architektur und Geschichte
Das dreigeschossige Fachwerkhaus entstand in der Zeit um 1720. Bemerkenswert ist eine seit der Erbauung eingetretene starke Verschiebung innerhalb des Fachwerkgefüges, die dazu führte, dass die rechte Seite stärker eingesunken ist. Die Stock- und Dachschwellen der Fassade sind mit stilisierten Schiffskehlen verziert. Es finden sich auch profilierte Füllhölzer sowie Pyramidenbalkenköpfe. Bedeckt ist das Gebäude mit einem Mansarddach.

Die auf der rechten Fassadenseite befindliche Eingangstür entstand um 1820 und verfügt über ein gefächertes Oberlicht.

Siehe auch
 Liste der Kulturdenkmale in Quedlinburg

Literatur
 Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 208.

Kulturdenkmal in Quedlinburg
Fachwerkhaus in Quedlinburg
Pölkenstraße (Quedlinburg)

Pölkenstraße 37 (Quedlinburg)


Jaws of Death drugi je studijski album njemačkog power metal sastava Primal Fear. Album je objavljen 10. lipnja 1999. godine, a objavila ga je diskografska kuća Nuclear Blast.

Popis pjesama

Osoblje
Primal Fear
Ralf Scheepers	– vokali
Tom Naumann – gitara
Stefan Leibing – gitara, inženjer zvuka
Mat Sinner – bas-gitara, prateći vokali, producent
Klaus Sperling	– bubnjevi, prateći vokali
Ostalo osoblje
Achim "Akeem" Köhler – inženjer zvuka, miksanje, mastering
Ingmar Schelzel – dodatni inženjer zvuka
Robert Valdez – dodatni inženjer zvuka
Stephan Lohrmann – omot albuma
Rainer Ill – fotografija
Matthias Moser – fotografija
Martin Fust – fotografija
Mitch Howell – pomoćnik inženjera zvuka
H. P. Pietschmann – ilustracije

Izvori

Vanjske poveznice
(eng.) Primal Fear: Jaws of Death, Discogs
(eng.) Primal Fear: Jaws of Death, Encyclopaedia Metallum The Metal Archives
(eng.) YouTube PRIMAL FEAR Apocalpyse Album Review | Overkill Reviews, BangerTV - All Metal
(eng.) Primal Fear - Jaws of Death Lyrics and Tracklist Genius.com

Albumi sastava Primal Fear
Albumi iz 1999.

Jaws of Death


Naturščik (ruski: натурщик) je neprofesionalni glumac koji obično u filmu igra ulogu osobe kakva je u stvarnome životu (npr. liječnik glumi liječnika i sl.).

Izvori

Glumci

Naturščik


Raimundo Bibiani Orsi (født 2. december 1901, død 6. april 1986) var en argentinsk/italiensk fodboldspiller (midtbane/angriber).

Orsi startede med at repræsentere det argentinske landshold, som han både vandt det sydamerikanske mesterskab med i 1927 og OL-sølv med i 1928 i Amsterdam. Ved OL vandt Argentina først 11-2 over , derpå 6-3 over  i kvartfinalen og 6-0 over  i semifinalen, inden de i finalen spillede 1-1 mod , også efter forlænget spilletid. Derpå blev der spillet en ny kamp tre dage senere, og her vandt Uruguay 2-1 og sikrede sig guldet.

Efter han i 1929 var rejst til Europa for at spille for Juventus, skiftede han til Italien, som han vandt guld med ved VM 1934 på hjemmebane. Han var på banen i alle italienernes kampe i turneringen og scorede tre mål, heriblandt ét i finalesejren over Tjekkoslovakiet.

Året efter rejste Orsi tilbage til Argentina og spillede efterfølgende igen for det argentinske landshold.

