Olaylar
 23 Ocak - Bâb-ı Âli Baskını ile İttihat ve Terakki yönetime el koydu.
 30 Mayıs - Balkan devletleriyle Osmanlı İmparatorluğu arasında Londra Antlaşması imzalandı.
 11 Haziran - Sadrazam Mahmut Şevket Paşa suikast sonucu öldürüldü.
 29 Eylül - Balkan Savaşları sonunda Bulgaristan ile Osmanlı İmparatorluğu İstanbul Antlaşması imzalandı.
 14 Kasım - II. Balkan Savaşı'ndan sonra, Yunanistan Krallığı ile Osmanlı İmparatorluğu arasında Atina Antlaşması imzalandı.
 17 Kasım - Panama Kanalı'ndan ilk gemi geçiş yaptı
 29 Ekim - Batı Trakya Bağımsız Hükûmeti yıkıldı

Doğumlar

Ocak
 9 Ocak - Richard M. Nixon, ABD'nin 37. başkanı (d. 1994)
 16 Ocak - Edoardo Detti, İtalyan bir mimar ve şehir planlamacısı (ö. 1984)

Şubat

Mart
 1 Mart - Ralph Ellison, Afrikalı-Amerikalı yazar.
 22 Mart - Sabiha Gökçen, pilot ve yazar (ö. 2001)
 23 Mart - Abidin Dino, Türk ressam, karikatürist, yazar, film yönetmeni. (ö. 1993)
 26 Mart - Paul Erdös, Macar matematikçi.

Nisan
 2 Mayıs - Robert Charles Zaehner, İngiliz din tarihçisi ve eğitimci

Mayıs
 2 Mayıs - Aydın Sayılı, Ord. Prof. Dr., Türk bilim insanı (ö. 1993),
 20 Mayıs - William Redington Hewlett, Amerikan iş insanı ve Hewlett-Packard'ın kurucusu (ö. 2001)

Haziran

Temmuz
 14 Temmuz - Gerald Ford, ABD eski başkanı (ö. 2006)

Ağustos

Eylül
 4 Eylül - Kenzō Tange, dünyaca ünlü Japonya kökenli bir mimar (ö. 2005)
 6 Eylül - Leônidas, Brezilyalı futbolcu (ö. 2004)
 7 Eylül - Oswald Szemerényi, Macar asıllı dilbilimci (ö. 1996)
 9 Eylül - Tarık Levendoğlu, Türk sahne tasarımcısı, tiyatro yönetmeni, tiyatro eğitmeni, çevirmen ve fresk ressamı (ö. 1978)
 12 Eylül - Jesse Owens, Amerikalı atlet
 13 Ağustos
 Rita Johnson, Amerikalı oyuncu (ö. 1965)
 Makarios, Kıbrıs Ortodoks Kilisesi başpiskoposu ve bağımsız Kıbrıs Cumhuriyeti'nin ilk cumhurbaşkanı (ö. 1977)
 25 Eylül - Şarl Helu, Lübnanlı devlet adamı (ö. 2001)
 27 Eylül - Albert Ellis, Amerikalı psikoterapist (ö. 2007)

Ekim
 22 Ekim - Robert Capa, Macar asıllı Amerikalı fotoğrafçı (ö. 1954)
 22 Ekim - Bao Dai, Vietnam imparatoru (ö. 1997)

Kasım
 7 Kasım - Albert Camus, Fransız yazar
 27 Kasım - Alfredo Bai, İtalyan heykeltıraş (ö. 1980)

Aralık

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler
 Leman Cevat Tomsu, Türkiye'nin ilk kadın mimarı (ö. 1988)
 Şeref Görkey, futbolcu ve teknik direktör
 Muharrem Ertaş, Türk halk ozanı (ö. 1984)
 Ali el-Verdi, Iraklı sosyal bilimci (ö. 1995)
 Venanzo Crocetti, İtalyan heykeltıraş

Ölümler
 4 Ocak - Alfred Graf von Schlieffen, Alman general
 7 Kasım - Alfred Russel Wallace, Britanyalı toplum ve doğa bilimci, antropolog ve biyolog (d. 1823).

Öldüğü gün ve ay bilinmeyenler
 José Ruiz y Blasco, İspanyol ressam (d. 1838)

1913 Nobel ödülünü kazananlar

 Fizik –
 Kimya –
 Tıp –
 Edebiyat –
 Barış –

1913


An Eriophorum tenellum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Nuttall. An Eriophorum tenellum in nahilalakip ha genus nga Eriophorum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eriophorum

Eriophorum tenellum


Der Convento de San Marcos in León, einer Stadt in der Autonomen Gemeinschaft Kastilien und León, geht auf ein Pilgerhospital aus dem 12. Jahrhundert zurück. Das Gebäude am Nordwestrand der Stadt, am Ufer des Río Bernesga gelegen, ist ein geschütztes Baudenkmal (Bien de Interés Cultural).

Geschichte
Im 12. Jahrhundert befand sich an der Stelle des Convento das Haupthaus des Santiagoordens, der 1152 zum Schutz der Jakobspilger gegründet wurde. Bald wurden die Gebäude um eine Kirche und ein Pilgerhospital erweitert. Die heutigen Gebäude entstanden zum größten Teil während des Siglo de Oro, im 16. Jahrhundert.
Von Juli 1936 bis Ende 1940 befand sich in dem Gebäude ein Konzentrationslager des Franco-Regimes, in dem zahlreiche politische Gegner ermordet wurden.

Beschreibung
Der heutige Bau des ehemaligen Convento de San Marcos wurde unter den Katholischen Königen als Klosterbau (span. Convento) nach Plänen von Pedro de Larrea begonnen. Der Renaissancebau besitzt eine über hundert Meter lange Fassade, deren östlicher Teil 1533 bis 1541 erbaut wurde. Der westliche, barocke Teil mit Portal und Uhrturm wurde 1708 bis 1716 geschaffen. Die zwei Geschosse sind reich mit plateresken Dekorationen versehen. Über dem Hauptportal ist der Apostel Jakobus als Maurentöter dargestellt.

An der östlichen Seite schließt sich der Kreuzgang und die Klosterkirche an, die dem Evangelisten Markus (span. San Marcos) geweiht ist.

Heutige Nutzung
Im Kreuzgang, dem Kapitelsaal und der Sakristei ist ein Museum (Museo de León) untergebracht, das vor allem sakrale Kunst zeigt. In der ehemaligen Pilgerherberge und einem Anbau aus dem 20. Jahrhundert befindet sich seit 1964 ein Parador, ein Fünf-Sterne-Hotel mit Restaurant.

Literatur
 Juan Elava Galán: Historische Paradoes. Spanische Hotels in Klöstern, Palästen und Schlössern. Könemann Verlag, Köln 1999, ISBN 3-8290-2232-8, S. 22–31.

Weblinks

Leon
Hotel in Spanien
Leon
Leon
Kulturdenkmal in León
Bauwerk in der Provinz León
Unternehmen (Kastilien und León)

Convento de San Marcos (León)


Netivot (în ebraică: נְתִיבוֹת -"căi, drumuri") este un oraș în Districtul de Sud al Israelului, situat între Beer Sheva și Fâșia Gaza vecină și pe artera principală de circulație care unește Beer Sheva de Ashkelon. A primit statutul de oraș în anul 2000.
La sfârșitul anului 2014 populația lui număra 30.300 locuitori, în 2016, după estimări numără circa 35.000 locuitori . Suprafața sa este în prezent de 1500 hectare.

Istorie
Netivot a fost înființat în anul 1956 ca o așezare urbană de dezvoltare în regiunea deșertică Neghev. La început a ființat în acest loc o tabără de cazat noi imigranți - maabará - numită Azata. Numele Netivot i-a fost conferit în anul următor 1957.Primii săi locuitori au fost evrei imigrați din Maroc și Tunisia. Odată cu restrângerea sectorului economic agricol în anii 1980 s-au mutat la Netivot un număr de locuitori ai moșavurilor din regiune.În anii 1990 acestora li s-au alăturat valuri de imigranți evrei din fosta Uniune Sovietică și din Etiopia. Vreme de multi ani Netivot a suferit de un mare procent de șomaj.
După anul 2008 orașul a devenit ținta atacurilor cu rachete Grad lansate de arabii palestinieni din Fâșia Gaza, aflată sub controlul organizației islamiste Hamas. În 2012 o rachetă a explodat în apropierea unei școli.
Un obiectiv însemnat din oraș este reprezentat de Mormântul lui Baba Sali, rabinul Israel Abuhatzera, un vestit conducător religios și cabalist evreu născut în Maroc, și care a fost reînhumat în Israel.

Demografie
Orașul este populat de evrei, cu o proporție egală de bărbați și femei. O treime din locuitori sunt copii și tineri.
Orașul s-a aflat multă vreme la coada indexului socioeconomic: 3 din 10. La finele anului 2009 avea populația de 26.700 locuitori.

Învățământul
În localitate funcționează 22 școli, în care învață 4.243 elevi:16 școli elementare cu 3.053 elevi și 11 licee cu 1.190 elevi.
43% din absolvenți de liceu obțin diploma de bacalaureat. În oraș funcționează și o școală de muzică - "conservatorul" municipal.
O parte din învățământ se concentrează în școli religioase de stat între care cele aparținând curentului hasidic Habad:Beit Israel-Habad, care cuprind o școală de fete și una de băieți, gradinițe și cămine de copii. De asemenea funcționează și o Casă Habad care promovează studiul legilor religioase și al tradiției religioase hasidice.
La Netivot este activă și rețeaua de învățământ religios "Noam" care include școala talmudică Noam Orot. Există și o ieșivă liceală,  licee religioase de fete și de băieți, Ulpanat "Bnei Akiva" - școala mișcării de tineret național-religios "Bnei Akiva," care deservește locuitorii din întregul Neghevului de vest.
Există și un centru cultural al evreilor Beta Israel, originari din Etiopia
Nucleul religios "Magshimim beyahad" conduce un "centru de aprofundare a iudaismului" care acționează în grădinițe și școli elementare.
El a înființat o ieșivă numită "Ahavat Israel", care îmbină învățarea Talmudului cu serviciul militar, și de asemenea seminarul religios de fete "Arevut".
Ieșiva cea mare din Netivot "Ieșiva Neghevului" avea in trecut un caracter național-religios, dar în prezent este ultraortodoxă (haredită).

Școli din Netivot au fost incluse într-un proiect pilot special în care elevi din școli elementare își construiesc mini roboți.
În anul 2009 un elev de liceu din Netivot a câștigat premiul I la un concurs internațional de fizică.
În anul 2011 Netivot a găzduit un festival de robotică sponsorizat de organizația internațională FIRST (For Inspiration and Recognition of Science and Technology). Elevi de la școala religioasă "Noam Eliyahu""" din Netivot au fost trimiși să studieze vreme de opt ore pe săptămână științe și robotică la centrul municipal de științe Lehavá.
Centrul Mandel pentru promovarea de conducători în Neghev (MCLN) conduce la Netivot un program comunitar de doi ani de promovare a calităților de conducere.

Cultura, sportul și turismul
Netivot a devenit vestit ca fiind locul de activitate a mai multor clerici mistici evrei și ca loc popular de pelerinaj religios.
Din acest motiv unii l-au poreclit "Varanasi al Israelului". Localitatea este centrul activității rabinilor Baruch Abuhatzera, Yaacov Israel Ifergan și Yoram Abergel. În ziua aniversării morții lui Baba Sali, ziua de 4 a lunii Șvat, mii de pelerini vin la Netivot pentru a-i vizita mormântul. Au loc pelerinaje și la mormântul lui Baba Shalom, rabinul Shalom Ifergan.

În oraș apar unsprezece gazete și buletine locale.

Localitatea găzduiește și o cinematecă și trei nightclubs, care atrag tineri din afara orașului, inclusiv din orașele din regiune - Ashkelon, Beer Sheva , Omer, Lehavim, Ofakim și Sderot.
De asemenea există un centru sportiv care include  stadionul Hazohar, un centru de tenis cu 7 terenuri, două săli de sport, un bazin de înot municipal, un centru de fitness și dans, piste de alergare și ciclism etc

Transporturi
Orașul are o gară feroviară, legată de toate colțurile țării.

Industria
Parcul industrial Netivot este sediul a 24 uzine si fabrici. Ele sunt implicate în producția de alimente, metale, materii plastice și articole de construcții. În afara acestora mai funcționează în oraș încă 14 fabrici, unele din ele în sectorul chimiei și prelucrării mineralelor, al industriei laptelui (fabrica "Tara") etc.

Galerie

Bibliografie
"The Marker - Real Estate" (în ebraică "Marker Nadlan") - supliment de Pesah, aprilie 2016 p. 27, Shir Hasfari - publicitate

Legături externe

 Municipal home page Pagina primăriei pe internet

Orașe din Israel

Netivot


Jungenhof ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt an der Sulzach. Unmittelbar südlich erhebt sich der Galgenberg. Dort befindet sich eine Neubausiedlung von Feuchtwangen. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Poppenweiler (0,6 km nördlich) bzw. zur Staatsstraße 1066 (0,1 km östlich).

Geschichte
Um 1530 hieß der Ort "Bauerschneiderhof".

Jungenhof lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. Der Hof hatte das Stiftsverwalteramt Feuchtwangen als Grundherrn. An diesen Verhältnissen änderte sich bis zum Ende des Alten Reiches nichts. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Jungenhof dem Steuerdistrikt Tauberschallbach und der Ruralgemeinde Banzenweiler zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Jungenhof am 1. Juli 1971 nach Feuchtwangen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Johannis (Feuchtwangen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Ulrich und Afra (Feuchtwangen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Feuchtwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Ort an der Sulzach

Jungenhof


Kosningar í Bandaríkjunum fóru fram þann 8. nóvember árið 1932.
 Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1932
 Öldungadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1932
 Fulltrúadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1932
 Fylkisstjórakosningar í Bandaríkjunum 1932

1932
1932

Kosningar í Bandaríkjunum 1932


Ayraç ya da parantez, bir noktalama işareti. Yay, köşeli ve süslü parantez olmak üzere başlıca 3 çeşidi vardır. Bunun haricinde yatık V şeklinde parantezlere de rastlanır. Türkçede parantez sözcüğüyle çoğunlukla yay parantez kastedilir.

Kullanım

Cümle içinde, cümlenin yapısı ile doğrudan ilgili olmayan açıklamalar yapılması amacı ile kullanılır. Cümle içinde bir sözcük ya da cümleden sonra yapılması uygun görülen açıklamalar ayraç içine alınır.

 Frank Capra (1897-1991) Amerikalı bir film yönetmenidir. / Dolmabahçe Sarayı yapılana dek (1853) bütün Osmanlı Padişahları Topkapı Sarayı'nda oturmuştur.

Eşanlamdaki sözcükler, eş değerdeki tarihler ve rakamlar ayraç içinde gösterilir.

 İnsan ikrarından (sözünden), hayvan yularından tutulur. / Ormana ulaşmak için 45 mil (75 kilometre) daha gitmelisiniz.

Tiyatro yapıtları ve senaryolarda sahnede yapılacak hareketler ve ek açıklamalar ayraç içinde kullanılır.

