Amerika Birleşik Devletleri'nin eyaletleri veya Amerika Birleşik Devletleri'nin devletleri, 50 tane olup birbirleriyle politik bir birlik oluştururlar. Her bir eyalet, bir coğrafi bölgede idari yetkiye sahiptir ve egemenliğini federal hükûmetle paylaşır. Egemenliğin her bir eyalet ile federal hükûmet arasında paylaşılmasından dolayı Amerikalılar hem federal cumhuriyetin, hem ikamet ettikleri eyaletin vatandaşıdır. Eyalet vatandaşlığı ve ikamet esnektir ve bir eyaletten diğerine taşınmak için herhangi bir hükûmet iznine gerek yoktur. Şartlı tahliyeyle serbest kalmış hükümlüler ve velayeti paylaşan boşanmış ebeveynlerin çocukları gibi belirli bir mahkeme kararıyla bu hakkı sınırlandırılmış kişiler, anılan kuralın istisnasını oluşturur.

Eyalatlerin nüfusu 600.000'in biraz altından (Wyoming), 39 milyonun üzerine (Kaliforniya) ve yüzölçümü 3.140 km²'den (Rhode Island) 1.717.860 km²'ye (Alaska) değişiklik gösterir. Dört eyalet tam resmî adlarında commonwealth ifadesini kullanır.

Eyaletler illere ya da illere eş değer birimlere ayrılmıştır. Bunlara belli ölçüde yerel idari yetki tanınmıştır, ancak egemenlikleri bulunmaz. İller ve illere eş değer birimlerin yapıları eyaletten eyalete farklılık gösterir. Eyalet yönetimleri, yetkilerini (her bir eyaletin) halkından, kendi ayrı anayasaları dolayısıyla alır. Bu anayasaların her birinin temelini cumhuriyetçi ilkeler oluşturur ve her biri üç kuvvetten oluşan bir yönetim öngörür: Yürütme, yasama ve yargı.

Birleşik Devletler Anayasası'na göre eyaletler, aralarında anayasa değişikliklerinin onanmasının da bulunduğu çeşitli yetki ve haklara sahiptir. Tarihsel olarak bakıldığında, yerel kolluk kuvvetleri, devlet okullarında eğitim, sağlık hizmetleri, eyalet içi ticaretin düzenlenmesi ve yerel ulaşım ile altyapı genel olarak öncelikle eyaletlerin sorumluluk alanındadır. Öte yandan, günümüzde bunların tamamı önemli ölçüde federal kaynaklarca karşılanmakta ve federal düzeyde yasal düzenlemelere tabi tutulmaktadır. Zaman içinde ABD Anayasası değişikliklere uğradı ve uygulanışı ile hükümleri değişti. Merkezîleşmeye ve incorporation'a (Mahkelemerin U.S. Bill of Rights'ı eyaletlere uygulaması) doğru genel bir eğilim oluştu ve federal hükûmetin rolü arttı. Eyaletlerin yetki ve egemenliğinin federal hükûmet ile bireylerin hakları karşısında sınırları ve içeriğine ilişkin bir kavram olan eyaletlerin haklarına ilişkin tartışmalar sürmektedir.

Eyaletler ve buralarda ikamet edenler çift meclisli bir yasama organı olup Senato ile Temsilciler Meclisi'nden oluşan federal Kongre'de temsil edilir. Her eyalet Senato'da iki senatörle temsil edilir ve Meclis'te en az bir temsilci ile temsil edilme hakkına sahiptir. Temsilciler Meclisi üyeleri tek üyeli bölgelerden seçilir. Temsilciler eyaletler arasında, en son on yıllık anayasal nüfus sayımına göre belirlenecek oranlarla paylaştırılır. Her eyalet ayrıca devlet başkanını seçen Seçiciler Kurulu'na belirli sayıda seçici gönderme hakkına sahiptir. Her eyaletin seçici sayısı, o eyaletin temsilci sayısı ile senatör sayısının toplamına eşittir.

Anayasa Kongre'ye, Birliğe yeni eyaletleri kabul etme yetkisi tanımıştır. ABD'nin 1776'da kuruluşundan bu yana, eyalet sayısı en baştaki 13'ten 50'ye yükselmiştir. En yeni eyaletler, ikisi de 1959'da eyalet olan Alaska ve Hawaii'dir.

Anayasa, eyaletlerin Birlik'ten ayrılma yetkilerinin olup olmadığı konusunda sessiz kalmıştır. Amerikan İç Savaşı'ndan kısa süre sonra ABD Yüksek Mahkemesi, Texas v. White davasında bir eyaletin tek taraflı olarak bunu yapamayacağını hükme bağlamıştır.

Tıklanabilir harita

Haritada yer alan eyaletlerin üzerine tıklayarak ilgili maddeye gidebilirsiniz.

Hükümetler

ABD anayasa hukuku uyarınca, 50 ayrı eyalet ve bir bütün olarak Birleşik Devletler egemen yargı yetkilisidir. Eyaletler, ülkenin idari bölümleri değildir; Amerika Birleşik Devletleri Anayasası Onuncu Değişikliği federal hükûmete devredilmemiş tüm hükûmet yetkilerini eyaletlere veya halka saklı tutar.

Sonuçta 50 eyaletten her biri, halkının uygun göreceği herhangi bir şekilde (ABD Anayasası tarafından belirlenen geniş parametreler ve Kongre tarafından uygulanan Cumhuriyet Garantisinde) kendi bireysel hükûmetini düzenleme ve Anayasa ile federal hükûmete verilmeyen tüm hükûmet yetkilerini kullanma hakkını saklı tutar. Federal hükûmetten farklı olarak bir eyalet, halkının refahı için gerekli tüm yasaları genel olarak yapma hakkı olan polis gücü olarak sayılmamıştır. Sonuç olarak, çeşitli eyaletlerin hükûmetleri pek çok benzer özelliği paylaşırken, genellikle biçim ve içerik açısından büyük farklılıklar gösterirler. İki eyalet hükûmeti hiçbir zaman tamamen aynı değildir.

Genişleme

Kaynakça


Le Festival du cinéma japonais contemporain Kinotayo 2021,  du festival, s'est déroulé du  au  à Paris.

Jury
 Laure Giroir
 Alice Lahourcade
 Pascal-Alex Vincent

Sélection

En compétition
  de Yujiro Harumoto
  de Yoshihiko Ueda
  de Haruka Komori et Natsumi Seo
  de Koji Hijikata
  de Kōji Fukada
  de Kōji Fukada
  de Junta Yamaguchi
  de Yukiko Sode

Séances spéciales

 Les Amants Sacrifiés (スパイの妻, Supai no tsuma?) de Kiyoshi Kurosawa
 Belle (竜とそばかすの姫, Ryū to sobakasu no hime?) de Mamoru Hosoda

Écologie & Animation

 De l'autre côté du ciel (えんとつ町のプペル, Entotsu-machi no Poupelle?) de Yusuke Hirota
 Wonderland, le Royaume sans pluie (バースデー・ワンダーランド, Bāsudē Wandārando?) de Keiichi Hara
 Lettre à Momo (ももへの手紙, Momo e no Tegami?) de Hiroyuki Okiura
 Junk Head de Takahide Hori

Films & Gastronomie

 Tempura (私をくいとめて, Watashi o kuitomete?) de Akiko Ōku
 La Saveur des Ramen de Eric Khoo
 Les Délices de Tokyo (あん, An?) de Naomi Kawase
 Mochi de Mayumi Komatsu

Palmarès
 Soleil d'or (prix du public) :  de Yukiko Sode
 Grand Prix :  de Yoshihiko Ueda
 Prix du jury :  de Yukiko Sode

Notes et références

Liens externes

Kinotayo
Kinotayo


Sirotkin bzw. Sirotkina ist der Familienname folgender Personen:

 Andrei Witaljewitsch Sirotkin (* 1985), russischer Boxer
 Dmitri Wassiljewitsch Sirotkin (1864–1953), russischer Reeder und Mäzen
 Sergei Olegowitsch Sirotkin (* 1995), russischer Automobilrennfahrer
 Marta Alexandrowna Sirotkina (* 1991), russische Tennisspielerin

Sirotkin


أسطورة الغرباء هي الرواية رقم 18 من سلسلة ما وراء الطبيعة التي تصدرها المؤسسة العربية الحديثة ضمن روايات مصرية للجيب للكاتب أحمد خالد توفيق تعد السلسلة أول سلسلة روايات عربية في أدب الرعب.

أحداث الرواية
يسافر رفعت إسماعيل إلى سويسرا للأشتراك في مؤتمر طبى، وهناك يتلقى دعوة من فرديرك شوندر لزيارة مدينة بازل فيوافق رفعت على الدعوة، وفي نفس الوقت يسقط نيزك على قرية تدعى موندهاوزه بالقرب من بازل ويختفى النيزك بدون أي أثر، والتي يتصادف أن رفعت يزورها بعد أن دعه فرديرك شوندر إلى مسقط رأسه.

و بعد ذلك يحدث أحداث غريبة في القرية الهادئة، حيث يجد أحد الحطابين جثة لفتى يدعى بيتر شمارت وهو غارق في النهر، ويصاب أخوه هاينز شمارت بحالة عصبية، ويفقد جزء كبيرا من وزنه، ويتساقط جزء من الشعر في مؤخرة رأسه على هيئة دائرة كاملة الأستدارة، ويتصادف أن تصبح القرية معزولة عن العالم بسبب تساقط الثلوج التي تؤدى إلى غلق الممرات المؤدية إلى القرية.

تنتشر الأعراض التي أصابت هاينز شمارت بين الشباب والمراهقين في القرية، ويعتبر الأطباء الموجودين في القرية هذا نوعا من الوباء، وتقتل إنريكه ستورلى - خطيبة هاينز شمارت - في ظروف غامضة، وتتجه أصابع الاتهام إلى هاينز شمارت الذي تحتجزه الشرطة، ليجد الجميع جثة ثانية لفتى يدعى كارل، ويعتقد رفعت إسماعيل والأطباء الموجودين معه أن ما يحدث في القرية أن هناك تنظيما ما تسبب بكل هذه الجثث لأنهم عرفوا أكثر من اللازم، وهناك من يرجح أن يكون هؤلاء غرباء من الفضاء الخارجي.

و يأتي اليوم الذي تدعو فيه مارتا - سكرتيرة فرديرك شوندر - إلى الخروج إلى الغابة، ليعرف أنها من الغرباء ويبلغ مفتش الشرطة، ليخبره بأن يوافق على الخروج معها حتى يقبضون على هذا التنظيم متلبسين، فينفذ رفعت ما طلبه منه، ليفأجا رفعت بأن المفتش من الغرباء أنفسهم ليحيطوا به ليجعلوه ينضم إليهم، ليفأجا رفعت في النهاية بأن كل هذا مجرد كابوس ثقيل.

أبطال الرواية

 رفعت إسماعيل : طبيب أمراض الدم والأستاذ الجامعي الكهل المقيم بالقاهرة، نحيل، أصلع، ذو عوينات، يعاني من كتيبة من الأمراض منها على سبيل المثال لا الحصر : القرحة المعدية، ضيق الشرايين، الربو الشعبي، التهاب الرئة، آلام المفاصل، قلق، متشائم، نحس يقع في المصائب.
 فرديرك شوندر : طبيب سويسري يدعو رفعت إسماعيل وعدد آخر من الأطباء لزيارة قريته، ويفأجا بالأحداث الغريبة التي تحدث فيها.
 مارتا:سكرتيرة فريدريك شوندر

آراء ونقاش حول الرواية
 آراء القراء حول رواية أسطورة الغرباء على موقع أبجد
 لمعرفة المزيد من التفاصيل والآراء حول الموضوع راجع منتدى شبكة روايات التفاعلية

سلسلة ما وراء الطبيعة
روايات بالعربية

أسطورة الغرباء


Kebirita, monotipski biljni rod iz porodice mahunarki rasprostranjen u Africi od Mauritanije i Zapadne Sahare do Tunisa. Jedina vrsta je pustinjska trajnica K. roudairei

Sinonimi
 Acmispon roudairei (Bonnet) Lassen
 Lotus fruticulosus Desf.
 Lotus hosackioides Coss.
 Lotus roudairei Bonnet

Izvori

Loteae
Flora Zapadne Sahare
Flora Tunisa
Flora Mauritanije
Flora Alžira
Flora Maroka

Kebirita


An Pitcairnia wilburiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John F. Utley, Lyman Bradford Smith ngan Robert William Read. An Pitcairnia wilburiana in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Guatemala. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia wilburiana


خالد العظم (1903- 1965) الرئيس الحادي عشر بصفة مؤقتة للدولة السورية بين 4 أبريل و16 سبتمبر 1941، وأحد أبرز الزعماء السياسيين خلال فترة الجمهورية الأولى من تاريخ سوريا. رأس الحكومة في سوريا ستة مرات، وتولى كرسيًا وزاريًا أكثر من عشرين مرة. بعد انقلاب حزب البعث على ناظم القدسي في سوريا، انتقل إلى لبنان وعاش فيها حتى وفاته، وقد صادر المجلس الوطني لقيادة الثورة أملاكه داخل البلاد، التي ورثها عن آبائه إذ إن عائلة العظم هم من الأسر الدمشقية العريقة. تميّز خلال فترة نشاطه السياسي بتقديم نموذج عن الوسطية السياسيّة، فاستطاع الحفاظ على نفسه خارج الاصطفاف بين حزب الشعب والكتلة الوطنية وشكلّ حكوماته خلال حكمهما على حد السواء، كما كان نموذجًا عن الرأسمالية السوريّة والليبرالية السياسية والإسلام المعتدل، خلال تلك الفترة.
كان خالد العظم واحدًا من كبار الإقطاعيين وملاك الأراضي سيّما في الجزيرة السورية وهو ما دفع الأحزاب اليساريّة إلى تلقيبه «المليونير الأحمر» و«الكولونيالي»، و«رغم كفاءاته العديدة كرجل دولة، إلا أنه كان متعجرفًا، فخورًا بالأرستقراطية الإقطاعية التي ينتمي إليها»؛ في جهة المقابلة فقد وصف بأنه «صاحب شخصية جذابة» و«ذي بال طويل» و«ذكي»، كما كان ذو شعبية في دمشق وانتخب لعدة دورات نائبًا عنها في البرلمان بصفة مستقل.

نشأته ونشاطه المبكر
ولد خالد العظم عام 1903 في دمشق لعائلة العظم الدمشقية العريقة، والتي غدا خمسة من أفرادها ولاة لدمشق في العهد العثماني، كان أشهرهم أسعد باشا الذي حكم هذه المدينة 14 عامًا، وخلال ولايته تم إنشاء قصر العظم وخان أسعد باشا، وغيرها من التحسينات على بنية المدينة؛ أما والده فهو محمد فوزي العظم الذي تولى رئاسة بلدية دمشق فأنجز فيها العديد من المشاريع، كالمشفى الوطني وجر مياه عين الفيجة والمساهمة في بناء خط حديد الحجاز، وقد انتخب مرتين عضواً في مجلس المبعوثين العثماني نائباً عن دمشق. كما عين وزيراً للشؤون الدينية، غير أن سياسته الوطنية أقالته من المنصب سريعًا، وعندما قام المؤتمر السوري العام في يونيو 1919 عرضت عليه رئاسته، لكن المنية وافته في نوفمبر 1919.
ولد العظم يوم 6 نوفمبر 1903 في سوق ساروجا، وقد أشار في الجزء الأول من مذكراته إلى أنّ فرحة والديه به كانت كبيرة إذ قدم بعد خمسة وعشرين عاماً أنجبا فيها بنتاً واحدة وطفلين توفيا قبل بلوغهما الثالثة. ويضيف أنَ أمه عندما كانت حاملاً به زارت ضريح خالد بن الوليد في حمص ونذرت إن وهبها الله مولوداً ذكراً أن تسميه خالداً.

