Jamesova teorija emocija je jedna od najranijih teorija koja govori o odnosu emocija i tjelesnih reakcija. Predložena je od strane Williama Jamesa 1884.godine. Prema njemu, tjelesne promjene ne samo da prethode emocionalnom iskustvu, nego i izazivaju emocije koje ovise o našim tjelesnim i ponašajnim reakcijama. Dakle, emocija je naša percepcija određene pobuđenosti i aktivnosti, a javlja se nakon što primimo informacije o događajima na periferiji. Godinu dana nakon Jamesovog originalnog članka, danski psiholog Carl Lange je predložio model emocija koji navodi iste temeljne mehanizme uzročnog slijeda kao i Jamesova teorija, te se zbog ove sličnosti u literaturi spominje i pod nazivom James-Langeova teorija emocija. Također, ova teorija se još naziva i periferna teorija emocija s obzirom na to da je u oba slučaja naglasak stavljen na periferni tj. autonomni i somatski, a ne središnji živčani sustav. Bez obzira na svoje epistemološko podrijetlo, Jamesova ideja imala je duboke učinke kako na način na koji psiholozi razmišljaju o emocijama, tako i na naknadne laboratorijske studije. Gotovo svako tekstualno istraživanje emocija započelo je s James-Langeovom teorijom, a niz srodnih eksperimenata pojavio se u časopisima tijekom godina.

O teoriji
Jamesova teorija sugerira da emocionalno iskustvo ne bi bilo moguće bez povratne informacije koja dolazi nakon percepcije perifernih reakcija organizma. James, suprotno tradicionalnom pristupu smatra da u opasnim situacijama dolazi prvo do perifernih reakcija (usporeno disanje,ubrzan rad srca, drhtanje koljena i sl.) jer postajemo svjesni fizioloških i ponašajnih reakcija, te tek onda možemo reći da smo doživjeli određenu emociju. Tvrdi da ne bježimo jer se plašimo, već se plašimo jer opažamo fiziološke i ponašajne reakcije koje se javljaju kao odgovor na određeni događaj. Dakle, James daje prioritet fiziološkim reakcijama nad svjesnim procesima. Prema Jamesu, kombinacije aktivacije različitih organa u određenim situacijama mogu biti dovoljno slične da izazovu identično subjektivno stanje (odnosno emociju koju osoba osjeća), ali i dovoljno različite da osoba doživi različite emocije.

Lang u svom radu za cilj želi pokazati kako se određeni "osjećaji" (izravno iskustvo "grubljih" emocija) izazivaju u svjesnom umu. James je zauzeo potonje stajalište – da osjećaji zahtijevaju objašnjenje – i nije iznenađujuće da je prvi kritičar s kojim se pozabavio u ponovnom izlaganju James-Langeove teorije iz 1894. bio je jedan od velikih utemeljitelja psihologije, Wilhelm Wundt. Wundt (1896.) smatra da su osjećaji primarni, neanalizirani i u tom smislu slični primitivnim vizualnim ili slušnim osjetama. James je tvrdio da emocionalni osjećaji nisu istinski dati. Oni su zapravo bili sekundarni fenomeni, potaknuti percepcijom somatskih i visceralnih promjena koje su bile više ili manje izravno izazvane vanjskim podražajem. Važno je napomenuti da nijedan od ovih velikih znanstvenih antagonista svoje stavove nije temeljio na onome što bismo sada smatrali eksperimentalnim podacima (kao, usput rečeno, ni Lange), već umjesto toga na razmišljanju. Jamesova ideja bila je jedinstvena intuicija, potkrijepljena anegdotama i vođena funkcionalnim, pragmatičnim (ako još ne i bihevioralnim) pogledom. Bez obzira na svoje epistemološko podrijetlo, Jamesova ideja imala je duboke učinke kako na način na koji psiholozi razmišljaju o emocijama, tako i na naknadne laboratorijske studije. Gotovo svako tekstualno istraživanje emocija objavljeno u ovom stoljeću započelo je s James-Langeovom teorijom, a niz srodnih eksperimenata pojavio se u časopisima tijekom godina. Unatoč ovom strastvenom interesu, niti jedan eksperiment nije izravno testirao njegovu središnju hipotezu. Doista, kako je izjavio James, pretpostavka da su emocionalni osjećaji svjesni ostaci fiziološke interocepcije znanstvena je aporija i nije otvorena za izravnu provjeru. Dok se fiziološki događaji mogu mjeriti s objektivnom preciznošću, cilj poduzeća - subjektivno stanje osjećaja - ne podliježe znanstvenom satu, skali ili ravnalu.

Sličnosti i razlike u Jamesovom i Langeovom tumačenju
Lange je bio fiziolog - a ne filozof - i pokazao je brigu znanstvenika za objektivnost i nestrpljivost prema samo mentalnom: "Nijedan predmet se ne može znanstveno pozabaviti ako ne posjeduje objektivne kvalitete, u vezi s čijim se svojstvima istraživači slažu" (str. 37). Nije dijelio Jamesov interes za objašnjenjem svjesnih osjećaja u formalnoj terminologiji tog vremena, već je umjesto toga tražio opće objašnjenje emocionalnih fenomena kao mjerljive fiziologije. Nadalje, dok je James opisao raznolik katalog somatskih i visceralnih odgovora koji su bili poticaji za svjesno emocionalno iskustvo, Langeova hipoteza bila je specifična: Emocija je bila kardiovaskularni događaj. Glavna ideja koju su dijelili James i Lange bila je da emocija ne počinje svjesnim iskustvom afekta. Obojica su predložili da su tjelesni i bihevioralni odgovori u emocijama bili prethodni događaji. Glavna razlika u razmišljanju Langea i Jamesa bila je u tome što je James svjesnu emociju učinio središnjim fokusom svoje teorije (prebacivši njezinu funkciju s one pokretača akcije na pasivnog percipiratelja fizioloških promjena), za Langea je emocija bila njezina fiziologija, a svjesno iskustvo bilo je od male važnosti, ako ne i potpuno epifenomenalno. Stoga se teorija Jamesa Langea različito citira i u prilog i protiv fiziološkog redukcionizma, kao preteča bihevioralne analize emocija i kao polazište za kognitivne teorije afekta. Važno je napomenuti da je James nadalje smatrao da su inicirajući procesi koji određuju određene vrste emocionalnih reakcija također u osnovi fiziološki. Afektivna svijest - fokus tolikog teoretskog zanimanja tijekom stoljeća - bila je za Jamesa očito sekundarni događaj.

Kritike teorije
Tijekom posljednjih 130 godina, brojne kritike bile su usmjerene prema Jamesovoj teoriji emocija, koje i dalje ozbiljno potkopavaju njezinu uvjerljivost. To uključuje sljedeće:

1. Teorija svodi emocije na puke epifenomene. Budući da su emocije uzročno neučinkovite u odnosu na djelovanje, one nemaju jasnu funkciju.

2. Teorija ne može objasniti intencionalnost emocija. Budući da su emocije osjećaji tjelesnih stanja, one nisu usmjerene niti prema svijetu niti o njemu.

3. Teorija je potkopana svojim uključivanjem suptilnih emocija. Ove emocije, koje se sastoje od estetskih, intelektualnih i moralnih emocija, očito su više od osjećaja tjelesnih promjena.

4. Teorija zanemaruje činjenicu da su naše emocije, barem u određenoj mjeri, društveno konstruirane.

5. Teorija ne može objasniti nesvjesne emocije jer se emocije za Jamesa nužno osjećaju. Budući da postoje nesvjesne emocije, teorija mora biti pogrešna.

6. Teorija svodi emocije na potpuno pasivna stanja svijesti. Ako su emocije samo osjećaji tjelesnih stanja, onda mi ni na koji način nismo odgovorni za svoje emocije.

Cannonova kritika
Fiziolog Walter Cannon je formulirao niz kritika zasnovanih na eksperimentalnim dokazima koji su bili dostupni u njegovom vremenu. Glavna kritika se odnosila na činjenicu da eksperimentalna indukcija fiziološke pobuđenosti ne izaziva odgovarajuće emocije. Adrenalin direktno utječe na aktivaciju simpatičke komponente autonomnog živčanog sustava, te dolazi do niza perifernih reakcija kao što su: pojačan srčani ritam, dotok krvi prema mišićima, ubrzano disanje. Dakle, ako percepcija perifernih promjena determinira subjektivni doživljaj emocija kao što to tvrdi James, tada bi osobe kojima je ubrizgan adrenalin trebale doživjeti određeno emocionalno stanje. Marannon (1924) je direktno testirao ovu hipotezu. U eksperimentu je sudjelovalo 210 ispitanika kojima je ubrizgana injekcija adrenalina nakon čega su trebali opisati svoje trenutno stanje. Većina ispitanika (71%) je isključivo spominjala standardne fizičke simptome kao što su tjeskoba u grudima, suha usta bez ikakvih naznaka emocija, što je suprotno od Jamesove teorije. Maronnon tvrdi da su odgovori ostalih 29% ispitanika ukazivali na prisustvo "hladnih" ili "pseudo-emocija" kao npr. osjećam kao da ću postati uzrujan ili da ću se razljutiti. Također, Cannon je smatrao da se iste fiziološke reakcije mogu javiti zbog različitih emocionalnih i emocionalno neuralnih stanja, što je suprotno Jamesovoj tvrdnji o postojanju specifičnih obrazaca perifernih reakcija koje prethode različitim emocijama. Ljutnja i strah su dvije različite emocije koje mogu biti popraćene ubrzanim disanjem i srčanim frekvencama. Međutim, te iste reakcije su prisutne i kod osoba koje vježbaju u teretani ili kod pojedinaca koji doživljavaju neke pozitivne emocije. Nadalje, Cannon je smatrao da su utrobe prespore, previše neosjetljive i nisu dovoljno diferencirane u reaktivnosti da bi se objasnila latencija, dinamički raspon i raznolikost emocionalnog izražavanja. Odnosno, osobe mogu doživjeti emociju prie nego dođe do opažanja fizioloških promjena. Naprimjer osoba u iznenadnim prijetećim situacijama može biti svjesna da je uplašena iako još uvijek nije došlo do ubrzanja srčanog ritma, Nakon nekoliko sekundi, aktivacija simpatičke komponente autonomnog nervnog sistema (ANS) će dovesti do odgovarajućih perifernih odgovora, ali u ovom slučaju kauzalni slijed emocionalnih komponenata nije više isti kao onaj koji zagovara James. Cannon nije negirao postojanje povezanosti između emocija i fizioločkih reakcija, ali je za razliku od Jamesa smatrao da je središnji živčani sustav dio mozga koji direktno kontrolira subjektivni doživljaj emocija. James se nikada nije bavio pitanjem moždanih putova u emocijama, osim što je u Principima nagađao da vjerojatno ne postoje specijalizirani centri (James, 1890., 25. poglavlje). Cannon se očito nije slagao i suprotstavio se ovom gledištu svojom vlastitom talamičkom teorijom. S druge strane, Cannon nikada nije eksperimentalno proučavao pitanja prijavljenih svjesnih iskustava koja su se ticala Jamesa. To jest, on sam nije sustavno bilježio introspektivne izvještaje o emocijama kod ljudi i procjenjivao njihov odnos s istodobnim somatovisceralnim promjenama. Slično Jamesu, pozivao se na anegdote i studije slučaja, uvelike se oslanjao na Maranonovu (1924.) studiju o učincima simpato-mimetičkih lijekova (kao što su mnogi od tada).

