Gusić jezero ili kompenzacijski bazen Gusić polje je umjetno akumulacijsko jezero u Hrvatskoj. Nalazi se u Ličko-senjskoj županiji, u blizini sela Brlog. Ima površinu 68 hektara i zapreminu 1,3 milijuna m³. Akumulira vode rijeke Gacke za potrebe hidroelektrane Senj, s kojom je povezano kanalom, koji vodi ispod Velebita.

Izvori

Umjetna jezera u Hrvatskoj

Gusić (jezero)


El río Il  es un río del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia, afluente por la izquierda del Sujói Aushedz, distributario del Kubán.

Nace en los montes Ubinski, en las vertientes septentrionales del Cáucaso occidental y en su curso de 47 km de longitud discurre predominantemente en dirección nordeste-norte, atravesando las localidades de Derbéntskaya, Ilski, Krasni y Novoivánovski, donde desemboca en el embalse Kriukovskoye en el Sujói Aushedz. Del otro lado del embalse se hallan Mijaílovskoye, Ananievski y Lvóvskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
''Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Иль (река, бассейн Крюковского водохранилища)
 .

Ríos de la cuenca del Kubán
Ríos del krai de Krasnodar

Río Il


Dan Bălan (6 Şubat 1979, Kişinev), Moldovalı şarkıcı, söz yazarı, besteci. Müzikal üçlü O-Zone grubunun üyesi olarak "Dragostea din tei" adlı şarkıyla uluslararası üne kavuşmuştur.

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1979 doğumlular
Kişinev doğumlular
Moldovalı erkek şarkıcılar
Moldovalı pop şarkıcıları
Moldovalı söz yazarları
Moldovalı besteciler

Dan Bălan


ක්‍රිස්තෝත්පත්ති දේවස්ථානය බටහිර ඉවුරේ බෙත්ලෙහෙමේ පිහටා ඇති බැසිලිකාවකි. මෙහි තිබෙන ගුහාව ජේසුස් වහන්සේ උත්පත්තිය ලැබූ ස්ථානය ලෙස ක්‍රිස්තියානින් විසින් විශ්වාස කෙරේ. මෙම ගුහාව දැනටත් ක්‍රිස්තියානින්ගේ වන්දනාමානයට පත්වන පැරණිතම ස්ථානය වන අතර මෙම බැසිලිකාව ශුද්ධවූ දේශයේ පැරණිතම දේවස්ථානය ද වේ.

ජේසුස් වහන්සේගේ උත්පත්ති ස්ථානය ලෙස සම්ප්‍රදායෙන් සලකන ලද මෙම ස්ථානයේ දේවස්ථානයේ වැඩ ආරම්භ කරන ලද්දේ ක්‍රි.ව. 327 දී මහා කොන්ස්තන්තීනු අධිරාජ්‍යයා සහ ඔහුගේ මව වූ හෙලේනා විසිනි. බැසිලිකාව 333-339 අතර සාදා නිමකර ඇත. එය 6වන සියවසේ සමරිතානු කැරළි අතරතුර ගින්නෙන් විනාශ විය. පැරණි බැසිලිකාව ආකාරයෙන් ම නව බැසිලිකාවක් ඉදිකරන ලද්දේ 565 දී ජස්ටීනියන් නම් වූ බයිසන්තියානු අධිරාජ්‍යයා විසිනි.

ජස්ටීනියානු ප්‍රතිසංස්කරණයෙන් පසු ව බොහෝ වෙනස්කම් සිදු වී නැති අතර කුරුස යුධ සමයේ දී ඝණ්ටාර කුළුණු 2ක් (විනාශ වී ගොස් ඇති), මොසයික් චිත්‍ර සහ බිතුසිතුවම් එකතු වී ඇත. සියවස් ගණනක් තිස්සේ අවට අංගනයන් දැනට වර්ග මීටර 12,000ක් වන තුරු විශාල කර ඇත. දැනට එම අංගනයේ ග්‍රීක පෙරදිග සභාවේ තාපසාරාමයක්, ආර්මේනියානු අපෝස්තලික සභාවේ තාපසාරාමයක් සහ රෝමානු කතෝලික තාපසාරමයක් ඇති අතර පළමු ද්විත්වයේ වර්තමානයේ ඉදිකළ ඝණ්ටාර කුළුණු ඇත.

ජේසුස් වහන්සේ ඉපදුනු ස්ථානයේ තිබෙන රිදී තරුව 1847දී සොරාගෙන ඇති අතර සමහරුන්ගේ මතය නම් මෙය රුසියානු අධිරාජ්‍යයට විරුද්ධ ව ක්‍රිමියානු යුද්ධයට තුඩු දුන් බව යි.

ක්‍රිස්තෝත්පත්ති දේවස්ථානය ලෝක උරුමයක් ලෙස නම් කර ඇති අතර යුනෙස්කෝව විසින් පලස්තීනයේ නම් කල පළමු ලෝක උරුමය ද එය යි. මෙම දේවස්ථානය යුනෙස්කෝ අවදානමට පත් ලෝක උරුම ලැයිස්තුවට ද ඇතුලත් කර ඇත.

ඉතිහාසය

කොන්ස්තන්තීනු අධිරාජ්‍යයාට පෙර ශුද්ධ වූ ස්ථානය (ක්‍රි.ව. 327 තෙක්)
ක්‍රිස්තෝත්පත්ති ගුහාව නම් වූ ශුද්ධ ස්ථානය ජේසුස් වහන්සේ උපන් ස්ථානය ලෙස සැලකේ. ක්‍රි.ව. 135දී හේඩ්‍රියන් අධිරාජ්‍යයා එම ගුහාව ඇඩෝනිස් නම් වූ ග්‍රීක දෙවියන්ට වන්දනා ස්ථානයක් ගොඩනඟා ඇත. ක්‍රි.ව. 420දී ජෙරොම් ලියා ඇත්තේ එම ගුහාව ග්‍රීක වන්දනා ස්ථානයක් බවට පත්කර ඇත්තේ ජේසුස් වහන්සේ පිලිබඳ මතකය ලොවින් අතුගා දැමීමට ය. මෙම ස්ථානය ජේසුස් වහන්සේ උපන් ස්ථානය බවට ඇති පැරණිතම සාක්ෂිය නම් ප්‍රාණපරිත්‍යාගී වූ ජස්ටීන්ගේ (ක්‍රි.ව. 100-165 පමණ) ට්‍රයිෆෝ සමඟ දෙබසක් නම් වූ පොතේ ශුද්ධවූ පවුල ගුහාවේ නවාතැන් ගත් බව මෙසේ ලියා ඇත:එහෙත් දරුවා බෙත්ලෙහෙමේ උපත ලැබූ පසු, ජෝසප්ට එම ගමේ නවාතැනක් සොයාගැනීමට නැති වූයෙන්, ඔහු ගමේ එක ගුහාවක නවාතැන් ගත්හ; ඔවුන් එහි සිටිය දී මරියා ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ රැගෙනවිත් ගව ඔරුවේ තැබූ අතර, එවිට අරාබියෙන් පැමිණි ශාස්ත්‍රවන්තයින් ඔහුව සොයාගත් හ.ඊට අමතර ව, මුල් ක්‍රිස්තියානි දෙවධර්මධරයෙක් සහ ග්‍රීක දාර්ශනිකයෙකු වූ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ඔරිජන් (ක්‍රි.ව. 185-254) මෙසේ ලියා ඇත:බෙත්ලෙහෙමේ ඔහු (ජේසුස් වහන්සේ) ඉපදුනු ගුහාව, සහ ඔහු රෙදිවලින් ඔතා තිබුණු ගව ඔරුව සොයාගෙන ඇත. සහ නිසැකයෙන්ම ක්‍රිස්තියානින්ගේ වන්දනාවට හා ගෞරවයට පත් ජේසුස් වහන්සේ උපන් ස්ථානය එය බවට නොඅදහන්නන් අතර ද කටකතාවට ලක් වී ඇත.

සටහන්

පලස්තීනය

උප්පත්ති දේවස්ථානය


Peter Dietz Ringgaard (født 23. juni 1947) er en dansk filminstruktør, manuskriptforfatter og producer der bl.a. har instrueret og skrevet filmene Nyt legetøj (1977), Langturschauffør (1981) og Til højre ved den gule hund (2003).

Karriere
Ringgaard stammer fra Silkeborg og begyndte at studere på Kunstakademiet. Han sprang dog snart fra dette og blev i stedet uddannet filminstruktør ved Den Danske Filmskole i perioden 1969-71. Han har især lavet dokumentarfilm over store dele af verden. Han fik sin debut som spillefilmsinstruktør med Nyt legetøj i 1977, som han også skrev manuskript til. Han har siden lavet yderligere tre spillefilm, men ellers koncentreret sig om dokumentarfilmene. Ringgaard har også fungeret som producer på en lang række dokumentarfilm, og i 1998 etablerede han Domino Film, der især solgte produktioner til tv. Han afhændede i 2003 selskabet til MTV og er siden vendt tilbage til dokumentarfilmene.

Filmografi
Spillefilm
 I morgen, min elskede (1971), instruktørassistent
 Nyt legetøj (1977), instruktion og manuskript
 Langturschauffør (1981), instruktion og manuskript
 Pumaens datter (1994), producer
 Et hjørne af paradis (1996), instruktion og manuskript
 Til højre ved den gule hund (2003), instruktion og manuskript

Dokumentarfilm (i udvalg)
 Homofile (1972), instruktion, manuskript og klipning
 I morgen mandag (1979), instruktion
 Profession: Badminton - en film om Morten Frost (1983), instruktion
 Copenhagen Samba - Karneval i København (1983), instruktion
 Revolutionen der blev væk (1989), instruktion og manuskript
 Billy i Bangkok (2000), instruktion og manuskript

Referencer

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Danmark
Manuskriptforfattere fra Danmark

Peter Ringgaard


A-Team bzw. A Team steht für:

 A-Team, ein Trupp bei den US Special Forces
 Das A-Team, US-amerikanische Actionserie (1983–1987)
 Das A-Team – Der Film, US-amerikanischer Spielfilm (2010)
 The A Team, Popsong von Ed Sheeran (2011)

Siehe auch:
 Äi-Tiem, deutsche Hip-Hop-Band

A-Team (Begriffsklärung)


L'église Saint-Martin de Leuglay  est une église romane modifiée et remaniée au  située à Leuglay, en Côte-d'Or (France)

Localisation
Accessible par une volée d'escaliers, l'église Saint-Martin se dresse au nord-est du village sur un éperon occupé dès l'époque gallo-romaine.

Historique
La découverte d'une importante nécropole près de l'église atteste l'occupation du site à l'époque mérovingienne et le vocable "Saint-Martin" induit une fondation paroissiale, l'une des plus anciennes de la région, dès cette époque. Le culte des « Bons Saints », groupe de martyrs dont les reliques sont conservées sous le maître-autel, témoigne également de la présence précoce du christianisme sur le site.

À partir de 1728, ce pèlerinage disparu à la fin du Moyen Âge est remis en honneur à la suite de la découverte de cinq corps réputés être ceux des « Bons Saints » martyrs des Vandales. Les reliques sont alors abritées dans une châsse dorée et le pèlerinage reprend. Les Bons Saints guérissent alors des rhumatismes. Au , la guérison de la stérilité féminine leur est attribuée, probablement en lien avec la source Saint-Mammès de la Courroirie de la chartreuse de Lugny dont c'est la spécialité.

L'église, dont la nef est du , appartenait initialement aux Templiers. Elle passe ensuite aux Hospitaliers puis à l'Ordre de Malte avant d'être rebâtie autour de 1554 comme l'atteste la pierre de fondation du chœur retrouvée en 1983 ; elle s'entoure de l'enclos de son cimetière.

Architecture
Construite en pierre et revêtement, l'église est en forme de croix latine à nef unique en voûtes d'ogives et d'arêtes qui présente la particularité d'être surbaissée par rapport au reste de la construction. Cette nef est précédée d'un porche dont l'ouverture en arc brisé évoque le  mais dont le décor est classique. La perspective entre la nef et le chœur est brisée par le transept du  qui accueille des chapelles latérales et dont la croisée supporte un fort clocher carré à flèche polygonale. Les dimensions du chœur polygonal plus haut que la nef, avec des fenêtres en plein cintre de grande taille surprend dans cette région où les églises ont généralement conservé des chœurs du  et . Le toit à long pan est couvert de tuiles plates et d'ardoises. Demi-hors-œuvre, on note un escalier en vis.

Mobilier
Boiseries du chœur ;
Lavabo du chœur, de style Renaissance daté de 1555 et lavabos plus anciens du  ;
Au dessus du portail), une Vierge et un saint Jean l'Évangéliste du , éléments d'une poutre de gloire disparue  ;
Une Vierge à l'Enfant du
Un Ecce Homo du   ou  ;
Des tableaux  du  : La Cène, Vierge à l'Enfant, Vierge au rosaire entre sainte Catherine et saint Martin.
Les vitraux du chœur font allusion coté nord à la fondation de la chartreuse de Lugny sur le territoire de la paroisse de Leuglay, au centre à la vie de saint Martin et coté sud au martyr des Bons Saints.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Leuglay Saint-Martin
Patrimoine du XVe siècle

Église Saint-Martin de Leuglay


Les Dicranidae sont une sous-classe de mousses de la classe des Bryopsida.

Systématique
Le nom scientifique de ce taxon est Dicranidae, choisi en 2001 par le botaniste russe .