تلقى تعليمه الابتدائي على أيد أساتذة خصوصيين بين دمشق وإسطنبول بعد أن عيّن والده وزيرًا للشؤون الدينية، وبعد عودتهم من إسطنبول درس في المدرسة التجارية، ومن بعدها درس الحقوق والقانون في جامعة دمشق وتخرج منها عام 1923، ورث عن أبيه العمل السياسي باكرًا لكون عائلته إحدى أهم عائلات دمشق وأعيانها، فغدا وزيرًا في حكومة دمشق الفيدرالية، خلال عهد الاتحاد السوري. طوال تلك الفترة أدار أملاك عائلته الإقطاعية الغنية في مختلف أنحاء البلاد، وحافظ على نفسه بمنأى من السياسيين المقربين من الانتداب الفرنسي على سوريا، وجمعته علاقة طيبة مع هاشم الأتاسي وشكري القوتلي، غير أنه في السياسة كان أقرب إلى هاشم الأتاسي الذي عارض معه مشروع الوحدة مع مصر، كما اتهمه بكونه «سلطوي جدًا». خلال وزارته تلك قام بتأسيس غرفة صناعة دمشق عام 1935 وكان قد أسس قبلاً مصنع الاسمنت الحكومي، عام 1930. ثم وبعد إعلان الجمهورية الأولى عام 1932 أصبح نائبًا في البرلمان عن دمشق، وكلّف وزارة الخارجية في حكومة نصوحي البخاري عام 1939.
وعلى الرغم من كونه رأسماليًا إلا أن سياساته الماليّة كانت تدعم أيضًا التنمية المتوازنة والعمل على إنصاف طبقات الشعب الأكثر فقرًا، كما أنه دشّن التحالف بين سوريا والاتحاد السوفيتي، وجمعته علاقة صداقة مميزة مع البطريرك الماروني بولس بطرس المعوشي، الذي يقول المؤرخ مروان البني أنه خلال زيارة البطريرك لواشنطن قال الرئيس الإمريكي دوايت أيزنهاور للبطريرك أن الإدارة الإمريكية تعتبر العظم خطيرًا لعلاقته المميزة مع السوفييت.

العمل الحكومي

الرئاسة المؤقتة والحكومة الثانية
بعد إقالة بهيج الخطيب عام 1941، في محاولة من قبل الفرنسيين خلال الحرب العالمية الثانية استمالة القوى السياسية الوطنية في سوريا، عهدت إليه رئاسة الدولة السوريّة بالوكالة، جامعًا بين منصبي رئاسة الدولة ورئيس الوزراء فشكل وزارته الأولى، التي كان مهامها الإعداد لعودة الحياة الدستورية إلى البلاد؛ دمغ حكومته الأولى بعدد من القرارات الهامة، فأصدر عفوًا عامًا عن جميع المعتقلين السياسيين الذين أودعتهم فرنسا الفيشية في السجون، وحفظ البلاد من تبعات انقلاب رشيد عالي الكيلاني في العراق، غير أن فرنسا انتهجت سياسة المماطلة والتسويف، وأخيرًا استبدلته بعد خمس أشهر بالرئيس السابق تاج الدين الحسني على أنه رئيس جمهورية، وهو من الشخصيات المحسوبة على أنها مقربة من الانتداب.
انتخب نائبًا في البرلمان عام 1943، أعيد انتخابه عدة مرّات، وأصبح في حكومة الاستقلال الأولى عام 1946 وزيرًا للعدلية فكان من أول قراراته إلغاء «الامتيازات الأجنبية في البلاد»، ثم تزعم معارضة شكري القوتلي عندما أراد تعديل الدستور لكي يُسمح له بالترشح لولاية الثانية، غير أن القوتلي استطاع تعديل الدستور والفوز بانتخابات الرئاسة عام 1947 في وجه العظم، الذي قبل منصب السفير السوري في فرنسا، ولم يستمر في عمله طويلاً إذ سرعان ما طلب منه القوتلي تشكيل الحكومة، بعدما لم يجد أفضل منه في حوز المنصب كما يقول مأمون البني فكانت تلك حكومته الثانية، غير أنها لم تكن مدعومة من قبل الكتل الكبرى، فانفرط عقدها بعد عشرة أيام من تشكيلها، وعاد العظم سفيرًا ونجح في إبرام صفقة تسليح مع فرنسا، كما أبرم لاحقًا صفقة تسليح أخرى مع الاتحاد السوفيتي.
على صعيد إصلاح النقد، أصدرت حكومة العظم سلسلة من القرارات والتشريعات هدفت إلى إلغاء حق المصرف السوري في إصدار النقد وحصر هذا الحق ملكًا للدولة السورية وحدها، عبر مؤسسة سورية صرفة أطلق عليها اسم «مؤسسة إصدار النقد السوري» وأدت ثورة العظم النقدية إلى رفع قيمة الليرة السورية فصارت تساوي أكثر قليلاً من 405 ميلليغراما من الذهب.

الحكومة الثالثة
أدت نكبة فلسطين إلى سلسلة اضطرابات وأعمال شغب في مختلف المدن السورية، استقالت على إثرها حكومة جميل مردم بك وتم تكليفه تشكيل حكومة جديدة غير أنها فشلت في تحقيق أي تقدم لوقف الغضب الشعبي على الهزيمة. طالب بعض السياسيين الرئيس السابق هاشم الأتاسي تشكيل حكومة إدارة أزمة وكلف الأتاسي فعلاً تشكيل الحكومة غير أنه عاد واعتذر عن التكليف بعد عدم توافق رغبته مع رغبات ممثلي الكتل البرلمانية. كلف القوتلي خالد العظم تشكيل الحكومة إلا أنه اعتذر عن قبول التكليف، الذي وجه للأمير عادل أرسلان وزير الشؤون الاجتماعية غير أنه فشل، فأعاد الرئيس القوتلي تكليف العظم الذي قبل هذه المرة ونجح في 16 ديسمبر 1948 تشكيل حكومته الائتلافية الثالثة التي ضمن وزيرين من الحزب الوطني واثنين من حزب الشعب وثلاثة مستقلين، وقد منحت هذه الحكومة الثقة بأغلبية 73 صوتًا من أصل 108 نائب حضروا الجلسة.
واجهت حكومة العظم الثالثة مشاكل جمّة تتعلق بأهمية تسليح الجيش وإيقاف أعمال الشغب وإيقاف انهيار الليرة السورية، فضلاً عن التزامها «تحرير فلسطين» كما جاء في بيانها الوزاري. وقد رحبت الصحافة السورية بمختلف أطيافها بهذا التشكيل، خصوصًا بعد نجاح الحكومة بإعادة الاستقرار لليرة وإيقاف أعمال الشغب أما في السياسة الخارجية فقد قال العظم أن العالم بات مقسومًا إلى كتلتين وأنه لا يمكن لسوريا البقاء على الحياد وبالتالي عليها اختيار بين كتلة الولايات المتحدة أو كتلة الاتحاد السوفيتي. خلال تلك الفترة نفسها أقرت الحكومة مشروع الاتفاق المالي مع فرنسا وبدأت تدرس مشروع أنابيب التابلاين، جعلت هذه الخطوات الثلاث الحكومة تنال النقد من حزب الشعب والإخوان المسلمين والبعث العربي الاشتراكي وذلك بتهمة تبعية البلاد للولايات المتحدة. بكل الأحوال، فقد شهدت البلاد في دمشق وحمص وحلب وعدة مناطق أخرى مظاهرات حاشدة ضد اتفاقية التابلاين التي وصفت بالمكلفة وغير المفيدة للاقتصاد السوري ما دفع الحكومة لرفعها عن التداول وتأجيل إقراها. أما من منجزات حكومة العظم الأخرى إبرام صفقة شرء أسلحة فرنسية، وإقرار اتفاق الهدنة لعام 1949 مع إسرائيل وهو ما أثر سلبًا على شعبية الحكومة رغم أن سوريا آخر دولة عربية أبرمت الهدنة، والتصديق على اتفاقية النقد السوري، فضلاً عن تأسيس غرفة الزراعة الوطنية، وبناء صوامع للحبوب من المنطقة الشرقية ومصنعًا للنسيج الوطني لإنتاج ألبسة وطنية منخفضة السعر بعد ارتفاع أسعارها داخل السوق السورية؛ وأرادت العمل على بناء سد «يوسف باشا» على نهر الفرات، وذلك لمضاعفة المساحة المروية الخاصة لزراعة القطن والقمح في البلاد. في 6 مارس استقال وزير الداخلية عادل العظمة بعد خلاف مع العظم واستبدل بمحسن البرازي. لعل الإجراءات التي حاول بها العظم إيقاف الاحتجاجات المناوئة لاتفاقية التبلاين من إغلاق مؤقت للمدارس وسحب الترخيص من أحد الصحف المعارضة هو ما دفع العظمة للاستقالة.

دعا مجلس النواب العظم لجلسة مناقشة بخصوص الجيش إلا أن العظم رفض معتبرًا بأنه من الواجب إبقاء الجيش خارج مجال التجاذبات السياسية، رغم أن المجلس عقد جلسته دون حضور الحكومة، ووجهت خلال الجلسة انتقادات قاسية للجيش وقيادته شكلت أساس انقلاب حسني الزعيم لاحقًا رغم أن الجلسة المذكورة اكتسبت صفة السرية. لم يطل عهد حكومة العظم الثالثة كثيرًا، فبعد أربع أشهر من تشكيلها وفي 30 آذار 1949 قام الجيش بقيادة حسني الزعيم بالانقلاب على الحكم الدستوري واعتقل رئيس الجمهورية ورئيس الوزراء وأودعهما مشفى المزة العسكري، وفي اليوم ذاته استقال القوتلي من رئاسة الجمهورية والعظم من رئاسة الوزراء إثر زيارة فارس الخوري لهما في السجن. نشرت الاستقالة في 6 نيسان، وأطلق سراح العظم لاحقًا. وبعد خلع الزعيم في آب 1949 بانقلاب آخر قاده سامي الحناوي معيدًا الحكم الدستوري، أي بعد ثلاث أشهر، عيّن العظم وزيرًا للمالية في حكومة إدارة الأزمة التي شكلها هاشم الأتاسي في 15 آب 1949.

الحكومة الرابعة
كان من أول مهام حكومة إدارة الأزمة التي شارك بها العظم كوزير للمالية إعداد انتخابات الجمعية التأسيسية لوضع دستور جديد للبلاد. رشح العظم نفسه كمستقل عن مدينة دمشق واستطاع الفوز مجددًا. بعد انعقاد الجمعية انتخب هاشم الأتاسي رئيسًا للجمهورية التي كانت مدارة سابقًا من قبل قيادة الجيش. وبعد انتخابه كلف الأتاسي العظم تشكيل الحكومة. قبل العظم مهمة تشكيل الحكومة غير أنه لم يستطع بسبب توافق مع رؤية حزب الشعب في التشكيل فاعتذر في اليوم التالي. كلف الأتاسي ناظم القدسي رئيس حزب الشعب التشكيل لكنه اعتذر في اليوم التالي إثر تدخل الجيش وقيادته في توزيع الأسماء والمناصب. أراد الأتاسي الاستقالة، لكنه عاد وتراجع عنها تحت ضغط الجيش وكلف العظم مجددًا والذي نجح في 29 ديسمبر 1949 تشكيل حكومة مرضية من قبل الجيش وحزب الشعب على حد سواء. كانت تلك المرحلة شديدة الدقة في السياسة السورية، فبعد الإطاحة بحسني الزعيم وعودة الحكم الدستوري انقلب الجيش على نفسه واعتقل سامي الحناوي وغدا أديب الشيشكلي قائدًا للجيش ومتدخلاً في أدق تفاصيل الحياة السياسية السورية الأمر الذي رفضته أغلب الأحزاب السياسية وأفضى إلى عدم الاستقرار في البلاد، على سبيل المثال فقد فرض الجيش تسمية وزير الدفاع على العظم بأنه أكرم الحوراني وفي حكومات لاحقة فرض أن يكون عسكريًا لا مدنيًا. كان الجيش معارضًا للوحدة مع العراق والأردن ضمن مشروع سوريا الكبرى والوحدة تحت التاج الهاشمي، مدعومًا من السعودية ومصر وقد اعتقل عددًا من الداعين للوحدة بمن فيهم نواب في الجمعية التأسيسيّة رغم تمتعهم بالحصانة؛ في حين كان حزب الشعب من الداعين للوحدة مع العراق.

في 4 يناير 1950 تقدمت حكومة العظم لنيل الثقة، ولم تطرح في بيانها الوزراي أي إشارة للوحدة مع العراق أو «الوحدة العربية» العامة، بكل الأحوال تعرضت الحكومة لنقد حزب الشعب والكتلة الجمهورية «عين الجيش في الجمعية» على حد سواء، بيد أنها نالت الثقة بأغلبية 92 صوتًا مقابل 7 أصوات في حين تغيب 33 نائب عن الجلسة. لم يطل عهد حكومة العظم الرابعة أيضًا إذ مكثت في الحكم ستة أشهر واستقالت في 4 يونيو 1950. لعل من أبرز أعمالها زيارة وزير الاقتصاد معروف الدواليبي وقائد الجيش أديب الشيشكلي إلى القاهرة ثم الرياض، وتوقيع اتفاق التعاون العسكري مع مصر لتدريب الجيش السوري، والحصول على منحة 6 ملايين دولار من الرياض للجيش السوري وسلسلة اتفاقات اقتصادية وتجارية. اتهمت حكومة العظم بعدم الحياد ومناكفة حزب الشعب صاحب الكتلة الكبرى في البرلمان وزج سوريا في المحور السعودي - المصري مقابل المحور الهاشمي العراقي - الأردني. استطاع العظم تفادي تلك المشكلة، وقال بأنه قبل الدعم من أي دولة أتى، كما كان له دور في المناقشات حول الدستور الجديد بحيث تبعد سوريا قد الإمكان عن المحاور العربية والأيدلوجيات الاقتصادية تحديدًا. في 26 أبريل استقال وزير الدفاع أكرم حوراني بعد خلافات مع عدد من الوزراء، أصاب ذلك حكومة العظم بالضعف نظرًا لكون حوراني عميد «الكتلة الجمهورية» التي تتمتع بدعم الجيش المطلق، في قطاع نواب الكتلة الجمهورية جلسات الجمعية التأسيسية حتى استقالة العظم. في الواقع، كان بإمكان حكومة العظم الصمود في حالة السياسة الطبيعية غير أن دعم قيادة الجيش للكتلة الجمهورية وأركانها جعل الأمر صعبًا، على سبيل المثال وبعد تصعيد الكتلة الجمهورية بمقاطعة جلسات الجمعية التأسيسيّة أصدرت القيادة العامة للجيش قرارًا يقضي بحظر المظاهرات والاجتماعات السياسية العلنية رغم أن هذا القرار يجب أن تتخذه حكومة مدنية.

