السيجارة الإلكترونية هي مرذاذ محمول يعمل ببطارية وتحاكي عملية تدخين التبغ عن طريق توفير بعض الجوانب السلوكية للتدخين، بما في ذلك حركة اليد إلى الفم المرتبطة بالتدخين، ولكن من دون حرق التبغ. يُعرف استخدام السيجارة الإلكترونية باسم "vaping" ويشار إلى المستخدم باسم "vaper". بدلاً من دخان السجائر، يستنشق المستخدم الهباء الجوي، المعروف باسم البخار. السجائر الإلكترونية عادة تحتوي على عنصر تسخين يعمل على بخ محلول سائل يسمى السائل الإلكتروني. يقوم المستخدم تلقائيًا بتنشيط السيجارة الإلكترونية عن طريق النفث؛ بعض الأجهزة الأخرى تعمل يدويًا عن طريق الضغط على زر. بعض السجائر الإلكترونية تشبه السجائر التقليدية،  ولكنها تأتي بالعديد من الأشكال. معظم الإصدارات قابلة لإعادة الاستخدام، إلا أن بعضها من المفترض التخلص منها. هناك أجهزة الجيل الأول، الجيل الثاني، الجيل الثالث، وأجهزة الجيل الرابع. تحتوي السوائل الإلكترونية عادةً على البروبيلين غليكول، الجليسرول، النيكوتين، النكهات، المواد المضافة، وكميات مختلفة من الملوثات. قد تُباع السوائل الإلكترونية أيضًا بدون البروبيلين غليكول، النيكوتين، أو النكهات.

الفوائد والمخاطر الصحية للسجائر الإلكترونية غير مؤكدة. هناك أدلة مبدئية على أنها قد تساعد الأشخاص على الإقلاع عن التدخين، على الرغم من أن تلك الأدلة لم تثبت أنها وسيلة أكثر فاعلية من وسائل الإقلاع عن التدخين الأخرى. هناك قلق من احتمال أن يبدأ غير المدخنين والأطفال في تعاطي النيكوتين من خلال السجائر الإلكترونية بمعدل أعلى مما كان متوقعًا في حالة لو كانت لم تبتكر أبدًا. بسبب احتمال إدمان النيكوتين الناتج من استخدام السجائر الإلكترونية، هناك قلق من أن الأطفال قد يبدأون في تدخين السجائر التقليدية. الشباب الذين يستخدمون السجائر الإلكترونية هم الأكثر عرضة للبدء في تدخين السجائر. دورها في الحد من أضرار التبغ غير واضح وفقا لدراسة، في حين وجدت دراسة أخرى أنها يبدو أن لديها القدرة على خفض الوفيات والأمراض المرتبطة بالتبغ. قد تكون منتجات معالجة النيكوتين بالإعاضة التي تقدمها إدارة الغذاء والدواء الأمريكية أكثر أمانًا من السجائر الإلكترونية، ولكن السجائر الإلكترونية تعتبر عمومًا أكثر أمانًا من منتجات التبغ. يقدر أن مخاطر السلامة التي يتعرض لها المستخدمون مماثلة لمخاطر التبغ بدون دخان. الآثار طويلة الأجل لاستخدام السجائر الإلكترونية غير معروفة بعد. إلا أن خطر حدوث أعراض سلبية خطيرة منخفض. الآثار السلبية الأقل خطورة تشمل آلام البطن والصداع وضبابية الرؤية، تهيج الحلق والفم والقيء والغثيان والسعال. يرتبط النيكوتين نفسه ببعض تلك المخاوف الصحية.

تخلق السجائر الإلكترونية بخارًا مصنوعًا من جزيئات دقيقة ومتناهية الصغر من الجسيمات المعلقة، التي وُجد أنها تحتوي على البروبيلين جليكول، الجليسرين، النيكوتين، النكهات، كميات ضئيلة من المواد السامة، المسرطنات، الفلزات الثقيلة، الجسيمات النانوية المعدنية، وغيرها من المواد. يختلف تركيبها الدقيق بين المصنعين، ويعتمد على محتويات السائل والتصميم المادي والكهربائي للجهاز وسلوك المستخدم، وعوامل أخرى. يحتمل أن يحتوي بخار السجائر الإلكترونية على مواد كيميائية ضارة غير موجودة في دخان التبغ. إلا أن بخار السجائر الإلكترونية يحتوي عموما على كمية مواد كيميائية سامة أقل، وتركيزات أقل للمواد الكيميائية السامة المحتملة من دخان السجائر. المحتمل أن يكون البخار أقل ضررًا للمستخدمين والمارة من دخان السجائر، على الرغم من وجود مخاوف من أن بخار الزفير قد يتم استنشاقه من قبل غير المستخدمين، خاصةً في الأماكن المغلقة.

منذ دخولها إلى السوق في عام 2003، ارتفع الاستخدام العالمي بشكل كبير. في استطلاع عام 2014، أفاد حوالي 13٪ من طلاب المدارس الثانوية الأمريكية باستخدامهم لها مرة واحدة على الأقل في الشهر السابق، وفي عام 2015 كان حوالي 10٪ من البالغين الأميركيين من المستخدمين. في المملكة المتحدة، زاد عدد المستخدمين من 700000 في عام 2012 إلى 2.6 مليون في عام 2015. حوالي 60٪ من مستخدمي المملكة المتحدة مدخنون للسجائر وحوالي 40٪ من المدخنين السابقين، في حين أن الاستخدام بين غير المدخنين في المملكة المتحدة ضئيل. لا يزال المعظم يستخدم السجائر التقليدية، مما يثير القلق من أن الاستخدام المزدوج قد «يؤخر أو يوقف عملية الإقلاع عن التدخين». السبب الذي يذكره معظم الناس لاستخدام السجائر الإلكترونية هو محاولة الإقلاع عن التدخين، على الرغم من أن نسبة كبيرة تستخدمها بشكل ترفيهي. الشائع أن السيجارة الإلكترونية الحديثة اخترعت في عام 2003 من قبل الصيدلي الصيني هون ليك، ولكن شركات التبغ تقوم بتطوير أجهزة توليد الهباء الجوي من النيكوتين منذ عام 1963. ، معظم السجائر الإلكترونية تصنع في الصين. بسبب التداخل مع قوانين التبغ وسياسات العقاقير الطبية، تتم مناقشة قوانين السجائر الإلكترونية في العديد من البلدان. دخل التوجيه المنقح للاتحاد الأوروبي بشأن منتجات التبغ حيز التنفيذ في مايو 2016، حيث ينص على تنظيم استخدام السجائر الإلكترونية. اعتبارا من أغسطس 2016، وسعت إدارة الأغذية والعقاقير (FDA) سلطتها التنظيمية لتشمل السجائر الإلكترونية. زادت شركات التبغ الكبيرة من جهودها التسويقية. ، كان هناك 466 علامة تجارية للسجائر الإلكترونية، وبلغت المبيعات العالمية ما يقدر بنحو 7 مليارات دولار.

نبذة تاريخية

أول ظهور لفكرة استبدال التبغ كانت في عام 1963. وكانت الفكرة مبنية على استبدال التبغ بهواء ساخن بنكهة. استُحدثت السيجارة الإلكترونية في الصين على يد الصيدلي الصيني هون ليك (Hon Lik) في عام 2003 حين قدم فكرة تبخير محلول البروبيلين جليكول، باستخدام الموجات الفوق صوتية المنتجة عن طريق جهاز كهروضغطي. ثم بدأت في الظهور في السوق الصينية في مايو 2004 كبديل ومساعد للإقلاع عن التدخين. الشركة التي يعمل بها هون ليك غيرت اسمها من Golden Dragon Holdings إلى Ruyan ثم بدأت بتصدير منتجاتها إلى العالم في 2006 ثم حصلت على براءة اختراع عالمية في عام 2007.

في عام 2006، تم ابتكار فكرة الكارتومايزر cartomizer، أو الجهاز الذي يحتوي على خرطوش وبخاخ، ويقوم بتسخين المحلول عن طريق ملف إلكتروني (سلك ملفوف على شكل بكرة) موجود داخل الخرطوش. ثم تم تبني الفكرة في بريطانيا في عام 2007 باسم شركة Gamucci. الكارتومايزر (يسمى أيضا البخاخ أو الرشاش atomizer) مستخدم حالياً بشكل كبير من قبل شركات تصنيع السجائر الإلكترونية.

العديد من شركات السجائر التقليدية شعرت بالتهديد، وبخطر تحول المدخنين إلى السجائر الإلكترونية وبدأت هي بإنتاج السجائر الإلكترونية بنفسها.

البلاد التي تصرح بيعها الصين، الولايات المتحدة الأمريكية العراق، مصر، إنجلترا، فنلندا، لبنان، هولندا، السويد، تركيا والمملكة المتحدة.

العديد من الشركات العالمية تسعى لدخول العالم العربي، لكي يتم تعويض الشيشة المشهورة والواسعة الاستعمال عند العرب بالسيجارة الإلكترونية الجديدة، حيث هناك شركات أمريكية وأوروبية تسعى لجعل الدار البيضاء مركز لتوزيع السيجارة الإلكترونية في العالمين العربي والأفريقي.

وفي حين انطلقت دعوات في بريطانيا في عام 2018 لاعتماد السجائر الالكترونية كوصفة علاجية للإقلاع عن التدخين، تعتبر مدينة سان فرانسيسكو الأمريكية أول مدينة أمريكية تعمد إلى حظر بيع السيجارة الإلكترونية، وذلك في عام 2019. حيث تم منع بيعها في المتاجر أو طلبها وتوصيلها عبر الإنترنت إلى المدينة، إلى حين التأكد من آثارها الصحية.

مكونات السيجارة الإلكترونية

 بطارية
 ملف التسخين (coil) والفتيلة
 خزان المحلول (الخرطوش أو العلبة)
 المحلول الإلكتروني (المادة التي يتم تبخيرها لإنتاج الضباب)
 في أغلب الأحيان يأتي جزء ملف التسخين وجزء الخزان سوياً ويسمى كارتومايزر أو بخاخ.
 بعضها يحتوي على مصباح صغير LED أو أزرار وبعضها يأتي بشاشة للتحكم بالجهد الكهربي أو الطاقة الكهربائية أو لقياس المقاومة الكهربائية لملف التسخين.

مكونات المحلول الإلكتروني (e-liquid)
يتكون المحلول بشكل رئيسي من الجلسرين النباتي VG والبروبيلين جليكول PG مع/أو PEG400 أو ماء مقطر أو الكحول الإيثيلي أو غيرها من المذيبات. ويضاف إليه
مُحليات ونكهات اصطناعية أو عضوية (طبيعية)، مع نسب مختلفة من النيكوتين (كمية مابين صفر و24 ميلي جرام لكل ميلي لتر ±2؛ أي في حدود 0.00-2.40٪ من نسبة المحلول ±0.2٪). مكونات المحلول تختلف وتعتمد على المنتج. توجد شركات تنتج محلول إلكتروني عضوي خالي من البروبيلين جليكول PG. الغرض بشكل عام من الجلسرين النباتي VG هو تكوين الضباب الكثيف، والبروبيلين جليكول PG يعطي إحساس في الحلق. النيكوتين لتعويض إدمان التبغ. المذيبات المختلفة تستخدم بنسبة 1٪ -5٪ من نسبة النكهات المضافة لتدمجها بشكل جيد في المحلول.

يباع المحلول إما مع كارتومايزر جاهز للإستخدام في السجائر الإلكترونية الصغيرة، أو في قارورة منفصلة مع قطارة لتعبئة السجائر ذات الحجم المتوسط والقابلة للتعديل.

أنواع السجائر الإلكترونية

ذات التصميم الصغير الشبيه بالسجائر التقليدية (mini or AKA)
تتميز بحجم صغير وشبيه بالسجائر التقليدية من حيث الشكل الخارجي. يتم إنتاج البخار عند الشفط. غالبا يكون بها مصباح LED صغير ينير عند الشفط. يتم استبدال الكارمايزر (خزان المحلول والفتيلة) عند انتهاء المحلول. ويعاد شحن البطارية عند انتهائها. حجم البطارية صغير. وهي مناسبة لمن أعتاد على تدخين أقل من 10 سجائر في اليوم.

الاستخدام الواحد (disposable)
شبيهة بالنوع الأول لكن لا يمكن إعادة شحنها ولا استبدال الخزان، لذلك يتم رميها بعد الانتهاء منها. وهي مناسبة لمن يرغب بتجربة السجائر الإلكترونية.

ذات الحجم المتوسط (eGo)
هنا يتم تعبئة المحلول فقط دون استبدال علبة الخزان. يتم إنتاج البخار عند الضغط على زر موجود على البطارية. جميع القطع تباع معاً. البطارية ذات حجم متوسط ويعاد شحنها. وهي مناسبة لمن أعتاد على تدخين 20 سيجارة في اليوم.