Liste des taxons inférieurs
Liste des ordres selon  :

Selon  (attention liste brute contenant des synonymes) :

Notes et références

Liens externes

Bryopsida
Sous-classe de plantes (nom scientifique)

Dicranidae


Le musée d'archéologie d'Odessa (en ukrainien : Одеський археологічний музей) d'Odessa se situe au 4 de la rue Lanzheronovskaya.

Historique
Fondé en 1825 par Ivan Blaramberg et le soutien de la Société impériale d'Histoire et d'antiquités en exécutant en même temps des fouilles au sud de l'Empire russe.

Depuis 1997 il est aussi l'artisan de fouilles au nord de la Mer noire.

Images

Articles connexes
 Liste des musées d'art en Ukraine

Notes et références

Sources

Odessa Archéologie
Odessa
Patrimoine classé d'Ukraine
Odessa
Archéologie

Musée archéologique d'Odessa


Dubodikov  es un jútor del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las tierras bajas de Kubán-Azov, en la orilla derecha del río Zelenchuk Vtorói, afluente del Kubán, 11 km al sur de Tbilískaya y 94 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 84 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio rural Guéimanovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 El municipio en el sitio web del raión
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar

Dubovikov


الهَوْر، والجمع أهوَار، هي أرض رطبة منخفضة تنبت فيها بعض النباتات العشبية كالقصب والحشائش أو نبات البردي وغيره من النباتات الأخرى, وعادة توجد الأهوار في أماكن تعمل طبيعة الأرض ونوع التربة على إيجاد بيئة رطبة، مما يؤدي إلى تكون هور. ومن الممكن أن تحتوي الصحارى على أهوار وذلك في الأماكن المنخفضة منها أو بالقرب من الينابيع. أما الأهوار الموجودة على طول البحار فإنها تسمى الأهوار المصبيّة وتكون عند الأماكن التي تصب فيها المياه إلى البحر أي عند مصبات الأنهار أو الجداول, والهور غالباً ما يكون مغموراً بالمياه العذبة أو المالحة، أما الهور المصبي فإنه في بعض الأحيان يكون مغموراً بالماء العذب، وفي أحيان أخرى يكون مغموراً بمياه مالحة، وهذا المزيج من المياه يوفر بيئة ملائمة لتوفر الكثير من المواد التي تتغذى عليها بعض الحيوانات التي تعيش في الهور؛ كالثعابين أو جرذان الماء وكذلك البط والضفادع والسلاحف.

والأراضي المحيطة بالهور أراضٍ مسطحة في الغالب. كما تكثر في الأهوار الترسبات الملحية خاصة القلوية منها.

كما أنه توجد العديد من الأهوار في مناطق متفرقة من العالم مثل مستنقعات فلوريدا في أمريكا لكن أشهر الأهوار في المنطقة العربية وفي الشرق الأوسط خصوصاً هي أهوار العراق.

أهوار ميسان

تعرضت هذه الاهوار في عهد الرئيس السابق صدام حسين لتجفيف متعمد من خلال تغيير مجرى الأنهار كي لاتصب بسبب قربها من المناطق الحدودية مما يجعلها بيئة تساعد على التهريب والتجمعات ضد الحكومة المركزية واستطاع نظام صدام ان يدمر جزءً كبيراً منه وبعد عام 2003 أصبح الوضع
اسوء بسبب تعمد الدول المجاورة أيضا من خلال تغيير مجاري الأنهار ووضع سدود بمسافات طويلة
جعلت المنطقة ارضاً متصحرة بنسبة 99% وقضت على الثروة السمكية ولكن في الوقت الحاضر شهدت الأهوار تحسناً ولكنها ما زالت تتأثر بانخفاض المياه والفصول الحارة في العراق.

اقرأ كذلك

 السبخة
 أيل الهور

المراجع

أهوار
تضاريس نهرية
علم دراسة التربة
عمليات جيولوجية
مسطحات ملحية
مناطق رطبة

هور


Acis orientalis (sin. Acis ionica), jedna od devet vrsta zvanikovki u rodu Acis. Rijetka biljka koja raste samo po zapadnoj Grčkoj i južnoj Albaniji, blizu grada Vlore

Sinonimi
 Acis ionica (Kit Tan, Mullaj, Sfikas & Strid) Bareka, Kamari & Phitos; Willdenowia 36(1): 360 (2006)
 Leucojum ionicum Kit Tan, Mullaj, Sfikas & Strid

Izvori

Galantheae
Flora Albanije
Flora Grčke

Acis orientalis


Between the Walls četvrti je studijski album njemačkog heavy metal-gitarista Axela Rudija Pella. Diskografska kuća Steamhammer objavila ga je 1. lipnja 1994.

Popis pjesama

Osoblje

 Axel Rudi Pell

 Volker Krawczak – bas-gitara
 Axel Rudi Pell – gitara, produkcija
 Jörg Michael – bubnjevi
 Jeff Scott Soto – vokal, vokal (zborovi)
 Julie Greaux – klavijature, vokal (zborovi)

 Ostalo osoblje

 Ulli Pösselt – produkcija, inženjer zvuka, miks
 Thomas Erkelenz – inženjer zvuka (dodatni), miks (dodatni)
 Christian Wolff – klavijature (dodatne), inženjer zvuka (dodatni), miks (dodatni)
 Ulf Horbelt – mastering
 Marc Klinnert – naslovnica albuma
 Michael Bussmann – fotografije

Izvori

Albumi Axela Rudija Pella
Albumi iz 1994.

Between the Walls


An Habenaria rostrata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nathaniel Wallich ngan John Lindley. An Habenaria rostrata in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria rostrata


Ko Bongisa Mutu es una película del año 2002.

Sinopsis
Acosada por el estrés parisino, una joven mestiza de Congo-Kinshasa se refugia en una peluquería del barrio Strasbourg-Saint-Denis, en París, donde numerosos peluqueros africanos han abierto un negocio. Pasa un día muy agradable observando a los clientes en manos de los peluqueros, comiendo, cantando e incluso bailando. Recupera recuerdos de su niñez y cierta serenidad.

Referencias

Ko Bongisa Mutu


La route fédérale A-376 (jusqu'au  route régionale R454)  est une importante voie de communication routière du kraï de Khabarovsk qui relie Khabarovsk à Komsomolsk-sur-l'Amour par sa branche nord-est et à Vanino par sa branche est en Russie.

Itinéraire
Itinéraire de la route :

De Khabarovsk à Lidoga

 Croisement avec  à Khabarovsk (km 0)
  à Topolevo (km 9)
 Vostochnoïe (km 14)
 Kalinka (km 24)
  Rivière Sita (km 32)
  Sortie sur  (km 38)
 Anastasievka (km 49)
  Sortie vers Viatskoïe (km 72)
 Mayak (km 122)
 Troitskoïe (km 189)

De Lidoga à Komsomolsk-sur-l'Amour

  Sortie vers Lidoga (km 218)
  Sortie vers Innokentievka (km 247)
  Sortie vers Nikolaïevsk-sur-l'Amour(km 343)

 Selikhino (km 346)
  Sortie vers Pivan (km 382)
  Fleuve Amour (km 388)
  Sortie vers Khourba (km 389)
 Komsomolsk-sur-l'Amour (km 396)

De Lidoga à Vanino (Oktyabrsky )

  Sortie vers Lidoga (km 396)
 Croisement avec route de Vanino à Sovetskaïa Gavan au village d'Oktyabrsky

Note

Références

Articles connexes

 Liste des autoroutes de la Russie

A370
Route dans le kraï de Khabarovsk

A376 (route russe)


Çamaş, Ordu iline bağlı bir ilçedir. Sarıçiçek Yaylası ve Gelin Kayası önemli noktalarındandır. Ana geçim kaynağı fındık üretimidir. En yakın ilçe 20 km uzaklıktaki Fatsa'dır. Ordu il merkezine uzaklığı 50 km'dir.

Tarih
Çamaş ve yöresi Ordu İlinin eski bir yerleşme bölgesidir. Çamaş yöresi tarihinin MÖ 3. yüzyıla kadar indiği bilinmektedir.

Çamaş adı, 1485'lerden evvel bölgede Tımar Beyliği yaptığı bilinen Mehmed Çamaş Bey'in adından dolayı verilmiştir. Danişmentli Beyliği sonrası dönemde, Osmanlı Devletinin idari teşkilatı kayıtlarında Ordu İlinin Perşembe, Ulubey, Hapsamana, Aybastı bucakları arasında Çamaş Bolaman Nahiyesi adına rastlanmaktadır. 1800'lü yıllara ait Osmanlı arşivlerinde Mehmed Çamaş Bey soyundan gelen Hacı Alizadeler (Çamaş Ailesi) bölgenin yönetiminde söz sahibidir. Hacı Alizade Hasan Ağa'nın ahali vekili olduğu ve Hacı Alizade Mehmed Bey'in Kaza Müdürü olduğu bilgisine rastlanmaktadır. Daha sonra Çamaş, Bolaman'la birlikte 1850 yılına kadar "Çamaş Bolaman Nahiyesi" adıyla bir merkezden idare edilmiştir. Son dönemde Osmanlı Tımar sistemi bozulduğundan yerine İltizam sistemi gelmiştir, 1908 yılına ait bir kayıttan anlaşıldığı kadarıyla Çamaş ve buna bağlı 12 köyün aşar vergisi mütegallibeden Hacı Alizade Osman Ağa ile Hacı Alizade Abdullah Beyler tarafından toplanmaktaydı. Bu kayıtlarda Osman Ağa ve Abdullah Bey'in unvanları Çamaş Kazası Aşar Mültezimi olarak geçmektedir. Ordu'nun en büyük konağı olan Cevat Bey Konağı, Hacı Alizade Osman Ağa tarafından yaptırılmıştır. Yine 1811 yılında inşa edilen Tarihi Külekçi Camii de Hacı Alizadeler tarafından yaptırılmıştır.

1930 yılında ise Çamaş ayrı bir bucak haline gelmiş ve Ordu merkez ilçesine bağlanmıştır. 1944 yılında ise köyleriyle birlikte Fatsa ilçesine bağlanarak belde olmuştur. Bugünkü Çamaş ilçesi sınırları içinde kalan bölgede, 1971 yılında Çamaş sarıyakup köyü Belediyesi, 14 Şubat 1975 tarihinde Çamaş Belediyesi kurulmuştur. 17 Mart 1985 yılında her iki belediye "Çamaş Belediyesi" adı altında birleştirilmiş, sonrasında 20 Mayıs 1990 tarih ve 20423 Sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 9 Mayıs 1990 tarih ve 3644 Sayılı Kanunla Çamaş İlçesi adıyla ilçe olmuştur. Şimdiki Nüfusu (2014) 10,403 tür.

Coğrafya - ekonomik durum
İlçenin arazi yapısı çok engebelidir. Yerleşim ise dağınıktır. Bu yüzden devlet hizmetlerinin götürülmesi anlamında büyük zorluklar çekilmektedir. 7 Köy ve 16 mahalleden oluşan ilçenin 2000 nüfus sayımına göre nüfusu 10.177 mahalle ve 3.610 köy olmak üzere toplam 13.787'dir. Denize uzaklığı 20 km olan Çamaş'ın sınırları doğu ve kuzeyi Fatsa ilçesi, batısı Çatalpınar ilçesi, güneyi Gürgentepe ilçesi ile çevrilidir. Ortalama rakım 550 metredir. İlçenin genel olarak yüzölçümü 81,180 km²'dir.

Çamaş'ın ekonomisi büyük oranda fındık tarımına bağlı olmakla birlikte, bölge halkının önemli bir kısmı yurt içi ve yurt dışı inşaat sektöründe çalışarak geçimini temin etmektedir. Tarıma dayalı ekonominin yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerden dolayı son yıllarda sanayileşmiş kentlere göç hızlanmış, nüfusta azalma eğilimi başgöstermiştir.

Nüfus

Eğitim ve kültür
Çamaş'ta birçok programlı Anadolu lisesi, bir imam hatip ortaokulu, merkezde dört, köylerde altı ilkokul bulunur.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çamaş


Suzuri-bako ("Skrive-boks") er en japansk skrive-boks. Boksene er traditionelt lavet af japansk lakarbejde og bruges til at holde skriveredskaber. Historisk var boksene forbundet med japansk kalligrafi, og som sådan blev de lavet ved hjælp af materialer af høj kvalitet designet til at beskytte porcelæn blæksten (suzuri) mod skade.

Historie
Den første Suzuri-bako blev udviklet i Japan i det 9. århundrede. På det tidspunkt var kalligrafi en integreret del af det japanske samfund. For at en forfatter skulle producere et højtkvalitets kalligrafi-script, var der brug for et sæt præcise værktøjer. Det vigtigste af disse værktøjer var blækstenen, som var nødvendig for at holde og overføre blæk på en forfatterens pensel. Blækpinde, vanddråber og en lille kniv var også en del af en kalligrafers sæt. Suzuri-bako var designet til at sikre, at de forskellige værktøjer som en kalligraf behøvede, var ordentligt organiseret og beskyttet. På grund af den harpiksbaserede laks uopløselige karakter var indholdet af skriveboksen relativt sikret mod fugt. Inde i de firkantede eller rektangulære kasser var en række forskellige bakker og holdere, hvis layout varierede fra periode til periode. De ældste kasser var store nok til at rumme både forfatterens redskaber og papirer, mens de senere kasser kun rummede værktøjer. En anden type kasse, ryōshibako, blev brugt i senere perioder til at opbevare færdige papirer.

