Krystian Bielik (Konin, 4 de janeiro de 1998) é um futebolista polonês que atua como zagueiro e meio-campo. Atualmente joga pelo Birmingham City, emprestado pelo Derby County.

Carreira no clube

Legia Varsóvia
Bielik começou a jogar futebol pelo clube de sua cidade natal, Górnik Konin, antes de ser descoberto pelos olheiros do Lech Poznań em 2012, e mais tarde ingressou na academia de desenvolvimento. Ele venceu o Campeonato Polonês Sub-17 com o clube no início de 2014. No entanto, em julho de 2014, Bielik se juntou aos arquirrivais do Lech, Legia Varsóvia, por 50.000 zł (£9.000), e em 24 de agosto, ele fez sua estreia na Ekstraklasa contra o Korona Kielce.

Arsenal

Em 21 de janeiro de 2015, o Arsenal contratou Bielik por um valor reportado de £2,4 milhões; o valor não foi divulgado oficialmente.

Bielik fez sua estreia no Arsenal na quarta rodada da Copa da Liga Inglesa em 27 de outubro de 2015, substituindo o também estreante Glen Kamara após 60 minutos em uma derrota por 3 a 0 contra o Sheffield Wednesday. Ele foi membro da equipe sub-21 do Arsenal que alcançou a final do play-off da Premier League Sub-21 de 2015–16, realizada no Emirates Stadium em maio de 2016, na qual derrotou o Aston Villa por 3–1.

Birmingham City (empréstimo)
Em 31 de janeiro de 2017, Bielik assinou com o Birmingham City por empréstimo até o final da temporada 2016–17. Ele fez sua estreia como titular contra o Preston North End em 14 de fevereiro, e jogou toda a partida em que o Birmingham perdeu por 2–1. Sua próxima aparição foi dez dias depois, como substituto, depois que o zagueiro Paul Robinson foi expulso na vitória por 2 a 0 contra o Wolverhampton Wanderers.

Walsall (empréstimo)
Uma lesão no ombro que exigiu cirurgia impediu que Bielik fosse emprestado na janela de transferências do verão de 2017, mas em 31 de janeiro de 2018, ele assinou com Walsall da League One por empréstimo até o final da temporada.

Charlton Athletic (empréstimo)
Em 16 de agosto de 2018, Bielik ingressou no Charlton Athletic por empréstimo de uma temporada. Seu primeiro gol deu ao Charlton uma vitória por 2 a 1 contra o Southend United em 1º de setembro. Ele marcou nas semifinais do play-off da League One contra o Doncaster Rovers, e foi premiado como o melhor em campo na final contra o Sunderland, uma vitória por 2–1 no Estádio de Wembley pela qual o Charlton Athletic garantiu a promoção a EFL Championship.

Derby County
Em 2 de agosto de 2019, Bielik ingressou no Derby County em um contrato de cinco anos. O valor total não foi revelado, mas relatada pelo Telegraph como uma taxa inicial abaixo do valor recorde do Derby paga de £ 8 milhões, além de cláusulas relacionadas ao desempenho que poderiam levá-lo aos £10 milhões.

Em janeiro de 2020, Bielik foi substituído em uma partida da equipe sub-23 com o que provou ser uma lesão no ligamento cruzado anterior. Isso o manteve fora de ação pelo restante da temporada 2019-20. Bielik voltou à ação em novembro de 2020, retornando em uma derrota em casa por 2 a 0 para o Barnsley, que viu o Derby cair para o último lugar do campeonato. Ele marcou seu primeiro gol pelo Derby na vitória por 4 a 0 sobre o Birmingham City em 29 de dezembro.

Em 30 de janeiro de 2021, Bielik sofreu outra lesão que o manteve afastado pelo resto do ano. Bielik fez seu tão esperado retorno um ano desde o dia em que o sofreu a lesão, saindo do banco e marcando aos 96 minutos, enquanto o Derby empatava em 2–2 com o Birmingham City. Ele fez 15 partidas até o final da temporada, na qual o Derby foi rebaixado para a Football League One.

Retorno ao Birmingham City por empréstimo
Bielik voltou ao clube do campeonato Birmingham City em 29 de julho de 2022 por empréstimo para a temporada 2022–23.

Carreira internacional
Bielik foi convocado para a seleção da Polônia para o Campeonato da Europa de Sub-21 de 2017, mas não jogou.

Foi convocado para o Campeonato da Europa de Sub-21 de 2019, onde marcou dois gols em três jogos.

Bielik foi convocado pela primeira vez para a seleção principal da Polônia para as eliminatórias da UEFA Euro 2020 em setembro de 2019. Ele fez sua estreia em 6 de setembro de 2019 como substituto aos 70 minutos na derrota por 2 a 0 para a Eslovênia, e começou como titular três dias depois em um empate sem gols com a Áustria.

Ligações externas

Pessoas vivas
Nascidos em 1998
Futebolistas da Polônia
Futebolistas do Legia Warszawa
Futebolistas do Arsenal F.C.
Futebolistas do Walsall F.C.
Futebolistas do Birmingham City F.C.
Futebolistas do Charlton Athletic F.C.
Futebolistas do Derby County F.C.
Poloneses expatriados no Reino Unido
Jogadores da Seleção Polonesa de Futebol
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022
!CS1 polaco-fontes em língua (pl)

Krystian Bielik


Prof. Manuel Benito Crespo Villalba (Burjasot, Valencia, 1962) es un botánico y profesor español.

Biografía
Nació en Burjasot, (Valencia), donde completó su formación académica básica y el bachillerato. En 1984 obtuvo la licenciatura en Ciencias Biológicas, especialidad Botánica, por la Universidad de Valencia, y en la misma alta casa de estudios, el doctorado en Biología, en 1989, con la máxima calificación. En 1990 accedió a una plaza de profesor Ayudante en la Universidad de Alicante, donde en 1991 obtuvo por concurso-oposición una plaza de Profesor Titular de Biología Vegetal, y en 2002 ganó igualmente en concurso-oposición una plaza de Catedrático de Universidad en el área de Botánica, en esa misma Universidad. Ha dirigido diversas tesis doctorales y ha participado en numerosos proyectos de investigación.

Es autor de más de 300 publicaciones científicas y técnicas (libros, capítulos de libro y artículos científicos y de divulgación), relativas a la investigación taxonómica, florística, biogeográfica, fitosociológica y de conservación de la flora mediterránea. Es autor o coautor de más de 350 nombres de táxones vegetales, así como miembro o asesor de varias sociedades científicas y revistas internacionales de Botánica. Forma parte del equipo de autores y editores de Flora iberica, en el que ha realizado labores de revisión o edición de varios géneros y familias de plantas vasculares de la península ibérica.

Algunas publicaciones

Libros

 . 2014. Claves Ilustradas para la Flora Valenciana. Monografías de Flora Montiberica 6. 503 p. Jolube Consultor y Editor Botánico. ISBN 978-84-941996-7-7

 . 2021. Flora valentina. Flora vascular de la Comunidad Valenciana. vol. IV (Angiospermae, IV). Lamiaceae-Rhamnaceae. Monografías de Flora Montiberica, n.º 7. Ed. Jolube Consultor Botánico y Editor. 366 pp. ISBN 978-84-121656-9-2

 . 2015. Flora valentina. Flora vascular de la Comunidad Valenciana. vol. III (Angiospermae, III). Convolvulaceae-Juglandaceae. Editor Fundación de la Comunidad Valenciana para el Medio Ambiente. 552 pp. ISBN 978-84-482-6011-8

 . 2013. Flora valentina. Flora vascular de la Comunidad Valenciana. vol. II (Angiospermae, II). Berberidaceae-Compositae. Editor Fundación de la Comunidad Valenciana para el Medio Ambiente. 268 pp. ISBN 978-84-482-5855-9

 . 2011. Flora valentina. Flora vascular de la Comunidad Valenciana. vol. I (Pteridophyta, Gymnospermae, Angiospermae I). Editor Fundación de la Comunidad Valenciana para el Medio Ambiente, 539 p. ISBN 978-84-482-5537-4

 . 2009. Manual para la determinación de la flora valenciana, edición 4. Monografías de Flora Montiberica 5. Ed. Librería Compás, Alicante, 507 p. ISBN 978-84-86776-73-2

 . 2001. Medi físic i flora de la Marina Baixa. Monografías/Universidad de Alicante Series. Volumen 8 de Joan Fuster: Materials per a la docència en valencià. Fotografías de	José Carlos Cristóbal Fernanz. Edición ilustrada de Universidad de Alicante, 420 p. ISBN 84-7908-619-X

 . 1998a. El género Limonium Mill. (Plumbaginaceae) en la Comunidad Valenciana: taxonomía y conservación. Colección biodiversidad n.º 2. Editor Generalitat Valenciana, Consellería de Ambiente, 116 pp. ISBN 84-482-1827-2

 . 1998b. Manual para la determinación de la flora valenciana. Monografías de Flora Montiberica n.º 3. Editor Flora Montibérica.org, 495 pp. ISBN 84-923461-0-8

 . 1995. Flora abreviada de la Comunidad Valenciana. Editor Gamma, 483 pp. ISBN 84-89522-08-1

 . 1991. Prácticas de botánica general. Editor Secretariado de Publicaciones, Universidad de Alicante, 223 pp. ISBN 84-7908-028-0

 . 1990. Claves para la flora valenciana. Editor Promoció Cultura Valenciana, 430 pp. ISBN 84-85446-39-9

Honores
 Presidente de la Asociación de Herbarios Ibero-Macaronésicos (AHIM), 1997-2003

 Director del Departamento de Ciencias Ambientales y Recursos Naturales (dCARN) de la Universidad de Alicante, 2002-2013, 2021-

 Director del Grupo de Investigación "Botánica y conservación vegetal", de la Universidad de Alicante, 2007-

 Director de la "Unidad de Conservación y gestión de recursos fitogenéticos" del Centro Iberoamericano de la Biodiversidad (CIBIO) de la Universidad de Alicante, 1999-2007

 Director del Herbario de la Universidad de Alicante (ABH), 1991-

 Evaluador de proyectos de investigación de l'AGAUR (Agencia de Gestión de Ayudas Universitarias y de Investigación), de la Generalidad de Cataluña.

 Evaluador experto de proyectos de investigación de la ANEP (Agencia Nacional de Evaluación y Prospectiva), del Gobierno de España.

Miembro de
 "Mediterranean Island Specialist Group" de la Species Survival Commission de la UICN (Unión Mundial para la Naturaleza), 2003-

 "Grupo de Trabajo de Flora", del Comité Español de la UICN, 1997-

 "International Association for Plant Taxonomy" (IAPT), 1992-

 "Asociación Española de Fitosociología" (AEFA), dependiente de la Federation Internationale de Phytosociologie (FIP), 1992-

 "Asociación Española para el Estudio de los Pastos" (SEEP), 2001-

 "American Society of Plant Taxonomists" (ASPT), 1995-

 "Organization for the Phyto-Taxonomical Investigation of the Mediterranean Area" (OPTIMA), 1996-

 "Systematics Association" (London), 1997-

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de España del siglo XX
Botánicos de España del siglo XXI
Escritores en catalán del siglo XX
Escritores en catalán del siglo XXI
Escritores en español del siglo XX
Escritores en español del siglo XXI

Nacidos en Burjasot

Manuel Benito Crespo


În chimie, substituția nucleofilă (SN) este un tip fundamental de reacție chimică în cadrul căreia o specie chimică nucleofilă bogată în electroni se leagă în mod selectiv sau se atașează de un atom sau un grup de atomi, iar fiindcă este o reacție de substituție, unii atomi sau grupe vor fi substituite. Entitatea moleculară de care aparține electrofilul și grupele substituite  se numește substrat.<ref>R. A. Rossi, R. H. de Rossi, Aromatic Substitution by the SRN1 Mechanism, ACS Monograph Series No. 178, American Chemical Society, 1983. .</ref>

Forma generală a acestui tip de reacție este următoarea:

Nuc:  +  R-LG  →  R-Nuc  +  LG:

 Tipuri
Există mai multe tipuri de substituție nucleofilă. De exemplu, după numărul de molecule implicate în etapa determinantă de viteză a unei reacții există:
 Reacție SN1, de substituție nucleofilă monomoleculară
 Reacție SN2'', de substituție nucleofilă bimoleculară

Reacții
 Reducere organică cu hidruri:
 R-X  →  R-H folosind LiAlH4    (SN2)
 Reacții de hidroliză:
 R-Br + OH− → R-OH + Br−  (SN2) sau
 R-Br + H2O  → R-OH + HBr     (SN1)
 Sinteza Williamson pentru obținerea de eteri:
 R-Br + OR'− → R-OR' + Br−   (SN2)

Vezi și
 Substituție electrofilă

Referințe

Reacții organice
Reacții de substituție

Substituție nucleofilă


Alrek y Eirík (nórdico antiguo: Alrekr –  Eiríkr; castellano: Alarico y Erico) fueron dos legendarios reyes vikingos que gobernaron Suecia en diarquía. Su figura protohistórica aparece en la saga Ynglinga, Ynglingatal e Historia Norwegiæ. Según la saga Ynglinga ambos eran hijos del rey Agne y su consorte Skjalf, por lo tanto pertenecen a la dinastía de los Ynglings. Los dos eran poderosos y excepcionales en la guerra y en los deportes, especialmente estaban muy bien adiestrados como jinetes, compitiendo entre ellos con sus caballos. Un día salieron a cabalgar, alejándose de su séquito y no regresaron; los encontraron muertos con las cabezas destrozadas, pero no había armas, solo tenían en sus manos las bridas de sus caballos. Yngvi y Alf, hijos de Alrek, sucedieron a su padre en el trono de los suiones.