غادر العظم إلى مصر لحضور قمة جامعة الدول العربية وانتقل منها إلى الرياض. في 24 مايو اندلع خلاف جديد في الحكومة حين صرح وزير العدل فيضي الأتاسي أن «بعض الوزراء» يعملون لمصلحتهم الخاصة بدلاً من مصالح البلاد، وعلى إثر هذا الخلاف استقالت حكومة العظم في 28 مايو 1950. وطلب الأتاسي في العظم تشكيل حكومة جديدة غير أنه اعتذر، فأسند المنصب لناظم القدسي عميد حزب الشعب المناوئ للجيش، وكانت تلك أول فرصة لحزب الشعب صاحب أكبر كتلة نيابية لتشكيل حكومة رغم ممانعة الجيش.

الحكومة الخامسة
مكث العظم خارج الحكم أقل من عام، في 27 مارس 1951 شكل العظم حكومته الخامسة بعد ثمانية عشر يومًا من مشاورات التشكيل لاحتدام الخلاف بين الجيش والرئاسة والبرلمان. وبكل الأحوال، فإن الحكومة الخامسة كسابقتها، كانت خلال مرحلة انقلاب أديب الشيشكلي الأول، أي حكم مدني بمرجعية عسكرية، قبل أن يقوم الشيشكلي بانقلابه الثاني الذي قبض فيه على زمام الحكم مباشرة. بلغت ولاية هذه الحكومة خمسة أشهر فقط، وجاءت من سبعة أعضاء جميعهم من المستقلين ما عدا ممثل واحد للجيش في وزراء الدفاع وممثل واحد للاشتراكيين العرب. وقد نالت الحكومة الثقة بتصويت 52-0 نائب وامتناع 4 وتغيب الباقي.

خلال مناقشة بيان الحكومة قامت إسرائيل بقص مواقع قرب بحيرة الحولة ما عجل في منح الثقة للحكومة، ما عبر صراحة ممثلو الإخوان المسلمين والبعث العربي الاشترامي أما الحزب الوطني فقد دعم الحكومة متحالفًا مع الجيش لكسر سطوة حزب الشعب. بكل الأحوال، فإن الحكومة قد بدأت ضعيفة مع عدم دعمها برلمانيًا من كتلة موحدة الأهداف والمصالح إلى جانب «الحرب الباردة» التي شنها حزب الشعب والمعارضة على الحكومة. تحت الشغط قامت حكومة العظم بترقية أديب الشيشكلي لأعلى المراتب العسكرية وتعيينه قائدًا عامًا للجيش والقوات المسلحة. القائد السابق، أنور بنود تم تعيينه ملحقًا عسكريًا في السفارة السورية بأنقرة؛ كما تم تعيين عدد من الضباط المقربين من الشيشكلي في مواقع حساسة في الجيش والحكومة كوزير الدفاع فوزي سلو. أقرت الحكومة العظم أيضًا صفقة جديدة لتسليح الجيش بقيمة 1.4 مليون دولار؛ وخلال عمل هذه الحكومة أغلق العظم الحدود في وجه السلع اللبنانية في محاولة لمنع سقوط الصناعة المحلية نتيجة لتفشي الواردات اللبنانية، معلنًا بذلك نهاية الوحدة الاقتصادية مع لبنان. وأعلن عن تأسيس مرفأ اللاذقية وأدخل إصلاحات اقتصادية في الليرة السورية، كما أعلن عن مشروع مد سكك الحديد بين المناطق الشرقية على نهر الفرات واللاذقية بهدف تسهيل حركة الاستيراد والتصدير.

رشحت المعارضة بقيادة حزب الشعب معروف الدواليبي لرئاسة مجلس النواب في حين تقدمت الحكومة بمرشح آخر قريب من العظم، وبعد جولتين من الاقتراع فاز الدواليبي، وبدا ذلك نكسة للحكومة. غير ان ما قضى عليها فعليًا هو رفض المجلس التصديق على توسيع الانفاق استثنائيًا لتسليح الجيش. خيّر الرئيس الأتاسي العظم إما الاستقالة أو تقديم مشروع مالي مقبول من طرف مجلس النواب ومع تعذر التوصل لصيغة استقال العظم في 31 يوليو 1951. وبعد أربعة أشهر فقط من استقالة الحكومة، انقلب أديب الشيشكلي على الحكم الدستوري، وعيّن فوزي السلو رئيسًا للدولة بصلاحيات تنفيذية وتشريعية معلقًا العمل بالدستور وحالاً مجلس النواب والأحزاب ومجبرًا الرئيس الأتاسي على الاستقالة. خلال مرحلة اأشهر الأربع تعاقبت ثلاث حكومات برئاسة حسن الحكيم وزكي الطيب ومعروف الدواليبي ما يظهر حالة عدم الاستقرار التي عاشت بها الجمهورية نتيجة تدخل الجيش في السياسة. بعد الانقلاب، اعتكف أغلب القادة السياسيين عن ممارسة العمل السياسي وكان منهم العظم، وبعد استقرار نظام الشيشكلي طلب من العظم تشكيل حكومة مدنية غير أنه رفض مبررًا رفضه بأسباب صحية. كما قاطع الانتخابات التشريعية عام 1953. بكل الأحوال، استمرت المقاطعة السياسية حتى 26 فبراير 1954 حين تنحى الشيشكلي عن السلطة.

شارك العظم في الانتخابات التشريعية لعام 1954 والتي أعادته مجددًا إلى البرلمان وترأس «الكتلة الديموقراطية» المؤلفة من 37 نائبًا مستقلاً، وكانت أكبر كتلة من البرلمان. كلفه الأتاسي تشكيل حكومة بعد الانتخابات غير أنه فشل بعد يومين من التفاوض مع حزب الشعب من جهة والبعث من جهة ثانية؛ وبكل الأحوال فقد دعم وكتلته الحكومة التي شكلها حينها فارس الخوري وقد وصفت الكتلة الديموقراطية حينها بأنها كتلة يمينية مؤيدة للغرب في وجه الكتل اليسارية المؤيدة للشرق. عاد العظم إلى السلطة التنفيذية مجددًا في 13 فبراير 1955 بمنصب وزير الخارجية وشريكًا في الحكم في الوزارة التي شكلها سعيد الغزي قبيل موعد الانتخابات الرئاسية التي جعلته يقترب من القوى اليسارية في البلاد.

نشاطه 1954 - 1963
بعد الإطاحة بالشيشكلي عام 1954 عاد الأتاسي ليكمل ما تبقى من فترته الرئاسية وتشكلت حكومة برئاسة صبري العسلي غير أنها لم تمكث طويلاً بل استقالت في يونيو 1954 وجاءت وزارة جديدة برئاسة سعيد الغزي نظمت انتخابات مجلس النواب، في أعقاب الانتخابات عاد العظم إلى الندوة البرلمانية نائبًا عن دمشق، وكما تقتضي الأعراف استقالت حكومة الغزي بعد الانتخابات وتألفت حكومة جديدة برئاسة فارس الخوري التي استقالت في فبراير 1955 بعد رفض البرلمان - بأغلبية نوابه المستقلين مع البعثيين والشيوعيين - مشروع الموازنة التي قدمتها الحكومة، وشكلت حكومة جديدة برئاسة صبري العسلي كان العظم فيها وزير للخارجية ووزير للدفاع بالوكالة. وقد حصلت خلال هذه الحكومة اغتيال عدنان المالكي، واستمرت في مهامها فترة جاوزت الست الأشهر، ولم تستقل إلا في أعقاب الانتخابات الرئاسية عام 1955 التي أفضت إلى فوز شكري القوتلي برئاسة الجمهورية في الدورة الثانية من الاقتراع، وكان منافسه الوحيد خالد العظم. تقاعد العظم إثر خسارته لفترة وجيزة، ثم عاد مرة أخرى في نوفمبر 1956 ليدخل في حكومة صبري العسلي كوزير للدفاع، خلال حكومة ائتلافية من حزب البعث والكتلة الوطنية و«الكتلة الديموقراطية» التي كانت تجمع عدد من النواب المستقلين، ومن بينهم العظم. لعب العظم دورًا رئيسيًا في تحقيق التحالف مع الاتحاد السوفيتي، وسافر مرارًا وعديدة لترتيب القروض والاتفاقات الاقتصادية وصفقات الأسلحة، مما أثار غضب الولايات المتحدة.
انعدمت ثقة الاشتراكيين فيه بسبب خلفيته الأرستقراطية الغنية والعثمانية، ورغم أنه لم يكن من أنصار الرأسالمية المطلقة ورغم تحالفه مع الاتحاد السوفيتي بعد الأحيان، حتى لقب «المليونير الأحمر»، وقد اعتمدت الصحافة السورية هذا اللقب خلال فترة الخمسينيات. ولأنه لم يكن اشتراكياً، بل معارضاً في واقع الأمر لدعوات الاشتراكية في الوطن العربي، فقد عارض بدون جدوى الوحدة مع مصر في عام 1958 التي أدت إلى إعلان الجمهورية العربية المتحدة، مبينًا أن عبد الناصر من شأنه أن يدمر النظام الديمقراطي واقتصاد السوق الحرة في سوريا، اعتزل العظم الحياة السياسية خلال فترة الاتحاد وهاجر إلى لبنان.
عندما حصل الانفصال بانقلاب عسكري قام به عبد الكريم النحلاوي مع 35 ضابطًا وأعلن فكّ العلاقة مع مصر، بعد أن كان سراج وكحالة، مندوبي الرئيس ناصر في سوريا، قد انتهجا سياسة قمعية لم تكن البلاد قد شهدتها من قبل، كما أن الوحدة الاقتصادية أثرت سلبًا على اقتصاد البلاد. عاد العظم إلى سوريا، وساعد في صياغة وثيقة الانفصال بنفسه، وحاول خوض انتخابات الرئاسة ولكن الجيش رفض ترشيحه. انتخب ناظم القدسي رئيسًا، وعاد العظم إلى البرلمان كنائب عن دمشق. يوم 28 مارس 1962، أطاح انقلاب آخر بالنظام، وسجن القدسي والعظم. وفي 2 أبريل أطلق انقلاب مضاد سراحهم، وأصبح العظم رئيسا للوزراء من جديد تحت حكم القدسي. تحالف الرجلان مع الرئيس السابق شكري القوتلي لتخليص الجيش من الناصريين، وعكس مشروع التأميم الذي وضعه جمال عبد الناصر عندما كان رئيسًا للجمهورية العربية المتحدة. وقبل تحقيق ذلك، جاء حزب البعث العربي الاشتراكي إلى بانقلاب أطلق عليه ثورة الثامن من آذار، وانتقل كل من العظم والقدسي إلى لبنان.

وفاته
انتقل خالد العظم نهائيا إلى بيروت، حيث عاش في ظروف مادية صعبة، إذ استولى حزب البعث على أملاكه في البلاد. ومنها بدأ عام 1964 نشر مذكراته السياسية في جريدة النهار التي دققها لغويًا خليل كلاس، واستمرت عملية النشر حتى بعد وفاته، إذ توفي الرئيس العظم في بيروت ودفن فيها يوم 18 نوفمبر 1965. وقد كانت في وصيته أن يدفن قرب الإمام الأوزاعي في بيروت وألا يحمل إلى دمشق لكي لا تضطرب المدينة وأنصاره فيردّ عليهم بالرصاص ويسقط قتلى وجرحى. وقد ورد في كتاب الأعلام لمؤلفه خير الدين الزركلي أن زوجته باعت مذكراته بعد وفاته، ويقال إنه دخلها تحريف وتبديل، ونشر بعضها متسلسلاً في جريدة النهار، ثم نشرت كاملة في كتاب. وقد تم التطرق لشخصيته في مسلسل حمام القيشاني، الذي أرّخ لمرحلة الحياة السياسية في سوريا منذ عهد المملكة السورية وحتى ثورة البعث وقيام الجمهورية الثانية؛ وقد وصفت شخصيته بكونها من أكثر الشخصيات إشكالية وغموضًا في تاريخ سوريا المعاصر، كما أنّ ستارًا من الغموض يكتف العديد من المواقف السياسية التي اتخذها خلال حياته السياسية.

المراجع

الكتب

روابط خارجية

آل العظم
القرن 20 رؤساء في آسيا
أشخاص من دمشق
أعضاء مجلس الشعب السوري
خريجو جامعة دمشق
رؤساء سوريا
رؤساء وزراء سوريا
سفراء سوريا لدى بلجيكا
سفراء سوريا لدى سويسرا
سفراء سوريا لدى فرنسا
سوريون من أصل تركي
سياسيون سوريون
سياسيون سوريون في القرن 20
سياسيون من دمشق
قادة عزلوا من السلطة عن طريق انقلاب
مسلمون سنة سوريون
مسلمون سوريون
مشاركون في مؤتمر باندونغ (1955)
مواليد 1321 هـ
مواليد 1903
مواليد في دمشق
وزراء خارجية سوريا
وزراء دفاع سوريون
وزراء مالية سوريون
وفيات 1384 هـ
وفيات 1385 هـ
وفيات 1965
وفيات في بيروت

خالد العظم


A Sky Kids foi uma revista mensal que acompanhava a Sky Magazine. Esteve em circulação entre 2004 e 2009.

História e perfil
A revista foi criada em 2004 e era publicada mensalmente exclusivamente para clientes da BSkyB com filhos. O público-alvo foram crianças com idade entre seis e doze anos. Foi fornecida gratuitamente mediante solicitação, onde os visitantes do site da Sky podiam solicitar a revista para seus filhos, inserindo seus dados e os números do cartão de crédito.

A revista continha jogos, quebra-cabeças, competições e destaques da televisão. Foi fechada em 2009 com a edição de outubro sendo a edição final. A Sky Magazine continuou funcionando normalmente e não foi afetada.

Revistas fundadas na década de 2000
Revistas extintas na década de 2000

Sky Kids (revista)


Die katholische Stephanskirche St-Étienne de Fécamp wurde im 16. Jahrhundert erbaut und befindet sich in der Küstenstadt Fécamp im Département Seine-Maritime in der Normandie. Seit 1921 ist das Bauwerk als Monument historique in die französische Denkmalliste eingeschrieben.

Geschichte

Die Pfarrei St-Étienne wird erstmals im Jahr 1006 in einer Urkunde des normannischen Herzogs Richard II., des Guten, erwähnt. Auf einer leichten Anhöhe in exponierter Lage am Hafen erbaut, war die Kirche ein zentraler Blickpunkt für die maritime Bevölkerung Fécamps. Zu Beginn des 16. Jahrhunderts entschied Antoine Bohier, der Abt des Benediktinerklosters La Trinité in Fécamp, die mittelalterliche Kirche aufgrund der beengten Platzverhältnisse abzureißen und durch ein größeres Gebäude an gleicher Stätte zu ersetzen. 1506 begannen die Neubauarbeiten, die aber aufgrund des Weggangs Bohiers und infolge Geldmangels nicht vollendet wurden; das sehr großdimensioniert ausgeplante Kirchenschiff wurde niemals in dieser Form gebaut. Während der Stilepoche der Renaissance wurden lediglich der Chor, das Querschiff und das Südportal vollendet. Ein Brand führte im Jahr 1563 zu schweren Gebäudeschäden, und der Renaissanceturm musste abgerissen werden; er wurde zunächst durch einen einfachen Glockenturm ersetzt. Im Jahr 1884 übernahm der Architekt Camille Albert den Wiederaufbau des Vierungsturms in seiner derzeit bestehenden Form. Das Kirchengebäude insgesamt weist heute Stilelemente der Spätgotik, der Frührenaissance und der Neugotik des 19. Jahrhunderts auf.