Suzuri-bako fortsatte med at vokse mere udførligt, mens Japan udviklede sig gennem flere perioder. Mens de tidlige kasser ofte er dekoreret med solid rød lak, er mere moderne kasser dekoreret på flere forskellige måder. Siden Muromachi-perioden er mange skrivekasser blevet dekoreret med billeder fra Japans store litterære værker. Kōdaiji-templet i Kyoto blev forbundet med en bestemt stilart af suzuri-bako-dekoration, der fremhævede asymmetriske mønstre og efterårsgræs. Hvad angår lakarbejde, er sort, brun og guld de mest almindelige farver, der ses i mere moderne suzuri-bako. I Edo-perioden omfattede mange medgifter en suzuri-bako. Fremskridt inden for teknologi og fremstillingsprocesser i Meiji-perioden resulterede i en udvikling af en række nye boksformer og størrelser. Håndværket faldt efter at kalligrafi blev udskiftet i stor stil, selvom et fåtal af bokse stadig produceres.

Galleri

Eksterne henvisninger

Noter

Beholdere
Kunst fra Japan

Suzuri-bako


A beep is a short, single tone, typically high-pitched, generally made by a computer or other machine. The term has its origin in onomatopoeia. The word "beep-beep" is recorded for the noise of a car horn in 1929, and the modern usage of "beep" for a high-pitched tone is attributed to Arthur C. Clarke in 1951.

Use in computers
In some computer terminals, the ASCII character code 7, bell character, outputs an audible beep. The beep is also sometimes used to notify the user when the BIOS is not working or there is some other error during the start up process, often during the power-on self-test (POST). A beep is also made when holding down too many keys at the same time, as the computer often cannot handle the processes.

The command-line interfaces of the ReactOS, PTS-DOS, SISNE plus, and AROS operating systems include a beep command.
A beep command is also part of ASCII's MSX-DOS2 Tools for MSX-DOS version 2.

Use in transport
Beeps are also used as a warning when a truck, lorry or bus is reversing. It can also be used to define the sound produced by a car horn. Colloquially, beep is also used to refer to the action of honking the car horn at someone, (e.g., "Why did that guy beep at me?"), and is more likely to be used with vehicles with higher-pitched horns. "Honk" is used if the sound is lower pitched (e.g. Volkswagen Beetles beep, but Oldsmobiles honk. On trains, beeps may be used for communications between members of staff.

Use in telecommunication

Call waiting
A beep is also  a colloquialism for a zip tone to indicate a telephone call coming in on the same phone line as someone is currently speaking, either on a landline or mobile phone. The call waiting feature often outputs an audible "beep" noise to indicate that there is a second call coming in.

Paging
The electronic pager is often referred to as a "beeper" for the sound it emits to alert its owner to an incoming message.

Call back request
As a noun, the practice of "beeping" in sub-Saharan Africa refers to the cell phone phenomenon during which a person dials a number but immediately cancels the call before it is answered in order to elicit a call back from the recipient. One reason for this practice is to elicit a recipient to call back when the caller has almost run out of prepaid units for his/her cell phone but still wants or needs to talk to the recipient. In Rwanda, this practice has evolved into an art for courting between men and women, where women "beep" males in order to elicit a call back, which manifests the man's interest and willingness to pay for the woman's call. At times, this practice can be an inconvenience for the recipient, and at times, people ignore the "beeps." "Beeping" is also known as "flashing" in sub Saharan Africa, and is known as "menacing" or "fishing" in Indonesia.

Censorship

The use of profanity and offensive language on free-to-air broadcasts in the United Kingdom, Canada, the United States, Australia, New Zealand, Hong Kong, Thailand, and Japan is sometimes censored by replacing the profane word or phrase with an audible beep(s), often accompanied by obscuring the speaker's mouth to prevent lip-reading. If there is a closed captioning, the word is commonly replaced by asterisks, used as a mixture of letters and asterisks, or "[bleep]" is used.

See also
 Beep, beep (sound)
 Buzzer

References

External links

 .

Onomatopoeia

Beep (sound)


حنان شوقي (16 مارس 1967 -)، ممثلة مصرية.

عن حياتها
ولدت في القاهرة، عملت في برامج الأطفال بالإذاعة والتلفزيون وهي لا تزال طفلة، حيث عملت مع أبلة فضيلة التي أخذتها من مدرستها «مدرسة الشيخ خالد الابتدائية» في شبرا. كان أول عمل تمثيلي لها في فيلم الجمالية تخرجت من «المعهد العالي للفنون المسرحية» عام 1990.

أعمالها

مسلسلات

 الساقية تدور (فريدة)

في الإذاعة
 2019: مسلسل عين الحياة.

من الأفلام

من المسرحيات

سهرة تليفزيونية

أخرى
 برنامج : مساء الفن 2016
 فيلم قصير :تهديد:1999
 مسلسل اذاعي: عيلة البرنس:1998
 برنامج: الليلة مع هالة سرحان 1997
 فوازير: عجايب صندوق الدنيا:1991 - ضيفة شرف
 فيلم قصير :نجع العجايب:1988

وصلات خارجية

 حنان شوقي في حوار جرئ: اعتكفت لمد عامين لإعادة حساباتي والبحث عن نفسي، جريدة البشاير

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات مصريات في القرن 20
مواليد 1386 هـ
مواليد 1967
ممثلات مصريات في القرن 21
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات من القاهرة
ممثلات تلفزيون مصريات
مواليد في القاهرة

حنان شوقي


Lukovac je naseljeni otočić u hrvatskom dijelu Jadranskog mora. Nalazi se u Lastovskom kanalu, uz zapadni dio južne obale otoka Korčule, oko 2200 m od njene obale. Najbliži susjedni otok je Veli Pržnjak, oko 400 metara zapadno. Katastarski je dio općine Vela Luka.

Njegova površina iznosi 0,037578 km². Dužina obalne crte iznosi 777 m, a iz mora se uzdiže 13 m.

Izvori

Južnodalmatinski otoci

Lukovac (Korčula)


Curtis Anthony Anderson (* 29. Mai 1940) ist ein US-amerikanischer Philosoph sowie Philosophieprofessor an der University of California, Santa Barbara.

C. Anthony Anderson erwarb 1977 seinen Ph.D. in Philosophie an der University of California, Los Angeles, als er mit dem wegweisenden Philosophen Alonzo Church zusammenarbeitete. Er hat auch einen Master of Science in Mathematik von der University of Houston, den er 1965 machte. Dort erhielt er auch seine Undergraduate degree in Physik und Mathematik.

Anderson hat sich in den Jahren besonders auf die Philosophie der Logik und die Sprachphilosophie spezialisiert. Allerdings arbeitet er auch zeitweise in anderen Bereichen wie der Religionsphilosophie.

Werke
 The Paradox of the Knower, 1983
 Divine Omnipotence and Impossible Tasks: An Intensional Analysis, 1984
 Some Difficulties Concerning Russellian Intensional Logic, 1986
 Bealer's Quality and Concept, 1987
 Propositional Attitudes: The Role of Content in Logic, Language, and Mind, 1990
 Analyzing Analysis, 1993

Weblinks
 C.A. Andersons Seite bei der University of California, Santa Barbara

Philosoph (21. Jahrhundert)
Philosoph (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University of California, Santa Barbara)
US-Amerikaner
Geboren 1940
Mann

Curtis Anthony Anderson


is a Super Famicom sequel to Mario's Picross. The game is compatible with the Super Famicom Mouse. It is developed by Jupiter and Ape and published by Nintendo.

After the failure of Mario's Picross in North America, Nintendo decided not to release this game in that region. The game was made available for download on the Wii's Virtual Console service on December 19, 2006, in Japan and later in PAL regions on September 14, 2007, the 12th anniversary of the game's original Japanese release - marking the first Western release of the game, which has been left nontranslated with original Japanese text intact. This game was re-released for download on the Wii U's Virtual Console service in both Japan and the PAL regions on April 27, 2013. It was made available worldwide on Nintendo Switch Online in September 2020.

Gameplay
Gameplay remains the same as in Mario's Picross, where the player must decipher the picture in each level, progressing to harder and harder puzzles. However, after completing the first level the player may also play "as" Wario, who presents a different challenge due to changes in the gameplay.

Each game is played against the clock. Opposing the picross tradition of black and white squares, the puzzles are set in stone and are picked out by Mario with a hammer and chisel. When the player solves a puzzle correctly, the black-and-white representation becomes colored and animated, and the game shows the player the title of the puzzle. When the player finishes a level, Mario will congratulate them on their progress and either bow (in the first and last levels) or give a thumbs up (in all other levels).

The player must work through levels in order to get access to harder levels, with more rows and columns. In Mario's puzzles, if the player marks an incorrect cell, they receive a time penalty. The amount of time lost doubles for every mistake (one minute, two minutes, four, and finally eight). In Wario's puzzles, the time counts up from zero, and the player is not penalized for marking an incorrect cell. However, the player will not be notified if they make a mistake.

Reception

Notes

References

External links

1995 video games
Jupiter (company) games
Nonograms
Video game sequels
Picross (video game series)
Super Nintendo Entertainment System games
Video games developed in Japan
Virtual Console games
Virtual Console games for Wii U
Mario puzzle games
Single-player video games
Nintendo Switch Online games

Mario's Super Picross


A Fraternidade das Igrejas Presbiteriana e Reformadas em Myanmar - FIPRM - (em inglês Reformed and Presbyterian Churches Fellowship in Myanmar) é uma organização ecumênica nacional, que reúne igrejas presbiterianas e reformadas continentais, constituída no Myanmar.

História
Em 2005, um grupo de 10 denominações presbiterianas e reformadas continentais criaram a Fraternidade das Igrejas Presbiteriana e Reformadas em Myanmar (FIPRM).

Em 2008, a Fraternidade solicitou a adesão a Conferência Internacional das Igrejas Reformadas.

Além disso, a organização estabeleceu contato com as Igrejas Reformadas Liberadas.

Até 2013, organização tornou-se membro da Fraternidade Reformada Mundial, bem como a maior parte de suas igrejas membros.

Membros

Em 2008, eram membros da Fraternidade:
Comunidade de Igrejas Reformadas em Myanmar
Igreja Evangélica Presbiteriana do Myanmar
Igreja Cristã Reformada em Myanmar
Igreja Evangélica Reformada de Myanmar
Igreja Presbiteriana Bíblica de Myanmar
Igreja Presbiteriana Reformada em Myanmar
Igreja Presbiteriana Reformada do Pacto de Myanmar
Igreja Reformada de Myanmar
Igrejas Reformadas Unidas em Myanmar
Igrejas Batistas Reformadas em Myanmar

Organizações nacionais de denominações reformadas

Fraternidade das Igrejas Presbiterianas e Reformadas em Myanmar


El Observatorio Virtual Español es un proyecto financiado por el Ministerio de Economía y Competitividad de España, que pertenece a la Alianza Internacional de Observatorios Virtuales (Observatorio virtual, VO por sus siglas en inglés) desde junio de 2004. Su objetivo principal es fomentar y coordinar las actividades relacionadas con el VO a nivel nacional y actuar como punto de contacto con el resto de iniciativas VO a nivel internacional. El equipo coordinador del proyecto se encuentra en Madrid en el Centro de Astrobiología.

Objetivos
 Desarrollo de archivos astronómicos en el marco del Observatorio Virtual. Destaca el desarrollo y gestión de los archivos del Gran Telescopio Canarias y de los telescopios del Observatorio de Calar Alto.

 Desarrollo de herramientas de análisis de datos según los estándares y recomendaciones definidas por IVOA. VOSA y  .

 Desarrollo de herramientas de Minería de datos que permiten poder analizar de manera eficiente enormes cantidades de información. En este campo participa de forma destacada en los proyectos GAIA y Corot.

 Desarrollo de estándares de Observatorio Virtual.

 Colaboración con grupos científicos.

 Actividades educativas: realización de cursos de Máster, supervisión de trabajos académicamente dirigidos, fin de máster, fin de carrera y tesis doctorales, organización de escuelas de Observatorio Virtual.

 Actividades de divulgación: colaboración con la comunidad de astrónomos aficionados, desarrollo de proyectos de "ciencia-para todos", charlas de divulgación.

Véase también
 Centro de Astrobiología
 Programa espacial de España

Referencias

Enlaces externos
 Observatorio Virtual Español.

 IVOA.
 CAB Centro de Astrobiología.
 Centro de Datos del CAB
 Recursos educativos en español

Observatorios astronómicos
Programa espacial de España

Observatorio Virtual Español


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Altenberg

|}

Alter Thurm

|}

Ballhausen

|}

Landshausen

|}

Staufen

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Syrgenstein

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Syrgenstein

Liste der Baudenkmäler in Syrgenstein


An Eria umbonata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller ngan Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Eria umbonata in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria umbonata


Louis Lemaître, né le  à Montivilliers et mort le  au Havre, est un architecte français.

Biographie

Né le 28 février 1815 à Montivilliers, une commune de Seine-Inférieure voisine du Havre, Louis-Jean Lemaître est le fils de Catherine-Hyacinthe Hérault, couturière, et de Louis-Philippe Lemaître, ouvrier-serrurier.

Après avoir divers métiers, comme celui de métallurgiste et après avoir travaillé sur le port du Havre, Louis Lemaître commence sa carrière d'architecte sous la Monarchie de Juillet. En 1846, il habite au  du quai d'Orléans (actuel quai Georges V), au Havre. Le 13 août 1846, il épouse la fille d'un quincailler, Julie-Alexandrine Fanonnel (1829-1856).

En mars 1848, Lemaître sollicite auprès du maire du Havre la place d'architecte de la ville en remplacement de Charles-Fortuné-Louis Brunet-Debaines, mais il n'est pas retenu. Il devra donc se contenter de commandes privées, tandis que Brunet-Debaines reprend finalement son poste en 1850.