Según Ynglingatal, el único que muere es Alrek. La muerte de Eirík parece que fue un malentendido en la traducción de Snorri Sturluson, quizás por la influencia de los sucesores que también eran hermanos y se mataron mutuamente.

Ynglingatal e Historia Norwegiæ mencionan a Yngvi y Alf como sucesores de Alrek.

Hogna es un error de interpretación, confundido por Agne. A diferencia de Ynglingatal, Historia Norwegiæ cita a Dag el Sabio como predecesor de Alrek. En su lugar, Alrek precede a Agne y Agne es sucesor de Yngvi (erróneamente llamado Ingjaldr).

Íslendingabók cita una línea de descendencia en Ynglingatal y coincide con Historia Norwegiæ::  xi Dagr. xii Alrekr. xiii Agni. xiiii Yngvi.

La saga de Gautrek también cita a Alrek y Eirík como hijos de Agni y Skjálf, gobernando en diarquía y fue por ellos que Starkad escapó tras matar al rey Vikar. Starkad acompañaba a ambos en sus expediciones vikingas y cuando los hermanos se asentaron en un reino, siguió en solitario con sus incursiones. Pero Alrek vivió poco tiempo, Eirík mató a Alrek con una brida cuando entrenaba a sus caballos y gobernó como monarca absoluto de Suecia. La misma versión aparece en Hrólfs saga Gautrekssonar (Saga de Hrólf hijo de Gautrek). Aquí aparece Thornbjörg, hija de Eirík y su consorte Ingigerd, que era una afamada skjaldmö y gobernó una parte del reino. Thornbjörg incluso se hizo llamar "Rey Thorberg" (en masculino), pero se enamoró de Hrólf hijo de Gautrek y se casó, tras lo cual cedió sus armas a su padre Eirík y se dedicó a bordar.

Gesta Danorum
Gesta Danorum de Saxo Grammaticus (Libro 5) presenta a un Ericus Desertus (Erico o Erik el Elocuente), un vikingo noruego al servicio del rey Gøtarus (Götar de Noruega). Saxo menciona que Erik estuvo al servicio del rey Fróði de Dinamarca, y tras varias heroicidades y proezas casó con la hermana del rey llamada Gunvara. Un rey de los suecos llamado Alricus (Alrekr en la tradición nórdica), estaba en guerra contra Gestiblindus, rey de los gautas y Gestiblindus buscó la ayuda de Fróði.

Erik fue a la guerra y tras matar al hijo de Alrik, Gunthiovus (nórdico antiguo: Gunnþjófr), ambos contendientes acordaron celebrar una reunión secreta donde Alrik intentó doblegar a Erik pero las negociaciones fracasaron, aunque Alrek y Erik acordaron acabar con la guerra y enfrentarse mutuamente en duelo singular. Alrek murió y Erik quedó mal herido y la falsa noticia sobre su fallecimiento llegó al rey Fróði. Contra pronóstico, Erik se recuperó y regresó a la corte de Fróði como rey de Svealand, Värmland, Hälsingland y Soleyar. Fróði entonces le cedió otras tierras para que Erik las gobernase en su nombre, Laponia, Finlandia y Estonia, territorios sometidos a tributos anuales.

El duelo tras una "entrevista secreta" sugiere que Alrik y Erik estaban solos cuando lucharon. La sospecha que Erik también había muerto, tiene cierta reminiscencia con la versión de la saga Ynglinga que cita expresamente la muerte de ambos. Aunque no hay mención a las bridas de los caballos, como Erik no parece que fuese un gran duelista o campeón, sino un estratega con facilidad de palabra, es posible que Saxo pasase por alto una brida que pudo ser motivo hábil para una estratagema.

Referencias

Bibliografía
 Nerman, B. Det svenska rikets uppkomst. Stockholm, 1925.

Enlaces externos
 La Saga de los Ynglings y la Heimskringla en «Kulturformidlingen norrøne tekster og kvad». (en inglés y noruego)

Reyes vikingos legendarios de Suecia

Alrek y Eirík


La Martyr's Memorial A-Division League (सहिद स्मारक ए-डिभिजन लिग en nepalés) es una de las dos ligas de primera división de fútbol de Nepal junto a la Liga Nacional de Nepal, se disputa desde 1955 y es organizada por la Federación de Fútbol de Nepal, la liga tiene un sistema de ascensos y descensos con la División B de Nepal.

Historia
El entonces Primer Ministro de Nepal, Padam Shamsher inauguró el torneo Ram Janaki Football en 1947 con el objetivo de que el público se interesara más en el fútbol. Luego de que la democracia llegara a Nepal en 1950, el Police Force ganó el título 3 años seguidos. La Asociación de Fútbol de Nepal organizó el torneo en memoria de los Mártires, llamándolo el Martyr's Memorial League Tournament, hasta 2012 cuando pasó a ser llamada Liga Nacional.

La historia del torneo no es muy clara, el Ranipokhari Corner Team ganó los torneos entre 1971-73, hasta que no quedaron recursos económicos para continuarlo.

Complicándose por el aumento en el nivel deportivo de sus países vecinos,  tenía problemas para hacer una selección competitiva en vista de sus vecinos, que con sus ligas profesionales no lo tenían. La liga local tenía sus propios problemas.

Ahora revivieron la liga, a causa de la caída de nivel deportivo, y solo un cierto número de personas no la apoyan.

Equipos participantes

Temporada 2023

 La totalidad de los clubes de la ciudad de Katmandú utilizan los dos únicos estadios disponibles, el Estadio Dasarath Rangasala y el Estadio Halchowk.

Palmarés

Títulos por club

Goleadores

Véase también
 Copa de Nepal
 Selección de fútbol de Nepal
 Liga Nacional de Nepal

Enlaces externos
 FIFA.com
 Nepal - List of Champions and Cup Winners

Nepal
Fútbol en Nepal
Eventos deportivos en Nepal
Ligas de fútbol de Nepal

Liga de Fútbol de Nepal


Anja Kofmel, née en 1982 à Lugano, est une cinéaste, animatrice et réalisatrice suisse qui se spécialise dans les films d'animation et les films documentaires.

Biographie
Après avoir suivi des cours à l'Université des Arts de Zurich, Anja Kofmel étudie l'animation à l'école d'art et de design de Lucerne. Son film de fin d'étude Chrigi, est présenté dans de nombreux festivals comme le Festival international du film documentaire d'Amsterdam, le Festival international du film d'animation de Stuttgart et le Festival international du court métrage Winterthur.

Depuis 2011, elle travaille en tant que réalisatrice et illustratrice indépendante de films d'animation et de documentaires.

En 2018, son premier long métrage, un documentaire d'animation nommé Chris Le Suisse, a été présenté au Festival de Cannes, Semaine de la critique. Il a été projeté dans plus de 100 festivals à travers le monde et a remporté de nombreux prix. Pour la réalisation du long-métrage, Anja Kofmel se rend en Croatie et en Allemagne pendant deux années où elle enquête sur la disparition de son cousin Chris, reporter de guerre.

En 2020, Anja Kofmel lance son studio d'animation, Asako Film, en collaboration avec les producteurs Sereina Gabathuler (Dschoint Ventschr Film Produktion, Zurich) et Nicolas Burlet (Nadasdy Film, Genève).

Filmographie (sélection)
Films dirigés par Anja Kofmel
 2003 : Strichcode
 2004 : Je Suisse
 2005 : Selling Shoes, BoxerBox
 2009 : Chrigi
 2018 : Chris le Suisse

Films animés par Anja Kofmel
 2018 : Hanna la Rouge, réalisé par Anita Hugi
 2018 : Das Erste und das Letzte, réalisé par Kaspar Kasics

Notes et références

Liens externes

 Anja Kofmel sur le site du GSFA Groupement Suisse du film d'animation
 https://www.semainedelacritique.com/fr/realisateurs/anja--kofmel
 https://www.cineuropa.org/fr/interview/354671/

Naissance en 1982
Naissance à Lugano
Animateur suisse
Réalisatrice suisse
Documentariste suisse

Anja Kofmel


12104 Chesley este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12104 Chesley este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,01 ua, o excentricitate de 0,02 și o înclinație de 11,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

12104 Chesley


Carlo Bonelli (Roma, 1612 - Roma, 27 de agosto de 1676) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Roma em 1612. Dos marqueses de Cassano. O mais velho dos sete filhos de Antonio Pio Bonelli, capitão das tropas espanholas no Milanese e Marzia Ceba Grimaldi. Sobrinho-bisneto do Papa São Pio V (1566-1572). Sobrinho-neto do cardeal Michele Bonelli, OP (1566).

Educação
Estudos iniciais no Seminario Romano ; mais tarde, estudou na Universidade de Perugia, onde obteve o doutorado em direito.

Início da vida
Camareiro Privado do Papa Urbano VIII. Prelado da SC do Bom Governo. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça, 1639. Governador de várias cidades dos Estados Pontifícios. Governador de Roma e vice-camerlengo da Santa Igreja Romana, de 15 de abril de 1655 a 18 de outubro de 1656.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Corinto, em 16 de outubro de 1656. Consagrado, em 28 de outubro de 1656, em Roma, pelo cardeal Pietro Ottoboni. Núncio extraordinário perante o rei Felipe IV da Espanha para estabelecer a paz entre os príncipes cristãos, 27 de outubro de 1656; permaneceu como núncio ordinário até 1664.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 14 de janeiro de 1664; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Anastácia, a 15 de abril de 1665. Participou no conclave de 1667 , que elegeu o Papa Clemente IX. Participou do conclave de 1669-1670 , que elegeu o Papa Clemente X. Não participou do conclave de 1676 , que elegeu o Papa Inocêncio XI; morreu em sua residência romana durante sua celebração.

Morte
Morreu em Roma em 27 de agosto de 1676, à 1h, em sua residência na Piazza Ss. XII Apostoli, durante a sede vacante. Exposto e enterrado na igreja de S. Maria sopra Minerva, Roma

Cardeais nomeados pelo papa Alexandre VII
Cardeais da Itália

Carlo Bonelli


Frederik Rodenberg Madsen (født 22. januar 1998 i Værløse) er en dansk professionel cykelrytter, der kører for . Han har tidligere kørt for , Team Giant-Castelli og Team ColoQuick. Han konkurrerer i landevejscykling og i banecykling.

Karriere
Han var med på det danske landshold, der vandt bronze ved OL i Rio de Janeiro i 2016 og bronze ved VM i banecykling i holdforfølgelse. Han blev dansk juniormester i linjeløb i 2016. I 2020 vandt Frederik Rodenberg sammen med sine holdkammerater, Lasse Norman Hansen, Julius Johansen og Rasmus Lund Pedersen, VM-guld i banecykling i 4000 meter holdforfølgelsesløb. Finalesejren over New Zealand blev sikret i tiden 3.44,672 minutter, hvilket var ny verdensrekord, deres tredje på blot to dage. Præstationen var med til at give de fire ryttere prisen som Årets Sportsnavn 2020.

Det danske hold var efter verdensrekorderne favoritter ved OL 2020 i Tokyo (afholdt i 2021). Holdet, der denne gang bestod af Lasse Normann, Niklas Larsen, Rasmus Lund Pedersen og Frederik Rodenberg, satte da også olympisk rekord i tidskørslen med 3.35,014 minutter og var derfor klar til semifinalen. I semifinalen kørte danskerne mod Storbritanniens hold, og danskerne var klart hurtigst. Da briternes tredjemand også måtte slippe sine holdkammerater, indhentede danskerne ham, men Rodenberg, som førte på det tidspunkt, så ikke briten og kolliderede med ham. Efter en del forvirring endte danskerne med at kvalificere sig til finalen, da de havde indhentet briternes tredjemand. Finalen stod mod Italien, der havde forbedret verdensrekorden i deres semifinale, fik en tæt afgørelse, hvor begge hold var under italienernes verdensrekord fra dagen forinden, og Italien tog guldet i tiden 3.42,032, mens danskerne kørte på 3.42,198 og vandt sølv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Medaljevindere fra Danmark ved sommer-OL 2016
Medaljevindere fra Danmark ved sommer-OL 2020
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark
Olympiske bronzemedaljevindere fra Danmark
Årets Sportsnavn
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 2016
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 2020
Personer fra Værløse

Frederik Rodenberg


Charalambos "Pambos" Pittas (født 27. juli 1966 i Limassol, Cypern) er en cypriotisk tidligere fodboldspiller (forsvarer).
Pambos spillede hele 82 kampe for det cypriotiske landshold, som han debuterede for i januar 1987 i en EM-kvalifikationskamp mod Grækenland. Hans sidste landskamp var en EM-kvalifikationskamp mod Spanien i september 1999.

På klubplan tilbragte Pittas hele sin karriere i hjembyen Limassol, hvor han repræsenterede først Apollon i 16 år, og efterfølgende AEL i tre. Han vandt to cypriotiske mesterskaber med Apollon.