Orgel

Die Orgel wurde 1877 von dem Orgelbauer Hubert Krischer (Rouen) erbaut und 1926 durch Georges Krischer (Rouen) restauriert und vergrößert. Das Schleifladen-Instrument hat 23 Register auf zwei Manualen und Pedal. Mittels zweier Fußtritte lassen sich die Zungen des Hauptwerkes und des Pedals aktivieren und deaktivieren. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch.

 Koppeln: II/I, I/P, II/P.

Fotos

Literatur
 Daniel Banse: L'Eglise Saint-Etienne de Fécamp. Fécamp, Imprimerie Banse, 1922 (französisch)

Einzelnachweise

Weblinks

 Jean-Pierre Balier: L'église Saint-Etienne. In vieux-fecamp.org (französisch)
 Eglise Saint-Etienne. In: patrimoine-de-france.com (französisch)
 Monuments historiques: Eglise Saint-Etienne. In: culture.gouv.fr (französisch)
 Seite der Pfarrei auf der Website des Bistums

Bauwerk in Fécamp
Monument historique in Fécamp
Fecamp
Fecamp
Fecamp
Fecamp
Erbaut im 16. Jahrhundert

St-Étienne (Fécamp)


Le port Vieux est un col de montagne pédestre frontalier des Pyrénées à  d'altitude entre le département français des Hautes-Pyrénées, en Occitanie, et la province de Huesca, en Aragon.

Il est situé sur la frontière franco-espagnole.

Il fait communiquer la vallée d'Aure côté français, via la vallée de la Géla, avec la vallée de Bielsa côté espagnol.

Toponymie
Le mot port signifie en gascon  ou , c'est le pendant de puerto en espagnol.

Géographie
Le port Vieux est encadré par le pic de Port-Vieux () au sud-ouest et le pic de l'Aiguillette () au nord-est.

Histoire

Protection environnementale

Le col est situé dans le parc national des Pyrénées et fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1 : haute vallée d'Aure en rive droite, de Barroude au col d'Azet.

Voies d'accès
On y accède côté français depuis le premier virage en épingle à cheveux de la route (D 173) qui monte au tunnel Aragnouet-Bielsa, après le carrefour D 173-D 118, se détache, à  d'altitude, une piste qui remonte la vallée sur son flanc droit en direction du refuge de Barroude, puis à la cabane de la Géla prendre le sentier de gauche en direction de l'Aiguillette.

Côté espagnol, il est accessible depuis la vallée de Bielsa par un sentier au pied du tunnel Aragnouet-Bielsa.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des cols des Hautes-Pyrénées
 Liste des cols des Pyrénées
 Frontière entre l'Espagne et la France

Liens externes

Vieux
Vieux
Vieux
Vieux
Vieux
Vieux
Frontière entre l'Espagne et la France
Massif de la Munia
Ligne de partage des eaux entre mer Méditerranée et océan Atlantique

Port Vieux


Daníel Dagur Hermannsson (f. 29 apríl 2006), betur þekktur sem Danjel, er íslenskur rappari, söngvari og pródúsent.

Danjel byrjaði að fyrst gera takta þegar hann var 13 ára gamall og skrifa texta og rappa 14 ára. Hann segist ekki hafa byrjað að hlusta almennilega á tónlist fyrr en 2018, það ár kynntinst hann tvemur vinum sínum og segir að þeir hafi eiginlega sýnt honum tónlist.

Danjel gaf út sitt fyrsta lag "Ekki Eins og Þeir" 2020

Júní 2022 gaf hann út lagið "Gucci bolur" með vini sínum Galdri, hann náði vel að byggja upp spennu fyrir laginu á samfélagsmiðlinum TikTok, lagið var eitt mest spiluðu lögum andsins á útgáfudag. Júlí 2022 gaf hann út EP plötuna Óregla.

Tónlist

Plötur

 2021 – RUGL
 2022 – Óregla

Stökur

 2020 – Ekki Eins og Þeir
 2021 – Stoppa mig

 2022 – Gucci Bolur

Tilvísanir

Tenglar
Danjel á Instagram

Danjel


O Congresso Nacional Brasileiro possui um sistema bicameral, com a Câmara dos Deputados e o Senado Federal . As mulheres estão extremamente sub-representadas em ambas as partes do Congresso. Entre 1983 e 2015, as mulheres representavam, em média, apenas 7,2% das cadeiras no Senado e 6,2% das cadeiras na Câmara dos Deputados, enquanto a maioria das cadeiras no Senado e na Câmara dos Deputados eram ocupados por políticos do sexo masculino.

No processo eleitoral brasileiro, as cotas de gênero, estados, partidos e blocos estão todos ligados à representação das mulheres. O mesmo vale para a Câmara dos Deputados e as cotas de gênero específicas a ela.

Senado

Funcionamento do Senado Brasileiro
Cada estado brasileiro tem três senadores. São 26 estados e 1 Distrito Federal, portanto 81 senadores no Senado. Os senadores são eleitos a cada oito anos, mas o Senado é renovado a cada quatro anos. A forma como esse processo funciona é renovando um terço dos senadores e depois dois terços. Isso significa que 27 membros são eleitos a cada oito anos e quatro anos depois são eleitos 54 senadores para o mesmo período. As eleições são feitas de forma majoritária, e os estados elegem um ou dois senadores a cada quatro anos. A ideia de eleger apenas três membros por estado é representar o estado em si, e não a população. Isso dá a todos os estados a mesma importância. Em cada estado, geralmente há um máximo de 20 candidatos concorrendo a cada vez, mas esse número pode variar dependendo se os eleitores estão elegendo um ou dois senadores. Quando dois senadores estão sendo eleitos, os eleitores também podem votar em dois candidatos de sua preferência.

Cotas de gênero e representação feminina

As cotas de gênero têm um grande impacto na representação feminina no governo. Alguns países utilizam listas fechadas pré-estabelecidas, representação proporcional ou mesmo cotas de gênero. No entanto, o Senado Brasileiro não adota nenhuma dessas medidas. O sistema eleitoral é majoritário, ou seja, os candidatos concorrem por seus partidos, mas independentemente uns dos outros. Quanto às cotas de gênero, a Constituição exige um número mínimo de mulheres para concorrer nas eleições do Senado, mas não há em vigor uma cota de candidatas que devem efetivamente ocupar as cadeiras. Para os partidos que não cumprem a cota de candidatas às eleições, não há sanções legais, o que diminui as chances de mulheres serem eleitas. As mulheres sempre estiveram sub-representadas na política ao longo da história brasileira, com a primeira senadora sendo eleita apenas em 1979, na 46ª legislação. A representação feminina no Senado brasileiro nunca passou de 20%, o que significa que não mais de 13 mulheres estiveram no poder ao mesmo tempo. Visto que são 81 senadoras que representam todos os estados e seus interesses, teoricamente deveria haver mais senadoras.

Estados, partidos e bancadas
Alguns estados e partidos são mais propensos do que outros a lançarem a candidatura de mulheres para senadoras e deputadas e as elegerem. No mandato atual, Mato Grosso do Sul e Paraíba têm 2 mulheres entre os seus 3 senadores, enquanto outros estados como Rio de Janeiro e Santa Catarina não têm representação feminina. Isso varia consideravelmente a cada nova eleição, pois depende de muitos fatores, como a disposição do eleitor em relação às mulheres e os próprios candidatos em disputa. O Senado é muito fragmentado, com 16 partidos no total. A maior representação partidária no Senado é do Movimento Democrático Brasileiro (MDB) e do Partido Social Democrata (PSD), com 15 e 12 senadores respectivamente. Enquanto quatro senadores do MDB são mulheres, nenhuma mulher foi eleita pelo PSD. Mesmo aqueles que compõem a maior parte das cadeiras não têm representação párea. Partidos como o Progressista (PP), atualmente ocupam sete cadeiras no Senado, e quatro dessas cadeiras são femininas, enquanto partidos como o PODEMOS não têm representação feminina, mesmo tendo elegido 9 senadores. Diferentemente dos demais, o Partido dos Trabalhadores (PT) é o único que possui cota voluntária de gênero, com paridade de gênero em cargos específicos. Isso demonstra que a participação das mulheres nos partidos varia e nem sempre acompanha o tamanho da representação partidária. Outra parte do Senado são os blocos parlamentares e as bancadas, formados para aprovar leis e políticas em comum. Atualmente são 12 blocos, que variam desde a Liderança da Maioria até o Bloco Parlamentar Unido pelo Brasil. As mulheres ocupam cargos de liderança em quatro desses blocos, sendo um deles o Grupo Parlamentar Feminino ou bancada feminina. Este grupo foi criado e aprovado em Plenário no início de 2021 e defende os direitos das mulheres em todas as esferas. Segundo a dirigente, Simone Tebet, do MDB, também leva em conta a família, os filhos, a terceira idade e assim por diante.

Câmara dos Deputados

Funcionamento da Câmara dos Deputados
Há 513 deputados no poder. Os deputados são eleitos por representação proporcional . Isso é feito através da divisão de todos os votos pelo número de cadeiras disponíveis. O resultado é o quociente eleitoral. É importante notar que a parcela de votos de cada partido vem de sua quantidade de candidatos. Os votos para um partido específico são divididos pelo quociente eleitoral, e o quociente partidário é estabelecido. Esses cálculos são chamados de cota de Hare ou cota simples.

Os deputados são todos eleitos ao mesmo tempo. Uma lista aberta é usada para os eleitores elegerem deputados, que significa que os cidadãos votam diretamente no candidato que desejam eleger. Assim, se um partido recebeu 3 cadeiras, calculadas via cota de Hare, vencem os 3 candidatos mais votados. Para que o candidato possa ser eleito, ele deve atingir pelo menos 10% do quociente eleitoral. A duração do mandato é de quatro anos, podendo estendido por um número ilimitado de mandatos.

Os deputados federais representam a população de cada estado, portanto seus números variam. São Paulo, que tem uma grande população, elegeu 70 deputados. Já estados como Acre, Mato Grosso do Sul e Rio Grande do Norte têm 8 deputados cada. Isso permite que estados maiores tenham uma representação maior, enquanto os menores tenham uma representação proporcionalmente menor.

Cotas de gênero e representação feminina
As cotas de gênero em vigor na Câmara dos Deputados são semelhantes às do Senado. As cotas legisladas garantem que as listas de candidatos de cada partido contenham no mínimo 30% e no máximo 70% de candidatos de cada sexo. Uma medida como essa garante que haja pelo menos algumas mulheres na disputa. Não há vagas reservadas por gênero, portanto, todas as vagas podem ser ocupadas por candidatos de qualquer sexo. A sanção legal para qualquer partido que não cumpra a cota obrigatória é que o sexo que está sendo superrepresentado seja um pouco menos representado, e isso é feito através da remoção desses candidatos. Em teoria, este é um sistema que deveria ajudar a sub-representação das mulheres, mas muitas coisas, na realidade, o impedem de atingir seu objetivo. Tais sanções só são aplicadas quando o partido ultrapassa o limite de pessoas que se pode ter em sua lista. Atualmente esse máximo é de 150% do total de vagas disponíveis em cada estado. Isso indica que os partidos simplesmente não conseguem seguir a regra de cota de gênero e, portanto, não serão pegos se suas listas forem menores que 150% do total de cadeiras disponíveis.

As mulheres ainda estão sub-representadas, com apenas 15% do total da Câmara dos Deputados sendo do sexo feminino. Isso significa que das 513 vagas disponíveis, as mulheres ocupam apenas 78 delas. Para aprovar qualquer novo projeto de lei, medida provisória e emenda na Constituição é preciso que haja pelo menos metade da aprovação das cadeiras. As emendas constitucionais requerem ainda mais: 3/5 dos votos de aprovação. Com os números atuais, isso se traduz em 257 votos, tratando-se de maioria simples, e 308 votos, tratando-se de 3/5 dos votos totais. As mulheres, portanto, não são nem mesmo capazes de constituir metade da maioria simples. Elas podem ser vistos como ferramentas de voto, pois sozinhas não podem aprovar nenhum tipo de política que gostariam.

Na Câmara dos Deputados existem 25 comissões permanentes e dezenas de outras comissões temporárias, cada uma delas tratando de um conjunto específico de temas. As comissões permanentes que impactam diretamente as mulheres são as de: direitos das mulheres, direitos humanos e das minorias, educação e seguridade social e família. Das 25 comissões, seis têm mulheres como presidentes. O conselho de direitos das mulheres também tem três vice-presidentes femininas. A representação feminina, embora ainda pequena, pode ser vista em quase todas as comissões, com representantes que se manifestam e se fazem ouvir.

Estados e partidos
A Câmara dos Deputados tem atualmente 513 membros em exercício. Devido à proporcionalidade da representação na câmara, alguns estados têm mais cadeiras do que outros. Com isso, a comparação entre eles precisa ser feita por porcentagens. Para ilustrar, o Acre tem 8 cadeiras na Câmara dos Deputados e tem 4 deputadas no poder atualmente. Enquanto o Ceará, que tem 22 cadeiras, tem apenas uma deputada. O Distrito Federal também tem 8 cadeiras, e tem maioria feminina, com 5 representantes. Há muita variação, que depende dos candidatos que concorrem, do estado em que estão concorrendo e da popularidade de seus partidos. O Partido dos Trabalhadores (PT), que é o partido com mais cadeiras nesta legislatura, tem 10 cadeiras femininas das suas 54 cadeiras totais. O partido que detém a segunda maior participação é o Partido Social Liberal (PSL), com 52 cadeiras no total, e também tem 10 deputadas. O Partido Progressista (PP), que é o terceiro maior partido, detém 38 cadeiras com 5 representantes mulheres. Claramente, a parcela é pequena para todos eles e, além disso, demonstra como as cotas de gênero não funcionam quando as sanções utilizadas não são reforçadas. Com cada lista com pelo menos 30% de candidatas do sexo feminino, muito mais mulheres deveriam ser eleitas.

Referências

Brasileiras
Senado Federal do Brasil

Mulheres no Congresso Brasileiro


Wapello may refer to:

People
Wapello (chief) (1787-1842), a Native American chief

Places
United States
Wapello, Idaho
Wapello, Iowa
Wapello County, Iowa

Ships
USS Wapello (YN-56), a United States Navy net tender in commission from 1941 to 1946

Wapello


Biserica fortificată din satul Cobor, comuna Ticuș, județul Brașov, a fost construită în secolul XV. Aparține parohiei reformate. Ansamblul bisericii reformate fortificate din Cobor este înregistrat în lista monumentelor istorice a județului Brașov sub , având două obiective principale:
 Biserica reformată, sec. XV - XIX, sub ;
 Incinta fortificată cu două turnuri, sec. XVI - XIX, sub .