Ali - (silahını arkasında gizleyerek) Buyrun, nasıl yardımcı olabilirim? / Anahtar nerede? (Kilitte tıkırtılar)

Alıntı yapılan eser ve yazarları belirtmek amacı ile kullanılır.

 Hayatta en hakiki mürşit ilimdir. (M. Kemal Atatürk)

Alıntılarda, orijinal metinde belirtilmemiş sözcük veya bölümler eklenirken kullanılır.

 O (Ahmet) bizimle birlikteydi.

Bir söze alay veya küçümseme anlamı kazandırmak için kullanılan ünlem işareti yay ayraç içine alınır:

 Elbette sen korkusuz (!) birisin.

Bir bilginin şüphe ile karşılanan veya kesin olmadığını göstermek için kullanılan soru işareti yay ayraç içine alınır:

 Onun çok deneyimli (?) bir kişi olduğunu hepimiz biliriz elbette.

Bir konunun anlatımı sırasında maddeler sıralanırken rakam ve harflerden sonra yarım ayraç kullanılır. Örnek:

1) Basit önermeler
2) Bileşik önermeler

Ayraç, matematikte işlem sırasını veya büyüklükleri belirtmek için kullanılır.

 (2x2)+3=7

Matematikte fonksiyonlarda kullanılır.

 f(x) - Fonksiyon f'nin değişken x'e uygulanmasını ifade eder.

Diğer noktalama işaretleri ile birlikte kullanım

Ünlem, soru, nokta, virgül gibi noktalama işaretleri tırnak işaretinin içine, ayracın ise dışına (ayraçtan sonra) konulur.

 Köpeksiz sürüye kurt girer (iner).
 Kurda "Neden boynun kalın?" demişler: "İşimi kendim görürüm de ondan." demiş.

Ayraç ile tırnak işaretinin kullanılacağı yerlerin birbirine karıştırılması halinde anlama bakılır. Tırnak işareti içindeki sözcük ve cümleler çıkartıldığında anlam bozulurken ayraç içindeki sözcük ve cümleler çıkartıldığında anlam bozulmaz:

 Hatasız (kusursuz) kul olmaz. - Kusursuz kelimesi çıkartıldığında cümle anlam kaybına uğramaz.
 Cahit Sıtkı'nın "Otuzbeş Yaş" adlı şiirini ilk kez ortaokulda okumuştum. -Otuzbeş Yaş kelime öbeği çıkartıldığında cümle anlamsızlaşmaktadır.

Diğer dillerde

İngilizcede yay ayraç cümle içinde, cümlenin yapısı ile doğrudan ilgili olmayan açıklamalar yapılması amacı ile kullanılır.

 John Lennard (in "The exploitation of parentheses in English printed verse") usefully coined the term lunula to refer specifically to the opening curved bracket, the closing curved bracket and the textual contents between.
 Senator Kennedy (Massachusetts) spoke at length.

Fransızcada çift ok ayraç (guillemet) alıntılarda tırnak işareti yerine kullanılır:

 « Quand je regarde l'Histoire, j'y vois des heures de liberté et des siècles de servitude. » (Joseph Joubert)

Ayrıca bakınız
 Köşeli ayraç
 Parantez cümlesi

Kaynakça

Genel
 Yazım Kuralları Türk Dil Kurumu
 Türkçe Dilbilgisi, Mehmet Hengirmen, 2005
 Türk Dilbilgisi, Göksun Haydar, 1993
 Tahir Nejat Gencan, Dilbilgisi, 1979

Dipnot

Noktalama işaretleri

Parantez


Zaslađivači ili sladila sintetični ili prirodni su prehrambeni aditivi koji su zamjene za šećer i značajno nadmašuju njegovu slatkoću. Oni su bez ili s vrlo malo fiziološke vrijednosti kalorije. Zaslađivačka moć sladila uvijek se temelji na saharozi sa slatkoćom 1.  Dodaju se hrani i pićima kao zamjena za šećer. U pravilu imaju mnogo manju kalorijsku vrijednost od šećera.

Vrste prema proizvodnji
umjetno sladilo
prirodno sladilo
stolno sladilo
prema obliku konzumacije
tekuće sladilo (sok od trske...)
sirupi (sirup od datulje, agavin sirup, javorov sirup, sirup od smeđe riže, sirup od kukuruza, sirup od mješavine voća...)
melasa od šećerne trske
u tablet(ic)ama
u kristalićima (zrnati)
tekuća aroma za hranu

Glikemijski indeks
uobičajeni zaslađivači sa glikemijskim indeksom do 60

* melasa ima GI 70

Vidi
Šećeri

Izvori

Vanjske poveznice

Kemijski spojevi
Hrana
Prehrana
Začini

Zaslađivači


VAR videotehnologija (eng. Video Assistant Referee ili skraćeno VAR) sustav je koji se koristi u nogometu kako bi se glavnom sucu pomoglo pregledati nejasne situacije tijekom utakmice. Sustav je razvijen početkom 2010-ih u Nizozemskoj. Bivši elitni sudac, Raymond van Meenen, tada suradnik nizozemskog nogometnog saveza, a od 2018. šef Feyenoordove akademije, bio je jedan od pionira i ključnih osoba za razvoj sustava.

Sustav je već rabljen u talijanskoj Serie A i njemačkoj Bundesligi.
Međunarodna nogometna organizacija FIFA obznanila je u ožujku 2018. da će se VAR koristiti na Svjetskom prvenstvu 2018. u Rusiji.

Prema FIFA-inim pravilima tehnologija se može koristiti u kombinaciji sa zgoditcima (je li lopta prešla crtu, je li bilo zaleđe), kaznenim udarcima (video sudac može sam obavijestiti glavnog suca o propustima) ili u slučaju crvenog kartona.

Čak i u drugim sportovima postoji mogućnost video odlučivanja, prvenstveno kod zgoditaka, između ostalog u hokeju na ledu.

Nogometna pravila

VAR videotehnologija


Dinonylnaphthylsulfonsäure ist ein Gemisch mehrerer synthetisch hergestellter, isomerer chemischer Verbindungen. Alle zählen zu den aromatischen Sulfonsäuren. Das Gemisch ist ein Antistatikum und wird als Additiv in Schmiermitteln und Kerosin (Jet A-1) eingesetzt.

Darstellung
Dinonylnaphthylsulfonsäure wird aus Naphthalin hergestellt, das zunächst mit Nonen zu Dinonylnaphthalin alkyliert und darauf folgend zum Endprodukt sulfoniert wird.

Verwendung
Dinonylnaphthylsulfonsäure wird – ebenso wie die beiden Erdalkalimetallsalze Barium- und Calciumdinonylnaphthylsulfonat – vielfältig als Zusatz in Schmiermitteln (wie Schmierfett oder Kühlschmiermitteln), Industrielacken und Rostschutzmitteln eingesetzt. Typischerweise werden dabei Anteile von 0,5 bis zu 3 Gewichtsprozenten zugesetzt. Im Flugzeugkerosin Jet A-1 ist es als Leitfähigkeitsverbesserer (Antistatikum) in Mengen von 1–3 mg/l enthalten.

Einzelnachweise

Naphthalinsulfonsäure
Stoffgruppe

Dinonylnaphthylsulfonsäure


حموده عبد العاطي (1928-1976)؛ دعوي إسلامي مصري.

عنه
أحد خريجي الأزهر الشريف. ولد في الأول من أبريل عام 1928. تخرج في الأزهر وحصل على الشهادة العالية (ما يعادل البكالوريوس) في العام 1954 انتقل في اثرها إلى جامعة مكجيل للحصول على درجة الماجستير في الدراسات الإسلامية وحصل عليها بالفعل في العام 1957. درس في جامعة ألبرتا في كندا خلال الفترة من 1961 إلى 1963. ثم حصل على الدكتوراه في علم الاجتماع من جامعة برينستون في 1971. كان يجيد الإنجليزية، الأمر الذي جعله رائدا في الدعوة الإسلامية في أمريكا الشمالية. كتب العديد من المقالات وكتابين (بالإنجليزية) أحدهما هو الإسلام في البؤرة  والآخر هو هيكل الأسرة في الإسلام. توفي في سبتمبر من العام 1976.

المراجع

خريجو جامعة الأزهر
مواليد 1928

حموده عبد العاطي


Dalian (kínverska: 大连市 ; rómönskun: Dàlián) er stórborg í Alþýðulýðveldinu Kína staðsett í suðurhluta Liaoning héraðs, sem er í norðaustur Kína. Borgin er mikilvæg menningar-, iðnaðar-, viðskipta -, og samskiptamiðstöð.

Árið 2020 bjuggu á stórborgarsvæði Dalian um 7,5 milljónir manna, sem gerir hana að annarri stærstu borg Liaoning héraðs á eftir höfuðborginni Shenyang.

Dalian er á suðurodda Liaodong-skagans við Bóhaíhaf og Gulahaf. Þar er góð djúpsjávarhöfn sem jafnframt er nyrsta íslausa höfn Kína. Höfnin er notuð til viðskipta við lönd eins og Rússland, Norður- og Suður-Kóreu og Japan.

Saga
Vegna þess að hægt er að nota Dalian höfn allt árið tók rússneska keisaradæmið hana á sitt vald árið 1898 og byggði Síberíujárnbrautina allt til Dailan. Borgin tilheyrði því Rússum á árunum 1898 og 1905. Borgin varð aðalflotahöfn Rússa í Mansjúríu.

Í stríði Rússlands og Japans 1904–05 féll borgin undir undir Japanska keisaradæmið. Réðu þeir henni frá 1905 til 1945 .

Að lokinni síðari heimsstyrjöld 1945 eftir sigur á Japan tóku Sovétríkin borgina yfir. Var það samkvæmt áformum sem bandamenn höfðu samþykkt á Jaltaráðstefnunni. Var síðar sérstakur samningur gerður milli Kína og Sovétríkjanna sem leyfði Sovétríkjunum að nota borgina sem flotastöð í tíu ár eftir lok styrjaldarinnar. Eftir það fór borgin aftur undir kínverskt fullveldi.

Nafngift
Bretar hertóku strandsvæði sem kennt er við Qingniwa á Liaoning-skaga í seinna ópíumstríðinu árið 1858, en skiluðu því aftur til kínverskra yfirráða árið 1860. Flotahöfnin var síðar kennd á ensku "Port Arthur" eftir breska sjóðliðsforingjanum William Arthur, en Kínverjar kölluðu höfnina Lüshun.

Borgin var áður þekkt sem Lüda eða Lüta. Undir rússneskri stjórn bar hún nafnið Artúrshöfn ("Port Arthur") (rússneska: Порт-Артур), og undir japönskum yfirráðum nafnið Ryojun. Í íslenskum prentmiðlum á síðustu öld er gjarnar vísað til Artúrshafnar eða "Port Arthur".

Núverandi borg samanstendur af áður tveimur sjálfstæðum borgum Dalian og Lüshun, sem voru sameinaðar árið 1950 undir nafninu sem Lüda. Árið 1981 var nafnið Dalian tekið upp að nýju og Lüshun varð hverfi í borginni.

Lýðfræði
Árið 2020 þegar síðasta manntal var gert í Kína, var íbúafjöldi borgarkjarna Dalian 4.913.879 en íbúafjöldi undir lögsögu borgarinnar var 7.450.785.

Atvinnuvegir

Í Dalian borg hefur verið ör hagvöxtur allt frá 1950. Árið 1984 var Dalian útnefnd ein af "opnum" borgum Kína í samræmi við frjálsari efnahagsstefnu landsins. Opnað var fyrir erlenda fjárfestingu, sem ýtti enn frekar undir framþróun borgarinnar. Í kjölfarið fjárfestu erlend fyrirtæki þar í framleiðslu. Japönsk fyrirtæki á borð við Canon, Mitsubishi Electric, Nidec, Sanyo Electric og Toshiba, buggðu þar upp starfssemi. Á eftir fylgdu fyrirtæki frá Suður Kóreu, Bandaríkjunum (Intel) og Evrópu (Pfizer).

Borgin er nú mikil iðnaðarmiðstöð og þekkt fyrir fjölbreytni. Auk skipasmíði og smíði járnbrautavagna sem er fyrirferðamikil í borginni, eru þar framleiddar ýmsar vélar, rafeindatæki, efna-, olíu- og vefnaðarvara. Hátæknifyrirtæki hafa orðið þar sífellt mikilvægari. Kínverski bílsmiðurinn BYD einn söluhæsti rafbílasmiður heims hefur verksmiðjur í borginni.  Þar eru framleiddir rafknúnir strætisvagnar fyrirtækisins.

Höfnin í Dalian er meðal þeirra stærstu í Kína og einn annasamasta höfn heims, með tengingar til 300 hafna 160 ríkja heims. Hún er Borgin er einnig mikil miðstöð fiskveiða og sjávar. Borgin hefur haldið áfram sem mikilvæg járnbrautarstöð og er tengd með hraðbraut til Shenyang og þaðan til annarra svæðisbundinna miðstöðvar.
Alþjóðaflugvöllurinn er með reglubundið flug til borga í Japan og Kóreu, sem og til annarra stórborga í Kína. Eldri flugvöllur borgarinnar sem byggður var 1927, kenndur við Dalian Zhoushuizi (IATA: DLC, ICAO: ZYTL) var ekki hannaður með 20 milljónir farþega í huga. Því er nýr flugvöllur Dalian Jinzhouwan alþjóðaflugvöllurinn (IATA: DLC; ICAO: ZYTL), sem er byggður á landfyllingu. Hann mun fyrst opna 2026 og er hannaður fyrir 70 milljónir farþega á ári og eina milljón tonna af vöruflutningum.

Myndir

Tengt efni
 Borgir Kína eftir fólksfjölda
 Liaoning hérað í norðaustur Kína.
 Shenyang höfuðborg Liaoning héraðs.

Tilvísanir

Borgir í Kína

Dalian


El clarín jilguero, o solitario dorsipardo,  (Myadestes occidentalis) es una especie de ave paseriforme de la familia Turdidae. Mide entre 20.5 - 21.5 cm de longitud total. Sin dimorfismo sexual. Cabeza y partes ventrales color gris a blanquecino, lores más oscuros y anillo ocular blanco e incompleto. Plumas dorsales café olivo con puntas pardas, más oscuras en las alas. Patas color de gris a rosado y pico negruzco. La especie es nativa de Belice, El Salvador, Guatemala, México, y posiblemente Honduras y Nicaragua. Especie residente en ambas vertientes de México, en zonas de la Sierra Madre Occidental, Sierra Madre del Sur, Sierra Madre Oriental, Eje Neovolcánico, Cordillera Centroamericana y Sierra de Chiapas y Guatemala. Su hábitat incluye bosque tropical y subtropical y humedales.  Asimismo, bosque de pino-encino húmedo a semiárido, bosque mesófilo de montaña, bosque perennifolio y semideciduo. Prefiere clima templado húmedo y subhúmedo en altitudes de 500 a 600  La NOM059-SEMARNAT2010 considera a la especie como sujeta a protección especial; la UICN2019-1 como de preocupación menor. Los principales riesgos que amenazan a la especie son la tala inmoderada, principalmente por apertura de tierras para agricultura, actividades ganaderas y expansión de centros urbanos. Aunado a la pérdida de hábitat se debe considerar que la especie es utilizada como ave de ornato y la extracción de ejemplares del medio silvestre puede tener un impacto considerable en sus poblaciones.