Titler
Cypriotisk mesterskab
 1991 og 1994 med Apollon Limassol

Cypriotisk pokal
 1992 og 2001 med Apollon Limassol

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Cypern
Fodboldspillere fra Apollon Limassol FC

Pambos Pittas


Perrette Pradier (born Perrette Marie Mathilde Chevau; 17 April 1938 – 16 January 2013) was a French actress and dubbing director. She is best known for her work as a voice actress which earned her the nickname of "Queen" or "High Priestess" of dubbing.

Biography
Pradier was born in Hanoi, French Indochina.  Two years after making her film début, in 1961, she was awarded the Prix Suzanne Bianchetti as most promising new actress in France for her performance as "Amenita" in the Sacha Guitry film, "Stop Thief." That year she gained further recognition for her role as "Constance Bonacieux" in two films based on the Three Musketeers. Throughout the 1960s, she appeared in a number of films in her native France, then was contracted for Hollywood productions that included the Fred Zinnemann film Behold a Pale Horse (1964) starring luminaries Gregory Peck, Anthony Quinn, and Omar Sharif. She returned to English-language filming in the Universal Studios thriller, House of Cards (1968) with Orson Welles and George Peppard.

In her long career, Perrette Pradier has also worked in live theatre, appearing in plays such as La Bonne Addresse as well as the longest running French play ever produced, Boeing Boeing. In 1994, she was the voice of "Sarafina" in the French version of the Walt Disney Studios animated feature film, The Lion King.

Death
Pradier died of a heart attack on 16 January 2013, aged 74, in Rueil-Malmaison, France, a month after being operated for an aneurysm.

Filmography
Le Roi Lion (The Lion King) (1994) (voice)
Le Big Bang (1987) (voice)Fiével et le nouveau monde (An American tail) (1986)Les Dalton en cavale (1983) (voice)Comme une femme (1980)Le Comédien (1976) (TV)Le Temps de vivre, le temps d'aimer (1973) TV MiniseriesCéleste (1970)House of Cards (1968)Au théâtre ce soir: Boléro (1968) (TV)Le Judoka, agent secret (Judoka-Secret Agent) (1966)L' Homme d'Istamboul (That Man in Istanbul) (1965)Furia à Bahia pour OSS 117 (OSS 117: Mission for a Killer) (1965)L' Amour à la chaine (Tight Skirts, Loose Pleasures) (1964)Behold a Pale Horse (1964)Des frissons partout (Jeff Gordon, Secret Agent) (1963)Blague dans le coin (1963)Les Saintes nitouches (Wild Living) (1962)Le Crime ne paie pas (Crime Does Not Pay) (1962)The Burning Court  (La chambre ardente) (1962)Les Sept péchés capitaux (The Seven Deadly Sins) (1962)Les Amours de Paris (Paris Loves) (1961)Le Jeu de la vérité (The Game of Truth) (1961)The Three Musketeers (1961)
 The Nabob Affair  (1960)La Brune que voilà (There Is the Brunette) (1960)Les Scélérats (The Wretches) (1959)

ReferencesAdapted from the article Pérette Pradier, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.''

External links

1938 births
2013 deaths
French film actresses
French stage actresses
French voice actresses
French voice directors
People from Hanoi
20th-century French actresses
21st-century French actresses

Perrette Pradier


Storhøjfundet (norsk Storhaugfunnet) er en skibsgrav som blev fundet ved Gunnarshøj i Torvastad, Karmøy i Rogaland. Graven blev i første omgang ødelagt af lodsejeren fra omkring 1830, der brugte jorden til andre projekter og brændte de trædele, som han fandt. En lokal lærer kontaktede Bergen Museum i 1880 og Anders Lorange, der endte med at udgrave højen, og fandt et skib, der dog var dårligt bevaret. En doktorafhandling fra 2008 kastede nyt lys over fundene.

Højen
Storhøjvar en af de største gravhøje i Nord-Rogaland. Den lå på gården Gunnarshaug, på vestsiden af Karmsundet, omtrent 1 kilometer nord for Salhusstraumen, hvor Karmsund bru ligger i dag. Højen lå på en afsats i terrænet, omtrent 20 meter højt, og med udsigt over hele den nordlige del af Karmsundet.

Udgravning
Efter alt at dømme har højen ligger urørt frem til omkring 1830. På dette tidspunkt begyndte lodsejeren at tage ting fra højen, og han har snart efter fundet resterne af et velbevaret skib. I stedet for at kontakte et museum valgte han i stedet at bruge det som brænde. I årenes løb blev der gjort store indhug i højen, og der kom stadig skibsrester frem, hvilket var alment kendt i området.

I 1880 kom nyheden om fundet af Gokstadskibet. John Døsseland, der var en 22 år gammel lærer i Haugesund, tolkede rygterne om skibsresterne i Storhøj til at det kunne være resterne af et vikingeskib. Han skrev et brev om sagen til Bergen Museum, og fik svar fra konservator Anders Lorange. Her fremgik det, at Lorange mente lød lovende, og han anmodede Døsseland om at udgrave højen.

Døsseland havde af indlysende årsager ingen ekspertise med arkæologiske udgravninger. En dag fandt grundejerens kone en armring i guld i noget af det jord, som Døsseland havde udgravet. Han skrev herefter endnu et brav til Bergen, og Lorange rejste dertil for at foretage resten af udgravningen.

Loranges beskrivelse
Af Loranges rapport fremgår det at højen på dette tidspunktet var nærmest halvvejs fjernet. Størstedelen af nordsiden var borte, og han kunne studere et nærmest fuldstændig øst-vestgående snit af højen. I midten var en forsænkning som han først tolkede som en plyndringsgrube, men ved nærmere ettersyn så han at forsænkningen var dannet ved at gravkammeret styrtet sammen. Indenunder fandt han kølplankerne på skibet, der lå i en nord-sydlig retning. Parallelt med skibet, var der bygget to kraftige mure af rullesten på hver side af skibe og på disse var der opført et teltformet gravkammer af fyrestammer. Kun lidt af skibet var bevaret, men der fandtes rester af tjære. Højen var opbygget af græs- og lyngtørv, som var lagt med rodsiden opad.

Lorange begyndte at grave sig ind i den sydelige del af højen. Her fandt han en mur, der gik på tværs af de førnævnte mure. Bag denne fandt han store dele af skibet, der dog var dårligt bevaret. I stævnen havde der ligget flere genstande i jern, der var så tærede og korroderede, at de sad sammen som en stor klump af rust. Syd for stævnen fandt han rester af en mindre båd, som tydeligvis var blevet hugget i stykker ved begravelsen. Over båden var der lagt en landgangsplanke med udhuggede trin. Nord for tværmuren blev der funde flere jerngestande, et komplet sæt spillebrikker af rav og blå las, som antageligvis har været Hnèfatafl

Genstandene, særlig guldringen og spillebrikkerne, viser at graven er rejst over et medlem af den allerøverste overklassen, og muligvis en kongelig. Selv mente Lorange at graven var fra vikingetiden, og at den muligvis var rejst over Guttorm Eiriksson, som ble dræbt under i slaget ved Avaldsnes mod sin onkel Håkon den gode.

Lorange publiserte en artikkel om funnet i 1887. Han hadde da vært syk i mange år, og Storhaugfunnet skulle bli hans siste utgravning. Gjenstandene fra funnet ble liggende ubearbeidet i magasinene ved museet.

Opedals undersøgelser
Først i 1990'erne blev fundet aktuelt igen. Karmøy kommune stillede midler til rådighed til en ny gennemgang af Loranges notater og genstandsmaterialet. Dette blev gjort af arkæologen Arnfrid Opedal, som i 2008 tog doktorgraden med en afhandling om fundet. Opedal fik i forbindelse med gennemgangen af materialet taget flere radiologiske dateringer, som tyder på at graven kunne være fra germansk jernalder. Dette blev bekræftet da Niels Bonde og Frans-Arne Stylegar ved hjælp af dendrokronologi viste at begravelsen fandt sted sommeren 779. Opedal fik også røntgenfotograferet metalgenstandene. De var blevet liggende ukonserverede siden Loranges undersøgelse, og var rustet sammen til store kager af rust. Undersøgelsen viste at det der blandt andet gemte sig flere våben, heriblandt et sværd, af en type som hidtil kun havde været kendt fra Franken.

Litteratur
 Niels Bonde og Frans-Arne Stylegar: Fra Avaldsnes til Oseberg. Dendrokronologiske undersøkelser av skipsgravene fra Storhaug og Grønhaug på Karmøy. Viking LXXII, Oslo 2009
 Anders Lorange: Storhaugen paa Karmøen. Nyt Skibsfund fra Vikingetiden. Bergen Museum Aarbog 1887 no. 4
 Arnfrid Opedal: Kongemakt og kongerike. Gravritualer og Avaldsnes-områdets politiske rolle 600-1000. Oslo Arkeologiske Serie (OAS) vol 13. Unipub, Oslo 2010.

Arkæologiske fund fra Norge
Karmøy

Storhøjfundet


Sen Olsan Bari (română: Tu ai fost) este cel de-al doilea single al cântăreței turce Aleyna Tilki. A fost lansat pe 27 iulie 2017 de casa de discuri DMC. Piesa s-a bucurat de un real succes în Turcia, unde a ajuns până pe locul 1 în MusicTopTR; este prima piesă a cântăreței care a atins această performanță. Videoclipul piesei este al doilea cel mai vizionat al artistei pe YouTube, după Cevapsız Çınlama, cu peste 346 de milioane de vizionări. Referitor la succesul piesei, Aleyna a declarat, într-un concert susținut în Edirne, că vrea să aducă un nou stil Turciei și că este "sătulă de piesele din ultima vreme".

Videoclip
Videoclipul piesei a fost lansat pe 27 iulie 2017 și a fost regizat de Serdar Börcan, cel care a regizat și videoclipul primului single al artistei, Cevapsız Çınlama. La scurt timp de la publicare, clipul a intrat pe poziția 37 într-un top al celor mai vizionate videoclipuri pe YouTube în ultimele 24 de ore, pentru ca ulterior să urce până în top 10. Potrivit Gazete Vatan, clipul are similarități cu videoclipurile pieselor (You Drive Me) Crazy și Work Bitch ale lui Britney Spears. Au existat și acuzații că videoclipul ar încorpora teme cu tentă pedofilă.

Topuri

Lansări

Note

Cântece din 2017
Cântece turcești

Sen Olsan Bari


Miron Șerb (n. secolul al XIX-lea – d. secolul al XX-lea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
A fost comandant de unitate militară în Primul Război Mondial, organizând Consiliul Național Român Militar din Timișoara. După 1918, Miron Șerb a fost general în Armata Română .

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Comandei Supreme a Gărzilor Naționale Române din Ungaria și Transilvania .

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
 Delegații aleși convocați la Adunarea Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. Centenarul României. Accesat la 30 noiembrie 2018.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în secolul al XIX-lea
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Militari români
Generali români

Miron Șerb


Küp peyniri, İç Anadolu Bölgesi ve Doğu Anadolu bölgesinde, hemen hemen tüm illerde geleneksel olarak üretilen bir peynir türü. Bir kısım bölgelerde çömlek peyniri adıyla bilinir.

Genellikle toprak küplere veya plastik bidonlar içerisine yağlı peynirin bol tuzlanarak  ve sıkıştırılarak doldurulur.Tercihen peynire katılan çörek otu hoş bir aroma ortaya çıkarır. Ağız kısmına bir bez veya üzüm yaprakları örtülerek tekrar hamur veya çamurla sıvanır. Ters çevrilerek küp veya bidonun ağız kısmı aşağı gelecek şekilde evlerin serin olan genellikle bodrum kısımlarında yarı yarıya toprağa gömülür. Birkaç ay içerisinde suyu süzülen peynirin rengi kokusu ve tadı değişir.

Peynir mayası ve kültürü ile içerisindeki kazein proteini (Süt proteini) fermentasyona bırakılarak pıhtılaştırılan süt, pıhtıdan peyniraltı suyunun ayrılmasından sonra suyu bir miktar süzülerek peynir küpü içerisine sıkıca basılır ve olgunlaşmaya terkedilir.

Yağı alınmamış sütten üretilen küp peyniri, peynirin toprak küp içerisinde olğunlaşma süresi boyunca nemini yavaş yavaş kaybetmesi ve bu sırada gerçekleşen biyokimyasal olaylar neticesinde kendine has koku ve aroma oluşan özel bir peynir türüdür. Bu biyokimyasal olaylar üzerinde, küpün ağzını kapatmakta kullanılan hamurun içerdiği mikroorganizmalar ve hamurunda etkisi olduğu düşünülebilir. Oda sıcaklığının altında depolanan küp peyniri için ideal depolama sıcaklığı 6-10 santigrad derecedir.

Çayıralan gibi bazı yörelerde ise peynir Patates kuyusu, Tandır gibi serin ve özgün mekanlarda olgunlaştırılarak küflenmeye bırakılmaktadır. Roquefort peyniri benzeri bir küflenme geçiren peynirin koku ve aroması değişir.