القابلة للتعديل (APVs or Mods)
في هذا النوع المتقدم تباع كل من البطارية وعلبة الخزان على حدى. تتوفر خيارات عديدة، مثلا توجد بطاريات كبيرة وبأشكال مختلفة وتوجد علب محلول مصنوعة من الزجاج. يمكن استبدال ملف التسخين عند الحاجة. يتم إنتاج البخار عند الضغط على الزر. تتميز بالأداء العالي ويمكن استبدال القطع على حسب الرغبة، ولكنها مكلفة. مناسبة لمن أعتاد على تدخين المعسل.

مبدأ العمل
ظهرت السيجارة الإلكترونية في عام 2004 في الصين حيث تم إنتاجها، ثم تحولت للتسويق في العديد من الدول بما في ذلك البلدان الغربية خصوصا عبر شبكة الإنترنت.

وهي عبارة عن أسطوانة في شكل سيجارة مصنوعة من الفولاذ المقاوم للصدأ، بها خزان لاحتواء مادة النيكوتين السائل بنسب تركيز مختلفة. ومع أنها تتخذ شكل السيجارة العادية إلا أنها تحتوي على بطارية قابلة للشحن ولا يصدر عنها دخان. بل كل ما في الأمر أن البطارية تعمل على تسخين سائل النيكوتين الممزوج ببعض العطور مما يسمح بانبعاث بخار يتم استنشاقه ليخزن في الرئتين.

وتقول منظمة الصحة العالمية أن المتاجرين بهذه السجائر استخدموا بعض الوسائل غير المشروعة للترويج لمنتوجهم على أنه وسيلة ناجحة للإقلاع عن الإدمان على التدخين. وهو متواجد اليوم في العديد من الدول منها البرازيل وكندا وفنلندا وإسرائيل ولبنان وهولندا والسويد وتركيا والمملكة المتحدة.

تقوم البطارية بإنتاج جهد كهربي ما بين 3 فولت و6 فولت. يطبق الجهد الكهربي على ملف الكتروني ملفوف حول فتيلة مصنوعة من السيليكا. قطر الفتيلة مابين 1.5 مم و3 مم. مقاومة الملف الإلكتروني مابين 1 أوم و2.5 أوم، وسلك الملف مصنوع من الكانثال بقطر يتراوح بين 0، 16 و0، 40 مم. الملف الإلكتروني يكون داخل أنبوبة غير قابلة للصدأ داخل خرطوش مصنوع من البلاستيك أو الزجاج أو الحديد الغير قابل للصدأ. الأنبوبة تحتوي على منفذ لدخول الهواء من الخارج إلى الملف، فتحة الهواء بقطر بين 0.9 و1.8 مم ويصاحبها بلاستيك مرن يتحكم بمجرى الهواء. الفتيلة تقوم بشفط المحلول من الخزان وإدخاله إلى الأنبوبة داخل الملف، بالإضافة إلى الفتيلة، توجد فتحة تهوية أخرى صغيرة بين الأنبوبة والخزان. الفتيلة تحافظ على المحلول داخلها، وتقوم حرارة الملف بتسخين المحلول في درجة حرارة بين 120 و200 درجة مئوية لإنتاج الضباب (في حالة زيادة الحرارة قد يحترق المحلول ويصبح غير صالح للإستخدام). الضباب المبخر يعبر الأنبوبة ليصل إلى خارج السجارة الإلكترونية ليتم شفطه عبر الفم كعملية شهيق ويتم زفير البخار عبر الفم أو الأنف.

معرض صور

مراجع

http://www.swissinfo.ch/ara/index.html?cid=6931520

استحداثات 2003
اختراعات صينية
اضطرابات متعلقة بالمواد
إقلاع عن التدخين
سيجار
اختراعات القرن 21

سيجارة إلكترونية


Juan I de la Roche (muerto en 1280) sucedió a su padre, Guido I, como duque de Atenas en 1263. Era culto y caballeroso, hablaba con fluidez el griego, y leía a Heródoto.

En 1275, Juan, con 300 caballeros, ayudó a Juan I Ducas en la Batalla de Neopatria, sitiado por un ejército mercenario bizantino. Fue en esta batalla donde dijo: «grandes son sus números pero pocos de ellos son hombres de verdad», citando a Heródoto, que refiriéndose a la batalla de las Termópilas, dijo: «Los persas tienen muchos hombres, pero pocos soldados».

Al año siguiente (1276), el emperador bizantino Miguel VIII Paleólogo invadió Eubea y Tesalia. Juan se unió a Gilberto de Verona para marchar y ayudar al señorío de Negroponte, que estaba bajo el ataque de Licario. Durante una batalla seis kilómetros hacia el norte, en Vatonda, Juan fue arrojado de su caballo y capturado, junto con Gilberto y otros muchos caballeros.

En 1280 murió y fue sucedido por su hermano Guillermo.

Referencias
Gregorovius, Ferdinand. Geschichte der Stadt Athen im Mittelater. Stuttgart: 1889.
Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume II - The Later Crusades, 1189 - 1311. Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, editors. University of Wisconsin Press: Milwaukee, 1969.

Nacidos en el siglo XIII
Fallecidos en 1280
Duques de Atenas
Señores de Argos y Nauplia
Familia de la Roche
Latinos de las guerras bizantino-latinas

Juan I de la Roche


زافودسكي (Заводське) هي مدينة في مقاطعة تيرنوبيلسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3044 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1981
مدن أوكرانيا

زافودسكي (تيرنوبيلسكا)


Louis Armstrong and his Hot Seven was a jazz studio group organized to make a series of recordings for Okeh Records in Chicago, Illinois, in May 1927. Some of the personnel also recorded with Louis Armstrong and His Hot Five, including Johnny Dodds (clarinet), Lil Armstrong (piano), and Johnny St. Cyr (banjo and guitar). These musicians were augmented by Dodds's brother, Baby Dodds (drums), Pete Briggs (tuba), and John Thomas (trombone, replacing Armstrong's usual trombonist, Kid Ory, who was then touring with King Oliver). Briggs and Thomas were at the time working with Armstrong's performing group, the Sunset Stompers.

In five sessions between May 7 and May 14, 1927, the group recorded at least 12 sides, including "Willie the Weeper," "Wild Man Blues", "Twelfth Street Rag" and "Potato Head Blues" (celebrated for Louis Armstrong's stop-time solo and triumphant ride-out final chorus). Thomas Brothers cites "Wild Man Blues" as a "breathtaking breakthrough" for Armstrong's solo style because of its "effortless flow between melody, embellishment, fill-ins, and breaks."

In these records, Armstrong continued and further developed his mastery of the jazz solo, almost completely dominating some of the numbers and further breaking down the New Orleans jazz style of collective improvisation into a vehicle for the soloist. In addition to his continued personal development, the Hot Seven sides feature Armstrong's new inclination towards worked-out and rehearsed arrangements, which can be heard in "Chicago Breakdown" and "Willie the Weeper."

The Hot Seven song "Melancholy Blues" is included on the Voyager Golden Record, attached to the Voyager spacecraft.

See also
Louis Armstrong and his Hot Five
Louis Armstrong Hot Five and Hot Seven Sessions
Hot Fives & Sevens

References

External links

Musical groups established in 1927
Musical groups from New Orleans
American jazz ensembles from Illinois
Louis Armstrong

Louis Armstrong and His Hot Seven


Francisco Diego Díaz de Quintanilla y de Hevía y Valdés, OSB (4 de outubro de 1587 - 6 de dezembro de 1656) foi um prelado católico romano que serviu como Bispo de Antequera, Oaxaca (1655–1656) e Bispo de Durango (1639–1655).

Biografia
Francisco Diego Díaz de Quintanilla y de Hevía y Valdés nasceu em Oviedo, Espanha, em 4 de outubro de 1587 e foi ordenado sacerdote na Ordem de São Bento. Em 8 de agosto de 1639, foi nomeado Bispo de Durango durante o papado do Papa Urbano VIII. Em 8 de janeiro de 1640, foi consagrado bispo por Juan de Palafox y Mendoza, bispo de Tlaxcala, com Cristóbal Pérez Lazarraga y Maneli Viana, bispo de Chiapas, e Mauro Diego de Tovar y Valle Maldonado, bispo de Caracas, servindo como co-consagradores. Em 14 de maio de 1655, foi nomeado durante o papado do Papa Alexandre VII como Bispo de Antequera, Oaxaca. Ele serviu como Bispo de Antequera, Oaxaca até sua morte em 6 de dezembro de 1656.

Enquanto bispo, foi o consagrador principal de Pedro de Barrientos Lomelin, Bispo de Durango (1656); e Juan de Montiel, Bispo de Santiago de Cuba (1656).

Referências

Ligações externas e fontes adicionais

  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)

Bispos do México


Peggy Walton-Walker (* 1943 in Charleston, South Carolina als Peggy Jean Walton) ist eine US-amerikanische Schauspielerin.

Leben
Peggy Walton-Walker wurde als Peggy Jean Walton geboren. Nachdem sie bis 1961 die Vigor High School in Pricard, Alabama, besuchte, machte sie 1965 ihren Bachelor of Music am Birmingham-Southern College. Im selben Jahr wurde sie auch als Miss Birmingham-Southern College gekrönt. Mit einer im Abspann nicht erwähnten Rolle als junge Frau im Spielfilm Was ist denn bloß mit Helen los? begann ihre Karriere als Schauspielerin. Obwohl sie in Filmen wie Zwei dicke Freunde, Factory Girl und Willkommen bei den Rileys mitspielte, waren ihre Rollen häufig nur namenlose Auftritte und vereinzelt Figuren mit Namen und Text.

Walton-Walker war von 1975 bis 1996 mit dem Schauspieler und Drehbuchautor Keith A. Walker verheiratet. Ihr Mann starb an Krebs.

Filmografie (Auswahl)
 1971: Was ist denn bloß mit Helen los? (What's the matter with Helen?)
 1973: Eine Million fürs Feuer (Money to Burn)
 1978: Judy Garland – Lehrjahre eines Hollywood-Stars (Rainbow)
 1981: Gefangene Liebe (Inmates: A Love Story)
 1982: Zwei dicke Freunde (Best Friends)
 1986: Black and White (A Fight for Jenny)
 1987: Bloody Home (The Long Journey Home)
 1988: Das Halloween Monster (Pumpkinhead)
 1988: Maybe Baby – Am Anfang war der Klapperstorch (For Keeps?)
 1996: Last Dance
 1999: Melodie der Leidenschaft (Blue Valley Songbird)
 2005: Todesschwarm 2 – Vampire Bats (Vampire Bats)
 2006: Factory Girl
 2006: Two Weeks
 2010: Willkommen bei den Rileys (Welcome to the Rileys)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Geboren 1943
US-Amerikaner
Frau

Peggy Walton-Walker


Bo Xilai (en chino simplificado 薄熙来, chino tradicional 薄熙來, pinyin Bó Xīlái; Pekín, 3 de julio de 1949) es un político  chino. Fue ministro de Comercio de la República Popular China.

Biografía
Bo Xilai nació en Pekín, es hijo de Bo Yibo, uno de los Ocho Inmortales del Partido Comunista de China. Bo se unió al Partido Comunista de China (PCCh) en octubre de 1980.

Está casado con Gu Kailai (谷开来).

En 1966, poco después de la Revolución Cultural, Bo y su familia estuvieron en prisión durante cinco años, después de los cuales fueron trasladados a un campo de trabajo por otros cinco años. Después de la muerte de Mao Zedong, en 1976, los miembros de la Banda de los Cuatro fueron acusados de causar el caos de la Revolución Cultural, y la familia de Bo fue rehabilitada. Durante los diez años de detención, el padre de Bo fue torturado y su madre golpeada hasta morir. De acuerdo a los medios de comunicación de Hong Kong STNN (chino: 星岛环球网), Bo fue guardia rojo durante la Revolución Cultural.

Luego de su rehabilitación, Bo trabajó en la "Fábrica de Reparaciones de Hardware" del Buró de Industria Ligera de Pekín, antes de ser admitido por el Departamento de Historia de la Universidad de Pekín, en 1977. Luego se graduó con el grado de Bachiller en Artes. En 1982, Bo se  gradúa como Máster del Instituto de Postgrado de la Academia China de Ciencias Sociales.

Bo fue nombrado ministro de Comercio del gabinete de Wen Jiabao, reemplazando a Lü Fuyuan, quien tuvo problemas de salud que le impidieron cumplir con sus obligaciones. Bo fue miembro del XVI Comité Central Chino, cuerpo colegiado con la real decisión central de China.

Nombrado secretario general del Partido Comunista en Chongqing, tomó medidas exitosas para regular al sector privado, combatir la delincuencia organizada y reducir la acrecentada desigualdad de ingresos, por lo cual ganó amplia popularidad.

