HMS Hunter was a H-class destroyer built for the Royal Navy in the mid-1930s. During the Spanish Civil War of 1936–1939 the ship enforced the arms blockade imposed on both sides by Britain and France, until she struck a mine in May 1937. She was under repair for the next year and a half, after which she rejoined the Mediterranean Fleet. During the first few months of the Second World War, Hunter searched for German commerce raiders in the Atlantic Ocean until she was transferred back to Britain in February 1940. Returning to action in the Norwegian Campaign, she was sunk by German destroyers during the First Battle of Narvik in April 1940.

Description
Hunter displaced  at standard load and  at deep load. The ship had an overall length of , a beam of  and a draught of . She was powered by Parsons geared steam turbines, driving two shafts, which developed a total of  and gave a maximum speed of . Steam for the turbines was provided by three Admiralty 3-drum water-tube boilers. Hunter carried a maximum of  of fuel oil that gave her a range of  at . The ship's complement was 137 officers and men in peacetime, but this was increased to 146 in wartime.

The ship mounted four 45-calibre 4.7-inch (120 mm) Mark IX guns in single mounts. For anti-aircraft (AA) defence, Hunter had two quadruple Mark I mounts for the 0.5 inch Vickers Mark III machine gun. She was fitted with two above-water quadruple torpedo tube mounts for  torpedoes. One depth charge rail and two throwers were fitted; 20 depth charges were originally carried, but this increased to 35 shortly after the war began.

Career
Ordered on 13 December 1934, Hunter was laid down by Swan Hunter & Wigham Richardson at Wallsend-on-Tyne, England, on 27 March 1935. She was launched on 25 February 1936 and completed on 30 September. Excluding government-furnished equipment such as armament, the ship cost £253,167. Hunter was assigned to the 2nd Destroyer Flotilla of the Mediterranean Fleet upon commissioning.

The destroyer patrolled Spanish waters during the Spanish Civil War, enforcing the edicts of the Non-Intervention Committee. Hunter struck a mine south of Almeria, Spain, on the afternoon of 13 May 1937. She suffered severe damage, with a heavy list, her radio wrecked and the bow flooded. Eight of her complement were killed and 24 wounded. The ship was towed clear of the minefield by the Spanish Republican destroyer . The mines had been laid by two ex-German Spanish Nationalist E-boats, the Requeté and the Falange on the night of 6 April. Hunter was towed to Almeria by , where she arrived in the early hours of 14 May. The light cruiser  towed her to Gibraltar, where she was temporarily repaired from 15 May to 18 August. Hunter was towed to Malta for permanent repairs in August 1937, but they were not completed until 10 November 1938. The ship was assigned to the 2nd Destroyer Flotilla once her repairs were finished and she was given a brief overhaul in Malta between 24 June and 4 July 1939. Hunter was sent to Plymouth for a more thorough refit in mid-August 1939 that lasted through 27 August.

Second World War

When the Second World War began on 3 September, Hunter was en route to Freetown, Sierra Leone to search for German commerce raiders, before being transferred to the North America and West Indies Station in late October. Hunter remained on that station until she was transferred to the British Isles in February 1940 and began a refit at Falmouth that lasted until 9 March. The ship rejoined the 2nd Destroyer Flotilla of the Home Fleet at Scapa Flow on 17 March. On 6 April Hunter and the rest of the 2nd Destroyer Flotilla escorted the four destroyer minelayers of the 20th Destroyer Flotilla as they sailed to implement Operation Wilfred, an operation to lay mines in the Vestfjord to prevent the transport of Swedish iron ore from Narvik to Germany. The mines were laid on the early morning of 8 April, before the Germans began their invasion, and the destroyers joined the battlecruiser  and her escorts.

During the First Battle of Narvik on 10 April 1940, Hunter and four other H-class ships of the 2nd Destroyer Flotilla attacked the German destroyers that had transported German troops to occupy Narvik in northern Norway the previous day. The flotilla leader  led four of her half-sisters down Ofotfjord in a surprise dawn attack on Narvik harbour during a blinding snowstorm.  and  were initially left at the entrance, but Hunter followed Hardy into the harbour and fired all eight of her torpedoes into the mass of shipping. One torpedo hit the  in the forward engine room, followed by one of Hunters 4.7-inch shells. As the British ships were withdrawing, they encountered five German destroyers at close range. Two of the German ships crossed the T of the British ships and quickly set Hardy on fire and forced her to run aground. Hunter eventually took the lead, but was severely damaged by the Germans, probably including one torpedo hit, and her speed dropped rapidly. Hotspur, immediately behind her, was temporarily out of control due to two hits, and rammed her from behind. When the ships managed to disengage, Hunter capsized. 107 men of the crew were killed and another five died of their wounds. The German destroyers rescued 46 men, who were released into Sweden on 13 April.

Rediscovery

The wreck was discovered on 5 March 2008 by the Royal Norwegian Navy mine control vessel , after being unknown for nearly 70 years, and will be marked as a war grave to commemorate the lost members of her crew. A series of coordinated memorial ceremonies were held on board British and Norwegian warships on Saturday 8 March 2008, honouring all those who died during the battles of Narvik.  Over a thousand NATO personnel took part, including British and Norwegian sailors, Royal Marines and soldiers.  Led by , the UK's Fleet Amphibious Flagship, five warships steamed in line past the spot where the ship lies, marked for the occasion by Tyr. Hunters final resting place was marked with wreaths cast into the sea.

Notes

Footnotes

References

External links

YouTube video of Memorial service"
BBC News: "HMS Hunter: A survivor remembers"
BDNews: "British World War Two ship found in Norwegian fjord"
IWM Interview with survivor Samuel Evens
IWM Interview with survivor Marshal Soult

G and H-class destroyers of the Royal Navy
Ships built by Swan Hunter
Ships built on the River Tyne
1935 ships
World War II destroyers of the United Kingdom
World War II shipwrecks in the Norwegian Sea
Maritime incidents in 1937
Maritime incidents in Spain
Maritime incidents in April 1940
Maritime incidents in Norway
Mediterranean naval operations of the Spanish Civil War
Spanish Civil War ships

HMS Hunter (H35)


El Campeonato de Fútbol de 1967, fue la edición número 48 de Liga Superior de Costa Rica en disputarse, organizada por la FEDEFUTBOL.

El Alajuelense Errol Daniels impone el récord de lograr 42 goles en el campeonato. El récord perduró hasta el año 2003, cuando el uruguayo Claudio Ciccia lo igualó.

Alajuelense anota el mayor número de goles de la historia hasta el momento, con 96 goles en un solo campeonato.

Se dio el inicio de uno de los equipos más recordados del fútbol nacional, con el denominado Ballet Azul del Cartaginés, liderado por Rigoberto "Feo" Rojas, Walford "Wally" Vaunghs, Leonel Hernández y Manuel "Manelo" Villalobos, entre otros jugadores.

Equipos participantes

Formato del Torneo

El torneo disputado a cuatro vueltas. Los equipos debían enfrentarse todos contra todos. El descenso directo sería para el que obtuviera el último lugar al final del torneo..

Tabla General

Planilla del Campeón: Mario Pérez, Giovanni Rodríguez, Walter Elizondo, Heriberto Rojas, Luis Chacón, Luis Aguilar, Francisco "Chico" Hernández, Róger Fernández, Eduardo Umaña, Fernando "El Príncipe" Hernández, Juan León, Jaime Grant, Arnulfo "Coyolito" Montoya, Víctor Manuel Ruiz, Rodolfo Umaña, William Quirós, Carlos García, Eduardo Chavarría, Jorge Monge, Germán Sánchez, Miguel Cortés, Víctor Quesada, Fernando Solano.