Veuf depuis le 2 février 1856, Lemaître épouse en secondes noces Victorine-Maria Leger le  juin 1857. Âgée de vingt ans de moins que son époux, Victorine appartient à une famille de négociants armateurs. Lemaître habite alors au  de la rue de l'Hôtel-de-ville.

En 1857, Lemaître est l'architecte de la compagnie de la compagnie des docks-entrepôts. Il conçoit plusieurs équipements portuaires, comme le pont tournant séparant le bassin de l'Eure de l'avant-port ainsi qu'un sémaphore en bois remplaçant la tour François I détruite en 1861.

Dans les années 1870, Lemaître un réalise un projet de cité ouvrière imaginé par Jules Siegfried. Soixante-dix maisons jumelées sont ainsi élevées selon ses plans de part et d'autre d'une nouvelle voie (rue de la Cité Havraise) située entre la rue de Trigauville et la rue de Normandie (actuelle rue Aristide Briand).

Sa plus grande réalisation, malheureusement détruite lors du bombardement du Havre en 1944, est le palais de la Bourse, dont la première pierre a été posée le 2 mars 1878 et dont l'inauguration a eu lieu le 29 septembre 1880. Lemaître avait été choisi par la chambre de commerce dès 1861-1862, mais des difficultés de financement puis la Guerre franco-allemande de 1870 avaient ajourné le projet pendant plus d'une décennie.

L'hôtel de la sous-préfecture du Havre, élevé en 1859, est attribué, selon les sources, à Brunet-Debaines ou à Louis Lemaître.

Le 23 janvier 1881, Lemaître est élu maire de la commune de Sainte-Adresse, par 12 voix sur 13. Il remplit ces fonctions jusqu'en 1886.

Âgé de 75 ans, il meurt le 12 janvier 1891 en son domicile du  de la rue de la Paix, au Havre.

Principales réalisations
Sauf mention contraire, tous les bâtiments suivants ont été édifiés au Havre :
 1847 : Bourse Lloyd Commercial (devenue Brasserie universelle en 1869), 16 ancienne rue de la Comédie (rue Robert de la Villehervé), détruite en 1944.
 1861-1865 : Annexe et chapelle de l'hospice des Petites Sœurs des pauvres (Maison Saint-Joseph), 15 rue Foubert, détruits en 1994.
 1864 : Aménagement d'une synagogue ashkénaze au  étage de l'hôtel Grégoire, 36 rue du Grand Croissant, détruit en 1944.
 1876 : Maisons jumelées de la Société havraise des cités ouvrières, rue de la Cité Havraise.
 1878-1880 : Palais de la Bourse, entre la place du Commerce (place Jules Ferry) et la place de la Sous-Préfecture (place Sadi Carnot), détruit en 1944.
 1889-1890 : Siège social de la compagnie des Chargeurs réunis, 99 boulevard de Strasbourg.

Références

Liens externes

Naissance en février 1815
Naissance à Montivilliers
Architecte français du XIXe siècle
Maire de la Seine-Maritime
Décès en janvier 1891
Décès au Havre
Décès à 75 ans

Louis Lemaître


L'édition masculine 2022 du tournoi de tennis de Dubaï se déroule du 21 au , sur dur en extérieur. Elle appartient à la catégorie ATP 500.

Faits marquants

Forfaits
On note les forfaits du Canadien Félix Auger-Aliassime, finaliste la semaine passée à tournoi de Marseille, du Croate Borna Ćorić, du Français Gaël Monfils et du Néerlandais Botic van de Zandschulp. Ils sont respectivement remplacés par Alexei Popyrin, Jan-Lennard Struff, Kwon Soon-woo et Alex Molčan.

Pendant le tournoi
Ce tournoi marque le retour à la compétition de Novak Djokovic, privé de tournée australienne à cause de son refus de se vacciner contre la covid-19.

Vainqueur de l'édition précédente, Aslan Karatsev est éliminé dès le premier tour.

Le numéro 1 mondial Novak Djokovic est éliminé en quarts de finale par le qualifié Jiří Veselý. Cette défaite lui assure de perdre sa première place au classement ATP au profit de Daniil Medvedev à l'issue du tournoi. Le Russe devient le premier joueur non membre du Big Four à occuper cette place depuis Andy Roddick en 2004.

Lauréats
Le Russe Andrey Rublev remporte le tournoi en battant en finale le qualifié Jiří Veselý. Il s'agit du  titre ATP de sa carrière en simple, le  de la saison après Marseille, la semaine passée.

En double, Tim Pütz et Michael Venus décrochent leur  titre ensemble en s'imposant en finale face à Nikola Mektić et Mate Pavić. Il s'agit de leur  et  titre respectif dans la discipline.

Primes et points

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Dubaï (WTA 2022)
 Tournoi de tennis de Dubaï
 Saison 2022 de l'ATP

Liens externes
  Site officiel du tournoi

ATP 2022
Dubaï
Sport aux Émirats arabes unis en 2022
Tennis en février 2022

Tournoi de tennis de Dubaï (ATP 2022)


Die Simonhöhe ist ein Schigebiet in der Gemeinde Sankt Urban (Bundesland Kärnten) mit ca. 13 teils künstlich beschneiten und lawinensicheren Pistenkilometern.

Wegen seiner zentralen Lage und der Erreichbarkeit ist die Simonhöhe auch bei einheimischen Schiläufern und Snowboardern beliebt.

Im März 2010 musste die Betreibergesellschaft wegen Fehlinvestitionen und einiger schneearmer Winter Insolvenz anmelden. Im darauffolgenden August wurde der Zwangsausgleich angenommen, nachdem das Land Kärnten den Hauptteil der Verbindlichkeiten übernahm. Der Fortbestand für die kommenden Jahre ist gesichert, jedoch musste zusätzlich der einzige Vierersessellift (Hirschkogellift) abgebaut und verkauft werden.

Lifte und Abfahrten
Der Paulsberglift (Schlepplift, 650 m) bedient die Paulsberg- und Sonnenabfahrt. Er ist mit dem Hochecklift der wichtigste Zubringer.

Als zweiter Zubringer steht noch der Hochecklift (Schlepplift, 540 m) zur Verfügung, welcher den Funpark und die Hocheckabfahrt bedient.

Der Simonlift(Schlepplift, 300 m) bedient die einzige längere schwarze Abfahrt. Wird nicht beschneit. Der Lift wird nicht mehr betrieben.

Der Bärentallift (Schlepplift, 900 m) ist der zweitlängste Skilift auf der Simonhöhe und bedient die Bärentalabfahrt.

Der Muldenlift (Tellerlift, 300 m) ist eine Ergänzung zwischen dem Paulsberglift und dem Bärentallift. Wird meist nicht betrieben könnte aber beschneit werden

Der Sonnenlift (Tellerlift, 400 m) steht gegenüber dem Paulsberglift beginnt aber ein Stück weiter oben.

Der Nordlift (Schlepplift, 1200 m) ist der längste Lift mit der längsten Abfahrt.

Weblinks
 Homepage
 Informationen bei Bergfex

Wintersportgebiet in Kärnten
Sankt Urban (Kärnten)
Geographie (Bezirk Feldkirchen)

Simonhöhe


Sankt Jørgens domkirke (på italiensk: Cathedral Basilica di San Giorgio) er en italiensk basilika og domkirke i byen Ferrara, i Emilia-Romagna. Det er den største religiøse bygning i byen.

Domkirken er viet til Sankt Jørgen, byens skytshelgen, og ligger i byens centrum, ikke langt fra det tidligere palads og det berømte slot Estense. Kirken er forbundet med ærkebispens palads ved en overdækket passage.

Historie

Byggeriet af domkirken blev påbegyndt i det 12. århundrede, da byen blev udvidet til den venstre bred af Po-floden. Den tidligere domkirke, også viet til Sankt Jørgen, står stadig på flodens højre bred. Den ny bygning blev indviet i 1177, 42 år efter den første sten i 1135.

Portalen er udført af billedhuggeren Nicholaus, en elev af Wiligelmus. Lunetten repræsenterer Sankt Jørgen, Ferraras skytshelgen, i færd ved at dræbe dragen; på overliggeren ses scener fra Kristi liv.

Indretning
Interiøret, der udelukkende er lavet i barokstil efter en brand i det 18. århundrede, har et kirkeskib og to sidefløj.
 Hovedskibet indeholder
 Korsfæstelsen, bronzestatuer af Niccolò Baroncelli
 Sankt Jørgen og Maurelius, bronzestatuer af Domenico di Paris (15. århundrede),
 Martyrium st Lawrence af Guercino (17. århundrede).
 I kapellerne findes
 Madonna med barn og helgener malet af Garofalo,
 Kroningen af jomfruen af Francesco Francia,
 Jomfruen i herlighed af Bastianino,
 I koret med apsis findes
 Sidste dom (1577-1581), af Bastianino.

Museet for domkirken
Domkirkens museum, som der er adgang til ved at krydse forpladsen, har til huse i den tidligere kirke San Romano, og opbevarer, blandt andre, følgende værker:
 Bebudelsen og Sankt Jørgen og Dragen af Cosmè Tura,
 Madonna della melagrana af Jacopo della Quercia,
 Otte gobeliner med historier om de to skytshelgener for Ferrara, baseret på skitser af Garofalo og Camillo Filippi.

Eksterne kilder og henvisninger

 medioevo.org  (på italiensk)

Domkirker i Italien
Ferrara
Etableret i 1135

Domkirken i Ferrara


Alfred Wiedemann est un égyptologue allemand né le  à Berlin et mort le  à Bad Godesberg.

Biographie
Son père est le physicien Gustav Heinrich Wiedemann et son frère, lui aussi physicien, Elhard Wiedemann. Il se marie en 1885, avec Hedwig Finkelnburg et ils ont ensemble deux enfants, Hans-Erich Wiedemann et Gudrun.

Il fait ses études au lycée à Leipzig, puis à l'université en égyptologie et en histoire ancienne. Il est docteur en égyptologie depuis le . Il devient, par la suite, professeur en égyptologie et en histoire du Proche-Orient, à Bonn.

Il est enterré dans le cimetière du château de Bad Godesberg. Son nom a été donné à une rue du quartier de Rüngsdorf à Bad Godesberg, la « Wiedemannstraße » (la rue Wiedemann).

Ses livres
Il a notamment écrit des livres sur l'Égypte antique (la religion, la vie après la mort, les pratiques occultes, les mythes, les contes de fées, etc). Quelques-uns de ses livres ont été traduits en anglais, mais la plupart sont restés dans leur langue d'origine, en allemand.

 Ägyptische Geschichte, Gotha, 1884-1888.
 Herodots Zweites Buch Mit Sachlichen Erläuterungen, Leipzig, 1890.
 Die Religion der Alten Ägypter, Münster, 1890.
 Die Toten und ihre Reiche im Glauben der alten Ägypter, Leipzig, 1900.
 Die Unterhaltungslitteratur der Alten Ägypter, Leipzig, 1902.
 Magie und Zauberei im Alten Ägypten, Leipzig, 1905.
 Mumie als Heilmittel (dans la Revue de l'association des traditions populaires de Rhénanie et de Westphalie) 1906.
 Die Amulette der Alten Aegypter, Leipzig, 1910.
 Der Tierkult der Alten Ägypter, Leipzig, 1912.
 Geschichte Godesbergs und Seiner Umgebung, Godesberg, 1920.
 Das Alte Ägypten, Heidelberg 1920.

Notes et références

Liens externes

Égyptologue allemand
Naissance en juillet 1856
Naissance à Berlin
Décès en décembre 1936
Décès à Bad Godesberg
Décès à 80 ans
Index égyptologique
Décès dans le Troisième Reich

Alfred Wiedemann


Vetonii (în ) au fost un grup etnic care a populat regiunea centrală a Peninsulei Iberice înainte de cucerirea romană. Este posibil ca vetonii să fi fost înrudiți cu celții.

Referințe

Popoare antice
Triburi cucerite de romani

Vetoni


السوسيوجرام  في علم النفس، هو تخطيط أو رسم بياني يمثل العلاقات الاجتماعية بين أعضاء جماعة معينة، سواء أكانت علاقات إيجابية كالتفضيل والصداقة والود والتقدير، أم علاقات سلبية كالنفور والكراهية والازدراء والرفض". ويعتبر عالم النفس مورينو هو رائد هذا المجال من دراسات علم النفس الاجتماعي.

ويتبع السوسيوجرام موضوعات الدراسات السوسيومترية التي تتبع علم النفس الاجتماعي الذي يعتبر فرعا من فروع علم النفس.

خطوات عمله
 تحديد العينة المراد عمل دراسة عن العلاقات بين أفرادها.
 تطبيق اختبار يقيس العلاقات الاجتماعية بين أفراد العينة، سواء أكانت إيجابية أم سلبية.
 ترجمة النتائج في جدول.
 تمثيل البيانات بالرسم في هيئة سوسيوجرام.

انظر أيضا
 علم النفس الاجتماعي
 قياس العلاقات الاجتماعية

مصادر
 موسوعة علم النفس والتحليل النفسي - فرج عبد القادر طه - دار سعاد الصباح.
 ذخيرة علوم النفس - الدكتور/ كمال دسوقي - الأهرام.

مراجع

أساليب تقييم
علم التربية
رسومات بيانية
نظرية تنظيمية

سوسيوجرام


Die A Grupa Saison 2007/08 war die 84. Saison der höchsten bulgarischen Fußballspielklasse. Die Saison startete am 9. August 2007 und endete am 17. Mai 2008. Titelverteidiger war Lewski Sofia, Meister in der Saison 2007/08 wurde ZSKA Sofia.