En marzo de 2012 fue apartado del cargo de secretario del Partido de la municipalidad de Chongqing y al mes siguiente fue expulsado del Politburó a causa de la presunta implicación de su esposa en el asesinato de un hombre de negocios británico, a quien supuestamente pidió ayuda para sacar una gran suma de China. La caída de "uno de los líderes más influyentes y carismáticos de China" ha dado lugar a la peor crisis política que ha vivido el país desde las protestas de Tiananmen en 1989, ya que la caída del revolucionario Bo "ha facilitado el camino a los reformistas, que se disputan con el ala revolucionaria los asientos en los máximos órganos del poder que se renovarán en el 18.º Congreso del PCCh a finales de año".

El 28 de septiembre de 2012, Bo Xilai fue expulsado del Partido Comunista por presuntos delitos de "abuso de sus poderes de oficina, cometió errores graves", y enviado a la Justicia.

El 22 de septiembre de 2013 fue condenado a cadena perpetua por un tribunal chino

Referencias

Alumnado de la Universidad de Pekín
Comunistas de China
Políticos de la República Popular China
Gobernadores de Liaoning
Ministros de Comercio de la República Popular China
Políticos de China del siglo XXI
Nacidos en Pekín

Bo Xilai


Distrito do Waziristão do Norte ( ) é um distrito da Divisão Bannu da província de Khyber Pakhtunkhwa no Paquistão. É a parte norte do Waziristão, uma região montanhosa do noroeste do Paquistão, na fronteira com o Afeganistão e cobrindo . A capital do Waziristão do Norte é Miranshah.

Visão geral e histórico
O Waziristão do Norte compreende a área a oeste e sudoeste de Khyber Pakhtunkhwa entre o rio Kurram (Tochi) ao norte e o rio Gomal ao sul. Miramshah é a sede do distrito do Waziristão do Norte. A cidade de Bannu fica imediatamente a leste, enquanto a maior cidade do lado afegão da fronteira é Khost.

O Waziristão do Norte é dividido em três subdivisões de Mirali, Miran Shah e Razmak. As três subdivisões são divididas em nove Tehsils: Datta Khel Tehsil, Dossali Tehsil, Gharyum Tehsil, Ghulam Khan Tehsil, Mir Ali Tehsil, Miran Shah Tehsil, Razmak Tehsil, Shewa Tehsil, Spinwam Tehsil.

Britânico (1894-1947)
Os britânicos entraram no Waziristão em 1894. Após as operações militares britânicas em 1894-1895, o Waziristão foi dividido em duas "agências", o Waziristão do Norte e o Waziristão do Sul. As duas partes têm características bastante distintas, embora ambas as tribos sejam subgrupos da tribo Wazir, que dá nome à região, e falam um dialeto Waziristani comum. Eles têm uma reputação famosa como guerreiros formidáveis e conhecidos por sua hospitalidade. As tribos são divididas em sub-tribos governadas por anciãos da aldeia do sexo masculino que se reúnem em uma jirga tribal. Social e religiosamente, o Waziristão é uma área extremamente conservadora. As mulheres são cuidadosamente guardadas, e cada família deve ser chefiada por uma figura masculina. A coesão tribal é forte por causa dos "Atos de Responsabilidade Coletiva" no Regulamento de Crimes de Fronteira.

Em 1910, a Agência do Waziristão do Norte foi constituída como uma agência de pleno direito com sede em Miramshah. É habitada pelas tribos Wazir e Dawar. A agência fica de 32,35 graus a 33,22 graus de latitude norte e 69,22 graus a 70,38 graus de longitude leste. É limitado ao norte pelo Afeganistão, Agência Kurram e distrito de Hangu, a leste por áreas tribais adjacentes aos distritos de Bannu e Karak, ao sul pela Agência do Waziristão do Sul e a oeste também pelo Afeganistão. A área total da agência é de .

Guerra ao Terror
Em 2014, cerca de 98.640 pessoas foram deslocadas internamente do Waziristão do Norte como resultado da Operação Zarb-e-Azb, uma ofensiva militar conduzida pelas Forças Armadas do Paquistão ao longo da fronteira Pak-Afegã.

Em 2018, tornou-se um distrito da província de Khyber Pakhtunkhwa, no Paquistão, com a fusão de toda a FATA em Khyber Pakhtunkhwa após a aprovação do Parlamento.

Geografia

Geograficamente, todo o Waziristão é uma única unidade. No entanto, por conveniência administrativa, foi dividido em duas agências: Waziristão do Norte e do Sul. A área tem sido descrita como uma terra de colinas altas e difíceis com desfiladeiros profundos e escarpados. As montanhas do Waziristão do Norte são geograficamente separadas dos sistemas montanhosos maiores de Koh-e-Sufaid no norte e Sulaiman no sul. As colinas do Waziristão estiveram sujeitas à atividade ígnea durante o período Cretáceo tardio. A zona altamente mineralizada de Razmak está conectada a ela. As montanhas e colinas formam uma muralha entre o Paquistão e o Afeganistão. A altura média das colinas do Waziristão é de  acima do nível do mar. As cadeias importantes nas colinas do Waziristão são Derwesta, Laran, Vizhda, Ingame, Shoidar (o pico mais alto Shuiar Sar de NWA faz parte desta faixa; visível do Cadet College Razmak também), Shawal, Eblunkai, Alexandra, Muzdak e Zakha.

O rio Tochi que flui através da agência formou o Passo Tochi, através do qual exércitos, pessoas e culturas entraram e saíram desta região. A passagem de Tochi conecta Gásni, no Afeganistão, com Bannu, no Paquistão. O rio Tochi esculpiu um grande e importante vale que é delimitado por colinas e montanhas em todos os lados, exceto no lado leste. São cerca de  de comprimento e se abre no Vale do Indo perto de Bannu. O vale de Tochi é fértil e cultivável. Ketu e Kurram são os dois rios menores que fluem na parte norte da região.

Existem cinco rios notáveis: Tochi, Kaitu, Kurram, Khaisor e Shaktue. Algumas correntes notáveis são Kishi Aigad, Chashma Aigad, Saidgi Algad, Kanungo Aigad, Sagga Aigad, Tauda China Algad, Damoma Algad, Tarkhobi Algad, Suedar Aigad.

Administração
O Distrito do Waziristão do Norte está atualmente subdividido em nove Tehsils.

 Datta Khel Tehsil
 Dossali Tehsil
 Gharyum Tehsil
 Ghulam Khan Tehsil
 Mir Ali Tehsil
 Miran Shah Tehsil
 Razmak Tehsil
 Shewa Tehsil
 Spinwam Tehsil
 Shawal Tehsil

Sadka tehsil

Assembleia Provincial

Clima
O clima da região é frio no inverno e quente no verão. A temporada de verão começa em maio e continua até setembro. Junho é geralmente o mês mais quente. As temperaturas médias máxima e mínima durante o mês de junho são 31 e 18 graus Celsius, respectivamente. O inverno começa em outubro e continua até abril. Dezembro, janeiro e fevereiro são os meses frios. As temperaturas médias máxima e mínima durante o mês de janeiro são 10 e -2 graus Celsius, respectivamente. A precipitação é baixa, exceto na área de Razmak, onde a precipitação é ligeiramente mais alta.

Achados arqueológicos
Em 1966 Ahmad Hasan Dani localizou locais budistas da área :Moedas dos governantes partas e kusanas foram encontradas anteriormente na planície de Shertala. Alguns achados arqueológicos foram relatados por Sir Aurel Stein. Na verdade, também localizamos durante nossa visita um local de Estupa budista não muito longe de Spinwam. Mas nada de definitivo se sabe sobre o início da história desta região.
As inscrições do Vale Tochi pela primeira vez atestam a presença dos governantes Shahi aqui.

Demografia

Na época do censo de 2017 o distrito tinha uma população de 540.546, dos quais 277.749 eram do sexo masculino e 262.764 do sexo feminino. A população rural era de 536.182 (99,19%) enquanto a população urbana era de 4.364 (0,81%). A taxa de alfabetização foi de 36,61% - a taxa de alfabetização masculina foi de 59,99% enquanto a taxa de alfabetização feminina foi de 12,49%. Pastó era a língua predominante, falada por 97,57% da população, enquanto 1,08% falava panjabi. 842 pessoas no distrito eram de minorias religiosas, predominantemente cristãs.

Grupos étnicos e tribos
As principais tribos do Waziristão do Norte são os Utmanzai, Wazirs e Dawars. Existem pequenas tribos, como os Gurbaz, Kharsins, Saidgis e Malakshis Mahsuds e Bangashs. Essas tribos, exceto os Saidgis, são Pastós. De acordo com os anais tribais, eles são descendentes de Karlan, que são descendentes de Qais Abdur Rashid. Alguns historiadores acreditam que são etnicamente semitas. As tradições dos tribais, no entanto, indicam que eles são descendentes de Karlan e, portanto, geralmente aceitos como sendo uma tribo de Karlanri Pastós. Os Saidgis são descendentes de um Saíde que acompanhou o fundador da tribo Wazir.

Os Wazirs dominam as áreas montanhosas: Khaisora, Sherathala Plain, Spinwam Mirali, Shewa, Kaitu Valley, Razmak, trechos inferiores do rio Kurram, partes superiores do vale de Tochi além de Kharakamar e ao longo do vale de Tochi, como Anghar kalay, Spalga, Mir Khon Khel. Eles são divididos em três seções principais: Ibrahim Khel, Wali Khel e Mohmit Khel. Essas seções são divididas em várias subseções.

Os Dawars são divididos em duas seções principais: Tor Gund e Spin Gund. Os habitantes da aldeia Tappi, aldeia Miramshah e Issuri Haidar Khel são Tor Gund e os restantes são Spin Gund. No tempo de Amade Xá Durrani, o número total de Dawars era 12.000 (3.000 Tor Gund 9.000 Spin Gund), e Waziris eram 60.000. As tradicionais jirga do Spin Gund ainda são chamadas de "lazariza" (o encontro de todos os 9.000 Spin Gund). Aqueles que vivem sob o controle administrativo de Miramshah Taluca são conhecidos como "Upper Dawars". Aqueles que vivem sob o controle administrativo de Mirali taluca são conhecidos como Dawars Baixos. Eles se estabeleceram no vale fértil de Tochi, principalmente na margem esquerda do rio Tochi, de Khajuri a Kharkamar. Eles são mais educados em comparação com os Wazirs porque a maioria das instituições educacionais está na área de Dawar.

Os Kharsins são afiliados a Bora Khel e Madda Khel Wazirs. Eles vivem perto da Linha Durand, a noroeste da região, ladeados por Madda Khel Wazirs e Saidgis. Mahsuds são os primos de Wazirs; ambos têm ancestral comum: Wazirs. Uma seção de Mahsuds chamada Bahlol Zai Malakshai ocupa uma pequena porção de Razmak cercada por Bora Khel e Tori Khel Wazirs. Os Saidgis ocupam o vale Zoi, Shawal. Planície de Dawegar e Dande perto da Linha Durand. O Kabulkhel contém Miami, Malakshahis, Pipali'Saifali estão localizados em Shewa taluca. Kabulkhel tem duas regiões no Waziristão: Shawal e Shawa. Eles migram para Shawal no verão.

Trajes e enfeites
A vestimenta comum dos tribais consiste em camisa, calça, colete, lençol, turbante e chinelo. Uma mulher Wazir usa uma blusa de manga ou anágua e uma camisa longa e pesada, localmente famosa como Staar Khat com calças. Ela cobre a cabeça e o corpo com um lençol. Uma mulher casada usa calças coloridas enquanto uma mulher solteira usa calças simples. Para festas e casamentos, as mulheres Wazir vestem blusas coloridas e ornamentadas e vestidos multicoloridos às vezes feitos de  panos. Para se enfeitar ainda mais, as mulheres colocam peças retangulares de prata e ouro que ficam penduradas na testa e de lado até a orelha. Enquanto o vestido de Dawars é quase o mesmo que os Wazirs, embora existam algumas diferenças devido a variações regionais e climáticas. Dawar usa quase todos os tipos de vestidos normalmente usados em todo o Paquistão.

Alimentação
O alimento básico do homem da tribo é pão de trigo ou milho. O leite é consumido em suas diversas formas. Larmin de carne assada é apreciado. O povo do Waziristão geralmente gosta de um prato de cabra frito chamado pulawo, servido em áreas montanhosas.