Yörelere Göre Çeşitleri

Antakya Carra Peyniri
Antakya Carra Peyniri; belirlenen coğrafi sınır içerisinde yetiştirilen inek veya keçilerin sütünden elde edilen peynirin ve inek sütünden üretilen çökeleğin sırlı veya sırsız bir çömlek (carra) içerisine katmanlar halinde hava kalmayacak şekilde basılması ve ağız kısmı mühürlendikten sonra, çömleğin ağız kısmı aşağıya gelecek şekilde toprağa gömülmesi yöntemi ile üretilir. En az 4 ay boyunca toprak altında olgunlaştırıldıktan sonra tüketilir. Antakya Carra Peyniri tuzlu ve yenildiğinde hafifçe dili ısıran, genizde kalıcı bir rayiha bırakan, ransit, meyvemsi ve et suyu gibi farklı kokulardan oluşan bir aromaya sahiptir.

Antakya Carra Peynirinin yapısında, başta yörede "zahter" olarak tanımlanan dağ kekiği olmak üzere, diğer endemik aromatik bitkilerden gelen p-cymene (para-kimen) aroma aktif bileşiği bulunur.Antakya Carra Peyniri Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Erzincan Keçene Oltu Küp Peyniri
Eskilerden yağlı koyun şimdilerde ise inek ya da karışık sütten yapılmakta olan bu peynir oldukça tuzlu olup Sima otundan yapılır. Yapıldıktan sonra küplere konulup toprak altında 6 ay olgunlaştırılır.

Van Otlu Peyniri

Çankırı Küpecik Peyniri
Çankırı Küpecik Peyniri 01.10.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Yozgat Çanak Peyniri
Yozgat Çanak Peyniri 18.12.2017 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kaynakça

Türk peynirleri
Orta Anadolu mutfağı
Doğu Anadolu mutfağı
Türk mutfağındaki peynirler

Küp peyniri


Malinao may refer to one of several places in the Philippines:

 Malinao, Aklan, a municipality
 Malinao, Albay, a municipality
 Malinao, Tubajon, Dinagat Islands, a barangay
 Malinao Volcano, a potentially active volcano located in the Bicol Region of the Philippines

Malinao


Verhojansko gorje (, Verkhojanskiy Khrebet; Jakutski Үөһээ Дьааҥы сис хайата, Üöhee Chaangy sis khaĭata) je planinski lanac u Republici Jakutija, Rusija u blizini naselja Verkhojansk, dobro poznatog po svojoj hladnoj klimi. Dio je Istočnosibirskih planina.

Gorje leži zapadno od granice euroazijske i sjevernoameričke tektonske ploče. Nastalo je naboranjem i predstavlja antiklinalu.

Verhojansko gorje bilo je prekriveno ledenjacima tijekom posljednjeg ledenog doba, a planine u sjevernom dijelu, kao što je planinski lanac Orulgan, prikazuju tipičan alpski reljef.

U planinama postoje nalazišta ugljena, srebra, olova, kositra i cinka.

Geografija
Gorje se uzdiže od obala zaljeva Buor-Khaja na sjeveru, proteže se  prema jugu i prostire se na otprilike 1000 km preko Jakutije, istočno od središnje Jakutske nizine i zapadno od Gorja Čerskoga, dosežući visoravan Lena na jugu i visoravni Yudoma-Maya na jugoistoku. Čini golem luk između rijeka Lene i Aldan na zapadu i rijeke Jana na istoku.?

Verhojanski lanac ima veće jugoistočno produženje, lanac Suntar-Khayata, koji se povremeno smatra zasebnim sustavom raspona. Tako je najviši vrh raspona u ograničenom zemljopisnom smislu neimenovanih 2.409 metara visoki vrh u lancu Orulgan. Ulakhan-Bom, najviši vrh 1,600 metara, Sette-Daban, najviši vrh 2.012 metara, Skalisty Range (Rocky Range), najviši vrh 2.017 metara, nalaze se na južnom kraju i također su smatrani zasebnim lancima u klasičnim geografskim djelima. Ova dva područja istražio je 1934. geolog Jurij Bilibin (1901.—1952.) zajedno s rudarskim inženjerom Evgenijem Bobinom (1897.—1941.) tijekom ekspedicije koju je poslala vlada Sovjetskog Saveza. Nakon provođenja prvog topografskog snimanja područja Bilibin je utvrdio da planinski lanci Skalisty i Sette-Daban pripadaju planinskom sustavu Verkhoyansk. Bilibin i Bobin su također po prvi put istražili gorje Yudoma-Maya, koje se nalazi jugoistočno od lanca Ulakhan-Bom/Sette-Daban/Skalisty.

Hidrografija
Gorski sustav Verkhojansk odvaja slijevove rijeke Lene na zapadu i jugozapadu i Omoloja i Jane na istoku i sjeveroistoku. Duboko je usječen riječnim međuplaninskim nizinama. Na jugu se nalazi dolina Aldana, gdje rijeka pravi široki zavoj.

S istočnih padina teku rijeke Dulgalakh i Sartang, koje tvore rijeku Janu sjevernije, kao i njezine pritoke Bytantay, Nelgese, Derbeke i Baky, između ostalih.

Rijeke u planinskim područjima obično su zaleđene između rujna i svibnja.

Klima i flora
U ovoj regiji zabilježene su najniže svjetske temperature za naseljena mjesta, a veći dio godine postoji prilično dubok snježni pokrivač.

Gorje je dom je alpske tundre u kojoj žive razne vrste mahovina i lišajeva. Na glatkim padinama nalaze se neke rijetke šume uglavnom ariša i patuljastog sibirskog bora.

Izvori

Vanjske poveznice

 NASA picture
 Chapter 5 Precambrian of the Cover - ScienceDirect

Zemljopis Rusije

Verhojansko gorje


La consommation d'énergie en Lettonie était de  par an et par habitant en 2014 toutes énergies confondues. Cette même année c'est 40,2 % du total de l'énergie consommée dans le pays qui était d'origine renouvelable, ce taux est monté à 41,3 % en 2018.

En 2014, la Lettonie a importé 45,2 % de l'énergie consommée dans le pays.

Gaz naturel
Le terminal flottant de Klaipėda en Lituanie, permettant l'importation de gaz naturel liquéfié (GNL) afin de ne plus dépendre du gaz russe, fournit 100 % des besoins lituaniens et une partie des besoins de la Lettonie et de l'Estonie. Le site de stockage d'Inčukalns, un des plus grands d'Europe en raison de la spécificité géologique du sol letton, est de plus en plus alimenté en gaz provenant de Klaipeda, mais un goulet d'étranglement au niveau du réseau reliant ces deux installations oblige la Lettonie à importer du gaz russe pour environ 70 % de ses besoins. Par ailleurs, le gazoduc bidirectionnel Balticconnector, ouvert fin 2019 avec le cofinancement de l'Union européenne (UE), permet de transférer du gaz entre l'Estonie et la Finlande. Enfin, un projet d'installation d'un terminal flottant pour GNL dans le port estonien de Paldiski est envisagé ; les installations à terre devraient être prêtes dès l'automne 2022. Mais la demande pour ce genre de terminal flottant est très forte et l'incertitude politique demeurera tant que l'Estonie, la Lettonie et la Finlande, également désireuse de réduire sa dépendance en gaz russe, n'auront pas trouvé un accord sur un site et sur son financement.

Énergies renouvelables
En 2017, la part des sources renouvelables dans la consommation finale de la Lettonie atteignait 39 %.

Secteur électrique
La consommation d'énergie électrique a connue une forte chute après la chute de l'URSS passant de  par habitant et par an en 1990 à  en 1994. La consommation a ensuite significativement augmenter depuis 2000 pour atteindre  en 2014.

La Lettonie a produit, en 2002, 4 547 GWh d'électricité, qui provenait à 70,9 % d'énergies hydroélectriques et à 29,1 % d'énergies fossiles. Le pays a consommé la même année 5 829 GWh, en exportant 1 100 GWh d'électricité et en important 2 700 GWh. Jusqu'au 31 décembre 2009, la Lettonie possédait comme principale source énergétique, la centrale nucléaire d'Ignalina, dont la fermeture s'est faite sur la demande de l'Union européenne. Un projet de remplacement de cette centrale est à l'étude en Lituanie, avec la centrale nucléaire de Visaginas.

Émissions de
Le pays a émit  de tonnes de  soit une nette diminution par rapport à 1990 où les émissions s'élevait à  de tonnes. Dans le même temps les émissions de  par habitant ont diminué de  en 1990 à  en 2018.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Interconnexion Lituanie-Lettonie

Énergie en Lettonie


Simranjeet Singh (en , et en ), né le 27 décembre 1996 est un joueur de hockey sur gazon indien qui joue comme milieu de terrain pour l'équipe nationale indienne.

Il faisait partie de l'équipe indienne qui a remporté la Coupe du monde masculine de hockey sur gazon des moins de 21 ans 2016. Il a fait ses débuts dans l'équipe senior en 2018 et a fait partie de l'équipe indienne médaillée d'argent au Champions Trophy masculin 2018.

Singh a été formé à la Surjit Hockey Academy à Jalandhar. Son cousin Gurjant Singh est aussi un joueur de hockey international.

Références

Liens externes

 Simranjeet Singh sur Hockey India

Naissance en décembre 1996
Joueur indien de hockey sur gazon
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Médaillé de bronze olympique indien

Simranjeet Singh


Olaylar
 Göktürk Kağanlığı, Kerç Kuşatması'nı kazandı.
 Göktürk Kağanlığı, Bizans İmparatorluğu'na karşı Kırım Seferi'ni başlattı.

Doğumlar
 Ebu Eyyûb el-Ensarî, "Eyüp Sultan" olarak tanınan sahabe (ö. 672 / 674)
 Osman bin Affan, III. Halife (ö. 656)

Ölümler
 İstemi Yabgu, Batı Göktürk kağanı, Bumin Kağan'ın kardeşi

576


Trimusculus es un género de pequeños y medianos caracoles de mar que respiran aire, moluscos gasterópodos pulmonados marinos. Trimusculus es el único género en la familia Trimusculidae.

Especies
Especies de este género Trimusculus incluyen:

 Trimusculus afer (Gmelin, 1791)
 Trimusculus carinatus (Dall, 1870)
 Trimusculus conicus (Angas, 1867) - synonym: Gadinalea conica (Angas, 1867)
 Trimusculus costatus (Krauss, 1848)
 Trimusculus escondidus Poppe & Groh, 2009
 Trimusculus goesi (Hubendick, 1946)
 Trimusculus kurodai Habe, 1958
 Trimusculus mammillaris (Linnaeus, 1758)
 Trimusculus mauritianus (Martens, 1880)
 Trimusculus niveus (Hutton, 1883) - synonym: Gadinalea nivea Hutton, 1883
 Trimusculus odhneri (Hubendick, 1946)
 Trimusculus peruvianus (Sowerby II, 1835)
 Trimusculus reticulatus (Sowerby II, 1835)
 Trimusculus stellatus (Sowerby II, 1835)
 Trimusculus yamamotoi Habe, 1958

Referencias

Enlaces externos

Trimusculidae

Trimusculus


Jacyra Andrade Mota é uma linguista brasileira conhecida por seus trabalhos em dialetologia e sociolinguística. É professora emérita da Universidade Federal da Bahia e presidente do projeto do Atlas Linguístico do Brasil. Em 2021, foi eleita Sócia Honorária da Associação Brasileira de Linguística.

Mulheres linguistas
Alunos da Universidade Federal do Rio de Janeiro
Professores da Universidade Federal da Bahia
Sociolinguistas

Jacyra Andrade Mota


Acanthopleura es un género de chitones de la familia Chitonidae. La característica distintiva de este género es la presencia de una cintura espinosa o con puntas.

Especies
Dentro del género Acanthopleura se incluyen las siguientes especies:

 Acanthopleura brevispinosa (Sowerby, 1840)
 Acanthopleura echinata (Barnes, 1824)
 Acanthopleura gemmata (Blainville, 1825)
 Acanthopleura granulata (Gmelin, 1791)
 Acanthopleura loochooana (Broderip & Sowerby, 1829)
 Acanthopleura planispina (Bergenhayn, 1933)
 Acanthopleura spinosa (Bruguiere, 1792)
 Acanthopleura vaillantii (Rochebrune, 1882)
 Acanthopleura hirtosa (Blainville, 1825)
 Acanthopleura gaimardi (Blainville, 1825)

Véase también
 Anexo:Fauna del Golfo de Venezuela
 Malacología
 Moluscos del Estado Falcón

Referencias

Enlaces externos

 Chiton (Acanthopleura echinata, en la piscina de la marea, Caldera, Chile.

Polyplacophora

Acanthopleura


Olaylar

Doğumlar
 İbni Sebin, Endülüs'lü filozof (ö. 1270)

Ölümler
 13 Şubat - Minamoto no Sanetomo, Kamakura şogunluğunun üçüncü şogunu (d. 1192)
 Mayıs - I. Levon, Kilikya Ermeni Kralı (d. 1150)
 tarihi bilinmeyen
 Pierre, Latin İmparatorluğu'nun üçüncü imparatoru
 Yolande, Latin imparatoriçesi, Latin imparatoru Pierre'in eşi (d. y. 1175)

1219


Am 4. Juni 1978 fand die 9. Wahl zur Hamburgischen Bürgerschaft statt, gleichzeitig mit der Landtagswahl in Niedersachsen. Überraschend scheiterte die seit 1970 mitregierende FDP an der Fünfprozenthürde. Die SPD erreichte die absolute Mehrheit und stellte mit Hans-Ulrich Klose weiterhin den Ersten Bürgermeister. Erstmals traten mit der Bunten Liste – Wehrt euch: Initiative für Demokratie und Umweltschutz und der Grünen Liste Umweltschutz zwei Grüne Parteien an, die jedoch an der Sperrklausel scheiterten.