Modus
Die 16 Mannschaften spielten an insgesamt 30 Spieltagen aufgeteilt in einer Hin- und einer Rückrunde jeweils zwei Mal gegeneinander. Am Saisonende stiegen die letzten drei Mannschaften direkt in die B Grupa ab.

Mannschaften

  Lewski Sofia
  Litex Lowetsch
  ZSKA Sofia
  Slawia Sofia
  Spartak Warna
  Tscherno More Warna
  Lokomotive Sofia
  Widima-Rakowski Sewliewo
  Marek Dupniza
  FC Tschernomorez Burgas
  Botew Plowdiw
  Pirin Blagoewgrad
  Lokomotive Plowdiw
  Belasiza Petritsch
  Wichren Sandanski
  Beroe Stara Sagora

Aufsteiger
 Meister der B Grupa West: Pirin Blagoewgrad
 Meister der B Grupa Ost: FC Tschernomorez Burgas
 Relegation: Widima-Rakowski Sewliewo

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Torschützenliste

Weblinks
 Liste der Bulgarischen Fußball-Meister auf rsssf.com (englisch)
 Bulgarien 2007/08 A Grupa bei wildstat.com

Einzelnachweise

2007
Fußballsaison 2007/08

A Grupa 2007/08


An Porroglossum portillae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Angel Andreetta. An Porroglossum portillae in nahilalakip ha genus nga Porroglossum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Porroglossum

Porroglossum portillae


Cincinnatus "Cincy" Powell (Baton Rouge, Luisiana, 22 de diciembre de 1942 - Dallas, Texas, 9 de enero de 2023) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó ocho temporadas en la ABA. Con 2,03 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó en su etapa universitaria con los Pilots de la Universidad de Portland, donde logró el récord de máxima anotación en un partido, con 40 puntos.

Profesional
Fue elegido en la sexagésimo sexta posición del Draft de la NBA de 1965 por St. Louis Hawks, pero acabó fichando por los Dallas Chaparrals de la ABA en 1967, Allí se convirtió en titular indiscutible desde el primer momento, acabando su primera temporada con 18,3 puntos y 9,0 rebotes por partido, que le sirvieron para ser incluido en el segundo mejor quinteto de la ABA.

Jugó dos temporadas más con los Chaparrals, siendo en ambas el máximo anotador del equipo, en la última de ellas con 20,1 puntos por partido. En 1970 fue traspasado a Kentucky Colonels junto con Jim Ligon y Bud Olsen, a cambio de Gene Moore. Su primera temporada en los Colonels fue la más completa de su carrera, titular indiscutible al lado de jugadores como Dan Issel o Louie Dampier, alcanzando las Finales en las que cayeron ante Utah Stars en el séptimo y definitivo partido. Powell promedió 18,0 puntos y 11,0 rebotes por partido.

En 1972 fue traspasado a los Stars a cambio de una futura segunda ronda del draft. Allí vio reducidos sus minutos de juego, siendo traspasado al año siguiente a los Virginia Squires, donde recuperaría la titularidad, jugando dos temporadas y promediando en la primera de ellas 15,5 puntos y 6,3 rebotes por partido. Antes del último partido de la temporada siguiente, escribió una carta a los aficionados explicando que sería el último también de su carrera profesional, alegando que a sus 34 años, ya no podía correr y saltar como antaño, y que era el momento de retirarse. Jugó casi 600 partidos como profesional, promediando en total 16,3 puntos por partido.

Estadísticas de su carrera en la ABA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Cincinnatus Powell en ultimatenba.com

Baloncestistas de Luisiana
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Portland Pilots
Baloncestistas de los Dallas Chaparrals
Baloncestistas de los Utah Stars
Baloncestistas de los Kentucky Colonels
Baloncestistas de los Virginia Squires
Nacidos en Baton Rouge

Cincinnatus Powell


Dallas College Richland Campus (often stylized as Richland or RLC) is a public community college in Dallas, Texas. The school was founded in 1972 and is part of Dallas College. It is the largest campus in the college, featuring about 20,000 students. Located on the old Jackson farm, the campus comprises  including Thunderduck Lake.

Awards and recognition
In 2005, the Richland Campus became the first community college to receive the Malcolm Baldrige National Quality Award.

It has been designated as the first two-year institution in Texas as a National Center of Academic Excellence in Information Assurance Education (CAE2Y) for academic years 2011-2016. CAE2Ys receive formal recognition from the U.S. government, as well as opportunities for prestige and publicity for their role in securing our nation's information systems.

In 2013, Dallas College Richland Campus developed a skill standard for Digital Forensic Technician. Its Cyber Security program was recognized by the Texas Skills Standard Board (TSSB) as the first and only institution in Texas to meet this statewide standard.

Athletics

Dallas College Richland Campus fields teams in basketball, baseball, wrestling, soccer, and volleyball that compete in the Dallas-area Metro Athletic Conference. They also compete for national championships within the National Junior College Athletic Association, Division III. Many athletes have gone on to play for four-year university programs and professional teams.

The men's basketball team won the NJCAA Division III championship in 1999, 2009, and 2015.

The baseball team won the NJCAA Division III World Series championship in 2002, 2003, 2004, and 2009.

The men's soccer team won the NJCAA Division III championship in 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2016, 2018 and 2019.

The women's soccer team won the NJCAA Division III championship in 2004, 2006, and 2009.

Wrestling
From 1972-1984, Richland won 7 out of 8 Texas state wrestling championships while competing against four-year universities with wrestlers on scholarships. In 1984, all Texas colleges dropped wrestling, and the team was forced to travel as far as Kansas every weekend for meets. The lack of local competition and extensive travel caused Richland to shut down their program in 1987. The program was resurrected in 2016, competing in the NCWA Southwest Conference.

Coach Bill Neal was named NCWA Coach of the Year in 2017 and 2018. Coach Neal retired in 2020 after 48 years at Richland.

COVID-19 and other concerns, including the sport having club status rather than falling under the NJCAA, caused the college to cancel the program shortly after Coach Neal's retirement.

Building names
Some buildings at Dallas College Richland Campus are named for heroes of the Texas Revolution, with the first letter of the name corresponding to the use of the building. For example, Bonham Hall, where the Business department is located, is named for James Butler Bonham, who died at the 1836 Battle of the Alamo. Crockett Hall, named for Alamo hero David Crockett, is the Campus Center. Fannin Hall, where Fine Art classes are held, is named for Col. James W. Fannin, who led the ill-fated Texas rebels at Goliad.

Other building names are Spanish words or names. Lavaca ("the cow") Hall houses the Library. Alamito ("little cottonwood") Hall is the original Administration Building. El Paso ("the Pass") Hall is the interior lower level of a bridge that connects the east and west sides of the campus, which are separated by a shallow but picturesque creek originally known as Jackson Branch. Del Rio ("of the river") Hall is where the school's data center or computer lab is located.

Sabine Hall, named for the river that separates Texas and Louisiana, is the Science Building. Neches and Pecos Halls are also named for rivers. The previous Science building is now called Wichita Hall, which is named after a Texas Indian tribe. Thunderduck Hall, named after the school athletic team cartoon mascot, is the new Administration Building.

Notable alumni
Evan Bernstein, Israeli Olympic wrestler
Tony Bishop, Panamanian professional basketball player
Ollie Hoops, professional basketball player
Adrián Jusino, Bolivian professional soccer player
Dwight David, American author
Greg Travis, comedian and actor

References

External links

Official website

Universities and colleges in Dallas
Two-year colleges in Texas
Universities and colleges accredited by the Southern Association of Colleges and Schools
Dallas College
Educational institutions established in 1972
1972 establishments in Texas
NJCAA athletics

Dallas College Richland Campus


The Canada Party was a short-lived political party in Canada that nominated 56 candidates in the 1993 federal election and one candidate in a 1996 by-election. It was unable to win any seats. The party was populist and ran on a platform of banking and monetary reform. It also advocated direct democracy, referendums and recall elections

One element of their direct democracy policy was the proposal that the prime minister and cabinet members be elected by the government party's caucus in the House of Commons of Canada. The party argued that this would remove the power that the prime minister currently has to command loyalty from caucus members in return for the rewards of more authority in the government, e.g., appointments to Cabinet or to parliamentary secretary positions.

Many of the party's supporters were members of the Committee on Monetary and Economic Reform, and later joined the Canadian Action Party. Some had been active in the Canadian social credit movement which shared similar views on monetary reform.

The party was founded by Joseph Thauberger, who had been an unsuccessful Social Credit Party of Canada candidate in the 1972 election. Saskatchewan and British Columbia were the main sources of the party's membership. The first national meeting was held in Toronto a few weeks before the 1993 election. The party won 7,506 votes in that election.

During a televised forum of minor party leaders, Thauberger said to Neil Paterson, the leader of the Natural Law Party of Canada, "For the life of me, I can't imagine how you expect to meditate away the national debt!"

In 1994, Thauberger stepped down and was replaced by Claire Foss at a meeting in Winnipeg. In the run-up to the 1997 election, the party's board voted to support Paul Hellyer's Canadian Action Party because of that party's support for monetary reform. Foss ran as a CAP candidate in Okanagan—Shuswap where he received the largest number of votes of any CAP candidate. Foss was also a CAP candidate in the 2004 election but he fared poorly at the polls.

See also
 List of political parties in Canada
 Canada Party candidates, 1993 Canadian federal election

Social credit parties in Canada
Federal political parties in Canada
Defunct political parties in Canada

Canada Party


A aldeia de Boassas, localiza-se na freguesia de Oliveira do Douro, no concelho de Cinfães, integrando administrativamente o distrito de Viseu e pertencendo à sub-região do Tâmega. Esta pequena aldeia situa-se na margem esquerda do rio Douro, nas proximidades do rio Bestança e das aldeias de Pias, Lodeiro e Porto Antigo.

Boassas possui na sua proximidade um porto fluvial localizado em Porto Antigo (a cerca de 1 Km), uma estação ferroviária pertencente à linha do Douro localizada em Mosteirô (a cerca de 2 Km), assim como é servida, dentro dos seus limites, pela Estrada Nacional 222.

Num passado ainda relativamente recente, Boassas ocupava uma posição de destaque pela sua proximidade à rede viária e fluvial, sendo um importante ponto para as trocas comerciais que chegavam através do Rio Douro.

Apesar desta situação já não se verificar na actualidade, em virtude do alargamento da rede de estradas, é notório que Boassas ocupa uma situação geográfica privilegiada na região, particularmente na vertente turística, pela sua proximidade ao Rio Douro e encontrando-se na transição entre o litoral e interior do país.

A importância histórica e cultural de Boassas é reconhecida por diversos historiadores, sendo mais antiga do que a própria Nacionalidade. O topónimo de Boassas, de acordo com o historiador Almeida Fernandes, proviria do nome árabe "Abolace", apontando para uma origem que poderá estar entre os séculos VIII e IX. Há também que destacar a unicidade desta aldeia no que se refere à relação entre o edificado e paisagem, onde os vários quarteirões assumem uma organização muito particular, e a arquitectura dos edifícios ainda conserva características de grande unicidade e beleza. Aliados a estas, surge um enquadramento paisagístico que se assume nas parcelas agrícolas e bouças associadas que descem a encosta, rodeando a aldeia, até convergir com o Rio Bestança, o qual possui ainda um papel fundamental para as gentes da aldeia, tanto a nível funcional como recreativo.

"Uma das características principais de Boassas, em termos de edificado é o seu desenvolvimento em núcleos distintos, desses o mais antigo será sem dúvida a "Arribada", tortuosa escadaria em cujos umbrais se desenvolve uma série de sucessivos pátios que faz lembrar o urbanismo das povoações árabes e que se isolavam através do cerramento de pesadas portas de acesso, designadas pelo povo como portas "furenhas" (fronhas?)."

Aldeias do Distrito de Viseu
Oliveira do Douro (Cinfães)

Boassas


මෙය හා වඩාත් ගැඹුරින් බැඳි ගණිතමය ප්‍රවර්ධන සඳහා වස්තු-දෙකෙහි ගැටළුව මෙන්ම, ගුරුත්වාකර්ෂණ වස්තු -දෙකෙහි ගැටළුව සහ, කෙප්ලර් ගැටළුව බලන්න.

බගෝල යාන්ත්‍ර විද්‍යාවෙහි, කෙප්ලර් කක්ෂයක් (හෝ කෙප්ලරියානු කක්ෂයක්) විසින්, ත්‍රිමාන අවකාශයෙහි ද්විමාන කක්ෂීය තලයක් සදන සහ,  ඉලිප්සයක්, පරාවලයක්, හෝ බහුවලයක් ආකාරයෙන් කක්ෂගත වන්නාවූ වස්තුවක චලනය විස්තර කරයි. (කෙප්ලර් කක්ෂයක් විසින්  සරල රේඛාවක ආකාරය හෝ ගත හැකිය.) වස්තූන් දෙකක් අතර ලක්ෂ්‍යාකාර ගුරුත්වාකර්ෂණය පමණක් මෙහිදී සැලකිල්ලට ගැනෙන අතර, අනෙකුත් වස්තූන් හා ගුරුත්ව අන්තර්ක්‍රියාවන් නිසා වන, වික්ෂෝභයන්, වායුගෝලීය රෝධය, සූර්ය විකිරණ පීඩනය, ගෝලාකාර-නොවන මධ්‍ය වස්තුවක්, ආදිය නොසලකා හැර ඇත. වස්තු-දෙකෙහි ගැටළුවෙහි විශේෂ අවස්ථාවක් ලෙසින් සැලකෙන, කෙප්ලර් ගැටළුවෙහි විසඳුමක් ලෙස එබැවින් එය සැලකෙයි. සම්භාව්‍ය යාන්ත්‍ර විද්‍යාවෙහි සිද්ධාන්තයක් ලෙසින්, සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවෙහි ආචරණද එය විසින් සැලකිල්ලට නොගනියි. කෙප්ලරියානු කක්ෂ, විවිධ ආකාරයෙන්  කක්ෂීය අවයව හයක් වෙත පරාමිතිකරණය  කල හැක.