Subespecies
Se distinguen las siguientes subespecies:
 Myadestes occidentalis occidentalis
 Myadestes occidentalis cinereus
 Myadestes occidentalis insularis
 Myadestes occidentalis oberholseri
 Myadestes occidentalis deignani
 Myadestes occidentalis orientalis

Referencias

Enlaces externos

 Enciclovida tiene un artículo sobre Myadestes occidentalis.
 Naturalista tiene una ficha sobre Myadestes occidentalis.

occidentalis
Aves de América Central

Myadestes occidentalis


Atatürk Kitaplığı, İstanbul'un Taksim semtinde Mete Caddesi üzerinde İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kütüphane ve Müzeler Müdürlüğü'ne bağlı, halka ve araştırmacılara hizmet veren bir kitaplıktır.

1924 yılında belediye kütüphanesi olarak oluşturulmuştur; Cumhuriyet döneminin ilk kütüphanelerindendir. 1981 yılından beri Taksim'deki binada hizmet veri., 7 gün 24 saat açıktır. 2007 yılında ve 2011 yılında Türkiye'nin en iyi kütüphanesi seçilmiştir

Tarihçe
İstanbul'da ilk belediye kütüphanesi olarak 1924 yılında Şehremaneti Dairesi'nde oluşturuldu. Kütüphane, İstanbul Valisi ve Belediye Başkanı Muhittin Üstündağ'ın başkanlığında 1929'da Atatürk'ün Şişli'deki evinde toplanmaya başlandı. 1931 yılında ise Bayezid Medresesi'ne taşındı. Zamanla artan kitaplar medreseye sığmaz oldu.

Taksim semtinde Koç Holding tarafından 1973 yılında yaptırılan binaya 3 Mart 1981 tarihinde taşındı. Halen aynı binada Atatürk Kitaplığı adıyla araştırmacılara hizmet vermektedir.

2021 yılında Atatürk Kitaplığı'nın gazete arşivindeki tarihi nüshaların jilet, makas ve maket bıçakları ile tahrip edildiği ortaya çıkmıştır.

Bina
Yapı, Mimar Sedat Hakkı Eldem tarafından kütüphane, müze ve sergi salonlarından oluşan bir kültür kompleksi olarak tasarlanmış ancak sadece kütüphane uygulanmıştır.

Kitaplık binası, arkasında bulunan Sheraton Otelindeki 60 derecelik açılara uymak üzere altıgen elemanlardan oluşturulmuştur.

Eldem'in geleneksel Türk mimarisi ile modernizmi sentezleme çabasını yansıtan üç katlı betonarme bir yapıdır. En alt katta bulunan ve altıgen planlı olan kitap deposu yaklaşık 600.000 kitap kapasitelidir. Okuma ve inceleme salonları üstteki iki kattadır. Üst katta altıgen piramit kubbemsi örtüler altında büyük okuma ve katalog salonu bulunmaktadır. Bunlar pleksiglas ışıklıklarla donatılmışlardır. Sergi ve konferans salonu girişin iki tarafındaki kanatlarda yer alır.

Koleksiyon
Koleksiyonunda 228 bin kitap, 20 bin dergi, 10 bin gazete cildi, 445 albüm, 12 bin 320 kartpostal, 10 bin harita, dört bin 400 yazma, 565 salname, 334 takvim ve 49 atlas bulunuyor.

Arap harfli Türkçe kitaplar yönünden de Türkiye'nin en zengin kütüphanelerinden biri olan kütüphanede Müteferrika matbaasında basılan ilk kitaptan harf inkılabına kadarki süreçte yayınlanan Osmanlıca kitapların büyük çoğunluğu burada bulunuyor. İlk Osmanlıca gazetelerin yanında dünyada sadece Atatürk Kitaplığı koleksiyonunda yer alan Enîn-i Mazlûm, Bâdiye ve Varlık gibi yayınlar da mevcuttur.

Kütüphanenin yabancı dil nadir eser koleksiyonunda İstanbul'u anlatan seyahatnameler, tarihi, coğrafi, demografik, folklorik bilgi veren binlerce kitap yer alır.

Atatürk Kitaplığı harita arşivi, İstanbul'un en büyük eski harita arşivi kabul edilir. Koleksiyonunda İstanbul'un gravür tarzı çizilmiş ve 16'ncı yüzyıldan itibaren başlayan haritalarından, ilk üretilen bilimsel içerikli haritaya, şehir planlarından, yangın haritalarına kadar 10 bine yakın harita yer alır. Koleksiyonda Sultan Abdülaziz dönemi Beyoğlu'nun 1:200'lük ilk kadastral planları, 1913-1914 arasında üretilen 1:500'lük 'Alman Mavileri' diye şöhret bulmuş İstanbul planları, Huber'in Beyoğlu planları, İstanbul'un ilk sigorta haritalarını yapan Charles E. Goad ve daha sonraki yıllarda Jacques Pervititich haritaları, yangın haritalarıyla cumhuriyetin ilk yıllarında üretilen haritaları bulunmaktadır.

Bölümleri

 Ana Kitap Deposu
 Süreli Yayınlar Okuma Salonu
 Halk Kütüphanesi Okuma Salonu
 Nadir Eserler
 Kitap Sağlama Bölümü

 Kitap Hastanesi /Restorasyon
 Cilthane
 Konferans Salonu
 Sergi Salonu

 Görsel Albümler
 Eski Haritalar
 Yeni Kitaplar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kütüphane Katalogları
 Atatürk Kitaplığı web sitesi
 Atatürk Kitaplığı hakkında , İstanbul Büyükşehir Belediyesi

Mustafa Kemal Atatürk
1924'te kurulan kuruluşlar
Beyoğlu'ndaki yapılar
Sedad Hakkı Eldem'in eserleri
İstanbul ilindeki kütüphaneler
İstanbul Büyükşehir Belediyesi
Türkiye'deki brütalist yapılar

Atatürk Kitaplığı


Georg Konrad Rothbart, auch Georg Rothbart, (* 22. November 1817 in Roth; † 3. September 1896 in Coburg) war ein deutscher Architekt, Baubeamter in Diensten von Herzog Ernst II. von Sachsen-Coburg und Gotha und Leiter der herzoglichen Sammlungen in Coburg.

Leben und Wirken
In früher Kindheit kam er mit seinen Eltern nach Nürnberg. Sein Vater besaß dort eine Drahtflechterei, starb aber früh, so dass seine Mutter und seine Schwester die Familie mit Näharbeiten ernähren mussten. Ein Vormund brachte ihn und seinen jüngeren Bruder Ferdinand Rothbart (1823–1899) in ein Waisenhaus, wo die beiden ihre Erziehung und Berufsausbildung bekamen. Ab 1838 studierte er Malerei an der Kunstakademie München.

Arbeiten

Ab 1838 wurde unter der Leitung von Carl Alexander Heideloff die Veste Coburg im Stil der Romantik umgebaut und die jetzigen Kunstsammlungen dort untergebracht. Heideloff holte 1839 Georg Rothbart, um die umfangreichen Arbeiten durchzuführen, die 1859 ihren Abschluss fanden. Zwischen 1856 und 1859 wurde von ihm das Unterschloss auf Callenberg im Stil der Neugotik neu errichtet. Um sein Gehalt aufzubessern, nahm Rothbart verschiedene Nebentätigkeiten an.

Das Hoftheater stellte ihn am 1. April 1845 als Costumier und Dekorationsmaler ein. Zwischen 1848 und 1854 betätigte er sich auch als Zeichenlehrer an der neuen Realschule Ernestinum, verbunden mit der Ernennung zum Hofmaler im Oktober 1849. 1852 wurde er dann zusätzlich erster Direktor der neugeschaffenen Bauhandwerkerschule, dieses Amt bekleidete Rothbart bis 1857.

Im Juli 1851 beauftragte Ernst II. ihn mit der Inspektion des Kupferstichkabinetts mit 330.000 Blättern und im November 1854 schließlich mit der Inspektion sämtlicher Sammlungen auf der Festung. Anschließend wurde er offiziell Leiter der herzoglichen Sammlungen auf der Veste Coburg.

Ab 1860 übernahm Rothbart neben Bauvorhaben des Herzogs immer häufiger auch private Aufträge. So schloss er 1866 mit der Baronin von Ketschendorf einen Vertrag über den Abriss ihres bisherigen Hauses Parkstraße 2 und einen Neubau als Schloss Ketschendorf. Der Abbruch und Neubau erfolgte 1869, wobei das abgebrochene Haus später auf dem Grundstück Obere Klinge 3 unter Verwendung alter Mauerwerkteile neu errichtet wurde.

Zu Rothbarts bedeutendsten Werken, die im Auftrag des Herzogs entstanden, zählen 1866 der Umbau des Palais Edinburgh im Stil der Neurenaissance mit Aufstockung um ein drittes Geschoss und 1878 der Bau der Domäne Ernstfarm als Musterfarm nach Vorbild englischer Hofgüter der Agriculture-Bewegung.

Sein Sohn Hans Rothbart (1846–1904) war gleichfalls als Architekt in Coburg tätig.

Auszeichnungen
Im Oktober 1853 verlieh Ernst II. Rothbart die goldene Verdienstmedaille für seine Tätigkeit beim Bau des neuen Wirtshauses auf der Veste. 1858 wurde Rothbart zum herzoglichen Baurat ernannt. 1877 erhielt er das Ritterkreuz II. Klasse des ernestinischen Hausordens. 1879 folgte die Ernennung zum herzoglichen Hofrat und 1881 zum Geheimen Hofrat. Das Komturkreuz II. Klasse des Hausordens wurde ihm schließlich 1893 verliehen.

Bauwerke
Rothbarts Bauwerke prägen bis heute das Coburger Stadtbild und zählen zu den denkmalgeschützten Bauten der Stadt. In Coburg wurden folgende Bauten durch Georg Rothbart geplant und ausgeführt:

 ab 1839: Veste Coburg (Umbau im Stil der Romantik, Einrichtung der Kunstsammlung)
 1851: Veste Coburg (Entfernung der fränkischen Fachwerkbauten, Umbau der Luther-Kapelle)
 1852: Reithalle, Schloßplatz 3 (Neubau)
 1853: Veste Coburg (Neubau der Burgschänke)
 1856–1859: Schloss Callenberg (Umbau des Unterschlosses)
 1857: Veste Coburg (Neubau des Torturms)
 1859: Veste Coburg (Neubau der steinernen Brücke zum Haupttor)
 1859: Glockenberg 3/4 (Neubau Doppelhaus)
 1860: St. Augustin, Festungsstraße 1 (Fürstengruft)
 1866: Herrenhaus Gut Neudörfles, Neustadter Straße 34/36 (Neubau)
 1866: Palais Edinburgh, Schloßplatz 5 (Umbau, Erweiterung)
 1867: Schloss Neuhof (Umbau)
 1868: Schloss Ketschendorf, Parkstraße 2 (Neubau)
 1869: Parkstraße 7 (Neubau)
 1877: Allee 5 (Neubau)
 1878: Ernstfarm, Kürengrund 80 (Neubau)
 1884: Schloss Schladming

Literatur
 Harald Bachmann: Georg Konrad Rothbart (1817–1896). In: Coburger Geschichtsblätter, 5. Jahrgang 1997, Heft 2/3, S. 17.
 Peter Morsbach, Otto Titz: Stadt Coburg. Ensembles, Baudenkmäler, Archäologische Denkmäler. (= Denkmäler in Bayern, Band IV 48. Karl M. Lipp Verlag, München 2006, ISBN 3-87490-590-X, S. CXXXII)
 Helmut Wolter: "In welchem Style sollen wir bauen?" Coburger Architekten und Baumeister 1820–1920. (= Raum – Zeit – Coburg, Band 1.) Dr. Peter Morsbach Verlag, Regensburg 2011, ISBN 978-3-937527-38-3, S. 108–110.

Einzelnachweise

Architekt (Bayern)
Person (Coburg)
Träger des Herzoglich Sachsen-Ernestinischen Hausordens (Ritter II. Klasse)
Deutscher
Geboren 1817
Gestorben 1896
Mann

Georg Konrad Rothbart


Oksimoron može značiti:

 Oksimoron, jezična figura.

 Oxymoron, njemački glazbeni sastav.

Oksimoron (razdvojba)


ජොසොන්හි සොංජොං (20 අගෝස්තු 1457 – 20 ජනවාරි 1494) කොරියාවේ ජොසොන් රාජවංශයේ නවවන පාලකයායි. ඔහු 1469දී සිහසුනට පත්වූයේ යේජොං රජුගෙන් පසුව වන අතර, 1494 තෙක් රාජ්‍ය පාලනය සිදුකළේ ය.

රාජ්‍ය සමය
ඔහු සෝජෝ රජුගේ මුණුපුරා වූ අතර, යේජොං රජුගේ බෑනා විය. ඔහු කිරුළහිමි උයිග්යොං කුමරුගේ දෙවන පුත්‍රයා විය. (කිරුළහිමි උයිග්යොං කුමරුගේ පළමු පුත්‍රයා වූයේ වොල්සන් ප්‍රධාන කුමරු (1454-1487) ය. ඔහු සොංජොං රජුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා ය.) ඔහු සිහසුනට පත්වූයේ 1469දී යේජොං රජුගේ මරණයත් සමගයි. මේ වන විට යේජොංගේ පුත්‍රයා සිහසුනට පත්වීමට ළාබාල වැඩි විය. සොංජොං ද සිහසුනට පත්වන විට ලාබාල වියේ පසු වූ බැවින් (සිහසුනට පත්වන විට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 13කි) ඔහුගේ නාමයෙන් රාජ්‍ය පාලනය සිදු කරන ලද්දේ ඔහුගේ මිත්තණිය වූ ජොංහී අගබිසව සහ ඔහුගේ මව වූ ඉන්සු අගබිසව (ඉන්සු අගබිසව ලෙස හැඳින්වුණ ද ඇගේ සැමියා රජකු නොවී ය. නමුත් මරණයෙන් පසු ඔහුට රජ යන නාමය ප්‍රදානය කෙරිණි) විසිනි. 1476දී 20වන වියට එළඹීමෙන් පසු ඔහු තනිව රාජ්‍ය පාලනය ඇරඹී ය.

මොහුගේ රාජ්‍ය සමය ජාතික ආර්ථිකයේ සමෘද්ධිමත් යුගයක් ලෙස සැලකේ. මේ සඳහා පෙර සිටි තේජොං, සේජොං, සහ සේජෝ යන රජවරුන් පනවා තිබූ නීති ද ඉවහල් විය. එසේම මෙම රජු දක්ෂ පාලකයකු ලෙස ද සැලකෙයි. 1474දී පළමුව සේජෝ රජු විසින් නියෝග කර තිබූ නීති පද්ධතිය සම්පූර්ණ කොට ක්‍රියාවට නංවන ලද්දේ මෙම රජු විසිනි. මෙම නීති පද්ධතිය පිළිබඳ ප්‍රතිශෝධන සහ වැඩිදියුණු කිරීම් රැස‍ක් සොංජොං අතින් සිදු විය.