Habitação
Os Dawars vivem em casas próximas umas das outras em uma área compacta. Grandes famílias waziris conjuntas vivem em uma casa chamada ket ou kot ou em casas adjacentes umas às outras, mas separadas das casas das outras famílias. Um recinto murado de barro ou lama e pedras de três a cinco metros (16,4 pés) de altura é chamado de kot. A maioria dos kots tem uma estrutura semelhante a um forte, com uma torre no centro, que é usada como ponto estratégico para lutar com o inimigo quando as hostilidades eclodem. Cada seção em uma aldeia tem um Mesquita e um lugar comum para sentar. Uma ou mais famílias têm uma casa de hóspedes privada hujra anexada à casa. Em uma casa, pode haver um ou vários cômodos. Os wazirs vivem principalmente perto de áreas montanhosas e têm um estilo de vida geralmente diferente das tribos Dawar, que vivem perto de rios e planícies.

Economia
Devido à natureza acidentada do terreno e à falta de educação, muitos habitantes acreditam que devem depender dos serviços governamentais. Muitos emigram para o exterior para ganhar a vida. A população local também investiu em negócios relacionados ao transporte. As tribos Wazir geralmente administram negócios, enquanto as tribos Dawar são mais fortemente empregadas por meio de serviços governamentais, particularmente no setor de educação e serviços civis.

Mineração
Os seguintes minerais foram encontrados na área :

 Cobre associado a vulcões em Boya e Manzarkhel Spinkamar (leste de Shora-Algad)
 Manganês associado a cherts
 Cromita associada a serpentinitas. Existem apenas dois locais de mineração de cromita: em Syed Abad (Mohammad Khel); e Saidgi.
 Minas de ouro e diamantes em Muhammad Khel
 Em algumas colinas, pedras comuns são extraídas para construção de edifícios, etc.

Atualmente, a mineração de cromita e cobre ocorreu na vila de Razmak Malakan.

Pessoas notáveis

 Arsala Khan, político paquistanês

Locais de interesse
Miramshah é a sede da Administração do Waziristão do Norte, está conectada com Bannu e outros lugares importantes da agência por estradas metálicas. Esta cidade abriga os escritórios de todos os departamentos governamentais da agência e também serve como um centro de mercado para as pessoas da área.

Os vales de Razmak e Shawaal são resorts de verão para os waziristanianos locais e belos pontos turísticos para turistas, milhares de turistas visitam aqui anualmente.

O Colégio Razmak Cadet é uma das instituições educacionais mais famosas e históricas do país, e estudantes de todos os cantos do país vêm estudar aqui.

Configuração administrativa
A agência está sob a responsabilidade geral de um Agente Político que administra casos civis, criminais e fiscais de acordo com o Regulamento de Crimes de Fronteira e o Direito Consuetudinário. A Agência do Waziristão do Norte consiste em três subdivisões e nove Talucas. A subdivisão de Miramshah compreende as talucas Miramshah, Ghulam Khan e Datta Khel. A subdivisão Mirali contém as talucas Mirali, Spinwam e Shewa. A subdivisão Razmak consiste nas talucas Razmak, Dossali e Garyum. Cada uma das subdivisões é chefiada por um Oficial Político Assistente/Agente Político Assistente. O Agente Político é assistido por três Agentes Políticos Assistentes em casos criminais e outros trabalhos oficiais, incluindo assuntos de manutenção da lei e da ordem na agência. Os Agentes Políticos Assistentes auxiliam o Agente Político na resolução de problemas da agência. Exercem suas funções como Oficial de Ligação entre o Agente Político e as tribos. Eles também decidem casos de natureza penal menor e ações civis.

Foi estabelecido um novo posto de Agente Político Adicional que cuida do setor de desenvolvimento de toda a agência. A necessidade foi sentida por motivos de intervenção de alto nível no setor de desenvolvimento por organizações governamentais e não governamentais. Para além destas funções, o Agente Político Adicional atua como Agente Político na sua ausência. Além disso, todas as Direções de Linha trabalham sob a supervisão do Agente Político Adicional.

Políticos Talucares e Políticos Naib-Talucares são responsáveis pelos Talucas e seu principal dever é controlar as tribos e manter a lei e a ordem dentro de suas próprias áreas. Respondem perante o Agente Político através do Agente Político Assistente. Eles tratam de todos os casos ocorridos na área protegida de seus respectivos Talucares. A administração da receita fundiária em algumas partes da agência é realizada exatamente nas mesmas linhas que nos distritos estabelecidos do Paquistão. O Regulamento de Crimes de Fronteira é aplicável nesta área. Os casos que ocorrem na área desprotegida são decididos pelas próprias tribos por meio de seus anciões, conhecidos como Maliks e Motabars. O sistema Maliki introduzido pelo governo britânico era o mesmo na Agência do Waziristão do Norte que funcionava em outras FATA. Maliks costumavam funcionar como um meio entre a administração e os Qaum ou tribo. Um Maliki é hereditário e recai sobre o filho e seu filho assim por diante e ambos para os quais benefícios e subsídios regulares são sancionados de tempos em tempos. O sistema Lungi conhecido como Sufaid Resh é uma forma ligeiramente inferior de Maliki. Na Agência do Waziristão do Norte existem 1.620 titulares de Maliks e Lungi.

A nova estratégia do Waziristão do Paquistão
Em 4 de junho de 2007, o Conselho de Segurança Nacional do Paquistão se reuniu para decidir o destino do Waziristão e tomar uma série de decisões políticas e administrativas para controlar a "talibanização" da área. A reunião foi presidida pelo presidente Pervez Musharraf e contou com a presença dos Ministros-Chefes e Governadores das quatro províncias. Eles discutiram a deterioração da situação da lei e da ordem e a ameaça que representava para a segurança do Estado.

O governo decidiu tomar uma série de ações para deter a "Talibanização" e esmagar a militância armada nas regiões tribais e Khyber Pakhtunkhwa.

O NSC do Paquistão decidiu que as seguintes ações serão tomadas para atingir os objetivos :

 Implantação de aviões de reconhecimento não tripulados
 Fortalecimento das agências de aplicação da lei com equipamentos avançados
 Desdobramento de mais tropas para a região
 Operações contra militantes em regime acelerado
 Operações focadas contra comandantes militantes
 Ação contra madrassas que pregam a militância
 Nomeação de coordenadores regionais
 Novos recrutamentos de policiais em Khyber Pakhtunkhwa

O Ministério do Interior tem desempenhado um papel importante na recolha de informação para as operações contra os militantes e as suas instituições. O Ministério do Interior preparou uma lista de comandantes militantes que atuam na região e também preparou uma lista de seminários para monitoramento.

O governo também está tentando fortalecer a aplicação da lei na área fornecendo à polícia de Khyber Pakhtunkhwa armas, jaquetas à prova de balas e dispositivos de visão noturna. O Corpo de Fronteira paramilitar será dotado de artilharia e APC's. As agências estaduais também estão trabalhando no estudo de maneiras de bloquear as frequências FM de canais de rádio FM ilegais.

Referências

Ligações externas
 Isso inclui uma visão da política e da demografia centrada no Império.
 Império Waziristão e Mughal
 Nehru no Waziristão
 Esboço do mapa do Waziristão
 Mehsuds e Wazirs, os fazedores de reis em um jogo de tronos
 Lawrence da Arábia no Waziristão

Khyber Pakhtunkhwa

Waziristão do Norte


Troldmandens lærling er en dansk dokumentarfilm fra 1997 instrueret af Helle Melander.

Handling
To mennesker koncentrerer sig om et musikstykke med sådan en kraft, at der opstår en magisk stemning - af nærvær og gensidig respekt. Den 10-årige Anne Sophie har indstuderet Fritz Kreislers »Præludium og Allegro«, og i filmen ser vi hende blive undervist af den danske violinist Anker Buch.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Troldmandens lærling (dokumentarfilm)


Richard Levinson () a fost un scenarist și producător de televiziune american, care a lucrat adesea în colaborare cu William Link.

Viața și cariera

Levinson s-a născut în orașul Philadelphia din Pennsylvania. A urmat studii la Universitatea din Pennsylvania, unde a obținut o licență în științe economice în 1956. Și-a satisfăcut stagiul militar în Armata Statelor Unite ale Americii în perioada 1957-1958 și s-a căsătorit cu actrița Rosanna Huffman în 1969. Levinson avea origini evreiești.

William Link și Richard Levinson au început în 1946, în prima lor zi de liceu, o prietenie care s-a întins pe durata a 41 de ani. Ambii erau fani ai lui Ellery Queen încă din copilărie și aveau pasiunea de a rezolva mental cazuri detectivistice, pasiune care se va reflecta în activitatea lor.

Duo-ul a scris piese de teatru, scenarii pentru piese radiofonice și scenarii pentru emisiuni de televiziune. Ei au colaborat la scrierea scenariilor și la producerea unor episoade ale serialelor de televiziune Columbo, Mannix, Ellery Queen, Verdict crimă (împreună cu Peter S. Fischer) și Scene of the Crime, a filmelor de televiziune The Gun, My Sweet Charlie, That Certain Summer, The Judge and Jake Wyler, The Execution of Private Slovik, Charlie Cobb: A Nice Night for a Hanging, Rehearsal for Murder și Guilty Conscience, precum și a serialului TV de scurtă durată Blacke's Magic. Ei au fost mândri să creeze emisiuni "inteligente", în loc să creeze emisiuni violente.

Cei doi parteneri au colaborat, de asemenea, la două filme de lung metraj, The Hindenburg (1975) și Rollercoaster (1977), precum și la spectacolul Merlin de pe Broadway, cu magicianul Doug Henning.

Echipa folosit ocazional pseudonimul Ted Leighton, mai ales la filmul de televiziune Ellery Queen: Don't Look Behind You (unde textele lor au fost rescrise substanțial de alți scenariști) și la serialul de televiziune Columbo, atunci când au venit cu povestiri care au fost scenarizate de colaboratorii lor. Au folosit acest pseudonim începând din 1959 pentru unele povestiri publicate în Alfred Hitchcock's Mystery Magazine, când revista publicase deja povestiri semnate cu numele Levinson și Link. Ei au utilizat același pseudonim pentru scenariul ultimului film al lui Steve McQueen, The Hunter. Leighton a fost unul dintre prenumele lui Levinson.

În 1979 Levinson și Link au primit un premiu Edgar special al Mystery Writers of America pentru activitatea lor la serialele Ellery Queen și Columbo. În cursul anilor 1980 au câștigat de trei ori Premiul Edgar pentru cel mai bun film sau miniserial de televiziune, iar în 1989 au obținut premiul Ellery Queen al Mystery Writers of American, acordat cuplurilor de autori de literatură detectivistică. În noiembrie 1995 au fost aleși împreună în Television Academy Hall of Fame.

Moartea
Levinson a murit în urma unui atac de cord la casa lui din Brentwood, Los Angeles, în zorii zilei de 12 martie 1987. A fost înmormântat în Cimitirul Westwood Village Memorial Park. Primul roman spin-off Verdict crimă, intitulat Gin And Daggers, a fost dedicat amintirii sale.

Note

Legături externe

Nașteri în 1934
Decese în 1987
Scriitori din Philadelphia, Pennsylvania
Câștigători ai Premiului Edgar
Scenariști de televiziune americani
Producători de film americani
Decese prin atac de cord

Richard Levinson


Aksaray, Aksaray ilinin şehir merkezidir.

Tarihçe

Aksaray'ın tarihi antik dönemlere kadar uzanmaktadır. Hititler devrinde Garsaura adıyla anılan yerleşim, son Kapadokya kralı Archelaos tarafından yeniden inşa edildi. Şehri yeniden inşa edilen krala nispetende kente Archaleis adı verildi. Kapadokya Krallığı'nın son bulmasıyla yerleşim Roma topraklarına katıldı. Klavdiyus döneminde Roma kolonisi olan yerleşimden Colonia Archelais adıyla bahsedildi. Roma'nın ikiye ayrılmasıyla Bizans idaresine geçen yerleşim 1078 sonrasında civar yerleşimlerle birlikte Selçuklu hakimiyetine girdi. Selçuklular tarafından Kutalmışoğlu'nun idaresine verilen yerleşim daha sonra yeni kurulan Anadolu Selçuklu Devleti topraklarına katıldı. Sultan II. Kılıç Arslan tarafından 1170 yılında şehir yeniden imar edilmiş ve yaptırdığı saray nedeniyle de yerleşim "Aksaray" adını almıştır. Sultanın çoğunlukla şehirde yaşaması ve Sultan tarafından kente askeri tesisler inşa edilmesi nedeniyle de Dârüzzafer, Dârürribât ve Dârülcihâd unvanları da verildi.