Ergebnis

Erstmals wurde in Deutschland eine Wahltagsbefragung durchgeführt.

Siehe auch
 Liste der Mitglieder der Hamburgischen Bürgerschaft (9. Wahlperiode)

Quellen
 Wahlarchiv der Tagesschau
 Wahlen in Deutschland

1978
Hamburg #Burgerschaft
Hamburger Geschichte (20. Jahrhundert)

Bürgerschaftswahl in Hamburg 1978


Gloria Hoppins (nascida em 1955) é uma artista americana associada ao grupo de quilters Gee's Bend.

O seu trabalho está incluído na colecção do Brooklyn Museum.

Pessoas vivas
Nascidos em 1955
Artistas dos Estados Unidos

Gloria Hoppins


Lucas County er navnet på 2 counties i USA:

 Lucas County, Iowa
 Lucas County, Ohio

Lucas County


Gleti est une déesse de la lune du peuple fon du Royaume du Dahomey, situé dans l'actuel Bénin.

Dans la mythologie du Dahomey, elle est la mère de toutes les étoiles. Une éclipse est causée par l'ombre du mari de la lune traversant son visage.

Article connexe

 Divinité lunaire

Références

Divinité lunaire
Animisme
Religion au Bénin

Gleti


Aspergillus, dünyanın her yerine yayılmış yaklaşık 200 mantar (küf) türünden oluşmuş bir cinstir.  Yuvarlak hücrelerden oluşmuş mayalardan farklı olarak, Aspergilluslar hif olarak adlandırılan hücre zincirlerinden oluşan ipliksi mantar türleridir.  Doğada saman ve çürüyen bitki artıklarında yaşarlar.Hayvanlarda, özellikle kuşlarda solunumla ilgili ciddi bir hastalık olan Asperjilloz hastalığına yol açar.

Aspergillus ilk 1729'da İtalyan rahip ve biyoloğu Pier Antonio Micheli tarafından, Nova plantarum genera juxta Tournafortii methodum disposita kitabın da  kataloglanmıştır.  Mantarın şekli ona Hristiyan ayinlerinde kutsal su serpmeye yarayan aspergillumu hatırlattığı için bu ismi kullanmıştır.

Büyüme ve dağılımı
Aspergillus türleri aerobiktirler ve bol oksijenli hemen her ortamda rastlanırlar, yüzeyde küf olarak büyürler.  Mantarlar genelde bol karbonlu  yüzeylerde, glikoz gibi monosakkaritler ile büyümelerine karşın, Aspergillus amilaz enzimleri salgıladığı için nişasta gibi polisakkaritleri de kullanabilir.  Bu yüzden Aspergillus türleri ekmek ve patates gibi nişastalı yiyeceklerin bozulmalarında sıkça görülür, ayrıca çoğu bitki ve ağaç üzerinde de büyürler.

Glikoz, früktoz, maltoz ve nişasta gibi karbon kaynakları ile büyüyebilmelerinin yanı sıra çoğu Aspergillus türü besin maddelerinin çok düşük konsantrasyonda olduğu veya başka organizmaların kullanmadığı besin kaynaklarının olduğu ortamlarda da büyüme yeteneğine sahiptir.  Bunun başlıca örneği olan A. niger, nemli duvarlar üzerinde büyür, banyolardaki küfü oluşturur.

Ticari önemi
Aspergillus türleri, hem birincil hem ikincil metabolitlerin üretimi nedeniyle ticari önemi en büyük olan mantar türü sayılabilir.  A. nigerin en önemli kullanımı sitrik asit üretimidir; bu organizma dünya çapındaki üretiminin %99'u olan yılda 4,5 milyon ton sitrik asitten sorumludur.  A. niger ayrıca hem kendisine hem başka organizmalara ait enzimlerin üretimi için kullanılır, bunlara örnek glikoz oksidaz ve tavuk yumurta lizozimidir.  Bu kullanımlarda kültür katı yüzey üzerinde değil (ancak Japonya'da bu hâlâ yapılır), sıvı ortam içinde, biyoreaktörde büyütülür.  Bu sayede büyümeyle ilgili en önemli parametreler ince bir şekilde kontrol edilebilir.  Ayrıca elde edilmek istenen kimyasalı veya enzimi kültür ortamından ayrıştırmak çok daha kolay olduğu için bu yöntem daha ekonomiktir.

Araştırma
A. nidulans bir araştırma organizması olarak uzun yıllardır kullanılmaktadır.  Onun ve A. fumigatus, A. oryzae ve A. niger gibi çeşitli Aspergillus türlerinin genom dizinleri yakın yıllarda çözülmüştür.

Patojenler
Bazı Aspergillus türleri patojendir, insan ve hayvanlarda ciddi hastalıklara yol açabilirler. Envazif etmen olanlardan en yaygınları Aspergillus fumigatus ve Aspergillus flavustur. Alerjik hastalığa neden olanlar arasında en yaygın olanlar Aspergillus fumigatus ve Aspergillus clavatustur.  Diğer bazıları zirai patojendir. Aspergillus türlerinin bazıları tahıl ürünlerinde hastalık yapar, aflatoksin dahil çeşitli mikotoksinler üretirler.

 Aspergillosis
Aspergillosis (veya aspergilloz'''), Aspergillus cinslerinin neden olduğu bir hastalık grubudur.  Belirtiler arasında ateş, öksürük, göğüs ağrısı veya nefessizlik olabilir, bunlar başka hastalıklarda da görüldüğü için tanı koymak zordur.  Bağışıklık sistemi zayıflamış veya başka akciğer sorunları olan hastalar buna müsaittir.

İnsanda hastalığın başlıca biçimleri:

 Alerjik aspergillosis (astım, kistik fibroz ve sinüzit hastalarını etkiler)
 Akut invazif aspergillosis (bazı kanser hastaları ve kemoterapi görenlerde olduğu gibi zayıf bağışıklık sistemlilerde risk artar)
 Dissemine invazif aspergillosis (vücuda yayılmış).

 Dış bağlantılar
 Aspergillus Cinsi Mantarlar Ve İnvaziv Aspergilloz: Mikoloji, Patogenez, Laboratuvar Tanımı, Antifungallere Direnç Ve Duyarlılık Deneyleri
 The Aspergillus Trust, Aspergillus Vakfı, tüm aspergillus hastalarına ve bu hastalığa çare bulma amaçlı araştırmalara destek veren,  Birleşik Krallık'ta kayıtlı bir hayır kuruluşudur. (İngilizce)
 The Fungal Genetics Stock Center  Mantar Genetik Stok Merkezi (İngilizce)
 Manchester'de Aspergillus sitesi  (İngilizce)
 Fungi and Aspergillus. (İngilizce)
 Aspergillus surveillance project at a large tertiary-care hospital. (PDF). (Büyük bir hastanede Aspergillus'' izleme projesi) (İngilizce)
Asan A (2004, updated: February 10, 2015). Aspergillus, Penicillium, and Related Species Reported from Turkey. Mycotaxon. 89 (1): 155-157. Link: http://www.mycotaxon.com/resources/checklists/asan-v89-checklist.pdf

Kaynakça

 Cancer Medicine  Kufe et al., BC Decker Inc 2003: Aspergillus species (İngilizce)
Asan A (2004, updated: February 10, 2015). Aspergillus, Penicillium, and Related Species Reported from Turkey. Mycotaxon. 89 (1): 155-157. Link: http://www.mycotaxon.com/resources/checklists/asan-v89-checklist.pdf

Aspergillus


Roger Waters'ın Pink Floyd ile yaptığı son albüm. Klasik kadrodan Rick Wright bu albümde yer almamıştır. Nick Mason ise "Two Suns In The Sunset" şarkısında bateri çalmamıştır. Albüm sırasında Waters ve Gilmour arasında büyük fikir ayrılıkları çıkmıştır. Gilmour'un da albüme katkısı "Not Now John"'da vokal ve bazı şarkılarda duyulabilen klasik gitar çalışıydı.

Albümün alt başlığı "A Requiem for the Post War Dream" yani "Savaş Sonrası Rüyasına Bir Ağıt"'tır. Pek çok kişi The Final Cut'ı Pink Floyd'un en zayıf albümleri arasında gösterse de, albümü Pink Floyd'un en değeri bilinmemiş eseri olarak görüp bir başyapıt olarak değerlendiren insan sayısı da az değildir. Albümden üç şarkı, yaklaşık 15 dakikalık küçük bir film şeklinde çekilmiştir. Not Now John single'ında The Hero's Return şarkısının albümde olmayan ikinci bölümü de yayınlanmıştır. Albümün 2004'te yeniden yayınlanmış versiyonunda "Pink Floyd: The Wall" filminde yer alan yayınlanmamış "When The Tigers Broke Free" şarkısı da yer almaktadır.

Arka planı
The Final Cut ilk olarak 1982 tarihli Pink Floyd The Wall filminin soundtrack'i olarak planlanmıştı. Spare Bricks adıyla başlanan bu projede film için yeniden kaydedilen "When the Tigers Broke Free" ve "Bring the Boys Back Home" şarkılarının yanı sıra Roger Waters tarafından The Wall albümünün devamı olacak birkaç yeni şarkının yer alması planlanıyordu. Falkland Savaşı'nın bir sonucu olarak Waters fikir değiştirdi ve yeni şarkılara odaklanma kararı aldı. İngiliz Başbakanı Margaret Thatcher'ın Arjantin'in Falkland adalarını işgaline verdiği cevabı yanlış bulan Waters, ilk adı Requiem for a Post-War Dream olan bu çalışmayı babası Eric Fletcher Waters'a adadı. İkinci Dünya Savaşı'nda çarpışan bir asker olan Eric Waters, 18 Şubat 1944'te İtalya'nın Aprilia şehrinde ölmüştü. Gilmour ise Waters'ın gün yüzüne çıkan politikleşmesi ve yeni yaratıcı fikirlerinden etkilenmedi ve ikili albümün yaratımı dışında fikir ayrılıkları yaşadı. The Wall için düşünülen ama albüme dahil edilmeyen "Your Possible Pasts", "One of the Few", "The Final Cut" ve "The Hero's Return", Spare Bricks projesi için bir köşeye konulmuştu ancak Pink Floyd sık sık eski şarkılarının üstünde çalışıp albümlerinde yer verse de Gilmour bu şarkıların yeni bir albümde yer alacak kadar güçlü olduklarını düşünmüyordu. Gilmour yeni besteler yapmak isterken, Waters ise gruba son dönemlerde daha az beste vermekte olan Gilmour'un bu isteğine şüpheyle yaklaştı.

Albümün adı William Shakespeare's Julius Caesar oyunundaki bir replikten esinlenerek The Final Cut oldu. 26 Temmuz 1982'de "When the Tigers Broke Free", arka yüzünde "Bring the Boys Back Home" ile single olarak piyasaya sürüldü. Single'da bu şarkının albümde yer alacağı belirtilse de şarkı albümün 2004 yılındaki yeni baskısına dek şarkı listesinin dışında kaldı.

Konsept ve öykü
The Final Cut, hayatlarını savaş sonrası barışçıl bir dünya hayali uğruna İkinci Dünya Savaşı'nda kaybeden Waters'ın babası gibi İngiliz askerlerinin anısına yapılan ihaneti anlatıldığı savaş karşıtı bir konsept albümdü. Albümün sözleri, çıkarttığı yasaların ve verdiği kararların Waters'a göre bu ihanetin kanıtı olduğu Thatcher'ı eleştirmekteydi. Thatcher, albüm boyunca "Maggie" lakabıyla anılmaktadır. Albümün ilk şarkısı "The Post War Dream", Falklands çıkartmasında batan Atlantic Conveyor gemisinin bir benzerinin Japonya'da imal edileceğinin anlatıldığı bir açıklama kaydıyla başlamaktadır. Waters'ın sözleri hayatını kaybetmemiş babasına, Büyük Britanya'nın gemi imalatında Japonya'ya geçilmesine ve Margaret Thatcher'a değindikten sonra The Wall albümüne dahil edilmekten sonra yeniden yazılan şarkılardan "Your Possible Pasts"a geçer. Bir başka reddedilen şarkı olan "One of the Few"'de The Wall'ın ana karakterlerinden biri olan öğretmenin sivil hayata dönmüş olan bir savaş kahramanı olduğu anlatılır. Yaşadıklarını eşine anlatmakta zorluk çeken kahraman, "The Hero's Return" şarkısında hava kuvvetlerinden bir arkadaşının hayatını kaybetmesinin ona yaşattığı zorlukları anlatır. "The Gunner's Dream", diktatörlükten ve terörizm tehdidinden uzak bir savaş sonrası hayalini tanımlar ve bir sonraki "Paranoid Eyes" şarkısında ise öğretmenin alkolizme çöküşüne değinilir.