නීති පැණවීමට අමතරව, ඔහු කොන්ෆියුසියානු විද්වතුන් දිරිමත් කළේ ය. එකල රජුගේ රාජකීය පුස්තකාලය සහ උපදේශක මණ්ඩලය වූ හොංමුංවන් (홍문관, 弘文館) පුළුල් කළ ඔහු කාර්යාල ත්‍රිත්වය (හොංමුංවන්, පරීක්ෂක ජනරාල් කාර්යාලය, සමීක්ෂක කාර්යාලය) මාලිගයේ හරිවැරදි බැලීමේ සහ විවේචන මධ්‍යස්ථානය ලෙස ස්ථාපනය කළේ ය. සේජොං රජුගෙන් පසු ප්‍රථම වරට ඔහු, සේජෝ සහ තේජොං යන රජවරුන්ට බලයට පත්වීමට උපකාර කළ මධ්‍යස්ථ මතධාරී නිලධාරීන්ට ප්‍රතිපක්ෂ අදහස් දැරූ නිදහස් මතධාරී කොන්ෆියුසියානු විද්වතුන් සිය මාලිගයට කැඳවී ය. මේ අයුරින් ඔහු දේශපාලන මතය නොසලකා දක්ෂ පරිපාලන නිලධාරීන් පත්කිරීම හේතුවෙන් පාලනය කාර්යක්ෂම විය. ඔහුගේ මෙම ප්‍රතිපත්තිය කෙරෙහි ධනාත්මක ප්‍රතිචාර ලැබුණු අතර ඔහුගේ ආධාරකරුවන් සංඛ්‍යාව ද වැඩි විය. කලාශිල්පියකු මෙන්ම විද්වතකු ද වූ මේ රජු, දේශපාලන චින්තනය පිළිබඳ නිදහස් මතධාරීන් සමග තර්ක කිරීමට ප්‍රියතාවක් දැක්වී ය. මීට අමතරව රජු විසින් භූගෝලවිද්‍යාව සහ සමාජ ආචාර ධර්ම පිළිබඳ ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශනය සඳහා විද්වතුන් දිරිමත් කරන ලදී. මෙය සාමාන්‍ය ජනයා අතර දැනුම ව්‍යාප්ත වීමට හේතු විය.

1941දී රජු විසින් උතුරු දේශසීමාවේ ජුර්චෙන්වරුන්ට එරෙහිව යුධ ව්‍යාපාර දියත් කරන ලදී. හියෝ ජොං (허종, 許琮) සෙන්පතියාගේ මෙහෙයවීමෙන් සිදු වූ මෙම ව්‍යාපාරය සාර්ථක විය. ඔවුහු උඩිගේ (兀狄哈) ගේ නායකත්වයෙන් යුතු ජුර්චෙන්වරුන්ව අම්රොක්ගංවලින් උතුරට පලවා හැරීමට සමත් වූහ. 1494දී සොංජොං රජුගෙන් පසු ඔහුගේ පුත් යොන්සන්ගුන් සිහසුනට පත් විය.

පවුල

පියා: කිරුළහිමි උයිග්යොං කුමරු (이장 의경세자, 1438 – සැප්තැම්බර් 2, 1457)
හදාගත් පියා: යේජොං රජු (예종)
මව: චොංජු හන් වංශයේ ඉන්සූ රැජින (소혜왕후 한씨, ඔක්තෝබර් 7, 1437 – අප්‍රේල් 27, 1504)
හදාගත් මව: චොංජු හන් වංශයේ අන්සුන් අගබිසව (안순왕후 한씨, 1445(?)–දෙසැම්බර් 23, 1498)
බිසෝවරුන් සහ ඔවුන්ගේ දරුවන්:
 චොංජු හන් වංශයේ ගොංහ්යේ අගබිසව (공혜왕후 한씨, ඔක්තෝබර් 11, 1456 – අප්‍රේල් 15, 1474)
දරුවන් නැත.
 හම්-අන් යූන් වංශයේ ජෙහොන් අගබිසව (제헌왕후, 1445 – අගෝස්තු 6, 1482)
 යි යුං, රාජකීය කුමරු (이륭 원자), 1වන පුත්‍රයා
 නම් නොලද දරුවන් දෙදෙනෙක්
 යූන් චං-න්‍යොන් හෙවත් පප්යොං යූන් වංශයේ ජොංහ්යොන් අගබිසව (윤창년 정현왕후, 1462–1530)
 යි යොක්, ප්‍රධාන කුමරු, ජින්සොං (이역 진성대군), එකම පුත්‍රයා
 සුන්සුක් කුමරිය (순숙공주), 1වන දියණිය
 ෂින්සුක් කුමරිය (신숙공주), 2වන දියණිය
 අන්දොං කිම් වංශයේ රාජකීය වංශවත් මියොං බිසව (명빈 김씨)
 යි ජොං, මුසන් කුමරු (이종 무산군), එකම පුත්‍රයා
 කිම් සුක්-උයි (숙의 김씨)
 හ්වයිසුක් කුමරිය (휘숙옹주, ?–?), 1වන දියණිය
 ග්යොංසුක් කුමරිය (경숙옹주), 2වන දියණිය
 හ්වයිජොං කුමරිය (휘정옹주), 3වන දියණිය
 ජොං ගුම්-යි, චොග්යේ ජොං වංශයේ ග්වයි-ඉන් (귀인 정금이), (? – මාර්තු 20, 1504)
 යි හං, අන්යං කුමරු (이항 안양군, 1480–1505), 1වන පුත්‍රයා
 යි බොං, බොංගන් කුමරු (이봉 봉안군, 1482–1505), 2වන පුත්‍රයා
 ජොංහ්යේ කුමරිය (정혜옹주, ?–1507), එකම දියණිය
 ක්වොන් ග්වයි-ඉන් (귀인 권씨)
 යි බ්යොන්, ජොන්සොං කුමරු (이변 전성군), එකම පුත්‍රයා
 යොංවොල් ඉයොම් වංශයේ ඉයොම් ඉයුන්සොසා, ග්වයි-ඉන්, (귀인 엄은소사, ? – මාර්තු 20, 1504)
 ගොංෂින් කුමරිය (공신옹주, ?–?), එකම දියණිය
 ලී සුක්-උයි (숙의 이씨)
දරුවන් නැත.
 හා සුක්-උයි (숙의 하씨)
 යි සුන්, ග්යේසොං කුමරු (이순 계성군, 1478–1504), එකම පුත්‍රයා
 නම්යං හොං වංශයේ (숙의 홍씨, ?–?)හොං සුක්-උයි
 යි සූ, වන්වොන් කුමරු (이수 완원군, 1480–1509), 1වන පුත්‍රයා
 යි න්යොම්, හ්වෝයිසන් කුමරු (이념 회산군, 1481–1512), 2වන පුත්‍රයා
 යි දොන්, ග්යොන්සොං කුමරු (이돈 견성군), 3වන පුත්‍රයා
 යි හ්වොයි, ඉක්යං කුමරු (이회 익양군), 4වන පුත්‍රයා
 යි චිම්, ග්යොම්යොං කුමරු (이침 경명군), 5වන පුත්‍රයා
 යි ඉන්, ඉයුන්චොන් කුමරු (이인 은천군), 6වන පුත්‍රයා
 යි හුයි, යංවොන් කුමරු (이희 양원군), 7වන පුත්‍රයා
 හ්යේසුක් කුමරිය (혜숙옹주, ?–?), 1වන දියණිය
 ජොංසුන් කුමරිය (정순옹주), 2වන දියණිය
 ජොංසුක් කුමරිය (정숙옹주), 3වන දියණිය
 නම් සුක්-උයි (숙의 남씨)
දරුවන් නැත.
 ෂිම් සුක්-යොං (숙용 심씨)
 යි ග්වන්, යිසොං කුමරු (이관 이성군, 1489–1552), 1වන පුත්‍රයා
 යි ජොන්, යොංගන් කුමරු (이전 영안군), 2වන පුත්‍රයා
 ග්යොංසුන් කුමරිය (경순옹주), 1වන දියණිය
 සුක්හ්යේ කුමරිය (숙혜옹주), 2වන දියණිය
 ක්වොන් සුක්-යොං (숙용 권씨)
 ග්යොංහ්වි කුමරිය (경휘옹주), එකම දියණිය
 යූන් සුක්-වොන් (숙원 윤씨)
දරුවන් නැත.

ඔහුගේ සම්පූර්ණ මරණාපර නාමය
 කොරියාවේ මහා සොංජොං ගංජොං ඉන්මුන් හොන්මු හ්‍යුම්සොං ගොංහ්යෝ රජ
 성종강정인문헌무흠성공효대왕
 成宗康靖仁文憲武欽聖恭孝大王

මාධ්‍ය තුළ නිරූපණ
ඔහුගේ චරිතය 2003 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන දේ ජං ගුම් තුළ, 2008 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන ද කිං ඇන්ඩ් අයි සහ 2011 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන ක්වීන් ඉන්සූ තුළ නිරූපිත ය.

මේවාත් බලන්න
සොල්ල්‍යොං සහ ජොංන්‍යොං සොහොන්

මූලාශ්‍ර

ජෝසුන් පාලකයින්
1457 උපත්
1494 මරණ
15වන සියවසේ කොරියානු රජවරුන්

ජෝසුන්හි සොංජොං රජ


Les championnats du monde de boccia 2016, neuvième édition des championnats du monde de boccia, ont lieu du 19 au  à Pékin, en Chine.

Cette édition ne concerne que les épreuves individuelles.

Classification

Les athlètes atteints de handicap moteur grave sont classés en quatre catégories:
 BC1 : athlètes paralysés cérébraux qui peuvent être aidés d'un assistant qui ajuste le fauteuil roulant ou fait passer une boule au joueur.
 BC2 : athlètes paralysés cérébraux qui ne peuvent pas être assistés.
 BC3 : athlètes ayant d'importantes difficultés motrices qui peuvent être aidés d'un assistant ou d'un appareil pour lancer la balle.
 BC4 : athlètes ayant des difficultés motrices autres que la paralysie cérébrale mais qui ont les mêmes difficultés qu'un BC1 ou BC2 et ne peuvent pas être assistés.

Participants
Au total, 31 nations participent à ces championnats du monde de boccia 2016.

Résultats

Résultats détaillés

Tableau des médailles

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Boccia

Liens externes
 Résultats

Boccia
2016
Championnat du monde en 2016
Championnat du monde en Chine
Compétition de Boccia
Sport en Chine en 2016
Sport en mars 2016

Championnats du monde de boccia 2016


USS Edson (DD-946) is a , formerly of the United States Navy, built by Bath Iron Works in Maine in 1958.  Her home port was Long Beach, California and she initially served in the Western Pacific/Far East, operating particularly in the Taiwan Strait and off the coast of Vietnam.  Her exceptionally meritorious service in 1964 in the Gulf of Tonkin was recognized with the first of three Navy Unit Commendations.  During the following years she was shelled by North Vietnamese land forces, and apparently received friendly fire from the US Air Force.

Following an onboard fire in 1974, Edson returned to the West Pacific and was later commended for her roles in the evacuation of Phnom Penh and Saigon.

She was decommissioned in 1988, but the following year became a museum ship at the Intrepid Sea-Air-Space Museum in New York.  Returning to Navy lay-up in 2004, it was agreed in 2012 that she should again become a museum ship, at Bay City, Michigan.  A National Historic Landmark, she is one of only two surviving Forrest Sherman-class destroyers.

Commissioning and initial service
USS Edson was named for Major General Merritt "Red Mike" Edson USMC (1897–1955), who was awarded the  Medal of Honor (while serving as Commanding Officer of the First Marine Raider Battalion on Guadalcanal) and the Navy Cross and Silver Star for other actions in World War II.

Edson was laid down on 3 December 1956 by Bath Iron Works Corporation and launched on 4 January 1958, sponsored by Mrs. M. A. Edson, widow of General Edson; and commissioned on 7 November 1958.

Edson called at Ciudad Trujillo and Caribbean ports while conducting shakedown training en route to Callao, Peru, where she lay from 18–21 February 1959 delivering supplies for the U.S. Embassy in Lima, Peru. She reached Naval Station Long Beach, California, her home port, on 2 March, and through the remainder of the year perfected her readiness with exercises along the west coast. On 5 January 1960, she sailed from Long Beach for her first deployment in the Far East, during which she patrolled in the Taiwan Straits and took part in amphibious operations off Okinawa, and exercises of various types off Japan. On 29 April, she rescued three aviators from , whose A-3D aircraft crash landed in the ocean.  Edson returned to Long Beach on 31 May for an overhaul which continued through October.  Edson spent the remainder of 1960 conducting training off San Diego.

WESTPAC deployments
In June 1961 Edson, together with the other ships of DESDIV 231, sailed to Portland, Oregon, to represent the U.S. Navy at the annual Rose Festival. On 11 August 1961, Edson sailed from Long Beach harbor to start her second WESTPAC deployment. She spent three months in operations with the attack carriers USS Ranger and USS Ticonderoga and spent the month of December patrolling the straits between Taiwan and the mainland of Communist China.

On Friday, 13 March 1964, Edson departed for her third WESTPAC deployment. After the transit, Edson began duties with the Taiwan Patrol Force, CTF 72. The end of May and the months of June and July 1964 were filled with carrier operations, Gunfire Support Training in the Philippines, and operation LICTAS, a joint SEATO operation off the coast of the Philippines. August found Edson in the Gulf of Tonkin on special operations. It was here she was awarded the Navy Unit Commendation for exceptionally meritorious service in support of operations in the Gulf of Tonkin during the period 2–5 August 1964. On her fifth deployment in 1967, she received a hit from a North Vietnamese shore battery while providing a naval gunfire support mission.

Edson served as plane guard for aircraft carriers on Yankee Station in the Tonkin Gulf, participated in Sea Dragon operations, patrolled on search and rescue duties, and carried out Naval Gunfire Support missions during the Vietnam War. On 17 June 1968 she apparently took friendly fire from the US Air Force, along with several other U.S. and Australian ships.

On 12 December 1974, Edson suffered a fire in the after fireroom while training with . The fire was caused by the ignition of oil which was spraying from a rupture in a lube oil gauge line. The area was secured and fire extinguished with no personnel casualties.

In January 1975, after repairs in Hawaii, Edson continued on to WESTPAC and in April she participated in Operation Eagle Pull (evacuation of Phnom Penh, Cambodia) and Operation Frequent Wind (evacuation of Saigon, Vietnam), earning two Meritorious Unit Commendations.

Edson was decommissioned on 15 December 1988, and towed to the Philadelphia Inactive Ships Maintenance Facility for storage. At the time of her decommissioning, she was the last all-gun destroyer in the United States Navy.

Museum
Edson served as a museum ship at the Intrepid Sea-Air-Space Museum in New York City from 30 June 1989 to 14 June 2004 when it was replaced by a Concorde airliner. The ship was declared a National Historic Landmark in 1990.