På klubplan spillede Orsi for blandt andet Independiente og Boca Juniors i Argentina, for Peñarol i Uruguay, for Flamengo i Brasilien, samt for Juventus i Italien.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina
Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra Independiente
Fodboldspillere fra Boca Juniors
Fodboldspillere fra Clube de Regatas do Flamengo
Fodboldspillere fra Club Atlético Peñarol
Fodboldspillere fra Juventus F.C.
Verdensmestre i fodbold
Deltagere for Argentina ved sommer-OL 1928
Olympiske sølvmedaljevindere fra Argentina

Raimundo Orsi


الجملون  أو السقف السندي أو السطح السَّندي  أو السَّقْف المُحَرَّد  ، في العمارة، هو سقف ذو جانبين طوليين منحدرين عُلوي وسُفلي، والسفلي أشدّ انحداراً. كان السقف السندي معروفاً في العصور الوسطى، واستعمل من جديد في القرن السابع عشر. أما الغرفة التي أسفل السقف فتُبنى عن طريق تصميم معين للسقف : عادي الانحدار في المنطقة العليا والوسطى، رأسي في الجزء الخارجي (منطقة المزراب).

مراجع

أسقف
عناصر معمارية
نظام إنشائي

سقف سندي


Nancy Jan Davis (; born November 1, 1953) is a former American astronaut. A veteran of three space flights, Davis logged over 673 hours in space. She is now retired from NASA.

Early life
Nancy Jan Davis was born in Cocoa Beach, Florida, but considers Huntsville, Alabama, to be her hometown.

She graduated from Huntsville High School in 1971, received a Bachelor of Science degree in applied biology from the Georgia Institute of Technology in 1975 and another in mechanical engineering from Auburn University in 1977. She received a Master of Science degree in 1983 and a doctorate in 1985, both in mechanical engineering at the University of Alabama in Huntsville.

Engineering career
After graduating from Auburn University in 1977, Davis joined Texaco in Bellaire, Texas, working as a petroleum engineer in tertiary oil recovery. She left there in 1979 to work for NASA's Marshall Space Flight Center as an aerospace engineer. In 1986, she was named as team leader in the Structural Analysis Division, and her team was responsible for the structural analysis and verification of the Hubble Space Telescope (HST), the HST maintenance mission, and the Advanced X-Ray Astrophysics Facility. In 1987, she was also assigned to be the lead engineer for the redesign of the solid rocket booster external tank attach ring. Davis did her graduate research at the University of Alabama in Huntsville, studying the long-term strength of pressure vessels due to the viscoelastic characteristics of filament-wound composites. She holds one patent, has authored several technical papers, and is a Registered Professional Engineer.

Astronaut career
Davis became an astronaut in June 1987. Her first assignment was in the Astronaut Office Mission Development Branch, where she provided technical support for Space Shuttle payloads. Following this, Davis was a CAPCOM in Mission Control, responsible for communicating with Shuttle crews for seven missions. After her first space flight, Davis served as the Astronaut Office representative for the Remote Manipulator System (RMS), with responsibility for RMS operations, training, and payloads. After her second space flight, she served as the Chairperson of the NASA Education Working Group and as Chief for the Payloads Branch, which provided Astronaut Office support for all Shuttle and International Space Station payloads. A veteran of three space flights, Davis has logged over 673 hours in space. She flew as a mission specialist on STS-47 in 1992 and STS-60 in 1994, and was the payload commander on STS-85 in 1997.

STS-47
STS-47, Spacelab-J, was the 50th Space Shuttle mission. Launched on September 12, 1992, this cooperative venture between the United States and Japan conducted 43 experiments in life sciences and materials processing. During the eight-day mission, she was responsible for operating Spacelab and its subsystems and performing a variety of experiments. Davis's then-husband Mark C. Lee was payload commander on STS-47. After completing 126 orbits of the Earth, STS-47  landed at Kennedy Space Center on September 20, 1992.

STS-60
STS-60 was the second flight of Spacehab (Space Habitation Module) and the first flight of the Wake Shield Facility (WSF). Launched on February 3, 1994, this flight was the first Space Shuttle flight on which a Russian cosmonaut was a crew member. During the eight-day mission, her prime responsibility was to maneuver the WSF on the RMS, to conduct thin film crystal growth and she was also responsible for performing scientific experiments in the Spacehab. The STS-60  landed at Kennedy Space Center on February 11, 1994, after completing 130 orbits of the Earth.

STS-85
Davis was the payload commander for STS-85, which was launched on Discovery on August 7, 1997. During this 12-day mission, Davis deployed and retrieved the CRISTA-SPAS payload, and operated the Japanese Manipulator Flight Demonstration (MFD) robotic arm. The mission also included several other scientific payloads for the conduct of research on astronomy, Earth sciences, life sciences, and materials science. The mission was accomplished in 189 Earth orbits, traveling 4.7 million miles. The STS-85 Discovery landed at Kennedy Space Center on August 19, 1997.