Localitatea
Cobor, mai demult Covor (în dialectul săsesc Kîwern, Kuivern, Kuevern, în , în ), este un sat în comuna Ticuș din județul Brașov, Transilvania, România. Satul este situat în apropierea Văii Hârtibaciului, în valea Pârâului Ticuș, la 21 kn NE de orașul Făgăraș. Este cea mai veche localitate atestată documentar a județului Brașov, prima mențiune fiind din 1206, sub numele de "Villa Cowrnh". În perioada medievală era parte componentă a scaunului administrativ săsesc al Rupei. Localitatea săsească a fost pustiită în anii 1529-1530, fiind repopulată cu secui din scaunul Odorhei. În secolele XVII-XVIII era singura comunitate reformată din scaunul Rupea.

Biserica
Biserica reformată fortificată este situată pe o colină din marginea estică a localității.

Biserica este înconjurată de un zid de incintă, cu plan dreptunghiular, parțial ruinat, cu două turnuri de apărare păstrate pe laturile NV și SE. Turnul NV, cu foișor de lemn, adăpostește clopotele. Asemenea bisericii, zidurile de incintă și turnurile de apărare au fost realizate integral din piatră, cărămida fiind utilizată sporadic, de exemplu la gurile de tragere ale turnului SE.

Clădirea bisericii are un plan dreptunghiular, cu o absidă poligonală, fără decroș. Pe latura nordică și sudică zidurile sunt sprijinite de câte un contrafort. Zidăria bisericii este realizată aproape integral din piatră spartă, piatră de râu. Cornișa superioară, arcurile ferestrelor și porticul sudic au fost realizate din
cărămidă.

Interiorul bisericii este luminat de câte trei ferestre, de dimensiuni mari, pe latura sudică și nordică. Pe laturile estică și vestică sunt două empore de lemn, cu balustradele pictate. Empora vestică adăpostește orga. Interiorul bisericii are un tavan casetat de lemn, de culoare albastră. Tavanul original a fost acoperit cu plăci de PFL, sub care s-a păstrat însă tavanul vechi.

Starea de conservare
Întreg ansamblul este în stare avansată de deteriorare. Deteriorarea este cauzată în primul rând de lipsa întreținerii, și de problemele structurale ale zidurilor bisericii. La nivelul învelitorii se observă lacune, lipsa unor țigle care a cauzat infiltrații și apariție de atac biologic (ciupercă) la nivelul podului. Lipsa țiglelor a deteriorat acoperișul turnului sud-estic, zona superioară fiind complet fără țigle. Un alt factor de deteriorare este tencuiala de ciment aplicată în zona inferioară a zidurilor. În aceste zone se observă o concentrație mare de umiditate capilară în ziduri. Pe suprafața zidului nordic, sudic și vestic se observă crăpături perpendiculare și diagonale, de origine structurală. De asemenea se
observă crăpături structurale pe zidul turnurilor NV și SE.

Restauratorul a făcut următoarele propuneri în atenția proiectantului și a proprietarului:

-Repararea învelitorii bisericii și a turnului sud-estic, completarea țiglelor, direcționarea apelor pluviale de la baza zidurilor. Salvarea clădirilor anexe din incintă. (latura vestică)

-Îndepărtarea tencuielilor de ciment până la limita marcată de către noi. Zidurile vor fi lăsate netencuite, cel puțin 4-5 luni, pentru uscarea lor.

-Tencuielile deteriorate fără valoare istorică pot fi îndepărtate, totodată suprafețele de tencuieli aflate în stare bună de conservare vor fi păstrate.

-Retencuirea se va executa cu mortare de var fără ciment (1 unitate var pastă+3 unități de nisip de granulație medie). Suprafața tencuielii trebuie tratată asemenea suprafețelor originale.

-Pentru zugrăveala interioară și exterioară propunem lapte de var (pastă de var diluată în consistența laptelui) aplicat cu bidineaua. Pentru cromatică propunem o nuanță de alb-gălbui sau alb.

Note

Bibliografie
 Kiss Lóránd-RAPORT DESPRE CERCETAREA DE PARAMENT REALIZATĂ LA BISERICA REFORMATĂ DIN COBOR, JUD BRAȘOV
 Istoricul bisericii reformate din Cobor - pastor reformat Szilágyi Róbert
 Asociația Mioritics cu suportul financiar al Deutsche Welterbe Stiftung:
 După texte elaborate de: Vladimir Agrigoroaei, Valentin Sălăgeanu, Luiza Zamora, Laura Jiga Iliescu, Ana Maria Gruia.
 După ilustrații executate de: Radu Oltean, Laurențiu Raicu, Florin Jude.
 Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
 Avram Alexandru, Câteva considerații cu privire la bazilicile scurte din bazinul Hârtibaciului și zona Sibiului, în Revista monumentelor și muzeelor de istorie, 1981, numărul 2.
 Crîngaci Maria-Emilia, Bazilici romanice din regiunea Sibiului în Analele Asociației a Tinerilor Istorici din Moldova, Ed. Pontas, Chișinău, 2001.
 Dancu Fabrițius Juliana, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini, Atlas der siebenbürgisch-sächsischen Kirchenburgen und Dorfkirchen, Monumenta und AKSL, Hermannstadt-Heidelberg, vol. I 1998, vol. al II-lea 1999, vol al III-lea 2002.
 Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
 Luca Sabin Adrian, PINTER Zeno Karl, GEROGESCU Adrian, Repertoriul arheologic al județului Sibiu (Situri, monumente arheologice și istorice), Sibiu, 2003.
 Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
 Rusu Adrian Andrei, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
 George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
 Țiplic Crîngaci Maria Emilia, PINTER Zeno Karl, Țiplic Ioan-Marian, Biserica evanghelică din Ruja, în Arhitectura religioasă medievală din Transilvania, III, 2004.
 Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Cobor, Brașov
 Biserici fortificate din Transilvania

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Brașov
Biserici reformate din România
Biserici din secolul al XV-lea din România
Biserici din județul Brașov

Biserica fortificată din Cobor


Die Sri-lankische Badmintonmeisterschaft 1967 war die 15. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Sri Lanka. Sie fand in Colombo statt.

Sieger und Finalisten

Weblinks
 http://www.srilankabadminton.lk/pdf/past_winners.pdf

1967
Badminton 1967
Badmintonwettbewerb in Colombo


Enki, Sümer mitolojisinde su, zeka ve yaratmanın tanrısıdır. Daha sonraları Babil mitolojisinde Ea olarak anılmıştır.

Enki'nin baş tapınağı Eridu'daki é-engur-ra yani "(su) derinliğin evi"dir. Enki, Me olarak anılan kutsal güçlerin koruyucusuydu.

Enki, Sümer panteonunun tepesindeki 4 yaratıcı tanrıdan biridir. (Diğerleri Enki'nin babası olan Anu, Enlil'in annesi olan Ninhursag/Ki ve babası olan An'dır.) Panteonda yeri An ve Enlil'den sonra gelmesine karşın zamanla An'ın önemini kaybetmesi ile 2. sıraya yükselmiştir. Sümer panteonunun en güçlü tanrısı Enlil olmasına karşın icra edici olan tanrı Enki idi. Bu yüzden Sümer destanlarında adına en çok rastlanan tanrıdır.

Su tanrısı olarak sınıflandırılmıştır. Sümer ülkesine bereket veren Dicle ve Fırat nehirleri Enki'nin penisinden fışkıran su ile oluşmuştur. İnsanı yaratan, tohumların yeşermesini, hayvanların üremesini sağlayan, en güçlü büyüleri yapan tanrı Enki'dir. Enki'nin resimlerinde keçi ve balık sıklıkla kullanılmıştır. Balık figürü zaman içinde su ya da nehre dönüşmüştür, bu yüzden nehirli tanrı da denilir. Adının tam anlamı belirsizdir. Ortak çevirilerde toprağın (yeryüzünün) efendisi olarak geçmektedir.

Enki'nin önemli rol oynadığı 5 mit şunlardır:
 Enki ve Ninhursag: Sümer Cennet Miti
 Enki ve Ninmah: İnsanın Yaratılışı
 Enki ve İnanna: Yeryüzünün ve Kültürel Süreçlerin Düzenlenmesi
 İnanna ve Enki: Uygarlık Sanatlarının Eridu'dan Uruk'a Aktarılışı
 Enki ve Eridu: Su Tanrısı'nın Nippur'a Yolculuğu

Bu mitlerde anlatılan öyküler belli değişikliklerle Asur, Elam, Hitit, Yunan, İbrani edebiyatına ve dinsel metinlerine girmiştir. Sami dillerinde Enki adı Ea olarak anılmış, Akad/Asur mitolojisine bu adla yerleşmiştir.

Sümer mitolojisi
Yaratıcı tanrılar
Enûma Eliš
Bereket tanrıları
Bilgi tanrıları
Mezopotamya tanrıları
Merkür ilahları
Deniz ve nehir tanrıları
Zaman tanrıları
Düzenbaz tanrılar
Hikmet tanrıları
Kâtipler

Enki


The year 1922 was a very important year in the history of modern Greece. It witnessed the fall of ideas birthed by Hellenism ever since the first days of its struggle for independence. The centenary of which had just been celebrated; more particularly of the idea of a greater Greece, which the name of Eleftherios Venizelos has been so closely associated ever since his first call to power in 1910. From a Balkan power of dominant magnitude, Greece was thrown back into the unenviable position it occupied after the Greco-Turkish War of 1897.

Incumbents
Monarch:
Constantine I (until September 27th)
George II (starting September 27th)
Prime Minister:
 Until May 16th: Dimitrios Gounaris
 May 16th - May 22nd: Nikolaos Stratos
 May 22nd - September 10th: Nikolaos Triantaphyllakos
 September 10th - September 29th: Anastasios Charalambis
 September 30th - November 27th: Sotirios Krokidas
 Beginning November 27th: Stylianos Gonatas

Continued Strife
The first months of 1922 were marked by the continuation of the strife between King Constantinists and Venizelists. This found its most notable expression in a controversy between the Athenian government and the Phanar of Constantinople in connection with the election in December 1921 of Mgr. Meletios Metaxakis, an ardent supporter of Venizelos, as ecumenical patriarch. Athens refused to recognize Mgr. Metaxakis as spiritual head of the church in Greece proper, and the synodical court in Athens, going as far as to condemn him to be deprived of his ecclesiastical rank and interned in the Monastery of Zante.

Negotiations for Peace
In the meantime the efforts of the Allies to negotiate a peace settlement between Greece and the Turkish Nationalists which had been commenced in the previous year were continued. A meeting of British, French, and Italian statesmen to discuss Near Eastern affairs and the revision of the Sèvres Treaty was unofficially announced to take place early in February, but was postponed. On March 22, however, a conference of Allied foreign ministers consisting of Raymond Poincaré, Lord Curzon of Kedleston, and Carlo Schanzer was opened in Paris, and one of its first steps was to propose to the Greeks and Turks a three month long armistice in Asia Minor together with the establishment of a neutral zone between the warring armies, pending negotiations for the conclusion of peace. At the same time it advocated the evacuation of the whole of Asia Minor by the Greeks, the establishment of a special regime for the Smyrna area, and the placing of racial minorities under the protection of the League of Nations. It further drew up plans for the demilitarization of the Straits and a rectification of the Turkish-Greek frontier in Eastern Thrace between the neighbourhood of Ganos on the Sea of Marmora and a point on the Bulgarian frontier in the western part of the Stranja mountains, leaving Rodosto to the Turks and placing Baba-Eske and Kirk Kilisse on the Greek side of the border, Greece thus retaining Adrianople. The Angora government expressed its readiness to enter into an armistice on condition that Smyrna should be immediately evacuated by the Greeks, and that the evacuation of Asia Minor should be completed within four months. The Greek government, while nominally accepting the Allied proposals, made hasty preparations for the formation, under the auspices of the Greek military leaders, of a special "Government of Ionia" (hinterland of Smyrna) on the same general lines as the Angora Nationalist government, while simultaneously an organization of Greeks resident abroad, consisting mainly of Venizelist elements and calling itself the "League for National Defense", issued an appeal to Greeks all over the world to oppose the evacuation of Asia Minor by the Greek army. Meanwhile, no attempt was made to carry out the Allied proposals in practice, and for nearly three months the situation in Asia Minor remained in suspense, no official armistice being concluded, while at the same time active hostilities on the front were limited to small skirmishes between the outposts of the two armies.

Internal Situation
The internal situation during the spring and early summer of 1922 also remained more or less stationary, except for a series of minor cabinet crises. Dimitrios Gounaris resigned in March, and was succeeded by Nikolaos Stratos, a moderate royalist, who, however, gave place once more to Gounaris. The latter in his turn resigned for a second time on May 12, and was again succeeded by Stratos, who after holding the premiership for a short time, made way for a coalition cabinet under Petros Protopapadakis, which included among its members both Stratos and Gounaris.

Attempted Peace
Undaunted by the failure of the Paris conference, the French government made another attempt to bring Turkey and Greece to terms in the earlier part of July, when it put forward a proposal for the holding of a preliminary meeting of Turkish and Greek representatives in the presence of Allied commissioners. The Greek government, however, informed the Allies that Greece, after having in vain shown every disposition to facilitate a solution of the Eastern problem, would now reserve liberty of action and seek some direct solution. This announcement was followed by a note handed to the Allies on July 29, in which the Greek government declared its intention of occupying Constantinople with Greek troops, and thus forcing the Turks to conclude peace. This last note was duly followed by the landing of 25,000 Greek troops at Rodosto and corresponding military preparations for the carrying out of the proposed coup, according to a plan elaborated by General Hatzianestis, who had succeeded General Papoulas as commander-in-chief of the Greek armies. On being warned by the British government of the serious consequences that would follow such a step, the Greek minister of foreign affairs gave a positive assurance that on no account would Greece occupy Constantinople without Allied sanction, which was, as a matter of fact, refused.

Speaking in the House of Commons on the Near Eastern situation on August 4, David Lloyd George strongly supported Greek claims to Asia Minor and Eastern Thrace, and paid a glowing tribute to Greek arms. Excerpts from the British premier's speech were published in a Greek army order of the day and distributed among the Greek troops in Asia Minor. Having failed to carry out the Constantinople coup, King Constantine's government once more reverted to the plan for the proclamation of an independent Ionia. At the same time a last attempt was made by the Allies to convoke a Near East conference (this time to be held in Venice, in September) of representatives of the Great Powers and the two belligerents to discuss terms of peace. Before, however, these steps could lead to any result, military events supervened, which entirely transformed the situation.

Commencement of General Offensive
On August 26, the Turkish Nationalist forces under the command of Mustafa Kemal Pasha attacked the Greek lines south and northeast of Afium-Karahissar. The operations gradually developed into a general offensive against the Greek forces, which were compelled two days later to evacuate the place. The loss of this key position was swiftly followed by the retreat of the Greek forces from Eskişehir and other important posts, and in less than a fortnight what had from the first been a somewhat serious reverse to Greek arms developed into a debacle of unexpected magnitude, which left the Greek government no alternative but to order the immediate withdrawal of the army from Asia Minor and to address an appeal to the Allies to intervene with the object of procuring a cessation of hostilities. The Turks refused an armistice, and the Greek army was forced to embark while still being pursued by the victorious enemy, who entered Smyrna on September 9. Thousands of Greek refugees streamed to the coast from all parts of Anatolia, fleeing from the revenge of the Turks. The total number transported to various parts of Greece with the assistance of the Greek authorities and the Allies amounted to nearly 1,000,000.