Anadolu Selçuklu Devleti'nin zayıflamasıyla yerleşim Karamanoğulları Beyliği egemenliğine geçti. Bir süre Eretna Beyliği ve Karamanoğulları arasında el değiştirdi. 1399 yılında Osmanlı idaresine geçen yerleşim 1402 Ankara Muharebesi sonrasında yeniden Karamanoğulları topraklarına katıldı. Karamanoğlu-Osmanlı mücadelesi sonrasında 1468'de kesin olarak Osmanlı hakimiyetine geçti. Yerleşim Osmanlı-Karamanoğlu mücadelesinde büyük tahribata uğradığı gibi Osmanlı'nın egemen olmasıyla nüfusun önemli kısmi İstanbul'a nakledilmiştir. Zorunlu iskana tabi tutulan bu kitlelerin yerleşimiyle İstanbul'daki günümüz Aksaray semti kurulmuştur.

1530 yılı Osmanlı kayıtlarında Karaman Eyaleti'nin Niğde Sancağına bağlı müstakil bir liva olan Aksaray'da 37 mahalle bulunmakta olup, tahminen bu tarihte yerleşimde 5000-6000 arasında nüfus bulunmaktaydı. Osmanlı'nın ilk resmi nüfus sayımı sadece erkek nüfusun tespit edilmesi için yapılmış olup, bu sayıma göre Aksaray merkezde 2.322 erkek bulunmaktaydı. 19. yüzyıl ortalarında yerleşimden Niğde sancağına bağlı bir kaza olarak bahsedilmiştir. 1868-69 tarihli salnamede yerleşimde 1020 hane bulunduğu kayda geçmiştir . Cumhuriyetin ilk yıllarıyla kurulan il teşkilatının merkez ilçesi oldu. 1933 yılında Aksaray ilinin kaldırılmasıyla yeniden Niğde ilinin bir ilçesi oldu. 1989'da çıkarılan 3578 sayılı kanunla Aksaray ili yeniden kurulmasıyla bu ilin merkez ilçesi konumuna geldi.

Nüfus

İklim
Aksaray İli orta iklim kuşağında olup, soğuk, karasal iklim tipine sahiptir. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlıktır. Yağışlar genellikle ilkbahar ve kış aylarında görülmektedir.

İlgi çekici yerler

Şehir merkezinde bulunan tarihi eserler Selçuklu, Karamanoğulları ve cumhuriyet dönemine aittir. Anadolu Selçuklu döneminden kalan Eğri Minare, Kılıçarslan Hamamları, Selçuklu köprüleri vardır.

Karamanoğulları döneminden ise Karamanoğlu Camii (Ulu Cami) ve Zinciriye Medresesi kalmıştır.

Cumhuriyetin ilk döneminin en güzel mimari örnekleri bulunan Aksaray'da dönemin Aksaray Valisi Abdullah Sabri Karter tarafından yaptırılan birçok eser vardır. 1920'lerde tamamlanan Aksaray Hükümet Konakları, Aksaray Vali Konağı, Aksaray Milli Kütüphanesi, Azmi Milli Un Fabrikası cumhuriyet dönemi mimarlığının en güzel ve özgün örneklerindendir. Bu eserlerin tamamı şehir merkezinde bulunmaktadır.

Hasan Dağı Aksaray ile Niğde arasında şehirden görülebilen 3.000 metrelik bir yanardağdır. Kentin çevresinde ayrıca höyükler yer alır. Aşıklı Höyük Aksaray şehrinin doğusunda  bir mezar höyüğüdür. Diğer bir höyük, Acemhöyük, Aksaray şehrinin kuzey batısında  bir Erken Tunç Çağı yerleşimidir.

Helvadere kasabasındaki antik Roma ve Bizans şehri Nora da Aksaray şehir merkezine yakındır.

Ihlara, Aksaray şehrinden  uzaklıkta bir kanyondur. Ihlara kanyonunda 9. yüzyıl ve öncesinden kalma vadi duvarlarına oyulmuş ve freskler ile süslenmiş antik kiliseler vardır. Şehirdeki Ervah mezarlığında 14. yüzyıl İslam alimi Somuncu Baba ve müderris Cemaleddin Aksarayi'nin mezarları vardır.
Zincirye Medresesi, 1345'te Karaman beyi tarafından yaptırılan, tipik bir Selçuklu kapılı medresedir.

Karamanoğlu Camii, şehir merkezinde bulunan büyük bir camidir. Eğri Minare, I. Alâeddin Keykubad'ın yönetimi altında inşa edilmiş bir Selçuklu Türk minaresi 1221–1236'dır. Yüksek Kilise, şehirden  sarp bir kayanın üzerinde yer alır.

Ekonomi
Aksaray ilinin ekonomisi, toplam il işgücünün %70'ini oluşturan tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Arpa, şeker pancarı, incir, mısır, patates, soğan, fasulye, keten, kenevir, üzüm ve elma bölgenin başlıca ürünleri olup, buğday üretimi en baskın olanıdır. Tarımın yanı sıra geleneksel ekonominin bir parçası olarak halı ve kilim dokumacılığı da yapılmıştır. Kentte sanayi tesisleri de mevcuttur.

Ihlara Vadisi ve Kapadokya'nın diğer turistik yerleri yakındır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Aksaray Belediyesi
 Aksaray Valiliği
 Aksaray YerelNET

Aksaray


9820 Hempel este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9820 Hempel este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,35 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 0,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1971
Centura de asteroizi

9820 Hempel


The Open Bioinformatics Foundation is a non-profit, volunteer-run organization focused on supporting open source programming in bioinformatics. The mission of the foundation is to support the development of open source toolkits for bioinformatics, organise developer-centric hackathon events and generally assist in the development and promotion of open source software development in the life sciences. The foundation also organises and runs the annual Bioinformatics Open Source Conference, a satellite meeting of the Intelligent Systems for Molecular Biology conference. The foundation participates in the Google Summer of Code, acting as an umbrella organisation for individual bioinformatics-related projects.

The Open Bioinformatics Foundation was started in 2001, arising from the BioJava, BioPerl and BioPython projects. A formal membership for the foundation was created in 2005. In October 2012, the foundation began an association with Software in the Public Interest (SPI), a US-based non-profit which aids other organizations in the creation and distribution of free and open-source software. The association with SPI allows financial donations to the foundation (these are 501(c)3 tax-exempt in the US).

The foundation is governed by a board of directors, representing various Bio* projects. As of 2019, the OBF President is Peter Cock (BioPython). Previous OBF presidents include Ewan Birney and Hilmar Lapp (NESCent), previous Board members include Steven E. Brenner.

Projects
The foundation hosts servers for mailing lists, websites, and code repositories for a number of bioinformatics-related open source projects, including:
 BioJava – Java toolkit
 BioMOBY – Data and application execution through web services
 BioPerl – Perl toolkit
 BioPython – Python toolkit
 BioRuby – Ruby toolkit
 BioPHP
 EMBOSS – Sequence analysis toolkit.

See also
List of open-source bioinformatics software
Generic Model Organism Database

References

External links
 Open Bioinformatics Foundation website

Bioinformatics organizations
Free software project foundations

Open Bioinformatics Foundation


The Annapolis Convention, formally titled as a Meeting of Commissioners to Remedy Defects of the Federal Government, was a national political convention held September 11–14, 1786 at Mann's Tavern in Annapolis, Maryland, in which twelve delegates from five U.S. states (New Jersey, New York, Pennsylvania, Delaware, and Virginia) gathered to discuss and develop a consensus on reversing the protectionist trade barriers that each state had erected.  At the time, under the Articles of Confederation, each state was largely independent from the others, and the national government had no authority to regulate trade between and among the states.  New Hampshire, Massachusetts, Rhode Island, and North Carolina had appointed commissioners, who failed to arrive in Annapolis in time to attend the meeting, and Connecticut, Maryland, South Carolina, and Georgia had taken no action at all.   The convention also related to George Washington's plans concerning the waterways connecting the Potomac and the Ohio River.

Convention
Most of the delegates to the meeting were tasked only to take up the issue of trade among the states, but New Jersey's delegates were authorized to discuss a broader scope of reforms. The group realized that the issue of trade touched upon many other aspects of the Confederation and that a future meeting with a broader scope would be necessary to adequately address the problems.

The final report of the convention was adopted unanimously and sent to the Congress of the Confederation and to the states. It sought support for a broader constitutional convention to be held the following May in Philadelphia. It hoped that more states would be represented and that their delegates or deputies would be authorized to examine areas broader than simply commercial trade.

Aftermath
Because of the few representatives in attendance, their authority was limited. It is unclear how much weight the convention's call carried, but the urgency of the need for constitutional reform was highlighted by a number of rebellions that took place all over the country. Although most of them were easily suppressed, Shays' Rebellion lasted from August 1786 to February 1787. The rebellion called attention to both popular discontent and government weakness.

The direct result of the Annapolis Convention's report and the ensuing events was the 1787 Philadelphia Convention, when the United States Constitution was drafted.

Delegates
These states were represented with delegates:
New York: Egbert Benson and Alexander Hamilton
New Jersey: Abraham Clark, William Houston, and James Schureman
Pennsylvania: Tench Coxe
Delaware: George Read, John Dickinson, and Richard Bassett
Virginia: Edmund Randolph, James Madison, and St. George Tucker

See also
 Mount Vernon Conference, 1785 conference presided over by George Washington

References

External links
Text of the report at Yale Law School web site

History of Maryland
Continental Congress
1786 in Maryland
1786 conferences
1786 in the United States
History of Annapolis, Maryland

Annapolis Convention (1786)


Big Beautiful Sky is an album by Venus Hum, released on April 1, 2003 through MCA.

Track listing
"Hummingbirds"
"Montana"
"Soul Sloshing"
"Wordless May"
"Alice"
"Lumberjacks"
"Beautiful Spain"
"The Bells"
"Springtime #2"
"Honey"
"Sonic Boom"
"Bella Luna"

Personnel
Kip Kubin- Computers and synthesizers
Tony Miracle- Computers and synthesizers, guitars, bass guitars, vocals, String arrangement
Annette Strean- vocals, Lyrics
Steve Fitzmaurice- Mixing
Mike Marsh- Mastering
Sean O'Hagan - String arrangement on "Alice", "Bella Luna" and "The Bells"
Marcus Holdaway- String arrangement, Cello
Jackie Norrie- Violin
Sally Herbert- Violin
Brian Wright- Viola
Jacob Lawson- Violin, Viola
Julie Adams- Cello
Christopher Moon- Snare drum
Merton Gauster- Photography

References

Venus Hum albums
2003 albums

Big Beautiful Sky


Yaguareté Corá ist die Guaraní-Bezeichnung für:

 Concepción (Corrientes), Stadt in Argentinien
 Departamento Concepción (Corrientes), Verwaltungseinheit in Argentinien

Yaguareté Corá


Elfelagið Streymoy-Eysturoy-Vágar (SEV) er et fælleskommunalt elselskab på Færøerne, der både driver kraftværker og står for distributionen af elektriciteten til forbrugere og virksomheder. De fleste kommuner på de tre centrale øer Streymoy, Eysturoy og Vágar var med til at stifte SEV i Vestmanna 1. oktober 1946, og efterhånden har SEV fået samtlige færøske kommuner som medlemmer og en af Færøernes største arbejdspladser. Selskabet fungerer stadig som et sameje mellem alle medlemskommunerne. I 2014 kom 51% af SEV's energi fra vedvarende energikilder som vandkraft og vindenergi. I første halvdel af 2015 blev 65,2% af SEV's energi udvundet fra vandkraft og vindenergi.

I 2015 vandt SEV Nordisk Råds Natur- og Miljøpris, som er på 350.000 kroner. SEV har meddelt, at de vil donere pengene til Páls Høll i Vágur, som er en svømmehal og velværecenter, med Færøernes første 50-meter svømmehal. Hallen er opkaldt efter svømmeren Pál Joensen, som er den eneste færøske svømmer hidtil, der har deltaget ved OL og har vundet medaljer ved EM og VM. Ifølge SEV skal pengene bruges til en elevator i Páls Høll, således at det bliver nemmere for handicappede at få adgang til hallen. Páls Høll ligger ved siden af SEVs kraftværk i Vágur, Vágsverkið, og både selve hallen og poolen i hallen opvarmes med spildvarme fra elproduktionen, som indtil hallen åbnede løb ubrugt ud i havet.

Direktører
 Hjalgrím Winther 1953–1983
 Klæmint Weihe 1983–2007
 Hákun Djurhuus 2007–d.d.

Hæder
 2015 - Nordisk Råds Natur- og Miljøpris

Noter

Eksterne henvisninger
 Officielt websted

Offentligt ejede virksomheder fra Færøerne
Elselskaber i Danmark
Etableret i 1946

SEV


Tovarich est une comédie musicale de 1963 en deux actes de David Shaw, avec une musique de Lee Pockriss et des paroles d'Anne Croswell d'après la comédie de Jacques Deval et Robert E. Sherwood.

Productions
La comédie musicale débute à New York au Broadway Theatre le , puis est transférée au Majestic Theatre et au Winter Garden Theatre. Elle a un total de 264 représentations.