බොහෝ භාවිතයන්හීදී, විශාල මධ්‍ය වස්තුවක් ඇති අතර, එහි ස්කන්ධ කේන්ද්‍රය, මුළු පද්ධතියෙහිම ස්කන්ධ කේන්දුය ලෙසින් උපකල්පනය කෙරෙයි. විසංයෝජනය ප්‍රකාර, සමරූපි ස්කන්ධයන් සහිත වස්තූන් දෙකක කක්ෂ, ඒවායේ ස්කන්ධ කේන්ද්‍රය වන, ඒවායේ පොදු ස්කන්ධ කේන්ද්‍රය වටා කෙප්ලර් කක්ෂ ලෙසින් විස්තර කල හැක.

කෙප්ලර් කක්ෂය


සයිලොෆෝන් නම සෑදි ඇත්තේ xylon - ක්ෂයිලන් = දැව සහ phone - ෆෝන් = හඬ යන ග්‍රීක වචන එක්වීමෙනි. මෙය මුලින් නිෂ්පාදනය වන්නට ඇත්තේ ඉන්දුනිසියාවේ විය හැකිය. මේවා වාදනය කිරීමට විවිධ දිග ප්‍රමාණ වලින් යුත් දැව කූරු පාවිච්චි කරන අතර ඒවායේ අගට ප්ලාස්ටික් රබර් හෝ දැවයෙන් තැනූ මිටි සවිකර තිබේ. එක් එක් කූරකට ආවේනික විශේෂ වූ හඬක් ඇත.

සයිලොෆෝන්


An Chusquea microphylla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann es Christoph Christian Döll, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lynn G. Clark. An Chusquea microphylla in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea microphylla


En el año 868 fue convocado un concilio de Roma por el papa Adriano.

En él se ponderó la temeridad de Focio de haberse atrevido a condenar a Nicolao. Se ordenó que el Conciliábulo fuese suprimido, quemado y cargado de anatema, como lleno de toda falsedad. El Papa Adriano confesó que Honorio había sido anatematizado después de su muerte pero añadió que se debe saber que fue acusado de herejía, que es la única causa porque se permite a los inferiores resistir a sus superiores y que no obstante ninguno, ni Patriarca ni Obispo hubiera tenido derecho de pronunciar contra él si la autoridad de la Santa Sede no hubiera procedido. En fin el Papa condenó al fuego los Escritos de Focio, cargándolos él mismo de anatema. Esta sentencia se firmó por treinta Obispos, de los que los dos primeros son el Papa Adriano y el Arzobispo Juan, Legado del Patriarca Ignacio.

Referencias
Diccionario portátil de los concilios, Pons-Augustin Alletz, 1782

Concilios de Roma

Concilio de Roma (868)


In Nordrhein-Westfalen gibt es neben den Bundesautobahnen und Bundesstraßen, deren Baulast auf Seiten des Bundes liegt, noch Landesstraßen und Kreisstraßen. Für Gemeindestraßen sind die Gemeinden zuständig.

Als Abkürzung für die Landesstraßen dient der Buchstabe L.

Nummerierung

Für die Landesstraßen im Gebiet des Landschaftsverbandes Rheinland sind die Bezeichnungen von L 1 bis L 499 vergeben bzw. vorgesehen, für diejenigen im Gebiet des Landschaftsverbandes Westfalen-Lippe die Bezeichnungen von L 501 bis L 999.

Landesstraßen

→ Hauptartikel:
 Liste der Landesstraßen im Regierungsbezirk Arnsberg
 Liste der Landesstraßen im Regierungsbezirk Detmold
 Liste der Landesstraßen im Regierungsbezirk Düsseldorf
 Liste der Landesstraßen im Regierungsbezirk Köln
 Liste der Landesstraßen im Regierungsbezirk Münster

Farblegende

Derzeitige Landesstraßen

Ehemalige Landesstraßen

Liste der Landesstraßen

L 1 – L 100

L 101 – L 200

L 201 – L 300

L 301 – L 400

L 401 – L 499

L 501 – L 600

L 601 – L 700

L 701 – L 800

L 801 – L 900

L 901 – L 999

Siehe auch

 Liste der Bundesstraßen in Deutschland
 Liste der Bundesautobahnen in Deutschland
 Liste autobahnähnlicher Straßen

Weblinks
 Straßensystem in Nordrhein-Westfalen

Quelle

 Landesvermessungsamt Nordrhein-Westfalen, Kreiskarten

!Landesstrasse
!Nordrheinwestfalen

Landesstraßen in Nordrhein-Westfalen


Christian Konrad Sprengel () a fost un botanist, naturalist, filolog și teolog german. El este considerat descoperitorul fertilizării florilor. Abrevierea numelui său în cărți științifice este C.K.Spreng..

Familie
Tatăl lui Christian Konrad a fost învățătorul și arhidiaconul protestant al bisericii St. Gotthardt în Brandenburg/oraș Ernst Viktor Sprengel (1686-1759). Acesta a fost căsătorit de trei ori. După moartea primelor două neveste (1732 și 1735) cu care a avut 8 copii, a luat-o soție în 1736 pe Dorothea Gnadenreich (1712-1778), fiica superintendentului Peter Schäfer care i-a dăruit tot 8 copii, între ei pe viitorul savant ca ultimul. Mai mulți dintre frații mai mari au murit deja în copilărie sau adolescență, nu neobișnuit în acest timp. Trei dintre frații săi au studiat teologia și, asemenea tatălui, au fost învățători până când au fost hirotoniți pastori.

Christian Konrad Sprengel nu s-a căsătorit și nu a avut copii. Botanistul și medicul Kurt Polycarp Joachim Sprengel (1766-1833) a fost nepotul lui.

Biografie

Se știe numai foarte puțin despre copilăria și tinerețea lui Sprengel. Fapt este, că s-a interesat deja timpuriu pentru botanica, dar a studiat teologia, filozofia și limbi străine la Universitatea din Halle-Wittenberg și a devenit mai întâi, din 1774, învățător la Berlin, apoi, din 1780 până în 1794, rector al liceului din [Sector Spandau|Spandau]], pe atunci încă un oraș propriu pe lângă Berlin.

Dar din 1794 viața sa a avut să se schimbe: Din cauza urmăririi prea angajate a studiilor sale botanice (vezi jos), a început să neglijeze îndatoririle sale, și în urmă a fost demis și pensionat timpuriu pentru lipsă de datorie, dar i-a fost acordat o pensie și Sprengel a mers la Berlin ca un savant privat.

De la aproximativ 1787, Sprengel a explorat polenizarea florilor și interacțiunile dintre plante și insecte. Astfel, a descoperit că nectarele (organismele producătoare de nectar în flori) au fost indicate de culori speciale și a concluzionat că culoarea a fost responsabilă pentru atragerea insectelor. Mai departe a constatat că  insectele au fost mijloacele de a transporta polenul de la stamină (parte masculină) unei flori la pistil (parte feminină) a alteia, printre altele la trandafirelul Epilobium angustifolium, polenizarea încrucișată (1790). A descoperit, de asemenea, că în multe flori bisexuale stamina și pistilul maturează la momente diferite, astfel încât auto-fertilizarea nu putea avea loc și se realiza drept urmare prin transferul polenului de la o floare la alta. Procesul de maturizare a părților masculine și feminine la diferite perioade l-a numit Dichogamie (proteroginie, hermafrodism succesiv), un termen care este încă folosit și a determinat procesul în detaliu. El a și descoperit că unele flori se bazează pe vânt pentru a-și transfera polenul și a studiat diferențele dintre aceste flori și cele fertilizate de insecte. Sprengel a crezut că principiile sale explică caracteristicile florilor, cum ar fi poziția, dimensiunea, forma, culoarea, mirosul și timpul de înflorire. El și-a publicat observațiile și gândurile în Das entdeckte Geheimnis der Natur im Bau und in der Befruchtung der Blumen ("Secretul descoperit al naturii în construcția și fertilizarea florilor") deja în anul  1793. Când cartea sa nu a fost bine primită, ideile lui nefiind acceptate de oamenii de știință ai timpului. Cel mai proeminent adversar al lui Sprengel a fost faimosul Johann Wolfgang von Goethe care l-a reproșat că ar da naturii o minte umană. De acea, Sprengel a devenit deprimat și nu a mai publicat rezultatele celorlalte-lor cercetări botanice. Sa întors la filologie, dar nu sa distins în ea.

În final, în 1841, după un lung timp de neglijare, faimosul naturalistul englez Charles Darwin s-a arătat foarte impresionat de opera sa, recunoscând importanța pentru biologia evoluționistă fără ideile teologice conținute, pentru că Sprengel a crezut în particular, fiind teolog, că totul în natură a fi fost creat pentru un scop anumit, iar prin observarea plantelor a încercat să descopere scopul fiecărei părți cât și mai minuscule ale lor în cel mai mic detaliu. Dar descoperitorul genial al doctrinei de fertilizare, care, luptând cu circumstanțe nefavorabile, a trebuit să renunțe la succesul operei sale, nu poate fi învinuit de faptul că mizantropia l-a împiedicat să termine doctrina pe care a creat-o. Poziția sa înaltă în istoria dezvoltării științei botanice însă nu poate fi diminuată. Cercetările ulterioare efectuate de botaniștii Johann Maria Hildebrandt (1847-1881), Federico Delpino (1833-1905) și Johann Friedrich Theodor Müller (1821-1897) au confirmat și extins doctrina lui Sprengel prin numeroase detalii.

A murit singurel la vârsta de doar 65 de ani și a fost înmormântat în cimitirul Friedhof der Dorotheenstädtischen und Friedrichswerderschen Gemeinden. Mormântul nu este păstrat.

Liceul Konrad Sprengel din Berlin-Spandau, școala primară Konrad Sprengel și o stradă din Brandenburg pe Havel amintesc astăzi de fiul renumit al orașului. În plus, străzi din Berlin Berlin-Spandau, Wedding (cu un parc de același nume) și Wilhelmstadt din Spandau sunt denumite în onoarea lui. Un monument din grădina botanică în districtul Lichterfelde amintește de marele botanist.

Publicații
 Das entdeckte Geheimnis der Natur im Bau und in der Befruchtung der Blumen, Editura Vieweg, Berlin 1793
 Die Nützlichkeit der Bienen und die Notwendigkeit der Bienenzucht, von einer neuen Seite dargestellte Blumen, Editura Pfenningstorff, Berlin 1918 (postum)

Note

Bibliografie
 Gerhard Wagenitz: "Sprengels "Entdecktes Geheimniss der Natur im Bau und in der Befruchtung der Blumen aus dem Jahre 1793 und seine Wirkung", în: "Nachrichten der Akademie der Wissenschaften in Göttingen", vol. 2, Mathematisch-Physikalische Klasse; 1993, 1, Göttingen 1993
 Hermann Müller: "Die Befruchtung der Blumen durch Insekten und die gegenseitigen Anpassungen beider", Editura Engelmann, Leipzig 1873
 Julius von Sachs: "Geschichte der Wissenschaften in Deutschland - Neuere Zeit - Geschichte der Botanik", vol. 15, Editura R. Oldenbourg, München 1875

Legături externe

 Cartea lui Sprengel cu note facute de Charles Darwin
 Strada Sprengel cu parcul de același nume în cartierul Wedding

Nașteri în 1750
Nașteri pe 22 septembrie
Decese în 1816
Decese pe 7 aprilie
Botaniști cu abreviere de autor
Biologi din secolul al XVIII-lea
Biologi din secolul al XIX-lea
Botaniști germani
Educatori
Filologi germani
Teologi germani
Germani

Christian Konrad Sprengel


«آي شود بي سو لوكي» هي أغنية بوب راقصة للفنانة الأسترالية كايلي مينوغ من ألبومها الأول كايلي. تعد أول أغنية تتصدر المركز الأول لمينوغ في المملكة المتحدة. تم إنتاجها بواسطة فريق ستوك وأيتكن ووترمان الذي أنتج أغان كثيرة توجت بالنجاح.

أصدرت كثاني أغنية منفردة من الألبوم في أستراليا بعد «لوكوموشن» والأولى في المملكة المتحدة.

حول الأغنية

التسجيل

بعد النجاح الساحق لأغنية «لوكوموشن» في موطنها الأصلي أستراليا، قررت مينوغ التوجه نحو المملكة المتحدة للتعاون مع منتجين وملحنين عالميين للحصول على المزيد من الشهرة والتقدم في مسيرتها الفنية التي بدأتها بالتمثيل في مسلسل «نيبورز». تم الاتفاق بين الطرفين على موعد معين لوصول مينوغ للعمل على أول أغنية للانتهاء منها بسرعة فور وصول مينوغ إلى العاصمة البريطانيالندن لكن الفاجعة كانت نسيان فريق ستوك، أيتكن ووترمان لموعد وصول كايلي نظراً لأنها كانت حينها فنانة ليس لها أي شهرة واصفين إياها بالطفلة الضعيفة. اضطر الفريق لطرد كايلي لبضع لحظات لحين الانتهاء من كتابة الأغنية التي كان من المقرر إنتاجها وكانت الأعجوبة أنهم انتهوا منها خلال 40 دقيقة فقط عندما كتب الفريق الأغنية، كان تركيز مايك ستوك - العضو الأهم في الفريق - هو أن يرسم الأغنية بشكل صحيح على شخصية كايلي مينوغ بحيث تتناسب الكلمات مع الشخصية وذلك حسب ما سمع عن مينوغ قبل وصولها إلى الإستديو كما اعتقد مايك أنه مادامت كايلي قد حصدت نجاح في موطنها في التمثيل ومادامت قد حصلت على الكثير من المعجبين يجب أن تكون تعاني في الحب وغير محظوظة وهذا ماتشير إليه كلمات الأغنية.