Government Crisis
The Greek debacle in Asia Minor was naturally followed by a government crisis in Greece proper. The cabinet resigned on September 8, and Nikolaos Kalogeropoulos was entrusted by the king with the formation of a new ministry. After two days spent in negotiations he failed in his task, and Nikolaos Triantaphyllakos, the ex-high commissioner of Greece at Constantinople, was summoned, and succeeded with difficulty in forming a makeshift government. In the meantime, excitement and dissatisfaction were steadily growing among the population, and strict measures were necessary for the maintenance of order. On September 26, martial law was proclaimed, following the revolt in Salonika of 8,000 troops and their officers, who sent word to Athens demanding the abdication of King Constantine and the imprisonment of the former prime ministers, Gounaris and Stratos. This revolt was followed by that of troops stationed in the islands of Mytilene, Chios, and Crete. The army contingents in Mytilene formed a Revolutionary Committee headed by Colonel Stylianos Gonatas, which dispatched by aeroplane the following demands to Athens: the dismissal of the government, the dissolution of the Chamber, the holding of new elections, and the abdication of King Constantine in favor of the Diadoch. The revolutionary movement swiftly spread to other centers of old and new Greece and to the Greek gunboats stationed at Mytilene and in and about the port of Piraeus. The cabinet immediately resigned, and on September 27 King Constantine abdicated for the second time in the course of his career, and the Diadoch succeeded to the throne of Greece as King George II.

Revolutionary Committee
On September 28, the revolutionary troops, headed by their leaders, Colonel Plastiras and Colonel Gonatas, entered Athens amidst wild scenes of enthusiasm. One of the first steps taken by the Revolutionary Committee, which immediately took over the governancy of the country, was to order the expulsion from Greece of King Constantine and Queen Sofia and of the Princes Andrew and Nicholas, the ex-king's brothers, and to arrest all prominent premiers, politicians, and military and naval leaders of the Constantinist faction, such as Gounaris, Stratos, Protopapadakis, and Theotokis, Admiral Goudas, General Papoulas, etc. A telegram was dispatched by the Revolutionary Committee to Venizelos in Paris requesting him to collaborate with the new government in the attempt to rescue Greece from the catastrophe in which she had been involved by King Constantine and his advisers, and a new cabinet was formed with Alexandros Zaimis, as premier, and Nikolaos Sokrates Politis, as foreign minister – both Venizelists. Venizelos, in his reply, intimated that for the time being he would confine himself merely to representing his country's interests abroad, and refused any actual participation in the new government. On September 30 ex-King Constantine, ex-Queen Sofia, and Prince Nicholas, with other members of the royal family, left Greece for Italy, the ex-King never to return.

Negotiations
On October 3, negotiations were opened at Mudania in Asia Minor between representatives of the Nationalist Turkish government on the one hand and the Allies and Greece on the other for the conclusion of an armistice. After serious division of opinion which nearly led to a complete breakdown, terms were finally signed on October 10. The Turks undertook to respect neutral zones on the European and Asiatic sides of the Straits, while the Allies guaranteed the evacuation of Eastern Thrace by the Greek army within fifteen days of the signing of the convention, the Greek troops to be replaced provisionally by Allied forces not exceeding seven battalions in total strength. The demarcation line between Greek Western Thrace and the part of Eastern Thrace reverting to Turkey in virtue of the armistice convention was fixed along the left bank of the Maritza from its outlet into Aegean Sea to the point where it crosses the frontier of Thrace into Bulgaria. The new conditions in the Near East created by the Greek debacle led the Italian government to proclaim the denunciation of Italo-Greek agreement of May 17th, 1920, which provided for a settlement of the differences that had arisen between Greece and Italy regarding the Dodecanese Islands, a step which called forth a protest from the government of the United Kingdom.

Inquiry
The inquiry into the causes of the Greek military debacle in Asia Minor and the search for its authors instituted by the Revolutionary Committee on its advent to power resulted in a number of new arrests of leading personalities. Thus, towards the end of October, the ex-king's brother, Prince Andrew, was arrested at Corfu on the charge of having disobeyed the orders of his military chiefs while commanding an army corps on the front. Kalogeropoulos, ex-premier, Valtatzis, ex-foreign minister, General Hatzianestis, ex-commander-in-chief, and others were also subsequently charged with high treason and imprisoned. On November 20, a conference of representatives of the Allies, Turkey, and Greece was opened at Lausanne for the purpose of the revision of the Sèvres Treaty and the final settlement of the Near Eastern problem. At the opening stages of the conference, Greece was represented by Venizelos.

New Government
Little was heard of Greek internal affairs in the meantime, the attention of the whole nation being centered on Venizelos' efforts abroad to procure a settlement which should be as painless as possible for his country. The first cabinet formed under the regime of the Revolutionary Committee (which had established itself as the real master of Greece with King George II merely as a figurehead) underwent several slight changes, the chief of which was caused by the refusal of Zaimis to retain the premiership (which remained vacant, with Sotirios Krokidas as acting premier), and after having been in power for less than two months resigned on November 24, chiefly owing to internal differences arising from the trial of the ex-ministers, statesmen, and military leaders by a revolutionary tribunal on the charges of high treason. The British government, through its minister in Athens, Lindley, urged that the accused should be treated leniently. While certain members of the cabinet were prepared to accept the British suggestion, the more irreconcilable elements refused to submit to what they considered as foreign intervention in Greek internal affairs, and the cabinet accordingly resigned, and was replaced by one composed exclusively of members of the Revolutionary Committee and of the republican group which formed the committee's most active supporters. Colonel Gonatas, one of the leaders of the Revolutionary Committee, was appointed premier, and Konstantinos Rentis, one of the leaders of the republican group, as acting minister for foreign affairs. On November 27 the trial by the revolutionary court martial of the ex-ministers and military leaders was concluded. Six of the accused – Gounaris, Theotokis, Valtatzis, Stratos, Protopapadakis, and General Hatzianestis – were sentenced to death and executed the next morning, while Admiral Goudas and General Stratigos were sentenced to imprisonment for life. Following the execution of Gounaris and his companions the British government instructed the British minister at Athens to ask for his passports and leave Greece; nor had diplomatic relations between the two countries been renewed by the end of the year. Shortly after the execution of the six ministers the ex-king's brother Prince Andrew was tried by the same tribunal and sentenced to banishment for life from Greece. The prince and his family left Greece on December 4 for London.

End of the Year
Thus the year 1922 closed for Greece in the most inauspicious circumstances with the question of a peace settlement which should enable the country to devote its forces to peaceful reconstruction still in abeyance, and internal dissatisfaction and unrest steadily increasing. One marked result of this discontent was a noticeable growth of republican sentiment which seemed to be paving the way for important developments in the near future.

External links
"The Refugees" ; Chapter from a Greek schoolbook

Greece
Years of the 20th century in Greece

1922 in Greece


Mississippi-deltaet er den nordvestlige del af den amerikanske stat Mississippi, der ligger mellem Mississippi- og Yazoo-floderne. Området har en særlig racemæssig, kulturel og økonomisk historie, der har givet det tilnavnet "The most southern place on Earth" ("Det mest sydstatsprægede sted på Jorden"). Området er over 3.000 km i nord-sydlig retning og over 1.000 km i øst-vestlig retning, hvor det er længst, og har et areal på knap 18.000 km² bestående af flodengjord. Oprindeligt var området dækket af skov, men blev forvandlet til et af de mest ydende bomuldsområder i USA før den amerikanske borgerkrig (1861-1865). Området tiltrak mange spekulanter, der præparerede mere og mere jord langs flodbredden til bomuldsproduktion. De blev velhavende plantageejere, der baserede deres produktion på afrikanske slavearbejdere, som udgjorde den klart største befolkningsgruppe i dette område før borgerkrigen; der var i mange tilfælde dobbelt så mange mennesker af afrikansk som af europæisk afstamning.

Idet de flodnære dele af deltaet var de første, der blev udviklet, og det gik trægt med at anlægge jernbaner længere væk, forblev store dele af området længere væk fra floden uudviklet lang tid efter borgerkrigen. Efterhånden som migranter af både afrikansk og europæisk afstamning indtog området, blev resten af deltaet efterhånden ryddet, idet beboerne solgte tømmeret for at kunne købe jord. Mod slutningen af det 19. århundrede udgjorde bønder af afrikansk afstamning 2/3 af de uafhængige jordejere i deltaet. I 1890 vedtog Mississippis delstatsforsamling, der var domineret af mænd af europæisk afstamning, en ny konstitution for staten, der effektivt holdt de mennesker, der var af afrikansk afstamning, fra at stemme og derved få indflydelse på statens udvikling. Det medførte, at de fleste af disse i løbet af de næste tre årtier mistede deres jord som følge af strenge kreditvilkår og politisk undertrykkelse. Afroamerikanerne måtte derfor finde sig i at forpagte eller leje jorden for at overleve. Den politiske udelukkelse af denne befolkningsgruppe holdt sig til efter borgerrettighedsbevægelsens sejre i 1960'erne.

Afroamerikanerne i deltaet udviklede de musikalske former, der skulle blive kendt som blues og jazz, hvor en af bluesens første udtryk blev kendt som Mississippi Delta Blues. I vore dage bor der fortsat flest afroamerikanere i flere counties i deltaet, selvom mere end 400.000 af dem rejste derfra under flugten fra Sydstaterne i første halvdel af det 20. århundrede og søgte mod nord, Midtvesten og til de vestlige industribyer.

Da den landbrugsbaserede økonomi ikke producerer mange arbejdspladser eller mange afledte forretningsområder, har man i området kæmpet for at sprede de økonomiske muligheder. Skovhugning har været et vigtigt supplement til det traditionelle landbrug, og udvikling af nye afgrøder som sojabønner har givet de største landbrug nye indtjeningsmuligheder.

Deltaet har til tider været hårdt ramt af oversvømmelser fra Mississippifloden, særligt i 1927 og 2011.

Mississippi

Mississippi-deltaet


මෙම ලංකාවතාර සූත්‍රය (  ) යනු මහායාන බෞද්ධ සූත්‍රයකි . මෙම සූත්‍රයේ මූලික වශයෙන් ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ සහ මහාමති නම් මහා බෝධිසත්වයකු අතර සිදුවන් සාකච්ඡාවක් විස්තර කෙරේ. මෙම සූත්‍රය දේශනා කරනු ලබන්නේ රාවණ රජුගේ රාජධානිය වන ලංකාපුරයේ දීය.

චීන, ටිබෙට් හා ජපන් බුදු දහමේ දියුණුව සඳහා ලංකාවතාර සූත්‍රය කැපී පෙනුණි. එය විශේෂයෙන් චෙන් බුද්ධාගමේ සහ ජපන් සෙන් බුදු දහම තුළ වැදගත් සූත්‍රයකි.

සූත්‍ර ධර්මය
ලංකාවතාර  සූත්‍රය යෝගාචාර සහ බුද්ධ ස්වභාවය පිළිබඳ සංකල්ප හා මූලධර්ම උකහා ගනී.  ලංකාවතාර  සූත්‍රයෙන් නිකුත් කරන වැදගත්ම මූලධර්මය නම් විඥානයෙහි ප්‍රමුඛතාවය සහ එකම යථාර්ථය ලෙස විඥානය ඉගැන්වීම පරම සත්‍ය ලෙස දක්වා තිබිමයි. ලෝකයේ සියලු වස්තූන් සහ අත්දැකීම්වල නම් සහ ස්වරූපයන් මනසෙහි ප්‍රකාශනයන් බව සූත්‍රයේ බුදුන් වහන්සේ ප්‍රකාශ කරයි:

ආශ්‍රයන්
මහායාන

ලංකාවතාර සූත්‍රය


Die North Harbour International 2005 im Badminton fanden vom 9. bis zum 12. Juni 2005 statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=4C25F380-856D-41EE-A078-6D53636D9D04

2005
Badminton 2005

North Harbour International 2005


İnce bağırsak, sindirim kanalının mide ile kalın bağırsak arasındaki kısmıdır. Beş yaşından büyük insanlarda boyu 5-6 m arasındadır. Üç kısma ayrılır: duodenum, jejunum ve ileum. Mideden gıdalar duodenuma pilor veya pilorik sfinkter diye adlandırılan bir kas ile girerler. Daha sonra ince bağırsak boyunca peristaltizm olarak adlandırılan kas kasılmaları ile hareket eder.

İnce bağırsakta besinlerin emilimleri gerçekleşir. Yağların ilk kimyasal sindirimi yapılır. İnce bağırsağa gelen safra ve pankreas öz suyu ile yağların, karbonhidratların ve proteinlerin sindirimi tamamlanır ayrıca mideden gelen mide öz suyu, pH değerini yükseltmede yardımcı olur. Besinler ince bağırsakta en küçük moleküllerine kadar parçalanır. Bu moleküllerin ince bağırsaktan kan damarlarına geçmesine emilim adı verilir. İnce bağırsak, sindirim sisteminde besinlerin en çok sindirildiği yerdir. Burada hem fiziksel hem de kimyasal sindirim vardır. Bütün besinlerin kimyasal sindirimi burada biter.

Yapı

Boyut
İnsan sindirim sisteminin hayati bir parçası olan ince bağırsağın uzunluğu, kullanılan ölçüm yöntemine bağlı olarak 3 metre (10 feet) ile 10,5 metre (34,5 feet) arasında değişen önemli farklılıklar gösterir. Yaşayan insan vücudunda tipik uzunluk 3 ila 5 metre (10 ila 16,5 fit) aralığındadır. Uzun boylu bireyler daha uzun ince bağırsaklara sahip olma eğiliminde olduğundan, bu ölçüm bireyin boyundan etkilenir. İnce bağırsağın uzunluğu ölümden sonra ve bağırsak boşken de değişebilir.

Gebelik yaşının 35. haftasından sonraki yenidoğanlarda ince bağırsak yaklaşık 1,5 santimetre (5/8 inç) çapındayken, yetişkinlerde tipik olarak 2,5 ila 3 santimetre (1 ila 1 1/8 inç) çapındadır. Karın röntgenleri, çap 3 santimetreyi aştığında anormal genişlemeyi gösterirken, BT taramaları 2,5 santimetrenin üzerindeki bir çapı anormal genişlemiş olarak kabul eder. Yüzey alanındaki bu genişleme kıvrımların, villusların ve mikrovillusların varlığından kaynaklanır ve ortalama mukozal yüzey alanı yaklaşık 30 metrekaredir (320 fit kare).