Goleadores

Descenso

Torneos

Referencias

Gerardo Coto para UNAFUT.com. "1967: El color del ballet es el azul". http://www.unafut.com/site/index.php?option=com_content&view=article&id=599%3A1967&catid=3&Itemid=35 . Consultado en febrero de 2012.

1967
Costa Rica en 1967
Fútbol en 1967

Campeonato de Fútbol de Costa Rica 1967


Matta adıyla bilinen Roberto Sebastián Antonio Matta Echaurren (11 Kasım 1911, Santiago - 23 Kasım 2002; Civitavecchia, İtalya) Şili'nin en ünlü ressamlarından biridir. Pontificia Universidad Católica de Chile (Papa'ya Ait Katolik Şili Üniversitesi)'de mimarlık okudu ama mesleğinde hayâl kırıklığına uğradı ve 1933'te Paris'e gitti. Yolculukları René Magritte, Salvador Dalí, André Breton, ve Le Corbusier gibi sanatçılarla tanışmasına aracılık etti.

Sanata yönelmesi Breton'un teşvikiyle olmuştur. Breton, Matta'ya kendi çalışmalarını özendirterek Paris'in önde giden sürrealist akımının öncülerini tanıttı. Matta sürrealist dergi Minotaure 'de yazılar yazıp resimler çizdi. Bu zaman diliminde Pablo Picasso ve Marcel Duchamp gibi göze çarpan çağdaş Avrupalı sanatçılara tanıştırıldı.

Seçilmiş eserleri listesi

 ca. 1932 - 33 Sick Flesh
 1934 The Clown
 1935 Untitled (Payasa)
 1936 Panama and Wet Sheets
 1937 La Forêt, Snail's Trace, Composición azul, Scénario No. 1: Succion Panique du Soleil and Morphology
 1938 The Red Sun, Space Travel (Star Travel), To Both of You, Crucifiction (Croix Fiction), several works titled Psychological Morphology and Morphology of Desire
 1939 more works titled Psychological Morphology and Water
 1940 Dark Light
 1941 Invasion of the Night, Écouter Vivre, Théorie de l'Arbre, Composition Abstraite, The Initiation (Origine d'un Extrême) and Foeu
 1942 The Hanged Man, The End of Everything, The Disasters of Mysticism and The Apples we Know
 1943 L'Oeyx, El día es un atentado and Redness of Lead
 1944 Cover art for the final issue of the magazine VVV, To Escape the Absolute, Et At It, Le Glaive et la Parole and Poing d'Hurlement
 1945 La Femme Affamée, Abstracto, The Heart Players and Rêve ou Morte
 1946 Le Pélerin du Doute and A Grave Situation
 1947 Accidentalité, Metamatician # 12 and Black Mirror
 1948 Wound Interrogation and The Prophet
 1949 La Revécue and Woman Looked At
 1950 Contra vosotros asesinos de palomas
 1951 Ne Songe Plus à Fuir and Les Roses Sont Belles
 1952 Pecador justificado and Eclosion
 1953 Morning on Earth, Hills a Poppin, The Murder of the Rosenbergs, L'Hosticier and L'Apetite de Primer
 1954 Abrir los brazos como se abren los ojos, Bud Sucker, The Chess Player, L'Atout and Todos juntos en la Tierra
 1955 Le Long Pont, Spearcing of the Grain, L'Engin dans l'Éminence and Intervision
 1956 Banale de Venise, Heart Malitte, Fleur de Midi and Le Pianiste
 1957 Le Point d'Ombre, L'Impencible, The And of Think and Ciel Volante
 1958 La Chasse Spirituelle (started in 1957), Être Cible Nous Monde, L'Étang de No, The Infancy of Concentration, Les Eviteurs and Le Courier
 1959 Un Soleil à Qui Sait Reunir, Les Faiseurs du Néant, The Clan and L'Impensable (Grand Personage)
 1960 Couple IV (started in 1959), Être Atout (five part suite), Vers l'Universe, Ciudad cósmica and Design of Intuition
 1961 Vivir enfrentando las flechas
 1962 Les Moyens du Creafeur, Claustrophobic Vaincue and Mal de Terre
 1963 Eve Vielle
 1964 Éros Semens (triptych, started in 1962) and La luz del proscrito (started in 1963)
 1965 La Térre Uni
 1966 Le où A Marée Haute and La Promenade de Vénus
 1967 Signe of the Times and Morire per Amore
 1968 Malitte (modular furniture set designed between 1966 and 1968) and La caza de adolescentes
 1969 Lieberos, Nude Hiding in the Forest and Vertiginosamente
 1970 Elle Loge la Folie, Je-ographie, El hombre de la lámpara and MAgriTTA Chair
 1971 Otto Por Tre and Paralelles de la Viel
 1972 Coigitum and The Upheaval of One's Ocean
 1973 La vida Allende la muerte, Senile d'Incertitude, Migration des Révoltes and Hom'mer (Chaosmos) (suite of ten etchings with aquatint)
 1974 Explosant Fixe, Je M'Espionne, Deep Mars, L'Aube Permanente and Cadran d'Incendies
 1975 Mas Ceilin and Illumine le Temps
 1976 Wake (started in 1974), Une d'Une and Les Voix des Temples
 1977 Rooming Life, L'Ombre de l'Invisible and Ouvre l'Instant
 1978 Carré-four and Dedalopolous
 1979 Polimorfologia
 1980 Il Proprio Corno Mio, Laocoontare (La Guerra Delle Idee) and Pyrocentre
 1981 Las Scillabas de Scylla, El Espejo de Cronos and El verbo América
 1982 Geomagnética de Danza (started in 1981), Ils Sexplose, Passo Interno di Mercurio, Labirintad and The Sign
 1983 Morphologie de la Gaîté, Logos Men and Artificial Lucidity
 1984 Écran de la Mémoire and Le Dauphin de la Mémoire
 1985 Simposio o Composio
 1986 Mi-mosa, 24 Mai 1986, Une Pierre Qui Regagnera le Ciel and Oeramen, la Conscience est un Arbre Vetroresina
 1987 D'Âme et d'Eve
 1988 Être Cri
 1989 Violetation and L'Envenement Non Identifié
 1990 A l'Intérieur de la Rose, Omnipuissance du Rouge, Navigateur and Haiku
 1991 Parmi les Désirs and Ma Dame
 1992 Champ du Vide, Cosmo-now, Le Désnomeur Rénomme and Farfallacqua
 1993 Leaving Your Grass, Vertige du Vertige, Torinox and Colomberos
 1994 Vent d'Atomes
 1995 Les Arpèges, L'Âme du Fond and Melodia-Melodio
 1996 The Road to Heaven, Storming Water River and Redness of Blue
 1997 Flowerita and Oak Flower
 1998 Youniverso
 1999 Blanche ou Fleur
 2000 N'ou's Autres
 2002 Post History Chicken Flowers, La Dulce Acqua Vita and La Source du Calme

Dış bağlantılar

Matta-Art websitesi
"Pace Gallery" websitesi
"Artfifacts" websitesinde Matta'nin sergiler, galeri ve muzelerdeki eserleri hakkında bilgiler
"Art museum of the Americas (Washington DC)" Matta biyografisi
"Boston College, McMullen Museum of Art" 2004 Matta sergisine katkıları ve katalogu

1911 doğumlular
Santiago doğumlular
2002 yılında ölenler
Şilili ressamlar
İspanyol asıllı Şilililer
Modern ressamlar
Bask asıllı Şilililer
Fransız asıllı Şilililer
Sürrealist ressamlar
Gerçeküstücü sanatçılar
Dışavurumcu ressamlar
Praemium Imperiale sahipleri
Latin Amerikalı ressamlar

Roberto Matta


කටපයාදි යනු පැරණි අංක ලියන ක්‍රමයකි.