In 2004 the ship was towed to the Brooklyn Navy Yard, where hull repairs were completed, and then towed back to the Philadelphia Inactive Ships Maintenance Facility for storage. The Saginaw Valley Naval Ship Museum at Bay City, Michigan, and the Wisconsin Naval Ship Association at Sheboygan, Wisconsin, both submitted applications to the Naval Sea Systems Command to relocate Edson and reinstate her as a museum ship in their respective locations. The Bay City proposal was successful.

The Navy declared USS Edson seaworthy on 17 July 2012  and it was cleared to begin its journey to Michigan on 18 July with arrival at the museum site on 7 August 2012. After roughly a year at a temporary mooring at Wirt Stone docks, she was floated up the Saginaw river to her permanent mooring site, and on Tuesday, 7 May 2013 at 15:01 hours, USS Edson arrived at her permanent mooring site in Bangor Township, Michigan, at .

See also
List of National Historic Landmarks in Michigan
National Register of Historic Places listings in Bay County, Michigan
The Twilight Zone (1959 TV series) episode "The Thirty-Fathom Grave" in which the ship makes appearances

References

External links

 navsource.org: USS Edson
 hazegray.org: USS Edson
 Wisconsin Naval Ship Association Inc.
 Saginaw Valley Naval Ship Museum
 NavySite

Forrest Sherman-class destroyers
Cold War destroyers of the United States
Vietnam War destroyers of the United States
Museum ships in Michigan
National Historic Landmarks in Michigan
Bay City, Michigan
Ships on the National Register of Historic Places in Michigan
1958 ships
Military and war museums in Michigan
Naval museums in the United States
National Register of Historic Places in Bay County, Michigan

USS Edson


An Goodyera pubescens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Brown. An Goodyera pubescens in nahilalakip ha genus nga Goodyera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Goodyera

Goodyera pubescens


يفون دويس ، من مواليد 16 مايو 1935، لاعب كرة قدم فرنسي سابق. لعب مع منتخب فرنسا لكرة القدم بين عامي 1957 و1965، وشارك معهم في 20 مباراة وسجل 4 أهداف.

مسيرته الكروية
لعب يفون دويس خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 178 هدف ضمن 491 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض يفون دويس مسيرته مع نادي ليل في موسم 1953–54 ليلعب معه ستة مواسم، مشاركًا في 172 مباراة سجل خلالها 62 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي لوهافر في موسم 1959–60 ولمدة موسمين، حيث شارك في 71 مباراة سجل خلالها 28 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي موناكو في موسم 1961–62 ليلعب معه ستة مواسم، مشاركًا في 167 مباراة سجل خلالها 62 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي كان في موسم 1967–68 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 81 مباراة سجل خلالها 26 هدفًا.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من أور (إقليم فرنسي)
مهاجمو كرة قدم رجالية
رياضيون من أور
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كأس العالم 1958
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو لوهافر
لاعبو ليل
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو موناكو
مواليد 1935
وفيات 2021
وفيات بسبب جائحة فيروس كورونا في فرنسا
لاعبو كرة قدم من نورمندي

يفون دويس


Gürümze, Adana ilinin Feke ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana il merkezine 162 km, Feke ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Feke'nin mahalleleri

Gürümze, Feke


بامبي Ⅱ  هو فيلم رسوم متحركة تم إنتاجه في الأرجنتين والولايات المتحدة وصدر في سنة 2006. من بطولة الكسندر جولد وباتريك ستيوارت واندريا بوين وأرييل وينتر. أنتج الفلم كتكملة لنسخة بامبي. وهي ميزة ديزني المتحركة التي لأول مرة 2006 في البداية في المسارح في الأرجنتين في 26 يناير 2006، قبل أن يطلق سراحه باعتباره مباشرة إلى عنوان الفيديو في الولايات المتحدة يوم 7 فبراير، 2006. انها تحمل الرقم القياسي العالمي لأطول فترة من الزمن بين دفعتين متتاليتين من الانتخاب، أن يطلق سراحه بعد 64 سنة.

القصة
الفيلم هو midquel، القصة التي تجري في منتصف بامبي ديزني الأصلي، مع الأمير العظيم من الغابات التعامل مع أمهاتهم بامبي الآن. وكان عنوان أول مرة بامبي والأمير العظيم، ولكن تم تغيير اسمها بامبي وولي العظمى من الغابات والثاني في وقت لاحق بامبي.

الميزانية والإيرادات
حقق الفلم أرباحا تقدر بـ 34.958.637 دولار.

وصلات خارجية

مراجع

القسوة على الحيوانات في الأعمال الخيالية
أفلام أرجنتينية
أفلام أسترالية
أفلام أمريكية
أفلام أولى للمخرج لعام 2006
أفلام إخراجية أولى
أفلام إنتاج 2006
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام تضم شخصيات مؤنسة
أفلام تقع أحداثها في أمريكا الشمالية
أفلام تقع أحداثها في غابات
أفلام حول الحيوانات
أفلام خيالية في عقد 2000
أفلام ديزني
أفلام ديزني تون ستوديوز
أفلام رسوم متحركة أسترالية
أفلام رسوم متحركة أطفال درامية أمريكية
أفلام رسوم متحركة أمريكية
أفلام رسوم متحركة أمريكية في عقد 2000
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في أمريكا الشمالية
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في غابات
أفلام رسوم متحركة خيالية
أفلام رسوم متحركة درامية
أفلام رسوم متحركة درامية أسترالية
أفلام رسوم متحركة في 2006
أفلام سجلها بروس بروفتون
أفلام عن أيليات
أفلام فانتازيا 2006
أفلام فانتازيا رسوم متحركة أسترالية
أفلام فانتازيا رسوم متحركة أمريكية
أفلام فيديوهات مسجلة 2006
أفلام فيديوهات مسجلة متممة
أفلام مبنية على روايات نمساوية
أفلام متممة أسترالية
أفلام متممة أمريكية
أفلام من إنتاج جيم بالانتين
بامبي (فيلم)
حائزون على جائزة آني
رسوم متحركة
رسوم متحركة درامية

بامبي 2 (فيلم)


Manfred Eigen (født 9. maj 1927, død 6. februar 2019) var en tysk biofysisk kemiker. Sammen med Ronald George Wreyford Norrish og George Porter modtog han nobelprisen i kemi i 1967 for deres arbejde med at måle hurtige kemiske reaktioner. Samme år modtog han Linus Pauling Award.

Referencer

Nobelprismodtagere fra Tyskland
Nobelprismodtagere i kemi
Kemikere fra Tyskland

Manfred Eigen


بلدية سييرو (بالإسبانية: Siero) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سييرو 52.094 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

أعلام
 خافي فويغو
 خوسي مانويل فوينتي
 بيدرو دياز
 خيسوس سواريز كويفا

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سييرو

بلديات أشتورية
سييرو
أبرشيات في سييرو (أستورياس)

سييرو (أستورياس)


La Sierra de Enmedio es un macizo montañoso de la provincia de Málaga, en Andalucía, España. Se trata de una de las sierras de la comarca de La Axarquía que enlazan el Arco Calizo Central con la Sierra de Tejeda. Su posición discordante respecto a la alineación del citado arco ha sido señalada como el posible origen de su nombre.

Presenta dos elevaciones casi gemelas: el Cerro Gallo y el Cerro Vilo, de 1361 y 1416 (metros sobre el nivel del mar) respectivamente. Está conectada a través del puerto del Sol con la Sierra de Alhama y rodeada por los cauces del río Sabar y el arroyo del Palancar.

Bibliografía
 Yus Ramos, R. et al: Por la Dorsal Bética. Centro de Desarrollo Rural (CEDER) de la Axarquía, Málaga, 2007. ISBN 978-84-690-6437-5.

Enlaces externos

Enmedio
Enmedio
La Axarquía

Sierra de Enmedio (Málaga)


Serín er frumefni með efnatáknið Ce og sætistöluna 58. Serín er mjúkur, sveigjanlegur, silfurhvítur málmur sem tærist þegar hann kemst í snertingu við súrefni. Hreint serín er svo mjúkt að hægt er að skera það með venjulegum eldhúshníf. Serín er annað frumefnið í röð lantaníða, og þótt það hafi oft oxunarstigið +3 sem einkennir flokkinn hefur það líka stöðugt +4 oxunarstig sem oxar ekki vatn. Serín telst til sjaldgæfra jarðmálma. Serín gegnir engu hlutverki í mannslíkamanum og er lítið eitrað.

Notkun
 Í glóðarlampa.
 Serínoxíð er notað sem fínslípiefni.
 Sem íblöndunarefni í litarefni til að gera þau meira ljósekta.
 Sem íblöndunarefni í fosfór í ljóstvistum.
 Til að lækka bræðslumark áls.

Lantaníð

Serín (frumefni)


نادي المصرية للاتصالات هو نادي كرة قدم مصري تأسس سنة 2006 ويتبع شركة المصرية للاتصالات. يشارك النادي في حاليًا في  الدرجة الثالثة من الدوري المصري. كان النادي قد لعب لفترة قصيرة في الدوري الممتاز حينما صعد في موسم 2006–07 ولكنه سرعان ما هبط في موسم 2008–09 إلى الدرجة الثانية. هبط إلى الدرجة الثالثة في موسم 2016-2017.

مصادر

الدوري المصري الدرجة الثانية
م
م
م
أندية كرة قدم عمالية
أندية كرة قدم في القاهرة
م
تأسيسات سنة 2006 في مصر

نادي المصرية للاتصالات


Puzavi žabnjak (lat. Ranunculus repens), puzeća trajnica iz Euroazije i sjeverne Afrike, uvezena u Sjevernu Ameriku. Pripada porodici žabnjakovki.

Voli vlažna i plodna staništa, a ima ga i po livadama i pašnjacima, vinogradima i voćnjacima, te uz obale potoka i močvara.

Naraste do 60cm visine. Stabljika mu je polegnuta, ali i uzdignuta ili uspravna, a njegovo ime repens, znači puzajući.

Izvori

Žabnjak
Flora Europe
Flora Azije
Flora Hrvatske
Flora Finske
Flora Bosne i Hercegovine
Flora Slovenije

Puzavi žabnjak


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1955:

فردي رجال

 توني تاربرت هزم  كورت نيلسن . النتيجة: 6-3 7-5 6-1

فردي سيدات

 لويس بروه كلاب هزمت  بافرلي بافر فلايتز. النتيجة: 7-5, 8-6

مراجع

أحداث يونيو 1955 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يوليو 1955 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يوليو 1955 الرياضية
أحداث يونيو 1955 الرياضية
كرة المضرب في 1955

أحداث 1955 الرياضية في لندن

بطولة ويمبلدون 1955


Greben grad (Greben, villa Gardun) je danas ruševna utvrda u Hrvatskoj, blizu mjesta Mađareva. Jedan je od najvećih utvrda u Zagorju. Veći od njega je samo Cesargrad iznad Klanjca. Nalazi se na istočnom rubu Ivanščice.

Povijest
Spominje se već 1209., u potvrdi (listini) hrvatsko-ugarskoga kralja Andrije II. Kralj u listini daje varaždinskim došljacima sloboštine i određuje granice njihova posjeda. Sloboštine i posjed im daje kao zahvalu za njihove usluge dok je bio zatočen u Knegincu. Južne granice tih posjeda je posjed nekog Gurdona, poslije poimence nazvanog kao "naš Gurdon iz kaštela Greben".

I kralje Bela IV. potvrdio je Varaždincima prava što im je podijelio njegov otac. U dokumentu 1220. među graničnim međama spominje selo selo Gurdon (villa Gurdon) i potom "našega pristava Otokara iz sela Greben". Pisana potvrda mladog kralja Bele iz te godine kaže da plemići Gurdon ili Gardun žive i u naselju (villa) Gardun, odnosno Greben. Time se potvrđuje da se i selo Mađarevo izvorno zvalo Greben, a po tomu kasnije i kaštel Grebengrad. Greben grad je jedan od mogućih glavnih naselja Zagorske kneževine (Krapinske županije).

Greben je najranije je spominjani srednjovjekovni grad. Prvi je spomen 1277. godine. Vlasnici Greben grada bile su obitelji (Ladislav Hermanfy de Greben) Grebenski (1277. – 1445.), grofovi Celjski (1445. – 1456), obitelj Vitovec i Ivaniš Korvin (1456. – 1481.), obitelj Batthyány (1481. – 1621. i 1622. – 1645.), ban Nikola IX. Frankapan (1621.) i nakon udaje Elizabete Batthyany za Jurja Erdődyja, obitelj Erdődy (1645. – 1710.). Grad je bio nastanjen sve do požara 1710. godine. Veliki požar uništio je krovišta i vlasnica Elizabeta Erdődy ga je nakon požara napustila. Već 1712. je ruševina koja je narednih desetljeća još više propadala. Vlasnici grada Erdödyjevi, nisu ga htjeli obnoviti.

Vanjske poveznice
Utvrda Grebengrad kod Novog Marofa

Izvori

Utvrde u Hrvatskoj
Povijest Hrvatskog zagorja
Ivanščica

Greben grad (Zagorje)


Solidago brendiae, vrsta trajnice iz sjeveroistočne Sjeverne Amerike. Pripada rodu zlatošipka i tribusu Astereae. Naraste do 160 cm visine. Listovi su dugački i uski a širi se podzemnim rizomima.

Vrsta je raširena po kanadskim provincijama Québec, Newfoundland, New Brunswick Nova Škotska i Otok Princa Edwarda.

Izvori

Astereae
Flora Otoka Princa Edwarda
Flora Newfoundlanda
Flora New Brunswicka
Flora Nove Škotske
Flora Quebeca

Solidago brendiae


O WTA Tour de 1979 consistiu em uma série de torneios de tênis para tenistas femininas, sendo substituído na sua composição, o Virginia Slims Circuit pelo "Avon Championships Circuit".
O ano foi dividido em duas turnês patrocinadas, com os primeiros meses patrocinados como "Avon Series" e a última parte como "Colgate Series".

Ranking de final de ano
Lista das 20 primeiras do ranking de final de ano da WTA de 1979 (31 de dezembro de 1979) - Agregado simples e duplas:

Ver também
 Temporada do Grand Prix de tênis de 1979
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 Federação Internacional de Tênis (ITF)

Ligações externas
 WTA Tournaments - 1979 WTA
 1979 Women's Tennis Season tennisabstract.com

1979
W
Temporadas da WTA

Temporada da WTA de 1979


An Juncus minimus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Georg Philipp Buchenau. An Juncus minimus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus minimus


Tschorak steht für:

 Tschorak (Einheit), ehemaliges afghanisches Gewichtsmaß
 Anamur, historische Bezeichnung der türkischen Stadt
 Çoruh, historische Bezeichnung des Flusses in der nordöstlichen Türkei

Tschorak


Úkraínska sósíalíska sovétlýðveldið (úkraínska: Українська Радянська Соціалістична Республіка, umritað Úkrajínska Radjanska Sotsíalístítsjna Respúblíka; rússneska: Украинская Советская Социалистическая Республика, umritað Úkraínskaja Sovetskaja Sotsíalístítsjeskaja Respúblíka) var sovétlýðveldi þar sem nú er ríkið Úkraína sem var til frá árinu 1919 til ársins 1991. Mestalla sögu sína var úkraínska sovétlýðveldið eitt af lýðveldum Sovétríkjanna.