Parçalar
İnce bağırsak üç yapısal bölüme ayrılır:

 Duodenum: Yaklaşık 20 ila 25 santimetre (8 ila 10 inç) uzunluğunda ve "C" şeklinde olan duodenum, pankreasın baş kısmını çevreler. Safra da dahil olmak üzere pankreas ve karaciğerden gelen sindirim suları ile birlikte mideden gelen gastrik chyme'i alır. Bu salgılar, pankreastan gelen bikarbonat ile birleşerek, kimustaki mide asitlerini nötralize eder.
 Jejunum: Duodenum ve ileum arasında yer alan jejunum yaklaşık 2,5 metre (8 fit) uzunluğundadır ve yüzey alanını artıran dairesel kıvrımlara ve bağırsak villuslarına sahiptir. Şekerler, amino asitler ve yağ asitleri gibi sindirim ürünlerinin kan dolaşımına emilmesinde önemli bir rol oynar.
 İleum: İnce bağırsağın son bölümü olan ileum yaklaşık 3 metre uzunluğundadır. Jejunuma benzer şekilde villuslar içerir ve B12 vitamini, safra asitleri ve diğer besin maddelerinin emilmesinden sorumludur. İleoçekal kavşakta kalın bağırsağın çekumuna bağlanır.

Jejunum ve ileum, arterler, damarlar, lenf damarları ve sinirler içeren mezenter olarak bilinen bir yapı tarafından karın boşluğunda asılı tutulur.

Kan Kaynağı
İnce bağırsak, her ikisi de aorttan ayrılan çölyak trunkus ve superior mezenterik arterden kanla beslenir. Duodenum çölyak trunkus ve superior mezenterik arterden kan alır. Jejunum ve ileum öncelikle süperior mezenterik arter tarafından beslenir. Bu arterler mezenter içinde arteriyel arkadlar oluşturur ve vasa rekta organlara kan taşır.

Mikroanatomi

İnce bağırsak, her biri farklı mikroskobik özelliklere sahip olan duodenum, jejunum ve ileuma ayrılır. Bunlar arasında seroza, muskularis eksterna, submukoza ve mukoza gibi bağırsak duvarı katmanlarındaki varyasyonlar yer alır. Ayrıca, bu üç bölümdeki mukozanın yapısı ve hücresel bileşiminde de farklılıklar mevcuttur.

Gen ve protein ekspresyonu

Duodenum, insan protein kodlayan genlerinin önemli bir kısmını ifade eder ve bu genlerin yaklaşık %70'i normal duodenal dokuda bulunur. FABP6 gibi spesifik proteinler duodenumun mukozal glandüler hücrelerinde ifade edilir. İnce bağırsak, Paneth hücrelerinin salgı granüllerinde ifade edilen FABP2 ve DEFA6 gibi bu genlerin ve proteinlerin çoğunu duodenum ile paylaşır.

Gelişim
İnce bağırsak, embriyolojik gelişim sırasında ilkel bağırsak tüpünün orta bağırsağından gelişir. Embriyonik yaşamın beşinci haftasında ileum hızlı bir büyüme göstererek birincil bağırsak halkası adı verilen U şeklinde bir kıvrım oluşturur. Bu halka göbek deliğinden dışarı çıkar ancak 10. haftaya kadar karın içine geri çekilir. Altıncı ve onuncu haftalar arasında ince bağırsak saat yönünün tersine döner ve 180 derece daha dönerek kalın bağırsağı şekillendirir..

İnce Bağırsakta Sindirim ve Emilim
İnsan sindirim sisteminin önemli bir bileşeni olan ince bağırsak, gıdaların parçalanmasında ve temel besin maddelerinin emilmesinde merkezi bir rol oynar. Bu hayati süreç üç ana aşamaya ayrılabilir: sindirim, emilim ve immünolojik işlevler.

Sindirim:

 - Kimyasal sindirimin çoğu ince bağırsakta gerçekleşir.
 - Çoğunlukla pankreas ve karaciğerden gelen sindirim enzimleri, pankreas kanalı yoluyla ince bağırsağa salgılanır.
 - Besinlere yanıt olarak salgılanan bir hormon olan kolesistokinin, safra kesesinden pankreatik enzimlerin ve safranın salgılanmasını tetikler.
 - Bu enzimler proteinleri daha küçük peptitlere ve amino asitlere parçalar.
 - Lipidler (yağlar) pankreatik lipaz ve safra tuzları yardımıyla yağ asitlerine ve gliserole ayrıştırılır.
 - Bazı karbonhidratlar pankreatik amilaz yardımıyla basit şekerlere (monosakkaritler) dönüştürülür.
 - Fırça sınırı enzimleri oligosakkaritleri daha da parçalar.
 - Tüm karbonhidratlar sindirilmez; bazıları bağırsak bakterileri tarafından daha fazla işlenmek üzere kalın bağırsağa girer.

Emilim:

 - Sindirilen gıda, difüzyon veya aktif taşıma yoluyla bağırsak duvarından kan dolaşımına emilir.
 - İnce bağırsağın iç duvarı, besin emilimi için yüzey alanını artıran yapılarla kaplıdır.
 - Dairesel kıvrımlar, villuslar ve mikrovilluslar emilim kapasitesini en üst düzeye çıkarır.
 - Her villus, emilen besin maddelerini taşımak için kılcal damarlar ve laktealler içerir.
 - Besinler kan dolaşımı yoluyla kullanılmak üzere çeşitli vücut organlarına taşınır.
 - Sindirilmemiş materyal kalın bağırsağa geçer.

Emilim yerlerindeki önemli istisnalar:

 - Demir duodenumda emilir.
 - Folat (Vitamin B9) duodenum ve jejunumda emilir.
 - B12 vitamini ve safra tuzları, intrinsik faktör tarafından kolaylaştırılan terminal ileumda emilir.
 - Su ve lipidler ozmoz ve pasif difüzyon yoluyla emilir.
 - Sodyum bikarbonat aktif olarak emilirken, glukoz ve amino asitler birlikte taşınır.
 - Fruktoz kolaylaştırılmış difüzyon yoluyla emilir.

İmmünolojik İşlev:

 - İnce bağırsak vücudun bağışıklık sistemini de destekler.
 - Bağırsak florası, konağın bağışıklık sisteminde olumlu bir rol oynar.
 - İnce bağırsağın ileumunda bulunan Peyer yamaları, yerel bağışıklık sisteminin bir parçasıdır.
 - Potansiyel olarak zararlı mikroorganizmalardan antijenlerin örneklenmesinde ve bağışıklık sistemine sunulmasında görev alırlar.

Klinik önemi
İnce bağırsak karmaşık bir organdır ve bu nedenle ince bağırsağın işlevini etkileyebilecek çok sayıda olası durum vardır. Bunlardan birkaçı aşağıda listelenmiştir; bazıları yaygındır ve insanların %10'u hayatlarının bir döneminde bu durumdan etkilenirken, diğerleri yok denecek kadar nadirdir.

 İnce bağırsak tıkanıklığı veya obstrüktif bozukluklar
 Mekonyum ileusu
 Paralitik ileus
 Volvulus
 Fıtık
 İntussusepsiyon
 Yapışıklıklar
 Dış basınçtan kaynaklanan tıkanıklık
 Lümendeki kitleler tarafından tıkanma (yabancı cisimler, bezoar, safra taşılar)
 Bulaşıcı hastalıklar
 Giardiasis
 Askariasis
 Tropikal yolluk
 Bant kurdu (Diphyllobothrium latum, Taenia solium, Hymenolepis nana)
 Kancalı kurt (örn. Necator americanus, Ancylostoma duodenale)
 Nematodlar (örneğin Ascaris lumbricoides])
 Diğer Protozoa (örneğin Cryptosporidium parvum, Cyclospora, Microsporidia, Entamoeba histolytica)
 Bakteriyel enfeksiyonlar
 Enterotoksijenik Escherichia coli
 Salmonella enterica
 Campylobacter
 Shigella
 Yersinia
 Clostridium difficile (antibiyotik ilişkili kolit, Pseudomembranöz kolit)
 Mycobacterium (Mycobacterium avium paratuberculosis, yayılmış Mycobacterium tuberculosis)
 Whipple hastalığı
 Vibrio (kolera)
 Enterik (tifo) ateş (Salmonella enterica var. typhii) ve paratifo
 Bacillus cereus
 Clostridium perfringens (gazlı kangren)
 Viral enfeksiyonlar
 Rotavirüs
 Norovirüs
 Astrovirüs
 Adenovirüs
 Calicivirus
 Neoplazmlar (kanserler)
 Adenokarsinom
 Karsinoid
 Gastrointestinal stromal tümör (GIST)
 Lenfoma
 Sarkom
 Leiomyoma
 Metastatik tümörler, özellikle SCLC veya melanom
 İnce bağırsak kanseri
 Gelişimsel, doğuştan veya genetik durumlar
 Duodenal (bağırsak) atrezisi
 Hirschsprung hastalığı
 Meckel divertikülü
 Pilor stenozu
 Pankreas divisum
 Ektopik pankreas
 Enterik duplikasyon kisti
 Situs inversus
 Kistik fibrozis
 Malrotasyon
 Kalıcı urachus
 Omfalosel
 Gastroşizis
 Disakkaridaz (laktaz) eksiklikleri
 Birincil safra asidi malabsorpsiyonu
 Gardner sendromu
 Ailesel adenomatöz polipozis sendromu (FAP)
 Diğer koşullar
 Crohn hastalığı ve daha genel iltihaplı bağırsak hastalığı
 Tiflit (nötropenik [Bağışıklık sistemi baskılanmış]] hastalarda kolit
 Çölyak hastalığı (sprue veya tropikal olmayan sprue)
 Mezenterik iskemi
 Süperior mezenterik arter veya süperior mezenterik ven'de emboli veya trombüs
 Arteriyovenöz malformasyon
 Gastrik damping sendromu
 İrritabl bağırsak sendromu
 Duodenal (peptik) ülserler
 Gastrointestinal perforasyon
 Hipertiroidizm
 Divertikülit
 Radyasyon enterokolit
 Mezenterik kistler
 Peritoneal Enfeksiyon
 Sklerozan retroperitonit
 İnce bağırsakta bakteriyel aşırı çoğalma
 Endometriozis

Diğer hayvanlar
İnce bağırsak tüm tetrapodlarda ve ayrıca teleostlarda bulunur, ancak şekli ve uzunluğu türler arasında büyük farklılıklar gösterir. Teleostlarda nispeten kısadır, tipik olarak balık vücudunun yaklaşık bir buçuk katı uzunluğundadır. Genellikle bir dizi "pilorik çeka", uzunluğu boyunca yiyecekleri sindirmek için organın toplam yüzey alanını artırmaya yardımcı olan küçük kese benzeri yapılara sahiptir. Teleostlarda ileoçekal valf yoktur, ince bağırsak ve rektum arasındaki sınır sadece sindirim epitelinin sonu ile işaretlenir.

Tetrapodlarda, kolona açılan ileoçekal valf her zaman mevcuttur. İnce bağırsağın uzunluğu tipik olarak tetrapodlarda teleostlardan daha uzundur, ancak özellikle otçullarda ve amfibilerden veya sürüngenlerden daha yüksek metabolik hıza sahip olan memelilerde ve kuşlarda böyledir. İnce bağırsağın iç yüzeyi tüm omurgalılarda yüzey alanını artırmak için mikroskobik kıvrımlar içerir, ancak bunlar yalnızca memelilerde gerçek villuslara dönüşür.

Duodenum, jejunum ve ileum arasındaki sınırlar insanlarda bile biraz belirsizdir ve bu tür ayrımlar diğer hayvanların anatomisi tartışılırken ya göz ardı edilir ya da esasen keyfidir.

Köpekbalığı, mersinbalığı ve akciğer balığı gibi teleost olmayan balıklarda ince bağırsak yoktur. Bunun yerine, bağırsağın sindirim kısmı mideyi rektuma bağlayan bir spiral bağırsak oluşturur. Bu tür bağırsaklarda, bağırsağın kendisi nispeten düzdür ancak iç yüzey boyunca spiral bir şekilde, bazen düzinelerce tur boyunca uzanan uzun bir kıvrıma sahiptir. Bu kapakçık bağırsağın hem yüzey alanını hem de etkin uzunluğunu büyük ölçüde artırır. Spiral bağırsağın astarı, teleostlar ve memeli olmayan tetrapodlardaki ince bağırsağınkine benzer.

Sudak balıklarında spiral kapakçık son derece küçüktür, bunun nedeni muhtemelen diyetlerinin çok az sindirim gerektirmesidir. İbibiklerde hiç spiral kapakçık yoktur ve sindirim, farklı bölgelere ayrılmamış olan bağırsağın neredeyse tüm uzunluğu boyunca gerçekleşir.

Kaynakça

Sindirim sistemi

İnce bağırsak


Katonda é o nome usado para se referir a divindade criadora supremo na religião tradicional do povo Baganda, que se baseia principalmente na atual Uganda. Katonda é considerado o pai e líder do panteão Baganda, conhecido coletivamente como o balubaale (sing. lubaale).

Representação
Como muitos deuses supremos africanos, Katonda é concebido como um deus distante que habita nos céus — que representava os céus — e não influencia diretamente o mundo material. Em vez disso, sua presença é sentida através das ações do balubaale. Apesar de sua falta de envolvimento nos assuntos mundanos, Katonda está presente na vida após a morte e presidiu o julgamento dos humanos.

Como um deus criador, Katonda também criou o primeiro humano; o homem, Kintu. Diz-se também que ele criou Bukulu, um deus cujos descendentes representam a maioria dos balubaale.

De acordo com Apollo Kaggwa (1934), Katonda parece ter menos influência nas tradições de culto Baganda em comparação com o balubaale, encontrando apenas alguns templos em Kyagwe dedicados a Katonda. Suas contas, em vez disso, consideravam Mukasa o líder do balubaale.

Nomes alternativos
De acordo com Arthur Cotterell (1997), existem vários nomes que são usados em referência a Katonda:

 Lissoddene (o olho grande no céu)
 Kagingo (mestre da vida)
 Ssewannaku (o eterno)
 Lugaba (doador)
 Ssebintu (mestre de todas as coisas)
 Nnyiniggulu (senhor do céu)
 Namuginga (aquele que molda)
 Ssewaunaku (o compassivo)
 Gguluddene (o gigante)
 Namugereka (aquele que distribui)

Leitura adicional

 Roscoe, J. (1901). Notas sobre os costumes e costumes do Baganda. The Journal of the Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, 31, 117-130. doi:10.2307/2842788

Mitologia africana
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Katonda (mitologia)


Ottavio Acquaviva d'Aragona (Nápoles, 1560 - Nápoles, 5 de dezembro de 1612) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Nápoles em 1560. De família patrícia. Filho de Giovanni Girolamo Acquaviva d'Aragona, décimo duque de Atri, e Margherita Pio di Carpi. Seus sobrenomes também estão listados como Aquaviva; e como d'Aragonia. Sobrinho do cardeal Giovanni Vincenzo Acquaviva d'Aragona (1542) e do padre Claudio Acquaviva, SJ, superior geral da Companhia de Jesus. Irmão do Cardeal Giulio Acquaviva d'Aragona (1570) e do Beato Ridolfo Acquaviva, SJ, martirizado nas Índias Orientais em 1583. Tio-avô do Cardeal Ottavio Acquaviva d'Aragona, juvenil (1654). Outros cardeais da família são Francesco Acquaviva d'Aragona (1706); Troiano Acquaviva d'Aragona (1732); e Pasquale Acquaviva d'Aragona (1770).