ආශ්‍රිත
 සිංහල ඉලක්කම්

මූලාශ්‍ර

කටපයාදි


II. Nikolay ya da Nikolay Aleksandroviç Romanov (Rusça: Никола́й II, Никола́й Алекса́ндрович Рома́нов, 18 Mayıs 1868 - 17 Temmuz 1918, Yekaterinburg), Romanov hanedanına mensup tüm Rusya İmparatoru, Polonya Çarı ve Finlandiya Büyük Prensi (1 Kasım 1894-15 Mart 1917), Albay (1892); buna ek olarak, İngiliz Filo Amirali (10 Haziran 1908 ) ve İngiliz Ordusu Saha Mareşali (31 Aralık 1915) idi. Saltanatı sırasında Rus İmparatorluğu, dünyanın önde gelen büyük güçlerinden biriydi ancak ekonomik ve askeri çöküşe geçti. Sovyet tarihçiler tarafından verdiği kararlar sebebiyle askeri yenilgilere ve milyonlarca insanın ölümüne yol açan zayıf ve beceriksiz bir lider olduğu ifade edildi. Batılı tarihçiler ise genel anlamda II. Nikolay'ı Sovyet sistemiyle eşdeğer gördü. Nikolai Tolstoy "Çar'ın rejimi hakkında birçok kötü şey vardı, ama otokrasiyi miras aldı, eylemleri şimdi perspektifte ve Sovyetler tarafından işlenen korkunç suçlarla karşılaştırıldığında görülüyor." ifadelerini kullandı.

İmparator olarak Nikolay, üst düzey yardımcılar Sergey Vitte ve Pyotr Stolypin tarafından teşvik edilen ekonomik ve politik reformlara sınırlı destek verdi, ancak güçlü aristokrat muhalefet bunların tamamen etkili olmasını engelledi. Dış kredilere ve Fransa ile yakın ilişkilere dayanan modernleşmeyi destekledi, ancak yeni parlamentoya (Duma) büyük roller vermeye direndi. Hodınka izdihamı, anti-semitik katliamlar, Kanlı Pazar, 1905 Rus Devrimi'nin şiddetli baskıları, siyasi muhaliflerin baskısı ve Rus-Japon Savaşı'ndaki (1904-1905) yenilgi için algılanan sorumluluk nedeniyle eleştirildi. Rus Baltık Filosu'nun Tsushima Muharebesi'nde imha edildiği; Mançurya ve Kore üzerindeki Rus etkisinin kaybı ve Sahalin Adası'nın güneyinin Japon ilhakı bunlara örnektir.

Nikolay, Almanya'nın Ortadoğu'da nüfuz kazanma girişimlerine karşı koymak üzere tasarlanmış 1907 Britanya-Rusya Antantı imzaladı; Rusya ve Britanya İmparatorluğu arasındaki Büyük Oyunu sona erdirdi. Sırbistan'ı destekledi ve 30 Temmuz 1914'te Rus Ordusu'nun seferberliğini onayladı. Buna karşılık, Almanya 1 Ağustos 1914'te Rusya'ya ve müttefiki Fransa'ya 3 Ağustos 1914'te savaş ilan etti. Aristokrasi, aşağılanmış köylü rahip Grigori Rasputin'in Çar üzerindeki güçlü etkisinden endişe duyuyordu. Ciddi askeri kayıplar, cephede ve Rusya'da moralin çökmesine yol açtı ve 1917 Şubat Devrimi'nde Romanov Hanedanı'nın tahttan indirilmesine neden oldu. Nikolay kendisi ve oğlu adına tahttan feragat etti. Ardından kendisi ve ailesi Çarskoye Selo'daki Aleksandr Sarayı'nda ev hapsinde kaldı.1917 yazında Geçici Hükûmetin kararı ile Tobolsk'ta ailesi ve yakınları ile sürgüne gönderildi ve ertesi yıl 16/17 Temmuz 1918 gecesi, eşi, çocukları, aile hekimi, uşakları ve aşçısıyla birlikte  Bolşevikler tarafından kurşuna dizilerek idam edildi.

1981'de Nikolay, karısı ve çocukları, New York'ta bulunan Rusya dışındaki Rus Ortodoks Kilisesi tarafından şehit  olarak kabul edildi. Mezar yerleri 1979'da keşfedildi, ancak 1989'a kadar kabul edilmedi. Komünizmin çöküşünden sonra, ailenin kalıntıları çıkarıldı, DNA analizi ile tanımlandı ve 17 Temmuz 1998'de St.Petersburg'daki ayrıntılı bir devlet ve kilise törenine yeniden defnedildiler. 20 Ağustos 2000 yılında şehit olarak kabul görüldü ve Rus Ortodoks Kilisesi tarafından aziz ilan edildi.

Aile Bağları
II. Nikolay, 18 Mayıs 1868'de İmparator III. Aleksandr ve İmparatoriçe Maria Fyodorovna'nın en büyük oğlu olarak Çarskoye Selo'da Aleksandr Sarayı'nda dünyaya geldi. Baba tarafından II. Aleksandr'ın, anne tarafından ise Danimarka Kralı IX. Christian'ın torunuydu.Kardeşleri  Ksenia (1875-1960), Mihail (1878-1918), Olga (1882-1960),  Aleksandr (1869-1870) ve George (1871-1899) ile birlikte altı kardeşlerdi. Babası III. Aleksandr'ın 1894'te ölümünden sonra, sıklıkla notlarında nostaljik olarak babasından bahsetti.Birbirlerine yolladıkları mektuplarında anlaşıldığı üzere annesine çok yakındı. Nikolay öncelikli olarak Alman ve Danimarka kökenliydi. Etnik olarak ise Ruslara, atası Büyük Petro'nun kızı olan Rusya Büyük Düşesi Anna Petrovna (1708-1728)'dan ulaşmaktaydı. İmparator Nikolay'ın, Avrupa'daki birçok hanedan ile kan bağı mevcuttu. Annesinin kardeşleri arasında  VIII. Frederik Danimarka Kralı, I. Georgios  Yunanistan kralı ve  Alexandra (Kral VII. Edward'ın eşi) Britanya Kraliçesi idi. Ayrıca eşi Alexandra, Britanya Kraliçesi Victoria'nın torunu ve Alman İmparatoru II. Wilhelm ile İngiltere Kralı V. George'un birinci dereceden kuzenidir. Bununla birlikte II. Nikolay hem Kral VII. Haakon hem de Norveç Kraliçesi Maud'un yanı sıra Danimarka Kralı X. Christian ve Yunanistan Kralı I. Konstantin 'in birinci dereceden kuzeniydi. Çocukluğunda Nikolay, ebeveynleri ve kardeşleri ile birlikte büyükanne ve büyükbabalarını,  ziyaret etmek için Danimarka'daki Fredensborg ve Bernstorff kraliyet saraylarına yıllık ziyaretler yaptı. Ziyaretler aynı zamanda annesinin kardeşlerinin de Birleşik Krallık, Almanya ve Yunanistan'dan aileleriyle birlikte geleceği için aile toplantıları olarak da hizmet etmiştir. 1883'te İngiliz kuzeni Prenses Victoria ile flört etti. 1873'te Nikolay, iki aylık, yarı resmi bir ziyaret için İngiltere'ye gitmek üzere annesi ve iki yaşındaki erkek kardeşi George'a  eşlik etti. Londra'da Nikolay ve ailesi, Marlborough House'da kaldı.