Albümün ikinci kısmı da farklı farklı savaş temalı konuları işlet. "Southampton Dock" savaştan dönen savaş kahramanları ve diğer askerlerin olası bir ölüme ilerlemesinin bir ağıdıyken, "Not Now John" toplumun politik ve ekonomik problemlere karşı ilgisizliğine değinir. "Get Your Filthy Hands Off My Desert", Waters'ın savaş ve işgal hakkındaki düşünceleriyle ilgiliyken, isminde Waters'ın babasına bir gönderme olan "The Fletcher Memorial Home", Leonid Brezhnev, Menachem Beginve Margaret Thatcher gibi liderlere uygulanacak hayali bir "nihai çözüm"ü anlatır. Albüme adını veren şarkı bir insanın tecridini ve cinsel bunalımlarına değinir. Albüm, savaş ve kontrol ile huzuru kaçan bir dünyanın sonu olacak nükleer bir soykırımı anlatan "Two Suns in the Sunset" ile biter.

Kayıt
The Wall'a da katkıda bulunan Amerikan besteci Michael Kamen, albümün orkestral kayıtlarını yaptı. Ayrıca gruptan ayrılan klavyeci Richard Wright'ın boşluğunu doldurdu, prodüktörlerden biri oldu ve Waters ve Gilmour arasında arabuluculuk yaptı. James Guthrie albümün diğer bir prodüktörü oldu ve stüdyo mühendisi olarak da görev yaptı. Nick Mason'un davulları perküsyonist Ray Cooper ile desteklenirken, Mason'un kompleks ritim değişimlerini çalamadığı "Two Suns in the Sunset" şarkısında davulları Andy Newmark çaldı. Raphael Ravenscroft saksafonları çalmak için kayıtlara dahil edildi. Albüm kayıtları 1982 yılının ikinci yarısında Gilmour'un ev stüdyosu Hookend Manor ve Waters'ın ev stüdyosu Billiard Room Studios dahil olmak üzere sekiz stüdyoda kaydedildi.

Waters ve Gilmour albüm kayıtlarının başlarında uyumlu bir şekilde beraber çalışsa da zamanla gerilim artınca farklı stüdyolarda çalışmaya karar verdi. Mühendislerden Andy Jackson, Waters'ın vokalleri üstünde çalışırken, Guthrie de Gilmour'un gitarlarını kaydetti. İkili zaman zaman tamamlanan kayıtları tartışmak için buluştu ancak bu metot daha önce de Pink Floyd'da uygulanmış olsa da Gilmour bu toplantılarda gergin hissetmeye başladı. Kamen de aynı problemlerden muzdaripti.

Önceki Pink Floyd albümlerinde olduğu gibi bu albümde de ses kayıt teknolojilerindeki gelişmeler sayesinde bolca ses efektleri kullanıldı. Mason'un bazı şarkılardaki katkısı sadece deneysel Holophonic sisteminde ses efekt kaydı yapmak ile sınırlıydı. Kayıtlara üç boyutlu bir ses efekti katabilen bu tekniğin kullanıldığı ikinci albüm bu albüm oldu. Dinleyiciyi sarmalayan bir patlama sesi "Get Your Filthy Hands Off My Desert" şarkısında kullanıldı.

Aylar süren gergin ilişkiler ve son bir tartışma sonrası, Gilmour'un adı prodüktörler listesinden silindi ancak sanatçıya yine de telif hakları ödendi. Waters daha sonra albüm kayıtları sırasında büyük bir baskı altında olduğu ve bu albümün kayıtlarının daha başında Gilmour ve Mason'la bir daha çalışamayacağına inandığını itiraf etti. Mason ise evliliğinde yaşadığı problemlerle uğraştığı için bu albüm kayıtlarında kendini geri planda tuttu.

Şarkı listesi

Müzik ve Sözler: Roger Waters ("Not Now John" hariç)

Künye
Pink Floyd
Roger Waters - vokaller, bas gitar, akustik gitar, ritm gitar, synthesizer, efektler
David Gilmour - ana ve ritm gitar, "Not Now John" da vokal
Nick Mason - davul, efektler

Diğer müzisyenler
Michael Kamen - piyano, harmonium
Andy Bown - Hammond org
Ray Cooper - perküsyon
Andy Newmark - "Two Suns In The Sunset"te davul
Raphael Ravenscroft - tenor saksofon
Doreen Chanter - "Not Now John"da geri vokal
Irene Chanter - "Not Now John"da geri vokal

Pink Floyd albümleri
Progresif rock albümleri
1983 albümleri
Konsept albümler
Abbey Road Studios'ta kaydedilen albümler

The Final Cut


Atılım sözlükte birçok anlama gelmektedir. Bunun dışında şu anlamlara da gelebilir:

Atılım (gazete) - 1974-1987 yıllarında yayımlanan siyasi gazete
Atılım Üniversitesi - Ankara'daki bir vakıf üniversitesi

Atılım


Dans le monde capitalistique et de la finance spéculative, un véhicule est un fonds financier dédié à la réalisation d'investissements à risque, ainsi que la structure et l'entité juridique qui va le « porter » (c'est-à-dire recevoir ou à acquérir des actifs adossés à des dettes).

Un investisseur (ou un groupe d'investisseurs) peut (ou peuvent) utiliser parmi différents types de « véhicules » celui qui semble le plus approprié au fonds et à son usage. Généralement, le véhicule est une structure juridique ad hoc, à usage unique (uniquement créé pour monter un certain type de montage financier). Il a été très utilisé pour la titrisation d'actifs (ou de risques), elle-même utilisée, à tort, comme outil de gestion des risques bancaires et l'est à nouveau depuis notamment aux États-Unis dans le domaine de l'immobilier locatif. Le véhicule est aussi utilisé pour des opérations de defeasance, de Leverage Buy Out (LBO), des offres publiques.

Atouts et inconvénients financiers et économiques

Intérêts allégués

Relative sécurisation
L'objet du véhicule est de légalement isoler le fonds des autres actifs de ses créateurs. Le véhicule est une entité intermédiaire crée entre le cédant et les investisseurs, considéré comme une garantie de meilleur chance de bonne fin de l'opération de titrisation en cas de défaillance du cédant.
Ainsi, en cas de faillite, les investisseurs du fonds ne sont engagés qu'à concurrence de leurs apports.

Par exemple, un véhicule peut être créé par une « société de gestion » pour la titrisation de dettes, la titrisation étant une technique consistant à transférer à des investisseurs des actifs financiers tels que des créances (par exemple des factures émises non soldées, ou des prêts en cours), en les transformant, par le passage à travers une société ad hoc, en titres financiers émis sur le marché des capitaux. Dans ce cas, on parle souvent de SPV (Special Purpose Vehicle) ou de ou SPC (special purpose company) qui sont les noms génériques donnés aux véhicules de financement créés pour acquérir les créances d'un « cédant » et pour émettre des titres sur le marché.

Le véhicule est aussi utilisé pour des LBO.

Secret, confidentialité
Un autre avantage recherché par les banques notamment (en Europe particulièrement) est de cacher le fait qu'elles cèdent des portefeuilles de crédit (dettes), les banques souhaitant surtout que leurs clients (emprunteurs) n'en sachent rien.

Les entreprises qui s'endettent auprès des banques ne souhaitent pas non plus que leur niveau d'endettement soit divulgué. Le véhicule anonymise les sommes négatives qui y passent et transforme des illiquidités en liquidités.

Ce double désir de discrétion est généralement satisfait comme suit :
 ni les investisseurs, ni les analystes ne connaissent l'identité du client (au mieux, ils ont accès à un numéro d'ordre);
 la liste des clients, éventuellement sur CD ROM, sera conservée sous scellés chez intermédiaire de confiance (notaire par exemple) et ne sera utilisée qu'en cas de faillite de la banque.
 les clients (emprunteurs de la banque) ne sont pas avertis de la cession de leur crédit, mais la banque continuera à être leur interlocuteur (tout en percevant les fonds pour le compte de la SPC en tant que gestionnaire (et non plus propriétaire) des actifs ; dans le jargon de la titrisation, on dira que la banque est devenue le servicer des actifs.

Inconvénients
Les « véhicules » ont permis la titrisation à grande échelle (notamment de crédits hypothécaires), et parfois, dans un marché de plus en plus opaque, plus les organismes de crédits titrisent leurs prêts déjà octroyés, plus ils ont de finance pour en octroyer de nouveaux ; c'est ce type de boucle qui a été l'origine de la crise mondiale de 2008 et d'une crise du crédit structuré.

Théoriquement, la faillite ou le défaut du cédant (une banque par exemple) n'a pas d'effets négatifs sur l'opération, ni sur les investisseurs, mais ce mécanisme relatif de protection ne fonctionne plus en cas de faillites en cascade, quand une bulle éclate et conduit à une crise financière, il contribue même alors à la crise.

Pour une transaction équilibrée, le vendeur, le véhicule (intermédiaire) et l'acheteur de dette auraient besoin d'une évaluation totalement fiable et transparente des risques (ceux qui prennent le plus de risque étant alors les mieux rémunérés en cas de réussite des opérations financière concernées). Cette transparence est nécessaire à la confiance et à la fixation d'un prix « non-biaisé » pour le vendeur, et pour que l'acheteur ne prenne que des risques raisonnables.

Or avant la crise financière de 2007 induite par une bulle spéculative (la crise des subprimes), les agences de notation (Standard & Poor's, Moody's, Fitch Ratings notamment) ne sont montrées incapable d'évaluer les risques à leur juste mesure, voire de les détecter, et beaucoup de grandes banques, en dépit du fait qu'elles étaient théoriquement soumises à un contrôle des risques par leur contrôleur, ont menti sur le niveau de risque de leurs actifs titrisés (subprimes notamment), voire ont parié contre leurs clients, ruinant un grand nombre d'épargnants et d'investisseurs, contribuant directement à causer la crise financière de 2007 à 2011. En outre, le mélange de subprimes titrisés à d'autres produits avant plusieurs re-titrisation successives à échelle mondiale, a rendu souvent impossible ou difficile de savoir qui détenait des produits toxiques liés à des subprimes et en quelle quantité. L'évaluation du risque lié à ces produits toujours plus « structurés » (ex : CDO²) devenait alors presque impossible. Les représentants du G7 ont ainsi appelé à plus de transparence dans le travail des agences de notation.

Au-delà de cet épisode, des doutes plus généraux se sont installés à l'encontre de véhicules de placement qui peuvent présenter deux lacunes s'ils sont mal maîtrisés :
 leurs produits reposent sur les paiements attendus de débiteurs pouvant être peu solvables
 leur valeur d'actif repose sur des biens apportés en garantie risquant d'être surévalués par rapport au montant des créances à récupérer en cas de non-remboursement, ou pour le moins d'avoir une valeur de revente très fluctuante.

La seconde partie de l'année 2007 a donc entraîné le retour à des produits plus simples et une certaine baisse de la titrisation : de 350 milliards de dollars au  2007, le marché des ABS est tombé à  au  2007.

Véhicule de refinancement
C'est un intermédiaire parfois placé (notamment en France) entre le SPV (special purpose vehicle) et les investisseurs.

Le véhicule de refinancement s'engage à racheter des titres pour les revendre sous une autre forme (billets de trésorerie par exemple), pour modifier la périodicité de paiement des titres et leur nature. Cela rend les nouveaux titres plus attirants pour les investisseurs.

OPCVM
L'OPCVM (organisme de placement collectif en valeurs mobilières), est un véhicule financier ouvert aux particuliers souhaitant investir dans des valeurs mobilières sans assurer eux-mêmes la gestion de leur portefeuille au jour le jour. On en distingue deux types juridiques :
 Fonds communs de placement (FCP)
 Sociétés d'investissement à capital variable (Sicav).

Dans le domaine de la finance solidaire et socialement responsable
Dans ces domaines, on parle aussi de véhicules financiers, mais avec un sens différent :
Dans les pays anglo-saxonne d'abord (où les fonds de pension privés sont nés pour compenser la faiblesse des systèmes de retraites et de sécurité sociale), sont apparues plusieurs formes de véhicules financiers inspirés des fonds de travailleurs.

On les désigne sous le nom d'investissements économiquement ciblés (economically targeted investments) : ils ciblent des secteurs identifiés comme socialement utiles et en sous-investissement financier, et leur gouvernance est généralement locale.

Il s'agit souvent de « véhicules d'intervention », parfois construits comme les fonds de pension, mutualisant le risque, avec des actifs placés dans une société d'investissement visant par exemple la création d'emploi, la création d'entreprises d'économie sociale et solidaire, le développement local, des logements durables et abordables, la construction d'infrastructures publiques, etc. souvent pour sortir du cercle vicieux de la pauvreté en donnant accès à un capital de base là où les outils de finance traditionnelle font défaut faute de rentabilité à court terme. Ce capital permet d'offrir des prêts à intérêts avec ou sans garanties, et de reconstruire un capital social pour les communautés bénéficiaires et parfois pour l'environnement. Ces véhicules sont par exemple et notamment :
 le crédit communautaire ;
 le microcrédit ;
 les cercles d'emprunt ;
 certaines formes de financement participatif.

Ces véhicules n'ont pas pour objectif l'enrichissement individuel d'investisseurs, mais l'enrichissement d'une communauté et du bien commun. Ils s'accompagnent généralement d'une aide et d'un accompagnement des personnes et des groupes porteurs de projets générateurs de revenus autonomes ou d'intérêt social et communautaire.