Ostale kritike

 EMOCIJA I AKCIJA -Trajna slava i kritika Jamesove teorije emocija nije posljedica samo njegovog izjednačavanja emocija s osjećajem tjelesnih promjena, već i zaključka koji iz toga izvlači s obzirom na djelovanje. Nakon što je iznio svoju definiciju emocija, u kojoj tjelesne promjene pobuđuju osjećaj, James zaključuje da od prijetnje ne bježimo zato što smo uplašeni, već da smo "uplašeni jer bježimo".  Isto tako, "žalimo se jer plačemo, ljutimo se jer udaramo". Najčešće mislimo da emocija igra važnu ulogu u motiviranju radnje, ali s obzirom na Jamesovu tezu o inverziji čini se da to nije tako. Kao rezultat toga, brojni filozofi su se žalili da je James oduzeo emocijama bilo kakvu uzročnu ulogu u odnosu na djelovanje.
 VIŠE OD TJELESNOG OSJEĆAJA -  Smatralo se da su Schachter i Singer potvrdili da same fiziološke promjene nisu dovoljne za razlikovanje emocionalnog osjećaja (Schachter i Singer ,1962). U njihovoj studiji dvije skupine sudionika dobile su injekciju adrenalina. Prva skupina dobila je uvredljiv upitnik za ispunjavanje, a oni su pokazivali znakove bijesa. U međuvremenu je druga skupina bila smještena u veselo okruženje i pokazivale su znakove sreće. Autori su zaključili da razlika u emocionalnom odgovoru nije u fiziologiji budući da su obojici ubrizgani adrenalin, već u njihovoj interpretaciji određene okolnosti. Stoga, baš kao što je Cannon tvrdio, isti fiziološki odgovor može dovesti do vrlo različitih mentalnih stanja.

Tumačenja
Jamesova teorija emocija čini se jednostavnom, ali kad se detaljnije razmotri, mogu se uočiti njene složenosti. Neki autori su prepoznali te složenosti s različitih gledišta, te su kao rezultat toga doveli u pitanje dominantno nekognitivno tumačenje emocija. Prema tome se ističu tri tumačenja Jamesove teorije:

1. dominantni nekognitivni pogled, koji se smatra standardnim pogledom

2. kognitivni pogled Phoebe Ellsworth;

3. hibridni pogled Garyja Hatfielda.

1. Jamesova teorija emocija dovodi u pitanje zdravorazumski pogled na tipičnu emocionalnu epizodu. Dakle, prema njoj, emocija ne uzrokuje fiziološku reakciju, nego tjelesne promjene izravno prate percepciju događaja, pa zapravo, naš osjećaj tih promjena je emocija. Prema tome, smatra se da Jamesova teorija nije u stanju objasniti intencionalnost emocija. Iz svođenja emocija na osjećaj tjelesnih promjena proizlazi pretpostavka da je emocija nekognitivno stanje. Robert Solomon upotrijebio je standardni pogled na ovu teoriju da ilustrira da su osjećaji nebitni za emocije. Budući da osjećaji ne uspijevaju obuhvatiti intencionalnu komponentu emocija, Solomon tvrdi da su emocije zapravo prosude.

2. Phoebe Ellsworth odbacuje standardni pogled, smatrajući ga previše jednostavim objašnjenjem nečega što je veoma složeno. Ona tvrdi da, za Jamesa, percepcija koja neizravno uzrokuje emociju uključuje kognitivnu procjenu. Ellsworth priznaje da ovaj pogled na percepciju sam po sebi ne prevladava problem intencionalnosti. Uostalom, emocija može biti neizravno uzrokovana kognitivnom procjenom, ali je još uvijek izravno uzrokovana tjelesnim promjenama. Međutim, prema Ellsworth, percepcija ne uzrokuje samo tjelesne promjene, već je i nužan dio emocije.

3. Tumačenje Garyja Hatfielda dosta bolje objašnjava složenost Jamesove teorije. Hatfield skreće posebnu pozornost na važnu ulogu instinkta. Budući da su emocija i instinkt povezani Hatfield uviđa da je ono što James ima za reći o instinktu neophodno za potpuno razumijevanje njegove koncepcije emocija. Emocije počinju kao urođeni instinktivni odgovori na određene okolinske podražaje. Kada prvi put doživimo određenu emociju, nemamo prethodno iskustvo o tome kamo će nas ovaj instinktivni odgovor dovesti. Instinkt je slijep. Međutim, za razliku od mnogih tradicionalnih pisaca na tu temu, James ne vidi razloga da instinkt ograniči na djela bez predviđanja ciljeva. Instinkti mogu prestati biti slijepi kada, kako kaže Hatfield, "asocijativni procesi iskustva naknadno dodaju sadržaj takvim senzacijama". Ti asocijativni procesi iskustva čine kognitivnu procjenu u kojoj se vrednuje neki objekt ili stanje stvari. Ukratko, kada se dogodi kognitivna procjena, što je slučaj s većinom emocija odraslih ljudi, emocija više nije slijepi refleks; ima namjerni sadržaj.

Izvori

James-Langeova teorija


Klinička bolnica Merkur, klinička bolnica u Hrvatskoj. Nalazi se u Zagrebu, u Zajčevoj.

Povijest
Bolnici prethodi Hrvatsko trgovačko društvo Merkur osnovano 19. siječnja 1873. godine s ciljem uz ostalo i rada na poboljšanju socijalnog i ekonomskog položaja trgovaca i privatnih namještenika i koje je bilo preteča socijalnog osiguranja koje onda još nije bilo obvezno.

Zbog nagla povećanja broja osiguranika, tadašnjih nedovoljnih i zastarjelih bolničkih kapaciteta u gradu Zagrebu nisu omogućavali uvjete osiguranicima imati adekvatno bolničko liječenje. Radi unaprijeđenja zdravstvene zaštite svojih osiguranik, 1924. godine dolazi do inicijative za izgradnju sanatorija. Nije bilo financijskih mogućnosti za izgraditi novu zgradu sanatorija s više odjela, pa se društvo Merkur odlučilo 1929. kupiti Pogorelčevu vilu na Florijanskom putu, danas Zajčeva ulica, i što je moguće prije adaptirati ju za potrebe sanatorija. 6. siječnja 1930. godine svečano je otvoren Merkurov sanatorij za interne bolesti. Imao je samo Interni odjel s 36 kreveta, unutar njega Rendgen kabinet i mali priručni laboratorij. Imao je potrebne prateće i prvu dijetetsku kuhinju u Zagrebu. 1934. godine prvi je put dograđen čime je dobio Kirurški, Ginekološko - porođajni i ORL odjel. Rendgenski kabinet osamostalio se u Rendgenološki odjel, koji je imao u svom sastavu elektroterapiju. Sobe su bile komfornije. Godine 1937. osamostalio se biokemijski laboratorij. Godine 1939. godini bilo je novo proširenje i dovršenje. Oprema je bila najsuvremenija. Na Internom odjelu otvorena je srčana stanica s tada najsuvremenijim elektrokardiografom. Do 1945. godine Merkur je bio elitna ustanova po kvalitetnim liječnicima i komfornom smještaju.

1945. godine svi privatni i društveni sanatoriji i bolnice uključuju se u [javnu zdravstvenu službu te sanatorij Merkur otad djeluje kao opća bolnica sve do 1974. godine. Od 1959. godine nosila je ime Ozrena Novosela.
1961. godine dobili su Zavod za dijabetes, 1971. novu polikliniku, 1972. angiološki laboratorij. Od 1974. godine djeluje kao klinička bolnica. 1978. godine registrirana je Znanstvena jedinica. 1993. godine pušten u rad CT i započet projekt rekonstrukcije i modernizacije. Krajem 1998. godine napravljena je prva transplantacija jetre.  Sterilizacija. 2003. godine napravljena je prva simultana transplantacija gušterače i bubrega i iste je godine dobio prvi ISO certifikat.

Uz KBC Osijek, KBC Rijeka, KBC Zagreb, KB Merkur je jedan od četiriju centara u Hrvatskoj u kojima se obavlja ova operacija transplantacije bubrega.

U tijeku je postavljanje integralnog računalnog sustava, prvi model takve vrste u Hrvatskoj.

U KB Merkur danas je pet kliničkih institucija (Interna, Kirurgija, Ginekologija, Radiologija i Patologija s citologijom). Odjel za uho, grlo i nos je renomiran, a laboratorij je sa statusom referentnog centra Kliničke kemije.

Vrhunske rezultate postiže se na području transplantacije jetre. Liječnik iz KB Merkur prvi u Hrvatskoj izveo je (2014.) ex vivo resekciju jetre, odnosno izvadio jetru iz pacijenta i na drugom operacijskom stolu uklonio tumor, te zdravi dio jetre ponovno vratio u pacijenta. KB Merkur je prva bolnica u svijetu po broju presađenih jetara na milijun stanovnika. 2015. godine presadili su tisućita jetra, uz vrhunsku uspješnost transplantacije od 96%. Napravili su preko 120 transplantacija gušterače i bubrega čime su mnogo poboljšali kvalitetu života pacijentima koji su bolovali od šećerne bolesti i kroničnog bubrežnog zatajenja.

Merkurov Zavod za hematologiju na listi je svjetskih centara izvrsnosti. Referentni centar je Ministarstva zdravstva. Uspješno liječi mijelodisplastični sindrom, te <izvodi autolognu transplantaciju krvotvornih matičnih stanica. Zavodje uvršten na u listu svjetskih centara izvrsnosti organizacije MDS Foundation, grupe koja je jedna od najvećih na svjetskoj razini, gdje sudjeluju najveći centri iz Europe i bilo kojeg drugog dijela svijeta. Hematološki zavod već je nekoliko godina vodeći centar za autologne transplantacije krvotvornih matičnih stanica u Hrvatskoj, koji izvede 70 zahvata godišnje. Vrhunska hematologija ne bi bila prepoznata bez vrhunskog Zavoda za citologiju i citogenetiku.

Subspecijalnosti
U KB Merkur su: hematologija, gastroenterologija, rendgenologija - posebno angiologija, CT dijagnostika, ultrazvučna dijagnostika, endoskopska i laparoskopska dijagnostika i kirurgija, morfološka dijagnostika (cito-patološka), vaskularna kirurgija, ginekološka endokrinologija, plastično - rekonstruktivna i estetska kirurgija glave i vrata, kirurgija štitnjače i žlijezda slinovnica i laboratorijska dijagnostika - posebno za bolesti krvi i jetre.

Suradnja
KB Merkur surađuje sa Zavodom za dijabetes, endokrinologiju i bolesti metabolizma "Vuk Vrhovac", koji se razvio iz Endokrinološkog odjela Merkurove Interne klinike, i s domom zdravlja Željezničarem, vrhunski opremljenim za polikliničku medicinsku obradu, posebno sistematske preglede, te fizikalnu medicinsku rehabilitaciju.