فيديو كليب

في الأغنية المصورة لـ«آي شود بي سو لوكي» تظهر مينوغ بحلة فرحة وطفولية نوعاً ما ومع هذا كان نجاح الفيديو ساحق في المملكة المتحدة حيث اقتحمت كايلي السوق لأسابيع عدة. يحتوي الفيديو على مشاهد لكايلي بالشعر المجعد كما اعتاد عليها الجمهور في بداية مشوارها هذا إضافة إلى الشعر الناعم ذو الغرة حيث ترقص كايلي بالفستان الأسود والخلفية السوداء التي كتب عليها "I Luv You" أي "I Love You". تم تصوير الفيديو في استديوهات "Channel 7" بواسطة المخرج الأسترالي Chris Langman في عام 1987 وتم التصوير في مدينة ملبورن مسقط رأس مينوغ. في المملكة المتحدة، تم عرض الفيديو في شهر يناير لعام 1988.

الأداء في السباقات

دخلت «آي شود بي سو لوكي» السباق البريطاني في 9 يناير 1988 في مركز متدني جداً هو 90 مما جعل الجميع يسخر مينوغ متوقعاً أنها لن تستطيع دخول السوق البريطانية لكن نتائج الأسبوع التالي كان عكس التوقعات حيث حصدت مينوغ المركز الأول وليس لأسبوع واحد فقط بل بقيت في ذلك المركز خمسة أسابيع مما جعل «آي شود بي سو لوكي» أول أغنية تبقى لهذا القدر من الأسابيع منذ عشر سنوات ذلك الوقت.

الصيغ وقائمة الأغاني

هذه القوائم التي طرحت بها أغنية «آي شود بي سو لوكي» في مختلف أنحاء العالم:
 نسخة الأسطوانة الأوروبية
 "I Should Be So Lucky" – 3:24
 "I Should Be So Lucky" (موسيقى) – 3:24
 الأسطوانة الأمريكية
 "I Should Be So Lucky" (المكس المطول) – 6:08
 "I Should Be So Lucky" (ريكس بيسنتنيال) – 6:12
 "I Should Be So Lucky" (موسيقى) – 3:24
 السيدي الآسيوي
 "I Should Be So Lucky" (المكس المطول) – 6:08
 «Got to Be Certain» (المكس المطول) – 6:36

نتائج السباقات

المنفذين

هذه قائمة بأسماء الأشخاص الذين نفذوا أغنية «آي شود بي سو لوكي»:
 كايلي مينوغ: الصوت الأساسي
 دي لويس وماي ماككينا: الأصوات الخلفية
 مايك ستوك: أصوات خلفية ولعب الكيبورد
 مات أيتكن: لعب الكيبورد والإيتار
 ماك ماكغواير: مهندس الصوت
 بيت هيموند: المكساج

المصادر

أغاني احتلت المرتبة الأولى في ترتيب الأغاني الأيرلندية
أغان منفردة أولى
أغان منفردة حققت المركز الأول في أستراليا
أغان منفردة حققت المركز الأول في ألمانيا
أغان منفردة حققت المركز الأول في المملكة المتحدة
أغان منفردة حققت المركز الأول في سويسرا
أغان منفردة في 1987
أغان منفردة في 1988
أغاني 1987
أغاني كايلي مينوغ
أغان منفردة حققت المركز الأول في إسرائيل
أغان كتبها مات إيتكن

آي شود بي سو لوكي


Jurské este o comună slovacă, aflată în districtul Kežmarok din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.230 de locuitori.

Istoric
Localitatea Jurské este atestată documentar din 1294.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jurské


حاطب بن عمرو العامري صحابي من السابقين إلى الإسلام، هاجر إلى الحبشة الهجرتين، ثم هاجر إلى يثرب، وشهد مع النبي محمد غزوتي بدر وأحد.

سيرته
أسلم حاطب بن عمرو بن عبد شمس بن عبد ود العامري قديمًا قبل دخول النبي محمد دار الأرقم للدعوة فيها، وهو أخو سهيل بن عمرو، وأمه أسماء بنت الحارث بن نوفل الأشجعية. هاجر حاطب إلى الحبشة الهجرتين، ويقال أنه أول من هاجر إليها. ثم عاد إلى مكة، وهو الذي زوّج النبي محمد سودة بنت زمعة أرملة أخيه السكران بن عمرو. ثم هاجر إلى يثرب حيث نزل على رفاعة بن عبد المنذر، وشهد مع النبي محمد غزوتي بدر وأحد. ولحاطب بن عمرو من الولد عمرو بن حاطب أمه ريطة بنت علقمة بن عبد الله بن أبي قيس العامرية.

المراجع

صحابة شهدوا غزوة أحد
صحابة شهدوا غزوة بدر
صحابة هاجروا الهجرة الأولى إلى الحبشة
قرشيون
بنو عامر بن لؤي

حاطب بن عمرو


Guayana Esequiba (španjolski izgovor [ɡwaˈʝana eseˈkiβa]) je sporni teritorij od 159.500 km2 zapadno od rijeke Essequibo kojim upravlja i nadzire ga Gvajana, a na koji polaže pravo Venezuela. Granični spor naslijeđen je od kolonijalnih sila (Španjolska u slučaju Venezuele, te Nizozemska i Velika Britanija u slučaju Gvajane), a komplicira se neovisnošću Gvajane od Ujedinjenog Kraljevstva 1966.

Status teritorija podliježe Ženevskom sporazumu koji su Ujedinjeno Kraljevstvo, Venezuela i Britanska Gvajana potpisale 17. veljače 1966. Ovim se ugovorom utvrđuje da će se stranke složiti pronaći praktično, mirno i zadovoljavajuće rješenje spora. Unatoč ugovoru, Venezuela je upotrijebila diplomatske, ekonomske i vojne akcije protiv Gvajane, poput prijetnji ekonomskim sankcijama protiv država koje žele pomoći Gvajani u razvoju teritorija. Gubitak područja bogatog resursima, koje čini oko dvije trećine teritorija Gvajane, nanio bi nepovratnu štetu gospodarskom razvoju Gvajane.

Teritorij je Gvajana podijelila na šest administrativnih regija: Barima-Waini, Cuyuni-Mazaruni, Pomeroon-Supenaam, Potaro-Siparuni, Gornji Takutu-Gornji Essequibo i Otoci Essequibo-Zapadna Demerara. Venezuela ga često prikazuje na karti kao prugastu regiju koja se naziva Guayana Esequiba  i uključen je u ustave saveznih država Bolívar i Delta Amacuro, koje graniče sa spornim područjem.

Povijest

15. stoljeće
Prvi europski susret u regiji imali su brodovi Juana de Esquivela, zamjenika don Diega Columbusa, sina Kristofora Kolumba 1498. godine. Regija je dobila ime po Esquivelu. 1499. Amerigo Vespucci i Alonso de Ojeda istražili su ušća Orinoka, a navodno su bili prvi Europljani koji su istražili Essequibo.

16. stoljeće

Nizozemska kolonizacija Gvajana dogodila se prvenstveno između ušća rijeke Orinoco na zapadu i rijeke Amazone na istoku. Njihovo prisustvo u Gvajanama zabilježeno je krajem 1500-ih, iako su mnogi dokumenti ranih nizozemskih otkrića u regiji uništeni. Nizozemci su bili prisutni čak zapadno od poluotoka Araya u Venezueli koristeći solane na tom području. Do 1570-ih izvješteno je da Nizozemci započinju trgovinu u Guinanama, ali postoji malo dokaza. U to vrijeme ni Portugalci ni Španjolci nisu uspostavili nijednu ustanovu na tom području. Nizozemska utvrda sagrađena je 1596. godine na ušću rijeke Essequibo na otoku, iako su je utvrdu srušili Španjolci kasnije te godine.

Godine 1597. zanimanje Nizozemske za putovanje u Gvajane postalo je uobičajeno nakon objavljivanja časopisa "Otkriće Gvajane" Sir Waltera Raleigha. Dana 3. prosinca 1597. nizozemska ekspedicija napustila je Brielle i obišla obale između Amazone i Orinoka. Izvještaj, koji je napisao A. Cabeljau i koji je opisao kao "realističnije podatke o regiji" od onog iz Raleigha, pokazao je kako su Nizozemci putovali rijekama Orinoco i Caroní, otkrivajući desetke rijeka i druge zemlje koja su ranije bila nepoznate. Cabeljau je napisao o dobrim odnosima s domorocima i da su Španjolci bili prijateljski raspoloženi kad su ih susreli u San Toméu. Do 1598. godine nizozemski brodovi navraćali su u Gvajanu kako bi uspostavili naselja.

17. stoljeće

Još jedna nizozemska utvrda koju su podržavale autohtone skupine osnovana je na ušću rijeke Essequibo 1613. godine, iako su je Španjolci uništili u studenom 1613. 1616. godine nizozemski kapetan broda Aert Adriaenszoon Groenewegen osnovao je utvrdu Kyk-Over-Al smještenu 32 km niz rijeku Essequibo, gdje se oženio kćerkom autohtonog poglavice, kontrolirajući nizozemsku koloniju gotovo pedeset godina do svoje smrti 1664.

Do 1637. Španjolci su napisali da Nizozemci "U ta tri naselja Amacuro, Essequibo i Berbice [Nizozemci] imaju mnogo ljudi... svi Aruaci i Karibi povezani su s njim", s kasnijim izvještajima o nizozemskim gradnjama utvrda iz Cape Northa na rijeci Amazoni do otvaranja rijeke Orinoco. Godine 1639. Španjolci su izjavili da su Nizozemci u Essequibu "dalje zaštićeni od 10.000 do 12.000 Kariba u čijoj su blizini često i koji su im saveznici". Navedeno je da kapetan Groenewegen sprječava Španjolce i Portugalce da se nasele na tom području.

U govorima pred engleskim parlamentom održanim 21. siječnja 1644. godine, engleski doseljenici koji su istraživali Gvajane izjavili su da su Nizozemci, Englezi i Španjolci dugo pokušavali pronaći El Dorado u regiji. Englezi su rekli da su Nizozemci dugi niz godina imali iskustva s putovanjem rijekom Orinoco. Zbog vještog putovanja Nizozemaca Orinocom, Španjolci će im kasnije zabraniti putovanje rijekom.

Ozbiljna nizozemska kolonizacija zapadno od Essequiba započela je početkom 1650-ih, dok se kolonija Pomeroon uspostavljala između rijeka Moruka i Pomeroon. Mnogi od tih kolonista bili su nizozemsko-brazilski Židovi koji su napustili Pernambuco. Godina 1673. osnovana su nizozemska naselja sve do rijeke Barime.

18. stoljeće

Do 1745. Nizozemci su imali nekoliko teritorija u regiji, uključujući Essequibo, Demeraru, Berbice i Surinam. Nizozemska naselja osnovana su i na rijekama Cuyuní, Caroní i Moruka. Domingos, Bandeira Jerónimo i Roque opisali su Essequiba i Demeraru kao "sofisticirane i perspektivne kolonije robova".

Nikada nije definirana granica između španjolskog i nizozemskog posjeda. Nizozemski robovi u Essequibu i Demerari prepoznali su rijeku Orinoco kao granicu između španjolske i nizozemske Gvajane, a robovi su često pokušavali prijeći Orinoko kako bi živjeli s većim, iako ograničenim slobodama u Španjolskoj Gvajani. U francuskoj enciklopediji, objavljenoj 1757. godine, piše da se Španjolska Gvajana nalazi između Orinoka i rijeke Essequibo, dok se Nizozemska Gvajana nalazi između rijeke Essequibo i rijeke Maroni.

19. stoljeće
Prema anglo-nizozemskom ugovoru iz 1814. godine, nizozemske kolonije Demerara, Berbice i Essequibo prebačene su na Ujedinjeno Kraljevstvo. U to vrijeme Nizozemci su gotovo dva stoljeća branili teritorij od Britanaca, Francuza i Španjolaca, često se udružujući s domorocima u regiji koji su pružali obavještajne podatke o upadima Španjolske i pobjeglim robovima.

Nakon uspostave Velike Kolumbije 1819. započeli su teritorijalni sporovi između Velike Kolumbije (kasnije Venezuele) i Britanaca.

Britanci su izjavili da je tijekom anglo-nizozemskog sporazuma iz 1814. Španjolska bila uključena u rasprave i nije imala primjedbi na područja koja su Britanci zatražili. Britanija je tada rekla da, kada je 1819. stvorena Velika Kolumbija, nova vlada nije uložila prigovore i da je Velika Kolumbija bila dužna Britaniji za potporu tijekom venezuelskog rata za neovisnost. Napokon, kada je Venezuela osnovana 1830. godine, Britanci su ustvrdili da u to vrijeme nije bilo prigovora na granicu. Venezuela je izjavila da je 1822. godine José Rafael Revenga, opunomoćeni ministar Velike Kolumbije u Britaniji, predložio granice s britanskim teritorijima koji su uključivali Veliku Kolumbiju koja je uključivala teritorij Essequibo.