Çareviç Nikolay

Büyükbabası Çar II.Aleksandr'ın suikastının ardından Nikolay, babası III.Aleksandr'ın tahta geçmesi ile birlikte Rus tahtının yeni mirasçısı oldu. Nikolay ve diğer aile üyeleri, saldırıdan sonra getirildiği St.Petersburg'daki Kış Sarayı'nda bulunan II. Aleksandr'ın cenazesine tanıklık ettiler. Güvenlik nedeniyle, yeni Çar ve ailesi birincil konutlarını şehir dışındaki Gatchina Sarayı'na taşıdılar ve sadece çeşitli tören işlevleri için başkente gitmekteydiler. Sosyal hayattan uzaklaşan izole edilmiş yaşam tarzı, sonunda Nikolay'ın İmparatorluğun tüm toplumsal katmanlarından kopmasına yol açtı. Nikolay, bu dönem de Çar danışmanı olan muhafazakâr-din adamı hukukçu Konstantin Pobedonostsev'in gözetiminde büyüdü. Pobedonostsev, Çareviç Nikolay'ın dünya görüşü üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Batı liberalizmini reddetmekte ve Tanrı'nın lütfuna layık olmak için otokratik güce ihtiyaç olduğunu vurgulamaktaydı. İngiliz öğretmeninin eğitimi ve talimatı ile biraz kendinden emin olarak nitelendirilen Nikolay, sakin, kendini kontrol edebilen ve görev duygusu için erken yaşlarda beceriler geliştirdi, ancak bir hükümdarın faaliyetlerine çok az ilgi göstermekteydi.1885-1890 yılları arasında Nikolay, St.Petersburg Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde Siyaset bilimi ve ekonomi derslerine katıldı. Aynı zamanda memur kariyerine 19 yaşında başladı ve seçkin Preobrazhensky Alayı'na katıldı. Orduya katılması, ilk kez akranlarıyla sürekli temas hâlinde olan Çareviç üzerinde özgürlükçü bir etkiye sahipti.  Ardından kısa süre içinde albay rütbesine yükseldi. 1890/91 yılında Nikolay, kardeşi Georgi ve kuzeni Georg von Greece eşliğinde,Pamjat Asowa adlı gemi ile Süveyş Kanalı, Hindistan, Seylan, Bangkok, Singapur ve 1891 baharında Japon İmparatorluğu gibi dünyanın dört bir yanında seyahatlere başladı. 11 Mayıs 1891'de, bir Japon polis memuru (Ōtsu olayı) tarafından bir kılıçla saldırıya uğradığında Çareviç Nikolay'a bir suikast girişimi yapıldı ancak başarısız oldu. 23 Mayıs'ta babası adına Trans-Sibirya Demiryolu'nun temel atma törenine katıldı.Rusya'ya dönüşü üzerine Nikolay, hükûmet işleri ilk görevini III. Aleksandr tarafından aldı. Ardından danıştay üyeliğine atandı. Ancak Çar'ın meclisi, 45 yaşındaki Çar'ın yakın gelecekte görevini oğluna teslim etmek zorunda olmadığı görüşüne sahip olduğu için, siyasi karar alma süreçlerinde çok az rol oynadı.

Nişanı ve Evliliği

8 Nisan 1894'te Nikolay ile ikinci dereceden kuzeni Alix von Hessen-Darmstadt arasındaki ilişki Coburg'da resmi olarak açıklandı. Alix, Hessen Büyük Dükü Ludwig'in kızıydı ve  İngiltere Kraliçesi Victoria'nın torunuydu.Çift, 1884'te Alix'in ablası Elisabeth'in ve Sankt-Peterburg'daki Nikolay'ın amcası Büyük Dük Sergei Aleksandroviç'in düğünü sırasında tanıştılar. Annesinin bir Alman prensesi ve Kraliçe Victoria'nın Rusya hakkındaki endişelerine ve başlangıçta Alix'in Rus Ortodoks Kilisesi'ne tabii olmayı reddetmesine rağmen, daha sonra Nikolay ile nişanlanmayı kabul etti. III. Aleksandr'ın ani ölümü, 1 Kasım 1894'te yeni hükümdarın hızla evliliğini yapmasını gerektirdi. Bu sebeple,1895 için planlanan evlilik töreni 26 Kasım 1894'te yapıldı. Avrupa hanedanlarının birçok üyesinin katılımı ile düğün Kış Sarayı'nda yapıldı ve yas süresi nedeniyle tören, o zamandaki standartlar nedeniyle olağanüstü mütevazıydı. Rus Ortodoks Kilisesi'ne geçmesi ile birlikte Alix, adını Aleksandra Fyodorovna olarak değiştirdi.

Hükümdarlığı

Taç Giyme

III.Aleksandr'ın ölümünden (1 Kasım 1894) sonra tahtın varisi Çareviç Nikolay saray ve devlet yetkililerin katıldığı yemin töreni ile birlikte Rusya İmparatoru oldu. 1894 Kış Sarayı Büyük Kilisesi'nde Aleksandra Fyodorovna ile evlendi; balayı anma törenleri ve cenaze ziyaretleri atmosferinde yapıldı. İmparator II. Nikolay 'ın ilk kararlarından biri, Aralık 1894'te İosif Gurko'nun Polonya Krallığı Genel Valisi görevinden ve Şubat 1895'te Dışişleri Bakanı Aleksey Lobanov-Rostovsky'nin görevinden alınmasıydı. Avam Kamarası tartışılırken gözlemlediği ve anayasal monarşinin mekanizmalarından etkilendiği İngiltere'yi ziyaret etmesine rağmen, II. Nikolay Rusya'daki seçilmiş temsilcilere herhangi bir yetki verme fikrine yanaşmadı. İmparatorun ilk büyük uluslararası eylemi, Üçlü Müdahale - eşzamanlı olarak (23 Nisan 1895), Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın inisiyatifiyle, (Almanya ve Fransa ile) Japonya ile yapılanShimonoseki barış anlaşmasının şartlarını gözden geçirerek Liaotung Yarımadası üzerindeki hak iddialarını reddetmesi oldu.

Çarlık döneminin ilk yılları

Çareviç Aleksandr Aleksandroviç'le (1881'den sonra Rus Çarı III. Aleksandr) ile Çariçe Maria Fyodorovna'nın (Danimarka prensesi Dagmar) büyük oğluydu. 1 Kasım 1894'te babasının ölümü üzerine tahta çıktı. 14 Mayıs 1896 tarihinde Moskova yakınlarındaki Kodinka'da düzenlenen taç giyme töreninde halkın bulunduğu tribünler çökmüş ve yaklaşık 1.400 kişi yaşamını kaybetmişti.

Nikolay yetiştirilişi ve kişiliği bakımından mutlakiyetle yönetilen büyük bir imparatorluğun hükümdarı olarak kendisini bekleyen görevelere uygun bir insan değildi. 26 Kasım 1894'te evlendiği Alman asıllı karısı Hessen-Darmstadt Prensesi Aleksandra Fyodorovna kendisine dört kız ve bir erkek çocuk verdi. Nikolay üzerinde güçlü bir etkiye sahip olan Aleksandra Fyodorovna'nın ailesinden gelme hemofili hastalığı yüzünden, veliaht Aleksey de hemofili hastasıydı.

Nikolay, kamu yaşamından elverdiğince uzak kalarak çoğunlukla Çarskoye Selo'da yaşadı. Saraydaki aşırı lükse de önemli bir darbe indirdi. Karısının etkisiyle çevresine topladığı Grigori Rasputin gibi mistiklere ve telkinle iyileştirme gücü olan kişilere danışmadan karar vermiyor, entelektüel açıdan kendisinden üstün olduklarını düşündüğü ve ayrıcalıklarını elinden almalarından korktuğu bakanlarına güvenmiyordu. Gücünü Tanrı'dan aldığına ve yalnız ona karşı sorumlu olduğuna inanıyor, mutlak iktidarını korumayı kutsal bir görev sayıyordu. Ama görevini bu kadar önemseyen birinde bulunması gereken irade gücünden yoksundu.