Izvori

Vanjske poveznice
 Klinička bolnica Merkur

Merkur

Klinička bolnica Merkur


Die Schwäbisch Hall Kreditservice GmbH ist ein Finanzdienstleister im Kredit-, Bauspar- und Förderkreditgeschäft mit etwa 9 Millionen Verträgen und rund 2.000 Mitarbeitern. Auftraggeber sind die Bausparkasse Schwäbisch Hall und die DZ Bank.

Die Schwäbisch Hall Kreditservice GmbH ist eine hundertprozentige Tochtergesellschaft der Bausparkasse Schwäbisch Hall AG.

Geschichte
Im Jahr 2000 führten die Bausparkasse Schwäbisch Hall und die Deutsche Genossenschafts-Hypothekenbank (DG HYP) ihre IT- und Processingabteilungen zusammen und gründeten die Schwäbisch Hall Kreditservice als Gemeinschaftsunternehmen.

Seit dem 1. Januar 2006 ist die Hypotheken Management GmbH ein 100%iges Tochterunternehmen der Schwäbisch Hall Kreditservice. Hypotheken-Management ist ein Processing- und Consulting-Dienstleister für Banken, Bausparkassen, Versicherungen außerhalb der genossenschaftlichen FinanzGruppe. Die VR Kreditservice GmbH beschäftigt sich mit Processing und Beratung speziell von Genossenschaftsbanken bei der Prozessoptimierung.

Bis zum 31. März 2012 firmierte die Schwäbisch Hall Kreditservice unter dem Namen VR Kreditwerk AG. Die Umbenennung und das neue Erscheinungsbild sollen die Zusammengehörigkeit in der Schwäbisch Hall-Gruppe unterstreichen.

Das Unternehmen hat neben seinem Sitz Schwäbisch Hall Standorte in Hannover, Frankfurt am Main, Stuttgart  und München.

VR Kreditservice

Das Unternehmen hat zudem die 100-prozentige Tochtergesellschaft VR Kreditservice GmbH (Eigenschreibweise VR KreditService) mit Sitz in Hamburg.

Diese bietet Dienstleistungen und Lösungen für Genossenschaftsbanken an. Einzigartig ist die Softwarelösung "Baufi FastLane", die eine automatisierte Kreditentscheidung und -bearbeitung von privaten Baufinanzierungen ermöglicht.

Deutschlandweit wird Baufi FastLane in zahlreichen VR-Banken, PSD-Banken und Sparda-Banken seit vielen Jahren erfolgreich eingesetzt. Die Bereitstellung von Baufi FastLane erfolgt in enger Kooperation mit der Fiducia & GAD IT.

Weblinks
 Website der Schwäbisch Hall Kreditservice GmbH
 Website der VR Kreditservice GmbH
 Website der Hypotheken Management GmbH

Einzelnachweise

Finanzdienstleister (Deutschland)
Unternehmen (Schwäbisch Hall)
Gegründet 2000

Schwäbisch Hall Kreditservice


Frank Heine ist der Name folgender Personen:

* Frank Heine (Leichtathlet) (* 1963), deutscher Langstreckenläufer
 Frank Heine (Grafiker) (1964–2003), deutscher Grafiker und Schriftgestalter

Frank Heine


رأس بناس أو راس بناس هي رأس وشبه جزيرة كبيرة وفيها محمات طبيعية وميناء ومنطقة سياحية في جنوب محافظة البحر الأحمر بمصر.

يبعد موقع رأس بناس عن مدينة الأقصر 356 كيلومتراً ويوجد هناك بعض الشعاب المرجانية. كما يوجد بها مشروع سياحي وفندقي.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لرأس بناس:

مراجع

أشباه جزر في مصر
محافظة البحر الأحمر

رأس بناس


West Ham United FC, Doğu Londra'da Upton Park bölgesinde kurulmuş profesyonel futbol takımı.

Maçlarını 2016 yılından beri 60.000 kapasiteli Londra Stadyumu'nda oynamaktadır. West Ham'ın en yüksek lig derecesi ise 1985-86 sezonunda birinci ligde elde ettikleri üçüncülüktür. Holiganlarıyla filmlere konu olmuştur.

Tarihi

Kuruluş
West Ham United Thames Ironworks şirketi çalışanları tarafından oluşturulmuş; şirketin ustabaşı ve aynı zamanda yerel hakem olan Dave Taylor ile şirket sahibi Arnold Hills tarafından 1895 yılının Haziran ayında Thames Ironworks FC ismiyle kuruluşu açıklanmış ve daha sonra 1900 yılında şimdiki ismini almıştır. Önceleri doğu ve batı alt liglerinde mücadele eden takım 1919 yılında ulusal futbol ligine katılmış ve 1923 yılında birinci lige yükselmiştir. Takım aynı sene Wembley Stadyumu'nda ilk defa düzenlenen FA Cup finalinde Bolton Wanderers'a karşı mücadele vermiştir. West Ham United, ulusal futbol ligine katılmayı hakkettikten sonra birinci ve ikinci ligde boy göstermiştir.

Oyuncular

Başarılar
1964, 1975 ve 1980 yıllarında FA Cup'ta şampiyon olan takım, 1965 yılında Kupa Galipleri Kupası'nı kazanarak uluslararası alanda en büyük başarısını elde etmiştir. West Ham 2023'te UEFA Konferans Ligi'ni kazanmıştır. Ayrıca takımın müzesinde 1940 yılında kazandıkları Savaş Kupası ve 1999 yılında kazandıkları Intertoto Kupası da bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Resmî site

Kaynakça

Londra'daki futbol kulüpleri
Premier League kulüpleri
FA Cup şampiyonları
Newham
1895'te İngiltere'de kurulan oluşumlar
1895'te kurulan futbol kulüpleri
UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonları
UEFA Avrupa Konferans Ligi şampiyonları

West Ham United FC


Drengen med de 9 liv er en dansk oplysningsfilm fra 2010, der er instrueret af Jeppe Kirk Jørgensen og Pernille Bervald Jørgensen.

Handling
Vil du kunne tilgive den, der har gjort dig ondt? Sierra Leone i Vestafrika har fra 1991-2002 lidt under en brutal borgerkrig. Over 200.000 mennesker blev slået ihjel i kampene mellem regeringstropperne og oprørerne. To millioner blev drevet på flugt. Både regeringshæren og oprørerne kidnappede små børn, som blev hjernevasket med stoffer og tvunget til at gå i krig. I krigens sidste fase blev volden grovere. Tusindvis fik hukket arme og ben af, som en advarsel mod at trodse oprørernes vilje. Først for 8 år siden trak FN's sikkerhedsstyrker sig ud af landet.

Mbosa er offer for oprørernes brutalitet. Jonathan er tidligere oprører. De skal nu mødes ansigt til ansigt for første gang siden krigen. Mbosa er overbevist om, at Jonathan brændte hans hus og slog hans onkel ihjel. Hvis forsoningen skal lykkes, skal ofret tilgive oprøreren. Men kan han tilgive den mand, som har voldt ham så stor smerte?

Krigen rædsler har efterladt dybe ar hos hele befolkningen. De tidligere dødsfjender lever nu side om side med et indebrændt had til hinanden. Så længe hadet trives, vil hverken børn eller voksne få en fremtid. Landets fremtid afhænger af befolkningens vilje til at lægge fortidens rædsler bag sig. Ellers risikerer Sierra Leone at blive kastet ud i endnu en altødelæggende borgerkrig. Organisationen Hope Sierra Leone har siden krigens slutning arrangeret forsoningsmøder, hvor fjenderne konfronteres ansigt til ansigt. Ved hjælp af simple dialogøvelser forsøger Hope Sierra Leone at skabe fred og udvikling i det fattige afrikanske land.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010
Oplysningsfilm fra Danmark

Drengen med de 9 liv


Der Rote-Perlen-Versuch ist ein von William Edwards Deming ersonnenes Beispiel für einen Arbeitsprozess, in dem die Arbeiter keinen Einfluss auf das Ergebnis ihrer Arbeit haben und die Zielerreichung unwahrscheinlich ist, gleichwohl jedoch für ebendieses Ergebnis belohnt oder bestraft werden. Es ist auch unter seiner englischen Bezeichnung als red bead experiment bekannt.

Beschreibung des Versuches
Aus 4000 Perlen, 800 roten und 3200 weißen, die sich nur in der Farbe unterscheiden, werden durch sechs Arbeiter 50 Perlen in einem festgelegten Verfahren herausgesiebt: Mischen des Ausgangsmateriales, Eintauchen des genormten Schöpfgerätes, Zählung der roten Perlen durch zwei voneinander unabhängige Inspektoren, die ihrerseits überwacht werden. Ziel ist es, möglichst wenig rote Perlen zu schöpfen. Die Arbeiter dürfen jedoch nicht vom vorgegebenen Verfahren abweichen und etwa durch Schütteln oder Neuschöpfen das Ergebnis verändern.

Aufgrund der Standardisierung des Prozesses ist ein Anteil von etwa 20 %, also etwa 10 roten Perlen je Vorgang, zu erwarten.

Durchführung
Die Arbeiter werden nach jedem Arbeitsdurchgang in einer Rangliste entsprechend ihrem – zufälligen – Arbeitserfolg eingeordnet und belohnt oder bestraft. Scheinbar überraschenderweise zeigt der zunächst als am besten bewertete Arbeiter in den nächsten Arbeitsdurchgängen nicht dieselbe gute Leistung.

Nachdem das vorgegebene Ziel – höchstens vier rote Perlen je Arbeitsgang – nicht erreicht wurde, droht die Unternehmensführung zunächst mit der Schließung der Produktion, besinnt sich jedoch dann darauf, die Produktion mit den bislang drei besten Arbeitern in Doppelschichten fortzusetzen. Scheinbar überraschenderweise zeigen jedoch auch diese in weiteren Durchgängen keine Wiederholung ihres Erfolges. Schließlich wird die Produktion geschlossen, auch sie verlieren ihren Arbeitsplatz.

Erkenntnis
Wenn eine unfähige Geschäftsleitung willkürliche Ziele vorgibt und gleichzeitig Prozesse definiert, die die Zielerreichung unwahrscheinlich oder unmöglich machen, kann selbst noch so guter Wille der Ausführenden den Erfolg nicht sicherstellen.

Weitere Ergebnisse
Ranglisten sind nicht sinnvoll – vor allem nicht, wenn der erreichte Rang nicht persönlichem Verdienst entwächst, sondern sich aus dem Prozess ergibt.

Gleiches gilt für erfolgsabhängige Bezahlung.

Mitarbeiter müssen die Möglichkeit haben, den Prozess verändern zu können, um ihn zu verbessern und bessere Ergebnisse zu erzielen.

Literatur
 William Edwards Deming: The New Economics. For Industry, Government, Education. 2nd edition. Massachusetts Institute of Technology, Center for Advanced Engineering Study, Cambridge MA 1994, ISBN 0-911379-07-X, S. 154–171.
 Ernst C. Glauser: Qualität quo vadis? The swiss Deming institute, online (PDF-Datei; 1,63 MB) verfügbar, S. 13

Sozialwissenschaftliches Experiment
Arbeits- und Organisationspsychologie

Rote-Perlen-Versuch


بوسطن العامة  مسلسل تلفزيوني أمريكي من تأليف [[ديفيد إ. كيلي]] وإنتاج شبكة فوكس التلفزيونية وعرض في الفترة من أكتوبر 2000 حتى يناير 2004 . تدور أحداث المسلسل حول مدرسة ثانوية خيالية في مدينة بوسطن بولاية ماساتشوستس . يرصد المسلسل حياة أعضاء الهيئدة الإدارية والتعليمية والطلاب مع اختلاف شخصياتهم .