Parfois les Credit Unions au Canada, les caisses populaires et d'économie au Québec, les banques éthiques en Italie, les caisses solidaires et les fonds de partage en France sont aussi qualifiés de « véhicules ».

Le placement responsable est parfois présenté comme un véhicule permettant une nouvelle forme de pression sociale obtenue en accaparent le statut d'actionnaire pour au sein du Conseil d'administration, plutôt que par les mouvements sociaux classiques (grève, négociation…) encourager ou forcer l'entreprise à tenir compte de considérations sociales et environnementales, en sus de sa vocation à gagner de l'argent. L'actionnaire n'est cependant pas propriétaire de l'entreprise, et n'a que des droits d'investisseur ; juridiquement il ne peut contester les pratiques de l'entreprise si celles-ci présentent un risque pour son rendement.

Notes et références

Articles connexes
 Fonds commun de créances (FCC)
 Finance de marché
 Finance de l'ombre
 Gestion structurée
 Asset-backed security
 Collateralised debt obligation
 Papier commercial adossé à des actifs non bancaire
 Instrument financier
 Titrisation
 Notation financière
 Titrisation synthétique
 Special Purpose Vehicle
 special purpose company

Bibliographie

Véhicule (finance)


La estación de tren de Sintra es la estación terminal de la línea de Sintra. Se encuentra en la localidad de Sintra, en Portugal, siendo inaugurada el 2 de abril de 1887.

Descripción

La estación es accesible desde la Avenida Dr. Miguel Bombarda de Sintra.

Posee tres vías, con 208, 194 y 178 metros de largo, sus andenes son de 221 metros de longitud y 90 cm de altura.

Historia

La primera iniciativa de una conexión ferroviaria entre Lisboa y Sintra fue presentada por el ingeniero M. A. Thomé de Gamond, en 1870. Esta línea de naturaleza urbana, se iniciaría en la estación de Santa Apolónia, en Lisboa, recorriendo Cascais y Colares, con un total de unos 45 kilómetros.

El trazado original da Línea de Sintra, entre esta estación y Alcântara-Terra, entró en explotación el 2 de abril de 1887.

La compañía Caminhos de Ferro Portugueses, realizó en 1933 reparaciones mayores y mejoras en la estación. En 1993, una nueva remodelación fue realizada como parte de un proyecto de modernización del material rodante y la infraestructura ferroviaria por la operadora Comboios de Portugal

Enlaces externos
 Página oficial de la Estación de Sintra, en la web de la Red Ferroviaria Nacional (portugués)
 Página con fotografías de la Estación de Sintra, el la web Railfaneurope

Véase también
 Compañía de los Caminhos de Ferro Portugueses de Beira Alta
 REFER

Referencias

Sintra
Sintra
Sintra

Estación de Sintra


Jiří Konopásek, (nacido el 16 de abril de 1946 en Praga, Checoslovaquia), es un exjugador checo de baloncesto. Consiguió 2 medallas en competiciones internacionales con Checoslovaquia.

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de República Checa
Baloncestistas de Checoslovaquia
Baloncestistas del USK Praha
Deportistas de Praga

Jiří Konopásek


El Ardoukoba es un volcán con fisuras de ventilación en el país africano de Yibuti. Está ubicado en la costa a 100 kilómetros (62 millas) de  la ciudad de Yibuti, su cima se encuentra a 298 metros (978 pies) sobre el nivel del mar. Su última erupción fue en noviembre de 1978 después de un terremoto, y luego de haber estado inactivo durante unos 3.000 años. La grieta del volcán es de 17 kilómetros (11 millas) de ancho, y tiene una profundidad de 800 metros (2.600 pies).

El Gobierno de Yibuti ha impulsado una propuesta junto con la UNESCO para declarar la zona de Lago Assal incluyendo el volcán Ardoukoba y su entorno como Patrimonio de la Humanidad.

Véase también
 Geografía de Yibuti
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
Información sobre la montaña

Montañas de Yibuti

Ardoukoba


ليلي توملن  ممثلة أمريكية من مواليد 1 سبتمبر 1939.

مراجع

وصلات خارجية

 AfterEllen.com Tomlin profile.
 AARP Magazine: Who's Lily Now?
 Time Magazine cover: March 28, 1977
 Metro Weekly interview
 The Advocate interview March 15, 2005
 AARP Magazine: Who's Lily Now?
 Interview: Lily Tomlin! CherryGrrl.com interview with Lily Tomlin, April 2010

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ديترويت (ميشيغان)
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
حائزون على جائزة توني
حائزون على جائزة دراما ديسك
حائزون على جائزة غرامي
حائزون على جائزة مارك توين
خريجو جامعة وين ستيت
رواة كتب صوتية
شخصيات إل جي بي تي من كاليفورنيا
شخصيات إل جي بي تي من ميشيغان
فكاهيون أمريكيون
فنانون ترفيهيون مثليون من الولايات المتحدة
فنانون نسويون
كوميديات أمريكيات
كوميديو ستاند أب أمريكيون
كوميديون مثليون
كوميديون من كاليفورنيا
مكرمون من مركز كينيدي
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات حائزات على جائزة الدب الفضي لأفضل ممثلة
ممثلات مثليات
ممثلات من ديترويت (ميشيغان)
ممثلات من لوس أنجلوس
مواليد 1939
مواليد في ديترويت
ناشطو حقوق إل جي بي تي أمريكيون
ناشطون من كاليفورنيا
نسويات مثليات
نسويون أمريكيون
كوميديون مثليون أمريكيون

ليلي توملن


Dental (or more precisely denti-alveolar) clicks are a family of click consonants found, as constituents of words, only in Africa and in the Damin ritual jargon of Australia.

In English, the tut-tut! (British spelling, "tutting") or tsk! tsk! (American spelling, "tsking") sound used to express disapproval or pity is an unreleased dental click, although it is not a lexical phoneme (a sound that distinguishes words) in English but a paralinguistic speech-sound. Similarly paralinguistic usage of dental clicks is made in certain other languages, but the meaning thereof differs widely between many of the languages (e.g., affirmation in Somali but negation in many varieties of Arabic, Turkish and the languages of the Balkans).

The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents the place of articulation of these sounds is , a vertical bar. Prior to 1989,  was the IPA letter for the dental clicks. It is still occasionally used where the symbol  would be confounded with other symbols, such as prosody marks, or simply because in many fonts the vertical bar is indistinguishable from a lowercase L or capital I. Either letter may be combined with a second letter to indicate the manner of articulation, though this is commonly omitted for tenuis clicks.

In official IPA transcription, the click letter is combined with a  via a tie bar, though  is frequently omitted. Many authors instead use a superscript  without the tie bar, again often neglecting the . Either letter, whether baseline or superscript, is usually placed before the click letter, but may come after when the release of the velar or uvular occlusion is audible. A third convention is the click letter with diacritics for voicelessness, voicing and nasalization; it does not distinguish velar from uvular dental clicks. Common dental clicks are:

The last is what is heard in the sound sample at right, as non-native speakers tend to glottalize clicks to avoid nasalizing them.

In the orthographies of individual languages, the letters and digraphs for dental clicks may be based on either the vertical bar symbol of the IPA, , or on the Latin  of Bantu convention. Nama and most Saan languages use the former; Naro, Sandawe, and Zulu use the latter.

Features
Features of dental clicks:

The forward place of articulation is typically dental (or denti-alveolar) and laminal, which means it is articulated with the tip of the tongue against the alveolar ridge or the upper teeth, but depending on the language may be interdental or even apical. The release is a noisy, affricate-like sound.

Occurrence
Dental clicks are common in Khoisan languages and the neighboring Nguni languages, such as Zulu and Xhosa. In the Nguni languages, the tenuis click is denoted by the letter c, the murmured click by gc, the aspirated click by ch, and the nasal click by nc. The prenasalized clicks are written ngc and nkc.

The Cushitic language Dahalo has four clicks, all of them nasalized: .

Dental clicks may also be used para-linguistically.  For example, English speakers use a plain dental click, usually written tsk or tut (and often reduplicated tsk-tsk or tut-tut; these spellings often lead to spelling pronunciations  or ), as an interjection to express commiseration, disapproval, irritation, or to call a small animal.  German ( or ), Hungarian (), Persian (), Portuguese (), Russian (; sound file) Spanish () and French () speakers use the dental click in exactly the same way as English.

The dental click is also used para-linguistically in Semitic languages such as Arabic, Hebrew and Indo-European Pashto, and Persian where it is transcribed as / and is also used as a negative response to a "yes or no" question (including Dari and Tajiki).  It is also used in some languages spoken in regions closer to, or in, Europe, such as Turkish, Albanian, Greek, Bulgarian, Italian, Portuguese, Spanish, Romanian or Serbo-Croatian to denote a negative response to a "yes or no" question. The dental click is sometimes accompanied by an upward motion of the head.

See also
Lateral click
Alveolar click
Bilabial click
Palatal click
Retroflex click
Index of phonetics articles

Notes

References

External links

Dental consonants
Click consonants

Dental click


A prova dos 110 metros com barreiras masculino do Campeonato da Europa de Atletismo de 2022 foi disputada nos dias 16 e 17 de agosto de 2022, no Estádio Olímpico de Munique, em Munique na Alemanha.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+2).

Resultados

Bateria
Qualificação: 4 atletas de cada bateria (Q) mais os 1 melhores qualificados (q). Os 14 atletas mais bem posicionados se classificaram diretamente para as semifinais.

Vento:
Bateria 1: -0.5 m/s, Bateria 2: +0.6 m/s, Bateria 3: -0.2 m/s

Semifinal
Qualificação: 2 atletas de cada bateria (Q) mais os 2 melhores qualificados (q). Os 14 mais bem classificados se juntaram aos 13 atletas classificados na fase anterior.

Vento:
Bateria 1: +0.2 m/s, Bateria 2: -0.1 m/s, Bateria 3: -0.3 m/s

Final
A final ocorreu no dia 17 de agosto às 22:22.

Vento: -0.2 m/s

Ligações externas

Site da Associação Europeia de Atletismo

Campeonato da Europa de Atletismo de 2022

Campeonato da Europa de Atletismo de 2022 - 110 m com barreiras masculino


Cañete se poate referi la:

Cañete, Chile, un oraș și comună din provincia Arauco, regiunea Bío Bío, Chile

Cañete, Cuenca, un oraș din Spania, situat în provincia Cuenca din comunitatea autonomă Castilia-La Mancha.
 Cañete la Real, un oraș din Spania, situat în provincia Málaga din comunitatea autonomă Andaluzia.
 Cañete de las Torres, un oraș din Spania, situat în provincia Cordoba din comunitatea autonomă Andaluzia.

Provincia Cañete
 San Vicente de Cañete

Cañete


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in České Brezovo enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde České Brezovo im Okres Poltár.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Ceske Brezovo


Belirli bir oksidasyon veya redüksiyon yarı-reaksiyonu için "redüksiyon potansiyeli" adıyla bilinen rakamsal bir değer mevcuttur. Sembolü E° olup standart termodinamik şartlar altında (tüm gazların 25 °C, 1 atm de ve tüm sulu çözeltilerin 1M konsantrasyonda olduğu) anlamına gelir ve reaksiyonun yazıldığı yönde gerçekleşme olasılığının büyüklüğünü gösterir. Birimi Volt dur.

Pozitif bir redüksiyon potansiyeli değeri, ürünlerin (reaksiyonun sağ tarafındaki çıktılar) oluşumunu desteklerken, negatif bir değer reaksiyona giren maddelerin oluşumundan yanadır. Diğer bir deyişle, redüksiyon potansiyeli ne kadar negatifse, reaksiyon gerçekleşmekten o kadar uzaktır.

Örneğin;

Li(s) → Li+ + e– ............Eº = 3.05 V (oksidasyon potansiyeli)

F2 + 2 e– → 2 F– ........Eº = 2.87 V (redüksiyon potansiyeli)

reaksiyonlarında, lityumun oksidasyonu ve florun redüksiyonu görülmektedir. Yazıldığı şekliyle her iki reaksiyon da pozitif E° değerine sahiptir ve yazıldıkları yönde gerçekleşmeleri beklenir. Aslında bu reaksiyonlar, bir oksidasyon (lityum) ve redüksiyon (flor) reaksiyonu için en yüksek potansiyel değerlerine sahiptirler.

E° değerleri aynı zamanda, bir redoks reaksiyonunda hangi atomun veya molekülün elektron alacağını tahmin etmek için de kullanılabilir. Örneğin, manganez ve çinkonun oksidasyon potansiyelleri pozitiftir, her iki atomun da elektronları kolayca uzaklaştırılabilir:

Zn(s) → Zn2+(aq) + 2 e–...........E° = 0.763 V

Mn(s) → Mn2+(aq) + 2 e–.........E° = 1.18 V

Redüksiyon potansiyelleri karşılaştırıldığında, manganezin elektronlarını uzaklaştırmaya çinkodan daha yatkın olduğu görülür. Kısacası, hem katı hem de iyon halinde manganez ve çinko içeren bir çözeltide, aşağıdaki yarı-reaksiyonlar oluşacaktır:

Zn2+(aq) + 2 e– → Zn(s)...........E° = - 0.763 V

Mn(s) → Mn2+(aq) + 2 e–.........E° = 1.18 V

Burada çinko redüklenmek istememesine rağmen, manganez reaksiyonunun yüksek potansiyeli, çinkoyu fazla elektronları absorbe etmesi için zorlayacaktır.