Later NASA career
After her flight on STS-85, Davis was assigned to NASA Headquarters as the Director of the Human Exploration and Development of Space (HEDS), Independent Assurance Office for the Office of Safety and Mission Assurance. In that position, Davis managed and directed independent assessments for the programs and projects assigned to the HEDS enterprise. In July 1999, she transferred to the Marshall Space Flight Center as Director of the Flight Projects Directorate, which was responsible for the International Space Station (ISS) Payload Operations Center, ISS hardware and the Chandra X-Ray Observatory Program. After the  accident, she was named head of Safety and Mission Assurance at Marshall, where she assured the safe return to flight of the Space Shuttle. Davis retired from NASA in 2005 and worked for Jacobs Engineering Group as a Vice President and Deputy General Manager. She currently works for Bastion Technologies, Inc. as the Safety and Mission Assurance Support Contract Program Manager at the Marshall Space Flight Center.

Personal life
Davis secretly married fellow astronaut Mark C. Lee, whom she had met during training for their flight in January 1991. They were the first (and so far only) married couple to fly together in space. They divorced in 1999.

She is currently married to former Judge Schuyler Richardson.

Medals and honors
She has been awarded the NASA Outstanding Leadership Medal in 1998, the NASA Exceptional Service Medal in 1995 and 2002, and the NASA Space Flight Medal in 1992, 1994, and 1997, the NASA Fellowship for Full-Time Study in 1983, the ASME National Old Guard Prize in 1978, the ASME Ralph Coates Roe Medal in 2001. She has been inducted to the Alabama Aviation Hall of Fame, the Alabama Engineering Hall of Fame, and the Presidential Rank Award of Meritorious Executive.

References

External links

1953 births
Living people
Women astronauts
Auburn University alumni
University of Alabama in Huntsville alumni
People from Cocoa Beach, Florida
People from Huntsville, Alabama
Georgia Tech alumni
American women engineers
Fellows of the American Society of Mechanical Engineers
NASA civilian astronauts
Space Shuttle program astronauts
21st-century American women

Jan Davis


Dietrich Hermann von Roeder (* 12. Juli 1861 in Lübben; † 5. Dezember 1945 in Potsdam) war ein deutscher General der Infanterie.

Leben

Herkunft
Dietrich entstammte einer alten Soldatenfamilie und war der Sohn von Andreas von Roeder (1834–1901) und dessen Ehefrau Elisabeth, geborene von Colmar (1836–1873). Sein Großvater war der Generalmajor Hermann von Roeder (1797–1857), sein Urgroßvater der Generalmajor Heinrich von Roeder (1742–1821).

Militärkarriere
Roeder trat am 8. April 1882 als Fahnenjunker in das Kaiser Franz Garde-Grenadier-Regiment Nr. 2 der Preußischen Armee ein. Dort wurde er am 16. November 1882 zum Fähnrich ernannt sowie am 11. September 1883 zum Sekondeleutnant befördert. Vom 1. November 1888 bis 28. Oktober 1891 diente er als Adjutant des II. Bataillons. Mit seiner Beförderung zum Premierleutnant folgte seine zeitgleiche Versetzung am 27. Januar 1892 in das Königin Augusta Garde-Grenadier-Regiment Nr. 4. Von hier aus kommandierte man Roeder zur weiteren Ausbildung vom 1. Oktober 1892 bis 20. Juli 1895 an die Kriegsakademie und im Anschluss daran bis zum 30. September 1895 zur I. Matrosen-Artillerie-Abteilung. Nach kurzzeitigem Truppendienst wurde er dann am 1. April 1896 zum Großen Generalstab kommandiert und unter Belassung in diesem Kommando am 18. April 1896 in sein Stammregiment zurück versetzt. Dort erhielt er am 21. Januar 1897 seine Beförderung zum Hauptmann und als solcher kurz darauf am 16. Februar 1897 die Ernennung zum Kompaniechef. Diesen Posten hatte Roeder die kommenden fünf Jahre inne. Am 18. April 1903 erfolgte seine Versetzung nach Danzig als Adjutant beim Generalkommando des XVII. Armee-Korps. Nachdem Roeder am 27. Januar 1905 Major geworden war, wurde er zwei Tage später zum militärischen Berater des Prinzen August Wilhelm von Preußen berufen. Am 22. Oktober 1908 folgte seine Versetzung in das Kaiser Franz Garde-Grenadier-Regiment Nr. 2 und seiner Beurlaubung für ein Jahr. In dieser Zeit war Roeder als Vorstand der Hofhaltung des Prinzen tätig. Am 17. September 1909 versetzte man ihn dann nach Charlottenburg zum Stab des Königin Elisabeth Garde-Grenadier-Regiments Nr. 3 und übernahm am 22. März 1910 als Kommandeur das Füsilier-Bataillon. Sechs Monate später übernahm Roeder für die kommenden drei Jahre die Funktion als militärischer Begleiter von Prinz Joachim von Preußen, dem jüngsten Sohn des Kaisers. Zwischenzeitlich am 27. Januar 1912 zum Oberstleutnant befördert, wurde Roeder dann am 1. Oktober 1913 nach Weimar zum Stab des Infanterie-Regiments "Großherzog von Sachsen" (5. Thüringisches) Nr. 94 versetzt. Zeitgleich mit der Beförderung zum Oberst am 22. März 1914 erfolgte dann seine Ernennung zum Kommandeur des Kaiser Franz Garde-Grenadier-Regiment Nr. 2, in dem er einst seine Militärkarriere begonnen hatte.