الشخصيات

جوائز المسلسل

روابط خارجية

مراجع

برامج شبكة فوكس التلفزيونية
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج تلفزيونية حائزة على جائزة بيبودي
ذا براكتيس
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في بوسطن
عروض شبكة فوكس
مسلسلات أمريكية انتهت في 2004
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2000
مسلسلات تلفزيونية درامية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية عن التنمر
مسلسلات تلفزيونية عن معلمين
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون تونتيث سينتشوري فوكس

بوسطن العامة (مسلسل)


ريتشارد لينوود برات الأصغر  هو كاتب وعالم لاهوت مصلح أمريكي. وهو رئيس ومؤسس خدمات الألفيّة الثالثة، كما كان يرأس سابقاً قسم العهد القديم في كلية اللاهوت المصلحة (آر تي إس) في أورلاندو، فلوريدا. وفي 2006 انتقل برات من منصبه في كلية اللاهوت المصلحة للعمل بشكل كامل في خدمات الألفيّة الثالثة، الأمر الذي توقعه منذ سنوات طويلة. وهو مشهور جداً لمنهجه في تفسير الكتاب المقدس، الذي يتركز على ملكوت الله.

مراجع

وصلات خارجية
خدمات الألفيّة الثالثة

مفسرو الكتاب المقدس
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أورلاندو (فلوريدا)
خريجو مدرسة هارفارد اللاهوتية
كتاب من أورلاندو (فلوريدا)
كتاب من روانوك
لاهوتيون أمريكيون
لاهوتيون مصلحون وكالفينيون في القرن 20
مشيخيون أمريكيون
مواليد 1953

ريتشارد إل. برات


Șoferii iadului (titlul original: Hell Drivers) este un film dramatic englez, realizat în 1957 de regizorul Cy Endfield, protagoniști fiind actorii Stanley Baker, Herbert Lom, Peggy Cummins. Într-o scurtă secvență din film, se poate vedea Sean Connery într-unu din primele sale roluri, precum și actorii în devenire David McCallum și Jill Ireland.

Conținut

"Joe Yately", de toți numit Tom, tocmai a ieșit de la închisoare după un an de detenție pentru un accident comis din culpă și este decis să înceapă o nouă viață. Astfel se angajează la "Hawlett", o firmă de transport balast pentru construcții. Cartley, managerul firmei îi pune în vedere că singurul lucru care îl interesează, este să transporte pe zi cât mai multe basculante de pietriș. Repede își dă seama, că e o firmă agresivă și dacă faci prea puține curse pe zi, ești dat afară. Red, care era cel mai experimentat camionagiu, făcea 18 curse pe zi. Tom se împrietenește cu camionagiul Gino și cu secretata Lucy. Pe Tom îl intrigă mașinațiile unor colegi și recordul lui Red, pe care vrea să îl doboare. La început, Gino îl sfătuiește să renunțe la această idee, dar nereușind să-l convingă, i se alătură și îl ajută. Când Red cu ortacii săi fac front comun împotriva lui Tom, încep problemele. Tom sătul de toate șicanele lor s-a hotărât să-și facă bagajul, când Lucy îl anunță  că prietenul său Gino a avut un groaznic accident și este la spital. De asemenea îl lămurește de întreaga corupție din cadrul firmei de transport "Hawlett". La spital, Gino nesupraviețuind accidentului moare, iar Tom renunță la plecarea sa ca să își răzbune prietenul...

Distribuție
 Stanley Baker – Tom Yately, șofer pe basculanta 13
 Herbert Lom – Gino Rossi, șofer pe basculanta 3
 Peggy Cummins – Lucy, secretara la firma "Hawlett"
 Patrick McGoohan – G. 'Red' Redman, șef de echipă, șofer pe basculanta 1
 William Hartnell – Cartley, managerul firmei "Hawlett"
 Wilfrid Lawson – Ed, mecanic la "Hawlett"
 Sid James – Dusty, șofer pe basculanta 22
 Jill Ireland – Jill, 'Pull Inn' chelneriță
 Alfie Bass – Tinker, șofer pe basculantă
 Gordon Jackson – Scottie, șofer pe basculantă
 David McCallum – Jimmy Yately, fratele lui Tom
 Sean Connery – Johnny Kates, șofer pe basculanta 19
 Wensley Pithey – Pop, șofer pe basculanta 4
 George Murcell – Tub, șofer pe basculantă
 Marjorie Rhodes – Ma West, proprietara
 Vera Day – blonda de la dans
 Beatrice Varley – D-na Yately, mama lui Tom
 Robin Bailey – asistentul de manager
 Jerry Stovin – Chick Keithley
 John Horsley – doctorul lui Gino
 Marianne Stone – asistenta lui Gino
 Ronald Clarke – Barber Joe
 Charles Lamb – proprietarul Cafenelei (neacreditat)
 Hal Osmond – casierul de la bilete (neacreditat)
 Ben Williams – Harry, portarul de la "Hawlett" (neacreditat)
 Ian Wilson – Gibson, casierul de la "Hawlett" (neacreditat)

Note

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1957
Filme regizate de Cy Endfield
Filme în limba engleză
Filme alb-negru
Filme dramatice
Filme Pinewood Studios
Filme cu camioane

Șoferii iadului


Das Otternhagener Moor ist ein Naturschutzgebiet in den niedersächsischen Gemeinden Neustadt am Rübenberge und Wedemark in der Region Hannover.

Beschreibung
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 034 ist 974 Hektar groß. Es ist Bestandteil des FFH-Gebietes "Helstorfer, Otternhagener und Schwarzes Moor". Das Naturschutzgebiet liegt unmittelbar nördlich des Naturschutzgebietes "Schwarzes Moor bei Resse", von dem es durch einen schmalen Mineralbodenrücken getrennt ist, und unmittelbar südlich des Naturschutzgebietes "Helstorfer Moor". Das Gebiet steht seit dem 11. Mai 1995 unter Naturschutz. Es ersetzt das im November 1970 ausgewiesene Naturschutzgebiet "Otternhagener Moor" und das im August 1988 ausgewiesene Naturschutzgebiet "Otternhagener Moor II". Zuständige untere Naturschutzbehörde ist die Region Hannover.

Das Naturschutzgebiet liegt östlich von Neustadt am Rübenberge und westlich von Bissendorf zwischen den Ortsteilen Otternhagen und Scharrel der Stadt Neustadt am Rübenberge und Reese, einem Ortsteil der Gemeinde Wedemark. Es ist Teil der Hannoverschen Moorgeest, einer eiszeitlichen Geest- und Grundmoränenlandschaft.

Es stellt ein Hochmoorgebiet unter Schutz, das sich in einer flachen, nach Nordwesten geneigten Senke zwischen Ablagerungen aus der Saale-Eiszeit gebildet hat. Die Moorbildung begann vor circa 3000 Jahren.

Das bis zu vier Meter mächtige Moor wurde in der Vergangenheit entwässert und durch bäuerliche Handtorfstiche teilabgetorft. Es wird von Moor- und Bruchwald geprägt. Daneben sind offene Moorflächen mit Moorheide, Wollgras und Torfmoosen zu finden. Insbesondere im Zentralbereich des Moores ist unzerstochenes Hochmoor erhalten. In den ehemaligen Torfstichen haben sich ausgedehnte Torfmoos- und Schwingrasengesellschaften entwickelt. Einige ehemalige Torfstiche sind zu Stillgewässern zusammengelegt worden.

Im Norden und Westen sind überwiegend feuchte Grünlandflächen in das Naturschutzgebiet einbezogen, die eine Pufferfunktion zu den angrenzenden landwirtschaftlichen Nutzflächen übernehmen.

Das Naturschutzgebiet wird nach Norden zur Neuen Auter und nach Westen zur Auter, einem Nebengewässer der Leine, entwässert.

Seit dem 17. Mai 2019 lässt sich dieser besondere Lebensraum im südlichen Bereich des Moores mit Hilfe eines über 350 Meter langen Moor-Erlebnispfades an insgesamt 9 Erlebnisstationen erkunden. Über einen Holzhackschnitzel-Weg geht es zum Aussichtspunkt am Libellengewässer.

Entwicklung des Gebietes
Im Rahmen des LIFE+-Projekts "Hannoversche Moorgeest" sollen bis 2023 mehrere Moore auf einer Fläche von 2.240 Hektar, darunter das Otternhagener Moor, ökologisch aufgewertet werden. Zur Optimierung der Regenwasserrückhaltung sollen bisherige Entwässerungen zurückgebaut und neue Dämme und Staue angelegt werden. Zusätzlich wurden schon Flächen entkusselt, Kleingewässer freigestellt und Grünlandbereiche extensiviert. Informationstafeln unterrichten Interessierte vor Ort.

Weblinks

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet in der Region Hannover
Moor in Niedersachsen
FOtternhagener Moor
Geographie (Neustadt am Rübenberge)
Geographie (Wedemark)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Otternhagener Moor


بلدية فوينتي إل فريسنو ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 3.585 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 لويس رودريغيز
 جولييان إينفانت
 أرتور مورا

مراجع

أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
بلديات سيوداد ريال

فوينتي إل فريسنو (سيوداد ريال)


O aumento da inflação de 2021–2022 é a inflação econômica acima da média em grande parte do mundo que começou no início de 2021. Isso foi atribuído à crise global da cadeia de suprimentos de 2021 causada pela pandemia de COVID-19 e às demandas inesperadas de certos bens. Como resultado, muitos países tiveram suas taxas de inflação mais altas em décadas.

Antecedentes e causas
Embora não haja um acordo unânime dos economistas quanto à causa exata do aumento da inflação, existem várias teorias. A maioria atribui isso à escassez de produtos resultante de problemas globais na cadeia de suprimentos, causados em grande parte pela pandemia do COVID-19. Outras causas citadas incluem forte demanda do consumidor; turbulência no mercado de trabalho; e o fato de os preços de 2021 estarem sendo comparados aos preços de 2020, que foram deprimidos devido a paralisações relacionadas à pandemia. Além disso, muitos economistas citam o nível sem precedentes de gastos da aprovação dos programas de alívio da COVID-19 pelo Congresso como um fator-chave para o aumento da inflação.

Impacto em países individuais

Embora a maioria dos países tenha visto um aumento em sua taxa de inflação anual durante 2021, algumas das maiores taxas de aumento ocorreram no Brasil, Turquia, Estados Unidos e Nova Zelândia.

Nos EUA, o Índice de Preços ao Consumidor subiu 6,8% entre novembro de 2020 e novembro de 2021, impulsionado por aumentos de preços de gasolina, alimentos e habitação. Essa foi a maior taxa de inflação dos EUA desde 1982. Acredita-se que a inflação tenha desempenhado um papel importante nos resultados das eleições fora de ano. Acredita-se também que tenha desempenhado um papel importante no declínio do índice de aprovação do presidente Joe Biden (que assumiu o cargo em janeiro de 2021). Muitos republicanos culparam as ações de Biden e colegas democratas por causar ou alimentar o aumento.