La mise en scène est de Peter Glenville et la choréographie est d'Herbert Ross. Le casting original inclut Vivien Leigh, Jean-Pierre Aumont, , Louise Kirtland, Alexander Scourby et .

Vivien Leigh remporte le Tony Award de la meilleure actrice dans une comédie musicale. Leigh quitte la production en raison d'une maladie. Sa doublure, Joan Copeland, reprend le rôle le 7 octobre 1963 et est remplacée par Eva Gabor le 21 octobre 1963.

Chansons

 Acte I
 Nitchevo
 I Go to Bed
 You'll Make an Elegant Butler (I'll Make an Elegant Maid)¹
 Stuck With Each Other
 Say You'll Stay
 You Love Me
 Introduction Tango
 That Face
 Wilkes-Barre, Pa.
 No! No! No!
 A Small Cartel

 Acte II
 It Used to Be
 Make a Friend
 The Only One
 Uh-Oh!
 Managed
 I Know the Feeling
 All for You
 Grande Polonaise
¹ - musique et paroles de Joan Javits et Philip Springer.

Prix et récompenses

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Adaptation d'une pièce de théâtre en comédie musicale
Comédie musicale jouée à Broadway
Comédie musicale des années 1960
Lauréat du Tony Award

Tovaritch (comédie musicale)


Mickey Joe Harte (* 1973 als Michael Joseph Harte in Lifford, County Donegal) ist ein irischer Popsänger.

Leben
Mickey Harte gewann die erste Staffel der irischen RTÉ-Castingshow You're a Star und hatte dadurch den irischen Beitrag beim Eurovision Song Contest 2003 in Riga. Sein Popsong We've Got the World erreichte dort den elften Platz. In den irischen Charts ging der Titel sowie sein Debütalbum Sometimes Right, Sometimes Wrong direkt auf Platz 1. Das Nachfolgealbum Live and Learn konnte noch Platz 53 erreichen.

Diskografie

Alben

Weitere Alben
 2011: Forward to Reality
 2019: Me two

Singles

Weitere Singles
 2017: For the Broken Hearted
 2019: Stressed out

Weblinks

 Irland: Mickey Harte bei eurovision.de
 Homepage

Einzelnachweise

Popsänger
Interpret eines irischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Musiker (Irland)
Ire
Geboren 1973
Mann

Mickey Harte


Genarp (gl. dansk. Gennerup) er en landsby og tidligere stationsby i Skåne i det sydlige Sverige.

Genarp ligger omtrent 20 km sydøst for Lund. Den har siden 1974 været en del af Lunds kommun. Byen har  indbyggere. I byen ligger Genarp Kirke.

Historie

Genarp omtales første gang i 1313, dengang under navnet Genathorp. Den oprindelige landsby lå ifølge arkæologiske undersøgelser lige øst for middelalderkirken. Kirken er den eneste bevarede bygning fra gammel tid i Genarp. Den blev bygget i 1593 af Hack Holgersen Ulfstand.

Genarp var endestation for Malmö–Genarps Järnväg, som åbnedes 1894 og nedlagdes i 1948.

I landsbyen er der to små supermarkeder, to pizzeriaer og to skoler; Häckebergaskolan og Genarps skole. Kendte virksomheder i Genarp er Genarps lådfabrik, der fremstiller bl.a. paller i træ; Ottosons färg, der laver forskellige farver; og Erikshjälpen; en hjælpeorganisation med en stor forretning i netop Genarp.

Omkring landsbyen er der store skove med et rigt dyreliv og også nogle slotte. Det kendteste er Häckeberga slot.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Lunds kommun

Genarp


Sveta Sofija Milanska, rimska kršćanska mučenica. Spomendan joj je 30. rujna,  a osobito se štuje u istočnim katoličkim i pravoslavnim Crkvama.

Bila je udovicom i majkom triju kćeri – Vjere (Fides, Pistis), Nade (Spes, Elpis) i Ljubavi (Caritas, Agape) – s kojima je zajedno skončala mučeništvom u progonima kršćana za carevanja Hadrijanova, oko 137. godine.

Zajedno sa svojim kćerima štuje se i kao Svete Vjera, Nada i Ljubav.

Izvori

Kršćanski mučenici
Životopisi, Milano
Sveci

Sveta Sofija Milanska


5705 Ericsterken este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5705 Ericsterken este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Uccle de Henri Debehogne. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 4,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1965
Centura de asteroizi

5705 Ericsterken


المراقبة والمعاقبة هو كتاب للفيلسوف والباحث الاجتماعي الفرنسي ميشيل فوكو. نشر في فرنسا عام 1975 باسم Surveiller et punir: Naissance de la prison، ثم ترجم إلى الإنجليزية في عام 1977 باسم Discipline and Punish.
ويعنى الكتاب في فحص الآليات الاجتماعية والنظرية التي كانت وراء الاختلاف الرهيب بين نظم العقاب في العصر القديم والعصر الحديث.
ويبدأ الكتاب بمشهد دراماتيكي لعملية تنفيذ حكم الإعدام على المتهم روبرت فرانسوا داميان، في الثاني من أذار من سنة 1757 الذي حاول اغتيال الملك لويس الخامس عشر. في الصفحة المقابلة وضع الكاتب صورة لمخطط سجن صمم بعد 80 عاماً فقط. ويتساءل فوكو عن الطريقة التي تغير من خلالها المجتمع مركزاً على النموذج الفرنسي فيما يخص معاقبة المدانين في مدة قصيرة وسريعة إلى هذا الحد. يطرح الكاتب صورتان لنمطين متقابلين مما يطلق عليه فوكو سياسة تكنولوجيا العقاب:
 العقاب الملكي: ويشتمل على قمع الجماهير من خلال تنفيذ عمليات إعدام وتعذيب وحشية ويقع ذلك ضمن مسار التعذيب العلني، ويتبع ذلك محاصرة المتهم بحيث تمارس السلطة وحدها القرار دون النظر أو السماع إلى المتهم أو الاكتراث بأمر العامة، ودون تقديم اية أدلة أو براهين امام المتهم أو العامة سوى الاعتراف الذي من الممكن ان يكون مكره أو مجبر، وبذلك يمثل هذا النمط قواعد يعرفها المتخصصون وحدهم ضمن النمط الاستقصائي.
 العقاب التأديبي: وهو ما يقول فوكو بأنه يمارس في العصر الحديث.وهو التحول في كيفية توظيف الجسد بالذات من قبل العلاقات السلطوية. يمنح العقاب التأديبي كلاً من (المعالج النفسي، منفذ البرامج، الضابط في السجن) سلطة على (السجين أو المتعلم أو المريض)، ومما يلفت الانتباه أن المدة التي يتوجب على السجين مثلاً أن يقضيها في السجن تتوقف على رأي المختصين. هذها النمط أطلق عليه الكاتب حقبة الرزانة العقابية، لا شك ان ابقاء عمق تعذيبي ضمن الآليات الحديثة للعدالة بقي حتى يومنا هذا الا انه من الملاحظ خضوعه لنظام من السيطرة وبشكل سري لا يمكن رؤيته. فالتكفير الذي يتكالب على الجسد قد استبدل بقصاص يعمل بالعمق في القلب والفكر والإرادة، فيتناول القصاص الروح قبل الجسم وهو حالة انعاس بشكل أو بأخر لنمطية الأنضباط العام لجسد الفرد الذي يشكل مجموع المجتمع ككل.
ان نمط السلطة الانضباطية يعزز ويقوي مبدأ تنمية فعل الإخضاع وفاعلية التابعين لهذا الخضوع، وهي عبارة عن سلطة مخفية غير مرئية تجسد البعد الميكروساسي لثنائية السلطة والمجتمع، وهو فعل تقوم به مؤسسات متخصصة كالاصلاحيات والمدراس والمستشفيات والسجون فهي حالة ممتدة تشكل غالبية مقاصد الحياة العامة والخاصة حتى. فمثلا ان من شأن مؤسسة السجن ان تعمل على فرض الاكراهات الانضباطية التي لا تستند إلى قانون بقدر ما تستند إلى مبدأ التطبيع عبر الخضوع إلى المعايير والقواعد. وأيضا في المدارس اذ تستطيع السلطة ان تفرض الانضباط على حياة الطلاب وتعاملهم ضمن مسار ممنج ونظم ومنهجية التعليم بذاتها وسياسات التعليم مما يوجد الانضباط المؤسس من قبل السلطة المركزية. ويركز موقع الانضباط على الجزء المركزي من المجتمع ويتمثل ذلك بجسد الفرد ضمن مسوغات التطويع والتدريب والاستجابة، وهو ما يطلع عليه الكاتب تحول الجسد إلى آلة،(الجسد_ آلة)، وهو يشكل حالة الاستثمار الاقتصادي والسياسي للفرد. هكذا تتحول الدولة إلى قوة تستحوذ على حياة الفرد بكل تفاصيلها بدون ان ينظر اليها بأنها جرمية أكثر من الجريمة المرتكبة عندما كانت تمارس العنف الدموي والصادم. مع ذلك لم يعد الإنسان في كلتا الحالتين وتحديداً في مسوغات السلطة الانضباطية حراً في عيشه وتصرفاته في ارائه ومعتقداته، لم يعد سيد نفسه بل أصبح آلة تعمل ضمن المسار السلطوي بمختلف اشكاله ومذاهبه، ولا تكتفي السلطة الانضباطية بالضغط على الافراد بل تحولهم إلى وسيلة لخدمة اهدافها البيولوجية.

يقارن فوكو في بحثه ما بين المجتمع الحديث وبين المشتمل (بانوبتيكون)، وهو تصميم أعده جيرمي بينتامز لمبنى سجن (وهذا التصميم لم ينفذ بشكله الأصلي في الواقع، لكنه كان ذي تأثير واضح)، في المشتمل يستطيع حارس واحد أن يراقب عدداً كبيراً من السجناء دون أن يتمكنوا من مشاهدته. السراديب المعتمة لسجون ما قبل الحداثة استبدلت بسجون في أبنية حديثة، لكن فوكو يحرص على أن يوضح أن «الرؤية أو العين تخدع». ويشير إلى أن المجتمع الحديث يستخدم هذه الرؤية لتطبيق نظام التحكم والسيطرة الخاص بالسلطة والمعرفة، وهما مصطلحان يرى فوكو أنهما متصلان ببعضهما بشكل جذري، حتى أنه يستخدمهما غالباً مقترنتين أو مدمجتين على نحو «معرفة ـ سلطة» .
المزيد من الرؤية يقود إلى سلطة تتربع على مستوى متزايد من الفردية، يظهر من خلال قدرة المؤسسة على تعقب ومراقبة الأفراد طوال حياتهم. يشير فوكو إلى رهاب مستمر وشعور دائم بالرقابة يسري في المجتمع الحديث، بدءاً من السجون شديدة التحصين، المنازل المحمية، الموظفون، الشرطة، المعلمون، وصولاً إلى كل نشاطاتنا اليومية وظروف معيشتنا وسكنانا. كلها مرتبطة بالمراقبة (المتنبهة أو الغافلة) التي يقوم بها بعض الناس تجاه البعض الآخر، للتحقق من التزامهم بأنماط السلوك المقبولة.
من الملاحظ ان نمط العقاب عند الكاتب ميشيل فوكو يتدرج بصورة عكسية تماماً، فينتقل العقاب من حالته المرئية إلى الغير مرئية ومن حالة العلني آلة سياسات التخفي وعدم الظهور بالعلن، وتتجه أيضا بذلك ممارسات السلطة من الفيزيائي إلى الشامل أو العام الميركوفيزيائي وتتميز السلطة من سلطة تستند على شرعيتها وقوتها في سبيل الحفاظ على مكانتها إلى سلطة انضباطية تعمل بشكل مجهري من مختلف الاماكن وعلى كافة الاصعدة سياسية واقتصادية واجتماعية وثقافية وغيرها، ضمن مؤسسات تستهدف المجتمع بشكل عام.

انظر أيضاً
 ميشيل فوكو
 آلة ذاتية التشغيل
 مراقبة حقوق الإنسان

روابط خارجية

مراجع

أعمال ميشيل فوكو
تاريخ القانون
كتب باللغة الفرنسية
كتب تاريخ عن العقوبة
كتب تاريخ في القرن 20
كتب تاريخية
كتب علم الاجتماع
كتب غير خيالية 1975
كتب فرنسية غير خيالية
كتب فلسفية
مؤلفات في الفلسفة الاجتماعية

المراقبة والمعاقبة


Jean-Jacques Sempé, usually known as Sempé (; 17 August 1932 – 11 August 2022), was a French cartoonist. He is known for the series of children's books he created with René Goscinny, Le Petit Nicolas, and also for his poster-like illustrations, usually drawn from a distant or high viewpoint depicting detailed countrysides or cities. For decades, he created covers for The New Yorker.