Educação
Estudou na Universidade de Perugia belle lettere e grego; e obteve um doutorado in utroque iure , direito canônico e civil.

Início da vida
Foi para Roma. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça, 1584 (1) . Prelado doméstico de Sua Santidade. Vice-legado na província do Património. Governador de Viterbo, 20 de março de 1589. Majordome (ou oeconmous ) do Papa Gregório XIV, 1590-1591.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Cardinalado
Criado cardeal diácono no consistório de 6 de março de 1591; recebeu o gorro vermelho e a diaconia de S. Giorgio em Velabro, em 5 de abril de 1591. Legado em Campagna e Marittima, em 3 de março de 1591. Participou do conclave de 1591 , que elegeu o Papa Inocêncio IX. Participou do conclave de 1592 , que elegeu o Papa Clemente VIII. Optou pela ordem dos cardeais presbíteros e pelo título de S. Maria del Popolo, em 15 de março de 1593. Legado em Avinhão, 1593 a 1601; desde 1597 residiu ele em Roma. Optou pelo título de Ss. Giovanni e Paolo, 22 de abril de 1602. Participou do primeiro conclave de 1605 , que elegeu o Papa Leão XI. Participou do segundo conclave de 1605, que elegeu o Papa Paulo V. Optou pelo título de S. Prassede, a 5 de junho de 1605.

Episcopado
Eleito arcebispo de Nápoles em 31 de agosto de 1605. Consagrada, 18 de setembro de 1605, igreja do Gesù, Roma, pelo cardeal Roberto Bellarmino, auxiliado por Antonio Caetani, arcebispo de Cápua, e por Bonifazio Caetani, bispo de Cassano all'Ionio. Celebrou os sínodos diocesanos em 1607, 1611 e 1612. Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, 12 de janeiro de 1609 a 11 de janeiro de 1610.

Morte
Morreu em Nápoles em 5 de dezembro de 1612. Enterrado na catedral metropolitana de Nápoles. Seu monumento fúnebre está na sacristia da capela do Monte di Pietà , Nápoles (5) .

Cardeais nomeados pelo papa Gregório XIV

Ottavio Acquaviva d'Aragona (1560-1612)


Baratili San Pietro (sardisk: Boàtiri) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 11 meters højde og har 1.312 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 6,10 km² og grænser til kommunerne Nurachi, Oristano, Riola Sardo, San Vero Milis og Zeddiani.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Baratili San Pietro


Truce or ceasefire is a temporary stoppage of any armed conflict.

Truce may also refer to:

 Truce (album), a 1982 album by Robin Trower and Jack Bruce
 Truce (group), British R&B trio in the 1990s
 "Truce" (song), a 1998 song by Jars of Clay
 "Truce" (Tom Robinson song), on the 1982 album Cabaret '79
 Truce term, a word used by children to call for a temporary respite
 Ekecheiria, the spirit and personification of truce in Greek mythology
 Flag of truce, an internationally recognized white flag
 "Truce", a song by Twenty One Pilots from their album Vessel

See also
The Truce (disambiguation)

Truce (disambiguation)


මානව ජාන විද්‍යා ඉතිහාසයේ මෙතෙක් ආරාම්භ වු විශාලතම ව්‍යාපෘතිය වනුයේ මානව ගෙනෝම ව්‍යාපෘතිය (Human Genome Project (HGP)) හෙවත් මිනිස් ගෙනෝමයේ අඩංගු සම්පුර්ණ නියුක්ලියෝටයිඩ අනුපිළීවෙළ හඳුනාගැනිම සහ සිතියම් ගතකිරිමේ ව්‍යාපෘතියයි.
වර්ණදේහ 46 ක් තුල අන්තර්ගත මානව ගෙනෝමයේ සමස්ත නියුක්ලියොටයිඩ අනුපිළීවෙළ හඳුනාගනිමින් එවා සිතියම්ගත කිරිම සදහා අරඹන ලදී.

මෙය ඇමරිකානු රජයේ මුලිකත්වය යටතේ වසර 1990 දි අරඔන ලද ව්‍යාපෘතියකි.
මෙහිදි සිදුකරන ලද පර්යේෂණයන් එංගලන්තය, ප්‍රංශය, ජපානය, ඕස්ට්‍රේලියාව වැනි රටවල් 18 ක වු පර්යේෂනාගාරයන් තුල සිදු කරන ලදි.

වසර 1999 වන විට මාන ගෙනෝමයෙන් 90% ක් පමණ ඉහළ නිරවද්‍යයතාවයකින් හඳුනාගෙන තිබුණී.
වසර 2003 වන විට මානව ගෙනෝමයෙන් 99% ක් පමණ හඳුනාගෙන තිබු අතර එවායේ නිරවද්‍යයතාවය 99.99% පමණ ඉහළ අගයකින් යුක්තව වන බව ප්‍රකාශයට පත් කර තිබුණී. ඉහළ නිරවද්‍යයතාවයක් පවත්වා ගැනිම සදහා සැම ජාන කොටසකම වු භෂ්ම අනුක්‍රමයන් කිහිපවරක් (4-5) පරික්ෂා කරනු ලැබ තිබේ.

මුලික අරමුණ
ආරම්භයේ එහි මුලික අරමුණ වුයේ වසර 2003 වන විට...
ආසන්න වශයෙන් මිනිස් ගෙනෝමයේ අඩංගු ජාන 10,000 ක් හඳුනා ගැනිම (විශේෂයෙන් මෙම ව්‍යාපෘතිය තුලදි අරමුණු කරන ලද්දේ ඉයුක්‍රොමැටින් (ජාන දරන DNA ) සියල්ලම හඳුනා ගැනිමය.
එම ජානවල අඩංගු සියළුම භෂ්ම අනුක්‍රමයන් හඳුනාගැනිම.
එවා සිතියම් ගත කිරිම.
ජාන සම්බන්ධ පර්යේෂණයන් සිදුකිරිමේදි මතුවන සදාචාරත්මක සහ වෙනත් ගැටළුකාරි තත්වයන් හඳුනාගැනිම.

ගෙනෝම ව්‍යාපෘතියෙන් හඳුනාගත් ජානයන් කිහිපයක්
5 වන වර්ණදේහය තුල මානව ගෙනෝමයෙන් 6% ක් එනම් නියුක්ලියෝටයිඩ මිලියන 194 ක් අඩංගු වේ.මෙම වර්ණදේහය තුල වු ජාන විකෘතිතාවයන් වලින් හටගන්නා රෝග තත්වයන් ලෙස මහා අන්ත්‍රයේ පිළීකා තත්වයන්, චර්ම පිළීකා තත්වයන්, ලියුකේමියා තත්වයන් දැක්විය හැකිය.
16 වන වර්ණදේහය තුල මිනිස් ගෙනෝමයෙන් 3% ක් අන්තර්ගත වේ. පියයුරු පිළිකා, පුරස්ථී ග්‍රන්ථීයේ පිළිකා, PCKD වැනි රෝග තත්වයන් ඇතිවිමට හේතුවන ජාන දරනු ලබයි.
19 වන වර්ණදේහය තුල මානව ගෙනෝමයෙන් 2% ක් අඩංගු වේ. දියවැඩියාව, මේද තැම්පත්විම වැනි තත්වයන්ට හේතුවන ජාන පවති.
22 වර්ණදේහය වඩාත් දිගු අනුක්‍රමයන් සහිත ජාන දරනු ලබයි. ජානයක භෂ්ම 1000 - 583,000 දක්වා පවති. ජාන 545 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් දරනු ලබයි.

මානව ගෙනෝම ව්‍යාපෘතිය යටතේ පවතින තවත් උපව්‍යාපෘතියක් වනුයේ පිළීකා තත්වයන් සදහා හේතුවන ජාන (Cancer genomic project) හඳුනාගැනිමයි.හේ අනුව පිළීකා සැදිම සදහා හේතුවන ජාන 100කට වැඩි සංඛයාවක් හදුනාගෙන තිබේ.මේ ජානයන්ගෙන් බහුතරයක් ලියුකේමියා සහ වසා සෛල ආශ්‍රැතව හටගන්නා පිළීකා තත්වයන් සැදිම සදහා හේතුවේ. පිළීකා සදහා ප්‍රතිකාර කිරිමේදි මෙම ජානවල ක්‍රියාකාරිත්වයන් පදනම් කරගනිමින්ද ප්‍රතිකාර සිදු කරනු ලබයි.

මානව ගෙනෝම ව්‍යාපෘතියේ වැදගත්කම
සම්පුර්ණ ගෙනෝමය (හෙටරෝක්‍රොමැටින්ද අන්තර්ගතවන පරිදි) පරික්ෂණ ඉදිරියට සිදු කළ හැකිවිම.
ජාන සම්බන්ධ ප්‍රවේණීක රෝග හඳුනාගැනිම සදහා භාවිත කළ හැකිවිම. එමගින් රෝග හදුනාගැනිම දියුණුවිම සහ ප්‍රවේණීක රෝග කල්තියා හඳුනාගතහැකිවිම (Screening) වැනි දැ සදහා ඉඩප්‍රස්ථා ලැබි තිබේ.
එමෙන්ම තනි ජානයකට වඩා වැඩි ක්‍රියාකාරිත්වයක බලපැම මඟින් ඇතිවන දියවැඩියාව, හෘද රෝග, ඇඳුම වැනි තත්වයන් හඳුනා ගැනිම සදහා භාවිත කිරිම
DNA මත පදනම් වු රෝගියාට විශේෂීත වු ඖෂධ (pharmacogenomics) නිපදවිමට භාවිත කිරිම.
ජාන චිකිත්සාව සහ ඖෂධ පාලන පද්ධති ඇතිකිරිම සදහා වැදගත් විම.
එමෙන්ම වෙනත් ගෙනෝම සමඟ සැසැදිම මඟින් ගෙනෝම පරිනාමය පිළීබඳ අවබෝධයක් ලබා ගැනිම සදහා වැදගත් වේ.

අදාල

බාහිර සබැදි
 මානව ගෙනෝම ව්‍යාපෘතිය නිල තොරතුරු පිටුව
 ජාතික මානව ගෙනෝම පර්යේෂණ ආයතනය (NHGRI). NHGRI ජාත්‍යන්තර මානව ගෙනෝම ව්‍යාපෘතිය සෞඛ්‍ය දායකත්වය පිළිබඳ ජාතික ආයතනය. එහි ප්‍රාථමික අරමුණ ලෙස මිනිස් ජාන හදුනාගන්නා ලදී, සාර්ථකව 2003 අප්‍රේල් මසදී නිම කරන ලදී.
 මානව ගෙනෝම පුවත්
 HGP තොරතුරු පිටු
 yourgenome.org: සැන්ගර් ආයතනය රාජ්‍ය තොරතුරු පිටු
 Ensembl ව්‍යාපෘති
 UCSC genome browser
 ස්වභාවය සඟරාවේ මිනිස් ජාන බිහිදොර
 සාදරයෙන් පිලිගනිමු භාරය මානව ගෙනෝම වෙබ් අඩවිය නොමිලේ ඔබ මිනිස් ජාන ගවේෂණය කිරීමට ඉඩ සම්පත්, ඔබගේ සෞඛ්‍ය හා ඔබේ අනාගතය.
 මානව ගෙනෝම පිළිබඳ ඉගෙනගන්න. 1 කොටස: විද්‍යා අධ්‍යාපනඥ අභියෝගයට ලක් කිරීම. එරික් ඩයිජස්ට්.
 මානව ගෙනෝම පිළිබඳ ඉගෙනගන්න. කොටස 2: විද්‍යා අධ්‍යාපනඥ සඳහා සම්පත්. එරික් ඩයිජස්ට්.
 මෙරිල් ගෝස්නර් මහතා විසින් පේටන්ට් ලයිෆ්
 Celera පිළිබඳ ක්රේග් වෙන්ටෙර්ගේ නිකුත් කිරීම පිළිබඳ
 ලයිෆ් සංගහය කියයි එක්කෝ QuickTime හෝ RealPlayer ආකෘතියෙන් කොටස් 16 දී සත්කාරකත්වය දරනු ලබන සමස්ථ වැඩසටහන ඇතුළු වල ප්‍රවේණික තොරතුරු, විකේතනය තරඟය ලේඛනගත පැය 2 NOVA වැඩසටහනට සහ සම්බන්දිත වෙබ් අඩවිය.

 බොහෝ මුල් ලේඛන

විද්‍යාව
ජීව විද්‍යාව

මානව ගෙනෝම ව්‍යාපෘතිය


Christine Levisse-Touzé (1955-), un historienne française ;
 Emmanuel Roudolff-Levisse (1995-), un athlète français spécialisé dans le demi-fond, le fond et le cross-ntry ;
 Pierre Levisse (1952-), un athlète français spécialiste de courses de fond.

Levisse


Joseph Roduit CRSA (* 17. Dezember 1939 in Saillon, Kanton Wallis; † 17. Dezember 2015 in Saint-Maurice, Kanton Wallis) war ein Schweizer Ordensgeistlicher und Abt der Territorialabtei Saint-Maurice.

Leben
Joseph Roduit trat der Ordensgemeinschaft der Augustiner-Chorherren 1960 bei, legte die Profess am 15. November 1964 ab und empfing am 4. September 1965 die Priesterweihe. Roduit studierte an der Universität Freiburg Theologie von 1961 bis 1964 und danach bis 1965 am Päpstlichen Athenaeum Angelicum in Rom.

1984 wurde er für 10 Jahre Prior und Generalvikar der Territorialabtei und wirkte danach bis 1999 als Novizenmeister. Die Chorherren der Abtei wählten ihn am 5. April 1999 zum 94. Abt von Saint-Maurice. Papst Johannes Paul II. bestätigte diese Wahl am 14. Mai desselben Jahres. Joseph Roduit wurde in das Amt eingeführt und empfing die Abtsbenediktion am 31. Juli desselben Jahres. Als Wahlspruch wählte er Via, Veritas, Vita. Als Abt der Territorialabtei war er Mitglied der Schweizer Bischofskonferenz.

Joseph Roduit engagierte sich für zahlreiche Sozialprojekte im Heiligen Land und wurde vom Lateinischen Patriarchen von Jerusalem mit der Palme von Jerusalem ausgezeichnet. 2001 wurde er von Kardinal-Großmeister Carlo Kardinal Furno zum Großoffizier des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem ernannt und in der Basilica minor Notre-Dame du Valentin in Lausanne durch Henri Kardinal Schwery, Großprior der Schweizer Statthalterei, investiert.

Am 18. März 2015 nahm Papst Franziskus seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

 Webseite von Joseph Roduit (Schweizer Bischofskonferenz)

Einzelnachweise

Abt
Generalvikar
Römisch-katholischer Geistlicher (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Komtur mit Stern (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Augustiner-Chorherr
Person (Kanton Wallis)
Schweizer
Geboren 1939
Gestorben 2015
Mann

Joseph Roduit


An Brachiaria tanimbarensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Brachiaria tanimbarensis in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Maluku. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria tanimbarensis


Choanoflagellatea, razred praživotinja, dio potkloljena Choanofila, koljeno Choanozoa. Postoji 170 vrsta unutar dva reda. Red je opisan 1998.

Redovi
 Acanthoecida Cavalier-Smith
 Craspedida

Izvori

Choanozoa

Choanoflagellatea