O Canadá também registrou a maior taxa de inflação desde 1991, atingindo 5,1% em fevereiro de 2022 e aumentando ainda mais para 6,7% dois meses depois.

Na Turquia, os preços no varejo subiram 9,65% em dezembro em relação a novembro, para uma taxa anual de 34%. Alguns dos maiores aumentos foram para eletricidade, gás natural e gasolina. A economia ficou ainda mais tensa por uma crise cambial causada por uma série de cortes nas taxas pelo banco central; a lira turca perdeu 44% de seu valor em relação ao dólar durante 2021.

No Brasil, a inflação atingiu sua maior taxa desde 2003 – os preços subiram 10,74% em novembro de 2021 em relação a novembro de 2020. Economistas previram que a inflação atingiu o pico e que, de fato, a economia pode estar caminhando para a recessão, em parte devido aos aumentos agressivos das taxas de juros pelo banco central.

Na Holanda, a taxa de inflação média de 2021 foi a mais alta desde 2003. A taxa de inflação em novembro foi a mais alta em quase 40 anos. Com os preços da energia subindo 75%, dezembro registrou a maior taxa de inflação em décadas.

Impacto da Guerra Russo-Ucraniana
Antes da invasão russa, em 22 de fevereiro, o governo alemão congelou o gasoduto Nord Stream 2 entre a Rússia e a Alemanha, fazendo com que os preços do gás natural subissem significativamente. Especialmente na Europa, isso se traduziu em contas de eletricidade muito mais altas.

Em 24 de fevereiro, as forças de segurança russas iniciaram uma "operação militar especial" na Ucrânia, para derrubar o governo democraticamente eleito e substituí-lo por um governo fantoche russo. Antes da invasão, a Ucrânia produzia 11,5% da safra mundial de trigo e 17% da safra mundial de milho, e a invasão fez com que os preços do trigo e do milho aumentassem drasticamente, o que, por sua vez, fez com que os preços dos alimentos e do biodiesel aumentassem. Além disso, o preço do petróleo bruto Brent por barril subiu de $ 97,93 em 25 de fevereiro para uma alta de $ 127,98 em 8 de março, isso fez com que petroquímicos e outros bens dependentes de petróleo bruto também aumentassem de preço.

O efeito das sanções sobre a economia russa fez com que a inflação anual subisse para 17,89%, a maior desde 2002. A inflação semanal atingiu uma alta de 0,99% na semana de 8 de abril, elevando a inflação no acumulado do ano na Rússia para 10,83%, em comparação com 2,72% no mesmo período de 2021.

Ver também
 Recessão COVID-19

2022 na economia
Economia dos Estados Unidos
Inflação
Impactos da pandemia de COVID-19

Inflação de 2021–2022


Jean-Noël Briend né le  à Rennes est un ténor français, à la carrière internationale mais aussi un pédagogue, vivant en Allemagne. Il est le créateur et le directeur de l'Internationale SommerAkademie am Rhein. Il est également professeur de chant lyrique au Conservatoire à rayonnement régional de Strasbourg et à son pôle supérieur la Haute École des arts du Rhin.

Biographie

Formation
Jean-Noël Briend commence à étudier le piano dès l'âge de six ans. Il entre au conservatoire de Saint-Nazaire en 1979 où il étudie le piano et le solfège.

Il poursuit ses études à l'Université François Rabelais en musicologie et au Conservatoire National de Région de Tours en chant et en solfège. Il est le soliste de divers ensembles universitaires avec Patricia Petibon et fait ses débuts sur une scène d'opéra en tant que choriste auxiliaire au Grand Théâtre de Tours.

Il intègre ensuite en 1996 le conservatoire de Saint-Maur-des-Fossés dans la classe de Mady Mesplé. Il y travaille aussi l'art lyrique auprès de Suzanne Sarroca et Jane Rhodes. Il se perfectionne auprès de Christian Tréguier puis de Christian Jean.

Il gagne plusieurs prix à des concours internationaux de chant (Voix Nouvelles, Marmande, Clermont-Ferrand, etc.).

Chanteur
Il commence une carrière de soliste en baryton tout en dirigeant le Chœur de la Trinité qu'il créé à Paris en 1996. Il aura fait plus de 120 représentations en opérette de 1997 à 2000. En septembre 2000, il change de tessiture et devient ténor.
En mai 2001, il chante le rôle d'Alfredo de La traviata.

De 2001 à 2005,  pour assurer les parties de soliste, en particulier Stéphane Caillat ou bien Jean-Marie Puissant.

En 2006 il intègre la troupe du Deutsches National Theater Weimar où il interprète notamment les rôles de Tamino (La Flûte enchantée avec Eleonore Marguerre), Froh (L'Or du Rhin), Ismaele (Nabucco avec Catherine Foster et George Gagnidze). Il joue également Ferrando (Così fan tutte), Lurcanio (Ariodante), Rodolphe de Arras (Guillaume Tell), Don José (Carmen avec Nadine Weissmann). C'est le début d'une carrière internationale.

Il chante Don José à l'Opéra de Bonn en 2010, au Caire (Égypte) en 2010, à Doha (Qatar) en 2011.

En 2011, il chante le rôle de Narraboth (Salomé de Strauss) aux côtés de June Anderson. En 2012 il est Faust (La Damnation de Faust / Berlioz) au Staatsoper Stuttgart puis au Gasteig à Munich avec José van Dam, Béatrice Uria-Monzon et le Münchner Philharmoniker sous la direction de Stéphane Denève.

Il fait ses débuts au Théâtre royal de Madrid mais aussi à la philharmonie de Berlin avec cette œuvre en septembre 2012.

En 2013 il chante Azael dans la scène lyrique l'Enfant Prodigue de Debussy avec François Le Roux, Norah Amsallem et l'Orchestre philharmonique de Varsovie. Il a un vif succès avec le rôle de Colin dans l'Ecume des Jours de Denisov à l'Opéra de Stuttgart, toujours sous la direction de Sylvain Cambreling.

L'année 2014 est une étape marquante de sa carrière: il crée le rôle d'Ors dans l'opéra Colomba de Jean-Claude Petit à l'Opéra de Marseille et joue le rôle d'Hoffmann (Les Contes d'Hoffmann de Jacques Offenbach) dans une mise en scène de Christophe Marthaler au Teatro Real de Madrid.

En 2016, il crée le rôle de Walter Benjamin dans l'opéra Benjamin, dernière nuit de Michel Tabachnik, sur un livret de Régis Debray à l'Opéra de Lyon. Il chante Florestan dans Fidelio de Beethoven à l'Opéra de Lübeck.

En 2017, il est invité par le Yomiuri Nippon Symphony Orchestra et son chef Sylvain Cambreling ; il interpréte le rôle de Frère Elie dans Saint François d'Assise de Messiaen. Le CD sera nominé aux Grammy Awards.

En 2018, nouvel enregistrement : Jeanne d'Arc au Bucher d'Honegger où il interprète le rôle difficile de Porcus, avec le Royal Concertgebouw Orchestra au Concertgebouw d'Amsterdam sous la direction de Stéphane Denève.

Il reprend cette œuvre en 2019 au théâtre de la Monnaie à Bruxelles sous la direction de Kazushi Ono et dans une mise en scène de Romeo Castellucci, comme en 2017 à l'Opéra National de Lyon. Il ajoute Bacchus (Ariadne auf Naxos) à son répertoire en 2018.

Pédagogue / professeur de chant
Jean-Noël Briend crée en 2016 l'Internationale SommerAkademie am Rhein, académie d'été pour jeunes chanteurs et chefs de chant, encadrés par une équipe de renom dans son village en Allemagne, près de la frontière française, qui s'appelle Rheinbischofsheim.

En 2017, il rejoint l'équipe pédagogique de Conservatoire à rayonnement régional de Strasbourg et de la Haute École des arts du Rhin.

Il est invité pour des masterclasses, par exemple à la Musikhochschule de Mannheim et au Conservatoire à rayonnement régional de Paris. Il est titulaire d'un diplôme allemand de pédagogie et est membre de l'association allemande des professeurs de chant (Bundesverband Deutscher Pädagogen).

Discographie
En 2010, Jean-Noël Briend enregistre son premier disque avec Sylvain Cambreling, les Catulli Carmina de Carl Orff ainsi que les Noces de Stravinsky.
En 2011 sort Jeanne d'Arc au bûcher, qu'il a enregistré avec Helmuth Rilling.
Il enregistre Moses und Aron de Schönberg, sous la direction de Sylvain Cambreling, avec Franz Grundheber, y incarnant le jeune Homme.
En 2018, nouvel enregistrement de Jeanne d'Arc au Bûcher d'Honegger, qui obtient en 2020 l'International Classical Music Awards (catégorie musique chorale).

 Wagner, Das Rheingold der Ring des Nibelungen – Mario Hoff (Wotan) ; Alexander Günther (Donner) ; Jean-Noël Briend (Froh) ; Erin Caves (Loge) ; Tomas Möwes (Alberich) ; Frieder Aurich (Mime) ; Renatus Mészár (Fasolt) ; Hidekazu Tsumaya (Fafner) ; Christine Hansmann (Fricka) ; Marietta Zumbült (Freia) ; Nadine Weissmann (Erda) ; Silona Michel (Woglinde) ; Susann Günther-Dissmeier (Wellgunde) ; Christiane Bassek (Flosshilde) ; Luise Grabolle, Marie-Louise Winde, Luisa Wöllner (Norns) ; Staatskapelle Weimar, dir. Carl St. Clair (2008, DVD Arthaus Musik)
 Orff, Catulli carmina – Stephanie Dasch et Fionnuala McCarthy, sopranos ; Fredrika Brillembourg, alto ; Radu Cojocariu, basse ; Klaus Steffes-Holländer, Christoph Grund, Florian Hoelscher, Julia Vogelsanger, piano ; Mannheimer Schlagwerk et Europe Choir Academy, dir. Sylvain Cambreling (1-, Glor Classics)
 Honegger, Jeanne d'Arc au bûcher – Karen Wierzba, La Vierge. Letizia Scherrer, Marguérite ; Kismara Pessatti, Cathérine ; François le Roux, basse ; Knabenchor Collegium Iuvenum Stuttgart ; Friedmann Keck, Einstud ; Gächinger Kantorei Stuttgart ; Stefan Weiler, Einstud. Radio-Sinfonieorchester Stuttgart des SWR, dir. Helmuth Rilling (2-, Hänssler)
 Honegger, Jeanne d'Arc au bûcher – Adrien Gamba-Gontard (Narrateur), Christian Gonon (Narrateur), Jean-Claude Drouot (Narrateur), Judith Chemla (Narrateur), Christine Goerke, soprano ; Claire de Sevigne, soprano ; Judit Kutasi, mezzo et Steven Humes, basse ; Concertgebouw Amsterdam, dir. Stéphane Denève ; Brooks Riley, réalisateur (27-, RCO Live 19001)

Références

Liens externes

Ténor français
Naissance à Rennes
Naissance en décembre 1969
Chanteur français d'opéra

Jean-Noël Briend


Joseph Yam Chi-kwong, GBM, GBS, CBE, JP (任志剛; born 1948, Hong Kong) is a Hong Kong statistician, economist and civil servant. He was the first Chief Executive of the Hong Kong Monetary Authority, Hong Kong's de facto central bank, holding the position for 16 years. In 2011 Yam was elected to a member of the board of directors of the Swiss Bank UBS AG. In 2014, following UBS AG's restructuring, he was appointed to the board of directors of the UBS Group AG and served in the position till May 2017. He has been a member of the Corporate Culture and Responsibility Committee and the Risk Committee of the UBS Group AG since 2011 and a non-official member of the Executive Council of Hong Kong since 2017.