Tahta çıktıktan hemen sonra zemstvo'ların (yerel meclis) liberal üyelerine yaptığı bir konuşmada, yönetime katılma beklentilerini "anlamsız düşler" olarak niteleyip reddetti. "Otokrasi ilkesini, unutulmaz babası kadar enerji ve azimle korumaya" kararlı olduğunu açıkça ortaya koydu. Böylece, kararsızlık ya da zayıflıkla suçlanan Nikolay, sahip olduğu otokrat çar ayrıcalıklarını inatla savundu. Halk arasında giderek artan hoşnutsuzluklara, polis baskısını yoğunlaştırarak yanıt verdi.

Nikolay, nüfusu hızla artan ve hızlı bir sanayileşme sürecine girmiş bir ülkenin karmaşık sorunlarıyla karşı karşıya bulunuyordu. İki asırdır süren modernleşme çabalarına karşın, Rusya nüfusunun yüzde 90'ını köylüler oluşturuyordu ve bu insanlar Orta Çağ koşullarından daha kötü koşullarda yaşıyorlardı. Petrograd, Moskova, Bakü, Odessa ve Kiev gibi kentlerde telefon ve elektrik vardı, ama ülkenin geri kalanı kandillerle aydınlatılıyordu. Rusya o tarihlerde Fransa'dan yüzölçümü olarak 40 misli daha büyük bir ülke olmasına rağmen, tüm yolların uzunluğu Fransa'dakilerin yarısına bile ulaşmıyordu. Son yıllarda işletilmeye başlanan petrol yataklarında yoğunlaşan işçi sınıfı ise, çok kötü koşullarda yaşıyordu. Bu koşullar içinde sosyalist düşünceler de yavaş yavaş gelişmeye başlamıştı.

Maliye bakanı İvan Vıyşnegradskiy ve arkadan Sergey Vitte, Fransa ile sanayinin gelişmesini sağlayacak devlet istikrazları için görüşmeler yaptı. Sanayileşme, sorunları giderek ağırlaşan toprak sahipleri, köylüler ve soyluların zararına gelişti. Vitte, imparatordan, köylü sınıfının gereksinimleri konusunda bir konferans toplanması için gerekli izni aldı (1902). Köylülerin özleyişlerinin radikalleşmesinden memnun olmayan Nikolay, Pleve'yi karışıklığı bastırmakla görevlendirdi ve Vitte'yi uzaklaştırdı (1903). 1902'den başlayarak gelişen bunalım, toplumun bütün katlarını (zemstvolardaki liberaller ve serbest meslek sahipleri, eylemleri terörizme kayan öğrenciler, Ukrayna ve Orta Volga'da isyanlar çıkaran köylüler ve grevleri 1903'ten itibaren yayılan işçiler) sardı.

Öte yandan ülkesiyle Almanya'nın geleneksel düşmanı Fransa arasındaki ittifaka karşın, Temmuz 1905'te Alman imparatoru II. Wilhelm'le Björkö'de bir ittifak antlaşması imzalamasının da gösterdiği gibi, Rusya'nın uluslararası yükümlülükleri karşısındaki umursamaz tutumu ve saflığıyla zaman zaman Rus diplomatlarını zor duruma soktu.

Nikolay Asya'ya kişisel ilgi gösteren ilk Rus çarıydı. Henüz çareviçken Hindistan, Çin ve Japonya'yı kapsayan bir geziye çıkmıştı (1891). Daha sonra Trans Sibirya Demiryolu'nun yapımıyla yakından ilgilendi. Rusya'nın Japonların da toprak sahibi olduğu Kore'deki nüfuzunu korumaya ve güçlendirmeye yönelik girişimleri, Rus - Japon Savaşı'nın (1904 - 1905) başlamasında önemli rol oynadı.

Ocak 1904'te, Nikolay, taht çevresinde ulusal birliği yeniden sağlamak umuduyla, Japonya'ya karşı savaşa girdi. Ancak Rusya'nın savaşta uğradığı yenilgi hem Nikolay'ın Rusya'yı Çin, Tibet ve İran'ı denetimi altında tutan büyük bir Avrasya imparatorluğu durumuna getirme düşlerinin sonu oldu, hem de halkın hoşnutsuzluğunu artırarak 1905 Devrimi'ne yol açtı.

Duma'nın kurulması

Pleve'nin (temmuz 1904'te öldürüldü) yönettiği baskı ve Rus-Japon Savaşı'nda (1904-05) uğranılan bozgunlar, bunalımı daha da ağırlaştırdı; Japon yenilgisi halk üzerinde büyük bir hiddet ve aşağılanma duygusu yarattı. Nitekim, Port Arthur limanının Japonların eline geçmesinden sonra, 22 Ocak 1905 günü Petrograd'ta büyük bir protesto gösterisi gerçekleştirildi. Kışlık Saray önündeki meydanı dolduran yüzbinlerce insan, hem iş ve ekmek, hem de II. Nikolay'dan Japon yenilgisinin intikamını hemen almasını talep etmekteydi. Ne var ki, böyle kritik anlarda esnek bir politika uygulayacak kişiliğe sahip olmayan Nikolay, halkın karşısına çıkmayıp Petrograd yakınlarındaki Çarskoye Selo malikanesine kaçarak protestocuların durumunu İçişleri Bakanı Prens Sviatopolk-Mirskii ile Silahlı Kuvvetler Komutanı Grandük Vladimir'in kararına bıraktı. Bu iki yeteneksiz bürokrat, kışkırtıcıların marifetiyle protestolarını arttıran çocuklu kadınlı kalabalığın üstüne ateş açtırdı. Başkomutan Vladimir bununla da yetinmeyerek, aynı kalabalığın üzerine kılıçlarını çekmiş atlı Kazak birliklerini sürdü. Tarihe "Kanlı Pazar" olarak geçen (22 Ocak 1905) bu felaket, "halkın babası çar" efsanesi yıktı ve 1905 Devrimi'nin patlak vermesine yol açtı.

Nikolay, devrimci dalga karşısında 3 Mart 1905'te danışma meclisi niteliğindeki temsile dayalı bir devlet meclisini (Duma) toplantıya çağırmayı kabul etmek zorunda kaldı. Ekim Manifestosu'yla da (30 Ekim 1905) Duma'nın onayı olmadan hiçbir yasanın yürürlüğe konmayacağı, demokratik oy hakkıyla sivil özgürlüklerin güvence altına alınacağı anayasal bir rejime geçileceğine söz verdi.

Ama baskı altında verdiği sözleri tutmaya niyeti olmadığından eski gücünü yeniden kazanmak için harekete geçti. Ordu Uzakdoğu'dan dönünce Petrograd ve Moskova Sovyetleri'ni ezdi (aralık 1905-ocak 1906). Duma'nın, Kurucu Meclis'e dönüşmesini önlemek amacıyla Mayıs 1906'da yürürlüğe giren Temel Yasalar'da, mutlak yetkilere sahip bir hükümdar olarak tanımlanmasını sağladı. Bu yasalar göre çar, otokrat unvanını, askeri, diplomatik ve dinsel sorunların yönetimini üstlenmeye devam ediyor, Duma'yı toplama, dağıtma ve oturumlar arasında yasa gücünde kararnameler çıkarma hakkına sahip oluyordu.