Söguágrip

Millistríðsárin

Eftir rússnesku borgarastyrjöldina varð meirihluti þess landsvæðis sem í dag tilheyrir Úkraínu að sambandslandi (sovétlýðveldi) innan Sovétríkjanna. Vestasti hluti Úkraínu var hins vegar innlimaður í Pólland, einræðisríki sem reyndi að koma á þvingaðri aðlögum úkraínsku svæðanna að pólskri menningu. Búkóvína og Karpató-Úkraína voru hins vegar limaðar annars vegar inn í Rúmeníu og hins vegar í hina nýstofnuðu Tékkóslóvakíu.

Sovétlýðveldið Úkraína hlaut formlega aðild að Sovétríkjunum í desember árið 1922. Stjórnsýsla landsins var í kjölfarið aðlöguð að sovéskum stjórnarháttum. Þetta fól meðal annars í sér hreinsanir á stjórnarandstæðingum, bælingu á úkraínskri menningu, aukna miðstýringu í efnahagsmálum og harðar aðgerðir í þágu iðnvæðingar. Jafnframt var landbúnaðurinn samyrkjuvæddur. Samyrkjuvæðingin, brottvísanir og aftökur á stjórnarandstæðingum og hungursneyð leiddu til fjöldadauða á árunum 1932 til 1933 sem kallast holodomor. Höfuðborg sovétlýðveldisins til ársins 1934 var Kharkov (nú Kharkív) en eftir það var Kænugarður, sem var að meirihluta úkraínskumælandi, gerður að höfuðstað.

Seinni heimsstyrjöldin
Eftir innrásina í Pólland við upphaf seinni heimsstyrjaldarinnar voru landsvæði sem höfðu tilheyrt Póllandi á millistríðsárunum innlimuð í Sovétríkin og gerð hluti af úkraínska sovétlýðveldinu. Um var að ræða landsvæði fylkjanna Ívano-Frankívsk, Lvív, Rívne, Ternopíl og Volyn. Árið 1941 lögðu Þjóðverjar þetta landsvæði undir sig og stýrðu því ásamt stórum hluta af úkraínska sovétlýðveldinu til ársins 1943. Undir lok styrjaldarinnar hröktu Sovétmenn Þjóðverja frá Úkraínu og endurheimtu landsvæðin ásamt héruðunum sem þeir höfðu innlimað frá Póllandi.

Á Teheranráðstefnunni árið 1946 viðurkenndu bandamenn innlimun Sovétmanna á pólsku héruðunum ásamt innlimun þeirra á landsvæði frá Tékkóslóvakíu (Zakarpatska-fylki) og Rúmeníu (Tsjernívtsífylki). Mikill hluti pólskra íbúa þessara svæða var fluttur nauðungarflutningum til Alþýðulýðveldisins Póllands.

Árið 1944 lét stjórn Stalíns breyta stjórnarskrá Sovétríkjanna svo að sérhvert sovétlýðveldi innan sambandsríkisins gæti rekið eigið utanríkisráðuneyti. Stalín tókst að telja Bandaríkjamenn og Breta á að leyfa bæði úkraínska og hvítrússneska sovétlýðveldinu að eiga sjálfstæðar aðildir að hinum nýstofnuðu Sameinuðu þjóðum. Með þessu móti fengu Sovétríkin tvö atkvæði til viðbótar á allsherjarþingi Sameinuðu þjóðanna. Meginásetningur Stalíns kann þó að hafa verið sá að launa úkraínskum og hvítrússneskum kommúnistum, sem áttu í baráttu gegn kaþólskum þjóðernissinnum heima fyrir. Árið 1946 hafði kaþólska austurkirkjan í Vestur-Úkraínu til dæmis verið leyst upp og hún var ekki endurreist fyrr en árið 1990.

Eftirstríðsárin
Á eftirstríðsárunum voru tiltekin landsvæði innan Sovétríkjanna færð undir stjórn úkraínska sovétlýðveldisins. Frekari sovétvæðing átti sér stað á nýjum yfirráðsvæðum en áfram var ákveðinn munur milli vesturhluta Úkraínu, sem var þjóðernissinnaðari og undir meiri áhrifum frá Mið-Evrópu, og austurhlutans, sem var iðnvæddari og undir meiri rússneskum áhrifum.

Árið 1954 lét Níkíta Khrústsjov, þáverandi leiðtogi Sovétríkjanna, færa Krímskaga frá stjórn rússneska sovétlýðveldisins og gerði hann hluta að úkraínska sovétlýðveldinu. Þessi tilfærsla var gerð í tilefni af því að þá voru liðin 300 ár síðan Úkraína og Rússland sameinuðust.

Tíu árum áður höfðu sovésk stjórnvöld flutt um það bil 194.000 innfædda Krímtatara nauðungarflutningum frá Krímskaga, af um 218.000 sem bjuggu þar árið 1939. Sovétmenn vantreystu Krímtöturum þar sem þeir töldu marga þeirra hafa átt í samstarfi við þýska hernámsliðið á tíma seinni heimsstyrjaldar. Í raun höfðu um 20.000 Krímtatarar gengið í sjálfboðasveitir Þjóðverja en um 50.000 höfðu unnið með rauða hernum. Um 42.000 Krímtataranna sem vísað var frá Krímskaga sultu eða létust úr sjúkdómum í lestarvögnum á leið til Mið-Asíu og Síberíu. Mörgum moskum og öðrum byggingum Krímtatara var lokað, þeim eytt eða þeim breytt í hesthús, verslanir eða vörugeymslur.

Stuttu eftir nauðungarflutninga Krímtataranna var jafnframt um 14.500 Grikkjum, 12.000 Búlgörum og 11.300 Armenum vísað burt frá Krímskaga. Á Sovéttímanum jukust rússnesk menningaráhrif á Krímskaga verulega og mjög dró úr áhrifum annarra menningarhópa. Zaporízjzja-kósakkar voru meðal þjóðernishópanna sem höfðu flutt til Krímskaga eftir að Rússar unnu hann af Krímkanatinu árið 1783. Grikkir og Krímtatarar höfðu lengi búið á skaganum en vegna þjóðernishreinsana voru þeir að mestu horfnir þaðan á tíma úkraínska sovétlýðveldisins.

Upplausn Sovétríkjanna og sjálfstæði Úkraínu
Í apríl 1986 varð sprenging í kjarnakljúfi kjarnorkuversins í bænum Tsjernobyl í norðurhluta Úkraínu. Afleiðingar slyssins urðu afdrifaríkar. Óhappið leiddi óbeint til aukins upplýsingaflæðis innan Sovétríkjanna (sjá glasnost). Það leiddi jafnframt til þjóðernisendurvakningar meðal Úkraínumanna, sem mörgum varð ljóst hve illa sovésk stjórnvöld tóku á mikilvægum málefnum. Gagnrýni jókst á hina umfangsmiklu menningarlegu og málfarslegu Rússavæðingu í Úkraínu, sér í lagi í mið- og vesturhluta sovétlýðveldisins.

Í þjóðaratkvæðagreiðslu um framtíð Sovétríkjanna sem haldin var í mars 1991 sögðust 70,2 prósent íbúa úkraínska sovétlýðveldisins vilja viðhalda Sovétríkjunum. Af öllum níu sovétlýðveldunum sem tóku þátt í atkvæðagreiðslunni var þetta þó lægsta hlutfall kjósenda sem sögðust vilja halda Sovétríkjunum við (sex sovétlýðveldi sniðgengu atkvæðagreiðsluna). Valdaránstilraunin í Moskvu í ágúst sama ár gerbreytti hins vegar pólitísku sviðsmyndinni og hraðaði upplausn Sovétríkjanna með því að grafa undan lögmæti miðstjórnar ríkisins. Tök Sovétstjórnarinnar á borgaralegum og hernaðarlegum stofnunum Úkraínu losnuðu eftir því sem leið á árið og þann 24. ágúst 1991 lýsti æðstaráð úkraínska sovétlýðveldisins (Vertsjovna Rada) formlega yfir sjálfstæði sovétlýðveldisins. Þegar kosið var um sjálfstæði Úkraínu í þjóðaratkvæðagreiðslu þann 1. desember sama ár kusu rúmlega 90 prósent kjósenda að staðfesta sjálfstæðisyfirlýsinguna. Landið var í kjölfarið viðurkennt sem sjálfstætt ríki af alþjóðasamfélaginu og sjálfstæði þess varð einn lokahnykkurinn í endalokum Sovétríkjanna.

Tilvísanir

Úkraína
Saga Úkraínu

Sovétlýðveldið Úkraína


An Paphiopedilum primulinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mark W. Wood ngan Peter Geoffrey Taylor. An Paphiopedilum primulinum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. p. primulinum
 P. p. purpurascens

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum primulinum


Les élections législatives françaises de 1831 dans le  collège du Nord (Dunkerque) se déroulent le .

Circonscription
Le  collège du Nord (Dunkerque) était composé en 1831 des Cantons de Dunkerque-Est et Dunkerque-Ouest.

Contexte
À la suite, en 1830, de la révolution de Juillet qui voit Louis-Philippe monter sur le trône et conformément à la Charte de 1830, la loi électorale a été modifiée le 19 avril 1831. Si le suffrage demeure censitaire, le corps électoral a été élargi, portant le nombre d'électeurs inscrits à , pratiquement le double du total des élections précédentes. Il faut désormais être âgé d'au moins vingt cinq ans et verser une contribution directe (cens) de  pour avoir accès au vote, contre  auparavant. Les membres des professions libérales ou de la fonction publique, appelés , peuvent néanmoins voter s'ils justifient simplement d'une imposition de . Par ailleurs, il est mis fin au système de double-vote instauré en juin 1820 qui permettait aux électeurs les plus fortunés de voter deux fois. La France est découpée en 459 circonscriptions où les députés sont élus au scrutin uninominal majoritaire à un tour. Les candidats doivent quant à eux être agés d'au moins trente ans et verser un cens de .

Résultats
 Député sortant : Benjamin Morel (Majorité ministérielle)

Notes et références

Histoire de Dunkerque
Élections législatives à Dunkerque
Élections législatives françaises de 1831

Élections législatives de 1831 dans le 6e collège du Nord (Dunkerque)


Malonogometni kup Nogometnog saveza Požeško – slavonske županije 2017./18. je osvojio Jakšić koji je nastavio natjecanje na regionalnoj razini u Hrvatskom malonogometnom kupu za regiju Istok.

Rezultati

1. kolo

2. kolo

Polufinale

Finale
Iako se očekivala neizvjesna i zanimljiva utakmica Jakšić je već do poluvremena došao do pokazalo se na kraju nedostižne prednosti od 4 pogotka, a tu razliku su uspješno sačuvali i u drugih 20 minuta susreta. Junak utakmice bio je napadač Jakšića Ivan Jakešević koji je postigao čak 6 pogodaka i najzaslužniji je što je njegov klub obranio naslov pobjednika županijskog kup natjecanja.

Igrači Colora su cijelo drugo poluvrijeme napadali pa je i njihov vratar Mato Vasić većinom bio na polovici Jakšića postigavši i pogodak za 2:6 ali nisu uspjeli stići prednost Jakšića koji je prijetio iz kontranapada i mirno utakmicu priveo kraju.

POŽEGA - Požega, Sportska dvorana Tomislav Pirc, gledatelja 50, suci : Slaven Stojanović i Goran Bošnjak (Požega), delegat : Jurica Bešlić (Požega)

STRIJELCI : 0:1 Jakešević (4), 0:2 Solina (10), 0:3 Jakešević (17), 0:4 Jakešević (18), 0:5 Jakešević (21), 1:5 Pranjić (24), 1:6 Jakešević (25), 2:6 Vasić (32), 3:6 Grbeš (35), 3:7 Jakešević (37), 4:7 Solić (40- 6m).

COLOREMAJL – Mato Vasić, Josip Pavić, David Tomas, Ivan Nikolaš, Marijan Solić, Antonio Šilhan, Marko Grbeš, Emanuel Penava, Valentin Pranjić. Voditelj : Kristijan Kaprel.

JAKŠIĆ – Matko Kovačević, Ivan Jakešević, Luka Obradović, Alen Solina, Petar Jurić, Domagoj Kovačević, Željko Parobek, Dominik Stojanović. Voditelj : Dario Pažin.

ŽUTI KARTONI : Pavić (14), Grbeš (11) / D. Kovačević (19)

Poveznice
 Nogometni savez Požeško-slavonske županije
 Hrvatski malonogometni kup
 Hrvatski malonogometni superkup
 Malonogometni kup Nogometnog saveza Požeško-slavonske županije

Izvori

Malonogometna natjecanja u Požeško - slavonskoj županiji


Fælledhallen er et idrætsanlæg i Skanderborg på Frueringvej 3. Hallen bliver til dagligt brugt af de lokale håndboldligahold, Skanderborg Håndbold og Skanderborg Aarhus Håndbold. Hallen har cirka plads til 2.000 tilskuere.

Hallen, med tilnavnet "Orangeriet" blev i oktober 2016 åbnet, som er opført i forbindelse med Skanderborgs nye rådhus..

Eksterne kilder og henvisninger

Idrætsanlæg i Danmark
Etableret i 2017
Skanderborg

Fælledhallen (Skanderborg)


Sharkey () is a surname of Irish origin. Notable people with the surname include:

 Bill Sharkey (1873–1946), Australian rules footballer
 Brendan Sharkey (born 1962), American politician
 Catherine Sharkey (born c. 1970), law professor
 Ed Sharkey (1927–2015), American former National Football League player
 Eddie Sharkey (born 1936), American professional wrestling trainer and former wrestler
 Emma Augusta Sharkey (1858–1902), American writer
 Feargal Sharkey (born 1958), lead singer of the pop punk band The Undertones
 Heather J. Sharkey (born 1967), American historian
 Jack Sharkey (1902–1994), American heavyweight boxing champion
 Jack Sharkey (footballer) (1874–1961), Australian rules footballer
 Jackie Sharkey (1897–1970), Italian-born American boxer
 James A. Sharkey (born 1945), Irish historian and diplomat
 Jerry Sharkey (1942–2014), American historic preservationist and historian
 Jim Sharkey (1934–2014), Scottish footballer
 Joe Sharkey, columnist for The New York Times
 John Sharkey, Baron Sharkey (born 1947), British politician
 Jonathon Sharkey (born 1964), American professional wrestler and perennial candidate
 Kathleen Sharkey (born 1990), American field hockey player
 Kevin Sharkey (born 1961), Irish artist
 Lance Sharkey (1898–1967), Australian trade union activist, radical journalist and communist politician
 Michael Sharkey (born 1946), Australian poet, biographer, reviewer and academic
 Nick Sharkey (1943–2015), Scottish footballer
 Noel Sharkey, British computer scientist
 Pat Sharkey (born 1953), former footballer from Northern Ireland
 Patrick Sharkey (boxer) (1931–2016), Irish boxer
 Patrick Sharkey (born c. 1978), American sociologist
 Paul Sharkey (born 1974), former Australian rules footballer
 Ray Sharkey (1952–1993), American actor
 Sarah Sharkey, officer in the Royal Australian Navy
 Seymour Sharkey (1847–1929), British physician
 Tina Sharkey (born 1964), American entrepreneur
 Tom Sharkey (1873–1953), American boxer
 William J. Sharkey (US Navy officer) (1885–1918)
 William J. Sharkey (murderer) (c. 1847–?), convicted murderer and minor New York City politician
 William L. Sharkey (1798–1873), American judge and politician

Fictional characters include:
 Sharkey, the antagonist of "The Scouring of the Shire" in The Lord of the Rings
 Finn Sharkey, in the UK TV series Waterloo Road
 Francis Ethelbert Sharkey, a character in the TV series Voyage to the Bottom of the Sea
 Captain John Sharkey, the main character of Sir Arthur Conan Doyle's 1925 novel The Dealings of Captain Sharkey
 Otto Sharkey, title character of C.P.O. Sharkey, a 1976–1978 American television series, played by Don Rickles
 Tom Sharky, protagonist of the 1981 film Sharky's Machine, played by Burt Reynolds

See also
 Bill Sharky, former member of The Barron Knights, a British humorous pop group

Surnames of Irish origin
Anglicised Irish-language surnames

Sharkey


Bradley Edward "Brad" Delp (født 12. juni 1951, død 9. marts 2007) var en amerikansk musiker, kendt som forsanger i rockorkestrene Boston og RTZ.