Education
Joseph Yam graduated from the University of Hong Kong in economics, social sciences and statistics with first class honors in 1970.

Career
Yam joined the Government of Hong Kong as a statistician in 1971 and became an economist in 1976. Subsequently, in 1982, Yam was appointed as Principal Assistant Secretary for Monetary Affairs.

In 1983, Yam contributed to formulating the peg between the Hong Kong dollar and US dollar. In 1985, he was appointed as Deputy Secretary for Monetary Affairs and in 1991, as a Director of the Office of the Exchange Fund. When the Office of the Exchange Fund merged with the Office of the Commissioner of Banking in 1993 to become the Hong Kong Monetary Authority (HKMA), Yam took the position of Chief Executive of the new body.

Tenure as Chief Executive of HKMA
Yam served as Chief Executive of the Hong Kong Monetary Authority for 16 years, from its inauguration on 1 April 1993 until 30 September 2009.

In 1995, the Hong Kong Institute of Bankers voted Yam Banker of the Year.

Despite a study conducted by S. K. Tsang, a Professor of Economics in Hong Kong Baptist University, entitled "A Study of the Linked Exchange Rate System and Policy Options for Hong Kong" and indicating there were weaknesses of the HKD-USD exchange rate peg system during the 1997 Asian Financial Crisis, Yam did not amend the narrow-based peg, but defended the Hong Kong dollar by pushing up interest rates. In particular, Yam pushed the overnight Interbank rates up to 280% on 23 October 1997.

In an audacious move, the HKMA also bought US$15 billion in stocks amidst the market panic in 1998. The measure restored calm, and consequently succeeded to defend the Hong Kong fixed exchange rate parity against the US dollar. The move was initially criticised by, amongst others, Alan Greenspan, who voiced concern in September 1998 that the strategy would fail and erode the credibility of the HKMA. "It turned out that his timing was exquisite," Greenspan later said. "It was a risky action [which]... I wouldn't recommend as a general rule for central banks." Yam responded with an open letter, stating his disappointment and defending the decision of the HKMA.

In 2007, Yam was the highest paid central banker in the world, with an annual salary of US$1.32 million, about seven times that of the Chairman of the Federal Reserve ($191,300)., and approximately three times that of the President of the European Central Bank (EUR 351,816 in 2008), the Governor of the Bank of England (GBP 290,000 in 2008) and the Governor of the Bank of Japan ($370,000 in 2007)

In 2008, Yam was summoned by a subcommittee of Legislative Council of Hong Kong in a hearing regarding issues arising from Lehman Brothers-related Minibonds and structured financial products

Convergence plan
Noticing the pricing differential between shares listed on both the local market (H-shares) and the Shanghai Stock Exchange (A-shares), Yam pushed for mechanisms to promote greater convergence and arbitrage.
Ignoring major obstacles pointed out by local brokers, he is credited with persuading the Government to take a 5.9% stake in the Hong Kong Stock Exchange as leverage, and then pushing the program which allowed mainland individuals to buy Hong Kong securities directly by opening foreign-currency accounts at the Bank of China branch in northern Tianjin.
The scheme was announced by the State Administration of Foreign Exchange on 20 August 2007, but stalled at the starting gate, when Beijing refused to grant permission.

Retirement from public service
On 19 May 2009, Yam confirmed his plan to retire, after having served in his post for 16 years. When it was originally announced in October 2007 that he would retire on 1 October 2009, financial columnist Jake van der Kamp linked Yam's departure with his handling of the A-share and H-share plans which destabilised Hong Kong's economy.

Chief Executive Sir Donald Tsang of Hong Kong described Yam as a "comrade in arm [sic] who acted in concert with the government in 1998 to overcome the Asian financial turmoil and under the present financial tsunami, Hong Kong's banking system has remained stable."

UBS Group AG
In April 2011, Yam was elected to the board of directors of UBS AG and since 2011 he has been a member of both the Corporate Culture and Responsibility Committee and the Risk Committee. From November 2014 till May 2017, he was a member of the board of directors of UBS Group AG.

Views and opinions
In July 2022, Yam said that the Hong Kong dollar peg to the US Dollar should remain, and that if the US waged a "financial war" against China, it would be unlikely to affect Hong Kong.

Other positions held

After retiring from his role as the chief executive of the Hong Kong Monetary Authority in September 2009, Joseph Yam took up a number of appointments. Upon his retirement, he was appointed as the Executive Vice-President of the China Society for Finance and Banking, a society managed by the People's Bank of China. He thus also became de facto an advisor to the People's Bank of China.

In 2010, Yam was also appointed as an independent non-executive director to the board of Johnson Electric Holdings Limited and to the board of China Construction Bank. He was initially appointed for a two-year term till 2012 to the board of Johnson Electric Holdings Limited. This mandate was later extended and Yam currently still serves on the board. He left his post as an independent non-executive director of the China Construction Bank on 23 October 2013.

He served the Hong Kong Mortgage Corporation Limited in the position of a deputy chairman and director and as a member of the advisory council at Central Bank of United Arab Emirates.

Joseph Yam is also a member of the International Council of China Investment Corporation, and a member of the boards of UnionPay International Co., Ltd. and of the Community Chest of Hong Kong.

He is also a Distinguished Research Fellow at the Institute of Global Economics and Finance at the Chinese University of Hong Kong.

Honours
In 2001, Yam was awarded the honorary degree of Doctor of Business Administration by the Open University of Hong Kong (OUHK). In November 2009, Yam was awarded Doctor of Business Administration honoris causa by the Hong Kong University of Science & Technology. He was also appointed to the Hong Kong Institute of Education (now the Education University of Hong Kong) as an Honorary Professor affiliated to the Department of Asian and Policy Studies for a period of three years, starting from February 2015.

As well as honorary doctorate degrees and honorary professorships from local and overseas universities, Yam was also recognised for his public service career and contribution to Hong Kong. In 1995, he was appointed Commander of the Most Excellent Order of the British Empire (CBE). In 2009, the Hong Kong Special Administrative Region Government awarded him the Grand Bauhinia Medal (GBM), the highest national award, and in 2001 the Gold Bauhinia Star (GBS). Moreover, in 1997, Euromoney named him Central Banker of the Year.

Personal life
A 2023 declaration of interests showed that Yam was a member of the Hong Kong Golf Club.

External links

 Curriculum vitae on UBS website
Personal Blog
 List of graduates of University of Hong Kong

Further reading
"Joseph Yam and big currencies" Economist, June 15, 2012
"Political tensions could undermine Hong Kong as China's top financial centre: Joseph Yam" SCMP, June 23, 2014
"Occupy threatens city's growth, warn Norman Chan and Joseph Yam" SCMP, 30 October 2014
"Former HKMA chief Joseph Yam says China quite right to take a cautious approach on allowing the yuan to become freely traded" SCMP, May 26, 2017
Viewpoints on financial culture: Financial infrastructure Ejinsight, July 10, 2017

References

|width=25% align=center|Deputy Secretary for Monetary Affairs1985–1991
|width=25% align=center|Succeeded by:TBD
|-
|width=25% align=center|Preceded by: new office
|width=25% align=center|Director of the Office of the Exchange Fund 1991–1993
|width=25% align=center|Succeeded by:office abolished
|-

1947 births
Living people
Government officials of Hong Kong
Members of the Executive Council of Hong Kong
Alumni of St. Paul's College, Hong Kong
Alumni of the University of Hong Kong
Central bankers
Hong Kong chief executives
Hong Kong financial businesspeople
Commanders of the Order of the British Empire
Recipients of the Grand Bauhinia Medal
Recipients of the Gold Bauhinia Star
Hong Kong justices of the peace
China Construction Bank people

Joseph Yam


Nyncke Beekhuyzen, usa na aktres na pinanganak sadton Enero 24, 1980 sa Amsterdam, Netherlands.

Nagsanay si Beekhuyzen sa Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie. Sadton 2003 kaapi si Beekhuyzen san telebesyon na series IC, bilang si Linda Ramirez. Ginuwas liwat siya sa Spoorloos Verdwenen, Sprint!, Het Woeden der Gehele Wereld, ngan Gebroken Rood. Nagbida si Beekhuyzen bilang si Lotte Pronk tikang 2006, sa Lotte. Usa ini na series base san Yo Soy Betty La Fea, usa na telenovela gikan sa Colombia.
Nagbida liwat siya san pelikula na Süskind.

Sa Teatro
 Love Songs (De Paardenkathedraal) (1996)
 Verdi et Morto (Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten) (1999)
 Sneleten (2000)
 Young Once (Muz-theater) (2001)
 Open Huis (2002)
 Venusvliegeval (Bellevue Lunchtheater) (2002)
 Publikumsbeschimpfung (2002)
 Meisjes zijn niks (Huis a/d Amstel) (2003)
 Bruiloft (2003)
 Een Zomerzotheid (Kik Productions) (2004)
 De GVR (Bos Theaterprodukties) (2005)
 Sexual Perversity (REP) (2007)
 De Gebroeders Leeuwenhart 2 - (MLab) (2008-2009) als Sofia
 Stationsstraat 169huis - Popmusical (MLab) (2011)
 De Eetclub (2011)

Mga Kasarigan

Mga aktres

External links

  Nyncke Beekhuyzen official website

Nyncke Beekhuyzen


(11167) Kunžak, denumire internațională (11167) Kunzak, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11167 Kunžak este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 5,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

11167 Kunžak


Silviu Bologa (n. 15 martie 1874, Stejeriș, județul Cluj – d. 27 decembrie 1960, Turda, județul Cluj) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918  .

Biografie
Tatăl său a fost preot ortodox, iar mama, fiica judecătorului Patiția din Câmpeni, frate cu Rubin Patiția, avocat în Alba-Iulia, condamnat în procesul Memorandului la 2 ani și 6 luni de închisoare. Silviu Bologa a urmat școala tehnică de maiștri la București. Meseria de bază a fost cea de maistru rotar cu atelier propriu în orașul Turda. A fost membru al Reuniunii Meseriașilor Români din Turda, ocupând și funcțiile de secretar și vicepreședinte al acestei structuri. A sprijinit material și profesional tinerii ucenici români, contribuind la consolidarea păturii meseriașilor români din Turda. În toamna anului 1918 a făcut parte din Garda Națională Română din Turda, îndrumând țăranii din satele vecine spre Alba Iulia. După anul 1918 își continuă activitatea de meseriaș și membru al "Reuniunii Meseriașilor Români" din Turda .

Activitatea politică

Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al "Reuniunii Meseriașilor Români" din Turda .

Note

Bibliografie
Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.
Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.