Erster Weltkrieg
Mit Ausbruch des Ersten Weltkriegs machte sein Regiment mobil und rückte in das neutrale Belgien ein. Hier kam es erstmals am 22. und 23. August 1914 in der Schlacht an der Sambre bei Auvelais zu Kampfhandlungen. Es folgte die Schlacht bei St. Quentin sowie schwere Kämpfe am Petit Morin. Nach dem von der Obersten Heeresleitung befohlenen Rückzug von der Marne konnte Roeder mit seinem Regiment die nachrückenden Franzosen in seinem Abschnitt bei Reims zum Stehen bringen. Während der Schlacht bei Arras wurde Roeder am 6. Oktober 1914 durch einen Granatsplitter am Bein verwundet, verblieb jedoch bei seiner Truppe. Nach der Schlacht bei Ypern ging das Regiment in den Stellungskrieg über. In der Folgezeit vertrat Roeder immer wieder den Kommandeur der 4. Garde-Infanterie-Brigade.

Am 23. Februar 1915 wurde er dann zum Kommandeur der 37. Infanterie-Brigade ernannt, die zu diesem Zeitpunkt an der Aisne stand. Ende April 1915 verlegte die Brigade an die Ostfront nach Galizien, wo sie sich an den Verfolgungskämpfen nach der Schlacht bei Gorlice-Tarnów beteiligte. Bis Ende September 1915 rückte die Brigade über den Bug bis an die Jasiolda vor. Dann kehrte Roeder mit seinem Verband an die Westfront zurück und konnte während der Herbstschlacht in der Champagne mehrfach Durchbruchsversuche der Franzosen vereiteln. 1916 kämpfte er anschließend nochmals im Osten u. a. am Stochod während der Brussilow-Offensive. Ende des Jahres kam Roeder wieder in den Westen. Hier kämpfte er in Folge in der Champagne um die Höhen von Ripont, in der Doppelschlacht Aisne-Champagne und nahm anschließend an den Kämpfen bei Reims teil. Für seine Verdienste wurde Roeder mit dem Roten Adlerorden II. Klasse ausgezeichnet und am 18. Juni 1917 zum Generalmajor befördert. Im September stand er dann in schweren Abwehrkämpfen vor Verdun und im November 1917 um die strategisch wichtige Höhe 344.

Am 8. Februar 1918 ernannte man Roeder zum Kommandeur der im Artois stehenden 3. Garde-Division. Während der Frühjahrsoffensive führte er seine Division erfolgreich in der Durchbruchschlacht bei Monchy-Cambrai und anschließend bei Bapaume. Für diese Leistungen wurde er durch seinen Kommandierenden General Arthur von Lindequist zur höchsten preußischen Tapferkeitsauszeichnung, dem Pour le Mérite eingereicht, den Roeder dann am 17. April 1918 erhielt.