Early life
Sempé was born on 17 August 1932 in Pessac, near Bordeaux to a single mother. He was first raised by foster parents, but then his mother took him back in; she lived with his alcoholic stepfather, and the child experienced violence at home. He was expelled from school as a young man, and then failed to pass exams for the post office, a bank and the railways. He then found work selling tooth powder as a door-to-door salesman and also worked delivering wine by bicycle in the Gironde.

After lying about his age, he joined the French Army in 1950, since it was "the only place that would give me a job and a bed", he subsequently explained, and would occasionally get into trouble for drawing while he was supposed to be keeping watch during guard duty. Upon being disciplined for one such occurrence, his real age was discovered and he was subsequently discharged. He then moved to Paris and began working with René Goscinny. Sempé spent most of his life in Paris's Saint-Germain-des-Prés district.

Artistic career

His career started in France within the context of the Franco-Belgian comics industry. His "mute" watercolours or single image sketches, where the characters speak in pictures or not at all (but somehow manage to convey a rich story) slowly gained international attention. He won his first award in 1952 which is given to encourage young amateur artists to turn professional.

Sempé's full page cartoons appeared in Paris Match for many years. In the 1950s, Sempé became a friend of René Goscinny who would later create Asterix. Together, they invented the character "Little Nicolas" in 1959. Le Petit Nicolas appeared from 1954 in Le Moustique and Sempé drew upon childhood influences and memories to illustrate the comic. In 1960, the comic Le Petit Nicolas was published in Pilote magazine. It was at the time unusual modern children's literature given that it is centred on the experience of the child, rather than an adult interpretation of the world. In general, Sempé rarely drew from life, drawing something every day, putting sketches aside when he got bored with them.

His work has appeared as the cover of The New Yorker magazine from 1978, more than a hundred times. He illustrated Süskind's 1991 novella Die Geschichte von Herrn Sommer. Le Petit Nicolas was translated into 30 languages. A translation of his drawings into English, by Anthea Bell, was published in four volumes in 2006: Nothing is Simple (1962), Everything is Complicated (1963), Sunny Spells (1999) and Mixed Messages (2003). On the occasion of his 80th birthday, the Wilhelm Busch Museum held an exhibition of his work in 2012.

Based on the drawings from Sempé in the series Le Petit Nicholas, the animated film Little Nicholas: Happy As Can Be in 2022 is as a beautiful homage to Sempé and Goscinny.

Personal life and death
Sempé's marriages to fellow artists Christina Courtois and Mette Ivers ended in divorce; he had a daughter from his second marriage. In 2017, he married Martine Gossieaux, his former agent.

Sempé died on 11 August 2022, at age 89. President Emmanuel Macron wrote on Twitter : "Tender irony, the delicatesse of intelligence, the jazz: we will not be able to forget Sempé."

Bibliography

Sempé's works are held by the Bibliothèque nationale de France, including:

Collections published Éditions Denoël
Rien n'est simple (1961)
 (1962)
Sauve qui peut (1964)
Monsieur Lambert (1965)
La grande panique (1966) English Panic Stations
Saint Tropez (1968)
L'information consommation (1968)
Marcelin Caillou (1969)
Des hauts et des bas (1970)
Face à face (1972)
Bonjour bonsoir (1974)
L'ascension sociale de Monsieur Lambert (1975)
Simple question d'équilibre (1977)
Un léger décalage (1977)
Les musiciens (1979)
Comme par hasard (1981)
De bon matin (1983)
Vaguement compétitif (1985)
Luxe, calme et volupté (1987)
Par avion (1989)
Vacances (1990)
Ames sœurs (1991)
Insondables mystères (1993)
Raoul Taburin (une bicyclette à propos de son père) (1995)
Grands rêves (1997)
Beau temps (1999)
Multiples intentions (2003)
Sentiments distingués (2007)
Sempé à New York (2009)

Filmed portrait
Sempé, rêver pour dessiner (2002) – director Françoise Gallo – International Prize FIFAP UNESCO "Meilleure démarche d'artiste" DVD Digipack (fr)

Compilations
En avant −1967 – Pauvert
Quelques manifestants  –  1983 –
Quelques enfants  –  1983 –
Quelques jours de congé  –  1984 –
Quelques vices impunis  –  1986 –
Quelques romantiques  –  1986 –
Quelques représentations  –  1987 –
Quelques concerts  –  1987 –
Catherine Certitude (with Patrick Modiano)  –  1988 –
Quelques artistes et gens de lettres  –  1989
Quelques citadins  –  1989 –
Quelques sentiments de culpabilité  –  1991 –
Quelques meneurs d'hommes  –  1991 –
L'histoire de Monsieur Sommer (with Patrick Süskind) – 1991 –
Quelques forces obscures, éditions Denoël, 1994
Quelques mystiques  –  2000  –
Quelques philosophes  –  2002 –
Le monde Sempé	–  2002 –
Un peu de Paris – 2001
Un peu de la France – 5 November (watercolours without text)

References

External links
 lambiek.net entry on Sempé

1932 births
2022 deaths
Burials at Montparnasse Cemetery
French editorial cartoonists
French comic strip cartoonists
French comics artists
The New Yorker cartoonists
Paris Match writers
People from Gironde
Commandeurs of the Ordre des Arts et des Lettres
French Army soldiers

Jean-Jacques Sempé


Ljestvice i sastavi liga četvrtog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva u sezoni 2020./21.
Kao posljedica pandemije COVID-19 u svijetu i Hrvatskoj odigravanje natjecanja je bilo otežano, te je dolazilo i do prekida pojedinih liga.

4. NL Bjelovar – Koprivnica – Virovitica
Klubovi iz Bjelovarsko-bilogorske, Koprivničko-križevačke i Virovitičko-podravske županije.
Također i kao IV NL BJ-KC-VT

 Izvori:
 rsssf.org
 sofascore.com
 tipscore.com
 "Glas Podravine"

4. NL Čakovec – Varaždin
Klubovi iz Međimurske i Varaždinske županije.

 Izvori:
 rsssf.com
 zns-varazdin.hr, 4. NL ČK-VŽ 2020/2021
 zns-varazdin.hr, 4. NL ČK-VŽ 2020/2021, wayback
 zns-varazdin.hr, Službeno glasilo 4. NL ČK-VŽ
 zns-varazdin.hr, Službeno glasilo 4. NL ČK-VŽ, br. 273
 sofascore.com

4. NL NS Rijeka

Klubovi iz Istarske, Ličko-senjske i Primorsko-goranske županije.

 Izvori:
 rsssf.com
 sofascore.com
 tipsscore.com
 sportcom.hr, ljestvica
 sportcom.hr, rezultati

MŽNL Slavonski Brod – Požega
Klubovi iz Brodsko-posavske i Požeško-slavonske županije.

 Izvori:
 rsssf.com
 Sofa score, ljestvica

1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska

1. ŽNL Splitsko-dalmatinska

ŽNL Šibensko-kninska

1. ŽNL Zadarska

Povezani članci
 1. HNL 2020./21.
 2. HNL 2020./21.
 3. HNL 2020./21.
 5. rang HNL-a 2020./21.
 6. rang HNL-a 2020./21.
 7. rang HNL-a 2020./21.
 Hrvatski nogometni kup 2020./21.

Vanjske poveznice
  sofascore.com, Croatia Amateur

Izvori

  rsssf.com, Croatia 2020/21 - Fourth Level

2020-21
 4

4. rang HNL-a 2020./21.


Alberto Victor Stawinski (São Marcos, 10 de agosto de 1909 – Caxias do Sul, 29 de maio de 1991), também conhecido como frei Alberto de São Marcos, foi um frei capuchinho, padre, músico, professor, cronista, lexicógrafo e tradutor brasileiro. Como historiador, deixou obras de referência sobre os capuchinhos e os imigrantes poloneses, e foi um pioneiro no estudo da língua talian.

Biografia
Nascido em São Marcos em 10 de agosto de 1909, quando a cidade ainda era um distrito de Caxias do Sul, era filho de Francisco Stawinski, professor, e Otilia Strzelecka, ambos nascidos em Kutno, na Polônia. Seu avô Andreas Stawinski havia sido o líder da imigração polonesa para Caxias do Sul em meados de 1889, conduzindo cerca de 300 famílias. Fez seus primeiros estudos na escola que o pai mantinha, e com cinco anos já ajudava na Igreja como coroinha. Em 1917 a família se mudou para Erechim, onde seu pai começou a trabalhar como agente dos correios. Em torno de 1919 foi atraído para a Ordem dos Capuchinhos por influência do frei Gentil de Caravaggio, do qual mais tarde seria biógrafo.

Em 1920 ingressou no Seminário Seráfico dos Capuchinhos de Veranópolis, onde concluiu o ginásio em 1924. Fez o noviciado em Flores da Cunha, proferindo os primeiros votos em 1º de setembro de 1927. Até 1933 estudou Filosofia e Teologia no Convento de São Francisco de Garibaldi, sob a orientação de Dom Cândido Maria Bampi. Foi ordenado sacerdote em Porto Alegre em 31 de julho de 1933 pelo arcebispo Dom João Becker, celebrando sua primeira missa em 16 de janeiro de 1934 em Erechim. Foi em seguida indicado coadjutor em Sananduva, e depois em Paim Filho, São João da Urtiga e Maximiliano de Almeida, dando assistência a vários núcleos de imigração polonesa.

Em 1936 foi nomeado reitor e professor do Seminário de Veranópolis, dando aulas de português, francês, latim, grego, italiano, polonês, canto e teoria da música. Em 1942 foi criada a Província dos Capuchinhos do Rio Grande do Sul como uma jurisdição autônoma, sendo indicado diretamente de Roma como seu titular (ministro provincial) o frei José de Bento Gonçalves. Frei Alberto foi escolhido como um dos quatro membros do governo para assessorá-lo. Em 21 de dezembro de 1945 foi escolhido ministro na primeira eleição autônoma do Capítulo, e em 1946 foi eleito guardião. Abriu seminários em Santa Maria e Vila Flores e promoveu a construção do Hospital São Paulo em Lagoa Vermelha. Expirando seu mandato de três anos, passou a dirigir a paróquia de Santo Antônio do Partenon de Porto Alegre, sendo responsável pelo reinício das obras paralisadas da igreja, e foi capelão das Irmãs de Nossa Senhora de Aparecida. Em 1952 começou a lecionar Pedagogia, Religião e Filosofia da Educação na Escola Normal de Camaquã, assumindo também a regência da capela da escola. Em 1957 voltou a Porto Alegre para ser capelão e professor do Colégio Sévigné, lecionando as mesmas disciplinas. Em 1958 foi eleito presidente da seção estadual da Conferência dos Religiosos do Brasil, e nomeado lente de Oratória Sagrada no Curso de Teologia dos capuchinhos de Porto Alegre.

Entre 1961 e 1964 foi vice-ministro da Província e reitor e professor de inglês do Seminário de Veranópolis, de 1964 a 1965 foi superior do Convento de São Lourenço de Brindes em Porto Alegre e assistente eclesiástico das Irmãs de Nossa Senhora de Aparecida, partindo então para os Estados Unidos para estudos sobre televisão, planejando inaugurar uma emissora da Ordem, o que efetivamente aconteceu, mas teve curta duração. Em 1969 transferiu-se para Caxias do Sul, de onde não mais sairia, vivendo no Convento da Imaculada Conceição, assumindo a direção do Instituto Histórico da Província dos Capuchinhos, ajudando a fundar a Escola Dom Vital, e colaborando com o jornal Correio Riograndense na parte técnica, reestruturando sua seção de tipografia e adquirindo novos equipamentos. Foi um dos editores da Editora São Miguel dos Capuchinhos, ocupado com a seção de História. Em 1975 era diretor espiritual e capelão do Instituto Bom Pastor, e em 1982 foi nomeado juiz do Tribunal Eclesiástico Regional de Porto Alegre. Em 1984 era o presidente do Tribunal.

Faleceu enquanto dormia em 30 de maio de 1991 em Caxias do Sul, vítima de edema pulmonar. Recebeu muitas homenagens e vários obituários. Seu obituário no jornal Pioneiro disse que "a Igreja e a sociedade perderam uma enciclopédia e uma personalidade íntegra na consagração com Deus". O bispo diocesano Dom Paulo Moretto disse que ele "foi um franciscano feliz pela vocação que Deus lhe concedeu. Frei Alberto soube amar e compreender o povo do qual teve origem, mas soube amar com igual carinho nossa colônia italiana". O embaixador da Polônia no Brasil enviou mensagem dizendo que "sua contribuição à comunidade brasileira e polono-brasileira em Caxias permanecerá inesquecível. Morreu um grande homem da Igreja, um eminente brasileiro e polonês".