Ayrıca şiddet yöntemleri kullanan ve Yahudi karşıtı propaganda etkinlikleri yürüten Rus Halkının Birliği adlı aşırı sağcı örgütü koruması altına aldı. Ekim Manifestosu'nun yayımlanmasından sorumlu tuttuğu Başbakan Kont Sergei Vitte'yi görevinden alıp ilk iki Duma'yı süresinden önce dağıttı.

Vitte'nin yerine geçen ve 16 Haziran 1906'da ikinci Duma'yı dağıtan Pyotr Stolipin çara sadık ve yetenekli bir devlet adamı olmasına karşın, Nikolay, güvenmediği Stolipin'e karşı entrikalar düzenlenmesine  ve bunun sonucunda konumunun sarsılmasına göz yumdu.

Devrimci partilere karşı baskıyı arttırmaya ve köylüleri mir'in zincirlerinden kurtaracağı varsayılan bir tarım reformunu gerçekleştirmeye çalışan Stolipin'in öldürülmesinden (1911) sonra, imparator, Vladimir Kokovtsov'u göreve çağırdı (1911-1914), ardından çevresini dar görüşlü ya da yeteneksiz gerici bakanlarla doldurdu. Kamuoyunun gözünde, Stürmer ve Protopopov, sarayca rezilce işlere giren Rasputin'in sadık bendeleriydi.

I. Dünya Savaşı ve Nikolay'ın otoritesini kaybetmesi

Nikolay, temmuz 1905'te Björkö'de Alman İmparatoru II. Wilhelm'le yaptığı gizli görüşme sırasında, Almanya ile bir savunma ittifakı imzaladı, ama daha sonra bu antlaşmadan vazgeçerek daha çok Fransız-Rus ittifakını tercih etti. Daha sonra Büyük Britanya'ya yanaşarak, 1907'de bu ülkeyle bir antlaşma imzaladı ve İtilaf Devletleri'ne katıldı.

Uzak Doğu'ya ilişkin yayılmacı planları Japonlarca engellenen Nikolay, dikkatini Balkanlar'a çevirdi. Nikolay Slavların milliyetçi isteklerine sempati besliyor ve Boğazlar'ı denetim altına almak için sabırsızlanıyordu. Ama büyük devletler arasındaki barışın korunmasını istediğinden yayılmacı eğilimlerini dizginliyordu. Balkan Savaşları'yla Osmanlı egemenlinin sona erdiği Balkanlar'da, İzvolskiy'in teşvikiyle, etkin bir politikaya sürüklenen Nikolay, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ile ittifak kurmuş olan Bulgaristan'a karşı Sırbistan'ı destekledi. Böylece, Rusya'yı aşılması olanaksız güçlüklere sokan I. Dünya Savaşı'na girmek zorunda kaldı.

Avusturya arşidükü Franz Ferdinand'ın Saraybosna'da öldürülmesinden sonra savaşı engelleyebilmek için yoğun diplomatik çaba harcadı. Ama ordudan gelen baskılar karşısında 30 Temmuz 1914'te genel seferberlik ilan etmek zorunda kaldı. I. Dünya Savaşı monarşiye geçici olarak güç kazandırdıysa da, Nikolay halkının kendisinden beklediği şeylerin hiçbirini yapmadı. Duma'ya gereken önem verilmedi ve gönüllü yurtsever örgütlerin yönetime destek olma çabaları engellendi.

Yönetici kadrolarla halk arasındaki uçurum giderek büyüyordu. Nikolay, karısı Aleksandra'nın kışkırtmasıyla, 5 Eylül 1915'te babasının kuzeni Prens Nikolay'ı görevden alarak başkomutanlığı bizzat üstlendi. Hemen hemen bütün bakanlar Nikolay'ın savaş deneyimi olmamasının ordunun moralini bozacağı gerekçesiyle karara karşı çıktılar. Ama görüşleri dikkate alınmadığı gibi, çok geçmeden görevden uzaklaştırıldılar.

Nikolay askeri kararlara gereksiz müdahalelerde bulunmadıysa da, saraydan ayrılması ciddi siyasi sonuçlar doğurdu. Mogilev'deki genel karargahında soyutlanmış durumda olan Nikolay, "ruhani danışmanı" Rasputin'in etkisi altına giren Çariçe Aleksandra'nın yönetimde giderek artan bir rol oynamasına göz yumdu. Çarın yetkilerini devralan Çariçe Aleksandra'nın, değerli bakan ve subayları görevden alarak yerlerine Rasputin'in aday gösterdiği yeteneksiz kişileri getirmesi ve sarayın ihanet içinde olduğu düşüncesinin halk arasında yayılması çar ailesine karşı beslenen düşmanlığı arttırdı.

Nikolay'ın vurdumduymazlığı karşısında sivil toplum, zemstvolar, meslek dernekleri, savaş ekonomisini örgütlemeye çalıştılar; böylece 1916'da askeri durumda kısa süreli bir iyileşme görüldü. 1915'te Duma bünyesinde kurulan "İlerici Blok", ülkenin güvenini kazanmış bir hükûmet kurulmasını istedi ve Nikolay'ı devirmeye yönelik bir komplo tasarladı. Muhafazakârların monarşinin geleceğini kurtarma umuduyla Nikolay'ı tahttan indirme planları yapması ve Rasputin'in Aralık 1916'da öldürülmesi bile Nikolay'ı durumun ciddiyetini kavrayarak gerekli önlemleri almaya yöneltmedi.

Tahttan indirilmesi ve ölümü
İktisadi güçlükler, 1916-17 kışında iaşe bunalımına yol açtı ve Çar karşıtı muhalafetin Duma'yı aşarak halk ayaklanmasına dönüşmesine neden oldu. Bu durumda, sosyalist devrimciler ve sosyal demokratlar tarafından örgütlenen Petrograd halkı ayaklandı.  Nikolay, 8 Mart 1917'de Petrograd'da (Sankt-Peterburg) başlayan ayaklanmanın ardından kentin komutanına sert önlemler almasını emrederek düzeni sağlamak üzere destek birlikleri gönderdi. Ancak, olayların önünün alınamaması sonucunda Nikolay, ordunun da desteğini alan Duma'nın çağrısına uyarak 15 Mart 1917'de Pskov'da kardeşi Mihail lehine tahttan çekildi. Ancak Mihail'in tacı reddetmesiyle Romanovların saltanatı ile birlikte Rusya'da bin yıllık monarşi yönetimi son buldu.

Georgi Lvov başkanlığındaki geçici hükûmet döneminde Çarskoye Selo'da gözaltında tutuldu. Ailesiyle birlikte İngiltere'ye gönderilmesi planlansa da Petrograd İşçi ve Asker Temsilcileri Sovyeti'nin buna karşı çıkması nedeniyle çar ve ailesi önce Batı Sibirya'daki Tobolsk'a, Bolşevik İhtilali'nden sonra da Nisan 1918'de de Urallar'daki Yekaterinburg'a götürüldü.

Bolşeviklere karşı savaşan Beyaz Ordu kuvvetlerine bağlı Çek Lejyonunun bölgeye yaklaşması ve çarı kurtarmaları olasılığı üzerine, yerel yetkililerin kararıyla, 16-17 Temmuz gecesi Çar II. Nikolay, Çariçe Aleksandra, kızları Olga, Tatyana, Anastasia, Maria, oğulları Aleksey, aile doktoru Yevgeniy Botkin, halayık Aloiziy Trupp, Çariçe'nin hizmetkarı Anna Demidova ve aşçı İvan Haritonov hapsedildikleri evin bodrumunda kurşuna dizilerek öldürüldüler. Cesetler  terk edilmiş bir maden ocağında yakıldıktan sonra yakınlardaki ormanlık araziye gömüldü.