Godine 1831. Britanija je spojila nekadašnja nizozemska područja Berbice, Demerara i Essequibo u jednu koloniju, Britansku Gvajanu.

Schomburgkova linija

Pod pokroviteljstvom Kraljevskog geografskog društva, njemački istraživač i prirodoslovac Robert Hermann Schomburgk proveo je botaničko i zemljopisno istraživanje Britanske Gvajane 1835. godine. Pritom je napravio skicu teritorija s crtom koja je, po njegovom vjerovanju, označavala zapadnu granicu Nizozemskih posezanja. Kao rezultat toga, britanska vlada ga je 1840. uposlila da istraži granice Gvajane. Ovo istraživanje rezultiralo linijom kasnije nazvanom "Schomburgkova linija". Linija je Britanskoj Gvajani dala kontrolu nad ušćem rijeke Orinoco.  Prema Schomburgku, on nije sadržavao sve terotirije koje bi Britanija mogla legitimno tražiti.

Prije stvaranja te linije nije bilo službenog spora između Britanije i Venezuele. Venezuela je osporila Schomburgkovo postavljanje graničnih biljega na rijeci Orinoco, a 1844. polaže pravo na cijelu Gvajanu zapadno od rijeke Essequibo. Godine 1844., Velika Britanija predlaže Venezueli promjenu granice kako bi Venezuela imala potpunu kontrolu nad ušću rijeke Orinoko i susjednim teritorijom, no Venezuela je prijedlog ignorirala. Godine 1850., Britanija i Venezuela postigle su sporazum kojim su prihvatile da ne koloniziraju sporni teritorij, no pritom nisu definirali točne granice spornog teritorija.

Schomburgkova početna skica, koja je objavljena 1840. godine, bila je jedina verzija "Schomburgkove linije" objavljene do 1886. godine, što je dovelo do kasnijih optužbi američkog predsjednika Grovera Clevelanda da je linija produžena "na neki tajanstven način".

Otkriće zlata
Spor se godinama nije spominjao sve dok u regiji nije otkriveno zlato, što je poremetilo odnose između Ujedinjenog Kraljevstva i Venezuele. Godine 1876., u slijevu rijeke Cuyuni, koji je bio venecuelanski teritorij izvan Schomburgkove linije, ali unutar područja za koje je Schomburgk smatrao da Britanija može polagati pravo, osnovani su rudnici zlata, i to uglavnom od strane ljudi koji su govorili engleski. Te je godine Venezuela ponovila svoja posezanja za teritorijem do rijeke Essequibo, na što su Britanci odgovorili traženjem cijelog slijeva rijeke Cuyuni, iako je ovo bila tvrdnja samo na papiru, koju Britanci nikada nisu namjeravali provesti u djelo.

Dana 21. veljače 1881. Venezuela je predložila graničnu liniju koja započinje od točke jednu milju sjeverno od rijeke Moruke, odatle ide prema zapadu do 60. meridijana i nastavlja južno duž tog meridijana. Time bi okrug Barima pripao Venezueli.

U listopadu 1886. Britanija je proglasila Schomburgkovu liniju privremenom granicom Britanske Gvajane, a u veljači 1887. Venezuela je prekinula diplomatske odnose. Godine 1894. Venezuela je apelirala na Sjedinjene Američke Države da interveniraju, navodeći kao opravdanje Monroevu doktrinu. Sjedinjene Države nisu se željele miješati, samo sugeriraju mogućnost arbitraže.

Kriza u Venezueli 1895.

Dugogodišnji spor postao je diplomatska kriza 1895. godine. Venezuela je angažirala Williama Lindsaya Scruggsa kao svog lobistu u Washingtonu, DC. Scruggs je prihvatio argumente Venezuele da je britanska akcija prekršila Monroevu doktrinu. Scruggs je iskoristio svoj utjecaj da natjera američku vladu da prihvati ovu tvrdnju i uključi se. Predsjednik Grover Cleveland usvojio je široko tumačenje Doktrine koja nije samo zabranjivala nove europske kolonije već je proglasio američki interes u bilo kojem pitanju unutar hemisfere. Britanski premijer Lord Salisbury i britanski veleposlanik u SAD-u Lord Pauncefote pogrešno su procijenili važnost koju je američka vlada pridavala sporu. Ključno pitanje u krizi postalo je odbijanje Britanije da uključi teritorij istočno od linije Schomburgk u predloženu međunarodnu arbitražu. Na kraju je Britanija odustala i prešutno prihvatila pravo SAD-a da intervenira u skladu s Monroeovom doktrinom. Ova američka intervencija prisilila je Britaniju da prihvati arbitražu cijelog spornog teritorija.

Washingtonski sporazum

Arbitražni ugovor između Velike Britanije i Venezuele potpisan je u Washingtonu 2. veljače 1897. Ovim je ugovorom izričito utvrđen pravni okvir za arbitražu, a njegov je prvi članak rekao da će se "odmah odrediti arbitražni sud koji će odrediti graničnu liniju između Sjedinjenih Država Venezuele i kolonije Britanske Gvajane".

Ugovorom je osiguran pravni okvir, postupci i uvjeti za Međunarodni sud kako bi riješio to pitanje i odredio granicu. Njegov treći članak utvrdio je da će "Tribunal istražiti i utvrditi opseg teritorija koja pripadaju ili bi to mogla zakonito potraživati Ujedinjena Nizozemska ili Kraljevina Španjolska u vrijeme kada je Velika Britanija stekla koloniju Britanska Gvajana i utvrdit će graničnu liniju između kolonije Britanske Gvajane i Sjedinjenih Država Venezuele". Ugovorom su također utvrđena pravila i načela kojih se Međunarodni sud treba pridržavati kako bi odredio granicu.

Venezuela je tvrdila da je Španjolska - čiji su teritorij stekli - nadzirala zemlju od rijeke Orinoco do rijeke Amazone u današnjem Brazilu. Prema Venezueli, Španjolska je svoj teritorij Gvajane za koji je polagala pravo dala samo Nizozemcima, a što nije uključivalo mnogo zemlje unutar spornog teritorija. U međuvremenu je Britanija, koja je stekla nizozemski teritorij, izjavila da sporna regija Gvajane nije španjolska jer je bila udaljena i nekontrolirana, objašnjavajući da su izvorni domoroci u toj zemlji dijelili to područje s Nizozemcima, a ne sa Španjolcima i da su dakle pod nizozemskim i britanskim utjecajem.

Stavovi obiju strana izneseni su pred sudom od pet arbitara: dvoje iz Britanije, dvoje iz SAD-a (koji predstavljaju interese Venezuele) i jednim iz Rusije, za kojeg se smatralo da je neutralan. Venezuela je ponovila zahtjev za područjem zapadno od Essequiba i ustvrdila da bi ta granica trebala ići od ušća rijeke Moruke prema jugu do rijeke Cuyuni, blizu njenog spoja s rijekom Mazaruni, a zatim uz istočnu obalu Essequiba do brazilske granice.

Dana 3. listopada 1899. godine Tribunal je presudio uglavnom u korist Britanije. Schomburgkova linija uspostavljena je, uz dva odstupanja, kao granica između Britanske Gvajane i Venezuele. Jedno odstupanje bilo je to što je Venezuela dobila Barima Point na ušću Orinoka, dajući joj nespornu kontrolu nad rijekom, a time i mogućnost naplate carina na venezuelsku trgovinu. Druga je devijacija smještanje granice na rijeku Wenamu, a ne na rijeku Cuyuní, dajući Venezueli značajan teritorij istočno od crte. Međutim, Britanija je dobila većinu spornog teritorija i sve rudnike zlata.

Venezuelski predstavnici su prosvjedovali zbog ishoda, tvrdeći da je Britanija neprimjereno utjecala na odluku ruskog člana suda. Međutim, povremeni prosvjedi bili su ograničeni na domaću političku arenu i međunarodne diplomatske forume.

Neposredne reakcije
Godine 1899., neposredno nakon arbitražne presude, američki su savjetnici za Venezuelu zajednički razgovarali i istakli svoje prve tvrdnje protiv presude:

Venezuelska vlada gotovo trenutno je reagirala neodobravanjem arbitražne presude 1899. godine. Već 7. listopada 1899. Venezuela je izrazila svoju osudu presude i zatražila ponovna pregovaranja o njezinoj istočnoj granici s Britanskom Gvajanom: tog je dana venecuelanski ministar vanjskih poslova José Andrade izjavio da je arbitražna odluka plod političkog dogovora i da je se Venezuela ne bi smjela pridržavati.

Izvori

Sporni teritoriji
Politika Venezuele
Gvajana

Guayana Esequiba


Francisco da Gama, 2.º conde da Vidigueira, foi senhor da vila da Vidigueira e da Vila de Frades, almirante da Índia Oriental, e estribeiro-mor de D. João III de Portugal, ofício que comprou a D. Pedro Mascarenhas.

Foi capitão de uma nau que transportou a infanta D. Brites de Saboia.

Ordenou a edificação, em 1545, juntamente com sua mulher, o convento de Nossa Senhora da Assunção de capuchos da província da Piedade, em Vila de Frades, e também a construção da Ermida de Santa Clara na Vidigueira.

Herdou toda a casa de seu pai, cargos e título nobiliárquico.

Era filho do 1.º conde da Vidigueira, o grande Vasco da Gama, descobridor do caminho marítimo para a Índia, e de sua mulher, D. Catarina de Ataíde.

Casou com D. Guiomar de Vilhena (Évora, c. 1510 - 1585), filha do D. Francisco de Portugal, 1.º conde de Vimioso, e de sua mulher D. Brites de Vilhena.

Tiveramː
 Vasco da Gama, 3.º Conde da Vidigueira, casado com D. Maria de Ataíde. Com geração.
 Francisco de Portugal, comendador de Fronteira, falecido em 1579 depois de ficar cativo em Fez após a mesma desastrosa batalha. Fazia parte do Conselho de Estado e foi sumilher, estribeiro-mor do João Manuel, Príncipe de Portugal, depois vedor da Fazenda de D. Sebastião, casado com D. Luísa Giraldes. Com geração.
 D. Catarina de Ataíde, filha do D. Francisco de Portugal, 1.º conde de Vimioso ou D. Catarina da Gama casada com D. Cristóvão de Noronha, Com geração.
 D. Manuel de Portugal, Prior da Vidigueira
 D. Miguel de Portugal
 D. João da Gama, Capitão de Malaca
 D. Maria de Vilhena, ̟primeira mulher de António de Ataíde, 2.º conde de Castanheira.
 D. ̽Paula de Ataíde, que casou com D. João de Almeida, senhor do Sardoal. que morreu na Batalha de Alcácer quibir. Sem geração.
 D. Ana de Ataíde, freira no mosteiro de Santa Clara, em Lisboa

Condes da Vidigueira
Almirantes de Portugal
Estribeiros-mores da Casa Real
Senhores do Reino de Portugal
Nobres de Portugal do século XVI

Francisco da Gama, 2.º Conde da Vidigueira


Farsman II. od Iberije ili Farsman II. Hrabri (gruz.ფარსმან II ქველი ), iz dinastije Farnavazida, bio je kralj Iberije (Kartlija, današnja istočna Gruzija), suvremenik rimskog cara Hadrijana. Povjesničar Kiril Tumanov predlaže da se razdoblje njegove vladavine smjesti od 116. do 132. godine.  Njegovo ime pojavljuje se u nekoliko antičkih izvještaja.

Život
Srednjovjekovni gruzijski anali izvještavaju o zajedničkoj vladavini Farsmana II s Farsmanom Avazom (jedan izvor ima dodatnih par: Rok i Mitridat), ali nekoliko modernih znanstvenika smatra da je Iberijsko dvovlašće malo vjerojatno, jer to nije potkrijepljeno suvremenim dokazima. Farsman II. je naveden kao sin njegovog prethodnika, kralja Amazapsa I. navodi se također da je bio oženjen Gadanom, kćerkom partskog kralja Vologaza III., koji je vladao u Armeniji. Imali su sina Gadama. Farsman II. umro je 132. godine. Njegova udovica postala je regent za svog sina i unuka Farsmana III. Alani su iskoristili ovo prijelazno razdoblje za invaziju na Kavkaz.

Literatura
Kavtaradze, Giorgi Leon (lipanj 2000.), Caucasica II: The Georgian Chronicles and the Raison d'Ètre of the Iberian Kingdom
Brzezinski, Richard; Mielczarek, Mariusz (2002.), The Sarmatians, 600 BC-AD 450, Naklada Osprey, ISBN 978-1841764856

Farnavazidi

Farsman II. od Iberije


An Specklinia chontalensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alfonse Henry Heller ngan Alex Drum Hawkes, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Specklinia chontalensis in nahilalakip ha genus nga Specklinia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Specklinia

Specklinia chontalensis


An Eriocaulon kanarense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Punekar, Watve ngan Pakshirajan Lakshminarasimhan. An Eriocaulon kanarense in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon kanarense


Bochum-Harpen/Rosenberg, Almanya'nın batısında Kuzey Ren-Vestfalya eyaleti Bochum kentine bağlı bölge. 3,92 yüzölçüme sahiptir. Toplam 36.956 nüfusa sahip olan Bochum-Nord idari merkezine bağlıdır. Nüfusu 30 Kasım 2006 itibarıyla yaklaşık 9.047 olarak tespit edilmiştir. Bochum-Harpen/Rosenberg bölgesinde kadınların payı yüzde 53, yabancı oranı ise yüzde 4,8 olarak saptanmıştır.

Bochum

Bochum-Harpen