Død
Mellem kl. 11.00 den 8. marts og kl. 20.00 den 9. marts 2007 begik Brad Delp selvmord med kulilteforgiftning i sit hjem i Atkinson, New Hampshire. Brad Delps forlovede, Pamela Sullivan, fandt ham på gulvet i hans badeværelse efter at have set en slange forbundet med udstødningsrøret til Brads bil. To havegrill var blevet antændt i badeværelset og fyldte rummet med røg. På hans T-shirt var fastgjort en seddel med teksten: "Mr. Brad Delp." J'ai une âme solitaire. "Jeg er en ensom sjæl." Delp efterlod fire forseglede konvolutter på sit kontor stilet til hans børn, hans tidligere kone Micki, hans forlovede og et unavngivet par. Brad Delp blev 55 år gammel. Den følgende dag blev Bostons hjemmeside midlertidigt lukket. Webmasteren rettede efterfølgende forsiden til en sort baggrund med hvid tekst og beskeden: "Vi har lige mistet den bedste fyr i rock and roll."

Sangere fra USA

Brad Delp


Ahwa (en guyaratí: આહવા ) es una ciudad de la India capital del distrito de Dangs, en el estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 470  a 401 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 16 236 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Ahwa


Marcello Durazzo (Gênova, 6 de março de 1633 - Faenza, 27 de abril de 1710) foi um cardeal do século XVII

Nascimento
Nasceu em Gênova em 6 de março de 1633. Filho de Cesare I Durazzo, doge da República de Gênova, e Giovanna Cervetto. Sobrinho do cardeal Stefano Durazzo (1633).

Educação
Frequentou a Universidade de Perugia, onde obteve um doutorado in utroque iure , tanto em direito canônico quanto em direito civil.

Início da vida
Participantium apostólico protonotário , 31 de janeiro de 1660. Governador de Rimini, do início de 1662 a 1663. Governador de Fano, 1663. Vice-legado em Bolonha, 1664-1666. Governador de Ancona, 30 de setembro de 1666 a 1668. Governador da província de Campagna e Marittima, 18 de abril a novembro de 1668. Governador de Viterbo, 14 de dezembro de 1668. Governador de Perugia, 18 de julho de 1670 a 4 de maio de 1671. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Episcopado
Eleito arcebispo titular da Calcedônia em 4 de maio de 1671. Núncio em Savoy de 17 de junho de 1671 a 1672. Assistente do Trono Pontifício em 28 de junho de 1671. Visitador apostólico e governador de Loreto em 1672. Vice-legado em Avignon em 19 de agosto , 1672. Núncio em Portugal, 12 (2) de abril de 1673. Núncio na Espanha, 5 (3) de maio de 1685.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 2 de setembro de 1686. Abade commendatario de Malignano, Cremona, 1686. Transferido para a sé de Carpentras, Conde Venaissin , com título pessoal de arcebispo, em 10 de novembro de 1687. Não participou do conclave de 1689 , que elegeu o Papa Alexandre VIII. Recebeu o gorro vermelho e o título de S. Prisca, em 14 de novembro de 1689. Transferido para a sé de Ferrara, com título pessoal de arcebispo, em 27 de novembro de 1690. Participou do conclave de 1691, que elegeu o Papa Inocêncio XII. Transferido para a sé de Spoleto, com o título pessoal de arcebispo, em 27 de agosto de 1691. Legado em Bolonha, em 28 de setembro de 1693. Renunciou ao governo da diocese, em 7 de fevereiro de 1695. Transferido para a sé de Faenza, com o título pessoal de arcebispo , 11 de novembro de 1697. Participou do conclave de 1700 , que elegeu o Papa Clemente XI. Optou pelo título de S. Pietro in Vincoli, em 21 de fevereiro de 1701. Legado em Romandiola, em 6 de junho de 1701 a 1706.

Morte
Morreu em Faenza em 27 de abril de 1710, às 17 horas, no palácio episcopal de Faenza. Exposto e enterrado na catedral de Faenza.

Cardeais nomeados pelo papa Inocêncio XI

Marcello Durazzo (cardeal)


Cheyenne er höfuðborg og stærsta borg Wyoming með um 65.000 íbúa (2020). Hún er í suðausturhorni ríkisins. Borgin var nefnd af íbúum árið 1867 eftir Cheyenne-frumbyggjum.

Wyoming

Cheyenne (Wyoming)


Svrčinovec este o comună slovacă, aflată în districtul Čadca din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.517 locuitori.

Istoric
Localitatea Svrčinovec este atestată documentar din 1658.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Svrčinovec


Crkva Gospe Karmelske nalazi se u Nerežišćima na Braču.

Opis
Župna crkva Gospe Karmelske u Nerežišćima podignuta oko 1750. godine najmonumentalnija je bračka barokna crkva. Građena je kamenim klesancima s polukružno izdignutim srednjim brodom s profiliranim vijencem. Trobrodna građevina s prostranim pačetvorinastim prezbiterijem presvođena je bačvastim svodom s jedrima nad bazilikalnim prozorima. Bočni brodovi i svetište presvođeni su križnim svodovima. Crkva i monumentalni četverokatni zvonik građeni su po projektu Ignacija Macanovića. Unutrašnjost crkve resi sedam oltara s palama F. Zanibertija, C. Ridolfija i A. Grapinellija.

Zaštita
Pod oznakom Z-4454 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Gospa Karmelska
Gospa Karmelska, Nerežišća

Crkva Gospe Karmelske u Nerežišćima


La estación de Invergordon (en inglés: Invergordon railway station) es una estación de ferrocarril ubicada en el pueblo de Invergordon en el Cromarty Firth (estuario de Firth), en el consejo unitario de Highland en Escocia, Reino Unido.

La estación presta servicios a la Far North Line. La estación se compone de dos plataformas laterales con dos vías que forman un bucle. Los edificios permanentes de las estaciones están en la plataforma hacia el sur, mientras que la plataforma hacia el norte cuenta con un simple refugio.

Invergordon
Transporte de Escocia

Estación de Invergordon


Toplayıcılar verileri toplayarak elde çıkışını sağlarlar. İki çeşit toplayıcı vardır, bunlar:
 Yarı toplayıcı
 Tam toplayıcı

Yarı toplayıcı
Yarı toplayıcılar verilen iki değeri toplar ve bir elde dışarıya verir.
 S = A x veya B
 C = A ve B

Doğruluk tablosu

Burada A ve B, toplanacak iki değerdir. S bunların toplamı, C ise toplamdan çıkan eldedir.

Tam toplayıcı
Tam toplayıcılar verilen iki değerin ve bir eldenin girişine. Toplam ve elde sonucu olarak çıkış verir. Yarı toplayıcıdan farkı elde girişidir.

 S = (A x veya B) x veya Ci
 Co = (A ve B) veya (Ci ve (A x veya B))

Doğruluk tablosu

Burada A ve B toplayacağımız iki değerdir. Toplayacağımız iki değerin giriş eldesi Ci'dir. Toplam S'dir ve toplamla beraber bir elde çıkışı olur, buna da Co denir.

Toplayıcı


El janggu es un tambor de reloj tradicional coreano. Su función principal está dentro de la música tradicional coreana, donde puede ser utilizado como instrumento de acompañamiento (más habitual) o también solista. También lo se utiliza en la composición de música contemporánea, pero dicho uso no es tan habitual.

Historia
Las primeras referencias que tenemos del Janggu son en el llamado periodo de Silla (57 aC-935 dC).] Los registros históricos más antiguos de Corea sobre un tambor con forma de reloj de arena pueden rastrearse hasta el reinado del Rey Munjong (1047-1084) de Goryeo como instrumento de campo. En libros de tradición asiática se dice que había varios instrumentos de percusión de la misma familia que estaban destinados a banquetes reales del Emperador Huizong de la Dinastía Song a la Corte de Goryeo en Gaeseong en 1114. A partir de ahí, dichos instrumentos han ido evolucionando hasta ser el instrumento que conocemos hoy.

El janggu puede haber evolucionado desde el yogo (Hangul: 요고; Hanja: 腰鼓; literalmente "tambor de cintura"), otro tambor coreano similar pero más pequeño que todavía está en uso hoy en día. Se cree que el yogo se originó en el idakka, un instrumento indio introducido en Corea desde la India hasta China durante el período de Silla (57 aC-935 dC). La evidencia del yogo fue representada en las pinturas murales en la tumba de Jipanhyun de Goguryeo, y en las imágenes en el Templo de Gameun, las reliquias de Buda, hechas de bronce en el segundo año del rey Mun (682) durante el período de la Silla Unificada. Fue durante la época de Goryeo que el tamaño del Janggu creció a su nivel actual.

Construcción
El Janggu está formado por dos tambores, de diferente medida, que generan dos timbres diferentes, uno más agudo y uno más grave. La copa de dichos tambbores está hecho de madera, originalmente del árbol de Paulownia. Éste árbol, procedente de Corea, Japón y también otras variantes en China, es el favorito de los intérpretes, que afirman que genera un mejor sonido que los construidos a partir de otros árboles, como los sauces, cada vez más comunes a causa de la deforestación de Paulownias.

La tela que cubre los dos tambores es de piel, originalmente de caballo. Al ser muy cara, en los países asiáticos se utiliza piel de perro, o materiales sintéticos en otros casos. Estos tambores se pueden afinar a diferentes alturas, gracias a una hebilla que tensa y destensa las cuerdas que aguantan la piel de los tambores.

El janggu, como instrumento no tiene una medida fija, sino que varia en función del intérprete (que prefieren un instrumento de mayor o menor envergadura), pero suelen medir entre 45 y 55 cm de alto y entre 25 y 35 cm de ancho.

Partes

El instrumento está formado por varias partes.

 Chinhongsa (hilos que tensan o destensan los tambores)
 Pukp'yon (tambor grave) - se coloca a la derecha en la mayoría de los estilos.
 Yolch'ae p'yon (tambor agudo)
 Won ch'ol (Pieza metálica que marca el borde de los tambores) a veces se pica para conseguir un sonido más percusivo
 Karak chi (Afinadores, de cuerda o plástico)
 Kuch'ol (Pieza que engarza la cuerda al tambor)

El instrumento se puede tocar o bien con la mano, o con la utilización de baquetas, que hay distintos tipos;

 Yolch'ae: Tipo de baqueta hecha de bambú. Dentro de éste, hay 3 tipos distinto de baqueta, dependiendo de la parte de la planta del bambú que se haya utilizado; raíz, caña o punta. Este tipo de baqueta es el más común, y el que más géneros distintos abarca.
 Kanggul: Baqueta de madera con un cilindro horizontal en la punta. Provoca un sonido más agresivo que el Yolch'ae. Suele tener elementos decorativos, como plumas o pelos saliendo de las puntas.

Interpretación
Hay distintas maneras de tocar el Janggu. En prácticas tradicionales, se suele tocar de pie, con el instrumento colgando del hombro con una o dos cintas. A partir de ahí se toca utilizando las distintas baquetas contra los tambores, que quedan a los lados del cuerpo.

En otras prácticas, como en la música más moderna o en la de las cortes, el intérprete se sienta de piernas cruzadas cogiendo el instrumento con la pierna derecha, y tocando con las manos, o con las baquetas pertinentes los tambores, que de nuevo quedan a los lados del cuerpo.

Como dicho anteriormente, se toca en su mayoría con las baquetas Yolch'ae, pero se puede variar mucho su interpretación según lo que se utilice para golpear el tambor (diferentes baquetas o manos) o el tipo de impacto. El tipo de impacto se marca en las partituras occidentales a través de unos símbolos, que pueden ser traducidos a letras coreanas que literalmente son la onomatopeya de lo que suena.  En las partituras occidentales, la notación suele ser la de un instrumento de percusión a dos alturas (Pentagrama de dos líneas), y en la parte superior se ponen los símbolos o letras que indican el tipo de impacto.

Las diferentes afinaciones se marcan desde el inicio de la pieza y no suelen variar durante la misma, por cuestiones prácticas.

Janggu en la música tradicional Coreana
La música coreana se divide (al igual que muchas músicas tradicionales) en la folclórica y la de élite. Como ya se ha comentado anteriormente, la forma de tocar el instrumento es distinta en estas dos variantes, al igual que el tipo de baqueta utilizada.

Podemos distinguir dos estilos a la hora de tocar el Janggu en la música tradicional coreana:

Llamamos Sanjo cuando el instrumento se toca en espacios interiores como acompañamiento. En este estilo el Yolch'ae p'yon (tambor izquierdo, más agudo) se golpea con la palma de la mano, mientras el Pukp'yon (tambor derecho) se golpea con la baqueta Yolch'ae.

Llamamos Nongak  cuando el instrumento se toca en espacios exteriores, y la mano izquierda utiliza la baqueta Kanggul, mientras la mano derecha golpea con un Yolch'ae la parte media del Yolch'ae p'yon (tambor izquierdo).

En la música actual
El Janggu es un instrumento que ha sido utilizado por algunos compositores actuales para escribir obra contemporánea, aunque siempre en un ámbito étnico imitando sonoridades y formas de la música tradicional coreana, y aun así, la producción de música contemporánea con janggu es prácticamente nula.

Un ejemplo sería el compositor americano Thomas Osborne, que se especializa en el estudio de músicas del mundo y ha compuesto varias piezas para janggu. En las piezas que incluye el Janggu (ej. 'The spinning wheel' o 'Parallel lines') su función es la misma que en la música tradicional Coreana: acompañar. En un caso acompaña el geomungo y en el otro, varios instrumentos tradicionales coreanos: el piri, el haegeum y el gayageum.