II. Nikolay ve aile üyelerinin naaşları, o dönemde bölgedeki Bolşeviklerin lideri olan Yakov Yurovski'nin kayıtlarından yola çıkılarak, amatör arkeolog Aleksandır Avdonin tarafından 1979'da ortaya çıkarıldı. Ancak bu keşif Sovyet yetkilileri tarafından 10 yıl kamuoyundan gizlendi. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra kemiklerin gerçekten Çar'a ve ailesie ait olup olmadığının belirlenmesi için kimlik testi uygulandı.

17 Temmuz 1998'de yapılan devlet töreniyle ailesiyle birlikte Sankt-Peterburg'da St. Peter ve Paul Katedrali'nde defnedildi. Çar ailesi, 2000 yılında Rus Ortodoks Kilisesi tarafından Aziz ilan edildi. 2008 yılında, Rusya Yüksek Mahkemesi Çar ailesinin öldürülmesinin haksız siyasi baskılar sonucu olduğuna, dolayısıyla siyasi cinayete kurban gittiklerine karar verdi ve itibarlarının iade edilmesini kararlaştırdı.

Unvanları
 18 Mayıs 1868 – 13 Mart 1881: İmparatorluk Altesleri Rusya Büyük Dükü Nikolai Alexandrovich
 13 Mart 1881 – 1 Kasım 1894: İmparatorluk Altesleri Rusya Çareviçi
 1 Kasım 1894 – 15 Mart 1917: İmparatorluk Majesteleri Tüm Rusların İmparatoru ve Otokratı
 15 Mart 1917 – 17 Temmuz 1918: Nikolai Alexandrovich Romanov

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Crankshaw, Edward  (Yeni ed. 1986), The Shadow of the Winter Palace: the Drift To Revolution 1825-1917.  Londra: Papermac
 Van Der Kiste, John (2003) The Romanovs: 1818-1959 Stroud: Sutton Publishing ISBN 075093459X  ve 9780750934596
 Almedingen, Edith M. (1995), Die Romanows. Die Geschichte einer Dynastie. Russland 1613-1917, Ullstein: Frankfurt-am-Main, ISBN 3-548-34952-8

Dış bağlantılar

 Kurat, Akdes Nimet (6.baskı: 2014), Rusya Tarihi / Başlangıcından 1917'ye Kadar, Ankara:Türk Tarih Kurumu, ISBN 9751605504. Online:
 – "The Romanovs" adlı dokumenter film. Yapımcı:StarMedia. Babich-Design (Rusya, 2013)  (Rusca)
 Açık Dizin Projesi'nde II. Nikolay
 Çar'a iade-i itibar Milliyet

1868 doğumlular
Sankt Peterburg doğumlular
1918 yılında ölenler
Rusya'da ateşli silahtan ölenler
Rusya'da defnedilenler
İdam edilmiş Ruslar
İdam edilmiş hanedan üyeleri
Kurşuna dizilerek idam edilmiş kişiler
Holstein-Gottorp-Romanov Hanedanı
Romanov Hanedanı
Rus imparatorları
19. yüzyıl hükümdarları
Rus-Japon Savaşı'nda Ruslar
I. Dünya Savaşı'nda Ruslar
Edward devri
Kızıl Terör kurbanları
Rus büyük dükleri
Hristiyan aziz ve azizeleri
20. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
Doğu Ortodoks kraliyet azizleri
Rus aziz ve azizeler
Rus İmparatorluğu'nda antisemitizm
Ortodoks hükümdarlar
İspanya Altın Post Nişanı şövalyeleri
Légion d'honneur Büyük Haç Nişanı sahipleri
Hollanda Aslanı Nişanı sahipleri
Lahey Sözleşmeleri
Askerî darbe ile devrilen liderler
Rus antikomünistler
Danimarka asıllı Ruslar
Alman asıllı Ruslar

II. Nikolay


Little Muddy Creek may refer to:
Little Muddy Creek (Conestoga River), in Lancaster County, Pennsylvania
Little Muddy Creek (Missouri River), a tributary of the Missouri River in the U.S. states of Montana and North Dakota
Little Muddy Creek (New Zealand)

Little Muddy Creek


Andrei Cordea, né le  à Aiud en Roumanie, est un footballeur international roumain qui évolue au poste d'ailier droit à Al-Taï SC.

Biographie

En club
Né à Aiud en Roumanie, Andrei Cordea est formé par deux clubs basés dans son pays natal, le CSM Metalul Aiud puis l'Ardealul Cluj, avant de poursuivre sa formation en Italie, au Novare Calcio. C'est avec ce club qu'il commence sa carrière professionnelle, jouant son premier match le 16 décembre 2018, lors d'un match de Serie C, la troisième division italienne, face à l'Olbia Calcio 1905. Il entre en jeu à la place de  et son équipe s'impose par quatre buts à zéro.

Le 16 septembre 2020, Andrei Cordea signe en faveur de l'Academica Clinceni pour un contrat de trois saisons.

Lors de l'été 2021, Andrei Cordea s'engage avec le FCSB. L'accord est conclu dès le mois de mai.

Cordea joue son premier match avec le FCSB  face au FC Botoșani, lors de la première journée de la saison 2021-2022 de Liga I. Il est titularisé et les deux équipes se neutralisent (0-0). Il inscrit son premier but pour le club dès le 22 juillet 2021, lors d'une rencontre qualificative pour la Ligue Europa Conférence 2021-2022 face au FK Chakhtior Karagandy. Titulaire, il donne la victoire à son équipe en étant le seul buteur de la partie.

En sélection
Le , Andrei Cordea honore sa première sélection avec l'équipe nationale de Roumanie face au Liechtenstein. Il est titularisé lors de cette rencontre remportée par son équipe sur le score de deux buts à zéro.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international roumain
Joueur du Novare Calcio
Joueur du FC Hermannstadt
Joueur du FC Academica Clinceni
Joueur du Steaua Bucarest
Naissance en juin 1999
Naissance à Aiud

Andrei Cordea


NGC 6670 (ou NGC 6670E et NGC 6670W) est une paire de galaxies spirales vues par la tranche et en interaction, située dans la constellation du Dragon. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6670 a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en .

Note : les données de NGC 6670E apparaissent en premier dans l'encadré (ci-contre, à droite). S'il n'y a qu'une donnée, il s'agit alors de celle des deux galaxies (soit la paire en elle-même). Sur l'image du télescope spatial Hubble (ci-dessus), NGC 6670E est la galaxie bleutée, à droite.

Galaxies en interaction
NGC 6670E et W sont aujourd'hui observées à un stade précoce d'une possible fusion de galaxies. Les deux galaxies ont vraisemblablement connu une première rencontre rapprochée par le passé, et entrent à présent dans la seconde phase d'une collision galactique. Leurs bulbes sont distants d'environ 50 000 années-lumière. On pense également qu'elles entrent dans une phase de sursauts de formations d'étoiles.

Morphologies
Il est difficile de connaître précisément le type morphologique des deux galaxies constituant NGC 6670, et ceux principalement à cause de leurs inclinaisons, vues par la tranche, depuis la Terre. Cependant, comme ce sont des galaxies à disque, il est très probable qu'il s'agit bien de deux galaxies spirales.

Les deux galaxies présentent chacune une large raie HI et brillent dans le domaine des infrarouges (galaxies LIRG) avec une luminosité supérieur à 100 milliards de fois celle du Soleil.

NGC 6670E
NGC 6670E (ou NGC 6670A) est la galaxie la plus orientale (à l'Est) de la paire. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . Sa dimension est égale à .

Avec une brillance de surface égale à , on peut qualifier NGC 6670E de galaxie présentant une brillance de surface élevée. Elle referme également des régions d'hydrogène ionisé (HII).