Zn2+(aq) + Mn(s) → Zn(s) + Mn2+(aq)........E° = 0.417

Bazı redüksiyon potansiyellerinin pozitif, diğerlerinin negatif olması, bu değerlerin nasıl ölçüldüğü sorusunu akla getirebilir. Redüksiyon potansiyellerinin ölçüldüğü bir "mutlak standart" yoktur. Bunun yerine, bilim dünyası, H+ iyonlarının hidrojen gazına redüksiyonuna ilişkin redüksiyon potansiyelinin 0.00 V olduğunu kabul etmiştir.

2H+ + 2e– → H2..........E° = 0.00 V

Bu sistem, tüm diğer redoks reaksiyonları bu değere karşı ölçüldüğü için referans elektrodu veya standart hidrojen elektrodu olarak bilinir. Daha kuvvetli oksitleyici reaktifler (pozitif redüksiyon potansiyeline sahip olanlar) hidrojeni oksitlenmeye zorlarken, daha zayıf olanlar (negatif redüksiyon potansiyeline sahip olanlar) H+ tarafından oksitlenirler. Ancak, bu değerlerin standart şartlar için geçerli olduğu unutulmamalıdır.....[7]

....

Elektrokimya

Elektrokimyasal potansiyel dizisi


غوارينو غواريني (مودينا، 17 يناير 1624 - ميلانو، 1683) مهندس معماري إيطالي، فيلسوف وعالم رياضيات.

كتب سلسلة من الكتب في الرياضيات باللغة الإيطالية واللاتينية، بما فيها اوكليدس اوداكتوس (Euclides adauctus) على علم الهندسة الوصفية. في 1665 نشر مواضيع فلسفة بالرياضيات يدافع فيها عن نظرية الأرض كمركز للكون ضد نظريات كوبرنيكوس وغاليليو.

صمم عددا كبيرا من المباني العامة والخاصة في تورينو بما فيها قصور الدوقا سافويا، الكنيسة الملكية سان لورنزو (1666-1680).

كان يتبع الأسلوب الباروك البيومونتيزي (Piedmontese)، وكان ناشطا ليس فقط في تورينو ولكن أيضا في مواقع أوروبية أخرى بما فيها صقلية وفرنسا والبرتغال.

أعماله
 في 1647 عاد إلى مودينا. عين مدرسا للفلسفة، كما بدأ عمل متواضع كمهندس في كنيسة سانت فنسنت.
 كان نشطا في ميسينا حيث حقق واجهة كنيسة سانتيسما انونتسياتا (Santissima Annunziata)، الذي دمرت خلال زلزال 1908، وصمم كنيسة تياتيني (Teatini) الذي ظل مشروع على الورق.
 في 1660 عاد إلى مودينا وبعد زيارة قصيرة غادر ليزور فرنسا وإسبانيا وأوروبا الوسطى، حيث عمل سانتانا ورويال في باريس الذي هدم وسانتا ماريا ديلا ميزيكورديا للشبونة (Santa Maria della Divina Misericordia di Lisbona) هدمت بسبب زلزال، وسانتا ماريا دالتوتيينك (Santa Maria da Altötting) في براغا. ثم انتقل إلى تورينو، حيث كان يعمل لمجلس النواب سافوي.
 بين 1667 و1690 أنشأ كنيسة الكفن المقدس
 بين 1668 و1687 أنشأ كنيسة سان لورنزو.
 في 1679 أنشأ قصر كارينيانو (Carignano).
 أنشأ في 1662 سينت ان لرويال في باريس، 1679 سانتا ماريا دي ايتينكي في براغ وسانت ماري للعناية الالهية في لشبونة، هدمت هذة الكنائس الثلاثة.

روابط خارجية

مراجع

رياضياتيون إيطاليون في القرن 17
رياضياتيون إيطاليون
كتاب إيطاليون
كتاب عمارة إيطاليون
معماريون إيطاليون في القرن 17
معماريون إيطاليون
معماريون من مودينا
مواليد 1624
مواليد في مودينا
وفيات 1683
وفيات في ميلانو

غوارينو غواريني


Le prix Luigi et Wanda Amerio est une distinction mathématique, décernée à la mémoire du mathématicien  (1912–2004) et de son épouse Wanda, qui est attribuée par l'Académie des sciences et des lettres de l'institut lombard à un mathématicien italien qui a apporté des contributions particulièrement importantes dans le domaine de Analyse mathématique. Le prix consiste en une médaille d'or et il est décerné chaque année.

Liste des lauréats
Les noms des lauréats sont indiqués avec l'affiliation académique relative au moment de l'attribution du prix ;

 2005 Gianni Dal Maso (École internationale supérieure d'études avancées, Trieste)
 2006 Mariano Giaquinta (École normale supérieure de Pise)
 2007 Antonio Ambrosetti (Sissa, Trieste)
 2008 Vieri Benci (Université de Pise)
 2009 Alberto Bressan (Université d'État de Pennsylvanie)
 2010 Fulvio Ricci (École normale supérieure de Pise)
 2011 Giuseppe Buttazzo (Université de Pise)
 2012 Lucio Boccardo (Université de Rome « La Sapienza »)
 2013 Nicola Fusco (Université de Naples - Frédéric-II)
 2014 Gabriella Tarantello (Université de Rome « Tor Vergata »)
 2015 Camillo De Lellis (Université de Zurich)
 2016 Giuseppe Mingione (Université de Parme)
 2017 Alessandra Lunardi (Université de Parme)
 2018 Andrea Cianchi (Université de Florence)
 2019 Giovanni Alberti (Université de Pise)
 2020 Andrea Malchiodi (École normale supérieure de Pise)
 2021 Gigliola Staffilani (Massachusetts Institute of Technology)
 2022 Piermarco Cannarsa (Université de Rome « Tor Vergata »)

Références

Liens externes

Distinction en mathématiques
Distinction fondée en 2005

Prix Amerio


ميدان فكتوريا، هونغ كونغ هي متنزه عام في هونغ كونغ أتت تسميته احتفاء بالملكة فكتوريا. ويقع المتنزه نحو الشمال من جزيرة هونغ كونغ.

تاريخ الميدان
كانت الساحة الواسعة للمتنزه تستغل سابقاً كملاذ يلجئ إليه أصحاب قوارب الصيد عن هبوب الأعاصير على تلك المنطقة، ولكنه تم إنشاء المتنزه في فترة الخمسينيات ونقل الملاذ نحو الشمال.
ويعد الميدان وجهة معروفة للسكان والعمال المحليين في أيام الأحد وهو يوم الراحة من العمل.

مزايا الميدان
يحتوي الميدان على تمثال الملكة فكتوريا ويقع التمثال على المدخل الرئيسي للمتنزه. وقد نقل هذا التمثال مع غيره من التماثيل التي وضعتها الدولة الإنجليزية إلى اليابان وذلك بعد سيطرتها على هونغ كونغ إلا أنه تم إعادة التمثال عام 1952 في مكانها الحالي.
ويشتمل المتنزه على ساحات للتنس الأرضي وبرك السباحة وساحات مخصصة للأطفال وغيرها من المرافق.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

تأسيسات سنة 1957 في هونغ كونغ
معالم أثرية ونصب تذكارية إلى الملكة فيكتوريا
مقاطعة وان تشاي
هونغ كونغ

ميدان فكتوريا (هونغ كونغ)


Am Europapokal der Landesmeister 1978/79 nahmen 21 Handball-Vereinsmannschaften aus 21 Ländern teil. Diese qualifizierten sich in der vorangegangenen Saison in ihren Heimatländern für den Europapokal. Bei der 18. Austragung des Wettbewerbs, konnte Spartak Kiew zum siebenten Mal den Pokal gewinnen.

1. Runde

|}
Durch ein Freilos zogen TuS Eintracht Minden, IL Vestar Oslo, Neistin Tórshavn, Ruch Chorzów, TJ Inter Slovnaft Bratislava, Spartak Kiew, RK Radnički Belgrad, Frederiksberg IF Kopenhagen, SC Leipzig, Hellas Den Haag und Vasas Budapest direkt in das Achtelfinale ein.

Achtelfinale

|}

Viertelfinale

|}

Halbfinale

|}

Finale
Das Hinspiel fand am 22. April 1979 in Budapest und das Rückspiel am 28. April 1979 in Kiew statt.

|}

Literatur

Weblinks

Handball-Europapokal (Frauen)
Handballsaison 1978/79

Europapokal der Landesmeister (Handball) der Frauen 1978/79


Robert Norris Hartzell ( Greenville, Ohio — ), foi um empresário americano que fundou a Hartzell Propeller em 1917, uma empresa que produz hélices aeronáuticas.

Romert N. Hartzell estudou engenharia na Universidade de Cincinnati, mas abandonou os estudos em 1917 para ajudar seu pai em seu negócio de madeira.

Ligações externas
 Hartzell, Robert N. Biography (The NationalAviation Hall of Fame)

Nascidos em 1896
Mortos em 1968
Empresários dos Estados Unidos
Aviação nos Estados Unidos

Robert N. Hartzell


الدراجي, بلدة عراقية تقع في محافظة المثنى جنوب العراق. على ضفاف نهر الفرات.

مدن العراق

الدراجي


Kosmos 2463, ruski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus (br. 207).

Lansiran je 27. travnja 2010. godine u 1:05 s kozmodroma Pljesecka. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 968 km u perigeju i 1010 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,96°. Spacetrackov kataloški broj je 36519. COSPARova oznaka je 2010-017-A. Zemlju obilazi u 105,00 minute. Pri lansiranju bio je mase kg.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2463


Makrofajlar (Yunanca: "büyük-yiyiciler") dokularda bulunan patojenlerin, ölü gözelerin (hücrelerin), hücresel kalıntıların ve vücuttaki yabancı maddelerin yutulmasından sorumlu hücrelerdir. Makrofajlar doğuştan bağışıklık sisteminin bir bölümüdürler.

Köken
Makrofajlar monositlerden türer. Monositler kemik iliğinde büyür ve daha sonra kan dolaşımına girerler. Dolaşımdaki monositler enflamasyonun (iltihaplanma) kimyasal aracılarına (medyatörlerine) yanıt verirler. Bu aracılar (medyatörler) tarafından aktive edildiklerinde monositler endotelin içinden geçerler. Endoteli geçtikten sonra, monositlere makrofaj denir. (Bazı monositler özelleşmiş hücrelere farklılaşırlar, dendritik hücreler veya mikrogliya gibi).

İşlev

Göze yutarlığı (fagositoz)
Makrofajların ana görevi patojenlerin ve ölü dokuların ortadan kaldırılmasıdır. İkincisi, yani nekrotik debrisin ortadan kaldırılması, özellikle süreğen (kronik) yangı durumunda daha önemlidir. Yangının erken evreleri nötrofil granülositlerince kontrol edilir ki yaşlanmış nötrofil granülositler makrofajlarca sindirilir.

Ayrıca makrofajlar sindirmek için yapılarına aldıkları patojenlerden parçalar (antijen) salarlar. Bu parçalar yardımcı T hücreleri tarafından tanınır ve yardımcı T hücreleri lenfokin salgılarlar ki bu B hücrelerini uyarır. Böylece B hücreleri o belli antijene özgü (ve böylece patojene özgü) antikor üretir ve salarlar. Bu noktada makrofajlar tekrar rol alırlar, zira makrofajlar özellikle antikorların bağlanmış olduğu hücrelere karşı duyarlıdırlar.

Bir makrofaj bir patojeni içine aldığında, patojen bir kofulun içine alırlar daha sonra bu koful bir lizozomla birleşir. Lizozomun için, enzimler ve toksik oksijen bileşikleri ile patojen sindirilir. Fakat, bazı bakteriler, Mycobacterium tuberculosis gibi, bu sindirilme metotlarına karşı direnç geliştirmişilerdir.

Makrofajlarla yakından ilgili kimi hücre türleri:
 Dendritik hücreler (Langerhans hücreleri dahil)
 Mikrogliya
 Kupffer hücreleri
 Osteoklastlar
Hofbauer hücresi

Hastalıklardaki önemi
Gözeyutarlığındaki rolleri nedeniyle makrofajlar bağışıklık sisteminin birçok hastalığında yer alırlar. Örneğin, granülomların oluşumunda yer alırlar.

Genellikle nadir olarak etkisiz fagositoz ve makrofaj fonksiyonuna dair bazı bozukluklar tanımlanmıştır.

Aterosklerozun artan plak lezyonlarının oluşumunda en önemli ve çoğunlukta olan hücreler makrofajlardır.

Grip ile savaşırken, makrofajlar boğaza gönderilir. Fakat, grip virüsünü yok edebilecek öldürücü T hücreleri bulunana kadar, makrofajlar yarardan çok zarar sağlar. Grip virüsü bulaşmış boğaz hücrelerini yok etmenin yanı sıra virüs bulamamış komşu hücreleri de yok ederler.

Ayrıca makrofajlar İnsan Bağışıklık Yetmezliği Virüsü (HIV - Human Immunodeficiency Virus) enfeksiyonunda da rol alırlar. T hücreleri gibi, makrofajlara da HIV bulaşabilir ve hatta devam eden virüs replikasyonunun deposu olarak vücutta dolaşabilirler.

Makrofaj