Obra
Como sacerdote foi muito estimado pela sua bondade, caridade e zelo pastoral, e pelo incentivo que deu às vocações. O historiador Mário Gardelin, com quem colaborou, o tinha em alta conta e o chamou de "uma das glórias da Igreja Católica do Rio Grande do Sul e esplendor dos filhos de São Francisco de Assis, sacerdote de virtudes, amor e dedicação". Também foi elogiado pelo colega como pesquisador e "historiador de larga autoridade".

Poliglota, dominava o talian, polonês, espanhol, francês, inglês, latim e grego. Escreveu várias obras didáticas sobre gramática, lógica, música e latim. Sua extensa Sintaxe latina foi um sucesso editorial, sendo reimpressa várias vezes. Promoveu a língua e cultura polonesa em várias cidades e manteve uma coluna em polonês sobre o folclore da etnia no jornal Correio Riograndense. Colaborou em vários periódicos e jornais, principalmente no Correio Riograndense e no Lud (em polonês). Deixou importante contribuição para a historiografia do estado em muitos artigos e em particular com as obras Primórdios da imigração polonesa no Rio Grande do Sul (1875-1975), Os 50 anos de atividades dos Capuchinhos no Rio Grande do Sul, Capuchinhos da primeira hora e Capuchinhos italianos e franceses no Brasil (este em parceria com Mário Gardelin), que se tornaram referenciais. Colaborou na principal produção de Fidélis Dalcin Barbosa, A Diocese de Vacaria. Foi biógrafo dos destacados religiosos Josué Bardin e Fortunato Giacomel (Frei Gentil). Traduziu para o português várias obras polonesas, entre elas Livro da vida de Ksiega Zycia, e Conheci o bem-aventurado Maximiliano Maria Kolbe, de frei Justino Mlodozeniec, bem como artigos, poemas, orações e canções do inglês, francês e italiano.

Escreveu a Gramática e Vocabulário do Dialeto Italiano-Riograndense, com 124 páginas, incluída como anexo na 5ª edição do Nanetto Pipetta de 1976, a primeira produção em seu gênero, e o volume independente Dicionário Vêneto Sul-Riograndense-Português publicado em 1987 pela editora da Universidade de Caxias do Sul em parceria com a Escola Superior de Teologia São Lourenço de Brindes e o Correio Riograndense, com quase 10 mil verbetes, obra elogiada por Rovílio Costa, Gardelin ("uma contribuição de primeira ordem"), e Dante de Laytano, que a qualificou como "um dos mais belos e úteis livros escritos no Rio Grande do Sul, abordagem única e de grande alcance linguístico, [...] obra preciosíssima de estudos de linguagem na nossa província", que mais do que um dicionário, era um ensaio de linguística, "obra prima de pesquisa, cultura e originalidade, trabalho de nível científico nada comum". A obra também foi homenageada na Assembleia Legislativa pelo deputado Valmir Susin, e foi reeditada na Itália transformada em dicionário trilíngue com o acréscimo da versão para o italiano padrão por Ulderico Bernardi e Aldo Toffoli, com apoio do Banco de Treviso e a Universidade de Veneza, também recebendo elogios. Darcy Luzzatto atualizou e expandiu a obra em seu Dissionàrio Talian-Português.

Homenagens
Em 1958 recebeu muitas homenagens pelo seu jubileu de prata sacerdotal, e novamente em 1983 pelo seu jubileu de ouro, quando a Prefeitura de São Marcos lhe entregou uma placa de reconhecimento. Em 1988 recebeu o Troféu Caxias na categoria Cultura, concedido pelo jornal Pioneiro e a Rádio São Francisco. Em 1989 foi patrono da Feira do Livro de Caxias e recebeu uma placa em homenagem da Prefeitura. O Governo do Estado o premiou com uma medalha de ouro por suas contribuições à cultura. Foi um dos homenageados na mostra Peregrinos e Forasteiros, montada no Museu dos Capuchinhos de Caxias do Sul em 2016, e em 2002 a Biblioteca Municipal de São Marcos inaugurou o Espaço Cultural Frei Alberto Stawinski. Foi biografado no Dicionário Biográfico da Diáspora Polonesa no Brasil de Zdzisław Malczewski e na Enciclopédia da Emigração Polonesa de Kazimierz Dopierała.

Ver também
Imigração italiana no Rio Grande do Sul
Imigração polonesa no Brasil

Brasileiros de ascendência polonesa
Capuchinhos
Colonização do Rio Grande do Sul
Historiadores do Rio Grande do Sul
Imigração polonesa no Brasil
Lexicógrafos do Brasil
Mortos em 1991
Nascidos em 1909
Naturais de São Marcos (Rio Grande do Sul)
Padres do Rio Grande do Sul
Tradutores do Rio Grande do Sul

Alberto Stawinski


Gudena de Cartago (f. 203) santa y mártir cristiana del . Fue sometida a martirio y muerta por orden del prefecto Rufino. Primero sometida cuatro veces al suplicio del potro, lacerada con garfios, vejada con varias pruebas en la cárcel y, finalmente, degollada.

Enlaces externos

 Santa Gundena
 St. Gundenis

Santos católicos
Santas
Mártires cristianos de la Antigua Roma del siglo III
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo III
Mujeres de la Antigua Roma del siglo III

Gundena de Cartago


La esfinge de la muerte menor (Acherontia styx) es una mariposa nocturna de la familia Sphingidae oriunda de Asia. Tiene una preferencia particular por la miel y los apicultores han reportado haber encontrado individuos de esta especie dentro de las colmenas. Acherontia styx tiene la propiedad de imitar el aroma producido por las abejas, lo cual le permite entrar en una colmena sin ser atacada para conseguir miel. Su lengua, la cual es robusta y fuerte, le permite extraer miel al introducirse entre las paredes de las celdas. También se les conoce por infestar las plantaciones de yuzu (Citrus junos) en Corea del sur.

Descripción
Esta especie es similar a la europea A. atropos pero se diferencia por tener dos bandas a la mitad inferior de las alas delanteras en vez de una y usualmente no tiene ninguna banda oscura a través de la superficie ventral del abdomen. La mancha en forma de calavera es más oscura y hay una débil mancha azul rodeada por una franja negra submarginal en la parte superior de las alas inferiores. Además, tiene una mancha de color naranja en las alas superiores, y en la A. atropos suele ser blanca.

Hay dos  subespecies descritas, la A. s. styx y la  A. s. medusa. Sin embargo, las autoridades en el tema consideran que la  A. s. medusa es una especie estacional frecuente en las estaciones y lugares húmedos, y no distinta de forma taxonómica.

Desarrollo
Los huevos son puestos principalmente en las especies Bignoniaceae, Fabaceae, Oleaceae, Pedaliaceae, Solanaceae y Verbenaceae. En la India, las larvas pueden llegar a dañar los cultivos debido a su gran número, cultivos como Sesamum indicum. Las larvas maduras pueden alcanzar los 120 mm, y su exoesqueleto puede tener tonos de verde, amarillo o marrón. Las larvas se asemejan a las de A. atropos excepto porque el moteado en azul oscuro presente en el dorsal está más pronunciado en la mitad anterior de cada segmento abdominal, y la trompa es menos curvada y carece de una punta cóncava. La pupación sucede en una gruta bajo tierra, excavada a menos de diez centímetros por debajo de la superficie del terreno.

Distribución
La variante conocida como A. styx medusa habita a lo largo del este Asiático, emigrando desde el Noreste de China a Japón, y también en el sudeste de China y Vietnam, desde donde hacen sus migraciones a las penínsulas de Tailandia y Malasia. También se pueden ver en Tailandia, Birmania, Bangladés, India, Nepal, Pakistán y en sus migraciones desde  Irán a Arabia Saudí e Irak.

Cultura popular
Una pupa de Acherontia styx encontrada en el paladar blando de una víctima de asesinato es una pista vital en la novela de suspense The Silence of the Lambs. En la versión cinematográfica, sin embargo, aunque el guion aún hace referencia a styx, la especie que se muestra es Acherontia atropos.

Referencias

Enlaces externos

styx
Lepidópteros de Asia
Animales descritos en 1847
Taxones descritos por John Obadiah Westwood
styx acherontia

Acherontia styx


La microrregión de Campo Maior es una de las microrregiones del estado brasileño del Piauí perteneciente a la mesorregión Centro-Norte Piauiense. Su población según el censo de 2010 es de 220.397 habitantes y está dividida en diecinueve municipios. Posee un área total de 24.302,504 km². La población de la microrregión está formada por negros y mulatos 40.8, caboclos (mestizos de indio y blanco) 33.8, blancos de origen portugués y árabe 25.2, y asiáticos 0.2 además de contar con 47 indígenas viviendo en la microrregión en 2010

Municipios

 Alto Longá
 Assunção do Piauí
 Boqueirão do Piauí
 Buriti dos Montes
 Campo Maior
 Capitão de Campos
 Castelo do Piauí
 Cocal de Telha
 Domingos Mourão
 Jatobá do Piauí
 Juazeiro do Piauí
 Lagoa de São Francisco
 Milton Brandão
 Nossa Senhora de Nazaré
 Novo Santo Antônio
 Pedro II
 São João da Serra
 São Miguel do Tapuio
 Sigefredo Pacheco

Campo Mayor

Microrregión de Campo Maior


Dom Demokratskog saveza Hrvata u Vojvodini, građevina u Subotici na Beogradskoj cesti 31.

Veliku je ulogu imala u povijesti Hrvata. Hrvatska katolička laička inteligencija iz Subotice u ovoj se zgradi sastajala u vrijeme Kraljevine Jugoslavije. Poslije Drugog svjetskog rata bila je sastajalištem visokih dužnosnika iz Hrvatske i najviših predstavnika Vojne uprave za Banat, Bačku i Baranju s predstavnicima subotičkih bunjevačkih Hrvata. 1990-ih su ovdje donesene najvažnije odluke o političkoj budućnosti Hrvata Vojvodine. Ovdje su čelnici DHSV-a održavali najvažnije sastanke s predstavnicima međunarodne zajednice u kriznim 1990-tim godinama. Mjestom je dogovaranja mjera za osiguranje ostanka i opstanka Hrvata na svojim povijesnim prostorima Srijema, Bačke i Banata. Od kupnje pa sve do danas poznatim je mjestom političkog okupljanja subotičkih i vojvođanskih Hrvata, jedan od najznačajnijih i najdugotrajnijih suvremenih simbola subotičkog hrvatstva. Ukratko, postala je simbol i simbolom je volje Hrvata za ostankom i opstankom i na ovim povijesnim etničkim prostorima Hrvata iz Vojvodine.

U zgradi stranačke prostorije ima Demokratski savez Hrvata u Vojvodini, koji je vlasnik svojih stranačkih prostorija. Prostore imaju na 398 m² uređenih prostorija na prizemlju i u suterenu te na placu površine 946 m². DSHV je ciljano odlučio kupiti ovu zgradu, jer je u povijesti bila od povijesne važnosti za subotičke Hrvate. Vlasnički su ga stjecali sukcesivno od 1994. do 2011. godine. Tijekom 2000-ih godina uređeni su suteren i cijela unutrašnjost. Financijsku konstrukciju za uređenje pokrila je dijelom donacijom bivšeg vlasnika, dijelom sredstva donacija iz Republike Hrvatske te dijelom iz vlastitih ušteđenih sredstava DSHV.

Izvori

Građevine u Subotici
Vojvođanski Hrvati

Dom DSHV u Subotici


Eliot Vassamillet (født 29. december 2000) er en belgisk sanger, der repræsenterer Belgien ved Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv, Israel.Han blev udvalgt internt med sangen "Wake Up" skrevet af Pierre Dumoulin, der tidligere har skrevet "City Lights" til sangerinden Blanche, som placerede sig som nummer 4. ved Eurovision Song Contest 2017.

Referencer

Sangere fra Belgien
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2019
Belgiens Eurovision Song Contest-deltagere

Eliot Vassamillet


Petnjica je grad i središte istoimene općine u istočnoj Crnoj Gori. Općina Petnjica nastala je u 2013. godine izdvajanjem iz stare općine Berane.

Naselja
U općini Petnjica nalaze se 24 naseljena mjesta – Azane, Bor, Dašča Rijeka, Dobrodole, Donja Vrbica, Godočelje, Gornja Vrbica, Javorova, Johovica, Kalica, Kruščica, Lagatori, Lješnica, Murovac, Orahovo, Patulj, Petnjica, Ponor, Poroče, Radmanci, Savin Bor, Trpezi, Tucanje i Vrševo.

Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine općina Petnjica imala je 5.455 stanovnika, od čega u samoj Petnjici 539.

Općina Petnjica

Petnjica (naseljeno mjesto)

Napomena: Ranije povećano za naselje Lazi koje je ukinuto.

Popis 2011.

Izvori

Gradovi u Crnoj Gori

Petnjica