Le disque HI de NGC 6670E semble avoir été presque entièrement détruit, ce qui laisse penser que la précédente rencontre entre les deux galaxies avait un paramètre d'impact assez important.

NGC 6670W
NGC 6670W (ou NGC 6670B) est la galaxie la plus occidentale (à l'Ouest) de la paire. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . Sa dimension est égale à , ce qui fait elle la galaxie la plus vaste de la paire.

Son disque est légèrement incurvé aux extrémités et présente sur son bord Ouest la source d'un fort pic de continuum radio et que l'on pense associé à une région de formation stellaire récente.

NGC 6670W renferme également des régions d'hydrogène ionisé (HII).

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6670 [archive] sur le site de SEDS

  NGC 6670 sur le site du professeur C. Seligman

6670
Constellation du Dragon
Galaxie spirale
Galaxie en interaction
Galaxie lumineuse en infrarouge
Galaxie à brillance de surface élevée
Galaxie découverte en 1886
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 6670


Jade Chung (Guelph, Ontario; 6 de noviembre de 1984) es una luchadora profesional canadiense y mánager de lucha libre profesional que ha aparecido en Border City Wrestling, IWA Mid-South, National Wrestling Alliance, Ring of Honor y Pro Wrestling Guerrilla. Algunos de los luchadores que ha dirigido en el circuito independiente incluyen Frankie Kazarian, A-1 y "The Franchise" Shane Douglas.

Carrera de modelo
Nació en Guelph, Ontario, en una familia de ascendencia china y vietnamita, Chung comenzó a trabajar de modelo a la edad de 12 años como modelo de pasarela y ha aparecido cubriendo las portadas de varias revistas de moda mientras hacía de modelo en Vietnam. En 2002, Chung ganó el "Cover Girl", título de la revista de moda vietnamita Thoi Moi y apareció en la portada de dos revistas de moda vietnamita al año siguiente. Chung también fue una de las 500 modelos seleccionadas para representar a ImportFest de 2003 en Toronto y fue una de las diez finalistas en el concurso de Miss Viet Canada de 2004. También actuó como extra en "Rain On Me", un video musical de Ashanti.

Carrera en la lucha libre profesional
Una fan de la lucha libre desde niña, a menudo veía la World Wrestling Federation cuando aún acudía a la escuela secundaria. Chung se animó a entrar en la lucha libre profesional después de reunirse con Beth Phoenix y Traci Brooks en un evento de lucha libre local y pasó sus veranos entrenando en la escuela de lucha libre de Rob Fuego Squared Circle Training, con sede en Toronto. Teniendo ya algunos amigos personales en la lucha libre profesional, más tarde asistió a espectáculos locales independientes con la esperanza de conseguir ser contratada a tiempo completo.

Ella finalmente hizo su debut profesional para la promoción Border City Wrestling del luchador/promotor Scott D'Amore en donde, en septiembre de 2003, dirigió a "The Franchise" Shane Douglas cuando ganó el Campeonato Peso Pesado de la BCW de D'Lo Brown. Ella pasaría los próximos dos años en varias promociones independientes en Canadá y Estados Unidos. En A Night of Appreciation for Sabu, ella estaba en la esquina de A-1 cuando derrotó a D'Lo Brown para ganar el Campeonato de Peso Pesado de la BCW en Belleville, Michigan el 12 de diciembre de 2004.

Referencias

Enlaces externos

Online World of Wrestling profile
Perfil de Jade Chung en Cage Match (en inglés)

Deportistas de Ontario
Luchadoras profesionales de Canadá
Nacidos en Ontario

Jade Chung


سعود بن سعد العتيبي لاعب كرة قدم سعودي سابق. هو سعود سعد سمار الحافي الروقي العتيبي مواليد محافظة عفيف عام 1969م، حارس مرمى سابقة لأندية عفيف والشباب والاتحاد. كما مثل المنتخب السعودي.

بدأ سعود مسيرته مع نادي عفيف عام 1397، ثم انتقل إلى نادي الشباب في عام 1406، أختتم مسيرته مع نادي الاتحاد حيث مثله من عام 1416 وحتى 1419هـ. خدم في الملاعب لمدة 25 عام، وحقق الكثير من الألقاب الجماعية مثل بطولة الدوري خمس مرات والألقاب الشخصية مثل أفضل حارس في كاس الخليج 1994م.

ارتدى قميص المنتخب السعودي الأول في كأس آسيا 1992م وحل فيها الأخضر وصيفاً، كما مثل الأخضر في كأس القارات الأولى بالرياض اختار عام 1419هـ هجر كرة القدم واتجه إلى عالم التجارة والمال وله حالياً محلات ومشاريع تجارية في مصر.

اسهامته مع الشباب
 كأس الاتحاد السعودي 1987م
 كأس الاتحاد السعودي 1988م
 الدوري السعودي الممتاز 1991م
 الدوري السعودي الممتاز 1992م
 الدوري السعودي الممتاز1993 م
 كأس الخليج للأندية 1993م
 كأس الخليج للأندية 1994م
 كأس الأندية العربية أبطال الدوري 1994م
 كاس ولي العهد السعودي 1999م

اسهامته مع الاتحاد
 كأس الاتحاد السعودي 1996م
 كأس الاتحاد السعودي 1998م
 الدوري السعودي الممتاز 1997م
 الدوري السعودي الممتاز 1999م
 كاس ولي العهد السعودي 1997م
 كأس الخليج للأندية 1999م

انجازاته الشخصية

 أفضل حارس عربي عام 1994م.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو دوري الدرجة الثانية السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كأس آسيا 1992
لاعبو كأس الملك فهد 1992
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو نادي الاتحاد (السعودية)
لاعبو نادي الشباب (السعودية)
لاعبو نادي عفيف
مواليد 1389 هـ
مواليد 1969
مواليد في السعودية

سعود العتيبي


An Najas minor in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlo Allioni. An Najas minor in nahilalakip ha genus nga Najas, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Najas

Najas minor


Sofies hjerte er en kortfilm instrueret af Valerie Edwina Saunders efter manuskript af Malene Knold.

Handling
Sofies Hjerte er en historie om Sofie på seks år. Sofie er på besøg hos mormor for første gang, siden hendes tvillingebror Magnus døde. De legede gemmeleg, dengang Magnus faldt ned fra træet, og det er svært for lille Sofie nu, hvor hun er alene og savner ham. Men mormor er også ramt af sorg og fortvivlelse. Hun må bruge sin viden og livserfaring til at hjælp Sofie åbne sine øjne og hjerte og gennemleve sorgen for derefter at kunne have mod på livet med fornyet optimisme. Sofies Hjerte er en film om de stærke bånd mellem barn og bedsteforældre, og om vigtigheden af at have én at tale med og holde om.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001

Kortfilm fra Danmark

Sofies hjerte


Lousada belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Tâmega altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 25 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Alvarenga
 Aveleda
 Boim (Lousada)
 Caíde de Rei
 Casais
 Cernadelo
 Covas
 Cristelos (Lousada)
 Figueiras
 Lodares
 Lustosa
 Macieira
 Meinedo
 Nespereira
 Nevogilde
 Nogueira
 Ordem
 Pias
 Santa Margarida de Lousada
 Santo Estêvão de Barrosas
 São Miguel de Lousada
 Silvares (Lousada)
 Sousela
 Torno
 Vilar do Torno e Alentém

Dış bağlantılar
 Lousada fotoğrafları

Tâmega'nın belediyeleri
Portekiz'deki kasabalar

Lousada


Kosei Tani (født 22. november 2000) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Gamba Osaka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kosei Tani


Plütonyum (Pu) kararlı izotoplara sahip değildir. Standart bir atom kütlesi belirlenemez.

Tablo

Plütonyum izotopları