Lectură suplimentară
Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).
Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993.
Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1874
Decese în 1960
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Silviu Bologa


Araucaria biramulata er tegund af barrtrjám sem vex í Nýju-Kaledóníu. Það verður um 30 m hátt.

Tilvísanir

Araucaria biramulata


UY Volantis (UY Vol) es una binaria de rayos X de baja masa situada en la constelación del Pez Volador.
Tiene magnitud aparente +16,9 y se encuentra a una distancia no superior a 6 kilopársecs —19.500 años luz— del sistema solar.

Historia
UY Volantis fue descubierta en 1985 por el satélite EXOSAT, revelando estallidos termonucleares y de rayos X.
Muestra eclipses —simultáneamente en el espectro visible y en rayos X— de 8,3 minutos en cada órbita de 3,82 horas de duración.
También se caracteriza por una alta variabilidad en bajas y altas frecuencias.

UY Volantis comenzó una transición de actividad a quiescencia en agosto de 2008, después de más de 24 años de continua acreción.
Desde entonces, ha sido exhaustivamente estudiada por varios observatorios de rayos X.

Características
UY Volantis es un sistema binario formado por una estrella de neutrones y una compañera estelar; esta última, asumiendo que está en la secuencia principal, puede tener una masa entre 0,11 y 0,45 masas solares.

UY Volantis es la única fuente en donde se han detectado líneas de absorción desplazadas hacia el rojo durante los estallidos de rayos X, habiéndose evaluado su relación masa/radio, igual a 0,152 masas solares/km.
Ello ha permitido inferir la masa de la estrella de neutrones, entre 1,4 y 1,8 masas solares, así como su radio, entre 12 y 15 km.
En 2010, su luminosidad bolométrica —en todas las longitudes de onda— era de 5,6 erg/s, un 46% superior a la luminosidad solar, mientras que su temperatura efectiva alcanzaba los 109 eV —más de 1.200.000 K—.

La corteza de la estrella de neutrones presenta una elevada conductividad térmica y contiene material con pocas impurezas.
Asimismo, se piensa que dicha corteza está muy cerca de alcanzar el equilibrio térmico con el núcleo, y que la estrella de neutrones se está enfriando pomediante mecanismos estándar.
La frecuencia de rotación de UY Volantis es de 552 Hz, que corresponde a un período de rotación de 1,812 milisegundos.

Referencias

Estrellas de neutrones
Estrellas binarias
Constelación de Volans

UY Volantis


චින්තන වාසල (වාසල මුදියන්සේලාගේ චින්තන ප්‍රියංකර වාසල) ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රීඩා මාධ්‍යවේදියෙකි

චින්තන වාසල


Ember days are quarterly periods () of prayer and fasting in the liturgical calendar of Western Christian churches. These fasts traditionally take place on the Wednesday, Friday, and Saturday following St Lucy's Day (13 December), the first Sunday in Lent, Pentecost (Whitsun), and Holy Cross Day (14 September), though some areas follow a different pattern. Ordination ceremonies are often held on Ember Saturdays or the following Sunday.

Etymology
The word ember originates from the Latin  (literally 'four times').

There are various views as to etymology. According to John Mason Neale in Essays of Liturgiology (1863), Chapter X:

Neil and Willoughby in The Tutorial Prayer Book (1913) prefer the view that it derives from the Anglo-Saxon ymbren, a circuit or revolution (from ymb, around, and ryne, a course, running), clearly relating to the annual cycle of the year. The word occurs in such Anglo-Saxon compounds as ymbren-tid ("Embertide"), ymbren-wucan ("Ember weeks"), ymbren-fisstan ("Ember fasts"), ymbren-dagas ("Ember days").  The word imbren occurs in the acts of the "Council of Ænham" (1009): jejunia quatuor tempora quae imbren vocant, "the fasts of the four seasons which are called "imbren'".

Origins
The term Ember days refers to three days set apart for fasting, abstinence, and prayer during each of the four seasons of the year. The purpose of their introduction was to thank God for the gifts of nature, to teach men to make use of them in moderation, and to assist the needy.

Possibly occasioned by the agricultural feasts of ancient Rome, they came to be observed by Christians for the sanctification of the different seasons of the year. James G. Sabak argues that the Embertide vigils were "...not based on imitating agrarian models of pre-Christian Roman practices, but rather on an eschatological rendering of the year punctuated by the solstices and equinoxes, and thus underscores the eschatological significance of all liturgical vigils in the city of Rome."

At first, the Church in Rome had fasts in June, September, and December. The Liber Pontificalis ascribes to Pope Callixtus I (217–222) a law regulating the fast, although Leo the Great (440–461) considers it an Apostolic institution. When the fourth season was added cannot be ascertained, but Pope Gelasius I (492–496) speaks of all four. The earliest mention of four seasonal fasts is known from the writings of Philastrius, bishop of Brescia (died ca 387) (De haeres. 119). He also connects them with the great Christian festivals.

As the Ember Days came to be associated with great feast days, they later lost their connection to agriculture and came to be regarded solely as days of penitence and prayer. It is only the Michaelmas Embertide, which falls around the autumn harvest, that retains any connection to the original purpose.

The Christian observance of the seasonal Ember days had its origin as an ecclesiastical ordinance in Rome and spread from there to the rest of the Western Church. They were known as the jejunium vernum, aestivum, autumnale and hiernale, so that to quote Pope Leo's words (A.D. 440–461) the law of abstinence might apply to every season of the year. In Leo's time, Wednesday, Friday and Saturday were already days of special observance. In order to tie them to the fasts preparatory to the three great festivals of Christmas, Easter and Pentecost, a fourth needed to be added "for the sake of symmetry" as the Encyclopædia Britannica 1911 has it.

From Rome the Ember days gradually spread unevenly through the whole of Western Christendom. In Gaul they do not seem to have been generally recognized much before the 8th century.

Their observance in Britain, however, was embraced earlier than in Gaul or Spain, and Christian sources connect the Ember Days observance with Augustine of Canterbury, AD. 597, said to be acting under the direct authority of Pope Gregory the Great. The precise dates appears to have varied considerably however, and in some cases, quite significantly, the Ember Weeks lost their connection with the Christian festivals altogether. Spain adopted them with the Roman rite in the eleventh century. Charles Borromeo introduced them into Milan in the sixteenth century.

In the Eastern Orthodox Church, ember days have never been observed. Yet in Western Rite Orthodoxy, which is in full communion with the Eastern Orthodox, the Ember days are observed.

Ember Weeks
The Ember Weeks, the weeks in which the Ember Days occur, are these weeks:
between the third and fourth Sundays of Advent (although the Common Worship lectionary of the Church of England places them in the week following the second Sunday in Advent); but because the calendar reform in the 1970s includes specific "Late Advent" propers for Dec 17 onward, when Divine Worship: The Missal was issued with a particular calendar for the Personal Ordinariates, the Vatican assigned the Ember Days to the first week of Advent.
between the first and second Sundays in Lent;
between Pentecost and Trinity Sunday; and
the liturgical Third Week of September. According to an old way of counting, the first Sunday of a month (a datum important to determine the appropriate Matins readings) was considered the Sunday proximate to, not on or after, the first of the month, so this yielded as Ember Week precisely the week containing the Wednesday after Holy Cross Day (September 14), and as Ember Days said Wednesday and the following Friday and Saturday. It has been preserved in that order by Western Rite Orthodoxy, the Catholic Personal Ordinariates, and Anglicans. For Roman Catholics, a 20th-century reform of the Breviary shifted the First Sunday in September to what the name literally implies, and by implication, Ember Week to the Week beginning with the Sunday after Holy Cross day. Therefore, in a year that September 14 falls on a Sunday, Monday, or Tuesday, the Ember Days for Western Rite Orthodox and Anglicans are a week sooner than for those of most modern-day Catholics. When the Vatican issued the calendar specific to the Personal Ordinariates in Divine Worship: The Missal, it assigned the Ember Days to the traditional, earlier dates.

Timing
The Ordo Romanus fixed the spring fast in the first week of March (then the first month), thus loosely associated with the first Sunday in Lent; the summer fast in the second week of June, after Whitsunday; the autumnal fast in the third week of September following the Exaltation of the Cross, September 14; and the winter fast in the complete week next before Christmas Eve, following St. Lucy's Day (Dec. 13).

These dates are given in the following Latin mnemonic:

Or in an old English rhyme:

"Lenty, Penty, Crucy, Lucy" is a shorter mnemonic for when they fall.

The ember days began on the Wednesday immediately following those days. This meant, for instance, that if September 14 were a Tuesday, the ember days would occur on September 15, 17, and 18. As a result, the ember days in September could fall after either the second or third Sunday in September. This was always the liturgical Third Week of September, since the First Sunday of September was the Sunday closest to September 1 (August 29 to September 4).

As a simplification of the liturgical calendar, Pope John XXIII modified this so that the Third Sunday was the third Sunday actually within the calendar month. Thus if September 14 were a Sunday, September 24, 26 and 27 would be ember days, the latest dates possible. With September 14 as a Saturday, the ember days would occur on September 18, 20 and 21, the earliest possible dates.

Other regulations prevailed in different countries, until the inconveniences arising from the want of uniformity led to the rule now observed being laid down under Pope Urban II as the law of the church, at the Council of Piacenza and the Council of Clermont, 1095.

Prior to the reforms instituted after the Second Vatican Council, the Roman Catholic Church mandated fasting (only one full meal per day plus two partial, meatless meals) on all Ember Days (which meant both fasting and abstinence from meat on Ember Fridays), and the faithful were encouraged (though not required) to receive the sacrament of penance whenever possible. On February 17, 1966, Pope Paul VI's decree Paenitemini excluded the Ember Days as days of fast and abstinence for Roman Catholics.

The revision of the liturgical calendar in 1969 laid down the following rules for Ember Days and Rogation days:

They may appear in some calendars as "days of prayer for peace".

They were made optional by churches of the Anglican Communion in 1976.  In the Episcopal Church, the September Ember Days are still (optionally) observed on the Wednesday, Friday, and Saturday after Holy Cross Day, so that if September 14 is a Sunday, Monday, or Tuesday, the Ember Days fall on the following Wednesday, Friday, and Saturday (in the second week of September) whereas they fall a week later (in the third week of September) for the Roman Catholic Church.

Some Lutheran church calendars continue the observation of Ember and Rogation days, though the practice has diminished over the past century.

Ordination of clergy

The rule that ordination of clergy should take place in the Ember weeks was set in documents traditionally associated with Pope Gelasius I (492–496), the pontificate of Archbishop Ecgbert of York, A.D. 732–766, and referred to as a canonical rule in a capitulary of Charlemagne. It was finally established as a law of the church in the pontificate of Pope Gregory VII, ca 1085.

However, why Ember Saturdays are traditionally associated with ordinations (other than episcopal ones) is unclear. By the time of at the penultimate Code of Canon Law (1917), major orders could also be conferred on the Saturday preceding Passion Sunday, and on the Easter Vigil; for grave reasons, on Sundays and holy days of obligation; and, for minor orders, even without grave reason, on all Sundays and double feasts, which included most saints' feasts and thus the great majority of the calendar.