En sus obras no experimenta demasiado con el instrumento, aunque sí utiliza los diferentes ataques, timbres y baquetas que se utilizan en la música tradicional coreana. La notación de los diferentes ataques la encontramos en las partituras con la escritura tradicional coreana, además del símbolo correspondiente de cada ataque o gesto, puesto que los intérpretes suelen ser coreanos, aunque el compositor no lo sea.

A diferencia de otros instrumentos como por ejemplo el Gamelan, que sí ha sido adoptado por compositores europeos durante el , el janggu no ha tenido esta repercusión, quizá por el rol que desempeña, que difícilmente tiene más matices que el de acompañar.

Compositoras en la música actual coreana
Es curioso ver cómo las más importantes compositoras coreanas en la época actual tampoco componen teniendo en cuenta el janggu, puesto que es un instrumento que su uso actual solo está en la práctica de representaciones históricas como Sanjo.

Si se analiza la obra de artistas como Lee Young-Ja, Byeon Gyewon o Jeong Yeon-Ok, vemos que sí utilizan otros instrumentos autóctonos de su tierra, como por ejemplo el gayageum, o el piri y por tanto la sonoridad nos recuerda un poco a la música tradicional coreana, pero la forma es distinta y por lo tanto no habrá un janggu acompañando un instrumento principal como en el sanjo que previamente comentaba.

Enlaces externos

 Más información sobre el Janggu

Tambores de reloj
Fuerzas armadas de Corea del Norte
Música de Corea del Norte
Instrumentos musicales de Corea

Janggu


Društvo Prvih hrvatskih kečera bavi se organiziranjem, planiranjem, uvježbavanjem i izvedbom kečerskih nastupa.

Povijest
Prvo kečersko društvo u Hrvatskoj osnovano je 2005. godine u selu Kamenac u Baranji. Osnovali su ga Laslo Novak i Antonio Ilić. Prve njihove borbe održavale su se na nogometnom igralištu u Kamencu. Nakon samo nekoliko njihovih borbi u kečere dolaze Arian Roči i Ivan Ilić koji su do tada bili samo suci. Nakon samo godinu dana bacanja po travnjacima i udaranja svim što im je palo pod ruku ljubav za kečerskim načinom života postala je toliko ogromna da su Laslo i Antonio odmah odlučuju da žele biti kečeri do kraja života. Na pamet im dolazi da se uključe u bilo koje društvo istomišljenika u blizini. No takvog društva u Hrvatskoj tada još nije bilo, pa dolazi na ideju da naprave svoj prvi improvizirani ring i pomognu svima koji bi željeli ostvariti svoj kečerski san. Prvi ring dimenzija 3x3 metra sagradio je Antonio u svom dvorištu, no nakon samo nekoliko održanih borbi roditeljima je smetao ring i njegova ideja o osnivanju kečerskog društva. Antonio i Laslo s ovom dodatnom preprekom još više imaju želju ostvariti svoj san. Drugi ring grade u dvorištu Lasla i tu uz više mjesečno nagovaranje Laslovih roditelja. Ring dimenzija 4x4 dovršen je u ljeto 2007. godine i društvo počinje na svoje nastupe zvati i prve gledatelje. Prva borba pred više od par prijatelja bila je održana 15. kolovoza 2007. godine u kojoj je bila predstavljena i prva titula Prvaka Hrvatske. Pogledajte video s našeg prvog javnog nastupa iz 2007. Nakon ovog nastupa gledatelji su redovno dolazili, a s njima i lokalni novinari koji su ovu priču neko vrijeme držali kao glavnu atrakciju u Baranji. Društvu se u međuvremenu pridružilo još nekoliko novih kečera i borbe su se tako nastavile održavati u ovom tvrdom i opasnom ringu sve do kraja 2008. godine. Krajem 2008. godine, na jedan od nastupa dolazi osoba koja se predstavlja kao potencijalni sponzor. Nakon solidnog nastupa i ogromnog truda i volje koje je primijetio kod kečera sponzor nudi kupnju novog ringa u zamjenu za nekoliko nastupa. Dečki tako grade svoj prvi ozbiljniji ring dimenzija 5x5 metara u kojem se po prvi puta preko daski postavljaju i strunjače, pa i ring postaje manje opasan, a usto ovaj ring bilo je moguće i prevoziti, pa se tako kamenački kečeri prvi puta predstavljaju i gledateljima izvan svog sela. Od tada je ideja brže rasla, nastupi su se redali, a ozbiljnih članova bilo je sve više. U međuvremenu sjedište se preselilo prvo u Osijek, a zatim i u Zagreb. Ideja o osnivanju ozbiljnog kečerskog društva u Hrvatskoj tako je zaživjela. Sada je na redu ideja o redovnom prijenosu kečerskih nastupa na televiziji i osvajanje svjetske zabavne scene!

Što su kečeri ili profesionalno hrvanje?

Profesionalni wrestling spoj je sporta i umjetnosti, čija se radnja prenosi u ringu putem unaprijed isplaniranih borbi. Profesionalni wrestling ima i svoju priču te je vrlo sličan kazališnoj predstavi. No, jedna je velika razlika između te dvije vrste umjetnosti. Profesionalni wrestling je predstava koja se odvija u ringu na kojeg publika često ima pogled i s više strana, što svakako zahtjeva i veću glumačku sposobnost. Tu je i sportska strana profesionalnog wrestlinga, koja je potrebna za izvedbu wrestling poteza i pokreta u ringu. Profesionalni wrestling danas je jedan od najpopularnijih svjetskih sportsko-zabavnih programa, koji je nastao početkom 19. stoljeća u Americi. Profesionalni wrestling u početku nije bio ovakav kakav ga danas znate. Profesionalni wrestling nastao je kao atraktivni stil borbi koje su se tada održavale po raznim karnevalima diljem Amerike, a pravila su i tada u svakoj sredini bila različita. Radilo se o pravoj borbi u kojoj je prvenstveni cilj bio oboriti svog protivnika, te ovisno o pravilima natjerati ga na predaju ili zadržati ga ramenima na tlu. Profesionalni wrestling kakvog danas poznajemo također je baziran na isti način, no danas je dozvoljeno u ringu mnogo više nego što je to nekada bilo i teme je on posta i više atraktivan. U profesionalni wrestling danas dolaze borci s ciljem da u ringu prenesu ono što je unaprijed zamišljeno, a sa sobom donose svoje već unaprijed uvježbane poteze, pokrete i scene te određenu osobnost i karakter koji će oni u ringu i predstavljati. Samim time publici se prikazuje isplanirani program koji i danas ima istu onu bit kao i u samom nastanku ovoga sporta. Bit svega je napraviti atraktivan program za gledatelje, promovirati svoj lik i karakter u ringu te isto tako i napraviti jedno veliko zadovoljstvo, kako za publiku tako i za sebe.

Izvori

Profesionalno hrvanje u Hrvatskoj

Prvi hrvatski kečeri


Abraham Guie Gneki (San Pédro, Costa de Marfil, 25 de julio de 1986) es un exfutbolista marfileño que jugaba de delantero.

Selección nacional
Fue internacional con la selección de fútbol de Costa de Marfil en dos ocasiones.

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en CeroaCero

Futbolistas de Costa de Marfil
Futbolistas del Jomo Cosmos
Futbolistas del Budapest Honvéd Football Club
Futbolistas del Tours Football Club
Futbolistas del Olympique Gymnaste Club de Niza
Futbolistas del Football Club Lausana-Sport
Futbolistas del Apollon Limassol
Futbolistas del Union Sportive Orléans
Futbolistas de la selección de fútbol de Costa de Marfil

Abraham Guié Guié


සිංහල බසෙහි ඇති පාලි බසින් ඉල්ලාගත් වචන ලැයිස්තුව
 සිංහල බසෙහි ඇති සංස්කෘත බසින් ඉල්ලාගත් වචන ලැයිස්තුව
 සිංහල බසෙහි ඇති දෙමළ බසින් ඉල්ලාගත් වචන ලැයිස්තුව
 සිංහල බසෙහි ඇති පෘතුගීසි බසින් ඉල්ලාගත් වචන ලැයිස්තුව
 සිංහල බසෙහි ඇති ලන්දේසි බසින් ඉල්ලාගත් වචන ලැයිස්තුව
 සිංහල බසෙහි ඇති ඉංග්‍රීසි බසින් ඉල්ලාගත් වචන ලැයිස්තුව

ලැයිස්තු වල ලැයිස්තු
සිංහල බසෙහි ඇති ඉල්ලාගත් වචන

සිංහල බසෙහි ඇති ඉල්ලාගත් වචන ලැයිස්තු


Le pont de Iougra (en ) ou pont Valentin Fedorovitch Solokhin (en ) est un pont haubané en semi-harpe sur le fleuve Ob situé près de la ville de Sourgout de le district autonome des Khantys-Mansis–Iougra, en Sibérie occidentale, en Russie. Il permet de relier Sourgout, région pétrolifère au reste de la Russie.

Histoire
L'intérêt de construire un pont reliant Sourgout au reste de la Russie vient du fait que la ville est un des lieux de production de pétrole en Russie, et que jusqu'à l'ouverture du pont, le trajet se faisait soit par la route d'hiver sur l'Ob en hiver et par ferry le reste de l'année. Ainsi, dans les années 1990, il est décidé de construire un pont, et les travaux commencent en 1995. Le défi est de taille, les matériaux doivent être produit sur-mesure pour resister aux conditions climatiques, les câbles devant résister au gel et aux températures pouvant descendre jusqu'à -60°C.

Dans un premier temps, les constructeurs procèdent à l'installation des pieux, puis à partir de décembre 1998 débute la pose des piliers et du pylône. Le 1er juillet 1999 est achevé la majeure partie des travées dont la principale. En juin 2000, le pont est achevé, et il est inauguré et ouvert le 14 septembre 2000. En 2008, le pont apparaît sur un timbre, et en 2009, un muséum est construit. Il est devenu, dès son achèvement, un lieu touristique ainsi qu'un lieu pour les photographies de mariage.

Lorsque l'ancien chef de la société Mostostroy-11, maître d'œuvre de l'ouvrage, meurt le 20 novembre 2018, il est décidé de nommer le pont en son honneur.

Voir aussi
Liste de ponts de Russie
Pont Bougrinsky
Sourgout

Liens externes

Le pont sur  storyone.com
 Vues aériennes du pont :

Notes et références

Pont en Russie
Pont à haubans
Pont routier
Pont achevé en 2000
Transport dans le district autonome des Khantys-Mansis

Pont de Iougra


La Asociación de críticos de cine de Austin (Austin Film Critics Association en inglés) es una unión de críticos de cine oriundos de Austin, Texas que, cada fin de año y de manera anual, entrega sus premios a lo más destacado en materia cinematográfica. Un premio especial, el Austin Film Award, es dado a la mejor película oriunda de la ciudad, o a la mejor película de un realizador nacido en esa localidad.

Películas ganadoras

Películas con más premios
 5 premios: There Will Be Blood (2007, incluyendo mejor película); The Dark Knight (2008, incluyendo mejor película); Black Swan (2010, incluyendo mejor película).

 4 premios: Juno (2007); Take Shelter (2010).

 3 premios: The Hurt Locker (2009, incluyendo mejor película); Inglourious Basterds (2009); Drive (2011); The Master (2012); Her (2013, incluyendo mejor película); 12 Years a Slave (2013); Boyhood (2014, incluyendo mejor película); Birdman (2014); Nightcrawler (2014).

Premios por año
 2005
 2006
 2007
 2008
 2009
 2010
 2011
 2012
 2013

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Asociaciones de Estados Unidos
Asociaciones de críticos de cine

Asociación de Críticos de Cine de Austin


Naturpakken, der blev vedtaget i maj 2016 af et flertal i Folketinget er en række kompenserende foranstaltninger, der har som formål at kompensere for miljøkonsekvenserne af landbrugspakken. Regeringen (Venstre), Dansk Folkeparti, Liberal Alliance og Det Konservative Folkeparti står bag naturpakken, som består af en række konkrete indsatser til at styrke biodiversiteten. Elementerne i pakken er blandt andet udvidelse af urørt skov og anden biodiversitetsskov fra ca. 11000 til ca. 25000 hektar. Et andet element er en målrettet indsats for sammenhængende natur for bl.a. truede arter i det åbne land. Aftalen omhandler også et kapiltel om Kvælstofreducerende tiltag, hvor fremtidige ændringer kræver enighed mellem forligspartierne. Der er afsat 363,5 millioner kr. i perioden 2016 - 2019 til at gennemføre de seks hovedområder, hvoraf dog kun de 152,5 millioner kr. er tilføjet til naturpakken, mens resten er omprioriteringer af andre budgetposter og øget skovhugst i en overgangsperiode på op til 50 år. Pakken omfatter:

Biodiversitetsskov
 Videreførte naturindsatser
 Natur og biodiversitet
 Bynatur og friluftsliv
 Det åbne land og landmanden som naturforvalter
 Moderne naturforvaltning og afbureaukratisering.

Reduktionen i udledningen af kvælstof skal blandt andet sikres ved at udvide den frivillige ordning for efterafgrøder med ca. 66.000 hektar. Den konservative ordfører på miljøområdet, Mette Abildgaard, anser dette mål for realistisk, fordi de frivillige landmænd får økonomisk kompensation ved udlægning af efterafgrøder.

Baggrund
I 2013 udsendte Natur- og Landbrugskommissionen 10 anbefalinger for at få at få mere og bedre natur. Disse anbefalinger blev igen aktuelle, da oppositionen, en række eksperter og Danmarks Naturfredningsforening havde anført, at landbrugspakken vil forstørre problemet med iltsvind, som er forårsaget af, at spildevand fra boliger og overskydende gødning fra markerne siver ud i vandmiljøet. Kritikerne hævder også, at landbrugspakken blev hastet igennem lovgivningsprocessen og baseret på ensidige oplysninger fra organisationen Bæredygtigt landbrug, som Ida Auken har betegnet som "en ekstremistisk forening, der opfinder deres egne fakta, som de ikke kan dokumentere." Denne forening har via sin advokat tilbagevist kritikken, blandt andet med argumentationen:"30 års massiv reduktion af kvælstofudledningen (kan) selvfølgelig ikke sættes over styr af en teoretisk, kortvarig, marginal forøgelse af kvælstofudledningen."

EU-kommissionen har i en skrivelse til miljø- og fødevareminister Esben Lunde Larsen forespurgt om mulige brud på tre EU-direktiver: Vandrammedirektivet, nitratdirektivet og habitatdirektivet. Ministeren kunne den 26. maj 2016 ikke svare på, om naturpakken er tilstrækkelig til at imødegå EU's kritik af landbrugspakken.

Kritik
Oppositionen har generelt udvist skepsis overfor rækkevidden af de "kompenserende foranstaltninger", fordi den kun er en delvis kompensation for landbrugspakkens virkninger. Alternativet har udarbejdet en "alternativ naturpakke", hvor der angives 42 områder, der kan sikre en bedre naturtilstand.. Dansk Ornitologisk Forening påpeger flere problemer i pakken f.eks.  om øgede muligheder for udlægning af erstatningsnatur, svækket beskyttelse af §3-naturtyper ved udvidelse af bedrifter og udtagning af landbrugsarealer fra Natura 2000-områder .

Noter

Pakken 2016
Politik

Naturpakken 2016