Im April 1918 verlegte die Division nach Flandern und kam bei der Schlacht um den Kemmel zum Einsatz, ging dann wieder in den Stellungskrieg über und wurde Ende Mai aus der Front nach Lothringen gezogen. Nach Kämpfen bei Reims und der Beteiligung an der Schlacht an der Marne, folgten Kämpfe vor und in der Siegfriedstellung. Zuletzt war die Division bis zum Waffenstillstand bei der 3. Armee in Abwehrkämpfen zwischen Argonnen und Maas sowie an Aisne und Aire.

Nachkriegszeit
Nach Kriegsende führte Roeder seine Division in die Heimat zurück, wo diese demobilisiert und schließlich aufgelöst wurde. Er übernahm am 2. Januar 1919 das Kommando über das Landesschützenkorps, ein Freikorps, und war zudem Kommandeur der 115. Infanterie-Division. Mit beiden Verbänden war er an der Niederschlagung zahlreicher spartakistischer Aufstände in Berlin und Mitteldeutschland beteiligt.

Mit der Übernahme in die Reichswehr fungierte Roeder ab 18. Oktober 1919 als Infanterieführer 4 in Magdeburg und stieg am 16. Mai 1920 zum Befehlshaber der Reichswehr-Brigade 4 auf. Nachdem Roeder am 18. Dezember 1920 den Charakter als Generalleutnant erhalten hatte, schied er am 31. Dezember 1920 aus dem aktiven Dienst.

Roeder erhielt am 27. August 1939, dem sogenannten Tannenbergtag, den Charakter als General der Infanterie verliehen.

Familie
Roeder heiratete 1906 Ernestine von Polenz (1879–1959). Ihr ältester Sohn Wilhelm von Roeder (1907–1974) wurde Brigadegeneral der Bundeswehr. Der zweitälteste Sohn Heinrich von Roeder (1910–?) in der Zeit des Nationalsozialismus Landrat.

Auszeichnungen
 Kronenorden III. Klasse
 Ritterkreuz des Königlichen Hausordens von Hohenzollern
 Preußisches Dienstauszeichnungskreuz
 Ritterkreuz I. Klasse des Ordens vom Zähringer Löwen
 Ehrenkreuz des Greifenordens
 Ehrenoffizierskreuz des Oldenburgischen Haus- und Verdienstordens des Herzogs Peter Friedrich Ludwig
 Reußisches Ehrenkreuz I. Klasse
 Komtur II. Klasse des Herzoglich Sachsen-Ernestinischen Hausordens
 Orden der Eisernen Krone III. Klasse
 Eisernes Kreuz (1914) II. und I. Klasse

Literatur
 Karl-Friedrich Hildebrand, Christian Zweng: Die Ritter des Ordens Pour le Mérite des I. Weltkriegs. Band 3: P–Z. Biblio Verlag, Bissendorf 2011, ISBN 3-7648-2586-3, S. 131–133.
 Hanns Möller: Geschichte der Ritter des Ordens pour le mérite im Weltkrieg. Band II: M–Z. Verlag Bernard & Graefe, Berlin 1935, S. 206–208.
 Freiherr von Ledebur: Roeder. In: Genealogisches Handbuch der Adeligen Häuser. Reihe B, Band 6 (= Genealogisches Handbuch des Adels, Band 32). C. A. Starke Verlag, Limburg an der Lahn 1964, S. 296–306.

Einzelnachweise

Generalmajor (Königreich Preußen)
Generalleutnant (Reichswehr)
General der Infanterie, Charakter (Heer der Wehrmacht)
Befehlshaber im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Träger des Preußischen Königlichen Kronenordens 3. Klasse
Ritter des Königlichen Hausordens von Hohenzollern
Träger des Ordens vom Zähringer Löwen (Ritter I. Klasse)
Träger des Ordens der Eisernen Krone (III. Klasse)
Träger des Roten Adlerordens 2. Klasse
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Träger des Eisernen Kreuzes I. Klasse
Träger des Herzoglich Sachsen-Ernestinischen Hausordens (Komtur II. Klasse)
Ehrenkreuz des Greifenordens
Offizier des Oldenburgischen Haus- und Verdienstordens des Herzogs Peter Friedrich Ludwig
Träger des Reußischen Ehrenkreuzes
Dietrich
Deutscher
Geboren 1861
Gestorben 1945
Mann

Dietrich von Roeder