Present Roman Catholic canon law (1983) prefers them to be conferred on Sundays and holy days of obligation, but allows them for pastoral reason on any day. In practice the use of Saturdays, though not necessarily Ember Saturdays, still prevails. Subsequently, Pentecost Vigil and the feast of Sts. Peter and Paul (and Saturdays around it) have come much in use as ordination days.

Weather prediction

According to folklore, the weather conditions of each of the three days of an Embertide foretell the weather conditions for the following three months.

In the folk meteorology of the North of Spain, the weather of the ember days (témporas) is considered to predict the weather of the rest of the year. The prediction methods differ in the regions. Two frequent ones are:
 Wind-based: The season after the ember days will have as a prevailing wind the prevailing one during the ember days (some just consider the wind at midnight). That wind usually has an associated weather. Hence, if the southern wind brings dry air and clear skies, a southern wind during the winter embers forecasts a dry winter.
 Considering each day separately: The Wednesday weather predicts the weather for the first month; the Friday weather for the second month and the Saturday weather for the third month.

See also
 Fasting and abstinence in the Catholic Church
 Rogation days
 Perchta (Quatemberca, Kvaternica, Lady of the Ember Days)
 Quarter days
 Cross-quarter day
 Tempura: A Japanese dish possibly derived from ember-day fasting practices

Notes

References

Sources

External links

Readings and Litanies for the Ember Days
Medieval Sourcebook: The Golden Legend: Ember Days
William Smith, D.C.L., LL.D, A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, John Murray, London, 1875. Contains a description of Roman feriae.
 "Ember Days", The Old Farmer's Almanac

Weather prediction
 , interview with :eu:Pello Zabala, folk meteorologist.

Asceticism
Catholic holy days
Catholic liturgy
Catholic penitential practices
Quarter days
Traditionalist Catholicism
Weather lore
Spanish folklore

Ember days


La table de Poncet, plateforme Poncet ou monture Poncet est un type de monture équatoriale inventée dans les années 1970 par un astronome amateur français, Adrien Poncet. Son plateau principal, guidé par deux galets qui roulent sur un plan incliné, est animé d'un mouvement de rotation motorisable autour d'un pivot polaire, afin de permettre à tout appareil qui en est solidaire de suivre le mouvement apparent des étoiles dans le ciel nocturne.

Ce perfectionnement des instruments d'observation céleste à monture azimutale du type télescope de Dobson peut être fabriqué à bon marché avec des matériaux simples et des outils classiques, ce qui a fait son succès auprès des astronomes amateurs.

Origines et utilisation
La plateforme est inventée dans les années 1970 par Adrien Poncet, un amateur d'astronomie aux travaux duquel la revue française Ciel et Espace a alors déjà consacré plusieurs articles.

Son objectif est d'ajouter la capacité de suivi équatorial à un instrument d'optique classique à simple monture azimutale. L'idée de base consiste à installer l'instrument sur une table entraînée dans une rotation d'amplitude limitée autour d'un axe visant l'étoile polaire. La table repose ainsi sur un pivot fixe et sur deux galets qui se déplacent dans le plan équatorial en roulant sur une plaque judicieusement inclinée dite .

Dans l'esprit de l'inventeur éponyme du télescope Dobson, qui promouvait l'utilisation de matériaux recyclés accessibles à tous afin de démocratiser l'observation du ciel, Adrien Poncet réalise son prototype originel pour son télescope newtonien de  de diamètre en contreplaqué, avec un pivot à clou, un plan incliné recouvert de formica pour faciliter les glissements et des boîtes en plastique de pellicules photo pour les pieds.

La publication de l'invention dans le numéro de janvier 1977 du magazine Sky & Telescope et sa simplicité de mise en œuvre la popularisent dans le milieu de l'astronomie amateur aux États-Unis, puis en Europe. Le concept a ainsi été utilisé pour porter de multiples instruments, du simple appareil photographique à des bâtiments d'observatoire entiers.

La faible hauteur de la monture lui confère une bonne stabilité. Le seul réglage précis est celui de l'angle du plan incliné, qui doit correspondre à celui de l'équateur céleste. Il suffit ensuite à l'astronome amateur de fixer son télescope sur la monture pour obtenir la fonction supplémentaire de suivi dans la direction de l'ascension droite, avec suffisamment de précision pour l'observation à un grossissement élevé ou pour l'astrophotographie.

Limitations et améliorations
La monture de Poncet ne permet cependant guère les suivis d'une durée supérieure à une heure (soit 15° de rotation), en raison du risque de basculement de l'appareil : une étape de « réinitialisation » est alors nécessaire. En outre, la plateforme doit être conçue en fonction de la latitude relativement précise où elle va être utilisée, et ne permet donc pas un usage nomade ou la large commercialisation d'un modèle unique. Enfin, la position inclinée des galets et du pivot leur fait subir de fortes contraintes mécaniques quand l'instrument supporté est lourd.

Des améliorations ont été par la suite apportées à l'invention, notamment par Alan Gee, qui a proposé une surface d'appui cylindrique plus complexe pour remplacer le plan incliné, ou par Georges d'Autume qui a eu recours à un système de roulement conique sophistiqué.

Des variantes sont équipées d'un viseur pour dégrossir la mise en station polaire. En revanche l'impossibilité définitive d'y installer un cadran gradué ne permet pas de recourir aux coordonnées équatoriales pour pointer précisément un objet.

De nombreux amateurs continuent à motoriser la rotation de leur télescope avec la table Poncet.

Notes et références

Notes

Références

Instrument astronomique

Table de Poncet


An Aloe confusa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Aloe confusa in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe confusa


كوكبة قَيْطَس
هي من كوكبات نصفي الكرة السماوية الشمالية والجنوبية.

ويعتبر برج قيطس برجاً كبيراً، ويحتل 50 درجة طولاً و20 درجة عرضاً في السماء؛ وعلى الرغم من أنه لا يوجد به نجوم ألمع من المقدار الثاني، إلا أن هناك واحداً فقط هو بالمقدار الثاني.

من المجرات النجمية الموجودة في برج قيطس: M 77, NGC 247, NGC 1068, IC 1613.

وأما السدم: NGC 246.

وأما أهم النجوم الموجودة في برج قيطس فهي: ألفا قيطس ( النجم منقار)، وبيتا قيطس ( النجم ذنب قيطوس)، وغاما قيطس ( نجم الكف الجيدهمة)، وزيتا قيطس ( النجم بطن قيطوس)، وإيتا قيطس ( النجم ذنب الجنوبي)، وإيوتا قيطس ( النجم ذنب قيطوس الشمالي)، ولمبدا قيطس ( النجم منقار 2)، وأوميكرون قيطس ( النجم ميرا).

المصادر الخارجية
 موقع الكون في الإنترنت

اقرأ أيضا
 ميرا (نجم)
 سديم القزحية (إن جي سي 7023)
 مجرة وولف-لوندمارك-ميلوت

مراجع

الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
ثدييات أسطورية
حيتانيات خيالية
كوكبات
كوكبة قيطس

قيطس (كوكبة)


Anton Kochs (* 18. August 1902 in Düsseldorf; † 25. März 1984 in Bergisch Gladbach) war ein deutscher katholischer Priester.

Werdegang
Kochs studierte Theologie am Institutum philosophicum in Innsbruck. Am 12. März 1927 wurde er im St.-Paulus-Dom durch den Münsteraner Bischof Johannes Poggenburg zum Priester geweiht. Seine Kaplanszeit führte ihn an die St.-Martins-Kirche in Sendenhorst, später wirkte er im Bistum Meißen. Bernhard Marschall holte ihn 1934 als Assistenten in die Bischöfliche Hauptstelle für die Katholische Aktion in Düsseldorf. Ab 1939 war er Direktor des Katholischen Vortragswerks und der Diözesanfilmstelle in Berlin. Von 1946 bis 1969 war er Direktor der Kirchlichen Hauptstelle für Bild- und Filmarbeit in Köln. Danach war er als Subsidiar in der Pfarrei St. Maria Empfängnis in Bergisch Gladbach-Bärbroich tätig.

Ehrungen
 1957: Päpstlicher Geheimkämmerer
 1967: Päpstlicher Ehrenprälat
 1967: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland
 1982: Bonifatiusmedaille

Literatur

Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Päpstlicher Geheimkämmerer
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1984
Mann

Anton Kochs


Prochilodus es un género de peces de agua dulce, de la familia Prochilodontidae, que incluye también los géneros Ichthyoelephas y Semaprochilodus, cuyas especies anteriormente fueron incluidas en Prochilodus.

Especies
FishBase registra las siguientes especies en este género:

 Prochilodus argenteus
 Prochilodus brevis
 Prochilodus britskii
 Prochilodus costatus
 Prochilodus hartii
 Prochilodus lacustris
 Prochilodus lineatus
 Prochilodus magdalenae
 Prochilodus mariae
 Prochilodus nigricans
 Prochilodus reticulatus
 Prochilodus rubrotaeniatus
 Prochilodus vimboides

Referencias

Enlaces externos

Prochilodontidae
Taxones descritos por Louis Agassiz

Prochilodus


The State University of New York College of Optometry is a public school of optometry in New York City.  It is part of the State University of New York (SUNY) system and was established in 1971 as result of a legislative mandate of New York. It is located in midtown Manhattan in what was originally the Aeolian Building, which was built in 1912 for the Aeolian Company, a piano manufacturer. It is a center for research on vision and the only school of optometry in New York.

The college grants a professional degree, the Doctor of Optometry (O.D.), and two academic degrees, the Master of Science (M.S.) in Vision Science and the Doctor of Philosophy (Ph.D.) in Vision Science. Continuing education courses for practicing optometrists are also provided by the College.

The University Eye Center provides eye care, corrective lenses, and vision therapy to the public. The University Eye Center is one of the largest outpatient eye clinics in the country, with over 73,000 patient encounters in FY 2012-13.

The Optometric Center of New York, established in 1956, is a foundation affiliated with the college to support vision science research, patient care, scholarships, and fellowships at the College and its clinical facilities.

The college offers residencies to optometrists from around the world including specializations in subfields of optometry.

The college enrolls between 80-100 optometry students per year in the professional degree program.  About 20 of these students also seek an M.S. degree in Vision Science across the four years. The College also offers a Ph.D. in Vision Science and provides twelve graduate stipends per year.

Research and graduate programs at the college are administered through the Graduate Center for Vision Research, which currently receives nearly $4 million in annual funding for research grants. Clinical research is conducted through the Clinical Vision Research Center.

The college is a member of the SUNY Eye Institute.

References

External links

Optometry schools in the United States
Optometry
Universities and colleges in New York City
Universities and colleges established in 1971
Universities and colleges in Manhattan
1971 establishments in New York City
42nd Street (Manhattan)
Optometry


Viikintie, (en ) est une rue d'Helsinki en Finlande.

Présentation
Longue de 5,6 kilomètres, la Viikintie part de Vanhakaupunki à proximité de la Lahdenväylä (valtatie 4), traverse Viikki et se termine en croisant l'Itäväylä (Seututie 170) à Herttoniemi.

La Viikintie est empruntée, entre-autres, par la runkolinja 550.

Galerie

Bibliographie

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

carte des rues d'Helsinki

Liens internes

Rue à Helsinki
Vanhakaupunki
Viikki
Herttoniemi

Viikintie